corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

ANEKS

część 1

Warszawa

2013

Posłowie Artur Górczyński i Artur Bramora .

.

.57

Poseł Krzysztof Kłosowski

Poseł Andrzej Jaworski oraz grupa posłów.

.

116

Poseł Krystyna Ozga oraz grupa posłów.

.

.

.

126

Posłowie Przemysław Wipler

Poseł Zbigniew Włodkowski

Posłowie Tadeusz Arkit

TREŚĆ

Aneksu do Sprawozdania Stenograficznego z 36. posiedzenia Sejmu

część 1

str. str.

Posłowie Piotr Zgorzelski

Poseł Piotr Zgorzelski oraz grupa posłów .

.

.

160

Posłowie Tomasz Garbowski

Posłowie Jadwiga Wiśniewska

Posłowie Marzena Okła-Drewnowicz

Posłowie Grzegorz Matusiak

Poseł Tomasz Makowski

Poseł Robert Biedroń oraz grupa posłów.

.

.

.

237

Poseł Piotr Chmielowski

Posłowie Jerzy Borkowski i Witold Klepacz .

.

.253

Posłowie Jarosław Górczyński

Poseł Waldemar Andzel

Posłowie Iwona Ewa Arent i Jerzy Szmit .

.

.

276

Poseł Maciej Orzechowski

Posłowie Przemysław Wipler

Posłowie Włodzimierz Bernacki

str. str.

Posłowie Anna Bańkowska

Posłowie Jarosław Górczyński

Posłowie Anna Bańkowska i Leszek Miller.

.

319

Zapytania

Poseł Zbigniew Włodkowski

Posłowie Tadeusz Arkit

Poseł Piotr Chmielowski

Posłowie Adam Abramowicz

str. str.

Odpowiedzi na zapytania

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

.451

Podsekretarz stanu

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

456

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak .

.

.468

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

482

Podsekretarz stanu Tomasz Półgrabski .

.

.

.497

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.515

Sekretarz stanu Jerzy Witold Pietrewicz.

.

.

.

.516

Podsekretarz stanu

str. str.

Podsekretarz stanu

Odpowiedzi na interpelacje

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

554

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

558

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

561

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

570

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz .

.

.

.

.577

Podsekretarz stanu Małgorzata Olszewska .

.

.587

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

str. str.

INTERPELACJE

1) posła Henryka Kmiecika w sprawie przeprowa-

dzenia analizy celowości istnienia przy prezesie Rady

darczej pod przewodnictwem Jana Krzysztofa Bie-

(10264) – nie nadano biegu,

2) posłów Artura Górczyńskiego i Artura Bramo-

ry w sprawie zasad przyznawania nagrody jubileu-

szowej dla nauczyciela przechodzącego na świadcze-

nie kompensacyjne – do ministra edukacji narodowej

– ponowna (12913),

3) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie udziału

reańskiego przeboju muzycznego – do ministra spraw

zagranicznych – ponowna (13399),

4) posła Jerzego Polaczka w sprawie wyjaśnienia

stemu sprzedaży biletów kolejowych w woj. śląskim

5) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie noweliza-

cji ustawy o redukcji niektórych obciążeń admini-

strów – ponowna (13550),

6) posła Henryka Kmiecika w sprawie katastro-

stra zdrowia – ponowna (13611),

7) posła Witolda Pahla w sprawie budowy obwod-

nicy Drezdenka – do ministra transportu, budowni-

ctwa i gospodarki morskiej (3819) – nie nadano biegu,

8) posła Witolda Pahla w sprawie większego wy-

korzystania potencjału transportowego i poprawy

żeglowności Warty i Noteci – do ministra transportu,

budownictwa i gospodarki morskiej (3820) – nie na-

dano biegu,

9) posła Witolda Pahla w sprawie węzła Jordano-

darki morskiej (3822) – nie nadano biegu,

10) posła Killiona Munyamy w sprawie wyjaśnie-

nia kwestii sposobu obliczania opłat za użytkowanie

wieczyste – do ministra sprawiedliwości (4679) – nie

nadano biegu,

11) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie umorzenia

postępowania przez Prokuraturę Rejonową w Gnieź-

nie wobec osoby, która bez uprawnień rzekomo leczy-

ła chorych na raka – do ministra sprawiedliwości

(5372) – nie nadano biegu,

12) posła Romualda Ajchlera w sprawie przyzna-

wania świadczenia pieniężnego osobom deportowa-

sprawiedliwości (5531) – nie nadano biegu,

13) posła Witolda Pahla w sprawie budowy ob-

wodnicy Krosna Odrzańskiego wraz z mostem na

drodze krajowej nr 29 – do ministra transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej (5989) – nie nadano

biegu,

14) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie lasów na obszarze pomiędzy Rudą

ciborską – do ministra środowiska – wycofana (7713),

15) posła Armanda Kamila Ryfińskiego w spra-

wie nieprawidłowej ratyfikacji konkordatu – do mi-

nistra spraw wewnętrznych (8460) – nie nadano biegu,

16) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie przy-

gotowania polskich sportowców do olimpiady – do

prezesa Rady Ministrów (8651) – nie nadano biegu,

17) posła Henryka Siedlaczka w sprawie braku

stra finansów (9596) – nie nadano biegu,

18) posłów Macieja Małeckiego i Dawida Jackie-

wicza w sprawie publicznego podania fałszywych in-

formacji przez ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej o stanie finansowym spółki

DSS – wykonawcy odcinka C autostrady A2 oraz zig-

norowania tego wątku w piśmie nazwanym „odpo-

wiedzią” na interpelację w tej sprawie – do prezesa

Rady Ministrów (9910) – nie nadano biegu,

19) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie przewle-

kłości postępowania toczącego się przed Sądem Re-

jonowym w Nowym Tomyślu w woj. wielkopolskim

– do ministra sprawiedliwości – wycofana (10021),

20) posła Witolda Pahla w sprawie budowy dru-

giej nitki obwodnicy Gorzowa Wielkopolskiego – do

skiej (10899) – nie nadano biegu,

Druk 1177

2

21) poseł Haliny Rozpondek oraz grupy posłów

wice – Częstochowa i obwodnicy Częstochowy – do

skiej (11062) – nie nadano biegu,

22) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie za-

kazu samodzielnego zgłaszania poprawek projektów

ustaw przez posłów i senatorów PO – do prezesa Rady

Ministrów (11174) – nie nadano biegu,

23) posła Roberta Wardzały w sprawie funkcjono-

wania spółki PGNiG Technologie SA – do ministra

skarbu państwa (11380) – nie nadano biegu,

24) posła Marka Opioły w sprawie funkcjonariu-

sza Policji, który w dniu 11 listopada 2011 r. bestial-

sko pobił bezbronnego człowieka – do ministra spra-

wiedliwości (11490) – nie nadano biegu,

25) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie ko-

misji śledczej dotyczącej afery Amber Gold – do pre-

zesa Rady Ministrów (11519) nie nadano biegu,

26) posła Armanda Kamila Ryfińskiego w spra-

wie sprawdzenia przez ABW możliwości wpływania

służb specjalnych innych państw na życie polityczne

nadano biegu,

27) posła Kazimierza Ziobry w sprawie postępowa-

nia koncesyjnego dotyczącego umieszczenia sygnału

Telewizji Trwam na multipleksie naziemnej telewizji

cyfrowej – do prezesa Rady Ministrów (11921) – nie

nadano biegu,

28) posłów Piotra Chmielowskiego i Wincentego

Elsnera w sprawie możliwości zaskarżenia postano-

wienia sądu drugiej instancji o sprostowaniu wyroku

– do ministra finansów (11947) – nie nadano biegu,

29) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie upa-

miętnienia wyniszczonej działaniami niemieckiego

okupanta inowrocławskiej społeczności żydowskiej

– do prezesa Rady Ministrów (12146) – nie nadano

biegu,

30) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie bu-

dowy lapidarium w Inowrocławiu – do ministra kul-

tury i dziedzictwa narodowego (12154) – nie nadano

biegu,

31) poseł Anny Grodzkiej w sprawie wprowadze-

dowiska (12765)– nie nadano biegu,

ku wyjaśnień urzędników wojskowych dotyczących

obecności trotylu na szczątkach samolotu TU-154M

podczas posiedzenia sejmowej Komisji Sprawiedliwo-

ści i Praw Człowieka – do ministra sprawiedliwości

(12793) – nie nadano biegu,

33) posła Henryka Kmiecika w sprawie skanda-

licznego pomysłu karania kierowców w trybie admi-

nistracyjnym – do ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej (13305) - nie nadano biegu,

stwa Narodowego – do ministra administracji i cy-

fryzacji (13343) – nie nadano biegu,

35) posła Dariusza Seligi w sprawie zatrudnio-

nych w MON radców prawnych – do ministra obrony

narodowej (13496),

36) posła Dariusza Seligi w sprawie kosztów po-

niesionych na zakup fotoradarów i zintegrowanego

systemu pomiaru prędkości – do ministra transpor-

Rady Ministrów (14369) – nie nadano biegu,

38) posła Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

sobów zatrudniania w placówkach Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych woj. pomorskiego – do ministra

39) posła Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

sobów zatrudniania w Kancelarii Prezesa Rady Mi-

nistrów – do prezesa Rady Ministrów (15109),

40) posła Jerzego Polaczka w sprawie realizacji

zapowiedzi rządu złożonej dnia 24 stycznia 2013 r.

przez ministrów transportu i finansów na stronie

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz na Twitte-

rze, dotyczącej przeznaczenia dochodów pochodzą-

cych z fotoradarów na budowę dróg – do prezesa Rady

Ministrów (15110),

41) posła Michała Jarosa w sprawie demonopoli-

zacji Aeroklubu Polskiego – do ministra sportu i tu-

rystyki (15111),

42) posła Józefa Rackiego w sprawie obowiązku

ubezpieczenia, który nakłada na gminę ustawa o ochro-

nie przeciwpożarowej – do ministra spraw wewnętrz-

nych (15112),

43) posła Piotra Walkowskiego w sprawie szybkie-

go wprowadzenia zmian do ustawy o ochronie zwie-

rząt w zakresie uboju rytualnego – do prezesa Rady

Ministrów (15113),

44) posła Tomasza Kamińskiego w sprawie likwi-

dacji linii kolejowych – do ministra transportu, bu-

45) posła Jana Burego w sprawie opóźnień rządu

we wprowadzeniu reformy instytucjonalnej polskiej

metrologii i braku stosownych działań naprawczych

wskazanych w uchwalonym w dniu 6 maja 2010 r.

dezyderacie nr 10/4 Komisji Edukacji, Nauki i Mło-

dzieży oraz Komisji Gospodarki – do ministra gospo-

darki (15115),

46) posła Jacka Żalka w sprawie metod nauczania

prawa – do ministra sprawiedliwości (15116),

47) posła Jacka Czerniaka w sprawie legitymacji

dla uprawnionych bezterminowo do rent rodzinnych

z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW – do mini-

stra spraw wewnętrznych (15117),

48) posła Jerzego Polaczka w sprawie przyszłości

spodarki (15118),

49) posła Marka Łatasa w sprawie projektowa-

nych założeń do ustawy o szczególnej odpowiedzial-

ności za niektóre naruszenia przepisów ruchu drogo-

wego dotyczących ustalania i karania sprawców wy-

3

kroczeń drogowych – do ministra transportu, budow-

50) posła Marka Łatasa w sprawie konieczności

podjęcia bezzwłocznych działań zmierzających do po-

prawy jakości powietrza i ograniczenia emisji szkod-

liwych substancji – do ministra środowiska (15120),

51) posła Ryszarda Galli w sprawie potwierdzania

informacji przez polskie urzędy na zagranicznych za-

świadczeniach państw Unii Europejskiej – do mini-

52) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pro-

jektu ustawy o korytarzach przesyłowych – do mini-

stra gospodarki (15122),

53) posła Waldemara Sługockiego w sprawie upo-

rządkowania kwestii związanych z kontrolą metodą

Foto, której celem jest weryfikacja i pomiar działek

rolnych zgłoszonych we wnioskach o płatności obsza-

rowe, oraz kontroli metodą inspekcji terenowej – do

54) posła Stanisława Pięty w sprawie dewastacji

pomników oraz niszczenia i profanacji obiektów kultu

religijnego – do ministra spraw wewnętrznych (15124),

55) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie zatrud-

niania osób niepełnosprawnych w Ministerstwie

(15125),

56) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie bezrobo-

57) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie ubóstwa

nej (15127),

58) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie zatrud-

niania osób niepełnosprawnych – do prezesa Rady

Ministrów (15128),

59) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie zapowia-

danych zwolnień i likwidacji posterunków energe-

skarbu państwa (15129),

60) posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie

uwzględnienia budowy drogi ekspresowej S11 w „Pro-

morskiej (15130),

61) posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie fi-

nansowania z budżetu państwa budowy obwodnicy

Wałcza w ciągu drogi ekspresowej S10 oraz budowy

drogi ekspresowej S10 – do ministra transportu, bu-

62) posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie

morskiej (15132),

63) posła Mariusza Grada w sprawie postępów

w realizacji budowy obwodnicy Hrubieszowa – do mi-

skiej (15133),

64) posła Mariusza Grada w sprawie postępów

w budowie przejścia granicznego Dołhobyczów – Uh-

rynów – do ministra spraw wewnętrznych (15134),

65) posła Mariusza Grada w sprawie postępów

w rozbudowie przejścia granicznego w Zosinie – do

ministra spraw wewnętrznych (15135),

66) posła Mariusza Grada w sprawie postępów

w budowie odcinka drogi Lublin – Kurów w ciągu

drogi ekspresowej S17 – do ministra transportu, bu-

67) posła Marka Matuszewskiego w sprawie zwol-

nienia emerytów i rencistów z konieczności płacenia

podatku dochodowego od osób fizycznych – do mini-

stra finansów (15137),

68) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie nie-

których niezaspokojonych należności przedsiębior-

69) posła Czesława Hoca w sprawie realizacji

ustaw o kształtowaniu ustroju rolnego i o gospoda-

rowaniu nieruchomościami przez Ministerstwo Rol-

Rolnych, a także o antystandardach w działaniach

ANR wobec zachodniopomorskich rolników – do mi-

70) posła Eugeniusza Czykwina w sprawie przy-

znawania świadczeń opiekuńczych rolnikom – do mi-

71) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie interpretacji przepisów dotyczących liczby dzieci

narodowej (15141),

72) poseł Izabeli Kloc w sprawie utworzenia fun-

duszu odszkodowawczego szpitali – do ministra zdro-

wia (15142),

73) poseł Izabeli Kloc w sprawie sposobu i trybu

wdrażania „Narodowego programu przebudowy dróg

wój” – do ministra administracji i cyfryzacji (15143),

74) posła Wojciecha Szaramy w sprawie zapewnie-

nia Polakom zamieszkującym na terenie Białorusi

swobód religijnych i narodowych – do ministra spraw

zagranicznych (15144),

75) posła Wojciecha Szaramy w sprawie głoszenia

przez państwowe media rosyjskie kłamstwa katyń-

skiego – do ministra spraw zagranicznych (15145),

76) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie opóźnień samorządów gminnych w ogłaszaniu

przetargów na odbieranie odpadów komunalnych od

(15146),

77) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

zwolnienia jednostek ochotniczej straży pożarnej

z obowiązku używania kas fiskalnych podczas sprze-

daży napojów alkoholowych na podstawie jednorazo-

wego zezwolenia – do ministra finansów (15147),

78) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

oświaty dotyczących wynagrodzeń nauczycieli – do

ministra edukacji narodowej (15148),

4

79) posła Eugeniusza Czykwina w sprawie obo-

wiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

dziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących

sokości świadczeń rodzinnych – do ministra pracy

80) posła Eugeniusza Czykwina w sprawie nowe-

lizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych – do pre-

zesa Rady Ministrów (15150),

81) posła Stanisława Ożoga w sprawie zamiarów

sprzedaży budynku Konsulatu Generalnego RP w Ko-

lonii – do ministra spraw zagranicznych (15151),

82) posła Stanisława Ożoga w sprawie wysokości

zasiłku pielęgnacyjnego – do ministra pracy i polity-

83) posła Stanisława Ożoga w sprawie planów likwi-

dacji połączeń kolejowych na Podkarpaciu oraz Zakła-

du Linii Kolejowych w Rzeszowie – do ministra trans-

84) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie bu-

dowy obwodnicy Kołbieli i Góry Kalwarii na drodze

krajowej nr 50 – do ministra transportu, budowni-

85) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie nowej

koncepcji finansowania polskiego sportu – do mini-

86) posła Armanda Kamila Ryfińskiego w spra-

wie niesprawiedliwego podziału władzy rodzicielskiej

– do ministra sprawiedliwości (15156),

87) posła Piotra Polaka w sprawie interpretacji

przepisów Prawa budowlanego dotyczących obowiąz-

ku wykonania i przedłożenia zamiennego projektu

budowlanego – do ministra transportu, budownictwa

88) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie wyeli-

minowania niekorzystnych zapisów w obowiązującej

ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach

uzdrowiskowych hamujących rozwój gmin uzdrowi-

skowych – do prezesa Rady Ministrów (15158),

89) posła Marka Opioły w sprawie rosyjskiego

szpiega w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego –

do prezesa Rady Ministrów (15159),

90) posła Marka Opioły w sprawie działań podle-

głego prezesowi Rady Ministrów Centrum Antyterro-

rystycznego (CAT) ABW po otrzymaniu informacji o

możliwym ataku terrorystycznym na samolot UE w

kwietniu 2010 r. – do prezesa Rady Ministrów (15160),

91) posła Marka Opioły w sprawie posiadania

informacji o tym, że w Smoleńsku nie doszło do za-

machu terrorystycznego – do prezesa Rady Mini-

strów (15161),

92) posła Marka Opioły w sprawie przekazywania

przez Służbę Wywiadu Wojskowego informacji o moż-

liwym ataku terrorystycznym na samolot UE w kwiet-

93) posła Marka Opioły w sprawie przekazania

prezydentowi RP informacji niepublikowanych przez

Komisję Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa

Państwowego – do prezesa Rady Ministrów (15163),

94) posła Marka Opioły w sprawie zapewnienia

przez ABW osłony kontrwywiadowczej Ministerstwu

Spraw Zagranicznych – do prezesa Rady Ministrów

(15164),

95) posła Macieja Małeckiego w sprawie działań

w KRRiT – do prezesa Rady Ministrów (15165),

96) posła Roberta Wardzały w sprawie zamiaru

konsolidacji spółek gazowych – do ministra skarbu

państwa (15166),

97) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie prob-

lemów dotyczących przeprowadzania zbiórek publicz-

nych na utworzenie domów przeznaczonych dla ro-

dzin i fundacji działających w zakresie ustawy o wspie-

98) posła Kazimierza Ziobry w sprawie nieko-

rzystnych przepisów ustawy o podatku od towarów

i usług dotyczących ulgi na złe długi – do ministra

finansów (15168),

99) posła Marka Matuszewskiego w sprawie form

zatrudniania w izbach skarbowych i urzędach skar-

bowych woj. łódzkiego – do ministra finansów (15169),

100) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

skarbowych woj. małopolskiego – do ministra finan-

sów (15170),

101) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

skarbowych woj. mazowieckiego – do ministra finan-

sów (15171),

102) posła Marka Matuszewskiego w sprawie form

bowych woj. opolskiego – do ministra finansów (15172),

103) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

skarbowych woj. podkarpackiego – do ministra fi-

nansów (15173),

104) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

skarbowych woj. dolnośląskiego – do ministra finan-

sów (15174),

105) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

skarbowych woj. kujawsko-pomorskiego – do mini-

stra finansów (15175),

106) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

skarbowych woj. lubelskiego – do ministra finansów

(15176),

107) posła Marka Matuszewskiego w sprawie form

wych woj. podlaskiego – do ministra finansów (15177),

108) posła Marka Matuszewskiego w sprawie form

wych woj. pomorskiego – do ministra finansów (15178),

109) posła Marka Matuszewskiego w sprawie sposo-

bowych woj. śląskiego – do ministra finansów (15179),

5

110) posła Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

sobów zatrudniania w izbach skarbowych i urzędach

skarbowych woj. świętokrzyskiego – do ministra fi-

nansów (15180),

111) posła Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

skarbowych woj. warmińsko-mazurskiego – do mini-

stra finansów (15181),

112) posła Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

skarbowych woj. wielkopolskiego – do ministra finan-

sów (15182),

113) posła Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

skarbowych woj. zachodniopomorskiego – do mini-

stra finansów (15183),

114) posła Marka Matuszewskiego w sprawie spo-

skarbowych woj. lubuskiego – do ministra finansów

(15184),

115) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

interpretacji tzw. stawek jednostkowych oraz proble-

mów w relacjach pomiędzy Ministerstwem Rozwoju

Regionalnego i wojewódzkimi urzędami pracy a be-

neficjentami realizującymi projekty w ramach dzia-

łania 9.6.2 Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”

– do prezesa Rady Ministrów (15185),

116) poseł Beaty Kempy w sprawie finansowania

ministra sportu i turystyki (15186),

117) poseł Marzeny Machałek w sprawie likwida-

cji bibliotek w szkołach – do ministra edukacji naro-

dowej (15187),

118) poseł Marzeny Machałek w sprawie powstrzy-

mania rosnącej przestępczości seksualnej w szkołach

119) poseł Marzeny Machałek w sprawie koniecz-

ności usunięcia luk w obowiązującym prawie doty-

czącym poszukiwań i rozpoznawania złóż kopalin,

w szczególności uranu – do ministra środowiska

(15189),

120) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie obec-

nego stanu systemu ratownictwa medycznego w Pol-

sce – do ministra zdrowia (15190),

121) posła Artura Dębskiego w sprawie uregulo-

wań prawnych dotyczących automatów o niskich wy-

granych – do ministra finansów (15191),

122) posła Artura Dębskiego w sprawie liczby fo-

toradarów w Polsce – do ministra transportu, budow-

123) posłów Artura Dębskiego i Tomasza Makow-

skiego w sprawie usuwania wraków pojazdów – do

skiej (15193),

124) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie funkcjonowania lotniskowej wojskowej straży

pożarnej, na przykładzie Leźnicy Wielkiej – do mini-

stra obrony narodowej (15194),

125) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie funkcjonowania nocnej i świątecznej pomocy le-

karskiej, na przykładzie nieudzielenia pomocy lekar-

skiej 2,5-letniej dziewczynce w Skierniewicach – do

ministra zdrowia (15195),

126) posła Krzysztofa Kłosowskiego oraz grupy

posłów w sprawie śmiertelnych wypadków kolejo-

wych na terenie gm. Jarocin – do ministra transpor-

127) poseł Barbary Bartuś w sprawie braku emi-

sji cyfrowej w gminach pow. nowotarskiego – do mi-

128) poseł Barbary Bartuś w sprawie przywróce-

nia pociągu relacji Sucha Beskidzka – Zakopane – do

skiej (15198),

129) posła Czesława Hoca w sprawie kontrower-

syjnego i niespójnego przepisu w ostatecznej wersji

sportu i turystyki (15199),

130) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie prob-

lemów wynikających z budowy na praktycznie ukoń-

czonym już odcinku autostrady A1 wiaduktu w Msza-

nie, która opóźnia przejazd autostradą A1 Świerkla-

ny – Gorzyczki – do ministra transportu, budowni-

131) posła Andrzeja Jaworskiego oraz grupy po-

słów w sprawie braku reakcji organów państwa na

list posła Ruchu Palikota skierowany do Ojca Świę-

tego Benedykta XVI – do prezesa Rady Ministrów

(15201),

wie norm żywieniowych w placówkach oświatowych

– do ministra edukacji narodowej (15202),

wie poziomu bezpieczeństwa w placówkach opieki dla

nej (15203),

wie kary nałożonej na Polskę przez Komisję Europej-

ską w związku z uchybieniami dotyczącymi wcześ-

niejszych emerytur rolników – do ministra rolnictwa

wie budżetu Policji na 2013 r. – do ministra spraw

wewnętrznych (15205),

wie stawki podatku VAT od towarów przeznaczonych

na cele ochrony przeciwpożarowej – do ministra fi-

nansów (15206),

137) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie podjęcia prac w zakresie systemu Central-

nej Ewidencji Pojazdów i Kierowców – do ministra

i cyfryzacji (15207),

138) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie praktycznego stosowania klauzul społecz-

nych zawartych w ustawie Prawo zamówień publicz-

nych w kontekście ochrony zasad konkurencyjności

i niedyskryminacji – do prezesa Rady Ministrów

(15208),

6

139) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie organizacji pożytku publicznego – do pre-

zesa Rady Ministrów (15209),

140) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie fundacji, które otrzymały pomoc z Mini-

sterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – do mi-

141) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie konsekwencji niewdrażania dyrektyw Ko-

strów (15211),

142) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

straży pożarnych – do ministra spraw wewnętrznych

(15212),

143) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie systemu poboru opłat viaTOLL – do mini-

stra finansów (15213),

144) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie Krajowego Rejestru Długów – do ministra

finansów (15214),

145) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

pojazdami – do ministra transportu, budownictwa

146) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

147) posłów Bogdana Rzońcy i Jana Warzechy

w sprawie procesu likwidacji Karpackiej Spółki Ga-

zownictwa sp. z o.o. w Tarnowie i Zakładu Gazowni-

czego w Jaśle – do ministra skarbu państwa (15217),

148) poseł Józefy Hrynkiewicz w sprawie zobo-

wiązania do uiszczania odpłatności za pobyt dzieci

pozbawionych opieki rodzicielskiej w zakładzie opie-

kuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opie-

kuńczym oraz zakładzie rehabilitacji leczniczej – do

zdrowia (15218),

149) posła Stanisława Szweda w sprawie wyłącze-

nia kwot dodatków pielęgnacyjnych i zasiłków pie-

lęgnacyjnych z dochodu, którego wysokość decyduje

o prawie do specjalnego zasiłku opiekuńczego – do

150) posła Stanisława Szweda w sprawie prawa

do zasiłku dla bezrobotnych osób, które utraciły pra-

ci podopiecznego lub zmiany ustawy – do ministra

151) posła Stanisława Szweda w sprawie dofinan-

sowania ze środków PFRON do wynagrodzenia pra-

cownika niepełnosprawnego – do ministra pracy i po-

152) posła Marka Polaka w sprawie czasowego

Lanckorona) – do ministra transportu, budownictwa

153) posła Tomasza Smolarza w sprawie szkód

zwierzęta leśne – do ministra środowiska (15223),

154) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie zapew-

(15224),

155) poseł Krystyny Ozgi oraz grupy posłów

w sprawie organizacji i finansowania turnusów re-

habilitacyjnych w województwach: łódzkim, kujaw-

sko-pomorskim i świętokrzyskim – do ministra pra-

wie organizacji i finansowania kształcenia i dosko-

nalenia zawodowego nauczycieli – do ministra edu-

157) posła Leszka Aleksandrzaka w sprawie bu-

dowy obwodnicy Jarocina w ciągu drogi ekspresowej

158) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie zasad

rewaloryzacji świadczeń emerytalnych i rentowych

159) posła Leszka Millera w sprawie braku dostę-

pu polskich pacjentów zakażonych wirusowym zapa-

kowej terapii skojarzonej z zastosowaniem inhibito-

rów proteazy (boceprevir i telaprevir) – do ministra

zdrowia (15229),

160) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie sty-

pendium demograficznego – do ministra pracy i po-

161) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

ograniczenia dostępu do bezpłatnych studiów – do

162) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie pra-

wie 700 placówek oświatowych przeznaczonych do

zamknięcia – do ministra edukacji narodowej (15232),

163) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

brakujących mieszkań – do ministra transportu, bu-

mocy finansowej dla spółki Kieleckie Kopalnie Su-

rowców Mineralnych SA – do ministra skarbu pań-

stwa (15234),

165) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

brakujących miejsc w przedszkolach – do ministra

166) posła Przemysława Wiplera w sprawie kon-

sekwencji błędnej decyzji organów podatkowych do-

tyczącej spółki JTT – do ministra finansów (15236),

167) posłów Przemysława Wiplera i Dawida Ja-

ckiewicza w sprawie przewidywanych strat PGNiG

Termika w związku z budową elektrociepłowni przez

(15237),

168) poseł Ewy Kołodziej w sprawie nowelizowanej

7

169) posła Artura Górskiego w sprawie konse-

kwencji dla Polski zmniejszenia w budżecie UE środ-

ków na budowę sieci szerokopasmowego Internetu

– do ministra administracji i cyfryzacji (15239),

170) posła Bartosza Kownackiego w sprawie wy-

sokości odpraw otrzymywanych w ciągu ostatnich

pięciu lat przez osoby mające wpływ na obecną sytu-

ację w spółkach Zachem SA i Zachem UCR sp. z o.o.

oraz osoby im bliskie – do ministra skarbu państwa

(15240),

171) posła Zbigniewa Włodkowskiego oraz grupy

posłów w sprawie wymogu uzyskania opinii właści-

wego kuratora oświaty przy włączaniu szkoły do ist-

niejącego zespołu szkół – do ministra edukacji naro-

dowej (15241),

172) posła Jerzego Polaczka w sprawie aktualne-

go stanu negocjacji w zakresie przystąpienia Polski

do europejskiego porozumienia o głównych śródlądo-

wych drogach wodnych o znaczeniu międzynarodo-

wym (AGN) – do prezesa Rady Ministrów (15242),

173) posła Andrzeja Romanka w sprawie bulwer-

sujących opinię publiczną przejawów korupcji w Pol-

174) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie tworzenia nowych stanowisk urzędniczych

w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej – do ministra transportu, budowni-

175) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie regulacji dotyczącej wszczęcia postępowa-

nia przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumen-

tów – do prezesa Rady Ministrów (15245),

176) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie planowanego przejęcia przez referendarzy

sądowych orzekania w sprawie niektórych wykro-

czeń – do ministra sprawiedliwości (15246),

177) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie opodatkowania ogólnopolskiej tzw. karty

nej (15247),

178) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie fotoradarów w pojazdach inspekcji ruchu

drogowego – do ministra transportu, budownictwa

179) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie działania systemu eWUŚ – do ministra

zdrowia (15249),

180) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie braku uregulowań dotyczących darmowej

pomocy prawnej dla najuboższych – do ministra spra-

wiedliwości (15250),

181) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

(15251),

182) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie zmiany kwalifikacji bilarda i zaliczenia do

wyższej grupy sportów nieolimpijskich – do ministra

sportu i turystyki (15252),

183) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie przydzielenia kajakarstwa do złotej grupy

(15253),

184) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie likwidacji bibliotek szkolnych – do mini-

narodowej (15254),

185) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie gwarancji ubezpieczeniowych biur tury-

stycznych – do ministra sportu i turystyki (15255),

186) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie wykrycia na terenie Unii Europejskiej ko-

niny w wyrobach deklarowanych jako wyroby z mię-

(15256),

187) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie wad postawy u dzieci – do ministra edu-

kacji narodowej (15257),

188) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie szarej strefy rynku paliw w Polsce – do

ministra finansów (15258),

189) posłów Jana Warzechy i Bogdana Rzońcy

w sprawie przestępstw na tle seksualnym w polskich

190) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie no-

welizacji ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdro-

(15260),

191) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie pod-

mocą ze strony ministerstwa gmin i powiatów o naj-

wyższej stopie bezrobocia – przekraczającej 20%, na

przykładzie pow. kłodzkiego – do ministra pracy i poli-

192) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie wzno-

wienia połączenia kolejowego na trasie Wrocław

– Świdnica – do ministra transportu, budownictwa

193) poseł Zofii Czernow w sprawie braku reali-

zacji wypłat pożyczek dla przedsiębiorców poszkodo-

wanych podczas powodzi w woj. dolnośląskim – do

ministra gospodarki (15263),

194) poseł Zofii Czernow w sprawie wyników ba-

dań dotyczących niedożywionych dzieci w woj. dolno-

śląskim – do ministra edukacji narodowej (15264),

195) poseł Zofii Czernow w sprawie remontu dwor-

ca kolejowego w Jeleniej Górze – do ministra transpor-

196) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie wprowa-

dzenia możliwości odliczenia w pełnej wysokości po-

datku VAT od samochodów nabywanych przez firmy

– do ministra finansów (15266),

197) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie koniecz-

ności zmiany przepisów ustawy o spłacie niektórych

8

198) poseł Elżbiety Achinger w sprawie działań

prowadzonych przez Departament Polityki Senioral-

nej w zakresie realizacji zadań wynikających ze sta-

199) poseł Elżbiety Achinger w sprawie egzami-

tów, doktorantów i innych prawników – do ministra

sprawiedliwości (15269),

200) posła Rajmunda Millera w sprawie sytuacji

aptek ogólnodostępnych po wejściu w życiu ustawy

o refundacji leków, środków spożywczych specjalne-

dycznych – do ministra zdrowia (15270),

201) posła Rajmunda Millera w sprawie zaopa-

trzenia w leki polskich pacjentów i pogarszającej się

sytuacji ekonomicznej aptek i hurtowni farmaceu-

tycznych – do ministra zdrowia (15271),

202) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie na-

uczania języków obcych – do ministra edukacji naro-

dowej (15272),

203) posła Henryka Siedlaczka w sprawie kurio-

zalnych skutków zmiany przepisów ustawy o kieru-

jących pojazdami w zakresie określenia minimalnego

wieku kierowców uprawnionych do uzyskania prawa

jazdy kat. A, C i D – do ministra transportu, budow-

204) posłów Tadeusza Arkita i Krystyny Pośled-

niej w sprawie podatku od sprzedaży towarów przez

Internet prowadzonej przez osoby fizyczne – do mi-

nistra finansów (15274),

205) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie konieczności wprowadzenia programu dla osób

206) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

zniesienia kontroli higieny uczniów w placówkach

oświatowych – do ministra zdrowia (15276),

207) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie skre-

nach uzdrowiskowych oraz niektórych innych ustaw

art. 2 pkt 13 oraz skutków tego m.in. dla Augustowa

i Supraśla – do ministra zdrowia (15277),

208) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie

zmniejszenia o połowę funduszu socjalnego emery-

tów i rencistów pożarnictwa i Straży Granicznej – do

209) poseł Józefy Hrynkiewicz w sprawie budo-

wania farm wiatrowych w celu pozyskania energii

odnawialnej w sposób szkodliwy dla zdrowia ludzi,

ptaków, zwierząt, przyrody i krajobrazu – do mini-

stra gospodarki (15279),

210) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie elek-

trowni wiatrowych – do ministra środowiska (15280),

211) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie poli-

tyki podatkowej rządu – do prezesa Rady Ministrów

(15281),

212) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie budo-

wy zagłębiowskiego odcinka Drogowej Trasy Średni-

cowej – do ministra rozwoju regionalnego (15282),

213) posła Henryka Kmiecika w sprawie odwoła-

nia ze stanowiska prezesa ZUS – do prezesa Rady

Ministrów (15283),

214) posła Henryka Kmiecika w sprawie planowa-

nych zwolnień pracowników PGE GiEK SA zatrud-

nionych w Kopalni Turów i Elektrowni Turów – do

prezesa Rady Ministrów (15284),

215) posła Henryka Kmiecika w sprawie celowo-

ści podjęcia upraw lnu i konopi na terenach woj. dol-

nośląskiego oraz stworzenia mechanizmów promują-

cych tego rodzaju uprawy – do ministra rolnictwa

216) posła Henryka Kmiecika w sprawie podatko-

wych reperkusji nagminnego i nielegalnego wykorzy-

stywania przez lekarzy gabinetów lekarskich w sa-

morządowych oraz państwowych ośrodkach medycz-

nych – do ministra finansów (15286),

217) posła Henryka Kmiecika w sprawie nagmin-

nego i nielegalnego wykorzystywania przez lekarzy

gabinetów lekarskich w samorządowych oraz pań-

stwowych ośrodkach medycznych – do ministra zdro-

wia (15287),

218) posłów Piotra Zgorzelskiego i Zbigniewa

Włodkowskiego w sprawie aktualnej sytuacji Poczty

(15288),

219) posłów Piotra Zgorzelskiego i Zbigniewa

Włodkowskiego w sprawie spółdzielni socjalnych – do

220) posła Piotra Zgorzelskiego oraz grupy po-

słów w sprawie prac nad przepisami dotyczącymi po-

prawy warunków świadczenia usług przez jednostki

samorządu terytorialnego – do ministra administra-

221) posła Piotra Zgorzelskiego oraz grupy po-

słów w sprawie edukacji zawodowej osób upośledzo-

nych umysłowo – do ministra edukacji narodowej

(15291),

222) posła Piotra Zgorzelskiego oraz grupy po-

słów w sprawie elektronicznych podręczników aka-

go (15292),

223) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wia – do ministra zdrowia (15293),

224) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

225) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

9

kacji Narodowej – do ministra edukacji narodowej

(15295),

226) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie za-

sów – do ministra finansów (15296),

227) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

darki – do ministra gospodarki (15297),

228) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

229) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

społecznej (15299),

230) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

231) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

(15301),

232) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie za-

wiedliwości – do ministra sprawiedliwości (15302),

233) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

skiej (15303),

234) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie za-

235) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

236) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ctwa i Rozwoju Wsi – do ministra rolnictwa i rozwo-

237) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

woju Regionalnego – do ministra rozwoju regional-

nego (15307),

238) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

239) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

(15309),

240) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wiska – do ministra środowiska (15310),

241) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wdrożenia dyrektywy 2008/98/WE z dnia 19 listopa-

da 2008 r. dotyczącej gospodarowania odpadami – do

prezesa Rady Ministrów (15311),

242) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

dostępu do informacji o zadłużeniu we wspólnocie

mieszkaniowej – do ministra administracji i cyfryza-

cji (15312),

243) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie jedno-

znacznego określenia szczególnych przypadków od-

wołania dyrektora szkoły przez organ prowadzący

– do ministra edukacji narodowej (15313),

244) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie skróce-

nia procedury związanej z dyscyplinarnym zwolnie-

niem nauczyciela z pracy za rażące zaniedbanie obo-

wiązków – do ministra edukacji narodowej (15314),

245) poseł Lidii Staroń w sprawie potrzeby zmia-

ny przepisów w celu zapewnienia ochrony konsumen-

tów zawierających umowy przeniesienia własności

nieruchomości w zamian za dożywotnią rentę i inne

świadczenia (tzw. odwrócona hipoteka) – do ministra

finansów oraz ministra sprawiedliwości (15315),

246) poseł Elżbiety Gelert w sprawie dopalaczy na

rynku polskim – do ministra zdrowia (15316),

247) poseł Elżbiety Gelert w sprawie ustawy o pro-

248) poseł Joanny Bobowskiej w sprawie barier

w rozwoju podmiotów gospodarczych z sektora ma-

łych i średnich przedsiębiorstw – do ministra gospo-

darki (15318),

249) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie wie-

logodzinnej dziennej opieki nad dziećmi w wieku do

250) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

mechanizmu finansowania budowy obwodnic miast

sowej – do ministra rozwoju regionalnego oraz mini-

(15320),

251) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie do-

stępności opieki stomatologicznej – do ministra zdro-

wia (15321),

252) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie le-

czenia wirusowego zapalenia wątroby typu C – do

ministra zdrowia (15322),

253) posłów Tomasza Garbowskiego i Tadeusza

– do ministra zdrowia (15323),

10

254) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

pogłębiającego się zjawiska niedożywienia dzieci w Pol-

255) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

przepisów precyzujących liczbę ratowników na base-

nie – do ministra spraw wewnętrznych (15325),

256) posła Jana Ziobry w sprawie deregulacji do-

stępu do niektórych zawodów – do ministra sprawied-

liwości (15326),

257) posła Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie

konsekwencji finansowych dla publicznej służby

zdrowia obowiązywania niekorzystnej ustawy o od-

padach oraz rzeczywistych podstaw do formułowania

obaw dotyczących zbierania i unieszkodliwiania od-

padów szpitalnych, a także zagrożeń epidemiologicz-

nych spowodowanych przez odpady wtórne po zasto-

sowaniu tańszych metod alternatywnych – do mini-

stra zdrowia (15327),

258) posła Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie

licyjnego Towarzystwa Sportowego „Walter” w Rze-

szowie – do ministra sportu i turystyki (15328),

259) posła Marka Balta w sprawie dofinansowa-

nia domów opieki społecznej – do ministra pracy

260) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie prze-

kształcenia bibliotek szkolnych w biblioteki publicz-

ne – do ministra administracji i cyfryzacji (15330),

261) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie wspie-

rania terapii dla osób z problemami homoseksuali-

zmu – do ministra zdrowia (15331),

262) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie nowe-

szacunku i wyceny szkód wyrządzonych przez zwie-

rzynę łowną – do ministra środowiska (15332),

263) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie zagro-

żenia zdrowia i życia mieszkańców pow. myszkow-

skiego – do ministra zdrowia (15333),

264) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie głodu

i niedożywienia dzieci w Polsce – do ministra pracy

wie zmian przepisów dotyczących umieszczania osób

w środowiskowych domach samopomocy – do mini-

wie marginalizowania mniejszych podmiotów świad-

czących usługi medyczne – do ministra zdrowia (15336),

267) poseł Barbary Bubuli w sprawie praw spół-

dzielców i lokatorów w zakresie dostępu do bezpłat-

nego sygnału telewizji cyfrowej DVB-T z antenowych

instalacji zbiorczych w budynkach wielorodzinnych

– do ministra administracji i cyfryzacji (15337),

268) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie ba-

rier mających istotny wpływ na prowadzenie działal-

ności gospodarczej – do ministra gospodarki (15338),

269) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie de-

regulacji zawodu rzeczoznawcy majątkowego – do

ministra sprawiedliwości (15339),

270) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie nie-

jasności wynikających z planowanego łączenia biblio-

tek – do ministra administracji i cyfryzacji (15340),

271) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie

transakcji sprzedaży paliw, oleju napędowego z bio-

komponentów stanowiących samoistne paliwa oraz

nadużyć finansowych stanowiących o rozwoju szarej

strefy – do ministra finansów (15341),

272) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie re-

stytucji dóbr kultury utraconych przez Polskę w la-

tach 1655–1660 – do ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (15342),

273) poseł Marii Nowak w sprawie planowanej li-

kwidacji bibliotek szkolnych – do ministra admini-

274) posłów Jadwigi Wiśniewskiej i Marka Polaka

w sprawie gospodarowania mieszkaniami komunal-

275) posłów Jadwigi Wiśniewskiej i Marka Polaka

w sprawie umieszczenia na liście refundacyjnej leku

Yervoy stosowanego w leczeniu zaawansowanego

czerniaka – do ministra zdrowia (15345),

276) poseł Barbary Bartuś w sprawie dyskrymi-

nowania i krzywdzących zasad przyznawania środ-

ków pomocowych rzeszy sadowników – do ministra

277) poseł Barbary Bartuś w sprawie dramatycz-

nej sytuacji setki tysięcy polskich niedożywionych

dzieci – do prezesa Rady Ministrów (15347),

278) poseł Barbary Bartuś w sprawie braku za-

świadczeń ADR dla kierowców – do ministra trans-

279) poseł Barbary Bartuś w sprawie kontroli

bezpieczeństwa na lotnisku im. Chopina w Warsza-

280) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie

wstrzymania wyłączenia z eksploatacji linii kolejowej

L25 na odcinku Tomaszów Mazowiecki – Skarży-

sko-Kamienna – do ministra transportu, budowni-

281) posła Marka Poznańskiego w sprawie zasad

przeprowadzania egzaminów doktoranckich – do mi-

282) posła Marka Poznańskiego w sprawie poten-

cjalnego zagrożenia skażeniem gleby i wody pitnej

w związku z pochówkiem zmarłych na terenach za-

lewowych – do ministra zdrowia (15352),

283) posła Tomasza Piotra Nowaka w sprawie

zmian w prawie w zakresie transplantologii – do mi-

(15353),

284) posła Henryka Siedlaczka w sprawie finan-

sowania planów ochrony parków krajobrazowych

spodarki Wodnej w Warszawie i proponowanych

środowiska (15354),

11

285) posłów Marzeny Okła-Drewnowicz i Cezare-

żysko-Kamienna – do ministra transportu, budow-

286) posła Tomasza Głogowskiego w sprawie pra-

widłowości rozliczeń wpływów uzyskiwanych z opłat

za przejazd po drogach krajowych w okresie do dnia

30 czerwca 2011 r. – do ministra transportu, budow-

287) posłów Grzegorza Matusiaka i Grzegorza To-

biszowskiego w sprawie ujawnienia polityki podatko-

wej rządu w zakresie opodatkowania podatkiem od

nieruchomości obiektów podziemnych wyrobisk gór-

niczych oraz przyspieszenia inicjatywy legislacyjnej

mającej na celu usunięcie wadliwości przepisów usta-

września 2011 r. – do ministra finansów (15357),

288) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pro-

jektu nowelizacji ustawy o systemie oświaty, według

którego edukację przedszkolną będą mogły zaczynać

dzieci w wieku dwóch lat – do ministra edukacji na-

rodowej (15358),

289) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie nie-

obecności prezesa Rady Ministrów na uroczystoś-

ciach Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklę-

tych” – do prezesa Rady Ministrów (15359),

290) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie listu

prezesa Federacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw

– do prezesa Rady Ministrów (15360),

291) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie infor-

macji Najwyższej Izby Kontroli na temat programów

zwalczania salmonelli w Polsce – do ministra rolni-

ctwa i rozwoju wsi (15361),

292) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie po-

stulatów Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia

dotyczących polityki rodzinnej – do prezesa Rady Mi-

nistrów (15362),

293) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie spo-

łecznej inicjatywy zbierania podpisów przeciw usta-

wie o związkach partnerskich – do prezesa Rady Mi-

nistrów (15363),

294) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie prze-

pisów dotyczących zakazu sprzedaży papierosów

elektronicznych osobom poniżej 18. roku życia – do

295) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pogłę-

biającej się sfery ubóstwa i wzrostu liczby dzieci nie-

dożywionych – do prezesa Rady Ministrów (15365),

296) posła Piotra Babinetza w sprawie sprzeczno-

ści w przepisach dotyczących zawieszania renty oso-

bom prowadzącym pozarolniczą działalność gospodar-

297) posła Piotra Babinetza w sprawie planowa-

w Tarnowie i Zakładu Gazowniczego w Jaśle – do

298) posła Piotra Babinetza w sprawie przyszłej

karpackiego i wpisania jej do sieci TEN-T – do pre-

zesa Rady Ministrów (15368),

299) posła Piotra Babinetza w sprawie budowy

przeciwpowodziowych zbiorników wodnych w pow.

krośnieńskim (Rudawka Rymanowska na Wisłoku

oraz Dukla na Jasiołce) – do ministra rozwoju regio-

nalnego (15369),

300) posła Piotra Babinetza w sprawie przyspie-

szenia rozpoczęcia budowy obwodnicy Przeworska w

(15370),

301) posła Piotra Babinetza w sprawie sprzeczno-

ści w przepisach wykonawczych dotyczących stano-

wisk pracy w instytucjach kultury – do ministra kul-

302) posła Michała Jacha oraz grupy posłów

w sprawie ratyfikowania umowy między rządem Rze-

Niemiec o wspólnej poprawie sytuacji na drogach

wodnych pogranicza polsko-niemieckiego (ochrona

przeciwpowodziowa, warunki przepływu i żeglugi)

– do prezesa Rady Ministrów (15372),

303) poseł Marii Nowak w sprawie restruktury-

zacji służb Straży Granicznej – do ministra spraw

wewnętrznych (15373),

304) poseł Marii Nowak w sprawie planowanej

likwidacji bibliotek szkolnych – do ministra edukacji

narodowej (15374),

305) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

sprawdzania kwalifikacji autorów raportów o oddzia-

ływaniu na środowisko – do ministra środowiska

(15375),

306) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

planowanej sprzedaży dworca kolejowego Łódź Ża-

307) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie zmian

w projekcie programu priorytetowego Narodowego

pn. „Likwidacja niskiej emisji wspierająca wzrost

ska (15377),

308) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie projektu

cjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektó-

re osoby prawne, jak i projektu zmiany programu

rządowego „Wspieranie przedsiębiorczości z wyko-

rzystaniem poręczeń i gwarancji Banku Gospodar-

stwa Krajowego” – do ministra finansów (15378),

309) poseł Bożeny Kamińskiej w sprawie zmiany

niekorzystnych przepisów w obowiązującej ustawie

rach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdro-

wiskowych – do ministra zdrowia (15379),

310) posła Andrzeja Szlachty w sprawie planowa-

nych opłat za wodę wykorzystywaną przy produkcji

12

energii elektrycznej przez elektrownie wodne – do

ministra środowiska (15380),

311) posła Jacka Boguckiego w sprawie planowa-

nych zmian w ruchu kolejowym w północno-wschod-

niej części Polski – do ministra transportu, budow-

312) posła Jacka Boguckiego w sprawie zmian

w „Programie rolnośrodowiskowym” objętym Pro-

313) posła Jacka Boguckiego w sprawie trudnej

sytuacji polskiego rolnictwa, zwłaszcza na rynku

trzody chlewnej i drobiu – do ministra rolnictwa i roz-

314) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie

przyjęcia rezolucji dotyczącej częstych zmian pod-

ręczników szkolnych i konsekwencji z tego wynika-

jących – do ministra edukacji narodowej (15384),

315) posła Romana Kotlińskiego oraz grupy po-

dyplomatycznych, celowości utrzymywania Ambasa-

dy RP przy Stolicy Apostolskiej, kosztów jej funkcjo-

nowania oraz potrzeby dalszego utrzymywania

uprzywilejowania stosunków na linii Rzeczpospolita

Polska – Stolica Apostolska w strategii polskiej poli-

tyki zagranicznej – do ministra spraw zagranicznych

(15385),

316) posła Romana Kotlińskiego oraz grupy po-

słów w sprawie obowiązku posiadania aktualnego

orzeczenia lekarskiego do celów sanitarno-epidemio-

logicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania

prac przez duchownych Kościołów udzielających

wiernym komunii poprzez podawanie komunikanta

– do ministra zdrowia (15386),

317) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie prze-

strzegania zasady poszanowania godności i podsta-

wowych praw obywateli, na przykładzie osoby nie-

pełnosprawnej skazanej wyrokiem na 6 miesięcy

więzienia za obrazę urzędników – do ministra spra-

wiedliwości (15387),

318) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie wy-

korzystania zawodu i wiedzy w zakresie stosowania

przepisów prawa przez notariusza – do ministra spra-

wiedliwości (15388),

319) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie przy-

znawania i odbierania wraz z odsetkami rent przez

320) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie nisz-

czenia inicjatyw lokalnych, na przykładzie firmy

Agro-North sp. z o.o. z Choczewa – do ministra rol-

321) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie sy-

tuacji na linii kolejowej nr 281 – do ministra trans-

322) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie sy-

tuacji przyszłych kierowców przewozu drogowego

w związku z ustawą o transporcie drogowym – do

skiej (15392),

323) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

opłat za odprowadzanie odpadów komunalnych przez

osoby zamieszkujące w wielu miejscach – do ministra

środowiska (15393),

324) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie

funkcjonowania urzędów pracy w Polsce – do mini-

325) posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie sza-

nowania władzy rodzicielskiej przez placówki oświa-

towe – do ministra edukacji narodowej (15395),

326) poseł Beaty Szydło w sprawie wpływu plano-

wanej budowy i eksploatacji drogi ekspresowej S1 na

działalność wydobywczą prowadzoną przez KWK

Brzeszcze – do ministra gospodarki (15396),

327) posła Tomasza Makowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie uprawnień emerytalnych żołnierzy

z korpusu szeregowych – do ministra obrony narodo-

wej (15397),

wie nierównego traktowania podmiotów w procesie

przyznawania środków pomocowych z Programu

Rozwoju Obszarów Wiejskich, oś 1: Poprawa konku-

rencyjności sektora rolnego i leśnego – do ministra

wie przepisów art. 4 ust. 4 ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych – do ministra transportu, budowni-

330) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie li-

kwidacji nauczania ramowego w zespole szkół przy

Ambasadzie RP w Atenach – do ministra edukacji

narodowej (15400),

331) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

działalności instytutów polskich w Europie – do mi-

nistra spraw zagranicznych (15401),

332) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

wia (15402),

333) posła Roberta Biedronia oraz grupy posłów

w sprawie polityki rządu w stosunku do Chińskiej

Republiki Ludowej w kontekście pogarszającej się sy-

(15403),

ministra skarbu państwa (15404),

pracowników w KWK Chwałowice w Rybniku – do

nistra gospodarki (15406),

pracowników w spółce Polskie Koleje Linowe SA – do

skiej (15407),

13

pracowników w KWK Piast w Bieruniu – do ministra

gospodarki (15408),

pracowników w KWK Szczygłowice w Knurowie – do

ministra gospodarki (15409),

pracowników w KWK Pokój w Rudzie Śląskiej – do

pracowników w KWK Jankowice w Rybniku – do mi-

nistra gospodarki (15411),

342) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników w KWK Jas-Mos w Jastrzębiu-Zdroju

– do ministra gospodarki (15412),

343) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników w spółce Drukarnia Kolejowa Kraków

344) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników w spółce KPTW Natura Tour sp. z o.o.

morskiej (15414),

345) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników w KWK Krupiński w Suszcu – do mi-

nistra gospodarki (15415),

346) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Marcel w Radlinie – do ministra

gospodarki (15416),

347) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników przedsiębiorstwa CS Szkolenie i Do-

348) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Bielszowice w Rudzie Śląskiej – do

349) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Bolesław Śmiały w Łaziskach

Górnych – do ministra gospodarki (15419),

350) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników przedsiębiorstwa Kolejowe Zakłady

351) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Brzeszcze-Silesia w Brzeszczu

– do ministra gospodarki (15421),

352) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Budryk w Ornontowicach – do

ministra gospodarki (15422),

353) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników przedsiębiorstwa Polskie Linie Kolejo-

354) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Borynia w Jastrzębiu-Zdroju – do

ministra gospodarki (15424),

355) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Halemba-Wirek w Rudzie Ślą-

skiej – do ministra gospodarki (15425),

356) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Bobrek-Centrum w Bytomiu – do

ministra gospodarki (15426),

357) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

dla pracowników przedsiębiorstwa SPV Katowice 1

358) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

stwo Finansowe Viafer SA – do ministra transportu,

359) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników przedsiębiorstwa Kolejowy Szpital

Uzdrowiskowy sp. z o.o. w Ciechocinku – do ministra

360) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Wujek w Katowicach – do mini-

stra gospodarki (15430),

361) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników KWK Sośnica-Makoszowy w Zabrzu

– do ministra gospodarki (15431),

362) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników SPV Poznań sp. z o.o. – do ministra trans-

363) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

pracowników SPV Warszawa sp. z o.o. – do ministra

(15433),

364) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy posłów

pracowników KWK Pniówek w Pawłowicach – do

ministra gospodarki (15435),

14

pracowników kopalni Zakład Górniczy Piekary

w Piekarach Śląskich – do ministra gospodarki (15436),

pracowników Bombardier Transportation (Rail En-

pracowników KWK Ziemowit w Lędzinach – do mi-

nistra gospodarki (15440),

pracowników KWK Zofiówka w Jastrzębiu-Zdroju

– do ministra gospodarki (15441),

pracowników ZUT Remtrak sp. z o.o. – do ministra

pracowników KWK Wieczorek w Katowicach – do

ministra gospodarki (15443),

pracowników KWK Rydułtowy-Anna w Rydułtowach

– do ministra gospodarki (15444),

375) poseł Anny Paluch w sprawie wdrażania pro-

cedur bezpieczeństwa w cywilnym ruchu lotniczym

zgodnie z wymogami rozporządzeń (WE) 300/2008 i

272/2009 – do ministra spraw wewnętrznych oraz

skiej (15445),

słów w sprawie nauczania podczas lekcji religii o cu-

dzie rozmnożenia chleba – do ministra edukacji na-

rodowej (15446),

Stawy Wielikąt i Las Tworkowski w ramach progra-

Las koło Tworkowa w ramach programu Natura

2000 – do ministra środowiska (15448),

wiskowy nr 4 Dom Zdrojowy w Ciechocinku – do mi-

wiskowy nr 3 im. dr. Markiewicza w Ciechocinku – do

ministra zdrowia (15450),

wiskowy nr 1 w Ciechocinku – do prezesa Rady Mi-

nistrów (15451),

w Krakowie – do ministra zdrowia (15452),

383) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Kaznodziejów i Matki Miłosierdzia w Krakowie – do

ministra zdrowia (15453),

384) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie

miejsc na platformie cyfrowej, multipleksie – do mi-

385) posłów Jerzego Borkowskiego i Witolda Kle-

pacza w sprawie wizyty w Zawierciu i rozmów z sa-

morządowcami i mieszkańcami dotyczących budowy

obwodnicy – do prezesa Rady Ministrów (15455),

386) posła Łukasza Krupy w sprawie podwójnego

odprowadzania składki zdrowotnej przez ubezpieczo-

nego – do ministra zdrowia (15456),

387) posła Michała Kabacińskiego w sprawie pro-

gramów pomocy dla osób po 50. roku życia objętych

obowiązkiem alimentacyjnym – do ministra pracy

388) posła Michała Kabacińskiego w sprawie

kosztów budowy autostrad – do ministra transportu,

389) posła Ryszarda Galli w sprawie procedury

wycofywania wniosku o nauczanie języka mniejszo-

ści narodowej w placówkach oświatowych – do mini-

390) posła Kazimierza Moskala w sprawie niepra-

widłowości w zakresie opieki zdrowotnej w zakładach

karnych – do ministra sprawiedliwości (15460),

391) posła Kazimierza Moskala w sprawie utrud-

nień w prowadzeniu działalności gospodarczej sek-

tora małych i średnich przedsiębiorstw – do prezesa

Rady Ministrów (15461),

392) posła Kazimierza Moskala w sprawie braku

odpowiedniego wyposażenia szkół oraz barier archi-

tektonicznych dla dzieci niepełnosprawnych – do mi-

393) posła Kazimierza Moskala w sprawie braku

efektów krajowych programów zwalczania salmonel-

li finansowanych ze środków unijnych – do ministra

394) posła Kazimierza Moskala w sprawie wyso-

kiego odsetka stad kur w Polsce zarażonych salmo-

15

395) posła Kazimierza Moskala w sprawie wykry-

tych przez Najwyższą Izbę Kontroli nieprawidłowości

w działaniach na rzecz zwalczania salmonelli w sta-

396) posła Kazimierza Moskala w sprawie nega-

przygotowania obecnego systemu kształcenia ucz-

niów z niepełnosprawnościami do realizacji Konwen-

cji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełno-

sprawnych – do ministra edukacji narodowej (15466),

397) posła Kazimierza Moskala w sprawie infor-

macji Najwyższej Izby Kontroli o zbyt małej liczbie

specjalistycznych kadr do pracy z dziećmi niepełno-

dowej (15467),

398) posła Kazimierza Moskala w sprawie nega-

tywnej oceny Najwyższej Izby Kontroli w zakresie

gospodarowania lokalami komunalnymi w budyn-

kach mieszkalnych – do ministra transportu, budow-

399) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie konse-

kwencji budowy linii wysokiego napięcia 2 x 400 kV

(15469),

400) posła Jacka Żalka w sprawie polskiego związ-

ku sportowego w zakresie sportów lotniczych – do

ministra sportu i turystyki (15470),

401) posła Mariana Cyconia w sprawie specjalne-

go numeru do zastrzegania kart – do ministra finan-

sów (15471),

402) posła Mariana Cyconia w sprawie rosnącej

liczby skarg na nieuczciwych dostawców prądu – do

ministra gospodarki (15472),

403) posła Mariana Cyconia w sprawie wspiera-

nia inwestycji budowy biogazowni – do ministra go-

spodarki (15473),

404) posła Mariana Cyconia w sprawie proble-

mów szkół niepublicznych wynikających z interpre-

405) posła Mariana Cyconia w sprawie wzrostu

wskaźnika bezrobocia rodzinnego na Sądecczyźnie

406) posła Mariana Cyconia w sprawie ożywienia

połączeń kolejowych na ziemi gorlickiej – do ministra

407) posła Mariana Cyconia w sprawie informacji

o sprzedaży budynków dworcowych – do ministra

(15477),

408) posła Damiana Raczkowskiego w sprawie

braku refundacji nowego leku dla chorych na za-

awansowaną postać czerniaka skóry, u których nie

występuje mutacja BRAF w komórkach nowotworo-

wych – do ministra zdrowia (15478),

409) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie zmian w prawie podatkowym w zakresie sprze-

daży wypieków i innych wyrobów wyprodukowanych

przez członków stowarzyszeń podczas festynów – do

ministra finansów (15479),

410) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie

wyłączenia kolejnych 300 km linii kolejowych w woj.

warmińsko-mazurskim – do ministra transportu,

411) posła Andrzeja Sztorca w sprawie likwidacji

wie – do ministra skarbu państwa (15481),

412) posła Marka Opioły w sprawie stanowiska

rządu wobec działań legislacyjnych gwarantujących

bezpieczne dla ludzi usytuowanie farm wiatrowych

– do prezesa Rady Ministrów (15482),

413) posła Stanisława Wziątka w sprawie wydania

stów cumowniczych w ramach projektu pn. „Zagospo-

darowanie Basenu Północnego w Świnoujściu na port

jachtowy” – do ministra spraw wewnętrznych (15483),

414) posła Wojciecha Szaramy w sprawie koniecz-

ności nowelizacji ustawy Prawo energetyczne w związ-

ku ze sprzeciwem dotyczącym ponoszenia kosztów

oświetlenia wyrażonym przez gminy, przez teren któ-

rych przebiegają drogi ekspresowe – do ministra trans-

415) posła Wojciecha Szaramy w sprawie produk-

tów inwestycyjnych Kwartalne Zyski i Kwartalny

Profit oferowanych przez Getin Noble Bank SA z sie-

dzibą w Warszawie oraz podejrzenia naruszenia zbio-

rowych interesów konsumentów – do prezesa Rady

Ministrów (15485),

416) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie no-

welizacji ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych

417) posłów Jarosława Górczyńskiego i Piotra

Zgorzelskiego w sprawie wyjaśnienia długości okre-

sów pobierania renty rodzinnej – do ministra pracy

418) posła Eugeniusza Kłopotka w sprawie zmia-

ny zasad finansowania instytutów naukowych – do

419) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie pono-

szenia kosztów oświetlenia dróg krajowych przez sa-

morządy gminne – do ministra transportu, budow-

420) poseł Beaty Szydło w sprawie zaangażowania

przedsiębiorców i banków w transakcje opcji waluto-

wych w latach 2008–2009, ze szczególnym uwzględ-

nieniem problemów związanych z konsekwencjami

spekulacji oraz niekontrolowanym rozwojem obrotu

opcjami walutowymi – do ministra gospodarki (15490),

421) poseł Beaty Szydło w sprawie nieprawidło-

wości w obrocie stalą zbrojeniową, ze szczególnym

uwzględnieniem wyłudzeń podatku VAT na podsta-

wie fikcyjnego handlu prętami zbrojeniowymi – do

ministra finansów (15491),

422) posła Waldemara Andzela oraz grupy posłów

w sprawie drastycznego zmniejszenia dofinansowa-

nych działających na Kresach organizacji – do mini-

stra spraw zagranicznych (15492),

16

423) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie legalności

funkcjonowania składowiska w Linowie w powiąza-

niu z Planem gospodarki odpadami dla woj. warmiń-

sko-mazurskiego na lata 2011–2016 – do ministra

środowiska – wycofana (15493),

424) posłów Iwony Ewy Arent i Jerzego Szmita

w sprawie wyłączenia z eksploatacji ponad 300 km

skiej (15494),

425) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie pla-

nowanej redukcji zatrudnienia w Poczcie Polskiej SA,

likwidacji placówek pocztowych i ich wpływu na ja-

kość oraz dostępność powszechnych usług poczto-

wych, na przykładzie sytuacji w woj. podlaskim – do

ministra administracji i cyfryzacji (15495),

426) posła Czesława Hoca oraz grupy posłów

w sprawie bulwersującego i dyskryminującego pol-

skich armatorów udzielenia 50% rabatu na opłaty

ładunkowe przez Zarząd Morskich Portów Szczecin

– Świnoujście SA dla zagranicznego operatora pro-

mowego – do ministra skarbu państwa (15496),

427) posła Tomasza Latosa w sprawie nowych

propozycji Ministerstwa Finansów dotyczących OFE

– do ministra finansów (15497),

428) posła Tomasza Latosa w sprawie dyrektywy

UE dotyczącej zakazu produkcji i sprzedaży papiero-

sów mentolowych i papierosów cienkich typu slim –

do prezesa Rady Ministrów (15498),

429) posła Tomasza Latosa w sprawie obcięcia do-

datków do pensji za pracę w godzinach nadliczbo-

430) posła Artura Górczyńskiego w sprawie po-

działu środków finansowych dla samorządów zabez-

pieczających realizację znowelizowanej ustawy o wspie-

431) posła Henryka Siedlaczka w sprawie niepra-

widłowości w realizacji przepisów ustawy o umorze-

niu należności powstałych z tytułu nieopłaconych

łalność – do ministra sprawiedliwości oraz ministra

432) poseł Anny Nemś w sprawie bezprawnego

procederu wystawiania fikcyjnych faktur – do mini-

stra finansów (15502),

433) poseł Anny Nemś w sprawie koncepcji ugo-

dowych rozwiązań w zakresie dochodzenia należ-

nych wierzytelności – do ministra sprawiedliwości

(15503),

434) poseł Anny Nemś w sprawie braku możliwo-

ści skorzystania z pomocy obrońcy z urzędu w postę-

powaniu o wykroczenie – do ministra sprawiedliwo-

ści (15504),

435) poseł Anny Nemś w sprawie przyszłej dzia-

łalności tzw. krajowych punktów kontaktowych, wy-

maganych dyrektywą unijną dotyczącą transgranicz-

nej opieki zdrowotnej – do ministra zdrowia (15505),

436) poseł Ewy Malik w sprawie kryzysowej sytua-

cji na rynku biomasy – do ministra gospodarki (15506),

437) posła Józefa Lassoty w sprawie zezwoleń

ADR dla kierowców przewożących materiały niebez-

438) posła Józefa Lassoty w sprawie funkcjono-

wania i obiegu informacji w sieci TOR – do ministra

spraw wewnętrznych (15508),

439) posła Tomasza Piotra Nowaka w sprawie mi-

nimalnych wymagań dotyczących liczby ratowników

go obszaru wodnego – do ministra spraw wewnętrz-

nych (15509),

440) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie limitowania naboru na studia – do

441) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie finansowania przez ZUS składek

na ubezpieczenie społeczne niań – do ministra pracy

442) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie stawki podatku VAT stosowanej

przy montażu szaf wnękowych – do ministra finan-

sów (15512),

443) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie zastosowania LPG w samochodach służbo-

wych – do ministra administracji i cyfryzacji (15513),

444) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie umożliwienia organom gminy egzekucji

zaległości przy niskich kwotach (poniżej 200 zł) – do

ministra finansów (15514),

wie zasad naliczania tzw. interchange fee i innych

opłat prowizyjnych pobieranych za obsługę kart płat-

niczych – do ministra finansów (15515),

446) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie naliczania podatku w przypadkach zwol-

nienia z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt dziecka

w pieczy zastępczej – do ministra finansów (15516),

447) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie ponoszenia przez gminy opłat za oświet-

lenie niegminnych dróg – do ministra transportu,

wie równego dostępu dzieci do edukacji przedszkolnej

wie skrócenia czasu oczekiwania na operację zaćmy

– do ministra zdrowia (15519),

wie planowanej likwidacji niektórych placówek szkol-

wie zagrożenia biedą wśród dzieci – do ministra pra-

ważnej karty motorowerowej – do ministra transportu,

17

453) posłów Przemysława Wiplera i Dawida Ja-

ckiewicza w sprawie wyższego wykształcenia osób

zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych zależ-

nych od MSP – do ministra skarbu państwa (15523),

454) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie pro-

gramu leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu

455) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie wy-

boru wójta – do ministra administracji i cyfryzacji

(15525),

wie zabytkowych budynków w Ojcowskim Parku Na-

dowego (15526),

457) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

ustanowienia w Porcie Lotniczym Lublin stałego

przejścia granicznego – do ministra spraw wewnętrz-

nych (15527),

458) posła Wiesława Suchowiejki w sprawie szans

rozwoju Pomorza Środkowego – do ministra rozwoju

regionalnego (15528),

459) poseł Barbary Bartuś w sprawie masowych

strów (15529),

460) poseł Barbary Bartuś w sprawie konieczno-

ści bezzwłocznych zmian przepisów dotyczących eg-

zaminów na aplikacje – do ministra sprawiedliwości

(15530),

461) poseł Barbary Bartuś w sprawie rekompensa-

ty dla Zabużan za mienie pozostawione poza obecnymi

granicami RP – do prezesa Rady Ministrów (15531),

462) poseł Barbary Bartuś w sprawie regulacji

prawnych, których efektem jest bezskuteczność w eg-

zekwowaniu prawomocnego wyroku sądu – do mini-

stra sprawiedliwości (15532),

463) posła Kazimierza Gołojucha w sprawie po-

mocy rządowej dla polskich firm – do ministra gospo-

darki (15533),

464) posła Grzegorza Napieralskiego w sprawie

finansowania TVP Polonia przez Ministerstwo Spraw

(15534),

465) posła Jana Dziedziczaka w sprawie wprowa-

dzenia regulacji prawnych zachęcających samorządy

do przyjmowania repatriantów z terenów byłego

Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich – do

ministra finansów (15535),

466) posłów Włodzimierza Bernackiego i Ryszar-

Nauki i Szkolnictwa wyższego wobec konstytucyjne-

go prawa uczonych do wolności słowa i swobody pro-

wadzenia badań naukowych – do ministra nauki

467) posła Jerzego Szmita oraz grupy posłów

w sprawie konsekwencji uchylenia w dniu 6 marca

2013 r. przez Trybunał Konstytucyjny ustawy z dnia

nej UEFA EURO 2012 – do prezesa Rady Ministrów

(15537),

468) posła Mariusza Grada w sprawie redukcji

zatrudnienia w Poczcie Polskiej SA na terenie woj.

(15538),

469) posła Dariusza Seligi w sprawie strategii za-

kupowej i planowanej zmiany struktury własnościo-

wej podmiotu zajmującego się produkcją budowlane-

go i wojskowego asortymentu specjalnego, jakim jest

Huta Stalowa Wola SA – do ministra spraw we-

wnętrznych, ministra obrony narodowej, ministra

470) posła Dariusza Seligi w sprawie działań pro-

filaktycznych podejmowanych przez Biuro Ochrony

Rządu oraz ich efektów – do ministra spraw we-

wnętrznych (15540),

471) posła Dariusza Seligi w sprawie zapewnienia

opieki psychologicznej i zdrowotnej żołnierzom po-

wracającym do kraju z misji w państwach, gdzie pro-

wadzone są działania wojenne – do ministra obrony

narodowej oraz ministra zdrowia (15541),

472) posła Dariusza Seligi w sprawie zasadności

wprowadzenia zintegrowanego systemu zarządzania

ISO oraz systemu przeciwdziałania zagrożeniom ko-

rupcyjnym w Ministerstwie Gospodarki – do mini-

stra gospodarki (15542),

473) posła Dariusza Seligi w sprawie wprowadze-

nia zintegrowanego systemu zarządzania ISO oraz

– do ministra sprawiedliwości (15543),

474) posła Andrzeja Biernata w sprawie noweliza-

475) posła Mirosława Pluty w sprawie żołnierzy

Armii Krajowej i wniesienia do Sejmu projektu usta-

prezesa Rady Ministrów (15545),

476) posła Mirosława Pluty w sprawie scalania

gruntów i problemów wynikających z aktualnie obo-

wiązujących przepisów prawa – do ministra rolnictwa

477) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie

czasowego wstrzymania prac przygotowawczych do

budowy bloku węglowego w Ostrołęce o mocy 950 MW

– do ministra skarbu państwa (15547),

478) posłów Anny Bańkowskiej i Tadeusza Toma-

szewskiego w sprawie upływu z dniem 31 grudnia

2013 r. terminu obowiązywania rozporządzenia Ko-

misji Wspólnot Europejskich nr 800/2008 z 6 sierpnia

(15548),

479) posła Zbigniewa Kuźmiuka w sprawie wyso-

kości dopłat do leków refundowanych przez NFZ

480) poseł Marii Zuby w sprawie likwidacji punk-

tu usług ambulatoryjnych w Chmielniku (woj. świę-

tokrzyskie) – do ministra zdrowia (15550),

18

481) poseł Anny Zalewskiej w sprawie braku do-

stępu polskich pacjentów zakażonych wirusowym

zapaleniem wątroby typu C (wirusem HCV) do naj-

skuteczniejszego leczenia za pomocą trójlekowej te-

rapii skojarzonej z zastosowaniem inhibitorów pro-

teazy (bocrepvir i telaprevir) – do ministra zdrowia

(15551),

482) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie możliwo-

ści doposażenia przedszkoli – do ministra edukacji

narodowej (15552),

483) poseł Teresy Piotrowskiej w sprawie unijnej

dyrektywy o transgranicznej opiece zdrowotnej – do

ministra zdrowia (15553),

484) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie skut-

ków wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Euro-

pejskiej o sygnaturze C-224/11 w sprawie BGŻ Lea-

sing sp. z o.o. przeciwko dyrektorowi Izby Skarbo-

wej w Warszawie – do ministra finansów (15554),

485) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zasad

ustalania wynagrodzenia dla osób piastujących

funkcję organu wykonawczego w gminie – do preze-

sa Rady Ministrów (15555),

486) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie moż-

liwości wydłużenia terminu na złożenie wniosku

ropejskiego Trybunału Sprawiedliwości – do mini-

stra finansów (15556),

487) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie po-

wszechny – do ministra sportu i turystyki (15557),

488) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zmia-

ny stanowiska w zakresie dostosowania pomieszczeń

podmiotów leczniczych do wymagań określonych

ca 2012 r. – do ministra zdrowia (15558),

489) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zasad

obliczania częściowej emerytury – do ministra pracy

490) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie kon-

troli nad rytualnym ubojem zwierząt w Polsce – do

491) poseł Agnieszki Pomaskiej w sprawie odpisu

podatkowego na Kościół – do ministra administracji

i cyfryzacji (15561),

492) posła Dariusza Jońskiego w sprawie zmian

w zasadach finansowania służby zdrowia – do mini-

stra zdrowia (15562),

493) posłów Jarosława Górczyńskiego i Piotra

Skarbu Państwa za tzw. przewlekłość postępowań –

do ministra sprawiedliwości (15563),

494) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie dosto-

sowania arkuszy sprawdzianu i egzaminu gimnazjal-

nego do możliwości językowych uczniów – do mini-

stra edukacji narodowej (15564),

495) posła Roberta Biedronia w sprawie działal-

ności ośrodków terapeutycznych zajmujących się le-

czeniem osób homoseksualnych – do ministra zdro-

wia (15565),

496) posłów Anny Bańkowskiej i Leszka Millera

w sprawie sytuacji w Grupie Kapitałowej Ciech SA

– do prezesa Rady Ministrów (15566),

497) posła Rafała Grupińskiego w sprawie lecze-

498) posła Marka Łatasa w sprawie planowanej

499) posła Andrzeja Rozenka oraz grupy posłów

w sprawie rozważenia wszczęcia postępowania wy-

jaśniającego w stosunku do Polskiego Związku Węd-

karskiego – do ministra finansów (15569) – nie na-

dano biegu,

500) posła Roberta Biedronia w sprawie działal-

ności wydziałów rodzinnych i nieletnich sądów rejo-

nowych, wykonywania zawodu psychologa oraz funk-

cjonowania rodzinnych ośrodków diagnostycz-

no-konsultacyjnych – do ministra sprawiedliwości

(15570),

501) posła Łukasza Borowiaka w sprawie ochrony

ki (15571),

502) posła Łukasza Borowiaka w sprawie pełnie-

nia przez apteki dyżurów w porze nocnej, w niedzie-

zdrowia (15572),

503) posła Łukasza Borowiaka w sprawie sposobu

udokumentowania sprzedaży oleju opałowego – do

ministra finansów (15573),

504) posła Artura Górskiego w sprawie niszczeją-

cych dawnych polskich świątyń rzymskokatolickich

na zachodniej Ukrainie – do ministra kultury i dzie-

505) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie braku

osoby, które nie ukończyły 24. roku życia – do mini-

(15575),

506) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie możli-

wej likwidacji placówek pocztowych przez Pocztę Pol-

(15576),

507) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie finan-

sowania sprowadzenia turystów z zagranicy po upad-

(15577),

508) posła Artura Dębskiego w sprawie odłowu

dzików na terenie m. st. Warszawy – do ministra śro-

dowiska (15578),

509) posła Artura Dębskiego w sprawie kształce-

nia uczniów z niepełnosprawnościami w szkołach pub-

licznych – do ministra edukacji narodowej (15579),

510) posła Artura Dębskiego w sprawie gospoda-

rowania mieszkaniami komunalnymi – do ministra

(15580),

511) posła Edwarda Siarki w sprawie zmiany zasad

przydziału unijnych i budżetowych środków pomoco-

wych kierowanych w ramach działania: Zwiększenie

19

wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leś-

nej, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiej-

512) posła Edwarda Siarki w sprawie zmian w usta-

wach dotyczących pomocy pełnoletnim wychowan-

społecznej (15582),

513) posła Michała Jarosa w sprawie przychodów

budżetowych z tytułu podatku akcyzowego od wyro-

bów tytoniowych – do ministra finansów (15583),

514) posła Michała Jarosa w sprawie domiaru ak-

cyzy dla sprzedawców olejów opałowych, stosowane-

go jako sankcja podatkowa – do ministra finansów

(15584),

515) posła Michała Jarosa w sprawie finansowa-

nia programu infrastrukturalnego „Orlik Plus” – do

ministra sportu i turystyki (15585),

516) poseł Mirosławy Nykiel w sprawie finanso-

517) posła Jerzego Polaczka w sprawie nieprawid-

łowości w związku z certyfikacją lotnisk użytku pub-

licznego na przykładzie Mazowieckiego Portu Lotni-

czego Warszawa – Modlin – do prezesa Rady Mini-

strów (15587),

518) poseł Elżbiety Witek w sprawie zamiaru za-

wieszenia linii kolejowej Jelenia Góra – Lwówek Ślą-

519) posła Przemysława Wiplera w sprawie pla-

nów wprowadzenia dodatkowych opłat za wypłaty

z bankomatu – do ministra finansów (15589),

520) posła Przemysława Wiplera w sprawie male-

jących dochodów z tytułu podatku VAT – do ministra

finansów (15590),

521) posła Andrzeja Rozenka w sprawie projektu

stra gospodarki (15591),

522) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

sposobu uregulowania zasad kierowania przez gabi-

nety lekarzy rodzinnych na badania, w tym specjali-

styczne – do ministra zdrowia (15592),

523) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie

projektu ustawy z dnia 12 lutego 2013 r. o zmianie

do ministra finansów (15593),

524) poseł Marii Małgorzaty Janyskiej w sprawie re-

alizacji postulatów zawartych w obywatelskim projekcie

nowelizacji ustawy Karta Nauczyciela i ustawy o syste-

mie oświaty – do ministra edukacji narodowej (15594),

wójtów, burmistrzów i prezydentów miast oraz rady

gmin obowiązków wynikających z art. 32 ustawy

morskiej (15595),

526) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie pod-

jęcia inicjatywy legislacyjnej zmierzającej do zrów-

nania warunków służby strażaków Państwowej Stra-

ży Pożarnej i lotniskowych służb ratowniczo-gaśni-

czych – do ministra spraw wewnętrznych (15596),

527) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie umorze-

nia opłat wraz z odsetkami za pobyt dzieci w pieczy za-

stępczej w odniesieniu do prawa podatkowego w przy-

padku osób fizycznych, tj. obowiązku sporządzania

informacji PIT-8C – do ministra finansów (15597),

528) posła Wojciecha Szaramy w sprawie koniecz-

ności wyjaśnienia wątpliwości w zakresie opodatko-

wania podatkiem od nieruchomości obiektów pod-

ziemnych wyrobisk górniczych oraz przyspieszenia

wadliwych przepisów ustawy o podatkach i opłatach

lokalnych wskazanych przez Trybunał Konstytucyj-

529) posła Wojciecha Szaramy w sprawie restytu-

cji polskich obiektów zabytkowych z Niemiec – do

530) posła Wojciecha Szaramy w sprawie nie-

etycznych i niezgodnych z prawem działań firm pry-

watnych na terenie szkół podstawowych – do mini-

stra edukacji narodowej (15600),

531) posła Wojciecha Szaramy w sprawie poten-

cjalnych zachowań korupcyjnych na rynku podręcz-

ników szkolnych – do ministra edukacji narodowej

(15601).

gorzaty Niemczyk w sprawie zmiany ustawy o ochro-

ty Pępek w sprawie planowanej likwidacji placówek

Straży Granicznej w Żywcu i Piwnicznej-Zdroju oraz

Karpackiego Oddziału Straży Granicznej (11395),

3) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie rozwoju morskiej energetyki wiatrowej

(12205),

4) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Niemczyk w sprawie pomyłek przy egzekucjach ko-

morniczych (12412),

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nieprawidłowości związanych ze stroną finansową

badań klinicznych leków oraz z bezpieczeństwem

poddawanych tym badaniom pacjentów (12489),

20

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie nowelizacji ustawy o usługach płatniczych

wprowadzającej nową opłatę za korzystanie z banko-

matów na terenie Polski (12626),

no-Epidemiologicznej w Stargardzie Szczecińskim

(12644),

licji poprzez odejście od złudzeń i zafałszowanych

statystyk na rzecz realnych i społecznie potrzebnych

działań (12814),

9) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodar-

ki Grażyny Henclewskiej – z upoważnienia prezesa

Golby w sprawie jednolitej ochrony patentowej (12896),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

o usługach płatniczych (13029),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

kowej opłaty dla osób korzystających z bankomatów

(13034),

12) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

womira Neumanna na interpelację posła Pawła Papke-

go oraz grupy posłów w sprawie badania społeczno-eko-

nomicznych kosztów wypadków drogowych (13035),

13) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

w sprawie jednolitego patentu europejskiego (13105),

14) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

ra w sprawie procedur przechowywania i niszczenia

materiałów zdobytych podczas przeprowadzania

czynności operacyjno-rozpoznawczych przez organy

ścigania (13113),

15) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie wzrastającej liczby firm jednoosobowych ogłasza-

jących upadłość (13149),

16) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

rostów administracyjnych w Polsce (13188),

rystyki Grzegorza Karpińskiego na interpelację po-

(13194),

18) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie nieprawidłowości w stosowaniu art. 54

ustawy Prawo bankowe przez instytucje finansowe

i organy egzekucyjne (13210),

utworzonych po restrukturyzacji komisariatów Poli-

cji (13224),

20) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

w sprawie funkcjonowania klastrów naukowych łą-

czących biznes z wiodącymi ośrodkami naukowymi

w Polsce (13318),

21) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

zależnych od PLL LOT SA (13323),

22) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

procedury wpisywania nieruchomości do gminnej

ewidencji zabytków (13365),

23) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

wie działalności zarządu przewidzianej do prywaty-

zacji spółki Skarbu Państwa ENERGA SA w Gdań-

sku (13373),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

szu Rezerwy Demograficznej (13408),

25) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

go w sprawie sprzedaży spółek, w których PLL LOT

SA posiadał udziały w kapitale zakładowym (13413),

26) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

– na interpelację posłów Kosmy Złotowskiego i Grze-

gorza Schreibera w sprawie warunków budowania

linii energetycznych w Polsce (13429),

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie wspierania seniorów w ogłoszonym Ro-

kiem Osób Niepełnosprawnych roku 2013 (13433),

28) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

21

wie wydzielenia Centralnego Biura Śledczego ze

struktur Komendy Głównej Policji (13451),

29) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

terpelację posła Artura Górskiego w sprawie zawy-

żonych kosztów opłat za połączenia w telefonii ko-

mórkowej z Białorusią i Ukrainą (13456),

30) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Bartosza Kownackiego w sprawie za-

sadności wyboru miejsc umieszczania urządzeń re-

jestrujących prędkość pojazdów (13463),

31) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie wstrzymania prac przygotowawczych do

budowy nowej elektrowni w Ostrołęce (13465),

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie wzrostu opłat za krew (13476),

zatrudnionych w MON radców prawnych (13496),

34) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Tomasza Szymańskiego w sprawie

35) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

36) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie konieczności modernizacji polskich komi-

sariatów (13534),

37) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

38) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pisów ustawy o kierujących pojazdami (13548),

39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

40) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Zalewskiej w sprawie upamiętnienia 70. rocznicy rze-

zi wołyńskiej (13569),

41) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

żeń i uwag do dokumentu Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych pn. „Reorganizacja Straży Granicznej”

(13573),

42) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

trycznej oraz urządzeń/instalacji oświetleniowej sta-

nowiącej własność PGE Dystrybucja SA Oddział

gminy zadań związanych z oświetleniem miejsc pub-

licznych i dróg (13609),

43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

tometrystów (13622),

44) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

szenia szans rozwojowych najmniejszych wspólnot

45) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

wania przez podmioty finansowe jednostek samorzą-

du terytorialnego (13639),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie skuteczności leczenia chorób nowotworowych

w Polsce (13652),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

sad używania e-papierosów w Polsce (13657),

48) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie wyeliminowania z polskiego rynku wszelkich

czych używanych zamiast środków odurzających lub

tropowe (13673),

49) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

go „Likwidacja niskiej emisji wspierająca wzrost

22

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

terpelację posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie wy-

51) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

wie możliwości wykorzystywania zasobów wodnych

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ży na przejazdy komunikacją miejską (13736),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

modyfikowanych (13747),

54) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

upadłości biur podróży (13750),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

fundowanych, która dyskryminuje większość pol-

skich diabetyków (13757),

56) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

wie zmiany kryterium w zakresie możliwości apliko-

wania w programie „Likwidacja niskiej emisji wspie-

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

(13764),

58) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

zwiększenia konkurencyjności ekologicznych syste-

mów grzewczych (13766),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie wykorzystania potencjału wysoko wykwa-

lifikowanej kadry optometrystów (13773),

61) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

nych izb dziecka (13775),

62) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

63) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

dzia w sprawie kryzysowej sytuacji w Zakładach Che-

micznych Organika-Sarzyna SA w Nowej Sarzynie

poprzez podejmowanie niekompetentnych działań

64) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

wie przeciwdziałania podstępom i oszustwom doko-

nywanym przez nieuczciwych przedsiębiorców na

65) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie działań Straży Granicznej wobec sforso-

wania przejścia granicznego, na przykładzie Sława-

tyczy-Domaczewa (13804),

66) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

jazdy (13812),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

go w sprawie pominięcia w wykazie leków refundo-

wanych nowych leków przeciwcukrzycowych (13817),

68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

69) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

70) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

23

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

pelację posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

cjach (13835),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

trudnej sytuacji finansowej i niepewnej przyszłości

73) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

74) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

75) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

ckiej w sprawie zwolnień pracowników Fabryki Ma-

szyn w Leżajsku sp. z o.o. (13853),

76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

ściu w życie tzw. ustawy refundacyjnej (13864),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

skiego w sprawie nasilenia się problemu handlu do-

palaczami (13879),

interpelację posła Tomasza Garbowskiego oraz gru-

py posłów w sprawie funkcjonowania spółek: NCS

Rozliczenia oraz PL.2012+ (13887),

79) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

80) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

Polaczka w sprawie zapewnienia istotnych interesów

dzie inwestycji w Elektrowni Kozienice SA (13892),

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

skiego w sprawie zmian numeracji recept lekarskich

(13894),

82) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posłów Michała Wojtkiewicza i Bogdana Rzońcy

czenia kolejowego relacji Przemyśl Główny – Wroc-

ław Główny (13897),

83) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

jektu utworzenia centrów usług wspólnych w urzę-

go w sprawie nowego oblicza tzw. ustawy antykryzy-

sowej (13917),

85) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ści obietnic dotyczących inwestycji drogowych w Ma-

łopolsce (13918),

86) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

nego rozwiązania dramatycznej sytuacji Ośrodka Re-

habilitacyjnego i Opiekuńczego Zgromadzenia Sióstr

znania kontraktu NFZ na usługi medyczne (13924),

87) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Marii Nowak w sprawie zmiany przepi-

sów dotyczących prawa jazdy (13925),

88) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

niewskiej w sprawie planowanej zmiany sposobu fi-

nansowania uczelni wyższych (13926),

89) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

(13931),

91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

92) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

24

93) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

posłów w sprawie rozbudowy siedziby Śląskiego Od-

94) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

go w sprawie „Narodowego programu leczenia cho-

rych na hemofilię” (13954),

95) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

pelację posłów Dawida Jackiewicza i Przemysława

96) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

w sprawie organizacji transportu zbiorowego (13960),

97) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

98) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

strza, prezydenta miasta) (13968),

99) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

ka w sprawie wsparcia dla programu prowadzonego

czerniaka (13969),

100) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

lację posła Przemysława Wiplera w sprawie instalacji

pieczeństwa ruchu drogowego 2013–2020” (13973),

101) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

interpelację posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w spra-

wie danych osobowych (13974),

102) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie zastąpienia samolotem B-777 samolotów

B-787 we flocie PLL LOT (13984),

103) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie likwidacji posterunków energetycznych

104) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

wie rozbudowy Elektrowni Kozienice (13988),

105) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

czenia z telefonów komórkowych z Ukrainą, Biało-

rusią i obwodem królewieckim (kaliningradzkim)

(13993),

106) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

107) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(13998),

108) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

masza Makowskiego w sprawie nagród pieniężnych

(14024),

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nia obowiązywania programu „Rodzina na swoim”

(14028),

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie problemów skutecznego leczenia zapalenia

wątroby typu B (14033),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tu bonifikat udzielonych przy sprzedaży przez właś-

ciwy organ spółdzielniom mieszkaniowym nierucho-

mości gruntowych będących w użytkowaniu wieczy-

stym (14041),

112) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

113) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie negatywnych konsekwencji przyjęcia przez Pol-

25

skę porozumienia o Jednolitym Sądzie Patentowym

(JSP) (14044),

114) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kart informacyjnych z leczenia szpitalnego (14047),

115) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Andrzeja Dery w sprawie zmiany zapi-

su w rozporządzeniu ministra transportu, budowni-

116) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

terpelację posła Pawła Szałamachy w sprawie upa-

miętnienia 150. rocznicy powstania styczniowego

przez Pocztę Polską SA (14049),

117) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

na w sprawie zwiększenia uprawnień w zawodzie op-

tometrysty (14052),

118) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

szewskiego w sprawie złego stanu przygotowań do

realizacji zadań własnych przez obronę cywilną

w Polsce (14054),

119) minister rozwoju regionalnego Elżbiety

skiego w sprawie złego wykorzystywania środków

unijnych (14055),

120) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie upowszechniania wiedzy o udzielaniu

pierwszej pomocy przedmedycznej (14056),

121) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

drzeja Jaworskiego w sprawie projektu ustawy o udzia-

122) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pensacyjnych z Funduszu Termomodernizacji i Re-

montów wypłacanych przez Bank Gospodarstwa

Krajowego w 2013 r.

(14060),

123) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

nistra, podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Julii Pitery w sprawie apelu burmistrza

gminy i miasta Wyszogrodu dotyczącego uregulowa-

nia zasad lokalizacji instalacji wiatrowych (14062),

124) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie inwestycji ekologicznych po wejściu Polski do

Unii Europejskiej (14064),

125) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

liczania podatku akcyzowego za sprowadzone do Pol-

ski samochody (14066),

126) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Kaczmarka w sprawie podjęcia przez polski rząd

działań dotyczących wyegzekwowania od Federacji

Rosyjskiej wykonania wniosków o pomoc prawną

w śledztwie smoleńskim (14067),

127) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie szkolenia oficerów Służby Kontrwywiadu

Wojskowego na terenie Federacji Rosyjskiej lub

wspólnych szkoleń z przedstawicielami rosyjskich

służb specjalnych lub wojskowych (14068),

128) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

działań podjętych przez prezesa Rady Ministrów po

ujawnieniu kolejnej afery w jego rządzie (14069),

129) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

granicznych Piotra Serafina – z upoważnienia mini-

grupy posłów w sprawie kroków podjętych przez Mi-

nisterstwo Spraw Zagranicznych w odniesieniu do

wniosku do Komisji Europejskiej słowackiego Mini-

sterstwa Rolnictwa o przeanalizowanie mechani-

zmów kontroli polskich produktów rolniczych i spo-

żywczych dostarczanych na unijny rynek (14070),

130) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie nieuzasadnionych zagranicznych wyjaz-

dów Służby Kontrwywiadu Wojskowego finansowa-

nych z budżetu państwa (14073),

131) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie ośrodka wczasowo-konferencyjno-szkole-

niowego w Sopocie (14074),

132) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie uprzywilejowanego traktowania firmy

Maw Telecom International SA przez Służbę Kontr-

wywiadu Wojskowego (14075),

26

133) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie nieprawidłowości przy realizacji przetargu

na łączność satelitarną dla Służby Kontrwywiadu

Wojskowego (14076),

134) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Europejskiej (14077),

135) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

skiej w sprawie procederu wykupu polskiej ziemi rol-

nej przez obcokrajowców (14078),

136) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

dla wnioskodawcy interpretacji przepisów uprawnia-

jących do korzystania z programu „Rodzina na swo-

im” (14079),

137) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie kosztownej biurokracji w powiato-

wych urzędach pracy (14080),

138) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie podjęcia działań dyplomatycznych wobec

ONZ w obronie tzw. okien życia (14082),

139) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie nieracjonalnej, wysoce szkodliwej społecznie

i podjętej z podejrzeniem naruszenia prawa decyzji

starosty koszalińskiego o likwidacji Zespołu Placó-

wek Specjalnych w Bobolicach (14083),

140) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

nowskiego w sprawie ilości bioetanolu produkowanego

w Polsce, wykorzystywanego do realizacji narodowego

celu wskaźnikowego w ostatnich latach (14084),

141) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

interpelację poseł Brygidy Kolendy-Łabuś w sprawie

podejrzenia stosowania nieuczciwych praktyk ryn-

kowych przy sprzedaży polis z ubezpieczeniowym

funduszem kapitałowym przez niektóre towarzystwa

ubezpieczeniowe (14086),

142) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiej w sprawie dobrowolnego opuszczenia mieszkania

zamieszkiwanego przez osobę trzecią (14087),

143) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

likwidacji linii kolejowej nr 322 Kłodzko – Stronie

Śląskie (14088),

144) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyj-

nych w gospodarce, która ma na celu poprawę warun-

ków prowadzenia działalności gospodarczej oraz

uproszczenie przepisów związanych z działalnością

gospodarczą (14089),

sprawnych (14090),

146) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

praktycznych na prawo jazdy kat. C i C+E (14091),

147) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

gły w sprawie nauczania języka polskiego dzieci pol-

skich emigrantów oraz adaptacji do polskiego syste-

mu edukacyjnego dzieci reemigrantów (14092),

148) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

szewskiej w sprawie finansowania warsztatów terapii

zajęciowej (14093),

149) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolni-

cy w sprawie założeń projektu ustawy o utworzeniu

150) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

sultacji przy wydawaniu rozporządzeń w minister-

stwie transportu, budownictwa i gospodarki morskiej

(14097),

151) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

możliwości niepozyskiwania funduszy UE na lata

2014–2020 przez niektóre samorządy wskutek usta-

lenia przez rząd nowego limitu zadłużenia (14098),

152) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

zablokowania funduszy UE przez Komisję Europej-

27

ską na budowę autostrady A4 Radymno – Korczowa

(14099),

153) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

dacji Oddziału Celnego w Sanoku (14100),

154) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w przetargach organizowanych przez administrację

państwową (14101),

155) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

energią w zakresie sporządzania świadectw energe-

tycznych (14102),

156) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie poszukiwań gazu ziemnego i ropy naftowej

w woj. podkarpackim (14103),

157) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wianych występującym o kredyt w ramach programu

158) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

Szweda w sprawie liczby dzieci pozostających pod

opieką jednej osoby w placówce opiekuńczo-wycho-

wawczej (14106),

159) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie danych, jakie powinny być zawarte w ty-

tule wykonawczym stanowiącym podstawę egzekucji

(14107),

160) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

Szweda w sprawie zmiany z dniem 31 grudnia 2013 r.

statusu pracowników placówek opiekuńczo-wycho-

wawczych zatrudnionych na podstawie ustawy Kar-

ta Nauczyciela (14108),

osób, które w okresie poprzedzającym rejestrację

w powiatowych urzędach pracy prowadziły działal-

ność gospodarczą (14109),

162) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie realizacji przez ZUS ustawy o umorzeniu

dek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność

w odniesieniu do składanych wniosków o zawieszenie

postępowania egzekucyjnego przez osoby, które mu-

szą zgodnie z zapisami ustawy czekać na notyfikację

Komisji Europejskiej (14110),

w sprawie obowiązku wystawiania przez powiatowe

urzędy pracy dokumentów ZUS RMUA za 2012 r. dla

bezrobotnych bez prawa do zasiłku (14111),

164) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie wypłaty zawieszonych świadczeń emery-

talnych (14112),

165) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie nowoczesnych terapii dotyczących za-

awansowanego czerniaka (14113),

166) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wie ochrony przez BOR obiektów ważnych ze wzglę-

du na dobro i interes państwa (14114),

167) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

dziecka (14115),

wie wydłużenia obowiązywania art. 9 ust. 2a

1

ustawy

(14116),

169) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sów dotyczących wniosków złożonych w ramach pro-

gramu „Rodzina na swoim” (14117),

170) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie opieki geriatrycznej w Polsce (14118),

171) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

chy w sprawie liczby godzin obowiązkowych dla opie-

kunów rodzin zastępczych (14121),

172) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie nowelizacji ustawy Kodeks postępowania

cywilnego (14122),

173) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

28

kurs kwalifikacji wstępnej na prawo jazdy kat. C i D

(14123),

174) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie praktyk firm odszkodowawczych (14124),

175) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie reformy struktury organizacyjnej sądów

(14126),

176) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie problemu samobójstw w Policji (14127),

177) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

płaty zaległych roszczeń za budowę Stadionu Naro-

dowego (14128),

178) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

nieczyszczenia polskich wód azotanami (14130),

179) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

i Marka Gosa w sprawie podziału dotacji dla samo-

180) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

skiego i Henryka Smolarza w sprawie podręczników

szkolnych (14132),

181) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie Narodowego Programu Przedsiębiorczości reali-

zowanego przez PARP (14134),

182) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

wstrzymania środków unijnych na inwestycje drogo-

we (14135),

183) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

wie przyszłości Uzdrowiska Horyniec (14137),

184) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wanego szczepienia przeciw krztuścowi dla nastolat-

ków (14140),

185) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

uwolnienia stawek opłat postojowych (14141),

186) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

la w sprawie planów likwidacji niektórych policyj-

nych izb dziecka (14142),

187) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

la w sprawie absurdalnego przepisu nakazującego

urzędom pracy wystawienie bezrobotnym bez prawa

do zasiłku druków ZUS RMUA za cały 2012 r.

(14144),

188) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie dramatycznej sytuacji gminnych zakładów ko-

nach (14145),

189) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Ja-

cka Sadowego – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

skiego i Piotra Zgorzelskiego w sprawie prawidłowo-

ści postępowania zamawiającego w przypadku braku

kosztorysu ofertowego (14147),

190) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

konieczności zmiany definicji instalacji regionalnej

padach (14148),

191) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Edwarda Siarki w sprawie przebudowy

drogi krajowej nr 7 Kraków – Rabka-Zdrój na odcin-

ku Lubień – Rabka-Zdrój (14149),

192) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

czewskiej i Iwony Kozłowskiej w sprawie poszerzenia

refundowanego asortymentu dla pacjentów z ileosto-

mią, kolostomią i urostomią (14150),

193) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

194) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie tzw. podatku od cashbacku (14152),

195) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie możliwości awansowania szczególnie ak-

tywnych policyjnych emerytów i rencistów na wyższe

stopnie służbowe bez konsekwencji finansowych

(14153),

29

196) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nienia w planach inwestycyjnych GDDKiA budowy

obwodnicy miasta Raciborza (14154),

197) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wysokości zaplanowanych w ustawie bu-

dżetowej na 2013 r. przychodów z mandatów (14155),

198) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

welizacji ustawy Prawo zamówień publicznych

(14156),

199) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wykreślenia przepisów o odpowiedzialności solidar-

nej z ustawy o działalności leczniczej (14157),

200) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

obowiązku wypłacania diet sołtysom za udział w se-

sji rady gminy (14158),

201) szefa Służby Cywilnej Sławomira Brodziń-

wie wypłaconych nagród w administracji centralnej

w 2012 r.

(14159),

202) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

mającej na celu poszerzenie katalogu podmiotów dla

umożliwienia każdemu darczyńcy udzielenia pomocy

żywnościowej potrzebującym na tych samych zasa-

dach podatkowych (14161),

203) sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu

ży (14162),

czyk w sprawie udzielania pożyczek przez organiza-

cje pożytku publicznego (14163),

205) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

czyk w sprawie programów terapeutycznych w zakre-

sie przeciwdziałania wadom postawy u dzieci i mło-

dzieży (14165),

w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego dla bezrobot-

nych (14166),

207) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

postępowań w Komisji Odpowiedzialności Zawodo-

wej dotyczących pośredników i zarządców nierucho-

mości (14169),

208) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

laryzacji e-faktur oraz usunięcia barier w kwestii

upowszechniania ich w Polsce (14170),

209) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie liczby dyrektorów izb skarbowych oraz

urzędów kontroli skarbowej pracujących w przeszło-

ści w służbach specjalnych (14171),

210) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie prywatyzacji Dozamelu sp. z o.o. (14174),

ckiej w sprawie kolejnego wzrostu bezrobocia (14177),

212) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

krytych nieprawidłowości w działalności Polskich

Kolei Linowych SA (14178),

213) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

w sprawie spowolnienia wzrostu gospodarczego w Pol-

sce w 2012 r.

(14179),

ckiej w sprawie braku skutecznych działań wobec

kolejnego wzrostu bezrobocia (14180),

ckiej w sprawie niewystąpienia przez rząd PO–PSL

o unijną pomoc na wsparcie dla zwalnianych pracow-

ników przedsiębiorstwa Fiat Auto Poland SA w Ty-

chach (14181),

216) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie korupcji przy zawieraniu umów na reali-

zację inwestycji drogowych w 2009 r.

(14184),

217) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej na interpelację poseł Anny Elżbiety Sobe-

ckiej w sprawie rozbieżności w informacjach dotyczą-

30

cych kwoty wstrzymanych przez Komisję Europejską

funduszy na projekty drogowe (14185),

218) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie projektu zmian ograniczających przywile-

je górnicze (14186),

ckiej w sprawie wzrostu liczby niewypłacalnych

przedsiębiorstw (14187),

220) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

Gospodarki Ilony Antoniszyn-Klik – z upoważnienia

w sprawie wpisania nowego zawodu: technik chłod-

nictwa i klimatyzacji do klasyfikacji zawodów szkol-

nictwa zawodowego (14189),

221) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

wie porozumienia „Polskie Wrota – Polskie Porty”

(14190),

222) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

getycznego w Zduńskiej Woli (14194),

223) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

ckiej w sprawie prywatyzacji Grupy Lotos SA (14195),

224) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i

Sobeckiej w sprawie ubóstwa polskich dzieci (14196),

225) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie sytuacji wierzycieli w przypadku upadłości

przedsiębiorstwa (14198),

226) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie trafnego stosowania środków przewidzia-

nych w prawie karnym oraz ujawnienia okoliczności

sprzyjających popełnieniu przestępstwa w celu osiąg-

nięcia zadań postępowania karnego nie tylko w zwal-

czaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im

oraz umacnianiu poszanowania prawa i zasad współ-

życia społecznego, na przykładzie funkcjonowania

Sądu Rejonowego w Rzeszowie (14199),

227) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie wypowiedzi wygłoszonej na 32. posiedze-

niu Sejmu RP dotyczącej domniemanej niekonstytu-

cyjności projektów ustaw o związkach partnerskich

(14200),

Jagiełły w sprawie wspieranych przez państwo form

rehabilitacji społecznej i zawodowej dla osób niepeł-

nosprawnych (14201),

229) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

masza Jagiełły w sprawie przeznaczania środków

przez uczelnie wyższe na projekty badawcze (14203),

230) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

231) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

łalności spółki PKS Wschód (14206),

232) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie prowadzenia lekcji doradztwa za-

wodowego w szkołach gimnazjalnych i ponadgimna-

zjalnych (14207),

233) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

chała Kabacińskiego w sprawie wykorzystywania no-

woczesnych środków technicznych na lekcjach (14208),

234) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

drogi krajowej nr 51 na odcinku Olsztyn – Olsztynek

i dostosowania jej do standardów drogi ekspresowej

(14209),

235) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

podjęcia decyzji o wdrożeniu procesu prywatyzacji pra-

cowniczej w oparciu i przy udziale pracowników spółki

pod firmą Hotele Olsztyn sp. z o.o. (14210),

236) podsekretarza stanu w Ministerstwie Obro-

sin w sprawie Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni

(14211),

237) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

wie planów restrukturyzacji i perspektyw rozwoju

Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni (14212),

238) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

rzaty Janyskiej oraz grupy posłów w sprawie umiej-

scowienia „klubów malucha” w planowanej polityce

rządu dotyczącej finansowania opieki nad dziećmi

(14213),

31

239) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

skiej oraz grupy posłów w sprawie możliwości powią-

zania instrumentu fiskalnego – podatku od posiada-

nia psa – ze świadomą polityką rejestracyjną zapo-

biegającą bezdomności psów i związanym z tym

problemom społecznym (14214),

240) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wie pomocy dla Nadzwyczajnej Izby Sądu Kambodży

dla Osądzenia Zbrodni Popełnionych w Czasach De-

mokratycznej Kampuczy (14215),

241) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Łukasza Krupy w sprawie radarowego

pomiaru prędkości na drogach w Polsce (14216),

242) minister rozwoju regionalnego Elżbiety

skiego w sprawie wydatkowania środków z budżetu

Unii Europejskiej (14218),

243) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

drzyńskiego w sprawie umów zawieranych pomiędzy

uczelnią wyższą a studentami (14219),

244) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Jana Ziobry w sprawie modernizacji linii

kolejowej na trasie Kraków – Rzeszów (14220),

245) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie czołgu średniego T-55 wystawionego na

sprzedaż (14222),

246) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie imprez organizowanych przez powiatowe urzędy

pracy, na przykładzie Powiatowego Urzędu Pracy

w Gnieźnie (14223),

247) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie szczegółowego opisu sprzedaży nierucho-

mości ZPO Konwart w Koninie sp. z o.o. (14224),

248) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie wykreślenia 13 gatunków dzikich ptaków

z listy zwierząt łownych (14225),

249) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie odejścia od rozwijanej przez lata strategii

wschodniej LOT-u (14226),

250) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

trzylatków (14228),

251) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolni-

średnich dla rolników za 2012 r.

(14230),

252) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie ustalenia jednolitych wytycznych dotyczą-

cych zasad stawiania i działania farm wiatrowych

(14232),

253) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie projekcji filmu „Śmierć prezydenta”, emi-

towanego na antenie National Geographic Channel,

w kontekście interpelacji nr 3566 (14234),

254) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i

skiego w sprawie umorzenia zaległości w zapłacie

składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (14236),

255) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

cich (14237),

256) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

lowanie statusu tzw. koordynatorów prawnych zastę-

pujących w sądach powszechnych asystentów sę-

dziów (14238),

257) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie problemów z brakiem kandydatów na stanowiska

asystentów sędziów w sądach powszechnych (14239),

258) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

Włodkowskiego w sprawie planów likwidacji gm.

Markuszów (14242),

259) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nackiego w sprawie wyjaśnienia okoliczności towa-

rzyszących prowadzeniu działalności handlowej w Wól-

ce Kosowskiej (14244),

260) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

ckiego w sprawie przestrzegania i stosowania prawa

karnego na terenie obiektów handlowych w Wólce

Kosowskiej (14246),

32

261) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie kwestii finansowych, podatkowych, celnych

i kontroli skarbowej dotyczących działalności gospo-

darczej prowadzonej w Wólce Kosowskiej (14247),

262) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie obniżenia stawki składek na ubez-

pieczenie społeczne dla tzw. drobnych przedsiębior-

ców (14250),

263) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

skiego w sprawie projektu ustawy o udziale zagra-

nych operacjach lub wspólnych działaniach ratowni-

czych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (14251),

264) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

nych pracowników zarejestrowanych w urzędach

pracy (14254),

265) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie zmian w funkcjonowaniu indywidualnych

266) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

wania organów prowadzących do objęcia obowiąz-

kiem szkolnym dzieci sześcioletnich (14257),

267) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie obowiązkowej opłaty za odbiór i przetwa-

rzanie odpadów (14258),

268) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

269) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie szkód łowieckich wyrządzonych przez muflony

(14260),

270) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

cje”, priorytet: Zamówienia kompozytorskie, pn. „Za-

mówienie i prawykonanie oratorium fabularyzowa-

nego »Bitwy Szambali« Macieja Pawłowskiego” (14262),

271) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

mańskiego w sprawie kary za jazdę rowerem pod

wpływem alkoholu (14263),

272) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sieci sklepów wielkopowierzchniowych (14264),

skiego w sprawie pokrywania ze środków własnych

kosztów związanych z prowadzoną działalnością za-

kładu aktywności zawodowej (14265),

274) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

interpelację posłów Krzysztofa Gadowskiego i Toma-

sza Piotra Nowaka w sprawie funduszu odszkodo-

wawczego szpitali (14267),

275) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

w sprawie interpretacji przepisów dotyczących liczby

276) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Barbary Bubuli i Marzeny Machałek w sprawie za-

grożenia dalszego istnienia niezależnych gazet i cza-

sopism lokalnych spowodowanego brakiem ochrony

przez państwo sieci kolportażu prasy (14269),

277) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie zagrożenia pism polonijnych w Europie

Zachodniej, USA i Australii w związku z cofnięciem

dofinansowania z budżetu państwa (14270),

278) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolni-

conia w sprawie możliwości przekroczenia limitu

produkcji mleka (14271),

279) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Mariana Cyconia w sprawie zmian w roz-

kładach jazdy PKP (14272),

280) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie rozbieżności pomiędzy podziałem admini-

stracyjnym a właściwością sądów, prokuratury i Po-

licji w gminach Czechowice-Dziedzice oraz Bestwina

(14273),

281) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

33

nalnego działań marszałka województwa śląskiego

w ramach założeń przyszłej perspektywy europej-

skiej na lata 2014–2020, na przykładzie jawnie dys-

kryminujących, negatywnych decyzji wobec wszyst-

kich projektów zgłoszonych przez samorząd m.

Gli-

wice (14275),

282) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nictwa podstawowego i zawodowego, ze szczególnym

uwzględnieniem infrastruktury tego szkolnictwa,

przez budżet państwa oraz programów budowy i mo-

dernizacji szkół w Polsce (14277),

283) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolni-

w sprawie budzącego uzasadniony niepokój co do

przestrzegania prawa postępowania Agencji Rynku

Rolnego w zakresie przyznawania odszkodowań tym

właścicielom gospodarstw rolnych z pow. kazimier-

skiego, którzy uzyskali w 2012 r. odszkodowania ze

środków UE z tytułu strat poniesionych po pojawie-

niu się informacji o rzekomym skażeniu w Polsce

ogórków bakterią E. coli (14278),

284) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie obowiązku wysyłania osobom zarejestro-

wanym w 2012 r. w powiatowych urzędach pracy in-

formacji o wysokości składek odprowadzonych do

ZUS (14280),

285) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

go w sprawie projektu nowelizacji ustawy o urzędach

i izbach skarbowych (14281),

286) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie problemu narkotyków w polskich szkołach

(14282),

287) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie wzrostu zachorowań na krztusiec (14283),

288) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

woływania nowych zespołów koordynacyjnych dla

programów lekowych (14285),

289) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wystawiania PIT-8C przez banki (14286),

290) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

chy w sprawie zakazu stosowania weksli jako zabez-

pieczenia pracodawcy (14287),

291) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie emerytur pracowników aparatu PZPR

(14291),

292) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie emerytur i rent funkcjonariuszy SB (14292),

293) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

w sprawie problemów przy wdrażaniu naziemnej te-

lewizji cyfrowej w regionach górskich (14293),

294) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posłów Macieja Małeckiego i Wojciecha Zubow-

skiego w sprawie obowiązkowej rezerwacji miejsc

w pociągach TLK (14294),

grupy posłów w sprawie granicy wieku przy orze-

kaniu o niepełnosprawności (14295),

296) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

297) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

orzekania o niepełnosprawności (14297),

298) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

występującą poza środowiskiem swojego naturalnego

bytowania (14298),

299) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

wie ustalenia kosztów związanych z dostępem do

informacji publicznej (14299),

300) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych używanych w celach kolekcjoner-

skich (14300),

301) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolni-

w sprawie problemu likwidacji tzw. przytulisk dla

bezdomnych zwierząt (14302),

302) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

34

wie ścigania osób dopuszczających się w sieci zacho-

wań określanych mianem cyberbuyllingu (14303),

303) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

go w sprawie analizy mediów polonijnych przez nie-

zależną instytucję medioznawczą (14304),

304) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

go w sprawie konsultacji dotyczących planu współ-

pracy Ministerstwa Spraw Zagranicznych z Polonią

305) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Wewnętrznych Piotra Stachańczyka – z upoważnie-

nackiego w sprawie zmian w strukturze Komendy

Głównej Policji odpowiedzialnej za walkę z przestęp-

czością gospodarczą i korupcją (14306),

306) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

oraz grupy posłów w sprawie audiowizualnego reje-

strowania rozpraw sądowych (14307),

307) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nagrań audio podczas zajęć szkolnych (14308),

308) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych Piotra Stachańczyka na interpelację po-

sła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie wadliwej broni

użytkowanej na terenie całej Polski (14309),

309) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

Piontkowskiego w sprawie pozwów przeciwko Polsce

w Trybunale UE (14311),

310) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

chaczew, opóźnień i braku wzajemnego honorowania

biletów przez przewoźników kolejowych (14313),

Szczypińskiej w sprawie wykorzystania środków z Fun-

duszu Pracy (14315),

312) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tu przejazdu kolejowego, tzw. kowelskiego, kat. A

313) minister rozwoju regionalnego Elżbiety

tuszczaka w sprawie zasad uwzględniania wymiaru

miejskiego polityki spójności Unii Europejskiej i re-

alizacji zintegrowanych inwestycji terytorialnych

(14317),

314) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

ka w sprawie projektu ustawy Prawo wodne (14318),

315) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wprowadzenia zmian w odliczeniu podatku VAT przy

zakupie samochodu przez firmę (14319),

316) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

skiej i Jakuba Szulca w sprawie planów reorganizacji

Straży Granicznej – likwidacji Sudeckiego Oddziału

pracy (14321),

318) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie wniosków o udzielenie kredytu w progra-

mie „Rodzina na swoim” (14322),

319) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

rejonowych (14323),

ka w sprawie jakości kształcenia na uczelniach wyż-

szych (14324),

321) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

miernych obciążeń samorządów zadaniami (14325),

322) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

niaka w sprawie zniesienia obowiązku meldunkowe-

go (14326),

323) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

podatkowych z tytułu nakładanych mandatów kar-

nych z użyciem fotoradarów na rachunek Krajowego

Funduszu Drogowego (14328),

324) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

35

skiej-Mielewczyk w sprawie likwidacji polskiej pla-

cówki konsularnej w kanadyjskim Vancouver (14329),

325) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

datkowania akcyzą gazu ziemnego do celów opało-

wych (14331),

326) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

wadzonych przez samorządy (14332),

327) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Andrzeja Dudy w sprawie ustalania przez wo-

jewodów wskaźników przeliczeniowych kosztu od-

tworzenia 1 m

2

powierzchni użytkowej budynków

mieszkalnych (14333),

328) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

pelację posła Marka Wójcika w sprawie ujednolicenia

biuletynów informacji publicznej (14334),

329) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

330) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

lację posła Stefana Strzałkowskiego w sprawie

usprawnienia układu komunikacyjnego drogi krajo-

wej nr 6, łączącej Gdańsk ze Szczecinem, uwzględnia-

jąc w szczególności miasto i gminę Kołobrzeg (14336),

331) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Stefana Strzałkowskiego w sprawie

wych nr 11 i 25, uwzględniając w szczególności mia-

sto i gminę Bobolice (14338),

332) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

ki Wojennej „Kotwica” w Gdyni (14340),

333) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie przywrócenia połączeń kolejowych na od-

cinku Głogów – Leszno (14342),

334) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

– oraz minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

w sprawie zamrożenia przez Komisję Europejską re-

fundacji kosztów inwestycji drogowych (14343),

335) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie zasad przewożenia akt sądowych (14345),

336) prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

podłączanych do prądu sprzedawanych w polskich

sklepach (14347),

337) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie problemu z dostępnością na polskim rynku

insuliny Humalog (14348),

338) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Brejzy w sprawie formy przechowywania dokumen-

tacji pracowniczej (14349),

339) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiej i Ewy Malik w sprawie braku dofinansowania

mediów polonijnych w Europie Zachodniej, Australii

340) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

mu „Rodzina na swoim” (14353),

341) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

grupy posłów w sprawie motyla ksylomka stix (14354),

342) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

(Plebejus optilete) (14355),

343) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

z Republiką Sudanu (14356),

344) podsekretarza stanu w Ministerstwie Go-

spodarki Andrzeja Dychy – z upoważnienia ministra

z Republiką Ghany (14357),

345) podsekretarza stanu w Ministerstwie Go-

z Republiką Indii (14358),

36

347) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

z Republiką Sudanu (14360),

348) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Jacka Kapicy na interpelację posła Piotra Chmie-

349) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

z Królestwem Tajlandii (14362),

350) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

siedlisk Ostoja Środkowojurajska w ramach progra-

mu Natura 2000 (14363),

351) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

siedlisk Podziemia Tarnogórsko-Bytomskie w ra-

mach programu Natura 2000 (14364),

352) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

siedlisk Lipienniki w Dąbrowie Górniczej w ramach

programu Natura 2000 (14365),

353) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nauczania podczas religii o cudzie: Jezus idący po

wodzie (14366),

354) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

355) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

356) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

lub zmniejszenie ilości odpadów typu PET (14378),

357) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie powołania do życia rzecznika praw podatników

i płatników (14379),

358) podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony

pogarszającej się sytuacji licencjonowanych pracow-

359) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Marii Zuby w sprawie konieczności bu-

dowy dróg: ekspresowej S74 na odcinku południowej

obwodnicy Opatowa oraz dwujezdniowej drogi kra-

jowej nr 9 klasy GP na odcinku zachodniej obwodni-

cy Opatowa w woj. świętokrzyskim (14382),

360) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

ka w sprawie zaniechania likwidacji Posterunku

Energetycznego w Zduńskiej Woli (14385),

361) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie szarej strefy w branży motoryzacyjnej (14386),

362) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

działania GDDKiA wobec zmowy cenowej przy prze-

targach na modernizację dróg krajowych i autostrad

(14389),

363) prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

364) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

ckiego w sprawie zwrotu kosztów postępowania są-

dowego (14391),

365) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

terpelację posłanek Zofii Ławrynowicz i Elżbiety

Gapińskiej w sprawie stworzenia i wdrożenia syste-

mu wsparcia dla armatorów pływających w strefach

SECA (14392),

366) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

w sprawie protestu rolników (14393),

367) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

potrzeby zmian ustawodawczych dotyczących proce-

dury odwołania z zajmowanego stanowiska komor-

nika skazanego prawomocnym wyrokiem (14394),

368) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

37

nieczności podjęcia prac legislacyjnych zmierzają-

cych do precyzyjnego określenia warunków lokaliza-

cji elektrowni wiatrowych (14395),

369) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

(14398),

370) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie deregulacji notariatu (14399),

371) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie refundacji leków dla osób chorych na pa-

daczkę (14401),

372) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Jędryska w sprawie egzaminu radcowskiego (14402),

373) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

stępowania w uprawach rolnych gniazd ptaków ob-

jętych ochroną gatunkową (14403),

374) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

czących liczby dzieci w oddziałach przedszkolnych

(14405),

375) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

kryteriów aplikowania o środki w ramach projektu

programu realizowanego przez Narodowy Fundusz

kwidacja niskiej emisji wspierająca wzrost efektyw-

ności energetycznej i rozwój rozproszonych odnawial-

nych źródeł energii”, tak aby umożliwić udział w tym

programie gminom uzdrowiskowym (14407),

376) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

rozwiązań prawnych związanych z procedurą upad-

łościową TBS (14408),

377) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie popularyzacji szkolnictwa zawodowego (14411),

378) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie możliwych form współpracy spółek PKP

z leszczyńską szkołą ponadgimnazjalną (14412),

379) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

cy Gostynia w ciągu drogi krajowej nr 12 (14413),

380) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie zapłaty akcyzy na samochody z kratką (14414),

kowskiego w sprawie rosnącej liczby osób bezrobot-

nych po 50. roku życia (14416),

382) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie prowizji z tytułu prowadzenia rachunku

Krajowego Funduszu Drogowego przez Bank Gospo-

darstwa Krajowego (14417),

383) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie niewypełnienia przez Służbę Kontrwywia-

du Wojskowego obowiązku osłony kontrwywiadow-

czej Ministerstwa Obrony Narodowej (14420),

384) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

granicy wieku dla zdających egzamin na prawo jazdy

kat. C i C+E po wejściu w życie nowelizacji ustawy

385) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

osób prowadzących ośrodki szkolenia kierowców po

jazdami (14422),

386) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

sportowych (14424),

387) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

szłości Grupy Lotos SA (14425),

388) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji, której

zapisy doprowadzić mogą do likwidacji bibliotek szkol-

nych (14428),

389) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

38

wanego w ramach programu „Dziedzictwo kulturo-

390) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

ka Opioły w sprawie rządowego projektu ustawy o udzia-

391) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

Raczkowskiego w sprawie rekrutacji na studia pody-

plomowe studentów studiów jednolitych (14432),

392) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

cjatyw dotyczących dziedzictwa narodowego w woj.

podlaskim (14435),

393) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

go w sprawie niepoinformowania Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów o prowadzonym przez

ABW śledztwie dotyczącym zmowy cenowej wyko-

nawców dróg krajowych (14438),

394) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Eugeniusza Czykwina w sprawie likwida-

cji połączeń kolejowych na trasie Suwałki – Sokółka

(14440),

395) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

go w sprawie sposobów zatrudniania w Ministerstwie

Spraw Zagranicznych (14443),

396) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

szewskiego w sprawie sposobów zatrudniania w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości (14444),

397) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie sposobów zatrudniania w Ministerstwie

Środowiska (14445),

398) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

399) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

Edukacji Narodowej (14448),

400) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

Obrony Narodowej (14455),

401) ministra pracy i polityki społecznej Władysła-

w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (14456),

402) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

Rolnictwa i Rozwoju Wsi (14457),

403) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

Skarbu Państwa (14458),

404) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

wie sposobów zatrudniania w Ministerstwie Sportu

i Turystyki (14459),

405) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nisterstwie Spraw Wewnętrznych (14460),

406) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie sposobów zatrudniania w placów-

kach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w woj. wiel-

kopolskim (14461),

407) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

zowieckim (14462),

408) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skim (14463),

409) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

karpackim (14464),

410) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nośląskim (14465),

411) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

39

kach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w woj. świę-

tokrzyskim (14466),

412) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skim (14467),

413) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skim (14468),

414) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

łopolskim (14469),

415) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kim (14470),

416) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

laskim (14471),

417) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

jawsko-pomorskim (14472),

418) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skim (14473),

419) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

chodniopomorskim (14474),

420) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

mińsko-mazurskim (14475),

niespełniania standardów przeciwpożarowych przez

Stadion Narodowy (14476),

422) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

nia ministra, podsekretarza stanu w Ministerstwie

Finansów Hanny Majszczyk – z upoważnienia ministra

finansowań konkursów dla fundacji działających na

423) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

424) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

sie zawodu notariusza (14480),

425) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

dzenia obowiązku informowania przez zarządcę dróg

o tworzonej infrastrukturze oświetleniowej (14481),

426) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

częstotliwości wypadków drogowych w nocy (14482),

427) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pu prac przy budowie autostrady A1 na odcinku Stry-

ków – Tuszyn (14483),

428) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

429) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

deru ich niszczenia (14486),

430) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie rezydentur specjalizacyjnych (14487),

431) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

go i Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w sprawie zamia-

ru likwidacji Konsulatu Generalnego RP w Vancou-

ver (14488),

40

432) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posłów Marcina Kierwińskiego i Małgorzaty

Kidawy-Błońskiej w sprawie projektu rozporządzenia

skiej z dnia 14 grudnia 2012 r. zmieniającego rozpo-

rządzenie w sprawie szczegółowych warunków za-

rządzania ruchem na drogach oraz wykonywania

433) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

interpelację posła Zbigniewa Girzyńskiego oraz gru-

py posłów w sprawie instytucji oświadczeń o przezna-

czeniu nabytych olejów opałowych (14490),

434) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

stycji drogowych na terenie Wielkopolski w przebie-

gu drogi krajowej S11 (14581),

435) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

przepisów w związku z funkcjonowaniem wspólnot

mieszkaniowych (14583),

436) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wie działań mających na celu zmniejszenie bezrobo-

cia w woj. świętokrzyskim (14585),

437) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

wie konieczności stworzenia systemu promocji pol-

skiej gospodarki i wspierania za granicą polskich

przedsiębiorców (14588),

438) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Wiesława Janczyka w sprawie wstrzyma-

nia przez rząd wypłaty 200 mln zł na rzecz zarząd-

ców infrastruktury kolejowej w ramach Funduszu

Kolejowego (14589),

439) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

wie ustanowienia siedziby Zarządu Dorzecza Wisły

w Krakowie w związku z przygotowaną reformą ad-

ministracji wodnej (14594),

440) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zmian w prawie, które umożliwią wypłatę nieuregu-

lowanych zaległych należności za budowę autostrad

firmom – podwykonawcom (14598),

441) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zywania danych pomiędzy starostwami, ośrodkami

szkolenia kierowców i wojewódzkimi ośrodkami ru-

chu drogowego (14601),

442) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie minimalnych norm zatrudnienia pielęg-

niarek i położnych w podmiotach leczniczych niebę-

dących przedsiębiorstwami (14603),

443) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie unieważnienia podstępnie zawartych

umów zastawu, a następnie sprzedaży własnościo-

wego mieszkania, poświadczonych notarialnie, na

przykładzie krzywdy wyrządzonej samotnej 80-let-

niej mieszkance Koszalina (14607),

444) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

zamiaru opodatkowania korzystania przez rodziny

wielodzietne z karty rodzin wielodzietnych (14608),

445) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wie wysokich cen oleju opałowego (14610),

446) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

Brejzy w sprawie pomocy dla rodzin wielodzietnych

(14611),

wie wprowadzenia ułatwień dla rzemieślników wy-

konujących tzw. ginące zawody i kształcących w tych

zawodach uczniów (14612),

448) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

urlopem macierzyńskim rodziców dzieci, które uro-

dzą się w I kwartale 2013 r.

(14614),

449) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zmian w systemie kontroli diagnostycznej pojazdów

(14621),

450) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

nia zasad lokalizacji instalacji wiatrowych (14622),

41

Woźniaka w sprawie finansowania turnusów rehabi-

litacyjnych dla osób niepełnosprawnych (14623),

453) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

obniżenia odpisu na fundusz socjalny (14657),

454) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

cjalistycznych odpowiedzialnych za interwencję kry-

zysową (14661),

455) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

go w sprawie wprowadzenia zmian legislacyjnych

w zakresie przepisów regulujących ustalanie rozkła-

du godzin pracy aptek oraz kwestii ewentualnego

dofinansowania dyżurów aptek w godzinach noc-

nych, dniach świątecznych oraz w innych dniach wol-

nych od pracy (14664),

456) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nizacji szkół publicznych na szczeblu podstawowym

w woj. podkarpackim, których konsekwencją praw-

dopodobnie będzie ich likwidacja (14670),

457) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie sytuacji panującej w spółce Ciech SA,

a w szczególności w Zakładach Chemicznych Orga-

nika-Sarzyna SA (14671),

458) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

nia dochodu uprawniającego do świadczeń z pomocy

społecznej przez gminne ośrodki pomocy społecznej

(14673),

459) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

rzechy w sprawie sposobu realizacji gospodarki śmie-

ciowej przez gminy (14674),

460) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

czych na terytorium Polski (druk nr 1066) (14675),

461) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

szającej się liczby młodych pedagogów uczących

w polskich szkołach (14679),

462) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

Warzechy w sprawie decyzji środowiskowej odnośnie

do budowy zbiornika Kąty – Myscowa (14682),

463) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

cy w sprawie działania komisji ds. zdarzeń medycz-

nych (14683),

464) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wie zwiększenia bezpieczeństwa na drogach (14684),

465) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

cy w sprawie rekompensaty za godziny nadliczbowe

(14685),

466) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

467) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

ny kadry uczącej w szkołach (14689),

468) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

wienia dzieci w Polsce (14690),

469) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

oświatowej na podwyżki dla nauczycieli (14691),

przez powiatowe urzędy pracy za cały 2012 r. druków

ZUS RMUA osobom bezrobotnym bez prawa do za-

siłku (14692),

w przyznawaniu pomocy materialnej w szkołach wyż-

szych (14693),

472) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

42

zmian przepisów dotyczących przeprowadzania okre-

sowych badań technicznych pojazdów zarejestrowa-

nych w Polsce (14699),

473) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i

całodobowego telefonu zaufania dla osób dotkniętych

przemocą (14700),

474) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie wzrostu liczby gwałtów w placów-

kach oświatowych (14705),

475) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiej i Marka Polaka w sprawie wzrostu przestępczo-

ści narkotykowej w szkołach podstawowych i gimna-

zjalnych (14709),

476) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

poprawiających bezpieczeństwo ruchu kolejowego

w Polsce (14712),

477) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie zaopatrzenia w środki absorpcyjne osób z nie-

trzymaniem moczu (14713),

478) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Domiceli Kopaczewskiej w sprawie urlopów dla pora-

towania zdrowia dla osób posiadających gospodar-

stwo rolne (14720),

479) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

ty Butryn w sprawie prywatyzacji spółki Uzdrowisko

Horyniec sp. z o.o. (14721),

480) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

w sprawie możliwości uzyskania odpisu dyplomu

w języku obcym po złożeniu wniosku po upływie 30

dni od dnia ukończenia studiów (14722),

w sprawie wydłużenia urlopu macierzyńskiego i wpłat

na PFRON (14724),

482) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

ckiej w sprawie braku dyscypliny w szkołach (14739),

483) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

nych w szkołach (14741),

484) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

dużej rodziny (14751),

485) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kalskiego w sprawie podjęcia działań mających na

celu uruchomienie punktu kontroli weterynaryjnej

i fitosanitarnej na drogowym przejściu granicznym

Grzechotki – Mamonowo II (14769),

486) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

nych źródłach energii (14772),

487) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolni-

skiego w sprawie nowych danych dotyczących szkod-

liwości roślin zmodyfikowanych genetycznie (14781),

488) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolni-

skiego w sprawie apelu Koalicji indywidualnych i prze-

mysłowych użytkowników cukru dotyczącego wsparcia

przez Polskę wniosku Komisji Europejskiej o uwolnie-

nie kwot produkcyjnych cukru w 2015 r.

(14782),

489) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

żyńskiego w sprawie prywatyzacji polskich szkół za

granicą (14783),

490) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Marka Poznańskiego w sprawie wzno-

szenia przydrożnych kapliczek, nagrobków i krzyży

przy drogach dla upamiętnienia zmarłych w wypad-

kach drogowych (14786),

491) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie regulacji procedur poszukiwania

osób zaginionych w Polsce (14787),

492) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

rek i Damiana Raczkowskiego w sprawie opodatko-

wania darowanej żywności (14791),

493) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

w sprawie polityki informacyjnej MEN na portalu

Facebook (14795),

494) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

43

stycznej linii kredytowej z Międzynarodowego Fun-

duszu Walutowego (14801),

495) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Chmielowca w sprawie wydłużenia urlopów macie-

rzyńskich dla wszystkich matek (14804),

496) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

leckiego w sprawie podatku dochodowego od osób

dzietne z gminnych kart uprawniających do zniżek

(14807),

497) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie zapisów w załączniku do rozporządzenia mini-

wego (14813),

498) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie zmian w zakresie edukacji zawodowej (14815),

499) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie zapisu § 6 ust. 1 rozporządzenia ministra eduka-

wych planów nauczania w szkołach publicznych

(14817),

500) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Ewy Wolak w sprawie zapisów pkt 11 załącznika nr 8

nia w szkołach publicznych (14818),

501) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie projektu założeń ustawy o funkcjonowaniu

mu do spraw wewnętrznych i o świadczeniach od-

szkodowawczych z tytułu wypadków i chorób pozo-

502) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

tuszczaka w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego (14843),

503) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie redukcji etatów policyjnych w garnizonie

warmińsko-mazurskim (14849),

504) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ny przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowa-

505) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kowskiego oraz grupy posłów w sprawie zmiany za-

sad naliczeń etatowych w Policji (14895),

506) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie odrębnego budżetu w prowadzonej refor-

mie Centralnego Biura Śledczego (14930),

507) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

i Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie składek na

ubezpieczenie społeczne (14951),

508) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

seksualnej w polskich szkołach (14955),

509) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

skiej oraz grupy posłów w sprawie prawnego uregu-

lowania zasad dotyczących monitorowania przestrze-

ni publicznej (14957),

skiego w sprawie obniżenia wysokości odpisu na fun-

dusz socjalny emerytów i rencistów pożarnictwa i Stra-

ży Granicznej (14959),

511) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

512) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

korzystających z kart zniżkowych (14973),

513) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie planowanej likwidacji Zespołu Szkół Przy-

rodniczo-Politechnicznych Centrum Kształcenia

Ustawicznego w Marszewie (14985),

514) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

py posłów w sprawie planowanego obniżenia wskaź-

nika odpisu na fundusz socjalny dla emerytów i ren-

cistów służb mundurowych (14991),

515) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

44

posła Wojciecha Saługi w sprawie art. 27 ustawy o pla-

516) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(14995),

517) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(14996),

518) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

wie łączenia szkół w zespoły (15003),

519) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wy o rodzinnych ogrodach działkowych (15015),

520) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie uprawnień emerytalnych położnych pra-

cujących na oddziałach porodowych (15018),

521) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego (15108),

522) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

523) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

(15152).

likwidacji dyspozytorni sądeckiego Centrum Powia-

3) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie procedury

4) posła Łukasza Borowiaka w sprawie projektu

ustawy o centrach usług wspólnych w świetle prac

nad reformą systemu ochrony zabytków, a także

zmian organizacyjnych w administracji zajmującej

się ochroną zabytków – od ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego (13317) – 34 dni,

5) posła Bogdana Rzońcy w sprawie oszczędności

w administracji publicznej – od ministra administra-

cji i cyfryzacji (13649) – 27 dni,

6) posłów Artura Dębskiego i Tomasza Makow-

w 2012 r. – od ministra kultury i dziedzictwa naro-

dowego (14025) – 21 dni,

dzictwa narodowego – ponowna (10712) – 20 dni,

8) posła Marka Łatasa w sprawie nowego systemu

finansowania sportu – od ministra sportu i turystyki

(13989) – 20 dni,

9) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie stanu tech-

nicznego budynków wykorzystywanych przez Policję

i Straż Graniczną – od ministra spraw wewnętrznych

(14046) – 19 dni,

10) posła Jerzego Polaczka w sprawie wyjaśnienia

niektórych zagadnień związanych z państwowym eg-

zaminem i uzyskiwaniem uprawnień przez kierują-

o kierujących pojazdami – od ministra transportu,

budownictwa i gospodarki morskiej (14063) – 8 dni,

11) posła Jana Warzechy w sprawie wprowadze-

nia rządowej rady przeciw mowie nienawiści – od mi-

nistra administracji i cyfryzacji (14119) – 8 dni,

palaczy w Polsce – od ministra zdrowia (14120) – 8 dni,

13) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie wy-

sokich stawek za międzynarodowe połączenia telefo-

niczne poza granicami Unii Europejskiej – od mini-

stra administracji i cyfryzacji (14253) – 7 dni,

wie planowanej likwidacji Centrum Współpracy Po-

licyjnej i Celnej w Trstenie (Karpacki Oddział Straży

Granicznej) – od ministra spraw wewnętrznych

(14310) – 7 dni,

15) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie nagród

(14388) – 7 dni,

16) posłów Artura Dębskiego i Tomasza Makow-

skiego w sprawie odpowiedzi na interpelację skiero-

waną do ówczesnego ministra gospodarki, dotyczącą

nisterstwa w latach 2008–2011 – od ministra gospo-

darki (14406) – 7 dni,

45

17) posła Jarosława Katulskiego w sprawie nie-

prawidłowego działania Poczty Polskiej SA – od mi-

nistra administracji i cyfryzacji (14383) – 6 dni,

18) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pol-

skich rejestrów nieruchomości – od ministra admini-

stracji i cyfryzacji (14484) – 6 dni,

19) posła Marka Rząsy w sprawie palenia wyro-

bów tytoniowych na klatkach schodowych i balko-

nach – od ministra zdrowia (14590) – 6 dni,

20) posła Marka Rząsy w sprawie wysokich sta-

wek połączeń telekomunikacyjnych z Ukrainą, Bia-

łorusią, Mołdawią oraz Rosją – od ministra admini-

stracji i cyfryzacji (14591) – 6 dni,

21) posła Wojciecha Szaramy w sprawie kontak-

tów Ruchu Autonomii Śląska z organizacją Schlesis-

che Jugend – od ministra spraw wewnętrznych

(14593) – 6 dni,

22) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie funkcjono-

wania wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego – od

skiej – ponowna (12624) – 5 dni,

23) poseł Jagny Marczułajtis-Walczak w sprawie

sportu oraz zasad szkolenia młodzieży – od ministra

sportu i turystyki (14410) – 5 dni,

24) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie proce-

dury odbioru paczek pocztowych przesyłanych spoza

(14423) – 5 dni,

25) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie na-

gród za odkrycia archeologiczne – od ministra kultu-

ry i dziedzictwa narodowego (14584) – 5 dni,

26) poseł Marii Zuby w sprawie ogłoszonej nowej

koncepcji finansowania polskiego sportu – od mini-

stra sportu i turystyki (14586) – 5 dni.

ZAPYTANIA

1) posła Armanda Kamila Ryfińskiego w sprawie

postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Re-

jonową w Koszalinie – do ministra sprawiedliwości

(1209) – nie nadano biegu,

2) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie do-

kładnych informacji na temat płatników i beneficjen-

tów w ramach „janosikowego” zamieszkujących sub-

region zachodni woj. śląskiego – do ministra finan-

sów (1533) – nie nadano biegu,

3) poseł Magdaleny Kochan w sprawie możliwości

wykorzystania osadów pościekowych do celów rolni-

czych w gospodarstwie rolnym – do ministra środo-

wiska (2014) – nie nadano biegu,

4) poseł Magdaleny Kochan w sprawie wdroże-

nia Programu przeciwdziałania przemocy w rodzi-

nach policyjnych – do ministra spraw wewnętrznych

(2243) – nie nadano biegu,

dano biegu,

6) poseł Lidii Staroń w sprawie procedur przyję-

tych przez Bank Gospodarstwa Krajowego w War-

dzielniach mieszkaniowych – w zakresie realizacji

przekształceń praw do lokali mieszkalnych wybudo-

wanych przez spółdzielnie przy udziale środków Kra-

jowego Funduszu Mieszkaniowego – do ministra

7) posła Zbigniewa Babalskiego w sprawie prawa

do wcześniejszej emerytury – do ministra pracy i po-

8) poseł Anny Zalewskiej w sprawie rządowego

projektu ustawy o funkcjonowaniu komisji lekar-

wewnętrznych i o świadczeniach odszkodowawczych

– do ministra spraw wewnętrznych (3638),

9) poseł Anny Zalewskiej w sprawie ochrony za-

bytkowego kompleksu pałacowego znajdującego się

w Mokrzeszowie w pow. świdnickim – do ministra

10) poseł Anny Zalewskiej w sprawie skargi pra-

cowników Uzdrowiska Szczawno – Jedlina SA nale-

żącego do Skarbu Państwa dotyczącej nieprzestrze-

gania przepisów Kodeksu pracy przez prezesa spółki,

co potwierdza kontrola NIK – do ministra skarbu

państwa (3640),

11) poseł Anny Zalewskiej w sprawie apelu samo-

rządowców dotyczącego nowelizacji ustawy o leczni-

ctwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

12) poseł Anny Zalewskiej w sprawie bezpreceden-

sowego zwolnienia przewodniczącego Związku Zawo-

dowego Celnicy PL – do ministra finansów (3642),

13) posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie planów

budowy krajowego systemu zarządzania ruchem na

autostradach, drogach ekspresowych i drogach kra-

jowych włączonych do elektronicznego systemu po-

boru opłat – do ministra transportu, budownictwa

14) posła Mariana Cyconia w sprawie PKP Pol-

skich Linii Kolejowych SA – do ministra transportu,

15) posła Mariana Cyconia w sprawie ogranicze-

nia uprawnień ekologów – do ministra środowiska

(3645),

16) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie obo-

wiązujących zasad leczenia chorych na WZW typu B

– do ministra zdrowia (3646),

17) posła Stanisława Wziątka w sprawie ograni-

czenia praw rodzicielskich – do ministra sprawiedli-

wości (3647),

18) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie no-

wych książeczek zdrowia dziecka – do ministra zdro-

wia (3648),

46

19) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie sposobu naliczania subwencji ogólnej dla gm.

Osjaków na 2013 r. – do ministra finansów (3649),

20) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie spo-

sobu rozliczenia projektu WDN-POKL.08.01.01-18-438/09

pn. „Wyższe umiejętności szansą na lepszą pracę”

nistra rozwoju regionalnego (3650),

wie wyznaczenia obszarów o niekorzystnych warun-

kach gospodarowania w gm. Strzelce Wielkie – do

22) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie planowanego wycofania monet o nominale 1 i 2 gr

23) posła Armanda Kamila Ryfińskiego w spra-

wie powołania księdza Grzegorza Sokalskiego do Pol-

skiej Rady Języka Migowego – do ministra pracy

24) posła Czesława Hoca w sprawie drożejących

środków produkcji rolnej lub specjalistycznego sprzę-

tu rolniczego (ciągników, maszyn rolniczych itp.)

w okresie otrzymywania przez rolników dotacji w ra-

mach działania 121: Modernizacja gospodarstw rol-

nych, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiej-

25) posła Czesława Hoca w sprawie celowości

i sprawiedliwości zastąpienia od 2014 r. podatku rol-

nego podatkiem dochodowym – do ministra rolnictwa

26) posła Jana Burego w sprawie prywatyzacji

27) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie ujednoli-

cenia przepisów ustawowych dotyczących prawa do

urlopu macierzyńskiego – do prezesa Rady Ministrów

(3657),

28) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie

biurokratycznej procedury zgłaszania nowotworów

złośliwych do regionalnego rejestru nowotworów – do

ministra zdrowia (3658),

29) poseł Anny Zalewskiej w sprawie sposobu roz-

patrzenia wniosku dotyczącego przejęcia przez gm.

Złoty Stok poeksploatacyjnych wyrobisk górniczych

– do ministra środowiska (3659),

30) poseł Anny Zalewskiej w sprawie przewlekło-

ści przejęcia przez gm. Złoty Stok poeksploatacyjnych

31) poseł Anny Zalewskiej w sprawie przewlekło-

ści rozpatrzenia wniosku dotyczącego przejęcia przez

czych – do ministra skarbu państwa (3661),

32) posła Ryszarda Kalisza w sprawie mechani-

zmu waloryzacji emerytur i rent wojskowych osób,

które uzyskały uprawnienia do świadczeń przed wej-

duszu Ubezpieczeń Społecznych – do ministra pracy

33) posła Przemysława Wiplera w sprawie budże-

towych oraz finansowych konsekwencji uchwalenia

– do ministra finansów (3663),

34) posła Artura Dębskiego w sprawie środków

przekazanych podmiotom pozarządowym w 2012 r.

z państwowego Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym

związanych z pomocą ofiarom przestępstw – do mi-

nistra sprawiedliwości (3664),

35) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie odmowy wydania dokumentu prawa jazdy oso-

bom, które zdały egzamin na prawo jazdy kategorii

A przed datą wejścia w życie nowych przepisów o kie-

36) posła Artura Górskiego w sprawie wejścia

w życie konwencji między Polską a Kanadą dotyczą-

cej unikania podwójnego opodatkowania rent i eme-

rytur – do ministra spraw zagranicznych (3666),

37) posła Jerzego Szmita w sprawie wyników ba-

dań dotyczących wprowadzenia budżetowania w ukła-

dzie zadaniowym w jednostkach samorządu teryto-

rialnego – do ministra finansów (3667),

38) poseł Barbary Bartuś w sprawie niedostoso-

wania przekaźnika na górze Jarmuta do emisji cy-

frowej – do ministra administracji i cyfryzacji (3668),

39) posła Stanisława Szweda w sprawie nieodpłat-

nego przejęcia prawa użytkowania wieczystego dzia-

łek należących do PKP przez gm. Cieszyn w oparciu

40) posła Stanisława Szweda w sprawie przestrze-

gania ustawy o związkach zawodowych w Służbie

Celnej – do ministra finansów (3670),

41) poseł Magdaleny Kochan w sprawie przepisów

dotyczących zasad funkcjonowania, kontraktowania

i rozliczania świadczeń udzielanych w szpitalnych od-

działach ratunkowych – do ministra zdrowia (3671),

42) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie skła-

dek ZUS opłacanych przez pracowników – do mini-

43) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie usta-

wowego określenia cen leków na receptę – do mini-

stra zdrowia (3673),

nienia w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższe-

nienia w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

nienia w Ministerstwie Środowiska – do ministra

środowiska (3676),

47

wego (3678),

nienia w Ministerstwie Edukacji Narodowej – do mi-

nienia w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – do

nienia w Ministerstwie Obrony Narodowej – do mi-

nienia w Ministerstwie Finansów – do ministra fi-

nansów (3682),

nienia w Ministerstwie Sprawiedliwości – do mini-

stra sprawiedliwości (3684),

nienia w Ministerstwie Skarbu Państwa – do mini-

nienia w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji –

nienia w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego – do

nienia w Ministerstwie Zdrowia – do ministra zdro-

wia (3689),

nienia w Ministerstwie Gospodarki – do ministra

gospodarki (3690),

62) posła Zbigniewa Włodkowskiego oraz grupy

posłów w sprawie nieruchomości Polskiej Akademii

Nauk w Baranowie w gm. Mikołajki (woj. warmiń-

sko-mazurskie) – do ministra nauki i szkolnictwa

wyższego (3692),

63) posłów Tadeusza Arkita i Krystyny Pośledniej

w sprawie ustawy o kierujących pojazdami w części

morskiej (3693),

64) posła Tadeusza Arkita w sprawie wprowadze-

nia nowego programu rządowego „Mieszkanie dla

młodych” – do ministra transportu, budownictwa

65) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie for-

mularza dla interesantów znajdującego się na stronie

66) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

przeznaczonych do zawieszenia – do ministra trans-

67) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

wątpliwości odnośnie do zapisów w dzienniku lekcyj-

nym związanych ze sposobem numerowania lekcji

oraz realizacji zajęć artystycznych, muzyki i plastyki

– do ministra edukacji narodowej (3697),

68) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie usta-

lenia podmiotu obowiązanego do zimowego utrzyma-

nia chodników przy drogach powiatowych – do mini-

(3698),

69) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie osób, które zostały wykluczone z ubezpieczenia

zdrowotnego – do ministra zdrowia (3699),

70) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie planowa-

nej zmiany sposobu opodatkowania spółek komandy-

towych i komandytowo-akcyjnych – do ministra fi-

nansów (3700),

71) posła Henryka Kmiecika w sprawie przyzna-

nia dofinansowania dla firmy Aerosol International

sp. z o.o. w ramach wsparcia inwestycji o dużym zna-

czeniu dla gospodarki – do ministra gospodarki

(3701),

72) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie możliwo-

ści przekazania szkół i placówek publicznych innym

organom prowadzącym – do ministra edukacji naro-

dowej (3702),

73) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie bu-

dowy stacji przystankowej PKP Krotoszyn-Durzyn

morskiej (3703),

74) posła Dariusza Cezara Dziadzia w sprawie rzą-

dowego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks pra-

cy oraz ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpie-

75) posła Marka Balta w sprawie terminu plano-

wanego podjęcia działań związanych z modernizacją

linii kolejowej E30 na odcinku pomiędzy Krakowem

a Katowicami – do ministra transportu, budowni-

76) posła Adama Lipińskiego w sprawie rozdziału

środków unijnych dla poszczególnych regionów na lata

2014–2020 w ramach regionalnych programów opera-

cyjnych – do ministra rozwoju regionalnego (3706),

77) posła Artura Górskiego w sprawie aktualnego

stanu prac nad ustawą reprywatyzacyjną i możliwo-

ści dochodzenia roszczeń z tytułu nacjonalizacji mie-

nia przez władzę ludową – do ministra skarbu pań-

stwa (3707),

78) posła Roberta Wardzały w sprawie zmian w za-

sadach obsługi terytorialnej klientów ZUS z powia-

tów dąbrowskiego i tarnowskiego – do ministra pra-

48

79) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie realizacji

planu modernizacji przejazdów kolejowo-drogowych

80) poseł Beaty Szydło w sprawie pomocy dla pra-

cowników objętych zwolnieniami grupowymi w fa-

bryce Fiata w Tychach – do ministra pracy i polityki

społecznej (3710),

81) poseł Beaty Szydło w sprawie zagrożenia funk-

cjonowania Kopalni Węgla Kamiennego Brzeszcze

przez planowaną budowę drogi ekspresowej S1 – do

skiej (3711),

82) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie pla-

nów Ministerstwa Obrony Narodowej dotyczących

obiektów wojskowych zlokalizowanych w Grudziądzu

– do ministra obrony narodowej (3712),

83) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie możli-

wości wpisania Walcowni Metali Nieżelaznych Łabę-

dy SA w Gliwicach do wykazu przedsiębiorstw o

szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym – do

ministra gospodarki (3713),

84) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Pruszczu Gdańskim – do ministra obrony narodo-

wej (3714),

85) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Poznaniu – do ministra obrony narodowej (3715),

86) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

87) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

w Pile – do ministra obrony narodowej (3717),

88) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

Ostrów Mazowiecka – do ministra obrony narodowej

(3718),

89) posła Henryka Kmiecika w sprawie znalezie-

nia właściwego urzędu zdolnego do podjęcia decyzji

o dokonaniu rozbiórki ruiny budynku, tzw. zabytku

znajdującego się w Lubawce – do ministra admini-

90) posła Henryka Kmiecika w sprawie finanso-

wania Polskiego Związku Narciarskiego – do mini-

91) posła Edwarda Czesaka w sprawie nowelizacji

92) posła Piotra Polaka w sprawie wynegocjowa-

nych kwot środków dla Polski z budżetu UE na lata

2014–2020 – do prezesa Rady Ministrów (3722),

93) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

przestępczości w zakresie obrotu paliwami – do mi-

nistra finansów (3723),

94) posła Krzysztofa Borkowskiego w sprawie

trwających w Ministerstwie Administracji i Cyfryza-

cji prac mających na celu likwidację gmin poniżej

5 tys. mieszkańców – do ministra administracji i cy-

fryzacji (3724),

95) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie sytua-

cji w ENEA Wytwarzanie SA w związku z odwoła-

niem trzech członków zarządu – do ministra skarbu

państwa (3725),

96) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie próby włą-

czenia Wojskowych Zakładów Lotniczych nr 2 w Byd-

Ministrów (3726),

97) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie nieuregulowanego stanu prawnego części nieru-

chomości zajętych w latach 80. pod budowę chodnika

wzdłuż drogi krajowej nr 8 w gm. Biała – do ministra

98) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

łecznej (3728),

99) posła Wojciecha Szaramy w sprawie koniecz-

ności zapewnienia środków na dokończenie budowy

drogowej trasy średnicowej w Gliwicach – do mini-

(3729),

100) posła Marka Łatasa w sprawie projektu tzw.

ustawy przedszkolnej dotyczącego opieki nad dziećmi

młodszymi niż 2,5-letnie – do ministra edukacji na-

rodowej (3730),

101) poseł Ewy Malik w sprawie planowanej ob-

wodnicy Zawiercia i Poręby – do ministra transportu,

102) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Pleszewie – do ministra

finansów (3732),

103) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Lesznie – do ministra fi-

nansów (3733),

104) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Ostrzeszowie – do ministra

finansów (3734),

105) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Krotoszynie – do ministra

finansów (3735),

106) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Kaliszu – do ministra fi-

nansów (3736),

107) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Jarocinie – do ministra fi-

nansów (3737),

108) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

– do ministra finansów (3738),

109) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Rawiczu – do ministra fi-

nansów (3739),

110) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Gostyniu – do ministra fi-

nansów (3740),

49

111) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Kościanie – do ministra

finansów (3741),

112) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji Urzędu Skarbowego w Kępnie – do ministra finan-

sów (3742),

113) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Wijewie – do ministra spraw

wewnętrznych (3743),

114) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Rydzynie – do ministra

spraw wewnętrznych (3744),

115) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Krobi – do ministra spraw

wewnętrznych (3745),

116) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Poniecu – do ministra spraw

wewnętrznych (3746),

117) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Kobylinie – do ministra

spraw wewnętrznych (3747),

118) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Osiecznej – do ministra

spraw wewnętrznych (3748),

119) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Borku Wielkopolskim – do

ministra spraw wewnętrznych (3749),

120) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Zdunach – do ministra spraw

wewnętrznych (3750),

121) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Lipnie – do ministra spraw

wewnętrznych (3751),

122) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w Krzemieniewie – do ministra

spraw wewnętrznych (3752),

123) posła Jana Dziedziczaka w sprawie likwida-

cji posterunku Policji w gm. Święciechowa – do mi-

nistra spraw wewnętrznych (3753),

124) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie pub-

likacji przez PKP Polskie Linie Kolejowe SA wyka-

zów linii kolejowych wyłączanych z eksploatacji

125) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie granic

Roztoczańskiego Parku Narodowego – do ministra

środowiska (3755),

126) posła Zbigniewa Konwińskiego w sprawie

szkód wyrządzanych przez bobry w regionie słup-

skim – do ministra środowiska (3756),

127) posłów Adama Abramowicza i Sławomira Za-

wiślaka w sprawie kas fiskalnych posiadających po-

zytywną opinię ministra finansów, używanych w przy-

padku uprawnień do zwrotu ulg za przejazdy – do

ministra finansów (3757),

128) poseł Julii Pitery w sprawie możliwości i in-

nych źródeł pozyskania środków finansowych na re-

mont Bazyliki Katedralnej Wniebowzięcia NMP

dowego (3758),

129) posła Janusza Dzięcioła w sprawie nadkomi-

sarza z Komendy Miejskiej Policji w Grudziądzu – do

ministra spraw wewnętrznych (3759),

130) posła Kazimierza Michała Ujazdowskiego

w sprawie przedstawienia merytorycznych racji, dla

których Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo

SA podjęło decyzję o likwidacji sześciu regionalnych

spółek gazownictwa, w tym Dolnośląskiej Spółki Ga-

skarbu państwa (3760),

131) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

realizacji projektów w ramach Programu Operacyj-

nego „Kapitał ludzki”, poddziałanie 9.6.2 – do preze-

sa Rady Ministrów (3761),

132) poseł Mirosławy Nykiel w sprawie odliczania

– do ministra finansów (3762),

133) posła Mirosława Pluty w sprawie przeciw-

działania skutkom przemocy w rodzinie – do mini-

stra sprawiedliwości (3763),

134) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie moż-

liwości sfinansowania produkcji filmowej poświęco-

nej ziemi łowickiej – do ministra kultury i dziedzi-

ctwa narodowego (3764),

135) posła Adama Szejnfelda w sprawie projektów

edukacyjnych, oświatowych i informacyjnych doty-

czących wprowadzenia w Polsce waluty euro – do mi-

nistra finansów (3765),

136) posła Jacka Czerniaka w sprawie wieku ko-

biety uprawniającego do refundowanego zapłodnie-

nia in vitro – do ministra zdrowia (3766),

137) posła Sławomira Neumanna w sprawie ko-

nieczności przerejestrowania w Danii samochodu

przez obywateli RP – do ministra spraw zagranicz-

nych (3767),

138) posła Sławomira Neumanna w sprawie no-

skiej (3768),

139) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie wyso-

kości podatków dochodowych płaconych przez ło-

dzian w latach 2010–2012 – do ministra finansów

(3769),

140) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie finan-

sowania bilardu w świetle reformy finansowania

sportu – do ministra sportu i turystyki (3770),

141) posła Artura Górskiego w sprawie braku do-

finansowania i groźby likwidacji „Kuriera Stanisła-

wowskiego” – do ministra spraw zagranicznych (3771),

142) posła Artura Górskiego w sprawie umorze-

nia postępowania wyjaśniającego wobec pijanego na-

czelnika Komendy Głównej Policji – do ministra

spraw wewnętrznych (3772),

143) posła Stanisława Szweda w sprawie środków

finansowych na remont mostu w Skoczowie – do mi-

skiej (3773),

144) posła Łukasza Borowiaka w sprawie wydat-

kowania środków z byłego funduszu ochrony środo-

wiska – do ministra finansów (3774),

50

145) posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie moż-

liwości ubiegania się przez małe gminy o dodatkowe

Społecznej na wynagrodzenia pracowników socjal-

146) poseł Julii Pitery w sprawie nadmiernej kon-

centracji wielkofermowej hodowli na terenie gm.

Kuczbork-Osada oraz pow. żuromińskiego – do mini-

stra środowiska (3776),

147) posła Marka Kuchcińskiego w sprawie planu

likwidacji Oddziału Celnego w Sanoku – do ministra

finansów (3777),

148) posła Patryka Jakiego w sprawie budowy

drogi ekspresowej pomiędzy węzłem Powązkowska a

ul. Jagiellońską w Warszawie – do ministra transpor-

149) posła Patryka Jakiego w sprawie dokończe-

nia budowy autostrady A1 pomiędzy Toruniem a Ko-

150) posła Patryka Jakiego w sprawie zasad

sprawdzania wiarygodności finansowej firm przystę-

pujących do przetargów na budowę autostrad – do

skiej (3780),

151) posła Patryka Jakiego w sprawie rozliczenia

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad

z podwykonawcami budującymi autostrady w Polsce

morskiej (3781),

152) posła Patryka Jakiego w sprawie budowy au-

tostrady A4 na odcinku Tarnów – Dębica – do mini-

(3782),

153) posła Patryka Jakiego w sprawie budowy

drogi ekspresowej S8 na odcinku pomiędzy ul. Po-

wązkowską w Warszawie a węzłem Konotopa – do

skiej (3783),

154) poseł Elżbiety Witek w sprawie zagrożenia

funkcjonowania Ośrodka Rehabilitacyjnego i Opie-

kuńczego Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety we Wle-

niu – do ministra zdrowia (3784),

155) posła Andrzeja Sztorca w sprawie zmiany

miejsca wykonywania badań przez lekarzy orzeczni-

ków dla mieszkańców regionu, którzy podlegali tar-

nowskiemu oddziałowi ZUS – do ministra pracy

156) poseł Anny Zalewskiej w sprawie procedowa-

nia budowy elektrowni wiatrowych na gruntach rol-

nych I–III klasy w gm. Wyszogród (pow. płocki, woj.

(3786),

157) poseł Mirosławy Nykiel w sprawie noweliza-

cji ustawy o świadczeniach rodzinnych – do ministra

158) poseł Mirosławy Nykiel w sprawie zmiany

przepisów dotyczących liczby dzieci w oddziałach przed-

szkolnych – do ministra edukacji narodowej (3788),

159) poseł Mirosławy Nykiel w sprawie zmiany

skiej (3789).

ograniczenia wydatków na funkcjonowanie Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych (2291),

2) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

tanie posłów Marka Matuszewskiego i Dariusza Se-

ligi w sprawie zwiększenia zatrudnienia w admini-

stracji woj. małopolskiego (2401),

3) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie wypłaty rekompensat z tytułu pozostawie-

nia nieruchomości poza obecnymi granicami pań-

stwa polskiego (2975),

4) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

nionych z pracy w PLL LOT SA i zatrudnionych

w spółce w latach 2011–2012 (3009),

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

funkcjonowania Oddziału Chirurgii Onkologicznej

wicach (3111),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie refundacji nowoczesnych terapii zaawan-

sowanego czerniaka (3130),

8) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

nie posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

9) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Sła-

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

51

zapytanie posła Bogdana Rzońcy w sprawie sprzeda-

ży e-papierosów (3184),

11) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Sławomira Kowalskiego w sprawie roz-

datów na kierowców, tzw. profilu kandydata na kie-

rowcę (3196),

12) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Tomaszewskiego w sprawie środków finansowych z

zację zadań publicznych przez Ministerstwo Kultury

zacjami pozarządowymi (3211),

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

go w sprawie środków finansowych z budżetu pań-

pracy z organizacjami pozarządowymi (3221),

15) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

go w sprawie inwestycji rozbudowy PGE Elektrowni

16) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

kach, woj. lubelskie (3245),

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

chy w sprawie problematyki leczenia choroby Alzhe-

imera w Polsce (3253),

18) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

prawidłowości przy budowie dróg współfinansowa-

nych przez Unię Europejską (3257),

19) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

pytanie posła Artura Dunina w sprawie projektu

ustawy deregulującej zasady działania samorządów

lokalnych (3259),

20) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pisów tzw. specustawy w obszarze wywłaszczeń

w związku z wydawaniem zezwoleń na realizację in-

westycji drogowych (3261),

21) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wy ronda w Borysławicach (3263),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(3265),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

bin – Bydgoszcz (3266),

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

linii kolejowej nr 231 na odcinku Inowrocław – Krusz-

wica – Strzelno – Mogilno (3267),

26) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

wykorzystania samolotów w dojazdach do pracy w Mi-

nisterstwie Rozwoju Regionalnego (3270),

27) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (3273),

28) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawied-

liwości Stanisława Chmielewskiego – z upoważnienia

nisterstwie Sprawiedliwości (3274),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

rzystania samolotów w dojazdach do pracy w Mini-

sterstwie Środowiska (3275),

30) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

sława Kosiniaka-Kamysza na zapytanie posła Józefa

łecznej (3276),

31) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barba-

wie wykorzystania samolotów w dojazdach do pracy

w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego (3277),

52

Sportu i Turystyki (3278),

33) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

Finansów (3279),

sterstwie Obrony Narodowej (3280),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nisterstwie Spraw Zagranicznych (3281),

36) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

nisterstwie Edukacji Narodowej (3282),

37) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Narodowego (3283),

38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

z pojazdów służbowych w Ministerstwie Transportu,

39) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

sterstwie Rozwoju Regionalnego (3288),

40) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

stania z pojazdów służbowych w Ministerstwie Ad-

ministracji i Cyfryzacji (3289),

41) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

sterstwie Skarbu Państwa (3290),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

sterstwie Sprawiedliwości (3291),

43) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

Środowiska (3292),

44) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

bowych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

(3293),

45) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

rzystania z pojazdów służbowych w Ministerstwie

Sportu i Turystyki (3295),

46) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

nansów (3296),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

sterstwie Spraw Zagranicznych (3298),

48) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

bowych w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego (3300),

49) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Marka Balta w sprawie systemu odpro-

wadzającego wodę przy drogach wojewódzkich nr 904

i 908 (3303),

50) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

bezpieczeństwa na drodze krajowej nr 1 w Czechowi-

cach-Dziedzicach od skrzyżowania z ul. Lipowską do

południowej granicy miasta (3306),

51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

prac przewidzianych dla inwestycji: Przebudowa

dworca kolejowego w Rumi (3308),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

uprawnień do ulgowych przejazdów kolejami dla

emerytów (3309),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie posła Jarosława Górczyńskiego w sprawie po-

prawy bezpieczeństwa na drodze krajowej nr 77 na

odcinku Kobierniki – Milczany (3311),

54) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

w sprawie spółki Porta Holding SA (3313),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

53

stywania składów Pendolino na trasie Warszawa –

Szczecin (3314),

56) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

budowy łącznika pomiędzy drogami krajowymi nr 12

sznice (3315),

57) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

wie zagrożenia powodziowego w Płocku (3316),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie ulgi rehabilitacyjnej dla osób niepełno-

sprawnych (3317),

59) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie projektu ustawy budżetowej na 2013 r. w zakre-

sie ochrony zdrowia (3318),

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ły w sprawie sytuacji kardiologii w Polsce (3323),

61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

Narodowej Waldemara Skrzypczaka – z upoważnie-

w sprawie dalszego etapu budowy okrętu „Ślązak”,

projekt 621 (typ Gawron) (3324),

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wie prac legislacyjnych nad przepisami dotyczącymi

najemców lokali komunalnych (3325),

63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiej oraz grupy posłów w sprawie ewentualnej no-

łecznym rolników (3326),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ska w kwestii znaczenia art. 152 ustawy Prawo o po-

stępowaniu przed sądami administracyjnymi w od-

niesieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę uchylo-

nych przez sąd administracyjny (3329),

65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie budowy biogazowni w Zdunach (3330),

66) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wy obwodnicy Koźmina Wielkopolskiego (3331),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiej w sprawie zwolnienia jednego z kilku dłużników

z obowiązku solidarnego wnoszenia opłat za lokal

mieszkalny (3332),

68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie właściwości sądu w sprawach o nakaz za-

płaty w postępowaniu nakazowym (3333),

69) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

finansowania ogłoszeń i komunikatów w prasie, ra-

diu i telewizji oraz portalach internetowych przez

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji (3335),

70) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

Ministerstwo Finansów (3336),

71) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

wych przez Ministerstwo Obrony Narodowej (3338),

72) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

ma Kwiatkowskiego w sprawie finansowania ogło-

i Polityki Społecznej (3339),

73) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Stanisława

Kalemby na zapytanie posła Adama Kwiatkowskiego

przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi (3340),

74) minister rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

sie, radiu i telewizji oraz portalach internetowych

przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego (3341),

75) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

go w sprawie finansowania ogłoszeń i komunikatów

wych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej (3342),

76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych (3344),

54

77) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

(3345),

78) podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

wych przez Ministerstwo Skarbu Państwa (3346),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sportu

i Turystyki Tomasza Półgrabskiego – z upoważnienia

wych przez Ministerstwo Sportu i Turystyki (3347),

80) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawied-

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie finansowania ogłoszeń i komunikatów w prasie,

Ministerstwo Środowiska (3349),

82) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

zesa Rady Ministrów (3350),

83) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

montów i budowy nowych dróg w woj. lubelskim

przez GDDKiA w 2013 r.

(3354),

84) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

czeniu pieniężnym i innych uprawnieniach przysłu-

gujących osobom, które wcielono do Powszechnej Or-

ganizacji „Służba Polsce” (3355),

85) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Bartłomieja Bodio w sprawie nieefektywnego

wykorzystania infrastruktury na linii kolejowej War-

szawa – Terespol (3359),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Bartłomieja Bodio oraz grupy posłów w sprawie

modernizacji linii kolejowej nr 6 Zielonka – Kuźnica

Białostocka (3360),

87) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

obowiązującego prawa i przepisów Kodeksu Etyki

Radców Prawnych przez radcę prawnego reprezen-

tującego firmę ABG sp. z o.o. wobec Przedsiębior-

stwa Robót Geologiczno-Wiertniczych sp.j. z siedzibą

w Sławkowie (3362),

88) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nia znaku drogowego B-26, oznaczającego zakaz wy-

przedzania przez samochody ciężarowe (3364),

89) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zmierzających do kompleksowej modernizacji drogi

krajowej nr 94 (3365),

90) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

91) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

w garnizonie w Nowej Dębie (3367),

94) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

95) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nia ministra – na zapytanie posła Jana Ziobry w spra-

wie przyznania renty mieszkańcowi Brzeska (3371),

96) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

55

97) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wie różnic w wynagrodzeniach pracowników cywil-

nych w jednostkach Policji względem funkcjonariu-

szy Policji i pracowników służby cywilnej w innych

instytucjach administracji państwowej (3373),

98) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

przez Bank Gospodarstwa Krajowego w Warszawie

kresie realizacji przekształceń lokali mieszkalnych

wybudowanych przez spółdzielnie przy udziale środ-

ków krajowego funduszu mieszkaniowego (3374),

99) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

w sprawie reorganizacji Poczty Polskiej SA (3375),

100) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

zawieszenia w czynnościach komornika sądowego

przy Sądzie Rejonowym w Działdowie (3376),

101) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

ciu o zarządzenie nr 88 komendanta głównego Policji

towych w Policji (3377),

102) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

Kloc w sprawie wstrzymania budowy nowego bloku

energetycznego przez koncern EDF na terenie mia-

sta Rybnika (3378),

103) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

Villi Musica w Wejherowie placówki muzealno-kul-

turalnej poświęconej pamięci ofiar Piaśnicy (3379),

104) sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

wowania w budżecie odpowiedniej kwoty pieniędzy,

tak by zmiany w ustawie Kodeks pracy oraz w usta-

wie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia spo-

urlopów rodzicielskich objęły wszystkie dzieci uro-

dzone w 2013 r.

(3380),

105) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie za-

grożenia bezpieczeństwa drogowego na skrzyżowa-

niu drogi krajowej nr 62 z drogą wojewódzką nr 570

w miejscowości Czerwińsk nad Wisłą (3381),

106) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ustawy o gospodarce nieruchomościami (3384),

107) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie ujęcia

2020” budowy w ciągu drogi krajowej S11 obwodnic:

Piły i Ujścia, Obornik, Jarocina, Ostrowa Wielkopol-

skiego i Kępna (3385),

108) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

monogramu realizacji budowy obwodnicy Jastrowia

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

drogowych na terenie Wielkopolski w przebiegu dro-

gi krajowej S11 (3387),

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nienia ministra – oraz minister nauki i szkolnictwa

bilety PKS (3388),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie zagospodarowania odpadów komunalnych przez

gminy (3389),

112) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie interpretacji przepisów ustawy o wspiera-

113) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

nowskiego na zapytanie posła Michała Jarosa w spra-

wie uzyskania przez polskie kombinaty koncesji po-

szukiwawczo-wydobywczej na terenie Niemiec (3391),

114) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

geniusza Czykwina w sprawie rozstrzygnięcia kon-

kursu na przedsięwzięcia kulturalne (3392),

115) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

(3481),

56

116) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

Finansów Jacka Dominika – z upoważnienia mini-

wie wykorzystywania spirytusu etylowego, w ramach

wspierania rozwoju energetyki odnawialnej, do pro-

dukcji energii (3482),

117) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

nieczności ujęcia muflonów w ewidencji zwierząt leś-

nych (3485),

118) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

chodników przy drogach powiatowych w okresie zi-

mowym (3487),

119) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

w sprawie planu likwidacji Karpackiego Oddziału

120) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

mów firm prowadzących terminale przeładunkowe

(3523),

121) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

go Kolegium Języków Obcych w Bydgoszczy (3543),

122) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

w sprawie usunięcia niektórych zadań i działań rea-

lizowanych przy udziale rezerwy celowej „Programu

spodarki – od ministra gospodarki (3269) – 8 dni,

– od ministra gospodarki (3286) – 7 dni,

3) posłów Zbigniewa Pacelta i Lucjana Marka

Pietrzczyka w sprawie zapisów projektu reformy fi-

nansowania sportów nieolimpijskich – od ministra

sportu i turystyki (3310) – 6 dni,

4) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie oko-

liczności wyboru prezesa Zarządu PLL LOT SA – od

prezesa Rady Ministrów (3352) – 6 dni,

5) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie prywa-

tyzacji Polskich Kolei Linowych SA – od ministra

skarbu państwa (3353) – 6 dni.

Interpelacja

(nr 12913)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

zasad przyznawania nagrody jubileuszowej

dla nauczyciela przechodzącego

na świadczenie kompensacyjne

– ponowna

Szanowna Pani Minister!

Nawiązując do odpowie-

dzi pani minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

milas na interpelację nr 12913, proszę o dodatkowe

wyjaśnienie dotyczące regulacji prawnych stosowa-

nych w przypadku nauczyciela przechodzącego na

świadczenie kompensacyjne.

W rozporządzeniu ministra edukacji narodowej

nych okresów uprawniających nauczyciela do nagro-

dy jubileuszowej oraz szczegółowych zasad jej obli-

Nr 128, poz. 1418) ustawodawca nie przewidział przy-

padku przejścia nauczyciela na świadczenie kompen-

sacyjne, ponieważ ustawa o nauczycielskich świad-

czeniach kompensacyjnych weszła w życie 8 lat póź-

Sądowe rozstrzyganie sprawy nie jest rozwiąza-

niem problemu, ponieważ w aktualnym stanie praw-

nym dochodzenie prawa do nagrody jubileuszowej

nauczyciela przechodzącego na świadczenie kompen-

sacyjne jest z góry skazane na niepowodzenie.

Zwracałem uwagę na fakt, że nagroda jubileuszowa

w myśl § 4 ww. przedmiotowego rozporządzenia przy-

sługuje nauczycielom przechodzącym na emeryturę lub

rentę, a nie przysługuje nauczycielom, których zatrud-

nienie ustaje w związku z przejściem na świadczenie

kompensacyjne, co jest krzywdzące dla tych ostatnich,

niejednokrotnie bowiem staż pracy nauczyciela prze-

chodzącego na rentę jest dużo krótszy, a mimo to uzy-

skuje on prawo do nagrody jubileuszowej.

Ponieważ ustawa Karta Nauczyciela traktuje

świadczenie kompensacyjne jako równorzędne do

(art. 87 ust. 2) i stanowi, że nagroda jubileuszowa

przysługuje wszystkim nauczycielom objętym Kartą

Nauczyciela (art. 47), a jako ustawa jest aktem nad-

rzędnym do każdego rozporządzenia, w tym również

rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad usta-

lania okresów pracy i innych okresów uprawniają-

cych nauczyciela do nagrody jubileuszowej oraz

pytuję Panią Minister:

1.

Dlaczego nauczyciele przechodzący na nauczy-

cielskie świadczenie kompensacyjne są traktowani

jak nauczyciele gorszej kategorii i nie mogą skorzy-

stać z zapisu § 4 rozporządzenia ministra edukacji

2.

Dlaczego dotychczas rozporządzenie ministra

uczyciela do nagrody jubileuszowej oraz szczegóło-

wych zasad jej obliczania i wypłacania nie zostało

znowelizowane i dostosowane do stanu faktycznego?

Posłowie Artur Górczyński

i Artur Bramora

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 13399)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

8 lutego br. otrzyma-

łem odpowiedź na interpelację w sprawie udziału pol-

Teksty interpelacji i zapytań poselskich

58

skiego ambasadora w Chinach w teledysku do kore-

ańskiego przeboju muzycznego, podpisaną przez se-

kretarz stanu Grażynę Bernatowicz.

Wyjaśnienia

zawarte w tekście pani sekretarz są nie tylko nieme-

rytoryczne, ale wręcz szokują z powodu ewidentnego

niezrozumienia, kim winien być ambasador i jakie

standardy etyczne winien gwarantować.

Uzasadnie-

niem dla „niefrasobliwego” zachowania pana amba-

sadora Polski w Chinach jest zdaniem pani minister

Bernatowicz duża liczba odwiedzin strony interneto-

wej ambasady.

Z pewnością fachowcy znający się na

rozrywce mogliby podpowiedzieć pani sekretarz

znacznie ciekawszy scenariusz, który zapewniłby kil-

kukrotnie większą oglądalność wspomnianego tele-

dysku z panem ambasadorem w roli głównej.

W związku z odpowiedzią na moją interpelację,

której treść absolutnie nie jest adekwatna do zada-

nych w interpelacji pytań, raz jeszcze powtarzam

pytania i proszę o powtórne przeanalizowanie ich

treści oraz o odpowiedź stricte na poruszone w niej

kwestie:

Czy produkcja i udział w teledysku były konsul-

towane z Ministerstwem Spraw Zagranicznych?

Czy Pan Minister wydał zgodę na tego rodzaju

promocję Polski w świecie?

Jak, wobec uwłaczającego godności oficjalnego

przedstawiciela Polski, „artystycznego” występu pana

ambasadora, który w związku z udziałem w przed-

sięwzięciu chińskich biznesmenów może być odebra-

ny również jako promotor ich firm, zamierza Pan

Minister zareagować na ten kompromitujący polską

dyplomację incydent?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 13508)

prezesa Urzędu Transportu Kolejowego

– ponowna

Panie Premierze!

Niestety muszę uznać, iż odpo-

wiedź z dnia 19 lutego br. udzielona na moją interpe-

lację w sprawie wyjaśnienia przyczyn dezorganizacji

przez władzę publiczna (rządową i samorządową),

ty gospodarcze nadzorowane przez Skarb Państwa

Stwierdzenie zawarte w odpowiedzi, jakiej z Pana

upoważnienia udzielił minister transportu, iż: „Peł-

ną odpowiedzialność za zdestabilizowanie systemu

twie śląskim ponosi zatem samorząd województwa

śląskiego”, w żadnym wypadku nie odpowiada na

pytania zawarte w interpelacji.

W uzyskanej odpowiedzi nie znalazłem żadnej in-

formacji o działaniach Ministerstwa Transportu, Bu-

downictwa i Gospodarki Morskiej, które mają w przy-

szłości zapobiec tego typu sytuacjom.

Wniosek, iż

obecnie obowiązujący zakres norm prawnych nie daje

prezesowi Rady Ministrów możliwości pociągnięcia

do odpowiedzialności prawnej osób, które doprowa-

dziły do tej destabilizacji, także nie „nastraja opty-

mistycznie”.

Jednym z zadań władzy publicznej jest zapewnie-

nie obywatelom sprawnie funkcjonującego systemu

komunikacji w różnorodnym zakresie – poprzez sieć

dróg, ale także komunikacji lotniczej i, jak w tym

przypadku, pasażerskich połączeń kolejowych.

W naj-

mniejszym zakresie nie rozwiązuje zaistniałych

problemów stwierdzenie, iż „nie ma podstaw praw-

nych” ani w obszarze prawa wspólnotowego, ani kra-

jowego do uregulowania odpowiedzialności za niezre-

alizowanie obowiązku zorganizowania sprawnie

działającej i dostępnej sieci dystrybucji usług przewo-

zowych, który należy do przewoźnika kolejowego.

Skoro państwo na poziomie centralnym posiada

uprawnienia do wydawania zezwoleń na prowadzenie

bardziej powinno zapewnić sobie kontrolę w zakresie

realizacji uzyskanego uprawnienia, także w zakresie

dostępności biletów poszczególnych przewoźników.

Praktyka dostępności do zakupu biletów w zakre-

sie korzystania z połączeń dalekobieżnych na sta-

cjach, na których nie ma takiej możliwości, sprowa-

dza sytuację do trzech alternatyw: podróży do na-

stępnej stacji kolejowej (może być to odległość nawet

kilkudziesięciu kilometrów), zakupu u konduktora

z koniecznością ponoszenia obowiązkowej dodatko-

wej opłaty manipulacyjnej lub zakupu biletu za po-

średnictwem Internetu z obligatoryjnym skorzysta-

niem z karty kredytowej.

1.

W sytuacji braku współpracy rządu, prezesa

UTK, prezesa UOKiK w aspekcie realizacji możliwo-

ści zakupu biletów na stacjach kolejowych, na któ-

rych zatrzymują się pociągi międzynarodowe i dale-

kobieżne w woj. śląskim, proszę o wskazanie przy-

kładów w krajach obszaru UE dotyczących sytuacji,

w których na stacji, na której zatrzymuje się między-

narodowy pociąg, nie można zakupić biletu kolejowe-

go dla tej relacji?

59

2.

Czy do ministra transportu, prezesa UTK i pre-

zesa UOKiK wpłynęły skargi na zaistniałą sytuację

ze strony obywateli polskich i innych państw?

Czy

skargi na skutki zaistniałej sytuacji wpłynęły rów-

nież od organizacji związkowych oraz władz samo-

rządowych gmin, na terenie których znajdują się sta-

cje kolejowe, na których zlikwidowano kasy biletowe

umożliwiające zakup biletów na połączenia daleko-

bieżne krajowe i międzynarodowe?

3.

Jaki termin naprawy zaistniałej sytuacji wy-

znaczył przewoźnikom UTK?

4.

Czy prezes UTK wystąpił do marszałka woje-

wództwa śląskiego o dodatkowe wyjaśnienia w przed-

miocie dezorganizacji sprzedaży biletów w woj. ślą-

skim i jakie uzyskał wyjaśnienia?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 13550)

– ponowna

Szanowny Panie Premierze!

Uprzejmie informuję,

że otrzymana odpowiedź od ministra gospodarki z dnia

18 lutego 2013 r. nr DDR-1-0700-1/3 na moją inter-

pelację skierowaną do Pana Premiera jest dla mnie

niesatysfakcjonująca.

Pan Minister twierdzi, że wprowadzenie ograni-

czenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania

przychodów wydatków, których faktycznie dłużnik

nie poniósł ma sprzyjać zwalczaniu problemów zato-

rów płatniczych.

Można by zgodzić się z tym stwier-

dzeniem, gdyby równocześnie przyjąć zasadę nieza-

liczania do przychodów wpływów, których podatnik

nie uzyskał.

Zatory płatnicze należy ograniczać przez zwięk-

szenie dostępności do kredytu płatniczego lub w ra-

chunku bieżącym oraz terminowego regulowania

zobowiązań przez jednostki budżetowe i spółki Skar-

bu Państwa.

Podaję przykład: w ostatnich dniach

lutego bieżącego roku Kompania Węglowa powiado-

miła swoich wierzycieli, że będzie płacić zobowiąza-

nia po 120 dniach od otrzymania faktury.

Powoduje

to, że kontrahent nie zapłaci swoich zobowiązań

w terminie ustalonym w ustawie z 16 listopada 2012 r.

w gospodarce, przez co wyłączy z kosztów uzyskania

przychodów większość faktur.

Efektem będzie nali-

czenie podatku od całej faktury zaliczonej do przy-

chodów, za którą nie otrzymano zapłaty.

Pytam: Czy taki jest cel w ustawie o redukcji nie-

Wyrażam jednocześnie poważne zdziwienie i zanie-

pokojenie, że minister gospodarki jest inicjatorem

ustaw, które utrudniają bieżące funkcjonowanie pol-

skich przedsiębiorców i to w okresie, gdy następuje

znaczące spowolnienie działalności gospodarczej i re-

dukcja zatrudnienia.

Pan Minister stwierdza, że kosztem uzyskania

przychodów mogą być wierzytelności odpisane jako

nieściągalne, ale nie wspomina, że warunkiem takiej

czynności jest postanowienie o nieściągalności wysta-

wione przez organ egzekucyjny lub postanowienie

nika lub umorzenia postępowania upadłościowego.

Biorąc pod uwagę przewlekłość postępowania

przed polskimi sądami oraz koszty sądowe i komorni-

cze, przedsiębiorstwa nie zawsze decydują się na do-

chodzenie swoich należności przy pomocy wymiaru

sprawiedliwości, gdyż efekty mogą być po latach,

a w tym czasie przedsiębiorstwo może ogłosić upadłość.

Pan Minister wspomina, że ustawa z 16 listopada

2012 r. będzie dotyczyć także przedsiębiorstw zagra-

nicznych działających w Polsce.

Proszę więc o przy-

kłady zapłaty podatku dochodowego przez przedsię-

biorstwa zagraniczne działające w Polsce (lata 2011,

2012).

Bardzo proszę Pana Premiera o ponowne udzie-

lenie odpowiedzi i ustosunkowanie się do podniesio-

nych zastrzeżeń.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 13611)

– ponowna

W nawiązaniu do udzielonej odpowiedzi z dnia

21 lutego 2013 r. na interpelację poselską nr 13611

skach oraz w małych miasteczkach niniejszym infor-

muję, iż z uwagi na żenującą treść ww. odpowiedzi

zmuszony jestem uznać ją za niezadawalającą i z uwa-

gi na to zażądać dodatkowych wyjaśnień w przed-

miocie złożonej interpelacji nr 13611.

Pragnę zauwa-

60

warte w rzeczonej interpelacji, Sz.P. interpelowany

nie raczył udzielić rzeczowej odpowiedzi.

W związku

dowisk, które są żywotnie zainteresowane kondycją

i przyszłością punktów aptecznych, ich treść pozosta-

wiam w niezmienionym brzmieniu i oczekuję w dal-

szym ciągu na udzielenie wyczerpującej i rzeczowej

odpowiedzi.

Z uwagi jednak, iż tego rodzaju trakto-

wanie ludzi działających i pracujących w szeroko ro-

zumianym resorcie zdrowia jest dla mnie bulwersu-

jące i daleko nie na miejscu, pozwalam sobie na za-

danie dodatkowych pytań dotyczących postępującej

dyskryminacji punktów aptecznych oraz zawodu

technika farmaceuty.

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia przewiduje w najbliż-

szym czasie lub też w dłuższym przedziale czasowym

wprowadzenie zmian, które spowodują konieczność za-

trudniania w punktach aptecznych magistrów farmacji

i tym samym pozbawienie techników farmacji możli-

wości samodzielnego prowadzenia tych punktów?

2.

Jeżeli tego rodzaju zabiegi będą czynione, to jak

się w tym przypadku przedstawia problem utraty

przez zainteresowanych tzw. praw nabytych?

3.

Dlaczego Ministerstwo Zdrowia dokonuje szy-

kan ludzi posiadających zawód technik farmacji i unie-

możliwia im podnoszenie swoich kwalifikacji?

4.

Dlaczego jedyną drogą dla takich ludzi pozosta-

je zamknięcie działalności i podjęcie studiów z dzien-

nym ich reżimem lub też poszukiwanie możliwości

dokształcania za granicą?

Biorąc pod uwagę retorykę oraz głęboką antypa-

tię dla problemu punktów aptecznych i techników

farmacji, jaka przebija się z tekstu udzielonej odpo-

wiedzi, składam wniosek o udzielenie odpowiedzi

przez osobę, która rozumie złożoność i dramaturgię

tematyki objętej interpelacją.

Wynurzenia Sz.P. pod-

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Igora

Radziewicza-Winnickiego świadczą niestety o przed-

miotowym traktowaniu zainteresowanych oraz o na-

iwnie pojmowanej przebiegłości lub też zupełnym

braku elementarnej wiedzy.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Jelenia Góra, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 13496)

do ministra obrony narodowej

w sprawie

informacjami, jakie otrzymuję od dowódców jedno-

stek wojskowych, o braku możliwości korzystania

przez nich z obsługi prawnej zwracam się do Pana

1.

Ilu prawników i radców prawnych jest zatrud-

nionych w MON?

2.

Jakie koszty ponosi MON w związku z ich za-

trudnieniem?

3.

Ile średnio rocznie spraw przypada na jednego

prawnika?

4.

Czy dowódcy jednostek wojskowych mogą ko-

rzystać i czy korzystają z usług prawników zatrud-

nionych w MON?

5.

Czy dowódcy jednostek wojskowych wynajmują

MON?

Liczę, że Pan Minister udzieli mi jednoznacznej

odpowiedzi.

(nr 13497)

do ministra transportu,

w sprawie kosztów poniesionych na zakup

fotoradarów i zintegrowanego systemu

minister finansów zapisał pozyskanie ok. 1,5 mld zł

z wystawionych mandatów, kar i zatrzymanych do-

wodów rejestracyjnych, a biorąc pod uwagę fakt, że za

rok 2012 z tego źródła wpłynęło do budżetu 25 mln zł

i jeżeli w roku 2013 także wpłynie do budżetu 25 mln

z nałożonych kar na kierowców, to zasadne wydaje się

pytanie, czy kwota ta pokryje chociażby koszty zakupu,

obsługi, serwisu, instalacji fotoradarów i zintegrowa-

nych systemów prędkości.

Dlatego też zwracam się do

1.

Jaki jest koszt zakupionych fotoradarów?

2.

Jaki jest koszt ich instalacji?

3.

Jaki jest koszt zakupu i zainstalowania zinte-

growanych systemów prędkości?

4.

W jakiej wysokości przeznaczono środki finan-

sowe dla osób montujących i serwisujących fotorada-

ry oraz zintegrowane systemy pomiaru prędkości?

5.

O ile zwiększy się liczba osób zatrudnionych

w GITD i koszt ich zatrudnienia?

6.

Czy prawdą jest, że budżet GITD w 2011 r. wy-

nosił 20 mln zł, a w 2012 r. 150 mln zł?

61

7.

Czy wynagrodzenie inspektorów transportu

drogowego uzależnione jest od liczby wystawianych

rejestracyjnych?

(nr 15108)

do ministra pracy i polityki społecznej

sposobów zatrudniania w placówkach

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

woj. pomorskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Od początku lat 90.

nego zawierania z osobami zatrudnionymi umów cy-

wilnoprawnych, przede wszystkim umów zlecenia

i umów o dzieło, rzadziej umów agencyjnych – kosz-

tem zatrudnienia w ramach stosunku pracy – jak

czytamy w raporcie Państwowej Inspekcji Pracy

(PIP) z 2008 r.

Do dziś w społeczeństwie polskim nie

zaszły w tym zakresie znaczące zmiany na lepsze,

ku z tym w latach 2013–2015 PIP planuje przepro-

wadzenie szeregu działań prewencyjno-kontrolnych.

Przyjrzy się uważniej m.in. zawieraniu umów cywil-

noprawnych oraz umów terminowych.

Skontroluje

również firmy pod kątem przestrzegania przepisów

BHP.

W moim przekonaniu należy kontrolować nie

tylko firmy prywatne, ale także placówki budżetowe,

zarówno ministerstwa, jak i urzędy niższego szczeb-

la.

Instytucje państwowe powinny bowiem dbać o jak

najlepsze sposoby zatrudniania pracowników, ze

szczególnym uwzględnieniem dobra tych drugich.

Kontrola umów cywilnoprawnych i stosunku ich licz-

by do umów o pracę powinna zatem objąć nie tylko

sektor prywatny, ale również jednostki zatrudniają-

ce pracowników w urzędach państwowych, w tym

w placówkach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Ile osób (procentowo i ilościowo) w stosunku do

Ubezpieczeń Społecznych w woj. pomorskim pracuje

w oparciu o: umowy o dzieło, umowy zlecenia, umowy

na czas określony, umowy na czas nieokreślony lub

inne formy zatrudnienia?

2.

Czy Pan Minister zamierza podjąć działania,

które będą zmierzały do ograniczenia do minimum

ilości tzw. umów śmieciowych w placówkach ZUS

woj. pomorskiego?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Zgierz, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15109)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie sposobów zatrudniania

w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Od początku lat 90.

zatrudnienia w ramach stosunku pracy, jak czytamy

tach 2013–2015 PIP planuje przeprowadzenie szere-

gu działań prewencyjno-kontrolnych.

Przyjrzy się

oraz umów terminowych.

Skontroluje również firmy

watne, ale także placówki budżetowe, zarówno mini-

sterstwa, jak i urzędy niższego szczebla.

Instytucje

państwowe, powinny bowiem dbać o jak najlepsze

watny, ale również jednostki zatrudniające pracowni-

ków w urzędach państwowych.

W związku z powyż-

Rady Ministrów pracuje w oparciu o umowy o dzieło,

2.

Czy Pan Premier zamierza podjąć działania,

Rady Ministrów?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

62

Interpelacja

(nr 15110)

do prezesa Rady Ministrów

oraz na Twitterze, dotyczącej przeznaczenia

dochodów pochodzących z fotoradarów

Szanowny Panie Premierze!

Szeroka dyskusja

publiczna w Sejmie, środkach masowego przekazu

(gazety, radio i telewizja) oraz w Internacie w sprawie

instalowanego systemu fotoradarowego w Polsce była

podstawą do publicznej deklaracji z dnia 24 stycznia

2013 r. ministra transportu, budownictwa i gospo-

a) na oficjalnym profilu ministra na Twitterze;

cytuję oryginalny wpis:

,,Sławomir Nowak @SlawomirNowak – 24sty

Uzgodniłem z min.

@janrostowski – dochody z fo-

toradarów pójdą na budowę dróg.

Ust. w tej sprawie

jest gotowa.

Posłowie PO złożą ust. w Sejmie”;

b) na blogu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

z 24.01.2013 (link do wpisu:

http://www.kprm.gov.pl/blog/slawomir-nowak/

pieniadze-z-fotoradorow-pojda-na-budowe-drog.

html) pod tytułem „Pieniądze z fotoradarów pójdą

na budowę dróg”, cytat: „Do tego konieczne są zmia-

ny w prawie, w tym nowelizacja ustawy o Krajowym

Funduszu Drogowym.

W przyszłym tygodniu do Sej-

mu trafi odpowiedni projekt ustawy.

Środki, które

wpłyną z tytułu mandatów w 2013 r. z fotoradarów

GITD, przekazane zostaną w 2014 r. na Krajowy

Fundusz Drogowy i trafią na budowę dróg”.

Z informacji, jakie uzyskałem w dniu dzisiejszym

(27 luty 2013 r.) w Kancelarii Sejmu, wynika, że nie

wpłynął do dnia dzisiejszego jakikolwiek projekt

ustawy o Krajowym Funduszu Drogowym (rządowy

ani poselski) realizujący jasną deklarację w tej spra-

wie ministra transportu ze stycznia 2013 r.

1.

Czy Pan Premier może przekazać w odpowiedzi

na niniejszą interpelację pełną treść projektu ustawy,

którą zapowiadał minister Sławomir Nowak w dniu

24 stycznia 2013 r. na stronie Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów, a także na Twitterze?

2.

Dlaczego do chwili obecnej projekt wspomnia-

nej ustawy przekazujący wpływy do Krajowego Fun-

duszu Drogowego z mandatów nakładanych na kie-

rowców popełniających wykroczenia i ujawnionych

w systemie fotoradarowym nie został wniesiony

przez rząd bądź, jak zapowiadał minister Sławomir

Nowak, przez grupę posłów Platformy Obywatel-

skiej?

3.

Czy oficjalne strony konstytucyjnych ministrów

rządu Pana Premiera na Twitterze i zawarte na ich

profilach oficjalne zapowiedzi rządowych inicjatyw

bądź samych ministrów posłowie na Sejm oraz opinia

publiczna mogą traktować jako poważne źródło in-

formacji o pracach Pana gabinetu?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15111)

do ministra sportu i turystyki

Aeroklubu Polskiego

Szanowna Pani Minister!

Od dłuższego czasu

członkowie lotniczych klubów sportowych starają się

o status pełnoprawnych, zwyczajnych członków pol-

skiego związku sportowego, gdyż bez tego nie mogą

uzyskać licencji sportowej i brać udziału w mistrzo-

stwach Polski oraz startować w zawodach poza gra-

nicami naszego państwa.

Międzynarodowa Federacja

Lotnicza nie zabrania wydawania licencji zawodni-

kom niezrzeszonym, a prawo to zagwarantowane

było w poprzedniej ustawie o sporcie kwalifikowa-

nym.

Przed wojną aeroklub był federacją, czyli związ-

kiem aeroklubów regionalnych jako osób prawnych.

Po wojnie natomiast został przejęty przez centralnie

zarządzane stowarzyszenie osób fizycznych czyli

Aeroklub Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

W 1990 r.

po odzyskaniu przez Polskę suwerenności podjęto

uchwałę o przekształceniu aeroklubu z powrotem

w federację, jednak do dziś nie została ona zrealizo-

wana, ograniczono się jedynie do zmiany nazwy na

Aeroklub Polski.

Po zmianach systemowych, które

nastąpiły w latach 90., wszystkie polskie związki

sportowe zorganizowały się w federacje, jedynie

Aeroklub Polski i Polski Związek Wędkarski tego nie

uczyniły.

Istotną sprawą, którą należy tutaj podkre-

ślić, jest fakt, iż brak jest nadzoru nad monopolem,

zwłaszcza w najważniejszej kwestii prowadzenia re-

jestru/ewidencji posiadaczy świadectw kwalifikacji.

Ponadto na uwagę zasługuje fakt, iż Aeroklub Polski

powiązany jest z Urzędem Lotnictwa Cywilnego, któ-

ry w drodze rozporządzenia przekazał monopol nad-

zoru lotniczego Aeroklubowi Polskiemu.

Warto podkreślić, że wielu pracowników Urzędu

Lotnictwa Cywilnego jest byłymi pracownikami

Aeroklubu Polskiego, jak i członkami AP.

W ten spo-

sób aeroklub ma zapewnioną wyłączność ULC na

korzystne monopolistyczne przepisy prawa, jak i do-

tacje rządowe.

63

Jedną z propozycji uzdrowienia polskiego sportu

jest wprowadzenie do ustawy o sporcie takich uregu-

lowań, które umożliwią demonopolizację polskich

organizacji sportowych, aby każdy miał szansę na

udział w zawodach.

Wyrażam przekonanie, że ta re-

wolucyjna zmiana z czasem w znaczący sposób prze-

łożyłaby się na sukcesy sportowe zawodników, którzy

mają talent, a nie wyłącznie członkostwo w Aeroklu-

bie Polskim.

Poza tym możliwość pojawienia się kon-

kurencyjnej organizacji ma działanie dopingujące.

W związku z przedstawioną kwestią uprzejmie

1.

Jaka jest opinia Pani Minister w kwestii demo-

nopolizacji polskiego związku sportowego Aeroklub

Polski?

Czy Pani zdaniem rozwiązanie to poprawiło-

by sytuację lotniczych klubów sportowych?

na temat proponowanych przeze mnie zmian?

3.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

proponowanych przeze mnie zmian?

Z poważaniem

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

(nr 15112)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie obowiązku ubezpieczenia,

o ochronie przeciwpożarowej

Szanowna Panie Ministrze!

Ustawą o ochronie

przeciwpożarowej w art. 32 nałożono obowiązek wy-

konania przez gminę wielu zadań, w tym „ubezpie-

czenia w instytucji ubezpieczeniowej członków ochot-

niczej straży pożarnej i młodzieżowej drużyny pożar-

niczej, ubezpieczenie może być imienne lub zbiorowe

nieimienne”.

Mając na uwadze powyższą sprawę jako istotną

dla samorządów gmin i ochotniczych straży pożar-

pytaniami:

1.

O jakim ubezpieczeniu (jakie szkody obejmują-

cym) jest mowa w art. 32 ust. 3 pkt 2 (np. OC, NNW)?

Na realizacji jakiego ubezpieczenia i w stosunku do

kogo polega ten obowiązek gminy?

Czy to ubezpie-

czenie może odnosić się tylko do członków ochotniczej

towniczych lub ćwiczeniach, czy też dotyczy wszyst-

kich członków jednostki?

Wskazanie młodzieżowej

drużyny pożarniczej może sugerować, że chodzi

o członków biorących udział w działaniach ratowni-

czych.

2.

Czy ubezpieczenie, o którym mowa w art. 32

ust. 3 pkt 2, może asekurować gminę w zakresie wy-

płaty odszkodowania wynikającego z art. 26 ust. 1

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

(nr 15113)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie szybkiego wprowadzenia zmian

do ustawy o ochronie zwierząt

w zakresie uboju rytualnego

Szanowny Panie Premierze!

W odniesieniu do mo-

jej interpelacji poselskiej skierowanej do ministra

rolnictwa i rozwoju wsi i otrzymanej odpowiedzi

przekazanej przez pana wicemarszałka Marka Kuch-

cińskiego (pismo nr SPS-023-12979/13) informuję, że

dalsze niezałatwienie tej sprawy powoduje, że zbliża

się gospodarcza i finansowa katastrofa wielu gospo-

darstw rolnych i zakładów mięsnych, nie tylko w tej

części woj. wielkopolskiego.

Jako region jesteśmy li-

derem produkcji zwierzęcej, gdzie wg danych GUS

hodowla stanowi 30% całej produkcji w skali kraju.

Polska jest jednym z wiodących krajów, gdzie mięso

pochodzące z uboju rytualnego eksportujemy do Izra-

ela i krajów muzułmańskich.

Brak działań w zakre-

sie zmiany przepisów i utrzymanie zakazu uboju ry-

tualnego to likwidacja wielu gospodarstw rolnych

i zakładów mięsnych.

Moje zaniepokojenie wzbudziła informacja o za-

miarze zwolnienia 500 osób przez Zakłady Mięsne

Biernacki.

Firma ta, rodzimie polska, powstała

w 1994 r. w małej miejscowości Czeluścin powiat ja-

rociński, skąd wywodzą się jej właściciele, dwaj bra-

cia Tomasz i Wojciech Biernaccy.

Działalność firmy

należy rozpatrywać w czterech pionach: Zakłady

Mięsne Biernacki, Czeluścin, ubój i rozbiór trzody

chlewnej i bydła, Zakłady Mięsne Biernacki, Golina

k. Jarocina, chłodnia składowa, Zakłady Przemysłu

Mięsnego Biernacki, Golina k. Jarocina, ubojnia

zwierząt.

Zestawiając wysoką produkcję zwierzęcą

w gospodarstwach rolników i funkcjonujący tu za-

kład, należy stwierdzić, że sytuacja ta stwarzała do-

godne warunki tak dla producentów żywca, jak i dla

podmiotu skupującego.

Działalność firmy Biernacki

to również miejsca pracy dla dużej armii bezrobot-

nych – stopa bezrobocia w powiecie jarocińskim wy-

nosi obecnie 15%.

Mając na uwadze zapobieżenie sytuacji, że osoby

zatrudnione w Zakładach Mięsnych Biernacki, jak

również w wielu podobnych zakładach stracą pracę,

64

zwracam się o spowodowanie zmiany ustawy z dnia

liwości uboju zwierząt według szczególnych metod

kiem że ma to miejsce w rzeźni.

Powołuję się na zgod-

W dniu dzisiejszym dyrektor Powiatowego Urzę-

du Pracy w Jarocinie powiadomił mnie, że Zakłady

Mięsne Biernacki w związku z trwającą bezczynnoś-

cią rządu zmuszone są zwolnić blisko 600 pracowni-

ków.

W skali całego kraju sytuacja ta może spowodo-

wać zwiększenie liczby osób pozostających bez pracy

o kilka tysięcy.

Rolnicy, hodowcy bydła i drobiu py-

tają mnie, czy na skutek bezczynności rządu i parla-

mentu będą objęci programem osłonowym.

Zagroże-

ni zwolnieniem pracownicy pytają, czy rząd przygo-

towuje podobne osłony, jak dla pracowników likwi-

dowanych montowni samochodów czy też pracowni-

ków PLL LOT.

Zwracam się do Pana Premiera z pytaniami:

1.

Jak daleko są zaawansowane prace nad zmianą

ustawy o ochronie zwierząt i kiedy proponowane roz-

wiązania zostaną wprowadzone w życie?

2.

Jakie są w chwili obecnej podejmowane działa-

nia związane z sytuacją wielu zakładów mięsnych,

aby nie doprowadzić do zahamowania uboju, obniże-

nia eksportu i zwolnień pracowników?

3.

Kto poniesie odpowiedzialność za utratę ryn-

ków zbytu spowodowaną opieszałością rządu – czy

tylko społeczeństwo?

Z szacunkiem

Poseł Piotr Walkowski

Ostrów Wielkopolski, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15114)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Z głębokim niepoko-

jem obserwujemy doniesienia medialne o planach

Polskich Linii Kolejowych SA o planowanej likwida-

licznych protestach samorządów i społeczności kole-

jarskich przedstawiciele spółki kolejowej wypowiada-

ją się na temat czasowego wyłączenia z eksploatacji

linii kolejowych.

Jednak nie zmienia to sytuacji,

w której dąży się do faktycznej ich likwidacji.

Wyłą-

czone z eksploatacji linie mogą stać się przedmiotem

niejednokrotnych przypadków rozkładania nieeks-

ploatowanych odcinków.

Jednym z takich odcinków przeznaczonych do li-

kwidacji jest lina nr 25 na trasie Ocice – Dębica.

Wspomniany odcinek jest przedmiotem dwóch sprzecz-

nych pomysłów: spółka kolejowa chce jego likwidacji,

samorządy i społeczność lokalna postulują rewitali-

zację, gdyż łączy on dwie specjalne strefy ekonomicz-

ne (Tarnobrzeg, Mielec, Dębica).

Proponowany do

likwidacji odcinek to jednocześnie najkrótsza trasa

dla dalekobieżnych pociągów z Zamojszczyzny i Lu-

belszczyzny w kierunku Krakowa oraz Beskidów.

Samorządy Mielca i Tarnobrzega oraz innych samo-

rządów lokalnych wyraziły zainteresowanie rewita-

lizacją odcinka kolejowego nr 25.

1.

Czy istnieje koncepcja rozwoju transportu ko-

lejowego w Polsce, która uwzględnia więzi gospodar-

cze i szlaki handlowe międzyregionalne?

2.

Czy plany likwidacji linii kolejowych były kon-

sultowane z samorządami lokalnymi?

3.

Dlaczego mimo obowiązków wynikających z prze-

pisów unijnych rząd polski nie finansuje w odpowied-

nim zakresie projektów rewitalizacji linii kolejo-

wych?

4.

Jakie zamierza podjąć działania Ministerstwo

szlaki kolejowe szczególnie ważne dla regionów nie

były likwidowane poprzez bezmyślność urzędników?

5.

Czy ministerstwo planuje specjalne ułatwienia

dla samorządów i partnerów prywatnych, aby doszło

to rewitalizacji odcinków linii kolejowych strategicz-

nych dla gospodarek regionalnych?

6.

Jakie ministerstwo podejmie działania, aby zre-

witalizować linię nr 25 na odcinku Ocice – Dębica?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kamiński

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

(nr 15115)

do ministra gospodarki

w sprawie opóźnień rządu

Szanowny Panie Premierze!

W licznych interpe-

lacjach poselskich dotyczących metrologii, składa-

nych przez posłów w ciągu ostatnich lat, a szczegól-

65

nie w dezyderacie nr 10/4 Komisji Edukacji, Nauki

2010 r., posłowie zwracali uwagę ministrowi gospo-

darki na palący problem zapaści organizacyjnej i in-

stytucjonalnej polskiej metrologii.

Należy tu podkre-

ślić, że metrologia jest nerwem każdej nowoczesnej,

a szczególnie innowacyjnej gospodarki.

Tak jest po-

strzegana metrologia w najbardziej rozwiniętych go-

spodarczo krajach i do takiej sytuacji w Polsce dążą

posłowie.

Wiem też, że ministerstwo odpowiadające

za sprawy gospodarki jest tego świadome, bo przy-

znało rację wszystkim raportom oceniającym kry-

tycznie stan polskiej metrologii.

Stąd bierze się zdu-

mienie postawą Ministerstwa Gospodarki i pytanie

o przyczyny bierności w tej sprawie.

Środowiska me-

trologiczne bezpośrednio i wielokrotnie, w różnych

formach, zwracały uwagę ministrowi gospodarki na

istniejące problemy, zarówno w metrologii badawczo-

-rozwojowej i przemysłowej, jak i metrologii prawnej

związanej z ochroną obywatela.

Dotychczas bez skut-

ku.

Ostatnia inicjatywa środowiska, zakończona

przygotowaniem listu otwartego do ministra gospo-

darki, podpisanego przez ponad dwieście osób z krę-

gów przemysłowych i naukowych, jest tego najmoc-

niejszym wyrazem.

Wiele było także doniesień pra-

sowych o nieprawidłowościach w polskim systemie

metrologicznym.

ważenie przez ministra gospodarki doniesień praso-

wych i głosów środowisk metrologicznych utrwala

skrajnie niewłaściwe postawy w podległej mu insty-

tucji publicznej, jaką jest Główny Urząd Miar.

Insty-

tucja ta powinna pełnić rolę kreatora w polskiej me-

trologii, motoru reform, a jest źle zarządzanym, cał-

kowicie biernym i tragiczne zbiurokratyzowanym

urzędem o spadających od kilku już lat kompeten-

cjach i autorytecie.

Jednakże główna wina nie leży

jedynie po stronie kierownictwa tej instytucji, ale po

stronie wadliwego systemu, za który odpowiedzialne

jest państwo, czyli Ministerstwo Gospodarki.

W konsekwencji polska metrologia zajmuje mar-

ginalne, jedno z ostatnich miejsc w Europejskim Pro-

gramie Badań Metrologicznych (EMRP), co prak-

tycznie odcina polską gospodarkę od dostępu do no-

wych technologii i strategicznych programów euro-

pejskich.

W szczególności takich flagowych jak „Ga-

lileo” i „Copernicus”, a ta ostatnia nazwa zobowią-

zuje i powinna być motorem napędowym polskich

innowacji.

Tymczasem Polska, od niedawna w ESA,

nie może być pełnowartościowym członkiem tej or-

ganizacji bez nowoczesnej metrologii.

Kryzys gospodarczy wymusił na administracjach

rozwiniętych i rozwijających się krajów podejmowa-

nie stałych starań o usprawnienie swoich systemów

metrologicznych, podnosząc konkurencyjność ich go-

spodarek.

Natomiast w Polsce opóźniana reforma

powoduje każdego dnia niepowetowane straty.

1.

Dlaczego Ministerstwo Gospodarki, mimo bra-

ku kompetencji merytorycznych, od czasu uchwale-

nia dezyderatu notorycznie nie organizuje regular-

nych spotkań istniejącej eksperckiej Grupy Roboczej

ds. Reformy Metrologii i nie nadało tej grupie cha-

rakteru postulowanego w dezyderacie, a w szczegól-

ności miesięcznego trybu pracy?

W przeciągu ostat-

niego roku odbyło się zaledwie jedno zebranie tej

grupy!

Tymczasem niedawne spotkanie „okrągłego

stołu nt. metrologii” w jednej z redakcji wykazało,

jak tragicznie brakuje dialogu i wymiany informacji

w środowisku metrologicznym, przede wszystkim

w relacjach z przemysłem.

2.

Kiedy Ministerstwo Gospodarki zamierza za-

kończyć rozpoczęte sześć lat temu prace nad nową

ustawą Prawo o miarach, powołującą Polski Instytut

Metrologii, Centralny Urząd Metrologii Prawnej,

Radę Metrologii oraz ustanawiającą państwowy stra-

tegiczny program rozwoju metrologii?

Z wyrazami poważania

Poseł Jan Bury

Rzeszów, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15116)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie metod nauczania prawa

Szanowny Panie Ministrze!

Od jakości kształce-

nie przyszłych prawników zależy przyszłość polskie-

go wymiaru sprawiedliwości.

Stosowane obecnie

w Polsce metody nauczania prawa pozostawiają wie-

le do życzenia.

W większości przypadków sprowadza-

ją się one do pamięciowego opanowania aktów praw-

nych.

Jednakże w dobie swoistej „inflacji legislacyj-

nej” posiadanie takiej wiedzy jest praktycznie nie-

możliwe.

W Dzienniku Ustaw z 1999 r. znalazło się

ponad 7 tys. stron nowych przepisów.

W roku wstą-

pienia do Unii Europejskiej Dziennik Ustaw liczył aż

21 tys. stron.

W latach 2009–2011 liczba ta wahała

się w granicach 18 tys. stron.

Dodatkowo jestem przekonany, że żaden z prak-

tyków prawa nie zna na pamięć chociażby 1/5 aktów

prawnych, jakie są wymagane do pamięciowego opa-

nowania przez kandydatów na aplikację.

W przypad-

ku aplikacji notarialnej są to przykładowo: Kodeks

postępowania cywilnego (ponad 1200 artykułów),

Ordynacja podatkowa (ok. 300 artykułów), ustawa

o finansach publicznych (ok. 300 artykułów), Kodeks

spółek handlowych (ponad 600), Kodeks cywilny (ok.

1300 artykułów), Prawo bankowe (200), Kodeks po-

stępowania administracyjnego (ok. 300), ustawa o sy-

stemie ubezpieczeń społecznych (ok. 120), Kodeks

pracy (ok. 300 artykułów), ustawa o planowaniu i za-

66

gospodarowaniu przestrzennym (prawie 100), tekst

skonsolidowany traktatu o Unii Europejskiej uwzględ-

niający zmiany wprowadzone traktatem z Lizbony.

Poza wskazanymi ustawami w wykazie ministerial-

nym w roku 2010 znajdowało się jeszcze 45 innych

ustaw.

Wymaganie od młodych adeptów prawa opanowa-

nia tych przepisów na pamięć jest absurdalne zwłasz-

cza z uwagi na to, iż praktycy prawa nigdy nie spo-

tykają się z sytuacjami, w których musieliby inter-

pretować lub stosować prawo bez możliwości sięgnię-

cia po tekst aktu prawnego czy orzecznictwo.

Ponad-

to obecnie na rynku dostępne są oprogramowania,

powszechnie używane w kancelariach prawniczych

oraz sądach i prokuraturach, które nie tylko zawie-

rają akty prawne czy orzecznictwo, ale pozwalają wy-

szukać wszystkie akty prawne, które w swoim tek-

ście zawierają dane kluczowe słowo.

Praktyka stoso-

wania prawa nie polega więc na znajomości aktów

prawnych, ale na umiejętności korzystania z nich.

W tym świetle nie znajduje uzasadnienia fakt, iż kan-

dydaci na aplikacje muszą nauczyć się na pamięć

tekstów ustaw, chociaż warunki, w jakich przyjdzie

im pracować w przyszłości, nigdy nie będą od nich

wymagały tego typu wiedzy.

Sposób kształcenia prawników zależy w dużej

mierze od tego, jakie są kryteria naboru na poszcze-

gólne aplikacje, gdyż uczelnie, chcąc dobrze przygo-

tować swoich absolwentów, zmuszone są uwzględniać

wymagania i charakter egzaminów na aplikację.

W przypadku wszystkich aplikacji egzaminy polega-

ją na rozwiązywaniu testów, które nie weryfikują

umiejętności, które są niezbędne prawnikowi w jego

zawodzie.

Testy nie sprawdzają, czy kandydat potra-

fi dokonać subsumcji norm prawnych, czy umie za-

stosować reguły kolizyjne i zasady wykładni, a na-

stępnie na ich podstawie wyciągnąć logiczne wnioski.

Nie weryfikują również, czy kandydat potrafi argu-

mentować na rzecz przyjętego stanowiska.

Tego ne-

gatywnego stanu rzeczy nie zmienia fakt, iż na dru-

gim etapie rekrutacji na aplikację ogólną rozwiązy-

wane są kazusy.

Przecież do tego etapu są dopusz-

czane tylko osoby, które rozwiązując testy, wykazały

się dobrą pamięcią.

1.

Czy w praktyce prawniczej spotyka się sytuacje,

w których prawnik jest zmuszony stosować lub inter-

pretować prawo bez możliwości sięgnięcia po tekst

aktu prawnego?

Jeśli nie, to:

2.

Dlaczego wymaga się od kandydatów na apli-

kację i aplikantów zdawania egzaminów sprawdza-

jących wiedzę pamięciową?

3.

Znajomość ilu aktów prawnych jest wymagana

od kandydatów na aplikację ogólną?

Ile to w sumie

artykułów?

Ile paragrafów oraz ustępów?

(Proszę

o udzielenie analogicznej odpowiedzi także w odnie-

sieniu do aplikacji radcowskiej, adwokackiej oraz no-

tarialnej).

4.

Czy jakikolwiek sędzia lub prokurator bądź

inny zawodowy prawnik jest w stanie wykazać się

pamięciową znajomością przepisów, które muszą opa-

nować kandydaci na aplikację?

5.

Ile ustaw przyjęto każdego roku w ciągu ostat-

nich 10 lat?

Ile wydano rozporządzeń w tym okresie?

6.

Jeśli zdanie egzaminu sprawdzającego wiedzę

pamięciową stanowi kryterium oceny predyspozycji

kandydata do pracy w charakterze sędziego lub pro-

kuratora, to dlaczego system oceny pracy urzędują-

cych sędziów nie zawiera obowiązku zdawania przez

nich analogicznych testów?

7.

Czy ministerstwo zamierza sprawdzać wiedzę

urzędujących sędziów i prokuratorów w analogiczny

sposób jak w przypadku kandydatów na aplikację?

8.

Ile czasu ma na sporządzenie kasacji pełnomoc-

nik procesowy strony?

Ile czasu ma na identyczne

zadanie kandydat do zawodu prawniczego?

9.

Dlaczego podczas egzaminów obowiązuje zakaz

wymiany kart, co w efekcie oznacza, że kandydat nie

może zmienić wybranej wcześniej odpowiedzi, gdy

dojdzie on do wniosku, że zaznaczona odpowiedź jest

błędna?

10.

Czy i ewentualnie kiedy zostaną podjęte prace

nad zmianą modelu kształcenia prawników, w szcze-

gólności poprzez zmianę kryteriów naboru na apli-

kacje?

Jeśli nie, to dlaczego?

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15117)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie legitymacji dla uprawnionych

Szanowny Panie Ministrze!

Uprawnieni do rent

pozbawieni są prawa do legitymacji, potwierdzają-

cych prawo do świadczeń.

Brak delegacji w rozporzą-

dzeniu ministra spraw wewnętrznych do wydawania

przedmiotowych poświadczeń powoduje, że osoby

pobierające renty rodzinne, przede wszystkim wdowy

i wdowcy po funkcjonariuszach MSW, zmuszeni są

do legitymowania się każdorazowo decyzjami organu

emerytalno-rentowego.

Utrudnienia powodują kom-

plikacje w kontaktach z bankami oraz innymi insty-

tucjami, wymagającymi poświadczenia o prawie do

otrzymywania świadczenia.

Rozwiązanie problemu

leży w gestii Pana Ministra, ponieważ wymaga jedy-

nie zmiany rozporządzenia ministra spraw we-

wnętrznych.

67

1.

Dlaczego rozporządzenie ministra spraw we-

wnętrznych pominęło wdowy i wdowców po funkcjo-

nariuszach MSW uprawnionych bezterminowo do

renty rodzinnej prawa do legitymacji potwierdzającej

świadczenie?

2.

Czy planuje Pan Minister w najbliższym czasie

zmianę rozporządzenia i przyznanie prawa do legi-

tymacji uprawnionym bezterminowo do rent rodzin-

nych wypłacanych przez Zakład Emerytalno-Rento-

wy MSW?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

Lublin, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15118)

do ministra gospodarki

w sprawie

przyszłości i dalszego funkcjonowania

Panie Ministrze!

Kopalnia Węgla Kamiennego

Piekary (KWK Piekary) została utworzona przez po-

łączenie funkcjonujących wcześniej na terenie miasta

Piekary Śląskie dwóch kopalń węgla kamiennego:

KWK Julian i KWK Andaluzja (następnie Zakład

Górniczy Brzeziny).

Decyzja o połączeniu dwóch sa-

modzielnie wcześniej funkcjonujących kopalń zosta-

ła podjęta w 2000 r., potwierdzona w 2001 r., a osta-

tecznie sfinalizowana formalnie 1 stycznia 2003 r.

Na przyjęciu takiego właśnie rozwiązania zaważy-

ły bezpośrednio warunki efektywności ekonomicznej

z dostępnych w tym rejonie złóż węgla kamiennego.

By stworzyć z dwóch samodzielnych przedsię-

biorstw jedno, zdecydowano o wykonaniu przekopu

połączeniowego pomiędzy zakładami o długości 1870 m

oraz wybudowaniu magistrali transportowej dla

przekierowania odbioru wydobytego węgla.

Nakłady

inwestycyjne w latach 2000–2002 zamknęły się kwo-

tą 27,9 mln zł.

Po połączeniu zakładów górniczych wdrożono

program restrukturyzacji zatrudnienia i obniżenia

kosztów własnych, który przyniósł znaczne efekty

w postaci poprawy wskaźników ekonomiczno-finan-

sowych.

KWK Piekary jest największym pracodawcą na

terenie miasta Piekary Śląskie – liczącego ok. 60 000

mieszkańców.

Znaczną część załogi zakładu stano-

wią mieszkańcy Piekar.

Poziom bezrobocia na tere-

nie miasta w miesiącu grudniu wyniósł 16,2% i wy-

kazuje od dłuższego czasu tendencje wzrostowe.

Ostatnio pojawiły się informacje, iż KWK Piekary

ma zostać sprzedana przez Kompanię Węglową SA

(KW SA) spółce Węglokoks SA.

W związku z tym, iż

brak jakichkolwiek bardziej konkretnych informacji

co do podejmowanych przez KW SA w tym zakresie

działań i, co znaczniej bardziej istotne, ich skutków

dla mieszkańców miasta Piekary Śląskie, zwracam

wiedzi na poniżej postawione pytania:

1.

Jakie jest stanowisko ministra gospodarki spra-

wującego nadzór właścicielski nad m.in. Kompanią

Węglową SA i spółką Węglokoks SA (spółkami Skar-

bu Państwa) w zakresie ewentualnego przejęcia

KWK Piekary przez spółkę Węglokoks SA?

Na bazie

jakich dokumentów i opracowań ministra gospodar-

ki miałby dokonywać się swoisty proces przekształ-

ceń własnościowych w obrębie wymienionych wyżej

spółek Skarbu Państwa?

2.

Jak szacowana jest wartość KWK Piekary, któ-

rego koszt zakupu poniosłaby spółka Węglokoks SA?

3.

Czy w uzgodnieniach prowadzonych pomiędzy

Kompanią Węglową SA a Węglokoksem SA istotną

pozycję odgrywa element utrzymania funkcjonowa-

nia KWK Piekary i jakiego przedziału czasowego on

dotyczy?

4.

Czy Węglokoks SA przedstawił konkretną pro-

pozycję co do utrzymania miejsc pracy w tym zakła-

dzie górniczym?

Proszę o przedstawienie szczegóło-

wych danych do planowanego zakończenia eksploa-

tacji złóż węgla kamiennego w tej kopalni węgla ka-

miennego.

Czy Węglokoks SA przedstawił szczegóło-

wo strategię funkcjonowania tej kopalni?

Czy praw-

dziwe są informacje, iż po sprzedaży KWK Piekary

przez spółkę Węglokoks SA planowany jest spadek

liczby pracowników zatrudnionych pod ziemią (doce-

lowo powyżej 40%) a zatrudnionych na powierzchni

(docelowo powyżej 70%)?

5.

Jaka jest gwarancja Zarządu Kompanii Węglo-

wej SA co do utrzymania funkcjonowania KWK Pie-

kary niezależnie od zmieniającej się koniunktury

cenowej tegoż surowca energetycznego oraz krajowe-

go zapotrzebowania na węgiel?

6.

Czy wiadomo Panu Ministrowi, jakie Węglo-

koks SA zamierza przyjąć warunki zatrudnienia dla

pracowników kopalni jako jej ewentualny nowy

właściciel – czy planuje się przejęcie pracowników

na podstawie art. 23

1

Kodeksu pracy, czy też Kom-

pania Węglowa SA przeniesie swoich dotychczaso-

wych pracowników na inne swoje zakłady, dając

wolną rękę w zakresie zatrudnienia nowemu właś-

cicielowi?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

68

Interpelacja

(nr 15119)

do ministra transportu,

w sprawie projektowanych założeń

do ustawy o szczególnej odpowiedzialności

ruchu drogowego dotyczących ustalania

i karania sprawców wykroczeń drogowych

czeń drogowych.

Najprawdopodobniej w poszukiwaniu kolejnych

wpływów budżetowych Ministerstwo Transportu,

nim czasie prace nad projektem ustawy o szczególnej

ruchu drogowego.

Obecnie, żeby doszło do ukarania

za wykroczenie drogowe, musi być wskazany spraw-

ca i jego wina.

Dlatego, gdy naruszenie zostanie za-

rejestrowane fotoradarem, Inspekcja Transportu Dro-

gowego musi wysłać trzy pisma: pierwsze do właści-

ciela auta z pytaniem, kto kierował pojazdem w mo-

mencie wykroczenia, drugie z pytaniem do kierują-

cego wskazanego przez właściciela, dopiero trzecia

przesyłka to już właściwy mandat.

Zgodnie z opraco-

wywanymi przepisami, w przypadku ujawnienia wy-

kroczenia drogowego bez jednoczesnego zatrzymania

i ukarania sprawcy, kara za to wykroczenie ma być

nakładana automatycznie na właściciela pojazdu, je-

żeli w ciągu 21 dni nie nadeśle on oświadczenia spraw-

cy o przyznaniu się do popełnienia wykroczenia.

Powyższe rozwiązanie wydaje się być absurdalne,

bowiem w sposób bezpośredni uderza przede wszyst-

kim w firmy, które wynajmują lub użyczają pojazdy

klientom w ramach swojej działalności gospodarczej.

Związek Dealerów Samochodów wystosował w tej

i gospodarki morskiej, w którym protestuje przeciw-

ko próbie wprowadzenia tych zmian.

Dealerzy samo-

chodów prowadzących wypożyczalnie czy udostęp-

niających klientom samochody zastępcze i demon-

stracyjne w przypadku popełnienia przez ich klienta

wykroczenia musieliby wcielić się w uprawnienia

organów śledczych i ustalać, kto konkretnie popełnił

wykroczenie i, co więcej, nie mając do tego żadnych

środków prawnych, odebrać od niego odpowiednie

oświadczenie.

Jeśli nie, musieliby bez możliwości od-

wołania, zapłacić mandat za wykroczenie klienta.

W liście ZDS informuje, że branża dealerska w Pol-

sce to nie tylko sprzedaż nowych i używanych pojaz-

dów oraz świadczenie dla nich usług serwisowych.

Poza tymi usługami, spory odsetek firm dealerskich

zajmuje się również długoterminowym i krótkoter-

minowym wynajmem pojazdów.

Jednocześnie każda,

bez wyjątków, firma dealerska oferuje swoim klien-

tom do używania pojazdy demonstracyjne oraz udo-

stępnia lub wynajmuje pojazdy zastępcze na czas

prowadzonej naprawy pojazdu klienta.

Wg dealerów,

w ocenie większości prawników, w tym biura praw-

nego ZDS, proponowane przepisy, poza swoją szkod-

liwością społeczną, są także niezgodne z zapisami

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając na uwadze powyższe proszę Pana Ministra

i Gospodarki Morskiej nie uważa że proponowane roz-

wiązanie będzie godziło w sposób bezpodstawny i nie-

uzasadniony w przedsiębiorców wynajmujących lub

oddających do użytkowania pojazdy osobom trzecim?

2.

Czy przeniesienie obowiązków śledczych z pod-

miotów ustawowo do tego powołanych na prywat-

nych przedsiębiorców jest dopuszczalne i zgodne z pol-

skim prawem?

3.

Jakie działania podejmie Pan Minister by nie

doprowadzić do przerzucenia pełnej odpowiedzialno-

ści za wykroczenia drogowe popełniane przez klien-

tów na podmioty wypożyczające lub użyczające po-

jazdów samochodowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15120)

do ministra środowiska

w sprawie konieczności podjęcia

do poprawy jakości powietrza

i ograniczenia emisji szkodliwych substancji

jęcia bezzwłocznych działań zmierzających do popra-

wy jakości powietrza i ograniczenia emisji szkodli-

wych substancji.

Z uwagi na zdegradowane środowisko i powietrze,

które ma najgorsze parametry w Polsce południowej,

w Małopolsce i na Śląsku, rząd RP powinien podjąć

zdecydowane działania mające na celu poprawę jako-

ści powietrza i ograniczenie emisji szkodliwych sub-

stancji.

W nowej perspektywie finansowej 2014–2020

Unia Europejska przeznacza aż połowę środków in-

westycyjnych na rozwój preferowanego niskoemisyj-

nego transportu szynowego.

W tej sytuacji powinni-

śmy pilnie wykorzystać kilka miliardów złotych na

intensywną budowę szybkiej kolei aglomeracyjnej, tj.

komunikacji zbiorowej dla prawie 2 mln mieszkań-

69

ców Małopolski.

Warto zaznaczyć, że w styczniu bie-

żącego roku Komisja Europejska oświadczyła, że

niem o zaprzestanie naruszeń unijnych norm jakości

powietrza.

Z pewnością Ministerstwo Środowiska

grożą kary sięgające nawet 4 mln euro dziennie.

Obecne regulacje prawne dotyczące ochrony po-

wietrza są nieprecyzyjne.

W obliczu pojawiających się

problemów są niewystarczające, a nade wszystko nie-

skuteczne.

Sejmik Województwa Małopolskiego w re-

zolucji Nr 24/13 z dnia 28 stycznia 2013 r. podaje jako

przykład swoje uprawnienia w tej materii, których

egzekwowanie na poziomie regionalnym jest prak-

tycznie niemożliwe, a każdorazowe skorzystanie z nich

budzi wątpliwości prawne, o czym świadczą także

przegrane spory przed sądami administracyjnymi

w kilku województwach.

Polityka paliwowa i podatkowa w Polsce powinna

ponadto promować wykorzystywanie paliw ekolo-

gicznych do ogrzewania mieszkań, a system ulg po-

datkowych powinien zachęcać użytkowników indy-

widualnych do wymiany starych kotłów węglowych

na nowoczesne, niskoemisyjne, bowiem główną przy-

czyną występowania wysokich stężeń zanieczyszczeń

jest właśnie emisja z indywidualnych kotłów węglo-

wych.

Istotne jest także przyjęcie takich rozwiązań

prawnych, by miejscowe plany zagospodarowania

przestrzennego determinowały obowiązkowy sposób

ogrzewania budynków na obszarach, gdzie występu-

ją przekroczenia dopuszczalnych poziomów zanie-

czyszczeń.

Troska o ochronę powietrza jest szczególnie waż-

na nie tylko dla prawie 3,3 mln mieszkańców Mało-

polski, ale również odwiedzających prawie 10 mln

turystów rocznie oraz w procesie zachowanie walo-

rów przyrodniczych, które są chronione na terenie

pięciu parków narodowych, źródeł czystych górskich

rzek, jak również licznych miejscowości uzdrowisko-

wo-turystycznych, które w chwili obecnej poprzez

zanieczyszczenia są zagrożone utratą tego statusu.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie proszę

1.

W jakim terminie Ministerstwo Środowiska do-

precyzuje kompetencje pomiędzy samorządami

wszystkich poziomów a administracją rządową w za-

kresie występowania o zakazy, ich uchwalania oraz

późniejszego stosowania?

2.

Czy Pan Minister dokona zmiany prawa w taki

sposób, aby określanie przyjaznych środowisku źró-

deł ogrzewania było wymagane już podczas uchwa-

lania miejscowych planów zagospodarowania prze-

strzennego, a wybrane źródło ogrzewania było wery-

fikowane przed uzyskaniem pozwolenia na użytko-

wanie budynku lub lokalu?

3.

Czy samorządy lokalne zostaną wyposażone

w skuteczne narzędzia prawne służące ograniczeniu

ruchu samochodów poprzez strefy ograniczonej emi-

sji komunikacyjnej na terenie miast?

4.

Kiedy rząd RP rozpocznie prowadzenie polityki

cenowej paliw wspierającej źródła ogrzewania jak

najmniej ingerującej w środowisko naturalne?

Czy

nie należałoby w tej kwestii rozważyć udzielenie

100% wsparcia finansowego na wymianę pieców wę-

glowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

(nr 15121)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie potwierdzania informacji

zaświadczeniach państw Unii Europejskiej

Od momentu przystąpienia Rzeczypospolitej Pol-

skiej do Unii Europejskiej coraz więcej obywateli na-

szego kraju podejmuje aktywność migracyjną.

Często

wyjazdy do innych krajów Unii Europejskiej powią-

zane są z podjęciem aktywności zawodowej przez

obywateli polskich.

W konsekwencji doprowadza to

do nowej sytuacji związanej z systemem zabezpieczeń

socjalnych, społecznych, zawodowych oraz wydawa-

niem różnego typu zaświadczeń w poszczególnych

krajach unijnych.

Proces ten widoczny jest zwłaszcza

na płaszczyźnie kontaktów polsko-niemieckich, gdzie

wielu mieszkańców naszego kraju wyemigrowało do

RFN w poszukiwaniu pracy.

Szczególnie widoczne

jest to w gminach zamieszkiwanych przez mniejszość

niemiecką, gdzie poza urzędowym językiem polskim

funkcjonuje także język niemiecki jako język pomoc-

niczy.

Wielu migrantów jednak utrzymuje stały kon-

takt z własnym regionem oraz z bliskimi.

Często te

osoby są głównymi żywicielami rodziny, które utrzy-

mują wysoki standard życia rodzin funkcjonujących

w Polsce.

Z tą aktywnością powiązany jest fakt, iż niejed-

nokrotnie pracodawcy lub urzędy z kraju, w którym

obywatele Polscy podjęli aktywność zawodową, żąda-

ją potwierdzenia danego stanu rzeczy przez polskie

urzędy na zaświadczeniach kraju, w którym podjęta

została aktywność zawodowa.

Zaświadczenia te naj-

częściej bywają dwujęzyczne, tj. polskie oraz w języku

kraju, na terenie którego podjęta zastała aktywność

zawodowa.

Jednak czasami te zaświadczenia są wy-

dawane w jednym języku, tj. w języku kraju, na tere-

nie którego została podjęta aktywność zawodowa.

Polska, będąc członkiem Unii Europejskiej, w której

to wielu obywateli polskich pracuje poza granicami

kraju, powinna wspierać swoich obywateli utrzymu-

jących stały kontakt ze swoim krajem ojczystym.

70

1.

Czy polskie urzędy mają prawo potwierdzać in-

formacje, jakimi dysponują na zagranicznych za-

świadczeniach innych państw Unii Europejskiej?

formację w zaświadczeniach, które są wydane w jed-

nym z języków Unii Europejskiej (jednak nie jest to

język polski)?

3.

Czy gminy, w których poza polskim językiem

urzędowym używa się języka pomocniczego niemie-

ckiego mogą potwierdzać informacje w języku nie-

mieckim na drukach dwujęzycznych lub tylko w ję-

zyku niemieckim?

4.

Czy gmina potwierdzająca zagraniczne za-

świadczenia może pobierać opłaty urzędowe za wy-

stawienie ww. dokumentu?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Galla

Opole, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15122)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Zrzeszenie Burmi-

strzów, Prezydentów i Wójtów Województwa Lubu-

skiego przekazało do mojego biura poselskiego pro-

test w sprawie projektu ustawy o korytarzach prze-

syłowych.

Jej proponowany kształt nakłada na gmi-

ny i województwa obowiązki planistyczne w postaci

uchwalania planów lokalizacji korytarzy przesyło-

wych.

W pierwszej kolejności powstaje obowiązek

uchwalania planów zapotrzebowania na infrastruk-

turę, a następnie na ich podstawie planów lokalizacji,

które muszą być ujęte w studium i w miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego.

Procedura

w tym zakresie jest skomplikowana i wymaga uzy-

skiwania szeregu uzgodnień.

Organ sporządzający

plan ma również obowiązek informowania i współ-

działania ze wszystkimi działającymi na danym te-

renie przedsiębiorcami przesyłowymi, co zdaniem

przedstawicieli samorządów będzie powodować po-

ważne problemy organizacyjne.

Wskazane wyżej zagadnienie budzi kolejne wąt-

pliwości autorów protestu.

Projektodawcy przedmio-

towej propozycji ustawy o korytarzach przesyłowych

umożliwiają przedsiębiorcom wnioskowanie o umiej-

scowienie korytarza na terenach nieobjętych planem

lokalizacji, przy zastosowaniu klauzul generalnych.

Stąd też przedstawiciele lubuskich jednostek samo-

rządu terytorialnego podają w wątpliwość sens poli-

tyki planistycznej.

Kolejnym aspektem omawianym w proteście, któ-

ry jest przedmiotem tej interpelacji, jest definicja ko-

rytarza przesyłowego.

Pojęcie to jest bowiem poję-

stanowić będzie przedmiot opodatkowania.

Dla gmin

to jest bardzo ważna kwestia, bowiem może powodo-

wać uszczuplenie ich dochodów podatkowych.

Przed-

miotowy projekt w obecnym kształcie nie wprowadza

ku z czym infrastruktura przesyłowa nadal trakto-

wana jest jako budowla i jako taka będzie dalej opo-

datkowana.

Niemniej jednak istnieją wątpliwości interpreta-

cyjne w przedmiocie opodatkowania korytarza prze-

syłowego.

Korytarz przesyłowy nie jest bowiem ogra-

niczony prawem rzeczowym, nie jest przedmiotem

odrębnej własności.

Z pewnością jednak wyłącza sto-

sowanie gruntu w innym celu niż prowadzenie prze-

syłowej działalności gospodarczej.

Biorąc pod uwagę

potencjalną łączną powierzchnię korytarzy przesy-

łowych, zrzeszenie obawia się olbrzymiego uszczuple-

nia dochodów gmin.

Projekt już zawiera regulację,

szczególnie niekorzystną dla gmin, w postaci art. 74,

Nr 200, poz. 1682, z późn. zm.) polegające na uzna-

waniu za leśną działalność wykonywaną na gruntach

zajętych pod urządzenia przesyłowe w myśl ustawy

o korytarzach przesyłowych.

Innym zagadnieniem związanym z proponowany-

mi zmianami ustawy o korytarzach przesyłowych

jest procedura ich lokalizowania.

Według omawiane-

go projektu wydawanie decyzji zasadniczo zbliżone

jest do wydawania decyzji ustalającej warunki zabu-

dowy.

Wydawana jest więc na wniosek przedsiębior-

cy przesyłowego, który ze względu na konieczność

załączenia szeregu uzgodnień, porozumień itd. jest

dokumentem rozbudowanym.

Praktycznie niemożli-

we jest jednak wydanie decyzji odmownej, jeśli wnio-

sek przedsiębiorcy jest formalnie prawidłowy, ale

żąda lokalizacji korytarza w innym miejscu, niż to

wynika z planu lokalizacji, a nie zachodzą jednocześ-

nie przesłanki umożliwiające lokalizację poza pla-

nem.

Nie jest przy tym konieczne nadanie przedsię-

wzięciu statusu inwestycji celu publicznego.

Autorzy

omawianego protestu obawiają się, że taki stan rze-

czy może być nadużywany przez przedsiębiorstwa

przesyłowe.

Oprócz tego odpowiedni organ ma zaledwie 7 dni

od wpływu wniosku, żeby poddać go analizie pod

kątem jego kompletności.

Równocześnie zobowiąza-

ny jest na własny koszt umieścić wpis we właściwej

księdze wieczystej o prowadzeniu postępowania

w sprawie ustanowienia korytarza przesyłowego.

71

Rodzi to zdaniem zainteresowanych samorządow-

ców problemy dla procesów inwestycyjnych dotyczą-

cych nieruchomości, na której ma zostać ustanowio-

ny korytarz przesyłowy.

Jeśli bowiem przedsiębior-

ca przesyłowy postanowi zlokalizować na atrakcyj-

nej inwestycyjnie nieruchomości gminnej korytarz

przesyłowy, to gmina ta naturalnie straci możliwość

jej sprzedaży.

Kolejnym elementem budzącym zdziwienie jest

narzucenie organowi I instancji terminu 90 dni do

wydania decyzji w przedmiocie wniosku.

Co więcej,

po upływie tego terminu naliczana jest dla danego

ki, która, biorąc pod uwagę uwarunkowania urzędo-

we, będzie miała katastrofalne skutki dla samorzą-

dów.

Z kolei procedura odwoławcza, a także procedu-

ra ustanawiania korytarzy przesyłowych dla już ist-

niejących inwestycji zakłada jeszcze krótsze terminy,

przy podobnych obostrzeniach.

Kwestia ta dla gmin

jest bardzo istotna, ponieważ na wielu terenach bieg-

nie niezgłoszona infrastruktura przesyłowa.

Możli-

wość ustanowienia korytarza przesyłowego dla ist-

niejących już linii przesyłowych spowoduje, że nie

będzie już konieczne wykupywanie gruntów, wycze-

kiwanie na zasiedzenie czy wypłacanie odszkodowań

z tytułu służebności i bezumownego korzystania

z gruntów w ubiegłych latach.

Zdaniem autorów protestu przedmiotowy projekt

powinien zostać poddany gruntownemu przemodelo-

waniu i poddany szerokiej ekspertyzie prawnej.

Zrze-

szenie obawia się skutków niekonstytucyjności oma-

wianej ustawy.

Jego zdaniem gdyby wszedł on w ży-

cie, a następnie Trybunał Konstytucyjny stwierdził

jego niezgodność z konstytucją, to na organach ad-

ministracji ciążyłby obowiązek naprawienia szkód

wynikłych z wydania decyzji na podstawie przepisów

niekonstytucyjnych, na zasadach przewidzianych

stawionego przeze mnie stanowiska Zrzeszenia Bur-

mistrzów, Prezydentów i Wójtów Województwa Lu-

buskiego oraz odpowiedź na pytanie: Czy przedmio-

towy projekt ustawy o korytarzach przesyłowych był

konsultowany ze stroną samorządową?

Proszę rów-

nież o przedstawienie analiz, które poprzedziły ocenę

następstw wprowadzenia w życie tego aktu.

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Interpelacja

(nr 15123)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie uporządkowania kwestii

związanych z kontrolą metodą foto,

której celem jest weryfikacja i pomiar

o płatności obszarowe, oraz kontroli metodą

inspekcji terenowej

Szanowny Panie Ministrze!

W tej interpelacji

pragnę przedstawić Panu Ministrowi stanowisko Lu-

buskiej Izby Rolniczej w sprawie uporządkowania

szonych we wnioskach o płatności obszarowe, oraz

Zdaniem Lubuskiej Izby Rolniczej, popierającej

prośby i żądania lubuskich rolników, kontrola meto-

dą foto powinna zostać wdrożona po odnowieniu

i aktualizacji ewidencji gruntów.

Występują w niej

bowiem błędy sięgające czasów powojennych.

Tym-

czasem metoda foto stanowi jeden z podstawowych

elementów, w oparciu o który rolnicy są kontrolowa-

ni.

Dodatkowo powstaje tu problem nakładania się

granic działek ewidencyjnych na ortofotomapę skut-

kujący powstaniem przesunięć nieodpowiadających

rzeczywistości.

W konsekwencji na rolników nakła-

dane są sankcje skutkujące obniżeniem płatności,

choć w rzeczywistości prawidłowo użytkują oni swo-

je działki ewidencyjne i poprawnie je deklarują.

Przedstawioną sytuację podpierają opinie geodetów

podkreślających niezdatność istniejących ewidencji

gruntów dla celów przeprowadzenia kontroli wymie-

nioną wyżej metodą.

Z kolei w kwestii kontroli metodą inspekcji tere-

nowej zgłaszana jest potrzeba powiadamiania rolni-

ków o planowanej kontroli.

Zainteresowani podkre-

ślają, że w przypadku rozbieżności lub nieprawidło-

wości obecność rolnika w trakcie takiej kontroli po-

winna być wręcz obowiązkowa, co znacznie ułatwi-

łoby procedury związane z wyjaśnianiem spornych

kwestii.

Możliwość bezpośredniego udziału rolnika

w czynnościach kontrolnych w terenie dopuszcza

W związku z przedstawionymi wyżej argumenta-

zmianę procedur i instrukcji dotyczących przeprowa-

dzenia kontroli i wywiadu terenowego w zakresie

kwalifikowalności powierzchni?

przewiduje możliwość wprowadzenia rozwiązań, dzię-

72

ki którym rolnicy będą powiadamiani o planowanej

kontroli w ich gospodarstwach?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 15124)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

dewastacji pomników oraz niszczenia

W ostatnich latach liczba aktów wandalizmu

oraz kradzieży, które dotykają obiekty o szczegól-

nym znaczeniu dla polskiej kultury i pamięci naro-

dowej, znacząco wzrosła.

Coraz częściej obserwujemy

także przypadki dewastacji i profanacji miejsc kultu

religijnego.

Proceder ten dotyczy pomników, tablic

pamiątkowych, cmentarzy, kapliczek przydrożnych

i kościołów.

Zniszczenia dokonywane są z chęci zy-

sku, a metalowe tablice, krzyże i inne elementy są

sprzedawane w skupach złomu.

Jednak szczególnie

niepokoi wzrost aktów dewastacji o podłożu ideolo-

gicznym, które oprócz szkód materialnych wyrządza-

ją nieopisane szkody moralne całemu społeczeństwu,

a szczególnie kombatantom, rodzinom ofiar hitlerow-

skiego i komunistycznego terroru oraz osobom, któ-

rym bliska jest tradycja patriotyczna.

Ostatnim głoś-

nym i haniebnym aktem było oblanie w Krakowie

farbą pomnika bohaterki podziemia niepodległościo-

wego – Danuty Siedzikówny „Inki”.

Tylko po pobież-

nym zapoznaniu się z problemem w mediach elek-

tronicznych znajdziemy kilkadziesiąt przypadków

o podobnym charakterze:

PRZEDMIOT

WANDALIZMU

SPOSÓB

ZNISZCZENIA

MIEJSCE CZAS

pomnik ofiar obozu

w Płaszowie

oblanie farbą Kraków

marzec

2010

pomnik „Inki” oblanie farbą Kraków

luty

2013

pomnik

płk. Kuklińskiego

oblanie farbą Kraków

grudzień

2011

Pomnik Powstańców

Wielkopolskich

kradzież elementów

Zamość koło

Rynarzewa

styczeń

2013

pomnik

Mariana Rejewskiego

ułamanie

elementów

Bydgoszcz

grudzień

2012

pomnik JP II kradzież elementów Żdżary

maj

2012

pomnik z okresu

I wojny światowej

i groby żołnierskie,

w tym Grób

Nieznanego Żołnierza

pomalowanie

farbą

Lubaczów

styczeń

2012

pomnik Bohaterów

Września ’39

kradzież elementów Sieradz

sierpień

2009

Pomnik Chrystusa zniszczenie Mielec

listopad

2011

tablice katyńskie pomalowanie farbą Konstancin

grudzień

2011

pomniki ofiar Katynia

i Kresów

pomalowanie farbą Gorzów

marzec

2012

pomnik powstańców

warszawskich

zniszczenie

elementów

Łambinowice

lipiec

2011

pomnik na

Westerplatte

kradzież elementów Gdańsk

sierpień

2010

Cmentarz Centralny

w Szczecinie

zniszczenie

kilkudziesięciu

mogił

Szczecin

październik

2012

pomnik harcerzy

poległych

i pomordowanych

wyrwany krzyż

z postumentu

Pruszków

kwiecień

2012

cmentarz

w Łagiewnikach

20 mogił

oblanych farbą

Łódź

styczeń

2013

pomnik przy Pawiaku

zniszczenie

tabliczek

z nazwiskami

Warszawa

listopad

2010

pomnik

Marii Konopnickiej

skradziono

elementy

Gdańsk

październik

2012

Pomnik Orląt

Lwowskich

kradzież elementów Wrocław

październik

2012

pomnik

pomordowanych

w czasie II wojny

światowej

totalna dewastacja Kaliski

maj

2011

tablica 21.

Dywizji

Piechoty Górskiej

kradzież Bielsko-Biała

luty

2013

tablica

katyńsko-smoleńska

dewastacja Bielsko-Biała

wrzesień

2010

tablica Lecha

Kaczyńskiego

dewastacja Ostróda

sierpień

2011

kościół

Wspomożenia Wiernych

w Zalesiu Dolnym

napisy

Zalesie

Dolne

październik

2012

płyta pamiątkowa

Kresowian

pomalowanie farbą

Gorzów

Wielkopolski

marzec

2012

kościół w Lubsku napisy Lubsko

styczeń

2013

kościół p.w.

Błogosławionego

Michała Kozala

napisy Świnoujście

luty

2007

kościół parafialny dewastacja Skarszewy

kwiecień

2012

kościół parafialny dewastacja Kiełpino

wrzesień

2011

kościół parafialny dewastacja Siechnice 2010

kościół na

Suchostrzygach

dewastacja Tczew

październik

2012

szopka

bożonarodzeniowa

dewastacja Zgierz

grudzień

2012

szopka

bożonarodzeniowa

podpalenie Szydłowiec

grudzień

2012

Golgota Beskidów dewastacja figur

Beskid

Żywiecki

maj

2012

cmentarz

w Szopienicach

dewastacja

70 nagrobków

Katowice

luty

2013

73

cmentarz

w Pęczniewie

dewastacja 130

nagrobków

Pęczniewo

październik

2011

cmentarz wojenny

z czasów I wojny

dewastacja

nagrobków

Gorlice

październik

2012

dewastacja cmentarza

żydowskiego

dewastacja

kilkudziesięciu

macew

Łódź

listopad

2012

cmentarz parafialny

Łostowice

dewastacja 7

nagrobków

Gdańsk

kwiecień

2012

cmentarz ewangelicki

w Rokitnicy

dewastacja 7

nagrobków

Zabrze

listopad

2011

cmentarz żydowski

w Wysokiem

Mazowieckiem

faszystowskie

symbole

wymalowane farbą

Wysokie

Mazowieckie

marzec

2012

cmentarz żydowski

we Wrocławiu

dewastacja 11

nagrobków

Wrocław

marzec

2008

stacje drogi krzyżowej

zniszczenie

kapliczek

Toporzysko

listopad

2011

kapliczka zniszczenie figury Andrychów

lipiec

2011

kapliczka kradzież elementów Józefów

sierpień

2011

kapliczka zniszczenie figury Sienna

styczeń

2011

Kalwaria Wejherowska

zniszczenie

kapliczek

Wejherowo

maj

2010

kapliczka

zniszczenie

elementów

Świecie

maj

2011

kapliczka pamięci

zniszczenie

elementów

Cisna

maj

2012

kapliczka

kradzież i

podpalenie

Zabrze

luty

2013

krzyż papieski na

Błoniach

zniszczenie Kraków

maj

2010

krzyż na Ślęży pogańskie napisy

Ślężański

Park

Krajobrazowy

wrzesień

2011

cmentarz parafialny

w Oświęcimiu

dewastacja krzyża Oświęcim

marzec

2012

cmentarz w Łomży

złamany krzyż,

zniszczony Jezus

Łomża

czerwiec

2012

kościół

w Stalowej Woli

kradzież krzyża Stalowa Wola

czerwiec

2012

kościół w Lublinie kradzież krzyża Lublin

luty

201 2

pomnik

pilotów-konstruktorów

w Czarnej Górze

kradzież tablicy Czarna Góra

listopad

2011

Tablica żołnierzy

Wołyńskiej Brygady

Kawalerii

kradzież Mokra

sierpień

2012

tablica ofiar

II wojny światowej

w poznańskim kościele

kradzież Poznań

luty

2013

pomnik ofiar

katastrofy smoleńskiej

oblanie farbą Mysłowice

marzec

2012

tablica upamiętniająca

140. rocznicę urodzin

marszałka Józefa

Piłsudskiego

pomalowanie farbą Olsztyn

maj

2009

Ile odnotowano aktów niszczenia pomników i in-

nych miejsc pamięci narodowej w latach 2003– 2012?

Ile odnotowano aktów niszczenia obiektów sa-

kralnych i cmentarzy w latach 2003–2012?

Ile postępowań w podobnych sprawach prowadzi-

ła Policja?

W ilu przypadkach dochodzenie zakończyło się

ujęciem sprawców?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15125)

do ministra obrony narodowej

w sprawie

zatrudniania osób niepełnosprawnych

w Ministerstwie Obrony Narodowej

Nr 23, poz. 253) przekazuję w załączeniu na ręce Pani

Marszałek interpelację poselską w sprawie zatrudnia-

Narodowej do Pana Ministra Tomasza Siemoniaka.

W Polsce mamy do czynienia z coraz bardziej po-

głębiającym się bezrobociem.

Zła sytuacja na rynku

pracy dotyczy wszystkich grup społecznych, zaczy-

nając od osób młodych do 25. roku życia, kończąc na

osobach w wieku przedemerytalnym.

Niestety prob-

lem ten dotyka także osób niepełnosprawnych, które

potrzebują pracy do tego, by zapewnić sobie odpo-

wiednie leczenie oraz mieć możliwość poczucia pełnej

wartości i samodzielności.

Praca to także element

terapii psychologicznej, która ma na celu przysposa-

biać osoby niepełnosprawne do życia w normalnym

środowisku bez barier.

Niestety wiele danych poka-

zuje, że znalezienie pracy jest bardzo ciężkie, czasami

wręcz niemożliwe.

Z informacji, jakie można uzy-

skać, wynika, że na Ministerstwo Obrony Narodowej

została nałożona kara finansowa za zbyt niski stan

zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Kara ta wy-

niosła 32 mln złotych.

1.

Ile osób niepełnosprawnych zatrudnia Mini-

sterstwo Obrony Narodowej?

2.

Z kary nałożonej na MON wynika, iż istnieje

ogromny deficyt zatrudnienia osób niepełnospraw-

nych w ministerstwie.

Dlaczego doszło do takiej sy-

tuacji?

3.

Jakiego okresu dotyczą ww. przytoczone dane?

Poseł Elżbieta Rafalska

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

74

Interpelacja

(nr 15126)

do ministra pracy i polityki społecznej

woj. lubuskiego

szałek interpelację poselską w sprawie bezrobocia na

terenie woj. lubuskiego do Pana Ministra Pracy i Po-

lityki Społecznej Władysława Kosiniaka-Kamysza.

W Polsce w ciągu ostatnich kilku miesięcy odno-

towano wysoki wzrost bezrobocia.

W styczniu 2013 r.

wyniosło już 14,2% i w porównaniu do grudnia ubie-

głego roku wzrosło o 0,8%.

Jednym z najbardziej za-

grożonych województw, w którym szybkim tempie

skokowo wzrasta bezrobocie jest woj. lubuskie.

Od-

notowano w nim największy wzrost bezrobocia w ca-

łym kraju, aż o 1,2%, na koniec roku bezrobocie

w woj. lubuskim wyniosło 15,8%.

Zapowiadane są

kolejne zwolnienia w firmach i przedsiębiorstwach,

w których zatrudnienie znajdują mieszkańcy znacz-

nej części województwa lubuskiego.

Sytuacja ta do-

tyczy szczególnie pracowników Poczty Polskiej, w któ-

rej planuje się zwolnienie około 100 osób, Telekomu-

nikacji Polskiej i firmy SE Bordnetze Polska sp. z o.o.,

której kierownictwo przewiduje zwolnienie kolejnych

700 osób.

Ponadto Firma Orange Customer Service

zamierza zwolnić 34 etatowych pracowników, którzy

w wielu przypadkach są jedynymi żywicielami rodzi-

ny.

Także w powiatach wzrosła liczba osób bez pracy,

jednym z nich jest powiat międzyrzecki, w którym

zarejestrowanych jest już 5300 osób, w tym prawie

1000 osób do 25. roku życia i 1300 osób po 50. roku

życia.

Bardzo duży niepokój budzi fakt coraz bardziej

rosnącego bezrobocia wśród młodych osób.

Brak ak-

tywizacji ludzi po studiach powoduje utratę chęci do

dalszego działania czy utratę perspektyw na założe-

nie i zadbanie o bezpieczeństwo rodziny.

W woje-

wództwie lubuskim tylko co piąty bezrobotny posia-

da prawo do otrzymania zasiłku.

1.

Jakie wydatki na aktywne formy przeciwdzia-

łaniu bezrobociu zostały poniesione w ostatnich

4 latach w woj. lubuskim z Funduszu Pracy?

2.

Ile osób zostało z woj. lubuskiego zostało zawo-

dowo zaaktywizowanych?

Które z form przeciwdzia-

łaniu bezrobociu jest najefektywniejsza (Fundusz

Pracy)?

3.

Jakie formy pomocy może rząd zaproponować

zwalnianym pracownikom Telekomunikacji Polskiej,

Poczty Polskiej i firmy SE Bordnetz Polska Sp. z o.o.?

4.

Jakie szczególne formy zmniejszania bezrobo-

cia wśród młodych osób rząd przewiduje wprowa-

dzić w celu ograniczenia bezrobocia i emigracji za-

robkowej?

5.

Czy w okresie obowiązywania ustawy antykry-

zysowej przedsiębiorcy z woj. lubuskiego skorzystali

z możliwości finansowego wsparcia?

Jeżeli tak, to

jakich i w jakim wymiarze?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

(nr 15127)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ubóstwa polskich dzieci

Nr 23, poz. 253), przekazuję w załączeniu na ręce

stra Pracy i Polityki Społecznej Władysława Kosinia-

ka-Kamysza w sprawie ubóstwa polskich dzieci.

Zabieranie rodzicom dzieci z powodu biedy, nie-

zaradności staje się powoli społeczną plagą.

Do rzecz-

nika praw obywatelskich i praw dziecka trafia coraz

więcej skarg osób, którym sądy ograniczają prawa

rodzicielskie, a nawet odbierają dzieci tylko dlatego,

że żyją w biedzie.

Sądy, urzędnicy, kuratorzy wolą

ograniczać lub odbierać prawa rodzicielskie niż do-

kładnie rozpoznać sytuację danej rodziny, ustalić

wspólny plan pomocowy.

Instytucję, które mają za

zadania wspierać i pomagać rodzinom, które z róż-

nych powodów nie radzą sobie w codziennym trudzie,

tak naprawdę odbierają im tę możliwość poprzez od-

bieranie dzieci i umieszczanie ich w domach dziecka

bądź rodzinach zastępczych.

Za przykład można podać młodych rodziców, któ-

rzy zamieszkiwali na jednym z gdyńskich osiedli

w niedużej kawalerce.

Dziecko zostało odebrane ro-

dzicom po tym jak trafiło do szpitala z powodu zapa-

lenia płuc.

Z uzasadnienia sądu wynikało iż rodziców

nie stać było na wykupienie leków.

Pomimo zarobków

ojca w wysokości ok. 1800 zł nie jest to wystarczają-

cy dochód na zaspokojenie potrzeb materialno-byto-

wych.

Brak podstawowego zabezpieczenia finanso-

wego przyczynił się do odebrania dziecka i umiesz-

czenia go w rodzinnym domu dziecka.

W związku w powyższym proszę Pana Ministra

75

1.

Czy ministerstwo zna skalę problemu związaną

z zabieraniem dzieci z powodu ubóstwa i niezaradno-

ści?

Czy ta sytuacja jest monitorowana?

2.

Ile takich sytuacji dotąd w Polsce miało miejsce?

3.

Jakie działania w powyższej sprawie podejmu-

je resort w celu ich wykluczenia?

4.

Jakie nowe formy pomocy rodzinom niewydol-

nym finansowo rząd proponuje w związku z narasta-

jącym bezrobociem?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

(nr 15128)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

zatrudniania osób niepełnosprawnych

trudniania osób niepełnosprawnych do prezesa Rady

Ministrów Pana Donalda Tuska.

skać, wynika, że Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

zatrudnia osoby niepełnosprawne zaledwie w wymia-

rze 5,5 etatu, osoby niepełnosprawne stanowią mniej

niż jeden procent ogółu zatrudnionych w tym urzę-

dzie.

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów musi płacić

z tego powodu ogromne kary w wysokości 455 tys.

zł.

Sytuacja ta jednoznacznie pokazuje, że w wielu

przypadkach dochodzi do dyskryminacji osób niepeł-

nosprawnych.

1.

Czy informacje o tak niskiej ilości zatrudnio-

nych osób niepełnosprawnych dotyczą tylko Kance-

larii Prezesa Rady Ministrów czy całej administracji

rządowej?

2.

Z jakich powodów nie zatrudnia się osób nie-

pełnosprawnych w KPRM?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

(nr 15129)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zapowiadanych zwolnień

i likwidacji posterunków energetycznych

na terenie woj. lubuskiego

powiadanych zwolnień i likwidacji posterunków ener-

getycznych na terenie woj. lubuskiego do Pana Mini-

stra Skarbu Mikołaja Budzanowskiego.

Zarząd ENEA Operator sp. z o.o. planuje zlikwi-

dować na terenie województwa lubuskiego 11 rejonów

dystrybucji oraz 17 posterunków energetycznych.

Działanie takie spowoduje utratę miejsc pracy dla

wielu osób.

Propozycja pracy w innym rejonie, często

oddalonym od miejsca zamieszkania, nie jest rzeczy-

wistą alternatywą dla ludzi, którzy pracowali w bran-

ży energetycznej większą część swojego życia.

Prze-

niesienie całego dorobku życiowego przynosi bardzo

wiele negatywnych skutków.

Osoby, które przez wie-

le lat zdobywały niezbędne doświadczenie w tak waż-

nej jak bezpieczeństwo energetyczne pracy, będą mu-

siały się przekwalifikować po to, aby znaleźć pracę,

która zapewni odpowiedni poziom życia i godne za-

dbanie o rodzinę.

Pracownicy ENEA Operator to czę-

sto osoby znajdujące się w wieku przedemerytalnym

lub te, które ukończyły 50. rok życia.

Z ostatnich in-

formacji dotyczących stanu bezrobocia w Polsce właś-

nie ta grupa obywateli znajduję się w najtrudniejszej

w którym odnotowano największy wzrost bezrobocia

(sięga ono 15,8%).

Poprzez decyzje związane z likwi-

dacją posterunków i rejonów dystrybucji dramatycz-

na sytuacja województwa jeszcze bardziej się pogor-

76

szy, a znalezienie pracy będzie ciężkim zadaniem dla

każdego bezrobotnego.

miczne i społecznej zwolnień, jakie mają nastąpić

w woj. lubuskim?

2.

Czy istnieje realna alternatywa zatrudnienia

dla osób zwolnionych z rejonów dystrybucji i poste-

runków energetycznych?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Rafalska

(nr 15130)

do ministra transportu,

w sprawie uwzględnienia budowy

W imieniu Konwentu Starostów Województwa Za-

chodniopomorskiego wnoszę interpelację o wprowa-

dzenie drogi krajowej S11 do „Programu budowy

dróg i autostrad na lata 2014–2020”.

Droga S11 Ko-

– Tarnowskie Góry – Bytom jest głównym szlakiem

komunikacyjnym łączącym Pomorze Zachodnie,

Wielkopolskę, Opolszczyznę i aglomerację śląską.

Opóźnienie przebudowy drogi krajowej S11 do

standardu drogi szybkiego ruchu oraz brak dokład-

nego harmonogramu jej przebudowy na całym odcin-

ku w latach 2014–2020 może spowodować blokadę

rozwoju gospodarczego pasa nadmorskiego od Nie-

chorza poprzez Kołobrzeg i Darłowo oraz wyłączenie

środkowej części Pomorza Zachodniego z możliwości

inwestowania w tym rejonie ze względu na trudności

komunikacyjne.

Brak planów rozbudowy drogi S11

uniemożliwi również właściwy i pełny rozwój miast,

nia tej drogi w czterech województwach: zachodnio-

pomorskim, wielkopolskim, opolskim i śląskim.

do Pana Ministra: Czy droga ekspresowa S11 będzie

ujęta na szczegółowej liście zadań przeznaczonych do

realizacji w latach 2014–2020?

Poseł Stanisław Gawłowski

Koszalin, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15131)

do ministra transportu,

finansowania z budżetu państwa

Uznając konieczność i celowość poprawy układu

komunikacyjnego na terenie woj. zachodniopomor-

skiego, dostrzegam zasadność wspierania wszelkich

możliwych działań umożliwiających realizację inwe-

stycji polegających na budowie drogi ekspresowej

S10, w tym budowie obwodnicy Wałcza w ciągu dro-

gi ekspresowej S10.

W przypadku obwodnicy miasta Wałcz wykonana

już została dokumentacja odcinka I, natomiast doku-

mentacja odcinka II jest w trakcie opracowywania.

Złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę

planowane jest w roku bieżącym.

Jednocześnie Ge-

jęła czynności związane z ustaleniem zasad przeka-

zania odcinków dróg dojazdowych wybudowanych

w ramach inwestycji pn. „Budowa obwodnicy m.

Wałcz w ciągu drogi krajowej nr 10”.

Natomiast w odniesieniu do budowy drogi eks-

presowej S10 opracowywane jest studium technicz-

no-ekonomiczno-środowiskowe, poprzedzające zło-

żenie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej.

Realizacja tej inwestycji poprawi przepustowość

drogi ekspresowej S10, ponieważ w dużej części zo-

stała już wyremontowana zgodnie z wymogami dro-

gi ekspresowej, a jedynym jej wąskim gardłem jest

miasto Wałcz.

Zaawansowanie prac przygotowują-

cych do budowy obwodnicy Wałcza przemawia za

uwzględnieniem tego zadania w harmonogramie

zadań na lata 2014–2020.

dzie się w perspektywie finansowej obejmującej lata

2014–20204?

Poseł Stanisław Gawłowski

77

Interpelacja

(nr 15132)

do ministra transportu,

W imieniu starostów zachodniopomorskich po-

wiatów wnoszę o wprowadzenie budowy drogi eks-

presowej S6 do „Programu budowy dróg krajowych

na lata 2014–2020”.

Droga S6 łącząca Gdańsk ze

Szczecinem jest bardzo ważnym szlakiem komuni-

kacyjnym Pomorza.

Łączy największe miasta Polski

północnej: Szczecin, Koszalin, Słupsk, Gdynię i Gdańsk.

Jest także częścią korytarza transportowego łączą-

cego obwód kaliningradzki z Europą Zachodnią oraz

połączeniem na Litwę.

Wstępna koncepcja przebudowy tej drogi krajo-

wej została już opracowana w perspektywie lat

2007–2013 i zakłada przybliżenie przebiegu drogi

do miasta Kołobrzeg.

Realizacja przebudowy w wa-

riancie nr V jest szczególnie ważna dla kraju z kilku

powodów:

1) uatrakcyjnienie polskiego morza, co spowoduje

otwarcie się na turystów z Polski i z zagranicy;

2) dzięki ogromnym inwestycjom z udziałem środ-

ków UE i budżetu państwa wykonano m.in. odbudo-

wę brzegów morskich w Kołobrzegu, co skutkuje

tym, że Kołobrzeg ma obecnie jedną z najszerszych

plaż na polskim wybrzeżu;

3) w ostatnich latach w Kołobrzegu wybudowano

wiele nowych ośrodków sanatoryjno-wypoczynko-

wych wraz z towarzyszącą infrastrukturą rekreacyj-

ną, zapewniając tym samym nowoczesną bazę dla

turystów, która dzięki dobrym połączeniom komuni-

kacyjnym może być lepiej wykorzystana;

4) zwiększenie napływu turystów spowoduje

wzrost gospodarczy w tym rejonie, co spowoduje spa-

dek bezrobocia i większe wpływy z podatków do bu-

dżetów samorządowych oraz budżetu centralnego.

5) uzupełnienie autostrady A1 umożliwiające

przejazd z Gdańska do granicy zachodniej Polski.

Opóźnienie przebudowy drogi S6 do standardu

drogi szybkiego ruchu uniemożliwia właściwy i pełny

drogi i obszarze jej oddziaływania w dwóch woje-

wództwach: zachodniopomorskim i pomorskim.

S6 do standardu drogi ekspresowej będzie wprowa-

dzona do programu „Budowy dróg krajowych na lata

2014–2020”?

Poseł Stanisław Gawłowski

(nr 15133)

do ministra transportu,

w sprawie postępów w realizacji

Szanowny Panie Ministrze!

Generalna Dyrekcja

wykonawcą obwodnicy Hrubieszowa w ciągu DK

nr 74 Janów Lubelski – granica państwa.

Zakończe-

nie inwestycji przewidywane było w 2012 r.

Obwodnica Hrubieszowa znajduje się w ciągu dro-

gi krajowej nr 74 Kielce – granica państwa i prowa-

dzi ruch do drogowego przejścia granicznego na gra-

nicy polsko-ukraińskiej w Zosinie i pośrednio do mię-

dzynarodowego przejścia granicznego w Hrebennem.

W rezultacie wybudowana obwodnica pozwoli wy-

eliminować wąskie odcinki w ciągu DK nr 74 oraz

skrócić czas przejazdu do przejścia granicznego w Zo-

sinie.

Docelowo droga nr 74 połączy przejście gra-

niczne w Zosinie z drogami szybkiego ruchu, tj. dro-

gą S17, S19 i A1.

budowy obwodnicy miasta?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Grad

Tomaszów Lubelski, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15134)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie postępów w budowie

Szanowny Panie Ministrze!

Budowa przejścia gra-

nicznego Dołhobyczów – Uhrynów ma być realizowa-

na w dwóch etapach.

W pierwszym, rozpoczętym

w 2009 r. i zaplanowanym do końca 2013 r., ma po-

wstać część dla ruchu osobowego.

Drugi etap budowy

przejścia – dla ruchu towarowego – ma się rozpocząć

po 2013 r.

Środki na budowę i wyposażenie drogowego przej-

ścia granicznego w Dołhobyczowie w ramach I etapu

ujęte zostały w ustanowionym przez Radę Ministrów

w dniu 26 stycznia 2010 r. programie wieloletnim pn.

„Program rozwoju infrastruktury granicznej na pol-

sko-ukraińskiej granicy państwowej w latach 2010–

2013”.

78

1.

Czy prace zaplanowane na 2012 r. zostały wy-

konane zgodnie z harmonogramem?

2.

Czy istnieje harmonogram prac budowy II eta-

pu przejścia związanego z częścią towarową ruchu

granicznego?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Grad

(nr 15135)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Drogowe przejście

graniczne Zosin – Ustiług zlokalizowane jest na te-

renie woj. lubelskiego, w powiecie hrubieszowskim,

w gminie Horodło, w ciągu drogi krajowej nr 74 Za-

mość – Hrubieszów – Zosin łączącej Kielce i Piotrków

Trybunalski z Zamościem i Ukrainą.

Przejście funkcjonuje całodobowo i przeznaczone

jest do obsługi międzynarodowego ruchu osobowego,

w tym autobusowego.

Przejście należy do najmniej-

szych na linii granicznej z Ukrainą, a jego infra-

struktura (o charakterze tymczasowej zabudowy

kontenerowej) pozwala wyłącznie na dokonywanie

kontroli paszportowej i celnej.

Na przejściu w Zosinie niezbędna jest zarówno

poprawa warunków przekraczania granicy, jak rów-

nież warunków pracy służb granicznych; w tym celu

prowadzone są prace modernizacyjne ww. przejścia.

Prowadzona jest rozbudowa infrastruktury przejścia

oraz wybudowanie stałych obiektów do przeprowa-

dzania kontroli granicznej.

Środki finansowe na re-

alizację inwestycji w Zosinie pochodzą z programu

wieloletniego pn. „Program rozwoju infrastruktury

rozbudowy przejścia granicznego w Zosinie?

2.

Czy prace na przejściu postępują zgodnie z har-

monogramem?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Grad

(nr 15136)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Droga ekspresowa

S17, w ciągu której znajduje się odcinek Lublin – Ku-

rów, znajduje się w ciągu drogi prowadzącej z War-

szawy do granicy państwa.

Region lubelski potrze-

buje wsparcia inwestycyjnego, a komunikacyjnie jest

słabo rozwinięty.

Droga S17 będzie miała istotne zna-

czenie w procesie pobudzania wzrostu gospodarczego

i rozwoju turystyki regionów, przez które będzie

przebiegać.

Istotnie wpłynie na spadek bezrobocia

w danym regionie.

Brak dogodnych połączeń komunikacyjnych sta-

nowi podstawową barierę rozwoju jednego z najuboż-

szych regionów naszego kraju.

Dostępność komuni-

kacyjna to jeden z podstawowych aspektów rozważa-

nych przez inwestorów podczas wyboru lokalizacji

inwestycji.

W ostatnich latach nastąpiło ogromne wzmożenie

ruchu tranzytowego, a droga S17 jest ważnym szla-

kiem tranzytowym na Ukrainę.

1.

Na jakim etapie są prace dotyczące budowy dro-

gi ekspresowej S17 na odcinku Lublin – Kurów?

2.

Czy budowa ww. odcinka przebiega zgodnie

z harmonogramem prac?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Grad

(nr 15137)

do ministra finansów

w sprawie zwolnienia emerytów i rencistów

z konieczności płacenia

Szanowny Panie Ministrze!

Środki pieniężne, ja-

kimi dysponują polscy emeryci i renciści, są bardzo

często nie są w stanie zaspokoić swoich podstawo-

wych potrzeb, gdyż coroczna waloryzacja wysokości

niężne netto, jakie pozostają do dyspozycji przecięt-

79

nego emeryta czy rencisty, są stanowczo zbyt niskie.

Rozwiązaniem, przynajmniej częściowym, ww. prob-

lemu mogłoby być zwolnienie najbiedniejszych eme-

rytów i rencistów z płacenia podatku dochodowego

od osób fizycznych, co podniosłoby standard życia

wyżej wymienionych.

1.

Czy Pan Minister zamierza podjąć działania

mające na celu zwolnienie z konieczności płacenia

2.

Czy Ministerstwo Finansów przygotowuje ja-

kieś inne rozwiązania mające na celu ułatwienie „fi-

nansowego bytu” polskich emerytów i rencistów?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Zgierz, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15138)

do ministra transportu,

w sprawie niektórych niezaspokojonych

należności przedsiębiorców

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o spłacie nie-

ców, wynikających z realizacji udzielonych zamówień

2012 r.

W myśl przepisów tego aktu prawnego każdy

podwykonawca podmiotu, który nie otrzymał należ-

nej zapłaty za wykonane i odebrane roboty, ma prawo

zgłosić się do GDDKiA po wypłatę należności.

Po pewnym czasie okazało się, iż w wyniku nie-

jednoznacznego sprecyzowania kręgu osób upraw-

nionych na rynku pozostała grupa kilkudziesięciu

podmiotów, która do tej pory nie odzyskała swoich

należności.

Mowa o tzw. dalszych podwykonawcach,

czyli o przedsiębiorcach, którzy zawarli umowę z pod-

wykonawcą udzielonego zamówienia publicznego.

Są

to firmy z branży budowlanej z długoletnim doświad-

czeniem, posiadające wykwalifikowaną kadrę oraz

specjalistyczny sprzęt do budowy dróg.

Warto w tym

miejscu wspomnieć, iż obecnie kondycja finansowa

wielu z nich jest fatalna.

Bez szybkiego zwrotu na-

leżności grozi im bankructwo.

Jako genezę zaistniałej sytuacji należy przedsta-

wić fakt niezgłoszenia przez podwykonawcę główne-

mu wykonawcy, iż korzysta z pomocy dalszych pod-

wykonawców.

Skutkiem powyższego jest, iż w przy-

padku upadłości bądź likwidacji głównego wykonaw-

cy lub podwykonawcy dalsi podwykonawcy nie mogą

dochodzić swoich roszczeń na gruncie tejże ustawy.

W związku z powyższym pytam:

1.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w opisywa-

nej sprawie?

2.

Czy ministerstwo rozważa rozszerzenie zakre-

su podmiotowego poprzez nowelizację ustawy o spła-

wień publicznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Beata Małecka-Libera

Dąbrowa Górnicza, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15139)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie realizacji ustaw o kształtowaniu

nieruchomościami przez

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie protestu

rolników od 5 grudnia 2012 r. w woj. zachodniopo-

morskim (zawieszony po 77 dniach trwania, tj. w dniu

19 lutego 2013 r.), rolnicy zwracali uwagę, że w ostat-

nich 12 miesiącach Agencja Nieruchomości Rolnych

przeprowadziła 4 tys. przetargów i sprzedała 130 tys. ha

gruntów, najwięcej od lat.

Najwięcej sprzedano ich

właśnie na Pomorzu Zachodnim.

Podobne na spotkaniu z rolnikami z części wschod-

niej województwa zachodniopomorskiego, w którym

także uczestniczyłem, w dniu 14 lutego 2013 r. w Ko-

szalinie, rolnicy podawali przykłady skandalicznej

sprzedaży polskiej ziemi tzw. słupom, w istocie wy-

przedaży ziemi dla firm z obcym kapitałem bądź dla

spółek, które prawdopodobnie po 2016 r. będą doko-

nywać spekulacyjnego obrotu ziemią.

Te zatrważa-

jące informacje, a także wiele innych równie bulwer-

sujących, były powodem, że w dniu 6 grudnia 2012 r.

grupa posłów Prawa i Sprawiedliwości woj. zachod-

niopomorskiego złożyła doniesienie do CBA w celu

kompleksowej kontroli delegatury ANR w Szczecinie,

a w dniu 5 lutego 2013 r. złożyłem wniosek do CBA

o rozszerzenie kontroli filii ANR w Koszalinie.

Niemniej jednak, pozostają bardzo nurtujące py-

tania w następujących kwestiach:

1.

Jaka jest zatem kontrola i jaki nadzór Minister-

stwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi nad Agencją Nierucho-

mości Rolnych, skoro zarówno ministerstwo, jak i ANR

mają realizować w tym zakresie, m.in. dwie zasadni-

80

11 kwietnia 2003 r. oraz ustawy o gospodarce nieru-

chomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r.?

Pierwsza ma na celu poprawę struktury obsza-

rowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałaniu nad-

miernej koncentracji nieruchomości rolnych i za-

pewnieniu prawidłowej działalności rolniczej w go-

spodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich

kwalifikacjach, a druga warunkuje prawidłowe go-

spodarowanie nieruchomościami stanowiących włas-

ność Skarbu Państwa.

Tak więc sprzedawanie pol-

skiej ziemi tzw. słupom bądź spółkom nie jest ani

poprawą struktury obszarowej, przeciwdziałaniem

koncentracji, ani zapewnieniem prawidłowej działal-

ności rolniczej prowadzonej przez prawdziwych rol-

ników, a tym bardziej nie jest prawidłowym gospo-

darowaniem nieruchomościami będących własnością

Skarbu Państwa.

2.

Co z losem tysięcy hektarów polskiej ziemi, któ-

re zostały sprzedane obcemu kapitałowi zagranicz-

nemu na zasadzie tzw. słupów?

3.

Zarówno na spotkaniu z rolnikami, jak i w moim

biurze poselskim, a także w oparciu o wypowiedź

pana mecenasa reprezentującego rolników zachod-

niopomorskim w różnego rodzaju sporach z ANR jed-

noznaczne stwierdzono, że nigdy nie zdarzyło się, by

kierownictwo delegatury ANR w Szczecinie, a tym

bardziej filii w Koszalinie rozstrzygnęło jakąkolwiek

sprawę na korzyść zachodniopomorskiego rolnika.

Czy zatem ministerstwo wydaje specjalne, być może

tajne, dyspozycje, by w całą bezwzględnością ściągać

pieniądze, nawet za cenę upokarzania i gnębienia

polskiego rolnika?

Czy też jest to wynikiem bezre-

fleksyjności i bezduszności kierownictwa delegatury

ANR w Szczecinie, a głównie filii w Koszalinie?

Jakie ministerstwo podejmie działania naprawcze

i dyscyplinujące dotyczące tych antystandardów kie-

rownictwa ANR wobec zachodniopomorskich rolni-

ków?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Kołobrzeg – Koszalin, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15140)

do ministra pracy i polityki społecznej

świadczeń opiekuńczych rolnikom

Od dnia 1 stycznia 2013 r. obowiązują zmienione

ze zm.) w zakresie przyznawania świadczeń opiekuń-

czych.

Dotyczą one również rolników.

Wprowadzony

specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje rolni-

kom, ponieważ podlegają obowiązkowemu ubezpie-

czeniu w KRUS.

Natomiast zasygnalizowano mi, że

organy I instancji odmawiają przyznania świadcze-

nia pielęgnacyjnego oraz dodatku do świadczenia

pielęgnacyjnego rolnikom (spełniającym kryteria

obowiązujące od 1.01.2013 r.), powołując się na

11.12.2012 r., znak: I OPS 5/12, stwierdzającą, że

„prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika

stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie

świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17

rodzinnych”.

Zgodnie z poglądami wyrażonymi w dok-

trynie „formalnie niewiążące uchwały NSA wiążą

pośrednio strony (skarżącego i organ administracji

publicznej) i uczestników postępowania sądowo ad-

ministracyjnego na prawach strony.

Podmioty te nie

dysponują bowiem prawnymi instrumentami, za po-

mocą których mogłyby uruchomić zmianę wykładni

ustalonej w uchwale.

W istocie więc uchwały takie

mają charakter „precedensów faktycznych”, które

wprawdzie nie wiążą formalnie, ale ich moc wyraża

się w tym, że powołanie się na nie w środku odwo-

ławczym od orzeczenia WSA może prowadzić do jego

uwzględnienia z wyżej wskazanych przyczyn” (T. Woś

(red.), „Postępowanie sądowo administracyjne”, War-

szawa 2010, s.328).

Powoduje to, że „uchwały NSA

będą prawdopodobnie wykorzystywane jako racje au-

torytatywne w argumentacji decyzji administracyj-

nych” (Andrzej Skoczyłaś, „Działalność uchwałodaw-

cza Naczelnego Sądu Administracyjnego”, C.H.

Beck,

Warszawa 2004, s. 222–223).

Takie stanowisko potwierdza również Naczelny

2010 r., znak: II FSK 1149/09, stwierdza, że „uchwa-

ły abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia

nych.

Ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne,

niem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowo-

administracyjnej.

Z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierp-

wynika jednak, że również w indywidualnych spra-

wach uchwały abstrakcyjne posiadają tzw. ogólną

moc wiążącą.

Z orzecznictwa wynika, że wojewódzkie

sądy administracyjne odmawiają przyznania świad-

czenia pielęgnacyjnego, powołując się na tę uchwałę.

Owszem, na stronie ministerstwa ukazało się od-

mienne stanowisko MPiPS w tym zakresie (komuni-

kat z dnia 31.01.2013 r. po miesięcznym okresie obo-

wiązywania znowelizowanej ustawy!), jednak w pol-

skim porządku prawnym nie może on być wiążący

dla podmiotów stosujących prawo.

Ponieważ woj. podlaskie jest regionem typowo rol-

niczym, istnieje duże prawdopodobieństwo, że od

1 lipca 2013 r. rolnicy opiekujący się osobami wyma-

gającymi opieki zostaną pozbawieni pomocy ze stro-

ny państwa.

81

umożliwienia przyznania jakiegokolwiek świadcze-

nia dla tej kategorii osób?

2.

W związku tym, że przepisy ustawy o świadcze-

niach rodzinnych jednoznacznie nie rozstrzygają, czy

utrzymujący się z gospodarstwa rolnego mają prawo

do świadczenia pielęgnacyjnego, czy możliwa jest no-

welizacja ustawy w tym zakresie?

3.

Jaka jest szacowana przez ministerstwo ilość

osób (rolników), którym zostanie odmówione świad-

czenie pielęgnacyjne?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Czykwin

Białystok, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15141)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z § 5 ust. 2 za-

wych statutów publicznego przedszkola i publicznych

łów integracyjnych i specjalnych ograniczenia co do

liczby dzieci są jeszcze bardziej rygorystyczne.

W obec-

nie obowiązującym stanie prawnym nie ma możliwo-

ści zwiększania liczby dzieci w oddziałach przed-

szkolnych poza wyznaczony limit.

Dlatego niejedno-

krotnie zdarza się zamykanie list przyjętych dzieci

przed wyczerpaniem kolejki oczekujących, co jest

szczególnie widoczne w większych miastach.

W obec-

nej, coraz trudniejszej sytuacji finansowej samorzą-

dów lokalnych tworzenie przez gminy dodatkowych

możliwe.

1.

Czy ministerstwo planuje wprowadzić zmiany

w aktualnym stanie prawnym w zakresie dopuszczal-

nej liczby dzieci w oddziale przedszkolnym?

2.

Jak przedstawiają się dane dotyczące liczby

dzieci zapisanych do oddziałów przedszkolnych i tych

realnie uczestniczących w zajęciach w ubiegłym

roku?

3.

Czy ministerstwo rozważy możliwość zmiany

ku uwzględniania liczby dzieci realnie uczestniczą-

cych w zajęciach, a nie, jak to jest dotychczas, liczby

dzieci zapisanych do oddziału?

4.

Jakie w opinii ministerstwa są główne przyczy-

tych faktycznie uczestniczących w prowadzonych za-

jęciach?

5.

Jakie jest stanowisko ministerstwa wobec wy-

żej opisanego problemu?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15142)

do ministra zdrowia

Związku Gmin i Powiatów przekazał mi stanowisko

w sprawie utworzenia funduszu odszkodowawczego

szpitali, które pozwalam sobie zaprezentować.

Konsekwencją przepisów ustawy z dnia 6 listopa-

cjenta jest wprowadzenie obowiązku ubezpieczenia

od zdarzeń medycznych.

Nowelizacja ustawy o dzia-

zek na dzień 1 stycznia 2014 r., nie zmienia to jednak

brym rozwiązaniem alternatywnym byłoby pominię-

cie wprowadzenia obowiązkowego ubezpieczenia od

zdarzeń medycznych, a utworzenie w ramach NFZ

czonego na wypłatę tego typu roszczeń.

Ponieważ na

cować kosztów z tym związanych, początkowo mo-

nym miejscu niż szpital, trudno więc zrozumieć, dla-

czego obowiązek ten ograniczono wyłącznie do szpi-

tali.

Nie oznacza to jednak, że pacjent, którego taki

błąd dotknął, powinien być pozbawiony jakiejkolwiek

rekompensaty.

Zrozumiałe jest więc, że obowiązkiem

udzielenia zadośćuczynienia pacjentowi w takich

scy udzielający świadczeń medycznych.

Proponowane

pół procenta w skali Polski stanowić może kwotę oko-

82

ło 250 mln zł.

Jak wynika z dotychczasowych do-

świadczeń kwota ta i tak jest zbyt wysoka, skoro do

spadkobiercom maksymalne kwoty zadośćuczynie-

Zaletą takiego rozwiązania jest przede wszystkim

fakt, że pozostałe po wypłacie ewentualnych odszko-

dowań pieniądze pozostają w systemie.

Kwota potrą-

cana z kontraktu na utworzenie takiego funduszu

jest także dużo niższa od proponowanej przez ubez-

pieczyciela składki.

Pozostałość po wypłacie ewentu-

alnych odszkodowań powinna być przeznaczona na

zwiększenie kontraktu w roku następnym.

Przy po-

dziale tych środków należy brać pod uwagę szkodo-

wość występującą w wypadku danej placówki.

Zmniejszenie w tak niewielkim stopniu kontraktu

przychodów danej placówki, tym bardziej, że w per-

spektywie pozostanie możliwość przynajmniej częś-

ciowego jego wyrównania.

Proponowana przez ubez-

pieczyciela składka ubezpieczeniowa jest wielokrot-

tale publiczne nie posiadają przecież zasadniczo in-

nych źródeł dochodów.

W przypadku, gdy dochody

znaczący na przychody szpitali.

Skoro ciągle powta-

rzana jest opinia, że pieniędzy w systemie jest za

prowadzać poprzez składki ubezpieczeniowe w fir-

mach ubezpieczeniowych.

Takie rozwiązanie może

być wprowadzone niezależnie od tego, czy NFZ uleg-

nie podziałowi, czy też nie.

Fundusz może funkcjo-

nować tak samo przy scentralizowanym systemie, jak

i przy podziale na regionalne fundusze, czy też kasy

wojewódzkie.

To rozwiązanie najtańsze z możliwych,

a środki finansowe gromadzone mogą być choćby

wego, aby niepotrzebnie nie zamrażać pieniędzy

przeznaczonych przecież na leczenie.

W związku z powyższym chciałam zadać Panu

Ministrowi następujące pytania:

stawionego wyżej rozwiązania?

2.

Czy ministerstwo planuje podjąć pracę nad

wprowadzeniem takiego rozwiązania?

Z poważaniem

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15143)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie sposobu i trybu wdrażania

Szanowny Panie Ministrze!

Decyzją Rady Mini-

strów podjętej w związku z wdrażaniem „Narodowe-

niestosowną i szkodliwą uważa się zmianę zasad fi-

nansowania programu i wprowadzanie dodatkowych

naborów uzupełniających w trakcie już trwającego

konkursu.

Praktyka ta jest niedopuszczalna i pod-

waża zaufanie samorządów powiatowych i gminnych

w stosunku do działań Rady Ministrów, a także kom-

plikuje planowanie budżetowe i niweczy działania

podjęte przez jednostki samorządu terytorialnego

w kierunku przebudowy dróg lokalnych.

Gminy i po-

wiaty najbardziej zainteresowane programem i przy-

gotowane do wdrażania zadań z zakresu przebudowy

dróg złożyły wniosek w konkursie do końca września

2012 r., planując wykonanie zadania w roku 2013 r.

Po rozstrzygnięciu konkursu okazało się, iż pula

środków w województwie śląskim wystarczy dla

wszystkich, którzy złożyli aplikacje w terminie.

Sze-

reg gmin i powiatów, które znalazły się na pierwszej

liście rankingowej przewidzianej do uzyskania dofi-

nansowania, w ciągu ostatnich trzech miesięcy pod-

jęło stosowne działania w celu realizacji zadań.

Do-

konano odpowiednich zmian finansowych w budże-

tach samorządowych, przystąpiono do wykupu tere-

nów oraz poinformowano mieszkańców o uzyskanym

dofinansowaniu.

Tymczasem wprowadzone przez Radę Ministrów

zmiany polegające na zmniejszeniu o połowę puli

gramu przy jednoczesnym zwiększeniu poziomu do-

tacji do wysokości 50% wartości zadania, zawarte

(zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia pro-

gramu wieloletniego pod nazwą „Narodowy program

– dostępność – rozwój” sprawiły, iż znaczna część

gmin i powiatów utraciła dofinansowanie, chociaż

spełniła wszystkie wymagania konkursowe i postępo-

wała zgodnie z zaleceniami wynikającymi z narodo-

wego programu.

Ostateczna lista rankingowa gmin i powiatów

w województwie śląskim, które zakwalifikowały się

do skorzystania z dofinansowania w ramach narodo-

wego programu, została opublikowana w dniu l5 stycz-

nia 2013 r. i obejmuje wnioski złożone w naborze

trwającym do dn. 30 września 2012 r., jak i naborze

uzupełniającym, trwającym do dnia 20 grudnia

2012 r.

Ukazanie się drugiej i ostatecznej listy ran-

83

kingowej spowodowało olbrzymie zaskoczenie w sa-

morządach województwa śląskiego, ponieważ zmiana

zasad finansowania programu w 2013 r. w związku

roku spowodowała, iż ponad 2l3 zgłoszonych zadań

inwestycyjnych dotyczących dróg gminnych i powia-

towych nie otrzyma dofinansowania.

1.

Uchwalone przez Radę Ministrów zmiany ude-

rzają przede wszystkim w te samorządy, które zna-

lazły się na wysokich pozycjach listy rankingowej,

jednakże tuż poza progiem wynikającym z dostępnej

alokacji.

Taka decyzja rządu podjęta już w czasie

trwania konkursu, po ogłoszeniu pierwszej listy ran-

kingowej, spowodowała, iż wiele samorządów utraci-

ło szansę na otrzymanie dofinansowania z programu.

2.

Samorządowcy województwa śląskiego odnoto-

wali kolejne naruszenie zasad, a mianowicie w ramach

wdrażania standardowego programu rządowego zmia-

na warunków dofinansowania w trakcie trwania kon-

kursu i nabór uzupełniający sprawiły, iż ponad 213

zgłoszonych zadań inwestycyjnych dotyczących dróg

gminnych i powiatowych w województwie śląskim nie

otrzyma dofinansowania.

W jaki sposób ministerstwo

zamierza naprawić ten problem?

3.

Niezrozumiałe jest przedstawione przez Radę

Ministrów uzasadnienie do uchwały zmieniającej

uchwałę w sprawie ustanowienia programu wielolet-

niego pod nazwą ,,Narodowy program przebudowy

ność – rozwój”, w którym znalazło się sformułowanie:

„celem proponowanej zmiany jest zapewnienie peł-

nego wykorzystania środków budżetu państwa, prze-

znaczonych na dotacje celowe w latach 2003–2015,

dzięki korzystniejszym dla beneficjentów zasadom

dofinansowania zadań z budżetu państwa, które sty-

mulować będą zwiększenie uczestnictwa w progra-

mie jednostek samorządu terytorialnego, w tym jed-

nostek o słabszym potencjale inwestycyjnym”.

Efek-

tem zmian wprowadzonych przez Radę Ministrów

jest wsparcie mniejszej liczby zadań w zakresie in-

frastruktury drogowej, co wbrew założeniom progra-

mowym nie prowadzi do zwiększenia uczestnictwa

jednostek samorządowych w procesie wdrażania pro-

gramu oraz znacznie ogranicza możliwość komplek-

sowego rozwoju sieci drogowej w kraju.

Takie dzia-

łania Rady Ministrów z pewnością nie przyczyniają

się do rozwiązania problemu w zakresie infrastruk-

tury drogowej.

Dlaczego ministerstwo chce pozosta-

wić bez wsparcia finansowego w ramach narodowego

programu gminy i powiaty, które nie są w stanie zre-

alizować zaplanowanych zadań w tej sferze?

Z poważaniem

Poseł Izabela Kloc

(nr 15144)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zapewnienia Polakom

zamieszkującym na terenie Białorusi

W dniu 22 lutego br. prezes Towarzystwa Kultu-

ry Polskiej Ziemi Lidzkiej Aleksander Kołyszko zo-

stał ukarany grzywną o równowartości około tysią-

ca złotych za modlitwę przy grobie powstańca stycz-

niowego.

Białoruski sąd orzekł, że prezes Towarzy-

stwa Kultury Polskiej Ziemi Lidzkiej, modląc się

przy grobie powstańca styczniowego, złamał prawo.

Ukarano go grzywną za zorganizowanie nielegalne-

go wiecu.

Jak podaje portal Kresy24.pl oraz Polskie Radio,

22 stycznia grupa Polaków z Lidy przyszła do miej-

skiego parku, aby pomodlić się przy kamieniu na-

grobnym śp. księdza Adama Falkowskiego – bohate-

ra powstania styczniowego, rozstrzelanego w 1863 r.

przez władze carskie.

Polacy zdążyli złożyć kwiaty

i zapalić znicze na mogile, gdy nagle pojawili się mi-

licjanci, którzy ostrzegli, że uczestniczą oni w niele-

galnym spotkaniu.

Jednocześnie spisali nazwiska

obecnych.

Efektem tej interwencji była rozprawa są-

dowa, podczas której zapadł przywoływany powyżej

wyrok.

Zdaniem prezesa TKZL wyrok ten mógł być

motywowany odgórną decyzją władz białoruskich, po-

nieważ, jak podkreślił, ukarano go za modlitwę przy

grobie, do której żadna zgoda władz nie jest potrzebna,

gdyż grób to jest naturalne miejsce modlitwy.

Biało-

ruski sąd był jednak innego zdania i ukarał Kołyszkę

grzywną o równowartości ok. tysiąca złotych.

Biorąc powyższe pod uwagę, uprzejmie proszę

nienia Polakom mieszkającym na terenie dzisiejszej

Białorusi swobody praktyki religijnej oraz manifesto-

wania tożsamości narodowej?

2.

Czy rozważa Pan interwencję u odpowiednich

władz białoruskich w opisywanej powyżej sprawie?

3.

Czy kierowane przez Pana ministerstwo nawią-

zało kontakt z prezesem TKPZL w celu zapewnienia

mu ochrony prawnej lub też pomocy w spłacie zasą-

dzonej grzywny?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 5 marca 2013 r.

84

Interpelacja

(nr 15145)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie głoszenia przez państwowe media

W ostatnich dniach po raz kolejny doszło w Rosji

do kwestionowania odpowiedzialności tego państwa

za zbrodnię katyńską.

Państwowe radio „Głos Rosji”

publikuje na swoich stronach internetowych artykuł

z „Twerskiej Gazety” zatytułowany „Pamiętają pol-

scy Panowie”.

W gazecie tej można przeczytać, że

nadszedł czas, by powrócić do „poprzedniej radzie-

ckiej wersji sprawy katyńskiej” i uznania, że Polaków

zamordowali Niemcy.

W swoim artykule jego autor

twierdzi, iż przyznanie się do winy przez Rosję niesie

za sobą materialne konsekwencje, bo potomkowie

ofiar mordu w Katyniu chcieli 2 mld dolarów, a pań-

stwo polskie żądało w Strasburgu aż 100 mld dolarów

odszkodowań od Rosji.

Cała rzecz w tym, że zdaniem

gazety z Tweru Trybunał w Strasburgu uznał za fał-

szywe dowody mówiące o tym, że polskich oficerów

zabito z rozkazu Stalina, a winę ponosi Związek Ra-

dziecki.

Gazeta, opierając się na kłamstwach i insy-

nuacjach, domaga się „prawdy”, czyli – według niej

– uznania, że Polaków zamordowali Niemcy.

Jak pi-

sze gazeta, cytując komunistycznego działacza Wik-

tora Iljuchina, sprawa katyńska została ogłoszona

w czasie wielkiej wojny ojczyźnianej przez... faszy-

stowskie Niemcy.

Wszystko dlatego, że w 1943 r.

Goe-

bbels próbował rozbić antyhitlerowską koalicję i skłó-

cić ZSRR z USA.

Rozpowszechnił wówczas kłam-

stwo, jakoby Stalin i Beria rozkazali rozstrzelać

10 tys. polskich oficerów.

To kłamstwo podtrzymy-

wał polski rząd na emigracji, który przede wszystkim

kierował się niechęcią i złością wobec Związku So-

wieckiego za rozbicie polskiej armii w Zachodniej

Białorusi i Ukrainie oraz za przyłączenie tych tery-

toriów do ZSRR.

Tego typu działania są o tyle niepokojące, iż pod-

czas niedawnej konferencji, na której omawiano stra-

tegię „wzmacniania narodowej jedności Rosji”, Wła-

dimir Putin zaproponował podjęcie działań zmierza-

jących do modyfikacji i ujednolicenia podręczników

historii.

Według rosyjskiego prezydenta nie powinno

być w nich sprzeczności i niejednoznacznych inter-

pretacji.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

1.

Czy kierowane przez Pana ministerstwo, w opar-

ciu o wielokrotnie ogłaszane przez Pana bardzo dobre

stosunki międzypaństwowe, podejmie stosowne dzia-

łania w celu zapobieżenia dalszym tego typu fałszu-

jącym historię publikacjom państwowych mediów

rosyjskich, kwestionującym odpowiedzialność Rosji

za zbrodnię katyńską?

2.

Jakie działania podjął Pan dotychczas w celu

wyeliminowania tego typu fałszerstw z oficjalnej po-

lityki historycznej państwa rosyjskiego?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Interpelacja

(nr 15146)

do ministra środowiska

w sprawie opóźnień samorządów gminnych

Szanowny Panie Ministrze!

Ostatnimi czasy me-

samorządy gminne w związku z opóźnieniami w ogła-

szaniu przetargów na firmę zajmującą się wywozem

śmieci.

Samorządy gminne miały dwa lata na przygoto-

wanie się do przejęcia gospodarki śmieciami.

Chociaż

wydawałoby się, że to wystarczający czas, już teraz

można stwierdzić, że wiele samorządów nie zdąży do

ustawowego terminu 1 lipca 2013 r.

Wiele gmin nie

posiada nawet przygotowanej specyfikacji przetargo-

wej.

Należy zwrócić uwagę na fakt, iż większość gmin

nie miała dotąd do czynienia z przetargami na tak

dużą skalę.

Samorządy mogą spodziewać się proble-

mów na każdym w zasadzie etapie.

Muszą liczyć się

także z błędami w specyfikacjach, które w najgor-

szym razie mogą oznaczać konieczność unieważnie-

nia przetargu.

Ponadto należy bardzo poważnie brać

pod uwagę ryzyko przedłużania się procedur ze

względu na złożoność przetargu.

W konsekwencji

przetargi mogą zabrać sporo więcej czasu, niż śred-

nia statystyczna, która w roku 2011 wynosiła 81 dni.

Zgodnie z ustawą jednostka, która nie wykona

obowiązku ogłoszenia przetargu na odbieranie odpa-

lega administracyjnej karze pieniężnej.

wydłużenia ustawowego terminu 1 lipca 2013 r. dla

samorządów gminnych, które nie zdążyły z przyczyn

od nich niezależnych z realizacją procedur przetar-

gowych?

2.

Jaki podmiot od 1 lipca 2013 r. będzie odpowie-

dzialny za wywóz śmieci z gmin, które nie wywiąza-

ły się z ustawowego terminu?

3.

Czy ministerstwo rozważa odstąpienie od na-

łożenia kar pieniężnych samorządom, które z przy-

85

czyn od nich niezależnych nie wywiązały się z usta-

wowego terminu 1 lipca 2013 r.?

4.

Jakie rozwiązanie ww. problemu proponuje mi-

nisterstwo?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 15147)

do ministra finansów

w sprawie zwolnienia jednostek

napojów alkoholowych na podstawie

jednorazowego zezwolenia

selskiego wpłynęło pismo z prośbą i wnioskiem o uru-

chomienie procedury legislacyjnej mającej na celu

zmianę w prawie podatkowym w zakresie zwolnienia

jednostek ochotniczych straży pożarnych z obowiąz-

ku używania kas fiskalnych podczas sprzedaży na-

pojów alkoholowych na podstawie jednorazowego

zezwolenia.

Jednostki OSP działają na podstawie ustawy Pra-

wo o stowarzyszeniach.

W większości nie prowadzą

żadnej działalności gospodarczej.

Są ważnym ele-

mentem życia społecznego.

Niezwykle ważna jest ich

działalność ratownicza, na którą wszyscy liczymy

podczas nawiedzających nasz kraj klęsk żywioło-

wych.

Zgodnie z ustawą Prawo o stowarzyszeniach

jednostki mogą pozyskiwać środki na swoją działal-

ność ze składek członkowskich, darowizn, spadków,

a także z dochodów z prowadzonej działalności go-

spodarczej.

W przeszłości jednostki miały możliwość

pozyskiwania środków na swoją działalność z orga-

nizacji zabaw tanecznych.

Obecnie jedyną taką moż-

liwością jest organizacja festynu niekiedy połączone-

go z loterią fantową.

Dochód ze sprzedaży napojów

alkoholowych podczas takiego festynu w całości prze-

znaczany jest na działalność statutową, a w wielu

przypadkach na zakup sprzętu do działań ratowni-

czych.

Trudno oczekiwać więc, by druhowie strażacy

działając społecznie i poświęcając swój czas, ponosili

z tego tytułu koszty finansowe.

Zasadnym rozwiąza-

niem z punktu widzenia przepisów podatkowych by-

łoby wprowadzenie zmiany w przepisach podatko-

wych, w taki sposób, jak w przypadku ustawy o grach

losowych, mianowicie określenie wysokości kwoty do

jakiej sprzedaż napojów alkoholowych jest możliwa

bez posiadania kasy fiskalnej.

Przekroczenie tej kwo-

ty natomiast skutkowałoby koniecznością wprowa-

dzenia kasy fiskalnej i odprowadzeniem podatku.

w prawie podatkowym w zakresie zwolnienia jedno-

stek ochotniczych straży pożarnych z obowiązku uży-

wania kas fiskalnych podczas sprzedaży napojów al-

koholowych na podstawie jednorazowego zezwolenia?

2.

Czy ministerstwo rozważa możliwość zmiany

przepisów w taki sposób, by jednostki ochotniczych

straży pożarnych były zobowiązane do posiadania

kasy fiskalnej po osiągnięciu określonej kwoty ze

sprzedaży?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 15148)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

W związku z sytuacją

finansową, jaka występuje w wielu samorządach te-

rytorialnych, wnoszę o zmianę przepisów w zakresie:

1.

Konieczności wypłaty nauczycielom tzw. dodat-

ku wyrównawczego.

Wypłata dodatków wyrównaw-

czych związana jest ze sztucznym ustalaniem pozio-

mu wynagrodzenia, które powinien osiągnąć nauczy-

ciel według stopnia awansu zawodowego.

O wysoko-

ści wynagrodzenia winny decydować elementy zaan-

gażowania i osiąganych wyników w pracy, a nie ad-

ministracyjnie ustalane i obowiązujące kwoty wyna-

grodzenia.

Takie rozwiązania nie wpływają pozytyw-

nie na zaangażowanie nauczyciela w pracę.

2.

Zmiany pensum dla nauczycieli, które obecnie

wynosi 18 godzin.

Jest to najniższe pensum dla na-

uczycieli w Europie.

Określając poziom pensum 18 go-

dzin lekcyjnych przyjęto, że nauczyciel nie może

uczyć więcej, ponieważ będzie przemęczony.

Z obec-

nie obowiązujących rozwiązań w zakresie ustalania

poziomu subwencji oraz wynagrodzeń wynika, że

najwłaściwszym rozwiązaniem jest sytuacja, w której

nauczyciele mają tzw. nadgodziny w wysokości 5–6

godzin lekcyjnych.

W konsekwencji pracują więc 23–

24 godziny dydaktyczne, ponieważ wówczas nauczy-

ciel osiąga wymagany poziom wynagrodzenia.

Za-

sadnym rozwiązaniem problemu byłoby zwiększenie

pensum nauczycieli do minimum 22 godzin.

3.

Zrównania w zakresie konieczności stosowania

przepisów Karty Nauczyciela przez wszystkie pod-

86

mioty prowadzące działalność oświatową.

Brak obo-

wiązku stosowania Karty Nauczyciela przez organy

inne niż samorząd terytorialny powoduje, że przy tej

samej kwocie środków na tzw. ucznia przeliczeniowe-

go, samorząd zobowiązany do stosowania Karty Na-

uczyciela będzie zmuszony do dokładania z innych

dochodów, a podmiot nie będący samorządem będzie

się bilansował w zakresie otrzymanej dotacji i kosz-

tów prowadzącej działalności.

Tego typu rozwiązanie

prawne jest sprzeczne z zasadą, że wszystkie podmio-

ty są równe wobec prawa oraz mogą prowadzić swoją

działalność według tych samych zasad w oparciu

4.

Umożliwienia organom prowadzącym placówki

oświatowe kierowania na emerytury nauczycieli,

którzy spełniają kryteria umożliwiające im przejście

na emeryturę.

Takie rozwiązanie pozwoli na racjo-

nalne zatrudnienie z uwagi na występujący niż de-

mograficzny.

o zajęcie stanowiska wobec ww. postulatów.

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 15149)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie obowiązywania rozporządzenia

poz. 1255) rozszerzono zakres treści wydania rozpo-

rządzenia na podstawie art. 19 ust.4 ustawy z 28 li-

z późn. zm) o wysokość kwoty, o której mowa w art. 15b

ust. 2.

Z art. § 32 ust. 3 rozporządzenia prezesa Rady

sad techniki prawodawczej” wynika, że w wypadku

gdy zmienił się zakres spraw przekazanych, to z chwi-

lą wejścia w życie ustawy zmieniającej (zmieniającej

treść przepisu wykonawczego), taki akt wykonawczy

przestaje obowiązywać.

o odpowiedź: Czy od dnia 1.01.2013 r. obowiązuje roz-

Poseł Eugeniusz Czykwin

(nr 15150)

do prezesa Rady Ministrów

czych.

Wprowadzony specjalny zasiłek opiekuńczy

zek alimentacyjny.

Z art. 128 K.r.o. wynika, że obowiązek alimenta-

cyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeń-

stwo.

Nie dotyczy jednak małżonków.

Stanowisko

MPiPS w tym zakresie, opublikowane na stronie in-

ternetowej (komunikat z dnia 31.01.2013 r. po mie-

sięcznym okresie obowiązywania znowelizowanej

ustawy!), stwierdza, że obowiązek alimentacyjny

między małżonkami jest wywodzony z „doktryny

prawa rodzinnego” z art. 27 K.r.o. O ile mi wiadomo,

art. 7 Konstytucji RP stanowi, że organy władzy pub-

więc powołanie się na jakąkolwiek „doktrynę” nie

może mieć miejsca.

Ponadto uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 lip-

ca 2011 r., znak: III CZP 39/11, jednoznacznie stwier-

dza, że „pomiędzy obowiązkiem ustanowionym

w art. 27 K.r.o., a obowiązkiem alimentacyjnym

(art. 128 i nast. oraz art. 60 K.r.o.) istnieje pewne

podobieństwo, jednak o tożsamości tych obowiązków

nie może być mowy”.

Z wyżej wymienionej uchwały

wynika, że w czasie trwania małżeństwa nie istnieje

obowiązek alimentacyjny sensu stricto.

o odpowiedź: Czy ministerstwo przewiduje noweliza-

cję ustawy o świadczeniach rodzinnych w wyżej wy-

mienionym zakresie?

Poseł Eugeniusz Czykwin

(nr 15151)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zamiarów sprzedaży budynku

Dotarły do mnie informacje o planach sprzedaży

budynku Konsulatu RP w Kolonii.

Na pewno Pan

Minister zdaje sobie sprawę z bardzo trudnej sytuacji

87

Polonii w Niemczech.

Pozbycie się prestiżowego bu-

dynku konsulatu będzie odczytane jako kolejne dzia-

łanie na szkodę mniejszości polskiej przez Minister-

stwo Spraw Zagranicznych.

Brak aktywnej polityki

rządu już obecnie pozostawił Polonię bez opieki ze

strony Polski.

Przejawia się to na przykład w działa-

niach Jugendamtów, braku ochrony języka polskiego

czy braku możliwości reprezentacji mniejszości pol-

skiej w instytucjach niemieckich.

Budynek konsulatu w Kolonii jest miejscem spot-

kań i kulturalnego życia Polaków w Niemczech.

Sta-

nowi ośrodek jednoczący naszych rodaków na ob-

czyźnie.

Znajduje się w prestiżowej dzielnicy Kolonii,

natomiast planowana, nowa lokalizacja konsulatu

podobno sąsiaduje z domami publicznymi i znajduje

się w dużo gorszej dzielnicy miasta.

Uważam decyzję

Pana Ministra o planowanej sprzedaży budynku kon-

sulatu RP za złą z punktu widzenia interesów Polonii

i mam nadzieję, że rozważy Pan jej zmianę, zwłasz-

cza że wokół planów sprzedaży budynku powstała zła

atmosfera i narosło wiele wątpliwości co do słuszno-

ści działań kierowanego przez Pana resortu w tej

sprawie.

1.

Dlaczego polski rząd zamierza sprzedać budy-

nek konsulatu RP w Kolonii?

Dlaczego odwołana zo-

stała ze stanowiska konsul RP?

2.

Czy dokonano wyceny obiektu i na ile ustalono

jego wartość?

3.

Na jakiej podstawie ministerstwo prowadzi

sprzedaż infrastruktury dyplomatycznej za granicą,

np. we Francji?

4.

Dlaczego ministerstwo nie rozmawia ze środo-

wiskami polonijnymi na temat innych możliwości

funkcjonowania budynku konsulatu?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15152)

do ministra pracy i polityki społecznej

Osoby zajmujące się obłożnie chorymi mogą otrzy-

mywać dwa rodzaje świadczeń: dodatek pielęgnacyj-

ny lub zasiłek pielęgnacyjny.

To pierwsze świadczenie

wynosi obecnie 173 zł 10 gr, natomiast zasiłek wyno-

si od 2006 r. 153 zł.

Oba te świadczenia kierowane są

do osób spełniających podobne wymagania.

Nie mogę

więc zrozumieć dlaczego nie zostały one przez rząd

zrównane.

Weryfikacja świadczeń powinna była na-

stąpić w 2009 r., ponieważ zgodnie z ustawą o świad-

czeniach rodzinnych podlegają one weryfikacji co

3 lata.

Niestety pomimo interwencji rzecznika praw

obywatelskich w grudniu 2009 r. rząd zaniechał we-

ryfikacji.

Uważam takie postępowanie za jawnie nie-

sprawiedliwe i utrwalające podziały społeczne oraz

pogłębienie fatalnej sytuacji bytowej wielu osób.

które pozwolą na wyrównanie zasiłku pielęgnacyjne-

go do kwoty dodatku pielęgnacyjnego?

nej sytuacji finansowej wielu rodzin korzystających

z zasiłku pielęgnacyjnego?

3.

Dlaczego pomimo przepisów ustawy o co trzy-

letniej weryfikacji świadczeń, zasiłek pielęgnacyjny

pozostaje w kwocie z 2006 r.?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

(nr 15153)

do ministra transportu,

planów likwidacji połączeń kolejowych

na Podkarpaciu oraz Zakładu Linii Kolejowych

w Rzeszowie

Ostatnio dochodzą do mnie niepokojące sygnały

o zamiarach likwidacji Zakładu Linii Kolejowych

w Rzeszowie.

Likwidacja miałaby polegać na podpo-

rządkowaniu linii kolejowych centralnej części woje-

wództwa Zakładowi Linii Kolejowych w Krakowie,

natomiast koleje południowego Podkarpacia miałyby

znaleźć się pod dyrekcją Zakładu Linii Kolejowych

w Nowym Sączu.

Zagrożenie istnienia zakładu w Rze-

szowie jest realne z tego względu, że spółka Polskie

sieci kolejowej w Polsce chce zlikwidować aż około

200 km linii kolejowych na Podkarpaciu, a więc naj-

większy procent spośród 2 tys. km linii w całej Pol-

sce.

Do tras w województwie podkarpackim zagrożo-

nych likwidacją należą następujące linie: Zagórz

– Łupków, Zagórz – Krościenko, Dębica – Mielec – Oci-

ce, Munina – Horyniec-Zdrój – Werchrata – Hreben-

ne.

Takie działania, Panie Ministrze, odczytuję jako

celowe działanie na szkodę województwa.

Nie dość,

że Podkarpacie ma najsłabiej rozwiniętą sieć kolejo-

wą w Polsce i należy do najbiedniejszych w kraju, to

na dodatek właśnie w naszym województwie planuje

się zamknąć najwięcej linii kolejowych.

Przeprowa-

dzenie opisywanych zmian spowoduje masowe zwol-

88

województwa.

Już w chwili obecnej wskaźnik bezro-

bocia na Podkarpaciu wynosi 20%.

Z kolei wyprowa-

dzenie Zakładu Linii Kolejowych poza województwo

spowoduje znaczne pogorszenie się współpracy mię-

dzy lokalnymi samorządami a spółką zarządzającą

infrastrukturą kolejową, jaką jest PKP PLK SA, dal-

szą degradację kolei na Podkarpaciu oraz obniżenie

jakości świadczonych przez PKP usług.

Panie Ministrze, pragnę poinformować, że nasze

województwo już utraciło niedawno zakład w spółce

PKP Cargo przez przyłączenie go do oddziału w No-

wym Sączu.

Parę lat wcześniej został zlikwidowany

zakład w Rzeszowie w spółce PKP Energetyka po-

przez przyłączenie go do Zakładu Południowego

w Krakowie.

W chwili obecnej planuje się zlikwido-

wać ostatnią firmę w jednej ze spółek kolejowych,

jakim jest właśnie Zakład Linii Kolejowych w Rze-

szowie.

Czy takie działania Pana Ministra nie są

przejawem celowej i zamierzonej polityki wobec Pod-

karpacia?

Jesteśmy nauczeni smutnym doświadczeniem z lat

poprzednich, kiedy koleje w naszym województwie

były zarządzane przez ówczesną południową DOKP

Kraków.

Oznaczało to degradację kolei w naszym re-

gionie.

Wiele działań na rzecz rozwoju kolei na Pod-

karpaciu było blokowanych przez krakowską dyrek-

cję.

Na przykład linię Rzeszów – Ocice, stanowiącą

najkrótszą trasę z Rzeszowa do Warszawy, na odcin-

ku należącym do południowej DOKP Kraków, zde-

gradowano na początku lat dziewięćdziesiątych do

linii o znaczeniu miejscowym.

Odwołano z niej

wszystkie dalekobieżne pociągi, w ogóle nie remon-

towano, a w konsekwencji doprowadzono do za-

mknięcia.

Obawiam się, że po likwidacji zakładu

w Rzeszowie mogą się nasilić działania zmierzające

do ponownego zamknięcia dopiero co remontowanej

linii i wielkim trudem wywalczone pieniądze na jej

rewitalizację poszłyby na marne.

Po likwidacji zakładu w Rzeszowie można się oba-

wiać, czy kiedykolwiek będzie zmodernizowana część

peronowa dworca w Rzeszowie.

Inwestycja, która już

od wielu lat jest oczekiwana przez mieszkańców

wciąż nie może doczekać się realizacji.

Co do budyn-

ku dworca w Rzeszowie, nie jest prawdą, jak Pan od-

pisał na ostatnią moją interpelację, jakoby w czasie

remontu budynku zostały zainstalowane schody dla

niepełnosprawnych i zmodernizowane toalety.

Po-

nadto w czasie kosmetycznego remontu budynku nie

wymieniono niestety przestarzałych, awaryjnych i wy-

świetlających błędne informacje tablic wizualnych na

nowocześniejsze.

Nie wyremontowano również da-

chu, przez co w głównym holu już widać zacieki na

suficie.

Zapraszam Pana Ministra do Rzeszowa po-

ciągiem, żeby zobaczył Pan na własne oczy, jaki wi-

dok wita podróżnych: brak dachu, zniszczone za ni-

skie perony, stare awaryjne wyświetlacze, tunel, któ-

ry przy większych opadach jest bezużyteczny.

Wracając do linii nr 71 Rzeszów – Ocice, Pan Mi-

nister już w odpowiedzi na różne interpelacje dawał

do zrozumienia, że ta linia jest ważna z uwagi na to,

że stanowi najkrótsze połączenie nie tylko z Warsza-

wy do Rzeszowa, ale także dalej w Bieszczady i nie-

bawem będzie zelektryfikowana.

Dostrzegam jednak

pewne niepokojące symptomy: sprawa dalszej moder-

nizacji tej linii jest zupełnie pomijana w branżowych

mediach, to jest „Kurierze Kolejowym”, „Wolnej dro-

dze” czy „Infratorze”.

Na stronie internetowej PLK,

w dziale poświęconym planowanym inwestycjom, nie

ma ani słowa o linii Rzeszów – Ocice.

Bardzo dużo

pisze się o linii Kraków – Rzeszów i zwiększeniu

prędkości do 160 km/h.

Coraz częściej pisze i mówi

się, że zmodernizowana trasa Kraków – Rzeszów po-

zwoli na skrócenie podróży ze stolicy Podkarpacia do

Warszawy.

Pragnę podkreślić, że mieszkańców Pod-

karpacia interesuje przede wszystkim modernizacja

najkrótszej trasy do Warszawy, czyli linia nr 71 przez

Ocice, a dalej przez Sandomierz, Skarżysko i Radom.

Nie rozumiem, dlaczego media próbują ukształtować

opinię publiczną argumentem, że dzięki modernizacji

linii Kraków – Rzeszów, uda się szybciej podróżować

do Warszawy.

Porzucenie planów modernizacji linii

Rzeszów – Ocice grozi uzależnieniem Podkarpacia

od Krakowa i ograniczaniem połączeń w przyszłości

połączeń do Rzeszowa, ale i innych miast, znajdują-

cych się na wschód oraz zakorkowaniem trasy, jeśli

pozostanie ona bez alternatywy.

Brak planów dalszej

modernizacji linii nr 71 spotyka się ze zdecydowanym

sprzeciwem mieszkańców Podkarpacia, którzy uwa-

żają się za marginalizowanych przez rząd.

Remont

linii z Krakowa do Medyki może grozić podporząd-

kowaniem Podkarpacia tranzytowi z zachodu na

wschód przy jednoczesnej degradacji i wyniszczeniu

sieci kolejowych biegnących z południa na północ wo-

jewództwa.

1.

Co ministerstwo transportu zamierza zrobić,

aby zmiany w spółce Polskie Linie Kolejowe SA były

prowadzone z uwzględnieniem interesów wszystkich

województw i by w każdym z nich istniał Zakład Li-

nii Kolejowych?

2.

Jak logicznie wytłumaczy Pan fakt istnienia po

planowanych zmianach dwóch zakładów w wojewódz-

twie małopolskim i ani jednego na Podkarpaciu?

3.

Czy poza likwidacją 200 km wyżej wymienio-

nych linii nie ma innego rozwiązania restrukturyza-

cji z uwzględnieniem oczywistych interesów Podkar-

pacia?

Czy nie można wspólnie z samorządem woje-

wództwa i załogą rzeszowskiego zakładu opracować

rozwiązań zmierzających do doprowadzenia linii do

rentowności, tym bardziej, że przed nami kolejna

unijna perspektywa finansowa na lata 2014–2020?

4.

Dlaczego w kolejowych mediach oraz w planach

inwestycyjnych spółki PLK sprawa linii Rzeszów

– Ocice nie jest obecna?

5.

Czy fundusze na elektryfikację linii kolejowej

Rzeszów – Ocice nie są zagrożone?

Jak Pan Minister

widzi dalsze etapy rewitalizacji linii?

89

6.

Dlaczego rzeszowski dworzec jest wyłączony

z remontu linii E30?

Jakie są szanse na włączenie

remontu części peronowej dworca w przeprowadzane

obecnie inwestycje na tym odcinku?

7.

Dlaczego Rzeszów jako jedyne miasto zostało

pominięte w planach remontowych dworca, kiedy

Przemyśl i Tarnów posiadają kompletnie odremonto-

wane, nowoczesne dworce?

8.

Z kim uzgadniane były plany likwidacji 200 km

linii kolejowych?

9.

Jakie jest stanowisko samorządu województwa

podkarpackiego i innych właściwych ze względu na

położenie geograficzne jednostek samorządu teryto-

rialnego w sprawie planowanej likwidacji połączeń

kolejowych na terenie województwa podkarpackiego?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

(nr 15154)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich kilku la-

tach wybudowanych zostało wiele kilometrów dróg

krajowych, wykonano wiele obwodnic.

Na drodze

krajowe DK 50 relacji Sochaczew – Mińsk Mazowie-

cki zostały jeszcze tylko dwa punkty wymagające ob-

wodnic.

Jest to Góra Kalwaria i Kołbiel.

W Kołbieli

na skrzyżowaniu dróg DK 50 i DK 17 od lat funkcjo-

nuje rondo, na którym przez całą dobę występuje ko-

rek, zarówno od strony Grójca, jak i od strony Mińska

Mazowieckiego.

Brak obwodnicy Kołbieli poważnie

utrudnia życie i stwarza niebezpieczne sytuacje dla

życia i zdrowia kierowców oraz mieszkańców miej-

scowości przy DK 50 (Rudna, Rudzienko, Kołbiel).

Podobny problem występuje w Górze Kalwarii.

1.

Czy ministerstwo ma określony harmonogram

przebudowy drogi krajowej DK 50, w którym uwzględ-

niania jest budowa obwodnicy Kołbieli, a jeżeli tak,

to jaki jest przewidywany termin rozpoczęcia i za-

kończenia prac?

2.

Czy ministerstwo ma określony harmonogram

uwzględniania jest budowa obwodnicy Góry Kalwa-

poczęcia i zakończenia prac?

3.

Czy ministerstwo planuje przeznaczyć środki

unijne z perspektywy finansowej na lata 2014–2020

na budowę obwodnic Kołbieli i Góry Kalwarii?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

(nr 15155)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie nowej koncepcji finansowania

Szanowna Pani Minister!

Z uwagą i obawą przy-

glądam się Pani poczynaniom w zakresie tzw. refor-

my mającej dotknąć polski sport.

Jako poseł na Sejm

RP odbieram również niepokojące sygnały od róż-

nych środowisk sportowych, i nie mówię tu jedynie

o działaczach, lecz o ludziach aktywnie sport upra-

wiających, których Pani „reforma” dotyka w sposób

najbardziej dotkliwy.

Już na pierwszy rzut oka widać

wielką uznaniowość w kwalifikacji poszczególnych

dyscyplin sportowych do grup, od których zależy

możliwość pozyskiwania finansowania ze środków

ministerstwa.

Jako przykład może posłużyć zakwalifikowanie

sportów bilardowych do tzw. grupy III, co praktycz-

nie uniemożliwia pozyskiwanie tej organizacji dopłat

ze środków ministerstwa sportu.

O dziwo, uzasad-

niając potrzebę dokonania „reformy”, Pani Minister

wskazywała, iż głównym celem jest pozbawienie fun-

duszy tych sportowych organizacji, których zawod-

nicy bądź to nie uzyskują żadnych wymiernych suk-

cesów, bądź to markując statutową działalność, słu-

żą jedynie „pasieniu” działaczy.

W przypadku Polskiego Związku Bilardowego ani

jeden, ani drugi argument nie znajduje uzasadnienia.

Polscy reprezentanci w ostatnim czasie zdobyli 147

medali, Polska – dzięki aktywności związku – była

gospodarzem ponad 40 turniejów międzynarodo-

wych, w zajęciach z młodzieżą bierze udział w skali

kraju kilka tysięcy dzieci i młodzieży.

Warto dodać

przy tym, iż wpływy z dotacji ministerstwa sportu

stanowią jedynie i aż 40% całego budżetu PZB.

Pozostaje zatem zadać pytania:

1.

Kto i dlaczego uznał takie dyscypliny sportu

jak bilard za niewarte rozwijania przy udziale pań-

stwowych środków?

2.

Co szczególnego wyróżniało dyscypliny zakwa-

lifikowane do „wyższych grup”, iż uznano, że sport

taki jak bilard jest gorzej pozycjonowany?

3.

Ile ministerstwo sportu wydało na płace w 2012 r.

– wynagrodzenia podstawowe oraz premie – oraz ile

te wydatki wynosiły w 2008 r.?

90

4.

Ile ministerstwo sportu kosztowały w 2012 r.

podróże służbowe i wydatki reprezentacyjne oraz ile

5.

Ile ministerstwo sportu wydało pieniędzy na

zewnętrzne usługi konsultacyjne, doradcze i prawne

6.

Ile (w przeliczeniu na etaty) wynosiło zatrud-

nienie w ministerstwie sportu w 2008 r. oraz 2012 r.?

Pytania nr 3, 4, 5 są szczególnie istotne w aspek-

cie zapowiedzi Pani Minister dotyczących walki z roz-

pasaniem działaczy sportowych i nieefektywnego

wykorzystywania środków państwowych.

Jako wzór

w tym zakresie powinno służyć samo ministerstwo

sportu – zwłaszcza jego urzędnicy lub zewnętrzni do-

radcy posiadają tak daleko idące kompetencje, które

pozwalają im arbitralnie podejmować decyzje doty-

czące pogrzebania niektórych dyscyplin sportowych

w Polsce.

Poseł Jan Cedzyński

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

(nr 15156)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie niesprawiedliwego

podziału władzy rodzicielskiej

Szanowny Panie Ministrze!

W 2009 r. sądy wyda-

ły 40 973 orzeczenia dotyczące opieki nad dziećmi

w sprawach o rozwód i separację.

W zaledwie 1544

przypadkach sądy przyznawały władzę rodzicielską

ojcu.

W 2010 r. w wyniku rozstrzygnięcia 37 915

spraw przyznano 1562 ojcom władzę rodzicielską.

W 2011 r. przy 39 288 orzeczeniach władzę rodziciel-

ską przyznano 1674 ojcom.

W tych latach przyznano

prawa rodzicielskie obojgu rodzicom w następującej

liczbie przypadków: w 2009 r. w 17 040 przypadkach,

w 2010 r. w 13 871 przypadkach, w 2011 r. w 13 871

przypadkach.

Organizacje działające na rzecz ojców

alarmują, że kobiety często nadużywają przyznanego

im prawa władzy rodzicielskiej do uniemożliwienia

lub utrudniania ojcom kontaktu z dziećmi, a w prak-

tyce większe prawa i wpływy na wychowanie dziecka

ma konkubent matki niż biologiczny ojciec.

Na całym

świecie prowadzonych jest wiele badań na temat

wpływu wychowywania dzieci bez ojca.

Wynika z nich

m.in., że 63% samobójstw wśród młodzieży występu-

je w populacji z rodzin, gdzie nie było ojców, 85%

wszystkich dzieci, które wykazują zaburzenia beha-

wioralne, pochodzi z rodzin, w których nie było ojca,

71% porzucających szkołę pochodzi z rodzin, w któ-

rych nie było ojca, 85% młodzieży siedzącej w więzie-

niach dorastało w rodzinach, w których nie było ojca.

W związku z widoczną i tragiczną w skutkach

dyskryminacją mężczyzn przy przyznawaniu praw

pełnienia władzy rodzicielskiej proszę o odpowiedź

na następujące pytania:

1.

23 lipca 2012 r. spotkał się Pan z przedstawi-

cielami Forum Matek Przeciw Dyskryminacji Ojców.

Jakie działania po tym spotkaniu zlecił Pan swojemu

resortowi?

Proszę o przesłanie danych na temat ich

realizacji.

2.

Jakie możliwości rozwiązania tego problemu

przewiduje Ministerstwo Sprawiedliwości?

3.

Jak ocenia Pan zmiany w Kodeksie rodzinnym

i opiekuńczym zaproponowane przez Forum Matek

Przeciw Dyskryminacji Ojców?

4.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości ma własne

propozycje zmian ustawowych w tej sprawie?

Jeśli

tak, to jakie i kiedy zostaną one skierowane do prac

parlamentarnych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Armand Kamil Ryfiński

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

(nr 15157)

do ministra transportu,

interpretacji przepisów

obowiązku wykonania

i przedłożenia zamiennego

projektu budowlanego

W związku z wątpliwościami co do zasadności na-

łożonego przez powiatowego inspektora nadzoru bu-

dowlanego obowiązku przedłożenia projektu budow-

lanego zamiennego dotyczącego budynku mieszkal-

nego przebudowanego na podstawie projektu i decy-

zji z roku 1974 z istotnym odstępstwem od zatwier-

dzonego projektu budowlanego pragnę zapytać:

Czy w przypadku gdy proces inwestycyjny i po-

stępowanie administracyjne z nim związane zakoń-

czyło się w latach 70. ubiegłego wieku, do sprawy

realizacji tego procesu można stosować przepisy

obecnie obowiązujące?

Czy niewykonanie obowiązku przedłożenia pro-

jektu budowlanego zamiennego może skutkować roz-

biórką wspomnianego obiektu?

Poseł Piotr Polak

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

91

Interpelacja

(nr 15158)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wyeliminowania niekorzystnych

zapisów w obowiązującej ustawie

Szanowny Panie Premierze!

Zarząd Stowarzyszei-

nia Gmin Uzdrowiskowych Rzeczypospolitej Polskiej

wystąpił z wnioskiem o zmianę niekorzystnych zapi-

sów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowi-

nach uzdrowiskowych, które zdaniem wnioskodaw-

ców utrudniają rozwój gmin o statusie uzdrowiska.

Chodzi przede wszystkim o art. 2 pkt 13 powyższej

ustawy, który wprowadza znaczne ograniczenia w roz-

woju miast i gmin uzdrowiskowych.

Utrudnia on roz-

wój lokalnej przedsiębiorczości działającej w strefie

C, na ogół obejmującej dosyć rozległe obszary położo-

ne w znacznej odległości od bezwzględnie chronio-

nych stref A i B, gdzie rygory, jeśli chodzi o możliwość

lokowania obiektów służących działalności gospodar-

czej, są jeszcze większe.

Zarząd stowarzyszenia zwró-

cił się do przewodniczącego Sejmowej Komisji Samo-

o podjęcie inicjatywy ustawodawczej celem wyelimino-

wania niekorzystnych zapisów w powyższej ustawie.

Problem tkwi w definicji zakładu przemysłowego,

która pojawia się w treści art. 2 pkt 13 ustawy o lecz-

wych, która brzmi: „zakład przemysłowy – zespół

wych w nowy produkt”.

Zapis ten wyklucza powsta-

wanie na terenach gmin uzdrowiskowych zakładów

nastawionych na działalność wytwórczą, która w ża-

den sposób nie wpływałaby na degradację środowi-

ska i nie stanowiłaby zagrożenia dla walorów środo-

wiskowych danego obszaru.

Przepis ten jest kryty-

kowany przez samorządowców gmin uzdrowisko-

wych i jest przyczyną wielu konfliktów pomiędzy

nimi a potencjalnymi inwestorami.

Nie zezwala on

bowiem na lokalizację nawet zupełnie nieuciążliwego

zakładu produkcyjnego takiego jak rozlewnia wód

czy ciastkarnia, gdyż w myśl art. 2 pkt 13 jest to za-

kład przemysłowy.

Według członków Stowarzyszenia

Gmin Uzdrowiskowych Rzeczpospolitej Polskiej de-

finicja zakładu przemysłowego jest zbędna wobec

treści innego przepisu tej samej ustawy, a mianowicie

art. 38a ust. 1 pkt 1i, który zabrania budowy „obiek-

tów budowlanych mogących zawsze znacząco oddzia-

ływać na środowisko, w szczególności takich jak:

jątkiem obiektów budowlanych służących poprawie

stanu sanitarnego uzdrowiska, w szczególności ta-

kich jak: sieć wodno-kanalizacyjna, sieć gazowa, kot-

łownie gazowe, wiercenia wykonywane w celu ujmo-

wania wód leczniczych”.

Zapis ten według zarządu

stowarzyszenia w zupełności wystarcza do zapewnie-

nia niezbędnej ochrony naturalnych surowców lecz-

niczych i walorów uzdrowiskowych.

Zniesienie lub

ewentualna redefinicja „zakładu przemysłowego”

(art. 2 pkt 13) rozwiązałaby powstały problem i umoż-

liwiłaby lokalizowanie nieszkodliwych dla środowi-

ska i walorów uzdrowiskowych inwestycji oraz dalszy

rozwój miast i gmin o statusie uzdrowiska, zwłaszcza

takich jak miasta Augustów i Supraśl w wojewódz-

twie podlaskim, w których funkcja uzdrowiskowa

spełnia istotne znaczenie, ale nie jest ona głównym

źródłem dochodów i najważniejszym czynnikiem roz-

woju tych miast.

poz. 350, z późń. zm.), uprzejmie proszę Pana Premie-

wie?

Czy rząd poparłby projekt nowelizacji ustawy

zmierzający do rozwiązania powyższego problemu?

2.

Czy rząd zamierza w najbliższym czasie wystą-

pić z inicjatywą ustawodawczą eliminującą powyższy

zapis bądź zmierzającą do zredefiniowania pojęcia

„zakładu przemysłowego”, aby zmienić jego brzmie-

nie, zawarte w obecnie obowiązującej ustawie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Augustów, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15159)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rosyjskiego szpiega

Szanowny Panie Premierze!

W związku z otrzy-

manymi informacjami oraz zawartymi w artykule

Witolda Gadowskiego pt. „Szpieg, »kret« i »Podwójny

Krawiec«”, opublikowanym w tygodniku „W Sieci”,

proszę o odpowiedź na następujące pytania:

negocjowali z przedstawicielami mediów nierozpo-

wszechnianie ww. artykułu?

Jakie osoby prowadziły

te rozmowy, jaka była ich podstawa prawna, kto wy-

dał takie polecenie?

2.

Kiedy Agencja Wywiadu otrzymała od służb

amerykańskich informacje o osobie wymienionej

92

w artykule jako „Profesor” i jej powiązaniach z so-

wieckim/rosyjskim wywiadem?

3.

Czy prezes Rady Ministrów został poinformo-

wany o podejrzeniach w sprawie „Profesora”?

4.

Jakie zostały podjęte działania w celu wyjaśnie-

nia informacji uzyskanych od służb sojuszniczych?

Która służba specjalna prowadziła te działania?

5.

Czy „Profesor” posiada poświadczenie bezpie-

czeństwa osobowego?

Jeśli tak, to do jakiej klauzuli?

6.

Czy we wcześniejszych latach było wobec niego

prowadzone postępowanie sprawdzające w ramach

procedury poświadczenia bezpieczeństwa osobowe-

go?

Która służba specjalna je prowadziła?

Jaka była

data wydania kolejnych poświadczeń?

7.

Czy obecnie „Profesor” posiada dostęp do ma-

teriałów niejawnych?

8.

Czy zidentyfikowano jakiekolwiek osoby pracu-

jące na rzecz „Profesora” czy też z góry przyjęto wy-

godną hipotezę, iż działał on sam?

9.

Czy osoby, od których „Profesor” uzyskiwał

wrażliwe dane, dalej pracują w służbach oraz w ad-

ministracji państwowej?

10.

Czy obecne kontakty „Profesora” są w dal-

szym ciągu monitorowane przez służby kontrwywia-

dowcze?

11.

Czy rosyjski szpieg/szpiedzy, na których ist-

nienie w strukturze ABW wskazuje ww. tygodnik,

został zidentyfikowany?

12.

Czy po ucieczce osoby opisanej w artykule jako

Samożniew w UOP/ABW prowadzono działania wy-

jaśniające, których celem była weryfikacja tezy o prze-

cieku?

13.

Czy osoba, która mogła być źródłem przecieku

(de facto dokonała zdrady państwa), nie została zi-

dentyfikowana i kontrwywiad nie prowadził działań

poszukiwawczych aż do skutku?

14.

Czy osoba, która mogła być źródłem przecie-

ku, została zwolniona ze służby czy też toleruje się

jej obecność, aby skandal z ich ujawnieniem nie uka-

zał Polski w negatywnych świetle w oczach sojusz-

ników?

15.

Czy rozpracowano całą siatkę szpiegowską

zbudowaną przez minione lata przez „Profesora”?

Czy uwzględniono, iż mógł mieć następcę, który po-

został aktywny po wycofaniu „Profesora” z czynnej

sieci agenturalnej?

16.

Czy uwzględniono, że osoba w polskich służ-

bach, która ostrzegła Samożniewa, mogła budować

siatkę swoich współpracowników wewnątrz polskich

służb specjalnych?

Czy taką hipotezę postawiono?

Jak ją zweryfikowano?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15160)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

działań podległego prezesowi Rady Ministrów

Centrum Antyterrorystycznego (CAT) ABW

zaniem – jak wynika z dokumentów ujawnionych

przez portal wPolityce.pl – w kwietniu 2010 r. przez

podległą Panu Premierowi SWW innym służbom

i instytucjom informacji o zagrożeniu dla samolotu

Unii Europejskiej przewożącego głowę państwa

przed tragiczną w skutkach wizytą prezydenta RP

faktem, iż w ciągu kilkunastu dni poprzedzających

katastrofę w Rosji doszło do trzech poważnych zama-

chów terrorystycznych: 29 marca eksplodowały bom-

by na dwóch stacjach moskiewskiego metra: Łubian-

ka i Park Kultury, 31 marca przeprowadzono zamach

w Dagestanie, 4 kwietnia doszło do zamachu bombo-

wego na trasie kolejowej Moskwa – Baku, natomiast

8 kwietnia doszło do przewrotu w sąsiadującym z Ro-

sją Kirgistanie, proszę o odpowiedź na następujące

pytania:

1.

Czy Centrum Antyterrorystyczne ABW po otrzy-

maniu informacji o zagrożeniu dla samolotu Unii

Europejskiej z głową państwa na pokładzie przed wi-

zytą 10 kwietnia 2010 r. dokonało odpowiednich za-

strzeżeń w bazie, której rzekomo używa do prowa-

dzenia ochrony i osłony najważniejszych osób w pań-

stwie?

2.

Czy w związku z wymienionymi powyżej zama-

chami terrorystycznymi na terenie Rosji na kilka dni

przed wizytą w tym kraju najważniejszych urzędni-

ków państwowych, w tym dowódców wszystkich ro-

dzajów Sił Zbrojnych, CAT ABW sformułowało jaki-

kolwiek zastrzeżenia co do przedmiotowej wizyty?

3.

Jakie kroki poczyniło CAT ABW po uzyskaniu

w kwietniu informacji o możliwym zamachu terrory-

stycznym na samolot UE przewożący głowę państwa?

ło przedmiotową informację do Kancelarii Prezydenta

RP oraz do Biura Bezpieczeństwa Narodowego?

5.

Czy przedmiotowa informacja sprawiła, iż co-

kolwiek zmieniło się w działaniu ABW, np. został

podwyższony stopień zagrożenia?

6.

Czy CAT ABW przekazał to ostrzeżenie BOR;

czy CAT ABW sporządziło „mapę potencjalnych za-

grożeń” przed wizytą prezydenta RP w Katyniu?

7.

Czy katastrofa smoleńska sprawiła, iż cokol-

wiek zmieniło się w działaniu ABW w pierwszych

godzinach/dniach po tragedii, np. został podwyższo-

ny stopień zagrożenia?

93

8.

Kto imiennie odpowiadał za koordynację dzia-

łań służb specjalnych w związku z wylotem 10 kwiet-

nia 2010 r.?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 15161)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie posiadania

Szanowny Panie Premierze!

Według informacji

tygodnika „W Sieci” w dniu 11 kwietnia 2010 r. pod-

ległe Panu Rządowe Centrum Bezpieczeństwa (RCB)

rozesłało do najważniejszych instytucji państwowych

raport dobowy, z którego wynikało, iż nie stwierdzo-

no zagrożenia terrorystycznego na ten dzień, pomi-

mo iż dzień wcześniej w Smoleńsku, w dotąd niewy-

jaśnionych okolicznościach, rozbił się państwowy

samolot TU-154M nr 101 z 96 osobami na pokładzie.

powyższy komunikat?

2.

Skąd RCB wiedziało, że 10 kwietnia 2010 r. nie

doszło do zamachu terrorystycznego?

3.

Dlaczego, formułując przedmiotowy komuni-

kat, RCB zataiło przekazane przez Służbę Wywiadu

Wojskowego ostrzeżenie o zagrożeniu dla samolotu

4.

Czy, formułując przedmiotowy komunikat,

RCB uwzględniło i w jakim zakresie informacje na-

pływające w ciągu kilkunastu dni poprzedzających

katastrofę o tym, że w Rosji doszło do trzech poważ-

nych zamachów terrorystycznych: 29 marca eksplo-

dowały bomby na dwóch stacjach moskiewskiego me-

tra: Łubianka i Park Kultury, 31 marca przeprowa-

zamachu bombowego na trasie kolejowej Moskwa

– Baku, zaś 8 kwietnia doszło do przewrotu w sąsia-

dującym z Rosją Kirgistanie?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 15162)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przekazywania przez

o możliwym ataku terrorystycznym

niem przez portal wPoliyce.pl informacji, iż Służba

Wywiadu Wojskowego otrzymała ostrzeżenie o moż-

wożący głowę państwa w kwietniu 2010 r., ale nie

uwzględniła tego zagrożenia w biuletynach rozsyła-

nych do najwyższych urzędników państwowych, pro-

1.

W jaki sposób powyższa informacja została zwe-

ryfikowana przed nadaniem jej ostatecznego kształtu

jako informacji dla prezesa Rady Ministrów?

Czy in-

formacja została przekazana bez jej pogłębienia?

2.

Kiedy z powyższym meldunkiem zapoznał się

odpowiadający za lot do Smoleńska 10 kwietnia

2010 r.

Tomasz Arabski?

3.

Jakie działania podjął Tomasz Arabski po uzy-

skaniu powyższej informacji?

4.

Jaka jeszcze służba informowała w kwietniu

2010 r.

Pana Premiera o możliwym ataku terrory-

stycznym na samolot UE z głową państwa na pokła-

dzie?

przekazały przedmiotową informację do Kancelarii

dowego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 15163)

do prezesa Rady Ministrów

wiedzią najwyższego w Polsce urzędnika państwo-

wego prezydenta RP Bronisława Komorowskiego,

opublikowaną w tygodniku „Wprost”, z której wyni-

ka, iż główną tezą raportu Komisji Badania Wypad-

ków Lotniczych Lotnictwa Państwowego z badania

„zdarzenia lotniczego nr 192/2010/11 samolotu TU-

94

lądowania w niedopuszczalnie złych warunkach pogo-

dowych”, proszę o odpowiedź na następujące pytania:

przekazywane były – czy to przez ww. komisję, czy

też inne podległe Panu organy, np. służby specjalne

– informacje, z których wynikałoby, że przyczyną tra-

gedii w dniu 10 kwietnia 2010 r. była próba lądowa-

nia przez pilotów samolotu TU-154M w niedopusz-

czalnie złych warunkach pogodowych?

2.

Kiedy po raz pierwszy Bronisław Komorowski

został zapoznany z ustaleniami Komisji Badania Wy-

padków Lotniczych Lotnictwa Państwowego?

3.

Czy Bronisław Komorowski informował Pana

Premiera bądź podległych Panu urzędników, o tym,

iż posiada wiedzę na temat okoliczności przeczących

oficjalnym ustaleniom Komisji Badania Wypadków

Lotniczych Lotnictwa Państwowego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 15164)

do prezesa Rady Ministrów

macją, iż w Ministerstwie Spraw Zagranicznych pra-

cuje 131 byłych tajnych współpracowników służb

PRL, z czego 7 z nich kieruje polskimi placówkami

dyplomatycznymi, oraz mając na względzie ustawowe

kompetencje podległej Panu Premierowi Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego w zakresie działań kontr-

wywiadowczych oraz wydawania poświadczeń bez-

pieczeństwa osobowego, proszę o odpowiedź na na-

1.

Ilu spośród tajnych współpracowników służb

PRL zatrudnionych w MSZ lub do niego oddelegowa-

nych z innych instytucji posiada poświadczenie bez-

pieczeństwa do klauzuli „ściśle tajne”, „NATO Cos-

mic Top Secret”, „EU Top Secret”?

2.

Ilu spośród tajnych współpracowników służb

„ściśle tajne”, „NATO Cosmic Top Secret”, „EU Top

Secret”?

3.

Ilu spośród tajnych współpracowników służb

nych z innych instytucji to osoby szkolone w ZSRR?

4.

Czy ABW w ramach działań kontrwywiadow-

czych informowała kiedykolwiek, że przeprowadziła

analizę zagrożeń wynikających z nasycenia struktur

polskiej dyplomacji tajnymi współpracownikami

służb PRL?

Jakie sformułowano zalecenia?

Ile z nich

wdrożono?

5.

Czy tajni współpracownicy służb PRL zatrud-

nieni w MSZ lub do niego oddelegowani z innych in-

stytucji każdorazowo ujawniali w ankiecie bezpie-

czeństwa osobowego fakt tajnej współpracy przed

1989 r.?

studiów pracy dla zależnych od ZSRR służb specjal-

nych PRL doszło do werbunku danej osoby przez so-

wieckie służby specjalne?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 15165)

cy bardzo poważne nieprawidłowości w funkcjono-

waniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Przykła-

dem największej niegospodarności KRRIT jest we-

dług raportu NIK bezpodstawne rozkładanie na raty

Najwyższej Izby Kontroli wynika, że zaległości w na-

leżnościach Rady pochodzą z rozłożenia na raty

doniesienia prasowe związane z działalnością prze-

wodniczącego KRRiT.

25 października 2011 r. w pod-

warszawskim Wawrze otwierał on studio ATM Gru-

pa – nadawcy, któremu wcześniej przyznał koncesję

na multipleksie.

Wówczas w hucznej imprezie zorga-

jaciel przewodniczącego KRRiT.

Dyrektor ATM

95

w 1994 r. założył wspólnie z przewodniczącym

KRRiT spółkę Studio A.

Od 2007 r.

Studio A to jedna

ze spółek ATM Grupa.

W dniu, w którym przewodniczący KRRiT uczest-

niczył w imprezie ATM, spółka ta nie wypełniała wa-

runków przyznanej przez niego koncesji, ponieważ

nie rozpoczęła nadawania programu zadeklarowane-

go we wniosku.

Niejasnym pozostaje również to, czy w imprezie

dnia po wspomnianym, nieformalnym spotkaniu,

czono do wniosku promesę kredytową BRE Banku

kumencie tym bank zamieścił zdanie, że Stavka po-

siada zdolność kredytową.

Zabezpieczeniem miały

łowości, KRRIT ustawicznie przekracza swoje upraw-

ograniczając pluralizm rynku mediów, który jest fun-

damentem demokratycznego państwa.

W związku

z występowaniem niejasnych zależności w procesie

podejmowania decyzji przez organ państwowy, który

według Konstytucji RP (art. 213–215) ma stać na

straży realizowania interesu publicznego, a co za tym

idzie zagrożeniem dla właściwego funkcjonowania

państwa oraz w związku z ustawową podległością

służb specjalnych prezesowi Rady Ministrów, proszę

o odpowiedź na poniższe pytania:

jakiekolwiek działania związane z kontrolą Krajowej

koncesji na multipleksach?

Chodzi o kontrolę przygo-

towań procesu decyzyjnego, rozpisanych konkursów

etc.

Jeśli tak, proszę o odpowiedź, jaki charakter

mają prowadzone działania.

2.

Czy według poległych Panu służb KRRIT za-

pewniła równą dla wszystkich podmiotów informację

o warunkach konkursów?

pewniła równe dla wszystkich wymagania dotyczące

formy i treści załączonych do wniosku dokumentów?

4.

Czy po upublicznieniu przez NIK raportu,

z którego wynika, iż decyzje KRRIT nie były uzasad-

nione interesem publicznym, a rozłożenie opłat kon-

cesyjnych na wiele rat powoduje poważne straty w do-

chodach budżetowych podległe Panu służby podjęły

działania w celu sprawdzenia powodów niegospodar-

ności w organie państwowym, którym jest KRRIT?

Jeśli tak, proszę o odpowiedź jaki charakter miały

prowadzone działania.

5.

Czy podległe Panu służby specjalne prowadzą

malnych kontaktów członków Krajowej Rady Radio-

fonii i Telewizji z przedstawicielami podmiotów wy-

stępujących o koncesje?

Jeśli tak, proszę o odpowiedź

jaki charakter mają prowadzone działania.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15166)

do ministra skarbu państwa

spółek gazowych

Szanowny Panie Ministrze!

Od pewnego czasu

w mediach krąży informacja o prawdopodobnym za-

miarze konsolidacji kilku spółek gazowych, których

siedziba miałaby się znaleźć w Warszawie.

Wśród

spółek planowanych do połączenia jest także Karpa-

cka Spółka Gazownictwa w Tarnowie.

Rozumiejąc motywy leżące u podstaw intencji kie-

rownictwa spółki PGNiG, chciałbym jednak zwrócić

96

Panu Ministrowi uwagę na kilka istotnych kwestii, któ-

re przed podjęciem tak daleko idącej decyzji warto roz-

ważyć mając na uwadze jej konsekwencje społeczno-eko-

nomiczne.

W powszechnym przekonaniu konsolidacja

będzie bowiem miała negatywne skutki dla regionu prze-

żywającego już i tak wystarczająco duże problemy.

Przypominam, że Karpacka Spółka Gazownictwa

czasem Karpacka Spółka Gazownictwa już w pierw-

i straty zarówno dla miasta, jak i regionu.

Wśród na-

jistotniejszych należy wymienić następujące:

1.

Utrata przez gminy z regiony tarnowskiego

wpływów z podatków od:

— osób fizycznych,

— osób prawnych,

— podatków od nieruchomości.

2.

Zmniejszenie skali inwestycji na obszarze dzia-

takich jak:

— rozbudowa sieci gazowej,

— modernizacja istniejącej sieci gazowej,

— modernizacja urządzeń technologicznych,

— rozwój nowoczesnych systemów zarządzania.

W dalszej perspektywie skutkować to będzie

prawdopodobnym zwiększeniem bezrobocia w regio-

nie i zmniejszeniem się wpływów do budżetów gmin,

a w konsekwencji pogorszeniem się jakości życia

mieszkańców.

3.

Utrata wsparcia spółki w wysokości kilku mi-

lionów złotych rocznie przeznaczonego na sponsoro-

wanie działalności kulturalnej i sportowej, co nega-

tywnie wpłynie na poziom aktywności społecznej

obywateli.

4.

Likwidacja licznych stanowisk pracy w regionie

(zatrudnionych dotąd bezpośrednio w spółce).

5.

Prawdopodobna konieczność oddania środków

obecnie ok. 100 mln zł.

6.

Prawdopodobny wzrost stawek dla odbiorców

na terenie działania spółki, poprzez ujednolicenie ta-

ryfy.

7.

Poważne konsekwencje społeczne związane z li-

kwidacją miejsc pracy w regionie dotkniętym wyso-

kim bezrobociem

Zastanawiając się nad konsolidacją warto także

pamiętać, że w roku 2006, 2009 i 2012 spółka otrzy-

kingu „Filary Polskiej Gospodarki”, a w latach 2010–

wej.

Wyróżnienia te zdają się dobitnie świadczyć

o tym, że spółka w realiach wolnego rynku porusza-

ła się więcej niż sprawnie.

tału dla całej dystrybucji, takie założenie wydaje się

wątpliwe.

Trzeba też pamiętać, że konsolidacja i re-

organizacja będą wymagały olbrzymich nakładów,

przede wszystkim na:

— synchronizację programów i podstawowego

oprogramowania informatycznego,

— utworzenie jednego systemu bilingowego,

— zmianę systemu identyfikacji wizualnej firmy.

ności ekonomiczno-społeczne, proszę o odpowiedź na

następujące pytania:

1.

Czy opisywany w mediach zamiar konsolidacji

spółek znajduje potwierdzenie w planach minister-

stwa i PGNiG?

Jaki jest harmonogram przewidywa-

nych zmian?

2.

Jeśli plany konsolidacyjne rzeczywiście istnie-

ją, to jakie argumenty przemawiają za nimi?

3.

Jakie nowe okoliczności zaszły w ciągu mniej wię-

cej roku, że pisemna deklaracja Pana Ministra o braku

tego typu zamierzeń w najbliższych latach będąca od-

powiedzią na moje pytania, już nie obowiązuje?

4.

Czy ministerstwo dysponuje analizami określa-

jącymi skutki społeczno-ekonomiczne konsolidacji

spółek gazowych dla regionów kraju, a w szczególno-

ści dla Tarnowa i okolicznych powiatów, w których

miały one swoją siedzibę?

5.

Jak plany konsolidacyjne mają się do strategii

zrównoważonego rozwoju, która realizowana jest

w Polsce już od chwili wstąpienia do Unii Europej-

skiej?

Z poważaniem

Poseł Robert Wardzała

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

(nr 15167)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie problemów dotyczących

przeprowadzania zbiórek publicznych

na utworzenie domów przeznaczonych

dla rodzin i fundacji działających

fundacje działające na podstawie ustawy o wspiera-

97

niu rodziny i systemie pieczy zastępczej skarżące się

na Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, gdyż aby móc

uzyskać zgodę np. na zbiórkę trzeba wskazać we wnio-

sku, na jaki cel będą przeznaczone fundusze ze zbiór-

ki.

Jeśli celem jest zbiórka na utworzenie nowego

domu do pieczy zastępczej to ministerstwo wymaga,

aby wskazać adres nowego domu.

Jest to niemożliwe

na początku całorocznej zbiórki z wielu powodów:

1.

Nie wiadomo na początku roku, jakie lokaliza-

cje, mieszkania czy domy będą wystawiane na prze-

targ przez jednostki samorządu terytorialnego lub

inne podmioty.

2.

Lokalizacja i rodzaj nieruchomości wymagane

we wniosku w dużej mierze są uzależnione od zbiór-

ki.

W zależności, jaką kwotę zbierze organizator

zbiórki, wtedy taką kwotę będzie można przeznaczyć

na założony cel.

Z tych względów nie da się wskazać celu wraz

z adresem we wniosku składanym na zezwolenia na

zbiórkę.

Czy ministerstwo widzi ten problem?

Jak mini-

sterstwo zamierza rozwiązać ten problem?

Jak pla-

nuje ministerstwo pomoc organizacjom pozarządo-

wymi zajmującym się pieczą zastępczą, a nie utrud-

niać im to działanie?

Łódź, dnia 19 lutego 2013 r.

Interpelacja

(nr 15168)

do ministra finansów

w sprawie niekorzystnych przepisów ustawy

Ministra Finansów z prośbą o merytoryczną odpo-

wiedź w sprawie niekorzystnych zapisów w ustawie

o VAT dotyczących ulgi na złe długi.

Zapewne wszyscy zgodzą się, że należy docenić

wszelkie prace rządu oraz wszelkie zapisy w usta-

wach, mające w zamiarze poprawę funkcjonowania

przedsiębiorstw.

Zdarza się jednak, że dobre chęci nie

zawsze skutkują dobrymi rozwiązaniami.

Zapisy ta-

kie zawiera ustawa deregulacyjna z dnia 16 listopada

2012 r.

(Dz. U. 2012 poz. 1342) o redukcji niektórych

wierzycielom korzystanie z ulgi na złe długi od stycz-

nia bieżącego roku.

Najprościej mówiąc, ulga na złe długi polega na

tym, że podatnik VAT, który dokonał transakcji z kon-

trahentem z tytułu dostawy towarów czy usług, wy-

stawił za to fakturę VAT, a nie otrzymał należności,

ma prawo do korekty podstawy opodatkowania i po-

datku należnego z tytułu dostawy towarów lub

(wierzyciel) w ramach ulgi na złe długi pomniejsza

zarówno podstawę opodatkowania, jak i kwotę po-

datku należnego.

W celu ułatwienia korzystania z tej furtki skró-

cono czas, po jakim można ubiegać się o skorzystanie

z ulgi ze 180 do 150 dni oraz uproszczono stosowanie

tej procedury.

Istotnym problemem stał się jednak

wymóg, aby dłużnik nie był w trakcie postępowania

upadłościowego lub w trakcie likwidacji w dniu po-

przedzającym dzień złożenia przez wierzyciela dekla-

racji podatkowej, w której dokonuje on korekty po-

datku (art. 89a ust. 2 pkt 3b ustawy o VAT).

Przepi-

sy, które obowiązywały do końca 2012 r., wskazywa-

ły, aby warunek niepozostawania w trakcie upadłości

lub likwidacji dotyczył momentu dostawy towaru lub

świadczenia usługi.

Co to oznacza dla wierzycieli?

Dla wierzycieli zmiana zapisu w postaci przesu-

nięcia tego warunku na dzień poprzedzający złożenie

korekty okazuje się dużym utrudnieniem.

Wystawia-

jąc fakturę kontrahentowi, wierzyciel musi zapłacić

podatek VAT niezależnie, czy pieniądze otrzymał, czy

nie.

Jest to szczególnie dotkliwe w przypadku kon-

trahentów, którzy unikają lub zwlekają z zapłatą.

Ulga na złe długi miała poprawić płynność finanso-

wą, zmuszając dłużnika do korekty swojego zeznania

podatkowego lub zapłaty.

Dłużnik, wiedząc, że zale-

ga z płatnością na znaczną kwotę, może pod koniec

upływu 150. dnia od określonego w umowie lub na

fakturze terminu płatności złożyć wniosek o ogłosze-

nie upadłości i uniemożliwić wierzycielowi dokonanie

korekty.

Dodatkowo dłużnik w stanie upadłości lub

likwidacji musi dokonać korekty podatku.

Oznacza

to, że majątek firmy upadłej zostanie dodatkowo

zmniejszony, a szansę wierzycieli na odzyskanie pie-

niędzy znacznie zmaleją.

Takie uregulowanie działa

wyraźnie na niekorzyść wierzycieli upadających firm.

W sytuacji kiedy liczba upadających firm rośnie, ko-

rzyści zbiera tylko fiskus, który z jednej faktury

otrzymuje podwójny VAT.

Budzi zaniepokojenie również fakt, iż nowe prze-

pisy mają zastosowanie do wierzytelności zaciągnię-

tych w roku 2012.

A więc mamy tu do czynienia

z ewidentnym działaniem prawa wstecz, a jednocześ-

nie złamaniem zasady niedziałania prawa wstecz.

Zasada ta stanowi podstawę porządku prawnego,

kształtuje zaufanie obywateli do państwa oraz sta-

nowionego przez niego prawa.

Treścią zasady lex re-

tro non agit jest zakaz działania wstecz przepisów

prawnych kształtujących prawa i obowiązki obywa-

teli, jeżeli prowadzi to lub może prowadzić do pogor-

98

szenia ich sytuacji prawnej w stosunku do stanu po-

przedniego, a tak jest poniekąd z nowymi zapisami

w ustawie o VAT.

1.

Dlaczego wprowadzone zmiany w ustawie o VAT,

które miały zredukować obciążenia administracyjne,

usuwają jedne utrudnienia, a wprowadzane kolejne?

2.

Czemu ma służyć taki zabieg i kto faktycznie

ma odnieść korzyści oraz odczuć udogodnienia?

poprawy zaistniałej sytuacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Kazimierz Ziobro

Łańcut, dnia 5 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15169)

do ministra finansów

w sprawie form zatrudniania

woj. łódzkiego

ko firmy prywatne, ale także placówki budżetowe

w izbach skarbowych i urzędach skarbowych.

i urzędach skarbowych w woj. łódzkim pracuje w opar-

liczby tzw. umów śmieciowych w izbach skarbowych

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15170)

do ministra finansów

w sprawie form zatrudnienia

w izbach skarbowych i urzędach skarbowych

99

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15171)

do ministra finansów

szczebla.

Instytucje państwowe powinny bowiem

ników, ze szczególnym uwzględnieniem dobra tych

zatrudniające pracowników w urzędach państwo-

bowych.

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15172)

do ministra finansów

woj. opolskiego

ków, ze szczególnym uwzględnieniem dobra tych dru-

gich.

Kontrola umów cywilnoprawnych i stosunku

niające pracowników w urzędach państwowych, w tym

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

100

Interpelacja

(nr 15173)

do ministra finansów

go zawierania z osobami zatrudnionymi umów cywil-

noprawnych, przede wszystkim umów zlecenia i umów

równo ministerstwa, jak i urzędy niższego szczebla.

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15174)

do ministra finansów

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

101

Interpelacja

(nr 15175)

do ministra finansów

określony lub inne formy zatrudnienia?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15176)

do ministra finansów

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

102

Interpelacja

(nr 15177)

do ministra finansów

woj. podlaskiego

my w raporcie Państwowej Inspekcji Pracy (PIP)

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15178)

do ministra finansów

woj. pomorskiego

Z poważaniem

103

Interpelacja

(nr 15179)

do ministra finansów

woj. śląskiego

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15180)

do ministra finansów

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

104

Interpelacja

(nr 15181)

do ministra finansów

wych i urzędach skarbowych woj. warmińsko-ma-

zurskiego?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15182)

do ministra finansów

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

105

Interpelacja

(nr 15183)

do ministra finansów

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 15184)

do ministra finansów

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

106

Interpelacja

(nr 15185)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

interpretacji tzw. stawek jednostkowych

oraz problemów w relacjach pomiędzy

Ministerstwem Rozwoju Regionalnego

a beneficjentami realizującymi projekty

w ramach działania 9.6.2 Programu

Operacyjnego „Kapitał ludzki”

Szanowny Panie Premierze!

Program „Kapitał

ludzki” jest programem finansowanym z Funduszy

Europejskich realizowanych w Polsce w latach 2007–

2013.

Podstawowym celem programu jest wzrost za-

trudnienia i spójności społecznej, który ma być rea-

lizowany poprzez np. podniesienie poziomu aktyw-

ności zawodowej, zmniejszenie obszarów wyklucze-

nia społecznego, upowszechnienie edukacji społe-

czeństwa na każdym etapie kształcenia.

Jednym

z trybów realizacji programów jest tryb konkursowy,

w którym projekty mogą być realizowane przez róż-

nego rodzaju podmioty, takie jak np. instytucje ryn-

ku pracy, instytucje szkoleniowe, jednostki admini-

stracji rządowej i samorządowej.

Ten właśnie tryb

stanowi przedmiot mojej interpelacji, ponieważ w tej

z okolic Dolnego Śląska z prośbą o zajęcie się sprawą

realizacji projektu w ramach poddziałania 9.6.2: Pod-

wyższanie kompetencji osób dorosłych w zakresie

skandaliczna i powodująca obniżenie zaufania oby-

wateli do organów państwowych.

Środowisko przed-

siębiorców związanych z realizacją ww. programu

jest w szczególności oburzone postawą wojewódzkich

urzędów pracy, które zajmowały się organizacją ww.

konkursu w ramach Programu Operacyjnego „Kapi-

Poniżej przedstawiam przykład Dolnego Śląska,

niemniej jednak sytuacja ta dotyczy, na różnych eta-

pach, całej Polski.

Zgodnie ze stanowiskiem repre-

zentantów przedsiębiorców pod koniec września 2012 r.

ich firmy wygrały konkurs w ramach Programu Ope-

racyjnego „Kapitał ludzki” organizowany przez Dol-

nośląski Wojewódzki Urząd Pracy (DWUP).

W dniu

ogłoszenia konkursu, w połowie kwietnia 2012 r.,

istniała jedynie dokumentacja konkursowa bez ja-

kichkolwiek dodatkowych wytycznych oraz interpre-

tacji Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w kwestii

stawek jednostkowych.

W tym czasie podana została

informacja, że przez wysokość stawki jednostkowej

rozumie się koszt związany z wynajęciem sali szko-

leniowej oraz lektora do nauki języka obcego.

Projek-

ty, które zostały przygotowane i zaakceptowane

przez DWUP, powstały więc zgodnie z obowiązują-

cymi wytycznymi i zasadami przygotowywania pro-

jektów w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał

ludzki” obowiązującymi na dzień ogłoszenia konkur-

su.

W grudniu 2012 r. podpisane zostały umowy

z DWUP na realizację projektów, które w przeważa-

jącej części rozpoczynały się z początkiem 2013 r.

Zgodnie z zatwierdzonym przez DWUP harmonogra-

mem i budżetem firmy dokonywały wydatków, które

zgodnie z zasadami są kwalifikowane.

Na przełomie

stycznia i lutego br. otrzymały one pismo z DWUP

w formie kopii dokumentu (brak oryginału – sic!) za-

adresowanego do wszystkich beneficjentów.

W piśmie

tym, odwołując się do dwóch pism Ministerstwa Roz-

woju Regionalnego z dnia 16.01 i 24.01.2013 r. oraz

komunikatów, jakie ukazały się na stronie minister-

stwa w dniach 18.01. i 25.01.2013 r., beneficjenci zo-

stali poproszeni o wstrzymanie się z dokonywaniem

wydatków w ramach realizacji ww. projektu.

Jedna

z firm odpisała (dn. 07.02.2013 r.) na powyższe pismo

(wspomnianą kopię), w którym wykazała, że nie

może wstrzymać się z wydatkami, ponieważ realiza-

cja projektu znajduje się już na zaawansowanym eta-

pie rekrutacji itp.

Na ww. pismo DWUP nie udzielił

do tej pory (02.03.2013 r.) żadnej odpowiedzi.

Należy zauważyć, że cała sprawa nie ogranicza się

jedynie do firm z Dolnego Śląska, lecz ma zasięg ogól-

nokrajowy.

Pisma z dni 16.01.2013 r. i 24.01.2013 r.

wywołały wielkie oburzenie w całej Polsce.

Pierwsze

pismo dotyczy konieczności weryfikacji wysokości i ra-

cjonalności kosztów ponoszonych w projektach.

Zda-

niem zbulwersowanych przedsiębiorców pismo jest

absurdalne, ponieważ wynika z niego, że 80% kosz-

tów, które ponieśli beneficjenci w związku z realiza-

cją programu na początku stycznia, uznaje się za

niezasadne i niekwalifikowane oraz nie mają prawa

dokonać pozostałych wydatków pomimo tego, że DWUP

zaakceptował ich budżet i podpisał z nimi umowę.

Część firm znalazła się jeszcze w trudniejszej sytua-

cji, ponieważ rozpoczęły już w październiku swoje

projekty i poniosły z tego tytułu zdecydowanie więk-

sze koszty.

Drugie pismo przedstawia bardziej szcze-

gółową interpretacje pierwszego pisma.

Poniższy ko-

munikat ministerstwa z dnia 18.01.2013 r. wraz

z komunikatem z dnia 25.01.2013 r. wzbudził całe

zamieszanie i niepokój wśród podmiotów realizują-

cych ww. projekty.

Do treści komunikatu odsyłam za

pośrednictwem poniższego linku do strony interne-

towej Portal Funduszy Unijnych prowadzonej przez

Departament Zarządzania Europejskim Funduszem

http://www.efs.gov.pl/Wiadomosci/Stronv/Komu-

nikatwsprawiestosowaniastawekjednostkowy chwra-

machPoddzialania962 25012013.aspx

Poniżej przedstawiam również treść interpretacji

stawki jednostkowej ze str. 22 dokumentacji konkur-

sowej, obowiązującą przez okres trwania konkursu.

Zgodnie z załącznikiem nr 2 do wytycznych w za-

kresie kwalifikowania wydatków w ramach Progra-

mu Operacyjnego „Kapitał ludzki” z dnia 15 grudnia

2011 r. stawki jednostkowe mają zastosowanie do

szkoleń językowych w ramach projektów PO KL re-

alizowanych na terenie poszczególnych województw.

107

Stawki dotyczą szkoleń z języka angielskiego, francu-

skiego i niemieckiego.

Stawka jednostkowa dotyczy:

¾ 60 godzin lekcyjnych szkolenia,

¾ 1 osoby przy liczebności grupy nieprzekracza-

jącej 12 osób,

¾ usługi szkoleniowej o następującym zakresie

kosztów: wykładowca, sala.

Kilka dni temu przedstawiciele firm realizujących

projekt w ramach PO KL uczestniczyli w spotkaniu

z DWUP.

Ze spotkania wynikało, że Ministerstwo

Rozwoju Regionalnego winą za całą sytuację obarcza

wojewódzkie urzędy pracy w Polsce.

Wskazuje się, że

to oni źle zinterpretowali ich założenia i tym samym

ponoszą całkowitą odpowiedzialność za całe zdarze-

nie.

Kierownictwa WUP nie uznaje swojego błędu,

ponieważ to MRR zadziało zbyt późno i w opinii au-

tora tej interpelacji to ono zmuszone będzie do ponie-

sienia negatywnych następstw swojego domniema-

nego zaniechania.

Ze spotkania DWUP z beneficjentami wynika, ze

DWUP zgodnie z dyscypliną zamówień publicznych

jest zmuszony przez MRR do przerzucenia odpowie-

dzialność na beneficjentów realizujących projekty,

uznając wydatki, które zostały poniesione przez nich,

za niekwalifikowane.

Równocześnie urzędnicy star-

szą beneficjentów, że transze środków nie będą im

wypłacane, ponieważ uznając wydatki za niekwalifi-

kowane, mogą oni nie rozliczyć transzy, której mają

obowiązek zrealizowania w min. 70%.

W mojej opinii

winę za powyższe zaniedbania ponosi przede wszyst-

kim Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i stanowi

to wynikający z niekompetencji (?) rodzaj dywersji

gospodarczej uderzającej w obywateli Rzeczypospo-

litej Polskiej.

Podsumowując całą sprawę, należy zauważyć, że

projekt został przygotowany zgodnie z obowiązują-

cymi wytycznymi i zasadami w dniu ogłoszenia kon-

kursu.

Oznacza to, że MRR działa wstecznie.

W trak-

cie realizacji projektu instytucje odpowiedzialne za

przyznawanie środków finansowych i za nadzór

zmieniają warunki realizacji projektów społecznych,

przez co czynią niemożliwym poprawne zrealizowa-

nie projektów przez podmioty zobowiązane do ich

wykonania.

Z przedstawionego przez zainteresowane

firmy stanu faktycznego wynika, że wina leży po

stronie Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, które

nie poinformowało DWUP i beneficjentów o obowią-

zujących warunkach konkursu.

Jeśli Ministerstwo

Rozwoju Regionalnego wykonywałoby poprawnie

swoje obowiązki i udzieliłoby przed ogłoszeniem

wszystkich informacji na temat formalnych wymo-

gów związanych z realizacją projektu, to obecni be-

neficjenci mieliby szansę zastosować się do tych wy-

tycznych albo podjąć decyzję o nieprzystępowaniu do

konkursu, gdyby się okazało, że nie mogą ich spełnić.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego zaniechało jed-

nak tych działań i nie dopełniło ciążącego na nim

obowiązku, po czym teraz próbuje ukarać beneficjen-

tów za własne błędy.

Ze względu na powyższe należy

uznać, że podczas ogłoszenia konkursu DWUP powi-

nien posiadać wiedzę i interpretację Ministerstwa

Rozwoju Regionalnego na tyle szczegółową, żeby

umieścić w dokumentacji konkursowej dodatkowe

zapisy.

Zatem przesunięcie odpowiedzialności za po-

wyższe błędy na podmioty realizujące ww. projekty

jest krzywdzące dla beneficjentów i sprzeczne z za-

sadami współżycia społecznego.

analizowanie powyższej sprawy i rzeczową odpo-

wiedz na następujące pytania.

innych ustaw mających zastosowanie do przeprowa-

dzania konkursu i późniejszej realizacji projektu

w ramach działania 9.6.2 PO KL dopuszczalne jest do-

wolne zmienianie warunków po rozstrzygnięciu kon-

kursu i przystąpieniu beneficjentów do jego realizacji?

2.

Jeśli ministerstwo zgodnie z obowiązującymi

przepisami prawa dopuszcza możliwość zmiany wa-

runków realizacji projektów w trakcie ich przepro-

wadzania, to czy nie uważa Pan Premier, że koniecz-

ne są w tej sprawie zmiany i uściślenie przepisów

prawnych?

3.

Czy Pan Premier po uprzednim wnikliwym

sprawdzeniu wszystkich informacji jest w stanie

cesie organizowania konkursu w ramach działania

9.6.2 PO KL?

4.

Dlaczego po rozstrzygnięciu i przystąpieniu do

realizacji konkursu zmieniono warunki realizacji

projektów w ramach PO KL 9.6.2?

W szczególności

proszę podać powody i podstawę prawną takiego

działania oraz znamion nieformalnych działań naci-

skowych względem beneficjentów.

5.

Czy Pan Premier przewiduje możliwość zre-

kompensowania beneficjentom i osobom rekruto-

wanym do szkoleń wszystkich szkód spowodowa-

nych przez niedokładną interpretacje stawek jed-

nostkowych?

6.

Czy Pan Premier ma świadomość tego, że jeśli

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i wojewódzkie

urzędy pracy nie porozumieją się w ww. sprawie i be-

neficjenci nie będą mogli realizować swoich projek-

tów, istnieje duże prawdopodobieństwo, że będą kie-

rować przeciwko Skarbowi Państwa roszczenia od-

szkodowawcze beneficjentów i osób rekrutowanych

do szkoleń?

7.

W związku z pytaniem 6. proszę o wskazanie,

z jakich środków będą zaspokajane ewentualne rosz-

czenia odszkodowawcze.

8. DWUP powołuje się w rozmowach z beneficjen-

tami na spotkanie z przedstawicielami ministerstwa,

niestety nie można znaleźć żadnej informacji o tym

spotkaniu.

Proszę o podanie informacji, kiedy takie

spotkanie miało miejsce, kto w nim uczestniczył, na

czyje zaproszenie, o wskazanie, co było przedmiotem

tego spotkana oraz co zostało ustalone w kwestii re-

alizacji ww. projektów.

Proszę uprzejmie o kopię no-

tatki służbowej/protokołu z tego spotkania.

Uważam,

108

że beneficjenci ww. konkursów powinni na bieżąco

być informowani o wszystkich działaniach minister-

stwa i wojewódzkich urzędów pracy.

W sytuacji obec-

nej informacji należy udzielić także posłom.

9.

Czy Pan Premier posiada informację, ile przed-

siębiorstw w Polsce może zostać dotkniętych nega-

tywnymi skutkami braku należytej informacji i bra-

ku określenia jasnych reguł odnoszących się do rea-

lizacji ww. konkursów?

10.

Dlaczego Ministerstwo Rozwoju Regionalnego

nie może rozliczać rozpoczętych projektów zgodnie

z przyjętą podczas trwania konkursu interpretacją

stawek jednostkowych, a nową interpretacje stoso-

wać dopiero przy przeprowadzaniu nowych konkur-

sów?

Czy takie rozwiązanie nie wydaje się bardziej

zasadne z punktu widzenia zasady zaufania obywa-

tela do państwa i stanowionego przez niego prawa?

11.

Jakie działania zamierza podjąć Pan Premier,

porozumień?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15186)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

W związku z ogłosze-

niem przez Pani resort zmian w finansowaniu pol-

skiego sportu pragnę przyłączyć się do głosów niepo-

koju i obaw napływających do mojego biura ze strony

członków Polskiego Związku Bilardowego.

Polski

Związek Bilardowy działa od 20 lat, organizując życie

sportowe w kraju i biorąc udział w rywalizacji mię-

dzynarodowej.

W tym czasie odniósł następujące suk-

cesy oraz przyczynił się do promocji kraju, między

innymi poprzez:

— reprezentowanie Polski w zawodach sporto-

wych w blisko 20 krajach na całym świecie,

— zdobycie 147 medali w finałach mistrzostw

świata i Europy,

— organizację przeszło 40 turniejów międzynaro -

dowych.

o ponowną analizę sytuacji związku, ewentualne za-

niechanie zmiany w dotowaniu Polskiego Związku

Bilardowego, jak również proszę o odpowiedź na na-

1.

Jakie działania podejmowało i zamierza podjąć

ministerstwo na rzecz poprawy funkcjonowania i osią-

gania lepszych wyników przez zawodników bilardu?

2.

Czy na finansowanie związku ma wpływ jego

wydolność organizacyjna, efektywność szkolenia i wy-

niki sportowe?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Kielce, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15187)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie likwidacji bibliotek w szkołach

Szanowna Pani Minister!

Kilka dni temu mini-

ster administracji i cyfryzacji zgłosił pomysł połącze-

nia bibliotek szkolnych z publicznymi.

Zdaniem mi-

nistra Boniego jest to rozwiązanie idące na rękę sa-

morządom, w związku z ich problemami finansowy-

mi i niekorzystną sytuacją demograficzną.

Pomysł ten oprotestowało natychmiast wiele śro-

dowisk, słusznie przeczuwając w tym zapowiedź li-

kwidacji bibliotek w szkołach.

Jako członek sejmowej Komisji Edukacji, Nauki

i Młodzieży również przeciwko temu stanowczo pro-

testuję.

Jednocześnie proszę Panią Minister o odpowiedź

1.

Czy Pani Minister wiedziała wcześniej o pomy-

śle ministra Boniego i czy akceptuje Pani takie roz-

wiązanie?

2.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Edukacji

Narodowej w sprawie łączenia bibliotek szkolnych i bi-

bliotek publicznych i kiedy Pani Minister przedstawi

publicznie stanowisko swojego resortu?

3.

Czy, a jeżeli tak, to kiedy Ministerstwo Edukacji

Narodowej podejmie działania nowelizujące ustawę

o systemie oświaty, polegające na określeniu statusu

biblioteki szkolnej i zapisaniu w ustawie gwarancji

funkcjonowania w każdej szkole biblioteki szkolnej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

Jelenia Góra, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15188)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie powstrzymania rosnącej

przestępczości seksualnej w szkołach

Szanowna Pani Minister!

Ogłosiła Pani, że rok

2013 będzie Rokiem Bezpiecznej Szkoły.

W świetle

109

statystyk i wydarzeń, z jakimi boryka się polska

szkoła, deklaracja ta ma wyjątkowo szczególny wy-

dźwięk.

Opublikowane niedawno dane są zatrważające.

W ostatnim roku liczba gwałtów w polskich szkołach

wzrosła z kilkunastu do 74.

Są to dane Komendy

Głównej Policji.

Sprawcami tych gwałtów byli zarów-

no uczniowie, jak i osoby obce przebywające na tere-

nie szkół.

Dodatkowy problem stanowi także dra-

styczny wzrost przestępstw przeciwko obyczajności,

takich jak pedofilia czy szerzenie pornografii w szko-

łach.

Ofiarami tych okrutnych przestępstw padają

kilkunastoletnie, a niekiedy nawet kilkuletnie dzieci.

Eksperci są zgodni, że seksualne praktyki zwy-

rodnialców to efekt liberalnej polityki wychowawczej,

która intensywnie wchodzi do polskich szkół.

Pięcio-

krotny wzrost liczby gwałtów na przestrzeni zale-

dwie jednego roku dowodzi, że należy pojąć błyska-

wiczne działanie w celu zwiększenia bezpieczeństwa

w gimnazjach i szkołach podstawowych.

Tylko rady-

kalne działania mogą powstrzymać lawinę prze-

stępstw na tle seksualnym.

ruje zjawisko rosnącej przestępczości seksualnej na

terenie szkół?

2.

W jaki sposób ministerstwo zamierza powstrzy-

mać narastającą falę przemocy seksualnej w szkołach?

3.

Jakie konkretne działania podejmie resort, by

zwiększyć bezpieczeństwo uczniów i uchronić ich

przed aktami przemocy seksualnej w szkołach?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

(nr 15189)

do ministra środowiska

w sprawie konieczności usunięcia luk

w obowiązującym prawie dotyczącym

poszukiwań i rozpoznawania złóż kopalin,

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie obowiązują-

ce prawo w zakresie poszukiwania i rozpoznawania

złóż kopalin rodzi w praktyce wiele szkodliwych

skutków i negatywnych zjawisk, tj.:

— art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r.

umożliwia uzyskanie decyzji o środowiskowych uwa-

runkowaniach mimo niezgodności z planem zagospo-

darowania przestrzennego gminy, a w konsekwencji

uprawnia do uzyskania koncesji na poszukiwanie

stwa, bez wiedzy wójta czy burmistrza oraz właści-

cieli gruntów, gdzie będą wykonywane poszukiwania

i rozpoznawania, którzy nie wyrażają na to zgody,

— art. 18 ustawy z 9 czerwca 2011 r.

Prawo geo-

logiczne i górnicze zezwala na ograniczenie prawa

własności właścicieli nieruchomości.

Przedsiębiorca

może dochodzić swoich praw wynikających z uzyska-

nej koncesji, żądając wywłaszczenia właścicieli grun-

tów, odszkodowań, może grozić sądami, straszyć,

powodować konflikty społeczne,

ochrony środowiska nie uznaje poszukiwania, rozpo-

znawania i wydobywania kopalin za działalność

stwarzającą zagrożenie wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej.

Taki zapis powoduje, że poszukiwanie,

rozpoznawanie i wydobywanie złóż uranu i ewentu-

alna awaria przedsięwzięcia nie będą stanowiły pod-

stawy do interwencji Państwowej Straży Pożarnej

Wymienione przepisy są źródłem bardzo negatyw-

nych skutków, których doświadczają obecnie miesz-

kańcy kilku małych miejscowości Dolnego Śląska

(Radoniów, Wambierzyce, Radków, Stara Kamieni-

ca), związanych z poszukiwaniem i rozpoznawaniem

polimetalicznych złóż uranu przez spółkę kapitałową

reprezentującą australijski biznes.

Dwie pierwsze ww. ustawy nie są spójne z pozo-

stałymi przepisami regulującymi zasady uzyskiwa-

nia koncesji na wydobywanie kopalin, które wyma-

gają zgodności z planem zagospodarowania prze-

strzennego gminy i udziału społeczeństwa w podej-

mowaniu decyzji.

Nie tylko wydobycie złóż uranu, lecz także jego

poszukiwanie i rozpoznawanie złóż winny być zgod-

ne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego i być uzgadniane ze społeczeństwem

oraz, jak w przypadku Dolnego Śląska, winny być

poprzedzone postępowaniem transgranicznym.

Panie Ministrze!

Apeluję do Pana w imieniu zde-

sperowanych mieszkańców wielu miejscowości Dol-

nego Śląska o podjęcie działań legislacyjnych zmie-

rzających do wykreślenia szkodliwych zapisów z obo-

wiązujących ustaw.

Proszę również o odpowiedź na następujące pyta-

nia:

1.

Czy Ministerstwo Środowiska wie o wszystkich

negatywnych skutkach działania aktualnie obowią-

zującego prawa w zakresie poszukiwania i rozpozna-

wania złóż uranu?

2.

Czy Ministerstwo Środowiska dostrzega ko-

nieczność stworzenia ochrony prawnej dla polskich

gmin i polskich obywateli, która nie pozwoli na gra-

bież kopalin przez zagraniczny biznes, na dewastację

środowiska, na niszczenie dorobku życia polskich oby-

wateli, na ignorowanie postanowień samorządów?

3.

Dlaczego Pan, Panie Ministrze, zgadza się na

funkcjonowanie szkodliwych przepisów prawa, otwie-

110

rających furtkę do podejmowania działań na szkodę

publiczną?

4.

Czy Minister Środowiska ma wiedzę, że decyzje

o środowiskowych uwarunkowaniach na poszukiwa-

nia polimetalicznych złóż uranu na Dolnym Śląsku

zostały wydane przez organy samorządów gmin bez

przeprowadzenia postępowania transgranicznego?

5.

Czy dopuszczalne jest wydanie decyzji środowisko-

wych na poszukiwanie i rozpoznanie złóż uranu oraz

koncesji dotyczących terenów byłych wyrobisk górni-

czych uranu w Wambierzycach, Radoniowie, Radkowie,

Kopańcu – Kromnowie, skoro na tych terenach wystę-

pują szkody górnicze do dzisiaj niezrekultywowane?

6.

Dlaczego nic w tym zakresie nie zrobił regio-

nalny dyrektor ochrony środowiska we Wrocławiu

w trakcie postępowań administracyjnych jako organ

opiniujący?

7.

Na jakie obszary koncesyjne i komu wydał Pan,

Panie Ministrze, koncesje na poszukiwania, rozpo-

znanie i wydobycie złóż uranu na Dolnym Śląsku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

(nr 15190)

do ministra zdrowia

w sprawie obecnego stanu

systemu ratownictwa medycznego w Polsce

zdominowane są m.in. informacjami o śmierci kolej-

nego dziecka wskutek nieudzielenia fachowej pomocy

medycznej, co budzi ogromne obawy społeczne, że po

wskazują ostatnie przypadki, stan systemu ratowni-

ctwa medycznego w Polsce.

2,5-letnie dziecko zmarło

27 lutego w łódzkim szpitalu im. Konopnickiej przy

ul. Spornej.

Dziewczynka przebywała z rodzicami we

wsi Kurabka w powiecie skierniewickim.

W niedzielę

rano dziecko dostało drgawek i wysokiej temperatury.

Lekarz w Skierniewicach zdiagnozował wirusówkę i

polecił leczenie objawowe.

W poniedziałek stan dzie-

cka znów się pogorszył, a temperatura podskoczyła

do ponad 41 stopni.

Dyspozytorka z Łodzi uznała jed-

nak, że nie trzeba wysyłać karetki i skierowała rodzi-

ców do nocnej pomocy lekarskiej w Skierniewicach.

Lekarz z nocnej pomocy nakazał przyjechać z dzie-

ckiem do przychodni, a gdy rodzice stwierdzili, że nie

mają czym jechać, polecił tylko obniżać dziecku tem-

peraturę.

Nad ranem dziewczynka straciła przytom-

ność.

Tym razem karetka przyjechała po 20 minu-

tach, jednak zepsuł się w niej akumulator.

Zanim

przyjechała kolejna, dziewczynka przestała oddychać.

Szanowny Panie Ministrze, zwracam się w związ-

ku z tymi wydarzeniami do Pana z następującym

pytaniami:

Co jest przyczyną takiego stanu rzeczy?

Jakie działania planuje Ministerstwo Zdrowia

w sprawie poprawy funkcjonowania ratownictwa me-

dycznego?

Ujednolicenie służby medycznej w całym kraju po-

przez uniemożliwienie prywatnym firmom oferującym

usługę prywatnego pogotowia medycznego na udział

w przetargach.

Wygrywając przetargi, prywatna fir-

– pracownicy prywatnego pogotowia nie mogą korzy-

stać ze specjalistycznego sprzętu na potrzeby akcji

ratowniczej.

Obecnie pacjenci z firm prywatnych ofe-

rujących wyjazdową podstawową opiekę zdrowotną są

odsyłani do pogotowia państwowego.

W związku

Jakie są planowane zmiany w tym zakresie oraz

w jaki sposób resort planuje poprawić wyżej opisaną

sytuację?

Uregulowanie statutu ratownictwa medycznego

poprzez utworzenie izb ratownictwa medycznego spra-

wujących opiekę prawną, nadanie prawa wykonywa-

nia zawodu, utworzenie kodeksu ratownika medycz-

nego – takie zmiany dadzą możliwość ciągłego kształ-

cenia, doskonalenia pracowników na prawidłowych

zasadach.

Obecnie ratownik musi zdobywać punkty

na szkoleniach, które przekraczają wysokość wyna-

grodzenia.

Szkolenia odbywają się w okresie urlopu

taryfowego ratownika.

Studia wyższe nie są zaliczane

do podnoszenia kwalifikacji i w trakcie studiów pra-

cownik musi uczestniczyć w płatnych kursach.

Aby

ratownicy mogli również pracować na oddziałach in-

tensywnej terapii oraz na izbach przyjęć (pod tym ką-

tem ratownicy są szkoleni), również muszą zostać

wprowadzone odpowiednie rozporządzenia, w związ-

ku z tym mam kolejne pytania do Pana Ministra:

Czy nie byłoby zasadnym wprowadzenie wyżej

opisanych zmian?

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15191)

do ministra finansów

dotyczących automatów o niskich wygranych

Ministra w kwestii uregulowań prawnych dotyczą-

cych automatów o niskich wygranych.

111

Stan faktyczny.

Zgodnie z ustawą z dnia 19 listo-

pada 2009 r. o grach hazardowych, którą wprowa-

dzono w celu usunięcia „jednorękich bandytów” z pol-

skich ulic do 2015 r., w ciągu 3 lat rzeczywiście liczba

automatów o niskich wygranych spadła z 53 tys. do

11 tys. i wydawać by się mogło, że zmiana prawa

przyniosła oczekiwany efekt.

Okazuje się jednak, że

na rynku funkcjonuje ok. 20 tys. nielegalnych auto-

matów, a ich liczba stale rośnie.

Zamiast obłożyć automaty o niskich wygranych

wysokim podatkiem i ściśle kontrolować ten rynek,

postanowiono zdelegalizować go.

Zła reforma spowo-

dowała kumulację problemu, a także zahamowała

potencjalne wpływy do budżetu państwa.

Szacując,

tylko podatek specjalny od gier przy 20 tys. automa-

tów dałby rocznie 480 mln, a należy doliczyć do tego

jeszcze inne podatki.

Co więcej, kolejnym problemem jest orzeczenie

Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z lipca

2012 r. i następujące po nim wyroki polskich sądów

uznających, że nowelizacja ustawy hazardowej przed

jej wprowadzeniem powinna być notyfikowana w Ko-

misji Europejskiej.

Daje to legalnym operatorom au-

tomatów o niskich wygranych prawo do roszczeń od-

szkodowawczych przeciwko Skarbowi Państwa.

pujące pytania:

1.

Czy ministerstwo dostrzega problem szarej

strefy?

Jeśli tak, to jakie podjęła działania w tej

sprawie?

2.

Jak ministerstwo zamierza ułatwić organom

ścigania walkę z nielegalnym hazardem?

3.

Czy w czasie kryzysu i w obliczu stale rosną-

cego zadłużenia publicznego znajdą się w budżecie

państwa środki na pokrycie odszkodowań, o które

ubiegają się legalni operatorzy automatów o niskich

wygranych?

Jak ministerstwo zamierza poradzić so-

bie z problemem roszczeń?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15192)

do ministra transportu,

w sprawie liczby fotoradarów w Polsce

w kwestii dotyczącej liczby fotoradarów w Polsce.

Stan faktyczny.

Obecnie podawane są różne liczby

dotyczące tych urządzeń na polskich drogach.

Infor-

macje przekazywane przez media sugerują, że w Pol-

sce użytkowanych jest obecnie ok. 550 fotoradarów

i taką właśnie liczbę najczęściej porównuje się z licz-

bą fotoradarów w innych krajach europejskich.

Od-

mienne informacje czerpane są przede wszystkim

z bazy danych The Worldwide Speed Camera Data-

Base.

Zgodnie z zawartymi tam danymi (ogólnie do-

stępnymi na stronie www.SCDB.info) takich urządzeń

w Polsce jest aż 1978.

Taka liczba fotoradarów dawa-

łaby Polsce czwarte miejsce wśród krajów Europy.

wista liczba fotoradarów ustawionych nie tylko na

autostradach i drogach krajowych, ale również

w miastach i na drogach pozostających poza zarzą-

dem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Auto-

strad?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 15193)

do ministra transportu,

w sprawie usuwania wraków pojazdów

w kwestii dotyczącej usuwania wraków pojazdów.

Stan faktyczny: Przy drogach na terenie całej pol-

ski zauważa się liczne pozostawione samochody, któ-

rych stan wskazuje na ich długie nieużywanie.

Po-

jazdy te pozostające na poboczach czy też miejscach

parkingowych na wielu osiedlach zajmują miejsce

oraz szpecą krajobraz.

Spór o to, kto ma zająć się

usuwaniem tych wraków, trwa już od dawna, jednak

do tej pory kompetencje w tym zakresie zdają się nie

być do końca określone, a szukając informacji na ten

temat, petenci odsyłani są zarówno przez Policję, jak

i rady miejskie.

W związku z powyższym prosimy Pana o udziele-

1.

Kto jest odpowiedzialny za usuwanie wraków

pojazdów, których stan wskazuje na nieużywalność?

2.

Jaka jest procedura przy tego typu działaniu

(jakie samochody można usuwać, kto ponosi tego

koszty etc.)?

Z poważaniem

Posłowie Artur Dębski

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

112

Interpelacja

(nr 15194)

do ministra obrony narodowej

w sprawie

funkcjonowania lotniskowej

wojskowej straży pożarnej,

wej Straży Pożarnej w Leźnicy Wielkiej z prośbą

cownikom cywilnym wojska uprawnień i przywile-

jów, jakie posiadają strażacy Państwowej Straży Po-

żarnej i innych „branżowych” straży pożarnych, pod-

ległych ministrowi spraw wewnętrznych.

Służba strażaków lotniskowych niczym nie różni

się od służby innych przedstawicieli straży pożarnej.

Jednak to oni są pozbawieni prawa do emerytur

mundurowych i włączeni do powszechnego systemu

emerytalnego.

Zakres obowiązków, które wykonują,

jest taki sam jak innych służb ochrony przeciwpoża-

rowej, a wymagania czasowe oraz sprawnościowe,

którym są zobowiązani sprostać podczas akcji ratow-

niczych, uległy zaostrzeniu w związku z implemen-

tacją dyrektyw unijnych.

Istniejący sztuczny podział i związane z nim od-

mienne uprawnienia podmiotów wykonujących ana-

logiczne i jednakowo ważne obowiązki sprzyjają

usankcjonowanej przepisami prawnymi dyskrymina-

cji strażaków-ratowników.

Rozwiązaniem problemów pracowników lotnisko-

wej wojskowej straży pożarnej byłoby nadanie odpo-

wiednich uprawnień i przywilejów równorzędnych

z tymi przysługującymi strażakom PSP.

Zakres wykonywanych obowiązków oraz normy

wojskowi strażacy lotniskowi, są zbliżone do tych dla

strażaków PSP, którzy przechodzą na emeryturę po

25 latach służby.

Nie każdy strażak lotniskowy jest

średnim.

Pozostawienie strażaków wojskowych w krę-

gu powszechnego systemu emerytalnego z pewnością

negatywnie odbije się na prowadzeniu akcji ratowni-

czej, w czasie której niezbędne i wymagane stosow-

nymi przepisami są: błyskawiczne podejmowanie

decyzji i ocena sytuacji, bardzo dobra kondycja fizycz-

na oraz psychomotoryczna, a także poświęcenie, wy-

trzymałość, odpowiedzialność i odwaga.

1.

Jakie przepisy regulują sytuację prawną pracow-

ników cywilnych wojskowej lotniskowej straży pożar-

nej, podległej Ministerstwu Obrony Narodowej?

2.

Czy istnieją plany przyznania strażakom, pra-

cownikom cywilnym wojskowej lotniskowej straży

pożarnej uprawnień i przywilejów równorzędnych

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

Łęczyca, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15195)

do ministra zdrowia

w sprawie funkcjonowania

nocnej i świątecznej pomocy lekarskiej,

na przykładzie nieudzielenia pomocy lekarskiej

2,5-letniej dziewczynce w Skierniewicach

Szanowny Panie Ministrze!

Wszyscy znamy z me-

diów historię 2,5-letniej Dominiki, która zmarła po

nieudzieleniu pomocy medycznej przez lekarza pra-

cującego w punkcie nocnej i świątecznej pomocy me-

dycznej w Skierniewicach oraz pogotowie z Woje-

wódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Łodzi.

Postepowanie lekarzy i ratowników medycznych

w tym przypadku jest naganne, a jego efektem jest

śmierć dziecka.

Nie jest to zresztą pierwszy przypa-

dek tego typu, wskutek nieudzielenia pomocy przez

pogotowie ratunkowe umierają bądź cierpią pacjenci,

którzy mają prawo do opieki medycznej.

następujące pytania:

1.

Kiedy lekarze i ratownicy medyczni zaczną

ponosić odpowiedzialność za swoje czyny prowadzą-

ce do śmierci pacjentów?

Czy może ich postępowanie

nie wynika ze złej woli, ale jest uwarunkowane „wy-

tycznymi”, jakie otrzymują z NFZ czy Ministerstwa

Zdrowia?

2.

Dlaczego pogotowie nie wyjeżdża do wszystkich

zgłoszonych przypadków, dokonując przedwczesnej

oceny stanu zdrowia pacjenta, narażając go jedno-

cześnie na utratę zdrowia i życia?

3.

Dlaczego nie funkcjonuje system „karania” nie-

uzasadnionych wezwań pogotowia zamiast grożącej

utratą życia pacjenta zasady niewysyłania go w przy-

padkach, które budzą wątpliwości dyspozytora?

4.

Na jakich zasadach działają punkty nocnej i świą-

tecznej pomocy medycznej?

Kto i z jaką częstotliwoś-

cią dokonuje ich kontroli i oceny?

5.

Jakie kroki zamierza Pan w końcu podjąć dla

„uzdrowienia” chorej służby zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

113

Interpelacja

(nr 15196)

do ministra transportu,

w sprawie śmiertelnych wypadków

kolejowych na terenie gm. Jarocin

Panie Ministrze!

W styczniu br. w ciągu linii ko-

lejowej nr 272 (Kluczbork – Poznań Główny) na to-

rach leżących na terenie gminy Jarocin i najbliższej

okolicy doszło do trzech śmiertelnych wypadków ko-

lejowych.

2 stycznia br. ok. godz. 20 na torach w Ja-

rocinie między ulicą Słoneczną i Kwiatową pociąg

towarowy potrącił trzy osoby, w tym jedną śmiertel-

nie.

Pozostałe z obrażeniami ciała zostały przewie-

zione do szpitala.

Okoliczności wypadku ustalała

Policja.

Nie jest wykluczone, iż do zdarzenia doszło

wskutek przejścia przez tory w miejscu niedozwolo-

nym.

Zaledwie trzy dni później, tj. 5 stycznia br. do-

szło do kolejnego wypadku kolejowego z ofiarą śmier-

telną w Witaszycach – na terenie gminy Jarocin.

33-letnia kobieta zginęła pod kołami pociągu towa-

rowego jadącego w kierunku Kotlina.

Organy ściga-

nia zajęły się ustalaniem okoliczności zaistniałej tra-

gedii.

Niestety to nie koniec tragicznych zdarzeń.

28 stycznia br. w Mieszkowie na wysokości budyn-

ków dróżników pociąg TLK relacji Gdynia – Katowi-

ce potrącił kobietę, która zginęła na miejscu.

Ofiara nie posiadała przy sobie dokumentów,

kobiety.

Dlatego w świetle powyższego, będąc zaniepoko-

jonym liczbą zaistniałych wypadków kolejowych z ofia-

rami śmiertelnymi w przeciągu ostatniego miesiąca

w Jarocinie i najbliższych okolicach, zwracam się do

1.

Czy stan techniczny służących zapewnieniu

bezpieczeństwa ruchu elementów infrastruktury na

linii kolejowej nr 272 w obrębie torów leżących na

terenie gminy Jarocin i okolic jest zadowalający?

2.

Czy planowane jest podjęcie działań mających

na celu uniemożliwienie przechodzenia przez tory

kolejowe w miejscach niedozwolonych?

3.

Czy na terenie Jarocina i gmin ościennych bę-

dzie prowadzona kampania zwracająca uwagę pie-

szym i innym uczestnikom ruchu na niebezpieczeń-

stwa i zagrożenia wynikające z zachowania niedosta-

tecznej ostrożności na przejazdach kolejowych oraz

utrwalająca pożądane postawy i zachowania?

4.

Czy w najbliższych latach planowana jest mo-

dernizacja bądź rewitalizacja infrastruktury kolejo-

wej w obrębie Jarocina i bliskich okolic mająca za cel

również podniesienie bezpieczeństwa ruchu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kłosowski

oraz grupa posłów

(nr 15197)

do ministra administracji i cyfryzacji

pow. nowotarskiego

Telewizja cyfrowa to niewątpliwie lepsza jakość

obrazu i dźwięku, większa ilość kanałów i dodatkowe

funkcje multimedialne, niedostępne w odbiorze ana-

logowym.

Jest to również niewątpliwie wielki postęp

cywilizacyjny.

Nasz kraj dla własnego rozwoju po-

trzebuje takich właśnie innowacji w postaci nowo-

czesnych i oszczędnych mediów.

Uruchomienie multipleksu MUX 3 będzie skutko-

wało nadawaniem 16 całodobowych kanałów regio-

nalnych w poszczególnych województwach.

Zważyw-

szy na to, że obecnie regionalne media publiczne są

marginalizowane, należałoby zreformować system

ich finansowania, gdyż rozwój regionalnych mediów

to zarazem rozwój kulturowy społeczności lokalnej.

Od 1 czerwca br. włączono sygnał pierwszego

z trzech naziemnych multipleksów telewizji cyfrowej.

Dla terenów górskich najwłaściwszy byłby sygnał

trzeciego multipleksu, którego włączenie planowane

jest dopiero na 2014 r.

Sygnał analogowy ma nato-

miast zostać całkowicie wyłączony w lipcu 2013 r.,

a wówczas gminy powiatu nowotarskiego będą poza

zasięgiem nadajników.

Problem ten może dotyczyć

także mieszkańców powiatów nowosądeckiego i li-

manowskiego.

W przypadku wyłączenia także tzw.

przemienników, dzięki którym obecnie możliwy jest

odbiór kanałów telewizyjnych z sygnału analogowe-

go na terenach górskich i podgórskich, sytuacja ta

może dotknąć również powiaty suski, wadowicki

i gorlicki.

Stąd też rodzi się poważna obawa, iż połu-

dniowo-wschodnia część Polski dzięki nieuchronnej

cywilizacji pozostałaby bez dostępu do telewizji przez

kilka miesięcy.

Mieszkańcy zdają sobie sprawę, iż

telitarne, jednak na ich zakup nie wszystkich stać.

Dodatkowym problemem jest fakt, iż miejscowo-

ści powiatu nowotarskiego mają charakter turystycz-

ny, czym przyciągają rocznie setki tysięcy gości.

Na-

leży zapewnić im dobre warunki pobytu i do tego

konieczny jest m.in. odbiór telewizji.

Pozbawienie

wet ograniczyć ruch turystyczny.

Właściciele prywat-

nych kwater będą więc zmuszeni wykupywać dodat-

kowo – i to pewno na kilkanaście miesięcy – pakiety

telewizji satelitarnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, zwracam się z zapy-

taniem:

1.

Czy ministerstwu znany jest ww. problem?

zapewnienia emisji cyfrowej mieszkańcom w gmi-

nach powiatu nowotarskiego?

114

3.

Jak przedstawia się powyższy problem w po-

wiatach nowosądeckim, gorlickim i limanowskim?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15198)

do ministra transportu,

Sucha Beskidzka – Zakopane

Od dłuższego czasu obserwuje się niepokojące zja-

wisko likwidacji połączeń kolejowych na terenie wo-

jewództwa małopolskiego.

Ta sytuacja dotknęła rów-

nież południową część województwa, a szczególnie

dotyczy to odwołania z dniem 17 stycznia 2013 r. po-

ciągu nr 5521 z godz. 4.52 relacji Sucha Beskidzka

– Zakopane.

Jak wynika z podanych informacji, dla wielu

mieszkańców był to podstawowy środek transportu

zarówno do pracy, jak i szkoły.

Likwidacja tego połą-

czenia niesie ze sobą wielkie straty społeczne.

Skutki

odczuwają w pierwszej kolejności osoby najuboższe,

gdyż wspominaną trasę obsługują tylko prywatne

busy.

Zazwyczaj są przepełnione, a często nie są

w stanie zabrać wszystkich oczekujących.

Grozi to

wzrostem bezrobocia, a tym samym ubóstwem wśród

wielu rodzin.

Ponadto istnieje uzasadniona obawa, iż

zmniejszy się ruch turystyczny.

Mieszkańcy miejsco-

wości: Maków Podhalański, Jordanów, Sieniawa,

Szaflary, Nowy Targ oraz Pyzówka mają wiele prob-

lemów ze względu na położenie geograficzne swoich

domów oraz odległości do szkół, ośrodków kultury,

miejsc pracy.

Dotarcie do przystanku autobusowego

to konieczność przejścia nawet kilku kilometrów,

a ponieważ sytuacja dotyczy również dzieci i osób

starszych, jest to bardzo uciążliwe i niebezpieczne,

szczególnie przy ostrych i długich zimach, jakie tu

panują.

Łatwa komunikacja jest więc sprawą prioryteto-

wą, by zapewnić mieszkańcom i gościom godne wa-

runki życia.

Ponadto pragnę zauważyć, że ciągłe zmiany roz-

kładów jazdy pociągów oraz ograniczanie liczby po-

łączeń prowadzi do szukania przez dotychczasowych

pasażerów innych środków komunikacji i rezygnacji

z usług kolei, co wiąże się też ze zmniejszaniem licz-

by pasażerów, spadkiem przychodów z biletów i dal-

szym ograniczaniem liczby połączeń itd.

1.

Jakie przesłanki zadecydowały o podjęciu de-

cyzji o likwidacji połączenia kolejowego z godz. 4.52

2.

Czy w najbliższym czasie resort podejmie odpo-

wiednie działania dotyczące przywrócenia pociągu

ww. relacji?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 15199)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie kontrowersyjnego i niespójnego

Szanowna Pani Minister!

Uzasadnienie: W dniu

25 lutego 2013 r. na stronie BIP Ministerstwa Spor-

tu i Turystyki pojawiła się ostateczna wersja rozpo-

rządzenia w sprawie uprawiania turystyki wodnej.

Przedmiotowe rozporządzenie wynika z ustawo-

pić rozporządzenie ministra sportu z dnia 9 czerwca

gasło z mocy ustawy w dniu 16 października 2012 r.

Zatem od dnia 17 października 2012 r. do chwili obec-

nej powstała luka legislacyjna i aktualnie brak jest

przepisów w tym zakresie.

kacji w rozpoczęciu kursów i staży, a tym bardziej

w przypadkach już rozpoczętych i obecnie trwających

kursów, z uwagi na ograniczenia czasowe, by zdążyć

z egzaminami przed otwarciem sezonu w 2013 r.

Otóż taki kurs w zakresie uzyskania patentu że-

glarza jachtowego odbywa się w Kołobrzegu.

Został

zorganizowany w ramach szczytnej i społecznie bar-

dzo akceptowanej idei Kołobrzeskiej Młodzieżowej

Akademii Żeglarskiej, nowo powstałej instytucji dla

promocji żeglarstwa i portu jachtowego oraz aktyw-

nego i praktycznego, powszechnego i bezpłatnego

propagowania oraz rozwoju żeglarstwa wśród dzieci

i młodzieży tego regionu.

Szanowna Pani Minister!

W tej sytuacji powstał

poważny problem, głównie dla młodzieży, która roz-

poczęła i już uczestniczy w kursie w Kołobrzegu dla

uzyskania patentu żeglarza jachtowego (by zdążyć

przed sezonem).

Otóż dotychczas, jak również jeszcze w projekcie

rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2012 r. dla uzyska-

nia patentu żeglarza jachtowego był warunek ukoń-

czenia 12. roku życia.

115

Nieoczekiwanie w ostatecznej wersji projektu tego

rozporządzenia, zawieszonego na stronie BIP MSiT,

warunkiem dla uzyskania patentu żeglarza jachto-

wego jest ukończenie 16. roku życia.

Starając się zrozumieć motywy podwyższenia wie-

ku z 12 do ukończenia 16 lat, a więc: warunki fizyczne,

odporność na stres, umiejętność podejmowania decy-

zji, brak odpowiedzialności prawnej i cywilnej, poczu-

cie bezpieczeństwa, itp., pragnę też przedstawić pew-

ną niespójność istoty podejmowanych działań.

Jeśli trudno sobie wyobrazić – wg ostatecznego

projektu rozporządzenia – żeglarza jachtowego w wie-

ku powyżej 12 lat, to tym bardziej zastanawia prawo

zdobywania patentu kapitana jachtowego i kapitana

motorowodnego w wieku 18. roku życia.

Wymóg ukończenia 18. roku życia dla np. kapitana

jachtowego wobec ukończenia 16 lat dla żeglarza jach-

towego wydaje się nie tylko niespójny, chociażby z tych

samych ww. powodów, lecz także wręcz niemożliwy

w praktycznym zastosowaniu tego przepisu.

Kiedy bo-

wiem 18-letni kapitan ma nabyć odpowiedni staż, sto-

sowne umiejętności i doświadczenie, jeśli zdobył w wie-

ku 16 (17) lat patent żeglarza jachtowego?

Tym bardziej

że ci, którzy już rozpoczęli kurs na żeglarza jachtowego

– wobec luki legislacyjnej – z dużym prawdopodobień-

stwem mogli zakładać, zgodnie z dotychczasową zasadą

prawną, jak też wobec projektu rozporządzenia z grud-

nia 2012 r., że zostanie utrzymany wiek ukończenia

12 lat dla patentu żeglarza jachtowego.

Ponadto wydaje się, że rząd PO i PSL, obniżając

(w mojej ocenie – niesłusznie i z krzywdą dla dzieci)

obowiązkowy wiek szklony z 7 do 6 lat, lansuje raczej

pogląd wczesnej odpowiedzialności i społecznego doj-

rzewania dzieci.

Pytania:

1.

Czy konieczny jest wymóg podwyższenia z 12 do

16 lat dla zdobycia patentu żeglarza jachtowego, sko-

ro dotychczasowy wymóg 12 lat sprawdził się, tym

bardziej że w obecnym projekcie rozporządzenia

w sprawie uprawiania turystyki wodnej (do lutego

2013 r.) był jeszcze utrzymany zapis dotyczący ukoń-

czenia 12. roku życia?

W takim przypadku w jaki sposób osoba po ukoń-

czeniu 18. roku życia ma zdobyć patent kapitana

jachtowego czy też motorowodnego (okres szkoleń,

zdobywania wiedzy i umiejętności, a nade wszystko

czas nabywania doświadczenia)?

2.

Jeśli, pomimo przedstawionej argumentacji

w uzasadnieniu, zostanie utrzymany zapis obowiąz-

ku ukończenia 16. roku życia dla uzyskania patentu

żeglarza jachtowego, to czy Pani Minister wprowadzi

vacatio legis (np. do sezonu 2013 r.) dla tych instytu-

cji i organizacji, które już rozpoczęły kursy, i tam,

gdzie już odbywają się kursy?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Kołobrzeg, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15200)

do ministra transportu,

z budowy na praktycznie ukończonym już

odcinku autostrady A1 wiaduktu w Mszanie,

która opóźnia przejazd autostradą A1

Świerklany – Gorzyczki

Szanowny Panie Ministrze!

Pierwotnie w 2010 r.

miało nastąpić zakończenie budowy mostu w Msza-

nie na całym odcinku autostrady A1 na trasie Świer-

klany – Gorzyczki.

W tym również roku most miał

zostać oddany do użytku.

Do tej chwili jednak ta jed-

na z najważniejszych inwestycji realizowanych w wo-

jewództwie śląskim nie jest ukończona.

Złożyło się

na to wiele czynników natury tak budowlano-inwe-

stycyjnej, jak i inżynierskiej.

Wykonawcą inwestycji od 2010 r. jest austriacka

firma Alpine Bau.

W grudniu 2009 r.

Generalna Dy-

kontrakt wykonawcy, jednak w przetargu na dokoń-

czenie inwestycji wybrano ponownie te samą firmę

(wartość kontraktu 555 mln zł).

Most w Mszanie jest jedynym takim obiektem in-

żynierskim w Polsce.

Wykonawca (firma Alpine Bau)

od początku planów rozpoczęcia inwestycji zgłaszał

wady w projekcie: na stronie internetowej Alpine Bau

dostępnych jest wiele ekspertyz dotyczących mostu.

Tacy specjaliści jak prof. Jan Biliszczuk, główny pro-

jektant mostu Rędzińskiego we Wrocławiu, prof. Al-

fred Pauser, projektant z 50-letnim doświadczeniem,

oraz dr Michel Virlogeux, projektant najwyższego

mostu na świecie, są zdania, że „projekt jest nieod-

powiedni i obiekt grozi wypadkami jeszcze na etapie

budowy”.

Prof. dr Alfred Pauser dodał, że niestan-

dardowa szerokość niesie za sobą wysokie ryzyko od-

kształceń i stwarza „bezpośrednie narażenie życia

ludzkiego”.

Mimo tych zastrzeżeń wykonawca podjął

się budowy mostu.

Z kolei GDDKiA (jako inwestor)

nie miała sobie nic do zarzucenia i most dalej budo-

wano aż do marca 2012 r., kiedy to przy budowie

mostu nastąpiły dwie poważne awarie.

Najpierw na-

stąpiło wyrwanie tzw. bloku kotwiącego, następnie

awarię spowodowało niewłaściwe ułożenie kabli na-

ciągających jedno z przęseł.

Trwająca budowa mostu spowodowała, że GDD-

KiA zdecydowała się wyznaczyć objazd mostu droga-

mi wojewódzkimi, które prowadzą przez Mszanę

i Świerklany.

Choć taki objazd istnieje, kierowcy za-

miast po drogach wojewódzkich poruszają się często

po lokalnych drogach, licząc na szybsze pokonanie

odcinka trasy.

Taka sytuacja jest dalece dyskomfor-

towa dla mieszkańców.

116

1.

Kiedy most w Mszanie zostanie oddany do

użytku – czy deklarowany termin sierpniowy zosta-

nie utrzymany jako termin realizacji inwestycji?

2.

Austriackie konsorcjum Alpine Bau od począt-

ku stało na stanowisku, że most jest źle zaprojekto-

wany i grozi potencjalnie zawaleniem, więc dlaczego

uzyskał pozwolenie na wykonanie obiektu?

3.

Dlaczego nie zablokowano tej inwestycji, skoro

duże grono ekspertów w dziedzinie budowy mostów

było przekonanych, że projekt obiektu jest nieodpo-

wiedni i stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia

ludzkiego?

Czy rozważano możliwość wyboru innego

projektu mostu, który spełniałby normy bezpieczeń-

stwa i uzyskałby pozytywną opinię specjalistów

w dziedzinie budowy mostów?

4.

Jaki jest koszt budowy mostu, uwzględniając

awarie i opóźnienia?

Poseł Grzegorz Matusiak

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15201)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie braku reakcji organów państwa

do Ojca Świętego Benedykta XVI

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 12 lutego

2012 r. poseł Armand Ryfiński skierował list do Jego

Świątobliwości Ojca Świętego Benedykta XVI.

List

ten nie ma charakteru korespondencji prywatnej,

gdyż został opublikowany na blogu parlamentarzy-

sty, a następnie przytaczały go największe portale

informacyjne i był szeroko komentowany w mediach.

W swoim piśmie poseł Ryfiński znieważa największe-

go zwierzchnika Kościoła katolickiego oraz głowę

państwa Watykan.

Sformułowania, których używa,

godzą także w katolików.

Dziwi w tej sytuacji milcze-

nie i bierność instytucji państwowych.

Brak jakiej-

kolwiek reakcji ze strony Pana, jak również podle-

głych Panu służb może świadczyć o biernym przy-

zwoleniu na znieważenie Ojca Świętego, jak również

szydzenie z niezwykle ważnych dla każdego katolika

wartości.

Nie aprobując takiej postawy, domagamy

się od Pana podjęcia wszelkich działań mających na

celu przeproszenie Jego Świętobliwości Papieża Be-

nedykta XVI.

W związku z powyższym pytamy:

1.

Czy przeprosił Pan Ojca Świętego za obraźliwe

słowa polskiego parlamentarzysty?

2.

Czy w tej sprawie drogą dyplomatyczną do Wa-

tykanu skierowane zostało Pana stanowisko w tej

sprawie?

3.

Dlaczego brak jest reakcji instytucji państwo-

wych na fakt naruszenia przepisów Kodeksu karne-

go – znieważenia głowy państwa?

Poseł Andrzej Jaworski

oraz grupa posłów

(nr 15202)

do ministra edukacji narodowej

w placówkach oświatowych

Szanowna Pani Minister!

W wielu placówkach

oświatowych w całej Polsce, takich jak przedszkola,

szkoły podstawowe, zapewnienie wyżywienia ucz-

niów przekazywane jest firmom cateringowym.

Ro-

dzice zgłaszają swoje wątpliwości, czy podmioty, któ-

re konkurują ze sobą przede wszystkim ceną, zapew-

nią posiłki, które będą dostosowane do potrzeb ży-

wieniowych dzieci i młodzieży.

Jest to niezwykle

istotne, ponieważ zagwarantowanie odpowiedniej

diety dla dzieci wpływa na ich prawidłowy rozwój.

1.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenia norm

żywieniowych, które obowiązywałyby w placówkach

oświatowych?

2.

Czy ministerstwo kontroluje proces żywienia

dzieci i młodzieży w podległych instytucjach?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

oraz grupa posłów

(nr 15203)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Co pewien czas w me-

diach pojawiają się informacje o nagannych zachowa-

niach opiekunów wobec dzieci przebywających w żłob-

kach.

Przykładem jest zdarzenie z miejscowości Żary,

gdzie zachodzi podejrzenie o psychiczne i fizyczne

znęcanie się nad dziećmi.

Można przyjąć, że tego

typu sytuacje są incydentalne i większość tego typu

placówek gwarantuje wysoki standard opieki i bez-

pieczeństwa dla swoich wychowanków.

Rodzice wy-

117

rażają obawę, czy obowiązujące przepisy odpowiednio

regulują działalność i nadzór nad instytucjami, któ-

re organizują opiekę nad dziećmi do lat 3.

zapewniają bezpieczeństwo podopiecznym żłobków,

klubów dziecięcych?

2.

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie dodat-

kowych rozwiązań, które miałyby na celu rozwiąza-

nie przedstawionego problemu?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 15204)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie kary nałożonej na Polskę

przez Komisję Europejską w związku

z uchybieniami dotyczącymi wcześniejszych

emerytur rolników

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z proce-

durą rozliczania rachunków Komisja Europejska wy-

stąpiła do 22 krajów członkowskich o zwrot niena-

leżnie wypłaconych kwot z funduszy unijnej polityki

rolnej.

Wśród tych państw jest także Polska.

Przy-

czyną takiego stanu rzeczy według przedstawicieli

Komisji Europejskiej jest fakt, że nasz kraj nie sto-

sował wystarczających procedur kontrolnych do

ustalenia, czy osoby, którym wypłacano wcześniejsze

emerytury, były przedtem rolnikami na komercyjną

skalę.

W związku z tym Polska nie otrzyma 34,4 mln

refundacji wydatków związanych z systemem wcześ-

niejszych emerytur rolniczych w latach 2007–2010.

1.

Jakie przyczyny według ministerstwa spowo-

dowały konieczność zwrotu przedmiotowych środ-

ków finansowych przez Polskę z funduszy unijnej

polityki rolnej?

2.

Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby

uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości?

3.

Czy ministerstwo rozważa odwołanie się od tej

decyzji Komisji Europejskiej do Trybunału Sprawied-

liwości UE?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 15205)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie budżetu Policji na 2013 r.

ków finansowych w budżecie Policji na rok 2013.

Pierwszym przykładem są fundusze zaplanowane na

odprawy dla funkcjonariuszy, którzy przechodzą na

emerytury.

Policja przygotowała na ten cel 20 mln zł,

jednak według informacji prasowych kwota ta już

została wyczerpana.

Także środki, które zostały

przeznaczone na zakup nowych radiowozów, są zbyt

niskie.

Policja w bieżącym roku zamierza wydać na

pojazdy 10 mln zł, a szacuje się, że do zagwarantowa-

nia prawidłowego funkcjonowania tej formacji kwota

ta powinna wynosić około 150 mln zł.

1.

Czy według oceny ministerstwa budżet Policji

na 2013 r. jest wystarczający, aby zapewnić tej służ-

bie mundurowej jej prawidłowe funkcjonowanie?

2.

Czy ministerstwo posiada rezerwy finansowe,

które w razie potrzeby mogłyby zostać przekazane

tej formacji?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 15206)

do ministra finansów

w sprawie stawki podatku VAT

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 41

podatku w wysokości 7% stosuje się do dostaw na te-

rytorium kraju towarów wymienionych w poz. 129–

przeciwpożarowej, przeznaczonych na cele ochrony

przeciwpożarowej.

Komisja Europejska wezwała Pol-

skę do zmiany przepisów, gdyż według przepisów

unijnych obniżona stawka podatku VAT nie może być

stosowana w odniesieniu do towarów przeznaczo-

nych na cele bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

W razie niedostosowania polskich przepisów do wy-

mogów UE Komisja Europejska może skierować tę

118

sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europej-

skiej.

liwość utrzymania preferencyjnej stawki podatku

VAT na towary przeznaczona na cele ochrony prze-

ciwpożarowej w Polsce?

Z poważaniem

(nr 15207)

do ministra administracji i cyfryzacji

Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie w Sejmie no-

welizowana jest ustawa o transporcie drogowym

(druk nr 812) mająca na celu dostosowanie do pol-

skiego prawa dyrektyw WE.

Uważam, że zamiany

w tej ustawie powinny stać się podstawą do podjęcia

prac w zakresie systemu CEPiK.

Głównym zadaniem Centralnej Ewidencji Pojaz-

dów i Kierowców jest zabezpieczenie interesów pań-

cicieli, a w szczególności poprawa bezpieczeństwa

cywilnoprawnego obrotu pojazdami oraz ogranicze-

nie i eliminacja kradzieży pojazdów, dokumentów

oraz różnego rodzaju oszustw celnych.

Jestem przekonany, że odbiurokrtyzowaniu słu-

żyć będzie przejęcie obowiązku dostarczania wyma-

ganych ustawą o transporcie drogowym dokumentów

przez system CEPiK dla organów wydających licen-

cje na dokonywanie przewozów na terenie kraju i UE.

Ustawa o transporcie drogowym powoduje, że ta-

kie dokumenty jak marka samochodu, numer reje-

stracyjny itp. musi składać podmiot występujący

o licencję, a dane te powinny znaleźć się w systemie

CEPiK.

MAiC zamierza dostosować system CEPiK do ustawy

o transporcie drogowym?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

do ministra spraw wewnętrznych

Pański resort prowadzi jakiekolwiek działania mają-

ce na celu dostosowanie systemu CEPiK do ustawy

o transporcie drogowym?

(nr 15208)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie praktycznego stosowania

klauzul społecznych zawartych w ustawie

Prawo zamówień publicznych w kontekście

ochrony zasad konkurencyjności

Szanowny Panie Premierze!

W sprawie praktycz-

nego stosowania klauzul społecznych zwartych w usta-

119

zm.) w kontekście ochrony zasad konkurencyjności

i niedyskryminacji.

Szanowny Panie Premierze, w 2009 r. w Prawie

zamówień publicznych pojawiły się dwie klauzule

społeczne dotyczące zamówień publicznych (przewi-

dziane prawem wspólnotowym), zawarte w art. 22

ust. 2 oraz art. 29 ust. 4, które miały być szansą dla

przedsiębiorstw zatrudniających osoby mające szcze-

gólne problemy z integracją zawodową i społeczną,

w tym osoby niepełnosprawne.

Z informacji docierających do mojego biura wyni-

ka, że zakres stosowania w praktyce ww. klauzul jest

znikomy.

Przyczyną tegoż jest nieznajomość tych

klauzul przez podmioty zobowiązane do zakupów

w formie zamówień publicznych oraz brak konkret-

nych przykładów czy też wskazań, jak klauzule te

powinny przekładać się na konkretne zapisy w doku-

mentacji przetargowej.

Wprawdzie w temacie dotyczącym stosowania

art. 29 ust. 4 są podane konkretne objaśnienia za-

warte w zaleceniach ministra rozwoju regionalnego

i prezesa urzędu zamówień publicznych dotyczących

stosowania „klauzul społecznych” w zamówieniach

publicznych z dnia 20 października 2009 r., jednakże

ich rozpropagowanie było i jest niedostateczne.

Stąd

znikomość ich stosowania.

Nie ma natomiast żadnych wytycznych czy zale-

ceń co do stosowania w praktyce klauzuli społecznej

zawartej art. 22 ust. 2, uprawniającej zamawiającego

do ograniczenia oferty przetargu wyłącznie do wyko-

nawców, u których ponad 50% zatrudnionych pra-

cowników stanowią osoby niepełnosprawne w rozu-

mieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecz-

przepis ten jest martwy w praktyce.

Zamawiający nie chcą go stosować, w obawie, że

narażą się na niezgodność z Prawem zamówień pub-

licznych lub na lawinę odwołań ze strony podmiotów

biorących udział w przetargu ze względu na za-

mknięcie przetargu wyłącznie do podmiotów zatrud-

niających osoby niepełnosprawne, co może być kwe-

stionowane jako naruszenie zasad konkurencyjności

i niedyskryminacji.

Praktycznym skutkiem niestosowania ww. klau-

zuli społecznej jest brak zamówień publicznych dla

wykonawców zatrudniających co najmniej 50% osób

niepełnosprawnych, co bezpośrednio przekłada się

na niechęć do zatrudniania takich osób.

W związku z powyższym wnioskuję, aby Pan Pre-

mier spowodował, by prezes Urzędu Zamówień Pub-

licznych wspólnie z prezesem Urzędu Ochrony Kon-

kurencji i Konsumentów oraz pełnomocnikiem rządu

ds. równego traktowania opracowali i podali do pub-

licznej wiadomości wytyczne dotyczące stosowania

w praktyce zapisów art. 22 ust. 2 ustawy Prawo za-

mówień publicznych, które będą oficjalnym wzorcem

dla ogłaszających przetargi, aby zamawiający wyzby-

li się obaw, czy aby nie naruszają zasad konkurencyj-

ności i niedyskryminacji.

Proszę również o podanie ilości i procentowego

ust. 4 we wszystkich ogłoszonych przetargach za rok

2011 i cały rok 2012 lub za trzy kwartały tegoż roku.

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15209)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Organizacją pożytku

1.

Ile w Polsce jest fundacji oraz ile z nich spełnia

wymogi fundacji jako organizacji pożytku publicznego?

2.

Ile fundacji w 2013 r. zostało wykreślonych z KRS

oraz jakie były główne przyczyny?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15210)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie fundacji, które otrzymały pomoc

z Ministerstwa Kultury

i Dziedzictwa Narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji, które

posiadam, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego wspiera różnego rodzaju fundacje.

W związ-

1.

Ile fundacji w 2012 r. było beneficjentami środków

Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego?

2.

Jakie fundacje otrzymały pomoc finansową z mi-

nisterstwa?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

120

Interpelacja

(nr 15211)

do prezesa Rady Ministrów

dyrektyw Komisji Europejskiej w Polsce

Szanowny Panie Premierze!

Opinia publiczna

żywo zainteresowana jest kosztami niewdrażania

dyrektyw KE w Polsce.

W związku z powyższym pro-

simy Pana Premiera o udzielenie odpowiedzi na na-

stępujące pytanie: Jakie kary i z jakiego tytułu płaci

Polska do budżetu UE z tytułu niewdrażania prawa

Unii Europejskiej?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15212)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Zadania realizowane

przez OSP są wykonywane w sposób coraz bardziej

profesjonalny.

Jednostki te zabezpieczają potrzeby

mieszkańców w coraz większym stopniu i służą

ogromną pomocą ludziom w niebezpiecznych stanach

zagrożeń dla zdrowia, życia i mienia obywateli.

Jed-

nakże koszty działania OSP są coraz większe i ob-

ciążają budżety gmin.

1.

Czy zamierza Pan Minister wystąpić do mini-

stra gospodarki, by w porozumieniu z URE zmniej-

szyć koszty funkcjonowania OSP poprzez obniżkę

taryfy dostarczanej energii elektrycznej do obiektów,

w których mieści się podstawowa baza lokalowa

ochotniczych straży pożarnych?

2.

Jakie inne działania zamierza podjąć pański

resort celem odciążenia budżetów jednostek samo-

rządu terytorialnego w utrzymywaniu jednostek OSP?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15213)

do ministra finansów

w sprawie systemu poboru opłat viaTOLL

Szanowny Panie Ministrze!

System poboru opłat

drogowych viaTOLL służy do pobieraniu opłat za ko-

rzystanie z dróg.

W związku z powyższym zwracamy

stępujące pytanie: Ile środków z tego tytułu wpłynę-

ło do budżetu państwa w 2012 r. i na co przeznaczone

zostały te środki?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15214)

do ministra finansów

w sprawie Krajowego Rejestru Długów

Szanowny Panie Ministrze!

Krajowy Rejestr Dłu-

gów jest źródłem informacji publicznej.

W związku z

1.

Kto zajmuje się obsługą KRD?

2.

Jakie są opłaty za możliwość korzystania z niego?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15215)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Trwa dyskusja nad

czasem oczekiwania, zdawalnością i liczbą miejsc,

gdzie można zdawać egzamin na prawo jazdy.

Zmiana ustawy o kierujących pojazdami zakłada

przybliżenie dla zdających i zwiększenie liczby ośrod-

ków egzaminowania.

121

1.

Ile kosztuje zgodne z prawem wyposażenie

ośrodka do egzaminowania osób chcących uzyskać

prawo jazdy?

2.

Czy budżet państwa będzie mógł wesprzeć fi-

nansowo lub sprzętowo takie ośrodki?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15216)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie dopłat bezpośrednich

Szanowny Panie Ministrze!

Od rolników z nasze-

go regionu docierają informacje, że nie otrzymali

jeszcze z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

W związku z powyższym chcę zapytać Pana Mi-

nistra:

Jaki jest na dzisiaj procentowy wskaźnik poziomu

wypłat tych dopłat w skali kraju i w skali wojewódz-

twa podkarpackiego?

Czy rolnicy mogą spodziewać się wypłaty tych do-

płat wcześniej niż przed 30 czerwca br., tj. przed za-

kończeniem ustawowego terminu?

Z poważaniem

Posłowie Bogdan Rzońca

(nr 15217)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Według planów Za-

19 grudnia 2012 r. w dokumencie „Krótkoterminowa

strategia budowania wartości Grupy Kapitałowej

sześciu spółek gazownictwa działających na terenie

kraju, a powołana ma zostać w ich miejsce scentrali-

zowana spółka dystrybucyjna z siedzibą w Warszawie.

Nadmieniam, że Karpacka Spółka Gazownictwa

w Tarnowie jest podmiotem realizującym od ponad

dziesięciu lat zadania związane z zapewnieniem do-

staw gazu dla mieszkańców oraz przedsiębiorstw na

terenie czterech województw południowo-wschodniej

polski – województwa małopolskiego, podkarpackie-

go, świętokrzyskiego i lubelskiego.

Ponadto zarządza

62 tys. km sieci gazowej wraz z infrastrukturą – co

stanowi ok. 45% gazowej sieci dystrybucyjnej w kra-

ju – a zadanie to realizuje poprzez 7 oddziałów zakła-

dów gazowniczych i przy zatrudnieniu tylko na po-

ziomie 3350 osób.

Funkcje te wykonywane są w sposób efektywny

i z zachowaniem pełnego reżimu kosztowego.

KSG

w Tarnowie, przy minimalizacji kosztów, generuje

duże środki finansowe niezbędne do realizacji inwe-

stycji i remontów oraz wypracowuje wielomilionowe

zyski dla właściciela, jakim jest spółka Polskie Gór-

Zysk wypracowany przez KSG w czasie jej istnienia

osiągnął łącznie wartość znacznie przekraczającą

kwotę 1200 mln zł.

Największe obawy zainteresowanych środowisk

budzi rozpoczęcie działania przez PGNiG Serwis i pla-

nowane przez tę spółkę centralizacja i przyjęcie funk-

cji wsparcia, czyli tzw. powstania Centrum Usług

Wspólnych.

Nie jest jeszcze określona ilość i lokaliza-

cja jednostek terenowych tej spółki, jednak według

zainteresowanego środowiska na pewno nie pokryje

ono miejsc lokalizacji dyrekcji dotychczasowych od-

działów PGNiG.

Choć dziś trwa analiza funkcji i po-

trzebnych osób, już dziś pracownicy drżą o swe miej-

sca pracy, w trosce o to, jaką odległość będą musieli

codziennie pokonywać, by zarobić na chleb.

W związku z powyższym i mając na uwadze, aby

KSG w Tarnowie i Zakład Gazowniczy w Jaśle nie

podzieliły losu tak wielu innych firm i przedsię-

biorstw, które w ciągu ostatnich kilku lat bezpowrot-

nie zniknęły z gospodarczej mapy miasta Jasła i ca-

łego Podkarpacia, zwracam się do Pana Ministra

1.

Czy według Pana Ministra realizacja powyżej

2.

Czy dalsza likwidacja jednostek terenowych

Z należnymi wyrazami szacunku

122

Interpelacja

(nr 15218)

do ministra zdrowia

w sprawie zobowiązania

do uiszczania odpłatności za pobyt dzieci

zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

oraz zakładzie rehabilitacji leczniczej

wanych ze środków publicznych oraz ustawy o wspie-

z dnia 31 stycznia 2013 r.), data wejścia w życie:

15 lutego 2013 r., dodane zostały zapisy, które miały

ostatecznie rozwiązać problem dotyczący zobowiąza-

nia do uiszczania odpłatności za pobyt dzieci pozba-

wionych opieki rodzicielskiej w zakładzie opiekuńczo-

-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

oraz zakładzie rehabilitacji leczniczej.

Sprawa doty-

czy odpłatności za usługi pozamedyczne, tzw. hotelo-

we (miesięczna opłata za wyżywienie i zakwaterowa-

nie), określone na kwotę 200% najniższej emerytury

(tj. obecnie 1598,36 zł).

W ww. ustawie dodano zapisy w brzmieniu: „W przy-

padku dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej

„Opłatę, o której mowa (.,.), w przypadku dziecka

umieszczonego w:

Niezwłocznie po wejściu w życie tej ustawy wpły-

nęły do mnie liczne i niepokojące sygnały od zakła-

dów opiekuńczo-leczniczych, w tym niepublicznych

(placówki ochrony zdrowia) oraz regionalnych ośrod-

ków polityki społecznej (samorząd województwa), re-

alizujących zadania własne samorządu wynikające

niona ustawa nadal nie obejmuje obowiązku odpłat-

ności za dzieci:

l) które zostały umieszczone w zakładzie opiekuń-

czo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuń-

czym oraz zakładzie rehabilitacji leczniczej wprost

ze szpitala, a są pozbawione opieki rodzicielskiej (wła-

dza rodzicielska odebrana), są zakwalifikowane do

adopcji, w tym zagranicznej, ale nie znaleziono rodzi-

ny gotowej przyjąć dziecko ze względu na stan jego

zdrowia,

2) które zostały umieszczone w zakładzie opie-

kuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opie-

pośrednio z interwencyjnego ośrodka preadopcyjne-

go (placówka prowadzona przez marszałków woje-

wództw – obecnie jest tylko w woj. mazowieckim)

przed ukończeniem pierwszego roku życia, a będą

tam przebywać przez kolejne lata,

3) które zostały umieszczone w zakładzie opie-

kuńczo-leczniczym, a rodzice znajdują się w bardzo

4) za które nikt wcześniej nie wnosił odpłatności,

a przebywają np. w zakładzie opiekuńczo-leczniczym

czeniach opieki zdrowotnej (...).

Można domniemywać, że zmiana ustawy miała

wypełnić istniejącą już wcześniej lukę w kwestii do-

tyczącej odpłatności, o której mowa, poprzez założe-

nie, że w związku z zapisami ustawy o wspieraniu

łoletniego dziecka możliwe jest ustanowienie pieczy

zastępczej.

Pogląd ten, jak wskazują praktycy, okazał

się jednak błędny, ponieważ w naszym kraju zarów-

no jest, jak i będzie zawsze taka grupa dzieci, które

ze względu na stan zdrowia, niesprawność, niepra-

widłowy rozwój i szereg innych zaburzeń psychoru-

chowych nie znajdzie opiekunów zastępczych, nie

zdoła funkcjonować w placówce socjalizacyjnej, nie

znajdzie rodziny adopcyjnej, a może i powinna przed

umieszczeniem w domu pomocy społecznej korzystać

ze stacjonarnych usług placówek ochrony zdrowia

(np. ZOL).

Doprecyzowania wobec tego wymaga

wskazanie organu odpowiedzialnego w każdym przy-

padku, gdy nie ma możliwości ustanowienia pieczy

zastępczej.

W tej sytuacji wnoszę o udzielenie odpowiedzi na

następujące pytania:

1.

Z jakich powodów problem ten nie znalazł ure-

2.

Proszę o wskazanie, w jaki sposób problem ten

będzie rozwiązany?

Poseł Józefa Hrynkiewicz

Rzeszów, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15218)

do ministra pracy i polityki społecznej

123

W ww. ustawie dodano zapis w brzmieniu: „W przy-

zapis: „Opłatę, o której mowa (...), w przypadku dzie-

cka umieszczonego w:

padku, w stosunku do którego nie ma możliwości

ustanowienia pieczy zastępczej.

(nr 15219)

do ministra pracy i polityki społecznej

dodatków pielęgnacyjnych

i zasiłków pielęgnacyjnych z dochodu,

specjalny zasiłek opiekuńczy dla osób, „(…) jeżeli re -

Prawo do tego zasiłku uzależnione jest od docho-

du w rodzinie i często zasiłek pielęgnacyjny lub do-

datek pielęgnacyjny należny osobie wymagającej

opieki powoduje przekroczenie progu dochodowego,

tj. 623,00 zł, od którego zależy przyznanie specjalne-

go zasiłku opiekuńczego.

Szanowny Panie Ministrze!

Pytania:

124

1.

Czy ministerstwo podejmie działania ws. wyłą-

czenia kwot zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku pie-

lęgnacyjnego z dochodu, od którego uzależnione jest

prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego?

2.

Czy ministerstwo przewiduje wyłączenie kwot

zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku pielęgnacyjnego

z dochodu rodzin wnioskujących o świadczenia z po-

mocy społecznej?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15220)

do ministra pracy i polityki społecznej

pielęgnacyjnego z powodu śmierci

podopiecznego lub zmiany ustawy

Osoba samotna opiekująca się osobą niepełno-

sprawną przez wiele lat ciężko pracuje, przez całą

dobę, bez urlopu i w wielkim stresie.

Nie jest w stanie

nic zaoszczędzić, bo kwota świadczenia pielęgnacyj-

nego jest symboliczna w stosunku do potrzeb.

W dniu śmierci podopiecznego, najczęściej dzie-

cka, opiekun traci prawo do świadczenia i z dnia na

dzień zostaje bez środków do życia.

Wcześniejsze

kwalifikacje opiekunów zdewaluowały się.

Nie prze-

widziano żadnego programu aktywizacyjnego dla

osób tracących prawo do świadczenia pielęgnacyj-

nego.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc pod uwagę sy-

tuację osób, które utraciły prawo do świadczenia pie-

lęgnacyjnego w wyniku śmierci podopiecznego, oraz

osób, które utraciły to prawo w wyniku zmiany usta-

wy, zwracam się z następującymi pytaniami:

1.

Czy ministerstwo przygotuje program aktywi-

zujący osoby, które utraciły prawo do świadczenia

pielęgnacyjnego?

2.

Czy osoby te otrzymają prawo do zasiłku dla

bezrobotnych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 15221)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dofinansowania ze środków

PFRON do wynagrodzenia

Nr 127, poz. 721, ze zm.) mówi, kiedy dofinansowanie

do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego

ze środków PEFRON nie przysługuje.

Zapisy tego artykułu nie dopuszczają żadnego błę-

du, co skutkuje koniecznością zwrotu całego dofinan-

sowania za dany miesiąc dla danego pracownika

wraz z odsetkami.

Ustawa nie przewiduje możliwości skorygowania

naliczonych kwot bez konsekwencji utraty dofinan-

sowania.

Szanowny Panie Ministrze!

Pytania:

1.

Czy ministerstwo podejmie prace nad wprowa-

dzeniem w ustawie zapisu umożliwiającego skorygo-

wanie popełnionego błędu?

2.

Czy ministerstwo zastosuje zasadę proporcjo-

nalności kary do błędu?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 15222)

do ministra transportu,

w sprawie czasowego wyłączenia

(Bielsko-Biała – Wadowice

W ostatnim czasie zarządca infrastruktury kole-

jowej PKP PLK SA opracował program optymalizacji

sieci kolejowej w Polsce będący jednym z działań

w obszarze restrukturyzacji spółki, którego celem

jest zbilansowanie kosztów działalności.

W wykazie

linii kolejowych wstępnie przeznaczonych do zawie-

szenia od grudnia br. ujęta została m.in. linia nr 117

Bielsko-Biała – Wadowice – Kalwaria Zebrzydowska

– Lanckorona.

Zapowiedź czasowego wyłączenia

z eksploatacji wspomnianej linii wzbudzała sprzeciw

lokalnej społeczności i przedstawicieli samorządów.

Fakt ten niepokoi także mieszkańców, zwłaszcza

125

w obliczu odłożenia na bliżej nieokreśloną przyszłość

prac związanych z budową Beskidzkiej Drogi Inte-

gracyjnej.

Działania zarządcy są tym bardziej zaska-

kujące i niezrozumiałe, iż linia nr 117 niedawno pod-

dana była częściowym remontom i rewitalizacji, któ-

rych wartość wyniosła blisko 60 mln zł, a Przewozy

Regionalne i Koleje Śląskie zwiększyły w ostatnim

roku liczbę pociągów na tej trasie.

Decyzja o czasowym wyłączeniu 2 tys. km linii

kolejowych jest przejawem postępującego zjawiska

marginalizowania roli transportu kolejowego w Pol-

sce, w tym w Małopolsce Zachodniej.

Konieczne jest

podejmowanie kompleksowych działań w celu przy-

wrócenia właściwego znaczenia transportu kolejowe-

go w życiu społeczno-gospodarczym.

Utrzymanie li-

nii mających coraz większe obłożenie i poprawa ich

parametrów z pewnością wpłynie na komfort podró-

ży oraz zwiększenie ekonomicznych i społecznych

korzyści.

Pytania:

1.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

aby uwzględnić funkcjonowanie linii kolejowej nr 117

w rocznym rozkładzie jazdy na lata 2013/2014?

2.

Czy ministerstwo planuje podjęcie działań

w kierunku zwiększenia roli transportu kolejowego

w Polsce np. poprzez zwiększenie środków finanso-

wych na modernizację infrastruktury kolejowej?

Z poważaniem

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15223)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Z uzyskanych przeze

mnie informacji od włodarzy gmin oraz rolników wy-

nika, że szkody w uprawach i plonach rolnych obok

innych zwierząt leśnych są powodowane również

przez muflony.

Tymczasem art. 46 punkt 1 ustawy

(Dz. U. 1995 Nr 147, poz. 713) mówi, że: „Dzierżawca

i sarny”.

Ustawa nie przewiduje rekompensat za

szkody wyrządzone przez muflony.

Mimo że ich po-

głowie jest znacznie niższe niż innych zwierząt wy-

mienionych w ustawie stoję na stanowisku, że rów-

nież w przypadku muflonów powinien istnieć instru-

ment pozwalający na ewentualną wypłatę odszkodo-

wań rolnikom.

Proszę o odpowiedź na następujące pytanie: Czy

ministerstwo dostrzega ten problem i czy prowadzo-

ne są w tym zakresie prace nad projektem zmian

ustawowych?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Smolarz

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15224)

W związku z medialnymi publikacjami dotyczą-

cymi dopuszczenia do „ściśle tajnych” prac sejmowej

Komisji do Spraw Służb Specjalnych, dotyczących

m.in. działań polskich służb wywiadowczych i kontr-

wywiadowczych na kierunku wschodnim osób szko-

lonych w ZSRR, jak również mając na względzie usta-

wowe kompetencje podległej Panu Agencji Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego w zakresie działań kontr-

posiadających poświadczenie bezpieczeństwa osobo-

rzecz sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych

3.

Czy osoby te każdorazowo ujawniały w ankiecie

bezpieczeństwa osobowego fakt przejścia szkolenia

w ZSRR?

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

126

Interpelacja

(nr 15225)

do ministra pracy i polityki społecznej

w województwach: łódzkim,

kujawsko-pomorskim i świętokrzyskim

Najwyższa Izba Kontroli z inicjatywy własnej

przeprowadziła kontrolę, której temat mieścił się

w ramach priorytetowego kierunku kontroli w od-

niesieniu do zagadnienia „Państwo sprawne i przy-

jazne obywatelowi”.

W wyniku tej kontroli stwierdzono wiele istotnych

nieprawidłowości dotyczących przyznawania osobom

niepełnosprawnym dofinansowania uczestnictwa

w turnusach rehabilitacyjnych oraz realizacji tych

turnusów przez organizatorów lub w ośrodkach nie-

posiadających stosownych uprawnień.

cych odniesienie do województw: łódzkiego, kujaw-

sko-pomorskiego i świętokrzyskiego:

Jakimi konkretnie kryteriami kierują się organy

wnioskujące o potrzebie przyznania osobom niepeł-

nosprawnym turnusu rehabilitacyjnego?

Jaki jest udział w tym przedsięwzięciu powiato-

wych centrów pomocy?

Kto sprawuje kontrolę nad prawidłowością stoso-

wanych procedur kwalifikowania osób niepełno-

sprawnych do udziału w turnusach?

Który organ odpowiada za dofinansowanie kosz-

tów uczestnictwa w turnusach ze środków PFRON?

Który organ winien sprawować nadzór nad orga-

nizatorami turnusu i ośrodkami przyjmującymi gru-

py turnusowe?

Czy w sytuacji turnusu rehabilitacyjnego istnieje

obowiązek realizacji przewidzianych w programie

zajęć kulturalno-oświatowych?

Który organ odpowiada za weryfikację danych do-

tyczących uprawnień organizatorów i ośrodków do

ślonymi dysfunkcjami lub schorzeniami?

Czy wszystkie centra pomocy należycie realizują

projekty ze środków Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego?

Jak w ocenie resortu przedstawia się sytuacja

skuteczności poprawy psychofizycznej sprawności

oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestni-

ków turnusów?

Poseł Krystyna Ozga

oraz grupa posłów

(nr 15226)

do ministra edukacji narodowej

kształcenia i doskonalenia zawodowego

nauczycieli

Poziom nauczania i efekty zdobytej wiedzy bądź

jej braki przez uczniów w dużej mierze uzależnione

są od poziomu nauczania, dydaktyki oraz ustawicz-

nego zdobywania wiedzy przez samych nauczycieli.

Nie jest to w pełni możliwe i osiągalne w przypad-

ku złej bądź nieprawidłowej organizacji kształcenia

i doskonalenia zawodowego nauczycieli.

Niebagatel-

ną rolę w tym procesie odgrywa także system i spo-

sób finansowania tego przedsięwzięcia.

Jak oceniła Najwyższa Izba Kontroli, zadania te są

realizowane w sposób niedostateczny, czego dowodem

jest przeprowadzona przez Departament Nauki, Oświa-

ty i Dziedzictwa Narodowego kontrola nr P/11/073.

Wyciągnąć stąd można jednoznaczny wniosek, że

system kształcenia i doskonalenia zawodowego na-

uczycieli nie zapewnia dostatecznego wsparcia dla

szkół i nauczycieli.

W tej sytuacji zwracamy się do Pani Minister

stii:

W jakim stopniu aplikowane były i są środki UE

w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”

na opisane powyżej zadania?

Dlaczego w skontrolowanych publicznych placów-

kach doskonalenia nauczycieli nierealizowana była

znaczna część obowiązkowych zadań?

Czy w stopniu dostatecznym organy prowadzące

szkoły analizowały potrzeby w zakresie kształcenia

opracowywane były plany doskonalenia zawodowego?

Co legło u podstaw, że szkoły w okresie wdrażania

nowej podstawy programowej wychowania przed-

właściwego wsparcia w rozwiązywaniu problemów

dydaktycznych i wychowawczych?

Dlaczego aż w 50% stwierdzony został brak sku-

tecznego nadzoru pedagogicznego dyrektorów placó-

wek doskonalenia zawodowego?

Na jakim etapie prac legislacyjnych jest noweliza-

cja przepisów ustawy Karta Nauczyciela?

Jakie i czy w ogóle jest zaangażowanie rektorów

szkół wyższych w zmiany systemowe, w szczególności

na kierunkach, na których prowadzone są studia

przygotowujące do zawodu nauczyciela?

Poseł Krystyna Ozga

oraz grupa posłów

127

Interpelacja

(nr 15227)

do ministra transportu,

drogowej Jarocina w ciągu drogi ekspresowej S11 zo-

stała ujęta w załączniku nr 2 do „Programu budowy

Tym samym rozpoczęcie tej ogromnie ważnej i długo

oczekiwanej przez mieszkańców inwestycji zaczęło

nabierać bardziej realnych kształtów.

W dniu 19 grudnia 2011 r. wojewoda wielkopolski

drogowej, która stała się ostateczna w dniu 21 wrześ-

nia 2012 r.

Ponadto na początku stycznia 2013 r. wo-

jewoda wielkopolski wydał również zawiadomienie

o wszczęciu postępowania o ustalenie odszkodowań

za nieruchomości, które mają zostać przejęte na rzecz

inwestycji drogowej.

1.

Jakie czynności formalno-organizacyjne należy

wykonać, aby rozpocząć tę inwestycję?

2.

Czy jest opracowany lub kiedy będzie przygo-

towany harmonogram działań, z którego będą wyni-

kały terminy realizacji kolejnych etapów inwestycji?

3.

Czy jest szansa na rozpoczęcie tego zadania

w bieżącym roku?

Z poważaniem

Poseł Leszek Aleksandrzak

Kalisz, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15228)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Uchwalona 13 stycz-

dokonała odstępstwa od przyjętych reguł waloryzacji

zawartych w tej ustawie.

W konsekwencji od 1 marca

2012 r. świadczeniobiorcy otrzymali podwyżki eme-

rytur i rent w jednakowej wysokości.

Podwyżka ta,

zwana szumnie waloryzacją kwotową, mimo swojego

incydentalnego charakteru spowodowała trwałe ob-

niżenie wysokości świadczeń znacznej części emery-

tów i rencistów.

Było to jednym z głównych powodów przekazania

przez prezydenta RP, rzecznika praw obywatelskich

oraz Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawo-

dowych wniosków do Trybunału Konstytucyjnego

o zbadanie zgodności przepisów tej ustawy z ustawą

zasadniczą.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 grud-

nia 2012 r. orzekł, że przepisy ustawy nie pozostają

w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami ochrony

nie prawa, zasadą ochrony praw nabytych oraz zasa-

dą sprawiedliwości społecznej.

Bez względu na stanowisko Trybunału Konsty-

tucyjnego pozostaje faktem, że znaczna część emery-

tów i rencistów czuje się oszukana i ma ku temu pod-

stawy.

W licznych listach kierowanych do mnie, do in-

nych posłów oraz do organizacji związkowych wyra-

żają opinię, że wyrok trybunału ma polityczny cha-

rakter.

Nie zgadzają się ze stanowiskiem, że dobrem naj-

wyższym, o które powinni dbać wszyscy obywatele,

jest budżet państwa i stan finansów publicznych.

To

właśnie budżet państwa jest przejawem woli politycz-

nej, której to grupy i warstwy społeczne mają być

głównymi beneficjentami wypracowanego dochodu

narodowego.

Tworząc budżet, rząd powinien w pierw-

szej kolejności zabezpieczać środki na pokrycie tych

wydatków, które wynikają z obowiązujących przepi-

sów, a nie zmieniać te przepisy dla doraźnych korzy-

ści ekonomicznych i politycznych.

W praktyce przy wysokich zyskach osiąganych

przez establishment rząd zafundował emerytom i ren-

cistom dzielenie się biedą.

Biedny emeryt lub rencista

mający świadczenie w wysokości 1500 zł brutto mu-

siał się dzielić z jeszcze biedniejszymi.

To niepojęte rozumienie solidaryzmu społeczne-

go.

To zakłamana troska rządu o najbiedniejszych

świadczeniobiorców.

Oszukani świadczeniobiorcy zwrócili się do mnie

o wniesienie interpelacji poselskiej w celu uzyskania

publicznej odpowiedzi ze strony przedstawicieli wła-

dzy ustawodawczej i wykonawczej na nurtujące ich

problemy wyrażone w następujących pytaniach:

1.

Czy ustawa z 13 stycznia 2012 r. nie była bez-

podstawnie procedowana w trybie pilnym?

Wątpli-

facto spowodowała oszczędności budżetowe wynika-

jące z nieuwzględnienia składnika płacowego we

wskaźniku waloryzacji, na podstawie którego wyli-

czono środki budżetowe na waloryzację 2012, oraz

wprowadziła zmiany w innych ustawach.

Z zakresu

zmian wynika, że wyczerpywała ona definicję ustawy

okołobudżetowej, dla której niedopuszczalny jest tryb

pilny legislacji.

2.

Dlaczego wprowadzono w błąd parlamentarzy-

stów obu izb oraz prezydenta RP poprzez podanie

128

w uzasadnieniu do projektu ustawy (druk sejmowy

nr 101) nieprawdziwej informacji, iż całkowite środki

budżetowe przewidziane na waloryzację kwotową

w roku 2012 zostały wyliczone z uwzględnieniem wskaź-

nika waloryzacji określonego na dotychczasowych

zasadach, podczas gdy nie uwzględniono w nim

składnika płacowego?

Kto za to odpowiada?

3.

Jakich oszczędności budżetowych dokonano

poprzez wprowadzenie ustawy z 13 stycznia 2012 r.

oraz celów, na jakie zostały przeznaczone środki nie-

wydane na waloryzację?

4.

Czy rząd widzi konieczność podjęcia inicjatywy

ustawodawczej mającej na celu wyrównanie strat po-

niesionych przez tych emerytów i rencistów, których

świadczenia zostały trwale obniżone wskutek walo-

ryzacji 2012, w związku z zaniżeniem podstawy wy-

miaru ich świadczenia przez cały dalszy okres jego

pobierania?

Jak wynika z komunikatów Głównego Urzędu

Statystycznego tegoroczna waloryzacja świadczeń na

poziomie 4% będzie niższa od zakładanej w budżecie.

1.

Jakiej wysokości środki przeznaczone na walo-

ryzację zostaną zaoszczędzone?

2.

Czy rząd ma już plany co do przeznaczenia tych

środków na wydatki budżetowe?

3.

Jeśli tak, to jakie?

4.

Czy rząd nie uważa, że jest niepowtarzalna

okazja, aby niewydane środki przeznaczyć na poza-

waloryzacyjne podwyższenie najniższych świadczeń

poprzez nowelizację art. 85 ustawy o emeryturach

W moim przekonaniu będzie to przekonujący wy-

raz troski rządu o poziom życia najbiedniejszych

świadczeniobiorców.

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15229)

do ministra zdrowia

w sprawie braku dostępu polskich pacjentów

zakażonych wirusowym zapaleniem wątroby

inhibitorów proteazy

Koalicja Hepatologiczna zrzeszająca szereg organi-

zacji społecznych działających na rzecz osób ze scho-

rzeniami wątroby.

W swoim piśmie przedstawicielka

koalicji zwraca uwagę na brak dostępu polskich pa-

cjentów zakażonych wirusowym zapaleniem wątroby

jarzonej z zastosowaniem inhibitorów proteazy (bo-

ceprevir i telaprevir).

W roku 2011 Europejska Agencja ds. Leków (EMA)

zarejestrowała dwa nowe przeciwwirusowe leki do-

ustne – telaprevir i boceprevir.

Dodanie ich do stan-

dardowej terapii zwiększa jej skuteczność do ponad

70%.

Na razie nie są one w Polsce refundowane.

1.

Czy resort planuje refundację nowych, bardziej

skutecznych leków?

2.

Dlaczego wciąż nie jest finansowane ze środków

publicznych leczenie za pomocą trójlekowej terapii

(boceprevir i telaprevir), pomimo pozytywnej reko-

mendacji Agencji Oceny Technologii Medycznych?

Ze słowami szacunku

Poseł Leszek Miller

(nr 15230)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie stypendium demograficznego

Szanowny Panie Ministrze!

Polska stoi w obliczu

zapaści demograficznej (wskaźnik dzietności w Pol-

sce wynosi 1,3 dziecka na kobietę, co sytuuje nas na

207 miejscu na 222 kraje znajdujące się w statysty-

kach ONZ.

Kolejnym problemem jest starzejące się

społeczeństwo.

Według prognoz w 2030 r. nasze spo-

łeczeństwo zacznie wymierać w bardzo szybkim tem-

pie.

Obecnie w naszym kraju każdego roku umiera

i rodzi się ok. 400 tys. Polaków, ale według prognoz

demograficznych za ok. 17 lat będzie nas ubywało

w tempie prawie 200 tys. rocznie.

W obliczu tak dra-

matycznych prognoz podczas konferencji prasowej

prof. Glińskiego zorganizowanej 13 lutego 2013 r.

prof. Krzysztof Rybiński przedstawił propozycje do-

tyczące stypendium demograficznego w wysokości

1000 zł miesięcznie na każde nowo narodzone dzie-

cko, wypłacane aż do 18 roku życia.

Niestety pomysł

został bardzo mocno skrytykowany, a wręcz nawet

wyśmiany przez obecny rząd.

A prawda jest taka, że

stojąc już nad demograficzną przepaścią, tylko zde-

cydowane działania mogą nas uchronić przed upad-

kiem demograficznym.

Rząd informuje, że to może

nas kosztować 90 mld zł rocznie.

Tymczasem sama

roczna obsługa długu publicznego w Polsce kosztuje

nas 44 mld zł, a składka do Unii wzrosła do 10 mld zł

rocznie.

Prof. Rybiński proponuje przesunięcia środ-

ków budżetowych, likwidacje bezsensownych zwol-

129

nień podatkowych i w ten sposób wygospodarować

pieniądze na ten cel.

Poza tym ta propozycja jest do-

piero początkiem dyskusji i na tym etapie można

w niej jeszcze bardzo wiele zmienić, np. wiek dzieci,

a także przyznawaną kwotę świadczenia.

Tylko dla

porównania dodam, że w Szwecji takie stypendium

wynosi 400 euro do 16 roku życia.

Rząd zupełnie za-

pomina o tym, że te 1000 zł na dziecko zostanie na

coś wydane, a pieniądze i tak trafią do gospodarki,

bo wielodzietna rodzina dysponująca takimi środka-

mi jest kołem zamachowym gospodarki.

1.

Jakie zdecydowane działania zamierza podjąć

rząd przed odsunięciem Polski od zapaści demogra-

ficznej?

2.

Proszę o przedstawienie prognoz dotyczących

sytuacji demograficznej na najbliższe dwie dekady po

uwzględnieniu podjętych działań przez rząd.

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15231)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie ograniczenia dostępu

starczy bezpłatnych miejsc dla wszystkich chętnych

studentów na drugie studia.

Ci, którzy nie zmieszczą

się w 10-procentowym limicie, zapłacą za naukę.

W tym roku akademickim ponad 83 tys. studentów

podjęło naukę na kolejnym kierunku.

To ponad 10%

ogółu studiujących bezpłatnie.

Jeżeli rozpoczęli kształ-

cenie na drugim fakultecie do 1 października 2012 r.,

mogą czuć się bezpiecznie, bo nie będą musieli za to

płacić.

Mniej szczęścia mogą mieć te osoby, które na

dodatkowe studia zdecydowały się po tym terminie.

w limicie określonym przez resort szkolnictwa, zo-

staną pozbawione szansy na bezpłatne studia i za

naukę na drugim kierunku zapłacą z własnej kiesze-

ni.

Rachunek dostaną dopiero po pierwszym roku.

Wtedy dowiedzą się, ile ich to ryzyko kosztowało.

Ograniczenie do bezpłatnych studiów zostało wpro-

wadzone nowelizacją z 18 marca 2011 r. ustawy Pra-

nych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455).

Obowiązuje od

1 października 2012 r.

Zgodnie z przepisami student

może kształcić się bezpłatnie tylko na jednym kie-

runku.

Jeśli będzie chciał podjąć drugie studia sta-

cjonarne na uczelni publicznej, musi za nie zapłacić.

Tylko ci, którzy spełnią kryteria do otrzymywania

staną zwolnieni z opłat.

Problem w tym, że liczba

uprawnionych do tego stypendium nie może przekra-

czać 10% osób uczących się na danym kierunku.

I tu

już pojawia się kłopot z interpretacją tego wymogu.

Obecne regulacje są na tyle niejasne i nieostre, że

spór interpretacyjny dotyczący ustalenia grupy z pra-

wem do darmowego studiowania będzie rodził znacz-

ny problem.

1.

Czy prawdą jest, że w obecnym stanie prawnym

nie jest możliwe wskazanie osób, które spełniły kry-

teria stypendium rektora, ale tylko te, które go nie

otrzymały np. ze względu na niezłożenie wniosku lub

brak możliwości otrzymania świadczenia ze względu

na ukończenie już jednego kierunku studiów?

2.

Czy prawdą jest, że ministerialny limit nie daje

też gwarancji, że proponowane 10% studentów będzie

zwolnionych z opłat, gdyż może się okazać, że osoba

kształcąca się na drugim kierunku nie spełnia kryte-

riów potrzebnych do otrzymywania stypendium rek-

tora i wówczas będzie musiała ponieść koszty nauki?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 15232)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie prawie 700 placówek oświatowych

przeznaczonych do zamknięcia

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że co roku

z mapy kraju znika średnio ponad 300 szkół.

W tym

z 16 kuratoriów wynika, że do zamknięcia przezna-

czonych jest 665 placówek.

Ta liczba może być jeszcze

wyższa.

Liczenie będzie trwało nawet w pierwszym

tygodniu marca, bo gminy podejmują takie decyzje

w ostatnim tygodniu lutego, a nawet ostatnim dniu.

Najwięcej placówek przeznaczonych do zamknięcia

lub przekształcenia jest w województwie lubelskim,

bo aż 90, w mazowieckim – 82, a podkarpackim – 60.

W przypadku Mazowsza aż 10 z wytypowanych to

szkoły podstawowe, w zachodniopomorskim – 8.

Po-

dobnie jest w województwie warmińsko-mazurskim.

Do śląskiego kuratorium również wpłynęło dziewięć

uchwał o zamiarze zamknięcia podstawówek, 10 w świę-

tokrzyskim i aż 11 w Małopolsce.

1.

Jakie są przyczyny likwidacji kolejnych placó-

wek oświatowych?

wanym zamknięciem szkół?

130

3.

Jaką pomoc oferuje ministerstwo nauczycielom,

którzy w związku z likwidacją szkół stracą pracę?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 15233)

do ministra transportu,

mieszkania komunalne otrzymuje tylko 16% rodzin,

które starają się o ich przyznanie.

Ustaliła to Naj-

wyższa Izba Kontroli, która zbadała, w jaki sposób

gminy gospodarują lokalami komunalnymi i zaspo-

kajają potrzeby mieszkaniowe swoich społeczności.

Kontrola wykazała, że gminy nie są w stanie pomóc

większości rodzin znajdujących się w trudnej sytua-

cji.

Przyczyną jest brak mieszkań komunalnych.

O ile

w 2009 r. gminy miały ogółem 329 tys. lokali, to dwa

lata później było ich mniej o 5%.

To między innymi

skutek wyprzedawania mieszkań, małej liczby no-

wych inwestycji oraz wyłączania budynków z eksplo-

atacji ze względów technicznych.

NIK zauważa, że

skich dochodach jest spowodowane nie tylko brakiem

lowań prawnych.

Do dziś nie został opracowany

np. system wspierający budownictwo socjalne i rewi-

talizację istniejących zasobów.

1.

Kiedy zostaną zakończone prace nad systemem

wspierającym budownictwo socjalne i rewitalizację

istniejących zasobów?

poprawy dostępności mieszkań oraz zwiększenia ich

liczby na rynku?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 15234)

do ministra skarbu państwa

w sprawie pomocy finansowej

dla spółki Kieleckie Kopalnie Surowców

Mineralnych SA

kudziesięciu związkowców z Kieleckich Kopalni Su-

rowców Mineralnych pikietowało 8 lutego przed gma-

chem resortu skarbu w Warszawie.

Delegacja wrę-

czyła wiceministrowi Tomaszowi Lenkiewiczowi

petycję, w której protestujący domagają się pomocy

finansowej dla spółki.

Związkowcy oczekują konkret-

nych decyzji, łącznie z unieważnieniem prywatyzacji

spółki, gdyż – ich zdaniem – pakiet inwestycyjny nie

został wykonany.

Związkowcy napisali w petycji, że

w latach 2011 i 2012 kamień eksploatowany i prze-

rabiany w ich spółce dostarczany był na budowę A2.

Dodali, że wykonawca tej autostrady, firma DSS, nie

płaciła na materiały i usługi i w efekcie KKSM były

w coraz trudniejszej sytuacji finansowej, co doprowa-

dziło do upadłości spółki.

Autorzy petycji domagają

się zaangażowania MSP w ich problem i oceny sytu-

acji.

Chcą także m.in. pomocy finansowej dla KKSM

oraz uznania prywatyzacji za szkodliwą i jej unieważ-

nienia.

„W przypadku odmowy pomocy nastąpi upa-

dek spółki, co doprowadzi do kolosalnych tarapatów

pracowników i ich rodzin, a także lokalnych samo-

rządów oraz innych współpracujących z nami insty-

tucji i firm” – czytamy w petycji przekazanej do MSP.

Spółkę Kieleckie Kopalnie Surowców Mineralnych

sprywatyzowano w kwietniu 2011 r.

Nowym właści-

cielem stała się spółka córka firmy Dolnośląskie Su-

rowce Skalne – Surowce Skalne Wschód.

W maju

2012 r.

Sąd Rejonowy w Kielcach ogłosił upadłość

Kieleckich Kopalni Surowców Mineralnych z możli-

wością zawarcia układu z wierzycielami.

Prokuratu-

ra Rejonowa Kielce-Wschód wszczęła śledztwo w spra-

wie sprywatyzowanej spółki, m.in. w kwestii ewen-

tualnego wyrządzenia spółce szkody przez zarząd.

Po

ogłoszeniu upadłości zgłosiło się 282 wierzycieli.

W postępowaniu upadłościowym KKSM sąd ustalił

ostatecznie listę wierzycieli, na której jest 220 osób

fizycznych i prawnych.

Kwota wierzytelności wynosi

153,5 mln zł.

KKSM zwróciły się do Generalnej Dy-

62,3 mln zł należności przysługującej od DSS w związ-

ku z dostarczaniem kruszywa i usług na budowę A2.

Jak podkreślili związkowcy w petycji, obecnie bra-

kuje pieniędzy na wypłaty dla pracowników oraz na

bieżącą działalność, a należności (zobowiązania) ze

strony DSS dla KKSM wynoszą 232 mln zł.

Kielecka

Kopalnia Surowców Mineralnych z siedzibą w Kiel-

cach to zatrudniająca ok. 380 osób firma o 135-letniej

tradycji w zakresie wydobycia i przerobu kamienia.

1.

Czy ministerstwo udzieli pomocy finansowej

dla KKSM?

2.

Czy prywatyzacja spółki Kieleckich Kopalni

Surowców Mineralnych została przeprowadzona ze

szkodą dla spółki i jej pracowników?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

131

Interpelacja

(nr 15235)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie brakujących miejsc

w przedszkolach

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że od

marca w większości miast rusza rejestracja do przed-

szkoli.

Okazuje się, że na przyjęcie może liczyć po-

dobna liczba dzieci jak w tym roku, czyli średnio nie-

wiele więcej niż połowa 3-latków.

W 2012 r. do przed-

szkoli dostało się zaledwie o 1% więcej najmłodszych

dzieci niż rok wcześniej.

Oznacza to, że taką opieką

zostało objęte 54,2% dzieci.

W nowym roku szkolnym

może być podobnie.

Gminy nie inwestują w nowe

miejsca.

A jedyną szansą na zmianę może być wysła-

nie przez rodziców 6-latków do szkół.

Wówczas zwol-

nią się miejsca dla najmłodszych.

Plan rządu zakła-

da, że za dwa lata na miejsca obowiązkowo wysła-

nych 6-latków do szkół mają wskoczyć wszystkie

4-latki do przedszkoli.

A przedszkola będą miały obo-

wiązek je przyjąć.

Jak na razie, by nie robić sobie

i rodzicom złudzeń, większość miast przyjęła plan

minimum.

I tak np. w Szczecinie do najmłodszych

grup chodzi 62% dzieci.

I zbliżona liczba dzieci otrzy-

ma miejsca w roku szkolnym 2013/2014.

Może być

większa tylko w przypadku, gdy rodzice zdecydują się

zapisać 5-, 6-letnie dzieci do podstawówek, dla których

również nie wszędzie są przygotowane miejsca.

1.

Jakie rozwiązanie szykuje ministerstwo dla ro-

dziców dzieci, które nie zostały przyjęte do przed-

szkoli?

2.

Z czego wynika tak mały wzrost przyjęć przed-

szkolaków w stosunku do ubiegłego roku?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 15236)

do ministra finansów

w sprawie konsekwencji błędnej decyzji

organów podatkowych dotyczącej

spółki JTT

Szanowny Panie Ministrze!

W wyniku decyzji or-

ganów podatkowych z grudnia 1999 r., które dopro-

wadziły spółkę JTT do upadłości, Urząd Kontroli

Skarbowej we Wrocławiu wypłacił spółce MCI Ma-

nagement SA (udziałowiec JTT) 46,5 mln zł.

Nastą-

piło to w wykonaniu wyroku sądu apelacyjnego z kwiet-

nia 2011 r., który został uchylony przez Sąd Najwyż-

szy w czerwcu 2012 r. 17 stycznia 2013 r. sprawa po

raz drugi była przedmiotem rozprawy przed Sądem

Apelacyjnym we Wrocławiu, który ponownie zasądził

odszkodowanie na rzecz MCI.

1.

Czy urzędnicy odpowiedzialni za wydanie błęd-

nej decyzji skutkującej bankructwem spółki JTT

i wielomilionowymi odszkodowaniami nadal pracują

w administracji skarbowej?

2.

Czy wobec urzędników odpowiedzialnych za

wydanie wspomnianej decyzji wyciągnięto jakiekol-

wiek konsekwencje?

Jeśli tak, to jakie?

3.

Jak wyglądają ogólne zasady odpowiedzialności

urzędników skarbowych za błędne decyzje, w związ-

ku z którymi Skarb Państwa zobowiązany jest wy-

płacać odszkodowania?

4.

Ilu urzędników ogółem (w rozbiciu za lata

2007–2012) zostało pociągniętych w podobnych sy-

tuacjach do odpowiedzialności?

Jak surowa była to

odpowiedzialność?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15237)

do ministra skarbu państwa

w sprawie

przewidywanych strat PGNiG Termika

Szanowny Panie Ministrze!

W sierpniu 2011 r.

Urząd m.st. Warszawy sfinalizował umowę sprzeda-

ży 85% akcji Stołecznego Przedsiębiorstwa Energe-

tyki Cieplnej za 1,44 mld zł francuskiemu koncerno-

wi energetycznemu Dalkia.

Kilka miesięcy później

PGNiG wykupił 99,8% akcji Vattenfall Heat Polska

za ponad 3 mld zł, a następnie przekształcił VHP

w spółkę PGNiG Termika.

Opinia publiczna nie zo-

stała poinformowana o potencjalnym konflikcie inte-

resów pomiędzy francuskim i polskim przedsiębior-

cą, który miał powstać po dokonaniu obu transakcji.

23 listopada br. Biuro Komunikacji Dalkii War-

szawa poinformowało o planie rozpoczęcia budowy

elektrociepłowni gazowej na Ursusie „po uzyskaniu

wszystkich wymaganych prawem zgód”.

Z poufnych

rozmów wewnątrz kadr PGNiG Termika wynika, że

realizacja inwestycji Francuzów skończy się stratami

dla spółki rzędu co najmniej kilkudziesięciu milio-

nów złotych, a nawet koniecznością zamknięcia jed-

nej z elektrociepłowni.

To było do przewidzenia – już

1 lutego TVN Warszawa ujawnił zamiar prywatyza-

cji SPEC-u, a 22 marca inne media doniosły o chęci

132

przejęcia przez PGNiG Vattenfallu Heat Polska.

Co

więcej, tego samego dnia „Forsal” ujawnił, że PGNiG

znajduje się w gronie podmiotów zainteresowanych

wykupieniem SPEC-u.

Urząd m.st. Warszawy, wła-

dze PGNiG i Ministerstwo Skarbu Państwa miały

więc czas na przedyskutowanie problemu ewentual-

nej przyszłej konkurencji w branży elektrociepłowni-

czej, która groziła przyniesieniem poważnych strat

dla Skarbu Państwa.

Wszystko wskazuje na to, że powodzenie planów

Dalkii Warszawa zależy od możliwości PGNiG, który

jest największym dostawcą gazu ziemnego w Polsce.

W raporcie rocznym spółki za 2011 r. czytamy bo-

wiem, że „[u]dział PGNiG w rynku gazu szacowany

jest na około 98%, pozostałe 2% posiadają dostawcy

spoza Grupy PGNiG, którzy w znaczącym stopniu

dokonują zakupu gazu od PGNiG”.

Francuzi przed

oficjalnym ogłoszeniem planów budowy elektrocie-

płowni na Ursusie musieli więc drogą formalną bądź

nieformalną ustalić, czy PGNiG będzie miało możli-

wość przyłączenia jej do swojej sieci gazowej.

1.

Czy ministerstwo potwierdza, że wzniesienie

elektrociepłowni gazowej przez Dalkię będzie ozna-

czać poważne straty dla PGNiG Termika?

Jeśli tak,

jakiego rzędu to mogą być straty i której elektrocie-

płowni grozi zamknięcie?

Jaki wpływ będą one mia-

ły na budżet spółki?

2.

Czy podejmując decyzję o wykupieniu Vatten-

fall Heat Polska PGNiG przewidywało możliwość za-

mknięcia jednej z nabytych elektrociepłowni?

3.

Czy w toku negocjacji nad nabyciem VHP po-

ruszono kwestię grożących jej strat finansowych?

4.

Czy Urząd m.st. Warszawy konsultował z Mini-

sterstwem Skarbu Państwa bądź władzami PGNiG pry-

watyzację SPEC-u?

Jeśli tak, jaki był efekt konsultacji?

5.

Czy w okresie między sprzedażą SPEC-u a kup-

nem Vattenfallu MSP lub PGNiG wiedziało o planie

budowy elektrociepłowni przez Dalkię?

6.

Czy ministerstwo lub PGNiG przygotowało bądź

zleciło ocenę ryzyka związanego z nabyciem Vatten-

fallu?

Jeśli tak, kto ją sporządził i na jaki koszt?

7.

Czy między władzami PGNiG, kierownictwem

Ministerstwa Skarbu Państwa lub innym resortem

rządowym a koncernem Dalkia toczyły się jakiekol-

wiek rozmowy na temat możliwości przyłączenia pla-

nowanej elektrociepłowni do polskiej sieci gazowej?

Jeśli tak, kiedy miały one miejsce?

Jaki był efekt tych

rozmów?

8.

Czy PGNiG ma możliwość przyłączenia nowej

elektrociepłowni na Ursusie do sieci gazowej?

Z poważaniem

Posłowie Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 6 lutego 2013 r.

Interpelacja

(nr 15238)

do ministra środowiska

w sprawie nowelizowanej ustawy o odpadach

otrzymanym od burmistrzów oraz wójtów, zrzeszo-

nych w Związku Gmin Dorzecza Górnej Skawy, w spra-

uprzejmie proszę Pana Ministra o zajęcie stanowiska

w przedmiotowej sprawie.

W świetle zapisów nowelizowanej ustawy o odpa-

dach sortownia zmieszanych odpadów komunalnych

mieszcząca się w Suchej Beskidzkiej została zakwa-

lifikowana do tzw. instalacji zastępczych pomimo po-

zwolenia zintegrowanego i spełniania wszelakich

wymogów najlepszej techniki BAT.

Ponadto powyższe składowisko (oddane do użyt-

ku w styczniu 2003 r.) może przyjmować zmieszane

odpady jedynie w przypadku awarii instalacji regio-

nalnej (oddalonej o 50 km) bądź w razie pisemnej

odmowy przyjęcia odpadów przez instalację regio-

nalną.

Zrzeszeni w Związku Gmin Dorzecza Górnej Ska-

wy zwracają również uwagę na fakt, iż koszt budowy

tamtejszego składowiska wyniósł ok. 14 000 000 PLN,

a zaprzestanie eksploatacji sortowni spowoduje mar-

notrawienie jakże wysokich środków publicznych,

pochodzących w dużej mierze od mieszkańców tam-

tejszych gmin.

1.

Czy ministerstwo uważa, że zasadnym byłoby

wprowadzenie zmian w art. 3 ust. 3 pkt 15 lit. c

ustawy o odpadach, które skróciłyby okres przyjmo-

wania odpadów z 15 lat na np. 5 dla instalacji funk-

cjonujących w dniu wejścia w życie nowelizowanej

ustawy?

2.

Czy istnieje możliwość wprowadzenia takich

rozwiązań, które pozwolą na uzyskanie przez insta-

lacje zastępcze statusu instalacji regionalnej z okre-

sem dostosowawczym np. 12 miesięcy?

3.

Czy możliwe jest poszerzenie definicji instalacji

regionalnej w ustawie, dopuszczając funkcjonowanie

instalacji, które na dzień wejścia w życie ww. ustawy

posiadały pozwolenia zintegrowane i spełniały

wszystkie inne warunki do czasu zapełnienia skła-

dowiska?

4.

Jaka jest przyszłość sortowni zmieszanych od-

padów komunalnych zakwalifikowanych do instalacji

zastępczych?

Kto będzie je kontrolował, zarządzał

oraz opłacał?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

133

Interpelacja

(nr 15239)

do ministra administracji i cyfryzacji

zmniejszenia w budżecie UE środków

na budowę sieci szerokopasmowego Internetu

Europejska Agenda Cyfrowa jest jednym w sied-

miu flagowych programów prowadzonych w ramach

strategii reform gospodarczych „Europa 2020”.

W za-

łożeniu ma on przynieść Europie 4 mln miejsc pracy

w nowoczesnej, opartej na wiedzy gospodarce.

U jego

podstaw leżało założenie zapewnienia dostępu do In-

ternetu o prędkości 30 Mb/s dla wszystkich miesz-

kańców UE do 2013 r., a do prędkości 100 Mb/s – tzw.

dostęp nowej generacji (NGA) – dla połowy mieszkań-

ców EU do 2020 r.

W wyniku negocjacji budżetu na

lata 2014–2020 fundusz programu Connecting Euro-

pe Facility – służącego do finansowania budowy sie-

ci szerokopasmowych – został ograniczony z 9,2 mld

euro do 1 mld euro.

Z kolei na str. 29 załącznika nr 2 do krajowej

„Strategii rozwoju społeczeństwa informacyjnego

ne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administra-

cji, czytamy, iż zakładanym przez Radę Ministrów

celem było zapewnienie podstawowego szerokopas-

mowego (ok. 2Mb/s) dostępu do Internetu dla prawie

wszystkich gospodarstw domowych.

Zmniejszenie środków publicznych przeznaczo-

nych na realizację Europejskiej Agendy Cyfrowej po-

woduje wzrost znaczenia inwestycji komercyjnych, ze

szczególnym uwzględnieniem ultraszybkich sieci sze-

rokopasmowych, tzw. Next Generation Access (NGA).

Raport niemieckiego Wissenschaftliches Institut

für Infrastruktur und Kommunikationsdienste po-

kazuje, że kilka krajów azjatyckich już cztery lata

temu miało znacząco wyższe wskaźniki penetracji

dla połączeń światłowodowych niż większość państw

członkowskich UE dziś: Korea Południowa (44%), Ja-

ponia (26%) i Tajwan (13%).

Ponadto ponad 4% połą-

czeń szerokopasmowych stanowiły połączenia kablo-

we do budynku lub w domu w USA w porównaniu

z zaledwie 1% w Europie.

Kolejne badanie, tym razem przeprowadzone

przez Plum Consulting, pokazuje, że w Korei Połu-

dniowej ok. 100% gospodarstw domowych posiada

szerokopasmowy dostęp do Internetu.

W USA jest to

ponad 70%, natomiast w Europie wskaźnik ten waha

się od poniżej 40% w Polsce, na Słowacji i w Repub-

lice Czeskiej – do 80% w Danii i Holandii.

Wnioski z analiz ekspertów z niemieckiego insty-

tutu WIK zamieszczone w raporcie „Nowe spojrzenie

na Europejską Agendę Cyfrową: bogatszy wybór

technologii” wskazują na to, że wykorzystanie róż-

nych technologii: FTTH (światłowód), Docsis 3.0

(technologia kablowa) i LTE (szerokopasmowy inter-

net mobilny) oraz stworzenie warunków do konku-

rencji pomiędzy tymi technologiami może obniżyć

koszty realizacji celów Agendy o 30%.

Analizy WIK

wykazały, że na tych rynkach europejskich, na któ-

rych funkcjonują operatorzy kablowi dysponujący

odpowiednią skalą do konkurowania z operatorami

zasiedziałymi, inwestycje w sieci szerokopasmowego

Internetu są stymulowane poprzez silną konkurencję

operatorów, skutkując rozwojem rynku cyfrowego,

zwiększeniem popytu oraz zasięgu penetracji Inter-

netu z korzyścią dla konsumentów oraz cyfrowej go-

spodarki.

W jaki sposób Ministerstwo Administracji i Cyfry-

zacji planuje zapobiec negatywnym skutkom znaczne-

go zmniejszenia funduszów Unii Europejskiej prze-

znaczanych na realizację programów związanych

z rozwojem sieci szerokopasmowego Internetu?

Jak prezentują się aktualne dane na temat po-

wszechnego dostępu do Internetu w Polsce i dlaczego

nie został osiągnięty cel zakładany w „Strategii roz-

woju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku

2013”, tj. zapewnienie podstawowego szerokopasmo-

Czy Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji pla-

nuje przygotowanie nowej strategii rozwoju społe-

czeństwa informacyjnego w Polsce na najbliższe lata?

Jeżeli nie, to w jakim dokumencie lub dokumen-

tach zostaną ujęte założenia polityki państwa w od-

niesieniu do kwestii powszechnego dostępu do Inter-

netu, ze szczególnym uwzględnieniem wdrażania

i rozwoju nowych technologii?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15240)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wysokości odpraw otrzymywanych

sytuację w spółkach Zachem SA

Szanowny Panie Ministrze!

Zakłady Chemiczne

Zachem SA to bydgoskie przedsiębiorstwo chemiczne

o kilkudziesięcioletnim bogatym dorobku, będące

obecnie własnością Ciechu SA.

Od początku swego

istnienia kilkukrotnie zmieniało asortyment wytwa-

rzanych produktów i świadczonych usług.

W ostat-

nim czasie koncentrowało się na produkcji epichloro-

hydryny (EPI) i toluenodiizocyjanianu (TDI).

Ponad-

to w 80% zapewniało zapotrzebowanie na kwas solny

dla polskich elektrociepłowni, posiadało własną tech-

134

nologię gazową, halę elektrolizy, nową technologię

gliceryny i biologiczną oczyszczalnię ścieków.

W swej historii Zachem doświadczał parokrotnie

poważnych kryzysów.

W połowie poprzedniej dekady

zawisło nad nim widmo bankructwa, ale wspólnym

wysiłkiem ówczesnego zarządu i załogi przezwycię-

żono te trudności, wykazując w 2007 r. 130 mln zł

zysku.

Z pomocą renomowanej firmy konsultingowej

Deloitte sporządzono program sanacji przedsiębior-

stwa uznający za priorytet akwizycję oraz budowę

w Polsce instalacji produkcji aminy, potrzebnej do

wytwarzania TDI, celem uniezależnienia się od ko-

nieczności jej importu z zagranicy.

Jednakże w 2008 r. w zarządach Zachemu i Cie-

chu nastąpiły zmiany.

Nowe władze pozbawione da-

lekowzroczności zarzuciły program naprawczy.

Wstrzymały inwestycje, w tym przede wszystkim

budowę urządzeń technicznych do produkcji aminy.

Z Zachemu do Ciechu przeniosły sprzedaż TDI, co

wiązało się z dodatkową marżą dla Ciechu, ale jesz-

cze większą stratą dla Zachemu, gdyż w ten sposób

chemikalium to traciło na konkurencyjności.

Prze-

dłużyły niekorzystny, ponieważ oparty na formule

kosztowej uwzględniającej jedynie interesy dostawcy,

kontrakt aminowy z firmą Air Products aż do roku

2018.

Nierzetelnie zabrały się za budowę instalacji

zmieniającej technologię produkcji EPI, w efekcie

czego ukończono ją z 3-letnim opóźnieniem, a częś-

ciowe unijne dofinansowanie przeznaczone na ten cel

w wysokości 28 mln zł być może będzie trzeba Bruk-

seli oddać.

Zwieńczeniem i konsekwencją ciągu błędów władz

obu spółek było podpisanie z niemiecką firmą BASF

umowy sprzedaży wszystkich praw własności inte-

lektualnej związanych z produkcją podstawowego

produktu wytwarzanego przez Zachem, czyli TDI,

obejmujących know-how, patenty, 3-letni zakaz kon-

kurencji i produkcji tego wyrobu przez Zachem oraz

zawarte już kontrakty.

To tylko część z licznie popełnianych błędów w za-

rządzaniu bydgoskim zakładem.

Rezultatem stacza-

nia się po równi pochyłej chluby nie tylko bydgoskie-

go przemysłu jest jej dług przekraczający oficjalnie

320 mln zł.

W związku z powyższym uzasadnione

jest pytanie o wysokość odpraw osób, które odgrywa-

ły w ostatnich latach kluczową rolę w spółce, zarów-

no tych, które reprezentowały właściciela, jak rów-

nież stronę pracowniczą.

Wobec powyższego proszę Pana Ministra o infor-

mację o wysokości odpraw, jakie w ciągu ostatnich

pięciu lat otrzymały następujące osoby:

1.

Bachowski Piotr – kierownik wydziału elektro-

lizy M-9000 w Kompleksie Monomerów.

2.

Bąbaś Andrzej – były członek zarządu.

3.

Borowska-Dżumaga Beata – kierownik działu

kadr.

4.

Budzyński Maciej – przewodniczący związku

zawodowego „Chemików”.

5.

Czerwiński Jarosław – obecny prezes.

6.

Dąbrowski Arkadiusz – były przewodniczący

związku zawodowego „Techników i Ekonomistów”,

następnie członek zarządu.

7.

Dołożenko Michał – pracownik archiwum.

8.

Jasińska Agnieszka – specjalista ds. dokumen-

tacji i przetargów w dziale wodno-kanalizacyjnym (NS).

9.

Jęcka Tomasz – kierownik działu finansów.

10.

Jurek Mirosław – st. specjalista ds. IT.

11.

Kasznia Mirela.

12.

Kasznia Robert – kierownik działu remonto-

wo-inwestycyjnego.

13.

Koziel Tadeusz – kierownik działu technolo-

gicznego.

14.

Krzyżanowski Sylwester – kierownik Zakładu

Epichlorohydryny.

15.

Kulpiński Marek – zastępca przewodniczące-

go związku zawodowego „Solidarność 80”.

16.

Lewicki Grzegorz – z-ca Andrzeja Wernera,

przewodniczącego związku zawodowego „Solidarność”.

17.

Łapacz Robert – dyrektor Kompleksu Mono-

merów.

18.

Mikołajski Konrad – były prezes.

19.

Nowak Andrzej – z-a dyrektora Kompleksu

Monomerów.

20.

Pilecki Adam – członek Rady Nadzorczej wy-

bierany przez pracowników, kierownik wydziału

M-9600 w Kompleksie Monomerów.

21.

Polanowska Anna – technolog działu techno-

logicznego.

22.

Prądzyński Leszek – z-ca przewodniczącego

związku zawodowego „PTiE”.

23.

Smarzyński Andrzej – przewodniczący związ-

ku zawodowego „PTiE”.

24.

Sosnowski Mariusz – były i obecny członek

zarządu.

25.

Szczepaniak Robert – kierownik projektu od-

powiedzialny za budowę EPI z gliceryny.

26.

Tomczuk Waldemar – przewodniczący związ-

ku zawodowego „Zmiana”.

27.

Walerych Krzysztof – były zastępca prezesa

Zachem UCR.

28.

Werner Andrzej – przewodniczący związku

zawodowego „Solidarność”.

29.

Wołowska Dagmara – kierownik działu ochro-

ny informacji niejawnych.

30.

Wołowski Artur – dyrektor Centrum Bizneso-

wego Nieruchomości.

31.

Wójcik Lucjan – były członek zarządu.

32.

Zakrocka-Chabowska Ewa.

33.

Zakrocki Andrzej – przewodniczący związku

zawodowego „Solidarność 80”.

Równocześnie proszę o poinformowanie, jaka była

średnia odpraw dla pracowników w ostatnich pięciu

latach.

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

135

Interpelacja

(nr 15241)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

wymogu uzyskania opinii

właściwego kuratora oświaty przy włączaniu

szkoły do istniejącego zespołu szkół

Szanowna Pani Minister!

Zwrócili się do nas

przedstawiciele jednostki samorządu terytorialnego,

która prowadzi zespół szkół składający się z gimna-

zjum i szkoły ponadgimnazjalnej.

Samorząd ten pla-

nuje włączyć do istniejącego zespołu szkołę podsta-

wową.

Organ prowadzący szkoły różnych typów czy

2012 r. o systemie oświaty, może połączyć je w zespół.

następujące pytanie: Czy w opisanej sytuacji ma za-

stosowanie przepis ust. 5b cytowanego wyżej art. 62

łączenie w zespół szkoły podstawowej i gimnazjum

nie jest wymagana taka opinia, ponieważ zespół

szkół już istnieje, a szkoła podstawowa ma jedynie

zostać do niego włączona?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

oraz grupa posłów

Pisz, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15242)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie aktualnego stanu negocjacji

w zakresie przystąpienia Polski

śródlądowych drogach wodnych

o znaczeniu międzynarodowym (AGN)

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej opublikowało z datą 22 stycznia 2013 r.

dokument pt. „Strategia rozwoju transportu do roku

niookresowy dokument planistyczny jest on integral-

nym elementem spójnego systemu zarządzania kra-

jowymi dokumentami strategicznymi.

Jak można w nim przeczytać, cytuję: „Głównym

celem krajowej polityki transportowej jest zwiększe-

nie dostępności terytorialnej oraz poprawa bezpie-

czeństwa uczestników ruchu i efektywności sektora

transportowego poprzez utworzenie spójnego, zrów-

noważonego i przyjaznego użytkownikowi systemu

transportowego w wymiarze krajowym (lokalnym),

europejskim i globalnym.

Poprawa dostępności terytorialnej w Polsce wy-

maga integracji głównych gałęzi transportu (kolejo-

wego, drogowego, morskiego, lotniczego i wodnego

śródlądowego) rozumianych jako zintegrowany sy-

stem transportowy.

Głównym zadaniem takiego sy-

stemu jest przezwyciężanie barier geograficznych,

tak aby możliwa była interakcja między obywatela-

mi, przedsiębiorcami z jednej strony oraz między ca-

łymi gospodarkami z drugiej.

Jest to również natu-

ralny krok w kierunku lepszego wykorzystania po-

tencjału gospodarczego regionów (...)”

Realizacja celów założonych w SRT wymaga za-

angażowania potencjału państwa zarówno w płasz-

czyźnie koncepcyjnej, jak i finansowej, także z wyko-

rzystaniem środków na cele inwestycyjne pochodzą-

cych z funduszy europejskich.

W trakcie swojego wystąpienia w ramach konfe-

rencji „Śródlądowe drogi wodne – wszystkie ręce na

pokład!

Jak poprawić łączność w Europie?”, która

kreślił znaczenie transportu śródlądowego w zapew-

nieniu konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju.

W swoim wystąpieniu zapewnił również, iż rząd

przygotowuje się do programu rozwoju dróg wodnych

w Polsce.

Działania w tym zakresie mają charakter

długoterminowy.

Polski przedstawiciel przekazał

także informację, iż rząd ma jeszcze raz przyjrzeć się

europejskiemu porozumieniu o głównych śródlądo-

wym (AGN).

Europejskie porozumienie o głównych śródlądo-

wym (tzw. umowa AGN) sporządzone 19 stycznia na

forum Komitetu ds. Transportu Śródlądowego Euro-

pejskiej Komisji Gospodarczej ONZ zaleca budowę

dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym i przy-

pisanie im właściwych parametrów eksploatacyjnych.

W umowie wskazano także brakujące w sieci europej-

skiej drogi wodne o znaczeniu międzynarodowym.

Na terytorium Polski wyznaczone zostały trzy

międzynarodowe drogi wodne o dużym znaczeniu dla

transportu europejskiego:

¾ E30 łączący Morze Bałtyckie z Dunajem – Odra

od Szczecina do granicy państwa, ewentualnie po-

przez odnogę łączącą Odrę z Dunajem poprzez Olzę

i Wag;

¾ E40 łączący Morze Bałtyckie z Dnieprem po-

przez Wisłę od Gdańska do Warszawy i poprzez Bug

do Brześcia;

¾ E70 łączący Holandię z Rosją i Łotwą poprzez

Odrę od Kanału Odra-Hawela do ujścia Warty, drogę

wodną Odra–Wisła (Warta, Noteć, Kanał Bydgoski)

oraz Wisłę i Nogat lub Szkarpawę do Elbląga.

czenie, jakie dla rozwoju transportu śródlądowego

w ramach ogólnopolskiej sieci szlaków transporto-

136

wych ma umowa AGN, zwracam się do Pana Premie-

1.

Na jakim obecnie etapie znajdują się prace rzą-

du w związku z planami ratyfikowania europejskiego

porozumienia o głównych śródlądowych drogach

2.

Czy rząd, mając na uwadze, iż z umowy AGN

nie wynika bezpośredni obowiązek natychmiastowej

przebudowy śródlądowych dróg wodnych na mini-

mum IV klasę oraz że istnieje możliwość wprowadze-

nia w zakresie korzystnym dla Polski wyjątków dla

poszczególnych śródlądowych dróg wodnych, zdecy-

dował się na podjęcie działań w przedmiotowym za-

kresie o charakterze bardziej kreującym aniżeli ak-

ceptującym?

3.

Za kształtowanie polityki transportowej na

terenie kraju – także w odniesieniu do funkcjono-

wania śródlądowych dróg wodnych w zakresie że-

glugi śródlądowej – odpowiada minister właściwy

do spraw transportu.

Administracja i zarząd droga-

mi wodnymi należy do Ministerstwa Środowiska

działającego za pośrednictwem Krajowego Zarządu

Gospodarki Wodnej.

Natomiast jakiekolwiek inwe-

stycje w przedmiotowym zakresie zależą od działań

(współpracy) Ministerstwa Rozwoju Regionalnego

i Ministerstwa Finansów.

Czy w związku z planami

rządu ratyfikowania europejskiego porozumienia

czeniu międzynarodowym podjęto prace nad mode-

lem współpracy poszczególnych resortów, tak by

w zakresie swoich kompetencji mogły wykorzystać

w pełni prorozwojowy dla naszego kraju charakter

umowy AGN?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15243)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie bulwersujących opinię publiczną

przejawów korupcji w Polsce

Szanowny Panie Premierze!

W Polsce narasta ko-

rupcja.

Tylko w dniu wczorajszym, tj. 1 marca 2013 r.,

kilka gazet poświęciło temu problemowi pierwsze

strony.

I tak „Gazeta Wyborcza” na tytułowej stronie

w artykule „Autostrady złodziei” opisała drastyczne

przykłady korupcji, jaka na masową skalę ma miejsce

w Polsce przy budowie dróg i autostrad.

Konsekwen-

cją tego są nie tylko ogromne straty budżetu pań-

stwa, niska jakość oddawanych dróg i autostrad, lecz

także decyzja Komisji Europejskiej wstrzymująca

miliardy euro na te inwestycje.

Z kolei „Życie War-

szawy” opisało mechanizm korupcyjny stosowany

przez niektórych wydawców podręczników szkolnych

na rynku wartym setki milionów złotych rocznie.

Ujawniony przez „Rzeczpospolitą” raport CBA,

wskazując obszary najbardziej zagrożone korupcją,

podaje, że wysokość łapówek może sięgać jednorazo-

wo nawet kilku milionów złotych przy przetargach

informatyzacyjnych i związanych ze środkami euro-

pejskimi.

Wobec tej sytuacji dokonuje Pan zmian na wyso-

kich stanowiskach państwa odpowiedzialnych za prze-

strzeganie porządku prawnego i bezpieczeństwa pań-

stwa.

Dotyczy to zmiany na stanowisku ministra

spraw wewnętrznych, wcześniej szefa ABW, a ostat-

nio szefa BOR.

Towarzyszą temu sprzeczne zapew-

nienia Pana Premiera co do ograniczenia zmian kom-

petencji służb specjalnych odpowiedzialnych za wal-

kę z korupcją i przestrzeganie porządku prawnego.

Odnosi się to w szczególności do ograniczenia kom-

petencji śledczych ABW oraz zmiany usytuowania

i kompetencji innych służb.

Zatem mając na uwadze zaistniałą sytuację, zwra-

1.

Jakie są rzeczywiste zamierzenia Pana Premiera

co do kierunku reformy, zakresu kompetencji i usytu-

owania poszczególnych służb specjalnych, zwłaszcza

tych odpowiedzialnych za walkę z korupcją w Polsce?

2.

Czy zmiany na stanowiskach kierowniczych

ww. służb publicznych mają związek z oceną skutecz-

ności zapobiegania i walki z korupcją oraz aferami

gospodarczymi?

3.

Czy wiadomo Panu o nieprawidłowościach w za-

kresie pozyskiwania wyposażenia, np. mundurów dla

jednej ze służb?

4.

Czy CBA wykryło i prowadzi postępowanie

w sprawie podejrzenia korupcji, w której pojawili się

podlegli Panu bądź któremukolwiek z ministrów wy-

socy funkcjonariusze publiczni?

5.

Czy sprawa ta dotyczy podejrzenia „ustawie-

nia” jednego z przetargów?

6.

Czy zmiany na wysokich stanowiskach publicz-

nych, o których mowa w interpelacji, w tym ostania

rezygnacja gen. Mariana Janickiego, szefa BOR,

mają jakikolwiek związek z ww. działaniami?

7.

Czy postulaty niektórych środowisk politycz-

nych, w tym SLD, Ruchu Palikota oraz niektórych

posłów PO, domagających się likwidacji CBA, mogły

zmierzać do wywarcia presji na tę służbę, by zanie-

chała rzetelnego wyjaśnienia sprawy?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Romanek

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

137

Interpelacja

(nr 15244)

do ministra transportu,

tworzenia nowych stanowisk urzędniczych

Szanowny Panie Ministrze!

Eksperci ds. finanso-

wania w Zespole Doradców Gospodarczych TOR

twierdzą, że by wykorzystać środki finansowe na lata

2014–2020, należy ograniczyć bariery biurokratycz-

ne wewnątrz spółki PKP.

Jej pracownicy uważają, że

jest wiele niepotrzebnych, a zarazem dobrze opłaca-

nych stanowisk tworzonych pod konkretne osoby.

Wymieniają m.in. stanowisko dyrektora projektu ds.

koordynacji i integracji strumieni projektowych, za-

rządzania komunikacją wewnętrzną koordynacji

procesu wymiany informowania oraz dyrektora ds.

monitorowania funkcji wsparcia zarządu.

Dziwi to

szczególnie, gdyż ministerstwo tworzy nowe urzęd-

nicze stanowiska przy 700 mln strat, jakie spółka

wygenerowała za 2012 r., i przy zagrożeniu, że 6 tys.

pracowników może stracić zatrudnienie.

1.

Jakie argumenty przemawiają za tworzeniem

nowych etatów przy obecnym stanie finansowym

spółki?

2.

Czy ministerstwo jest w stanie podać zakres

obowiązków przedstawionych nowo utworzonych sta-

nowisk urzędniczych?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15245)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

regulacji dotyczącej

wszczęcia postępowania przez

Szanowny Panie Ministrze!

Dziennik ,,Rzeczpo-

spolita” przedstawił przypadek niepodjęcia postępo-

wania i nienałożenia kary na przedsiębiorcę, który

narusza prawa konsumentów poprzez stosowanie

niedozwolonych klauzul umownych.

Zgodnie z art. 24

zuje się stosowania praktyk naruszających zbiorowe

interesy konsumentów.

Natomiast UOKiK nie ma

obowiązku wszczęcia postępowania, jeżeli uzna

zgłoszenie konsumenta za bezpodstawne.

Dziennik

podaje, że Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumen-

tów podtrzymał tezę, że przedsiębiorca stosuje nie-

dozwolone klauzule, a mimo to nie wszczął postępo-

wania.

Pojawia się dylemat, kiedy skarga stanowi

podstawę do wszczęcia postępowania, a kiedy nie.

Prawo tego nie reguluje i pozostawia do rozpozna-

nia urzędu.

wionego problemu?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15246)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanego przejęcia

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt ustawy o za-

sadach ponoszenia odpowiedzialności za niektóre za-

chowania stanowiące wykroczenia zakłada przenie-

sienie orzekania na referendarzy sądowych.

Wyda-

waliby oni nakaz karny w każdej sprawie o wykro-

czenie, gdy okoliczności czynu i wina oskarżonego nie

budzą wątpliwości, gdy wystarczające jest nałożenie

grzywny lub nagany, gdy nie zachodzi potrzeba orze-

kania środka karnego oraz kiedy obwiniony nie jest

głuchy, niemy lub niewidomy i nie zachodzi uzasad-

niona obawa o jego poczytalność.

W Polsce istniały

już podobnie orzekające kolegia ds. wykroczeń, któ-

rych działanie budziło wątpliwości prawne, ponieważ

zgodnie z art. 175 pkt 1 wymiar sprawiedliwości w RP

sprawują sądy.

ministerstwo uważa, że przekazanie orzekania o wy-

kroczeniach referendarzom będzie zgodne z obowią-

zującymi przepisami prawnymi i nie naruszy konsty-

tucji?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

138

Interpelacja

(nr 15247)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie opodatkowania ogólnopolskiej

Szanowny Panie Ministrze!

Dziennik ,,Rzeczpo-

spolita” przedstawił informację na temat interpreta-

cji Izby Skarbowej w Warszawie, dotyczącą opodat-

kowania korzyści majątkowych, jakie pobierają ro-

dziny wielodzietne objęte systemem zniżek i ulg tzw.

karty dużych rodzin.

Samorządowcy, którzy wprowadzili już ten sy-

stem, podkreślają, że takie rozwiązanie byłoby nie-

korzystne dla rodzin korzystających z takich zniżek.

W związku z taką interpretacją organów skarbo-

wych proszę o odpowiedź:

1.

Czy ministerstwo planuje opodatkować tzw.

kartę dużych rodzin?

2.

Czy opodatkowanie ww. systemu nie spowodu-

je większych problemów niż korzyści dla uprawnio-

nych?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15248)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Zdaniem ekspertów,

samochody inspekcji ruchu drogowego posiadają fo-

toradary, tzn. zmodyfikowane światła przeciwmgiel-

ne, które błyskają podczas robienia zdjęć.

Kierowcy

twierdzą, że światła te ich oślepiają.

Również według

kierownictwa stacji kontroli pojazdów takie samo-

chody nie powinny otrzymać pozytywnego wyniku

badań technicznych i nie mogą zostać dopuszczone

do ruchu drogowego.

Uważają, że zamontowanie ha-

logenów niezgodnie z przepisami jest podstawą do

zatrzymania dowodu rejestracyjnego i skierowania

do ponownego badania technicznego.

ministerstwo zamierza rozwiązać problem z nielegal-

nymi sposobami montowania fotoradarów?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15249)

do ministra zdrowia

działa System Elektronicznej Weryfikacji Uprawnień

Świadczeniobiorców.

Zobowiązuje on szpitale oraz

zakłady opiekuńcze do codziennej aktualizacji bazy

ubezpieczonych.

Może to pozwolić na wykrycie za-

kończenia ubezpieczenia osób, które przebywają

w szpitalu.

W takim przypadku zobowiązane byłyby

do pokrycia części kosztów swojego leczenia.

Co-

dziennie sprawdzani są emeryci i renciści, którym

świadczenie wypłaca ZUS i KRUS, oraz kobiety w cią-

ży i dzieci, którym bezpłatne leczenie należy się

1.

Czy ministerstwo jest w stanie podać informa-

cje, kto będzie refundował koszty związane z wyko-

nywaniem codziennego statusu ubezpieczenia NFZ,

czy Ministerstwo Zdrowia?

2.

Czy ministerstwo dostrzega potrzebę weryfika-

cji ubezpieczenia emerytów i rencistów?

3.

Czy i kiedy można liczyć na zmianę aplikacji,

aby mogła informować automatycznie o statusie

ubezpieczenia danej osoby?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15250)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie braku uregulowań dotyczących

Szanowny Panie Ministrze!

Przedstawiciele Kra-

jowej Rady Radców Prawnych poruszają problem bra-

ku uregulowań pomocy prawnej pro bono.

W Polsce

organizowane są akcje „Niebieskiego parasola”, czy-

li tygodnia bezpłatnych porad prawnych, działają

również biura porad prawnych, w których w określo-

ne dni udzielana jest darmowa pomoc.

W tego typu

akcjach wzięło udział tysiąc radców i udzieliło ponad

kilkanaście tysięcy porad.

KRRP nie przekonuje tłu-

maczenie ministra finansów o braku środków w bu-

dżecie i dla porównania przytaczają informacje na

mieszkańca.

W Polsce wynoszą one 0,6 euro, w Wiel-

kiej Brytanii – 30 euro, a w Holandii i Szwecji – po-

139

wyżej 15 euro.

W naszym kraju inicjatywy tego typu

są bardzo potrzebne, gdyż wielu obywateli nie stać

na prywatną, często kosztowną poradę prawną.

stawiony problem i planuje wprowadzić system bez-

płatnej pomocy prawnej, a jeśli tak, to kiedy?

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15251)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Resort sportu i turysty-

ki przedstawił dyscypliny sportowe ważne dla Polski,

które zostaną objęte większym dofinansowaniem.

W tych dziedzinach sportu nie znalazł się boks, któ-

rego reprezentanci zdobyli najwięcej medali na let-

nich igrzyskach.

Ta dyscyplina znajduje się na dru-

gim miejscu z dorobkiem 43 medali, zaraz po lekko-

atletyce.

Media informują, że boks może stracić na-

wet 1/5 dotacji z ubiegłego roku.

Ministerstwo planu-

je wprowadzić system brytyjski polegający na przy-

znawaniu dotacji w zależności od osiągnięć, tzn. ilości

zdobytych medali, przyszłościowej wizji sportowej

bądź rozpowszechniania swojej dyscypliny.

W związku

z tym boks jak najbardziej spełnia te kryteria.

Dlatego proszę o odpowiedź: Czym kierowało się

ministerstwo przy zmniejszaniu dotacji dla boksu?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15252)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z koncepcją mi-

nisterstwa dotyczącą zmian finansowania sportu wy-

czynowego Polski Związek Bilardowy może stracić

dofinansowanie.

PZBil walczy o zmianę kwalifikacji

bilarda i zaliczenie do I grupy sportów nieolimpij-

skich.

Uważają, że niesprawiedliwie zostali zakwali-

fikowani do III grupy tzw. sportów najmniej pożąda-

nych.

W tej grupie znajdują się m.in. sporty psich

zaprzęgów, wrotkarskie, modelarskie oraz radioo-

rientacja, która straciła status polskiego związku

sportowego wyrokiem NSA z 10 stycznia 2013 r.

Bi-

lardziści osiągają wysokie wyniki i miejsca na arenie

Europy i świata.

Zgodnie z wymaganiami minister-

stwa PZBil odpowiednio promuje kraj, wzbudza za-

interesowanie oraz dokonano zmian zgodnie z nową

ustawą.

Uważają oni, że decyzja Pani Minister o tym,

że związek w kolejnych latach ma zostać odcięty od

funduszy ministerstwa jest krzywdząca.

ministerstwo planuje zmiany w kwalifikacji sportów

wyczynowych, nieolimpijskich?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15253)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie przydzielenia kajakarstwa

Szanowna Pani Minister!

Ministerstwo podało

nową koncepcję finansowania polskiego sportu oraz

zasad szkolenia młodzieży.

Wyodrębniono ze sportów

olimpijskich 3 grupy: złotą, srebrną i brązową.

Kaja-

karstwo zaliczono do złotej grupy sportów olimpijskich.

Czym ministerstwo kierowało się przy zakwalifikowa-

niu kajakarstwa do złotej grupy sportów olimpijskich?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15254)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Stowarzyszenie Biblio-

tekarzy Polskich sprzeciwia się projektowi prognozo-

wanych zmian funkcjonowania bibliotek szkolnych

140

przedstawionym przez ministerstwo administracji

i cyfryzacji.

Przedstawiają oni, jakie realne zadania

spełnia biblioteka szkolna, a jakich nie będzie w sta-

nie zrealizować biblioteka publiczna.

Biblioteki szkol-

ne pełnią często funkcję świetlicy, miejsc, w których

dzieci rozwijają dodatkowe zainteresowania oraz po-

siadają łatwy dostęp do Internetu lub innych pomocy

dydaktycznych.

Podobnego zdania jest rzecznik praw

dziecka, który podkreśla, że nowe rozwiązania dotyczą-

ce przejęcia zadań biblioteki szkolnej przez bibliotekę

publiczną mogą wpłynąć na ograniczenie korzystania

1.

Czy tego typu działania nie powinny być podej-

mowane przez resort, który zajmuje się edukacją?

2.

Czy według ministerstwa likwidacja bibliotek

szkolnych nie spowoduje obniżenia jakości kształce-

nia młodzieży w Polsce?

Z poważaniem

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Stowarzyszenie Bi-

bliotekarzy Polskich sprzeciwia się projektowi pro-

gnozowanych zmian funkcjonowania bibliotek szkol-

nych.

Przedstawiają oni, jakie realne zadania spełnia

alizować biblioteka publiczna.

Biblioteki szkolne peł-

tycznych.

Podobnego zdania jest rzecznik praw dzie-

cka, który podkreśla, że nowe rozwiązania dotyczące

przejęcia zadań biblioteki szkolnej przez bibliotekę

Czy według ministerstwa likwidacja bibliotek szkol-

nych nie spowoduje obniżenia jakości kształcenia

w Polsce?

Z poważaniem

(nr 15255)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie gwarancji ubezpieczeniowych

biur turystycznych

Szanowna Pani Minister!

W ubiegłym roku kilka

biur turystycznych ogłosiło bankructwo.

Urzędy

marszałkowskie uruchamiają wówczas gwarancję

ubezpieczeniową, która umożliwia sprowadzenie tu-

rystów do Polski.

Gwarancje okazują się jednak nie-

wystarczające, gdyż marszałkowie zaspokajają z nich

również roszczenia, z jakimi występują turyści.

W takich sytuacjach samorządy wojewódzkie dopła-

cały z własnych budżetów.

Niektórzy marszałkowie

tów.

Na przykład w województwie mazowieckim

o zwrot w wysokości ok. 200 tys. zł.

Regionalna Izba

Obrachunkowa w Warszawie uznała, iż urzędy mar-

szałkowskie nie miały prawa płacić za turystów z włas-

nego budżetu.

Marszałkowie na konwencie podjęli

uchwałę, że nie będą pomagać turystom w zapewnie-

niu powrotu do Polski.

Takie stanowisko urzędów

marszałkowskich może spowodować dużo komplika-

cji dla polskich turystów.

ministerstwo może wskazać podmiot odpowiedzialny

za zapewnienie zwrotu poniesionych kosztów przez

klientów, gdy biuro podróży złoży oświadczenie o nie-

wypłacalności?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15256)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

koniny w wyrobach deklarowanych

jako wyroby z mięsa wołowego

Szanowny Panie Ministrze!

W wielu krajach Unii

Europejskiej, np. takich jak Wielka Brytania, Irlan-

dia, Francja, Czechy, wykryto koninę w wyrobach

mięsnych deklarowanych jako pochodzące z mięsa

wołowego.

W mediach pojawiają się informacje, że

tego typu produkty mogłyby także pochodzić z przed-

siębiorstw działających na terenie Polski.

Taka sytu-

acja może negatywnie wpłynąć na wizerunek i reno-

mę polskich producentów żywności w krajach euro-

141

pejskich.

Należy zwrócić uwagę na ciągły wzrost

eksportu polskiej żywności, który według danych

Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żyw-

nościowej w 2012 r. wyniósł ponad 17,5 mld euro.

wyjaśnić przedmiotową sprawę?

2.

Czy ministerstwo posiada informacje, że mogło

dojść na terenie Polski do procederu dodawania ko-

niny do wyrobów z mięsa wołowego?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15257)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wad postawy u dzieci

Szanowna Pani Minister!

Szacuje się, że nawet

90% polskich dzieci może cierpieć na wady postawy.

Schorzenia te dotyczą przede wszystkim kręgosłupa,

kolan i stóp.

Według lekarzy zajmujących się tym za-

gadnieniem problem staje się coraz bardziej po-

wszechny.

Do przyczyn takiego stanu rzeczy zalicza

się niską aktywność fizyczną młodzieży, rosnący

problem otyłości, coraz większy czas spędzany przez

dzieci przed komputerem lub telewizorem.

Dlatego

też bardzo ważne jest wczesne wykrycie tego typu

schorzeń, gdyż dzięki temu można szybko i łatwo sko-

rygować wady postawy.

Eksperci uważają, że szcze-

gólną rolę w profilaktyce, jak i wykrywaniu wad po-

stawy wśród dzieci powinny odgrywać placówki

oświatowe, do których one uczęszczają.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

zmniejszenia wad postawy wśród dzieci?

2.

Czy ministerstwo posiada dane, jaki procent

dzieci w Polsce może mieć wady postawy?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15258)

do ministra finansów

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

Media przedstawiają

problem zwiększającej się szarej strefy na polskim

rynku paliw.

Szacuje się, że nawet co dziesiąty litr

sprzedawanego paliwa pochodzi z nielegalnego źród-

ła.

Według Polskiej Organizacji Przemysłu i Handlu

Naftowego ok. 7% oleju napędowego jest wprowadza-

ne do obrotu w Polsce przez szarą strefę.

Straty bu-

dżetu państwa z tego tytułu mogą dochodzić nawet do

3 mld zł rocznie.

Przedstawiciele branży paliwowej

uważają, że taka sytuacja zagraża funkcjonowaniu le-

galnie działających firm, wpływa na ograniczenie kra-

jowej produkcji paliw, co w konsekwencji może wpłynąć

także na bezpieczeństwo energetyczne Polski.

strefy na rynku paliw?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15259)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przestępstw na tle seksualnym

Szanowna Pani Minister!

Prasa pisze o wzrasta-

jącej statystyce przestępstw seksualnych w szkołach

podstawowych i gimnazjalnych.

W roku 2012 odno-

towano w tych placówkach 74 gwałty, a należy za-

uważyć, że są to tylko przestępstwa, w których orga-

ny państwowe wszczęły procedury dochodzeniowe.

Trudno określić skalę tego problemu.

Przestępstwa

te dokonują zarówno osoby pełnoletnie, jak i, co naj-

bardziej niepokonujące, rówieśnicy będący uczniami.

Odnotowany wzrost przestępstw na tle seksualnym

powinien wymusić na ministerstwie podjęcie zdecy-

dowanych działań w celu ich zapobieżenia.

W związku z wyżej przedstawionym problemem

1.

Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby

wyeliminować tego typu zdarzenia z polskich szkół?

142

2.

Czy według ministerstwa nie należy wprowa-

dzić przepisów, które regulowałby możliwość wstępu

osób postronnych do placówek oświatowych?

3.

Czy istnieją programy, które informowałby ucz-

niów o tego typu zagrożeniach?

Z poważaniem

Posłowie Jan Warzecha

(nr 15260)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

4 marca 2012 r.

Sejm

wiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U.

2012, poz. 651).

Znowelizowana ustawa miała uporządkować wie-

le nieprawidłowości zawartych w ustawie z 28 lipca

2005 r.

Niestety nie wszystko się udało.

Natychmiastowego rozwiązania wymagają kwe-

stie ograniczające rozwój uzdrowiska, tj. przepis art. 2

mysłowego – „zespół budynków i urządzeń wraz

twórczą polegającą na przekształceniu mechanicz-

nym, fizycznym lub chemicznym materiału, substan-

Według tak przyjętej definicji niemożliwe jest

otrzymanie pozwolenia budowlanego na lokalizację

ciastkarni, lodziarni, wytwórni garmażeryjnych,

rozlewni wód w uzdrowiskach.

Według oceny samorządów miast uzdrowisko-

wych przepis cytowanego artykułu jest zbędny wobec

brzmienia zapisów art. 38 ust. 1 pkt. 1, który jedno-

znacznie określa, jakich obiektów budowlanych nie

można realizować w strefie „A” uzdrowiska, ze

względu na oddziaływanie na środowisko.

Szanowny Panie Ministrze!

Wobec powyższych

argumentów uprzejmie proszę o odpowiedź na pyta-

nie: Czy Pan i Pana resort zamierzacie podjąć inicja-

tywę ustawodawczą w celu wyeliminowania zapisów

art. 2 ust. 13 powołanej ustawy?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15261)

do ministra pracy i polityki społecznej

objęcie szczególną pomocą

ze strony ministerstwa gmin i powiatów

o najwyższej stopie bezrobocia

Szanowny Panie Ministrze!

Starosta kłodzki oraz

Powiatowa Rada Zatrudnienia w Kłodzku, obserwu-

jąc z dużym niepokojem systematycznie pogarszającą

się sytuację na lokalnym rynku pracy, postanowili

wspólnie wystąpić do Ministra Pracy i Polityki Spo-

kraczającej 20%.

Szanowny Panie Ministrze!

Powiat kłodzki nale-

ży od wielu lat do tych jednostek samorządowych,

gdzie wskutek likwidacji w wyniku przemian ustro-

jowych wielu miejsc pracy bezrobocie utrzymuje się

na wysokim poziomie i obecnie przekracza 26%.

Stosowany dotychczas w stosunku do wszystkich

jednostek algorytm podziału środków na aktywne

formy przeciwdziałania bezrobociu powoduje, że np.

powiat kłodzki otrzymuje środki w zbliżonej wysoko-

ści do powiatu wrocławskiego o bezrobociu w wyso-

kości 5,8% i sytuacji na rynku pracy nieporównywal-

nie lepszej niż w powiecie kłodzkim.

W ramach ubiegania się o środki dodatkowe z re-

zerwy Pana Ministra stosuje się takie same kryteria

oceny wniosków dla jednostek o względnie dobrej sy-

tuacji, jak i dla tych o bezrobociu przekraczającym

ponaddwukrotnie średnią wojewódzką i krajową.

Pogarszająca się nadal sytuacja w powiatach o naj-

wyższym bezrobociu w pełni uzasadnia potrzebę

wprowadzenia działań preferencyjnych w stosunku

do powiatów o bezrobociu przekraczającym 20%, po-

legających na:

1) zmianie rozporządzenia w sprawie algorytmu

podziału środków, tak aby powiaty o wysokiej stopie

bezrobocia uzyskały proporcjonalnie większe środki

na aktywizację;

2) uruchomieniu środków z rezerwy ministra na

programy specjalnie przeznaczone tylko dla powia-

tów znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji

3) stosowaniu zróżnicowanych kryteriów oceny

wniosków konkursowych, z preferencjami dla powia-

tów o wysokiej stopie bezrobocia;

4) opracowaniu szczególnego programu rządowego

dla powiatów, gdzie stopa bezrobocia przekracza 20%.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę uprzejmie

o odpowiedź na pytanie: Czy Pan i Pana Resort za-

mierzacie podjąć działania mające na celu objęcie

143

czającej 20%?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

(nr 15262)

do ministra transportu,

w sprawie wznowienia połączenia kolejowego

Szanowny Panie Ministrze!

Zarząd Województwa

Dolnośląskiego oraz władze miasta Świdnicy starają

się o wznowienie połączenia kolejowego na trasie

Wrocław – Świdnica.

Niestety pojawiło się niespo-

dziewane zagrożenie dla realizacji wspólnych planów

samorządów Wrocławia i Świdnicy.

Niewątpliwie linia szynobusowa pomiędzy Wroc-

ławiem i Świdnicą ma duże znaczenie dla poprawy

dostępności komunikacyjnej miasta i powiatu świd-

nickiego.

Z tego powodu samorząd województwa w pla-

nach rozwojowych infrastruktury kolejowej uwzględ-

nił reaktywację zlikwidowanego przed laty połącze-

nia.

Według wielokrotnie składanych zapewnień

w tegorocznym rozkładzie jazdy uwzględnione miały

być regularne przejazdy szynobusu na podanej tra-

sie.

Do takiego scenariusza dostosowane zostały

działania obu samorządów, a planowane zaangażo-

wanie środków sięga kilkudziesięciu milionów zło-

tych.

W sytuacji gdy bezsporne są argumenty na

rzecz tego połączenia kolejowego, a jednocześnie roz-

budzone są związane z tym oczekiwania społeczności

lokalnej, konieczne jest trzymanie się dotychczaso-

wego harmonogramu uruchamiania linii.

Zakład Linii Kolejowych w Wałbrzychu planuje

drastycznie obniżyć prędkość na linii 137 Katowice

– Legnica na odcinku Świdnica Miasto – Jaworzyna

Śląska.

Obecnie obowiązuje w torze nr 1 prędkość

40/60 km/h, natomiast według posiadanych informa-

cji w nowym rozkładzie jazdy 2013/2014 planowane

jest ograniczenie prędkości do 20 km/h (na długości

prawie 4 km) i do 40 km/h (na długości ponad 6 km).

Spowoduje to wydłużenie czasu przejazdu między

Świdnicą Miasto a Jaworzyną Śląską do ok 25 minut

– obecnie pociąg potrzebuje na pokonanie tego odcin-

ka 14 minut.

Władze lokalne prowadzą intensywne działania

mające na celu poprawę dostępności komunikacyjnej

rejonu Świdnicy oraz zwiększenie atrakcyjności

transportu zbiorowego.

Samorząd województwa dol-

nośląskiego planuje uruchomienie już w rozkładzie

rocznym 2013/2014 dodatkowych połączeń kolejo-

wych na trasie Wrocław – Świdnica (przez Jaworzynę

Śl.).

W tym celu, działając we współpracy z PKP Pol-

skie Linie Kolejowe SA, planowane jest przeprowa-

dzenie modernizacji układu stacji Jaworzyna Śl. Pod-

kreślenia wymaga fakt, że samorząd województwa

dolnośląskiego planuje częściowo sfinansować te pra-

ce.

Ponadto w planach samorządu na okres do roku

2020 (tj. obejmującym przyszłą perspektywę finanso-

wą Unii Europejskiej) znajduje się modernizacja i elek-

tryfikacja odcinka Jaworzyna Śl.

– Świdnica Miasto.

Równocześnie dzięki staraniom i wysiłkom władz

miejskich Świdnicy prowadzony jest remont dworca

kolejowego Świdnica Miasto i tworzony tam intermo-

dalny węzeł przesiadkowy (autobusowo-kolejowy).

Podjęte przez Zakład Linii Kolejowych w Wał-

brzychu działanie stawia pod dużym znakiem zapy-

tania celowość opisanych powyżej projektów samo-

rządowych.

Czas jazdy 25 minut spowoduje, że pociąg

będzie jechał w tempie zbliżonym do roweru i będzie

zdecydowanie nieatrakcyjny dla mieszkańców.

Samo-

rząd województwa dolnośląskiego będzie zmuszony do

ponownego przeanalizowania, czy w narzuconych wa-

runkach w ogóle celowe jest dalsze prowadzenie ruchu

pasażerskiego na odcinku Świdnica Miasto – Jaworzy-

na Śląska (a w konsekwencji na całej trasie Kamieniec

Ząbkowicki – Jaworzyna Śląska – Legnica).

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc powyższe pod

rozwagę, uprzejmie proszę o odpowiedź na pytanie:

Czy istnieje realna szansa na wznowienie połączenia

kolejowego Wrocław – Świdnica?

Z wyrazami szacunku

Poseł Monika Wielichowska

(nr 15263)

do ministra gospodarki

w sprawie braku realizacji wypłat pożyczek

dla przedsiębiorców poszkodowanych

Panie Premierze!

W dniu 5 lipca 2012 r.

Kotlinę

Jeleniogórską nawiedziła gwałtowna powódź spowo-

dowana wysokimi opadami i nawałnicami.

Najbar-

dziej ucierpiały miejscowości: Olszyna, Jelenia Góra,

Ubocze w gminie Gryfów, Wojcieszów, Świerzawa

oraz Janowice Wielkie.

Likwidacja skutków powodzi ze względu na skalę

zniszczeń potrwa jeszcze kilka lat.

Wśród poszkodo-

wanych znaczną grupę stanowią przedsiębiorcy,

a szczególnie mikro- i małe przedsiębiorstwa.

Wielu

z nich ma poważne kłopoty w kontynuacji działalno-

ści, gdyż konieczne są prace remontowe zalanych po-

144

mieszczeń, zakup niezbędnego sprzętu i urządzeń,

które uległy zniszczeniu lub uszkodzeniu.

Wiele firm straciło towary handlowe i środki

transportu.

Od powodzi minęło już 8 miesięcy i nadal

brak jest realnej pomocy.

Przedsiębiorcy są bardzo

zaniepokojeni przedłużającym się postępowaniem

w sprawie udzielenia pożyczek na usuwanie szkód

w rzeczowym i obrotowym majątku, zniszczonym lub

utraconym w wyniku klęski żywiołowej.

W tej sprawie składałam 9 października 2012 r.

interpelację.

W odpowiedzi udzielonej 6 listopada zo-

stałam poinformowana, że „zaraz po podpisaniu roz-

porządzenia zostanie uruchomiona procedura pozy-

skania środków z rezerwy celowej z przeznaczeniem

na dotację dla funduszu pożyczkowego”.

Sprawa jest bardzo zaawansowana od strony

przygotowania dokumentacyjnego pożyczek albo-

wiem Karkonoska Agencja Rozwoju Regionalnego

opracowała i sprawdziła ca 60 złożonych wniosków

na kwotę ca 1500 tys. zł.

Procedura ta została zakoń-

czona ponad miesiąc temu i obecnie poszkodowani

niecierpliwie oczekują na wypłatę pożyczek.

Tymcza-

sem sprawa się przedłuża.

Karkonoska Agencja Roz-

woju Regionalnego nie jest w stanie określić terminu

wypłaty.

Otrzymuję w tej sprawie wiele interwencji ze

strony przedsiębiorców oraz władz samorządowych.

Ponownie proszę Pana Premiera o przyspieszenie

pomocy dla przedsiębiorców w usuwaniu skutków

powodzi.

Szczególnie proszę o określenie, w jakim

terminie nastąpi realizacja wypłat pożyczek.

Z poważaniem

Poseł Zofia Czernow

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15264)

do ministra edukacji narodowej

niedożywionych dzieci w woj. dolnośląskim

Szanowna Pani Minister!

W ostatnim tygodniu

media opublikowały wyniki raportu „Głód i niedoży-

wienie dzieci w Polsce” opracowanego przez Dom Ba-

dawczy Maison na zlecenie Polskiej Fundacji Pomocy

Dzieciom „Maciuś”.

Wyniki badań są szokujące,

zwłaszcza dla woj. dolnośląskiego, gdzie odsetek nie-

dożywionych dzieci jest najwyższy w kraju i wynosi

13,3%.

Według raportu 8,5% badanych dzieci nie je

nic przed wyjściem do szkoły i nie przynosi drugiego

śniadania, a najbardziej niedożywione są dzieci mię-

dzy 6. a 12. rokiem życia.

Najgorsza sytuacja jest

w największych miastach oraz podczas wakacji, kie-

dy szkoły nie wydają posiłków.

Nie oceniam jakości i powszechności ww. badań,

jednak uważam, że jest to ważny i niepokojący syg-

nał.

Sprawa skali głodu wśród dzieci wymaga szcze-

gółowej, wszechstronnej analizy i skutecznych dzia-

łań eliminujących to zjawisko.

Mam zamiar szczegó-

łowo zająć się zbadaniem tego problemu w okręgu

legnicko-jeleniogórskim, gdyż w oparciu o wstępne

rozpoznanie nie uzyskałam wiarygodnych informacji

w tej sprawie.

Odwrotnie utwierdziłam się w przeko-

naniu, że sprawa nie jest zbadana, a problem istnieje.

Przedstawiając powyższy problem, zwracam się

1.

Jak ministerstwo ocenia skalę niedożywienia

dzieci?

2.

Ile wynosiła pomoc finansowa dla poszczegól-

nych gmin byłego woj. legnickiego i jeleniogórskiego

w 2012 r. na dożywianie dzieci w szkołach?

3.

Czy wszystkie wnioski gmin na te cele zostały

załatwione pozytywnie?

4.

Jakie działania podejmuje ministerstwo w celu

pomocy gminom w dożywianiu dzieci?

Z poważaniem

Poseł Zofia Czernow

(nr 15265)

do ministra transportu,

w Jeleniej Górze

Panie Ministrze!

Dworzec kolejowy Jelenia Góra,

a szczególnie wejście na perony i perony są w bardzo

niogórzanie nie pamiętają żadnego remontu w tym

zakresie.

Do Jeleniej Góry i w Karkonosze przyjeżdża

ok. 2 mln turystów i kuracjuszy rocznie, w tym duża

grupa koleją.

Pierwsze zetknięcie się z miastem na

przystanku kolejowym budzi zdziwienie przyjezd-

nych i zaskoczenie stanem infrastruktury dworco-

wej.

Zamiast sympatycznej wizytówki na turystów

czekają odrapane ściany tunelu, zniszczone schody,

zaniedbane perony – wszystko w opłakanym stanie.

Doceniamy działania PKP w zakresie remontu

linii kolejowych do Jeleniej Góry i skracania czasu

dojazdu.

Jest to bardzo ważna sprawa, która przynie-

sie wzrost liczby podróżujących koleją.

Równolegle

winien być wykonany remont dworca, co dałoby

w sumie widoczny efekt pozytywnych i komplekso-

wych zmian.

Mieszkańcy Jeleniej Góry przy każdej

okazji i spotkaniu podnoszą sprawę wyglądu główne-

go dworca.

To wielka bolączka mieszkańców i poczu-

145

cie wstydu przed turystami i kuracjuszami.

Już dłu-

żej nie można odkładać realizacji tego zadania.

Proszę Pana Ministra o odpowiedź: Kiedy wyko-

nany zostanie remont infrastruktury dworcowej w Je-

leniej Górze?

Z poważaniem

Poseł Zofia Czernow

(nr 15266)

do ministra finansów

w sprawie wprowadzenia możliwości

odliczenia w pełnej wysokości podatku VAT

od samochodów nabywanych przez firmy

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie obo-

biorcy dokonującego zakupu takiego samochodu

przysługuje prawo odliczenia podatku VAT w nie-

pełnej wysokości określonej w fakturze.

Zgodnie

z art. 86 ust. 3 ustawy podatek naliczony przy za-

kupie samochodów i pojazdów samochodowych w sto-

sunku do faktycznie należnego wynosi 60% kwoty

tego podatku, nie więcej niż 6 tys. zł.

Tak więc sa-

mochód, dla którego odliczamy najwyższy VAT, czy-

li 6 tys. zł, to samochód o wartości 45 454,54 zł.

Podatek VAT od nadwyżki cen w samochodach o ce-

nie zakupu powyżej tej wartości nie jest odliczany

i stanowi stratę dla przedsiębiorcy.

Brak możliwości odliczania poniesionych ww. po-

datków VAT w pełnej, rzeczywistej wysokości stano-

wi dla przedsiębiorców dodatkowe, faktyczne koszty

prowadzonej działalności, obniżające konkurencyj-

ność polskiej gospodarki, zwłaszcza w czasach kry-

zysu ekonomicznego, gdy branża motoryzacyjna

w Polsce znalazła się w najgorszym od lat okresie,

gdy notowany jest drastyczny spadek sprzedaży i pro-

dukcji pojazdów oraz coraz większa skala zwolnień

w zakładach motoryzacyjnych i podmiotach sprzeda-

jących i serwisujących samochody.

Przedsiębiorcy od lat bezskutecznie podnoszą

problem nieuwzględnienia rzeczywistych kosztów

działalności gospodarczej i umożliwienia odliczenia

podatku VAT w pełnej wysokości.

Dysponują również

obliczeniami i analizami, z których wynika, że ist-

nieją rozwiązania korzystniejsze od obecnie obowią-

przedsiębiorców.

W krajach Unii Europejskiej nie odróżnia się sa-

mochodów osobowych od ciężarowych na potrzeby

odliczania podatku VAT.

Czynnikiem decydującym

jest przeznaczenie samochodu.

Jeśli samochód służy

przedsiębiorcy do działalności gospodarczej bez

względu na to, czy jest ciężarowy czy osobowy, ma

prawo do odliczenia podatku VAT od jego ceny w peł-

nej wysokości.

Myślę, że nie muszę przekonywać Pana Ministra,

że udogodnienia podatkowe dla przedsiębiorców

mogą być ważnym narzędziem państwa w prowadze-

niu polityki gospodarczej, a obniżanie obciążeń po-

datkowych zwykle ma swoje pozytywne skutki dla

gospodarki i powinno wynikać z racjonalnego ra-

chunku ekonomicznego przeprowadzonego na etapie

stanowienia prawa.

Ja wynika z zapowiedzi, resort finansów planuje

tych pojazdów.

Przepisy mają w taki sam sposób traktować sa-

mochody osobowe, jak i auta, które nimi nie są, ale

funkcjonalnie są niemal identyczne.

Niestety propo-

nowane rozwiązania są mniej korzystne dla przed-

siębiorców od obecnie obowiązujących.

Zgodnie z pro-

pozycją resortu finansów od samochodów osobowych

i innych o DMC do 3,5 t będzie można odliczać mak-

symalnie 50% VAT zawartego w ich cenie, ale nie

więcej niż 8000 zł.

Od paliwa i pozostałych wydatków

związanych z ich eksploatacją będzie można odliczać

maksymalnie 50% zawartego w ich cenie podatku od

towarów i usług.

następujące pytania.

1.

Jakie skutki budżetowe wywoła wprowadzenie

obecnej propozycji ministerstwa finansów?

2.

Czy prowadząc prace nad projektem zmian

w ww. ustawie resort finansów analizował możliwość

wprowadzenia pełnego odliczenia VAT od nabywa-

nych przez firmy pojazdów?

Jakie byłyby skutki bu-

dżetowe wprowadzenia takiego rozwiązania?

3.

Czy resort finansów brał pod uwagę takie prze-

modelowanie unormowań dotyczących odliczenia po-

datku VAT, że wprowadzone zostaje pełne odliczenie

podatku VAT od wszystkich rodzajów pojazdów na-

bywanych przez firmę przy równoczesnym przejrzy-

stym opodatkowaniu ich prywatnego użytkowania

oraz braku możliwości odliczenia VAT przy zakupie

paliwa?

Jakie byłyby skutki budżetowe wprowadze-

nia takiego rozwiązania?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

Żywiec, dnia 6 marca 2013 r.

146

Interpelacja

(nr 15267)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawą z dnia 28 czerw-

ca 2012 r. o spłacie niektórych niezaspokojonych na-

leżności przedsiębiorców, wynikających z realizacji

udzielonych zamówień publicznych (Dz. U. z 2012 r.

poz. 891) Sejm wprowadził uregulowania chroniące

przedsiębiorców przed negatywnymi konsekwencja-

mi niewypłacalności generalnych wykonawców inwe-

stycji budowlanych w ramach zamówień publicznych.

Jednakże dotychczasowa ustawa pozwalała wypłacić

wynagrodzenie jedynie podwykonawcom głównym,

natomiast dla podwykonawców dalszych, którzy fak-

tycznie wykonali prace przy budowie autostrad, nie

przewidziano możliwości wypłaty wynagrodzenia przez

Skarb Państwa.

W związku z powyższymi faktami proszę Pana

1.

Czy znana jest Panu Ministrowi skala niewy-

płaconych należności dalszym podwykonawcom

w związku z budową dróg i autostrad?

2.

Czy kierowany przez Pana resort podejmie kro-

ki w celu wprowadzenia zmian w obowiązującej usta-

wie o spłacie niektórych niezaspokojonych należności

nych zamówień publicznych, tak aby jej gwarancjami

objąć również dalszych podwykonawców?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

Interpelacja

(nr 15268)

do ministra pracy i polityki społecznej

w zakresie realizacji zadań wynikających

ze statutu Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Na mocy statutu Mi-

nisterstwa Pracy i Polityki Społecznej, nadanego za-

rządzeniem nr 68 prezesa Rady Ministrów z dnia

16 sierpnia 2012 r., utworzony został jako komórka

organizacyjna Ministerstwa Pracy i Polityki Społecz-

nej Departament Polityki Senioralnej.

Niezwykle

ważną i strategiczną kwestią jest rozpoznanie zacho-

dzących zmian demograficznych i takie działanie,

które osobom starszym zapewni kompleksowe wspar-

cie w każdej dziedzinie ich aktywności życiowej.

1.

Jak dotychczas wyglądała koordynacja przez

ww. departament realizacji „Rządowego programu

na rzecz osób starszych na lata 2012–2013”, szcze-

gólnie z uwzględnieniem terminowości rozpatrywa-

nia wniosków w ramach ww. programu, a także ter-

minowości wypłat przyznanych grantów?

2.

Jakie dotychczasowe efekty osiągnięto poprzez

koordynowanie współpracy z organizacjami i insty-

tucjami, które swoje działania kierują do seniorów,

wspierają współpracę wewnątrz- i międzypokolenio-

wą oraz aktywne starzenie się seniorów?

3.

Jakie konkretnie zostały zainicjowane prace

badawcze i analityczne oraz prognozy w obszarze sy-

tuacji seniorów, współpracy wewnątrz- i międzypo-

koleniowej oraz aktywnego starzenia się osób, które

zakończyły już działalność zawodową?

4.

Jakie ww. departament przygotował dotychczas

diagnozy i analizy w ramach opracowywanych przez

ministerstwo dokumentów programowych, strategii

i prognoz, w szczególności informacji przygotowa-

nych dla potrzeb organizacji pozarządowych zajmu-

jących się ww. tematyką?

5.

Jaka konkretnie została podjęta współpraca

z ośrodkami naukowo-badawczymi i innymi resorta-

mi rządowymi w zakresie prac badawczych w obsza-

rze warunków życia seniorów?

6.

Jakie działania promocyjne oraz edukacyjno-

-informacyjne w zakresie problematyki seniorów były

dotychczas prowadzone przez ww. departament?

7.

W jakich przedsięwzięciach i wydarzeniach

(konferencje, seminaria, warsztaty) związanych z po-

lityką senioralną brał udział ww. departament od

momentu swojego utworzenia?

8.

Jak wygląda struktura zatrudnienia w Depar-

tamencie Polityki Senioralnej z uwzględnieniem: licz-

by umów o pracę, liczby umów cywilnoprawnych za-

trudnianych osób oraz stażu tychże pracowników

w służbie cywilnej?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Achinger

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15269)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie egzaminowania studentów prawa,

kandydatów na aplikantów, doktorantów

i innych prawników

Szanowny Panie Ministrze!

Uczestnicy między-

narodowej konferencji naukowej „Egzamin powinien

147

mieć sens i być sprawiedliwy” – o egzaminowaniu

studentów prawa, kandydatów na aplikantów, apli-

kantów, doktorantów i innych prawników, który od-

był się w grudniu 2012 r. na Wydziale Prawa, Admi-

nistracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego,

podnieśli w swoim orędziu skierowanym do posłów

kwestie m.in. bezsensowności przymusu opanowania

przed adeptów prawniczych zawodów tekstów aktów

prawnych na pamięć.

Wskazują również że opanowa-

nie pamięciowe materiału wskazanego do egzaminu

zwyczajnie nie jest możliwe oraz – co ważne – przy-

datne.

Oczywistym jest bowiem, że żaden z sędziów,

prokuratorów, adwokatów, radców prawnych oraz

notariuszy nigdy nie znajduje się w położeniu, w któ-

rym zmuszony jest stosować lub interpretować prawo

bez możliwości sięgnięcia po jego tekst.

Ponadto

uczestnicy ww. konferencji wskazali na wiele innych

ewidentnych słabości egzaminu na aplikacje, które

znacząco utrudniają dostęp do zawodu wielu młodym

w najbliższym czasie przeprowadzenie konkretnych

zmian formy przeprowadzania egzaminu na aplika-

cje, które ograniczałyby absurdalny przymus nauki

przepisów prawnych na pamięć?

2.

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie zmian

w zakresie zasad przeprowadzania egzaminu dla

osób niepełnosprawnych, tak by zwiększyć jego do-

stępność dla wspomnianych osób?

3.

Czy obecny limit czasu na egzaminie (jedna

minuta na jedno pytanie) jest w ocenie ministerstwa

najlepszym z możliwych rozwiązań w kontekście wie-

lu pytań niezwykle rozwiniętych treściowo?

4.

Czy w ocenie ministerstwa racjonalny jest obec-

nie obowiązujący zakaz wymiany karty egzamina-

cyjnej w trakcie trwania egzaminu?

Jakie konkretne

argumenty przemawiają za brakiem możliwości wy-

miany karty w przypadku chęci poprawy błędnej od-

powiedzi na egzaminie?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Achinger

(nr 15270)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji aptek ogólnodostępnych

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 12 maja

medycznych wprowadziła nową konstrukcję marży

detalicznej.

Urzędowa marża detaliczna naliczana jest obec-

nie od ceny hurtowej leku, środka spożywczego spe-

cjalnego przeznaczenia żywieniowego albo wyrobu

medycznego stanowiącego podstawę limitu w danej

grupie limitowej.

Podstawę limitu w danej grupie li-

mitowej leków stanowi najwyższa spośród najniż-

alizowanego w tej grupie limitowej w miesiącu po-

przedzającym o 3 miesiące ogłoszenie obwieszczenia

w sprawie wykazu leków refundowanych (art. 15 ust. 4

ustawy).

Przyjęty w ustawie sposób naliczania urzędowej

marży detalicznej – nie od ceny hurtowej brutto leku,

jak stanowi ustawa o cenach, lecz od sztucznie wy-

kreowanej wartości, czyli od ceny hurtowej stanowią-

cej podstawę limitu w danej grupie limitowej – a tak-

że nowe reguły tworzenia grup limitowych pogorszy-

ły drastycznie sytuację ekonomiczną aptek.

Ustalona

tabela marż detalicznych nie rekompensuje strat

ponoszonych przez apteki ani nie gwarantuje im sta-

bilności finansowej.

Z dostępnych już analiz dotyczących tylko leków

refundowanych wynika, że miesięczna strata marży

w przeliczeniu na aptekę w 2012 r. w porównaniu

z 2011 r. wyniosła nawet 6 tys. zł.

W wartościach procentowych marża detaliczna

generowana na lekach refundowanych zmniejszyła

się z 20,9% w 2011 r. do 13,5% w 2012 r.

Oprócz znaczącej redukcji poziomu marży wpływ

ceny zapasów magazynowych, wynikające ze zmiany

cen na listach refundacyjnych (ogólne koszty przece-

ny magazynu w aptekach w 2012 r. wyniosły 40 mln zł).

Konsekwencją tej sytuacji jest ograniczanie przez

apteki zapasów magazynowych i zwalnianie farma-

ceutów.

Grozi to pojawieniem się białych plam na

krajowym rynku aptek.

Dotyczy to przede wszystkim

małych miejscowości i obszarów wiejskich.

Już teraz

piły je punkty apteczne.

Przed wejściem w życie ustawy duża cześć aptek

w Polsce funkcjonowała na granicy płynności finan-

sowej.

Wejście w życie nowego systemu naliczania

marż aptecznych spowoduje w krótkim czasie likwi-

dację od 30% do 40% aptek.

Równocześnie poszerza się sfera eksportu równo-

ległego refundowanych produktów leczniczych, któ-

cym w Polsce prawem, funkcjonujący od kilku lat tak

zwany system dystrybucji bezpośredniej.

Dostęp do

wielu leków ratujących życie jest utrudniony.

Tym-

czasem leki muszą być dostępne we wszystkich hur-

towniach farmaceutycznych.

W związku z powyższym pytam:

148

1.

Kiedy i jakie działania zostaną podjęte przez

Ministra Zdrowia w celu umożliwienia aptekom dal-

szego działania?

2.

Czy Minister Zdrowia planuje zmianę sposobu

naliczania urzędowej marży detalicznej?

3.

Czy rozważany jest powrót do konstrukcji rze-

czywistej marży, tj. do marży handlowej będącej róż-

4.

Czy planowane jest podwyższenie wysokości

urzędowych marż detalicznych?

5.

Jakie działania podejmuje Minister Zdrowia

i nadzorowane przez niego instytucje w celu ograni-

czenia bezprawnego wywozu leków za granicę?

6.

W jaki sposób Minister Zdrowia zamierza roz-

wiązać problem strat aptek związanych z przecenami

zapasów magazynowych, wynikających z częstych

zmian cen na listach refundacyjnych?

7.

Czy Minister Zdrowia podejmie jakiekolwiek

działania w celu wyeliminowania systemu dystrybu-

cji bezpośredniej?

Z poważaniem

Poseł Rajmund Miller

(nr 15271)

do ministra zdrowia

w sprawie zaopatrzenia w leki

Szanowny Panie Ministrze!

W wyniku zapisów

ustawy refundacyjnej dotyczących stałego obniżenia

marży hurtowej (z poziomu 9,87% przed wejściem

w życie ustawy do przewidywanego poziomu 5% prze-

widzianego w 2014 r.) nastąpiło drastyczne pogorsze-

nie sytuacji dystrybutorów leków, w wyniku czego

został ograniczony dostęp do leków dla pacjentów

w aptekach.

Obniżanie marży przy stale rosnących

kosztach prowadzenia wysokospecjalistycznej i kosz-

tochłonnej działalności wymusza na dystrybutorach

konieczności wprowadzenia programów oszczędnoś-

ciowych, polegających m.in. na znacznym ogranicze-

niu liczby dziennych dostaw leków do aptek, w tym

szpitalnych; konieczności obniżenia stanów magazy-

nowych w hurtowniach, co może prowadzić również

do wydłużenia czasu oczekiwania na realizację do-

stawy do apteki; zaostrzeniu warunków handlowych

dla aptek poprzez np. rezygnację z kredytowania za-

kupów (do tej pory wiele aptek funkcjonowało dzięki

odroczonym płatnościom, mogły więc uiszczać swoje

należności wobec hurtowni z opóźnieniem, np. po

otrzymaniu zwrotu refundacji za sprzedany lek;

obecnie trudna sytuacji finansowa hurtowni nie po-

zwala na tego typu ustępstwa i wsparcie udzielane

do tej pory aptekarzom).

Zmniejszenie wysokości

marży hurtowej prowadzi również do obniżenia ren-

towności branży, a w konsekwencji do zamykania

kolejnych hurtowni.

Już dziś wiadomo, że w najbliż-

szych miesiącach w branży dystrybucji leków pracę

straci około 2 tys. osób, natomiast około 7–9 tys. osób

straci pracę w aptekach.

istnieje możliwość nowelizacji ustawy refundacyjnej

i utrzymania marży hurtowej na takim poziomie,

który pozwoli na uregulowanie sytuacji, którą powy-

żej przedstawiłem?

Czy ministerstwo przeprowadziło lub przeprowa-

dzi analizę skutków zapisów ustawy refundacyjnej

dotyczących sposobu naliczania marży dla hurtowni

i aptek oraz zabezpieczenia dostępu do leków dla pa-

cjentów?

Z poważaniem

Poseł Rajmund Miller

(nr 15272)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Organizacja nauki ję-

zyków obcych wciąż budzi wątpliwości wynikające

z wieloznaczności terminów użytych w przepisach

prawa, a także – interpretacji tych przepisów, jaka

została zamieszczona na stronie ORE.

Do tej inter-

pretacji odsyła MEN w odpowiedzi na interpelację

nr 11198 pani poseł Ewy Wolak.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra edukacji na-

wy programowej wychowania przedszkolnego oraz

(Dz. U. z dnia 30 sierpnia 2012 r.):

— warunkiem rozwijania umiejętności językowych

jest zapewnienie uczniowi kontynuacji nauki języka

obcego nowożytnego, rozpoczętej na I etapie eduka-

cyjnym; nauczyciele języka obcego nowożytnego na

II etapie edukacyjnym powinni właściwie określić

i wykorzystać zdobyte dotychczas przez uczniów umie-

jętności (zalecane warunki – II etap edukacyjny);

— warunkiem rozwijania umiejętności języko -

wych na III etapie edukacyjnym jest zapewnienie

nego nauczanego w szkole podstawowej; nauczyciele

powinni właściwie określić i wykorzystać zdobyte

przez uczniów w szkole podstawowej umiejętności

149

językowe (zalecane warunki – zał. nr 4, podstawa

programowa, III i IV etapy edukacyjne).

— warunkiem rozwijania umiejętności językowych

na IV etapie edukacyjnym jest zapewnienie uczniowi

uczanego na poprzednim etapie edukacyjnym; nauczy-

ciele powinni właściwie określić i wykorzystać umie-

jętności uczniów zdobyte na wcześniejszych etapach

Ponadto w podstawie programowej czytamy:

Ważnym celem działalności szkoły na III i IV eta-

pach edukacyjnych jest skuteczne nauczanie języków

obcych.

Bardzo ważne jest dostosowanie zajęć do po-

ziomu przygotowania ucznia, które uzyskał na wcześ-

niejszych etapach edukacyjnych.

Zajęcia z języków obcych nowożytnych prowadzo-

ne są na następujących poziomach:

2) na IV etapie edukacyjnym:

Założenia dotyczące organizacji nauki języków

obcych obejmują więc dwa obszary:

— zapewnienie możliwości nauki tego samego ję -

zyka od I klasy szkoły podstawowej do ukończenia

szkoły ponadgimnazjalnej,

— zapewnienie nauki tego języka w grupach ucz -

niów o zbliżonym poziomie umiejętności.

Z powyższych zapisów wynika, że kontynuacja

nauki języka obcego na kolejnym etapie edukacyjnym

powinna odbywać się na pewnym poziomie zawanso-

wania.

Tymczasem z interpretacji ORE wynika, że

nawet na IV etapie edukacyjnym uczeń, który uczył

się języka obcego kilka lat, może zostać zakwalifiko-

wany do nauki na poziomie IV.0, czyli dla początku-

jących.

Podstawą jest diagnoza przeprowadzana

przez nauczyciela.

Na stronie ORE czytamy:

Wynik diagnozy może pokazać, że dwaj absolwen-

obcego nowożytnego na poziomie III.0 (i w zasadzie

nauczania na poziomie IV.1 w zakresie podstawo-

wym), mają taki poziom kompetencji językowych, że

grupy językowej z poziomem IV.1p, a drugi do grupy

z poziomem IV.0.

Kwalifikowanie do odpowiednich

Jeżeli uczeń ukończył gimnazjum, to znaczy, że

otrzymał pozytywną ocenę z języka obcego.

Jak więc

możliwe jest, że diagnoza wykazuje, że nic nie umie,

i kwalifikowany jest do grupy dla początkujących?

Czy nie powinien jednak uczyć się języka na poziomie

IV.1, w grupie o najniższym poziomie kompetencji

językowych, ale jednak na poziomie IV.1, dla konty-

nuujących naukę?

Pojawiający się w zaleceniach dla etapów II, III

i IV termin „zapewnienie uczniowi kontynuacji na-

uki języka obcego” jest interpretowany jako:

— zapewnienie na kolejnym etapie edukacyjnym

nauki języka nauczanego na etapie wcześniejszym,

przy czym dopuszcza się możliwość nauczania od

podstaw, w grupie dla początkujących (interpretacja

ORE);

— zapewnienie na kolejnym etapie edukacyjnym

odpowiednim poziomie zaawansowania wynikają-

cym z zapisów podstawy programowej, na podbudo-

wie wymagań odpowiednich dla etapu wcześniejsze-

go, z uwzględnieniem oczywiście stopnia zawanso-

wania znajomości języka.

W związku z tym pojawiają się pytania.

1.

Czy dopuszczalna jest sytuacja, że uczeń, który

uczył się w szkole podstawowej i gimnazjum języka

np. niemieckiego, uczy się tego języka w szkole po-

nadgimnazjalnej w grupie dla początkujących?

Jeśli

napisał test kompetencji bardzo słabo, co należy są-

dzić o pozytywnej ocenie na świadectwie?

A jeśli pisał

z tego języka egzamin?

Czy wówczas ma sens prze-

prowadzanie wewnątrzszkolnego testu?

2.

Czy dopuszczalna jest sytuacja, że dyrektor nie

zapewnia uczniowi kontynuacji nauki języka z przy-

czyn organizacyjnych, np. brak w ofercie szkoły da-

nego języka lub też zbyt mała liczba uczniów, którzy

uczyli się tego języka na etapie wcześniejszym?

3.

Czy dyrektor jest zobowiązany uwzględnić ży-

czenie rodziców, aby uczeń nie kontynuował nauki

języka?

4.

Czy dopuszczalna jest sytuacja, aby uczeń w szko-

le ponadgimnazjalnej uczył się dwóch języków na po-

ziomie IV.0?

Kolejny problem to nauka języka obcego w zakre-

sie rozszerzonym.

Z interpretacji ORE wynika, że

jest możliwa nauka języka obcego na poziomie IV.0

w zakresie rozszerzonym:

ne: język francuski dla początkujących na poziomie

IV.0 i język angielski na poziomie IV.1p.

Na pierwszy

dzin (10 godzin tygodniowo w cyklu kształcenia),

ustalono, że oddział, w którym nauczane są te 2 ję-

zyki, będzie je realizował w zakresie rozszerzonym,

czyli zwiększonym wymiarze godzin – po 180 godzin

150

dniowo) w cyklu kształcenia.

Tymczasem w podstawie programowej z języka

obcego dla IV etapu edukacyjnego na poziomie IV.0

nie przewidziano zakresu rozszerzonego.

Podział na

zakres podstawowy i rozszerzony pojawia się na po-

ziomie IV.1 dla kontynuujących naukę.

5.

Czy w takim razie nauka języka w zakresie

rozszerzonym w rozumieniu ramowych planów na-

uczania jest możliwa na poziomie IV.0?

Jeśli tak, to

czy podstawa programowa dla poziomu IV.0, czyli dla

początkujących, nie powinna być skonstruowana

analogicznie do tej dla kontynuujących naukę na po-

ziomie IV.1?

Ponieważ tak nie jest, to czy nauka ję-

zyka obcego w zakresie rozszerzonym (w rozumieniu

ramowych planów nauczania) powinna odbywać się

zgodnie z podstawą programową określoną dla po-

ziomu IV.0?

Wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 5 wynikają

z faktu, że ramowy plan nauczania stanowi ramy

organizacji nauki w celu zrealizowania podstawy

programowej.

Wydawać by się mogło, że terminologia

ramowych planów nauczania i podstawy programo-

wej powinna być spójna.

Tak jest w przypadku

wszystkich przedmiotów.

Wątpliwości pojawiają się

tylko w przypadku języków obcych.

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15273)

do ministra transportu,

w sprawie kuriozalnych skutków zmiany

przepisów ustawy o kierujących pojazdami

w zakresie określenia minimalnego wieku

w dniu 19 stycznia br. nowelizacji ustawy o kierują-

cych pojazdami pojawił się kuriozalny problem, któ-

ry dotknął osoby w minimalnym wieku, które złoży-

ły z wynikiem pozytywnym egzamin na prawo jazdy

kat. A (motocykle), C (ciężarówki) i D (autobusy)

przed wprowadzoną nowelizacją, a odbiór dokumen-

tów ma miejsce po 19 stycznia.

Po wejściu w życiu nowelizacji starostwa powia-

towe nie chcą wydawać praw jazdy dla osób, które

zdały egzamin z wynikiem pozytywnym.

W obowią-

zującej bowiem od 19 stycznia ustawie zmianie uległ

wiek minimalny uprawniający do kierowania pojaz-

dami danego rodzaju.

Przed nowelizacją minimalny wiek dla kierowców

wynosił 18 lat, a dla kat. D, D+E, D1 lub D1+E wy-

nosił 21 lat.

Obecnie, tj. po 19 stycznia, wiek minimalny uległ

zmianie i wynosi odpowiednio: 21 lat – dla pojazdów

określonych w prawie jazdy kat. C, C+E, D1 i D1+E

dy (…).

Potocznie rzecz ujmując, osoba, która do 19 stycz-

nia musiała mieć ukończone min. 18 lat, aby otrzy-

mać prawo na ciężarówki do 7,5 tony, po nowelizacji

(czyli po 19 stycznia) musi mieć ukończone 21 lat.

Jak

widać, dla kat. C oraz C+E minimalny wiek wzrósł

z 18 do 21 lat, dla kat. A z 18 do 24 lat, zaś dla kat. D

oraz D+E wzrósł on z 21 do 24 lat.

Problem, który wyniknął w wyniku nieprzemy-

ślanej zmiany w prawie, dotyczy sporej grupy osób

będących w grupie minimalnej wiekowo, które zdały

prawo jazdy na ww. kategorie przed 19 stycznia, jed-

nak nie zdążyły odebrać dokumentów przed tym ter-

minem.

Osobom tym odmawia się wydania prawa

jazdy, powołując się na fakt, iż nie spełniają one wy-

mogów określonych w ustawie po 19 stycznia.

Tak więc mamy do czynienia z paradoksalną sy-

tuacją, kiedy – pomimo ukończonego z wynikiem po-

zytywnym kursu i złożonego egzaminu – tysiącom

osób odmawia się wydania należnego im dokumentu.

W świetle wprowadzonej zmiany osoby te znalazły

się w patowej sytuacji.

Nie stosuje się wobec nich

przepisów „starej” ustawy, jednocześnie nie spełnia-

ją one (bo z oczywistych względów nie mogą) wymo-

gów „nowej” ustawy.

Sytuacja ta nie jest możliwa do

zaakceptowania.

Oczywista wydaje się niezgodność

powyższej regulacji z Konstytucją RP.

Ustawa nie

może bowiem działać wstecz (art. 2 konstytucji).

Działanie takie stoi także w sprzeczności z zasadą

ciągłości prawa, sprawiedliwości społecznej oraz za-

ufania obywateli do państwa (a tym samym do orga-

nów administracji państwowej).

Organy te bowiem

nie informowały zdających, iż pomimo odbytego kur-

su i złożenia pozytywnie egzaminu nie otrzymają oni

dokumentów prawa jazdy.

Zaistniała sytuacja nie powinna w ogóle mieć

miejsca w państwie prawa.

Tego rodzaju luki w pra-

wie regulują z zasady tzw. przepisy przejściowe, któ-

rych w przypadku zmian w ustawie o kierujących

pojazdami zabrakło.

Niezwłoczne wprowadzenie tego

rodzaju przepisów pozwoliłoby na wydanie osobom,

które złożyły egzamin na prawo jazdy określonych

kategorii w okresie zmiany w prawie, słusznie przy-

sługującego im dokumentu prawa jazdy.

Panie Ministrze!

Opisany problem z wielu powo-

dów wymaga pilnego rozwiązania.

A ponieważ doty-

ka wielu osób, które znalazły się – całkowicie bez

własnej winy – w sytuacji formalnie bez wyjścia, kie-

ruję do Pana następujące pytania:

151

1.

Czy obowiązujący stan prawny ulegnie zmia-

nie?

2.

Czy i kiedy wprowadzone zostaną stosowne

przepisy przejściowe, które unormują zaistniałą sy-

tuację?

3.

Jak to możliwe, Panie Ministrze, że w tak

istotnej kwestii doszło do tak kuriozalnej sytuacji,

kiedy niemożliwe jest odebranie przysługującego

dokumentu?

4.

Kto i na jakim etapie tworzenia prawa ponosi

odpowiedzialność za obowiązujący obecnie stan

prawny?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15274)

do ministra finansów

w sprawie

Z roku na rok rośnie ilość zakupów przeprowa-

dzonych drogą internatową, która prowadzona jest

za pośrednictwem wielu portali sprzedażowych.

Wraz ze wzrostem przeprowadzanych transakcji ros-

ną też wpływy budżetowe wynikające z obowiązku

uiszczenia podatku od sprzedaży.

Jeśli chodzi o han-

dlujące na aukcjach firmy to sytuacja jest jasna.

Ob-

rót ewidencjonują fakturami lub rachunkami, na ich

podstawie rozliczają się z fiskusem tak, jak za sprze-

daż w tradycyjnym sklepie.

Wątpliwości pojawiają się

w przypadku osób fizycznych.

Wiele z takich osób

sprzedaż na portalach aukcyjnych prowadzi spora-

dycznie i opiera się ona głównie na pozbyciu się rze-

czy zbędnych, które innym osobom mogą się przydać.

Przepisy stanowią, że działalność gospodarczą powi-

nien zarejestrować każdy uczestnik aukcji, który za-

rabia na nich w sposób zorganizowany i ciągły.

Prze-

pisy nie precyzują jednak tych terminów.

Wiadomo,

że podatek należy zapłacić od każdego sprzedanego

przedmiotu, który był w posiadaniu sprzedającego

krócej niż 6 miesięcy.

Dochód uzyskany z takiej

sprzedaży należy wpisać do formularza PIT w rub-

ryce: inne dochody i zapłacić podatek.

Gdy jednak

sprzedawany przedmiot w posiadaniu sprzedającego

był przez ponad 6 miesięcy, ten nie musi odprowadzić

za niego podatku.

Jeżeli jednak ta sprzedaż ma cha-

rakter masowy, podatek odprowadzony być musi.

Wielu sprzedających towar – głównie ten używany

– nie wie, gdzie jest granica wielkości sprzedaży, po

przekroczeniu której pojawia się konieczność opłaty

podatku.

Organy podatkowe coraz częściej sprawdza-

ją transakcje przeprowadzane przez portale aukcyj-

ne.

Weryfikacji są poddawane częstotliwość i ciągłość

dokonywanych transakcji sprzedaży na aukcjach in-

ternetowych.

Wielu sprzedających poddaje w wątpli-

wość uznaniową ich zdaniem ocenę skali sprzedaży

i jej ewentualne zakwalifikowanie do tej prowadzonej

w sposób zorganizowany i ciągły, za który należy od-

prowadzić podatek.

Pytanie: Kiedy osoba fizyczna prowadząca sprze-

daż przez Internet zostanie uznana za prowadzącą

sprzedaż o charakterze zorganizowanym i ciągłym,

przez co będzie zobowiązana do odprowadzenia po-

datku od sprzedaży towaru?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15275)

do ministra pracy i polityki społecznej

sytuacją na lokalnych rynkach pracy i rosnącymi sta-

tystykami rejestrujących się osób bezrobotnych

w ostatnim okresie zwracam się z zapytaniem, czy

w roku bieżącym zostanie uruchomiony program dla

na rynku pracy, określonych w art. 49 ustawy o pro-

przestrzeni ostatnich lat obserwuje się wzrost liczby

bezrobotnych, którzy mieszczą się w przedziale wie-

kowym 31–49 lat.

Są to w szczególności osoby bezro-

botne długotrwale, bez kwalifikacji zawodowych, bez

Powiatowe urzędy pracy działają aktywnie na lo-

kalnych rynkach pracy i regularnie pozyskują środ-

ki z Funduszu Pracy (rezerwy ministra) i Europej-

skiego Funduszu Społecznego.

Jednak w obecnej

chwili większość programów koncentruje się na ak-

tywizacji zawodowej osób do 30. roku życia i powyżej

50. roku życia.

Na podstawie danych z urzędów pra-

cy wydaje się zasadna i celowa aktywizacja grupy

osób w przedziale wiekowym 31–49 lat.

Biorąc pod uwagę zasygnalizowany problem, pro-

szę o odpowiedź na pytania:

152

1.

Czy ministerstwo zna skalę bezrobocia wśród

osób w przedziale wiekowym 31–49?

2.

Czy ministerstwo zamierza objąć tę grupę pro-

gramem dla osób bezrobotnych będących w szczegól-

Z poważaniem

Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 15276)

do ministra zdrowia

w sprawie zniesienia kontroli higieny

Szanowny Panie Ministrze!

Mimo iż sanepid za-

przestał zbierania informacji na temat występowania

wszawicy w placówkach oświatowych, powszechnie

wiadomo, że problem ten nie został wyeliminowany

– szkoły wciąż się z nim borykają, a walkę z pasoży-

tami utrudniają przepisy.

Rozporządzenie ministra

zdrowia z 2003 r. zniosło bowiem obowiązek kontro-

li higieny uczniów, przez co szkolne pielęgniarki

i higienistki nie mają prawa jej monitorować.

Innym

opracowaniem, które również nie sprzyja rozwiąza-

niu tego problemu, są „Standardy postępowania pie-

lęgniarek szkolnych”, wydane przez Instytut Matki

i Dziecka, według których utrzymywanie przeglądów

czystości ciała i odzieży uczniów jest gwałceniem praw

dziecka i brakiem poszanowania dla jego godności.

Tego typu kontrola może ewentualnie odbyć się

jedynie za pozwoleniem rodziców.

Wielu z nich zdaje

jęcia skonsolidowanych działań ze strony ich samych

i placówek oświatowych, w związku z czym godzi się

na szkolne kontrole czystości swoich dzieci.

Niestety

w każdej klasie zawsze znajduje się grupka rodziców,

którzy kategorycznie sobie tego nie życzą.

Dotyczy

to głównie rodzin bardzo dobrze sytuowanych oraz

takich, które charakteryzują się licznymi zaniedba-

niami wychowawczymi.

Te ostatnie są głównym po-

wodem konieczności podejmowania działań przez

szkoły i przedszkola w tej materii, bowiem wystarczy

jedno zaniedbane dziecko będące nosicielem wszy,

aby chorowała cała grupa czy klasa.

Zdarzają się rów-

nież przypadki dzieci, które same proszą szkolne pie-

lęgniarki bądź higienistki o sprawdzenie, czy nie są

nosicielami wszy, niemniej te nie mogą przeprowadzić

kontroli bez wspomnianej wcześniej zgody rodziców.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

jące przepisy dotyczące kontroli czystości uczniów,

które są powodem niemożności rozwiązania proble-

mu wszawicy w placówkach oświatowych?

Jeśli nie,

to czy przewidywane są jakiekolwiek inne rozwiąza-

nia tej delikatnej i kłopotliwej kwestii?

2.

W 2008 r. wszawica została wykreślona z reje-

stru chorób zakaźnych i zaliczona do chorób pasożyt-

niczych.

Czy planowane jest powtórne umieszczenie

jej w rejestrze celem przywrócenia obowiązku jej

zgłaszania?

3.

Czy planowane jest uruchomienie stron inter-

netowych, na których dostępne byłyby przystępne

informacje dotyczące profilaktyki oraz zasad poste-

powania w przypadku pojawienia się pasożytów?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15277)

do ministra zdrowia

w sprawie skreślenia w art. 1 ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 4 marca 2011 r.

została uchwalona nowelizacja ustawy o lecznictwie

Znowelizowana ustawa miała uporządkować wie-

Po dwóch latach funkcjonowania ustawy pojawiły

się problemy w stosowaniu przepisu art. 2 pkt 13,

wego przyjęta na potrzeby stosowania ustawy.

Przepis art. 2 pkt 13 brzmi następująco: „zakład

renem, na którym prowadzi się działalność wytwór-

czą polegającą na przekształcaniu mechanicznym,

Według takiej definicji zakładem przemysłowym

jest np. ciastkarnia, lodziarnia, piekarnia, stolarnia,

drukarnia, wytwórnia pierogów, a także rozlewnia

wody leczniczej.

spowodowała, że w wielu starostwach wstrzymany

153

wyżej wymienione zakłady, bez których nie może

funkcjonować ani uzdrowisko, ani miasto.

Jest to

przyczyną konfliktów między inwestorami a gmina-

mi uzdrowiskowymi.

Wyżej wymieniony represyjny przepis powstrzy-

mał rozwój gospodarczy miejscowości, ograniczył po-

wstawanie nowych miejsc pracy i spowodował nega-

tywne skutki finansowe dla gmin uzdrowiskowych

W ocenie samorządów art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. i,

„obiektów budowlanych mogących zawsze znacząco

z wyjątkiem obiektów budowlanych służących popra-

wie stanu sanitarnego uzdrowiska, w szczególności

takich jak: sieć wodno-kanalizacyjna, sieć gazowa,

konywania ujęć wód leczniczych”, dostatecznie za-

pewnia ochronę surowców leczniczych i walorów

uzdrowiskowych gmin.

Przyjęcie art. 2 pkt 13 dodawanego w wyżej wymie-

nionej ustawie utrudniło inwestowanie i prowadzenie

działalności gospodarczej na terenie uzdrowiska.

Pytanie: Panie Ministrze!

Czy podejmie Pan dzia-

łania, aby umożliwić gminom, na terenie których

znajdują się uzdrowiska, rozwój gospodarczy z ogra-

niczeniami, które obowiązywały przed nowelizacja

ustawy uzdrowiskowej z dnia 4 marca 2011r.?

Z poważaniem

Poseł Lech Kołakowski

Łomża, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15278)

do ministra spraw wewnętrznych

funduszu socjalnego emerytów i rencistów

pożarnictwa i Straży Granicznej

Szanowny Panie Ministrze!

Wyrażam zdecydowany

sprzeciw wobec prób obniżenia wskaźnika na fundusz

socjalny emerytów i rencistów służb mundurowych.

Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP

oraz Związek Emerytów i Rencistów Straży Granicz-

nej protestują przeciwko propozycji przyjęcia przez

Sejm ustawy o funkcjonowaniu komisji lekarskich

wnętrznych i o świadczeniach odszkodowawczych

ze służbą oraz o zmianie innych ustaw z dnia 16 lip-

ca 2012 r., w części dotyczącej zmniejszenia o połowę

funduszu socjalnego emerytów mundurowych.

Obecnie fundusz socjalny emerytów i rencistów

to 0,5% odpisu świadczeń w kwocie ok. 150 zł rocznie

na jednego świadczeniobiorcę.

Zostałby on zmniej-

szony do 0,25% odpisu i kwoty 75 zł.

Oszczędności uzyskane kosztem emerytów i ren-

cistów miałyby zostać przeznaczone na fundusz ak-

tywizacji zawodowej czynnych funkcjonariuszy.

Dotychczas środki funduszu socjalnego były wy-

korzystywane na zapomogi, zasiłki pogrzebowe, za-

kupy leków, aparatów słuchowych, okularów i finan-

sowanie opieki paliatywno-hospicyjnej, sanatoryjnej.

Obniżenie odpisu o 50% spowoduje zmniejszenie po-

mocy najbardziej potrzebującym.

Panie Ministrze!

Niemoralne jest szukanie oszczęd-

ności w budżecie państwa kosztem emerytów i ren-

cistów pożarnictwa i służb granicznych, pogarszają-

ce warunki życia tych, którzy ryzykowali swoim ży-

ciem, ratując ludzkie życie i mienie.

łanie w celu zmiany projektu ustawy i likwidacji za-

pisu o obniżeniu wskaźnika odpisu na fundusz so-

cjalny emerytów i rencistów służb mundurowych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych?

Z poważaniem

Poseł Lech Kołakowski

(nr 15279)

do ministra gospodarki

w sprawie budowania farm wiatrowych

W związku z bardzo licznymi skargami kierowa-

nymi do mnie przez wyborców, dotyczącymi działal-

ności władz rządowych, samorządowych oraz róż-

nych przedsiębiorstw budujących i zamierzających

budować farmy wiatrowe w celu pozyskiwania odna-

Z jakich środków inwestorzy i potencjalni inwe-

storzy farm wiatrowych opłacają działania różnych

ekip „specjalistów” PR (public relations), którzy pro-

wadzą na terenie kraju działania agitacyjne i wywia-

dowcze w celu pozyskania wiedzy o możliwościach

zlokalizowania farm wiatraków, o kosztach (formal-

nych i nieformalnych) uzyskania pozwolenia na bu-

dowę, dodatkowych kosztach inwestycji, jakie trzeba

będzie ponieść w zamian za uzyskane pozwolenie,

pozyskania wiedzy o potencjalnych zagrożeniach

protestami mieszkańców?

Kto dysponuje środkami na cele wyżej wymienione?

Jakie przepisy prawa regulują wydawanie tych

środków na cele wyżej opisane?

154

Z wielu rozmów z wyborcami, kierowanych do

mnie skarg, zażaleń oraz próśb o podejmowanie in-

terwencji oraz z analizy dostarczanych przez wybor-

ców materiałów wyłania się obraz – bezprawnych lub

na granicy prawa – działań instytucji rządowych

i samorządowych.

Skarżący się podają również liczne

przykłady łamania prawa w związku z lokowaniem

farm wiatrowych.

Wydawane są bowiem jednocześ-

nie pozwolenia na budowanie farmy wiatrowej i bu-

dowanie domu mieszkalnego na sąsiadującej działce.

miera z pytaniami:

Jakie przepisy prawa regulują lokalizowanie farm

wiatrowych w sposób szkodliwy dla zdrowia ludzi

i środowiska?

Jakie przepisy pozwalają na takie lokowanie farm

wiatrowych, które zasadniczo obniża wartość posia-

danych przez mieszkańców nieruchomości (siedlisk,

zabudowań gospodarczych, działek rolnych i budow-

lanych)?

Kto powinien wyrównać szkody materialne, jakie

ponoszą społeczności lokalne i prywatni właściciele

działek (budowlanych, gruntowych) z powodu zloka-

lizowania w pobliżu ich nieruchomości farmy wiatro-

wej?

Do kogo powinni zwrócić się o zadośćuczynienie:

do wójta, który wydał pozwolenie, do inwestora, do

ministra gospodarki nadzorującego z ramienia rządu

RP rozwój inwestycji związanych z energią wiatru?

Wskutek użytkowania na takich drogach ciężkie-

go sprzętu budowlanego (bez zgody właścicieli) drogi

te oraz sąsiadujące z drogą pola ulegają całkowitemu

zniszczeniu i dewastacji.

Zwracam się zatem do Pana

Jakie przepisy dozwalają na wykorzystywanie

przez inwestujących i budujących farmy wiatrowe

prywatnych dróg dojazdowych do siedlisk ludzkich?

Kto powinien ponosić koszty naprawienia szkody?

W jakim trybie poszkodowani powinni występować

o zadośćuczynienie poniesionym stratom?

W odpowiedzi na to pytanie proszę uwzględnić

fakt, że w przypadku osób poszkodowanych mamy

najczęściej do czynienia z osobami bardzo ubogimi,

nierzadko bez wykształcenia.

Nie można zatem przy-

jąć, że osoby te wykorzystają drogę prawną – docho-

dzenie odszkodowania w procesie cywilnym.

Wyborcy informują mnie, że władze lokalne przy-

chylne lokowaniu farm wiatrowych przyjmują korzy-

ści majątkowe (lub obietnice korzyści).

Wyborcy

wskazują na nieracjonalne (marnotrawne) wydatko-

wanie środków publicznych.

Zwracam się do Pana

Z jakich środków inwestorzy zamierzają składane

obietnice wypełnić?

Ryzykownie zakładam, że infor-

macje o przyjmowanych przez władze lokalne korzyś-

ciach majątkowych mogą być pomówieniem (w przy-

padku pozyskania bliższych informacji sprawę prze-

każę odpowiednim władzom).

Z jakich środków będą finansowane obiecywane

wszystkim udzielającym zgody na zbudowanie farmy

wiatrowej korzyści finansowe (mówiąc wprost, kto bę-

dzie płacił gminom za zlokalizowanie wiatraka, za

obiecane wybudowanie w gminie licznych inwestycji)?

Farmy wiatrowe budowane są na terenach cen-

nych krajobrazowo, przyrodniczo i geologicznie.

Far-

my lokowane są na terenach o gęstej zabudowie

osiedleńczej, w bliskiej odległości od siedzib ludzkich,

w pobliżu szlaków komunikacyjnych.

Instaluje się

wiatraki zużyte, wycofane z eksploatacji w Niem-

czech, Danii i innych państwach (sprowadza się je do

Polski jako złom).

Zwracam się do Pana Premiera

Jakie są kryteria wyceny poniesionych strat w związ-

ku z lokowaniem farm wiatrowych na terenach cen-

Kto jest odpowiedzialny za sprowadzanie oraz in-

stalowanie zużytych wiatraków, wycofywanych z eks-

ploatacji w Niemczech, Danii i innych państwach,

sprowadzanych do Polski jako złom, a następnie in-

stalowanych jako wiatraki wytwarzające energię od-

nawialną (!)?

Jakie są procedury kontroli jakości sprowadzo-

nych oraz instalowanych wiatraków?

Mieszkańcy miejscowości, w których lokowane są

farmy wiatrowe, nie są informowani o zagrożeniach,

jakie stwarzają farmy wiatrowe dla zdrowia ludzi,

zwierząt, ptaków, gleb, krajobrazu, zasobów geolo-

gicznych, cieków wodnych.

Nie informuje się ludności

o zagrażających zdrowiu infradźwiękach i hałasie

powodowanym przez wiatraki.

Informacje takie bez

trudu uzyskałam w Ministerstwie Zdrowia.

Zwra-

cam się do Pana Premiera z pytaniem: Czy w demo-

kratycznym kraju godzi się metodami oszukańczymi

narażać własnych obywateli na zagrożenia?

Rozbijana jest spójność i solidarność społeczności

lokalnych, wzniecane są konflikty, utrudnia się sa-

moorganizację społeczności lokalnych.

Brutalnie tłu-

mi się protesty osób poszkodowanych przez decyzje

władz lokalnych (w czym niestety te władze uczest-

niczą, podobnie jak instytucje wymiaru sprawiedli-

wości).

Zdezorientowanym bezbronnym mieszkań-

com tłumaczy się poufnie, że budowanie wiatraków

„to sprawa polityczna, za którą stoją bardzo mocne

politycznie i ekonomicznie grupy”.

Zwracam się do

Jakie to „grupy i siły polityczne” stoją za bezmyśl-

nym niszczeniem własnego państwa, działają na

szkodę jego ubogich obywateli, wypędzając ich z oj-

cowizny?

Jakie to siły polityczne – w sytuacji wielkie-

go i powiększającego się bezrobocia i ubóstwa – topią

wielomilionowe środki publiczne w farmach wiatro-

wych (a w rzeczywistości w błocie – jak ma to miejsce

np. w Woli Rafałowskiej pod Rzeszowem)?

Kto jest personalnie w rządzie odpowiedzialny za

marnotrawienie publicznych pieniędzy w budowaniu

farm wiatrowych?

Kto ponosi odpowiedzialność za brak adekwat-

nych do sytuacji rozwiązań prawnych?

Jaka jest ekonomiczna efektywność inwestowania

w farmy wiatrowe?

155

Jakie firmy zostały dopuszczone do inwestowania

w farmy wiatrowe (proszę o podanie ich nazw oraz

zakresu ich działalności, oraz danych adresowych)?

Kto udziela pozwolenia na działanie firm inwe-

stujących w farmy wiatrowe, które zachowują się

w Polsce jak w dzikim kraju?

Kto nadzoruje ich działalność?

Będę bardzo zobowiązana za udzielenie wyczer-

pujących odpowiedzi na interpelację.

Poseł Józefa Hrynkiewicz

(nr 15280)

do ministra środowiska

w sprawie elektrowni wiatrowych

W ostatnim czasie istnieje wzrost zainteresowa-

nia inwestorów, w tym również firm zagranicznych,

budową elektrowni wiatrowych, co często spotyka się

z niezadowoleniem mieszkańców obawiających się

o swoje zdrowie.

Problem ten wyraźnie daje się zauwa-

żyć na terenie subregionu płocko-ciechanowskiego.

Do tej pory brak jest jednoznacznie obowiązują-

cych przepisów prawa, chociażby w formie ustawy,

które by regulowały kwestie usytuowania elektrowni

wiatrowych od zabudowań mieszkalnych, warunków

technicznych, jakie muszą one spełniać, itp.

Sprawy

są rozstrzygane przez państwowego inspektora sani-

tarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowi-

ska – samorządy lokalne są całkowicie wyłączone

z postępowań administracyjnych, a często o nich do-

wiadują się już po rozpoczęciu inwestycji.

Samorządy nie są przeciwne tym inwestycjom, ale

reprezentując swoich wyborców, chcą, by przez dialog

społeczny i konsultacje doprowadzić do pogodzenia

interesów mieszkańców i potencjalnych inwestorów

– gotowe są współdziałać, ale w oparciu o jasno spre-

cyzowane przepisy prawa regulujące jednoznacznie

warunki dla powstania i eksploatacji elektrowni wia-

trowych.

szym czy Ministerstwo Środowiska widzi potrzebę

unormowania prawnego podniesionych kwestii, jeśli

tak, to jakie planuje podjąć działania?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

Ciechanów, dnia 6 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15281)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

polityki podatkowej rządu

Szanowny Panie Premierze!

W związku z liczny-

mi zgłoszeniami problemu zarówno ze strony samo-

rządów, jak i przedsiębiorstw sektora górniczego

w Polsce składam poniższą interpelację.

Dotyczy ona

polityki podatkowej Pańskiego rządu w zakresie opo-

datkowania podatkiem od nieruchomości obiektów

podziemnych wyrobisk górniczych oraz wadliwości

Wadliwość ww. ustawy wykazana została wyro-

kiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września

2011 r., sygn. akt P33/2009, w którym stwierdzono,

że istnieje „konieczność usunięcia licznych manka-

mentów legislacyjnych obarczających wskazaną usta-

wę”.

Ukazane przez TK nieścisłości skutkują wątpli-

wościami przy stosowaniu prawa podatkowego przez

gminy górnicze, które nie mają pewności co do sto-

sowania przepisów podatkowych, gdyż nie ma jedno-

znacznego określenia ustawowego, czy obiekty pod-

ziemnych wyrobisk górniczych są budowlami i urzą-

dzeniami budowlanymi, czy nie.

Budzi to ogromny

problem, gdyż samorządy, nakładając obowiązek po-

datkowy na te obiekty, muszą liczyć się z tym, że

może się okazać, iż robią to bezzasadnie, zaś w przy-

padku niezobligowania do zapłaty podatku od ww.

obiektów mogą złamać prawo podatkowe, gdyż ist-

nieją bardzo duże wątpliwości sądowoadministracyj-

ne w orzecznictwie.

Proszę zatem o odpowiedzi na poniższe pytania:

1.

Czy rząd zamierza w najbliższej przyszłości za-

jąć się problemem podatków i opłat lokalnych, które

od powstania ustawy w 1991 r. winny być już chyba

dostosowane do współczesnej rzeczywistości?

2.

Czy nie zasadnym byłoby ujednolicenie w za-

kresie opłat i podatków ustawy o podatkach i opła-

tach lokalnych z ustawą Prawo górnicze i geologicz-

ne, by ułatwić funkcjonowanie zarówno samorzą-

dom, jak i przedsiębiorstwom górniczym?

3.

Czy gminy, na terenie których przemysł górni-

czy jest wiodącą gałęzią gospodarki, długo będą mu-

siały jeszcze borykać się z niejednoznacznością prze-

pisów?

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

156

Interpelacja

(nr 15282)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie budowy zagłębiowskiego odcinka

Drogowej Trasy Średnicowej

Szanowna Pani Minister!

W związku z nowym

budżetem Unii Europejskiej powstają także nowe za-

łożenia i programy dotyczące wydatkowania kwot na

poszczególne projekty.

Swoją interpelację chciałbym

oprzeć na założeniach Regionalnego Programu Ope-

racyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014–2020,

którego projekt nie zawiera planu budowy zagłębiow-

skiego odcinka Drogowej Trasy Średnicowej.

Przedmiotowa droga miała być kręgosłupem ko-

munikacyjnym całego województwa i założenie takie

ma niezmiennie od ponad 30 lat.

Obecnie oddany jest

już odcinek od Katowic do Zabrza oraz budowana jest

dalsza część z Zabrza do Gliwic, jednak inwestycje

w drugą stronę, czyli w stronę miast Zagłębia – do

Sosnowca, Dąbrowy Górniczej i Jaworzna, nadal

traktowane są po macoszemu.

Poprzedni marszałek

wpisał tę inwestycję w plan RPO WSL 2014–2020,

jednak po jego zmianie zmieniły się także, o dziwo,

potrzeby województwa i inwestycję tę wykreślono

z planu.

Mam zatem kilka pytań, na które proszę

o rzetelną odpowiedź:

1.

Jaki wpływ ma ministerstwo na projektowany

RPO WSL 2014–2020, żeby uwzględnić w nim budo-

wę odcinka DTŚ do miast Zagłębia?

2.

Czy budowa infrastruktury drogowej jest jed-

nym z priorytetów nowego okresu programowania?

3.

Czy marszałek województwa ma obowiązek kon-

sultowania projektu programu operacyjnego z mini-

sterstwem?

4.

Czy istnieje inna możliwość finansowania dro-

gi poza RPO WSL 2014–2020?

Poseł Jerzy Borkowski

(nr 15283)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

Szanowny panie Premierze!

Jeszcze do niedawna

co niektórzy obywatele naszego kraju wierzyli Panu

w obietnice składane w swoim marszu po władzę.

Wizja taniego państwa, które z miłością pochyla się

nad ludźmi niezależnie od ich wieku, poglądów czy

też zasobności portfela, oraz przemożny strach

przed IV RP w wykonaniu Jarosława Kaczyńskiego

wystarczyło w roku 2007 do zajęcia fotela w urzę-

dzie Rady Ministrów.

To samo wystarczyło też do

powtórnego zajęcia tego mebla w roku 2011.

Wyda-

wać by się mogło, że powtórne piastowanie stano-

wiska premiera pozwoli Panu na realizację szeregu

swoich obietnic, w tym właśnie realizacji programu

„Tanie państwo”.

Tak się jednak nie dzieje, z mie-

siąca na miesiąc, z roku na rok słyszymy o powięk-

szającej się machinie biurokracji, o nadużyciach fi-

nansowych w poszczególnych resortach i o trakto-

waniu budżetu państwa jako zasobnego sezamu,

z którego można czerpać „pieniąchy” w sposób nie-

kontrolowany.

Ostatnie dni to kolejne doniesienia prasowe o na-

grodach wypłacanych w Zakładzie Ubezpieczeń

Społecznych.

Prezes tej szacownej instytucji wypła-

cił w roku 2012 na nagrody zawrotną sumę ponad

212 mln zł dla blisko 47 tys. pracowników.

Sz. P.

Prezes uważa, że miał do tego prawo i że pozwala

mu na to regulamin wynagradzania, a mówiąc ko-

lokwialnie, że miał te pieniądze przemyślnie scho-

wane w specjalnym funduszu nagród.

O tym mówią

media.

O czym nie mówią?

Otóż o wielu sprawach,

które spowszedniały i stały się już mało medialne.

Korzystając jednak z okazji, warto co niektóre przy-

pomnieć: siedziby ZUS przypominające pałace bu-

dowane w kraju z basenami na dachu (Szczecin),

szkolenia za granicą (Santorini), wyjazdy integra-

cyjne z funduszu socjalnego (Watykan) itd., itp.

Te

wymienione są najbardziej kuriozalne i ekscen-

tryczne.

Na co dzień ZUS celuje w czymś innym:

comiesięczne „castingi” urzędnicze w ubieganiu się

o nikomu niepotrzebne nadgodziny, dalsze „grillo-

wanie” zadłużonych przedsiębiorców, prześladowa-

nie ludzi znajdujących się na zwolnieniach lekar-

skich i cudowne ozdrowienia ludzi niepełnospraw-

nych dokonywane przez orzeczników ZUS.

Reasumując powyższe, konieczne stało się powie-

dzenie tego rodzaju haniebnym zachowaniom i wy-

naturzeniom – stop.

Z uwagi na to ośmielam się zadać Panu Premie-

rowi jedno pytanie:

Nie pytam się, czy dokona Pan Premier odwołania

prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, bo ten

akurat temat jest chyba poza dyskusją, ale kiedy to

zdarzenie będzie miało miejsce.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Jelenia Góra, dnia 7 marca 2013 r.

157

Interpelacja

(nr 15284)

do prezesa Rady Ministrów

Kopalnia Turów oraz Elektrownia Turów to bez-

sprzecznie najwięksi pracodawcy na terenie powiatu

zgorzeleckiego.

Kopalnia zatrudnia około 3000 pra-

cowników, elektrownia około 1600.

Pomimo tego, że

do końca roku 2017, a wiec do momentu zakończenia

obowiązywania porozumienia w sprawie gwarancji

zatrudnienia władze spółki PGE nie mogą nikogo

zwolnić, coraz częściej mówi się, pisze oraz interwe-

niuje w sprawie planowanych zwolnień w tym rejonie

kraju.

Już w chwili obecnej zarówno kopalnia jak

i elektrownia realizuje program dobrowolnych odejść.

W roku 2012 dzięki programowi odeszło z pracy 417

osób.

Według zamierzeń i planów spółki w najbliż-

szym czasie ma z pracy odejść ok. 1800 osób, odpo-

wiednio 1300 osób w kopalni i 500 osób w elektrowni.

Każdorazowo zwolnienia motywowane są koniecz-

nością zwiększenia wydajności pracy.

Zwolnienia siłą

rzeczy powodują ogromne straty gospodarcze oraz

finansowe dla całego regionu oraz, co najważniejsze,

deprecjonują życie wielu rodzin.

Nastroje oraz co za tym idzie perspektywy na

przyszłość ludzi dotkniętych planowanymi zwolnie-

niami są fatalne oraz przypominają żywcem analo-

giczne sytuacja na Śląsku czy też w zagłębiu wał-

brzyskim.

Stąd zanim znowu zostanie dokonana ko-

lejna egzekucja kolejnej gałęzi przemysłu w naszym

ostudzeniu tych pochopnych i pospiesznych decyzji.

Z uwagi na powagę tej dramatycznej sytuacji pro-

szę o udzielenie odpowiedzi:

1.

Czy planowane decyzje o takich monstrualnych

zwolnieniach są faktycznie odzwierciedleniem złej

sytuacji finansowej zakładów?

2.

Czy program dobrowolnych odejść realizowany

w zakładach jest jedyną formą pomocy dla ludzi do-

tkniętych widmem zwolnienia?

3.

Czy ograniczanie programu dobrowolnych

odejść tylko do wypłaty krotności pensji jest szczy-

tem możliwości rządu w tym zakresie?

4.

Czy nie jest konieczne zapewnienie dla wszyst-

kich ludzi zwalnianych oraz tych zagrożonych zwol-

nieniami wsparcia doradczego oraz psychologicznego

mającego na celu ich dalsze aktywne życie?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Interpelacja

(nr 15285)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

celowości podjęcia upraw lnu

oraz stworzenia mechanizmów promujących

tego rodzaju uprawy

Rośliny włókniste i oleiste, takie jak len i kono-

pie, były uprawiane na terenie naszego kraju oraz

woj. dolnośląskiego od wieków.

Rodzime odmiany

lnu i konopi dawały znakomitej jakości olej i włókno

na płótno oraz liny i nie miały właściwości narko-

tycznych.

Ze względu na pracochłonny proces prze-

pie zostały z czasem wyparte z rynku przez rzepak

oraz importowaną bawełnę, jutę, sizal czy tworzywa

sztuczne.

W ciągu ostatnich 2 dekad upraw całko-

wicie zaprzestano.

Został tym samym zniszczony

i zdewastowany prężny rodzimy przemysł lnu i ko-

nopi.

Próbuje temu przeciwdziałać, ratować to, co

pozostało, oraz animować nową rzeczywistość

w tym obszarze Polska Izba Lnu i Konopi.

Jednakże

bez wydatnej pomocy resortu rolnictwa wiele podej-

mowanych działań będzie nie dość, że utrudnio-

nych, to w dodatku niemożliwych.

Z uwagi na to, iż stworzenie mechanizmów zachę-

cających do podjęcia tej akurat działalności mogłoby

w efekcie restytuować polską potęgę lniarską, proszę

o odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Czy w chwili obecnej Ministerstwo Rolnictwa

i Rozwoju Wsi realizuje jakieś programy mające na

celu rozwój przedstawionej powyżej gałęzi rolni-

ctwa?

2.

Czy resort rolnictwa zamierza przychylnym

okiem spojrzeć akurat na tę gałąź upraw i stworzyć

mechanizmy, które mogłyby zachęcać do realizacji

tego zamierzenia?

3.

Czy nie byłoby celowe stworzenie programu,

który miałby na celu rozwój upraw, przerobu i pro-

dukcji materiałów lniarskich i konopnych, co w efek-

cie w sposób bezpośredni wpłynęłoby na stopę bez-

robocia w rejonie Dolnego Śląska?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

158

Interpelacja

(nr 15286)

do ministra finansów

w sprawie

podatkowych reperkusji nagminnego

i nielegalnego wykorzystywania

oraz państwowych ośrodkach medycznych

Od dłuższego czasu, można powiedzieć, że od mo-

mentu reformy systemu ochrony zdrowia, która mia-

ła miejsce w 1999 r., oraz od wielu osób dostaję infor-

macje, iż w ośrodkach zdrowia, tj. szpitalach, przy-

chodniach czy też pojedynczych gabinetach stano-

wiących własność państwa, czy też samorządu, do-

chodzi do ewidentnych i głęboko niewłaściwych za-

chowań personelu lekarskiego, które polegają na

wykorzystywaniu gabinetów, urządzeń, a także nie-

rzadko medykamentów do prowadzenia prywatnych

praktyk lekarskich.

Polega to najczęściej na tym, iż

np. w czasie pełnienia tzw. dyżuru lekarskiego w szpi-

talu lekarz jednocześnie przyjmuje pacjentów w gabi-

necie, wykorzystując przy okazji szpitalne urządzenia

i aplikując szpitalne medykamenty.

Można by powie-

dzieć, że właśnie w ten sposób realizuje on swoja misję

i wypełnia swoja rolę jako lekarz.

Jednakże jeden

aspekt psuje ten idylliczny obrazek.

Tym dysonansem

jest honorarium, które jest pobierane przez lekarza.

Z tego rodzaju wynaturzeniami mamy do czynie-

nia na terenie całego kraju.

Pragnę przypomnieć, że

z dwoma istotnymi fiskalnie zjawiskami, które mogą,

powtarzam, mogą tworzyć potencjalnie zagrożenie

występowania zjawisk będących wykroczeniami lub

też nawet przestępstwami skarbowymi.

Pierwszy

element to pobieranie honorarium od pacjentów za

badanie, zabiegi itp. na mieniu samorządowym czy

też państwowym.

Drugi element to nieodpłatne lub

też rażąco niskie opłacanie przez zainteresowanych

wynajmu gabinetów, urządzeń i wyposażenia.

Zjawiska te powoduje konieczność odpowiedzi na

poniższe pytania:

1.

Czy Ministerstwo Finansów analizowało przed-

stawione powyżej zjawisko?

2.

Czy Ministerstwo Finansów dostrzega, iż przed-

stawiony proceder w sposób ewidentny łamie zapisy

wielu ustaw, w tym ustawy o podatku dochodowym

3.

Czy dalsze tolerowanie tego stanu rzeczy nie

jest w istocie przyzwoleniem na łamanie prawa

w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 15287)

do ministra zdrowia

w sprawie nagminnego i nielegalnego

binecie, wykorzystując przy okazji szpitalne urządze-

nia i aplikując szpitalne medykamenty.

Można by

ją misję i wypełnia swoją rolę jako lekarz.

Jednakże

nansem jest honorarium, które jest pobierane przez

niogórsko-legnickiego także.

Nie tak dawno przez

obywateli niewielkiej Kamiennej Góry, a także prze-

ze mnie podejmowana była interwencja w sprawie

prowadzenia prywatnej praktyki lekarskiej na mie-

niu powiatowym przez lekarza, który jeszcze przy

okazji pozostaje radnym powiatowym.

Na nic się zda-

ły interwencje wojewody, uwikłany w polityczne roz-

grywki zarząd powiatu dzielnie broni swojego człon-

ka i nic sobie z tego stanu rzeczy nie robi.

Tego ro-

dzaju postawy lekarzy i osób odpowiedzialnych za

system ochrony zdrowia prowadzą prostą drogą do

patologii i ewidentnych wynaturzeń całego resortu

zdrowia.

Wystarczy wspomnieć chociażby o śmierci

2,5-letniej dziewczynki w łódzkim szpitalu i auten-

tycznej, potrzebnej reakcji Jurka Owsiaka.

pytania:

1.

Czy resort administrowany przez Pana zna

skalę zjawiska przedstawionego powyżej?

2.

Czy resort zdrowia próbuje przeciwdziałać zja-

wisku powszechnego wykorzystywania mienia pań-

stwowego i samorządowego (ochrona zdrowia) do re-

alizacji prywatnych praktyk lekarskich?

3.

Czy NFZ nie powinien także z uwagi na to, iż

finansuje on zabiegi medyczne, włączyć się w proces

przywracania w ośrodkach zdrowia zgodnych z pra-

wem zachowań i należytego rozgraniczenia świad-

159

czeń systemu zdrowia od realizacji swojego własnego

biznesu?

4.

Czy przedstawiona sytuacja nie determinuje

Pana do podjęcia działań nadzwyczajnych w tym za-

kresie i przeprowadzenia kontroli w tym zakresie,

nie tylko na terenie powiatu kamiennogórskiego, ale

także w całym kraju?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 15288)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie aktualnej sytuacji

Szanowny Panie Ministrze!

Poczta Polska to jed-

noosobowa spółka Skarbu Państwa zajmująca się

świadczeniem usług pocztowych, usług pieniężnych,

kurierskich.

Od dłuższego czasu sytuacja Poczty Polskiej po-

garsza się.

Mimo iż w mediach przedstawia się sytu-

ację finansową Poczty Polskiej za 2012 r. jako bardzo

dobrą, wcale tak nie jest.

Od kilku lat nie inwestuje się pieniędzy w Pocztę

Polską, nie wykonuje się żadnych remontów, nie za-

kupiono żadnego sprzętu komputerowego.

Sprzęt

komputerowy, który jest w posiadaniu Poczty Pol-

skiej, jest w bardzo złym stanie i szacuje się, że w 90%

jest do wymiany.

Duży problem, z jakim borykają się urzędy pocz-

towe i ich pracownicy, to radykalne cięcia, ogranicza-

nie zatrudnienia poprzez grupowe zwolnienia czy też

„dobrowolne odejścia”.

Wszystko to dzieje się kosz-

tem urzędów na wsiach i miastach niebędących sie-

dzibami województw.

I tak z końcem 2011 r. zlikwi-

dowano kilka oddziałów rejonowych, w tym oddział

w Płocku.

W chwili obecnej naczelnik urzędu pocz-

towego, szczególnie w siedzibach gmin, nie jest w sta-

nie wykonać swojej pracy w ustawowych 8 godzinach.

Zmniejszane są etaty asystentów i listonoszy.

Na te-

renie byłego oddziału rejonowego Płock, Płock mia-

sto, powiat płocki, powiat gostyniński i powiat

sierpecki na rok 2013 jest planowane zmniejsze-

nie o 41 etatów do 524.

Listonosze wiejscy będą mie-

li do pokonania w większości przypadków od 100 do

130 km dziennie.

Ograniczenie zatrudnienia w pionie

usług Poczty Polskiej na ten rok wg posiadanych in-

formacji to 5000 pracowników.

Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami

w każdej gminie musi pracować „jedna placówka

pocztowa” w służbie zewnętrznej przez minimum

5 dni w tygodniu przez 6 godzin.

Centralizacja służ-

by doręczeń z 2–3 gmin w jednym urzędzie powodu-

je, że w gminach pozostają tzw. filie z zatrudnieniem

jednego pracownika.

Po dwóch, trzech latach filie zo-

staną przekształcone w agencje pocztowe.

Z doświad-

czenia wynika, że w przypadku agencji 70% klientów

rezygnuje z usług, które wykonywał urząd pocztowy.

Centralizacja pionów usługowych przyczyniła się

do tego, że bardzo dużo obowiązków spadło na na-

czelników urzędów pocztowych, wielu nie wytrzymu-

je napięcia i tyko długoletnia praca oraz wysokie bez-

robocie utrzymują ich przed rezygnacją z pracy.

Sze-

roka centralizacja powoduje, że wielu fachowców

odchodzi w uwagi na brak możliwości dojazdu i wy-

sokie koszty.

Zastępuje się tych pracowników osoba-

mi bez znajomości zagadnień poczty.

A czy to nie

wpływa na jakość świadczonych usług instytucji, któ-

ra jest sygnowana przez ministerstwo?

Zastanawiające jest również utrzymywanie bu-

dynków po zlikwidowanych już urzędach.

Do czego

prowadzą takie działania?

Czy to kolejny etap wyja-

ławiania prowincji?

1.

Jak ministerstwo ocenia obecną sytuacje Pocz-

ty Polskiej?

2.

Czy ministerstwo wie, z jakim trudnościami

borykają się pracownicy urzędów pocztowych?

3.

Czy ministerstwo planuje przeznaczyć dodat-

kowe fundusze na remonty i zakup sprzętów niezbęd-

nych do sprawnego funkcjonowania poczty?

4.

Czy ministerstwo zamierza obniżyć zatrudnie-

nie w Poczcie Polskiej?

Jeśli tak, to dlaczego?

5.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

aby poprawić sytuację Poczty Polskiej?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15289)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie spółdzielni socjalnych

Szanowny Panie Ministrze!

Spółdzielnia socjalna

to szczególny pracodawca.

Przedmiotem działalności

spółdzielni socjalnej jest przede wszystkim prowadze-

nie wspólnego przedsiębiorstwa w oparciu o osobistą

pracę członków w celach społecznej i zawodowej re-

integracji jej członków.

Oznacza to, że spółdzielnia

socjalna musi prowadzić działalność gospodarczą, ale

zysk osiągany z tej działalności nie jest celem samym

160

Spółdzielnia może też prowadzić działalność społecz-

ną i oświatowo-kulturalną na rzecz swoich członków

oraz ich środowiska lokalnego, a także działalność

licznego i o wolontariacie.

Tworzą ją zazwyczaj osoby

zagrożone marginalizacją ze względu na bezrobocie

czy niepełnosprawność.

Praca w spółdzielniach so-

cjalnych daje szansę na aktywizację społeczną i za-

wodową, integrację i podniesienie kwalifikacji.

Resort pracy pracuje nad wprowadzeniem obo-

wiązku refundacji składek pracownikom spółdzielni

socjalnych.

Spółdzielnia socjalna może otrzymać na

podstawie umowy zawartej ze starostą środki na

opłacenie ubezpieczenia emerytalnego, rentowego,

chorobowego i wypadkowego swoich pracowników.

Przez pierwsze dwa lata składki są finansowane

z Funduszu Pracy w całości, a przez kolejny rok w po-

łowie.

Starosta nie ma jednak obowiązku przyznania

środków.

Spółdzielcy obawiają się, że nie dostaną refunda-

cji składek.

Zatrudniając nowego pracownika, nie

mają pewności, czy mogą liczyć na zastrzyk gotówki.

Ta niepewność często powstrzymuje przed podpisa-

niem umowy z kolejnym pracownikiem.

Takie refundacje mogą otrzymać wyłącznie osoby

fizyczne zakładające spółdzielnie, a co z osobami

prawnymi?

Obecnie ustawa o spółdzielniach socjal-

nych tego nie rozstrzyga, a coraz więcej spółdzielni

jest tworzonych przez gminy i powiaty.

1.

Jakie zmiany ministerstwo zamierza wprowa-

dzić w ustawie dotyczącej spółdzielni socjalnych?

2.

Czy refundację mogą otrzymać wyłącznie osoby

fizyczne zakładające spółdzielnie, czy mogą na nią

liczyć także osoby prawne?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

(nr 15290)

do ministra administracji i cyfryzacji

poprawy warunków świadczenia usług przez

nistracji i Cyfryzacji prowadzi prace legislacyjne nad

ustawą o poprawie warunków świadczenia usług

tych zmian proponuje wykonywanie zadań biblioteki

szkolnej przez biblioteki publiczne.

Nasuwa się pyta-

nie, czy pomysł ten nie uwzględnia specyficznych

funkcji biblioteki szkolnej, które nie mogą być realizo-

wane przez placówkę publiczną.

Pewne jest natomiast

jedno – likwidacja bibliotek szkolnych przyczyni się do

obniżenia jakości nauczania w polskich szkołach.

Biblioteka to instytucja społeczna, która groma-

dzi, przechowuje i udostępnia materiały biblioteczne

i obcych).

Materiały biblioteczne to zbiór książek oraz

blioteczne są mocno związane z nośnikami fizyczny-

mi.

Materiały dostępne w postaci cyfrowej są groma-

dzone i udostępniane w tzw. bibliotekach cyfrowych.

zują i zapewniają dostęp do zasobów dorobku nauki

Obecnie to gmina ma obowiązek prowadzić za-

równo bibliotekę publiczną, jak i szkolną.

Placówek

tych nie można łączyć.

Biblioteka szkolna nie pracu-

je w ferie, wakacje, w czasie przerw świątecznych czy

w długie weekendy.

Ma w niej być zatrudniony na-

uczyciel, którego tygodniowy czas pracy wynosi

30 godzin, a jego uposażenie regulowane jest central-

nie.

Wynagrodzenie pracownika biblioteki publicznej

reguluje natomiast rynek, a czas pracy takiej osoby

wynosi 40 godzin.

Proponowane przez Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji zmiany mogą skutkować utrudnieniem

dostępu uczniów do książek, jak również obniżeniem

zarobków dotychczasowych nauczycieli bibliotekarzy.

Realną groźbą są również zwolnienia.

Nasuwa się

więc pytanie, czy propozycja resortu nie jest tylko

pomysłem na zmniejszenie wydatków na edukację

z budżetu samorządów.

1.

Dlaczego ministerstwo wprowadza zmiany do

ww. ustawy?

2.

Czy konieczne jest, jak to ministerstwo określa,

przekształcanie bibliotek szkolnych w biblioteki pub-

liczne?

I dlaczego?

3.

Dlaczego ministerstwo podejmuje działania,

stępu uczniów do bibliotek?

4.

Proponowane przez ministerstwo zmiany z pew-

nością przyczynią się do utraty miejsca pracy przez

wielu bibliotekarzy, jak ministerstwo zamierza roz-

wiązać ten problem?

5.

Czy ministerstwo planuje wprowadzić zmiany

do przedstawionego projektu ustawy?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

161

Interpelacja

(nr 15291)

do ministra edukacji narodowej

osób upośledzonych umysłowo

Szanowna Pani Minister!

W interesie państwa

leży zapewnienie każdemu człowiekowi prawa do na-

uki, wychowania oraz przygotowania do życia.

W pra-

wie oświatowym dzieci i młodzież niepełnosprawną

określa się mianem uczniów o specjalnych potrze-

bach edukacyjnych.

Zadaniem systemu kształcenia

specjalnego jest stworzenie warunków rozwoju na

miarę indywidualnych możliwości każdej jednostki

odchylonej od normy.

Podstawowym celem takiego

kształcenia jest zagwarantowanie niepełnosprawnym

uczniom właściwych warunków do wszechstronnego

rozwoju powodującego pełną aktywizację możliwo-

ści psychofizycznych poszczególnych jednostek.

Osoba z niepełnosprawnością umysłową, podob-

nie jak osoby sprawne, podejmuje rozmaite życiowe

przedsięwzięcia.

Jedną z ważnych sfer funkcjonowa-

nia każdego człowieka jest odnalezienie własnego

miejsca w obszarze pracy zawodowej.

Uzyskanie i utrzy-

manie zatrudnienia to jeden z kluczowych czynników

rehabilitacji zawodowej i aktywizowania osób z nie-

pełnosprawnością umysłową.

Tymczasem osoby te

doświadczają w tym zakresie wielu trudności.

Edukacja zawodowa to fachowe przygotowanie

osób niepełnosprawnych do wykonywania pracy za-

wodowej, która to jest z kolei niezwykle ważnym

czynnikiem łączącym osoby niepełnosprawne ze

sprawną częścią społeczeństwa.

Obowiązujące prawo dyskryminuje osoby upośle-

dzone, które chcą kształcić się na kursie zawodowym.

Zgodnie z art. 64 pkt 1 ustawy o systemie oświaty

w katalogu podstawowych form działalności dydak-

tyczno-wychowawczej szkoły wymienia się w pkt 5

zajęcia prowadzone w ramach kwalifikacyjnych kur-

sów zawodowych.

Specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze wykazu-

ją się inicjatywą i planują uruchamiać kwalifikacyjne

kursy zawodowe, np. Specjalny Ośrodek Szkolno-

-Wychowawczy nr 2 w Płocku ma zamiar utworzyć

kurs dla pracownika obsługi hotelowej.

Jednak na

podstawie rozporządzenia MEN z dnia 23 grudnia

zawodowego przewidziane jest kształcenie na tym

kierunku wyłącznie osób upośledzonych umysłowo

w stopniu lekkim.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra edukacji na-

rodowej z dnia 28 sierpnia 2012 r. zmieniającym roz-

porządzenie w sprawie warunków organizowania

z § 3 pkt 3 dzieci i młodzież upośledzona umysłowo

może kształcić się do 24. roku życia.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia ministra

ki szkolno-wychowawcze są prowadzone w szczegól-

ności dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej (nie-

słyszących i słabosłyszących, niewidomych i słabowi-

dzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym

z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z upośledze-

i znacznym), które wymagają stosowania specjalnych

oddziaływań wychowawczych, pomocy psychologicz-

no-pedagogicznej ze względu na występujące niepeł-

nosprawności oraz które z powodu tych niepełno-

Okazuje się jednak, że uczestnicy kursu, absol-

wenci ośrodka – uczniowie z orzeczeniem o niepełno-

sprawności, chcący kontynuować swoją edukację zo-

stają pozbawieni dotychczasowych uprawnień.

Jako

uczestnicy kursu nie mogą otrzymać legitymacji szkol-

nej, co tym samym pozbawia ich prawa do bezpłatne-

go przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca po-

bierania nauki.

Nie mogą zamieszkać w internacie

możliwości podjęcia nauki na tym kierunku.

Dla uczestników tego typu kursu nie stosuje się

również odrębnej wagi subwencji oświatowej.

Według art. 3 pkt 16 ustawy o systemie oświaty

uzupełnianie, uzyskiwanie wiedzy, umiejętności i kwa-

lifikacji zawodowych na kursach kwalifikacyjnych

jest formą pozaszkolną dla osób, które spełniły obo-

wiązek szkolny.

Jednakże osoby niepełnosprawne

mogą w myśl przepisów kształcić się do 24. roku życia

oraz kontynuować naukę na kwalifikacyjnym kursie

zawodowym, którego organizacja jest jedną z podsta-

wowych form działalności szkoły.

Skoro kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą być

prowadzone m.in. przez szkoły zawodowe specjalne

wchodzące w skład ośrodka, a ich prowadzenie jest

podstawową formą działalności dydaktyczno-wycho-

wawczej szkoły, to uczestnicy kursu powinni być

traktowani na równi z uczniami szkoły zawodowej.

Mimo to uczestnicy tych kursów, absolwenci

ośrodka zostają pozbawieni uprawnień wynikających

z przytoczonych powyżej przepisów dotyczących bez-

płatnych przejazdów z miejsca zamieszkania do miej-

sca pobierania nauki, korzystania z zakwaterowania

w internacie ośrodka, w którym będzie prowadzony

kurs, oraz wyszczególnienia odrębnej wagi subwencji

oświatowej dla uczestników kwalifikacyjnych kursów

zawodowych z upośledzeniem umysłowym w stopniu

lekkim posiadających orzeczenia o potrzebie kształ-

cenia specjalnego.

162

1.

Dlaczego obowiązujące przepisy dyskryminują

osoby upośledzone, które chcą kształcić się na kur-

sach zawodowych?

2.

Czy ministerstwo edukacji zamierza wprowa-

dzić zmiany do odpowiednich ustaw, tak aby osoby

niepełnosprawne mogły kształcić się na kursach za-

wodowych?

Jeśli tak, to w jakim zakresie będą to

zmiany?

3.

Czy ministerstwo wprowadzi zmiany w przepi-

sach, tak aby uczestnicy kursów otrzymali legityma-

cję uprawniającą do bezpłatnych przejazdów z miej-

sca zamieszkania do miejsca pobierania nauki?

4.

Czy ministerstwo dokona zmian w ustawie, aby

możliwe było zakwaterowanie uczestnika kursu w in-

ternacie ośrodka, w którym kurs będzie prowadzony?

5.

Czy nastąpi wyszczególnienie odrębnej wagi

subwencji oświatowej dla uczestnika kursu zawodo-

wego przeznaczonego wyłącznie dla osób z upośle-

orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

(nr 15292)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

elektronicznych podręczników akademickich

Szanowna Pani Minister!

Ministerstwo Nauki

rządzenia, który zakłada, że aby otrzymać wsparcie

na wydanie podręcznika akademickiego, należy

przygotować jego wersję elektroniczną, która ma być

przekazana do Biblioteki Narodowej i udostępniona

bezpłatnie na platformie cyfrowej wymiany między-

bibliotecznej.

Takie rozwiązanie niewątpliwie ułatwi

studiowanie, zwłaszcza studentom z regionów z małą

liczbą uczelni i bibliotek.

Jednak przedstawiony projekt budzi wiele kontro-

wersji.

Zarzuca mu się, iż nie uwzględnia on realiów

polskiego rynku.

Zaproponowane zasady będą pro-

wadzić do wyeliminowania z rynku małych wydaw-

ców, których nie będzie stać na zainwestowanie w pro-

jekt, na który mogą nie otrzymać dotacji.

W efekcie upublicznienia części e-podręczników

zmaleje rynek, ponieważ studenci mający możliwość

bezpłatnego korzystania z książki w domu po zalo-

gowaniu się do uczelnianego systemu nie będą kupo-

wać dotowanych książek, a co za tym idzie, ich pub-

likacja nie będzie się opłacała.

Jesteśmy przekonani, iż zmiany w zasadach dofi-

nansowania są konieczne.

Trzeba wprowadzać roz-

wiązania, które zachęcą wydawnictwa do nowoczes-

nych, interaktywnych form wspierania kształcenia

akademickiego, jednak należy rozważyć, czy propo-

nowana przez ministerstwo forma jest odpowiednia.

Ponadto proces przyznawania wsparcia nie jest

zsynchronizowany z cyklem wydawniczym.

Dotacje

powinny być przyznawane w takim czasie, żeby pod-

ręczniki ukazywały się na początku roku akademi-

ckiego.

Projekt ministerstwa tego nie zapewnia.

1.

Dlaczego ministerstwo przygotowało taki pro-

jekt rozporządzenia?

2.

Czy ministerstwo, przygotowując ww. projekt,

przeanalizowało skutki, jakie niesie on dla polskiego

rynku wydawniczego?

3.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić zmiany

do przedstawionego projektu rozporządzenia doty-

czącego podręczników akademickich i ich dotacji?

4.

W jakim zakresie ministerstwo zamierza wpro-

wadzić zmiany do przedstawionego projektu rozpo-

rządzenia?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

(nr 15293)

do ministra zdrowia

w sprawie zasad publikowania

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

z płatnych ogłoszeń oraz reklam w prasie, na porta-

lach internetowych, w stacjach telewizyjnych oraz

radiowych.

Niejednokrotnie są to poważne, wieluset-

tysięczne, a nawet milionowe kwoty.

Wobec wątpliwości dotyczących zasadności przy-

najmniej części tych ogłoszeń uprzejmie proszę o udzie-

1.

Jakie środki finansowe przeznaczane są przez

ministerstwo na płatne ogłoszenia i reklamy w środ-

kach masowego przekazu w poszczególnych latach,

począwszy od 2007 r.?

2.

W jakich konkretnie mediach (stacje telewizyj-

ne, radiowe, portale internetowe oraz tytuły praso-

we) ministerstwo zamieszcza corocznie płatne rekla-

163

my oraz ogłoszenia, począwszy od 2007 r.?

Proszę

o udzielenie precyzyjnej odpowiedzi na pytanie, ile

wynosiły wydatki na płatne ogłoszenia i reklamy

w poszczególnych tytułach prasowych i ich wersjach

internetowych, takich jak:

— „ Rzeczpospolita” i „Uważam Rze”,

— „ Gazeta Wyborcza” i wydawnictwa koncernu

Agora,

— „ Wprost”,

— „ Newsweek”,

— „ Polityka”,

— „ Przekrój”,

— „ Nasz Dziennik”,

— „ Dziennik Gazeta Prawna”,

— „ Gazeta Polska” i „Gazeta Polska Codziennie”,

— „ Super Express”,

— „ Fakt”,

— inne.

3.

Proszę o udzielenie precyzyjnej odpowiedzi na

pytanie, ile od 2007 r. corocznie wyniosły wydatki na

cjach telewizyjnych, takich jak:

— TVP1,

— TVP2,

— TVP Info i stacje regionalne TVP,

— Polsat i stacje z tej grupy, np. Polsat News,

— TVN i stacje z tej grupy, np. TVN 24,

— Telewizja Trwam,

— Superstacja,

— inne.

Proszę o udzielenie precyzyjnej odpowiedzi na py-

cjach radiowych, takich jak:

— Polskie Radio, programy 1, 2, 3,

— RMF FM,

— Radio Eska,

— Radio Maryja,

— Radio Zet,

— Radio Wawa,

— Radio Wnet,

— inne.

5.

Proszę o udzielenie precyzyjnej odpowiedzi na

lach internetowych, takich jak:

— Onet.pl,

— Wp.pl,

— Interia.pl,

— inne.

6.

Kto podejmuje decyzje dotyczące umieszczenia

płatnego ogłoszenia lub reklamy w środkach maso-

wego przekazu?

7.

Czy istnieją wewnętrzne lub zewnętrzne prze-

pisy regulujące metody postępowania przy zamiesz-

czaniu przez ministerstwo płatnych ogłoszeń lub re-

klam w środkach masowego przekazu?

Jeśli tak,

proszę o wskazanie tych regulaminów.

Wedle jakich

kryteriów podejmowane są decyzje o umieszczeniu

płatnego ogłoszenia lub reklamy w danej stacji radio-

wej lub telewizyjnej, danym tytule prasowym lub na

portalu internetowym?

Czy przepisy te biorą pod

uwagę m.in. nakład, zasięg poszczególnych mediów?

8.

Ile i jakie środki finansowe corocznie od 2007 r.

przeznaczane są na ogłoszenia i reklamy w mediach

przez instytucje podległe ministerstwu?

W jakich

konkretnie tytułach, stacjach i rozgłośniach oraz na

jakich portalach lokowane były reklamy i ogłoszenia

tych jednostek oraz w jakich kwotach w poszczegól-

nych latach?

Proszę o uwzględnienie tytułów, stacji

i rozgłośni wymienionych powyżej.

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15294)

do ministra administracji i cyfryzacji

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

— „Rzeczpospolita” i „Uważam Rze”,

— „Gazeta Wyborcza” i wydawnictwa koncernu

Agora,

— „Wprost”,

— „Newsweek”,

— „Polityka”,

— „Przekrój”,

— „Nasz Dziennik”,

164

— „Dziennik Gazeta Prawna”,

— „Gazeta Polska” i „Gazeta Polska Codziennie”,

— „Super Express”,

— „Fakt”,

— inne.

(nr 15295)

do ministra edukacji narodowej

Ministerstwo Edukacji Narodowej

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

— „Dziennik Gazeta Prawna”,

165

gólnych latach?

Proszę o uwzględnienie tytułów, sta-

cji i rozgłośni wymienionych powyżej.

(nr 15296)

do ministra finansów

w sprawie zasad publikowania

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

166

mieszczaniu przez ministerstwo płatnych ogłoszeń

lub reklam w środkach masowego przekazu?

Jeśli

czeniu płatnego ogłoszenia lub reklamy w danej

stacji radiowej lub telewizyjnej, danym tytule pra-

sowym lub na portalu internetowym?

Czy przepisy

gólnych mediów?

(nr 15297)

do ministra gospodarki

w sprawie zasad publikowania

Ministerstwo Gospodarki

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

167

— Radio Eska,

— Radio Maryja,

(nr 15298)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

168

— Interia.pl,

— inne.

(nr 15299)

do ministra pracy i polityki społecznej

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

169

(nr 15300)

do ministra skarbu państwa

Ministerstwo Skarbu Państwa

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

170

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 15301)

do ministra spraw zagranicznych

Ministerstwo Spraw Zagranicznych

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

171

Interpelacja

(nr 15302)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zasad publikowania

Ministerstwo Sprawiedliwości

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

(nr 15303)

do ministra transportu,

Ministerstwo Transportu,

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

172

lach internetowych, w stacjach telewizyjnych oraz

(nr 15304)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie zasad publikowania

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

173

(nr 15305)

do ministra obrony narodowej

w sprawie zasad publikowania

Ministerstwo Obrony Narodowej

174

— „Przekrój”,

— „Nasz Dziennik”,

(nr 15306)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

175

(nr 15307)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie zasad publikowania

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

176

— RMF FM,

— Radio Eska,

(nr 15308)

do ministra sportu i turystyki

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

177

— Interia.pl,

— inne.

(nr 15309)

do ministra spraw wewnętrznych

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

178

(nr 15310)

do ministra środowiska

w sprawie zasad publikowania

Ministerstwo Środowiska

W toku swojej działalności ministerstwo korzysta

179

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 15311)

do prezesa Rady Ministrów

dotyczącej gospodarowania odpadami

Podejmując temat krajowych przepisów dostoso-

wawczych do wymagań unijnych, osobnego wyjaśnie-

nia wymaga wdrożenie dyrektywy 2008/98/WE z dnia

obowiązującą wcześniej dyrektywę 2006/12/WE

w sprawie odpadów.

Termin transpozycji tej nowej dyrektywy odpado-

wej do prawa krajowego upłynął 12 grudnia 2010 r.

Unijna opinia (tak zwana uzasadniona opinia), wy-

kazująca braki w tym zakresie, została Polsce dostar-

ca ub.r.

Komisja Europejska wniosła przeciwko Pol-

sce skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Eu-

ropejskiej (sprawa C-308/12).

Komisja zarzuciła Pol-

sce, że nie przyjęła wszystkich przepisów ustawo-

wych, wykonawczych i administracyjnych niezbęd-

nych do transpozycji dyrektywy 2008/98/WE (a przy-

najmniej rząd Polski nie powiadomił Komisji Euro-

pejskiej o przyjęciu takich przepisów).

W skardze

przeciwko Polsce wskazano, że Rzeczpospolita Polska

uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy

art. 40 ust. 1 ww. dyrektywy.

Z informacji publiko-

wanych obecnie przez polskie media wynika, że Ko-

misja Europejska nie wycofała skargi z Trybunału

Sprawiedliwości i nadal żąda nałożenia na Polskę

okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązko-

wi poinformowania o środkach transpozycji dyrek-

tywy 2008/98/WE.

Skarga przyjmuje dzienną stawkę

kary w wysokości 67 314,24 euro.

Stawka taka mia-

łaby być naliczana od dnia ogłoszenia wyroku w tej

nowaniu Unii Europejskiej.

1.

Dlaczego nie została wdrożona dyrektywa

odpadów?

Czy niewdrożenie ww. dyrektywy było ce-

lowe i rząd widzi w tym korzyści dla Polski, czy też

wynikało z innych przyczyn?

2.

Czy niewdrożenie ww. dyrektywy stało się

w wyniku decyzji Pana Premiera lub przy Pana ak-

ceptacji, czy też bez wiedzy Pana Premiera?

3.

Czy Polska jest przygotowana na proces przed

Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w spra-

wie niewdrożenia ww. dyrektywy (sprawa C-308/12)?

Czy przekazana już została Trybunałowi Sprawied-

liwości odpowiedź na skargę Komisji Europejskiej?

4.

Kiedy należy się spodziewać rozstrzygnięcia

w ww. sprawie przed Trybunałem Sprawiedliwości

Unii Europejskiej?

Jakiego rozstrzygnięcia spodzie-

wa się rząd?

5.

Jakie koszty wiążą się z wdrożeniem ww. dy-

rektywy?

6.

Z jakimi karami liczy się rząd z powodu nie-

wdrożenia ww. dyrektywy – dziennie i łącznie?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 15312)

do ministra administracji i cyfryzacji

Członkowie wspólnot mieszkaniowych sygnalizu-

ją mi problem utrudnień w dostępie do informacji

o zadłużeniu na rzecz wspólnoty mieszkaniowej po-

szczególnych członków wspólnoty.

Wydaje się logicz-

ne, że każdy członek wspólnoty ma prawo mieć pełną

wiedzę na ten temat.

Obywatele jednak zwracają

uwagę, że nie jest to jasna kwestia i nie mogą w prak-

tyce uzyskać żądanych informacji.

Nie budzi wątpli-

wości upowszechniona od jakiegoś czasu interpreta-

cja przepisów zakazująca wywieszania nazwisk dłuż-

ników na blokowych tablicach ogłoszeń, co wynika

wanie nazwisk dłużników wraz z kwotami długu

miało mieć znaczenie dyscyplinujące, ale jest nie-

zgodne z prawem.

Obecnie kwestia ta wydaje się nie

budzić wątpliwości.

Na tablicach ogłoszeń można

wywiesić jedynie informację o wielkości długu oraz

liczbie dłużników.

Tego mieszkańcy nie kwestionują.

Zwracają jednak uwagę, że problem stanowi nie

upublicznienie informacji o długach czynszowych in-

nych, ale dostęp do tych informacji, bowiem jest to

jedna z podstawowych informacji, jakich oczekują.

Na zebraniach wspólnoty dowiadują się od zarządu

wspólnoty lub administratora wspólnoty o łącznej

wielkości długi, ale nie mogą poznać nazwisk dłuż-

180

ników ani ich numerów lokali.

Tymczasem skutek

niepłacenia zaliczek z tytułu utrzymania nierucho-

mości wspólnej spada wówczas na pozostałych człon-

ków tej wspólnoty.

Naturalnie nie wszędzie dostęp

do tych informacji jest blokowany czy ograniczany.

Okazuje się, że zarządy wspólnot (administracje) po-

stępują różnie: jedne blokują dostęp do tych danych,

inne zezwalają na wgląd (ale bywa, że zabraniają spo-

rządzania notatek lub kopiowania wykazów, np. apa-

ratem cyfrowym), jeszcze inne przekazują je człon-

kom wspólnot na ich prośbę, uprzedzając o ograni-

czeniach w ich rozpowszechnianiu wynikających

Wskazując na powyższe, uprzejmie proszę o wy-

jaśnienie:

1.

Czy obecnie obowiązujące przepisy dotyczące

dostępu do danych o dłużnikach we wspólnocie nie

są zbyt niejasne, stwarzając nadmierne pole dowol-

ności w interpretacji?

2.

Jakie są uprawnienia członka wspólnoty miesz-

kaniowej w dostępie do informacji o zadłużeniu

członków wspólnoty?

Czy zarządy (administracje)

mogą nie udostępnić informacji o zadłużeniu po-

szczególnych członków wspólnoty – podania nazwisk,

numerów lokali i kwot zadłużenia?

3.

Czy członek wspólnoty ma prawo żądać imien-

nego wykazu dłużników wraz z kwotami zaległości,

czy jedynie może uzyskać dostęp poprzez wgląd do

tych informacji?

4.

Czy ministerstwo rozważa zmianę przepisów

w tym względzie?

Czy nie powinno się sprecyzować

prawa dostępu do tych informacji, tak aby kwestia ta

była jednoznaczna i nie budziła wątpliwości?

5.

Jakie możliwości skargowe ma członek wspól-

noty mieszkaniowej w wypadku nieudostępniania

danych o dłużnikach w jego wspólnocie?

Czy w takich

wypadkach przysługuje mu droga sądowa?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 15313)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie jednoznacznego określenia

szczególnych przypadków odwołania

dyrektora szkoły przez organ prowadzący

Szanowna Pani Minister!

Organ prowadzący, któ-

ry powierzył nauczycielowi (lub wyjątkowo osobie

niebędącej nauczycielem – po zasięgnięciu opinii or-

dyrektora szkoły, może go także z tego stanowiska

odwołać.

Jednak odwołanie ze stanowiska kierowni-

czego w szkole możliwe jest tylko w razie: złożenia

przez nauczyciela rezygnacji, za 3-miesięcznym wy-

powiedzeniem; ustalenia negatywnej oceny pracy lub

nych w art. 34a ust. 2 (tj.: prawidłowość dysponowa-

nia przyznanymi szkole lub placówce środkami bu-

dżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub pla-

cówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a tak-

że gospodarowania mieniem; przestrzeganie obowią-

zujących przepisów bhp pracowników i uczniów; prze-

strzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy

szkoły i placówki) w trybie określonym przepisami

nia; złożenia przez organ sprawujący nadzór pedago-

giczny wniosku o odwołanie dyrektora z końcem albo

Ponadto w przypadkach szczególnie uzasadnio-

nych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty lub mi-

dzictwa narodowego (w przypadku szkoły i placówki

artystycznej lub placówki zapewniającej opiekę i wy-

chowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza

miejscem stałego zamieszkania), organ prowadzący

może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowni-

czego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia.

Właśnie ten ostatni przypadek przysparza naj-

więcej problemów w praktyce.

Ograny prowadzące

i sądy odmiennie interpretują bowiem szczególnie

uzasadnione przypadki, które pozwalają na odwoła-

nie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie

już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądów.

W wyroku z 13 października 2011 r.

(II SA/Bk

386/11, LEX nr 1101371) Wojewódzki Sąd Admini-

stracyjny w Białymstoku stwierdził, że „za przypad-

ki szczególnie uzasadnione, w rozumieniu art. 38

zdarzenia (działanie lub zaniechanie) o charakterze

zupełnie wyjątkowym, nadzwyczajnym (wykraczają-

cym poza działanie rutynowe, codzienne), mające

charakter niedopełnienia obowiązków lub narusze-

nia uprawnień, określonych prawem, przez nauczy-

ciela – dyrektora szkoły, przy czym stwierdzone uchy-

bienia nauczyciela są tego rodzaju, że powodują de-

stabilizację w realizacji funkcji (dydaktycznej, wy-

chowawczej i oświatowej) szkoły, dlatego konieczne

jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania

funkcji dyrektora, albowiem dalsze zajmowanie sta-

nowiska dyrektora godzi w interes szkoły jako inte-

res publiczny”.

Pojęcie szczególnie uzasadnionego przypadku

musi być rozumiane wąsko.

W ocenie sądów natych-

miastowego odwołania ze stanowiska kierowniczego

w trakcie roku szkolnego nie uzasadniają np.:

— zaniedbania w zakresie gospodarki finansowej

szkoły polegające na uchybieniach w dziedzinie jej

rachunkowości lub innych zaniedbaniach dotyczą-

cych organizacji pracy szkoły – wyrok Wojewódzkie-

181

go Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 wrześ-

nia 2011 r.

(III SA/Gd 250/11, LEX nr 1101349),

— negatywna ocena działalności dyrektora szko -

ły przez organ prowadzący w zakresie gospodarki

finansowej szkoły lub innych zaniedbań dotyczących

organizacji pracy szkoły, a zwłaszcza odmienna wizja

prowadzenia placówki oświatowej czy też konflikt

z organem prowadzącym – wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 2011 r.

(I OSK 2018/10, LEX nr 818630) oraz wyrok Woje-

wódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

z 17 sierpnia 2010 r.

(II SA/Bd 502/10, LEX nr 737735),

— nieusprawiedliwiona nieobecność dyrektora

w jednym dniu pracy oraz kontrole problemowe prze-

prowadzane w szkole, w wyniku których stwierdza

się nieprawidłowości w prowadzeniu dokumentacji

pracowniczej powodujące nieuzasadnione podwyż-

szenie kosztów funkcjonowania szkoły, a także pro-

jekt organizacji pracy szkoły na rok szkolny, który

nie uwzględnia ustaleń organu prowadzącego i prze-

pisów prawa – wyrok Wojewódzkiego Sądu Admini-

stracyjnego w Bydgoszczy z 27 lipca 2010 r.

(II SA/

Bd 442/10, LEX nr 694443).

Dodatkowo w jednym z ostatnich wyroków sąd

stwierdził także, że uchybienia w zakresie wydatko-

wania środków z funduszu świadczeń socjalnych nie

są naruszeniami prawa, które uzasadniają natych-

miastowe pozbawienie stanowiska dyrektora w try-

następujące pytanie: Czy ministerstwo planuje zmia-

nę przepisów mającą na celu jednoznaczne określenie

szczególnych przypadków, w których możliwe jest

odwołanie dyrektora szkoły przez organ prowadzący?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

Cieszyn, dnia 7 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15314)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie skrócenia procedury związanej

z dyscyplinarnym zwolnieniem nauczyciela

z pracy za rażące zaniedbanie obowiązków

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z art. 75 Karty

Nauczyciela nauczyciele podlegają odpowiedzialności

uczyciela lub uchybienie obowiązkom określonym

w art. 6 Karty.

Katalog kar dyscyplinarnych za naruszenie wy-

mienionych wyżej obowiązków określony został

w art. 76 KN i należy do nich: nagana z ostrzeże-

zem przyjmowania ukaranego do pracy w zawodzie

nie z zawodu nauczycielskiego.

Wymienione wyżej kary dyscyplinarne nie są jed-

nak wymierzane przez dyrektora szkoły czy też or-

gan prowadzący, lecz przez komisje dyscyplinarne.

Postępowanie jest dwuinstancyjne, w pierwszej in-

stancji orzekają komisje usytuowane przy wojewo-

dach, drugą instancją w sprawach dyscyplinarnych

jest odwoławcza komisja dyscyplinarna przy mini-

strze właściwym do spraw oświaty i wychowania,

a w przypadku spraw dyscyplinarnych nauczycieli

szkół artystycznych – odwoławcza komisja dyscypli-

narna przy ministrze właściwym do spraw kultury

KN).

Postępowanie dyscyplinarne wszczynane jest

na wniosek rzecznika dyscyplinarnego wyznaczone-

go przez organ, przy którym powstała komisja dyscy-

plinarna.

W praktyce więc w przypadku, gdy dyrek-

tor szkoły poweźmie wiadomość o uchybieniu obo-

wiązkom przez nauczyciela, które to uchybienie uza-

sadniałoby zastosowanie jednej z kar dyscyplinar-

nych (np. zwolnienia z pracy), powinien zwrócić się

nie postępowania dyscyplinarnego.

W praktyce orga-

nem tym będzie kurator oświaty jako sprawujący

nadzór pedagogiczny.

Rzecznik dyscyplinarny podej-

mie decyzję o ewentualnym wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego na podstawie informacji kuratora.

de wszystkim, skrócenie procedury związanej z dy-

scyplinarnym zwolnieniem nauczyciela z pracy za

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

(nr 15315)

do ministra finansów

oraz

ministra sprawiedliwości

w celu zapewnienia ochrony konsumentów

zawierających umowy przeniesienia

Szanowny Panie Ministrze!

W obecnej dobie kry-

zysu gospodarczego i związanej z tym trudnej sytu-

acji finansowej wielu gospodarstw domowych, w tym

gospodarstw emerytów, coraz większą popularność

zyskują umowy, na mocy których emeryt będący

182

właścicielem lokalu mieszkalnego w zamian za doży-

wotnią rentę przenosi własność swojej nieruchomości

lokalowej na podmiot wypłacający tę rentę.

W prak-

tyce obrotu umowy te są błędnie określane jako tzw.

odwrócona hipoteka.

Trzeba przy tym wskazać, że

rosnąca popularność takich umów wynika nie tyle

z rzeczywistego zapotrzebowania na tego rodzaju

usługi, ile raczej jest skutkiem agresywnej reklamy,

w której przedstawia się w sposób nierzetelny skutki

ich zawarcia, przemilczając przy tym istotne zagro-

żenia z nimi związane.

Okazuje się bowiem, że skut-

ki zawarcia przez seniora takiej umowy są bardzo

niekorzystne.

Przykładowo firmy ustalają treść umowy w taki

sposób, ażeby łączna wartość świadczeń rentowych

nie przekraczała kwoty stanowiącej ok. 1/3 wartości

przekazanej nieruchomości.

Bazuje się przy tym na

danych statystycznych, z których wynika średnia

długość życia w Polsce.

Jedna z tego rodzaju firm

działających na rynku w zamian za przeniesienie

przez seniora w wieku 65 lat nieruchomości o warto-

ści 400 000 zł oferuje mu świadczenie miesięczne

w kwocie zaledwie 677 zł.

W przypadku kobiet w tym

samym wieku wysokość renty wynosiłaby jeszcze

mniej, bo tylko 529 zł.

Jeśli wziąć pod uwagę, że ocze-

kiwana długość życia wynosi w Polsce 75 lat, wiel-

kość świadczeń w wyżej wskazanym przypadku wy-

nosiłaby średnio (przy oczekiwanej dalszej długości

życia 10 lat) 63 480 zł.

Nawet jeśli założyć, że firma

wypłacająca świadczenia będzie za seniora dodatko-

wo opłacać czynsz (można założyć, iż średnia kwota

z tego tytułu wynosi 250 zł), to i tak ogólna wielkość

świadczeń wyniesie przy powyższych założeniach

niecałe 100 000 zł, a więc niewielki ułamek wartości

nieruchomości.

Trudno zatem oprzeć się wrażeniu,

wającego nieruchomość na skutek rażącej nieekwi-

walentności świadczenia wzajemnego firmy wypła-

cającej świadczenia.

Wynika z tego, że podmiot wy-

płacający rentę uzyskuje za niewielką kwotę nieru-

chomość.

Korzyść osiągana przez wypłacającego

świadczenia jest jeszcze większa w sytuacji śmierci

beneficjenta krótko po zawarciu umowy.

W takim

przypadku firma przejmuje nieruchomość faktycznie

za darmo.

Firma zawierająca takie umowy – wobec braku

regulacji ustawowych dotyczących tego rodzaju dzia-

łalności – bazuje na ogólnych przepisach Kodeksu

cywilnego o umowie o dożywocie, ewentualnie o umo-

wie renty odpłatnej.

Najczęściej korzysta się z prze-

pisów o umowie o dożywocie.

Oznacza to, że własność

nieruchomości przechodzi na wypłacającego świad-

czenia już po zawarciu umowy, a więc beneficjent tra-

ci bezpowrotnie własność swojego lokalu.

Jednocześ-

nie prawo do korzystania z lokalu i otrzymywania

dożywotnich świadczeń rentowych nie jest w żaden

sposób zabezpieczone.

Jedyną rękojmią wypłacania

świadczeń jest zapewnienie firmy wypłacającej.

Za-

wierana na bazie przepisów o dożywociu lub przepi-

sów o rencie odpłatnej umowa nie daje więc gwaran-

cji ochrony beneficjentów, a przede wszystkim nie

zabezpiecza ich przed takimi zdarzeniami, jak upad-

łość przedsiębiorcy wypłacającego świadczenia,

sprzedaż nieruchomości lokalowej w postępowaniu

egzekucyjnym czy też zwykłe przeniesienie własności

nieruchomości lokalowej na osobę trzecią w drodze

umowy sprzedaży.

Niebezpieczeństwo to dotyczy szczególnie tych

umów, które są zawierane w oparciu o przepisy o ren-

cie odpłatnej, a więc kiedy firma zobowiązuje się tyl-

ko do okresowych świadczeń w pieniądzu, nie gwa-

rantując możliwości zamieszkiwania w lokalu w przy-

padku zmiany właściciela.

Jednak również wówczas,

gdy umowa ma postać umowy o dożywocie, a więc

gdy firma ma obowiązek zapewnić dożywotnie utrzy-

manie zbywcy nieruchomości, nie jest on chroniony

na wypadek zmiany właściciela.

Umowa o dożywocie

jest bowiem wyłącznie kontraktem dwustronnym,

który uzyskuje skuteczność wobec osób trzecich do-

piero po ujawnieniu w księdze wieczystej.

Takie

ujawnienie prawa dożywocia w księdze wieczystej nie

jest zaś niezbędną przesłanką ważności umowy

stron.

Nowy nabywca – następca prawny firmy wy-

płacającej rentę – nie będzie miał więc żadnego zobo-

wiązania względem zbywcy – seniora.

Myląca i wprowadzająca w błąd jest też reklama

hipoteki, co stwarza iluzję, iż chodzi o coś w rodzaju

zabezpieczonych prawnie dożywotnich świadczeń

rentowych na takiej samej zasadzie, jak zabezpieczo-

ne są wierzytelności banku z tytułu zwrotu kredytu

lub pożyczki w przypadku ustanowienia na nierucho-

mości hipoteki.

Nic bardziej mylnego.

Strony zawie-

rają – jak wyżej wskazano – w istocie tylko dwustron-

ną umowę, która jest bardzo korzystna dla jednej

strony (firmy oferującej wypłatę renty), a rażąco

krzywdząca dla konsumenta (seniora), gdyż nie ma

on żadnych gwarancji (w tym hipotecznych, jak zda-

je się sugerować reklama), że otrzyma świadczenie

wzajemne (świadczenia rentowe).

Wydaje się więc, że

już same nazwy przedsiębiorców oferujących zawie-

ranie takich umów –nazwy w rodzaju „fundusz hipo-

teczny” – stanowią formę nieuczciwej reklamy i wpły-

wania w nieuprawniony sposób na decyzję konsu-

mentów.

Tym bardziej nieuczciwe jest posługiwanie

się w obrocie i w reklamie określeniem „odwrócona

hipoteka” dla umów dożywocia i renty.

W końcu problemem jest również to, że firmy ofe-

rujące takie usługi działają tylko w oparciu o bardzo

ogólne przepisy o działalności gospodarczej i przepi-

sy Kodeksu spółek handlowych.

Konsumenci nie

otrzymują więc żadnej gwarancji, iż wypłacający

świadczenia jest podmiotem działającym uczciwie.

Trudno doszukać się jakichkolwiek zabezpieczeń

roszczeń konsumentów, takich, jakie dotyczą insty-

tucji działających w systemie bankowym (gdzie ist-

nieją zabezpieczenia instytucjonalne w rodzaju np.

gwarancji depozytów).

Zawarcie takiej umowy daje

seniorowi złudne poczucie bezpieczeństwa i zaspoko-

jenia jego potrzeb.

183

Oczekiwanym rozwiązaniem jest więc objęcie in-

stytucji zawierających umowy o dożywotnie świad-

czenia rentowe nadzorem instytucjonalnym, w szcze-

gólności poprzez wprowadzenie wymogu uzyskania

zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności.

Instytucje, które profesjonalnie (a więc stale) trudnią

się zawieraniem umów tak bardzo ingerujących w pra-

wa i wolności obywateli, powinny cieszyć się społecz-

nym zaufaniem, większym niż zwykły przedsiębior-

ca.

Tymczasem obecnie działające firmy na rynku

nie są podmiotami wiarygodnymi.

Dość powiedzieć,

że jedna z dużych firm tego rodzaju (Fundusz Hipo-

teczny „Dom”) już została ukarana przez prezesa

zja z dnia 31 lipca 2012 r., znak: RWA-61-18/11AŻ)

za stosowanie nieuczciwej, wprowadzającej w błąd

reklamy.

W związku z nieuczciwymi działaniami tej

firmy prezes UOKiK skierował do Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów również pozew, zarzu-

cając między innymi stosowanie nieuczciwych posta-

nowień, w tym postanowienia, zgodnie z którym

Fundusz Hipoteczny „Dom” może bezwarunkowo

zażądać od konsumenta zrzeczenia się prawa do

użytkowania lokalu.

Zgodnie z inną zakwestionowa-

ną klauzulą konsument za odstąpienie od przed-

wstępnej umowy ma obowiązek zapłacić karę w wy-

sokości 3 tys. zł, podczas gdy spółka może zrezygno-

wać bez żadnych negatywnych dla siebie konsekwen-

cji.

Wydaje się, że nie najlepiej świadczy to o instytu-

cji pretendującej do bycia jednym z liderów na rynku

tego rodzaju usług w Polsce.

Konieczne jest zatem

zawarcie w ustawie wymogów co do treści umowy.

Wobec przedstawionych problemów właściwym

rozwiązaniem jest przyjęcie tzw. formuły kredytowej.

W takim modelu senior zachowywałby własność nie-

ruchomości.

Własność przechodziłaby na instytucję

wypłacającą świadczenia dopiero wtedy, gdyby kon-

sument lub jego spadkobierca nie zwrócił instytucji

równowartości kwot wypłaconych tytułem renty

wraz z odsetkami.

Przy czym w przypadku gdyby

wierzytelność instytucji wypłacającej świadczenia

była niższa niż wartość nieruchomości, konsumen-

towi lub spadkobiercy należałaby się odpowiadająca

temu różnica.

Taka umowa miałaby de facto postać

kredytu hipotecznego, a świadczenia rentowe stano-

wiłyby swego rodzaju transze kredytowe, które na-

leżałoby w przyszłości bądź spłacić, bądź zamiast

spłaty przenieść własność nieruchomości (uwzględ-

niając zwrot różnicy konsumentowi lub jego spadko-

biercy).

Wydaje się, że byłoby to uczciwe rozwiązanie

chroniące interesy konsumentów.

Szanowny Panie Ministrze!

W tym stanie rzeczy,

Kiedy podejmie Pan działania zmierzające do

przygotowania projektu ustawy o odwróconym kre-

dycie hipotecznym i uregulowania działania instytu-

cji obecnie zawierających umowy o dożywotnią rentę

w zamian za przeniesienie własności nieruchomości?

Jeśli takie prace zostały podjęte, na jakim obecnie

są etapie i kiedy projekt ustawy będzie procedowany

w Sejmie RP?

Z poważaniem

Poseł Lidia Staroń

Olsztyn, dnia 7 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15316)

do ministra zdrowia

w sprawie dopalaczy na rynku polskim

Szanowny Panie Ministrze!

Pozwolę sobie przy-

toczyć spostrzeżenia i propozycje PPIS w Elblągu

dotyczące problemów związanych z nadzorem nad

środkami zastępczymi, jakie ujawniły się w paździer-

niku i listopadzie 2012 r. w trakcie przeprowadzania

czynności służbowych.

Obecny stan prawny, a zwłaszcza niektóre zapisy

ności gospodarczej, uniemożliwiają podjęcie szybkich

i skutecznych działań przez PPIS dotyczących

wstrzymania lub (i) wycofania z obrotu środków za-

stępczych lub substancji, co do których istnieje po-

dejrzenie, że są dopalaczami.

Jednym z tych hamulców jest brak wyłączenia

z prawa do wniesienia sprzeciwu przypadków doty-

czących sytuacji zagrożenia zdrowia i życia.

Art. 84d

ustawy o swobodzie działalności gospodarczej usta-

nawia niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu, ale

tylko w przypadkach, gdy przeprowadzenie kontroli

jest niezbędne w celu przeciwdziałania popełnieniu

przestępstwa lub wykroczenia.

Z kolei zgodnie z zapisami ustawy o przeciwdzia-

łaniu narkomanii wytwarzanie i obrót środkami za-

stępczymi nie jest zakwalifikowane jako przestęp-

stwo lub wykroczenie – kara pieniężna za wytwarza-

nie lub obrót środkami zastępczymi jest nakładana

w trybie administracyjnym na podstawie art. 52a

ustawy, a nie na podstawie przepisów rozdziału 7 Prze-

pisy karne (art. 53 – art. 74).

Taki stan prawny sprawia, że w sytuacji podejrze-

nia lub ewidentnego narażenia zdrowia lub życia

związanych z użyciem środka zastępczego lub podej-

rzanej substancji działania PPIS są najczęściej w prak-

tyce skutecznie blokowane i opóźniane.

Procedura

rozpatrywania sprzeciwu, pomimo istniejącego uza-

sadnionego podejrzenia o wprowadzeniu tychże środ-

ków, powoduje przerwanie kontroli i daje możliwość

kontynuowania działalności (sprzedaży podejrza-

nych substancji).

Konieczność zachowania procedur określonych

czej sprawia, że ostateczne rozstrzygnięcie wniesio-

184

nego sprzeciwu w postaci postanowienia o kontynu-

acji kontroli może nastąpić nawet po kilku tygo-

dniach od dnia jej rozpoczęcia.

Jest to czas wystar-

czająco długi na wykonanie przez kontrolowanego

skutecznych działań uniemożliwiających przeprowa-

dzenie dalszych czynności (m.in. poprzez usunięcie

towaru z miejsca sprzedaży) albo dający możliwość

prowadzenia dalszej działalności.

Należy dodać, że jedyną czynnością, jaką wolno

podjąć kontrolującemu z chwilą wręczenia zawiado-

mienia o zamiarze wniesienia sprzeciwu, jest zabez-

pieczenie próbek towaru, a nie całej partii znajdującej

się w miejscu sprzedaży.

1.

Czy istniejący stan prawny w pełni uwzględnia

rangę problemu, jakimi są środki zastępcze i ich ewi-

dentne zagrożenie dla zdrowia i życia najczęściej

młodych ludzi?

2.

Czy instrumenty prawne, jakie posiadają orga-

ny PIS, są w stanie skutecznie działać w obliczu ta-

kiego zagrożenia?

3.

Czy nie skuteczniejszym by było wyłączenie

nadzoru nad dopalaczami z zadań PIS i przekazanie

go do właściwości Policji (jest to instytucja posiada-

jąca właściwe przygotowanie logistyczne, przygoto-

waną i przeszkoloną kadrę, własne zaplecze labora-

toryjne i, co jest najważniejsze – inne umocowanie

prawne, wyłączone z ograniczeń ustawy o swobodzie

działalności gospodarczej, pozwalające na działanie

szybkie i bezkompromisowe)?

W związku z powyższym proszę o bliższe przyj-

rzenie się problemowi i podjęcie stosownych działań

w celu rozwiązania problemu dopalaczy.

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gelert

Elbląg, dnia 7 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15317)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Pozwoli Pan, że w swo-

jej interpelacji posłużę się konkretnym przykładem,

który pozwoli precyzyjniej opisać problem.

Pan D. W. jest właścicielem P.H.U. Auto-Części

z siedzibą w Iławie.

Jego firma jest prężnie działają-

cym przedsiębiorstwem stale zwiększającym zatrud-

nienie, co w mieście o wielkości Iławy jest dużą war-

tością.

Pan D. W. niejednokrotnie korzystał z możli-

wości zatrudnienia pracownika na umowę o pracę

interwencyjną zawieraną ze starostą iławskim.

Niestety w jednym z przypadków pracownik

związany stosunkiem pracy na 15 miesięcy w ramach

umowy (nr 5601/88/2012) o pracę interwencyjną ze

starostą po 2 miesiącach odstąpił od jej realizacji.

Nie

wiązało się to z żadnymi okolicznościami mogącymi

winą za ten stan rzeczy obarczyć pracodawcę.

Pan D. W.,

nie chcąc odstępować od umowy, znalazł inną osobą

spełniającą warunki zatrudnienia na tej zasadzie

i zaproponował jej podjęcie pracy w miejsce pracow-

nika, który się zwolnił (co jest zgodne z przepisami

ww. ustawy).

Osoba ta pracuje w P.H.U. Auto-Części

do dziś mimo zakończenia okresu obowiązywania

wspomnianej umowy ponad 6 miesięcy temu.

Zgodnie z art. 51 ust. 4 pracodawcy po kontynu-

acji zatrudnienia przez 6 miesięcy od zakończenia

umowy o pracę interwencyjną trwającą co najmniej

6 miesięcy przysługuje premia w wysokości nie wyż-

szej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia.

Jednak

w związku ze zmianą pracownika w czasie trwania

tejże umowy Powiatowy Urząd Pracy w Iławie od-

mówił pracodawcy wypłaty premii (znak pisma:

IR.5601.88.01.2012.WK).

Moim zdaniem jest to krzywdząca decyzja podję-

ta na wykładni sprzecznej z ideą ustawy, a więc pro-

mocją i wspieraniem zatrudnienia.

Pracodawca w tym

wypadku wykazał się zaradnością i determinacją

w swojej chęci stworzenia miejsca pracy, za co został

de iure pozbawiony gratyfikacji.

Czy Pan Minister podziela moje zdanie w tym te-

macie i czy resort ma w planach rozwiązanie tego

problemu?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gelert

(nr 15318)

do ministra gospodarki

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

Małe i średnie przed-

siębiorstwa (MŚP) stanowią podstawę wszystkich

współczesnych gospodarek europejskich.

To głównie

dzięki małym i średnim przedsiębiorcom gospodarka

zawdzięcza swój wzrost.

W Polsce działa obecnie

1,67 mln firm, z czego przeważająca liczba to małe

i średnie firmy.

Sektor ten odpowiada za 48,4% pol-

skiego PKB i ma również niebagatelne znaczenie dla

polskiego rynku pracy, będąc miejscem pracy dla 70%

pracujących i 61% zatrudnionych.

Ich wpływ na go-

spodarkę, w tym w szczególności na rynek pracy, zmu-

sza władze publiczne do stałego rozwijania i doskona-

lenia infrastruktury oraz warunków ich działania.

185

Zazwyczaj małe i średnie przedsiębiorstwa napo-

tykają trzy podstawowe bariery rozwojowe:

1) bariery rynkowe i otoczenia wiążące się z prob-

lemami wynikającymi zarówno z ogólnej sytuacji go-

spodarczej (wahania koniunktury), jak i zmian natę-

żenia konkurencji;

2) problemy zarządzania wynikające z niewystar-

czającej wiedzy i umiejętności przedsiębiorców oraz

kadry zarządzającej.

W większości przypadków prob-

lemy te są umniejszane przez przedsiębiorców, ale

faktycznie istnieją i stanowią istotną przeszkodę

w rozwoju;

3) bariery finansowe.

Z raportu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębior-

czości (PARP) wynika, że niespełna połowa firm z sek-

tora MŚP (43%) konstruuje plany rozwojowe, a pozo-

stała część w ogóle nie planuje rozwoju, działając

z dnia na dzień.

Dane dotyczące inwestycji także nie

napawają optymizmem.

Z raportu wynika, że w ze-

szłym roku aż 43% firm z sektora MŚP w ogóle nie

inwestowało.

Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy

może być fakt, że firmy MŚP rzadko korzystają z ze-

wnętrznego kredytowania.

Tylko 11% wzięło kredyt

bankowy, a 6% z nich skorzystało z leasingu (dane

za rok 2011).

Autorzy wyżej wspomnianego raportu

zgodnie przyznają, że jedną z barier dla rozwoju firm

w Polsce może być zbyt nikłe korzystanie ze środków

finansowych.

Nie wynika to tylko z mentalności sa-

mych przedsiębiorców, ale też z tego, że dla małych

firm pozyskanie użytecznej wiedzy to proces kosz-

towny i czasochłonny.

stra pytanie: Jakie są podejmowane działania mające

na celu ułatwienia w dostępie do kredytów dla firm

z sektora MŚP, które są swoistym stymulatorem go-

spodarki, a ich liczba i potencjał może być jednym ze

źródeł wzrostu gospodarczego.

Z poważaniem

Poseł Joanna Bobowska

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15319)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wielogodzinnej dziennej opieki

gulowała kwestie związane z opieką nad małym dzie-

ckiem w formie żłobka, klubu dziecięcego, opiekuna

dziennego czy niani.

Samorząd Kalisza uważa, że

w ustawie brakuje pewnych regulacji dotyczących

sytuacji opieki nad dziećmi powyżej 1. roku, przy

równoczesnym jej świadczeniu do 10 godzin dzien-

nie.

Informują oni, że największym zainteresowa-

niem cieszy się opieka nad dziećmi powyżej 1. roku.

Aktualnie obowiązujące regulacje wymagają, przy

rejestracji do żłobka, spełnienia odmiennych w po-

równaniu do klubu dziecięcego wymogów, tj.

wskaźników zatrudnienia i żywienia.

Z uwagi na

wydłużenie okresu urlopu macierzyńskiego do pierw-

szego roku dziecka wyższe zainteresowanie opieką

nad dzieckiem wykazują rodzice dzieci powyżej

1. roku.

Samorządowcom z Kalisza zasadne wydaje

się znowelizowanie ustawy pod kątem złagodzenia

wymogów żywieniowych (wymóg funkcjonowania

kuchni mlecznej w żłobku w przypadku opieki nad

dziećmi poniżej 1. roku) dla żłobków przyjmujących

np. tylko dzieci powyżej 1. roku.

Proponują zróżnico-

wanie żłobków na świadczące opiekę nad dziećmi: od

20. tygodnia życia do 3 lat i od 1. roku życia do 3 lat,

przy równoczesnym założeniu jej świadczenia w każ-

dym z nich dziennie do 10 godzin.

Samorząd Kalisza uważa, że w ten sposób zosta-

nie zaspokojona faktyczna potrzeba społeczeństwa,

tj. wielogodzinnej dziennej opieki nad dziećmi powy-

żej 1. roku, oraz iż proponowane przez nich rozwią-

zanie ułatwi rozpoczęcie działalności gospodarczej

w ww. zakresie, oraz wpłynie na rozwój gospodarczy

i rynek pracy.

W związku z powyższym wnioskiem zwracam się

lizować ustawę pod kątem zróżnicowania żłobków

z uwagi na pełniące przez nie świadczenia?

2.

Czy resort zamierza złagodzić wymogi co do

funkcjonowania kuchni mlecznej w żłobku, do które-

go uczęszczają dzieci powyżej 1. roku życia?

3.

Jak przedstawia się zapotrzebowanie na wielo-

godzinną dzienną opiekę nad dziećmi poniżej i powy-

żej 1. roku życia w skali kraju?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15320)

do ministra transportu,

w sprawie mechanizmu finansowania

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji przeka-

zanych przez ministra Tadeusza Jarmuziewicza wy-

nika, że w nowej perspektywie finansowej przewi-

dziane jest stworzenie możliwości realizacji obwodnic

186

na drogach krajowych przez władze samorządowe

przy współfinansowaniu z budżetu środków europej-

skich.

Mechanizm ten ma na celu przyspieszenie re-

alizacji projektów, które z powodu ograniczonych

wane z budżetu GDDKiA.

1.

Czy i na jakich zasadach w nowej perspektywie

finansowej przewidziane jest stworzenie możliwości

dze samorządowe?

2.

Jaki udział środków własnych samorządów

przewiduje ten mechanizm?

3.

Czy propozycja była dyskutowana z przedsta-

wicielami strony samorządowej?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie mechanizmu finansowania

Szanowna Pani Minister!

Z informacji przekaza-

nych przez wiceministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej Tadeusza Jarmuziewicza wy-

(nr 15321)

do ministra zdrowia

w sprawie

dostępności opieki stomatologicznej

Szanowny Panie Ministrze!

Według raportu Eu-

robarometru, jak podaje Rynek Zdrowia, zaledwie

28% Polaków ma zęby naturalne i zdrowe.

Średnia

europejska to 41% mieszkańców Unii, najwyższy pro-

cent osób ze zdrowym uzębieniem spośród badanych

krajów jest na Malcie – 57%, natomiast w krajach

członkowskich najlepiej wypadają Skandynawowie.

Polacy wstydzą się stanu swojego uzębienia, co

wykazało 9% ankietowanych, a aż 37% obywateli

nosi ruchome protezy.

Ponadto 66% z nas chodzi do

stomatologa rzadziej niż raz do roku.

W związku z takimi wynikami raportu zwracam

1.

Jak przedstawia się dostępność gabinetów sto-

matologicznych w Polsce?

2.

Jak promowana jest profilaktyka w leczeniu

zębów wśród dzieci i młodzieży?

3.

Czy, w jakim zakresie, resort zamierza wpro-

wadzić obowiązkowe stomatologiczne okresowe ba-

dania profilaktyczne u dzieci i młodzieży w szkołach?

4.

Jakie są możliwości zakontraktowania dla dzie-

ci i młodzieży poradni stomatologicznych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 15322)

do ministra zdrowia

w sprawie leczenia wirusowego zapalenia

wątroby typu C

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podają członkowie

Koalicji Hepatologicznej, leczenie wirusowego zapa-

lenia wątroby typu C przy pomocy trójlekowej terapii

skojarzonej składającej się z pegylowanego interfero-

nu, rybawiryny i inhibitora proteazy (boceprevir, te-

laprevir) prawie 3-krotnie zwiększa szanse na wyle-

czenie u pacjentów wcześniej nieleczonych i 2-krotnie

powiodło się.

Oczekują oni na pozytywną opinię Mi-

nisterstwa Zdrowia co do refundacji tej terapii.

W Polsce szacuje się, że zakażonych wirusem

HCV jest ok. 730 tys. osób.

Nowoczesne leczenie

WZW typu C, jak twierdzą członkowie Koalicji He-

patologicznej, zwiększa szanse skrócenia czasu trwa-

nia terapii z 48 tygodni do 24 nawet u 60% leczonych

pacjentów.

187

1.

Z jakich powodów nie jest finansowane ze środ-

ków publicznych leczenie wirusowego zapalenia wą-

troby typu C przy pomocy trójlekowej terapii skojarzo-

nej składającej się z pegylowanego interferonu, ryba-

wiryny i inhibitora proteazy (boceprevir, telaprevir)?

2.

Kiedy Ministerstwo Zdrowia udostępni pacjen-

tom nowe, wyżej wymienione terapie?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 15323)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Od marca 2013 r. obo-

wiązuje nowa lista leków refundowanych.

Po raz

Zelboraf, natomiast nie wpisano leku Yervoy.

Stowa-

rzyszenia zrzeszające chorych na czerniaka i ich ro-

dziny wysłały do Ministerstwa Zdrowia list otwarty,

domagając się wpisania na listę leków refundowanych

drugiego leku Yervoy – jednego z dwóch preparatów

stosowanych w terapii złośliwego nowotworu skóry.

Z wpisanego na listę Zelborafu, który działa tam,

gdzie występuje mutacja genu BRAF, może skorzystać

jedynie połowa pacjentów, reszta musi przyjmować

Yervoy.

Chorzy nie rozumieją, dlaczego od dwóch lat

zarejestrowany w Polsce lek nie został uwzględniony

na nowej, marcowej liście, a Zelboraf tam się znalazł.

Chorzy nie są w stanie kupić leku nierefundowanego,

koszt trzech dawek terapii wynosi 80 tys. euro.

nie został wpisany na listę leków refundowanych?

Posłowie Tomasz Garbowski

i Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15324)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nasilającego się zjawiska

niedożywienia dzieci w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Jak donosi gazeta

„Rzeczpospolita”, około 800 000 dzieci w Polsce jest

niedożywionych.

„Co dziesiąte je ciepły posiłek tylko

w szkole, co oznacza, że w weekendy i dni wolne cier-

pią głód.

Problem dotyczy głównie dzieci w wieku od

6 do 12 lat.

Te szokujące dane podała Fundacja Po-

mocy Dzieciom »Maciuś«, dla której raport przygoto-

wał Dom Badawczy Maison.

Niedożywienie to poważny problem społeczny, któ-

ry działa jak błędne koło.

Głodne dzieci nie są w stanie

prawidłowo się rozwijać i skupić na lekcjach.

Medycz-

ne konsekwencje tego zjawiska będą ponosić całe ży-

cie, część z nich zapadnie na depresję.

To również gor-

szy start w dorosłe życie, ze względu na słabsze wyni-

ki w nauce.

Brak odpowiedniego wykształcenia prze-

kłada się na brak pracy, czego konsekwencją jest bieda

i ponownie głód.

Z przeprowadzonych badań wynika,

że pod względem niedożywienia Polska zajmuje nie-

chlubne trzecie miejsce w Europie.

Gorzej jest tylko

w Bułgarii i Rumunii.

Aż 8,5% dzieci nie jada śniadań.

Pierwszym, a często i ostatnim posiłkiem w ciągu dnia

jest dla nich obiad podawany w szkole.

Prawie 5% ucz-

niów nie potrafi skupić się z tego powodu na lekcjach,

a 2% jest nadmiernie wychudzonych.

Sytuacja pogarsza się w dni wolne od nauki: week-

endy, wakacje i ferie – wówczas dzieci cierpią z głodu,

ponieważ szkoły nie zapewniają posiłków.

Problem

w mniejszej skali dotyczy wsi i małych miejscowości

(7,2% niedożywionych dzieci), ponieważ tam ludzie le-

piej się znają i szybciej reagują pomocą.

Im większe

miasto, tym poważniejszy problem.

W tych powyżej

200 000 mieszkańców, co dziesiąte dziecko jest niedo-

żywione.

Największy odsetek głodnych dzieci zanoto-

wano w woj. dolnośląskim (13,3%), pomorskim (12,1%)

i łódzkim (10,6%).

Stosunkowo najlepiej jest w Małopol-

sce (5%) i na Podlasiu (4,2%)”.

Przyczyną zaistniałej

sytuacji jest pogłębiające się ubóstwo i brak odpowied-

nich programów pomocowych.

1.

Jakie działania podejmuje resort w celu zmniej-

szenia ilości dzieci głodujących i niedożywionych

w Polsce?

2.

Czy resort realizuje lub zamierza realizować

jakieś programy pomostowe wspierające polskie ro-

dziny?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 15325)

do ministra spraw wewnętrznych

188

dotyczące kolejnej zmiany przepisów rozporządzenia

z dnia 27 stycznia 2012 r. poz. 108), § 2 pkt 3 lit.

a–c.

Ostatnia nowelizacja przytoczonego paragrafu

polegała w zasadzie na pojawieniu się słowa „wodny”

w odniesieniu do ratownika, pozostałe treści pozo-

stawiono w identycznym brzmieniu jak poprzednio

obowiązujący akt prawny.

Sprawą budzącą kontrowersje jest fakt interpre-

tacji zapisu w § 2 pkt 3a dotyczący liczby ratowni-

ków na basenach 25-metrowych, bo według MSW

w przypadku pływalni o długości niecki basenowej

równej 25 m zastosowanie powinien mieć przepis

§ 2 pkt 3b, to znaczy na basenach o dł. niecki 25 m

winno być zatrudnionych 2 ratowników.

Taka inter-

pretacja powoduje wymierne skutki finansowe dla

naszego miasta i wszystkich innych samorządów

posiadających tylko nieckę basenową o znormalizo-

wanych wymiarach, tj. 25 m x 12,5 m, co jest nie-

zgodne z uzasadnieniem wpływu regulacji na finan-

se samorządów.

W trakcie prac przygotowawczych nad rozporzą-

dzeniem projekt umieszczono na stronach Biuletynu

Informacji Publicznej Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych z adnotacją: Wpływ regulacji na sektor

finansów publicznych.

Wejście w życie projektowane-

go rozporządzenia nie spowoduje skutków finanso-

wych dla budżetu państwa oraz budżetów jednostek

samorządu terytorialnego.

Projektowane przepisy

nie będą powodować dodatkowych skutków finanso-

wych dla organizatorów kąpielisk i miejsc wykorzy-

stywanych do kąpieli oraz podmiotów zarządzających

pływalniami i innymi obiektami dysponującymi nie-

ckami basenowymi.

Brak skutków finansowych

w związku z wejściem w życie projektowych przepi-

sów wynika z tego, iż projektowane przepisy są wzo-

rowane na dotychczas obowiązujących przepisach

się lub uprawiających sporty wodne (Dz. U. Nr 57,

poz. 358).

Obecnie w Polsce większość zarządzających 25-me-

trowymi basenami zatrudnia 1 ratownika, jeśli niec-

ce basenowej towarzyszą jeszcze inne rekreacyjne

urządzenia wodne, to wtedy zatrudnieni są 2 ratow-

nicy.

Jedynym kryterium liczby ratowników na ba-

senach winna być powierzchnia lustra wody.

nuje wprowadzić zmianę w zapisie rozporządzenia?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 15326)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie deregulacji dostępu

do niektórych zawodów

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z obecnie

trwającymi pracami dotyczącymi deregulacji dostępu

do niektórych zawodów, w tym zawodów prawni-

czych, pragnę zwrócić uwagę na istniejące, zarówno

w ustawie o radcach prawnych, jak również w usta-

wie o adwokaturze, niezasadne pominięcie niektó-

rych osób w uprawnieniu przystąpienia do egzaminu

radcowskiego lub adwokackiego bez konieczności od-

bywania aplikacji.

Zgodnie z obecnym stanem prawnym do egzami-

nu radcowskiego bez odbycia aplikacji radcowskiej

mogą przystąpić m.in. osoby, które po ukończeniu

konywały wymagające wiedzy prawniczej czynności

stępujących formach, tj. w kancelarii radcy prawne-

go, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandy-

cach prawnych, lub kancelarii adwokackiej, zespole

Nie jest uzasadnione względami merytorycznymi

zawężenie wykonywania wymagającego wiedzy

prawniczej czynności bezpośrednio związanych ze

lub adwokata tylko do powyższych form, a pominięcie

wykonywania powyższych czynności w biurach

prawnych przedsiębiorców.

Osoby po ukończeniu wyższych studiów prawni-

czych wykonujące czynności bezpośrednio związane

nego w biurze prawnym przedsiębiorstw (wydzielo-

nych w przedsiębiorstwach działach prawnych, które

to działy kierowane są przez radcę prawnego) wyko-

nują podobne czynności jak np. w kancelarii radcy

prawnego.

Powyższe czynności wykonywane w biu-

rach prawnych przedsiębiorstw tak samo są nadzo-

rowane przez radcę prawnego jak czynności wykony-

wane np. w kancelarii.

konuje swój zawód nie tylko w kancelarii czy w okre-

ślonych spółkach, lecz również w ramach stosunku

pracy, tj. najczęściej w przedsiębiorstwach.

Osoby

wykonujące czynności bezpośrednio związane ze

w biurze prawnym przedsiębiorstw na podstawia

189

art. 87 § 2 K.p.c. mogą być pełnomocnikami proceso-

wymi i w praktyce często z tej możliwości korzystają.

Takiej możliwości są pozbawieni osoby wykonujące

ww. czynności w kancelarii radcy prawnego lub ad-

wokata.

Za słusznością powyższej tezy przemawia także

program aplikacji określony w załączniku do uchwa-

ły nr 38/VIII/2011 Prezydium Krajowej Rady Rad-

ców Prawnych z dnia 21 maja 2011 r.

Praktyki

w ramach aplikacji radcowskiej mogą być odbywane

przez aplikantów nie tylko w kancelariach radców

prawnych, spółkach radców prawnych lub radców

prawnych i adwokatów, lecz także w biurach praw-

nych przedsiębiorców.

Zaznaczenia wymaga także okoliczność, iż do eg-

zaminu radcowskiego bez odbycia aplikacji radcow-

o radcach prawnych przystąpić także osoby, które po

egzaminu były zatrudnione w urzędach organów

dów.

Osoby te cieszą się z ww. przywileju zwolnienia

z konieczności odbywania aplikacji radcowskiej po-

mimo wykonywania powyższych czynności (analo-

gicznych do osób wykonujących czynności bezpośred-

nio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez

radcę prawnego) bez konieczności nadzoru ze strony

radcy prawnego, a więc raczej z mniej korzystnym

wpływem na efektywność zdobywania praktycznych

umiejętności wykonywania zawodu radcy prawnego.

W związku z powyższym pominięcie możliwości

zaliczenia okresu wykonywania wymagającej wiedzy

prawniczej czynności bezpośrednio związanej ze

lub adwokata w biurach prawnych przedsiębiorców

do okresu wskazanego w art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy

o radcach prawnych jest luką prawną, która powinna

być przez ustawodawcę niezwłocznie usunięta.

Skut-

kować to będzie zakończeniem niczym nieuzasadnio-

nego zróżnicowania sytuacji osób wykonujących

czynności wymagających wiedzy prawniczej bezpo-

średnio związanych ze świadczeniem pomocy praw-

nej przez radcę prawnego w kancelarii i w biurach

prawnych przedsiębiorców.

w przepisach o deregulacji dostępu do niektórych

zawodów w kierunku opisanym w treści mniejszego

pisma?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15327)

do ministra zdrowia

w sprawie konsekwencji finansowych

oraz rzeczywistych podstaw do formułowania

i unieszkodliwiania odpadów szpitalnych,

a także zagrożeń epidemiologicznych

spowodowanych przez odpady wtórne

po zastosowaniu tańszych

metod alternatywnych

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o odpadach

usług unieszkodliwiania odpadów medycznych abso-

lutnym zakazem stosowania metod innych niż spa-

lanie.

Jak wynika z szeregu wypowiedzi przedstawi-

cieli Ministerstwa Środowiska oraz powołanego do

prac komisji eksperta, zagrożenie odpadami medycz-

nymi unieszkodliwianymi w dużo tańszych metodach

alternatywnych, a w dodatku blisko wytwórcy tych

zakaźnych odpadów rzekomo stwarzają ogromne za-

grożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.

Te obawy legły

u podstaw eliminacji tych metod z Polski, jako jedy-

Minister środowiska kierowany troską o bezpie-

czeństwo epidemiologiczne kraju zabronił w swym

projekcie zbierania odpadów zakaźnych nawet przez

wyspecjalizowane firmy i w specjalnie przygotowy-

wanych magazynach.

Z tych samych powodów mini-

ster środowiska, a w ślad za nim parlamentarzyści

z Sejmu i Senatu zabronili stosowania tych tańszych

i powszechnych metod.

Ponieważ, jak wiem, właściwe informacje na te-

mat zagrożeń dla życia i środowiska posiada zwłasz-

cza resort zdrowia chcę zapytać:

1.

Czy minister środowiska zwrócił się do mini-

stra zdrowia o opinię w sprawie bezpieczeństwa sto-

sowania metod alternatywnych, czy zmuszony był

korzystać wyłącznie z opinii przedstawionych w Sej-

mie przez pracowników uniwersytetów rolnych?

2.

Czy Sejm podczas procedowania ustawy o od-

padach zwrócił się do ministra zdrowia o wskazanie

ekspertów np. od zakażeń szpitalnych, epidemiologii?

3.

Czy podczas wielu lat stosowania metod alter-

natywnych w Polsce doszło kiedykolwiek do udowod-

nionego skażenia z powodu tych metod środowiska

lub zakażenia ludzi?

4.

Czy zbieranie odpadów wtórnych po unieszkod-

liwianiu odpadów medycznych stworzyło kiedykol-

wiek zagrożenie epidemiologiczne dla ludzi lub śro-

dowiska?

5.

Czy takie zagrożenie może stwarzać zbieranie

jałowych odpadów wtórnych?

190

6.

Czy w stacjach sanitarno-epidemiologicznych

stosuje się powszechnie autoklawy do sterylizacji

wszelkiego materiału zakaźnego?

7.

Czy metody alternatywne są skuteczne i kon-

trolowalne?

8.

I wreszcie czy strata 200–300 mln zł rocznie

z budżetu służby zdrowia na droższe unieszkodliwia-

nie odpadów może stanowić o zmniejszeniu dostęp-

ności opieki medycznej i w konsekwencji narazić

członków społeczeństwa na utratę zdrowia lub życia?

9.

Jeżeli powyższe odpowiedzi wskazują na bez-

zasadne wyeliminowanie z rynku tych dostępnych,

skutecznych i tanich metod, to czy resort zdrowia

podejmie natychmiastowe kroki w postaci inicjatywy

ustawodawczej w celu naprawy tego kardynalnego

i groźnego dla życia i zdrowia pacjentów błędu usta-

wowego?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15328)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie podjęcia działań

Szanowna Pani Ministro!

Zwracam się do Pani Mi-

nister, zaniepokojony o przyszłość zasłużonego dla spor-

tu dzieci i młodzieży Policyjnego Towarzystwa Sporto-

wego „Walter” w Rzeszowie, z prośbą o pozytywną opi-

nię do ministra skarbu oraz podjęcie działań w celu

utrzymania działalności PTS „Walter” ze względu na

istotny i niecierpiący zwłoki interes społeczny.

Policyjne Towarzystwo Sportowe „Walter” w Rze-

szowie istnieje od 1945 r.

Od 1965 r.

PTS „Walter”

działa w hali wybudowanej przez wojsko, następnie

zarządzanej przez Policję, a obecnie znów będącej

w zasobach MON.

W ramach towarzystwa działa

między innymi jedna z najbardziej zasłużonych w Pol-

sce sekcji strzelectwa sportowego, kształcąca człon-

ków kadry narodowej.

Obiekt sportowy od dziesięcio-

leci służył dzieciom i młodzieży oraz osobom doro-

słym.

PTS „Walter” był i jest jednym z najbardziej

zasłużonych dla osiągnięć woj. podkarpackiego klu-

bów sportowych.

Potencjał, jaki posiada, daje nadzie-

ję na osiąganie dużych sukcesów oraz promocję spor-

tu i kultury fizycznej regionu rzeszowskiego i woj.

podkarpackiego.

Obecnie klubowi grozi likwidacja.

Działacze „Wal-

tera” od ponad trzech lat walczą o możliwość korzy-

stania z hali, w której klub był przez blisko 60 lat.

Sytuację rozwiązałoby przekazanie przez ministra

skarbu budynku, w którym działa klub, na rzecz

miasta Rzeszowa, które to odpowiednią uchwałą wy-

raziło chęć przejęcia i utrzymania obiektu.

Z pozytywnym nastawieniem po spotkaniu z Pa-

Rzeszowskiej wierzę, że dostrzega Pani znaczenie

klubu dla sportu dzieci i młodzieży oraz całego regio-

nu i podejmie Pani działania, które ocalą PTS „Wal-

ter” od likwidacji.

Mając na uwadze konieczność szybkiego wyjaśnie-

1.

Czy znana jest Pani trudna sytuacja PTS „Wal-

ter” w Rzeszowie?

2.

Czy dostrzega Pani znaczenie, jakie dla sportu

i całego regionu ma PTS „Walter”?

3.

Czy i jakie działania podejmie Pani na rzecz

utrzymania działalności Policyjnego Towarzystwa

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

(nr 15329)

do ministra pracy i polityki społecznej

dofinansowania domów opieki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Dotacja z budżetu

państwa przekazywana jest na podstawie art. 87

ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorial-

nego dla powiatów, które prowadzą lub zlecają pro-

wadzenie domów pomocy społecznej.

Dofinansowanie

przekazywane jest na każdego mieszkańca przebywa-

jącego w domu pomocy społecznej na mocy skierowa-

nia wydanego przed 1 stycznia 2004 r.

Dodatkowo,

zgodnie z art. 155 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej,

dotacja dla powiatu może zostać w uzasadnionych

przypadkach zwiększona, jednak nie więcej niż o 20%.

Domy pomocy społecznej dla osób przewlekle psy-

chicznie chorych charakteryzują się małą rotacją

mieszkańców, ponadto wpływy z ich strony z tytułu

odpłatności za pobyt również są niewielkie i wynoszą

średnio w województwie śląskim około 500 zł mie-

sięcznie od osoby.

Dodając to tego miesięczną dotację

w wysokości 1749 zł, jaka obowiązywała w wojewódz-

twie śląskim w pierwszych trzech kwartałach 2012 r.,

otrzymujemy kwotę 2250 zł, co przy koszcie utrzy-

mania oscylującym średnio w granicach 2900–3200 zł

191

rodzi niedobór ok. 1 tys. miesięcznie na jednego

mieszkańca.

Z uwagi na to, iż powiaty w obecnej trudnej sytu-

acji gospodarczej nie dofinansują działalności bieżą-

cej domów, jednostki te znajdują się w trudnej sytu-

acji ekonomicznej.

Zmuszone są do daleko idących

oszczędności, szczególnie w zakresie remontów oraz

zakupu sprzętu i urządzeń.

Z punktu widzenia mieszkańców przyjętych na

mocy decyzji wydanych po 1 stycznia 2004 r. sytuacja

taka jest bardzo niekorzystna, gdyż mimo że ich po-

byt jest finansowany do pełnego kosztu utrzymania

przez mieszkańca, gminę i rodzinę, to na nich rów-

nież odbijają się oszczędności (m.in. zachowując ni-

ską stawkę żywnościową oraz zaspokajając pozostałe

potrzeby na minimalnym poziomie), gdyż domy dążą

do zapewnienia opieki na odpowiednim poziomie, bez

dyskryminacji części mieszkańców.

Ponadto należy zauważyć, iż dotacja w wojewódz-

twie śląskim jest znacznie niższa niż w innych woje-

wództwach, przykładowo wg danych na dzień 26 li-

stopada 2010 r. średnia dotacja w województwie ślą-

skim wynosiła 1550 zł, natomiast w:

— dolnośląskim – 1672 zł,

— kujawsko-pomorskim – 1900 zł,

— lubelskim – 1705 zł,

— lubuskim – 1610 zł,

— mazowieckim – 1747 zł,

— opolskim – 1614 zł,

— podkarpackim – 1761 zł,

— pomorskim – 1626zł,

— świętokrzyskim – 1761 zł,

— warmińsko-mazurskim – 1757 zł,

— wielkopolskim – 1970 zł,

— zachodniopomorskim – 1603 zł.

Również w 2012 r. tendencja ta została zachowa-

na, gdyż dotacja w roku 2012 (nie wliczając dodatko-

wych zwiększeń w IV kw. ub.r.) wynosiła 1749 zł.

Natomiast przykładowo w dolnośląskim – 1856 zł,

w kujawsko-pomorskim – 1963 zł, a w warmińsko-

-mazurskim – 2159 zł miesięcznie na osobę.

Na rok 2013 nie przewiduje się w województwie

śląskim znacząco wzrostu dotacji, co rodzi pytanie,

skąd pozyskiwać środki do pełnych kosztów utrzy-

mania mieszkańców przyjętych na mocy skierowań

wydanych przed 1 stycznia 2004 r.

Mając na uwadze wyżej przedstawioną sytuację,

jewództwach takich jak np. podkarpackie, warmiń-

sko-mazurskie, kujawsko-pomorskie, gdzie koszty

usług, żywności, zatrudnienia itp. są prawdopodob-

nie niższe, a z pewnością nie są wyższe niż w woje-

wództwie śląskim, kwoty dotacji w dużo większym

stopniu pokrywają koszt utrzymania pobytu miesz-

kańca?

Z punktu widzenia administracji domów po-

mocy społecznej trudno jest zrozumieć taki stan rze-

czy.

Sytuacja taka jest wręcz postrzegana jako jawna

niesprawiedliwość.

Z poważaniem

Poseł Marek Balt

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15330)

do ministra administracji i cyfryzacji

bibliotek szkolnych w biblioteki publiczne

Panie Ministrze!

W mediach pojawiła się informa-

cja o przygotowywanej przez Pana ustawie dotyczącej

poprawy warunków świadczenia usług przez jednost-

ki samorządu terytorialnego, której jednym ze skut-

ków jest przekształcenie bibliotek szkolnych w pub-

liczne, co będzie stanowić ich faktyczną likwidację.

poz. 425, ze zm.) zobowiązuje do utrzymywania bi-

bliotek szkolnych w celu realizacji zadań statutowych

szkoły.

Obecnie biblioteki szkolne są zaopatrzone nie tyl-

ko w obowiązkowe lektury, ale także w szereg war-

tościowych pozycji książkowych i albumowych, a tak-

że w pomoce szkolne (słowniki, atlasy, nośniki mul-

timedialne), jak również w komputery z dostępem do

Internetu, co jest szczególnie istotne na wsiach, gdzie

posiadanie takiego sprzętu w domach nie jest po-

wszechne.

Pracownicy szkolnych bibliotek realizują

także program nauczania, w tym tzw. lekcje biblio-

teczne polegające na nauce korzystania z katalogów

bibliotecznych (w tym cyfrowych), które to umiejęt-

ności są niezbędne w późniejszym korzystaniu z bi-

bliotek uniwersyteckich, a także publicznych.

Łączenie bibliotek szkolnych z publicznymi jest

niezasadne z uwagi na specyfikę zasobu tych pierw-

szych.

W bibliotekach publicznych znajdują się pozy-

cje, które nie powinny trafić do czytelników w mło-

dym wieku (m.in. erotyki, horrory).

Kolejnym bardzo ważnym argumentem przeciw-

ko łączeniu bibliotek jest bezpieczeństwo dzieci.

Obecnie dokłada się wszelkich starań, aby na teren

szkoły wchodziły dzieci, ich rodzice i opiekunowie

oraz personel placówki.

W przypadku utworzenia

wspólnej biblioteki na terenie szkoły środki bezpie-

czeństwa przestaną być skuteczne.

Natomiast prze-

noszenie bibliotek poza teren szkolny utrudni korzy-

stanie z pomocy dydaktycznych dzieciom i nauczy-

cielom.

Nie bez znaczenia pozostaje również sygnał dany

w związku z faktyczną likwidacją bibliotek: prze-

stańcie czytać, co oczywiście nie służy poprawie po-

ziomu nauczania w naszym kraju.

192

Łączenie bibliotek będzie również miało wpływ

na zwiększenie bezrobocia i negatywnie wpłynie na

rynek pracy w Polsce.

1.

Na jaką kwotę szacuje Pan oszczędności zwią-

zane z łączeniem (likwidacją) bibliotek?

Ile można

zaoszczędzić na pozbawieniu dzieci możliwości ko-

rzystania z książek, pomocy naukowych i dostępu do

komputera z Internetem?

2.

Jakie argumenty, oprócz finansowych, przema-

wiają na korzyść przygotowywanej przez Pana nowe-

lizacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15331)

do ministra zdrowia

w sprawie

wspierania terapii

dla osób z problemami homoseksualizmu

Panie Ministrze!

Po niedawnej sejmowej deba-

cie nt. projektów ustaw o związkach partnerskich

zgłosili się do mnie przedstawiciele Stowarzyszenia

Pomoc2002 z Radomia tworzący grupy wsparcia

dla osób chcących wyjść z zachowań homoseksual-

nych.

Świadectwa ich osobistych dramatycznych do-

świadczeń walki z homoseksualizmem pokazują ska-

lę ich cierpień, pokazują związek ich zachowań z ura-

zami z dzieciństwa, dawnymi emocjami, uczuciami,

ranami, które nigdy nie zostały uleczone.

Pokazują ich

pragnienie akceptacji i miłości niespełnione w prze-

szłości, których efektem jest późniejszy problem ho-

moseksualizmu.

Do Stowarzyszenia Pomoc2002 w ciągu 11 lat jego

działalności zgłosiło się ponad 3 tys. osób.

Udzielana

jest im pomoc psychoterapeutyczna, a katolikom

– także wsparcie duchowe.

Skutkiem udanej terapii jest wyjście z zachowań

homoseksualnych w ok. 10% przypadków.

Niektórzy

uczestnicy grup wsparcia zakładają rodziny, stają się

rodzicami.

Stowarzyszenie – grupy wsparcia Pomoc2002

(www.pomoc2002.pl, 26-612 Radom, skr. poczt.

53)

– jest, według moich informacji, jednym z kilku (3–4)

ośrodków terapii dla homoseksualistów w Polsce.

Ośrodki tego rodzaju spotykają się jednak z atakami

mediów („Gazeta Wyborcza”, TVN, programy red.

Sekielskiego, „Super Express” itp.) i środowisk homo-

i prohomoseksualnych.

Borykają się też z problema-

mi lokalowymi i finansowymi.

Stowarzyszenie Pomoc2002 od czasu swego po-

wstania 11 lat temu nie otrzymało żadnej dotacji

od instytucji państwowych ani samorządowych lub

innych podmiotów udzielających wsparcia organi-

zacjom pozarządowym, co ogranicza możliwość

ich działania.

Stowarzyszenie Pomoc2002 jest dys-

kryminowane przez instytucje publiczne, np.

w trakcie starań o dotacje ze środków Unii Euro-

pejskiej przysyłano stowarzyszeniu koresponden-

cję z opóźnieniem, przekazywano nieaktualne for-

mularze.

Rejestrowano stowarzyszenie nie 3 mie-

siące, a 2 lata.

W związku z dyskutowanymi obecnie w Polsce

projektami prawnego zinstytucjonalizowania związ-

ków homoseksualnych (w ramach projektów ustaw

o związkach partnerskich lub o wspólnym pożyciu),

które byłoby w istocie formą bezdusznej państwowej

akceptacji, formą ulegania słabościom, formą tworze-

nia udogodnień dla nienaturalnych relacji homosek-

sualnych, pogłębiających i utrwalających jedynie

cierpienia i wewnętrzne nieuporządkowanie ludzi

z problemem pociągu do osób tej samej płci, pytam

Pana Ministra jako lekarza:

1.

Czy nie uważa Pan, iż działania rządu, a zwłasz-

cza premiera, zamiast usilnego popierania projektów

ustaw przewidujących różne udogodnienia dla osób

homoseksualnych, utrwalających w istocie cierpie-

nia, zwłaszcza tych, którzy chcieliby powrotu do nor-

malnego życia, winny pójść w kierunku wspierania

działań umożliwiających osobom z problemem homo-

seksualizmu podjęcie właściwej terapii?

2.

Czy państwowe jednostki służby zdrowia pro-

wadzą jakieś konkretne formy pomocy i terapii dla

osób homoseksualnych?

Czy w ogóle zajmują się prob-

lemami tych osób?

W jaki sposób?

Kto i gdzie?

3.

Czy minister zdrowia wspiera poprzez swe pro-

gramy pozapaństwowe inicjatywy pomagające homo-

seksualistom w wyjściu z ich problemów?

4.

Jakie działania minister zdrowia podejmie, by

wspomóc istniejące grupy wsparcia dla wyjścia z ho-

moseksualizmu, w sytuacji, gdy istnieje na tego typu

działalność duże zapotrzebowanie?

5.

Czy istnieją organizacyjne i finansowe możli-

wości pomocy organizacjom typu Stowarzyszenie Po-

moc2002 w wykonywaniu ich działalności?

Proszę Pana Ministra o poważną i konkretną od-

powiedź, uwzględniającą wyłącznie dobro i zdrowie

osób z problemem homoseksualności, które pragną

powrotu do normalnego życia.

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

Mińsk Mazowiecki, dnia 7 marca 2013 r.

193

Interpelacja

(nr 15332)

do ministra środowiska

w sprawie nowelizacji przepisów ustawy

przez zwierzynę łowną

ceny szkód wyrządzonych przez zwierzynę łowną.

Do mojego biura poselskiego zgłosili się rolnicy

powiatu myszkowskiego (woj. śląskie) z apelem o pod-

jęcie działań zmierzających do zmian niektórych

przepisów ustawy Prawo łowieckie.

Postulują, żeby

szkody za straty w uprawach rolnych wyrządzone

przez zwierzynę łowną szacował i wyceniał przedsta-

wiciel koła łowieckiego ze specjalistą z ośrodka do-

radztwa rolniczego w terminie 7 dni.

Obecnie dzia-

łania te prowadzi sam przedstawiciel koła, co naru-

sza zasadę bezstronności.

W efekcie często dochodzi

do zaniżania wielkości odszkodowań.

Kolejnym problemem, z którym borykają się rol-

nicy, jest znaczny wzrost populacji dzikich zwierząt

(przede wszystkim dzików) w okręgach łowieckich

w powiecie myszkowskim.

Zwiększona populacja po-

woduje wypieranie z dotychczasowych terenów osob-

ników danego gatunku na tereny bliższe człowieko-

wi.

To z kolei powoduje powstawanie dużych strat

wśród producentów rolnych posiadających pola

uprawne w bezpośredniej styczności z lasem.

Często

zdarza się również, że za zwierzyną podążają myśli-

wi, powodując przy tym dodatkowe straty, które

praktycznie nie są w żaden sposób rekompensowane.

Coraz więcej rolników uznaje szkody wyrządzane

przez dziką zwierzynę za czynnik wpływający na

wielkość i opłacalność produkcji, a niekiedy nawet za

czynnik poważnie zagrażający bytowi ekonomiczne-

mu gospodarstwa rolnego.

o odpowiedź na pytania: Czy resort środowiska do-

strzega konieczność zmian w Prawie łowieckim?

Je-

śli tak, to czy prowadzone są obecnie prace legisla-

cyjne w zakresie szacunku i wyceny szkód wyrządzo-

nych przez zwierzynę łowną?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15333)

do ministra zdrowia

w sprawie zagrożenia zdrowia

i życia mieszkańców

pow. myszkowskiego

wia i życia mieszkańców powiatu myszkowskiego

w związku z rozstrzygnięciem postępowania konkur-

sowego na świadczenie nocnej i świątecznej opieki

Przez lata nocną i świąteczną opiekę zdrowotną

świadczyła przychodnia mieszcząca się na parterze

Powiatowego Szpitala w Myszkowie.

Dzięki dogodnej

lokalizacji, możliwości konsultacji z lekarzem specja-

listą oraz dostępowi do wielu pracowni diagnostycz-

nych zyskała zaufanie mieszkańców powiatu.

Ostatnie rozstrzygnięcie postępowania konkur-

sowego Śląskiego Oddziału NFZ na świadczenie noc-

nej i świątecznej opieki budzi uzasadniony sprzeciw

mieszkańców, dlatego ponad 2 tys. osób podpisało

protest w tej sprawie.

Mimo spełnienia wszelkich warunków dotyczą-

cych sprzętu, personelu medycznego oraz dodatkowo

obniżenia ceny oferta SPZOZ w Myszkowie została

odrzucona.

Kontrakt otrzymał podmiot znajdujący

się na peryferiach miasta, na granicy powiatu mysz-

kowskiego i zawierciańskiego, do którego dojazd jest

utrudniony ze względu na małą ilość połączeń pub-

licznej komunikacji.

Ponadto przychodnia ta nie po-

siada diagnostyki laboratoryjnej oraz takiego sprzę-

tu, jaki jest w powiatowym szpitalu.

Decyzja Śląskiego Oddziału NFZ zagraża bezpie-

czeństwu zdrowotnemu mieszkańców i znacznie

ogranicza dostęp do nocnej i świątecznej opieki zdro-

funkcjonowania w obecnym kształcie nocnej i świą-

tecznej opieki zdrowotnej?

2.

W związku z ostatnimi tragicznymi wydarze-

niami dotyczącymi nieudzielenia pomocy dzieciom

jakie zmiany systemowe zamierza wprowadzić mini-

sterstwo?

3.

Czy w trosce o zdrowie i życie mieszkańców

powiatu myszkowskiego Pan Minister podejmie in-

terwencję w ww. sprawie?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

194

Interpelacja

(nr 15334)

do ministra pracy i polityki społecznej

nia dzieci w Polsce.

Raport „Głód i niedożywienie dzieci w Polsce”

opracowany przez Dom Badawczy Maison na zlecenie

ra szokujące dane.

Wynika z niego, że w całym kraju

głoduje ok. 800 tys. dzieci.

Aż 8,5% badanych dzieci

drugiego śniadania.

Prawie 5% uczniów z powodu

niedożywienia nie jest w stanie się skupić na lekcji,

a prawie 2% jest nadmiernie wychudzonych.

Dla wie-

lu dzieci obiad, który jedzą w szkole, to jedyny ciepły

posiłek w ciągu dnia.

Mogą na niego liczyć przez

5 dni w tygodniu i tylko w czasie trwania roku szkol-

nego.

W weekendy, w ferie czy w wakacje dzieci te

niestety chodzą głodne.

Warto również zaznaczyć, że

niedożywione dzieci często pochodzą z rodzin, w któ-

rych miesięczny dochód na osobę zaledwie o kilka

złotych przekracza próg niezbędny do otrzymania

bezpłatnego ciepłego posiłku w szkole.

Ponadto w ostat-

nich tygodniach lekarze alarmowali, że wraca tzw. cho-

roba biedy – wszawica.

Problem z wszawicą w ciągu

ostatnich lat systematycznie narasta, m.in. z powodu

pogłębiającej się biedy i zubożenia społeczeństwa.

Niedożywione dzieci częściej chorują i gorzej się

uczą, co w przyszłości przekłada się na ich słabsze

wykształcenie i gorszą pracę.

W efekcie mniej zara-

biają i istnieje duże prawdopodobieństwo, że ich dzie-

ci także będą się wychowywały w biedzie.

W ten spo-

sób tworzy się tzw. błędne koło.

Gorzej niż w Polsce

pod tym względem w Unii Europejskiej jest tylko

w Rumunii i Bułgarii.

Jak widać z powyższego, Polska pod rządami Do-

nalda Tuska zmienia się w kraj głodnych dzieci.

cze oraz naprawcze dotyczące kwestii głodu i niedo-

żywienia polskich dzieci podejmie MPiPS?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 15335)

do ministra pracy i polityki społecznej

dotyczących umieszczania osób

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z § 7 ust. 4

domów samopomocy, jeżeli gmina lub powiat właściwy

dzą ani nie zlecają prowadzenia domu, wówczas osoba

może być skierowana do domu prowadzonego przez

inną gminę lub inny powiat, któremu odpowiedni or-

gan jednostki samorządu terytorialnego, właściwy ze

zumienia realizację zadania publicznego.

Przepisy po-

przedniego rozporządzenia w tej sprawie przewidywa-

ły możliwość zawierania porozumień pomiędzy jed-

nostkami samorządu terytorialnego na dofinansowa-

nie dojazdu i udziału w zajęciach przez osoby kierowa-

ne do ośrodka, bez względu na to, czy na terenie gmi-

ny właściwej ze względu na miejsce zamieszkania

funkcjonowały domy środowiskowe.

Wiele osób korzy-

stało z takiej możliwości m.in. podczas nauki szkolnej,

a teraz w wyniku zmiany przepisów zmuszone są one

zmienić ośrodek, w którym dotychczas przebywały.

Zmiana otoczenia w przypadku niektórych schorzeń

może spowodować pogorszenie funkcjonowania spo-

łecznego, wówczas sami lekarze zalecają kontynuowa-

nie zajęć w dotychczasowym ośrodku.

Ustawodawca,

konstruując przepisy rozporządzenia, powinien mieć

na względzie szczególną wrażliwość osób niepełno-

sprawnych, dla których każda zmiana otoczenia może

negatywnie wpłynąć na skuteczność terapii.

Pytania:

1.

Czy ministerstwo dostrzega konieczność zmia-

ny przepisów w taki sposób, aby osoby, które dotych-

czas przebywały pod opieką środowiskowego domu

samopomocy (np. uczęszczały do szkoły przysposa-

biającej do zawodu) położonego w innej gminie (po-

wiecie) aniżeli właściwej ze względu na miejsce za-

mieszkania osoby, mogły kontynuować zajęcia reha-

bilitacyjno-terapeutyczne w tym samym ośrodku?

2.

Czy ministerstwo rozważa przywrócenie moż-

liwości zawierania porozumień pomiędzy gminami

(powiatami) na dofinansowanie dojazdu i udziału

w takich zajęciach?

Z poważaniem

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 7 marca 2013 r.

195

Interpelacja

(nr 15336)

do ministra zdrowia

w sprawie marginalizowania mniejszych

podmiotów świadczących usługi medyczne

W wyniku postępowania konkursowego co roku

wybierane są przez Narodowy Fundusz Zdrowia pod-

mioty świadczące usługi medyczne.

W ostatnim cza-

sie pojawiło się wiele niepokojących sygnałów, że

z rynku wypierane są mniejsze podmioty, które z po-

wodzeniem funkcjonowały przez lata.

Wskazały na

to pielęgniarki z powiatu chrzanowskiego.

W ich oce-

nie niepokojące zjawisko marginalizowania mniej-

szych podmiotów w służbie zdrowia, mających indy-

widualne podejście do pacjenta, ukierunkowanych na

zaspokajanie ich specjalistycznych potrzeb, a więc

centralizacja usług, może negatywnie wpływać na ich

jakość.

Następstwem takich działań jest likwidacja

dobrych zakładów medycznych, które przez lata pra-

cowały na swoją markę, posiadają odpowiednie kwa-

lifikacje, a także specjalistyczny sprzęt i odpowiednio

wyposażone gabinety.

W momencie niepodpisania

kontraktu z takimi podmiotami poniesione przez nie

nakłady pozostają niewykorzystane.

Niepokój pielęg-

niarek zatrudnionych w małych ośrodkach medycz-

nych budzi fakt, że to nie mechanizmy wolnorynkowe

eliminują takie podmioty, ale odgórne decyzje admi-

nistracyjne, nieliczące się często z dobrem pacjentów.

Pytanie: Czy ministerstwo rozważa możliwość

wprowadzenia takich rozwiązań legislacyjnych, któ-

re spowodują, że dobrze funkcjonujące na rynku pod-

mioty świadczące usługi medyczne będą miały za-

gwarantowaną stabilizację w interesie obsługiwa-

nych przez nich pacjentów?

Z poważaniem

Poseł Marek Polak

Interpelacja

(nr 15337)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie praw spółdzielców i lokatorów

w zakresie dostępu do bezpłatnego sygnału

telewizji cyfrowej DVB-T z antenowych

Trwa proces cyfryzacji telewizji.

W kampanii in-

formacyjnej nie został do tej pory właściwie podkre-

ślony problem egzekwowania przepisów zobowiązu-

jących właścicieli i zarządców budynków wieloro-

dzinnych do zapewnienia bezpłatnego sygnału tele-

wizji cyfrowej poprzez antenowe instalacje zbiorcze.

Z całej Polski dochodzą informacje, że spółdzielcy,

lokatorzy i właściciele mieszkań w blokach i kamieni-

cach nie wiedzą, na podstawie jakich przepisów mogą

domagać się od władz spółdzielni lub zarządców bu-

dynków dostępu do bezpłatnego sygnału DVB-T.

Wiele gospodarstw domowych, mając dostęp do

trzech bezpłatnych multipleksów z ok. 20 programa-

mi, nie chce już korzystać z oferty płatnych telewizji.

Tymczasem istnieje nagminna praktyka, że zarząd-

ca lub władze spółdzielni podpisują umowy z opera-

torami telewizji kablowej, zmuszając mieszkańców

do opłacania pakietów programów w cenie wyższej

niż koszty utrzymania antenowych instalacji zbior-

czych.

Dochodzenie praw przez mieszkańców na pod-

stawie przepisów wewnętrznych spółdzielni mieszka-

niowych w dużych spółdzielniach napotyka na po-

ważne trudności.

Spółdzielnie i zarządcy nie chcą

dokonywać stosownej modernizacji anten zbiorczych.

Ubolewam, że nie zostało zapewnione odpowiednie

dofinansowanie tej modernizacji z budżetu państwa.

Powstają wątpliwości, czy problem ten jest właś-

ciwie rozwiązany w obowiązujących przepisach.

Ustawa o wdrożeniu telewizji cyfrowej nie reguluje

tych obowiązków i nie zawiera sankcji za niezapew-

nienie sygnału telewizyjnego lokatorom i spółdziel-

com, a ustawa Prawo budowlane i wydane do niego

rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 12 kwiet-

lokrotnie zmieniane (bez tekstu jednolitego), są bar-

dzo trudne do wykorzystania w przedmiotowej spra-

wie przez przeciętnego obywatela.

Wiązałoby się to

z koniecznością zgłaszania masowych skarg do po-

wiatowych inspektoratów nadzoru budowlanego.

Proszę zatem Pana Ministra o spowodowanie, by:

1.

Uruchomiona została specjalna kampania in-

formacyjna dotycząca dostosowania anten zbiorczych

do odbioru telewizji cyfrowej, ze szczególnym uwzględ-

nieniem praw mieszkańców i obowiązków właścicie-

li budynków, władz spółdzielni mieszkaniowych i za-

rządców.

2.

Dokonano analizy, czy nie jest konieczne wzmoc-

nienie przepisów egzekwujących obowiązki zarządcy

lub właściciela budynku wielorodzinnego w zakresie

dostarczenia bezpłatnie dostępnych programów tele-

wizji naziemnej z antenowych instalacji zbiorczych,

by ukrócić praktyki wymuszania zakupu drogich pa-

kietów od operatorów telewizji kablowej.

Z poważaniem

Poseł Barbara Bubula

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

196

Interpelacja

(nr 15338)

do ministra gospodarki

wództwa podkarpackiego sygnalizują stałe pogarsza-

nie się warunków prowadzenia działalności gospo-

darczej.

Szczególną uwagę zwracają na konieczność pod-

jęcia szeregu przedsięwzięć ograniczających skalę

spowolnienia gospodarczego poprzez nowelizację pra-

wa pracy.

Niedopasowanie przepisów prawa do rea-

liów jest podstawową barierą rozwoju przedsiębior-

czości.

Są to m.in. nadmierna biurokracja, bariery

regulacyjne, złożone oraz często zmieniające się i ros-

nące obciążenia podatkowe czy przeregulowanie pro-

cesu zakładania i prowadzenia działalności gospo-

darczej.

Wiele z tych barier utrudnia bądź zniechęca

do podjęcia jakichkolwiek działań ogromny przecież

potencjał społeczny i gospodarczy w Polsce, a co za

tym idzie, nie zwiększają liczby miejsc pracy.

Niska

kwota środków z Funduszu Pracy przeznaczona

przez ministra finansów na przeciwdziałanie bezro-

bociu dodatkowo tylko potęguje kryzys z pracą.

Nadmierna biurokracja i ciągłe zwiększanie ob-

ciążeń finansowych przez administrację rządową na

samorządy są natomiast konsekwencją wprowadza-

nia przez lokalne władze dodatkowych opłat na lo-

kalnych przedsiębiorców.

Szukają w ten sposób do-

datkowych dochodów w celu zredukowania deficytu

budżetowego spowodowanego nałożonymi obciąże-

niami.

Kolejnym istotnym problemem wynikającym

z funkcjonowania na szczeblu małych i średnich

w szczególności branże motoryzacyjne, budowlane,

spożywcze i odzieżowe.

Ponadto, jak informują przedsiębiorcy, zakłady,

w których realizowana jest praktyczna nauka zawo-

du, zwracają uwagę, iż wdrożona od 1 września 2012 r.

lemy w prowadzeniu działalności gospodarczej?

2.

W jaki sposób ustosunkuje się Pan Minister do

poruszonych kwestii dotyczących barier mających

darczej?

Jakie działania podejmuje ministerstwo

w celu ich wyeliminowania?

3.

Czy i kiedy nastąpi nowelizacja prawa pracy?

Jeśli tak, to jakie zmiany są przez ministerstwo pro-

ponowane?

4.

Czy ministerstwo prowadzi konsultacje mię-

dzyresortowe w celu pomocy przedsiębiorcom w za-

kresie prowadzenia ich działalności?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15339)

do ministra sprawiedliwości

rzeczoznawcy majątkowego

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie trwają prace

wykonywanie niektórych zawodów.

Jednym z takich

regulowanych zawodów są rzeczoznawcy majątkowi.

Powołana w tym celu sejmowa Komisja Nadzwyczaj-

na pomimo licznych zastrzeżeń przyjęła do rozpa-

trzenia projekty ustaw deregulacyjnych.

Najwięcej uwag wobec artykułów ustawy deregu-

lacyjnej dotyczy art. 6 projektu ustawy regulujący

zawód notariusza, art. 11 – zawód przewodnika oraz

art. 9, w którym proponowane są zmiany do zawodów

rynku nieruchomości: pośrednika w obrocie nieru-

chomościami, zarządcy nieruchomości i rzeczoznaw-

cy majątkowego.

Przedstawiciele Polskiej Federacji Stowarzyszeń

Rzeczoznawców Majątkowych wyrażają swoje głębo-

kie zaniepokojenie, uważając, że deregulacja zawodu

rzeczoznawcy majątkowego w kształcie zapropono-

wanym przez Komisję Nadzwyczajną jest groźna dla

gospodarki.

Ponadto nieakceptowalne jest, że po-

prawki dotyczące rzeczoznawców majątkowych nie

były konsultowane i analizowane z ich środowiskiem.

Najwięcej kontrowersji budzi zapis, że według

wnioskodawców rzeczoznawcą majątkowym będzie

mógł zostać każdy, kto ukończy studia licencjackie „na

kierunku w obszarze nauk społecznych obejmującym

umiejętności dotyczące wyceny nieruchomości”.

Powierzanie mienia, stanowiącego nierzadko do-

robek całego życia, powinno odbywać się wyłącznie

przy udziale profesjonalnych i odpowiedzialnych

osób.

Ryzyko wykonywania transakcji nieruchomoś-

ciami przy udziale osób przypadkowych, bez specja-

listycznej wiedzy, należytego doświadczenia zawodo-

wego i przygotowania merytorycznego zdecydowanie

wzrasta.

Obecnie prawo wykonywania zawodu uzy-

skuje się po ukończeniu specjalistycznych studiów

magisterskich lub podyplomowych, odbyciu rocznej

praktyki i zdaniu egzaminu państwowego.

PFSRM argumentuje to także słowami, że propo-

nowane zmiany idą pod prąd trendów światowych.

Po doświadczeniach kryzysu finansowego poszcze-

197

gólne kraje zmierzają w kierunku zwiększania wy-

mogów kwalifikacyjnych wobec rzeczoznawców ma-

jątkowych.

Nie można zapominać, że gwarancja właściwego

zarządzania nieruchomościami i bezpieczeństwo trans-

akcji na rynku nieruchomości to ważny element życia

gospodarczego.

Wyceny nieruchomości wykonywane

przez rzeczoznawców majątkowych często dotyczą

ogromnych sum.

Decydują także o wielu poważnych

procesach gospodarczych i społecznych.

Ewentualne

wprowadzenie powyższego przepisu znacznie pogor-

szy jakość operatów szacunkowych.

Nadzwyczajną do rozpatrzenia projektów ustaw de-

regulacyjnych zwracam się do Pana Ministra o udzie-

gulacji zawodu rzeczoznawcy majątkowego?

2.

Czy w proponowanych rozwiązaniach

uwzględniono bezpieczeństwo obrotu nierucho-

mościami i w jaki sposób proponowanie rozwiązania

zabezpieczają interesy konsumentów?

3.

Czy dokonano analizy ujemnych skutków dere-

gulacji tego zawodu?

4.

Czy odbyły się konsultacje społeczne ze środo-

5.

Czy założenia do ustawy deregulacyjnej prze-

widują skutki pozbawienia miejsc pracy tysięcy pro-

fesjonalistów rynku nieruchomości?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 15340)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie niejasności wynikających

z planowanego łączenia bibliotek

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Admi-

nistracji i Cyfryzacji przewiduje plan łączenia biblio-

tek szkolnych z bibliotekami publicznymi.

Wywołał

on dużo emocji i wzbudził wiele kontrowersji.

Uwa-

żane jest to bowiem za początek likwidacji bibliotek

w szkołach.

W opinii wielu specjalistów, w tym także przewod-

niczącej Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich,

wdrożenie projektu jest problematyczne chociażby ze

względu na różnice dotyczące w zasadzie wszystkich

sfer funkcjonowania bibliotek szkolnych i publicz-

nych.

Posiadają inne zadania, finansowane są z róż-

nych źródeł, mają inne organy nadzoru oraz odmien-

ne ścieżki awansu zawodowego wśród personelu.

Swój zdecydowany sprzeciw deklarują też nauczy-

ciele i rodzice uczniów, uważając, że połączenie obu

typów bibliotek wpłynie dodatkowo niekorzystnie nie

tylko na poziom ich działalności, ale szczególnie na

poziom czytelnictwa wśród dzieci i młodzieży.

Pod

tym względem należy zwrócić uwagę na fakt, że jako

Polska jesteśmy w końcówce krajów europejskich.

Według najnowszych statystyk aż 56% Polaków w cią-

gu roku nie sięga po książkę.

Dlatego jakiekolwiek

ograniczenie swobody dostępu do bibliotek tylko po-

głębi ten kryzys.

Jest więc konieczne, by w każdej

szkole uczeń miał dostęp do biblioteki, w której to

zatrudniony będzie nauczyciel bibliotekarz.

Niejasny jest też sam los pracowników bibliotek

szkolnych.

Protestują oni z obawy przed obniżką pen-

sji i utratą pracy.

Po połączeniu prawdopodobnie zo-

staną zwolnieni lub przejdą na utrzymanie gminy.

Natomiast jeśli biblioteki publiczne miałyby prze-

nieść się do szkół, gminy musiałyby płacić szkołom

za wynajem powierzchni.

To wiąże się z dodatkowy-

mi wydatkami z budżetu lokalnych samorządów i tak

już zbyt obciążonych.

lemy i jak Pan ustosunkuje się do poruszonych kwe-

stii?

2.

Czy i kiedy przypuszczalnie miałoby nastąpić

wdrożenie przepisów mających na celu łączenie bi-

bliotek?

3.

Czy i z kim ministerstwo konsultuje niejasnoś-

ci wynikające ze zmian sposobu funkcjonowania bi-

bliotek?

4.

Czy nauczyciele pracujący w bibliotekach szkol-

nych utrzymają swój status i wysokość wynagrodzenia

po zmianach przepisów?

Czy nie ulegnie on redukcji?

5.

Jakie korzyści z połączenia bibliotek będą mia-

ły samorządy, a jakie szkoły?

Czy nie ucierpią na tym

dzieci i młodzież?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 15341)

do ministra finansów

w sprawie transakcji sprzedaży paliw,

stanowiących samoistne paliwa oraz nadużyć

Obecnie sytuacja kształtująca rynek paliwowy

w zakresie wytwarzania, importu lub nabycia wspól-

198

notowego paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych oraz

dalszego wykorzystania przez podmioty działalności

gospodarczej celem sprzedaży lub zbycia ww. towa-

rów uwidacznia bardzo zawiły proceder transakcji

paliwami, które to stanowią coraz większą skalę

szkód dla budżetu oraz Skarbu Państwa.

Od października 2011 r. na rynku paliwowym mo-

żemy zauważyć rosnącą zależność sprowadzania ole-

ju napędowego (ON) w ramach nabycia wspólnoto-

wego, czyli przemieszczania wyrobu paliwowego z te-

rytorium państwa członkowskiego na teren kraju

drogą transportu ciężarowego – sytuacja taka obej-

muje transport paliw szczególnie z państw nadbałty-

ckich, takich jak Litwa oraz Łotwa, na terytorium

Polski.

Wartym podkreślenia faktem jest, iż sprowa-

dzany olej napędowy pochodzi z rafinerii białoru-

skich.

Spełnia oczywiście parametry jakościowe obo-

wiązujące na terenie naszego kraju, jednak zazna-

czyć należy, iż nie zawiera biokomponentów (FAME),

których minimalny procentowy udział musi być

wprowadzony do obrotu biokomponentów i biopaliw

ciekłych i jest regulowany przez ustawę z 25 sierpnia

(Dz. U. Nr 169, poz. 1199); na rok 2012 wynosi on

6,65%.

Obecnie ON w cysternach samochodowych

jest oferowany prawie na terenie całego kraju, z upu-

stem od cen internetowych w hurcie polskich produ-

centów (tzw. loco zbiorniki kupującego) wynoszącym

średnio 200 zł/m

3

– a nawet sięgającym 300 zł/m

3

.

Podkreślić należy, że dostawy takiego paliwa wyno-

szą do 500 cystern w ciągu miesiąca dla jednego od-

biorcy.

Są to ogromne upusty cenowe, które wykazu-

ją nieprawidłowość przy ich ustalaniu, ponieważ z wy-

liczeń logistyków w imporcie koszty legalnych trans-

akcji nie pozwalają w żadnym wypadku na upust

większy niż 200 zł/m

3

w przypadku loco terminalu.

Dla producentów krajowych pułap takich upu-

stów kształtuje się na poziomie 150 zł/m3, w przy-

padku mniejszych przedsiębiorców na poziomie

100 zł/m

3

.

To pokazuje wręcz druzgocące nadużycie.

Obowiązująca podstawa prawna reguluje poziom

świadczeń dla budżetu przy nabyciu wspólnotowym

(przemieszczaniu z terytorium państwa członkow-

skiego na terytorium kraju) oleju napędowego.

Świadczeniami tymi są podatek akcyzowy, opłata

paliwowa, Narodowy Cel Wskaźnikowy, świadczenia

z zakresu zapasów obowiązkowych oraz podatek

VAT.

Niestety w świetle obowiązujących regulacji

prawnych, które powinny generować odpowiednie

wpływy do budżetu z tytułu opłat paliwowych,

mamy wręcz do czynienia z oszustwami podatko-

wymi i z rozwojem szarej strefy.

Wykorzystywane

praktyki, jak chociażby nielegalnego obrotu polega-

jącego na obrocie paliwami płynnymi, których kupno

lub sprzedaż są prawnie zakazane i które nie mają

koncesji Urzędu Regulacji Energetyki, czy praktyko-

wany na coraz szerszą skalę przemyt obejmujący

przestępczą działalność, polegający na przewożeniu

przez granicę, w tym przypadku na imporcie paliw

bez zezwolenia i zgłoszenia odpowiednim organom,

doprowadzają w rezultacie do obniżenia wpływów

budżetowych, a co za tym idzie, niekorzystnie wpły-

wają na cały budżet.

Przesłanką podejmowanych

praktyk jest najczęściej chęć uchylenia się od zapła-

cenia cła oraz innych związanych z tym zobowiązań

publicznoprawnych, danin, takich jak podatek akcy-

zowy, który regulowany jest przez ustawę o podatku

nie od 1 stycznia 2013), czy podatek VAT ujęty w usta-

Nr 177, poz. 1054, brzmienie od 1 stycznia 2013).

Prob-

lem stanowi również działanie podmiotów widnieją-

cych na rynku paliwowym, które podejmują bardzo

szkodliwe praktyki, jak transakcje karuzelowe w wy-

łudzeniu podatku.

Działania tzw. znikającego han-

dlowca odgrywają kluczową rolę w analizowanych

obecnie konstrukcjach jako podmiotu teoretycznie

jedynego, który nie wypełnia swoich zobowiązań

w zakresie świadczeń podatkowych VAT.

Praktyka

pokazuje, że podmiot, który znika, pozostawia po so-

bie nieuregulowane kwoty podatku należnego, który

jest następnie zgodnie z prawem odliczany przez ko-

lejnego handlowca nabywającego towar już opodat-

kowany.

W praktyce omawiany „znikający handlo-

wiec” korzysta z omawianej wcześniej możliwości

sprowadzania towarów nieobjętych podatkiem VAT

z innych krajów członkowskich UE.

Co oczywiste, nie

wykazuje on wewnątrzwspólnotowego nabycia towa-

rów w państwie przeznaczenia, niemniej jednak do-

konuje dalszej dostawy produktów w obrębie jego

terytorium na rzecz podatników prowadzących tam

swoją działalność.

Dostawy te dokumentowane są stan-

dardowymi fakturami VAT, lecz wskazywane w nich

kwoty podatku należnego nigdy nie są regulowane.

Omówione ww. praktyki oszustw finansowych

i brak regulacji uszczelniających ściągalność świad-

czeń podatkowych powiększają szarą strefę.

Według

danych GUS opartych na statystyce obrotu towaro-

wego szara strefa w Polsce szacowana jest na ok.

13–14% PKB, czyli w przeliczeniu blisko 150 mld zł.

Natomiast zgodnie z wskaźnikami bazującymi na

obrocie gotówkowym przyjętym przez Bank Świato-

wy oraz wielu wybitnych ekspertów zagranicznych

szara strefa jest niemal dwukrotnie wyższa, sięgając

kryzysowego poziomu 27–28% PKB, co w przelicze-

niu daje pułap ok. 300 mld zł.

Według danych GUS

szara strefa obejmuje pracę ok. 1,3 mln obywateli,

czyli w przybliżeniu 10% Polaków w wieku produk-

cyjnym.

Istnienie szarej strefy oraz jej nieustanny

rozrost wywiera negatywny wpływ na całą gospodar-

kę.

Prowadzi do obniżenia potencjalnych wpływów

do budżetu oraz składek na przyszłe emerytury oraz

fundusz zdrowia oraz ogranicza konkurencyjność go-

spodarki, stawiając podmioty z tego obszaru w uprzy-

wilejowanej pozycji w stosunku do podmiotów dzia-

łających legalnie, zwłaszcza w sektorze małych i śred-

nich przedsiębiorstw.

Z wyliczeń wynika, że budżet

rocznie traci 30 mld zł, co w skali porównawczej

kształtuje się podobnie jak deficyt budżetowy według

danych z 2008 r.

W polskiej gospodarce występuje

199

bardzo szeroki obszar szarej strefy obejmujący nie-

rejestrowany obrót towarami i usługami, w tym

szczególnie groźne dla ładu publicznego i finansów

państwa pogranicze strefy czarnej, do której należy

obrót paliwami płynnymi.

1.

Jakie regulacje prawne zamierza wprowadzić

Ministerstwo Finansów celem usprawnienia procesu

wpływu świadczeń do budżetu przy nabyciu wspól-

notowym paliw oraz komponentów stanowiących sa-

moistne paliwa?

2.

Jakie działania planuje podjąć ministerstwo

mające za zadanie ograniczenie funkcjonowania sza-

rej strefy obejmującej nierejestrowany obrót towara-

mi i usługami, do którego zaliczyć należy obrót pali-

wami płynnymi?

3.

Jakie kroki ministerstwo zamierza podjąć ce-

lem uregulowania problemowej kwestii?

Poseł Zbigniew Girzyński

Toruń, dnia 7 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15342)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie restytucji dóbr kultury utraconych

lach informacyjnych oraz w prasie ukazał się arty-

kuł, którego treść dotyczyła zrabowanych i zagrabio-

nych dóbr kultury przez Szwecję podczas najazdu na

państwo polskie, począwszy od 1655 aż do 1660 r.

Sprawa odzyskania utraconego majątku została ure-

gulowana prawnie już w roku 1660, kiedy to doszło

do podpisania pokoju w Oliwie i ustanowienia trak-

tatu.

Na jego mocy w art. VIII oraz art. IX Szwecja

zobowiązała się do zwrotu zrabowanych dóbr kultu-

ry, do których zaliczono wszelkie archiwa oraz biblio-

teki włącznie z Biblioteką Królewską, na rzecz stro-

ny polskiej w okresie 3 miesięcy od ratyfikacji trak-

tatu.

Niestety kwestia ta nie została uregulowana

przez żadną ze stron przez blisko 353 lata, aż do dnia

dzisiejszego.

Zakres utraconych depozytów, również o wysokiej

wartości materialnej, powinien zostać uszczegóło-

wiony i przedstawiony stronie szwedzkiej, ponieważ

w obowiązującym prawie międzynarodowym rosz-

czenie o zwrot zagrabionego mienia lub dóbr kultury

nie ulega przedawnieniu.

Zważywszy na fakt, iż po-

stanowienia traktatu do dnia dzisiejszego nie tracą

swojej mocy, państwo polskie poprzez administrację

państwową, z wykorzystaniem Ministerstwa Kultu-

ry i Dziedzictwa Narodowego, powinno podjąć dzia-

łania celem restytucji straconego majątku o wysoce

historycznej i kulturalnej wartości.

Zważywszy celowość funkcjonowania MKiDN,

należy podjąć działania, które doprowadzą do zwrotu

zagrabionego mienia.

Na podstawie art. 65 ust. 1

sterstwo może podjąć odpowiednie działania mające

na celu wszczęcie i przeprowadzenie procesu restytu-

cji dóbr kultury i jest organem do tego wyznaczonym.

Z wykorzystaniem instytucjonalnej formy wspar-

cia, jakim zaiste jest utworzony w 1999 r. zespól ds.

restytucji dóbr kultury działający przy Ministerstwie

Spraw Zagranicznych, należało doprowadzić do pod-

jęcia zintegrowanych działań instytucji w tak ważnej

kwestii.

ce ww. tematu:

1.

Jakie działania podjęło ministerstwo lub ma

zamiar podjąć w celu odzyskania utraconych dóbr

kultury w latach 1655–1660 w wyniku tzw. potopu

szwedzkiego?

2.

Czy strona polska prowadzi wykaz depozytów,

które objęte są ewentualnym procesem restytucji

dóbr kultury, w szczególności utraconych w latach

1655–1660?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 15343)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie planowanej likwidacji

bibliotek szkolnych

Jak Panu zapewne wiadomo, poziom czytelnictwa

w naszym kraju jest zatrważająco niski.

Według ba-

dań ponad 56% Polaków nie przeczytało w ciągu

mające na celu zmianę tego stanu rzeczy, szkoły

uczestniczą w programach społecznych typu „Czyta-

jąca szkoła”, wiele z nich tworzy programy własne

promujące czytanie książek.

Liczne telefony, jakie

otrzymuję od nauczycieli i rodziców, popularność

strony internetowej www.stoplikwidacjiblibiotek.pl

wskazują, że pomysł ministerstwa wzbudza stanow-

czy społeczny sprzeciw.

Sam fakt, że taki pomysł po-

wstał, świadczyć może o kompletnym braku znajo-

mości realiów życia szkoły.

Proszę o odpowiedź na pytanie: Jaki jest konkret-

ny cel likwidacji bibliotek szkolnych, skoro wiadomo,

200

publiczne?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15344)

do ministra transportu,

mieszkaniami komunalnymi

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracamy się do

wania mieszkaniami komunalnymi.

gminy w Polsce nie są w stanie zapewnić potrzeb

mieszkaniowych większości rodzin będących w trud-

nej sytuacji życiowej.

Rocznie mieszkania otrzymuje

zaledwie 16% spośród rodzin starających się o najem.

Średni czas oczekiwania na pozytywne rozpatrzenie

wniosku wynosi 6 lat (ale np. mieszkaniec Kielc bez-

skutecznie czekał na najem przez blisko 27 lat).

Przy-

czyną jest m.in. wyprzedawanie mieszkań, mała licz-

ba nowych inwestycji, wyłączanie budynków i lokali

z eksploatacji ze względów technicznych, ale również

nieskuteczny sposób zarządzania nieruchomościami.

Część gmin nie posiada wieloletnich programów go-

spodarowania zasobem mieszkaniowym, a tam gdzie

takie programy są, nie realizuje się ich założeń.

Bra-

kuje również pełnej i zgodnej ze stanem rzeczywi-

stym ewidencji lokali.

Ponadto w większości skontro-

lowanych gmin nie ma przejrzystych zasad przy roz-

patrywaniu i realizacji wniosków o najem mieszkań.

Może to sprzyjać korupcji.

NIK podnosi, że brakuje odpowiednich uregulo-

wań prawnych dotyczących przedmiotowej kwestii.

Mimo że problemy z zaspokojeniem potrzeb mieszka-

niowych najbardziej potrzebującym nie są czymś no-

wym, do dziś nie opracowano żadnego systemu

wspierającego budownictwo socjalne.

W związku w powyższym prosimy Pana Ministra

MTBiGM w celu skutecznego zaspokajania potrzeb

mieszkaniowych rodzin znajdujących się w trudnej

sytuacji życiowej?

Z poważaniem

Posłowie Jadwiga Wiśniewska

i Marek Polak

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15345)

do ministra zdrowia

w sprawie umieszczenia

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracamy się do

Ministerstwo Zdrowia ogłosiło nowy projekt listy

leków refundowanych, na którym nie znalazła się im-

munoterapia lekiem niezbędnym w kuracji osób cho-

rych na zaawansowanego czerniaka – Yervoy (ipilimu-

mab), a jedynie terapia celowa lekiem Zelboraf (wemu-

rafenib).

Leki te nie mogą być stosowane zamiennie.

Lek Zelboraf podaje się pacjentom, u których wystę-

puje mutacja genu BRAF (ok. 50% wszystkich cho-

rych), natomiast immunoterapia lekiem Yervoy jest

stosowana u osób, które nie mają mutacji BRAF lub

są po progresji choroby po zastosowaniu leku Zelboraf.

Należy zaznaczyć, że obie terapie uzyskały pozytywną

ocenę Agencji Oceny Technologii Medycznych.

Panie Ministrze, art. 68 ust. 2 Konstytucji RP

stanowi, że: „(...) władze publiczne zapewniają równy

ze środków publicznych (...)”.

Odmowa dostępu do

skutecznej terapii lekowej osobom, które walczą o ży-

cie, jest niedopuszczalna.

1.

Dlaczego skuteczna terapia lekiem Yervoy zare-

jestrowana w Unii Europejskiej jest niedostępna dla

chorych na zaawansowaną postać czerniaka w Polsce?

2.

Czy resort zdrowia umieści na liście leków re-

fundowanych Yervoy (ipilimumab)?

Z poważaniem

Posłowie Jadwiga Wiśniewska

(nr 15346)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

i krzywdzących zasad przyznawania

środków pomocowych rzeszy sadowników

Spółdzielnia Ogrodnicza Ziemi Sądeckiej istnieje

od ponad 100 lat i niewątpliwie przyczyniła się do

201

rozwoju sadownictwa w rejonie oraz była naturalną

formą organizowania się sądeckich sadowników.

Jak

wynika z otrzymanych informacji, po roku 1989 spół-

dzielnia przeszła głęboką restrukturyzację celem lep-

szego dostosowania organizacji do nowych i wciąż

zmieniających się warunków ekonomicznych.

W obec-

nej chwili spółdzielnia zrzesza około 190 członków,

skupując od nich rocznie ok. 10 tys. ton warzyw i owo-

ców (ok. 75% stanowią jabłka).

Do ww. daty rynek

owoców i warzyw cieszył się względną swobodą go-

spodarczą – prywatna własność środków produkcji,

ceny rynkowe itp., dlatego też spółdzielnia przygoto-

wana była relatywnie lepiej do zmian, jakie zaszły po

1989 r., niż wiele podmiotów gospodarczych z innych

branż.

Była ona w stanie skutecznie konkurować

z różnymi organizacjami działającymi na rynku owo-

ców i warzyw do chwili, kiedy unijne środki pomoco-

we zaczęły napływać szerokim strumieniem tylko do

wybranych podmiotów gospodarczych, według nie-

zrozumiałych kryteriów.

Spółdzielnia Ogrodnicza Ziemi Sądeckiej dyspo-

nuje siecią 25 placówek detalicznych – sklepów spo-

żywczych na terenie Nowego Sącza, Starego Sącza,

Krynicy oraz pobliskich gmin, siecią punktów skupu

go, magazynami hurtowymi w Nowym Sączu i Sta-

rym Sączu, bazą chłodniczą do przygotowania owo-

ców miękkich na eksport oraz do przechowywania

ków ochrony roślin oraz sklepami nasienno-zaopa-

trzeniowymi.

W ramach „Zwiększenia wartości dodanej podsta-

Rozwoju Obszarów Wiejskich spółdzielnia wystąpiła

z wnioskiem o wsparcie finansowe budowy chłodni

i sortowni owoców w Łącku w wysokości 40% kosz-

tów inwestycji.

Obiekty te są im niezbędne do prowa-

dzenia działalności statutowej i skutecznego konku-

rowania z innymi dotowanymi podmiotami gospo-

darczymi.

Od trzech lat są gotowi do rozpoczęcia

inwestycji z udziałem środków unijnych, jednak

szansę na ich pozyskanie są znikome, gdyż fawory-

zowane są głównie grupy producenckie i podmioty

skonsolidowane.

Jak wynika z podanych informacji, grupy produ-

cenckie, które pełnią podobną funkcję i zadania, co

spółdzielnie ogrodnicze, mogą korzystać nie tylko

z dofinansowania do 75% i więcej kwalifikowanych

kosztów inwestycji, ale także w pierwszych latach

działalności z dotacji do osiągnięcia obrotu i pewnych

ulg podatkowych.

Spółdzielnie nie mają natomiast

możliwości korzystania z żadnych ulg lub preferencji.

W przypadku gdy na nisko rentowym rynku rol-

no-ogrodniczym konkuruje ze sobą grupa producen-

cka korzystająca ze wsparcia środków unijno-budże-

towych ze spółdzielnią działającą w oparciu o zasady

rynkowe, to działania drugiego podmiotu są skazane

na niepowodzenie.

Taka dyskryminacja jest więc sprzeczna z zasa-

dami gospodarki rynkowej, a także godzi w interesy

małej grupy sadowników, członków spółdzielni, nie-

zrzeszonych w grupy producenckie.

Działania te

stwarzają poważne zagrożenia dla wolności gospo-

darczej opartej na równym traktowaniu wszystkich

podmiotów działających w określonej przestrzeni go-

spodarczej.

Kilkuset członków winno mieć taki sam dostęp

do środków pomocowych, jaki mają dzisiaj dziesiątki

sadowników z grup producenckich.

Dzielenie sadow-

ników i ich organizacji na lepsze i gorsze jest niespra-

wiedliwe i niezrozumiałe.

Rodzi to nie tylko frustra-

cję u producentów owoców i warzyw posiadających

mniejsze powierzchniowo gospodarstwa, ale przede

wszystkim utratę zaufania do państwa.

W związku z przedstawionym powyżej problemem

zwracam się z zapytaniem:

1.

Czy jest możliwa zmiana zasad przydziału unij-

nych i budżetowych środków pomocowych kierowa-

nych w ramach działania „Zwiększenie wartości do-

danej podstawowej produkcji rolnej i leśnej” objętego

Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich, tak aby

spółdzielnie ogrodnicze miały możliwość korzystania

z nich, jak inne grupy producenckie pełniące podob-

ną funkcję i zadania?

2.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo

na rzecz producentów owoców i warzyw posiadają-

cych mniejsze powierzchniowo gospodarstwa, aby nie

byli spychani na boczny tor życia gospodarczego oraz

nie czuli się marginalizowani?

ków spółdzielni winno mieć taki sam dostęp do środ-

ków pomocowych, jaki mają dziesiątki sadowników

z grup producenckich?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15347)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie dramatycznej sytuacji

setek tysięcy polskich niedożywionych dzieci

Jednym z przedwyborczych zapewnień Pana Pre-

miera było rozwiązanie problemu głodnych dzieci

w Polsce.

Na dzień dzisiejszy sytuacja wygląda jed-

nak jeszcze bardziej dramatycznie.

Żyjemy w XXI w.,

w kraju leżącym w środku Europy, a przede wszyst-

kim kraju samowystarczalnym pod względem żywie-

niowym, to jednak wiele zamieszkujących go dzieci

cierpi głód.

Z denuncjacji medialnych wynika, że co

głodnych polskich dzieci z klas 1–3 szacowana jest

na 800 tys.

202

Ponadto należy zaznaczyć, że na arenie europej-

skiej sytuacja ta stawia nasz kraj w bardzo złym

świetle, gdyż niedożywionych dzieci więcej jest tylko

w Rumunii i Bułgarii.

Z badania przeprowadzonego na zlecenie Polskiej

93% gmin wdrożyło przynajmniej jeden program mający

na celu dożywianie dzieci, to w wielu przypadkach nie

otrzymują one ciepłego posiłku, tylko np. jabłko, sok lub

szklankę mleka.

Ponad 70% dzieci jest objętych w szko-

łach jakimś programem dożywiania, ale tylko w 28%

szkół żywność wydawana jest w miarę potrzeb uczniów.

Problem ten jest wyjątkowo poważny, gdyż dotyka

najmłodszych obywateli i pociąga za sobą wiele po-

ważnych i przykrych skutków.

Niedożywienie jest

istotnym zagrożeniem dla prawidłowego rozwoju

dzieci, powodem osłabienia, źródłem trudności z ucze-

niem się, a także częstą przyczyną aluzji ze strony

rówieśników i uszczypliwych uwag.

Nie trzeba uzasadniać, jakie skutki zdrowotne,

ekonomiczne i społeczne powoduje niedożywianie,

zwłaszcza w okresie do lat 15–16, kiedy to dla pra-

widłowego rozwoju organizmu konieczne jest zapew-

nienie odpowiednich składników odżywczych.

Niedożywione dzieci pochodzą często z rodzin,

go ciepłego posiłku w szkole.

Ubóstwo dzieci to nie

tylko kwestia dzieciństwa w biedzie.

To także problem

dziedziczenia ubóstwa, które całe rodziny na długie

lata pozostawia na marginesie życia społecznego.

W związku z dramatyczną sytuacją dotyczącą

najmłodszych obywateli i pociągającą za sobą wiele

poważnych i przykrych konsekwencji, zwracam się

z zapytaniem:

1.

Jakie działania mające na celu wyeliminowania

kwestii niedożywienia wśród polskich dzieci podej-

mie Pan Premier?

2.

Dlaczego po zapowiedziach, w których zapew-

niał Pan, iż problem głodnych dzieci w Polsce zosta-

nie pomyślnie rozwiązany, sytuacja wygląda tak dra-

matycznie?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 15348)

do ministra transportu,

dla kierowców

Od nowego roku polscy kierowcy przewożący to-

wary niebezpieczne nie mogą otrzymać zaświadczeń

z uprawnieniami ADR.

Powodem tego przestoju jest

zmiana wzoru blankietów.

Mimo iż zmiana ta weszła

ogłoszono przetarg na wykonanie zaświadczeń i do-

piero miesiąc później wyłoniono ich producenta.

Jak wynika z uzyskanych informacji, rząd zlecił

dalsze zadania marszałkom województw, ale nie

przekazał im na ten cel pieniędzy.

Bez dotacji celo-

wych samorządy wojewódzkie nie mogą więc podpi-

sać umowy z producentem, gdyż cena jednostkowa

spersonalizowanego zaświadczenia wzrosła ponad

dziesięciokrotnie, z 3,85 zł brutto do 40 zł.

Kierowcy przystępujący do egzaminu wpłacają kwo-

tę 50 zł na konto urzędu marszałkowskiego, która jed-

nak w 95% musi być przekazywana do budżetu państwa.

Marszałkowie nie mają prawnych możliwości zatrzyma-

nia tych środków w swoim budżecie, a do chwili obecnej

Kierowcy czują się oszukani, ponieważ zdali eg-

zaminy, uiścili wszelkie opłaty, a nadal nie wiedzą,

kiedy uzyskają zaświadczenia, bez których nie mogą

jeździć.

Prawdziwym dramatem jest sytuacja, kiedy

uprawnienia ADR są warunkiem przyjęcia do nowej

pracy.

Kierowca zdobywa te uprawnienia, ale przez

zaniedbania rządu nie może uzyskać zaświadczenia.

1.

Dlaczego samorządy mają być jednocześnie wy-

konawcą i sponsorem zadań należących do admini-

stracji rządowej?

2.

Kiedy kierowcy będą mogli odebrać swoje za-

świadczenia?

3.

Co będzie z kierowcami, którzy przez opóźnie-

nia w wydawaniu zaświadczeń nie otrzymają pracy

bądź stracą pracę?

I dlaczego państwo nie bierze od-

powiedzialności za przyczynienie się do problemów

swoich obywateli?

4.

Czy rząd planuje uprościć poszkodowanym kie-

rowcom zdobywanie innych kategorii prawa jazdy

jako np. formę zadośćuczynienia za opóźnienia w wy-

dawaniu zaświadczeń i z tym związanych strat?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 15349)

do ministra transportu,

Podróż samolotem to coraz popularniejsza forma

transportu na świecie, ale też w Polsce.

Jej pierwszy

203

etap rozpoczyna się na lotnisku.

To tu realizowane

są liczne procedury mające za zadanie zapewnić bez-

pieczny lot do miejsca przeznaczenia.

Na stronie in-

ternetowej Urzędu Lotnictwa Cywilnego można uzy-

skać informację iż „w celu zapewnienia odpowiednie-

go poziomu ochrony i bezpieczeństwa w transporcie

lotniczym wszyscy pasażerowie oraz ich bagaże pod-

dawani są kontroli bezpieczeństwa”.

Przygotowując

się do takiej kontroli bezpieczeństwa, można uzyskać

też informację, że „zaleca się umieszczanie przedmio-

tów delikatnych w bagażu kabinowym.

Komputery

przenośne oraz wszelkie pozostałe duże urządzenia

elektryczne należy wyjąć z bagażu kabinowego przed

jego kontrolą bezpieczeństwa i przełożyć operatorowi

kontroli bezpieczeństwa”.

Bezpieczna podróż jest

oczekiwaniem każdego podróżnego, natomiast za-

pewnienie go to priorytet dla zarządzającego portem

lotniczym oraz innych podmiotów realizujących za-

dania z tego zakresu.

Sami pasażerowie, uczestni-

cząc w tym procesie, powszechnie akceptują kontro-

lę bezpieczeństwa osób i bagażu, która jest najbar-

dziej namacalnym dla podróżnych elementem całego

systemu.

Kontrola bezpieczeństwa, której jednym z etapów

jest kontrola osobista podróżnego i manualna baga-

żu, dotyka bardzo delikatnej sfery, jaką jest godność,

prywatność oraz wolność.

Aby nie doszło do narusze-

nia sfery dóbr osobistych, proces musi odbywać się

według zasad mieszczących się w ramach prawa i nie

może zrażać do korzystania z transportu lotniczego.

Za przykład złego podejścia do pasażerów i wyko-

nywanych obowiązków posłużyć może moje ostatnie

doświadczenie z dnia 3 marca br. Zdarzenie miało

miejsce na terminalu krajowym lotniska Okęcie

w Warszawie, gdzie bagaże wszystkich podróżnych

były poddawane przedłużającej się kontroli.

Pomimo

pytań, dlaczego z bagażu muszą być wyjmowane,

oprócz komputerów, telefonów komórkowych, także

słuchawki do telefonu czy pendrive, osoby przepro-

wadzające kontrole bezpieczeństwa ograniczały się

do stwierdzenia, że tylko egzekwują przepisy unijne.

Cała ta sytuacja powodowała przedłużanie się odpra-

wy oraz zdenerwowanie pasażerów.

Uznając konieczność kontroli bezpieczeństwa,

pracownicy P.P. Porty Lotnicze nie powinni podczas

kontroli nadużywać swoich uprawnień.

Rzutuje to

niestety bardzo niekorzystnie na postrzeganie pol-

skiego przewoźnika lotniczego, Polaków i całego na-

szego państwa.

Większość pasażerów nie rozróżnia,

że P.P. Porty Lotnicze to inny podmiot niż np. linie

lotnicze LOT, a więc nieprzyjemne doświadczenia na

bramkach bezpieczeństwa przekładają się na niechęć

do latania.

Ponadto dla wielu osób, szczególnie obcokrajow-

ców, korzystających z innych europejskich lotnisk

uciążliwością jest już samo zdejmowanie butów, po-

nieważ na większości lotnisk nie ma takiej potrzeby.

W razie wątpliwości buty prześwietla się bez zdejmo-

wania na specjalnym urządzeniu.

A już na pewno na

żadnym lotnisku w UE pracownicy nie wyjmują

wszystkiego z bagażu pasażera, aby odnaleźć niewy-

jęte słuchawki czy pendrive’a.

W jakim więc świetle

zachowanie służb bezpieczeństwa stawia Polskę

w oczach przyjezdnych gości?

W ostatnim okresie słyszymy np. o cenach promo-

cyjnych na bilety PLL LOT mających zachęcić do ko-

rzystania z tego przewoźnika i w ogóle zachęcić do

latania.

Zastanawia więc, jaka jest spójność działań

w tym obszarze.

Obniżymy ceny biletów i jednocześnie zrobimy

wszystko, aby zniechęcić do latania?!

1.

Jakie przepisy unijne nakazują wyjęcie z bagażu

kabinowego, przed jego kontrolą bezpieczeństwa,

pendrive’ów oraz innych drobnych przedmiotów i przed-

kładanie ich operatorowi kontroli bezpieczeństwa?

2.

Czy słuchawki przewodowe są urządzeniem

elektronicznym podlegającym oddzielnej kontroli

bezpieczeństwa?

3.

Czy takie przeprowadzanie kontroli bezpie-

czeństwa przez pracowników P.P. Porty Lotnicze bę-

dzie standardem na lotnisku Okęcie, czy był to jed-

norazowy incydent?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 15350)

do ministra transportu,

skiego wpływają liczne interwencje w związku z opub-

likowaną listą linii wstępnie wyłączonych z eksploa-

tacji z końcem grudnia 2013 r.

Włodarze czterech

miast: Skarżyska-Kamiennej, Starachowic, Ostrowca

Świętokrzyskiego i Końskich złożyli zdecydowany

sprzeciw do Zarządu PKP Polskie Linie Kolejowe SA

w sprawie wyłączenia z eksploatacji L25 na odcinku

Tomaszów Mazowiecki – Skarżysko-Kamienna.

W przesłanym do PKP piśmie czytamy m.in.: Od

szeregu lat samorządy miast północnej części woje-

wództwa zabiegają o poprawę dostępności komuni-

kacyjnej zarówno poprzez modernizację infrastruk-

tury drogowej, jak i kolejowej, w tym linii 25, w aspek-

cie możliwości dalszego rozwoju czterech najwięk-

szych miast (po Kielcach) naszego województwa.

W aktualizacji strategii województwa świętokrzy-

skiego do roku 2020 znalazł się zapis o konieczności

modernizacji i elektryfikacji linii 25 na odcinku To-

204

maszów Mazowiecki – Skarżysko.

Należy również

zauważyć, że w 2012 r. kosztem 30 mln zł zmoderni-

zowano odcinek z Ostrowca Świętokrzyskiego do Sta-

rachowic.

Trwają również prace nad modernizacją

odcinka Skarżysko – Ocice.

Biorąc powyższe pod

uwagę, nie możemy zaakceptować możliwości wyłą-

czenia z eksploatacji linii na odcinku Tomaszów Ma-

zowiecki – Skarżysko.

Jak wykazują liczne przykłady, zbyt pochopnie

mieć wyjątkowo negatywne skutki dla zrównoważo-

nego rozwoju transportu w regionie, dla społeczności

lokalnych oraz przedsiębiorstw wykorzystujących

bądź mogących wykorzystywać transport kolejowy.

Linia 25 jest jedynym szlakiem kolejowym łączącym

świętokrzyskie i łódzkie.

możliwości podjęcia decyzji o utrzymaniu eksploata-

szów Mazowiecki – Skarżysko-Kamienna?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 7 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15351)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

egzaminów doktoranckich

Szanowna Pani Minister!

Polski system szkolni-

ctwa wyższego stawia przed adeptami nauki wiele

wymagań.

W dzisiejszej dobie walki wśród młodych

ludzi o godne warunki pracy i płacy oraz stałe za-

trudnienie, które zapewni im spokojną egzystencję,

rynek pracy stawia coraz to nowe wyzwania.

W związ-

ku z tym wielu z nich, młodych, podejmuje decyzję

o kontynuowania nauki w szkołach wyższych i zdo-

bywaniu dodatkowej wiedzy.

Nierzadko zdarza się

również tak, iż młodzież zachęcona zdobywaniem

wiedzy oraz poszerzeniem swoich umiejętności po-

stanawia kontynuować karierę naukową.

Według danych za rok akademicki 2010/2011

w Polsce w studiach doktoranckich uczestniczyło ok.

37,5 tys. osób.

Warto zauważyć, iż liczba osób chęt-

nych do dalszego zdobywania wiedzy oraz podejmo-

wania studiów doktoranckich rokrocznie wzrasta.

Statystyki wskazują, iż na przełomie 2000 i 2001 r.

doktorantów w Polsce było o 10 tys. mniej niż w chwi-

li obecnej.

W związku z tak wielkim postępem wskazującym

na chęć rozwoju młodych naukowców również legis-

lacja powinna spełniać oczekiwania studentów.

Ta-

kim też celom miała służyć ostatnia nowelizacja

przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym z 18 mar-

ca 2011 r.

Jednakże po wejściu w życie nowych prze-

pisów okazało się, iż wprowadzają one szerokie pole

do ich interpretacji dla jednostek prowadzących stu-

dia doktoranckie.

Przede wszystkim każda uczelnia wyższa posia-

dająca uprawnienia do prowadzenia studiów dokto-

ranckich samodzielnie ustala terminy zdawania eg-

zaminów doktoranckich.

Często zdarza się również

tak, iż na krajowych uczelniach warunki zdawania

wyszczególnionych egzaminów przeprowadzanych

w toku studiów doktoranckich – jak i egzaminu koń-

czącego ten etap nauki – znacznie różnią się od sie-

bie.

Omawiana nowelizacja wprowadziła również

niejednolity system punktów i innych przesłanek ko-

niecznych do przystąpienia do egzaminu.

W poprzed-

nio obowiązującym systemie doktorant musiał opub-

likować dwie punktowane publikacje, co było wystar-

czające do przystąpienia przez niego do egzaminu.

Obecnie natomiast wprowadzono system punktowy,

który nie zakreśla szczegółowo, ile ani jakie publika-

cje należy wydać przed przystąpieniem do egzaminu.

Wprowadza to pewnego rodzaju zamieszanie, a uczel-

nie uznaniowo stosują ustawowe wytyczne.

Należałoby ponownie zastanowić się nad noweli-

zacją omawianej ustawy bądź aktów wykonawczych

do niej, tak aby na terenie całego kraju obowiązywa-

ły tożsame zasady egzaminowania studentów stu-

diów doktoranckich.

1.

Jakie jest Pani stanowisko w przedmiotowej

sprawie?

2.

Czy nie uważa Pani, iż niejednolite warunki

egzaminacyjne prowadzą do sytuacji niepożądanych,

jak uprzywilejowanie jednych studentów kosztem in-

nych?

Jeśli tak, jak zamierza zmienić Pani obecną

sytuację?

Jeśli nie, bardzo proszę o wyjaśnienie.

3.

Czy studenci, którzy podjęli naukę przed wpro-

wadzeniem omawianej nowelizacji, będą mogli ją do-

kończyć w starym systemie, czy też będą ich obowią-

zywały nowe regulacje?

4.

Czy nie uważa Pani, że wobec powyższego war-

to byłoby wprowadzić przepisy przejściowe umożli-

wiające obecnym doktorantom kontynuowanie nauki

na zasadach, na jakich ją rozpoczęli?

5.

Jeśli do doktorantów rozpoczynających naukę

przed wejściem w życie znowelizowanej ustawy będą

stosowane już nowe przepisy, to jak Pani zdaniem

odniesie się to do zasady lex retro non agit?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

Chełm, dnia 7 marca 2013 r.

205

Interpelacja

(nr 15352)

do ministra zdrowia

w sprawie potencjalnego zagrożenia

skażeniem gleby i wody pitnej

Szanowny Panie Ministrze!

Polska jest krajem róż-

norodnym nie tylko pod względem demograficznym,

ale również pod względem budowy geologicznej czy też

ukształtowania terenu.

W naszym kraju występują

góry, wzniesienia, wyżyny, doliny, a także niziny.

Ta-

kie uwarunkowania geologiczne sprawiają, że Polska

jest krajem interesującym.

Jednakże jego usytuowa-

nie, jak również ukształtowanie terenu, a nawet nie-

które warunki demograficzne niosą ze sobą potencjal-

ne niebezpieczeństwo.

Istotnym czynnikiem jest pro-

ces pochówku zmarłych, zwłaszcza na terenach zale-

wowych narażonych na podtopienia podczas obfitych

opadów lub powodzi nawiedzających nasz kraj.

Wiadomym jest, iż śmierć człowieka jest nie-

uchronną konsekwencją jego egzystencji na tym świe-

cie.

W każdej polskiej miejscowości, niezależnie od jej

rozmiaru, znajdują się miejsca pochówku zmarłych.

Niekiedy są to ogromne nekropolie, jak np. w Warsza-

wie, Krakowie czy Lublinie, a czasem niewielkie przy-

drożne cmentarze, na których spoczywają mieszkańcy

pobliskiej wsi.

Tradycja chowania zmarłych jest silnie

zakorzeniona w społeczeństwie, a groby, w których

składane są trumny, otaczane są czcią i opieką.

Istnieją dwa najbardziej popularne sposoby po-

chówku zmarłych.

Trumnę składa się w wydrążonej

w ziemi jamie, a następnie zasypuje się ją i przykry-

wa nagrobkiem bądź też, co często spotykane jest

przy dużych grobowcach rodzinnych, trumny ukła-

dane są w murowanych grobowcach.

Zaznaczenie

tych sposobów i różnic między nimi jest istotne ze

względu na proces rozkładania się zwłok.

Oczywiste

jest, iż zwłoki ludzkie ulegną szybszemu rozkładowi

w środowisku naturalnym, gdzie bez przeszkód mogą

zachodzić naturalne procesy gnilne.

Tymczasem be-

tonowe „okucie” grobów stwarza sztuczne warunki,

a zwłoki w szczelnie zamkniętych trumnach rozkła-

dają się o wiele dłużej niż w warunkach naturalnych.

Unikalne położenie Polski, ukształtowanie terenu

oraz warunki klimatyczne często są powodem kata-

klizmów nawiedzających nasz kraj.

Powodzie nękają

Polskę i jej obywateli od niepamiętnych czasów.

Jed-

ną z największych była tak zwana powódź tysiąclecia

z 1997 r., kiedy to pod wodą znalazła się duża część

zachodniej i południowej Polski.

W 2010 r. nasz kraj

dotknęła kolejna fala powodzi, której skutkiem był

paraliż prawie całej południowej jego części.

W okre-

sie letnim Polacy narażeni są na powodzie, muszą

borykać się z konsekwencjami spowodowanymi

zniszczeniem ich dobytku przez napływającą wodę.

Wskazać należy, iż na tego rodzaju kataklizm nara-

żone są również cmentarze i znajdujące się tam gro-

by, zwłaszcza te położone na nizinach, blisko rzek

i na terenach zalewowych.

Podniesiony poziom wody

podmywa grobowce, zarówno te mieszczące betono-

we zabudowania, jak i te, w których trumny umiesz-

czone są w ziemi.

Podmywanie grobów powoduje, iż

woda dostaje się również do trumien.

W skrajnych

ny pod wpływem siły wody poza miejsce pochówku

lub nawet poza obszar cmentarza.

Z takimi zdarze-

niami mieliśmy już do czynienia podczas poprzed-

nich powodzi.

Sytuacja taka powoduje realne zagro-

żenie skażenia gleby, wód gruntowych oraz skażenia

wody pitnej.

Wiadomym bowiem jest, iż podczas roz-

kładu zwłok zachodzą rozmaite procesy chemiczne

szkodliwe dla środowiska, jak i dla zdrowia ludzi.

Istnieje także możliwość rozprzestrzenienia się bak-

terii, wirusów, w skrajnych przypadkach może dojść

do powstania epidemii.

Należy opracować procedury

i zasady postępowania, które w przyszłości będą za-

pobiegać tego typu zdarzeniom.

1.

Jakie jest Pańskie stanowisko w przedmiotowej

2.

Czy Pańskim zdaniem obecnie obowiązujące

procedury pochówku zmarłych w pełni zabezpiecza-

ją trumny i znajdujące się w nich zwłoki przed eks-

tremalnymi sytuacjami, do jakich może dojść właśnie

podczas powodzi?

Jeśli nie, jakie kroki zostaną pod-

jęte w celu zmiany obecnego stanu rzeczy?

3.

Podczas wielkich kataklizmów, choćby z 1997

i 2010 r., z pewnością dochodziło do incydentów pod-

mywania grobów, zalewania trumien czy nawet ich

wypływania z grobowców.

Czy w owym czasie zosta-

ły podjęte odpowiednie czynności zmierzające do za-

pobieżenia skażeniom gleby lub wód gruntowych?

4.

Czy badano okolice podtopionych cmentarzy na

obecność niebezpiecznych dla zdrowia bakterii, tok-

syn lub związków chemicznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

Interpelacja

(nr 15353)

do ministra zdrowia

oraz

Mimo że według danych w Polsce transplantolo-

gia i opieka nad pacjentem po przeszczepie rozwija

206

się dynamicznie, placówki dysponują odpowiednim

zapleczem, a Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fun-

dusz Zdrowia posiadają środki finansowe, to tematy-

ka dotycząca dawców jest nadal ogromnym proble-

mem i wyzwaniem, jakie stoi przed społeczeństwem.

Polskie prawodawstwo uznawane jest za przyja-

zne transplantologii.

Dawcą narządów może zostać

każdy dorosły, kto nie złoży swojego oświadczenia

w rejestrze sprzeciwów.

W praktyce jednak lekarze

nie dokonują pobrania narządów bez zgody rodziny.

Liczba sprzeciwów zmniejsza się z każdym rokiem,

ale nie oznacza to rozwiązania problemu, tym bar-

dziej że większość społeczeństwa nie jest świadoma

istnienia zasady zgody domniemanej.

Tylko niewiel-

ki procent ludności posiada wiedzę na temat tzw.

oświadczenia woli, czyli dokumentu, który powinno

się nosić przy sobie i w którym informujemy o naszej

zgodzie na ewentualne pobranie organów po śmierci.

Prowadzonych jest wiele akcji i kampanii społecz-

nych, gdyż sami lekarze nie zmienią sytuacji.

W świa-

domości wielu ludzi ten temat nie istnieje do czasu,

gdy sami nie spotkają się z problemem.

Transplanto-

logia nie może być tematem tabu.

Według danych Ministerstwa Zdrowia w ubie-

głym roku padł rekord w historii polskiej transplan-

tologii, przeszczepiono 1610 narządów, w tym od

zmarłych dawców 1545.

W porównaniu do roku 2011

w 2012 r. liczba wszystkich przeszczepionych narzą-

dów wzrosła o 9,4%, wykonano 139 więcej przeszcze-

pów.

Tę pozytywną tendencję należałoby wzmocnić

poprzez regulacje prawne, jakie mógłby zapropono-

wać rząd.

W związku z tym, że od stycznia 2013 r. wydawa-

ne są nowe prawa jazdy, natomiast od roku 2015 prze-

widywane jest wprowadzenie unowocześnionych do-

wodów osobistych, padają postulaty, by wzorem wie-

lu krajów europejskich w formularzach składanych

w związku z wydaniem prawa jazdy oraz dowodu

osobistego znajdowała się dodatkowa rubryka, w któ-

rej każdy obywatel mógłby wyrazić zgodę lub niezgo-

dę na pobranie narządów w przypadku nagłej śmier-

ci.

Wypełnienie takiego formularza odbywać się po-

winno w warunkach zapewniających zachowanie

pełnej dyskrecji.

Podnoszone są propozycje, że informacja taka mo-

głaby być umieszczana w postaci litery „D” (donor

– dawca) w dowodach osobistych oraz prawach jazdy

do natychmiastowego zidentyfikowania przez służby

medyczne.

Jak podają lekarze, narządy mogą być

przydatne przez ok. 6 godzin od chwili śmierci.

Uzy-

skanie w takim czasie zgody rodziny, często dostar-

czenie narządów do szpitali oddalonych o setki kilo-

metrów od miejsca zgonu spowalniają procedury,

niejednokrotnie zupełnie je eliminują, jako formę

ratowania innego życia.

dzenia takich zmian prawnych, które umożliwiałyby

zwiększenie efektywności transplantologii w Polsce?

2.

Czy nie należałoby umieszczać w dowodach oso-

bistych oraz prawach jazdy prostych, przejrzystych

informacji, np. poprzez dodanie litery „D”, w przy-

padku osób, które zdeklarują wolę oddania swych

narządów w przypadku nagłej śmierci?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

(nr 15354)

do ministra środowiska

w sprawie finansowania planów

ochrony parków krajobrazowych przez

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

dotyczącą finansowania planów ochrony parków kra-

jobrazowych przez Narodowy Fundusz Ochrony

rody (pismo nr DOP-OC.600.217.2012.MK i DOP-

-OC.600.2017.2012.MK-2).

Ponieważ jestem aktywnie zaangażowany w pra-

ce na rzecz ochrony przyrody i krajobrazu, propono-

wane w ustawie zmiany wzbudziły tym większy nie-

pokój.

Miałem nadzieję, że pierwsze z wyżej wymie-

nionych pism w części dotyczącej finansowania pla-

nów ochrony dla parków krajobrazowych i osłabienia

ich roli w zakresie ochrony przyrody jest jedynie

przykrym nieporozumieniem, niewywierającym żad-

nych skutków faktycznych.

Potwierdzeniem tego

przypuszczenia mogłoby być drugie pismo, jednakże

muszę z przykrością stwierdzić, iż tak nie jest.

W ostatnim bowiem czasie otrzymałem do wglądu

pismo NFOŚiGW nr NF/DM/sb/2219/2013 z 28 stycz-

nia 2013 r., w którym narodowy fundusz, powołując

się na zalecenia zawarte w pierwszym z pism, zdecy-

dowanie odmawia dofinansowania wykonania pla-

nów ochrony parków krajobrazowych w wojewódz-

twie małopolskim.

Również kolejna kwestia, jaką jest rola parków

krajobrazowych w systemie ochrony przyrody i kra-

jobrazu oraz związane z tym planowanie zmian usta-

wy o ochronie przyrody, jest wielce niepokojąca.

W świetle dotychczasowych negatywnych doświad-

czeń służb parków krajobrazowych zmiany mogą

wprowadzić znaczne osłabienie kadrowo-majątkowo-

-finansowe w momencie tworzenia RDOŚ.

Pozbawie-

nie jakichkolwiek uprawnień decyzyjnych (nawet

207

z upoważnienia) w zakresie wpływu na kształtowa-

nie krajobrazu i ochronę środowiska przyrodniczego

i przekazanie ich dyrektorowi RDOŚ dodatkowo uza-

sadnia niepokój.

Zgadzam się ze stwierdzeniem Pana Ministra, iż

istniejące w naszym kraju regulacje prawne z zakre-

su ochrony środowiska nie zapewniają wystarczają-

cych możliwości skutecznego chronienia krajobrazu.

Jednakże moje obawy budzi sposób rozwiązania tego

problemu.

Mówi się o nieporozumieniu, a NFOŚiGW

odmawia jednak dofinansowania planów.

Oby nowe

propozycje uregulowań prawnych nie oznaczały

w praktyce dalszego osłabiania służb parków krajo-

brazowych, ograniczając je jedynie do roli edukato-

rów.

Oznaczałoby to całkowite odcięcie tych służb od

wpływu na ochronę przyrody i krajobrazu i zaprze-

paszczenie dorobku ponad 30 lat pracy, jaką one same

i środowiska z nimi związane wykonały dla dobra

naszej ojczystej przyrody.

W tym miejscu należy przypomnieć ideę znamie-

nitych twórców tej formy ochrony przyrody – „ochro-

na przyrody i krajobrazu w warunkach zrównowa-

żonego rozwoju”.

Na przestrzeni minionych 15 lat

kolejne zmiany w ustawach skutecznie deprecjono-

wały rolę tych służb w realizacji ochrony przyrody

i krajobrazu.

Obserwowaliśmy notoryczne osłabianie

ich kompetencji i praktycznego wpływu na kształto-

wanie krajobrazu.

Szanowny Panie Ministrze, mam świadomość ko-

nieczności implementowania w prawie polskim zapi-

sów Europejskiej konwencji krajobrazowej, jednakże

w mojej opinii zmiany w prawie powinny przyczynić

się do umocnienia roli i pozycji służb parków krajo-

brazowych.

Dlatego, mając powyższe na uwadze, kie-

1.

Czy i kiedy nastąpi faktyczne odblokowanie fi-

nansowania wykonania planów ochrony parków kra-

jobrazowych przez NFOŚiGW?

przyrody w zakresie wyżej poruszonym, a jeśli tak,

3.

Czy przewiduje się jednoznaczne zdefiniowanie

uchwały sejmiku w sprawie planu ochrony parku

krajobrazowego jako aktu prawa miejscowego?

4.

Czy i jakie przewiduje się kompetencje dla mar-

szałka województwa jako organu ochrony przyrody

w zakresie funkcjonowania PK i OCHK i ochrony

krajobrazu?

5.

Jaka jest proponowana rola służb parków kra-

jobrazowych w ochronie przyrody i krajobrazu w no-

wych uregulowaniach prawnych?

6.

Czy i jakie konkretnie kompetencje będą prze-

widziane dla dyrektora parku w zakresie faktyczne-

go kierowania parkiem i wdrażania planu ochrony?

7.

Czy w nowych regulacjach przewiduje się okre-

ślenie zakresu zadań ochronnych dla OCHK oraz

zasad ich sporządzania i wdrażania?

8.

Czy przewiduje się ustawowe uregulowanie re-

lacji dwóch organów ochrony przyrody na poziomie

wojewódzkim, jakimi są marszałek i dyrektor RDOŚ?

9.

Czy przewiduje Pan Minister włączenie do prac

nad nowymi regulacjami w charakterze konsultacyj-

nym Porozumienia Parków Krajobrazowych Polski,

jako reprezentacji tego środowiska?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 15355)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W komunikacie z 15 lu-

tego 2013 r. spółka PKP Polskie Linie Kolejowe SA

poinformowała o powzięciu decyzji dotyczącej czaso-

wego wyłączenia z eksploatacji około 2 tys. km linii

kolejowych, w tym przeszło 86-kilometrowego odcin-

ka między Tomaszowem Mazowieckim a Skarży-

skiem-Kamienną (na linii nr 25 między Łodzią Ka-

liską a Dębicą).

Jednocześnie jeszcze niespełna miesiąc wcześniej,

tj. 17 stycznia 2013 r., PKP Polskie Linie Kolejowe

SA oraz marszałek województwa łódzkiego podpisa-

li porozumienie w sprawie wspierania prioryteto-

wych inwestycji w infrastrukturę kolejową w woje-

wództwie łódzkim.

Za takie uznano m.in. rewitaliza-

dzy Tomaszowem Mazowieckim a Opocznem.

PKP

Polskie Linie Kolejowe SA w istocie zobowiązały się

dążyć, wspólnie z marszałkiem województwa łódz-

kiego, do realizacji wspomnianych inwestycji, ale jed-

nocześnie po niespełna miesiącu ogłosiło wstrzyma-

nie eksploatacji wspomnianego odcinka linii 25.

Warto w tym miejscu przypomnieć, że przebudo-

wa odcinka Tomaszów Mazowiecki – Słomianka po-

łączona z budową łącznicy do Centralnej Magistrali

kości w Polsce i jako taka stanowi, wraz z całą trasą

„Y”, fragment kompleksowej sieci transportowej

w ramach TEN-T, czyli transeuropejskiej sieci trans-

portowej.

Oznacza to, iż projekt został wcześniej uzna-

spodarczego regionu, kraju i Europy w przyszłości.

przez największe miasta województwa świętokrzy-

skiego.

Obecnie na odcinku Skarżysko – Tomaszów

Mazowiecki odbywa się ruch towarowy oraz przewo-

208

zy pasażerskie w relacji Tomaszów Mazowiecki

– Opoczno – Tomaszów Mazowiecki.

W latach 2010–

2012 na przedmiotowym odcinku linii został wyko-

nany duży zakres robót utrzymaniowo-naprawczych

dotyczący m.in. mechanicznego oczyszczenia podsyp-

ki, podbicia toru, wymiany podkładów, odbudowy

niowej.

Wykonanie powyższych robót pozwoliło na

„dochodową”.

Wzdłuż linii skupionych jest i działa

ne umowy na dzierżawę infrastruktury kolejowej

diagnostycznych, utrzymanie urządzeń SRK oraz

pociągów (w tym 1 umowa – wojskowy tor bocznicy

kolejowej, WBK).

Firmy do prowadzenia swojej dzia-

łalności celowo wybrały sąsiedztwo torów kolejo-

wych ze względu na możliwość przewożenia przesy-

łek transportem kolejowym.

Ponadto usytuowanie

kilku dużych bocznic uniemożliwia wręcz korzysta-

też przedsiębiorcy skazani są na kolej, m.in. bocz-

nica GASPOL.

Z punktu widzenia przedsiębiorców

istotny jest również fakt zainwestowania dużych

środków finansowych w uruchomienie swojej dzia-

łalności i rozbudowę już istniejącej infrastruktury.

Działające firmy bardziej liczyły się z ekspansją na

tym odcinku aniżeli jej zamknięciem.

Kolejnym elementem przemawiającym za zosta-

PKP PLK SA długoterminowej umowy z firmą Dal-

dzierżawę infrastruktury na stacji Jeleń przezna-

czonej pod budowę bazy przeładunkowej biomasy.

Wybór tej lokalizacji przez ww. firmę nie był bez

portem kolejowym.

Do linii nr 25 przynależą duże

bocznice kolejowe, tj. Kopalnia Piasku Kwarcowego

Grudzeń-Las na stacji Bratków, GASPOL SA na sta-

cji Stąporków, Energo-Gaz na stacji Końskie, Ba-

rycz na stacji Nałęcz (bocznica o znaczeniu strate-

gicznym przyjmująca przesyłki całopociągowe z pa-

liwem).

Dodatkowo dzierżawiona jest infrastruktu-

ra kolejowa przez firmy: Opoczno SA na stacji

Opoczno, Rejonowy Zarząd Infrastruktury w Bydgosz-

czy (bocznica wojskowa), Dalkia Paliwa sp. z o.o.,

spółka jawna.

W celu obniżenia kosztów utrzymania

linii zakład prowadzi od wielu lat działania około-

zatrudnieniowe, mające na celu poprawę bezpie-

czeństwa przy jednoczesnym zmniejszeniu zatrud-

nienia (w latach 2003–2010 w wyniku podjętych

Pozostawieniem tego odcinka linii kolejowej w eks-

ploatacji są zainteresowane samorządy gminne.

Dla

-Kamienna dofinansował zadanie związane ze zmia-

kowska w wysokości 50% ogólnych kosztów.

Ważnym elementem przemawiającym za pozosta-

wieniem eksploatacji linii nr 25 na omawianym od-

cinku jest strategia rozwoju woj. świętokrzyskiego do

roku 2020.

W strategii tej w związku z planowaną

oraz modernizacją drogi S7, a także wolnymi terena-

mi pod inwestycje w bezpośrednim sąsiedztwie węzła

jowego.

W efekcie istnieje szansa stworzenia docelo-

wo centrum logistycznego zaopatrującego wojewódz-

twa sąsiadujące z województwem świętokrzyskim.

cję linii kolejowej nr 25 na odcinku Skarżysko-Ka-

mienna – Tomaszów Mazowiecki.

Jak wynika z powyższego, linia nr 25 posiada

zowiecki do stacji Skarżysko Kamienna pozbawi rów-

nież PKP PLK SA przychodów z tytułu świadczenia

pociągów.

Przewozy prowadzone są głównie przez

PKP Cargo, jak również przewoźników spoza Grupy

PKP, m.in. Zakład Inżynierii Kolejowej Leśkiewicz,

Kosmala spółka jawna, Sandomierz, Rail Polska, Eu-

ronaft, DB Schenker.

ich doniosłą naturą społeczną zwracamy się do Pana

miotowej sprawie oraz o odpowiedź na pytania:

Jakie były przesłanki powzięcia decyzji o czaso-

Jak kształtuje się wykorzystanie linii w ruchu bie-

żącym, zwłaszcza w zakresie transportu towarowego?

Jaki wpływ będzie miało wstrzymanie eksploata-

cji odcinka na finansowanie i realizację projektu wpi-

sanego do kompleksowej sieci transportowej w ra-

mach TEN-T, w tym w szczególności czy czasowe

Posłowie Marzena Okła-Drewnowicz

i Cezary Grabarczyk

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

209

Interpelacja

(nr 15356)

do ministra transportu,

w sprawie prawidłowości rozliczeń wpływów

Składam interpelację do Pana Ministra w spra-

wie prawidłowości rozliczeń wpływów uzyskiwanych

sie do 30 czerwca 2011 r.

Kontrolę o zakresie mojej interpelacji wykonała

w 2010 r.

Najwyższa Izba Kontroli pt. „Prawidłowość

rozliczania opłat za przejazd po drogach krajowych”.

Obejmowała ona lata 2004–2009.

Kontrolę przepro-

wadzono w:

strad w Warszawie (dalej GDDKiA),

— Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowe -

go w Warszawie (dalej BOTM)

oraz u 3 dystrybutorów kart opłaty drogowej:

a) w Stowarzyszeniu Przewoźników Krajowych

wskiej w Ostrowi Mazowieckiej (dalej SPKiMSZO),

b) w Stowarzyszeniu Prywatnych Przewoźników

Międzynarodowych w Warszawie (dalej SPPM),

c) w Małopolskim Zrzeszeniu Międzynarodowych

Przewoźników Drogowych Stary Sącz z siedzibą

w Nowym Sączu (dalej MZMPD).

Podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypo-

spolitej Polskiej przewóz drogowy były zobowiązane

do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodo-

wego po drogach krajowych.

Obowiązek wnoszenia

tych opłat określony został w art. 42 ustawy o trans-

porcie drogowym.

Przepis ten tracił moc z dniem

licznych oraz niektórych innych ustaw.

Ustawa o transporcie drogowym wyszczególniła

wyłączenia z obowiązku uiszczania tych opłat.

Stawki

opłaty uzależnione zostały od czasu przejazdu po dro-

gach krajowych, rodzaju pojazdu samochodowego, licz-

by osi oraz emisji spalin pojazdu.

Ustaliła również, że

opłata może być w szczególności wnoszona w:

— BOTM,

— urzędach celnych,

— stacjach benzynowych,

— polskich organizacjach zrzeszających przewoź -

ników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym.

Przy tym jako warunek pobierania opłaty przez

przedsiębiorców prowadzących stacje benzynowe i pol-

skie organizacje zrzeszające przewoźników drogo-

wych o zasięgu ogólnokrajowym przyjęto zawarcie

przez nie porozumień z BOTM.

Ustawa o transporcie drogowym (art. 42 ust. 6)

wprowadziła wymóg określenia w ww. porozumie-

niach w szczególności:

— sposobu zabezpieczenia przekazywanych kart

opłaty drogowej uniemożliwiającego dostęp do nich

osobom niepowołanym,

— wyposażenia w odpowiednie urządzenia gwa -

rantujące zabezpieczenie przed zaginięciem, znisz-

czeniem lub utratą dokumentów,

— obowiązku ubezpieczenia otrzymanych doku -

mentów od wszelkiego ryzyka związanego z ich zagi-

nięciem, zniszczeniem lub utratą,

— zasady rozliczania z BOTM w przypadku zagi -

nięcia, zniszczenia lub utraty otrzymanych doku-

mentów.

Opłata mogła być uiszczona jako: dobowa, sied-

miodniowa, miesięczna.

Do czerwca 2010 r. mogła

być uiszczana również opłata roczna, a od 13 lipca

2007 r. do 23 grudnia 2008 r. – opłata półroczna.

Na podstawie dyspozycji ustawy o transporcie

drogowym minister infrastruktury wydawał kolejne

rozporządzenia, w których określał rodzaj i stawki

ku niewykorzystania w całości lub w części doku-

mentu potwierdzającego jej wniesienie za okres rocz-

ny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a tak-

że wzory dokumentów potwierdzających wniesienie

tej opłaty.

Ustalił w nich m.in., że uiszczenie opłaty

następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonują-

cy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz dro-

gowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do po-

boru opłat.

Ustawa o transporcie drogowym ustaliła, że wpły-

ustawy, są przekazywane na wyodrębniony rachunek

bankowy GDDKiA, a generalny dyrektor dróg krajo-

wych i autostrad przekazuje te wpływy na rachunek

Krajowego Funduszu Drogowego (dalej KFD) w ter-

minie do 10. dnia miesiąca następującego po miesią-

cu ich otrzymania, z przeznaczeniem m.in. na budo-

wę i przebudowę dróg krajowych, na potrzeby groma-

dzenia danych o drogach publicznych i sporządzania

informacji o sieci dróg publicznych, na poprawę bez-

pieczeństwa ruchu drogowego i budowy autostrad

wych.

Sprawowanie nadzoru nad prawidłową realiza-

ustawa o transporcie drogowym przypisała general-

nemu dyrektorowi dróg krajowych i autostrad.

Na podstawie delegacji ustawy o transporcie dro-

gowym minister właściwy ds. transportu wydawał

kolejne rozporządzenia, w których określał wysokość

stawek prowizji oraz sposób jej pobierania i rozliczania

z jednostkami pobierającymi m.in. ww. opłaty.

W roz-

porządzeniu z dnia 21 marca 2006 r. ustalono m.in.:

1.

W § 1 pkt 1 ppkt 7 – Jednostkom uprawnionym

do pobierania opłat za przejazd po drogach krajowych

przysługuje prowizja od pobranych opłat, w tym:

— BOTM – 10% pobranej opłaty;

— urzędy celne, przedsiębiorcy prowadzący stacje

ników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym i inne

210

jednostki – 8,5% pobranej opłaty (stawka obowiązu-

jąca od dnia 18 października 2005 r., wcześniej przy-

sługiwała prowizja w wysokości 7% pobranej opłaty).

2.

W § 3 pkt 1 – Jednostki uprawnione do pobie-

rania opłat za przejazd po drogach krajowych zobo-

wiązane są do przekazywania generalnemu dyrekto-

rowi dróg krajowych i autostrad, w terminie do 15.

każdego miesiąca, danych odnoszących się do mie-

siąca poprzedniego, dotyczących:

— liczby wydanych zezwoleń i kart opłaty;

— wysokości pobranych opłat;

— wysokości zwrotów z tytułu niewykorzystanej

opłaty za przejazd za okres półroczny i roczny;

— wysokości pobranych prowizji;

— wysokości środków przekazanych na wyodręb -

niony rachunek GDDKiA i terminowości ich przeka-

zania.

3.

W § 3 pkt 3 – Na żądanie generalnego dyrekto-

ra dróg krajowych i autostrad jednostki uprawnione

do poboru opłat przekazują inne informacje dotyczą-

ce poboru opłat lub prowizji.

4.

W § 3 pkt 4 – Dyrektor BOTM zawiadamia ge-

nostkach, z którymi zawarto porozumienia zgodnie

z art. 42 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym,

w terminie 14 dni od zawarcia porozumienia.

5.

W § 3 pkt 5 – Dyrektor BOTM przekazuje ge-

neralnemu dyrektorowi dróg krajowych i autostrad,

w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, odnoszące

nicznych przekazanych jednostkom, z którymi za-

warto ww. porozumienia, a także dane dotyczące

W informacji pokontrolnej Najwyższa Izba Kon-

troli negatywnie oceniła dokonywanie rozliczeń wpły-

krajowych przez jednostki wykonujące zadania zwią-

zane z poborem tych opłat.

W konsekwencji występujących nieprawidłowości

funkcjonujący system poboru opłat stanowiących na-

leżności Krajowego Funduszu Drogowego nie zabez-

pieczał interesu ekonomicznego KFD.

W okresie objętym kontrolą NIK trzy organizacje

zrzeszające przewoźników drogowych o zasięgu ogól-

nokrajowym, wymienione powyżej, nieterminowo,

nieregularnie i w niepełnej wysokości przekazywały

pobrane opłaty.

Ich zadłużenie na koniec lipca 2010 r.

przekraczało 4,5 mln zł.

Było ono wynikiem korup-

cjogennej dowolności postępowania, przejawiającej

się w potwierdzaniu poboru opłat mimo ich niewyeg-

zekwowania, a także praktyk polegających na nierze-

telnym sporządzaniu dokumentacji sprawozdawczej

oraz niedopuszczalnej słabości systemu kontroli.

Wadliwie funkcjonujący system poboru opłat nie

zabezpieczał także właściwie interesów ekonomicz-

nych Skarbu Państwa.

Skontrolowane bowiem dwa

zadłużone (wobec GDDKiA, a tym samym wobec

KFD) stowarzyszenia (SPPM i MZMPD) nie wyka-

zywały i nie regulowały swoich zobowiązań z tytułu

podatku dochodowego od prowadzonej działalności

gospodarczej, podatku od towarów i usług oraz skła-

dek na ubezpieczenia społeczne.

Tylko z tytułu po-

datku od towarów i usług stowarzyszenia te nie

wpłaciły urzędom skarbowym 218 tys. zł.

Finansowe skutki nieprawidłowości ujawnione

w swojej informacji pokontrolnej NIK oszacowała na

kwotę 21,7 mln zł, w tym:

— uszczuplenia środków lub aktywów – 5400,0 tys. zł

(dotyczy różnic w kwotach zadeklarowanych jako

przekazanych na rachunek bankowy GDDKiA a fak-

tycznie wpłaconych),

— kwoty nienależnie uzyskane – 218,0 tys. zł (do -

tyczy należnego podatku od towarów i usług niewpła-

conego na rachunki właściwych urzędów skarbo-

wych),

— kwoty wydatkowane z naruszeniem zasad na-

leżytego zarządzania finansami – 966,6 tys. zł (doty-

czy odsetek od przeterminowanych płatności),

— kwoty odpowiadające sprawozdawczym skut -

kom nieprawidłowości – 15 494,3 tys. zł (dotyczy

przychodów uzyskanych przez SPPM i MZMPD z po-

boru opłat, które nie zostały ujęte w księgach ra-

chunkowych, a w konsekwencji w rocznych sprawo-

zdaniach finansowych).

Pożytki finansowe pozyskane w wyniku kontroli

to 3295,1 tys. zł (z tytułu spowodowania przez NIK

działań mających na celu uregulowanie zobowiązań

organizacji transportowych wobec GDDKiA oraz

urzędów skarbowych).

Powyżej zamieszczone w tej interpelacji informa-

cje zaczerpnąłem z ogólnodostępnej informacji Naj-

wyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli prawidło-

wości rozliczania opłat za przejazd po drogach krajo-

wych.

Kontrola jak i informacja NIK dotyczyła lat

2004–2009.

Tego typu opłaty w tej formie za przejaz-

dy pobierano do 30 czerwca 2011 r.

W związku w powyższym chciałbym, aby Pan Mi-

nister odpowiedział mi na następujące pytania:

1.

Jak Pan Minister ocenia prawidłowość poboru

i rozliczenia wpływów uzyskanych z opłat za prze-

jazd po drogach krajowych w okresie do 30 czerwca

2011 r.?

2.

Jakie działania zostały podjęte przez MTBiGM

w związku z wynikami kontroli przeprowadzonej

3.

Czy osoby wskazane w informacji pokontrolnej

NIK, organizacje zrzeszające przewoźników nadal

zajmują się pośrednio pobieraniem i rozliczaniem

opłat za przejazdy?

Czy jeśli tak jest, nie narazi to

instytucji państwowych, a także Skarbu Państwa na

ewentualne kolejne straty?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Głogowski

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

211

Interpelacja

(nr 15357)

do ministra finansów

w sprawie ujawnienia polityki podatkowej

rządu w zakresie opodatkowania podatkiem

Trybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie dotyczące

opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyro-

bisk górniczych (sygn.

P 33/09).

Wyrok jest korzystny

dla kopalń.

Rozwiązuje on również wieloletni spór

pomiędzy podatnikami a władzami skarbowymi, nie

odpowiada jednak na wszystkie wątpliwości dotyczą-

ce zasad opodatkowania obiektów górniczych.

Niejasne i budzące wątpliwości interpretacyjne

regulacje podatkowe nie mogą być interpretowane

na niekorzyść podatnika, a ich analogiczne, czy też

rozszerzające, stosowanie jest niedopuszczalne, w sy-

tuacji gdy ma na celu zwiększenie obowiązków po-

datkowych.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wskazu-

je jednoznacznie, że wyrobisko górnicze (rozumiane

jako przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub w gó-

rotworze powstała w wyniku prac górniczych) nie

jest obiektem budowlanym ani urządzeniem budow-

lanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Po-

woduje to, że wyrobisko nie podlega opodatkowaniu

podatkiem od nieruchomości, w związku z tym wy-

robiska górnicze nie mogą podlegać opodatkowaniu

ani samodzielnie, ani wespół ze zlokalizowanymi

w nich urządzeniami, a przedmiotu opodatkowania

można jedynie upatrywać w konkretnych obiektach

i urządzeniach funkcjonalnie ze sobą powiązanych,

tj. szybach, sztolniach, liniach energetycznych itp.

w nich zlokalizowanych, służących wydobywaniu ko-

palin.

Wskazane obiekty i urządzenia stanowią część

składową wyrobiska górniczego służącego prowadze-

niu działalności gospodarczej i właśnie od tych obiek-

tów (urządzeń) powinien być naliczany podatek od

nieruchomości.

Trybunał orzekł, iż podziemne wyrobiska górni-

cze nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów

ustawy, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu

podatkiem od nieruchomości.

Wadliwości te, skutku-

jące niejednolitym orzecznictwem sądowo-admini-

stracyjnym, powodują wysoce niekorzystne konse-

kwencje dla samorządów, w szczególności gmin gór-

niczych, polegające na braku pewności stosowania

przepisów prawa podatkowego, a także zagrożeniu

obowiązkiem zwrotu należności wielkiej wartości,

uprzednio wyegzekwowanych na podstawie decyzji

podatkowych wydawanych w okresie, w którym

orzecznictwo sądowo-administracyjne sprzyjało opo-

datkowaniu obiektów wyrobisk podziemnych.

W in-

teresie samorządów pozostaje jednoznaczne, precy-

zyjne sformułowanie przepisów prawa podatkowego,

nie zaś dalsze tolerowanie stanu, w którym władza

publiczna, pomimo pełnej wiedzy na temat jego wad-

liwości, nie podejmuje skutecznych działań mających

na celu jego dostosowanie do elementarnego standar-

du poprawności oraz nie odnosi swoich działań, a ra-

czej zaniechań, w tym zakresie do znamion niedo-

zwolonej preferencji dla przedsiębiorców branży gór-

niczej.

W wyroku z dnia 13 września 2011 r., wydanym

w sprawie P 33/09, Trybunał Konstytucyjny, wskazał

istotne wady prawne przepisów ustawy z dnia 12 stycz-

dził m.in.: Trybunał Konstytucyjny potwierdził sta-

nowisko pytającego sądu, że regulacje ustawy o po-

datkach i opłatach lokalnych, ustawy Prawo budow-

lane oraz ustawy Prawo geologiczne i górnicze dale-

kie są od jasności i precyzji.

Nie sposób jednak w tym miejscu pominąć oko-

liczności, że ustawodawca od bardzo dawna zdawał

sobie sprawę z istniejących w praktyce kontrowersji

dotyczących opodatkowania podatkiem od nierucho-

mości podziemnych wyrobisk górniczych oraz zloka-

lizowanych w nich obiektów i urządzeń.

Świadczy

o tym chociażby treść uzasadnienia rządowego pro-

jektu powołanej już nowej ustawy Prawo geologiczne

i górnicze, złożonego w Sejmie 17 grudnia 2008 r.,

w którym stwierdzono: „W przepisach art. 6 ust. 2

(nowej ustawy Prawo geologiczne i górnicze – przypis

TK) została zamieszczona norma, że podziemne wy-

lanego.

Norma ta powinna usunąć wątpliwości zwią-

zane z objęciem opodatkowaniem tych obiektów na

pisu zawartego w art. 6 ust. 2 projektowanej ustawy

dzenia nie są budowlami ani też urządzeniami bu-

dowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowla-

nego, wobec czego nie podlegają opodatkowaniu po-

datkiem od nieruchomości”.

tach lokalnych (w brzmieniu od 1 stycznia 2003 r.)

opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości pod-

legają następujące nieruchomości lub obiekty budow-

lane:

1) grunty;

niem działalności gospodarczej.

212

Wyrobiska górnicze nie stanowią oczywiście

gruntów ani budynków lub ich części w rozumieniu

powyżej zacytowanego przepisu ustawy.

Od wydania orzeczenia przez Trybunał Konsty-

tucyjny minęło siedemnaście miesięcy.

Wiele gmin

górniczych pozostają nie tylko z bagażem postępo-

wań sądowo-administracyjnych dotyczących weryfi-

kacji decyzji organów podatkowych wydawanych

w okresie przed wyrokiem Trybunału Konstytucyj-

nego, ale także z trwającym nadal stanem niepewno-

ści co do znaczenia norm ustawy o podatkach i opła-

tach lokalnych, w szczególności odnośnie do zakresu

definicji budowli.

Waga problemu dla finansów samo-

rządów skłania do tego, by kwestie nowelizacji usta-

priorytetowo.

Dopuszczenie do sytuacji, w której spo-

sób sformułowania przepisów prawnych powoduje

konieczność podjęcia niezwykle skomplikowanej i żmud-

nej analizy interpretacyjnej, jest przejawem lekcewa-

żenia przez władzę ustawodawczą demokratycznego

państwa prawnego jej elementarnych powinności.

Określenie przedmiotu, podmiotów oraz wysoko-

ści stawek podatkowych powinno stanowić wyraz

przemyślanej decyzji ustawodawcy, opartej o analizę

ekonomiczną, zgodnej z konstytucyjnymi zasadami

równości (art. 32 ust. 1), powszechności opodatkowa-

nia (art. 84), sprawiedliwości podatkowej (art. 2 Kon-

stytucji RP).

Nie jest rolą sądów ani Trybunału Kon-

stytucyjnego tworzenie prawa, tym bardziej kreowa-

nie polityki podatkowej oraz wyręczanie ustawodaw-

cy w decyzji o zakresie opodatkowania.

Na uwagę zasługuje również fakt, iż do roku 2011

Naczelny Sąd Administracyjny stanowczo prezento-

wał pogląd o związaniu gminnego organu podatko-

wego wartością amortyzacyjną budowli, tzn. wartość

amortyzacyjna budowli przyjęta przez podatnika dla

potrzeb podatku dochodowego stanowiła podstawę

opodatkowania podatkiem od nieruchomości budow-

li.

Taka wykładnia dotyczyła także budowli znajdu-

jących się pod ziemią.

Jednak w roku 2012 w orzecz-

nictwie zaczął dominować pogląd, zgodnie z którym

w przypadku podziemnych budowli podlegających

amortyzacji w podatku dochodowym, ich wartość na

potrzeby podatku od nieruchomości winna zostać po-

mniejszona o koszty drążenia podziemnych wyrobisk

górniczych, w których budowle te się znajdują, choć

koszty te stanowią część wartości początkowej środ-

ka trwałego (budowli).

Zdaniem organów podatkowych, gdyby wartość

podziemnych budowli na potrzeby podatku od nieru-

chomości miała zostać ustalona w sposób inny niż

w podatku dochodowym, do którego odsyła art. 4 ust. 1

nieczna byłaby zmiana przepisów w tym zakresie,

gdyż pogląd, zgodnie z którym podatnik ma prowa-

dzić dwie odrębne ewidencje na potrzeby dwóch po-

datków, nie ma żadnej podstawy prawnej.

W odniesieniu do powyższych treści prosimy Pana

1.

Dlaczego ustawodawca przez tak długi okres

zaniechał podjęcia odpowiednich działań legislacyj-

nych mających na celu usunięcie powstałych wątpli-

wości, przerzucając ciężar ich rozstrzygania na po-

datników, organy podatkowe i sądy administracyjne?

2.

Dlaczego nie została zweryfikowana okolicz-

ność, czy uchwalona niedawno ustawa Prawo geolo-

giczne i górnicze, po zmianach wprowadzonych w toku

prac legislacyjnych, w tym usunięciu z art. 6 ust. 2

dotychczasowej treści, rzeczywiście umożliwia, zgod-

nie z zapowiedziami, jednoznaczne ustalenie, czy

obiekty i urządzenia znajdujące się w podziemnych

jako obiekty budowlane?

3.

Czy w nowym stanie prawnym rozważane

obiekty i urządzenia podlegają opodatkowaniu podat-

kiem od nieruchomości?

4.

Dlaczego ustawodawca, definiując pojęcie bu-

dowli, odwołuje się ogólnie do przepisów Prawa bu-

dowlanego, nie biorąc tym samym pod uwagę okolicz-

ności, że w uregulowaniach prawa podatkowego obo-

wiązują wyższe standardy jednoznaczności i określo-

ności niż w uregulowaniach Prawa budowlanego?

5.

Wobec sprzecznych wyroków sądów admini-

stracyjnych dotyczących ustalenia podstawy opodat-

kowania budowli znajdujących się w podziemnych

wyrobiskach górniczych, prosimy o wskazanie, w jaki

sposób w przypadku wyżej wymienionych budowli

organ podatkowy powinien ustalić ich wartość, która

stanowi podstawę opodatkowania?

Posłowie Grzegorz Matusiak

i Grzegorz Tobiszowski

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15358)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Elementarna wiedza

psychologiczna wystarcza, żeby stwierdzić, że dwu-

latki nie są ani psychicznie, ani emocjonalnie czy mo-

torycznie przygotowane do rozpoczęcia edukacji.

Do

trzeciego roku życia, kiedy ostatecznie ukształtuje

się ich sfera emocjonalna, potrzebują bliskości rodzi-

ców i poczucia bezpieczeństwa, co może gwarantować

jedynie dom.

Są to informacje, które ministerstwu

edukacji winne być doskonale znane.

Na początku marca pojawiła się w mediach infor-

macja o przygotowywanym, w Ministerstwie Eduka-

cji Narodowej, projekcie nowelizacji ustawy o syste-

mie oświaty dotyczącym przedszkoli.

Nie sposób

213

oprzeć się wrażeniu, że u podłoża decyzji o tego typu

nowelizacji leży pokusa indoktrynacji i kształtowa-

nia emocji dziecka dla potrzeb społeczeństwa sztucz-

nie wykreowanego według założeń ideologicznych

służących konkretnej władzy.

Ponieważ szczegóły projektu – poza informacją,

że edukację przedszkolną będą mogły zaczynać już

dwuletnie dzieci – nie są znane, proszę Panią Mini-

merytoryczne powody, dla których ministerstwo zde-

cydowało się na nowelizację ustawy, która – jeśli wej-

dzie w życie – grozi nieodwracalnymi zmianami

w psychice małych dzieci?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15359)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nieobecności

prezesa Rady Ministrów na uroczystościach

Narodowego Dnia Pamięci

„Żołnierzy Wyklętych”

Szanowny Panie Premierze!

Na pytanie dzienni-

karzy jednej z redakcji o udział Pana Premiera w uro-

czystościach ku czci ofiar stalinizmu, zorganizowa-

nych na okoliczność przypadającego 1 marca Naro-

dowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, od

2011 r. święta państwowego, Kancelaria Prezesa

Rady Ministrów odpowiedziała:

„Ze względu na obowiązki służbowe Pan Premier

Donald Tusk nie będzie brał udziału w obchodach

1 marca, w imieniu rządu, minister obrony narodo-

wej Tomasz Siemoniak złoży kwiaty pod Grobem

Nieznanego Żołnierza”.

Wobec tej trudnej do zrozumienia sytuacji, kiedy

premier polskiego rządu nie ma czasu uczcić pamię-

ci polskich bohaterów, którzy:

— odważyli się stanąć w nierównej walce przeciw

sowieckiemu okupantowi i zdrajcom, jego polskim

poplecznikom,

— zostali fałszywie osądzeni i bestialsko zamor -

dowani lub uwięzieni na długie lata,

— wielu z nich – w sposób uwłaczający godności

ludzkiej – zostało pochowanych w nieznanych dotąd

miejscach,

habilitowanych i docenionych za bohaterską postawę

w walce o wolną Polskę,

— do dziś są powodem, dla którego ich rodziny

doświadczają represji i poniżania w przeciwieństwie

do świetnie prosperujących oprawców,

proszę Pana Premiera o odpowiedź na pytania:

Co powstrzymało Pana Premiera przed tym – tak

prostym i oczywistym, przy tym niezwykle ważnym

dla podkreślenia najwyższego hołdu i szacunku dla

bohaterskich „żołnierzy wyklętych” – gestem?

Czy są jakieś ważne, niewyjaśnione publicznie,

powody, dla których zadecydował się Pan Premier

urazić uczucia milionów Polaków jednoczących się

1 marca przy grobach i w innych miejscach pamięci

bohaterów narodu, którzy po 1944 r. i 1945 r. przez

kilkanaście lat walczyli samotnie o niepodległość

i suwerenność Polski?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15360)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie listu prezesa

Szanowny Panie Premierze!

28 lutego br. opubli-

kowano list podpisany w imieniu przedsiębiorców

z polskiego sektora małych i średnich przedsię-

biorstw (organizacji zrzeszającej około 20 tys. przed-

siębiorców) przez Macieja Wrońskiego – założyciela

Federacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw.

W liście

dziennej pracy działające w Polsce przedsiębiorstwa.

Jako największe wymieniono: brak przejrzystych re-

guł zawartych w przepisach prawa, wysokie podatki

i koszty pracy, urzędniczą samowolę związaną z bra-

kiem konsekwencji za błędnie podejmowane decyzje.

„W tej sytuacji gwarancja swobody prowadzenia dzia-

łalności gospodarczej oraz bezpieczeństwo obrotu

gospodarczego są poważnie zagrożone” – piszą przed-

siębiorcy.

Powołana do życia w związku z tą trudną sytuacją

Federacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw sfor-

mułowała 3 zasady, które doprowadzić mogą do nor-

malizacji sytuacji i stanowiłyby fundament działal-

ności gospodarczej w Polsce.

Są to:

1.

Zmiana prawa podatkowego, w szczególności

dotyczącego VAT, PIT i CIT, z zachowaniem formuły,

telne dla każdego przedsiębiorcy, bez względu na sto-

pień wykształcenia i doświadczenia biznesowego.

2.

W przypadku niejasności przepisów prawo za-

wsze będzie interpretowane na korzyść przedsiębior-

214

cy i obywatela.

Przedsiębiorca i obywatel nie może

ponosić konsekwencji z powodu luk w prawie.

3.

Zmiana prawa z zakresie wykonalności decyzji

w stosunku do podatnika – przeniesienie decyzyjno-

ści na sądy.

W związku z listem przedsiębiorców zrzeszonych

w federacji proszę o odpowiedź na następujące py-

Czy Panu Premierowi znane są postulaty federacji?

Jakie konkretne działanie – wychodzące naprze-

ciw dramatycznym postulatom polskich środowisk

gospodarczych – podejmie Pan Premier celem popra-

wy sytuacji polskich przedsiębiorców?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15361)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Najwyższej Izby Kontroli

Szanowny Panie Ministrze!

25 lutego 2013 r.

opublikowane zostały informacje Najwyższej Izby

li w Polsce.

W znajdującym się na stronach interne-

towych NIK komunikacie możemy między innymi

przeczytać: „Programy zwalczania salmonelli w Pol-

sce nie przynoszą pożądanych efektów.

Odsetek za-

każonych stad kur jest wciąż wyższy od poziomu

określonego w przepisach unijnych.

To zagraża zdro-

wiu ludzi i ma znaczenie dla pozycji kraju w ekspor-

cie produktów drobiowych.

W Polsce utrzymuje się

zbyt wysoki odsetek stad kur zarażonych salmonellą.

Przepisy unijne dopuszczają poziom zakażeń wyno-

szący 1% dla stad hodowlanych oraz 2% dla stad kur

niosek.

Tymczasem w 2010 r.

Polska zajęła niechlub-

ne pierwsze wśród państw UE z odsetkiem zarażo-

nych stad kur hodowlanych na poziomie 2,6%.

Odse-

tek zakażonych stad kur niosek na poziomie 4,5%

uplasował nasz kraj na czwartym miejscu.

W 2011 r.

sytuacja poprawiła się tylko w niewielkim stopniu”.

Problem jest poważny, ponieważ Polska zajmuje

wśród krajów Unii Europejskiej czwarte miejsce pod

względem produkcji mięsa drobiowego i szóste pod

względem produkcji jaj konsumpcyjnych.

Eksportu-

jemy jedną trzecią produkcji mięsa i jaj.

W tej sytua-

cji każde zagrożenie epidemiologiczne może zniszczyć

zajmowaną na rynku pozycję, na którą pracuje się

latami.

Najwyższa Izba Kontroli wskazała jako przyczyny

utrzymującego się zbyt wysokiego odsetku zakażo-

nych salmonellą kur w polskich kurnikach opóźnie-

nia we wdrażaniu krajowych programów zwalczania

salmonelli (zamiast 1 stycznia zaczynają obowiązy-

wać w kwietniu albo w maju).

Powodem opóźnień są

zbyt długotrwałe uzgodnienia międzyresortowe.

Kolejną przyczyną niezadowalających wyników

działania krajowych programów zwalczania salmo-

nelli jest fakt, że wciąż nie wszystkie stada są nimi

objęte.

NIK wskazuje również na konieczność opracowa-

nia jasnych kryteriów ustalania kwot odszkodowań

dla hodowców za zniszczone stada.

Obecny stan – kie-

dy w szacunkach występują duże różnice w zależności

od miejsc, w którym są przeprowadzane, oraz rzeczo-

znawców, którzy je wykonują – jest niedopuszczalny.

Czy wobec tych konkretnych uchybień ministerstwo

wprowadzi korektę do programu zwalczania salmonel-

li, aby zapobiec ewentualnym problemom z utrzyma-

niem wysokiej pozycji polskich producentów mięsa dro-

biowego i jaj na rynkach Unii Europejskiej?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15362)

do prezesa Rady Ministrów

Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia

Szanowny Panie Premierze!

W ostatnim dniu lu-

tego opublikowane zostało stanowisko Polskiej Fede-

racji Ruchów Obrony Życia, które w imieniu 130 or-

ganizacji prorodzinnych podpisał prezes Paweł Wo-

sicki, dotyczące projektu powołania ministerstwa ds.

rodziny.

Federacja przedstawia w dokumencie swoje obawy

związane z obecnym statusem polskich rodzin, który

jest systematycznie osłabiany nie tylko z powodów

ekonomicznych, ale również kreowanych postaw.

Największe zaniepokojenie budzi: nieustanna depre-

cjacja ogólnie przyjętego modelu rodziny, który usi-

łuje się zamienić na związki partnerskie; upowszech-

nianie modelu wychowania dzieci przez jednego z ro-

dziców; propaganda gender.

W dokumencie zarzuca

się obecnemu rządowi brak konsekwentnej polityki

prorodzinnej.

Obawy federacji budzi również podpi-

sanie konwencji Rady Europy w sprawie przemocy

215

W związku z wagą spraw poruszanych w doku-

mencie Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia prag-

nę zapytać Pana Premiera:

W jaki sposób, wobec dramatycznej sytuacji pol-

skich rodzin, zamierza Pan Premier skorzystać z za-

wartych we wspomnianym dokumencie Polskiej Fe-

deracji Ruchów Obrony Życia sugestii?

Jakie kroki podejmie rząd w celu powstrzymania

masowej emigracji młodych Polaków?

najniższych wśród państw Unii Europejskiej.

Jak za-

mierza Pan Premier zmienić tę dramatyczną sytuację?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15363)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie społecznej inicjatywy

zbierania podpisów przeciw ustawie

o związkach partnerskich

Szanowny Panie Premierze!

W związku z rządo-

wym projektem ustawy o związkach partnerskich śro-

dowiska katolickie podjęły inicjatywę zbierania pod-

pisów pod apelem do Pana Premiera o wycofanie się

z tego pomysłu.

Akcja zbierania podpisów jest inicja-

tywą Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. ks.

Piotra Skargi.

Mimo braku nagłośnienia akcji przez

media tzw. głównego nurtu zebrano już niemal 50 tys.

podpisów.

Po przekroczeniu tej liczby protestów zosta-

ną one – według zapewnień organizatorów – złożone

w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Czy w związku z apelem, pod którym podpisała

się znaczna i reprezentatywna grupa Polaków, co

zdecydowanie wskazuje na kontrowersyjny charak-

ter proponowanej ustawy, przewiduje Pan Premier

rewizję swojego stanowiska wobec projektu ustawy

o związkach partnerskich?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15364)

do ministra zdrowia

zakazu sprzedaży papierosów

Szanowny Panie Ministrze!

Na dzień dzisiejszy

młodzież poniżej 18. roku życia posiada praktycznie

nieograniczony dostęp do e-papierosów, mimo że:

Większość płynów używanych w e-papierosach za-

wiera nikotynę, która jest uzależniająca (prof. An-

drzej Sobczak z Instytutu Medycyny Pracy w Sos-

nowcu).

W związku z tymi opiniami należy wniosko-

wać, że korzystanie z e-papierosów może prowadzić

do nałogu, niezależnie czy ktoś miał kontakt z tra-

dycyjnym papierosem.

Nauczyciele alarmują, że w polskich szkołach za-

panowała moda na e-papierosy.

Uczniowie wręcz ob-

noszą się z nimi, a nawet palą w czasie lekcji.

Papie-

rosy elektroniczne nie wydzielają ani tradycyjnego

dymu, ani zapachu, więc rodzice i nauczyciele nie są

Ponieważ e-papierosy nie są obojętne dla zdro-

wia i mogą uzależniać od nikotyny, proszę o odpo-

wiedź na pytanie: Kiedy zostaną wprowadzone sto-

sowne przepisy zakazujące sprzedaży nieletnim

e-papierosów?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15365)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie pogłębiającej się sfery ubóstwa

Szanowny Panie Premierze!

Jeden z ośrodków

badawczych w Polsce opublikował raport, z którego

wynika, że w Polsce głoduje obecnie aż 800 tys. dzie-

ci.

Problem dotyka najbardziej grupy wiekowej mię-

wionych dzieci to mieszkańcy Pomorza, woj. dolno-

śląskiego i łódzkiego.

Polskie dzieci głodują, bo w ro-

dzinach pogłębia się bieda i brakuje programów po-

mocowych.

Eksperci wśród przyczyn tego dramatycz-

nego zjawiska wymieniają: narastające bezrobocie,

bezradność rodziców i brak programów pomocowych.

Polska, według badań UNICEF, pod względem

ubóstwa znajduje się obecnie na 24. miejscu w UE.

Pod względem liczby niedożywionych dzieci gorsza

sytuacja panuje jedynie w Rumunii i Bułgarii.

Najgorzej odczuwają biedę rodziny wielodzietne.

Z opublikowanych jeszcze w ubiegłym roku danych

wynika, że w 2011 r. poniżej minimum egzystencji

żyło 6, 7% Polaków.

Wobec tych zatrważających danych proszę o od-

powiedź na pytania:

Jakie działania podejmuje rząd, aby polskie dzie-

ci nie cierpiały głodu?

Jakie zmiany w systemie wspierania socjalnego

rodzin – zwłaszcza wielodzietnych – zostały podjęte,

216

aby pomoc państwa dla nich stała się rzeczywistoś-

cią, a nie kolejną kreacją medialną, poczynioną dla

poprawy wizerunku rządu?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 15366)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie sprzeczności w przepisach

dotyczących zawieszania renty

osobom prowadzącym

pozarolniczą działalność gospodarczą

Szanowny Panie Ministrze!

Aktualnie obowiązu-

jące przepisy dotyczące zawieszania rent osobom pro-

wadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą

związane są z ustalaniem osiągniętego przychodu.

Przychód uzyskiwany z firmy na potrzeby zmniejsze-

nia lub zawieszenia świadczenia jest jednakże usta-

lany w sposób oderwany od tego faktycznie uzyska-

nego.

W przypadku rencistów przyjmuje się przy-

chód, który stanowi podstawę wymiaru składki na

ust. 8 ustawy systemowej jest to kwota zadeklarowa-

na, nie mniejsza niż 60% prognozowanego przecięt-

nego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do usta-

lenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru

składek, ogłoszonego na dany rok kalendarzowy.

Prowadzi to do wielu trudności w praktyce.

W sy-

tuacji, kiedy przedsiębiorca nie osiągnął w danym

miesiącu przychodu, a, obawiając się konsekwencji

wypływających z niezapłacenia składki, uregulował

swoją należność, ZUS wydaje decyzję o zawieszeniu

mu prawa do renty za ten miesiąc ze względu na

osiągnięty przychód.

Często takie sprawy stają się

przedmiotem postępowania sądowego, gdyż przedsię-

biorcy odwołują się od decyzji o zawieszeniu prawa

do renty.

Ze względu na ewidentną sprzeczność przepisów

jedyną drogą prawną dla takich przedsiębiorców jest

złożenie wniosku o ustalenie, że w danym miesiącu

przedsiębiorca nie był objęty obowiązkiem płacenia

składek ze względu na osiągnięty zerowy przychód.

Jak podkreślają zainteresowani, bardzo często nie są

informowani o takiej możliwości.

Sprawa ta ma

pełnosprawnych.

1.

Co jest źródłem takiej rozbieżności w regula-

cjach odnośnie do definicji przychodu i zawieszania

prawa do renty?

2.

Czy Pan Minister podziela opinię o konieczno-

ści ujednolicenia przepisów regulujących tę materię?

3.

Czy Pan Minister podejmie działania odnośnie

do usunięcia przedstawionych sprzeczności w prze-

pisach?

Jeśli tak, w jakim terminie?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Krosno, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15367)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Z ogłoszonego w dniu

19 grudnia 2012 r. dokumentu „Krótkoterminowa

strategia budowania wartości Grupy Kapitałowej

PGNiG” wynika, że planowana jest likwidacja dzia-

łających na terenie kraju sześciu spółek gazownictwa

oraz powołanie w ich miejsce jednej, scentralizowanej

wadzenie tych zmian w życie spowoduje likwidację

Karpackiej Spółki Gazownictwa w Tarnowie oraz

zagrożenie dla dalszego funkcjonowania Zakładu Ga-

zowniczego w Jaśle.

Aktualne rozmieszczenie poszczególnych oddzia-

łów Karpackiej Spółki Gazownictwa jest bardzo rów-

nomierne i w zupełności odpowiada potrzebom od-

biorców.

Karpacka Spółka Gazownictwa w Tarnowie

obejmuje swoim obszarem działania teren czterech

województw południowo-wschodniej Polski: małopol-

skiego, podkarpackiego, świętokrzyskiego i lubel-

skiego.

Zarządza 62 000 km sieci gazowej wraz z in-

frastrukturą, co stanowi ok. 45% gazowej sieci dys-

trybucyjnej kraju.

Zadania te realizuje w ramach

funkcjonowania 7 oddziałów zakładów gazowniczych

i przy zatrudnieniu jedynie 3350 osób.

Jak podkreśla

NSZZ „Solidarność”, zakład ten ma nie tylko wielo-

letnią tradycję, ale również jest w dobrej sytuacji fi-

nansowej i w ostatnich latach przynosi wielomiliono-

we zyski dla Karpackiej Spółki Gazownictwa.

Wiele obaw wśród pracowników i odbiorców ener-

gii gazowej budzi rozpoczęcie działania przez PGNiG

Serwis oraz planowana przez tę spółkę centralizacja

i przyjęcie funkcji wsparcia, związane z powstaniem

Centrum Usług Wspólnych.

W ocenie zainteresowa-

nych realizacja tych działań będzie skutkować obni-

żeniem bezpieczeństwa i efektywności funkcjonowa-

217

nia sektora dystrybucji gazu, a także utratą wielu

miejsc pracy.

Obniżenie jakości obsługi klientów

przełoży się na pogorszenie wizerunku spółki i przej-

ście klientów do konkurencji.

ckiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. w Tarnowie, po-

mimo że przynosi ona zyski?

2.

Jak po restrukturyzacji będzie się przedstawiać

zatrudnienie pracowników dotychczasowej Karpa-

Zakładu Gazowniczego w Jaśle?

3.

Jakie odległości do miejsc pracy będą musieli

pokonywać pracownicy, którzy będą chcieli kontynu-

ować zatrudnienie w tych jednostkach po ich restruk-

turyzacji?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 15368)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

i wpisania jej do sieci TEN-T

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 14 stycznia

2011 r.

Rada Ministrów przyjęła „Program budowy

zostało sprecyzowane, w jakim czasie będzie budo-

wany odcinek drogi ekspresowej S19 na terenie wo-

jewództwa podkarpackiego.

Droga ta ma ogromne znaczenie dla całego regio-

nu zarówno w kontekście krajowym, jak i europej-

skim.

W 2006 r. ministrowie transportu Polski, Li-

twy, Słowacji i Węgier podpisali deklarację łańcucką,

cztery lata później poszerzoną wersję podpisali mini-

strowie transportu Bułgarii, Grecji i Rumunii.

Celem

autorów deklaracji była budowa szlaku Via Carpatia,

włączenie S19 w system transeuropejskich korytarzy

transportowych, jej szybka rozbudowa i moderniza-

cja oraz uznanie za priorytet w politykach transpor-

towych Unii Europejskiej.

Państwa Grupy Wyszeh-

radzkiej wskazały trasę S19 jako projekt prioryteto-

wy oficjalnie zdefiniowanej drogi sieci TEN-T.

Ma to szczególne znaczenie, gdyż Komisja Euro-

pejska jest aktualnie na etapie opracowywania osta-

tecznych wytycznych dotyczących rozwoju transeu-

ropejskiej sieci transportowej, które zadecydują o jej

rządzenie TEN-T).

Negocjacje osiągnęły już decydu-

jącą fazę tzw. trilogu pomiędzy Parlamentem Euro-

pejskim, Komisją Europejską i Radą UE.

Ostateczna

wersja TEN-T zostanie ustalona na poziomie nego-

cjacji w dokumencie kończącym trilog, natomiast

Parlament Europejski zatwierdzi przyjęte przez ne-

gocjatorów ustalenia.

W czasie swojej wizyty na Podkarpaciu w dniu

24 października 2012 r.

Pan Premier zapewnił miesz-

kańców, że droga S19 na odcinku Rzeszów – Lublin

powstanie do 2015 r., podkreślił znaczenie Via Car-

patii dla regionu oraz stwierdził, że kolejnym reali-

zowanym projektem będzie budowa odcinka drogi

z Rzeszowa do granicy południowej.

Temat drogi S19

pojawił się również w tzw. drugim exposé, w którym

Premier zapowiadał, że przetarg na jej wybudowanie na

odcinku Rzeszów – Lublin będzie ogłoszony w 2013 r.

Jest to ostatni moment na to, aby rząd Rzeczypo-

spolitej, który do tej pory nie wykazał wielkiego za-

angażowania w tej sprawie, podjął zdecydowane dzia-

łania na rzecz wpisania trasy S19 do sieci bazowej

TEN-T podczas rozpoczynających się negocjacji

w tzw. trilogu.

Via Carpatia to trasa o kluczowym

znaczeniu dla rozwoju Polski wschodniej i Podkar-

pacia.

W przypadku gdy nie uda się wprowadzić jej

do sieci bazowej TEN-T w ciągu najbliższych miesię-

cy, kolejna szansa na zmianę tego stanu rzeczy poja-

wi się dopiero za 10 lat, w czasie następnej rewizji

priorytetów transportowych UE.

O stanowcze i sku-

teczne działanie rządu w celu wpisania drogi ekspre-

sowej S19 do sieci TEN-T upominają się również sa-

morządy z terenu Podkarpacia, m.in. Rada Miasta

Krosna.

Droga ekspresowa S19 stanowi szansę dla Pod-

karpacia, a jej brak powoduje nie tylko marginaliza-

cję i wykluczenie regionu, lecz także stanowi zagro-

żenie dla życia i zdrowia użytkowników pozostałych

dróg.

Szybka realizacja tej inwestycji przyczyni się

do bardzo znaczącej poprawy dostępności komunika-

cyjnej województwa podkarpackiego, przez co zwięk-

szą się możliwości i warunki jego intensywnego roz-

woju, zostaną udostępnione nowe tereny inwestycyj-

ne dla przedsiębiorców oraz powstaną liczne miejsca

pracy, co jest niezwykle ważne, szczególnie dla mło-

dych mieszkańców Podkarpacia.

1.

Co jest powodem dotychczasowego braku ak-

tywności rządu RP w negocjacjach z instytucjami

Unii Europejskiej w tzw. trilogu, odnośnie do sieci

bazowej TEN-T?

2.

Czy polscy negocjatorzy podejmą zdecydowane

wej TEN-T?

3.

Z jakiego powodu w przyjętym „Programie bu-

określony czas realizacji inwestycji: droga ekspreso-

wa S19?

218

4.

Czy realne jest wykonanie odcinka drogi eks-

presowej S19 Lublin – Rzeszów do końca roku 2015?

5.

W jakich latach planowane jest podjęcie budowy

drogi S19 na odcinku Rzeszów – Barwinek?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 15369)

do ministra rozwoju regionalnego

Szanowna Pani Minister!

W dorzeczu górnej Wi-

sły występują bardzo wysokie szkody i straty powo-

dziowe będące skutkiem braku odpowiedniego zabez-

pieczenia przy istniejącym zagospodarowaniu.

W la-

tach 1953–2006 suma strat powodziowych w dorze-

czu górnej Wisły stanowiła ok 50% wszystkich strat

powodziowych w Polsce, podczas gdy powierzchnia

tego dorzecza zajmuje zaledwie 15% powierzchni kra-

ju.

W dorzeczu górnej Wisły w ostatnich latach stra-

ty powodziowe były wielomiliardowe.

Tylko powodzie

z lat 1997 oraz 2001 przyniosły prawie 3 mld zł strat.

Corocznie przekazywane są ogromne środki z budże-

tu państwa na odbudowę zniszczeń powodziowych,

dlatego konieczna jest realizacja programu przygo-

towanego dla tych obszarów zagrożonych częstymi

i gwałtownymi powodziami.

W dniu 9 sierpnia 2011 r.

„Program ochrony prze-

ciwpowodziowej dorzecza górnej Wisły” został przy-

jęty przez rząd, który zatwierdzając program, zobo-

wiązał się do jego finansowania.

Partycypuje w nim

pięć województw: podkarpackie, małopolskie, ślą-

skie, świętokrzyskie i lubelskie.

W programie uwzględ-

niono trzy zbiorniki z Podkarpacia: Kąty-Myscowa

na Wisłoce, Rudawka Rymanowska na Wisłoku i Du-

kla na Jasiołce.

Koszt ich budowy to prawie 4 mld zł.

W ramach funduszy unijnych dla województwa

podkarpackiego w latach 2007–2015 budowa prze-

ciwpowodziowego zbiornika wodnego Rudawka Ry-

manowska na Wisłoku znalazła się na liście rezerwo-

wej Programu Operacyjnego „Infrastruktura i śro-

dowisko” 2007–2013, wartość projektu oceniono na

120 mln euro, przy czym wartość dofinansowania ze

środków unijnych wynosiła 80 mln euro, a przewidy-

wany okres inwestycji zamykał się w latach 2009–

2013.

Budowa przeciwpowodziowego zbiornika wod-

nego Dukla na Jasiołce również znalazła się na liście

rezerwowej Programu Operacyjnego „Infrastruktu-

ra i środowisko” 2007–2013, wartość projektu oce-

niono na 170 mln euro, wartość dofinansowania ze

środków unijnych – 70 mln euro, a przewidywany

okres inwestycji obejmował lata 2009–2013.

Budowa zbiornika na Wisłoku poprawiłaby bez-

pieczeństwo Krosna i Rzeszowa.

Na realizację „Pro-

gramu ochrony przeciwpowodziowej dorzecza górnej

Wisły” potrzeba ok. 13,5 mld zł.

Źródła środków fi-

nansowych są różne, obok budżetu państwa, szansę

stanowią kolejne unijne perspektywy finansowe na

lata 2014–2020, aż do 2027 r., oraz Narodowy Fun-

1.

Co jest przyczyną opóźnienia budowy zbiorni-

ków wodnych w powiecie krośnieńskim – Rudawka

Rymanowska na Wisłoku oraz Dukla na Jasiołce?

2.

W jakim czasie zostanie rozpoczęta budowa

zbiorników wodnych Rudawka Rymanowska na Wi-

słoku oraz Dukla na Jasiołce?

3.

Czy została sporządzona pełna dokumentacja

ich budowy?

4.

Jakie są możliwości przyspieszenia realizacji

tej inwestycji?

Z poważaniem

(nr 15370)

do ministra finansów

w sprawie przyspieszenia rozpoczęcia

budowy obwodnicy Przeworska

Szanowny Panie Ministrze!

W woj. podkarpackim

brak jest odpowiedniej infrastruktury drogowej, dzię-

ki której zmniejszyłoby się natężenie ruchu.

W Prze-

worsku ma miejsce szczególnie trudna sytuacja, gdyż

przez centrum przebiega droga krajowa nr 4, którą

w ciągu doby przejeżdża około dwadzieścia tysięcy

pojazdów, w tym kilka tysięcy tirów.

Przez miasto

biegną również droga krajowa 835 Przeworsk – Lub-

lin oraz droga krajowa 879 Przeworsk – Dynów.

W planach Rady Ministrów przed mistrzostwami

Europy w piłce nożnej odbywającymi się w Polsce

i na Ukrainie miała powstać obwodnica Przeworska,

jako element konieczny dla swobodnego przemiesz-

czania się podróżnych.

W związku z tym gmina miej-

ska Przeworsk przygotowała dokumentację technicz-

ną, która kosztowała ją 1 mln zł.

Kwota konieczna

dla realizacji przedsięwzięcia wynosi 40 mln zł.

W ramach aktualnie obowiązującego „Programu

został zatwierdzony w dniu 25 stycznia 2011 r., za-

danie polegające na budowie obwodnicy Przeworska

219

w ciągu drogi krajowej nr 4 zostało ujęte w załączni-

ku nr 2 (pozycja 51), tj. na liście zadań, których rea-

na interwencję pana Andrzeja Matusiewicza – sena-

tora RP z dnia 15 marca 2012 r. skierowaną do mi-

skiej wynika, że głównym powodem opóźnienia rea-

lizacji tej inwestycji jest brak środków finansowych

się w tej sprawie do ministra finansów.

Odsunięcie w czasie rozpoczęcia budowy obwod-

ogromny wymiar społeczny.

Natężenie ruchu koło-

wego na trasach prowadzących przez Przeworsk, któ-

re systematycznie wzrasta, jest niezmiernie uciążli-

we dla mieszkańców oraz dla samych uczestników

ruchu.

Jak podkreślają mieszkańcy, przejazd przez

Przeworsk w godzinach szczytu na pięciokilometro-

wej trasie zajmuje często niemal 40–50 minut.

Duży

wpływ na te utrudnienia ma udział w ruchu również

pojazdów tranzytowych.

1.

Czy Pan Minister podejmie działania w celu

zabezpieczenia poprzez nowelizację budżetu państwa

na 2013 r. środków finansowych potrzebnych na re-

alizację budowy obwodnicy Przeworska w ciągu dro-

gi krajowej nr 4?

2.

W jakim terminie jest możliwe pozyskanie

środków finansowych na realizację tego zadania?

3.

Czy istnieje możliwość przyspieszenia budowy

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 15371)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w przepisach wykonawczych

dotyczących stanowisk pracy

w instytucjach kultury

Szanowny Panie Ministrze!

W § 2 pkt 3 rozporzą-

pracowników instytucji kultury (poz. 1105), wydanego

na podstawie art. 31d pkt 2 ustawy z dnia 25 paździer-

nika 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalno-

ustalony wykaz stanowisk pracy, który obejmuje m.in.

takich pracowników, jak: starszy kustosz dyplomowa-

ny, kustosz dyplomowany, starszy kustosz, kustosz,

adiunkt, starszy asystent, asystent.

W rozporządzeniu dotyczącym podobnej materii

związanej ze stanowiskami w muzeach została przed-

stawiona odmienna specyfikacja.

Rozporządzenie

nych uprawniających do zajmowania określonych

stanowisk w muzeach oraz sposobu ich stwierdzania

(poz. 937), wydanego na podstawie art. 32 ust. 4

m.in. takie stanowiska, jak: kustosz dyplomowany,

kustosz, adiunkt i asystent.

Oba rozporządzenia dotyczą niemal identycznej

materii, gdyż sposób wynagradzania pracowników

kultury odnosi się również do pracowników muzeów,

jednakże zaprezentowane w nich stanowiska pracy

nie pokrywają się.

Prowadzi to do licznych wątpliwo-

ści podczas stosowania w praktyce tych przepisów.

Dyrektorzy muzeów zwracają uwagę na potrzebę

ujednolicenia wykazu tych stanowisk.

1.

Co jest powodem takiej rozbieżności w określe-

niu stanowisk pracy w instytucjach kultury?

2.

Czy w muzeach mogą być tworzone takie stano-

wiska pracy, jak: starszy kustosz dyplomowany, star-

szy kustosz, starszy asystent, mimo że nie figurują

w rozporządzeniu z dnia 7 sierpnia 2012 r., a pojawia-

ją się w rozporządzeniu z dnia 3 października 2012 r.?

ści ujednolicenia wykazów stanowisk prezentowa-

nych w obu rozporządzeniach?

4.

Czy Pan Minister podejmie działania odnośnie

do ustalenia jednolitego wykazu stanowisk pracy

w instytucjach kultury?

Jeśli tak, w jakim mogłoby

to być terminie?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 15372)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ratyfikowania umowy

między rządem Rzeczypospolitej Polskiej

Panie Premierze!

Działając na podstawie art. 14

220

minu Sejmu Rzeczypospolitej (M.P. z 2002 r.

Nr 23,

poz. 298), zgłaszamy interpelację poselską w sprawie

ratyfikowania umowy między rządem Rzeczypospo-

litej Polskiej a rządem Republiki Federalnej Niemiec

wodziowa, warunki przepływu i żeglugi).

Panie Premierze:

Czy rząd RP czyni kolejne kroki w celu doprowa-

dzenia do ratyfikacji umowy między rządem Rzeczy-

pospolitej Polskiej a rządem Republiki Federalnej

Jeżeli tak, to prosimy o poinformowanie, na jakim

etapie zaawansowania są te prace.

pejskiego ekosystemu z jednej strony i element euro-

pejskiego systemu dróg wodnych z drugiej strony

lityczne.

Wraz z dorzeczem mają one charakter

jów, tj. Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Czeskiej

nie nabiera szerszego, międzynarodowego znaczenia.

pewnienia odpowiedniej jakości wód, a także właści-

wej ochrony przeciwpowodziowej konieczna jest

W 2009 r. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej

wraz z Federalnym Zakładem Budownictwa Wodne-

go w Karlsruhe podpisały ww. umowę.

Porozumienie

zakłada pogłębienie koryta granicznej części Odry

do poziomu 1,8 m oraz pogłębienie jeziora Dąbie.

Oba

przedsięwzięcia są związane z ochroną trenów nad-

odrzańskich przed powodzią zimową.

Powoduje ją

najczęściej kra, która spiętrza wodę i podnosi poziom

rzeki.

Pogłębienie koryta Odry umożliwiłoby też swo-

bodne poruszanie się lodołamaczy po rzece.

Mają one

niszczyć krę od Szczecina po Wrocław.

Od tego czasu otrzymujemy informacje, że już

wkrótce, w ciągu kilku tygodni, miesięcy umowa zo-

stanie ratyfikowana i nic z tego nie wynika.

Panie Premierze, Odra jest już tak zamulona, że

dla lodołamaczy może być już za płytko do prowadze-

nia akcji niszczenia zatorów lodowych, a to grozi po-

ważną powodzią.

Z poważaniem

Poseł Michał Jach

oraz grupa posłów

Stargard Szczeciński, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15373)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie restrukturyzacji

służb Straży Granicznej

Do mojego biura poselskiego napływają niepoko-

jące informacje o restrukturyzacji służb Straży Gra-

nicznej, co może skutkować praktyczną ich likwida-

cją.

Dotyczy to oddziałów: karpackiego, sudeckiego

i śląskiego.

W tej sytuacji nasze wewnętrzne granice

kraju zostałby pozbawione całkowicie ochrony.

Co

gorsza, podobne zmiany planowane są na naszej

wschodniej granicy, będącej jednocześnie ostatnią

granicą Unii Europejskiej, gdzie ochrona świadczona

przez inne służby graniczne – jak np. litewskie – jest

niewystarczająca i powoduje wzrost transgranicznej

przestępczości zorganizowanej.

Stąd moje pytania do Pana Ministra:

1.

Jaki jest plan restrukturyzacji i kiedy ma ona

być wdrożona?

2.

Na jakich przesłankach czy badaniach opiera

się projekt restrukturyzacji?

3.

Czy i gdzie znajdą zatrudnienie pracownicy li-

kwidowanych placówek?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15374)

do ministra edukacji narodowej

bibliotek szkolnych

Jak Pani zapewne wiadomo, poziom czytelnictwa

promujące czytanie książek.

Tymczasem Minister-

stwo Administracji i Cyfryzacji przygotowuje projekt,

którego wprowadzenie w życie skutkować będzie

praktyczną likwidacją bibliotek szkolnych.

Liczne te-

lefony, jakie otrzymuję od nauczycieli i rodziców, po-

pularność strony internetowej www.stoplikwida-

cjiblibiotek.pl wskazują, że pomysł ministerstwa

wzbudza stanowczy społeczny sprzeciw.

Sam fakt, że

taki pomysł powstał, świadczyć może o kompletnym

braku znajomości realiów życia szkoły.

221

jęła Pani lub zamierza podjąć, aby zapobiec likwida-

cji bibliotek szkolnych, skoro wiadomo, że nie są i nie

(nr 15375)

do ministra środowiska

w sprawie sprawdzania kwalifikacji autorów

raportów o oddziaływaniu na środowisko

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wynika z danych

przedstawionych przez Generalny Inspektorat Ochro-

ny Środowiska, znaczna część analiz oddziaływania

na środowisko wykonywana jest przez osoby nieposia-

dające do tego wystarczających kwalifikacji, co może

narażać na ryzyko i ponoszenie dodatkowych kosztów

przedsiębiorców zlecających przygotowanie raportu.

W obecnej sytuacji raport o oddziaływaniu na środo-

wisko może sporządzić każdy, co przyczynia się niekiedy

do ich słabej jakości oraz błędów wynikających z nie-

przestrzegania wymogów stawianych raportom środo-

wiskowym oraz nieuwzględniania aktualnych wytycz-

nych i standardów dotyczących ochrony środowiska.

W niektórych raportach brakuje również elemen-

tu analizującego aspekt społeczny, obejmujący ocze-

kiwania i interesy lokalnych społeczności, których

dotyczy ingerencja w środowisko.

W związku z przedstawionym zagadnieniem

Czy Ministerstwo Środowiska planuje wprowadzenie

zmian uwzględniających sprawdzanie kwalifikacji

autorów raportów o oddziaływaniu na środowisko?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15376)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji przeka-

zanych przez dyrekcję pionu nieruchomości PKP SA

wynika, że planowane jest wystawienie na sprzedaż

m.in. dworca kolejowego Łódź Żabieniec, ze względu

na brak ruchu pociągów.

Tymczasem przez Łódź Żabieniec (czwarty co do

wielkości łódzki dworzec, nabierający jeszcze więk-

szego znaczenia w związku z prowadzonymi inwesty-

cjami i remontami) przejeżdżają pociągi z dworca

Łódź Kaliska w kierunku Zgierza, Kutna, Torunia,

Gdańska, Łowicza, Warszawy.

Co prawda obecnie dworzec pełni rolę stacji kole-

jowej z powodu zamknięcia poczekalni oraz kas bile-

towych.

Warto jednak przypomnieć, że zatrzymują

się tutaj nie tylko pociągi osobowe, ale i dalekobieżne,

m.in. do Gdyni, Krakowa i Katowic.

Warto zauważyć również, że od momentu rozpo-

częcia budowy dworca Łódź Fabryczna w paździer-

niku 2011 r. na dworcu Łódź Żabieniec zatrzymują

się również pociągi kursujące na trasie Warszawa

– Łódź – Ostrów Wielkopolski –Wrocław – Warszawa.

Niebawem zacznie się także remont dworca Łódź Wi-

dzew i z pewnością wymagane będą kolejne zmiany

rozkładów.

Podkreślenia wymaga również fakt, że cztery lata

temu po kompleksowym raporcie Najwyższej Izby

Kontroli stwierdzającym, że dworzec Łódź Żabieniec

jest jednym z najgorszych obiektów w kraju, przepro-

wadzono gruntowny remont budynku.

W związku z przedstawionym zagadnieniem

chciałbym zapytać Pana Ministra: Czy decyzja o sprze-

daży dworca Łódź Żabieniec jest ostateczna i czy bę-

dzie poddana ewentualnym konsultacjom?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 15377)

do ministra środowiska

Uzdrowiskowych RP, zgłaszające uwagi do projektu

goria gmin – są ustawowo zobowiązane do spełnienia

222

wymagań w zakresie dopuszczalnych norm zanie-

czyszczeń powietrza (art. 46 ustawy z dnia 28 lipca

uzdrowiskowych).

W praktyce oznacza to, że obowią-

zek spełnienia określonych norm został przypisany

gminie i różni się on w swoich rozwiązaniach od in-

nych gmin, gdzie normy z zakresu ochrony powietrza

są znacznie niższe i dotyczą przede wszystkim indy-

widualnych emitentów, w przypadku których gmina

nie ma nawet możliwości prawnej dotowania budowy

urządzeń ograniczających emisję pyłów.

Jednak, jak wskazują wnioskodawcy, miejscowo-

ści posiadające status gminy uzdrowiskowej nie mają

możliwości aplikowania o środki w ww. programie.

Z kolei – ich zdaniem – rozszerzenie zakresu powyż-

szego programu pozwoliłoby na objęcie nim dużej

liczby podmiotów i uzyskanie wspólnego efektu eko-

logicznego poprzez ograniczenie tzw. niskiej emisji,

czyli emisji do atmosfery pyłów i gazów, pochodzą-

kalnych kotłowni.

następujące pytanie: Czy możliwa jest zmiana kryte-

w programie priorytetowym Narodowego Funduszu

cja niskiej emisji wspierająca wzrost efektywności

źródeł energii” i rozszerzenie programu na miejsco-

wości posiadające status gminy uzdrowiskowej?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

Cieszyn, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15378)

do ministra finansów

selskiego wpłynęło pismo Zarządu Krajowego Stowa-

rzyszenia Funduszy Poręczeniowych (KSFP) w spra-

wie projektu ustawy o zmianie ustawy o poręcze-

niach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Pań-

stwa oraz niektóre osoby prawne oraz projektu zmia-

ny programu rządowego „Wspieranie przedsiębior-

czości z wykorzystaniem poręczeń i gwarancji Banku

Gospodarstwa Krajowego” z prośbą o podjęcie dzia-

łań mających na celu ograniczenie zagrożeń dla

funkcjonowania funduszy poręczeniowych.

Ministerstwo Finansów określa cel nowelizacji

jako „zapobieganie skutkom zakłóceń na rynkach

finansowych oraz spowolnienia finansowego.

(…)

Wskutek projektowanych zmian sektor bankowy

otrzyma możliwość rozwoju akcji kredytowej w wa-

runkach zaostrzeń wymogów ostrożnościowych oraz

sytuacji panującego kryzysu na rynkach europej-

skich”.

Dalej, w ocenie skutków regulacji podniesiono

„(…) gwarancje Banku Gospodarstwa Krajowego

(BGK), które będą udzielane w formule pomocy de

minimis, zostaną ukierunkowane na wspieranie bie-

żących potrzeb operacyjnych MŚP (kredyty obroto-

we, kredyty w rachunku bieżącym).

W ten sposób

gwarancje BGK będą w stanie zapobiegać zagroże-

niom dla finansowania obrotu bieżącego MŚP na sku-

tek zjawisk kryzysowych na rynkach finansowych”.

Wnioskodawcy obawiają się, że zaangażowanie Skar-

bu Państwa w mechanizm poręczeń i gwarancji, jaki

ma być realizowany przez BGK na mocy proponowa-

nej ustawy/programu i warunków w nich zawartych

(tj. łatwość uzyskania finansowania przez banki, li-

kwidacja barier administracyjnych i formalnych, któ-

rym poddawane są inne podmioty funkcjonujące

w segmencie poręczeń i gwarancji oraz projekt sub-

sydiowania przez państwo kosztów prowizji za ryzy-

ko kredytowe), spowoduje, że przygotowana regula-

cja będzie miała niekorzystne oddziaływanie na

funkcjonowanie 50 funduszy poręczeniowych w Pol-

sce.

W skrajnym przypadku, jak wskazuje KSFP,

wprowadzenie programu w obecnym kształcie może

doprowadzić do niemożności wykonania programów

unijnych realizowanych przez fundusze w ramach

regionalnych programów operacyjnych, tj. programu

JEREMIE oraz programów w ramach ponadnarodo-

wych programów finansowanych bezpośrednio przez

Komisję Europejską.

Ponadto w uzasadnieniu nowelizacji można prze-

czytać, że „nie powstanie konkurencja pomiędzy pro-

gramami pomocowymi wspomaganymi przez UE

a programem gwarancyjnym BGK, programy te będą

dla siebie komplementarne”.

Jednak KSFP progno-

zuje, że działania BGK przyczynią się do likwidacji

powstałej na terenie całego kraju sieci funduszy po-

ręczeniowych, czego bezpośrednią konsekwencją bę-

dzie brak absorpcji środków strukturalnych w nowej

perspektywie finansowej.

Na poparcie tej prognozy

KSFP przedstawia analizę dokonaną przez Poznań-

ski Fundusz Poręczeń Kredytowych w woj. wielko-

polskim (przekazaną do Ministerstwa Finansów

w dniu 20 grudnia 2012 r., znak: PFPK 1551/XII/2012),

której wyniki pokazują, że BGK przejmie 87% port-

feli poręczeniowych obecnie działających na rynku

funduszy.

Konsekwencją tego będzie zahamowanie

akcji poręczeniowej i niezrealizowanie programu do-

finansowanego ze środków UE.

Kolejną kwestią podnoszoną przez KSFP jest

problem konkurencyjności na rynku usług finanso-

223

wych dla MŚP.

Jak wskazują wnioskodawcy, najistot-

niejszą grupę kredytów objętych poręczeniami przez

fundusze stanowią kredyty krótkoterminowe (78%

wszystkich poręczeń), przeznaczone na finansowanie

bieżącej działalności gospodarczej MŚP.

Przyjęcie

projektowanych zmian, w ich opinii, sprawi, że wpro-

wadzona regulacja będzie konkurencyjna (a w zasa-

dzie bezkonkurencyjna) w stosunku do funduszy

z uwagi na warunki oferowane bankom, takie któ-

rych na podstawie obowiązujących regulacji Komisji

Europejskiej fundusze poręczeniowe nie mogą zaofe-

rować we współpracy z instytucjami finansowymi.

1.

Czy ministerstwo planuje przeprowadzenie kon-

sultacji społecznych z udziałem podmiotów reprezen-

tujących fundusze poręczeniowe?

2.

Jak ministerstwo widzi dalsze funkcjonowanie

funduszy poręczeniowych w sytuacji przyjęcia pro-

jektowanych zmian?

3.

Czy w ocenie ministerstwa wprowadzenie ww.

zmian może doprowadzić do likwidacji większości

funduszy poręczeniowych?

4.

Czy w ocenie ministerstwa przyjęcie projekto-

wanych zmian może stanowić zagrożenie dla reali-

zacji regionalnych programów operacyjnych?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

(nr 15379)

do ministra zdrowia

w sprawie zmiany niekorzystnych

sygnałami docierającymi do mnie ze strony samorzą-

nę tych zapisów w ustawie o lecznictwie uzdrowisko-

rozwój gmin uzdrowiskowych.

Zgodnie z nowelizacją ustawy o lecznictwie uzdro-

przemysłowy to zespół budynków i urządzeń wraz

definicją związane są nowe ograniczenia w zakresie

rozwoju gospodarczego.

Dotychczasowy zakaz pro-

wadzenia działalności przemysłowej obejmował stre-

fy A i B, czyli obszar, na którym zlokalizowane są

obiekty lecznictwa uzdrowiskowego, oraz przylegający

do niego teren pod obiekty, które nie mają wpływu na

właściwości lecznicze uzdrowiska.

Ograniczenie to te-

raz obejmuje również przyległą do strefy B strefę C.

Oznacza to dla wielu samorządów brak rozwoju

lokalizowania nowych inwestycji wytwórczo-usługo-

wych.

Dlatego uważam, że konieczna jest pilna zmiana

w ustawie, by wyłączyć strefę C z zakazu prowadzenia

działalności przemysłowej.

W obecnej chwili, kiedy

ciągle słyszy się o likwidacji zakładów, redukcji miejsc

pracy, nie możemy ograniczać możliwości rozwoju

miast poprzez nieuzasadnione zmiany w prawie.

w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowi-

nach uzdrowiskowych, w taki sposób, by wyłączyć

słowej?

Moim zdaniem taka zmiana jest niezbędna.

Poseł Bożena Kamińska

Suwałki, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15380)

do ministra środowiska

w sprawie planowanych opłat za wodę

wykorzystywaną przy produkcji energii

elektrycznej przez elektrownie wodne

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

prasowych hydroelektrownie będą od 2014 r. ponosić

opłaty za wodę, z której korzystają przy produkcji

energii elektrycznej.

W nowelizowanym Prawie wodnym mogą być

wprowadzone zapisy, które wypełnią w całości dzia-

łania dotyczące art. 9 Ramowej Dyrektywy Wodnej

Unii Europejskiej.

W Polsce działa 765 elektrowni wodnych o mocy

zainstalowanej ok. 958 MW.

Elektrownie mają

ENEA, ENERGA, Tauron, PGE oraz prywatni przed-

siębiorcy.

W Europie takie opłaty są pobierane w Belgii,

Włoszech i Rumunii.

Natomiast w Norwegii i Szwe-

cji, gdzie udział energii elektrycznej wyprodukowanej

w elektrowniach wodnych jest największy, takie opła-

ty nie są stosowane.

Towarzystwo Małych Elektrowni Wodnych zrze-

szające ponad 200 prywatnych właścicieli elektrowni

wodnych proponuje, aby opłaty były pobierane w za-

224

leżności od ilości wytworzonej energii elektrycznej,

a nie od ilości wody wykorzystanej do jej produkcji.

Dlatego zwracam się z pytaniami do Pana Mini-

stra:

1.

Jaką formę opłat za wodę wykorzystywaną do

produkcji energii elektrycznej przewiduje wprowa-

dzić ministerstwo?

2.

Na jakim etapie legislacyjnym jest przygotowy-

wana nowelizacja Prawa wodnego?

3.

Czy planowane opłaty za wodę będą dotyczyć

wszystkich elektrowni wodnych?

4.

Czy ministerstwo rozważa wyłączenie z tych

opłat małych elektrowni wodnych o mocy poniżej

1 MW?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Szlachta

Rzeszów, dnia 8 marca2013 r.

Interpelacja

(nr 15381)

do ministra transportu,

w ruchu kolejowym w północno-wschodniej

części Polski

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy, samo-

rządy i wiele instytucji województwa podlaskiego

przesłały do mojego biura protesty przeciw decyzji

przewoźnika Przewozy Regionalne sp. z o.o. i PKP

InterCity SA, które w 2013 r. mają zamiar ograniczyć

przejazdy swoich pociągów na odcinku Suwałki – Au-

gustów – Sokółka poprzez złożenie rezygnacji z za-

mówionych tras.

Zapowiadana likwidacja połączeń kolejowych po-

zbawi mieszkańców tych terenów możliwości bez-

piecznego kontaktu z siedzibą władz wojewódzkich,

stolicą Polski oraz innymi miastami w Polsce i Eu-

ropie.

Atrakcyjny turystycznie teren Podlasia ze

niedostępny komunikacyjnie.

Kolej pełniła i pełni ważną rolę społeczną, pobu-

dza gospodarkę i przyczynia się do wyrównywania

dysproporcji w rozwoju naszego kraju.

Ograniczenie

transportu kolejowego w tej części kraju to ogromny

krok wstecz, na który nie możemy sobie pozwolić.

Wschodnia części Polski jest i tak ograniczona w róż-

nego rodzaju inwestycjach.

Zmniejszające się przewo-

zy kolejowe na tej trasie nie wynikają z braku potrzeb

przewozowych, a z wieloletniego zaniedbania w utrzy-

maniu i modernizacji tej linii kolejowej.

Ale nie jest

to powód, by je likwidować.

Z ogromnym niepokojem przyjmuję również in-

formację o możliwości zmiany przebiegu linii kolejo-

wej Rail Baltica – transeuropejskiego korytarza trans-

portowego o znaczeniu strategicznym, łączącego kra-

je skandynawskie z Polską i pozostałym krajami Unii

Europejskiej.

Mieszkańcy opowiadają się za budową

korytarza Rail Baltica według wcześniejszych zało-

żeń, tj. przez Sokółkę i Augustów.

Budowa Rail Bal-

tica zgodnie z celami ma za zadanie zintensyfikowa-

nie rozwoju obszaru, przez który będzie przebiegać.

Ma ułatwić komunikację miejscowej ludności, przy-

ciągnąć inwestycje, a przez to zwiększyć liczbę miejsc

pracy na danym terenie.

Jest to szczególnie ważne

dla turystyki tej części regionu.

kańców tych terenów Polski i domagam się przepro-

wadzenia prac modernizacyjnych kolei ze środków

finansowych Unii Europejskiej oraz niepodejmowa-

nia decyzji o likwidacji połączenia kolejowego w tej

części Polski do czasu zakończenia modernizacji i po-

wstania całej linii kolejowej tzw. trasy Rail Baltica

na odcinku Suwałki – Warszawa.

2.

Czy Pan Minister nie uważa, iż pozbawienie

ważnej części województwa podlaskiego połączeń ko-

lejowych wpłynie negatywnie na dynamikę rozwoju

Polski wschodniej?

3.

Czy Pan Minister uważa, iż ograniczenie ruchu

pociągów to jedyna metoda na poprawę wyników fi-

nansowych Polskich Kolei Państwowych?

4.

Jak powinien być rozwiązany problem przebie-

gu trasy Rail Baltica?

5.

Czy Pan Minister dopuszcza zamknięcie trasy

kolejowej, która ma duże znaczenie strategiczne dla

całego kraju?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jacek Bogucki

Wysokie Mazowieckie, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15382)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w „Programie rolnośrodowiskowym”

objętym Programem Rozwoju Obszarów

dzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi zmieniające-

225

go rozporządzenie w sprawie szczegółowych warun-

mach działania „Program rolnośrodowiskowy” obję-

tego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na

lata 2007–2013.

Na prośbę producentów ekologicz-

nych upraw przedstawiam ich obawy w kontekście

wprowadzanych zmian.

Producenci obawiają się, że zmiany dotyczące

pakietu „Rolnictwo ekologiczne” z dniem 15 marca

wyłączą z systemu dopłat osoby zakładające ekolo-

giczne plantacje krzewów jagodowych czy sadów.

Dopłaty mają pozostać tylko do upraw truskawki

i poziomki.

Producenci zdają sobie sprawę, że jest

wiele przykładów, iż zakładane są czasem wielohek-

tarowe, a nawet kilkusethektarowe plantacje, a nie

ma z nich owoców.

Są to zjawiska patologiczne,

z którymi należy walczyć.

Jednak nie kosztem

uczciwie i ciężko pracujących rolników ekologicz-

nych.

W ich opinii jeśli ktoś prowadzi ekologiczną

uprawę, a nie produkuje na niej owoców, powinien

być automatycznie wyłączony z systemu dopłat,

a rolnik skreślony z listy producentów żywności

ekologicznej.

Wprowadzane rozporządzenie krzyw-

dzi natomiast rolników, którzy produkują owoce

ekologiczne, mają certyfikaty, mają dokumenty na

to, że sprzedają owoce z tych plantacji, i chcą się

dalej rozwijać.

Niesprawiedliwe jest natomiast przy-

znawanie dopłat osobom, które tylko zakładają

uprawy po to, aby uzyskać dopłaty.

W opinii grup producentów owoców organizacji

zrzeszających wielu producentów, w większości owo-

ców ekologicznych, zmiany nie powinny dyskrymi-

nować uczciwych rolników produkujących ekologicz-

ne owoce.

W ich przekonaniu skutecznym sposobem

likwidacji nieuczciwych producentów byłoby powią-

zanie obecnego wsparcia do upraw sadowniczych

z produkcją i sprzedażą.

1.

Czy na wprowadzeniu tych zmian skorzystają

uczciwi rolnicy ekologiczni?

2.

Czy ministerstwo rolnictwa przewiduje rekom-

pensaty dla rolników, którzy założyli sady jesienią

2012 r. i ponieśli wysokie koszty, a dopłat nie otrzy-

mają?

3.

Czy zmiany nie zagrożą rozwojowi i konkuren-

cyjności polskiego rolnictwa w zakresie ekologicz-

nych upraw sadowniczych?

Z poważaniem

Poseł Jacek Bogucki

(nr 15383)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie trudnej sytuacji

polskiego rolnictwa,

Szanowny Panie Ministrze!

Do ogólnie znanej złej

sytuacji finansowej polskich rolników, niskich cen

skupu płodów rolnych, a relatywnie wysokich cen

środków do produkcji rolnej w ostatnim czasie dołą-

czyły się niepokojąco niskie ceny skupu żywca wie-

przowego oraz mięsa drobiowego.

Do biur poselskich,

do powiatowych izb rolniczych zgłaszają się rolnicy,

hodowcy trzody chlewnej i drobiu podnoszący ten

problem.

W województwie podlaskim zanotowano kolosalny

spadek cen skupu.

W chwili obecnej ceny skupu żywca

wieprzowego oscylują w granicach 4,80–5,10 zł/kg,

natomiast mięsa drobiowego 3,90 zł/kg, a nawet ni-

żej.

Jest to cena zatrważająco niska – poniżej kosztów

produkcji.

Od 1 stycznia 2013 r. na hodowców trzody chlew-

nej są nałożone dodatkowe zobowiązania wiążące się

z kolejnymi nakładami finansowymi.

Zgodnie z no-

wymi przepisami lochy prośne w okresie od 4 tygo-

dnia po pokryciu do 1 tygodnia przed planowanym

wyproszeniem należy utrzymywać grupowo.

Wymóg

ten dotyczy gospodarstw utrzymujących 10 lub więcej

loch i loszek.

Przepis ten będzie obowiązywać we

wszystkich krajach członkowskich, mimo iż stan do-

stosowania krajów do tego wymogu jest bardzo zróż-

nicowany.

W Polsce dostosowanych gospodarstw do

wymogów wzajemnej zgodności jest ok. 40%, nato-

miast w pozostałych krajach wskaźnik kształtuje się

na poziomie 70–90%.

Trudny do zaakceptowania jest

brak reakcji ze strony Ministerstwa Rolnictwa i Roz-

woju Wsi w tej sprawie.

Sytuacja taka powoduje upadek wielu mniejszych

rodzinnych gospodarstw rolnych.

Uważam, że w tej

trudnej sytuacji hodowcy nie mogą być pozostawieni

sami sobie.

Tak niskie ceny skupu żywca i mięsa dro-

biowego nie przekładają się na obniżkę wysokich cen

detalicznych mięsa i wędlin.

Dodatkowym problemem jest zawieszenie uboju

rytualnego, który stanowił znaczną część naszego

eksportu mięsa drobiowego.

Ubój rytualny budzi wiele kontrowersji.

Z jednej

strony rolnicy i przedsiębiorcy przez zakaz uboju tra-

cą tradycyjne rynki zbytu i popadają w problemy fi-

nansowe.

Z drugiej strony unikanie zadawania zbęd-

nych cierpień istotom żyjącym jest podstawą człowie-

czeństwa.

Ten problem powinien być szybko rozwią-

zany w sposób wyważony, uwzględniający jedne i dru-

gie racje.

226

1.

Jakie działania podjął lub ma zamiar podjąć

Pan Minister, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom

rolników, aby wyhamować negatywne trendy i przy-

wrócić opłacalność produkcji trzody chlewnej i drobiu

w 2013 r.?

2.

Jakie decyzje są podejmowane przez minister-

stwo odnośnie do uboju rytualnego w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Jacek Bogucki

(nr 15384)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przyjęcia rezolucji

szkolnych i konsekwencji

Minister z problemem, z którym rodzice posyłający

dzieci do szkoły muszą się mierzyć każdego roku.

Problem dotyczy częstotliwości zmiany podręczni-

ków szkolnych.

Wyprawka dla dziecka, które idzie do

szkoły, każdego roku kosztuje coraz więcej.

Znaczącą

część tych kosztów stanowią podręczniki szkolne.

W zasadzie co roku powstają nowe aktualizacje ksią-

żek, które wprowadzają nieznaczące zmiany w kolej-

ności rozdziałów czy kolejności stron.

Zmiany te nie

mają wpływu na zasób wiedzy uczniów, lecz mają

wpływ na budżety domowe rodzin.

Takie drobne

zmiany zmuszają rodziców do kupna nowych książek.

wości korzystania z podręczników starszego rodzeń-

stwa.

Zakup książek szkolnych to wydatek kilkuset

złotych i rodziców po prostu nie stać, by co roku każ-

demu dziecku kupować nowe podręczniki.

Warto po-

ruszyć jeszcze jedną kwestię.

Gdyby nie wprowadza-

no tak częstych zmian w podręcznikach szkolnych,

istniałaby możliwość odkupienia używanych książek

od starszych roczników, co pozwoliłoby na posiadanie

dwóch kompletów.

Z jednego zestawu podręczników

uczniowie mogliby korzystać w szkole, z drugiego

w domu, co na pewno wpłynęłoby pozytywnie na stan

ich kręgosłupów.

Dlatego uważam, że częstotliwość zmian podręcz-

ników wprowadzanych w szkołach powinna być zde-

cydowanie ograniczona.

1.

Czy ministerstwo posiada jakiś plan, który bę-

dzie miał na celu ograniczenie konieczności tak czę-

stego kupowania podręczników?

2.

Czy istnieje szansa na to, by te same podręcz-

niki obowiązywały uczniów przez kilka lat?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbyszek Zaborowski

Katowice, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15385)

do ministra spraw zagranicznych

celowości utrzymywania Ambasady RP

przy Stolicy Apostolskiej, kosztów jej

funkcjonowania oraz potrzeby dalszego

utrzymywania uprzywilejowania stosunków

polskiej polityki zagranicznej

Szanowny Panie Ministrze!

Od 2008 r. obserwu-

jemy dynamiczny proces racjonalizacji sieci polskich

placówek dyplomatycznych.

Likwidowane są amba-

sady, wydziały konsularne ambasad, konsulaty ge-

neralne RP oraz konsulaty.

Uzasadnieniem takich

decyzji są kwestie kosztów, organizacji oraz poprawy

efektywności funkcjonowania polskich misji dyplo-

matycznych.

Proces racjonalizacji sieci swoich placó-

wek dyplomatycznych przeprowadzają także pań-

stwa znacznie zamożniejsze od Polski.

Działania pol-

skiego MSZ nie powinny więc budzić większych wąt-

pliwości.

Niestety tak nie jest.

Część decyzji o likwi-

dacji lub dalszym utrzymywaniu naszych placówek

budzi wiele zastrzeżeń co do ich racjonalności i celo-

wości.

W ostatnim czasie na nowo rozgorzała np. dys-

kusja o sensowności włączenia Republiki Mongolii

do okręgu Ambasady RP w Chińskiej Republice Lu-

dowej.

Rośnie bowiem znaczenie Mongolii jako part-

nera dysponującego zasobami bardzo rzadkich su-

rowców mineralnych i kolejnego azjatyckiego

ośrodka szybkiego rozwoju.

Swoje przedstawiciel-

stwa w tym kraju otwierają liczne państwa, w tym

państwa uboższe od Polski.

Innym przykładem dys-

kusyjnych działań MSZ jest dalsze utrzymywanie

odrębnej Ambasady RP przy Stolicy Apostolskiej.

Dzieje się tak pomimo obserwowanego znaczącego

spadku znaczenia Stolicy Apostolskiej jako samo-

dzielnego kreatora polityki międzynarodowej.

Liczne

państwa włączają więc Stolicę Apostolską do okręgu

swoich włoskich misji.

1.

Na czym MSZ opiera swoją politykę znoszenia

oraz tworzenia nowych polskich misji dyplomatycz-

nych i konsularnych?

227

2.

Jaki był w okresie 2006–2012 średnioroczny

koszt funkcjonowania Ambasady RP przy Stolicy

Apostolskiej w rozbiciu na koszty wynagrodzeń pra-

cowników, zakupu usług obcych (rachunki za usługi

telekomunikacyjne, sprzątanie, czynsz, i inne bieżą-

ce opłaty)?

3.

Jakie działania na rzecz zmniejszenia kosztów

funkcjonowania Ambasady RP przy Stolicy Apostol-

skiej podjęli w ostatnich latach MSZ i pani Ambasa-

dor Hanna Suchocka?

4.

Ile osób zatrudnia Ambasada RP przy Stolicy

Apostolskiej?

5.

Jaki jest cel utrzymywania przez Polskę odręb-

nej misji przy Stolicy Apostolskiej i realizacji jakich

zadań oraz inicjatyw polskiej dyplomacji ona służy?

6.

Czy w sytuacji znaczącego obniżenia prestiżu

i znaczenia Stolicy Apostolskiej w polityce między-

narodowej oraz podejmowania przez nią działań

utrudniających realizację polskiej oraz unijnej poli-

tyki zagranicznej (np. prace na rzecz zawarcia przez

Stolicę Apostolską konkordatu z Republiką Białoru-

si, akceptacja i wzmacnianie przez jej dyplomatów

nurtów fundamentalistycznych w państwach arab-

skich) dalsze traktowanie w ten sposób relacji Polski

ze Stolicą Apostolską można uznać za uzasadnione,

służące polskiej racji stanu oraz realizacji ambitnych

celów polskiej dyplomacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15386)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązku posiadania aktualnego

sanitarno-epidemiologicznych o braku

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie (WE)

żywczych, ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

czenie lekarskie dla celów sanitarno-epidemiologicz-

nych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac,

niesienia zakażenia na inne osoby (art. 59 ust. 2 usta-

wy o bezpieczeństwie żywności i żywienia).

Z przepisów jasno wynika, że każda osoba mająca

styczność z żywnością ma obowiązek posiadania

orzeczenia lekarskiego dla celów sanitarno-epidemio-

swojej pracy.

1.

Czy duchowni udzielający komunii poprzez po-

danie komunikanta do ust wiernego posiadają aktu-

alne orzeczenia lekarskie dla celów sanitarno-epide-

miologicznych o braku przeciwwskazań do wykony-

wania swojej pracy?

2.

Jeśli nie, to czy podawanie komunikanta ręko-

ma do ust nie tworzy możliwości przeniesienia poten-

cjalnego zakażenia na osoby go przyjmujące?

3.

Czy właściwi państwowi inspektorzy sanitarni

w jakikolwiek sposób sprawdzają, czy duchowni po-

dający komunikanty posiadają aktualne orzeczenia

lekarskie dla celów sanitarno-epidemiologicznych?

4.

Jeśli nie, to dlaczego nie wymaga się od du-

chownych posiadania aktualnych orzeczeń lekar-

skich dla celów sanitarno-epidemiologicznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Roman Kotliński

(nr 15387)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przestrzegania zasady

poszanowania godności i podstawowych

praw obywateli, na przykładzie

osoby niepełnosprawnej skazanej wyrokiem

na 6 miesięcy więzienia

Jedna z mieszkanek województwa wielkopolskie-

go jest osobą niepełnosprawną, poruszającą się o ku-

lach.

Za ostre słowa pod adresem urzędników osoba

ta usłyszała już jeden wyrok.

Prawdziwym wyrokiem

będzie jednak dla niej cela w Zakładzie Karnym

w Lesznie, w której ma spędzić sześć miesięcy.

To

228

pół roku bez rehabilitacji, które dla tej niepełno-

sprawnej kobiety mogą oznaczać wózek inwalidzki.

Niepokojącym faktem jest to, iż na początku spra-

wy poznański zakład medycyny sądowej stwierdził,

że jej niepełnosprawność nie pozwala odpracować

kary i nałożył na kobietę karę grzywny w wysokości

5 tys. zł.

Wszyscy wiemy jednak, jak śmieszne pienią-

dze otrzymują (lub także i nie otrzymują) osoby

niepełnosprawne ze strony pomocy społecznej.

Ta

niepełnosprawna osoba nie była w stanie spłacić na-

łożonych na nią zobowiązań, więc sąd zamienił karę

grzywny na sześć miesięcy więzienia.

Zdaniem bie-

głych z tego samego zakładu medycyny sadowej taką

karę może odbyć już bez przeszkód.

Byleby dostała

tylko... dolną pryczę z uwagi na trudności z chodze-

niem. Czyż nie woła to o pomstę o nieba?

Czy nie jest

tości i empatycznych odczuć?

Należy dodatkowo podkreślić, iż w 2012 r. ok. 40

tys. skazanych wyrokiem sądu osób nie trafiło do

więzienia z powodu braku miejsc w celach.

Wobec

tych osób stosowano między innymi areszt, ale ich

wyroki były o wiele poważniejsze niż ten, który do-

stała wspomniana przez mnie powyżej kobieta.

Je-

śli umieszcza się w zakładach karnych osoby za

tego typu przewinienia o niskiej szkodliwości czynu,

a morderców, gwałcicieli pozostawia się w aresztach

z powodu braku miejsc w więzieniach, to można rzec,

iż w Polsce system penitencjarny po prostu kuleje.

Kolejno, wykorzystanie dolnej pryczy dla osoby

niepełnosprawnej tylko i wyłącznie z powodu bycia

osobą niepełnosprawną oraz faktu, żeby wykorzystać

tylko wszystkie możliwości, żeby umieścić chorą ko-

bietę w celi, mijają się nie tylko z przepisami prawa

o poszanowaniu ludzkiej godności, ale także pozba-

wione są jakichkolwiek przesłanek logicznych, a wy-

pełnione absurdem.

A wszystko to prowadzone jest

na koszt obywateli państwa polskiego.

1.

Dlaczego w Polsce nie są przestrzegane zasady

poszanowania godności i podstawowych praw obywa-

teli, szczególnie w stosunku do osób niepełnospraw-

nych?

2.

Dlaczego dla wymiaru sprawiedliwości, jak po-

kazuje ta sprawa, osoby niepełnosprawne są osobami

drugiej kategorii?

3.

Dlaczego biegli z poznańskiego zakładu medy-

cyny sądowej roszczą sobie prawo do zmiany charak-

teru i sposobu odbycia kary?

4.

Czy skazana wyrokiem sądu kobieta może li-

czyć w praktyce na odroczenie kary po złożeniu przez

nią takiego typu wniosku i jakie są szanse, iż owe

odroczenie będzie faktycznie wykonane?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

Konin, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15388)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wykorzystania zawodu i wiedzy

Kim jest osoba zaufania publicznego?

Nie ma

w polskim prawie jednej legalnej definicji zawodu za-

ufania publicznego, jednak powszechnie uznaje się za

taką osobę personę, która powinna posiadać zaufanie

innych ludzi, na rzecz których prowadzi działalność

zawodową.

Już art. 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

stanowi, iż: w drodze ustawy można tworzyć samo-

rządy zawodowe reprezentujące osoby wykonujące

nicach interesu publicznego i dla jego ochrony.

Jak często spotykamy się jednak w realnym życiu

z wykorzystywaniem zajmowanego przez siebie wy-

sokiego stanowiska urzędniczego do swoich włas-

nych, prywatnych celów?

Niestety taka sytuacja miała miejsce w jednej

z miejscowości koło Poznania.

W 2011 r. kobieta ze

swoim ojcem postanowiła sprzedać nowo wybudowa-

ny dom, cena wywoławcza wynosiła 520 tys. zł.

Na

ogłoszenie odpowiedziało kilkudziesięciu zaintereso-

wanych.

Wśród nich była jedna z poznańskich nota-

riuszek, której udało się podpisać umowę przedwstęp-

ną, zgodnie z którą sprzedająca dostała 80 tys. zł za-

datku, a w zamian oddała klucze do domu.

Pojawił się jednak pewien kruczek prawny, bo-

wiem w umowie przedwstępnej nie zamieszczono in-

formacji, do kiedy ma zostać wpłacona reszta pienię-

dzy za budynek i działkę.

W momencie chęci podpi-

sania umowy ostatecznej sprzedaży budynku przez

osobę sprzedającą dom, pani notariusz, już jako na-

bywca, nie chciała dopuścić do końcowego zalegali-

zowania sprzedaży domu.

Powstaje przypuszczenie,

iż pani notariusz posiadająca odpowiednie kompeten-

cje, kwalifikacje oraz wiedzę w zakresie stosowania

przepisów prawa w praktyce wykorzystała w pewien

sposób niewiedzę osób mniej znających się na wy-

kładni prawa w życiu codziennym.

Uznano, że skoro dom jest zajmowany przez no-

tariuszkę, to w takim razie powinna ona płacić za

niego czynsz.

Jednak jego wysokość została przez nią

zakwestionowana.

Pani notariusz wybrała biegłego,

który ma oszacować, ile powinna płacić.

Ten miał to

wyliczyć na miejscu.

Przyjechał do miejscowości, by

zobaczyć budynek, sprawdzić jego stan w środku

i wyliczyć wysokość czynszu.

Na miejscu zjawili się

wszyscy zainteresowani oprócz rejentki, która sama

wybrała rzeczoznawcę.

Biegły postał kilkadziesiąt minut na mrozie i za-

czął spisywać protokół na podstawie tego, co widział

z zewnątrz i na podstawie rozmów ze świadkami oraz

dokumentów ze „sprzedaży” domu.

Dochodzi zatem

229

do sytuacji absurdalnej, w której dom stoi pusty, cór-

ka wraz z ojcem, którzy dom chcieli sprzedać, nie

mają pieniędzy ani możliwości wstępu do domu, któ-

ry sprzedali rzekomo w umowie przedwstępnej.

1.

Ignorantia iuris nocet, ale czy prawo nie powin-

no działać także dla dobra wszystkich obywateli?

2.

Czy nadużywanie zajmowanego stanowiska,

będącego zawodem zaufania społecznego, jest nie

tylko sprzeczne z zasadami umowy społecznej, usta-

lonej nieformalnie między ludźmi, czy może także

czymś więcej?

3.

Dlaczego przepisy prawa w Polsce nie są czytelne

i jednoznaczne dla przeciętnego polskiego obywatela?

4.

Czy przedstawiona w powyższej sytuacji pani

notariusz może spodziewać się jakieś odpowiedzial-

ności ze strony państwa za swoje czyny?

5.

W jaki sposób państwo polskie może pomóc oso-

bom pokrzywdzonym w takiej sytuacji?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 15389)

do ministra pracy i polityki społecznej

Żyjąc w kraju demokratycznym, każdy powinien

mieć prawo własnego głosu.

Żyjąc w kraju cywilizo-

wanym, każdy obywatel powinien mieć zagwaranto-

wane podstawowe potrzeby związane ze swoją egzy-

stencją.

Niestety bezduszność zarówno przepisów

prawa, jak i urzędników państwowych bardzo często

skutecznie utrudnia życie na chociażby minimalnym

poziomie, także ekonomicznym.

Już Konstytucja RP

w art. 68 stanowi, iż „Obywatelom, niezależnie od

nansowanej ze środków publicznych.

Warunki i za-

kres udzielania świadczeń określa ustawa”.

Niedawno w lokalnej prasie ukazał się artykuł

dotyczący chorego młodego człowieka, który żyje ak-

tualnie za 675 zł na miesiąc.

Mężczyzna uległ poważ-

nemu wypadkowi – spadł z rusztowania i jest nie-

zdolny do pracy.

W dniu wypadku był już sierotą,

pobierał rentę rodzinną po zmarłej matce.

Pacjent

po wypadku spędził półtora roku w centrum reha-

bilitacyjno-opiekuńczym.

Rentę rodzinną ZUS mu

przedłużył, bo zgodnie z prawem mają do niej prawo

cie niezdolne do pracy.

Dwa lata temu Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych rozmyślił się i odebrał panu R.

świadczenie, które do tej pory on pobierał.

Przez

ostatnie lata mężczyzna żył tylko z zasiłku z MOPS

w wysokości 400 zł.

Pół roku temu ZUS przyznał

choremu rentę specjalną, ale został jednocześnie po-

zbawiony dofinansowania ze strony Miejskiego

Ośrodka Pomocy Społecznej, gdyż po otrzymaniu

renty okazało się, że jest dla tej instytucji zbyt za-

możny, pomimo iż łączna kwota, jaką otrzymywał,

nie była wówczas zbyt wysoka i nie pokrywała nawet

podstawowych jego potrzeb związanych z opieką

zdrowotną, rehabilitacją itp.

Zgodnie z przepisami

dotyczącymi pomocy społecznej prawo do zasiłku

stałego mają osoby, których dochód na jedną osobę

to kolejny przykład arogancji i wyższości prawa nad

zwykłym bezbronnym obywatelem.

Następnie miesiąc po przyznaniu całkowicie nie-

zdolnej do pracy osobie renty specjalnej ZUS upo-

mniał się o zwrot nienależnie jego zdaniem pobranej

renty rodzinnej.

Mężczyzna miał oddać 50 tys. zł ren-

ty i 24 tys. zł odsetek tejże instytucji, która zaczęła

również pobierać część jego renty na spłatę długu.

Mężczyzna odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych do sądu, który to ma dokonać kon-

troli zgodności wydanych decyzji z prawem.

Na czas

postępowania ZUS nie będzie dokonywał potrąceń

z renty specjalnej i zwróci potrącone dotychczas kwo-

ty za luty i marzec.

Mężczyznę wspomaga pewna

fundacja, która dzięki swoim staraniom oraz pry-

watnym darczyńcom zaopatruje chorego w żelowe

opatrunki na stałe.

Niestety potrzebujących jest wie-

lu, a fundacja nie zagwarantuje panu R. środków fi-

nansowych również na zwykłą codzienną egzystencję.

1.

Dlaczego w przepisach prawa nie została prze-

widziana sytuacja opisana powyżej i w praktyce oso-

by całkowicie niezdolne do pracy nie mają zagwaran-

towanych swoich podstawowych praw wynikających

z przepisów Konstytucji RP, która, jak wiadomo, jest

aktem nadrzędnie w Polsce obowiązującym?

2.

Dlaczego Zakład Ubezpieczeń Społecznych

rości sobie prawo najpierw do przyznawania pomo-

cowych świadczeń pieniężnych (np. renty rodzinne,

specjalne), a następnie do ich odbierania osobom bar-

dzo potrzebującym wsparcia?

3.

Czy jedyną miarą oceny trudnej sytuacji osób

chorych muszą być jedynie przepisy prawa i bezdusz-

ność urzędników państwowych?

4.

W jaki sposób można jeszcze wspomóc osobę

przedstawioną powyżej przeze mnie, która znalazła

się, jak widać, w ciężkim oraz trudnym położeniu

życiowym?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

230

Interpelacja

(nr 15390)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie niszczenia inicjatyw lokalnych,

W Polsce coraz więcej firm posiada zaplecze o ka-

pitale zagranicznym.

Często słyszy się, iż kolejne lo-

kalne przedsiębiorstwa upadają z wielu przyczyn.

O ile głównym powodem jest ich nierentowność bądź

niegospodarność, wina może leżeć po stronie ich

właścicieli.

Niedopuszczalna jest jednak sytuacja,

gdy to państwo polskie i jego przedstawiciele sami

niszczą inicjatywę lokalnych przedsiębiorców, a taka

sytuacja właśnie spotkała firmę Agro-North, spółkę

z Choczewa na Pomorzu.

To działająca jako grupa producencka inicjatywa

sześciu rolników, którzy na blisko 700 ha uprawiali

warzywa – głównie marchew, ale też cebulę i pie-

truszkę.

Większość produkcji trafia na rynek krajo-

wy, ale też na eksport – do Rosji, na Ukrainę, do

Holandii.

W sumie w sezonie 2012 r. przez hale

w Choczewie przeszło ok. 40 tys. ton warzyw.

Firma

zatrudniała w tym czasie 140 pracowników, teraz

niestety jest to już zamierzchła przeszłość.

Pomimo

otrzymania jesienią 2011 r. przez ówczesnego mi-

nistra rolnictwa odznaczenia „Zasłużony dla Rolni-

ctwa” na firmę nakładano ok. 20 kontroli, głównie

przez urząd marszałkowski w Gdańsku i Agencję

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – insty-

tucję odpowiedzialną za dofinansowanie projektów

dla rolnictwa.

Wyniki wszystkich kontroli były po-

zytywne, a wszystkie inwestycje zakończone w ter-

minie.

Nic zatem nie zapowiadało tego, co nastąpiło

wkrótce.

W lipcu 2012 r.

Agro-North występuje o rozlicze-

nie kolejnej transzy dotacji na inwestycje.

Chodzi

o 16 mln zł na budowę i wyposażenie kolejnej hali,

ale dowiaduje się, że umówionych pieniędzy na razie

nie będzie.

Bowiem ARiMR, która powinna dotacje

wypłacić, zawiesiła całą procedurę, powołując się na

to, że prokuratura prowadzi postępowanie wyjaśnia-

jące w sprawie Agro-North.

W firmie zaczyna się ro-

bić nerwowo.

Wstrzymanie rozliczeń oznacza klapę

całego projektu inwestycyjnego.

Końcowy termin

rozliczenia inwestycji przypada na połowę 2013 r.,

a od końca lata nie można natomiast prowadzić żad-

nych prac oraz robót.

Właściciel firmy Agro-North

odwołał się od decyzji oddziału w Gdyni do ARiMR

w Warszawie, ale urząd w Warszawie podtrzymał

decyzję o zawieszeniu procedury.

W związku z tym

pracownicy są systematycznie zwalniani z pracy, a ko-

mornicy działający na zlecenie banku zajmują sprzęt,

który Agro-North wziął w leasing.

Prokuratura tłu-

maczy się, iż jej obowiązkiem jest prowadzenie po-

stępowania w każdej, nawet najbardziej nieprawdo-

podobnej sprawie i nie świadczy to w żaden sposób

o rzeczywistym istnieniu nieprawidłowości, a postę-

powanie w sprawie Agro-North sp. z o.o. jest prowa-

dzone na podstawie anonimu.

Przedstawiciele Agro-North złożyli skargę na

działania ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Admini-

stracyjnego w Gdańsku, ale na wyrok w sprawie trze-

ba będzie długo czekać, a do momentu jego ogłosze-

nia firma w zasadzie nie istnieje.

Nie pomogła nawet

pozytywna opinia urzędu marszałkowskiego w Gdań-

sku o dotychczasowej pozytywnej historii firmy.

Do-

datkowo przedstawiciele ARiMR unikają bezpośred-

niej konfrontacji i udzielania szczegółowych informa-

cji.

Kolejno w poniedziałek 25 lutego 2013 r. przed

Urzędem Skarbowym w Wejherowie pracownicy spół-

ki Agro-North wysypywali marchew i częściowo za-

blokowali wejście do urzędu.

Przyczyną zaistniałej

sytuacji był zwrot należnego podatku VAT ze strony

urzędu skarbowego, którego firma jednak nie otrzy-

mała.

Urząd zakwestionował bowiem rozliczenie za-

kupu palet (od których VAT wynosi ok. 1,5 mln zł)

i zatrzymał cały podatek, który firma chciała rozli-

czyć.

Proponowano kompensację zobowiązań, ale za-

miast niej zajęto przedsiębiorstwu Agro-North nie-

ruchomości i konta, blokując majątek i aktywa o war-

tości przeszło 200 mln zł.

Od razu nasuwa się pyta-

nie, za czyje pieniądze są przeprowadzane utrudnie-

nia wskazane powyżej i jaki jest w tym sens oraz cel?

1.

Dlaczego w Polsce przepisy prawa niszczą lo-

kalnie działające firmy, które działają uczciwie i op-

tymalnie?

2.

Dlaczego instytucje państwowe nie ułatwiają,

a jedynie utrudniają funkcjonowanie polskim przed-

siębiorstwom?

3.

Z jakich środków pieniężnych są przeprowadza-

ne kontrole przez Agencję Restrukturyzacji i Moder-

nizacji Rolnictwa?

4.

Dlaczego przedstawiciele Agencji Restruktury-

zacji i Modernizacji Rolnictwa nie są w stanie wypo-

wiedzieć się konkretnie w tej sprawie i unikają udzie-

lenia bezpośrednich odpowiedzi na zadawane im py-

tania?

5.

Dlaczego urząd skarbowy zakwestionował roz-

liczenie zakupu palet (od których VAT wynosi ok.

Agro-North chciała ostatecznie rozliczyć?

6.

Dlaczego sprawa jest badana przez tak długi

czas?

Nic z powyższej sytuacji nie wynika, a mają-

tek i aktywa firmy Agro-North o wartości przeszło

200 mln zł są zamrożone i zablokowane.

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

231

Interpelacja

(nr 15391)

do ministra transportu,

w sprawie sytuacji na linii kolejowej nr 281

Od grudnia 2012 r. wycofano połączenia kolejowe

kolejowej 281, zostały już tylko alternatywne połą-

czenia autobusowe w relacji Września – Jarocin, któ-

rych jest bardzo mało.

Likwidacja wielu połączeń

osobowych, w tym dalekobieżnych, a także utrudnie-

nia dla przewoźników towarowych są efektem prze-

ciążenia drogi krajowej nr 15 i trasy wojewódzkiej

442 do Kalisza, a także drogi 441 Miłosław – Miku-

szewo – Borzykowo.

Po wycofaniu połączeń kolejo-

wych ludzie, którzy przychodzą do mnie do biura,

skarżą się, że mają kłopoty z dojazdami do pracy

i szkoły, a także z przesiadkami na inne połączenia.

Września, a także Gniezno po raz pierwszy od zakoń-

czenia II wojny światowej przestały być węzłami ko-

lejowymi, a Miłosław i Orzechowo, Książno i Chwa-

libogowo zupełnie zostały pozbawione połączeń.

Należy zwrócić uwagę, iż szlakiem tym są rów-

nież przewożone ponadnormatywne towary, m.in.

generatory do portu w Gdyni i inne urządzenia dla

elektrowni produkowane przez firmę Alstom.

Starze-

jące się ponad 30-letnie elektrownie wymagają do-

staw nowych urządzeń, a ewentualna utrata tego

szlaku może doprowadzić do konieczności wyznacze-

nie objazdów i tym samym większych opłat przesy-

łowych doliczanych w cenę energii dla przeciętnego

obywatela.

W dodatku firma Alstom będzie produko-

wać składy zespolone Pendolino dla polskich kolei i za-

niedbanie tego szlaku może Polskę narazić na nieprzy-

jemności w Komisji Europejskiej, tak jak to było z dro-

gami, gdy zagrożono wstrzymaniem wypłaty 4 mld.

Z uwagi na powyższe zadaję pytania:

1.

Czy planowana jest modernizacja linii kolejowej

281, a przynajmniej jej części zelektryfikowanej na

odcinku Oleśnica – Krotoszyn – Jarocin – Września

– Gniezno – Chojnice?

2.

Jak przedstawia się harmonogram ewentual-

3.

Na ile szacuje się koszt modernizacji?

4.

Czy planowane jest wpisanie odcinka linii ko-

lejowej 281 lub jego części do programów ochrona

i środowisko lub „Wieloletniego programu inwestycji

kolejowych”?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 15392)

do ministra transportu,

Zmiany wprowadzone w ustawie o transporcie

drogowym przyczyniły się do powstawania nieporo-

zumień i problemów dla przyszłych kierowców.

Wcześniejszy zapis prawny umożliwiał przystąpie-

ukończeniu 18. roku życia.

Natomiast po noweliza-

poz. 1265) aby uzyskać prawo jazdy tejże kategorii,

należy spełnić kryterium wiekowe, jakim jest ukoń-

czenie 21 lat.

Pojawił się zatem problem co do osiągnięcia odpo-

wiedniego minimalnego wieku niezbędnego do uzy-

skania prawa jazdy kategorii C (samochody ciężaro-

we).

Osoby, które przed nowelizacją ustawy o trans-

porcie drogowym zaczęły ubiegać się o prawo jazdy

kat. C, nie mając ukończonych 21 lat, i którym nie

udało się zaliczyć np. części praktycznej egzaminu

państwowego, nie mają możliwości ponownego przy-

stąpienia do egzaminu poprawkowego do momentu

uzyskania przez nich odpowiedniego progu wiekowe-

go (21 lat).

Szybszym rozwiązaniem jest ukończenie

kursu kwalifikacji wstępnej (który, jak twierdzą kie-

rowcy, jest czystą fikcją) – koszt kursu 5 tys. zł.

Oczy-

wisty jest fakt, że większości młodych ludzi nie stać

na taki wydatek.

W związku z czym mamy do czy-

nienia z długim okresem od nauki przepisów oraz

jazdy do kolejnych egzaminów przyszłych kierowców.

Dodatkowy problem stanowi niedostosowanie ośrod-

ków egzaminacyjnych do potrzeb przeprowadzenia

nowego egzaminu na prawo jazdy.

Ośrodki egzami-

nacyjne nie posiadają bowiem w wielu przypadkach

dostępu do bazy kierowców, wobec czego nie mogą

przeprowadzać egzaminów.

1.

Czy ustawodawca nie przewidział wspomnia-

nego problemu osób niespełniających kryterium wie-

kowego, a przystępujących do kursu przed noweliza-

cją ustawy?

2.

W jaki sposób ministerstwo zamierza rozwią-

zać problem długiego oczekiwania na egzamin po-

prawkowy dla osób, które nie ukończyły 21 lat?

3.

Dlaczego niektóre ośrodki nie posiadają dostę-

pu do bazy kierowców?

4.

Czy baza pytań na egzamin kategorii C została

zatwierdzona przez ministerstwo?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

232

Interpelacja

(nr 15393)

do ministra środowiska

w sprawie opłat za odprowadzanie

Od 1 lipca 2013 r. zbiórką odpadów komunalnych

Nr 132, poz. 622, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą,

będą zajmować się lokalne samorządy.

Aktualnie trwa proces znoszący obowiązek mel-

dunkowy, który na dziś dzień wyznacza okres 30 dni

jako okres, po którym obywatele RP są zobowiązani

do meldunku czasowego.

Jest to zrozumiałe w związ-

ku z potrzebą mobilności na rynku pracy oraz zwol-

nieniem z tego obowiązku studentów uczelni wyż-

szych, a także osób pracujących sezonowo poza gra-

nicami kraju.

Za odbiór odpadów komunalnych gmi-

ny naliczają opłaty w formie tzw. podatku śmieciowe-

go na zasadach określonych w aktach prawa miejsco-

wego, do uchwalenia których zobowiązuje art. 6c

ustawy.

Jednak zgodnie z art. 6j ust. 1 pkt 1 podsta-

wę naliczania opłaty za odprowadzanie odpadów ko-

munalnych stanowi liczba osób zamieszkujących,

a nie liczba osób zameldowanych.

czy osoby, które zamieszkują w dwóch miejscach

w okresach krótszych niż ten wymagający zameldo-

wania, są zobowiązane do płacenia opłaty za odbiór

odpadów komunalnych w każdym z miejsc pobytu?

2.

Czy osoby, które są zameldowane na terenie

kraju, pracują poza granicami kraju, są zobowiązane

do płacenia podatku śmieciowego?

3.

Czy osoby posiadające nieruchomość na terenie

innej gminy niż ta, w której są zameldowane i w któ-

rej zamieszkują, są zobowiązane do uiszczania opła-

ty za odbiór odpadów komunalnych?

4.

Jeśli istnieje możliwość zwolnienia osób za-

mieszkujących poza miejscem zamieszkania lub za-

mieszkujących w dwóch miejscach, to jakich doku-

mentów może żądać gmina w celu potwierdzenia

miejsca zamieszkania poza miejscem zameldowa-

nia?

wskazuje, że organ wykonawczy może w specyfikacji

istotnych warunków zamówienia wskazać szczegóło-

we wymagania stawiane przedsiębiorcom.

5.

Czy wobec powyższego może on w specyfikacji

istotnych warunków zamówienia zażądać od przed-

siębiorców dostarczenia obywatelom pojemników do

odpadów komunalnych, pomimo że art. 5 ust. 1 pkt 1

stanowi, iż obowiązek wyposażenia nieruchomości

nych spoczywa na mieszkańcach nieruchomości?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 15394)

do ministra pracy i polityki społecznej

Wraz z nadejściem nowego roku nadeszła również

fala nowych osób bezrobotnych oblegających urzędy

pracy.

Na chwilę obecną jest to aż 2,3 mln osób.

Z ba-

dań, które przeprowadziły urzędy pracy, jednoznacz-

nie wynika, że wśród bezrobotnych zarejestrowanych

w urzędach pracy nawet 65% osób nie jest zaintere-

sowana podjęciem owej pracy, a rejestrują się tylko

po to, aby uzyskać prawo do ubezpieczenia zdrowot-

nego.

Przekazujemy zatem mnóstwo pieniędzy na

aktywizację, na wezwania do stawiennictwa w urzę-

dzie czy skierowania na rozmowy kwalifikacyjne dla

ludzi, którzy wcale od nas tej pomocy nie chcą.

Czy

bezrobotni mają w Polsce tak dobrze, że odrzucają

pomoc urzędów pracy?

Nie!

Polscy bezrobotni nie

wierzą, że im ta instytucja może jakkolwiek pomóc

i zamiast, jak twierdzą, tracić czas w urzędzie pracy,

wolą szukać jej na własną rękę.

Rozmawiałem z ludź-

mi przed lokalnym urzędem pracy, dowiedziałem się

o mizernie prowadzonych szkoleniach i nieciekawych

stażach, nie znalazłem nikogo, kto byłby zadowolony

z funkcjonowania takiej placówki.

Czyżby instytucja

zwana urzędem pracy w Polsce była tak naprawdę

tylko urzędem do spraw statystyki bezrobocia?

Z uwagi na powyższe zadaje pytania:

1.

Czy urzędy pracy w Polsce są rozliczane z efek-

tywności poszukiwania pracy dla bezrobotnych?

2.

Ile rzeczywiście kosztuje system kontroli bez-

robotnych i czy nie byłoby taniej przyznać wszystkim

automatycznie prawo do ubezpieczenia zdrowotnego?

3.

Ilu pracowników zatrudnionych jest we wszyst-

kich urzędach pracy w Polsce?

4.

Ile jest wszystkich urzędów pracy na terenie

Polski?

5.

Jakimi środkami finansowanymi dysponują

urzędy pracy?

6.

Ile znaleziono przez wspomniane instytucje

miejsc pracy i ile stworzono nowych?

7.

Ile kosztuje nas utrzymanie urzędów pracy?

Jeżeli istnieje możliwość, proszę o przedstawienie

kosztów utrzymania dla urzędu pracy, ale każdego

z osobna.

233

8.

Czy istnieje możliwość, aby urzędy pracy prze-

kształcić w agencje zatrudnienia, które są rozliczane

z efektów, nie samego wykonywania zadań, a urzęd-

ników zastąpić doradcami zawodowymi?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 15395)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie szanowania władzy rodzicielskiej

przez placówki oświatowe

Często zdarza się tak, że pracownicy placówek

oświatowych (w tym dyrektorzy) odmawiają wydania

dziecka rodzicowi wówczas, gdy po rozpadzie rodziny

jeden z rodziców (przeważnie jest to ojciec) ma orze-

czone kontakty z dzieckiem w określonych godzi-

nach.

Jeśli rodzic przyjedzie wcześniej odebrać dzie-

cko np. z przedszkola, placówka odmawia wydania

dziecka, wskazując, że zrobi to w określonej w orze-

czeniu godzinie.

Stanowi to dla dziecka i rodzica

uciążliwość tym większą, jeśli dziecko ma być prze-

wiezione przez rodzica do innego miejsca zamieszka-

nia niż zwykłe miejsce pobytu.

Jest to działanie nie-

zgodne z prawem rodzica i dziecka.

Należy mieć na

względzie, że rozstrzygnięcie o kontaktach stanowi

minimum gwarancji realizowania kontaktów z dzie-

ckiem.

Oznacza to, że nie są wyłączone kontakty

w innych niż ustalone miejscu, czasie i formie

1)

.

Pla-

cówka oświatowa zabraniająca np. ojcu wydania dzie-

cka przed godziną określoną w orzeczeniu sądu o

kontaktach nie ma uprawnień do interpretowania

przepisów prawa.

Powinna postąpić zgodnie z pra-

wem ojca i dziecka.

Placówka oświatowa odmawia również np. ojcu

udzielenia informacji o dziecku w zakresie jego po-

stępów, rozwoju psychofizycznego, zachowań dzie-

cka, w tym zaobserwowanych przez placówkę, do-

brych i niepokojących informacji, ograniczając prze-

kaz do terminów wywiadówek.

Ojciec, który mieszka

kilkaset kilometrów od wywiezionego przez matkę

dziecka, nie jest w stanie każdorazowo przybyć na

wywiadówkę, a przecież żądaną informację powinien

otrzymać.

Uzasadniony jest zatem wniosek, aby dru-

giemu rodzicowi niesprawującemu tzw. pierwszopla-

nowej roli rodzica zapewnić pełną informację o jego

dziecku, jeśli zwraca się do kierownictwa placówki.

W innym wypadku rodzic zmuszony jest interwenio-

wać w kuratorium.

Przedmiotowe zachowania placówek oświaty sta-

nowią w przekonaniu rodzica domniemanie dyskry-

minacji – art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Czło-

wieka.

„Państwo ma obowiązek chronić te naturalne

(biologiczne) więzi między rodzicami a dzieckiem

nawet wówczas, gdy ich wspólne życie rodzinne zo-

stało zakończone.

W ocenie Trybunału utrzymywa-

nie kontaktów między nimi jest pożądane i nie mogą

być one arbitralnie ograniczane”

2)

.

Przejawia się tym,

że matka lub nowy partner matki o każdej porze dnia

może zabrać dziecko z placówki, ojciec – nie.

Mając na uwadze liczne przypadki dyskryminacji

rodziców (najczęściej ojców) przez placówki oświato-

we – żłobki, przedszkola i szkoły (publiczne i niepub-

liczne), proszę o udzielenie odpowiedzi na poniższe

1.

W jakich okolicznościach (z jakiego powodu)

placówka oświatowa może odmówić wydania mało-

letniego dziecka rodzicowi posiadającemu pełnię

praw rodzicielskich lub posiadającemu prawo do

współdecydowania o istotnych sprawach dotyczących

dziecka?

2.

Czy rodzic może zapisać dziecko do placówki

oświatowej bez wiedzy i zgody drugiego rodzica, któ-

ry posiada pełnię praw rodzicielskich lub posiada

prawo do współdecydowania o istotnych sprawach

dotyczących dziecka?

Jeśli nie, to jakie i komu grożą

sankcje za zapisanie dziecka bez zgody i wiedzy dru-

giego rodzica?

3.

W jaki sposób może wyegzekwować swoje pra-

wa rodzic, któremu placówka oświatowa bezprawnie

odmówiła:

— wydania dziecka (bezprawne zatrzymanie),

— udzielenia informacji o dziecku, wynikach, wy-

wiadówkach itp.?

4.

Jaka jest droga odwołania się od decyzji/opinii

kuratorium oświaty przez dyskryminowanego rodzica?

5.

Proszę o wskazanie podstawy prawnej oraz wy-

kładni przepisów prawa, w oparciu o które wymie-

nione placówki oświatowe w powyższy sposób ogra-

niczają władzę rodzicielską, dyskryminując rodzica

i stygmatyzując go w oczach dziecka.

Budzenie prze-

konania u dzieci o „niepełnowartościowości” rodzica

może utrzymywać się w psychice dziecka i może mieć

długotrwałe konsekwencje w przyszłości.

W przypad-

ku braku podstaw prawnych proszę o podjęcie dzia-

łań zmierzających do ukrócenia tego procederu, cho-

ciażby poprzez wydanie stosownych zaleceń i in-

strukcji dla placówek oświatowych lub wyciągnięcie

cych prawo.

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

1)

„Komentarz do spraw o kontakty z dzieckiem” Jacek Ignaczewski

sędzia, str. 40, LexisNexis Warszawa 2011.

2)

„Standardy ochrony praw człowieka w prawie Europejskiej Kon-

wencji Praw Człowieka.

Analiza wiodących spraw polskich”, str. 58, War-

szawa 2011.

234

Interpelacja

(nr 15396)

do ministra gospodarki

w sprawie wpływu planowanej budowy

i eksploatacji drogi ekspresowej S1

wami mieszkańców gminy Brzeszcze oraz pracowni-

ków KWK Brzeszcze.

Trwają prace nad wyznaczeniem przebiegu drogi

łej.

W trzech z czterech proponowanych wariantów

droga przecina teren województwa małopolskiego.

Inwestycja, która miała wzbogacić infrastrukturę

drogową w tej części Małopolski Zachodniej, okazuje

się jednak poważnym zagrożeniem dla funkcjonowa-

nia KWK Brzeszcze.

Zgodnie z przedstawionymi informacjami prze-

bieg drogi ekspresowej S1 przez powiat oświęcimski

skróci żywotność kopalni o 10 lat, a także doprowadzi

do znacznego ograniczenia wydobycia węgla już od

2014 r.

Takie informacje są alarmujące zarówno dla

mieszkańców górniczej gminy, jaką są Brzeszcze,

a przede wszystkim dla pracowników kopalni.

KWK Brzeszcze to największy zakład pracy

w tym regionie.

Zatrudnia ponad 3 tys. osób.

Z jego

funkcjonowaniem wiążą swą przyszłość zarówno

obecni pracownicy, jak i młodzież podejmująca na-

ukę w szkole górniczej.

Zagrożenie funkcjonowania

kopalni to zagrożenie podstawowego źródła utrzy-

mania wielu rodzin.

Przez wiele lat droga ekspresowa S1 była szansą

na rozwój infrastruktury drogowej w Małopolsce Za-

chodniej.

Ostatnie doniesienia i plany stawiają pod

ogromnym znakiem zapytania jakiekolwiek korzyści

dla mieszkańców regionu.

sku-Białej?

2.

Na ile decyzja o wyborze optymalnego warian-

tu przebiegu drogi ekspresowej S1 będzie uwzględ-

niać funkcjonowanie KWK Brzeszcze?

3.

Czy w trakcie przygotowań wariantów przebie-

gu uwzględniono wpływ budowy i eksploatacji drogi

na działalność wydobywczą prowadzoną przez KWK

Brzeszcze?

4.

Czy poddano analizie zagrożenia związane z prze-

biegiem drogi dla funkcjonowania KWK Brzeszcze?

5.

Na jaką pomoc ze strony Pana Premiera mogą

liczyć pracownicy KWK Brzeszcze, których miejsca

pracy są zagrożone?

Z poważaniem

Poseł Beata Szydło

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15397)

do ministra obrony narodowej

w sprawie uprawnień emerytalnych

Szanowny Panie Ministrze!

Pragniemy zgłosić

problem dotyczący uprawnień emerytalnych żołnie-

rzy z korpusu szeregowych.

W chwili obecnej żołnie-

rze w stopniu szeregowca mogą służyć w Wojsku Pol-

skim maksymalnie 12 lat, co jest liczbą niewystar-

czającą w celu nabycia przez nich uprawnień emery-

talnych.

Jedyną szansą dla tych żołnierzy na dalszą

służbę w Wojsku Polskim jest więc otrzymanie skie-

rowania z jednostki do szkoły podoficerskiej i zwią-

zany z tym awans na wyższy stopień wojskowy.

Jak pokazuje praktyka, wielu dobrych żołnierzy

nigdy takiej możliwości nie otrzyma.

Takie osoby po

12 latach służby przestają być żołnierzami i Wojsko

Polskie, któremu poświęcili swoje młodość i zdrowie,

szybko o nich zapomina.

Jaki jest sens w szkoleniu do perfekcji żołnierzy,

wciąż jeszcze młodych i sprawnych, tylko po to, aby

ich później ze służby zwolnić, a następnie za pienią-

dze podatników wyszkolić kolejnych i zrobić z nimi

to samo, co z poprzednimi?

Żołnierze, którym nie przedłuża się umowy o pra-

cę, zasilają często grono ludzi bezrobotnych, ponie-

waż najczęściej nie mają żadnych dodatkowych kwa-

lifikacji ani wyuczonego zawodu.

Często są to jedyni

żywiciele rodzin.

Dlaczego tylko żołnierze są w takiej

sytuacji?

Przecież nie dotyczy to innych służb mun-

durowych, takich jak straż pożarna czy Policja, któ-

re to nie są zobowiązane do przedłużania kontraktów

jedynie dla osób awansujących.

O awans w wojsku

jest bardzo trudno i często jest to wręcz niemożliwe

dla żołnierzy bez specjalnych koneksji.

Czy nie byłoby dobrym rozwiązaniem zapropono-

wać żołnierzom szeregowym, którzy chcą dalej służyć

w Wojsku Polskim, aby podpisali kontrakt na czas

określony, tak aby mieli możliwość pracowania w ar-

mii przez 25 lat, aby uzyskać pełne prawa emerytal-

mundurowych?

Służba w Wojsku Polskim to nie jest zwykła pra-

ca, tylko służba, podczas której żołnierze są gotowi

stawić się bezzwłocznie wszędzie tam, gdzie są po-

235

trzebni, a także ryzykować swoje życie i zdrowie.

Czy

godzi się, aby państwo polskie żołnierzy właśnie po-

traktowało w tak niesprawiedliwy sposób?

bie sprawę z opisanego wyżej problemu żołnierzy

w stopniu szeregowych?

2.

Czy poza Polską istnieją jakiekolwiek inne kra-

je, gdzie żołnierze szeregowi są wyłączeni poza na-

wias wszystkich innych służb mundurowych, jak ma

to miejsce w naszym kraju?

3.

Czy MON w jakikolwiek sposób bierze pod uwa-

gę zmianę obecnego stanu rzeczy?

Czy minister obro-

ny narodowej ma jakąkolwiek koncepcję dotyczącą

rozwiązania poruszonego wyżej problemu?

4.

Jakie działania Ministerstwo Obrony Narodo-

wej ma zamiar podjąć, aby zachęcić Polaków do służ-

by ojczyźnie w ramach Wojska Polskiego?

Proszę o odpowiedź w powyższej sprawie.

(nr 15398)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie nierównego traktowania

podmiotów w procesie przyznawania

konkurencyjności sektora rolnego i leśnego

Deklarowanym celem Programu Rozwoju Obsza-

rów Wiejskich jest wzmacnianie konkurencyjności

sektora rolnego, a w szczególności poprawa konkuren-

cyjności podmiotów działających w sferze przetwór-

stwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych,

podniesienie jakości produktów, obniżenie kosztów,

wprowadzanie nowych produktów i technologii.

W odniesieniu do działania w osi 1: Poprawa kon-

kurencyjności sektora rolnego i leśnego, działanie

123: Zwiększenie wartości dodanej podstawowej pro-

dukcji rolnej i leśnej pojawiają się istotne wątpliwości

co do zgodności realiów wdrażanego działania z de-

klarowanymi celami PROW.

Na Sądecczyźnie, w moim okręgu wyborczym,

działa Spółdzielnia Ogrodnicza Ziemi Sądeckiej zrze-

szająca sadowników, głównie producentów jabłek,

istniejąca od ponad 100 lat.

Członkowie spółdzielni

w liczbie ok. 190 dostarczają ok. 10 tys. ton owoców

i warzyw, z czego 75% stanowią jabłka.

Spółdzielnia

prowadzi punkty skupu, magazyny, sklepy, radziła

sobie doskonale zarówno przed 1989 r., jak i później.

Spółdzielnia złożyła wniosek do Programu Roz-

woju Obszarów Wiejskich, działanie 123: Zwiększe-

nie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej

i leśnej, o wsparcie ze środków tego programu budo-

40% kosztów budowy.

Planowana inwestycja mieści

się w celach działalności statutowej i jest niezbędna

dla skutecznego konkurowania z innymi, dotowany-

mi podmiotami gospodarczymi.

Od trzech lat spół-

dzielnia jest gotowa do rozpoczęcia inwestycji z udzia-

łem środków unijnych, jednak szansę na ich uzyska-

nie są znikome, ponieważ faworyzowane są głównie

Grupy producenckie wykonujące zadania podobne

co spółdzielnie ogrodnicze mogą korzystać nie tylko

z wyższego dofinansowania kosztów inwestycji, ale

także w ramach PROW z rocznych płatności w okre-

sie pierwszych pięciu lat w formie procentowego ry-

czałtu od wartości przychodów.

Korzystają również

z pewnych ulg podatkowych.

Spółdzielnie nie otrzy-

mują żadnych ulg lub preferencji.

Trudno więc uznać

warunki, w jakich działają te podmioty, za warunki

uczciwej konkurencji.

W sytuacji gdy na nisko rentownym rynku rolno-

-ogrodniczym grupa producencka korzystająca z róż-

nych form wsparcia środkami publicznymi konkuru-

kowe i niekorzystającą z żadnych form preferencji, to

działania spółdzielni są skazane na niepowodzenie.

W opisanej sytuacji kieruję do Pana Ministra po-

niższe pytania:

1.

Jakie są powody nieprzyznania Spółdzielni

Ogrodniczej Ziemi Sądeckiej wsparcia ze środków

PROW do budowy chłodni i sortowni owoców w Łącku?

2.

Dlaczego warunki korzystania z PROW dys-

kryminują spółdzielnie ogrodnicze?

Jak te warunki

mają się do konstytucyjnej zasady równego trakto-

wania przez władze publiczne?

3.

Dlaczego warunki korzystania z PROW uderza-

ją w podmiot grupujący rolników prowadzących nie-

wielkie gospodarstwa, typowe dla województw Polski

południowej, w tym woj. małopolskiego?

4.

Dlaczego w PROW formy wsparcia zawierające

szczególne preferencje – jak w wypadku grup produ-

cenckich – nie są obwarowane skutecznymi zasada-

mi, które by uniemożliwiły uzyskiwanie specjalnych

form pomocy dużym i silnym podmiotom?

w celu skorygowania wadliwie działającego mecha-

nizmu wsparcia w Programie Rozwoju Obszarów

Wiejskich, by nie eliminować z rynku dobrze działa-

jących podmiotów?

Poseł Anna Paluch

oraz grupa posłów

236

Interpelacja

(nr 15399)

do ministra transportu,

w sprawie przepisów art. 4 ust. 4

o spółdzielniach mieszkaniowych nakłada na właś-

cicieli lokali niebędących członkami spółdzielni

mieszkaniowych obowiązek uczestniczenia „w pokry-

waniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzyma-

niem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieru-

chomości wspólnych.

Są oni również obowiązani

rzystania przez osoby zamieszkujące w określonych

członkowie spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 5”.

Ten zapis, chociaż dość obszerny, jest mało precy-

zyjny, umożliwia bowiem zarządom spółdzielni miesz-

kaniowych nakładanie na mieszkańców osiedli niebę-

dących członkami spółdzielni opłat za nieruchomości

przeznaczone do wspólnego użytku.

Wysokość tych

opłat jest niewspółmierna do faktycznie ponoszonych

kosztów utrzymania tych nieruchomości.

W przypadku osób niebędących członkami spół-

dzielni mieszkaniowych – które doprowadziły do wy-

odrębnienia własności domków szeregowych budo-

wanych przed laty przez spółdzielnię mieszkanio-

wą, wpisały własność domków do ksiąg wieczystych

i w całości ponoszą koszty ich utrzymania, płacąc

rachunki dostawcom energii i usług komunalnych

– jedyny ślad po niegdysiejszej przynależności do

spółdzielni mieszkaniowej to zawyżona opłata za nie-

ruchomości przeznaczone do wspólnego użytku.

Oso-

by te, nie będąc członkami spółdzielni mieszkanio-

wych, nie mają wpływu na funkcjonowanie władz

spółdzielni mieszkaniowych, a dochodzenie na dro-

dze sądowej zasadności opłat w wysokości 25 zł mie-

sięcznie za utrzymanie osiedlowego boiska, tzn. nie-

ruchomości przeznaczonej do wspólnego użytku, jest

pozbawione ekonomicznego sensu z uwagi na koszty

postępowań sądowych.

Również zapisy ust. 6

3

w art. 4 nie poprawiają

sytuacji tych osób, bo skoro nie są członkami spół-

dzielni mieszkaniowej, nie mogą sprawdzić, czy wno-

szone przez nich opłaty są przeznaczane przez zarzą-

dy spółdzielni wyłącznie na cele określone w przepi-

sach ani tym bardziej nie mogą tego wyegzekwować.

Pozostaje im interwencja w biurze poselskim.

Pana Ministra o rozważenie: Czy w przypadku po-

wołanych wyżej przepisów ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych prawo w wystarczającym stopniu

równoważy interesy stron?

Czy nie należy rozważyć

rych sytuację prawną opisałam, nie były zmuszane

do ponoszenia opłat, na których wysokość nie mają

wpływu?

Poseł Anna Paluch

oraz grupa posłów

Krościenko, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15400)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Obecnie w 36 krajach

funkcjonują szkoły przy polskich placówkach dyplo-

matycznych należące do struktury Ośrodka Rozwoju

Polskiej Edukacji za Granicą (ORPEG).

W skład tej

struktury wchodzi m.in. Zespół Szkół im. Zygmunta

Mineyki przy Ambasadzie RP w Atenach, który jako

jedyny oprócz nauczania uzupełniającego prowadzi

również nauczanie ramowe.

wać nauczanie ramowe w Zespole Szkół im. Zygmun-

ta Mineyki w Atenach?

2.

Jeśli tak, to jakie są przyczyny podjęcia takiej

decyzji?

3.

Jakie będą skutki likwidacji nauczania ramo-

wego dla kadry nauczycielskiej oraz dla dzieci i mło-

dzieży uczęszczającej do zespołu szkół w Atenach?

4.

Czy decyzja ta jest konsultowana z organiza-

cjami i środowiskami polonijnymi, a zwłaszcza z radą

rodziców nauczania ramowego przy Zespole Szkół

im. Zygmunta Mineyki w Atenach?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 15401)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie działalności instytutów polskich

Szanowny Panie Ministrze!

Instytuty polskie po-

przez swoją działalność informacyjną oraz zapewnie-

237

nie polskiej obecności w życiu kulturalnym poszcze-

gólnych krajów pełnią funkcje kompetentnych cen-

trów promocji wiedzy o Polsce i dbają o budowę po-

zytywnego wizerunku Polski na świecie.

Głównym

zadaniem tych placówek są: promocja naszego kraju,

wprowadzanie polskiej kultury do najważniejszych

ośrodków w krajach ich funkcjonowania oraz działa-

nia kreujące rozpoznawalność i atrakcyjność Polski

w przedsięwzięciach międzynarodowych.

Na dzień

dzisiejszy Polska posiada instytuty polskie w 21 kra-

jach, głównie europejskich.

1.

Ile było instytutów polskich w latach 2007–

2012?

Proszę o wyszczególnienie, w jakich krajach

i w jakich miastach funkcjonowały instytuty polskie

w ww. okresie?

2.

Jakie są plany Pana Ministra w stosunku do

instytutów polskich?

Czy zamierza Pan powoływać

nowe instytuty polskie?

Jeżeli tak, to kiedy i w jakich

krajach?

3.

Czy prawdą są plany likwidacji instytutów pol-

skich w Europie?

4.

Jeśli tak, to które instytuty polskie mają zostać

zlikwidowane i dlaczego?

5.

Jaki ma być harmonogram ewentualnej likwi-

dacji instytutów polskich?

6.

Proszę o wyszczególnienie, jakie instytuty

polskie zostały zlikwidowane od 2007 r. do chwili

obecnej?

7.

Proszę o wyjaśnienie, jakie były przesłanki pod-

jęcia decyzji o likwidacji poszczególnych instytutów

polskich od 2007 r. do chwili obecnej?

8.

Co dzieje się z majątkiem należącym do zlikwi-

dowanych instytutów polskich?

Co dzieje się z budyn-

kami, w których instytuty polskie miały swoją sie-

dzibę, i pozostałym majątkiem trwałym i nietrwałym

(np. zbiorami bibliotecznymi), należącymi do tych

instytucji?

9.

Jeśli majątek instytutów polskich został sprze-

dany, to jakie były z tego tytułu wpływy do budżetu

państwa polskiego?

10.

Czy sprawa likwidacji instytutów polskich w po-

szczególnych krajach jest konsultowana z organiza-

cjami polonijnymi?

Jeśli tak, to jaka jest opinia orga-

nizacji polonijnych?

11.

Co MSZ proponuje zamiast zlikwidowanych

instytutów polskich w krajach, w których dotychczas

instytuty funkcjonowały?

Jaka inna oferta MSZ za-

pełni luki w promocji wiedzy o Polsce?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 15402)

do ministra zdrowia

ryfikacja uprawnień pacjentów miała przyspieszyć

i usprawnić pracę szpitali i innych placówek służby

zdrowia oraz uwolnić lekarzy od obaw przed karami

przy wypisywaniu recept na leki refundowane przez

Narodowy Fundusz Zdrowia.

Niestety, okazało się,

że nie tylko czas obsługi pacjentów wydłużył się

przez wprowadzenie systemu eWUŚ, ale miały miej-

sce przypadki wycieku informacji wrażliwych na te-

mat pacjentów.

Nie wszystkie osoby, zwłaszcza małe

dzieci, znalazły się w systemie, co jeszcze bardziej

skomplikowało ich drogę do otrzymania pomocy me-

dycznej, a w przyszłości może powodować problemy

przy rozliczaniu finansowania placówek służby zdro-

wia z NFZ.

1.

W jaki sposób są chronione dane wrażliwe pa-

cjentów w systemie elektronicznej weryfikacji upraw-

nień świadczeniobiorców?

2.

Jak duży jest odsetek osób, które według syste-

mu eWUŚ nie są uprawnione do świadczeń finanso-

wanych z funduszu?

Jaki jest rozkład tego wskaźni-

ka według województw?

3.

O ilu przypadkach wycieku danych osobowych

wie Pan?

W jaki sposób zamierza Pan zapobiec po-

wtarzaniu się takich sytuacji w przyszłości?

4.

W jaki sposób w związku z niedawnymi przy-

padkami ujawnienia danych osobowych dzieci wy-

chowujących się w rodzinach adopcyjnych wbrew

woli ich rodziców zastępczych zamierza Pan chronić

tego typu informacje w systemie eWUŚ?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 15403)

do ministra spraw zagranicznych

pogarszającej się sytuacji w Tybecie

Szanowny Panie Ministrze!

Rok temu zwracali-

działań polskiego rządu w sprawie sytuacji praw czło-

wieka w Tybecie.

Od tego czasu nastąpiły jej dalsze

238

pogorszenie oraz eskalacja protestów – samospaleń.

Już ponad 100 Tybetańczyków w tak dramatyczny

sposób zaprotestowało przeciwko represyjnej polityce

władz Chińskiej Republiki Ludowej względem Tybe-

tu.

To precedens na skalę światową, aby w dzisiej-

szych czasach w takiej skali odbywały się tak tragicz-

ne w swojej formie protesty bez reakcji rządów

państw cywilizacji zachodniej.

W ostatnich miesiącach władze ChRL rozpoczęły

także wzmożoną kampanię prześladowań, areszto-

wań i wydawania drakońskich wyroków, w tym kary

śmierci, w stosunku do osób podejrzewanych o współ-

udział w protestach – samospaleniach.

Sytuacja w Tybecie stale się pogarsza, a działania

podejmowane przez społeczność międzynarodową,

wydaje się, nie przynoszą rezultatów.

Dlatego zwra-

camy się do Pana Ministra o podjęcie zdecydowanych

działań na rzecz praw człowieka w tym regionie.

Zważywszy na eskalację kryzysu w Tybecie, rządy

państw powinny połączyć swoje siły, aby w trybie pil-

nym stworzyć odpowiednio skuteczne forum dla Ty-

betu.

Rekomendujemy tę formę działania, gdyż dwu-

stronne dialogi dotyczące praw człowieka w tym re-

gionie nie przyniosły żadnych rezultatów, które po-

prawiłyby los Tybetańczyków.

Dodatkowo forum

umożliwiłoby rządom wywieranie wpływu na Chiny,

które obecnie w tej kwestii nie istnieje.

Rekomendu-

jemy wysłanie dyplomatów do dotkniętych kryzysem

obszarów, aby na miejscu byli w stanie ocenić przy-

czyny dokonywanych samospaleń.

Konieczne wydaje

się także, aby zagraniczni dziennikarze mieli nie-

skrępowany dostęp do obszaru Tybetańskiego Regio-

nu Autonomicznego i tybetańskich obszarów prowin-

cji Syczuan, Qinghai, Gansu i Yunnan.

W Pańskiej odpowiedzi na naszą poprzednią in-

terpelację (pismo nr SPS-023-2787/11 z dnia 15 mar-

ca br.) przeczytaliśmy, że „tylko dialog między wła-

dzami chińskimi oraz przedstawicielami społeczno-

ści tybetańskiej może położyć kres dalszym niepoko-

jom oraz przemocy”.

Uważamy, że promowane przez

społeczność międzynarodową rozwiązanie poprzez

dialog jest jedyną możliwą drogą dla rozwiązania

konfliktu i powstrzymania dalszej przemocy.

Jedno-

cześnie wydaje się, że wszelkie dotychczasowe dzia-

łania w tym kierunku okazały się nieskuteczne.

Rząd

ChRL konsekwentnie odmawia negocjacji z Dalajla-

mą i rządem tybetańskim na uchodźstwie.

Od 2002 r.

odbyło się 9 rund rozmów.

Chińskie władze zignoro-

wały przedstawione przez stronę tybetańską „Memo-

randum w sprawie autonomii narodu tybetańskiego”,

które wyjaśnia możliwość zachowania językowej, kul-

turowej i religijnej autonomii Tybetańczyków w obec-

nych konstytucyjnych ramach prawnych Chińskiej

Republiki Ludowej.

Swoją rezygnację 4 czerwca 2012 r.

złożyli specjalni wysłannicy Dalajlamy do rozmów

z przedstawicielami rządu ChRL, jako argument po-

dając „pogarszającą się sytuację w Tybecie” oraz

„brak pozytywnej reakcji strony chińskiej”.

W marcu

2011 r.

Dalajlama zrzekł się władzy politycznej, prze-

kazując swoje kompetencje demokratycznie wybra-

nym władzom na emigracji.

Ponadto w Pana odpowiedzi przeczytaliśmy, że

„rząd RP będzie konsekwentnie dążyć do podnoszenia

kwestii społeczności tybetańskiej na forum unijnym,

również w ramach dialogu dotyczącego praw człowie-

ka, celem przekazania silnego, wspólnego sygnału

państw UE do naszych partnerów w Pekinie”.

Od cza-

su naszego poprzedniego zapytania, w którym przy-

wołaliśmy stanowiska rządów m.in: USA, Niemiec,

Wielkiej Brytanii, co najmniej 5 rządów: Australii,

Belgii, Kanady, Czech, publicznie wyraziło swoje za-

niepokojenie sytuacją w Tybecie.

W związku z posie-

dzeniem Rady Praw Człowieka NZ w Genewie we

wrześniu 2012 r. organizacja Human Rights Watch

zaapelowała do członków NZ o podjęcie działań w związ-

ku z kryzysem w Tybecie, w tym rozważenie powoła-

nia grupy kontaktowej ds. Tybetu, która umożliwiła-

by podejmowanie zainteresowanym rządom wspól-

nych nacisków na chiński rząd w celu przestrzegania

praw człowieka w Tybecie.

Podjęcie wspólnych, mię-

dzynarodowych, dyplomatycznych działań na rzecz

Tybetu jest jednym z głównych postulatów organizacji

broniących praw człowieka w Tybecie.

Ministra o wyjaśnienia i odpowiedzi na następujące

pytania:

1.

Czy rząd RP podtrzymuje swoje poparcie dla

rozwiązania poprzez dialog pomiędzy władzami

chińskimi a demokratycznie wybranymi przedstawi-

cielami społeczności tybetańskiej na emigracji?

2.

Jakie konkretnie działania planuje podejmować

rząd RP na rzecz wsparcia dialogu między władzami

chińskimi oraz przedstawicielami społeczności tybe-

tańskiej?

3.

Czy rząd RP popiera ideę powołania grupy kon-

taktowej ds. Tybetu w celu podejmowania działań na

rzecz poprawy sytuacji praw człowieka w Tybecie?

4.

Jakie konkretnie działania związane ze strate-

gicznym partnerstwem Polski i Chin planuje podjąć

rząd RP w związku z sytuacją tragicznych samospa-

leń, jakie mają miejsce w Tybecie?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

oraz grupa posłów

(nr 15404)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Według przepisów

239

kierujących niektórymi podmiotami prawnymi

przyznawanie nagród rocznych i uznaniowych pra-

cownikom zatrudnionym w spółkach z udziałem ka-

pitału Skarbu Państwa.

Dlatego pytamy Pana Ministra:

roczne i uznaniowe otrzymali pracownicy kadry za-

rządzającej wszystkich szczebli w roku 2012?

2.

W jakiej wysokości, kwotowo, był określony

zesa i dyrektorów ww. spółki w roku 2012?

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 15405)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

wanie nagród rocznych i uznaniowych pracownikom

zatrudnionym w spółkach z udziałem kapitału Skar-

bu Państwa.

Dlatego pytamy Pana Premiera:

(nr 15406)

do ministra gospodarki

(nr 15407)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Według przepisów

(nr 15408)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

240

kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U.

(nr 15409)

do ministra gospodarki

(nr 15410)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15411)

do ministra gospodarki

(nr 15412)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

241

wanie nagród rocznych i uznaniowych pracownikom

(nr 15413)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Według przepisów

(nr 15414)

do ministra transportu,

(nr 15415)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15416)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

242

wanie nagród rocznych i uznaniowych pracownikom

(nr 15417)

do ministra transportu,

(nr 15418)

do ministra gospodarki

(nr 15419)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15420)

do ministra transportu,

243

kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U.

(nr 15421)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15422)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15423)

do ministra transportu,

Polskie Linie Kolejowe SA

(nr 15424)

do ministra gospodarki

244

(nr 15425)

do ministra gospodarki

(nr 15426)

do ministra gospodarki

(nr 15427)

do ministra transportu,

(nr 15428)

do ministra transportu,

Kolejowe Towarzystwo Finansowe Viafer SA

Szanowny Panie Ministrze!

Według przepisów

245

kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U.

(nr 15429)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Według przepisów

(nr 15430)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15431)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15432)

do ministra transportu,

246

kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U.

(nr 15433)

do ministra transportu,

sp. z o.o.

(nr 15434)

do ministra transportu,

dla pracowników CTL Południe sp. z o.o.

(nr 15435)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

(nr 15436)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

247

(nr 15437)

do ministra transportu,

(nr 15438)

do ministra transportu, budownictwa i gospodarki

(nr 15439)

do ministra transportu,

(nr 15440)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

248

(nr 15441)

do ministra gospodarki

(nr 15442)

do ministra transportu,

(nr 15443)

do ministra gospodarki

(nr 15444)

do ministra gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Według przepisów

249

(nr 15445)

do ministra spraw wewnętrznych

oraz

w sprawie wdrażania procedur

bezpieczeństwa w cywilnym ruchu lotniczym

W drugiej połowie 2011 r.

Najwyższa Izba Kontro-

li przeprowadziła kontrolę nr P/11/062 „Ochrona cy-

wilnego ruchu lotniczego w Polsce, jako element bez-

pieczeństwa lotnictwa cywilnego”.

Ustalenia tej kon-

troli, którą objęto okres od 2009 r. do października

2011 r., były miażdżąco złe dla podmiotów kontrolo-

wanych, m.in.:

— NIK niekorzystnie oceniła działania legislacyj -

ne ministra właściwego do spraw transportu oraz

prezesa ULC w zakresie dostosowania prawa polskie-

go do nowych norm unijnych dotyczących ochrony

lotnictwa cywilnego,

— NIK wytknęła niedostosowanie krajowych pro -

gramów ochrony lotnictwa cywilnego, kontroli jako-

ści i szkolenia do wymogów rozporządzeń unijnych

(WE) nr 300/2008 i nr 272/2009,

— NIK krytycznie oceniła nadzór Prezesa ULC

nad realizacją krajowego programu ochrony lotni-

ctwa cywilnego przez przewoźników lotniczych i za-

rządzających lotniskami

— NIK stwierdziła, że ULC wyznaczył zarejestro -

wanych agentów i zarejestrowanego operatora pocz-

towego z naruszeniem przepisów prawa.

Podmioty,

które uzyskały status zarejestrowanych agentów, nie

były przygotowane do wykonywania kontroli bezpie-

czeństwa ładunków i poczty.

Kontrole bezpieczeń-

stwa ładunków i poczty wykonywała zatem Straż

Graniczna i Służba Ochrony Lotniska,

— NIK stwierdziła w 6 portach lotniczych niepra -

widłowości w wykonywaniu kontroli bezpieczeństwa

osób, bagażu rejestrowego i kabinowego.

1.

Od stwierdzenia nieprawidłowości przez NIK

upłynęło 10 miesięcy.

Czy w tym czasie wskazane

powyżej nieprawidłowości zostały usunięte?

rych innych ustaw przeprowadzanie kontroli bezpie-

czeństwa w portach lotniczych przez Straż Granicz-

ną na zasadzie art. 1 ust. 2 pkt 5a lit. c ustawy z dnia

mieć miejsce nie dłużej niż do dnia 17 marca 2013 r.

Od 18 marca 2013 r. komendant główny Straży Gra-

nicznej będzie – zgodnie ze znowelizowanymi przepi-

sami – sprawował nadzór nad specjalistycznymi

dań związanych z kontrolą bezpieczeństwa w portach

lotniczych.

Czy komendant główny SG podjął nie-

zbędne działania organizacyjne celem skutecznego

i rzetelnego wypełniania tych zadań?

3.

Ponadto zadania związane z kontrolą bezpie-

czeństwa w związku z przewozem lotniczym, o któ-

rych mowa w art. 186b ust. 1 pkt 1a Prawa lotnicze-

go, do czasu ich przejęcia przez zarządzającego lotni-

tychczasowych zasadach Straż Graniczna.

Ze wzmian-

kowanego protokołu NIK wynika, że kontrolę bez-

pieczeństwa ładunków i poczty na lotniskach w Ka-

towicach, Krakowie, Warszawie, Łodzi i Poznaniu

prowadzili funkcjonariusze Straży Granicznej, pomi-

mo że na wymienionych lotniskach funkcjonowały

podmioty posiadające status zarejestrowanych agen-

tów.

Czy na wskazanych powyżej lotniskach właści-

we organy wyegzekwowały od podmiotów posiadają-

cych status zarejestrowanych agentów wykonywanie

powierzonych obowiązków kontroli bezpieczeństwa

ładunków i poczty?

wygaśnięcia przepisów wykonawczych do ustawy

Prawo lotnicze, które powinny zostać zastąpione

przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie

art. 26d ust. 7, art. 33 ust. 2, art. 53 ust. 5, art. 53c,

art. 63, art. 85, art. 93 ust. 9, art. 103 ust. 4, art. 103c,

art. 104 ust. 1 i 2, art. 112 ust. 1, art. 123 ust. 1f,

art. 128, art. 130 ust. 8, art. 133, art. 140 ust. 4 i 5b,

art. 163, art. 182, art. 187, art. 189, art. 189a ust. 2,

art. 191 ust. 14, art. 202, art. 209 ust. 7 ustawy Pra-

wo lotnicze.

Czy wskazane przepisy wykonawcze zo-

stały wydane, tak by mogły obowiązywać od dnia

18 marca 2013 r.?

5.

Przepis ust. 15 w art. 186b stanowi, że w uza-

sadnionych przypadkach w celu zapewnienia porząd-

ku publicznego i bezpieczeństwa komendant główny

Straży Granicznej może skierować funkcjonariuszy

SG do wykonywania kontroli bezpieczeństwa w lot-

nictwie cywilnym.

Ust.

16 tego artykułu obciąża

kosztami wykonywania tych zadań zarządzającego

250

lotniskiem, chociaż – jak zauważyła NIK w protoko-

le kontroli – powinny obciążać agenta w zastępstwie

lub na rzecz którego wykonuje czynności SG.

Dlacze-

go mimo upływu prawie roku od wytknięcia przez

NIK błędnego zapisu w ust. 16 nie został on zmienio-

ny?

Dlaczego zarządzający lotniskiem ma ponosić

skutki finansowe niewykonywania przez agenta na-

leżących do niego obowiązków?

Poseł Anna Paluch

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15446)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nauczania podczas lekcji religii

o cudzie rozmnożenia chleba

Szanowna Pani Minister!

W programie naucza-

nia religii znajduje się temat: „Cudowne rozmnoże-

nie chleba”, który stanowi jeden z 37 cudów Jezusa

opisanych w ewangeliach kanonicznych.

Z przekazu

na lekcjach religii, cud ten został opisany w ewange-

liach według Marka, Mateusza, Łukasza i Jana.

We-

dług katechety wydarzenie to miało miejsce nad Je-

ziorem Galilejskim, w trakcie działalności Jezusa

w Galilei.

Andrzej wskazał chłopca, który przyniósł

stus, po wzniesieniu oczu do nieba i odmówieniu

dziękczynienia, rozmnożył chleby i ryby.

Tak nakar-

miono 5000 mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

Ze-

branymi ułomkami napełniono dwanaście koszów.

W tym miejscu chciałbym pominąć aspekt, czy tego

typu cud był możliwy, bo ani ja, ani – jak mniemam

– Pani Minister nie doświadczyliśmy takiego cudu.

Należy również założyć, że żadne z dzieci i młodzie-

ży uczących się o tym podczas lekcji religii same ta-

kiego cudu również nie doświadczą.

Jednak taki te-

mat serwowany dzieciom w szkole niesie pewne za-

grożenia.

Po pierwsze, wskazuje młodzieży inny

dzialna praca i uczciwy zarobek.

Po drugie, może

zmniejszać czujność na wstępowanie bądź uczestni-

ctwo w przedsięwzięciach nawiedzonych ludzi bądź

sekt.

Po trzecie, w świetle interpretacji stołecznej

skarbówki tego typu zaspokojenie swoich potrzeb

według litery polskiego prawa jest nieopodatkowa-

nym przychodem, a przyjęcie takiego cudownego

daru nie stanowi właściwego wzorca w aspekcie obo-

wiązków podatkowych obywateli.

Dlatego pytam Panią Ministrę:

1.

Kto zatwierdza program nauczania religii w ww.

temacie?

2.

Jak odniesie się Pani do wymienionych w tek-

ście zagrożeń z punktu widzenia zawodowego na-

uczyciela, obywatela, ale też i rodzica?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

(nr 15447)

do ministra środowiska

w ramach programu Natura 2000

obejmuje fragment doliny Odry z kompleksem kar-

piowych stawów hodowlanych Wielikąt – po prawej

stronie Odry – wraz z terenem lasu grądowego Ligo-

ta Tworkowska – po lewej stronie Odry.

Przedmiota-

mi ochrony obszaru są dwa gatunki ptaków: bączek

i podgorzałka.

Na terenie ostoi stwierdzono również

regularnie występujące ptaki migrujące: perkoz

dwuczuby, krakwa, hełmiatka, rycyk.

Stawy Wieli-

kąt chronione są od 1993 r. jako zespół przyrodniczo-

-krajobrazowy.

Ponadto ostoja w całości zawiera ob-

szar mający znaczenie dla Wspólnoty Las koło Twor-

przyrodniczą dla wielu miłośników natury.

Dlatego pytamy Pana Ministra:

strukturalnie (oznaczenia, ścieżki, kładki na prze-

prawach, miejsca postoju i odpoczynku, sanitariaty

(nr 15448)

do ministra środowiska

lisk Las koło Tworkowa w ramach programu

ochrony siedlisk Las koło Tworkowa obejmuje kom-

251

pleks leśny w pradolinie Odry, otoczony zewsząd po-

lami uprawnymi.

Wyspa leśna ma wielkość ok. 160 ha

i jest silnie izolowana od innych kompleksów leśnych,

stanowi odosobniony płat lasów grądowych i łęgo-

wych.

Są to dobrze zachowane i cenne przyrodniczo

drzewostany z licznymi fragmentami starodrzewi

z pachnicą dębową.

Znajdują się tu liczne starorzecza

Odry, zaś sama ostoja stanowi jeden z kluczowych

obszarów dla zachowania ciągłości korytarza ekolo-

gicznego Odry.

Wszystkie te walory są z pewnością

Tworkowa jest przygotowany infrastrukturalnie

(oznaczenia, ścieżki, kładki na przeprawach, miejsca

(nr 15449)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji szpitali uzdrowiskowych

Szpital Uzdrowiskowy nr 4 Dom Zdrojowy

w Ciechocinku

Szpitala Uzdrowiskowego nr 4 Dom Zdrojowy w miej-

scowości Ciechocinek w zakresie kontynuacji lecze-

nia pacjentów, wysokości kontraktu i potencjalnej

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 15450)

do ministra zdrowia

Szpital Uzdrowiskowy nr 3 im. dr. Markiewicza

Szpitala Uzdrowiskowego nr 3 im. dr. Markiewicza

w miejscowości Ciechocinek w zakresie kontynuacji

(nr 15451)

do prezesa Rady Ministrów

252

Szpitala Uzdrowiskowego nr 1 w miejscowości Cie-

chocinek w zakresie kontynuacji leczenia pacjentów,

(nr 15452)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Dla wielu turystów

skowej w kościele oo. Karmelitów w Krakowie.

Od-

wiedzający to miejsce turyści – pielgrzymi nierzadko

ty znajdują się w pobliżu Sanktuarium Matki Boskiej

Piaskowej i są komercyjne.

grzymkowego, jakim jest Sanktuarium Matki Boskiej

Piaskowej w kościele oo. Karmelitów w Krakowie?

(nr 15453)

do ministra zdrowia

lowej Kaznodziejów i Matki Miłosierdzia w kościele

ss.

Dominikanek w Krakowie.

Odwiedzający to miej-

sce turyści – pielgrzymi nierzadko odbywają długą

łosierdzia i są komercyjne.

skiej Królowej Kaznodziejów i Matki Miłosierdzia

253

Interpelacja

(nr 15454)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Krajowa Rada Radio-

fonii i Telewizji pod koniec ubiegłego roku ogłosiła

otwarty konkurs związany z czterema ostatnimi wol-

nymi miejscami na cyfrowym multipleksie, które

w 2014 r. zwolni telewizja publiczna.

Jeden z kana-

łów, jaki może znaleźć się na tej platformie, to zgod-

nie z treścią ogłoszenia „kanał o charakterze wyspe-

cjalizowanym, społeczno-religijnym”.

Nie jest tajemnicą, że prowadzona przez Fundację

Lux Veritatis Telewizja Trwam od dłuższego czasu

stara się o miejsce na tej platformie cyfrowej.

W tej

sprawie poza redemptorystami z Torunia głos zabra-

strony komentatorów życia publicznego w kraju.

Wy-

daje się jednak, że obawy podniesione przez założy-

cieli telewizji stacjonującej w Toruniu okażą się płon-

ne, ponieważ dyskryminująca treść ogłoszenia

wprost faworyzuje jedną religię, dyskryminując w ten

sposób m.in. inne mniejszości i związki religijne oraz

tym samym godząc w przepisy Konstytucji RP.

Z ko-

munikatu PAP z 2 stycznia 2013 r. wiemy, że część

treści ogłoszenia koncesyjnego została przepisana

z treści koncesji Telewizji Trwam.

(„Ten zapis jest

niemal co do słowa zbieżny z tymi zapisami, które

znajdują się w koncesji, które do dzisiaj wykonuje TV

Trwam.

(...)

Te sformułowania są zawarte w warun-

kach programowych, które zostały zaproponowane

przez nadawcę, tj. Fundację Lux Veritatis, której

o. Rydzyk jest prezesem, w roku 2003 i tak zostały

zapisane w koncesji” – powiedział Krzysztof Luft.)

W wymogach nowego konkursu KRRiT czytamy,

że kanał ma edukować „w zakresie historii i współ-

czesności chrześcijaństwa w duchu nauczania Stolicy

Zgodnie z art. 25 Konstytucji RP: „Kościoły i inne

związki wyznaniowe są równouprawnione”.

Tym sa-

mym już w tej części ogłoszenia mamy sprzeczność

z równym traktowaniem wobec prawa, ponieważ or-

gan administracji publicznej dyskryminuje inne

związki wyznaniowe, które mogą prowadzić działal-

ność edukacyjną w przestrzeni medialnej, ale nie

mogą wystartować w powyższym konkursie.

W opi-

niach prawnych pojawia się przekonanie, że jest to

sprzeczne z zasadą bezstronności światopoglądowej

władz publicznych.

KRRiT ewidentnie tę zasadę zła-

mała.

Nie można wskazywać, jaka wspólnota religij-

na może brać udział w konkursie, i sugerować, jaki

program ma być upowszechniany na multipleksie.

Dodatkowo należy podkreślić bardzo niepokojące

informacje, jakie dotyczą wystosowania gróźb karal-

nych pod kątem członków KRRiT w przypadku nie-

udzielenia koncesji TV Trwam na platformie cyfro-

durami prawnymi w Rzeczypospolitej Polskiej, ale

również kolejny raz podważają charakter „społeczno-

-edukacyjny” tegoż medium.

Grożenie śmiercią przez

osoby związane ze środowiskiem telewizji redempto-

rystów jest przecież niezgodne z zasadami religii ka-

tolickiej i tym samym podważa moralne prawo do

emisji programu.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Administracji

i Cyfryzacji na temat powszechnego przekonania

o dyskryminującej treści konkursu KRRiT, która go-

dzi w przepisy Konstytucji RP?

Czy groźby karalne składane w trakcie procedury

konkursowej nie powinny stanowić wprost o wyklu-

czeniu ubiegającego się o koncesję z tego postępowa-

nia?

Godzi to

bowiem w obiektywizm komisji konkursowej,

która może podjąć decyzję pod wpływem strachu.

Podmiot, który otrzyma możliwość nadawania na

cyfrowym multipleksie, będzie musiał pokryć koszta

związane z rocznymi opłatami rzędu 7 mln zł.

Jaka

jest struktura podziału tych kosztów, które składają

się na roczną opłatę?

W jaki sposób KRRiT będzie weryfikować wyko-

nywanie obowiązku działalności „społeczno-religij-

nej” kanału, który otrzyma możliwość nadawania na

cyfrowym multipleksie?

Biorąc pod uwagę kontro-

wersje w związku z ramowym programem TV Trwam

oraz propagowanymi tam treściami, można wątpić

w obiektywizm i edukacyjny charakter jej linii pro-

gramowej.

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 4 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15455)

do prezesa Rady Ministrów

z samorządowcami i mieszkańcami

dotyczących budowy obwodnicy

Szanowny Panie Premierze!

W związku z podej-

mowanymi działaniami na rzecz budowy wyczekiwa-

nej od lat obwodnicy Zawiercia oraz złożoną niedaw-

no na Pańskie ręce petycją dotyczącą przedmiotowej

sprawy składamy tę interpelację.

Wszyscy wiemy, że

budowa ww. obwodnicy jest niezbędna, co sam Pan

Premier podkreślił w listopadzie 2010 r. w Siewierzu

przy okazji otwierania tam węzła drogowego, zapew-

niając przy tym, że powstała wówczas obwodnica Sie-

254

wierza jest początkiem obejścia drogowego Poręby

i Zawiercia.

Niedawno zaś ogłosił Pan, że wyrusza w Polskę

swoim „Tuskobusem”, dlatego mamy do Pana kilka

pytań, na które oczekujemy rzetelnych odpowiedzi:

1.

Kiedy zamierza Pan Premier wyruszyć „Tusko-

busem” i rozpocząć zapowiadane spotkania i wizyty

w różnych miejscach naszego kraju?

2.

Czy w planie Pańskiego objazdu jest wizyta

w Zawierciu i Porębie oraz spotkanie się tam z samo-

rządowcami i mieszkańcami w sprawie budowy ob-

wodnicy?

Jeśli nie, to prosimy o weryfikację planów

i zapraszamy do Zawiercia lub Poręby, by sam Pan

mógł wytłumaczyć lokalnej społeczności, dlaczego

przez tyle lat prace nie ruszyły i dlaczego budowa ww.

drogi nie została uwzględniona w planie budowy dróg

krajowych na lata 2011–2015.

Posłowie Jerzy Borkowski

i Witold Klepacz

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15456)

do ministra zdrowia

w sprawie podwójnego odprowadzania

Często zgłaszają się do mnie ludzie, którzy nie

mogą zrozumieć, dlaczego, będąc zatrudnionym jed-

nocześnie na umowę o pracę i prowadząc własną

działalność, zobowiązani są do dwukrotnego odpro-

wadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Zgod-

nie z art. 82 § 1 ustawy o świadczeniach opieki zdro-

27 sierpnia 2004 r.

(Dz. U. Nr 210, poz. 2135) w przy-

padku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej

składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest

da sytuacja w przypadku uzyskiwania kilku przycho-

dów w ramach jednego tytułu czy w przypadku uzy-

skiwania przychodu z różnych rodzajów działalności.

Świadczenia zdrowotne udzielane na podstawie

składek zdrowotnych powinny mieć charakter ekwi-

walenty.

Osoba, która uiszcza daną składkę, powinna

w zamian za to otrzymać odpowiednią opiekę zdro-

wotną.

W tym przypadku jednak bez względu na to,

ile razy pracownik uiści tę samą składkę, nie będzie

to miało wpływu na należne mu świadczeń zwrotne

Sytuacja ta w żaden sposób nie sprzyja młodym

przedsiębiorcom, który chcą obok zatrudnienia na

etacie podjąć i tak duże ryzyko rozpoczęcia własnego

biznesu, co równocześnie przyczynia się do rozwoju

naszej gospodarki.

Tak samo w przypadku, gdy za-

trudniony chce podjąć dodatkowe zajęcie.

Należy pa-

miętać, że najczęściej osoby do podjęcia kolejnej pra-

cy obok pełnego etatu, np. na umowę zlecenie, zmu-

sza ciężka sytuacja finansowa i brak opłacania po-

dwójnej składki na ubezpieczenie jest dla tych osób

niezwykle ważny.

Z całą pewnością jest to okolicz-

ność sprzyjająca tzw. pracy na czarno, która przyno-

si negatywne skutki dla gospodarki państwa.

Można oczywiście zgodzić się z argumentacją od-

noszącą tę kwestię do podstawowych zasad systemu

ubezpieczeń społecznych, czyli do zasady równego

traktowania oraz zasady solidarności społecznej.

Jest

to zrozumiałe, ale wyłącznie w przypadku, kiedy oso-

by uiszczają nierówne składki, które wynikają z wy-

sokości ich przychodów.

Gdyby tu osoby zarabiające

więcej miały lepszy dostęp do publicznej służby zdro-

wia, rzeczywiście byłoby to sprzeczne z ww. zasada-

mi.

Taką sprzeczność trudno jednak zauważyć w przy-

padku opłacania więcej niż jednej składki.

Przedstawiając zwięźle wątpliwości wielu obywa-

teli, uprzejmie proszę o odpowiedź na pytania:

które wyeliminują podwójne oskładkowanie?

2.

Czy w przypadku utrzymania podwójnego

oskładkowania ministerstwo zamierza wprowadzić

jakieś bonifikaty czy ulgi dla osób uiszczających

składki na podstawie więcej niż jednego tytułu ubez-

pieczenia?

Poseł Łukasz Krupa

Warszawa, dnia 8 marca 2013r.

Interpelacja

(nr 15457)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie programów pomocy dla osób

Szanowny Panie Ministrze!

Ostatnimi czasy do

mojego biura zgłasza się wielu petentów po 50. roku

życia z nałożonym obowiązkiem alimentacyjnym.

Są to osoby, które podczas rozmów ze mną szczerze

wyrażały chęć spłacania swoich zobowiązań finan-

sowych, jednak ich obecna sytuacja materialna na

to nie pozwala.

Spotykamy się tutaj z sytuacją, kie-

dy państwo nakłada na obywatela obowiązek regu-

larnego płacenia alimentów, jednak nie zapewnia

ani nie pomaga w pozyskaniu zatrudnienia, dzięki

któremu powyższe zobowiązanie będzie mogło być

spłacone.

Petenci podczas rozmów wskazywali bardzo wy-

raźnie na błędne działanie urzędów pracy, a szcze-

gólnie programów doszkalających i przebranżawia-

jących, prowadzonych przez powyższe instytucje.

Największą bolączką jest spełnienie warunku pole-

255

gającego na znalezieniu pracodawcy, który po danym

kursie zobowiąże się zatrudnić kursanta.

W obec-

nych realiach taka sytuacja bez odpowiednich konek-

sji często graniczy z cudem.

Wzorem dobrego postępowania w takich przypad-

kach mogą być specjalne programy wyrównywania

szans dla osób niepełnosprawnych.

Zastosowanie po-

dobnego systemu działania co do osób bezrobotnych

objętych obowiązkiem alimentacyjnym, które chcą

uczciwie spłacać swój dług wobec państwa, tym sa-

mym nie pobierając pieniędzy z miejskich ośrodków

pomocy społecznej, odbędzie się z korzyścią dla wie-

lu grup społecznych, a także dla samego budżetu

państwa.

1.

Na jaką pomoc mogą liczyć osoby bezrobotne po

50. roku życia objęte obowiązkiem alimentacyjnym?

2.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

programów pomocy dla osób bezrobotnych po 50. roku

życia objętych obowiązkiem alimentacyjnym?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15458)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Średni koszt budowy

1 km autostrady w Polsce opiewa na 9,6 mln euro.

Jest to niemal europejska średnia, bowiem wynosi

ona 10 mln euro za 1 km wybudowanej autostrady.

Jednak w tym wypadku porównywanie Polski gonią-

cej zachodnie kraje pod względem szlaków komuni-

kacyjnych jest co najmniej niestosowne.

Tym bar-

dziej oburzający jest fakt, iż bardzo często słyszymy,

że nowo oddane odcinki danych autostrad zawierają

wady i wymagana jest natychmiastowa oraz kosz-

towna naprawa.

Cieszą słowa Pana Ministra, który sam zwrócił

uwagę na to, iż np. w Hiszpanii budowa 1 km auto-

strady kosztuje 6 mln euro, a już w Irlandii, którą

przecież premier tak chciał gonić, koszt 1 km to już

4 mln euro.

To o ponad dwa razy mniej niż w Polsce,

a przekazując te same fundusze, możemy budować

dwa razy więcej, co jest niesamowicie potrzebne mię-

dzy innymi mojemu regionowi – Lubelszczyźnie, któ-

ra cierpi na brak odpowiednich szlaków komunika-

cyjnych, co powoduje o wiele wolniejszy rozwój przed-

siębiorczości.

Dla jeszcze dokładniejszego porównania przyto-

czę Panu Ministrowi kolejne ceny budowy 1 km au-

tostrad w danych państwach:

— Niemcy – 8,24 mln euro,

— Czechy – 8,86 mln euro,

— Litwa – 4 mln euro,

— Dania – 5,89 mln euro,

— Słowenia – 7,29 mln euro.

Taki stan rzeczy jest zadziwiający.

Polska prze-

cież słynie z wysokiej klasy fachowców, a także w po-

równaniu do wielu innych krajów – stosunkowo ta-

nich.

Żyjemy w czasach, kiedy odpowiednie gospoda-

rowanie funduszami europejskimi powinno być jak

najbardziej dla nas korzystne, musimy wycisnąć

przysłowiową cytrynę do końca, a odnoszę wrażenie,

że teraz z takim faktem nie mamy do czynienia.

Wy-

rażam głęboką nadzieję, iż ministerstwo jest w stanie

działania doprowadzić do obniżenia kosztów budowy

dróg w Polsce.

runku obniżenia kosztów budowy autostrad w Pol-

sce?

2.

Czy ministerstwo jest w stanie wskazać czyn-

niki powodujące tak wysokie ceny budowy dróg w Pol-

sce w porównaniu na przykład z Litwą?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 15459)

do ministra edukacji narodowej

w placówkach oświatowych

W Polsce blisko 50 tys. dzieci korzysta corocznie

z nauki języka mniejszości w placówkach oświato-

wych w miejscu zamieszkania mniejszości narodo-

wych, etnicznych oraz językowych.

Dzięki nauce ję-

zyka w tym systemie uczniowie otrzymują wsparcie

w zakresie podtrzymywania tożsamości oraz nauki

swojego języka ojczystego.

Nauka w tym systemie

możliwa jest po złożeniu przez rodzica odpowiednie-

go wniosku do dyrektora danej placówki oświatowej.

W rozporządzeniu ministra edukacji narodowej

mywanie poczucia tożsamości narodowej, etnicznej

256

dowych i etnicznych oraz społeczności posługującej

się językiem regionalnym (Dz. U. z 2007 r.

Nr 214,

poz. 1579) nie określono jednak procedury wycofy-

wania wniosku o nauczanie języka mniejszości naro-

dowej w szkołach i przedszkolach, a jedynie opisano

procedurę jego składania.

Kuratorium Oświaty w Opolu skierowało zapyta-

nie do Ministerstwa Edukacji Narodowej w sprawie

sposobu postępowania w takim przypadku.

W odpo-

wiedzi MEN stwierdza, że rodzice bądź opiekunowie

prawni mogą o każdym czasie wycofać taki wniosek

ze skutkiem natychmiastowym w trakcie roku szkol-

nego.

Powołano się na fakt dobrowolności takiego

wniosku opisany w § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Przyjęcie takiej interpretacji MEN do procedury wy-

cofywania przedmiotowego wniosku o każdym czasie

w trakcie roku szkolnego powoduje, że dyrektorzy

placówek oświatowych, których to będzie dotyczyć,

nie będą w stanie planować organizacji roku szkol-

nego ani swojej polityki kadrowej.

Zmiany liczby ucz-

niów na tym przedmiocie w trakcie roku szkolnego

mogą powodować rozbijanie zespołów klasowych i nie-

możliwość prowadzenia prawidłowego procesu dy-

daktycznego.

Efektem może być również w przypad-

ku szkół problem z prawidłowym naliczeniem sub-

wencji na nauczanie języka mniejszości narodowej,

ponieważ ilość uczniów jest jednym z czynników de-

cydujących o wielkości wsparcia budżetu państwa.

Z uwagi na ważność zagadnienia dla środowisk

mniejszości narodowych, etnicznych i językowych

oraz wszystkich placówek oświatowych, gdzie naucza

się języka mniejszości, chciałbym zapytać Panią Mi-

nister o następujące kwestie:

1.

Procedura składania wniosku o naukę języka

mniejszości opisana jest w ww. rozporządzeniu w § 2

ust. 2, gdzie złożenie wniosku zakłada dobrowolność

podjęcia tej czynności.

Wydaje się logiczne, że proce-

dura wycofywania wniosku powinna być analogiczna

do jego składania.

Załączona interpretacja MEN po-

woduje zastosowanie dwóch różnych merytorycznie

opisów, dających radykalnie różne skutki, do podob-

nych czynności.

Czy w związku z powyższym inter-

pretacja MEN ścieżki wycofywania wniosku o na-

uczanie języka jest właściwa?

2.

Jak można prawidłowo naliczyć subwencję oświa-

tową w momencie wycofania deklaracji przez rodzica

np. w trzecim miesiącu nauczania języka mniejszości?

3.

W jaki sposób dyrektorzy placówek oświato-

wych będą w stanie planować organizację roku szkol-

nego w sytuacji, gdy w każdym momencie rodzic wy-

cofać może deklarację nauki języka mniejszości?

Taka swobodna możliwość wycofywania deklaracji

doprowadzić może do rozbijania zespołów oraz grup

klasowych oraz może wpłynąć na obniżenie lub nie-

możliwość prowadzenia prawidłowego procesu dy-

Poseł Ryszard Galla

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15460)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

kontroli „Sprawowanie opieki medycznej wobec osób

pozbawionych wolności” zwraca uwagę na nieprawid-

łowości w zakresie opieki zdrowotnej w zakładach

karnych.

Niepokój budzi zły stan techniczny budyn-

ków i pomieszczeń, w których leczeni są więźniowie.

Według NIK niemal połowa skontrolowanych zakła-

dów karnych nie stosowała się do zaleceń nadzoru

budowlanego lub inspekcji sanitarnej.

NIK zwraca również uwagę na niedbałość o utrzy-

manie właściwego stanu technicznego sprzętu me-

dycznego, co mogło mieć bezpośredni wpływ na ja-

kość świadczeń oraz bezpieczeństwo personelu i pa-

cjentów.

Chodzi tu szczególnie o aparaty rentgenow-

skie, które są przestarzałe i nie przechodzą wymaga-

nych przeglądów technicznych.

W wielu przypadkach nie przestrzegano także

terminów badań wstępnych, okresowych i kontrol-

nych u części osadzonych.

Badania te, szczególnie

radiologiczne klatki piersiowej, miały istotne znacze-

nie w sytuacji wzrostu zachorowalności na gruźlicę.

Ograniczone środki na inwestycje w więziennej

służbie zdrowia przyczyniły się do likwidacji niektó-

rych jednostek leczniczych, w szczególności placówek

radiologicznych.

W związku z ich likwidacją zwiększy-

ło się zapotrzebowanie na usługi świadczone przez

placówki zewnętrzne, co przyczynia się do zwiększenia

wydatków na realizację takich świadczeń.

opieki medycznej w więzieniach?

2.

Jakie jest Pana stanowisko w sprawie zwięk-

szonych kosztów leczenia osadzonych poprzez korzy-

stanie z zewnętrznych placówek?

3.

Jakie działania podejmie ministerstwo, by po-

prawić sytuację opieki medycznej w zakładach kar-

nych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

257

Interpelacja

(nr 15461)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie utrudnień w prowadzeniu

działalności gospodarczej sektora małych

i średnich przedsiębiorstw

Przedsiębiorcy z sektora małych i średnich przed-

siębiorstw zwracają uwagę na szereg trudności w pro-

wadzeniu swojej działalności gospodarczej.

Sektor

MŚP wytwarza ponad 60% PKB i daje ok. 70% miejsc

pracy.

Z tego względu dbanie o lepsze warunki dla

rozwoju drobnej przedsiębiorczości powinno być prio-

rytetem dla polskiego rządu.

Przedsiębiorcy domagają się m.in. jasności i czy-

telności zasad naliczania podatku dla każdego przed-

siębiorcy, bez względu na poziom wykształcenia i do-

świadczenia biznesowego.

Ważnym problemem są

również luki w prawie, za które przedsiębiorcy, a co

za tym idzie, także wszyscy obywatele muszą ponosić

odpowiedzialność.

W przypadku niejasności w prze-

pisach interpretacja prawa powinna odbywać się na

ich korzyść.

Przedsiębiorcy postulują ponadto o zmia-

ny w przepisach w kontekście przeniesienia kompe-

tencji do rozstrzygnięć w sprawach podatkowych

z izb skarbowych na sądy.

szych postulatów przedsiębiorców z sektora MŚP?

2.

W swoim exposè wyraził Pan uznanie dla

przedsiębiorstw z sektora MŚP, że ich wysiłek i praca

pozwoliły przetrwać czas kryzysu.

Czy nie uważa

Pan, iż te słowa należy przerodzić teraz w działania

na rzecz lepszych warunków dla funkcjonowania

tych przedsiębiorstw?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 15462)

do ministra edukacji narodowej

architektonicznych dla

dzieci niepełnosprawnych

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

w poniższej sprawie.

cenie uczniów z niepełnosprawnościami o specjal-

nych potrzebach edukacyjnych” negatywnie ocenia

wyposażenie i dostosowanie architektonicznie szkół

dla dzieci niepełnosprawnych.

Zdaniem NIK szkoły publiczne, które mają być

głównym miejscem „edukacji włączającej”, nie są od-

powiednio przygotowane do pracy z uczniami niepeł-

nosprawnymi o specjalnych potrzebach edukacyj-

nych.

Jednym z głównych problemów jest w szkołach

publicznych brak odpowiedniego wyposażenia oraz

bariery architektoniczne.

W wielu szkołach ucznio-

wie z niepełnosprawnością ruchową nie mogą swo-

bodnie poruszać się po budynku z powodu braku pod-

jazdów czy wind przy schodach, nie mają bezpiecz-

nych i higienicznych warunków do nauki.

Sale lek-

cyjne w szkołach publicznych nie są w pełni przysto-

sowane do prowadzenia zajęć np. z uczniami słabo-

widzącymi.

NIK przystosowania szkół publicznych dla uczniów

niepełnosprawnych?

2.

Czy dostrzega Pani wykryte nieprawidłowości

w tym zakresie?

3.

Jakie działania podejmuje i zamierza podjąć

ministerstwo w celu polepszenia wyposażenia oraz

likwidacji barier architektonicznych w szkołach dla

dzieci niepełnosprawnych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

258

Interpelacja

(nr 15463)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

finansowanych ze środków unijnych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

sprawie.7

NIK w „Informacji o wynikach kontroli: Realiza-

cja programów zwalczania salmonelli w stadach kur”

ocenia, iż kolejne krajowe programy zwalczania sal-

monelli finansowane ze środków unijnych nie przy-

noszą pożądanych efektów.

Między innymi dlatego,

że wchodzą w życie z opóźnieniem.

Zamiast 1 stycz-

nia zaczynają obowiązywać w kwietniu albo w maju.

Powodem tych opóźnień są długotrwałe uzgodnienia

międzyresortowe.

Do momentu zatwierdzenia rozpo-

rządzeń wykonawczych przez Radę Ministrów nie ma

w Polsce podstawy prawnej do wydania decyzji o li-

kwidacji zakażonych stad, nawet jeśli choroba zosta-

nie wykryta.

Taka sytuacja obniża skuteczność ca-

łego procesu zwalczania salmonelli.

1.

Czy dostrzega Pan brak efektów kolejnych kra-

jowych programów zwalczania salmonelli finansowa-

nych ze środków unijnych?

w celu zwiększania efektywności ww. programów?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 15464)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wysokiego odsetka stad kur

w Polsce zarażonych salmonellą

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

alarmuje, iż w Polsce utrzymuje się zbyt wysoki od-

setek stad kur zarażonych salmonellą.

Przepisy unij-

ne dopuszczają poziom zakażeń wynoszący 1% dla

czasem w 2010 r.

Polska zajęła niechlubne pierwsze

miejsce wśród państw UE z odsetkiem zarażonych

stad kur hodowlanych na poziomie 2,6%.

Odsetek za-

każonych stad kur niosek na poziomie 4,5% uplaso-

acja poprawiła się tylko w niewielkim stopniu.

1.

Czy dostrzega Pan niepokojące informacje o wy-

sokim odsetku stad kur zagrożonych salmonellą?

2.

Czy znane są ministerstwu dane dotyczące za-

rażonych salmonellą stad kur w 2012 r.?

ograniczania salmonelli?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 15465)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wykrytych przez

Najwyższą Izbę Kontroli nieprawidłowości

salmonelli w stadach kur

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

negatywnie ocenia działania na rzecz zwalczania sal-

monelli.

Programy zwalczania salmonelli w Polsce

nie przynoszą pożądanych efektów.

Odsetek zakażo-

nego w przepisach unijnych.

To zagraża zdrowiu lu-

duktów drobiowych.

NIK zwraca uwagę m.in., że nie

wszystkie stada kur objęte są krajowymi programa-

mi zwalczania salmonelli.

Na terenie skontrolowa-

nych 11 powiatowych inspektoratów weterynaryj-

nych ponad 10% hodowców nie zgłosiło swojej dzia-

łalności powiatowym lekarzom weterynarii, choć

miało taki obowiązek.

Lekarze natomiast nie wyko-

nywali obowiązkowych kontroli, które wykryłyby

taką działalność.

Oznacza to, że 166 hodowli w ogóle

nie było objętych nadzorem weterynaryjnym i ochro-

ną przed zakażeniem salmonellą.

W pracy powiato-

wych lekarzy weterynarii doszło też do innych uchy-

bień.

Szczególnie groźne w skutkach było nieinfor-

259

mowanie lekarzy z sąsiednich powiatów o wykryciu

zakażenia salmonellą na swoim terenie.

1.

Czy znane są ministerstwu wykryte przez NIK

nieprawidłowości w działaniach na rzecz zwalczania

(nr 15466)

do ministra edukacji narodowej

Najwyższej Izby Kontroli dotyczącej

uczniów z niepełnosprawnościami do

realizacji Konwencji Narodów Zjednoczonych

nie uczniów z niepełnosprawnościami o specjalnych

potrzebach edukacyjnych, negatywnie ocenia przy-

gotowanie obecnego systemu kształcenia uczniów

o prawach osób niepełnosprawnych.

Przewiduje ona

włączenie takich uczniów do ogólnego systemu edu-

kacji w szkołach publicznych.

Konwencję o prawach osób niepełnosprawnych

Polska ratyfikowała w 2012 r.

Przewiduje ona stwo-

rzenie systemu tzw. edukacji włączającej w ogólno-

dostępnych szkołach publicznych.

Dzięki niej uczeń

nie tylko integruje się z pełnosprawnymi rówieśni-

kami, lecz także uczestniczy w społeczności klasowej

na równych zasadach, mając takie same prawa i obo-

wiązki.

System taki jest też mniej kosztowny – śred-

ni miesięczny koszt kształcenia ucznia w szkole in-

tegracyjnej jest o ok. 1/5 niższy niż w szkole specjal-

nej.

Tymczasem polski system kształcenia osób z nie-

pełnosprawnościami tradycyjnie opiera się głównie

na szkołach specjalnych.

NIK na temat przygotowania obecnego systemu

alizacji Konwencji o prawach osób niepełnospraw-

nych?

wdrożenia konwencji?

3. NIK zwraca uwagę, że wdrożenie konwencji

wymaga przygotowania zmian organizacyjnych i praw-

nych, co wymaga współpracy z resortami zdrowia

oraz pracy i polityki społecznej.

Jak wygląda i na

czym polega współpraca MEN z tymi resortami w za-

kresie wdrożenia konwencji?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 15467)

do ministra edukacji narodowej

niepełnosprawnymi w szkołach

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

nych potrzebach edukacyjnych” informuje o zbyt ma-

Zdaniem NIK szkoły publiczne nie są odpowied-

nio przygotowane do pracy z uczniami niepełno-

sprawnymi o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Nauczyciele w większości przypadków nie mają od-

powiednich kwalifikacji ani doświadczenia w zakre-

sie pedagogiki specjalnej.

Nie są też przekonani do

tej idei – z anonimowej ankiety przeprowadzonej

wśród 1800 nauczycieli wynika, że tylko 17% popiera

pomysł włączenia uczniów niepełnosprawnych do

ogólnego systemu edukacji.

Dyrektorzy często nie

zatrudniają nauczycieli specjalistów pedagogiki spe-

cjalnej, tłumacząc się brakiem etatów i takiego obo-

wiązku prawnego.

Zaledwie 14 spośród spytanych

o to 97 dyrektorów szkół publicznych zatrudniło do-

datkowo wykwalifikowanych nauczycieli dla swoich

niepełnosprawnych uczniów.

Kontrola NIK w 40 szko-

łach pokazała, że z powodu braku specjalistycznej

kadry w 18 szkołach publicznych z oddziałami inte-

gracyjnymi i 4 szkołach specjalnych nie prowadzono

lub ograniczano zajęcia zalecone uczniom z niepeł-

nosprawnościami przez publiczne poradnie psycho-

logiczno-pedagogiczne.

260

liczby specjalistycznych kadr do pracy z dziećmi nie-

pełnosprawnymi w szkołach?

2.

Jakie działania podejmie Pani w tej sprawie?

Z poważaniem

(nr 15468)

do ministra transportu,

Najwyższej Izby Kontroli

komunalnymi w budynkach mieszkalnych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

kontroli: Gospodarowanie lokalami komunalnymi

w budynkach mieszkalnych, zwraca uwagę na liczne

nieprawidłowości w zaspokajaniu potrzeb mieszka-

niowych osób o niskich dochodach.

NIK krytycznie

odnosi się zarówno do działań samorządów, jak i do

bierności ministerstwa w wprowadzeniu uregulowań

prawnych w tym zakresie.

Brak jest systemu wsparcia przez państwo finan-

sowania budownictwa socjalnego i rewitalizacji ist-

niejących zasobów na poziomie umożliwiającym gmi-

nom wypełnianie zadania własnego w tym zakresie.

Rozwiązaniem tego problemu zdaniem NIK jest

zwiększenie podaży lokali mieszkalnych przez nowe

inwestycje, remonty, modernizacje i programy rewi-

talizacji oraz efektywne wykorzystanie już istnieją-

cych zasobów mieszkaniowych.

nej oceny NIK w zakresie gospodarowania lokalami

by poprawić sytuację osób starających się o lokal ko-

munalny?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 15469)

do ministra gospodarki

w sprawie konsekwencji budowy

Szanowny Panie Premierze!

Mieszkańcy wielu

polskich miejscowości są zaniepokojeni projektem

cach ich miejsca zamieszkania.

Według ekspertyz naukowców brytyjskich (Ra-

port Drapera) tego typu inwestycje mogą negatywnie

oddziaływać na zdrowie i życie ludzi, wywołując m.

in. białaczkę, a w szczególności u dzieci depresję,

stres czy choroby nowotworowe.

W oparciu m.in. o wspomniane ekspertyzy kraje

europejskie podjęły się budowy tego typu linii wyso-

kiego napięcia jedynie w miejscach oddalonych od

skupisk ludności, np. w Dolnej Saksonii głęboko pod

ziemią, w Skandynawii minimum 600 m od zabudo-

wań.

W całej Europie Zachodniej nie można stawiać

takich linii energetycznych w odległości mniejszej niż

400 m od zabudowań mieszkalnych.

Tymczasem w Polsce, np. w miejscowości Nowy

Dwór, gmina Dąbrowa Chełmińska, województwo ku-

jawsko-pomorskie, linie wysokiego napięcia (2 x 400kV)

mają być prowadzone kilkadziesiąt metrów od zabu-

dowań mieszkalnych.

1.

Dlaczego inne kraje europejskie zdają sobie

sprawę ze szkodliwości takich inwestycji energetycz-

nych na żyjących w ich zasięgu ludzi, a w Polsce żad-

nych szczególnych regulacji prawnych w tym zakre-

sie nie ma?

2.

Czy przeprowadzono jakieś badania, które po-

twierdzałyby badania np. naukowców brytyjskich

w tym zakresie?

Jeśli takich badań nie ma, to dla-

czego polskie sieci energetyczne otrzymują zgodę na

realizację tego typu inwestycji?

3.

Dlaczego mieszkańcy np. gminy Dąbrowa Cheł-

mińska w celu ochrony własnych interesów muszą

uciekać się do tworzenia stowarzyszeń obywatelskich

pod nazwą Eko Życie, żeby bronić się przed negatyw-

nymi skutkami takich inwestycji?

Dlaczego rząd

sam, z własnej inicjatywy, nie proponuje regulacji

prawnych chroniących ludzi przed skutkami niebez-

piecznych innowacji technicznych, jeśli znajdują się

w bezpośrednim sąsiedztwie skupisk ludzkich?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 8 marca 2013 r.

261

Interpelacja

(nr 15469)

do ministra środowiska

w sprawie konsekwencji budowy

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy wielu

kujawsko-pomorskie, linie wysokiego napięcia

(2 x 400 kV) mają być prowadzone kilkadziesiąt me-

trów od zabudowań mieszkalnych.

innowacji technicznych, jeśli znajdują się w bezpośred-

nim sąsiedztwie skupisk ludzkich?

Z poważaniem

Interpelacja

(nr 15470)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie polskiego związku sportowego

w zakresie sportów lotniczych

Szanowna Pani Minister!

Według prowadzonego

rejestru polskich związków sportowych w zakresie

sportów lotniczych polskim związkiem sportowym

jest Aeroklub Polski.

Przepisy przejściowe uchwalo-

nej w 2010 r. ustawy o sporcie wyznaczyły wszystkim

funkcjonującym w poprzednim stanie prawnym pol-

skim związkom sportowym oraz podmiotom o statu-

sie polskiego związku sportowego, a także osobom

prawnym będącym ich członkami 2-letni okres na

dostosowanie swojej działalności do przepisów nowej

ustawy o sporcie.

Obowiązek ten dotyczy w szczegól-

ności regulaminów i statutów, na podstawie których

funkcjonują te organizacje.

Pomimo upływu wyzna-

czonego terminu Aeroklub Polski nie dopełnił swoich

obowiązków.

Członkiem polskiego związku sportowego może

być tylko klub sportowy, związek sportowy lub inna

cielski przewiduje prowadzenie działalności w danym

sporcie (art. 8 ust. 1 ustawy o sporcie).

Oznacza to,

że stowarzyszenie osób fizycznych nie może posiadać

statusu polskiego związku sportowego, ponieważ

jego członkowie koniecznie muszą być osobami praw-

nymi.

Tymczasem § 6.1 statutu Aeroklubu Polskiego

stanowi, iż członkiem Aeroklubu Polskiego może być

obywatel polski oraz cudzoziemiec niepozbawiony

praw publicznych i posiadający pełną zdolność do

czynności prawnych.

Kolejne przepisy zaś określają

warunki członkostwa osób małoletnich.

Jest to ewi-

dentnie sprzeczne z postanowieniami ustawy o spor-

cie.

Dodatkowo § 1.1 statutu stanowi, iż Aeroklub

Polski jest stowarzyszeniem.

Niemniej jednak cho-

ciaż zarówno stowarzyszenie, jak i polski związek

sportowy posiadają osobowość prawną, to powszech-

nie obowiązujące przepisy odmiennie określają ich

charakter prawny.

O czym była mowa wyżej, człon-

kiem polskiego związku sportowego może być tylko

osoba prawna, natomiast jeśli chodzi o stowarzysze-

nia, co do zasady osoby prawne nie mogą być jego

członkami.

Wyjątkowo mogą być one tylko członkami

wspierającymi stowarzyszenia.

Ponadto w odróżnie-

niu od stowarzyszeń polskie związki sportowe nie

mogą tworzyć terenowych jednostek organizacyjnych

o odrębnej osobowości prawnej.

Tymczasem § 27.1

statutu Aeroklubu Polskiego określa, iż aerokluby

regionalne mogą przyjmować taką formę prawną.

Mając na względzie, iż organizacjom o statusie

polskiego związku sportowego przysługują szczegól-

ne uprawnienia, takie jak m.in. prawo organizowania

i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł

mistrza Polski oraz o puchar Polski w danym sporcie,

262

prawo powoływania kadry narodowej czy też repre-

zentowania tego sportu w międzynarodowych orga-

nizacjach sportowych, działalność Aeroklubu Pol-

skiego budzi szczególne zastrzeżenia.

W związku z tym

1.

Jakie działania podjęło ministerstwo w celu

zobligowania Aeroklubu Polskiego do dostosowania

swoich wewnętrznych przepisów do powszechnie obo-

wiązującego prawa?

2.

Czy ministerstwo udzieliło władzom Aeroklubu

3.

Czy w obecnym momencie funkcjonują w Polsce

organizacje, które mogłyby przejąć od Aeroklubu Pol-

skiego zadania polskiego związku sportowego w za-

kresie lotnictwa sportowego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15471)

do ministra finansów

w sprawie specjalnego numeru

do zastrzegania kart

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informuje Polska

Agencja Prasowa, Związek Banków Polskich już za

zastrzegania zaginionych kart.

Łącząc się z nim,

klient, po wymówieniu nazwy swojego banku, będzie

całą procedurę.

Jak zapowiadają specjaliści ze Związ-

ku Banków Polskich, cztery miesiące to realny ter-

min na wprowadzenie systemu.

Jego testy są już za-

kończone, teraz pozostaje tylko kwestia uruchomie-

nia.

Zainteresowanie banków nowym systemem jest

bardzo duże.

Na razie chęć przystąpienia do niego

wyraziło kilkanaście banków.

Związkowi Banków Polskich zależy, aby na począ-

tek system objął ok. 70% rynku kartowego w Polsce,

co oznacza, że musiałoby w nim uczestniczyć sześć

największych banków w Polsce.

Taki odsetek skłoni

pozostałe banki do przystąpienia do systemu, a trze-

ba dodać, że usługa może być bardzo dobrym uzupeł-

nieniem każdej oferty.

Obecnie numer na bankową infolinię, gdzie moż-

na zastrzec kartę, to od pięciu do dziewięciu cyfr.

W sytuacji utraty karty wiele osób ma problem ze

znalezieniem odpowiedniego numeru.

Nowy, ujedno-

licony numer telefonu będzie się składał z pięciu cyfr,

prawdopodobnie powtarzających się, tak aby był ła-

twy do zapamiętania.

Po wprowadzeniu nowego systemu klienci, którzy

chcą zastrzec swoją kartę, będą mieli do dyspozycji

trzy kanały: telefoniczny, za pośrednictwem SMS

oraz przez Internet.

W przypadku gdy klient wybierze opcję telefonicz-

ną, niezależnie z jakiego banku pochodzi zaginiona

karta, numer telefonu będzie jeden.

To usprawni i skró-

ci czas potrzebny do zastrzegania kart.

W związku z tym chcę zapytać:

1.

Czy nie warto zastanowić się nad przeprowa-

dzeniem ogólnopolskiej kampanii informacyjnej na

ten temat, gdyż świadomość społeczna w temacie no-

wej usługi jest na razie znikoma?

2.

Czy planuje się okres przejściowy, w którym

będą funkcjonowały dotychczasowe zasady zastrze-

gania kart równolegle z nowym systemem?

Jeśli tak,

to jak długo trwać będzie okres przejściowy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15472)

do ministra gospodarki

w sprawie rosnącej liczby skarg

Szanowny Panie Ministrze!

Niepokojącym ostat-

nio zjawiskiem stają się praktyki stosowane przez

nieuczciwych akwizytorów oferujących zmianę do-

stawcy energii elektrycznej.

W umowach, które pod-

sokie kary za zerwanie umowy, opłaty za wystawie-

i nie musi korzystać.

Urząd Regulacji Energetyki ape-

URE nie dysponuje szczegółowymi statystykami

Wynikać to może m.in. z poczucia bezkarności oszu-

stów stosujących niepożądane praktyki.

Jak wiado-

mo, społeczeństwo słabo orientuje się w przemianach

obszaru rynku energetyki w kraju.

Statystyczny Po-

lak nie rozumie tych zmian, ma też słabą wiedzę na

temat dynamicznego rozwoju rynku dostawców ener-

gii.

Zazwyczaj dla społeczeństwa zauważalne stają

się zmiany w nazwach i logotypach firm dostarczają-

cych energię oraz oczywiście w cenach.

Chcę zapytać Pana Ministra, nadzorującego sek-

tor polskiej energetyki:

263

1.

Czy nie warto podjąć w możliwie krótkim czasie

kroków prawnych i administracyjnych, które ukrócą

bezkarność nieuczciwych sprzedawców energii, ba-

zujących na powszechnej niewiedzy ludzkiej w zakre-

sie rynku usług energetycznych?

2.

Być może warto wspólnie na przykład z mini-

strem administracji i cyfryzacji stworzyć program,

kampanię informacyjną, dostępną w środkach ma-

sowego przekazu, zachęcającą społeczeństwo do za-

sięgnięcia wiedzy na temat zmian zachodzących na

rynku dostawców energii elektrycznej.

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

(nr 15473)

do ministra gospodarki

w sprawie

wspierania inwestycji budowy biogazowni

Szanowny Panie Ministrze!

Polska w związku

z pakietem klimatyczno-energetycznym ma do 2020 r.

pozyskiwać 15% energii ze źródeł odnawialnych.

Jed-

nym z proekologicznych i prośrodowiskowych źródeł

energii są biogazownie.

Każda oczyszczalnia ścieków,

wysypisko, duże gospodarstwo hodowlane, browar,

zakład przetwórstwa owoców itp. może być potencjal-

nym wytwórcą gazu.

Pojedyncze biogazownie nie

będą mieć wielkiej mocy, ale w swej ilości mogą dać

zadowalający efekt i przyczynić się do wspomnianego

minimum w 2020 r.

Jak wynika z informacji opublikowanych przez

Instytut Energetyki Odnawialnej (IEO), w naszym

kraju realizowano w ubiegłym roku prawie 600 pro-

jektów biogazowni o łącznej mocy 587 MWe.

Ich prze-

ciętna wielkość to w przeliczeniu na jedną biogazow-

nię około 1,42 MWe.

Według IEO średni koszt budo-

wy biogazowni w Polsce to w przeliczeniu na 1,1 MW

około 15 mln zł/MW.

Zwrot inwestycji w tym przy-

padku następuje średnio po ok. 3 latach.

Z kolei

w przypadku mniejszej biogazowni o mocy 230 kW

elektrycznej to 21 mln zł, a tej wielkości inwestycja

zwraca się po 5 latach.

jakie instrumenty wsparcia przewidziane są dla tego

typu inwestycji?

Czy obecnie trwają prace w resorcie

na ten cel i czy resort skłania się ku temu, by pienią-

dze mogły pochodzić ze sprzedaży uprawnień do emi-

sji dwutlenku węgla?

Ponadto wielu inwestorów, którzy chcą budować

w Polsce biogazownie rolnicze, na razie wstrzymuje

te przedsięwzięcia, a jedną z barier, prócz braku usta-

wy o OZE, jak przekonuje Aleksander Duch, prezes

Polskiego Stowarzyszenia Producentów Biogazu Rol-

niczego, jest opór społeczny przed takimi inwestycja-

mi.

Na razie kojarzą się one w Polsce z negatywnymi

skutkami.

Lokalne społeczności obawiają się przede

wszystkim fetoru.

Czy w związku z tym resort pla-

nuje akcję informacyjną uświadamiającą, że te oba-

wy nie mają podstaw, bo dobrze zaprojektowana

i eksploatowana biogazownia nie jest uciążliwa i są-

siedzi biogazowni mogą czerpać z niej korzyści?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 8 lutego 2013 r.

Interpelacja

(nr 15474)

do ministra edukacji narodowej

wynikających z interpretacji przepisów ustawy

o systemie oświaty

o uprawnieniach szkół publicznych działają w rego-

nie Sądecczyzny i Podhala już od ponad 20 lat.

Ofe-

rują uczniom możliwość zdobycia wiedzy i praktycz-

nych umiejętności w różnych zawodach i na terenach,

gdzie kształcenie publiczne nie istnieje bądź jest nie-

przystosowane do wymagań rynku.

Dlatego cieszą

się bardzo dużą popularnością.

Co szalenie istotne,

wiele z nich jest szkołami nieodpłatnymi – uczniowie

nie ponoszą żadnych opłat, w tym czesnego.

Na takie

zorganizowanie działalności pozwala oszczędne go-

spodarowanie środkami publicznymi otrzymywany-

mi z dotacji.

Sygnały i pisma docierające do mojego

biura poselskiego od osób prowadzących w regionie

szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicz-

nych są jednak niepokojące.

Zdaniem dyrektorów szkół niepublicznych sytua-

cja zaczęła zmieniać się diametralnie od 22 kwietnia

2011 r., kiedy weszła w życie nowelizacja przepisów

Budzącą nieporozumienia kwestią jest zmiana art. 90

wskazanej ustawy poprzez dodanie ust. 3d.

Zgodnie

z treścią tego przepisu: „Dotacje, o których mowa

alizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształ-

cenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki spo-

łecznej.

Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na

O ile idea wprowadzonych zmian, czyli wskazanie

celu wydatkowania przyznawanej dotacji, była dobra,

to ogólność kryteriów wskazanych w tym przepisie

prowadzi do niepewności i arbitralności w stosowa-

264

niu tej regulacji.

Co więcej, zdaniem wielu dyrekto-

rów placówek w orzecznictwie sądów administracyj-

nych oraz organów administracji publicznej stosują-

cych ten przepis powoli zaczyna kształtować się linia

orzecznicza, której utrwalenie doprowadzi do powol-

nej erozji szkolnictwa niepublicznego.

Podmioty te

interpretują wskazany przepis w sposób niesłychanie

restrykcyjny, prowadzący do absurdu i uniemożliwia-

jący racjonalne prowadzenie gospodarki finansowej

szkół niepublicznych.

Tak kategoryczne ujęcie pro-

wadzi m.in. do sytuacji, że osoba fizyczna będąca or-

ganem prowadzącym szkołę niepubliczną, która jest

odpowiedzialna zarówno osobiście, jak i majątkowo

za jej organizację, nadzór nad procesem kształcenia

(w tym bezpieczeństwo uczniów), dobór kadry, bieżą-

cą kontrolę wykonywania zadań szkoły nie może po-

bierać z tego tytułu żadnego wynagrodzenia.

Pytań

nasuwa się jednak znacznie więcej.

W związku z potrzebą rozwiania różnych wątpli-

wości podmiotów prowadzących szkoły niepubliczne

1.

Czy wynagrodzenie pobierane przez osobę fi-

zyczną będącą organem prowadzącym szkoły niepub-

liczne o uprawnieniach szkół publicznych, odpowia-

dające zakresowi jej obowiązków i pracy rzeczywiście

wykonanej, może być traktowane jako wydatek bie-

oświaty?

2.

Czy wynagrodzenie pobierane przez osobę fi-

liczną o uprawnieniach szkół publicznych i jednocześ-

nie będącą dyrektorem zespołu utworzonego na bazie

tych szkół (zgodnie z art. 90a ustawy o systemie

oświaty) może być traktowane jako wydatek bieżący

3.

Czy zakup samochodu (osobowego busa), który

służy do dowożenia uczniów do miejsc odbywania za-

jęć edukacyjnych może być traktowany jako wydatek

mie oświaty?

4.

Czy pojęcie wydatków bieżących należy rozu-

mieć autonomicznie czy w odwołaniu do ustawy o ra-

chunkowości, czy innego aktu prawnego?

5.

Czy – i ewentualnie na jakiej podstawie – ist-

nieje kwotowe ograniczenie wydatku, który może być

kwalifikowany jako wydatek bieżący w rozumieniu

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

(nr 15475)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Na Sądecczyźnie

w ostatnim czasie w sposób widoczny zwiększyła się

liczba bezrobotnych osób z tzw. grupy bezrobocia ro-

dzinnego, czyli z rodzin, gdzie nie pracują dwie osoby

lub nie pracuje więcej osób.

Osoby z rodzin, z których

co najmniej 2 osoby figurują w rejestrze bezrobot-

nych, stanowią około 40% ogółu zarejestrowanych

i ten wskaźnik niestety niepokojąco rośnie.

Na ko-

niec stycznia w ewidencji Sądeckiego Urzędu Pracy,

czyli dla miasta Nowego Sącza, zarejestrowanych

było 5296 bezrobotnych.

To jest o 368 osób więcej niż

w końcu grudnia 2012 r. i o 417 osób więcej w porów-

naniu z analogicznym okresem ubiegłego roku.

Naj-

liczniejszą grupę stanowią bezrobotni znajdujący się

ponad 4600 osób, a jej liczebność wzrosła w ciągu

miesiąca o ponad 300 osób.

Zjawisko bezrobocia rodzinnego jest szczególnie

niebezpieczne dla stabilizacji polskich rodzin, zwłasz-

cza w obecnych czasach, gdy niemal cała Europa

zmaga się z kryzysem gospodarczym.

Zjawisko wy-

stępowania bezrobocia rodzinnego jest zauważalne

nie tylko w miastach, w których funkcjonują duże

zakłady pracy, zatrudniające po kilka tysięcy osób.

Niestety, to niepożądane zjawisko występuje również

w miastach małych i średniej wielkości, gdy w wielu

zakładach pracy w jednym czasie redukuje się za-

trudnienie i stanowiska pracy.

Bardzo wiele z bezro-

botnych rodzin stanowią młodzi ludzie, którzy nie-

dawno założyli rodzinę.

Często są to absolwenci

uczelni wyższych, dla których stabilna praca jawi się

jako marzenie i luksus.

Spory procent osób zasilają-

cych grupę tzw. bezrobotnych rodzin stanowią osoby

45+, którym często brakuje 5 lat lub więcej do eme-

rytury.

Zarówno dla młodych rodzin bezrobotnych,

jak i dla bezrobotnych z grupy 45+ pojęcie stabiliza-

cji zawodowej i finansowej jawi się dzisiaj jako abs-

trakcja.

Chcę zatem zapytać:

1.

Czy w innych miastach liczących do 100 tys.

mieszkańców dostrzegalny jest wzrost wskaźników

bezrobocia w przypadku rodzin, w których co naj-

mniej dwie osoby pozostają bezrobotne?

Mam tutaj

na myśli lata 2011 i 2012?

2.

Czy nie należy w pierwszej kolejności aktywi-

zować zawodowo osób pozostających w grupie tzw.

bezrobotnych rodzin?

Jak wiadomo, poczucie braku

stabilizacji finansowej leży bardzo często u podstaw

małodzietności wśród polskich młodych rodzin.

Czy

są jakieś wytyczne resortowe, zalecane powiatowym

urzędom pracy w tym zakresie?

265

3.

Czy wypracowano w ostatnich latach skutecz-

niejsze narzędzia zachęcające pracodawców, aby chcie-

li zatrudniać osoby realizujące w danym zakładzie

pracy staż?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

(nr 15476)

do ministra transportu,

w sprawie ożywienia połączeń kolejowych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podaje portal

Gorlice24.pl, bardzo liczne środowiska samorządowe

i opiniotwórcze zamieszkujące na ziemi gorlickiej

i ziemi jasielskiej zaangażowały się w odbudowę po-

łączeń kolejowych na trasie: Stróże – Gorlice – Jasło.

Województwo małopolskie rozpoczęło prace związane

z przygotowaniem nowego rozkładu jazdy pociągów,

który zacznie obowiązywać od 15 grudnia 2013 r.

Jest szansa, aby w nowym rozkładzie jazdy znalazły

się pociągi jeżdżące na ww. trasie.

Starostowie gorli-

cki i jasielski na ręce marszałków małopolskiego

i podkarpackiego przesłali wspólne apele o przywró-

cenie komunikacji kolejowej pomiędzy miastami.

Jednocześnie coraz głośniej mówi się, że w anali-

zie linii kolejowych przygotowywanej przez PKP

PLK, w wykazie tras, które planuje się wyłączyć cał-

kowicie z eksploatacji, może znaleźć się właśnie od-

cinek Gorlice – Jasło.

Mieszkańcy Gorlic i powiatu

gorlickiego od lat ubiegają się o przywrócenie kolejo-

wych przewozów pasażerskich przez miasto Gorlice.

Duże nadzieje wiążą z planami spółki PKP InterCity

odnośnie do planowanego pociągu na trasie do Biesz-

czad.

Linia kolejowa Stróże – Biecz została czasowo

zawieszona 10 grudnia 2011 r.

Trasa Stróże – Biecz

jest częścią linii kolejowej nr 108 Stróże – Krościen-

ko.

Jej łączna długość wynosi 160 km.

Z punktu widzenia mieszkańców województwa

podkarpackiego jest jedną z ważniejszych tras kole-

jowych w tym regionie.

Obecnie jest ona całkowicie

przejezdna pomimo prowadzonych tam prac remon-

towych.

Łączna długość prowadzonych robót wynosi

16,67 km.

Przebudowa objęła również perony na

trzech przystankach: Gliniczek, Jedlicze Męcinka

oraz Sanok Miasto.

Inwestycja realizowana była

przez PKP Polskie Linie Kolejowe w ramach projek-

tu pn. „Poprawa dostępności linii kolejowej poprzez

kolejowej na odcinkach linii kolejowej nr 108 Stróże

– Krościenko w ramach RPOWP na lata 2007–2013”.

Chcę zatem zapytać:

1.

Czy w ocenie Pana Ministra jest szansa na

przywrócenie połączeń kolejowych ze Stróż poprzez

Gorlice w kierunku Jasła i dalej Bieszczad?

2.

Czy przeprowadzone na omawianej trasie re-

monty i przebudowy będą służyły w nadchodzących

latach pasażerom?

Czy nie ma zagrożenia, że remon-

ty te wykonano na liniach kolejowych, które mogą

w niedalekim czasie zostać wyłączone z eksploatacji?

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

(nr 15477)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Przed kilkoma dnia-

mi podano do publicznej wiadomości informacje o pla-

nach sprzedaży 50 budynków dworcowych znajdują-

cych się na terenie naszego kraju.

Duża część prze-

znaczonych do sprzedaży obiektów ma charakter

budynków zabytkowych, większość z nich jest w sta-

nie technicznym wymagającym remontu.

PKP za-

rządza dziś 2,5 tys. dworców kolejowych, z czego

czynnych jest tylko 600.

Obecnie nieruchomości są

wyceniane, a pierwsze przetargi mają być ogłaszane

jeszcze przed wakacjami.

PKP planuje podobno za-

chować tylko te nieruchomości, które są niezbędne

do obsługi ruchu międzyregionalnego.

Resztę planu-

je się przekazać samorządom, sprzedać lub zlikwido-

wać.

Docelowo na sprzedaż lub do samorządów trafi

ok. 800 dworców.

Równolegle trwają prace nad ana-

lizą raportem sporządzanym przez PKP PLK, mają-

cym wskazać nierentowne w utrzymaniu linie kole-

jowe, które następnie zostaną wyłączone z eksploa-

tacji.

Przy niektórych takich liniach, np. linii kolejo-

wej z Nowego Sącza do Chabówki, która prawdopo-

dobnie zostanie wyłączona z eksploatacji, zlokalizo-

wanych jest wiele malowniczych, zabytkowych dwor-

ców, których wynajęciem lub kupnem zainteresowa-

nych było dotąd wielu przedsiębiorców.

Wszystko się

zmienia jednak z chwilą zapowiedzi o całkowitym

wyłączeniu z użytku linii z Nowego Sącza do Cha-

bówki.

Niektórzy inwestorzy rozważali wynajem

bądź zakup dworców z myślą o rozwoju projektu „Ko-

lej retro”.

W związku z przywołanymi powyżej informacja-

mi chcę zapytać:

1.

Czy można by przed ostatecznym podjęciem de-

cyzji o wyłączeniu z eksploatacji danej linii kolejowej

266

rozważyć jej położenie geograficzne, a także zlokali-

zowanie wzdłuż danej linii kolejowej budynków o cha-

rakterze zabytkowym, w tym malowniczych dwor-

ców, pod kątem ewentualnego utworzenia lokalnych

linii krajoznawczo-turystycznych, np. pociągów re-

tro?

Małe, zabytkowe dworce będzie łatwiej sprzedać,

gdy będzie perspektywa, że od czasu do czasu tuż

obok przejedzie pociąg turystyczny, historyczny bądź

inny będący dla danego miejsca atrakcją.

2.

Czy wiadomo, w jakiej części i w jakich elemen-

tach sprzedawane zabytkowe budynki dworcowe po-

winny zachować charakter budynków dworcowych,

nawet gdy będą pełniły inne komercyjne funkcje?

Czy jest jakikolwiek dokument, który określa przy-

szłościowe wykorzystywanie zabytkowych budynków

dworcowych?

Z poważaniem

Poseł Marian Cycoń

(nr 15478)

do ministra zdrowia

w sprawie braku refundacji nowego leku

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Zdro-

wia opublikowało projekt obwieszczenia z nową listą

leków refundowanych, która ma zacząć obowiązywać

od marca.

Powstaną trzy nowe programy lekowe: dla

chorych z czerniakiem złośliwym, dla chorych z za-

awansowanym nowotworem jajnika oraz dla pacjen-

tów z ciężką postacią talasemii (nadmiar żelaza

w organizmie).

Rozszerzono też grupę chorych, któ-

rzy będą mogli korzystać z programów lekowych już

istniejących.

Chodzi o pacjentów z rakiem nerki, cho-

robą Leśniowskiego-Crohna, rakiem płuc i białaczką.

Program lekowy „Leczenie czerniaka złośliwego

skóry” nie dotyczy wszystkich pacjentów.

Obejmuje

jedynie chorych, u których rozpoznano m.in. mutację

BRAF w komórkach nowotworowych.

Podział pacjen-

tów ze względu na występowanie mutacji oraz jej

brak nie został pozytywnie przyjęty przez stowarzy-

szenie osób chorych na czerniaka w Polsce.

Czerniak

to wyjątkowo złośliwy i śmiertelny nowotwór wywo-

dzący się z melanocytów, komórek wytwarzających

barwnik zwany melaniną.

Pod wpływem nadmiernej

ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe (słońce,

solaria), które jest najważniejszym czynnikiem zwięk-

szającym ryzyko wystąpienia tej choroby, dochodzi

do uszkodzenia skóry i niekontrolowanego rozwoju

komórek nowotworowych.

Mają one niesamowitą

zdolność do przemieszczania się po organizmie.

Według Światowej Organizacji Zdrowia czerniak

stanowi tylko 4% wszystkich nowotworów skóry, ale

odpowiada aż za 80% zgonów, które są z nimi zwią-

zane.

Co roku w Europie rozpoznawanych jest ok.

62 tys. nowych przypadków tej choroby (w Polsce po-

nad 2 tys. rocznie).

W ciągu ostatnich 30 lat częstość

jej występowania na świecie wzrosła o 237%.

W ran-

kingu wszystkich nowotworów w kategorii: najwięk-

szy wzrost zachorowań czerniak wysunął się na nie-

chlubną pierwszą pozycję u mężczyzn i drugą u ko-

biet.

Czerniaka diagnozuje się u ok. 2500–3000 Po-

nowoczesnych, skutecznych leków, które pozwoliłby

1.

Czy na liście leków refundowanych w marcu

2013 r. pojawią się Yervoy (ipilimumab) i Zelboraf

(vemurafenib), które obecnie stosowane są w leczeniu

zaawansowanej postaci czerniaka skóry?

2.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

profilaktycznych, bezpłatnych badań w celu zmniej-

szenia ryzyka wystąpienia czerniaka skóry?

3.

Dlaczego pacjenci z zaawansowaną postacią czer-

w komórkach, nie mogą wziąć udziału w programie

lekowym ,,Leczenie czerniaka złośliwego skóry”?

Z poważaniem

Poseł Damian Raczkowski

Białystok, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15479)

do ministra finansów

w sprawie zmian w prawie podatkowym

w zakresie sprzedaży wypieków

i innych wyrobów wyprodukowanych przez

nych imprez plenerowych.

Obecnie obowiązujące

przepisy stanowią, że wytworzone przez członków

stowarzyszeń produkty żywnościowe rozdane pod-

czas festynu nieodpłatnie nie podlegają rygorom

267

ustaw.

Natomiast jeżeli część z tych produktów sto-

warzyszenie zechce sprzedać, musi spełnić rygory-

styczne przepisy ustawowe.

Pragnę zauważyć, że panie, które przygotowują

potrawy, robią to według sprawdzonych, domowych

przepisów, w sposób niezagrażający zdrowiu swoich

najbliższych.

Potrawy przygotowane metodą domową

są smaczne i zdrowe.

Bezzasadne jest więc zrównanie

tego systemu przygotowywania potraw z przygoto-

wywaniem potraw w zakładach żywieniowych.

Po-

nadto dania przygotowywane na festyny są z reguły

potrawami, które zostały już zapomniane, jak np. ka-

sza jaglana.

Dzięki stowarzyszeniom są one ocalone

od zapomnienia i przywracane do naszego menu.

Trudno oczekiwać, by członkowie stowarzyszeń dzia-

łając społecznie i poświęcając swój czas ponosili z tego

tytułu koszty finansowe, podczas gdy uzyskiwane

przez nich dochody są przeznaczane w całości na

działalność statutową.

ków i innych wyrobów wyprodukowanych przez

członków stowarzyszeń, których działalność ograni-

czałaby się do czterech – pięciu uroczystości rocznie?

2.

Czy ministerstwo rozważa możliwość zmiany

część swoich wyrobów przeznaczają do degustacji,

mogły również część z nich sprzedawać bez ponosze-

nia z tego tytułu kosztów finansowych?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15480)

do ministra transportu,

wyłączenia kolejnych 300 km

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji, jakie do

mnie w ostatnim czasie docierają, wynika, że plano-

wane jest zlikwidowanie na Warmii i Mazurach po-

nad 300 km linii kolejowych.

PKP Polskie Linie Kolejowe w ostatnich dniach

przedstawiły listę linii kolejowych, które mają być

wyłączone z eksploatacji w grudniu 2013 r.

Znalazło

się na niej 90 odcinków o łącznej długości 2 tys. km.

Nadmieniam, że w grudniu 2012 r. już zlikwidowano

wiele połączeń w województwie warmińsko-mazur-

skim.

Przykładowo nie jeżdżą już pociągi na trasie

Ełk – Olecko – Ełk czy na trasie Elbląg – Braniewo

– Elbląg.

Nie dość tego, w grudniu 2013 r. w województwie

warmińsko-mazurskim wyłączonych ma zostać ko-

lejnych 7 odcinków.

Chodzi o 48-kilometrowy odcinek

Tropy – Braniewo, 55-kilometrowy odcinek Działdo-

wo – Brodnica i 85-kilometrowy odcinek Czerwonka

– Orzysz.

Ponadto zawieszone będą aż dwie linie ko-

lejowe, dzięki którym można dojechać z Ełku do Ol-

sztyna, a podobny los spotkać ma ponad 110-kilome-

trową linię Szczytno – Ełk.

Warto podkreślić, że w ostatnich latach samorzą-

dy z Ełku, Pisza, Świętajna, Białej Piskiej czy Rucia-

nej Nidy wspierały swoimi środkami i siłami konser-

wację linii Ełk – Pisz – Szczytno.

Z myślą o jej gospo-

darczym wykorzystaniu, ale też o nowym potoku

podróżnych związanym z powstającym lotniskiem

regionalnym w Szymanach k. Szczytna.

Takie działania nie tylko nie zacierają granicy

izolują Polskę wschodnią od reszty kraju.

Na 2000 km

likwidowanych linii aż 300 km znajduje się tylko wo-

jewództwie warmińsko-mazurskim.

Są to głównie

linie turystyczne znajdujące się we wschodniej części

województwa, m.in. tzw. linia nadzalewowa biegnąca

brzegiem Zalewu Wiślanego czy linia Czerwonka – Bi-

skupiec – Mrągowo – Mikołajki.

Nie bez znaczenia jest tu również ochrona środo-

wiska naturalnego.

Brak dostępności kolei spowodu-

je zwiększenie ruchu kołowego na wąskich i krętych

drogach, wzrost ilości wypadków drogowych i zwięk-

szenie zanieczyszczenia środowiska.

Powyższe ozna-

cza odłączenie komunikacyjne wschodu wojewódz-

twa od zachodu, utratę pracy przez kolejarzy, mniej-

szy dostęp do atrakcji turystycznych, więcej tirów na

drogach.

Ale najbardziej znamienny jest brak połą-

czenia wschodu Mazur z rewitalizowanym lotni-

skiem w Szymanach k. Szczytna.

Mając na uwadze dobre, skorelowane skomuniko-

wanie Mazur ze światem i wykorzystanie kolei do

celów gospodarczych, interpeluję o rozważne podej-

ście do ograniczenia linii kolejowej na Mazurach

i wręcz intensywną rewitalizację linii kolejowej Ełk

– Szczytno.

To strategiczne kolejowo-lotnicze „okno

na świat” Mazur.

Jakie kroki podejmie Minister Transportu, aby

nie dopuścić do kolejowego wykluczenia komunika-

cyjnego Warmii i Mazur, a tym samym do pogłębie-

nia kryzysu gospodarczego oraz zwiększania bezro-

bocia na tych terenach?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Orzechowski

Ełk, dnia 8 marca 2013 r.

268

Interpelacja

(nr 15481)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Karpacka Spółka Ga-

zownictwa w Tarnowie od 10 lat realizuje zadania

dostaw gazu na teren województw południowo-

-wschodniej Polski.

Przez te 10 lat w sposób efektyw-

ny, z zachowaniem pełnego realizmu kosztowego,

wykonuje swoje funkcje, generując zyski dla właści-

ciela, jakim jest spółka Polskie Górnictwo Naftowe

Wedle posiadanych informacji w okresie funkcjo-

nowania spółka w Tarnowie wypracowała zysk prze-

kraczający znacznie 1200 mln zł.

Warty zauważenia

jest fakt, iż przez cały czas funkcjonowania spółka

realizowała inwestycje poprawiające właściwe funk-

cjonowanie i podnoszące stale jakość i efektywność

działań.

Nie sposób też nie wspomnieć, iż jest to duży

zakład zatrudniający określoną liczbę ludzi, co ma

ogromne znaczenie dla kurczącego się rynku pracy

w Tarnowie i okolicach.

Zamierzenia likwidacji spółki budzą powszechny

sprzeciw mieszkańców, lokalnych samorządów i związ-

ków zawodowych.

Trudno znaleźć racjonalne wytłu-

maczenie, z jakich pobudek są podejmowane decyzje

w sprawie likwidacji spółki, gdyż trudno dopatrzyć

się pobudek usprawnienia funkcjonowania lub pod-

niesienia efektywności ekonomicznej.

W związku z powyższym pytam:

1.

Czy zamiar likwidacji KSG w Tarnowie, która

dobrze realizuje zadania, przynoszącej zyski z punk-

tu widzenia ekonomicznego ma uzasadnienie?

2.

Dlaczego przy podejmowaniu decyzji nie bierze

się pod uwagę stanowiska lokalnego samorządu oraz

związków zawodowych?

3.

Kto personalnie odpowiada za podjęte decyzje

w tej sprawie?

4.

Jakie są przewidywane działania w zakresie

zagospodarowania kadry oraz pracowników spółki

oraz w jaki sposób będzie zagospodarowany majątek?

5.

Czy centralizacja zarządzania w momencie gdy

sprawdziły się formy decentralizacji to właściwy kie-

runek i jedyny jaki ma do zaoferowania gospodarce

Pański resort?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Sztorc

Tarnów, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15482)

do prezesa Rady Ministrów

legislacyjnych gwarantujących bezpieczne

Szanowny Panie Premierze!

W ostatnich latach

można zaobserwować dynamiczny wzrost liczby farm

wiatrowych na terenie północnego Mazowsza.

Z ko-

respondencji, którą prowadziłem z lokalnymi samo-

rządami, wynika, że proces lokowania nowych siłow-

ni wiatrowych na tym terenie z uwagi na dobre wa-

runki wiatrowe jest kontynuowany i obejmuje kolejne

gminy.

Z korespondencji, którą prowadziłem z samo-

rządami lokalnymi, wynika, że odległość siłowni wia-

trowych od zabudowań mieszkalnych zawiera się

zwykle w przedziale od 190 m do 500 m, podczas gdy

wedle opinii Narodowego Instytutu Zdrowia Publicz-

nego odległość bezpieczna dla ludzkiego życia, biorą-

ca pod uwagę zarówno emitowane infradźwięki, pole

elektromagnetyczne, jak i efekt migotania cieni wy-

nosi od 2 km do 4 km w zależności od ukształtowania

terenu i warunków pogodowych.

W chwili obecnej nie

istnieją w polskim prawie regulacje wprowadzające

normy w zakresie odległości wiatraków od zabudo-

wań mieszkalnych.

Efektem tego stanu są narasta-

jące konflikty między lokalnymi samorządami, które

mają ostateczny głos w zakresie wydania zgody na

budowę siłowni wiatrowych, a mieszkańcami obawia-

jącymi się o swoje zdrowie i znaczne pogorszenie wa-

runków życia.

W toczącej się debacie głos zabierają również spe-

cjaliści z uczelni wyższych.

Prof. dr hab. Grzegorz

Pojmański z Wydziału Fizyki Uniwersytetu War-

szawskiego w swojej ekspertyzie dotyczącej zagrożeń

związanych z eksploatacją i awariami turbin wiatro-

wych napisał: Łopaty turbiny wiatrowej oraz groma-

dzące się na nich lód, śnieg lub inne osady przemiesz-

czają się z ogromnymi prędkościami.

W chwili odse-

parowania się od turbiny jakiegokolwiek elementu

może on zostać odrzucony na znaczną odległość.

W oparciu o podstawowe prawa fizyki stworzono mo-

del numeryczny, pozwalający na obliczanie trajekto-

rii lotu i maksymalnego zasięgu rzutu.

Dla typowej

turbiny o mocy kilku megawatów odłamki lodu o ma-

sach od kilku do kilkunastu kilogramów mogą być

odrzucane na odległość ponad 700 m.

Z analizy sta-

tystycznej wynika, że wbrew obiegowej opinii więk-

szość odłamków (o danej masie) oderwanych podczas

pracy turbiny spada daleko od niej.

W przypadku

awarii polegającej na urwaniu się fragmentu łopaty

lub rozpadu wskutek rozkręcenia się turbiny powyżej

prędkości konstrukcyjnej nie można wykluczyć ci-

skania odłamkami na odległości powyżej kilometra.

Pożary turbin wywołane przez uderzenia piorunów

lub awarie aparatury mogą podczas silnego wiatru

spowodować zagrożenie w odległości nawet 10-krot-

269

nej wysokości turbiny.

Wobec realnego zagrożenia

dla bezpieczeństwa publicznego związanego z eksplo-

atacją i awariami turbin wiatrowych oraz brakiem

jakichkolwiek uregulowań prawnych w Polsce w tym

zakresie konieczne jest ich jak najszybsze opracowa-

nie i wdrożenie.

W dalszej części dokumentu ekspertyza ta po-

twierdza opinię Narodowego Instytutu Zdrowia Pub-

licznego wskazującą, że bezpieczna odległość turbiny

wiatrowej od zabudowań mieszkalnych wynosi co

najmniej 2 km.

Przedstawiony powyżej problem, wo-

bec dynamicznego wzrostu liczby farm wiatrowych

w Polsce, staje się naglący, niemniej nie jest on nowy.

następujących pytań:

1.

Jakie działania od roku 2007 podjął Pana rząd

w celu uregulowania kwestii odległości turbin wia-

trowych od zabudowań mieszkalnych?

2.

Dlaczego obecna ustawa o planowaniu prze-

strzennym i Prawo budowlane nie uwzględniają real-

nej przestrzeni zagrożenia wokół turbiny wiatrowej?

3.

Jakie jest stanowisko rządu wobec projektu

(druk nr 758), którego pierwsze czytanie miało miej-

sce w Sejmie w dniu 21 lutego br.?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15483)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie wydania pozwolenia

Szanowny Panie Ministrze!

Władze miasta Świ-

noujścia są zaniepokojone postanowieniem ministra

spraw wewnętrznych, które negatywnie opiniuje wnio-

sek inwestora – gminy miasta Świnoujścia w sprawie

wydania pozwolenia dotyczącego przedsięwzięcia po-

legającego na montażu urządzeń w postaci pływają-

cych pomostów cumowniczych w ramach inwestycji

pn. „Zagospodarowanie Basenu Północnego w Świ-

noujściu na port jachtowy”.

Z uzasadnienia postano-

wienia wynika, że przyczyną wydania negatywnej

opinii jest uznanie, iż planowana inwestycja utrudni

lub wręcz uniemożliwi wykonywanie zadań przez

Straż Graniczną, co w konsekwencji zagrozi bezpie-

czeństwu państwa.

Tymczasem wnikliwa analiza

okoliczności dotyczących planowanej inwestycji jed-

noznacznie wskazuje, iż montaż pomostów pływają-

cych w żadnej mierze nie utrudni ani tym bardziej nie

uniemożliwi wykonywania ustawowych zadań Straży

Granicznej.

Wniosek inwestora dotyczy tylko i wyłącz-

nie montażu pomostów pływających przy nabrzeżach

nr: 2, 5, 7, 8 oraz 10, a nie dotyczy nabrzeża nr 1.

Nie

mają one żadnego powiązania z jakimkolwiek sposo-

bem użytkowania przez jednostki pływające Straży

Granicznej nabrzeża nr 1.

Podczas rozpatrywania

wniosku inwestora pominięto również fakt, że plano-

wane do zamontowania pomosty są urządzeniami ru-

chomymi, w pełni nadającymi się do demontażu i nie

zostaną na trwałe powiązane z nabrzeżami.

ryfikować negatywną opinię w sprawie wydania po-

zwolenia dotyczącego ww. przedsięwzięcia oraz spo-

woduje zmianę stanowiska w tej sprawie?

Z poważaniem

Połczyn-Zdrój, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15484)

do ministra transportu,

Prawo energetyczne w związku ze sprzeciwem

dotyczącym ponoszenia kosztów oświetlenia

przebiegają drogi ekspresowe

wem dotyczącym ponoszenia kosztów oświetlenia

biegają drogi ekspresowe.

Pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra na problem

związany z ciągle nieuregulowanym zagadnieniem

finansowania oświetlenia dróg ekspresowych.

Gene-

stanowisku, iż obowiązek płacenia spoczywa na gmi-

nach, przez terytorium których droga ekspresowa

przebiega.

Powołuję się na ustawę Prawo energetycz-

ne.

Jednak sprawa nie jest tak jednoznaczna, o czym

świadczy niezakończony spór z Siewierzem (droga S1

i węzeł Podwarpie).

W 2012 r. sąd orzekł, iż to na

270

GDDKiA spoczywa ciężar finansowania oświetlenia.

Wyrok jest jeszcze nieprawomocny.

Kolejnym spornym odcinkiem jest ok. 2-kilome-

trowa trasa S1 prowadząca od autostrady A1 z wę-

złem Lotnisko w Katowicach-Pyrzowicach.

I tym

razem GDDKiA upiera się, że to gminy Mierzęcice

i Ożarowice powinny regulować należności.

Wymóg

ten jest absurdalny, biorąc pod uwagę liczbę lamp

(prawie1000, niemal tyle samo co na terenie całych

Ożarowic), koszt (doba oświetlenia wskazanego od-

cinka i węzła – ok. 6 tys. zł) oraz fakt, iż mieszkańcy

nie mogą nawet wjechać na S1 z terenu gminy.

Za-

równo Mierzęcice, jak i Ożarowice odmówiły płace-

nia, co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę niewielkie

budżety.

W efekcie droga tonie w ciemnościach, co

naraża na niebezpieczeństwo kierowców.

Nowelizacja ustawy Prawo energetyczne jest pil-

na i konieczna; nie można kosztów oświetlenia dróg

ekspresowych przerzucać na niewielkie gminy i do-

puszczać do utrzymywania poszczególnych odcinków

bez należytego oświetlenia, jak dzieje się dzisiaj.

Mając na uwadze przedstawione powyżej informa-

1.

Kiedy komitet Rady Ministrów będzie rozpa-

trywał projekt nowej ustawy Prawo energetyczne?

2.

Oczywiste jest, że pracując nad ww. projektem,

należy pamiętać o zagwarantowaniu środków w bu-

dżecie państwa na oświetlenie dróg ekspresowych,

które będą w dyspozycji GDDKiA.

Czy ministerstwo

dokonało wyliczeń rocznych kosztów oświetlenia?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15485)

do prezesa Rady Ministrów

Kwartalne Zyski i Kwartalny Profit

naruszenia zbiorowych

interesów konsumentów

nych Kwartalne Zyski i Kwartalny Profit oferowa-

szawie oraz podejrzenia naruszenia zbiorowych inte-

resów konsumentów.

Pragnę zwrócić uwagę Pana Premiera na krzyw-

dę wyrządzoną rzeszy klientów Getin Noble Bank

SA, którzy powierzyli tej instytucji oszczędności ży-

cia.

Klientom, którzy do tej pory lokowali oszczędno-

ści na lokatach, pracownicy banku oferują inne pro-

dukty, ich zdaniem równie bezpieczne, ale gwaran-

tujące wyższe zyski.

Produkt Kwartalne Zyski to

w istocie grupowe ubezpieczenie na życie i dożycie

nie ma takiej nazwy w deklaracji przystąpienia).

Klienci są przekonywani, że ewentualna rezygnacja

z ubezpieczenia po upływie 6 miesięcy jest wolna od

kosztów i gwarantuje zwrot pełnej wysokości zain-

westowanej składki (stosowne wyliczenia znajdują

się w tabeli opłat i limitów do umowy grupowego

funduszem kapitałowym Kwartalne Zyski.

Istota problemu, a zarazem dowód na nieuczciwe

praktyki, tkwi w umowie, która, owszem, znosi tzw.

opłatę likwidacyjną po 6 miesiącach, ale na jej miej-

sce wprowadza inną, którą klient ponosi zawsze, jeśli

tylko zdecyduje się wycofać środki przed upływem

10 lat od dnia zawarcia umowy.

Klienci czują się

oszukani, deklarują, że oświadczenie woli złożyli pod

wpływem błędu oraz że gdyby mieli świadomość do-

tyczącą rzeczywistych kosztów rezygnacji z ochrony

ubezpieczeniowej, nigdy nie skorzystaliby z produktu

Kwartalne Zyski.

Sprawa dotyczy nie pojedynczych osób, lecz wielu

klientów w całym kraju.

Zarówno do Biura Rzeczni-

ka Ubezpieczonych, jak i do Urzędu Ochrony Konku-

rencji i Konsumentów wpłynęły liczne skargi m.in.

na produkt inwestycyjny Kwartalne Zyski.

Po wybuchu afery Amber Gold opinia publiczna

miała okazję pozyskać również bulwersujące informa-

cje dotyczące kontrowersyjnych produktów Getin

Noble Banku.

Reakcją banku była propozycja zawar-

cia indywidualnych porozumień.

Na ogół potrącane

jest kilkadziesiąt procent wpłaconej sumy, a ugodę, jak

informują klienci, opatruje się zapisem o zachowaniu

poufności i nieujawnianiu jej treści osobom trzecim.

Bank grozi także nałożeniem opłaty w wysokości

130 tys. zł w razie naruszenia ww. postanowień.

Nie-

stety, kwestia takich porozumień nie jest uregulowa-

na w Prawie bankowym.

Klient jest stawiany w sytu-

acji bez wyjścia – jeśli nie podpisze i nie zgodzi się na

klauzulę poufności, pieniędzy nie odzyska.

Komisja Nadzoru Finansowego wypowiedziała się

już krytycznie na temat nagannych praktyk ofero-

wania produktów strukturyzowanych, podkreślając,

że produkty finansowe oferowane przez banki powin-

ny być adekwatne do potrzeb poszczególnych klien-

tów, a informacje rzetelne i kompletne.

Aktualnie

UOKiK prowadzi postępowanie wyjaśniające na pod-

stawie złożonych skarg.

Mając na uwadze podejrzenie naruszenia zbioro-

wych interesów konsumentów oraz fakt, iż banki są

postrzegane jako instytucje zaufania publicznego,

271

1.

Zważywszy na fakt, iż prezes Rady Ministrów

sprawuje nadzór nad UOKiK i KNF, proszę o wyra-

żenie opinii w przedmiotowej sprawie oraz o infor-

mację, na jakim etapie znajduje się postępowanie

wyjaśniające prowadzone przez UOKiK?

2.

Czy rząd zaproponuje rozwiązania prawne ma-

jące na celu lepszą ochronę konsumentów oraz wy-

eliminowanie opisanych w tekście niniejszego wystą-

pienia szkodliwych praktyk?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 15486)

do prezesa Rady Ministrów

o rodzinnych ogrodach działkowych

prawie 5 tys. rodzinnych ogrodów działkowych.

Zaj-

mują one powierzchnię blisko 44 tys. ha.

Rodzinny

i samorządnym ogniwem.

W polskich ogrodach dział-

kowych jest ok. 966 tys. zagospodarowanych działek.

Działki w polskich ogrodach działkowych użyt-

dowe.

Obecnie najliczniejszą grupę wśród działkow-

ców stanowią emeryci i renciści – 46,9%, następną

robotniczych – 24%, znaczną grupę stanowią pracow-

nicy umysłowi – 18,4%.

Od niedawna rośnie wśród

działkowców grupa bezrobotnych – obecnie 5%.

Po-

zostałe grupy zawodowe stanowią 5,1% działkowców.

źródła zdrowych plonów.

W wielu miastach, gdzie utrzymuje się wysoki sto-

pień bezrobocia, a poziom zamożności obywateli jest

bardzo niski, na działkach uprawia się warzywa i owo-

ce.

Pomaga to wielu ludziom przetrwać ciężki okres,

stanowiąc również niejednokrotnie podstawę zdrowej

żywności.

Wprowadzenie opodatkowania może spowo-

dować w dużej mierze porzucanie działek, bo wielu osób

nie będzie stać na opłaty związane z ich użytkowaniem.

W dni wolne od pracy działki są miejscem spotkań ca-

łych rodzin.

Dzieci mają możliwość nauczenia się upra-

wy roślin, porządku, poszanowania zieleni i szacunku

dla środowiska.

Niestety, w dzisiejszych trudnych cza-

sach kryzysu nie każdego stać na wyjazd z miasta

w okresie wakacji.

Działki są zatem jedyną odskocznią

od codzienności życia, miejscem dla wewnętrznego wy-

ciszenia i zaczerpnięcia czystego powietrza.

dzinnych ogrodach działkowych wynikło wiele nie-

ścisłości i obaw ze strony polskich działkowców.

Tre-

ści propozycji do nowej ustawy jasno wskazują ich cel:

— radykalną zmianę stanowionego prawa o ogro -

dach działkowych, co będzie skutkować otwarciem

nieograniczonych możliwości likwidacji ogrodów

działkowych w Polsce,

— obligatoryjną likwidację ogólnopolskiej samo -

dzielnej i samorządnej organizacji społecznej, tj. PZD,

reprezentanta interesów działkowców na forum ogól-

nokrajowym, o którego posiadanie ruch ogrodnictwa

działkowego zabiegał przez wiele pokoleń, oraz prze-

jęcie jego majątku przez Skarb Państwa,

— zagwarantowanie w zapisach do nowej ustawy

praw właścicielom gruntów, natomiast interes i do-

bro milionowej społeczności działkowców wraz z ich

rodzinami zostaną zlekceważone i nie będą wzięty

pod uwagę,

— odebranie działkowcom praw nabytych i po -

gwałcenie zasady, że prawo nie działa wstecz.

Na realizację wyznaczonego celu wskazują zapisy

do nowej ustawy, które dotyczą:

— zniesienia ochrony prawnej ROD w wyniku wy -

gaszania użytkowania wieczystego gruntu z mocy

ustawy i zastąpienie ich odpłatnymi umowami na

czas oznaczony z właścicielami gruntów (maksymal-

nie 25 lat).

Umowa dzierżawy może być w każdym

czasie rozwiązana, jeśli będzie taka wola właściciela

gruntu,

— nacjonalizacji i komunalizacji infrastruktury

ogrodowej, którą pokolenia działkowców finansowa-

ły ze środków własnych,

— wywłaszczenia działkowców z ich własnego

majątku zgromadzonego na działkach,

— rozbicia zjednoczonego ruchu działkowego

(mają działać tylko na szczeblu ogrodowym i z bardzo

ograniczoną samodzielnością),

— nałożenia na działkowców opłat za korzystanie

z gruntów ROD, a ich wysokość będzie ustalana na

podstawie rynkowej wartości gruntów,

— braku zwolnień podatkowych za altany i bu -

dynki wspólnego użytkowania na terenie ROD.

Dodatkowymi argumentami co do takich zamia-

rów są zapisy do nowej ustawy, tj.:

— obowiązek dostosowania altan (w ciągu 10 lat)

ze zmniejszeniem ich powierzchni do 20 m

2

oraz za-

kaz połączenia z gruntem,

— finansowanie rekultywacji gruntu po likwida -

cji ROD ze środków działkowców,

— wykluczenie z życia społecznego osób nieczyn -

nych zawodowo (emerytów, rencistów, niepełno-

sprawnych i bezrobotnych),

— obciążenie wysokimi kosztami utrzymania

działki i części wspólnych ROD, które w większości

przypadków będą zbyt wysokie i staną się niemożli-

we do zrealizowania przez działkowców; dotyczy to

również użytkowników działek – ludzi młodych, mło-

dych małżeństw z dziećmi, którzy zatrudnieni są na

tzw. umowach śmieciowych.

Szanowny Panie Premierze!

W związku z powyż-

szym proszę, aby poparł Pan obywatelską inicjatywę

272

Polskiego Związku Działkowców dotyczącą projektu

ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych.

Podstawowe założenia tego projektu to:

— prawo do bezpłatnego używania gruntów pub -

licznych pod ogrody działkowe,

— prawo do użytkowania działek na zasadzie

konkretnego tytułu prawnego, podlegającego ujaw-

nieniu w księdze wieczystej,

— prawo własności nasadzeń i obiektów usytuo -

wanych na działce,

— prawo do zwolnień podatkowych z tytułu użyt -

kowania działki,

— prawo do odszkodowania za utraconą własność

wskutek likwidacji ogrodu,

— prawo do działki zamiennej w razie likwidacji

ogrodu,

— prawo do zachowania działki i pozostania w ogro -

dzie w razie zasadnego żądania zwrotu terenu ogro-

du przez byłych właścicieli,

— prawo przejęcia działki po zmarłym działkow -

cu przez jego osoby bliskie.

Po naniesionych poprawkach usunięte zostały za-

pisy niezgodne z konstytucją, a zatem logiczne wy-

ww. obywatelski projekt.

Proszę również wziąć pod

uwagę fakt, że pod tym projektem podpisało się już

blisko 1 mln działkowców.

Przed podjęciem decyzji

proszę również wziąć pod uwagę fakt, że pomiędzy

działkowcami krąży od dłuższego czasu opinia, że

cały zabieg nowelizacji ustawy jest tylko i wyłącznie

próbą odebrania ziemi o strategicznie bardzo dobrym

położeniu w celu uzyskania korzyści.

1.

Czy przedstawiony zostanie projekt nowelizacji

ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oparty

na ww. obywatelskim projekcie?

2.

Jeżeli nie zostanie przyjęty obywatelski projekt

zmiany ustawy, to czy uważa Pan, że w związku

z powyższymi obawami wcześniejsze zapewnienia

Platformy Obywatelskiej, że działkowcom nie stanie

się krzywda, będą ciągle zasadne?

3.

Jakie zastrzeżenia ma Platforma Obywatelska

do obywatelskiego projektu zmiany ustawy o rodzin-

nych ogrodach działkowych, czy istnieją w nim jakieś

zapisy uniemożliwiające jego poparcie?

4.

Ile osób musi zaprotestować przeciwko propo-

nowanym zmianom, aby skłonić Platformę Obywa-

telską do porzucenia swojego projektu nowelizacji

ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych?

5.

Jakie korzyści dla państwa wniesie rozwiązanie

Polskiego Związku Działkowców, organizacji działa-

jącej od ponad 100 lat, która utrzymuje się z pienię-

dzy ze składek członkowskich?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

Kłodzko, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15487)

do ministra pracy i polityki społecznej

okresów pobierania renty rodzinnej

Szanowny Panie Ministrze!

Zasady przyznawania

renty rodzinnej, w tym także krąg osób uprawnio-

nych do jej pobierania, określa ustawa z dnia 17 grud-

niczo renta rodzinna przysługuje uprawnionym

renta rodzinna przysługuje również po śmierci osoby

pobierającej w chwili zgonu zasiłek przedemerytalny

lub świadczenie przedemerytalne.

Wśród osób upraw-

nionych do otrzymywania renty rodzinnej są dzieci

bione, nie jest to jednakże ich uprawnienie o bezter-

minowym charakterze.

Ustawa normuje, iż dzieciom

zakreślonym w zdaniu poprzednim przysługuje ren-

ta rodzinna do ukończenia przez nich 16 lat (art. 68

ust. 1 pkt 1 ustawy), a po osiągnięciu tego wieku do

osiągnięcia 25 lat życia (art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Przepis art. 68 ust. 2 ustawy stanowi, że jeżeli dzie-

przedłuża się (a nie przyznaje się) do zakończenia

„będąc na ostatnim roku studiów”, zatem ocena

uprawnień uzależniona jest od ustalenia, czy w dniu

osiągnięcia wieku 25 lat dana osoba była studentką

pierwszego roku czy też studentką ostatniego roku

studiów na uczelni wyższej.

Jeżeli taka osoba była

studentką ostatniego roku studiów, to wówczas na-

stępuje przedłużenie okresu przyznawania jej renty

rodzinnej do zakończenia tego roku studiów, które to

uprawnienie do renty rodzinnej zostało przyznane

wcześniej, tj. przed osiągnięciem wieku 25 lat.

Analizując całokształt regulacji poświęconych

rencie rodzinnej, należy dojść do przekonania, iż ce-

lem takiego świadczenia jest wsparcie finansowe ze

strony środków publicznych dla osób będących siero-

tami lub półsierotami, a więc osób, które z przyczyn

od nich niezależnych utraciły swojego rodzica lub ro-

dziców zobowiązanych względem nich do świadczeń

alimentacyjnych umożliwiających osiągnięcie samo-

dzielności życiowej.

Możliwość osiągnięcia samo-

dzielności życiowej dla osób będących sierotami lub

półsierotami wyraża się również poprzez możliwość

ukończenia studiów wyższych, dających podstawy do

273

samodzielnego startu w dorosłe życie.

Reasumując,

renta rodzinna jest swoistego rodzaju świadczeniem

alimentacyjnym ze strony państwa na rzecz osób bę-

dących sierotami lub półsierotami.

Zawsze kiedy ustawodawca wprowadza pewne

granice, limity normatywne, po spełnieniu których

osobom należy się określone uprawnienie, zaś w przy-

padku ich niewypełnienia uprawnienie nie należy,

powstaje zagadnienie celowości właśnie tak, a nie

inaczej ustalonych wymagań ustawowych.

W takich

sytuacjach zawsze znajdzie się określona grupa pod-

miotów, która jako niespełniająca ustawowych wy-

magań będzie w swym przekonaniu pokrzywdzona,

albowiem w ich sytuacji zasady współżycia społecz-

nego przemawiałyby za przyznaniem i tej grupie da-

nego świadczenia.

W przypadku renty rodzinnej i zasad jej przyzna-

wania taką grupą osób pozbawionych prawa do prze-

dłużenia renty rodzinnej są osoby, które osiągnęły

wiek 25 lat na przedostatnim roku studiów wyższych,

albowiem nie zaliczyły wszystkich wymaganych

przedmiotów do końca czerwca roku akademickiego,

tylko przełożyły sobie, w myśl właściwego regulami-

nu na danej uczelni, do końca września roku akade-

mickiego.

Tak więc w takiej sytuacji osoby kończące

25 lat w okresie od lipca do sierpnia formalnie były

jeszcze na przedostatnim roku studiów, ponieważ

czekały jeszcze na pozytywne zaliczenie egzaminów

we wrześniu; powodem odbywania egzaminów w cza-

sie tzw. sesji wrześniowej jest nie tylko fakt ich nie-

zaliczenia w czerwcu, ale chociażby podejmowana

praca bądź sytuacja rodzinna, które to sytuacje de-

terminują ich przełożenie na datę wrześniową.

Tak

więc student przedostatniego roku, osiągając wiek

egzaminu, będzie pozbawiony możliwości przedłuże-

nia korzystania z renty rodzinnej.

Jeżeli natomiast

student, osiągając wiek 25 lat np. w lipcu, zaliczył już

wszystkie egzaminy w czerwcu lub wcześniej, będzie

mógł już uzyskać zaświadczenie z uczelni o pozosta-

waniu na ostatnim roku i w takiej sytuacji nie będzie

wątpliwości o zasadności przedłużenia renty rodzin-

nej do końca trwania studiów.

W zbliżonych więc ww.

stanach faktycznych, różniących się w zasadzie datą

zdania egzaminu na przedostatnim roku studiów,

rozstrzygnięcia organów w zakresie uprawnienia do

przedłużenia renty rodzinnej będą odmienne, choć

cel instytucji, jaką jest renta rodzinna, jest taki sam

w obydwu przypadkach.

Reasumując, na podstawie powyżej przedstawio-

nego stanu faktycznego, wnosimy o udzielenie odpo-

w zakresie renty rodzinnej eliminujące przypadki

określonych powyżej sytuacji?

2.

Czy rozstrzygnięcia właściwych organów w za-

kresie przedłużania uprawnień do renty rodzinnej

nie powinny być takie same w obydwu przedstawio-

nych sytuacjach z uwagi właśnie na cel instytucji

renty rodzinnej?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Jarosław Górczyński

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15488)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

instytutów naukowych

Szanowna Pani Minister!

We wrześniu ubiegłego

roku za pośrednictwem marszałka Sejmu skierowa-

łem interpelację poselską do premiera rządu RP

w sprawie corocznego zmniejszania finansowania

z budżetu państwa instytutów rolniczych pomimo

zapewnień ze strony ministra nauki i szkolnictwa

wyższego, że środki budżetowe na naukę w latach

2008–2012 wzrosły z 3,7 mld zł do 6,3 mld zł.

W październiku ubiegłego roku otrzymałem od-

powiedź na moją interpelację od ministra nauki i szkol-

nictwa wyższego (DPN.WDS.510.6.2012.AW z 18 paź-

dziernika 2012 r.), z której treści wynikało m.in. że

instytuty rolnicze dysponują ogromnym potencjałem

naukowym o unikatowym charakterze w skali Eu-

ropy oraz że 7 spośród 12 instytutów rolniczych po-

siada status PIB (państwowych instytutów badaw-

czych).

Wydawałoby się, że takie prestiżowe placówki nie

będą podlegały procesowi corocznego zmniejszania

przyznawanych środków budżetowych, a tak się dzie-

je z uwagi na tzw. wskaźnik przeniesienia (na 2012 r.

w wysokości 0,8 środków otrzymanych z 2011 r.,

na 2013 r. w wysokości 0,75 środków otrzymanych

w 2012 r.), który za kilka lat spowoduje, że instytuty

naukowe otrzymają zero środków z budżetu pań-

stwa, bo podstawa ich naliczania będzie z roku na

rok mniejsza.

W tej sytuacji ponowna interpelacja, dotycząca

tym razem zmiany zasad finansowania najlepszych

instytutów badawczych mających statut PIB, jest ko-

nieczna.

Dlatego pytam: Czy resort dostrzega ten problem,

a jeśli tak, to czy zamierza zmienić zasady dofinan-

sowywania z budżetu państwa instytutów nauko-

wych, w tym rolniczych, mających status państwo-

wych instytutów badawczych?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Kłopotek

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

274

Interpelacja

(nr 15489)

do ministra transportu,

w sprawie ponoszenia kosztów oświetlenia

dróg krajowych przez samorządy gminne

dy gminne.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust 3 ustawy z dnia

z 2012 poz. 1059) samorząd gminny jest obowiązany

do finansowania oświetlenia ulic, placów i dróg pub-

licznych znajdujących się na terenie gminy.

Konse-

kwencje stosowania tego przepisu, funkcjonującego

w obecnym systemie prawnym, są szeroko komento-

wane, zwłaszcza zaś w środowisku samorządowym.

W sytuacji gdy wiele gmin w Polsce boryka się z ol-

brzymimi kłopotami z bilansowaniem wydatków bu-

dżetowych, w tym utratą płynności finansowych

włącznie, wydaje się zasadne rozważenie dokonania

takich zmian w przepisach, które umożliwią przenie-

sienie kosztów ponoszonych za oświetlenie dróg kra-

jowych z gmin na Generalną Dyrekcję Dróg Krajo-

wych i Autostrad, która jest zarządcą ww. dróg.

Prob-

lem ten szczególnie dotyka małe, niezasobne samo-

rządy gminne, na terenie których przecinają się lub

przebiegają znaczące odcinki dróg krajowych lub też

zlokalizowane są węzły, które wymagają znacznie

większego oświetlenia.

Takich przypadków w całym

kraju jest bardzo wiele i jest to o tyle niepokojące, iż

olbrzymie kwoty ponoszone na oświetlenie dróg kra-

jowych mogłyby zostać spożytkowane na bardziej

potrzebne i istotne z puntu widzenia społecznego in-

teresu przedsięwzięcia.

Istnieje realne zagrożenie, iż

wiele dróg krajowych będzie tonąć w ciemnościach,

w sytuacji kiedy samorządów zwyczajnie nie będzie

stać na pokrycie kosztów energii elektrycznej.

Może

to doprowadzić do sytuacji drastycznego pogorszenia

stanu bezpieczeństwa na tychże drogach.

Opinia

publiczna w ostatnim kwartale 2012 r. została poin-

formowana przez Ministerstwo Gospodarki, że przy-

gotowywane są zmiany w prawie (w ramach tzw. trój-

paku energetycznego) umożliwiające zwolnienie sa-

morządów gminnych z obowiązku ponoszenia kosz-

tów oświetlenia dróg krajowych.

przepisów, które przeniosą obowiązek utrzymywania

oświetlenia dróg krajowych z samorządów gminnych

na GDDKiA, i jak Pan Minister ewentualnie odnosi

się do tego typu proponowanych zmian?

2.

Jakie są koszty energii elektrycznej związane

z oświetleniem dróg krajowych ponoszone przez sa-

morządy gminne w rozbiciu na poszczególne gminy

w ujęciu rocznym?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15490)

do ministra gospodarki

w sprawie zaangażowania przedsiębiorców

w latach 2008–2009, ze szczególnym

uwzględnieniem problemów związanych

z konsekwencjami spekulacji

Opcje walutowe są stosowane na szeroką skalę

w krajowym obrocie gospodarczym od wielu lat jako

instrument zarządzania ryzykiem kursowym.

Kra-

jowe banki zabezpieczają własne ryzyko związane

z oferowaniem tych instrumentów na rynku między-

narodowym głównie poprzez transakcje z bankami

zagranicznymi.

W latach 2008 i 2009 nasiliło się za-

angażowanie przedsiębiorców w zawieranie umów

opcyjnych z bankami w kombinacji put i call, bez

zabezpieczenia w dochodach eksportowych – tzw. na-

gie pozycje opcyjne.

Odwrócenie trendu aprecjacji

złotego w połowie 2008 r. oraz następujący w dużym

tempie spadek jego wartości doprowadziły do znaczą-

cych strat wystawców takich niezabezpieczonych po-

zycji, gdy skala strat okazywała się za duża i prowa-

dziła do niewypłacalności, a w konsekwencji upadło-

ści przedsiębiorstw straty poniosły również banki

jako wynik niewywiązywania się z zobowiązań przez

wystawców opcji.

Co więcej, banki, kupując opcje dla

firm, jednocześnie zabezpieczały te transakcje w za-

granicznych instytucjach finansowych.

Strata na ta-

kich zobowiązaniach była zdecydowanie większa niż

samych przedsiębiorstw.

Dopiero w październiku

2009 r. weszły w życie przepisy dyrektyw dotyczą-

cych obrotu instrumentami finansowymi (Markets

in Financial Instrument Directive – MiFID), które

nałożyły na banki obowiązek badania, czy instru-

menty oferowane klientom są dla nich odpowiednie.

Do tej pory pojawiały się tylko szacunki strat na

transakcjach opcyjnych w skali ogólnopolskiej, wa-

hają się one w przedziale 50–200 mld zł, jednak pre-

zentowane kwoty nie były oparte na wiarygodnych

źródłach.

275

1.

Czy Ministerstwo Gospodarki przeprowadziło

oszacowanie danych związane ze stratami, jakie po-

niosły banki i przedsiębiorstwa w konsekwencji spe-

kulacji na opcjach walutowych w latach 2008–2009?

2.

Czy Ministerstwo Gospodarki oceniło, jaki wpływ

na PKB miał wcześniej opisany obrót opcjami walu-

towymi?

kontroluje ryzyko związane z podobnymi działania-

mi na opcjach walutowych?

Z poważaniem

Poseł Beata Szydło

(nr 15491)

do ministra finansów

w sprawie nieprawidłowości

w obrocie stalą zbrojeniową, ze szczególnym

na podstawie fikcyjnego handlu

prętami zbrojeniowymi

Od ponad dwóch lat narasta proceder wyłudzania

podatku VAT na podstawie fikcyjnego handlu pręta-

mi zbrojeniowymi.

W ubiegłym roku produkcja

w tym segmencie spadła, w odniesieniu do roku 2011,

o ponad 15%, a sprzedaż hut w kraju aż o 60%.

Z da-

nych Polskiej Unii Dystrybutorów Stali (PUDS) wy-

nika, iż w ubiegłym roku bez VAT zostało sprzeda-

nych w Polsce 600 tys. t stali zbrojeniowej, czyli tzw.

prętów żebrowanych.

Blisko połowa stali zbrojenio-

wej zużytej w ubiegłym roku w Polsce to stal przy-

wieziona z UE.

Z kolei 300 tys. t stali wyjechało

z Polski fikcyjnie.

Proceder oszukiwania na VAT przy

handlu prętami zaczął się w 2008 r. po wejściu Polski

do strefy Schengen, a nasilił się na początku 2011 r.

1.

Jakie działania od 2008 r. podjęło Ministerstwo

Finansów w tej sprawie oraz dlaczego dopiero teraz

zdecydowano się rozpocząć pracę nad przygotowa-

niem wniosku derogacyjnego do Komisji Europej-

skiej?

2.

Czy Ministerstwo Finansów obserwuje analo-

giczne sytuacje wykorzystujące proceder handlu bez

płacenia podatku VAT i w jakich sektorach one wy-

stępują?

3.

Ile stracił budżet państwa na nielegalnych dzia-

łaniach związanych z oszustwem podatkowym w obro-

cie stalą?

4.

W jaki sposób Ministerstwo Finansów zamierza

uregulować handel stalą zbrojeniową, w tym prętami

żebrowanymi, siatkami stalowymi, walcówkami oraz

pozostałymi prętami, kształtownikami, rurami i bla-

chami?

Z poważaniem

Poseł Beata Szydło

(nr 15492)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie drastycznego zmniejszenia

dofinansowania dla Fundacji Pomoc Polakom

na Kresach organizacji

Szanowny Panie Ministrze!

W tym roku Minister-

stwo Spraw Zagranicznych drastycznie zmniejszyło

dofinansowanie dla Fundacji Pomoc Polakom na

Wschodzie oraz wielu innych organizacji działających

na Kresach.

Działania takie oznaczają likwidację

wielu ośrodków skupiających Polaków na Wschodzie.

W tegorocznym konkursie Fundacja Pomoc Pola-

kom na Wschodzie starała się o dofinansowanie

w wysokości blisko 32 mln zł.

Niestety ministerstwo

przyznało jej jedynie dofinansowanie w wysokości

6,32 mln zł.

Jest to kwota niezwykle niska.

Dotacji

w ogóle nie przyznano programom edukacyjnym, ta-

kim jak „Z Polską w plecaku” czy „Nowoczesna Pol-

ska – nowoczesna edukacja”.

Projekt „Uczymy się

nie 650 tys. zł, dla porównania w 2012 r. projekty

edukacyjne otrzymały 4,5 mln zł dofinansowania.

Drastyczne oszczędności dosięgły również media

współpracujące z Fundacją Pomoc Polakom na Wscho-

dzie.

Dotacja dla tych projektów zmniejszyła się

o 500 tys. zł.

W sumie fundacja otrzymała 3,18 mln zł

Dofinansowanie dla organizacji wspierających Po-

lonię i Polaków na Wschodzie jest kwestią bardzo

istotną dla naszego państwa.

Dzięki tym funduszom

możliwe jest utrzymanie tożsamości narodowej i krze-

wienie kultury polskiej, ochrona dziedzictwa naro-

dowego i budowanie wspólnoty.

Drastyczne cięcia

rządu polskiego w tej dziedzinie boleśnie odbijają się

na wszystkich sferach życia Polaków na Kresach, tj.

edukacji, szkolnictwie, pomocy stypendialnej dla stu-

dentów, wydarzeniach kulturalnych, szkoleniach,

obchodach rocznic patriotycznych, wydawaniu gazet,

emisji audycji radiowych i programów telewizyjnych

276

czy utrzymywaniu ośrodków kultury.

Trzeba pod-

kreślić, iż Fundacja Pomoc Polakom na Wschodzie

pomoc oraz wsparcie Polakom zamieszkałym w kra-

jach byłego ZSRR i byłego bloku komunistycznego

można teraz przekreślić ciężkiej pracy osób działają-

cych w fundacji i zostawić jej samej sobie.

1.

Czym spowodowane jest zmniejszenie dofinan-

sowania przeznaczonego na programy pomocy dla

Kresowian?

2.

Czy ministerstwo przewiduje zwiększenie tego

dofinansowania dla Fundacji Pomoc Polakom na

zacji?

3.

Co w sytuacji gdy brak środków finansowych

spowoduje likwidację fundacji?

Jak wtedy państwo

polskie pomoże Polakom na Kresach?

Poseł Waldemar Andzel

oraz grupa posłów

(nr 15494)

do ministra transportu,

PKP Polskie Linie Kolejowe SA podjęły decyzję

o wyłączeniu z ruchu 2 tys. km linii kolejowych w ca-

łym kraju, z czego ponad 300 km w województwie

warmińsko-mazurskim.

Wiąże się to z zamknięciem

posterunków ruchu, a tym samym z likwidacją wielu

etatów.

Budzi to głębokie zaniepokojenie osób za-

trudnionych w Zakładzie Linii Kolejowych w Olszty-

nie, zagrożonych utratą pracy.

Działania osłonowe

przygotowane dla zwalnianych pracowników przez

PKP PLK SA, takie jak np. zapewnienie szkoleń da-

jących szansę na zmianę kwalifikacji, w rzeczywisto-

ści odniosą znikome korzyści, biorąc pod uwagę

ogromne bezrobocie w województwie warmińsko-

-mazurskim i trudną sytuację na rynku pracy.

Ponadto zawieszenie tak wielu linii kolejowych

z pewnością spotęguje wykluczenie komunikacyjne

naszego regionu.

Warmia i Mazury są pozbawione

obwodnicy, stan dróg jest fatalny.

Likwidacja połą-

czeń kolejowych drastycznie pogorszy sytuację miesz-

kańców, jeszcze bardziej utrudniając komunikację

z resztą kraju.

Tymczasem oszczędności zyskane

dzięki tym działaniom zostaną przekazane na rzecz

„poprawy parametrów linii mających większe obło-

żenie”, jak tłumaczy PKP PLK SA, oraz „zwiększe-

nia korzyści dla pasażerów”.

Mamy więc do czynienia

z sytuacją, w której pasażerom z jednego regionu od-

biera się możliwość jakiejkolwiek komunikacji, po to

by zwiększyć komfort pasażerów z innych regionów.

dopuścić do likwidacji miejsc pracy warmińsko-ma-

zurskich kolejarzy oraz pogłębiania się wykluczenia

komunikacyjnego mieszkańców Warmii i Mazur?

2.

Dlaczego po raz kolejny w obliczu kryzysu szu-

ka się oszczędności kosztem biednych regionów, by

wspomóc te lepiej rozwinięte?

Posłowie Iwona Ewa Arent

Olsztyn, dnia 8 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15495)

do ministra administracji i cyfryzacji

dostępność powszechnych usług pocztowych,

na przykładzie sytuacji w woj. podlaskim

Szanowny Panie Ministrze!

Poczta Polska SA

jako jedyny publiczny operator jest ustawowo zobo-

wiązana do świadczenia w pełnym zakresie usług

pocztowych, z zachowaniem ich szerokiej dostępności

oraz przestrzegania minimalnych standardów jakoś-

ciowych.

W związku z tym Poczta Polska SA musi

utrzymywać określoną przepisami sieć placówek

pocztowych, aby zapewnić dostęp do swych usług

wszystkim obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej.

W wyniku poszukiwania iluzorycznych oszczędności

urzędów oraz agencji pocztowych, co już teraz skut-

kuje niespełnianiem przez Pocztę Polską nałożonych

na nią ustawowo obowiązków, zwłaszcza w zakresie

dostępności jej usług.

Najwyższa Izba Kontroli w raporcie pokontrol-

nym nr ewid.

119/2012/P/11/064/KIN z dnia 26 kwiet-

nia 2012 r. wykazała, iż dostęp do usług pocztowych

świadczonych przez Pocztę Polską SA jest mocno

ograniczony.

Jak wynika z kontroli NIK, jedynie

20 urzędów pocztowych w kraju prowadzi swą dzia-

łalność przez całą dobę, a większość urzędów pocz-

towych w miastach jest czynnych od godz. 8 do godz.

18, zaś na obszarach wiejskich znacznie krócej, naj-

częściej od godz. 8 do godz. 15.

Poczta Polska dyspo-

nuje na terenie całego kraju 8423 placówkami pocz-

towymi, z czego w 2011 r. czynnych było jedynie

277

8016.

Wnioski z przeprowadzonej przez NIK kontro-

li wskazują na to, iż liczba czynnych punktów pocz-

towych była w 2011 r. o 224 mniejsza od wymaganej

przepisami.

Niedostateczna liczba placówek poczto-

wych sprawia, że część obywateli ma utrudniony do-

stęp do podstawowych usług świadczonych przez Po-

cztę Polską.

Problem dostępności usług pocztowych obejmuje

swym zasięgiem cały kraj.

W sprawie zapowiadanej

likwidacji placówek Poczty Polskiej SA oraz utrud-

niania dostępu mieszkańców mniejszych miejscowo-

ści do usług pocztowych skierowałem do prezesa Rady

Ministrów interpelację poselską w dniu 11 kwietnia

2011 r.

Zwracałem wtedy uwagę na negatywne skut-

ki redukcji sieci placówek Poczty Polskiej oraz jej

znaczne koszty społeczne, polegające na pogorszeniu

dostępności usług pocztowych na terenie kraju.

Przy-

kładem może być przekształcenie i zmiana funkcji

Urzędu Pocztowego w Śniadowie, powiat łomżyński,

które spowodowały wydłużenie czasu doręczania

przesyłek pocztowych, co ma istotne znaczenie dla

obywateli korzystających z usług Poczty Polskiej,

a w szczególności dla urzędów administracji publicz-

nej związanych z ściśle określonymi terminami za-

łatwiania spraw administracyjnych, które wynikają

z przepisów obowiązującego prawa.

Problemy te

w odniesieniu do gminy Śniadowo przedstawiałem

w jednym ze swoich wcześniejszych wystąpień.

Dziś następuje kolejny etap wycofywania się pań-

stwa z odpowiedzialności za tę sferę życia publicznego.

Przyjęta przez Zarząd Poczty Polskiej SA strategia

(uchwała nr 372/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r.) prze-

widuje zmniejszenie zatrudnienia w Poczcie Polskiej

w latach 2012–2015 o 12 tys. etatów.

W skali kraju na

rok 2013 zakłada się spadek liczby etatów o blisko

5 tys., a w województwie podlaskim (Region Sieci

w Białymstoku) zatrudnienie zmaleje o 151,44 etatu

(131,40 etatu średniorocznie).

Województwo podlaskie

odczuje zapowiadaną redukcję w sposób szczególnie

dotkliwy w związku z wysokim, utrzymującym się od

wielu lat, bezrobociem.

Zaplanowane zwolnienia

w szeregach Poczty Polskiej odbiją się negatywnie na

rynku pracy w całym kraju.

Plany zmniejszenia za-

trudnienia oraz przekształcenia w strukturze urzę-

dów pocztowych przyczynią się do pogorszenia dostęp-

ności usług świadczonych przez Pocztę Polską oraz

mogą negatywnie wpłynąć na ich terminowość.

Już

teraz część obywateli zamieszkujących w wojewódz-

twie podlaskim odczuwa skutki wcześniejszych decy-

zji, które objęły Pocztę Polską i spowodowały rozrze-

dzenie sieci placówek pocztowych.

Jest to widoczne

szczególnie w rejonach wiejskich, gdzie dostęp do

usług pocztowych jest znacznie ograniczony z powodu

wcześniejszej likwidacji działających tam urzędów

pocztowych lub skrócenia godzin ich pracy.

W świetle przyjętego przez Zarząd Poczty Polskiej

planu część placówek ma ulec przekształceniu w filie

większych urzędów pocztowych, a w przyszłości

w agencje pocztowe, co w praktyce oznaczać będzie

dalszą falę zwolnień.

Sytuacja w województwie pod-

laskim, a zwłaszcza w powiatach augustowskim, sej-

neńskim i suwalskim, nie napawa optymizmem.

Od

dnia 1 grudnia 2012 r.

Urząd Pocztowy w Nowince

został przekształcony w filię Urzędu Pocztowego

w Augustowie i w związku z tym służba doręczeń

została przeniesiona do urzędu macierzystego UP

Augustów 1.

Podobna sytuacja dotyczyła urzędów

pocztowych w Puńsku i Krasnopolu, które mocą tych

zmian są filiami Urzędu Pocztowego w Sejnach, gdzie

od tej pory świadczona jest służba doręczeń.

Zmiany

dotknęły także Urząd Pocztowy w Wiżajnach, który

stał się filią UP Szypliszki, skąd doręczane są prze-

syłki pocztowe do odbiorców na obszarze gminy Wi-

żajny.

Nieco odmienna sytuacja spotkała placówkę

w Raczkach, z której od 1 lutego 2013 r. przeniesiono

służbę doręczeń do Urzędu Pocztowego w Suwał-

kach, a przekształcenie w filię ma nastąpić w marcu

bieżącego roku.

Wprowadzana w chaotyczny i nieprzemyślany

sposób reorganizacja pociągnie za sobą szereg skut-

ków społecznych mogących przesłonić iluzoryczne

oszczędności, które dzięki tym zmianom chce uzy-

skać Zarząd Poczty Polskiej.

Rząd Donalda Tuska,

zasłaniając się koniecznością poszukiwania oszczęd-

ności, doprowadza do systematycznej degradacji pod-

stawowych struktur państwa, redukując ich rolę

względem obywateli.

Kolejne plany oszczędnościowe

wprowadzane są bez głębszych analiz oraz z pomi-

nięciem kosztów społecznych, które w opisywanych

wyżej przypadkach będą na pewno znaczne.

1.

Na ile redukcja etatów w strukturze zatrudnie-

nia Poczty Polskiej SA oraz likwidacja placówek pocz-

towych wpłyną negatywnie na dostępność usług dla

obywateli oraz instytucji państwowych i społecznych?

2.

Czy według aktualnego stanu liczba placówek

pocztowych na terenie województwa podlaskiego jest

zgodna z przepisami regulującymi działalność Pocz-

ty Polskiej?

3.

Ile placówek pocztowych na terenie wojewódz-

twa podlaskiego zlokalizowanych na terenach wiej-

skich jest czynnych krócej niż 8 godzin dziennie?

Które to są placówki?

Proszę o ich wykaz.

4.

Jakie jeszcze przekształcenia są planowane

w strukturze Poczty Polskiej na terenie województwa

podlaskiego i ile jeszcze placówek i urzędów poczto-

wych zostanie zlikwidowanych?

Proszę o przedsta-

wienie ich wykazu oraz informację o tym, w jaki spo-

sób w tych przypadkach zostanie zorganizowane

wykonywanie usług pocztowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Białystok, dnia 8 marca 2013 r.

278

Interpelacja

(nr 15496)

do ministra skarbu państwa

w sprawie bulwersującego i dyskryminującego

polskich armatorów udzielenia 50% rabatu

Uzasadnienie: Zarząd Morskich Portów Szczecin

– Świnoujście SA udzielił 50% rabatu na opłaty ła-

dunkowe dla niemieckiego operatora promowego TT

Line, który ma obsługiwać połączenie promowe Świ-

noujście – Trellenborg.

TT Line oferować będzie przewozy dla pasażerów

zmotoryzowanych, jak również pieszych oraz prze-

wozy towarowe dla samochodów ciężarowych.

Pierw-

sze zawinięcie promu do Świnoujścia planowane jest

częły się prace organizacji pomieszczeń biurowych

kadry do obsługi dla nowej jednostki.

Wejście do Świnoujścia nowego armatora promo-

wego to wyraz dużego zainteresowania Terminalem

Promowym Świnoujście, a każda jednostka nowo

wprowadzona na terminal otrzymuje przez pierwsze

6 miesięcy zmniejszone stawki w taryfie usług termi-

nalowych – taka jest oficjalna argumentacja prezesa

Zarządu Morskich Portów.

Tymczasem takie stano-

wisko Zarządu Morskich Portów bulwersuje i mocno

irytuje polskich armatorów, którzy obsługują i pły-

wają na tej linii.

Warto podkreślić, że Zarząd Morskich Portów

20 grudnia 1996 r. do zarządzania portami o podsta-

wowym znaczeniu dla gospodarki narodowej: w Szcze-

cinie i Świnoujściu.

Przedsiębiorstwo ma charakter

użyteczności publicznej.

Warto też szczególnie zaakcentować, że TT Line

kilka tygodni temu wycofała się z trzeciego procesu

prywatyzacji PŻB Polferries w Kołobrzegu.

Co wię-

cej, aktualnie załoga PŻB powiadomiła prokuraturę

o możliwości popełnienia przestępstwa przez TT

Line w sprawie zatrudnienia jednego z głównych pra-

cowników PŻB mających kompleksowe informacje

o firmie PŻB Polferries i jej funkcjonowaniu na ryn-

ku morskim.

Zatem można sądzić, że TT Line nie

postępuje zgodnie z dobrą praktyką morską i obowią-

zującymi standardami.

Tak więc preferowanie zagranicznych podmiotów,

tym bardziej tych, które nie postępują zgodnie ze

standardami wobec polskiego operatora promowego,

to wyrządzanie szkody dla polskich armatorów.

To

nie jest już kwestia dyskryminowania polskich ar-

matorów, ale odczucie działań o charakterze sabota-

żu gospodarczego.

Pytania:

1.

Czy Zarząd Morskich Portów Szczecin – Świ-

noujście, podejmując takie działania, skutecznie za-

bezpiecza polski interes i polską gospodarkę morską

oraz czy w należyty sposób chroni i dba o miejsca

pracy dla polskich pracowników morza?

2.

Czy Pan Minister nadal będzie wspierać i pod-

trzyma taką konstrukcję taryf spółki akcyjnej Skar-

bu Państwa – Zarządu Morskich Portów w udzielaniu

rabatu zagranicznym operatorom, która owe podmio-

ty stawia w uprzywilejowanej pozycji wobec polskie-

go armatorów, tym bardziej dla takich firm, jak wy-

żej opisana, która z racji niedawnego uczestniczenia

w zaawansowanej fazie procesu prywatyzacyjnego

PŻB Polferries w Kołobrzegu nie wykazała się walo-

rami oferenta rzetelnego oraz wiarygodnego i nie

wykazała też zasad przestrzegania dobrej kultury

negocjacji i standardów ludzi morza?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

oraz grupa posłów

Kołobrzeg – Szczecin – Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15497)

do ministra finansów

w sprawie nowych propozycji

Szanowny Panie Premierze!

W związku z ostat-

nimi doniesieniami portalu dziennik.pl proszę o wy-

jaśnienie zaistniałej sytuacji.

Portal dziennik.pl podaje, cytując list wicemini-

stra finansów Wojciecha Kowalczyka, że: „Minister-

stwo Finansów proponuje, aby co najmniej na 10 lat

ka otwartego funduszu emerytalnego (OFE) zaczęły

być stopniowo przenoszone na subkonto w Zakładzie

Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), który później wy-

płacałby emeryturę z II filaru”.

dze z OFE do ZUS?

2.

Czy ministerstwo zagwarantuje wypłatę tych

środków po ich przekazaniu do ZUS?

3.

Jak resort wobec takich zmian chce zachować

prawo do dziedziczenia środków z OFE?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

279

Interpelacja

(nr 15498)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie dyrektywy UE dotyczącej zakazu

typu slim

Szanowny Panie Premierze!

W związku z chęcią

wprowadzenia przez UE dyrektywy dotyczącej zaka-

zu produkcji i sprzedaży papierosów mentolowych

i slim proszę o odpowiedź na moją interpelację.

Polska jest jednym z największych producentów

papierosów mentolowych, a roczny przychód to ok.

7 mld zł do Skarbu Państwa.

Przyjęcie tej dyrektywy

może spowodować utratę powyższego przychodu, ale

przecież zdrowie i życie ludzkie jest wartością bezcenną.

2.

Czy Pan Premier będzie w Brukseli podejmo-

wał działanie za czy też przeciwko wprowadzeniu tej

dyrektywy?

3.

Czy zakłada Pan współpracę z rządami innych

krajów, które będą popierały wspomnianą dyrektywę?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

(nr 15499)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie obcięcia dodatków do pensji

za pracę w godzinach nadliczbowych

mi doniesieniami portalu dziennik.pl proszę o wyjaś-

nienie zaistniałej sytuacji.

Portal dziennik.pl podaje, iż w Sejmie zostanie

złożony projekt ustawy napisany przez posłów Plat-

formy Obywatelskiej dotyczący cięć dodatków do pen-

sji za pracę w nadgodzinach.

Mają być one niższe

o 20% niż obecnie.

1.

Czy Pan jako minister pracy będzie rekomen-

dował przyjęcie takiego projektu?

2.

Jakie jest stanowisko ministerstwa pracy w tej

sprawie?

Z wyrazami szacunku

(nr 15500)

do ministra pracy i polityki społecznej

samorządów zabezpieczających realizację

znowelizowanej ustawy o wspieraniu rodziny

obowiązuje znowelizowana ustawa o wspieraniu ro-

dziny i pieczy zastępczej nakładająca na samorządy

m.in. obowiązek utrzymywania asystentów i koordy-

natorów rodziny.

Oznacza to dla gmin większe wy-

datki, za którymi nie idzie pomoc finansowa mini-

sterstwa zapewniająca prawidłową realizację wymo-

gów ustawy.

W ustawie budżetowej na 2012 r. zabezpieczono

środki finansowe w wysokości kwoty 40 mln zł, z cze-

go 35 mln zł miało zostać przeznaczone na dofinan-

sowanie niektórych zadań własnych gmin i powiatów

Związek Powiatów Polskich oszacował, że wpro-

wadzone zmiany w przepisach będą kosztować samo-

rządy rocznie 800 mln zł.

Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej dokonało zupełnie innych szacunków.

kwoty przekazywane samorządom na realizację usta-

wy nie są adekwatne w stosunku do wydatków.

kiej wysokości Ministerstwo Pracy i Polityki Społecz-

nej rozdzieliło środki finansowe, z podziałem na

wszystkie powiaty w Polsce, pozwalające samorzą-

dom na realizację ustawy o wspieraniu rodziny i pie-

czy zastępczej w 2012 r. i 2013 r.?

Poseł Artur Górczyński

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15501)

do ministra sprawiedliwości

oraz

w sprawie nieprawidłowości w realizacji

przepisów ustawy o umorzeniu należności

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustalenia-

280

wadzące pozarolniczą działalność, dotyczącymi prze-

kazywania sygnałów o nieprawidłowościach w reali-

zacji ww. ustawy, do Zarządu Stowarzyszenia Po-

szkodowanych Przedsiębiorców RP docierają pierw-

sze sygnały o takich sytuacjach.

Przedsiębiorcy informują o następujących przy-

padkach:

I. ZUS Oddział Białystok – przedsiębiorcy zawie-

szono egzekucję zadłużenia, jednocześnie nadal potrą-

cane są kwoty z jego świadczenia emerytalnego na

podstawie tytułu wykonawczego.

Cyt.

z pisma ZUS:

„Jednocześnie organ egzekucyjny wyjaśnia, iż

zgodnie z art. 58 §1 ustawy o postępowaniu egzeku-

cyjnym w administracji w przypadku zawieszenia

nane czynności egzekucyjne.

Dlatego też kwoty po-

trącane ze świadczenia emerytalnego na podstawie

ww. tytułów wykonawczych pozostają w depozycie.

W przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia wnio-

sku o umorzenie należności na podstawie ustawy

jącego wydaniem decyzji o umorzeniu należności,

zdeponowane kwoty po uprawomocnieniu się ww. de-

cyzji będą podlegały zaliczeniu na poczet składek

bieżących, a w przypadku braku takich składek zo-

staną zwrócone po złożeniu przez pana stosownego

wniosku”.

II.

ZUS Oddział Wrocław – przedsiębiorca z ukła-

dem ratalnym otrzymał zawieszenie na skutek zło-

żonego wniosku o umorzenie, jednak został zmuszo-

ny do płacenia dalszych rat.

Uzasadnienie z ZUS

podobne jak w przypadku powyżej.

Przypominam, że intencją osób zaangażowanych

w stworzenie ww. ustawy było zakończenie proble-

mów małych przedsiębiorców zadłużonych w ZUS,

a nie ponowne ich piętrzenie.

W przypadku decyzji zawieszającej działania eg-

zekucyjne ze strony Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych zawieszenie miało powodować brak ściągania

jakichkolwiek, objętych ww. ustawą, należności od

daty decyzji zawieszającej.

Należy nadmienić, że

w trakcie prac nad ostatecznym kształtem ustawy

posłowie byli wielokrotnie zapewniani przez przed-

stawicieli ZUS, że w przypadku złożenia wniosku

o umorzenie przez beneficjenta organ rentowy zawie-

sza spłatę układu ratalnego.

Warto dodać, że wbrew

zapewnieniom ZUS w powyżej cytowanych pismach

ustawa nie przewiduje zwrotu ściągniętych, przed

ostateczną decyzją umorzeniową, kwot.

Prosimy o wyjaśnienie zaistniałych sytuacji.

Inną ważną sprawą, która ujrzała światło dzienne

w ostatnim czasie, jest wyrok Sądu Najwyższego,

sygn.

I UK 247/12 z dnia 14 listopada 2012 r. (który

do niniejszej interpelacji załączam*

)

), dotyczący spra-

wy zbiegów tytułów do ubezpieczenia społecznego

związanych z prowadzeniem działalności gospodar-

czej przy jednoczesnym zatrudnieniu na umowę o pra-

cę nakładczą/umowę-zlecenie, a które ZUS zaczął

masowo kwestionować od 2009 r.

W ww. wyroku Sąd

Najwyższy podważył zasadność argumentów, który-

mi do tej pory szafuje ZUS, a na podstawie których

wydana została zdecydowana większość wyroków

w identycznych sprawach toczących się przed sądami

okręgowymi i apelacyjnymi w całym kraju.

Ta spra-

wa była głównym powodem protestów przedsiębior-

ców i motywem powstania Stowarzyszenia Poszko-

dowanych Przedsiębiorców RP, a także czynnikiem

sprawczym poselskiej inicjatywy ustawodawczej w tej

sprawie.

Sąd Najwyższy w swoim wyroku stwierdził, iż:

— o ważności umowy o pracę nakładczą nie decy -

duje wysokość wypłacanego wykonawcy wynagro-

dzenia,

— przepis nie stanowi o obowiązku wykonawcy

świadczenia pracy w ilości warunkującej nabycie co

najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia, wobec

czego nieosiąganie takiego wynagrodzenia nie może

być podstawą stwierdzenia nieważności umowy o pra-

cę nakładczą,

— samo nierealizowanie w całości przez strony

warunku konstrukcyjnego umowy o pracę nakładczą

w postaci ustalenia miesięcznej minimalnej ilości

pracy, tak aby zapewniała uzyskanie wynagrodzenia

określonego w rozporządzeniu, nie świadczy o nie-

ważności umowy o pracę nakładczą,

— zawarcie umowy o pracę nakładczą celem po -

wołania tytułu do ubezpieczenia społecznego konku-

rencyjnego względem prowadzonej działalności go-

spodarczej i korzystniejszego ekonomicznie dla ubez-

pieczonego nie jest celem sprzecznym z prawem,

— przepis wskazywał wprost na legalność wybo -

ru umowy o pracę nakładczą jako tytułu do podlega-

nia ubezpieczeniom społecznym przez osoby prowa-

dzące równocześnie pozarolniczą działalność gospo-

darczą,

— skorzystanie z tego uprawnienia dla powołania

korzystniejszego ekonomicznie tytułu podlegania

ubezpieczeniom było celem zgodnym z prawem,

— ubezpieczony może zmienić tytuł ubezpiecze -

nia, nawet jeżeli czyni to w celu obniżenia kosztów

związanych z obowiązkowym ubezpieczeniem eme-

rytalnym i rentowym.

Takie działanie nie może być

więc uznane za obejście prawa.

Panie Ministrze!

Mając na uwadze przytoczone

powyżej stwierdzenia Sądu Najwyższego, zaczerpnię-

te z treści wyroku, proszę o udzielenie odpowiedzi na

pytanie:

1.

Jak odnieść treść wyroku SN do wydanych do

tej pory (99,8% wg ZUS) wyroków w I i II instancji

sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, dotyczących

dokładnie tych samych postępowań odwoławczych od

decyzji ZUS, a które to wyroki były wydawane na

niekorzyść ubezpieczonych?

Pociągało to za sobą ge-

nerowanie zadłużenia wobec ZUS w kwotach kilku-

dziesięciotysięcznych.

*

)

281

2.

W świetle powyższego w jaki sposób można

mieć zaufanie do państwa prawa, jakim jest Rzecz-

pospolita Polska wg art. 2 Konstytucji RP?

Czy w ogó-

le można mówić o zaufaniu obywateli do państwa?

sprawie?

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15502)

do ministra finansów

w sprawie bezprawnego procederu

Szanowny Panie Ministrze!

Od momentu przystą-

pienia do Unii Europejskiej, w naszym kraju z roku

nych faktur.

Nie dokumentują one żadnej rzeczywi-

stej transakcji i mają na celu bezprawne obniżenie

podatku dochodowego należnego urzędowi skarbo-

wemu, wyłudzenie zwrotu podatku VAT lub też lega-

lizowanie towarów pochodzących ze źródeł nielegal-

nych.

Tego rodzaju przestępstwa podatkowe są roz-

powszechnione szczególnie w handlu złomem, pali-

wami, częściami samochodowymi, sprzętem elektro-

nicznym, na rynku usług budowlanych oraz wśród

przedsiębiorców udzielających usług niematerialnych

(np. szkoleniowych).

Z dostępnych danych wynika, iż

w ubiegłym roku kontrole skarbowe wykazały aż

152 tys. fikcyjnych faktur wystawionych na kwotę

ponad 15 mld zł.

3.

Jakie działania podejmuje resort finansów, aby

minimalizować coraz powszechniejszy proceder bez-

prawnego wystawiania fikcyjnych faktur przez nie-

uczciwych przedsiębiorców?

4.

Jakie są to działania i czy przynoszą one zamie-

rzone efekty?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15503)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

koncepcji ugodowych rozwiązań w zakresie

dochodzenia należnych wierzytelności

Szanowny Panie Ministrze!

Mediacje to pozasą-

dowy, dobrowolny, poufny i nieformalny proces roz-

wiązywania sporów, w którym kluczową rolę odgry-

wa bezstronna osoba mediatora, pomagającego stro-

nom sporu we wzajemnej komunikacji oraz w dojściu

do akceptowalnego przez wszystkich porozumienia.

Pod koniec ubiegłego roku Krajowa Rada Komorni-

cza skierowała do Ministerstwa Sprawiedliwości pro-

jekt, zgodnie z którym komornicy mieliby być upo-

ważnieni do pełnienia funkcji mediatorów w procesie

negocjowania ugód pomiędzy wierzycielami a ich

dłużnikami.

W przypadku zawarcia takiej ugody sta-

nowiłaby ona automatycznie tytuł egzekucyjny, któ-

ry po nadaniu klauzuli wykonalności mógłby być

egzekwowany przez komorników.

Wierzyciele, którzy

chcą wyegzekwować od swoich dłużników nawet nie-

wielkie kwoty, są zmuszeni w chwili obecnej wszcząć

postępowanie sądowe.

Jest to co prawda postępowa-

nie uproszczone (upominawcze, nakazowe), ale na

wyrok oraz na klauzulę wykonalności trzeba czekać

zazwyczaj wiele miesięcy.

2.

Czy proponowana przez Krajową Radę Komor-

niczą koncepcja ugodowych rozwiązań w zakresie

dochodzenia wierzytelności jest przekonująca?

3.

Czy tego rodzaju rozwiązanie byłoby skuteczne,

odciążałoby w sposób widoczny sądy oraz przyspie-

szałoby dochodzenie należnych wierzytelności?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 15504)

do ministra sprawiedliwości

z pomocy obrońcy z urzędu

w postępowaniu o wykroczenie

Szanowny Panie Ministrze!

Czyn popełniony przez

daną osobę może być traktowany jako przestępstwo

(rozstrzygane na podstawie Kodeksu postępowania

282

karnego) lub wykroczenie (rozstrzygane na podsta-

wie Kodeksu postępowania w sprawach o wykrocze-

nia).

Normą konstytucyjną jest prawo do obrony po-

siadane przez każdego obywatela.

W myśl art. 42

ust. 2 Konstytucji RP każdy, przeciw komu prowa-

W myśl przytoczonej normy konstytucyjnej prawo do

obrońcy z urzędu powinno przysługiwać osobie po-

dejrzanej o popełnienie wykroczenia już na etapie

wyjaśniania sprawy (to znaczy w czasie przeprowa-

dzania przez policję wszystkich czynności wyjaśnia-

jących, gromadzenia materiałów dowodowych dla

sądu, jeszcze przed przesłuchaniem osoby podejrza-

nej przez organy ścigania), a nie dopiero po skiero-

waniu do sądu wniosku o ukaranie za popełniony

o wykroczenia osoba podejrzana o popełnienie wy-

kroczenia (np. kradzieży) nie może skorzystać z po-

mocy obrońcy aż do momentu wniesienia przeciwko

tejże osobie wniosku o ukaranie za wykroczenie.

wiony w niniejszej interpelacji?

3.

Czy zdaniem Pana Ministra art. 4 ustawy z dnia

o wykroczenia jest konstytucyjny i nie godzi w prawo

do obrony zagwarantowane każdemu obywatelowi

w ustawie zasadniczej?

4.

Czy brak możliwości skorzystania z pomocy

narusza prawa do rzetelnego procesu gwarantowa-

nego przez międzynarodowe standardy?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 15505)

do ministra zdrowia

w sprawie przyszłej działalności

tzw. krajowych punktów kontaktowych,

wymaganych dyrektywą unijną dotyczącą

transgranicznej opieki zdrowotnej

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 25 października

br. wejdzie w życie dyrektywa unijna w sprawie

transgranicznej opieki zdrowotnej.

Nowy dokument

umożliwi obywatelom Unii Europejskiej korzystanie

z leczenia na terenie innego kraju, a później zwrot

kosztów terapii do kwoty gwarantowanej w kraju

ubezpieczenia.

Zgodnie z przedmiotową dyrektywą

państwa członkowskie UE są zobowiązane utworzyć

co najmniej jeden tzw. krajowy punkt kontaktowy.

Obowiązkiem takich punktów ma być informowanie

pacjentów chcących skorzystać z transgranicznej

opieki zdrowotnej o przysługujących im prawach,

o ofercie miejscowych świadczeniodawców, procedu-

rach składania skarg na udzielone usługi medyczne,

zasadach dochodzenia odszkodowań, jak również

udostępnianie danych punktów kontaktowych zloka-

lizowanych w innych państwach UE.

1.

Czy wejście w życie dyrektywy unijnej w spra-

wie transgranicznej opieki zdrowotnej wpłynie na

rozwój tzw. turystyki medycznej w Polsce?

2.

Ile krajowych punktów kontaktowych powsta-

nie na terenie Polski?

3.

Czy zdaniem Pana Ministra będą one przygo-

towane na to, aby od października bieżącego roku

(tzn. od momentu wejścia w życie nowej dyrektywy)

udzielać zainteresowanym pacjentom rzetelnych in-

formacji dotyczących między innymi standardów ja-

kości oraz bezpieczeństwa spełnianych przez pol-

skich świadczeniodawców?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 15506)

do ministra gospodarki

w sprawie kryzysowej sytuacji

na rynku biomasy

Szanowny Panie Ministrze!

Z początkiem lutego

bieżącego roku elektrownie w Polsce nagle przestały

zamawiać biomasę, czyli tzw. pellet, który jest zali-

czany do zielonej energii.

Skutkiem tego z dnia na

dzień stanęła produkcja w bardzo wielu zakładach

produkujących pellet na terenie całego kraju.

Obec-

nie panuje dezinformacja i nikt nie wie, kiedy i na

jakich warunkach elektrownie będą spalać pellet.

Jeśli sprawa natychmiast nie zostanie załatwiona,

pracę straci ok. 60 tys. osób pracujących w małych

zakładach na terenie całego kraju.

Cała branża OZE

(odnawialne źródła energii) jest stymulowana i regu-

lowana przez państwo, zatem to rząd ponosi pełną

W związku z narastającym problemem proszę

o odpowiedź na pytania:

283

Jakie działania planuje podjąć ministerstwo, aby

w krótkim czasie, podczas zastoju na rynku produk-

cji pelletu, nie doszło do wymuszonej redukcji miejsc

pracy ok. 60 tys. pracowników zatrudnionych w tej

branży?

W jakim terminie przewiduje się wznowienie spa-

lania biomasy w elektrowniach, w szczególności

w tych nadzorowanych przez Skarb Państwa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Malik

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 15507)

do ministra transportu,

w sprawie zezwoleń ADR dla kierowców

Szanowny Panie Ministrze!

Umowa ADR jest eu-

ropejską, międzynarodową umową dotyczącą prze-

wozu drogowego materiałów niebezpiecznych.

Spo-

rządzona w Genewie 30 września 1957 r., została

opracowana i wydana przez Europejski Komitet

Transportu Wewnętrznego.

Przez Polskę umowa

ADR została ratyfikowana w 1975 r.

Przepisy ADR

są nowelizowane w cyklu dwuletnim (zawsze z po-

czątkiem roku nieparzystego).

Celem przepisów regulujących przewóz materia-

łów niebezpiecznych jest zminimalizowanie lub zna-

czące ograniczenie prawdopodobieństwa zaistnienia

wypadków oraz rozmiaru możliwych szkód.

Stworze-

nie przepisów pozwoliło usystematyzować przewóz

materiałów niebezpiecznych i dało wyraźne wytycz-

ne co do sposobu wykonania.

Przepisy dotyczące

przewozu materiałów niebezpiecznych pozwalają za-

tem, aby wykonywanie przewozów było bezpieczne,

przy zachowaniu i poszanowaniu norm w nich zawar-

tych.

Ogromną rolę podczas takiego przewozu odgry-

wa kierowca.

Musi on posiadać wiedzę ściśle ukie-

runkowaną na określone zasady przewozu towarów

niebezpiecznych i sposoby postępowania w sytua-

cjach awaryjnych.

Materiały niebezpieczne to takie

materiały, których przewóz jest albo zabroniony, albo

przepisami.

Od 1 stycznia 2013 r.

Ministerstwo Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej wprowadziło do

użytku nowe wzory zezwoleń na wykonywanie tego

typu transportu, lecz uchybiono organizacji wydania

samego dokumentu.

Kierowcy po zaliczeniu egzami-

nu, dokonaniu opłat nie otrzymali na czas dokumen-

tu umożliwiającego wykonywanie pracy.

Pierwotnie

okres oczekiwania na druk trwał do 31 stycznia br.,

czyli do czasu podpisania umowy o wydruk przed-

miotowych dokumentów.

Jednak w rzeczywistości

samo podpisanie umowy nie rozwiązuje problemu

kierowców, gdyż bezpośrednio sami nie mogą ode-

brać druków z drukarni.

Dokumenty te muszą być

rozdystrybuowane, najlepiej przy pomocy urzędów

marszałkowskich.

Jak wynika jednak z moich infor-

macji, podpisywanie umów z urzędami marszałkow-

skimi dopiero się zaczęło i nie jest znana ich data

zakończenia.

Sytuacja taka powoduje, że przez cały

czas kierowcy, których jest ok. 2 tys., nie mogą wy-

Natomiast miesiąc przymusowego przestoju kosztu-

je każdego z kierowców kilka tysięcy złotych.

Kieruję pytania do Pana Ministra:

1.

Jak to było możliwe, że dopuszczono się tak

poważnych urzędniczych zaniedbań i jakie zostały

wyciągnięte konsekwencje wobec winnych tych za-

niedbań?

2.

Czy ministerstwo przewiduje rekompensaty za

straty, jakie ponieśli i nadal ponoszą kierowcy?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15508)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

funkcjonowania i obiegu informacji

w sieci TOR

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji, jakie

posiadam, o funkcjonowaniu i obiegu wirtualnym

w sieci TOR wynika, iż działa ona równolegle do In-

ternetu.

Korzystanie z niej wymaga użycia specjal-

nego programu w taki sposób, że użytkownik, logując

się do sieci TOR, może korzystać zupełnie anonimo-

wo z treści w niej dostępnych.

Celem istnienia tej

sieci od samego początku było zapewnienie jak naj-

większej anonimowości jej użytkownikom.

System

powstał w 2004 r. i praktycznie nie ma możliwości

namierzenia adresu IP użytkownika tej sieci.

Sieć

działa w ten sposób, że adres IP użytkownika prze-

chodzi przez kilka serwerów, rozrzuconych po całym

świecie, które nie zapisują informacji.

Aby wykryć

użytkownika sieci, trzeba by mieć bezpośredni do-

stęp do wszystkich serwerów, przez które przechodzi

W ramach sieci TOR funkcjonują fora interneto-

we, na które można wejść tylko i wyłącznie za pomo-

cą specjalnego programu.

Na forach sieci TOR można

znaleźć między innymi następujące porady: jak uni-

kać podatków, konto na „słupa”, zakup narkotyków,

284

przejmowanie kont, wycieki baz danych, oszukiwanie

Allegro, podrabianie dokumentów, wyłudzenia, uni-

kanie więzienia, można także znaleźć płatnego mor-

dercę.

W sieci znajdują się treści pedofilskie, pornogra-

ficzne, porady, wskazówki, jak uwodzić małe dzieci,

szantażować ludzi, jak nakłonić do seksu nieletnich.

Użytkownicy sieci tworzą swoistego rodzaju spo-

łeczność – dzielą się na nowych i doświadczonych.

Aby zyskać zaufanie tej społeczności, trzeba często

się wkupić, przekazując w ramach zawieranych

transakcji darmowe próbki np. filmów pornograficz-

nych, pedofilskich itp.

Poprzez tę sieć można kupić

podrobione dokumenty, narkotyki.

Dostawa towaru

odbywa się poprzez paczkomaty, całkowicie anoni-

mowo.

W systemie można płacić za pomocą kart pre-

paidowych, na które można przelewać dowolne kwo-

ty.

Karty nie są powiązane z żadnym imieniem i na-

zwiskiem.

Płacić można również tzw. bitcoinami

– wirtualną walutą, która jest poza jakąkolwiek kon-

trolą.

Reasumując, cały system nie jest kontrolowa-

ny, a jedynie jest hermetyczny z powodu zabezpieczeń

stosowanych przez samych użytkowników.

Kwitnie

w nim handel wszystkim, co jest nielegalne.

informacji: Czy prowadzone są działania mające na

celu umożliwienie identyfikacji użytkowników sieci

TOR i kontrolę systemu?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 15509)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie minimalnych wymagań

Interpelacja w sprawie zmian zapisów dotyczą-

cych rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych

ru wodnego.

Z dniem 28 stycznia 2012 r. weszło w życie rozpo-

nia 2012 r. w sprawie minimalnych wymagań doty-

czących liczby ratowników wodnych zapewniających

z 2012 r. poz. 108).

Rozporządzenie określa m.in. licz-

bę ratowników, którzy powinni pilnować bezpieczeń-

stwa na pływalniach.

Liczba ta uzależniona jest od

długości niecki basenowej – do 25 m długości kontro-

lę powinien wykonywać minimum 1 ratownik, o dłu-

gości 25–50 m – 2 ratowników, o długości powyżej

50 m – 3 ratowników.

Nowe rozporządzenie spowodowało wymierne

skutki finansowe dla wszystkich samorządów posia-

dających niecki basenowe o znormalizowanych wy-

miarach, tj. 25 m x 12,5 m, gdyż w myśl rozporządze-

nia zatrudnieni muszą być dodatkowi ratownicy.

Sa-

morządowcy podnoszą, że nie posiadają funduszy na

zatrudnianie dodatkowych ratowników.

Według nich

przepisy wymuszają działania polegające na skróce-

niu długości basenu poprzez zamontowanie dodatko-

wych paneli lub płytek, skracających długość o ok.

2 cm tak, by mogły funkcjonować na dotychczaso-

wych zasadach.

Według podawanych w mediach in-

formacji proceder ten stosowany jest na basenach

w całej Polsce, gdyż przepis nie daje żadnej tolerancji.

Poddawane są propozycje, by jedynym kryterium

liczby ratowników na basenach była powierzchnia

lustra wody, czyli przykładowo na basenach o po-

wierzchni lustra wody do 350 m

2

– 1 ratownik, od

350 do 600 m

2

– 2 ratowników i powyżej tej po-

wierzchni – 3 ratowników.

Według samorządowców w trakcie prac przygoto-

wawczych nad rozporządzeniem projekt umieszczony

był na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Mi-

nisterstwa Spraw Wewnętrznych z adnotacją, że wej-

ście w życie projektowanego rozporządzenia nie spo-

woduje skutków finansowych dla budżetu państwa

Projektowane przepisy miały nie powodować dodat-

kowych skutków finansowych dla organizatorów ką-

pielisk i miejsc wykorzystywanych do kąpieli oraz

obiektami dysponującymi nieckami basenowymi.

1.

Czy nie jest zasadna zmiana przepisów dotyczą-

cych wymiarów basenów tak, by samorządy mogły za-

trudniać ratowników na zasadach obowiązujących przed

wejściem w życie rozporządzenia z 23 stycznia 2012 r.?

2.

Z czego wynikała zmiana przepisów prawa, sko-

ro większość zarządzających 25-metrowymi basena-

mi zatrudniała 1 pracownika i nie powodowało to

zagrożenia życia użytkowników basenów?

3.

Czy według ministerstwa możliwe jest propo-

nowane przez samorządy przyjęcie jako kryterium

powierzchni lustra basenu, a nie jego długości?

4.

Jakie jest zdanie ministerstwa na temat prak-

tyk stosowanych przez samorządy, polegających na

zaniżaniu długości basenów, co powoduje oszczędno-

ści finansowe z jednej strony, z drugiej natomiast ro-

dzi problemy, np. z organizowaniem zawodów przy

wymaganej długości basenu wynoszącej 25 m?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Piotr Nowak

Konin, dnia 11 marca 2013 r.

285

Interpelacja

(nr 15510)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie limitowania naboru na studia

Szanowna Pani Minister!

W projekcie założeń do

nowelizacji prawa o szkolnictwie wyższym Minister-

stwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego zaproponowało

zasadę, aby wzrost liczby studentów nie był większy

niż o 2%.

Tym razem jednak liczony w stosunku do

liczby przyjętych na studia stacjonarne w poprzed-

nim roku akademickim, a nie w stosunku do ogólnej

liczby studentów.

Uczelnia będzie mogła zwiększyć

liczbę studentów o 2% bez zgody ministerstwa.

Jak podaje resort nauki, ta zmiana pozwoli uczel-

niom lepiej odpowiadać na oczekiwania czy zaintere-

sowania kandydatów na studia, ponadto mądrze po-

dejmować decyzje o uruchamianiu nowych kierun-

ków studiów i ewentualnym ograniczeniu miejsc na

już istniejących.

1.

Czym ministerstwo argumentuje wprowadza-

nie nowej zasady w określaniu miejsc na studia?

2.

Czy nie spowoduje to ograniczenia dostępu do

bezpłatnych studiów?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 15511)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 51 usta-

obowiązek finansować składki ubezpieczeniowe nia-

ni, która została zatrudniona do opieki nad dzie-

ckiem, którego oboje rodziców są zatrudnieni.

Jak podaje „Dziennik Gazeta Prawna” interpre-

tacja ZUS wyłącza bezwarunkowo z okresu zatrud-

nienia czas trwania urlopu rodzicielskiego, tym sa-

mym ZUS zobowiązuje rodziców do opłacania skła-

dek ubezpieczenia społecznego niań.

Z poradnika

dostępnego na stronie internetowej ZUS wynika, że

zakład nie będzie wypłacał składek na ubezpieczenia

społeczne za opiekunki dzieci, w przypadku gdy jeden

z rodziców nie świadczy fizycznie pracy, korzystając

z przysługujących mu uprawnień (np. urlopów rodzi-

cielskich) wiążących się ze świadczeniami ZUS-ow-

skimi (np. pobieraniem zasiłku macierzyńskiego).

1.

Czy interpretacja ZUS jest poprawna?

2.

Czy rodzice, którzy nie świadczą fizycznie pra-

cy, są zobowiązani do opłacenia składek ubezpiecze-

niowych zatrudnionej opiekunki?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 15512)

do ministra finansów

i usług niższa stawka VAT ma zastosowanie tylko do

budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji

obiektów budowlanych zaliczonych do budownictwa ob-

jętego społecznym programem mieszkaniowym.

Właś-

nie, jak podaje „Rzeczpospolita”, od tego czasu pojawi-

ły się wątpliwości i rozbieżności co do stosowania staw-

ki podatku VAT przy montażu szaf wnękowych.

Na-

wet sądy mają rozbieżne poglądy w tej sprawie.

Eksperci podatkowi stwierdzili, że budowa szafy

wnękowej powinna być obłożona preferencyjnym,

8-procentowym podatkiem, gdyż zalicza się ją jako

modernizację obiektu.

Taka informacja, jak podaje

prasa, pojawiła się początkowo również na stronie in-

ternetowej Ministerstwa Finansów.

Jednak w drugim

półroczu 2011 r. ministerstwo żądało 15-procento-

wych dopłat wraz z odsetkami do pełnej stawki VAT.

W związku z wątpliwościami co do stosowania

1.

Czy w stanie prawnym obowiązującym od 2011 r.

świadczenie kompleksowej usługi polegającej na mon-

tażu zabudowy meblowej w budynkach objętych spo-

łecznym programem mieszkaniowym to usługa moder-

nizacji korzystająca z obniżonej stawki VAT, czy to do-

stawa towarów opodatkowana stawką podstawową?

2.

Czy w kontekście ciągłych wątpliwości inter-

pretacyjnych resort zamierza odstąpić od egzekwo-

wania od przedsiębiorców 15-procentowych dopłat do

stawki podstawowej?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

286

Interpelacja

(nr 15513)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zastosowania LPG

w samochodach służbowych

Szanowny Panie Ministrze!

W sprawie wprowa-

dzenia obowiązku stosowania LPG w samochodach

służbowych występowaliśmy do Pana Ministra w in-

terpelacji nr 9882.

W przekazanej nam odpowiedzi

Pan Minister przytacza szereg argumentów usiłują-

cych uzasadnić niecelowość takiego działania, gdyż

zdaniem Pana Ministra:

— nie wydaje się słuszne wskazywanie na LPG

jako na jedyne paliwo gazowe,

— samochody z instalacją LPG z powodu bezpie -

czeństwa nie mogą być parkowane w garażach pod-

ziemnych lub korzystać z przejazdu w tunelach,

— wydaje się, że pod względem efektywności i bez -

pieczeństwa lepszym rozwiązaniem byłoby stosowa-

nie metanowych paliw gazowych (CNG, LNG i bio-

metanu),

— jest znikoma liczba stacji na terenie Polski,

w tym tylko kilka czynnych przez całą dobę,

— istnieje niekorzystny aspekt ekonomiczny wy-

posażenia posiadanych już przez ministerstwa samo-

chodów służbowych w instalację LPG,

— samochody objęte jeszcze gwarancją poprzez

przebudowę utraciłyby ją,

— montaż specjalnej instalacji w użytkowanych

samochodach skutkowałby zmniejszeniem przestrze-

ni ładunkowej samochodu,

— w przypadku zastosowania instalacji gazowej

znacznemu wzrostowi ulegają częstotliwość i koszty

przeglądów okresowych oraz obowiązkowych prze-

glądów rejestracyjnych,

— zastosowanie instalacji gazowych w pojazdach

służbowych wykorzystywanych w Ministerstwie

Obrony Narodowej ograniczone jest uwarunkowa-

niami wynikającymi z przyjęcia przez Polskę celu

4250: Jednolite paliwo pola walki.

Jednocześnie w odpowiedzi Pan Minister infor-

muje, że kierownicy poszczególnych jednostek orga-

nizacyjnych administracji publicznej w toku realiza-

cji bieżących zadań zobowiązani są podejmować dzia-

łania służące minimalizowaniu generowanych kosz-

tów, także w związku z eksploatacją pojazdów.

Obli-

gują do tego m.in. postanowienia art. 44 ust. 3 pkt 1

nie z którymi wydatki publiczne powinny być doko-

nywane w sposób celowy i oszczędny, w oparciu o in-

dywidualną analizę ekonomiczną, z uwzględnieniem

całokształtu informacji o potrzebach i możliwościach

danej jednostki.

Po przeanalizowaniu przedstawionych powyżej

argumentów, niestety, nie możemy podzielić ich za-

sadności.

Wiadomo, że są sytuacje wykluczające moż-

liwość zastosowania LPG, jak np. w MON, czy zabu-

dowywanie instalacji w nowych samochodach w okre-

sie gwarancyjnym.

Natomiast zupełnie niezrozumia-

łe jest powoływanie się na wymyśloną sytuację, że

samochody napędzane LPG nie mogą korzystać z prze-

jazdu tunelami.

Także przeważająca część samocho-

dów służbowych nie korzysta z garaży podziemnych.

Ale nawet w garażach podziemnych instalowane są

czujniki gazu, więc i ten problem jest do rozwiązania.

Zupełnie niezrozumiałe jest całkowite pominięcie

aspektu ekonomicznego, mimo przywołania przepi-

sów ustawowych obligujących do minimalizowania

generowanych kosztów.

Już pobieżna analiza rentow-

ności wykazuje, że: koszt instalacji LPG to kwota ok.

2000 zł.

Przy założeniu, że pojazd zużywa średnio

8 l benzyny na 100 km (miasto + trasa), zwrot na-

stępuje po 10 204 km, czyli już po kilku miesiącach

eksploatacji.

8 l paliwa E95 przy średniej cenie w kra-

ju 5,60 zł = 44,80 zł na 100 km.

Zakładając, że pojazd

z instalacją PLG zużywa trochę więcej, to przyjmując

9 l LPG x średnia cena paliwa 2,80 zł, daje to 25,20 zł

na 100 km LPG.

Tak więc 2000 zł podzielone przez

różnicę 44,80 – 25,20 = 19,60 zł oszczędności na

100 km daje 102,04 x 100 km = 10 204 km.

Pojazd

z instalacją LPG wystarczy zatankować E95 co naj-

wyżej dwa razy do roku do pełna przy przebiegu ok.

30 tys. rocznie.

Ponadto należy przyjąć, że zamawiane nowe sa-

mochody z fabrycznie zabudowaną instalacją LPG

a jeśli nawet, to nieznacznie, znacznie mniej niż dodat-

kowe zamontowanie instalacji.

Ponadto niebagatelny

jest fakt, że nie da się LPG zatankować do kanistra.

Odnosimy wrażenie, że przedstawione przez nas

propozycje, mimo uzyskiwanych potencjalnych

oszczędności, nie skłoniły Pana Ministra do poważ-

nego potraktowania tego problemu.

Wydaje się, że

przytoczone przez Pana Ministra argumenty służą

jedynie pozostawieniu w spokoju obecnego stanu, bez

zawracania sobie głowy obowiązkiem minimalizowa-

nia generowanych kosztów w administracji.

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Z jakich faktycznych powodów pomija się sto-

sowanie w szerokim zakresie w samochodach służ-

bowych instalacji LPG?

2.

Jakie są podejmowane działania minimalizują-

ce generowanie kosztów w administracji w przypad-

ku wykorzystywania samochodów służbowych?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

287

Interpelacja

(nr 15514)

do ministra finansów

w sprawie umożliwienia organom gminy

Szanowny Panie Premierze!

Nieuregulowane za-

ległości podatkowe znacznie wpływają na funkcjono-

wanie gmin i pogarszają płynność finansową.

Prob-

lem dotyczy kwestii nieuiszczonych podatków i opłat

lokalnych.

Można się spodziewać zwielokrotnienia

zjawiska w momencie wejścia w życie (już w drugim

półroczu tego roku) opłat za śmieci.

Urzędy skarbowe

w wyniku zwiększonej ilości prowadzonych egzekucji

będą ignorować te, które będą mieć niską wartość,

a już na pewno wydłuży się czas ściągania zaległości.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w admini-

stracji daje niektórym gminom możliwość występo-

wania jako organ egzekucyjny.

Gminy, do których ma

zastosowanie powyższy przepis, posiadają prawa

miasta i zostały wymienione w załączniku do ustawy

stępowania egzekucyjnego w administracji wskazana

byłaby zmiana przepisów, która umożliwiałaby orga-

nom gmin występowanie jako organ egzekucyjny

w sytuacji, gdy kwota zaległości jest niższa niż 200 zł.

Stąd pytanie do Pana Premiera: Czy w pracach

ministerstwa rozważana jest przedstawiona powyżej

propozycja, a jeśli nie, to czy Pan Minister widzi ce-

lowość jej rozważenia?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 15515)

do ministra finansów

w sprawie zasad naliczania tzw. interchange fee

Szanowny Panie Premierze!

Na masowe używa-

nie kart płatniczych w detalicznym obrocie towarami

i usługami mają duży wpływ opłaty za używanie kart

płatniczych.

Interchange fee jest opłatą ustalaną wy-

łącznie przez systemy płatnicze i banki, a na jej wy-

sokość nie wpływają żadne mechanizmy konkurencji.

Opłata ta ustalana jest w sposób subiektywny przez

emitenta (bank) i organizacje płatnicze, niezależnie

od stanu rozwoju rynku, w zasadzie jedynie w celu

zwiększenia ich dochodów.

Dopiero zapowiedzi prawnej regulacji spowodo-

wały niewielkie obniżki kosztów prowizyjnych.

Obec-

ny poziom interchange fee to istotny problem dla wszyst-

kich sektorów handlu detalicznego.

Dochodzi do tego,

że konsumenci, którzy płacą gotówką, de facto dopła-

cają do płatności dokonywanych kartą.

Dla przedsiębiorców zachętą do przyjmowania

płatności kartami byłoby obniżenie opłat za akcep-

tację kart, gdyż obecnie karty są ok. 30 razy droższe

od płatności gotówką.

Obniżenie opłat prowizyjnych

od płatności kartą płatniczą przyniesie cały szereg

pozytywnych efektów.

Stąd pytania do Pana Premiera:

1.

Czy przytoczone powyżej obserwacje są także

zauważalne przez Pana Premiera i Ministerstwo Fi-

nansów?

2.

Czy w pracach ministerstwa przewiduje się

wprowadzenie ustawowego uregulowania opłat pro-

wizyjnych od płatności kartami płatniczymi?

3.

Jeśli tak, to w jakim kierunku to pójdzie i jakie

efekty zamierza się uzyskać?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 15516)

do ministra finansów

w sprawie naliczania podatku w przypad-

kach zwolnienia z obowiązku ponoszenia

Szanowny Panie Premierze!

Niniejsza interpela-

cja wynika z interpretacji podatkowej (nr IPPB4/415-

892/12-2/JK3) dyrektora Izby Skarbowej w Warsza-

wie, w której stwierdzono, że rodzice, którym z po-

wodu ubóstwa zostało zabrane dziecko i umieszczone

w rodzinie zastępczej i którzy nadal na to dziecko nie

mogą płacić, odnoszą z tego powodu korzyść mająt-

kową.

Muszą więc zapłacić podatek od pieniędzy, któ-

rych nie mają i których na oczy nie widzieli.

mie pieczy zastępczej rodzicom, którzy mają poważne

kłopoty finansowe, odbiera się dziecko i umieszcza

u opiekunów zastępczych.

Jednak (art. 193 ust. 1)

matka i ojciec powinni co miesiąc przekazywać pie-

niądze na jego utrzymanie.

Jednocześnie, stosownie do art. 194 ust. 3 ww.

ustawy, starosta (…) może umorzyć w całości lub

288

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdza

w ww. interpretacji, że umorzenie osobie fizycznej

zastępczej wraz z odsetkami stanowi dla niej przy-

chód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1

Jednak logika wskazuje, że umorzenie ustalanych

na podstawie tych świadczeń opłat pochodzących od

rodziców, dokonywane na podstawie szczególnie uza-

sadnionych okoliczności dotyczących sytuacji finan-

sowej i rodzinnej osób zobowiązanych, nie powinno

stanowić przychodu ani rodzić obowiązku podatko-

wego u osób, którym te świadczenia umorzono.

Tymczasem dyrektor Izby Skarbowej w Warsza-

wie stwierdza, że pojęcie „nieodpłatne świadczenie”

w prawie podatkowym ma szerszy zakres niż w pra-

wie cywilnym.

Nie tylko obejmuje ono działanie lub

zaniechanie na rzecz innej osoby, ale w jego zakres

wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zda-

rzenia prawne, których następstwem jest nieodpłat-

ne przysporzenie majątku innej osobie kosztem ma-

jątku innego podmiotu, mające konkretny wymiar

finansowy.

Dyrektor stwierdza również, iż umorze-

wi dla niej przychód z innych źródeł w rozumieniu

Przedstawione w interpretacji stanowisko dyrek-

tora Izby Skarbowej w Warszawie jest przejawem

bezdusznego urzędniczego podejścia.

Naszym zda-

niem interpretacja dyrektora jest nieuzasadniona,

gdyż zachodziłaby niespójność zapisów ustawowych.

Bo w jaki sposób dyrektor potraktowałby sytuację,

gdyby starosta, zgodnie z art. 194 ust. 3, odstąpił od

ustalenia opłaty?

Od jakiej wówczas kwoty „przycho-

du z innych źródeł” dyrektor oczekiwałby odprowa-

dzenia podatku dochodowego?

Stąd pytania do Pana Premiera:

1.

Czy zdaniem Pana Premiera, znanego ze ści-

słego i logicznego rozumowania, przytoczona powy-

żej interpretacja podatkowej dyrektora Izby Skarbo-

wej w Warszawie jest prawidłowa?

należałoby potraktować „przychód” w sytuacji, gdy

starosta odstąpił od ustalenia opłaty?

3.

Czy widzi Pan Premier celowość jednoznaczne-

go uregulowania tej kwestii odpowiednimi zapisami

ustawowymi?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 15517)

do ministra transportu,

w sprawie ponoszenia przez gminy opłat

za oświetlenie niegminnych dróg

Szanowny Panie Ministrze!

Znowelizowana

w 2003 r. ustawa Prawo energetyczne w art. 18 przy-

pisała gminom, jako ich zadanie własne, finansowa-

nie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znaj-

dujących się na terenie gminy z wyłączeniem auto-

strad i dróg ekspresowych w rozumieniu przepisów

Niewątpliwie intencją ustawodawcy było to, że

oświetlenie na terenie gmin służy przede wszystkim

jej mieszkańcom.

I w przeważającej ilości sytuacji tak

niewątpliwie jest.

Jednak nie zawsze.

Są sytuacje,

wcale nierzadkie, gdy oświetlenie instalowane jest na

węzłach dróg krajowych czy wojewódzkich, na tere-

nie niezabudowanym, które to oświetlenie służy wy-

łącznie korzystającym z drogi.

Nie ma to żadnego

związku z potrzebami mieszkańców gminy, jak też

budowa i instalacja oświetlenia nie jest w żaden spo-

sób uzgadniana czy tylko konsultowana z władzami

gminy.

Takie rozwiązanie trudno racjonalnie uzna-

wać za zadanie własne.

Zostało ono gminom narzu-

cone siłą, chociaż w drodze ustawy.

Wydawałoby się, że trudno byłoby jednoznacznie

rozgraniczyć, w jakim zakresie oświetlenie służy

mieszkańcom, a w jakim użytkownikom drogi w te-

renie zabudowanym.

W takim przypadku przynaj-

mniej częściowe uzasadnienie znajduje obecne roz-

wiązanie ustawowe.

Ale poza terenem zabudowanym

żadnego racjonalnego uzasadnienia nie można wy-

wieźć.

Chyba tylko takie, że zmniejsza się obciążenie

zarządcy drogi, ale to zwyczajna niesprawiedliwość.

Prawo nie powinno pozwalać na tego typu prak-

tyki, jednak wszystko dzieje się zgodnie z jego lite-

rą.

Dlatego te przepisy należałoby jak najszybciej

zmienić.

propozycja zmiany niefortunnego zapisu ustawowe-

rozważenia?

Z poważaniem

289

Interpelacja

(nr 15518)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie równego dostępu dzieci

do edukacji przedszkolnej

Szanowna Pani Minister!

Z informacji medial-

nych dowiadujemy się, iż w chwili obecnej do przed-

szkoli uczęszcza 54% trzylatków.

Niewątpliwie poli-

tyka prorodzinna powinna być stawiana na pierw-

szym miejscu.

Mówi się dużo o pomocy dla matek

powracających do pracy po urlopach macierzyńskich

i wychowawczych, o nowych miejscach w żłobkach

i przedszkolach dla ich dzieci.

Z przeprowadzonych

sondaży i statystyk wynika jednak, iż 54% uczęsz-

czających do przedszkoli trzylatków to zaledwie o 1%

więcej niż w roku szkolnym 2011/2012.

W porówna-

niu z krajami zachodnimi, w których do placówek

przedszkolnych uczęszcza około 90% maluchów, Pol-

ska wypada bardzo słabo.

W województwach opolskim, zachodniopomor-

skim i małopolskim liczba przedszkolaków zmniej-

szyła się drastycznie.

Okazuje się, że brakuje miejsc

w przedszkolach publicznych.

Ponadto dowiadujemy

się, że jedynym ratunkiem rozładowania takiej sytu-

acji jest pójście sześciolatków do klas pierwszych.

Wówczas zwolnią się miejsca w przedszkolach dla

trzylatków.

Ale Ministerstwo Edukacji Narodowej

przesunęło reformę i pozostawiło rodzicom możli-

wość wyboru posłania swojej sześcioletniej pociechy

do przedszkola lub też do pierwszej klasy.

Dowiadu-

jemy się również, iż od 2014 r. gminy mogą liczyć na

stałe dofinansowanie placówek przedszkolnych z bu-

dżetu państwa.

Ministerstwo planuje dać wsparcie,

ale w zamian wymaga zabezpieczenia przez samo-

rządy miejsc dla wszystkich dzieci do 2016 r.

Samo-

rządy uważają natomiast, że koszty utrzymania

przedszkoli stale rosną i państwo powinno finanso-

wać je w znacznie większym stopniu.

Wielu rodziców

postuluje obniżenie wysokości czesnego i budowę no-

wych przedszkoli.

Z informacji medialnych dowiadu-

jemy się, iż w pierwszej kolejności pomoc ma być prze-

znaczona z budżetu państwa na modernizację ponad

2 tysięcy przedszkoli, które są zlokalizowane przy

szkołach podstawowych.

Odpowiedzialność za mo-

dernizację spadnie na samorządy.

Samorządy mają

dysponować już pewną dotacją w lipcu 2013 r.

Rozu-

miemy, że ich działania będą miały na celu przede

wszystkim wyrównanie szans dla dzieci z biedniej-

szych gmin, lepsze doposażenie sal, poprawienie ja-

kości nauczania, zwiększenie liczby miejsc, zwiększe-

nie liczby godzin pracy i obniżenie czesnego.

Są to

najważniejsze tematy, których realizacja jest dla nas

wszystkich priorytetem.

Rozumiemy, że główny cel,

jaki postawiło sobie Ministerstwo Edukacji Narodo-

– zabezpieczenie miejsc dla wszystkich dzieci w przed-

szkolach.

3.

Jak wygląda sytuacja przedszkoli umiejscowio-

nych na terenach wiejskich?

4.

Czy znajdą się dla nich dodatkowe dotacje?

5.

Czy jest szansa na zmianę przepisów w taki spo-

sób, aby widocznie obniżyć opłaty za edukację w przed-

szkolach i wygospodarować środki na stworzenie

w nich nowych miejsc dla dzieci?

6.

Czy zmienią się procedury i zasady rekrutacji

dotyczące przyjęcia dziecka do przedszkola oraz pro-

cedury odwoławcze?

7.

Czy w najbliższej przyszłości wszystkie dzieci

rzeczywiście będą miały zagwarantowane miejsca

w przedszkolach publicznych?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 15519)

do ministra zdrowia

na operację zaćmy

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji medial-

nych dowiadujemy się, iż Polska odbiega od innych

krajów Europy pod względem wykonywanych zabie-

gów usuwania zaćmy.

Zdajemy sobie sprawę, iż nasze

społeczeństwo starzeje się, a rozwój medycyny kwa-

lifikuje coraz większą liczbę osób do wyżej wymienio-

nego zabiegu okulistycznego.

Czas oczekiwania pa-

cjentów na taki zabieg jest w naszym kraju zróżnico-

wany.

I tak przykładowo najkrócej pacjenci oczekują

na swój zabieg w województwie mazowieckim – oko-

ło roku.

W województwach opolskim, pomorskim czy

dolnośląskim czas oczekiwania wydłuża się do trzech

lat.

Pacjenci mieszkający w województwie warmiń-

sko-mazurskim oczekują aż cztery lata.

Specjaliści

z dziedziny okulistyki tłumaczą, że oddziały okuli-

styczne są wyposażone w nowoczesne urządzenia,

posiadają specjalistyczną kadrę, ale Narodowy Fun-

dusz Zdrowia ogranicza ich możliwości, ponieważ

konsekwentnie limituje wyżej wymienione operacje.

Sytuacja wygląda niezadowalająco, gdyż pacjen-

tów wymagających takiej operacji przybywa bardzo

szybko.

Z informacji bieżących dowiadujemy się, iż

360 tys. osób oczekuje na zabieg zoperowania zaćmy.

Kolejka osób wydłuża się na bieżąco.

Według ostat-

290

nich danych w 2020 r. na operację będzie oczekiwać

około 1 mln Polaków.

Jest to trzy razy więcej niż

w chwili obecnej.

Czas oczekiwania zamiast ulec

skróceniu po raz kolejny może wydłużyć się nawet do

około pięciu lat.

Dlatego naszym priorytetem jest

przedstawienie i wdrożenie nowego sposobu finanso-

wania wyżej wymienionego zabiegu.

Jeżeli pacjent ma wskazanie do wykonania zabie-

gu (dotyczy to niedojrzałej zaćmy), nie powinno się

zwlekać i opóźniać wykonania operacji.

Jest to ko-

rzystne dla dwóch stron.

Pacjent wcześniej zyskuje

poprawę widzenia, zmniejsza się okres dyskomfortu,

minimalizuje się ryzyko powikłań i nie musi po raz

kolejny wracać do szpitala.

Wiele prywatnych przy-

chodni i klinik oferuje pacjentom szeroki zakres

usług.

Gwarantują one wykorzystanie najnowocześ-

niejszych urządzeń, usunięcie zaćmy różnymi meto-

dami, wykluczenie ryzyka powikłań, wykonanie za-

biegu, gdy pojawiają się pierwsze objawy choroby, bez

wydłużających się procedur.

Termin oczekiwania to

niejednokrotnie tylko kilka dni.

Zabieg na jednym

oku kosztuje w przybliżeniu około 4 tys. zł.

Większość

pacjentów nie może sobie jednak na to pozwolić.

Wie-

le kontrowersji wzbudza fakt, iż opłacając składki,

społeczeństwo polskie ma niezwykle utrudniony do-

stęp do tej usługi medycznej, pomimo konieczności

podjęcia szybkiego leczenia.

3.

Czy jedynym ratunkiem dla osób ze zdiagnozo-

waną zaćmą mają być operacje proponowane w pry-

watnych klinikach?

4.

Czy resort zdrowia w związku ze zwiększający-

mi się potrzebami pacjentów przewiduje zwiększenie

kontraktowania zabiegów zoperowania zaćmy?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

i Józef Lassota

(nr 15520)

do ministra edukacji narodowej

niektórych placówek szkolnych

Szanowna Pani Minister!

Media donoszą, iż z da-

nych zebranych z 16 kuratoriów wynika, że 665 pla-

cówek szkolnych przeznaczonych jest w najbliższym

czasie do zamknięcia.

Wśród nich wymienia się:

przedszkola, szkoły podstawowe, ponadgimnazjalne

oraz internaty.

Nie jest to jednak ostateczna liczba.

Dowiadujemy się, iż głównym powodem tego, że sa-

morządy wskazują placówkę do likwidacji, są ogrom-

ne koszty jej utrzymania oraz pogłębiający się niż

demograficzny.

Największe niebezpieczeństwo doty-

czące zamknięcia bądź przekształcenia placówek ma

dotknąć województw lubelskiego, mazowieckiego,

podkarpackiego, ale również województw śląskiego,

świętokrzyskiego i warmińsko-mazurskiego.

Nierentowne stały się szkoły dla dorosłych, np. li-

cea profilowane.

Również placówki oświatowe z wie-

loletnimi tradycjami.

Dowiadujemy się, iż w wielu

gminach dopłaca się do oświaty.

Planuje się łączenie

klas w szkołach podstawowych.

To spowoduje ogra-

niczenie liczby nauczycieli, a w rezultacie uzyska się

ogromne oszczędności.

Samorządy miały czas do

końca lutego, aby wytypować szkoły do likwidacji.

Wielu wójtów i burmistrzów musi zamknąć szkoły,

ponieważ pomimo wsparcia z budżetu państwa kosz-

ty utrzymania placówek są zbyt duże, a samorządow-

cy nie chcą narażać się na zarzut niegospodarności.

W ostatnich latach drastycznie spadła liczba ucz-

niów.

Dowiadujemy się, że istnieją gminy, w których

jednocześnie funkcjonują szkoły stowarzyszeniowe

i gminne.

Utrzymanie szkół stowarzyszeniowych jest

bardziej ekonomiczne.

Różnica polega na tym, iż na-

uczyciele mogą mieć większe pensum niż w szkołach

gminnych.

Nie mogą natomiast skorzystać z urlopu

dla poratowania zdrowia, a w wakacje i ferie zajmują

się dziećmi.

Gminy uważają, że istnieje możliwość

zakładania szkół i przedszkoli przez osoby fizyczne

i prawne, które nie są jednostkami samorządu tery-

torialnego, powołując się na art. 58 ustawy z 7 wrześ-

stwo Edukacji Narodowej stoi na stanowisku, iż jest

to nadużycie.

W sytuacji ryzykownej są małe szkoły (do 70 ucz-

niów) mieszczące się w niewielkich wsiach.

Ale moż-

na je uratować poprzez przekazanie ich stowarzysze-

niu, np. rodziców.

W sytuacji gdy liczba uczniów jest jeszcze mniej-

sza, trzeba w pierwszej kolejności szkołę zlikwidować,

aby na nowo ją założyć.

Samorządowcy uważają, iż

potrzebna jest współpraca międzyresortowa, nie-

zbędne są programy wsparcia dla małych szkół, tak

aby mogły one funkcjonować jako placówki eduka-

cyjne i ośrodki wielofunkcyjne.

Formy takiej jednak

nie akceptują nauczyciele, ponieważ zmienia się ich

stosunek pracy.

Obowiązuje wówczas Kodeks pracy,

a nie Karta Nauczyciela.

Wiele gmin powołuje się na

ciągły brak zmian w przepisach, na opieszałość rzą-

du, brak funkcjonalnych rozwiązań.

Dodatkowy

problem dla gmin to obowiązek wypłacania do końca

stycznia specjalnego dodatku do wynagrodzenia na-

uczycielom.

291

Nauczyciele otrzymują od rządu podwyżki, ale

problem zabezpieczenia płacy spoczywa na samorzą-

dzie.

W związku z tym samorządy ciągle ograniczają

poziom zatrudnienia w szkołach.

Problem staje się

bardzo poważny, ponieważ edukacja towarzyszy nam

przez całe życie, a jej początek jest najważniejszy.

Dla-

tego potrzebne są konkretne zmiany w przepisach.

3.

Czy Pani resort posiada dane dotyczące działań

samorządów w zakresie ratowania przez nie nieren-

townych placówek oświatowych?

4.

Z informacji medialnych wynika, że samorządy

planują zamykanie niektórych dobrze wyposażonych

i wyremontowanych szkół.

Czy w związku z tym za

kilka lat będziemy musieli wybudować nowe placów-

ki oświatowe, jeżeli zaistnieje taka konieczność?

5.

Czy istnieje możliwość zmiany naliczania wy-

sokości subwencji oświatowej dla małych placówek,

co w rezultacie zabezpieczyłoby je przed zamknię-

ciem?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 15521)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zagrożenia biedą wśród dzieci

Szanowny Panie Ministrze!

Szacuje się, że co trze-

cie dziecko w Polsce jest zagrożone biedą, a nasz kraj

jest uznawany za jeden z najszybciej zwalczających

problem biedy w Europie.

Z przeprowadzonych badań

unijnego urzędu statystycznego dowiadujemy się, że

grupa osób zagrożonych ubóstwem lub wyklucze-

niem społecznym wyniosła ponad 20%, zaś grupą

społeczną, w której zagrożenie to występowało i wy-

stępuje najczęściej, są dzieci.

W Polsce biedą zagro-

żonych jest 29% najmłodszych dzieci.

Najciężej mają

rodziny, w których jedna osoba pracująca utrzymuje

dzieci i osoby dorosłe.

Ogromny wpływ na całą sytu-

ację ma wykształcenie rodziców.

Największe zagro-

żenie ubóstwem jest wśród tych dzieci, których ro-

dzice mają najniższe wykształcenie.

Wielkie przemia-

ny technologiczne narzuciły znacznie większe wyma-

gania, którym nie wszyscy mogą sprostać.

Osoby

z niskim wykształceniem usuwane są poza margines

oraz zatrudniane są na czarno, często bez jakiegokol-

wiek zaplecza socjalnego.

Bieda w rodzinie wywołuje

w jej członkach niską samoocenę, strach, zawiedze-

nie, poczucie bycia kimś gorszym, czyli tak zwane

wykluczenie społeczne.

Uzależnienia panujące w wie-

lu rodzinach będą miały w przyszłości ogromny

wpływ na całościowy rozwój dziecka, a w szczególno-

ści na jego rozwój psychiczny.

Dzieci dorastające

w biedzie słabiej się uczą i mają utrudnione kontakty

z innymi dziećmi.

Rzadko mają szansę na uzyskanie

pełnego wykształcenia.

Udowodniono, iż współczyn-

nik biedy wśród dzieci jest wyższy niż wśród ludności

dorosłej.

Ludzi starszych chroni system emerytalny.

Wielu młodych ludzi nie ma w chwili obecnej zatrud-

nienia, więc ich rodziny żyją bardzo skromnie.

Wiele

Państwo powinno wspierać rodziny racjonalnymi

programami, które będą skutecznie przeciwdziałać

biedzie i zapewnią rodzinom godziwe życie.

Państwo

powinno zapewnić matkom miejsca dla dzieci w żłob-

kach i przedszkolach, wówczas kobiety mogłyby bez

problemów wrócić do swojej pracy bądź podjąć swoją

pierwszą pracę.

Z wielu sondaży dowiadujemy się, że

biedą zagrożone są też dzieci niepełnosprawne.

Ro-

dzice sprawują niejednokrotnie całodobową opiekę

nad chorymi dziećmi, co uniemożliwia w jakikolwiek

sposób podjęcie przez nich pracy zarobkowej.

Wspar-

cie dla tych rodzin jest znikome.

Działania rządu po-

winny rozwijać świadomość społeczną, zapewnić

wszystkim równe prawa, takie jak: dostęp do wiedzy,

dostęp do różnych usług bez względu na zamożność

czy wykształcenie.

Niejednokrotnie rower, komputer,

własny pokój czy jakikolwiek wartościowy posiłek

stanowią codzienne niespełnione marzenia wielu

dzieci.

Dlatego działania rządu powinny być przede

wszystkim skierowane na wykształcenie przekona-

nia, że biedzie wśród najmłodszych należy się zdecy-

dowanie sprzeciwiać, że jest ona złem i należy podjąć

zdecydowane działania, aby żyły one godnie.

Potrzeb-

na jest współpraca z pedagogami szkolnymi, kurato-

rami sądowymi, pracownikami socjalnymi, służbą

zdrowia, duchownymi, organizacjami pozarządowy-

mi.

Problem narastającej biedy wśród dzieci jest bar-

dzo poważny i złożony.

Tylko wspólne cele, opraco-

wane metody przeciwdziałania biedzie mogą w nie-

dalekiej przyszłości dać pozytywne efekty.

3.

Czy państwo może w większym stopniu wspie-

rać rodziny wielodzietne?

4.

Czy w związku z potrzebą przeciwdziałania

skutkom życia w ubóstwie są tworzone specjalne pro-

gramy adresowane do dzieci?

292

5.

Czy przeciwdziałanie biedzie wśród dzieci jest

jednym z priorytetów działania Pańskiego resortu?

6.

Jeśli tak, to jakie konkretnie działania podej-

mowane są w tej kwestii?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 15522)

do ministra transportu,

niejasnych przepisów dotyczących

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o kierujących

dy kategorii AM, o które będą mogły ubiegać się oso-

by powyżej 14. roku życia.

Prawo jazdy nowej kate-

gorii zastąpiło dawną kartę motorowerową i upraw-

nia do kierowania motorowerów oraz tak zwanych

czterokołowców lekkich.

W myśl dawniej obowiązujących przepisów kartę

motorowerową wydawali dyrektorzy szkół.

Obecnie

do wydawania praw jazdy kategorii AM uprawnione

są wydziały komunikacji starostw powiatowych.

Wa-

runkiem otrzymania prawa jazdy nowej kategorii jest

odbycie szkolenia w ośrodku szkolenia kierowców

oraz zdanie egzaminu.

Osoby do 18. roku życia po-

siadające ważną kartę motorowerową nie muszą do-

pełniać tego obowiązku.

Problem pojawia się w przypadku zgubienia tego

dokumentu.

Urzędnicy pracujący w wydziałach ko-

munikacji mogą jedynie wydać prawo jazdy kategorii

AM osobie, która zgodnie z nowymi przepisami zda-

ła stosowny egzamin, lub też odpłatnie wymienić po-

siadaną już przez kogoś ważną kartę motorowerową

na prawo jazdy kategorii AM.

Wiele wątpliwości budzi sposób właściwego, zgod-

nego z literą prawa postępowania wydziałów komu-

nikacji obsługujących osoby poniżej 18. roku życia,

zgłaszające zgubienie ważnych kart motorowero-

wych.

Zdaniem ekspertów obowiązujące przepisy nie

regulują jednoznacznie tego rodzaju kwestii.

3.

Czy zasadne jest literalne podchodzenie do

przepisów ustawy o kierujących pojazdami w przed-

miotowej sprawie, które oznacza, iż osoby, które

zgubiły ważną kartę motorowerową, byłyby zobli-

gowane do odbycia szkolenia, a następnie zdania

egzaminu na prawo jazdy kategorii AM (zwrócić

należy przy tym uwagę na fakt, iż osoba, która za-

gubiła ważną kartę motorowerową, posiada nie-

zbędne uprawnienia, utraciła natomiast dokument

zaświadczający o ich posiadaniu)?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

(nr 15523)

do ministra skarbu państwa

w sprawie

wyższego wykształcenia osób

organizacyjnych zależnych od MSP

Szanowny Panie Ministrze!

4 listopada 2012 r.

„Puls Biznesu” ujawnił listę działaczy Platformy

Obywatelskiej, którzy znaleźli zatrudnienie w wielu

instytucjach państwowych, w tym spółkach i innych

podmiotach zależnych od Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa.

Publikacja „PB” dostępna jest pod adresem:

http://www.pb.pl/2841223,15705,lista-wstydu-plat-

formy-obywatelskiej.

1.

Które osoby wymienione w publikacji „Pulsu

Biznesu” – zatrudnione w spółkach i innych jednost-

kach organizacyjnych zależnych od ministerstwa

– mają wykształcenie wyższe?

2.

Jakie kierunki ukończyły poszczególne wymie-

nione osoby?

3.

Jaki jest ich obecny stopień naukowy?

4.

Na jakich uczelniach studiowały?

Z poważaniem

Posłowie Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

293

Interpelacja

(nr 15524)

do ministra zdrowia

w sprawie programu leczenia wirusowego

zapalenia wątroby typu B

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce na wiruso-

we zapalenie wątroby cierpi ok. 1,5% populacji (to

prawie 500 tys. obywateli), z czego większość chorych

nie jest świadoma swojego złego stanu zdrowia.

Z po-

wodu słabej profilaktyki wykrywania zakażeń ludzie

często dowiadują się o chorobie dopiero, kiedy jest już

znacznie rozwinięta.

Wirusowe zapalenie wątroby

przenosi się niezwykle łatwo, przy czym przez długi

pień przeciw WZW B nadal ogromne rzesze ludzi po-

zostają zupełnie bezbronne.

Przedstawiciele organizacji pomagających cho-

rym alarmują natomiast, że w Polsce pacjenci z WZW

B leczeni są niezgodnie ze światowymi standardami

i mają niezwykle ograniczony dostęp do skutecznych

metod leczenia.

Organizacje te twierdzą, że finanso-

wany przez Narodowy Fundusz Zdrowia program

leczenia chorych na WZW B zmusza lekarzy do sto-

sowania lamiwudyny – leku przestarzałego i niesku-

tecznego, który nie jest zalecany przez międzynaro-

dowe agencje ds. leków.

O zmiany tego programu

chorzy i lekarze bezskutecznie walczą od wielu lat.

Szanowny Panie Ministrze, mając na uwadze do-

bro moich wyborców, jak i całego społeczeństwa, pro-

szę o odniesienie się do problemu opisywanego prze-

ze mnie i podnoszonego przez chorych oraz odpo-

wiedź na następujące pytania:

Czy program leczenia WZW B, który finansuje

obecnie NFZ, został poddany ocenie ekspertów i spe-

cjalistów z dziedzin chorób wątroby i czy opinię na

temat jego kształtu wydała Agencja Oceny Techno-

logii Medycznych?

Czy Ministerstwo Zdrowia planuje w najbliższym

czasie dokonanie zmian w tym programie zgodnie

z postulatami pacjentów i lekarzy?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

Kościan, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15525)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie wyboru wójta

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 28f

nym w przypadku wygaśnięcia mandatu wójta przed

upływem kadencji do czasu objęcia obowiązków przez

nowo wybranego wójta funkcję tę pełni osoba wyzna-

czona przez prezesa Rady Ministrów.

W praktyce

zdarza się bardzo często, że do piastowania tej funk-

cji wyznaczone zostają osoby, które następnie biorą

udział w przedterminowych wyborach.

Bardzo często

wykonywanie zadań przez te osoby w dużym stopniu

nastawione jest na zbliżające się wybory i uzyskanie

w nich odpowiedniego wyniku.

Czas tych osób absor-

buje ponadto kampania wyborcza.

Czy w tej szcze-

gólnej sytuacji, wynikającej z przedwczesnego zakoń-

czenia kadencji urzędującego wójta, zasadnym jest,

aby potencjalni kandydaci w wyborach przedtermi-

nowych byli premiowani poprzez powierzenie im do

czasu wyborów obowiązków wójta?

Czy nie byłoby

zasadnym wprowadzenie regulacji zakazującej oso-

bie pełniącej czasowo obowiązki wójta startu w wy-

borach przedterminowych?

Ponadto wątpliwości natury legislacyjnej wzbu-

dza kwestia stosowania do takich osób przepisów

samorządowych.

Na jakiej podstawie powinien po-

wstawać stosunek pracy takich osób, bo przecież

a więc podstawą zatrudnienia występującą w przy-

padku wójta.

Ponadto czy od takich osób powinno

być wymagane spełnienie wymogów określonych dla

kierowniczego stanowiska urzędniczego w art. 6 ust. 4

ustawy o pracownikach samorządowych?

Uprzejmie proszę o ustosunkowanie się do powyż-

szych zagadnień i odpowiedź w niniejszej sprawie.

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Adamczak

(nr 15526)

do ministra

kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie zabytkowych budynków

w Ojcowskim Parku Narodowym

Szanowny Panie Ministrze!

Willa „Pod Berłem”

w Ojcowie jest jedną z najpiękniejszych w parku na-

rodowym.

Stoi przy znanym i uczęszczanym szlaku,

została zbudowana w 1885 r. i znajduje się w rejestrze

zabytków.

W styczniu dyrektor Ojcowskiego Parku

Narodowego złożył wniosek do ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego o wykreślenie budynku z reje-

stru zabytków.

Desperacki krok wynika z faktu, iż

Ojcowski Park Narodowy nie dysponuje pieniędzmi

na ratowanie zabytku.

Fatalny stan willi wyklucza

możliwość remontu i jedynym rozwiązaniem byłaby

294

tylko jej odbudowa, która wiąże się z kosztami prze-

kraczającymi możliwości Ojcowskiego Parku Naro-

dowego.

Zamiar wyburzenia obiektu wiąże się z za-

pewnieniem bezpieczeństwa osobom, które mogłyby

znaleźć się na szlaku w pobliżu tego budynku.

Tym-

czasem zagrożony obiekt jest jeszcze zamieszkały

przez jedną z miejscowych rodzin.

Obecnie Ojcowski

Park Narodowy prowadzi remonty w willach „Pod

Łokietkiem” i „Pod Kazimierzem”, gdzie znajduje się

siedziba parku.

Małopolski konserwator zabytków

stwierdza, iż istnieje jeszcze drugi budynek także

w dramatycznym stanie, którego czeka podobny los.

Jest to dom Jastrzębskich, jeden z najstarszych bu-

dynków w Ojcowie, który ma 180 lat.

Położony ma-

lowniczo przy głównej drodze prowadzącej przez Oj-

ców jest opuszczony, bardzo mocno zniszczony, a jego

dewastacja wciąż się pogłębia.

Przyczyniają się do

tego wody spływające po skale, do której przylega

jedna ze ścian domu.

To kolejny zabytek kultury, na

którego ratowanie brakuje pieniędzy i któremu za-

graża całkowita destrukcja.

Pytanie do Pana Ministra: Czy i jaka zdaniem

Pana Ministra istnieje szansa na uratowanie zabyt-

kowych budynków Ojcowskiego Parku Narodowego?

Z poważaniem

Posłowie Józef Lassota

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 15527)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

Szanowny Pani Ministrze!

W dniu 17 grudnia

2012 r.

Port Lotniczy Lublin rozpoczął działalność

operacyjną jako międzynarodowe lotnisko regional-

ne.

Lotnisko zostało wybudowane od podstaw, co jest

ewenementem w powojennej Polsce.

Budowa portu

pochłonęła prawie pół miliarda złotych, z czego

znaczna część pochodziła ze środków europejskich

z regionalnego programu operacyjnego.

Lotnisko zo-

stało certyfikowane przez Urząd Lotnictwa Cywilne-

go.

Pierwsze miesiące funkcjonowania lotniska po-

twierdziły, że była to inwestycja wyczekiwana i po-

trzebna – do końca lutego 2013 r.

Port Lotniczy Lub-

lin obsłużył ok. 30 tys. pasażerów.

W obliczu tych faktów uzasadniona wydaje się ko-

nieczność ustanowienia stałego przejścia graniczne-

go na terenie Portu Lotniczego Lublin w Świdniku.

Dzięki takiej decyzji możliwe stanie się spełnienie

planu biznesowego, który określony został na pozio-

mie obsłużenia 300 tys. pasażerów w ciągu pierwsze-

go roku funkcjonowania lotniska.

Obecnie w porcie funkcjonuje dodatkowe przejście

graniczne w godzinach od 6:00 do 20:00.

Reguluje to

rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych z dnia

lotniczych przejść granicznych.

Niestety nowe połą-

czenia rozkładowe, które obowiązywać będą od kwiet-

nia, przewidują loty poza ustawowymi godzinami

funkcjonowania dodatkowego przejścia granicznego.

Aktualnie wszystkie obsługiwane połączenia roz-

kładowe odbywają się na trasach do krajów spoza

Unii Europejskiej lub spoza strefy Schengen, co wy-

maga stałej obecności odpowiednio przedstawicieli

Staży Granicznej lub Służby Celnej.

Dodatkowo na-

leży wziąć pod uwagę plany linii lotniczych dotyczą-

ce rozwoju siatki połączeń rozkładowych oraz uru-

chomienie połączeń czarterowych w rejony wymaga-

jące stałej obecności Straży Granicznej i Służby Cel-

nej (głównie Egipt i Izrael).

Nie bez znaczenia jest też

fakt, że Port Lotniczy Lublin rejestruje wzrost lotów

typu general aviation, z którego duża część jest rea-

lizowana poza strefę Unii Europejskiej i Schengen,

głównie dla potrzeb biznesowych.

Od kwietnia br.

liczba tego typu lotów będzie również rosła.

Port Lotniczy Lublin jest w pełni gotowy na uru-

chomienie stałego przejścia granicznego.

Władze lot-

niska zapewniły wszelką pomoc zarówno Straży Gra-

nicznej, jak i Służbie Celnej, udostępniając stosowne

pomieszczenia w terminalu portu, niezbędne dla zor-

ganizowania stałego przejścia granicznego.

Zakupiły

także we własnym zakresie stosowne wyposażenie

niezbędne do funkcjonowania Straży Granicznej

i Służby Celnej.

W świetle powyższych argumentów pragnę zapy-

tać Pana Ministra o działania podjęte przez resort

w celu ustanowienia w Porcie Lotniczym Lublin sta-

łego przejścia granicznego.

Czy MSW popiera te sta-

rania?

Jeśli tak, to kiedy możemy spodziewać się ot-

warcia takiego przejścia?

Czy może to nastąpić do

dnia 1 kwietnia 2013 r.?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 15528)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie szans rozwoju

Pomorza Środkowego

Szanowna Pani Minister!

W zapytaniu, które

składałem 4 stycznia, starałem się zwrócić uwagę

Pani Minister na możliwość objęcia Szczecinka dzia-

295

łaniem programu „Promocji gospodarczej Polski

Wschodniej”.

Wydawało mi się, że dołączenie naszego

terenu do istniejącego programu jest zawsze łatwiej-

sze niż tworzenie nowego programu.

Tak, nowego

programu, ponieważ zapomniane Pomorze Środkowe

ma więcej problemów niż Polska Wschodnia.

Pozwolę sobie zwrócić uwagę, że istnieją w Polsce

rządowe programy ponadregionalne, oddziałujące na

kilka województw.

Wspieranie rozwoju wschodnich

obszarów, a pozostawienie popegeerowskich terenów

Środkowego Pomorza uważam za ogromną niespra-

wiedliwość.

Ponadto włączenie Szczecinka i okolic do

istniejącego już programu nie generowałoby dodat-

kowych kosztów.

W takim razie wprost pytam, czy

możliwe jest stworzenie programu rządowego dla Po-

morza Środkowego.

Według mnie rozwój tych ziem

nie może być li tylko oparty na RPO.

Zwracam uwa-

gę, że to z dokumentów rządowych wynika, że zarów-

no wschodnia część woj. zachodniopomorskiego, jak

i zachodnia część woj. pomorskiego oraz północna

część woj. wielkopolskiego mają takie same problemy

społeczne (depopulacja, bezrobocie itp.).

Właśnie

Szczecinek od lat 60. ubiegłego wieku został przez

planistów zauważony jako miasto, które musi oddzia-

ływać na kilka województw.

Stąd lokowanie zakła-

dów pracy jak: Płyty Wiórowe – obecnie Kornospan,

Polam – obecnie ELDA, Telzas, OSM – obecnie El-

milk, Koszalińskie Przedsiębiorstwo Przemysłu

Drzewnego.

Obecność Wojska Polskiego w tamtych

latach też miała ogromne znaczenie.

Działania te

wykonywano celowo, aby wpłynąć na rozwój Pomo-

rza Środkowego.

W odpowiedzi napisała Pani Minister, że mamy

możliwość korzystania z RPO i że organami koordy-

nującymi w tej sprawie są zarządy województw.

War-

to zauważyć, że stolica województwa zachodniopo-

morskiego oddalona jest od Szczecinka o prawie

200 km i jest z nim słabo skomunikowana.

Problemy

powiatu szczecineckiego z punktu widzenia Szczeci-

na są nieistotne, a środki z RPO zawsze będą w ogrom-

nej większości przekazywane na rozwój metropolital-

nej stolicy.

Program Polski Zachodniej skoncentro-

wany na Odrze oraz drodze krajowej nr 3 w żaden

sposób nie będzie oddziaływał na nasz teren.

Mam

wrażenie, że MRR także podchodzi do tego programu

z dystansem – prof. Komornicki podaje, że DK S3

poprawi komunikacyjność zaledwie o 0,7%

Podobnie jak zachodniopomorskie inne wojewódz-

twa regionu (pomorskie, wielkopolskie i kujawsko-

-pomorskie), postrzegane statystycznie jako całość,

wydają się dobrze prosperować.

Jest to oczywiście

zasługa dynamicznego rozwoju ich stolic.

Gdyby na-

tomiast na mapę spojrzeć bez administracyjnych gra-

nic wojewódzkich, wyłania się obszar, który powoli

ulega zapaści.

Jest to obszar, dla którego Szczecinek

jest punktem centralnym oraz miastem mającym

największy potencjał rozwojowy.

Rola oraz oddziały-

wanie Szczecinka może i powinno mieć charakter

ponadwojewódzki.

Podkreślam jeszcze raz, że szcze-

gólne położenie Szczecinka powoduje, że może stać

się on ośrodkiem rozwojowym dla obszaru obejmują-

cego województwa zachodniopomorskie, pomorskie,

wielkopolskie i kujawsko-pomorskie.

Taką koniecz-

ność widzę również z powodu bardzo dużej odległości

dzielących ten region od najbliższej metropolii (Szcze-

cin – 180 km, Poznań – 180 km, Bydgoszcz – 140 km,

Gdańsk – 200 km).

Szansą Szczecinka na prorozwo-

jowe oddziaływanie na region daje chociażby węzeł

kolejowy komunikujący miasto z otoczeniem w pięciu

kierunkach, w tym dwutorowy szlak kolejowy pomię-

dzy Szczecinem a Chojnicami i dalej do Kaliningradu

(notabene komunikacja pasażerska pomiędzy Szcze-

cinkiem a Chojnicami ma być zamknięta w tym roku

przez marszałka województwa pomorskiego).

Dlacze-

go nie widzimy naszej szansy w skomunikowaniu

Kaliningradu z Berlinem via Szczecin w kontekście

inwestycji Magny w Kaliningradzie?

Działanie w tej sprawie tylko z zarządem woj. za-

ponadwojewódzki teren, na który mógłby oddziały-

wać Szczecinek, co wymaga współpracy z władzami

czterech województw.

Dlatego widzę tu pole działa-

nia dla rządowego programu.

Czy widzi Pani Minister w związku z powyższym

szansę na objęcie Szczecinka oraz jego otoczenia ja-

kimś specjalnym programem rozwojowym, chociażby

programem promocji gospodarczej?

Czy to tak wiele?

Czy ministerstwo pracuje nad jakimiś programa-

mi, które dostrzegałyby problemy mniejszych miej-

scowości, mocno oddalonych od metropolii, jak rów-

nież byłych miast wojewódzkich, takich właśnie jak

Szczecinek, regionu, który ma problem z depopula-

cją, bezrobociem?

Czy naprawdę chodzi o to, że wszy-

scy mamy wyprowadzić się do Warszawy?

Nie mogę

infrastruktury wod.-kan., dróg, szkół, które będą tu

zamykane, będzie służył coraz mniejszej liczbie

mieszkańców (przede wszystkim emerytom) i będzie

coraz droższy w utrzymaniu (koszty utrzymania roz-

łożone na mniejszą liczbę mieszkańców).

Tymczasem

w Warszawie trzeba będzie budować coraz to nowe

przedszkola, szkoły itp.

Piszę o Warszawie, ponieważ

z koncepcji zagospodarowania kraju wynika, że to

tylko Warszawa jest dzisiaj głównym kierunkiem mi-

gracji obywateli.

A wystarczyłoby tylko zauważyć, że

ulokowanie kilku zakładów pracy może odwrócić to

zjawisko na Pomorzu Środkowym.

Dzisiaj takie in-

stytucje jak PAIiIZ, PARP są skoncentrowane na

Polsce Wschodniej, gdyż mają środki z MRR na dzia-

łania.

Na nasze tereny środków brak.

Nawet najnowsza długofalowa strategia rozwoju

kraju „Polska 2030”, która z założenia ma dostrzegać

problemy mniejszych miejscowości, wspomina o re-

gonie środkowopomorskim tylko w kontekście byłych

miast wojewódzkich.

Czy ministerstwo dostrzega

problemy terenów położonych pomiędzy Piłą, Kosza-

linem, Gorzowem Wielkopolski a Bydgoszczą?

Pozo-

stawienie tak dużego areału bez ośrodka stymulują-

cego rozwój spowoduje jego stopniowe wyludnianie

się i powolną zapaść.

Takim ośrodkiem z przyczyn

296

przytoczonych w poprzednim zapytaniu powinien

być Szczecinek.

z prośbą, aby rozpatrzyła Pani Minister możliwość

przyjazdu do Szczecinka.

Z poważaniem

Poseł Wiesław Suchowiejko

Szczecinek, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15529)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie

W ubiegłym roku w Polsce upadło 941 firm, wy-

nika z danych Monitora Sądowego i Gospodarczego.

28%.

Plasuje to nasz kraj na czwartym miejscu na

świecie pod względem przyrostu upadłości.

Pierwsze

należy do Portugalii, w której w 2012 r. ogłoszono

o 43% więcej upadłości niż rok wcześniej, drugie do

Brazylii – 32%, na trzecim ex aequo znalazły się Gre-

cja i Singapur – 30%.

Spółka Euler Hermes Collections z Grupy Allianz,

darczego, podała, że w lutym 2013 r. upadło kolejne

76 firm, tym samym pozbawiając pracy 4,5 tys. osób.

roku, tj. 147.

Porównując, w lutym 2012 r. upadło

79 firm, a w styczniu 2013 r. bankructwo ogłosiło

90 przedsiębiorstw.

Najwięcej upadłości w ciągu tego

czasu odnotowano w budownictwie i w przemyśle.

Pośród dziesięciu największych pod względem ob-

rotów upadłych w lutym br. firm aż 6 to przedsiębior-

stwa budowlane.

Źródła wskazują, że ich roczne ob-

roty kształtowały się na poziomie od 30 do 300 mln zł.

Równie poważnie wygląda sytuacja w sektorze prze-

mysłowym.

Upadłość ogłosił m.in. jeden z większych

producentów wyrobów metalowych (roczny obrót na

poziomie 340 mln zł).

Jak wskazują analitycy EH, to

w dużej części również efekt problemów w budow-

nictwie.

Duże kłopoty mają także dystrybutorzy wy-

robów stalowych.

Pod względem terytorialnym naj-

więcej dużych upadłości zanotowano w wojewódz-

twach śląskim i dolnośląskim.

Zsumowany obrót

firm wyniósł odpowiednio 470 i 350 mln zł.

Zagrożeniem dla polskich przedsiębiorstw jest

słabnący popyt wewnętrzny spowodowany wzrostem

bezrobocia oraz niską dynamiką płac, a także ogra-

niczenie inwestycji publicznych.

Wobec powyższego

niezbędne są zdecydowane działania ze strony rządu,

które pozwolą zahamować te masowe likwidacje

firm.

Trzeba też udzielić pomocy ludziom, którzy tra-

cą pracę w wyniku tej trudnej sytuacji rynkowej.

Biorąc po uwagę dramatyczną sytuację na pol-

skim rynku, zwracam się do Pana Premiera z zapy-

taniem:

1.

W jaki sposób rząd ma zamiar zareagować na

obecną sytuację na rynku?

I jak planuje ją załagodzić?

2.

Jak przedstawia się w tym zakresie sytuacja

w województwie małopolskim?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 15530)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie konieczności bezzwłocznych

zmian przepisów dotyczących

egzaminów na aplikacje

Podstawowym atutem prawnika powinno być

szybkie odnalezienie i zastosowanie właściwych prze-

pisów.

Jednak te kwalifikacje za zupełnie bezwartoś-

ciowe uznawane są przez autorów regulacji prawnych

dotyczących egzaminów wstępnych na aplikację

prawniczą.

Bazują oni na bezsensowności przymusu

opanowania przez adeptów prawniczych zawodów

obecnej „produkcji” legislacyjnej w Polsce oraz w UE

jest to wręcz niemożliwe.

Jak wynika z opinii ekspertów, żaden z tytular-

pamięciowo choćby jednej piątej części materiałów

wskazanych np. kandydatom na aplikację notarial-

ną.

Są to m.in. Kodeks postępowania cywilnego, Or-

dynacja podatkowa, ustawy o finansach publicznych,

Kodeks spółek handlowych, tekst skonsolidowanego

traktatu o Unii Europejskiej uwzględniający zmiany

wprowadzone traktatem z Lizbony, Kodeks cywilny,

Prawo bankowe, Kodeks postępowania administra-

cyjnego, ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych,

Kodeks pracy oraz ustawy o planowaniu i zagospo-

darowaniu przestrzennym.

A poza wymienionymi

aktami prawnymi znajdowało się w ministerialnym

wykazie 45 innych ustaw.

Absurdalność przymusu nauki przepisów na pa-

mięć polega także na tym, że żaden z sędziów, proku-

ratorów, adwokatów, radców prawnych czy notariuszy

nigdy nie znajduje się w sytuacji, kiedy zmuszony jest

sięgnięcia po jego treść, a całkowicie odmiennie trak-

tuje się kandydata na prawnika.

Należy podkreślić, że

przepisy ulegają nieustannym zmianom.

297

Z otrzymanych informacji wynika, że niespra-

wiedliwość przyjętego sposobu egzaminowania na

aplikacje jest udowodniona i uznana w piśmienni-

ctwie prawniczym.

Wskazuje na to również liczba

osób, które zdały egzamin np. na aplikację notarial-

ną w latach 2006–2010.

Najpierw było to tylko 4,5%,

w następnym roku aż 54,6%, w kolejnym tylko 25,3%.

W późniejszym roku zanotowano wzrost do 76,1% na

poczet ponadtrzykrotnego spadku w ostatnim roku

(21%).

Tak olbrzymie wahania są konsekwencją z roku

na rok odmienianego poziomu trudności pytań egza-

minacyjnych.

Stale zmieniany sposób egzaminowa-

nia łamie elementarne wymogi egzaminu sprawied-

liwego, a pretendenci mają poczucie krzywdy i nie-

równości.

Brak jakiejkolwiek możliwości odstępstwa od ram

egzaminu dla osób niepełnosprawnych, np. z ograni-

czeniem sprawności ręki czy dłoni, stanowi też jawne

pogwałcenie praw tych osób.

Problemu nie usuną

godne aprobaty, lecz szczątkowe propozycje zmian

przygotowywanych ostatnio w Ministerstwie Spra-

wiedliwości.

Egzamin, którego celem jest wybranie kandyda-

tów na aplikantów, powinien odbywać się na zasadzie

wykazania się umiejętnością odszukiwania właści-

wych przepisów oraz jej poprawną interpretacją.

Dla-

tego też ubiegający się powinni mieć dostęp do aktów

prawnych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej problem

dotyczący dziesiątek tysięcy przedstawicieli młodej

polskiej inteligencji, zwracam się do Pana Ministra

1.

Czy zostaną podjęte przez rząd odpowiednie

działania dotyczące zmiany przepisów, w szczególno-

ści egzaminów na aplikacje, z których wiele uznawa-

ne jest za niesprawiedliwe, niemoralne i sprzeczne

z Konstytucją RP?

2.

Od czego zależy poziom trudności egzaminu

w danym roku?

3.

Jaki cel ma obowiązek uczenia się tak wielu

przepisów prawa na pamięć?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 15531)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rekompensaty dla Zabużan

Prezesa w sprawie rekompensaty dla Zabużan za mie-

nie pozostawione poza obecnymi granicami RP.

mości poza obecnymi granicami RP określa wyso-

kość świadczenia pieniężnego na 20% wartości pozo-

stawionych nieruchomości.

Zabużanie czują się po-

krzywdzeni niesprawiedliwością, jaka ich spotkała.

Ustawa, która obecnie obowiązuje, co prawda przy-

znaje prawo do rekompensaty, ale drastycznie ogra-

nicza jej wysokość.

Ponadto podzieliła ona Zabużan

na lepszych i gorszych, ponieważ przed wejściem

w życie ustawy wypłacano rekompensaty równe

100% pozostawionego mienia.

Jak podkreślają zainteresowani, ograniczenie

prawa do odszkodowania narusza postanowienia

art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 ust. 1 i 2 kon-

stytucji poprzez nadmierne ograniczenie prawa do

kompensacji w wyniku arbitralnej ingerencji ustawo-

dawcy.

Wprowadzenie ograniczenia prawa do rekom-

pensaty do 20% wartości pozostawionego mienia jest

społecznie niesprawiedliwe, a przez to koliduje z in

fine art. 2 Konstytucji RP.

Należałoby też uwzględnić

fakt sześćdziesięcioletniego oczekiwania na realiza-

cję kompensacji przez tych Zabużan, którzy do tej

łu kompensacji.

Powyższa problematyka była przedmiotem

orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Czło-

wieka w Strasburgu m.in. w sprawie skargi Broniow-

ski przeciwko Polsce.

Trybunał, stwierdzając naru-

szenie prawa skarżącego do poszanowania jego włas-

ności, uznał, że wywodzi się ono z systemowego prob-

lemu związanego z nieprawidłowym funkcjonowa-

niem polskiego ustawodawstwa i praktyki, spowodo-

wanego zaniechaniem ustanowienia skutecznego

mechanizmu realizacji uprawnień Zabużan.

Trybu-

nał zgodził się, że głęboka reforma polityczna i eko-

nomiczna Polski w poprzednich latach, a także stan

finansów publicznych mogą uzasadnić ograniczenia

wymiaru odszkodowań za mienie zabużańskie.

Stwierdził jednak, ze skala tych ograniczeń stosowa-

nych przez wiele lat wobec skarżącego oraz tysięcy

innych Zabużan nie była uzasadniona w rozumieniu

art. 1 protokołu nr 1 do konwencji.

Zabużanie mają poczucie krzywdy i oczekują od

władz obecnej Rzeczypospolitej Polskiej jasnej i wy-

razistej polityki państwa w tej sprawie.

Proszę więc

1.

Jakie jest stanowisko obecnego rządu w sprawie

rekompensat dla obywateli za mienie pozostawione

poza granicami kraju?

2.

Czy zostanie podjęta inicjatywa ustawodawcza

mająca na celu wprowadzenie nowego rozwiązania

prawnego w zakresie wysokości rekompensaty?

wać debatę parlamentarną w przedmiotowej kwestii?

298

4.

Jaka jest generalnie skala roszczeń i zobowią-

zań finansowych państwa z tytułu mienia pozosta-

wionego poza granicami kraju?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 15532)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie regulacji prawnych,

w egzekwowaniu prawomocnego

wyroku sądu

Pragnę po raz kolejny odnieść się do sprawy bez-

karności skazanego J. R., tym razem w stosunku do

osoby pełniącej funkcję publiczną.

Prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego

w Nowym Sączu z dnia 9 października 2010 r. J. R.,

podający się za gorlickiego dziennikarza, zobowiąza-

ny został do przeproszenia radnej miejskiej i nauczy-

cielki za naruszenie jej dóbr osobistych.

Wyrok zobowiązał pozwanego do zamieszczenia

przeprosin m.in. na łamach jego portalu, oficjalnym

serwisie GKS Glinik Gorlice i TV Gorlickiej oraz

przez dwukrotne opublikowanie w „Gazecie Krakow-

skiej” i „Dzienniku Polskim” przeprosin o następu-

jącej treści: „Przepraszam A. N., radną miasta Gor-

lice, za bezpodstawne oskarżenie skierowane pod jej

adresem w wypowiedziach prasowych oraz opubliko-

wanym przeze mnie na kilku portalach oświadcze-

niu, któremu nadałem uwłaczający godność radnej

tytuł (...).

Przedstawiając nieprawdziwe informacje,

przyczyniłem się do naruszenia dobrego imienia pani

A. N., tym samym dyskredytując jej osobę w oczach

wyborców, a także godząc w nią jako nauczyciela

i wychowawcę.

Nieprawdą jest, że radna N. działała

na szkodę klubu piłkarskiego GKS Glinik, depcząc

jego dobre imię”.

Ponadto sąd nakazał pozwanemu

usunąć z jego portalu internetowego oświadczenie,

które szkaluje dobre imię pokrzywdzonej.

Niestety pokrzywdzona nie doczekała się sprosto-

wania, jak również przeprosin określonych w ww.

orzeczeniu.

W szczególności na uwagę zasługuje fakt,

że J. R. nie usunął z serwisu uwłaczającego godności

pokrzywdzonej tekstu, a usunięcie tego tekstu jest

zależne wyłącznie od woli administratora portalu,

finansowymi.

Po upływie wyznaczonego przez sąd okręgowy

terminu wykonania wyroku poszkodowana zwróciła

się do Sądu Rejonowego w Gorlicach o jego egzekucję.

Bezcelowe jednak okazały się ta i kolejne interwen-

cje, których scenariusz powtarzał się cyklicznie przez

ponad dwa lata.

Poszkodowana składała pozew,

oświadczała, że J. R. nie zrealizował postanowień

wyroku sądu, a prowadzący sprawę sędzia nakładał

kolejną grzywnę, której skazany J. R. nie płacił.

W końcu sąd zamienił grzywny na areszt, a po-

krzywdzona 6 lutego br. otrzymała od komornika

sądowego wezwania do uzupełnienia wniosku egze-

kucyjnego, poprzez uiszczenie wskazanych w nim

opłat i zaliczki.

Komornik za doprowadzenie i utrzy-

manie J. R. w areszcie trwającym 145 dni zażądał od

poszkodowanej łącznej kwoty 2263 zł.

Przykład obywatela, który ma być według aktów

normatywnych sponsorem wyroków sądowych, bez

wątpienia pokazuje, że nasze prawo nie chroni ofiary,

tylko winnego.

Jak trafnie zauważa jeden z portali

internetowych, to, co wydaje się absurdem, ma umo-

cowanie w przepisach prawa.

Prezes Sądu Rejonowego w Gorlicach w wywia-

dzie dla portalu, odnosząc się do sprawy z wniosku

gorlickiej radnej, mówi, że „w przypadku nieuiszcze-

nia opłaty przez wierzycielkę komornik zarządzi

zwrot wniosku, więc w rezultacie, jeśli wierzycielka

będzie chciała podjąć dalsze próby wykonania tego

orzeczenia sądu okręgowego, będzie musiała ponowić

wnioski egzekucyjne.

Sąd wyznaczy posiedzenie, na

które zostanie wezwany dłużnik, jeśli obowiązek nie

zostanie wykonany, to sąd nałoży grzywnę z zamia-

ną – na wypadek niezapłacenia – na areszt.

W przy-

padku gdy dłużnik nie wykona tego obowiązku ani

nie zapłaci grzywny, sąd zarządzi wykonanie aresztu

i ponownie wierzycielka zostanie wezwana do uisz-

czenia na ten cel zaliczki”.

Uchodzący za lokalnego przedsiębiorcę J. R. jest

osobą znaną w Gorlicach.

Prowadzi m.in. portal in-

formacyjny oraz telewizję internetową.

Pomimo że

ciążą na nim wyroki sądowe za oszustwa, uznawany

jest przez niektóre władze samorządowe w powiecie

gorlickim za dziennikarza, czego dowodem są prze-

prowadzane na potrzeby portalu i telewizji wywiady

z najważniejszymi przedstawicielami miejscowych

władz, co stoi też w sprzeczności z zapisami prawa

prasowego.

Ponadto, jak już informowałam w moich

wcześniejszych interpelacjach, wobec J. R. prowadzo-

na jest od lat nieskuteczna egzekucja jego długów.

Mając na uwadze powyższą sytuację, zwracam się

1.

Dlaczego wymiar sprawiedliwości w Polsce jest

tak słaby?

2.

Czy jest nadzieja, że poza wymianą pism w spra-

wach J. R. z Gorlic zostaną podjęte jakieś działania,

które pozwolą uwierzyć, że polski wymiar sprawied-

liwości potrafi wyegzekwować prawomocne wyroki?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

299

Interpelacja

(nr 15533)

do ministra gospodarki

w sprawie

pomocy rządowej dla polskich firm

Szanowny Panie Premierze!

Sytuacja w polskiej

gospodarce jest więcej niż niepokojąca.

Coraz więk-

sza liczba przedsiębiorstw upada, gdyż ich właścicie-

są w stanie utrzymać swoich pracowników.

Polacy

nie wytrzymują konkurencji zagranicznej, która

przejmuje i wykupuje polskie zakłady.

Podkarpacie to jeden z regionów, w którym sytu-

acja na rynku pracy jest szczególnie zła.

Wiele firm

upadło poprzez niewypłacalność inwestycji związa-

nych z budową dróg.

Upadają nawet duże zakłady,

które, mogłoby się wydawać, znajdują się w dobrej

sytuacji rynkowej.

Tak stało się z podłańcuckim

Transsystemem.

22 sierpnia 2012 r.

Sąd Rejonowy

w Rzeszowie ogłosił upadłość likwidacyjną spółki.

Spółki, która jest producentem linii technologicznych

przede wszystkim dla branży motoryzacyjnej.

Spółki,

która realizowała kontrakty dla Porsche i Volkswa-

gena, której klientami były IKEA i Airbus.

W wyni-

ku ogłoszenia upadłości i wejścia na teren firmy syn-

dyka do chwili obecnej w Powiatowym Urzędzie Pra-

cy w Łańcucie zostało zarejestrowanych 119 osób

bezrobotnych, natomiast kolejne kilkaset jest zagro-

żonych zwolnieniem.

Spośród dotychczasowo zwol-

nionych 52 osoby otrzymały wypowiedzenie z przy-

które posiadały umowy na czas nieokreślony.

Po ogło-

szeniu upadłości otrzymały wypowiedzenia umów

o pracę.

Pozostałe osoby zostały zarejestrowane po

wygaśnięciu umów zawartych na czas określony.

Wśród zarejestrowanych 20 osób nie uzyskało

prawa do zasiłku dla bezrobotnych, 10 osób pobiera

zasiłek przez 12 miesięcy, a pozostałe 89 ma prawo

do 6-miesięcznego okresu pobierania zasiłku.

Osoby

zarejestrowane legitymują się uprawnieniami w za-

wodach: spawacz, monter konstrukcji stalowych,

operator suwnic, planista, ekonomista.

Chcąc się rozwijać, Polska musi promować i wspie-

rać rodzimą gospodarkę i rodzime firmy.

Rząd obie-

cał pomoc dla fabryki Fiata Auto Poland, która rów-

nież w wyniku problemów finansowych zwalnia ko-

lejnych pracowników.

W moim przekonaniu niezbęd-

ny jest program pomocy również dla innych polskich

firm będących w trudnej sytuacji i zagrożonych upad-

łością.

Brak pomocy ze strony państwa może doprowa-

dzić do osłabienia Polski i przejęcia gospodarki przez

firmy zagraniczne, które podatki zapłacą poza Polską

i których zyski trafią do zagranicznych kieszeni.

W moim przekonaniu, jeżeli w krótkim czasie nie

zostanie stworzony odpowiedni program, który po-

magałby przedsiębiorstwom zagrożonym upadłością

przetrwać najtrudniejszy czas i wspomóc w utrzyma-

niu się na rynku, Polska nie będzie w stanie utrzy-

mać rodzimej gospodarki i zostaniemy tylko i wyłącz-

nie tanią siła roboczą zagranicznych koncernów.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

1.

Jak polski rząd ma zamiar wspierać polskie za-

kłady, w jaki sposób zamierza chronić polską gospo-

darkę, aby nie dopuścić do jej całkowitego przejęcia

przez zagraniczne koncerny?

pomoc rządu dla podłańcuckiego Transsystemu?

3.

W jaki sposób rząd chce zmniejszać istniejące

bezrobocie i zapobiegać masowej emigracji ludzi mło-

dych, wykształconych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Gołojuch

Łańcut, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15534)

do ministra spraw zagranicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Z wielkim niepokojem

przyjmuję informacje dotyczące decyzji wstrzymania

finansowania TVP Polonia przez Ministerstwo

Spraw Zagranicznych.

Postępowanie ministerstwa

w tej sprawie jest dla mnie niejasne i niekonsekwen-

tne, a w istocie, szkodliwe dla realizacji zadania

utrzymywania łączności z Polakami za granicą, prze-

kazywania im wiedzy o współczesnej sytuacji spo-

łecznej, kulturalnej i politycznej w rodzimym kraju

oraz informacji o nich samych – ambasadorach pol-

skości na całym świecie.

W budżecie MSZ na rok 2013 w dziale 921 znaj-

duje się pozycja: Działalność radiowa i telewizyjna,

w której zaplanowano sumę 21 815 000 zł, a w ra-

mach pozostałej działalności w dziale: Kultura i dzie-

dzictwo narodowe 10 429 000 zł.

Według informacji

podanych na posiedzeniu senackiej Komisji Spraw

5 marca br. w punkcie: Informacja Zarządu TVP SA

na temat sytuacji finansowej TVP Polonia MSZ pla-

nuje wsparcie działalności TVP Polonia sumą 2 mln zł

wobec wcześniej planowanej i zapisanej w budżecie

sumy ponad 11 mln na ten cel.

Przedstawiciel MSZ

nie był w stanie na wspomnianym posiedzeniu sena-

ckiej komisji przekazać informacji, z czego wynika

zmniejszenie dofinansowania, co MSZ planuje reali-

zować za pozostałą sumę ponad 9 mln i w ramach

jakich procedur je wydatkować.

300

Nie padła także odpowiedź na pytanie fundamen-

talne, mianowicie, dlaczego finansowanie działalno-

ści telewizji Biełsat zostało utrzymane na poziomie

17 mln zł, kiedy jej jedynym celem jest wspieranie

białoruskiej opozycji (nie budzi on zresztą żadnych

kontrowersji z mojej strony), a finansowanie stacji

kierowanej do wielu rodaków za granicą, którzy nie

mają dostępu do telewizji satelitarnej ani Internetu,

stacji, która jest dla nich jedynym źródłem informa-

cji o rodzimym kraju i jedynym sposobem łączności

z językiem polskim i polską kulturą, od lat jest pro-

porcjonalnie niższe, a w obecnej chwili zostaje zmniej-

szone do sumy, która oznacza w praktyce konieczność

likwidacji tej anteny.

Zaznaczam, że nie kwestionuję

finansowania telewizji Biełsat, lecz nieakceptowana

jest ze względu na polską rację stanu dysproporcja

pomiędzy wspieraniem obu stacji.

1.

Dlaczego MSZ odmawia finansowania TVP Po-

lonia?

Jakie merytoryczne przesłanki za tym stoją?

Dane dotyczące TVP Polonia podawane przez MSZ

zostały negatywnie zweryfikowane przez profesjonal-

ne analizy, przedstawione na posiedzeniu senackiej

komisji.

Czy MSZ prowadził wcześniej dialog z TVP

Polonia na temat lepszej realizacji misji utrzymywa-

nia łączności z Polakami za granicą?

Czy minister-

stwo przedstawiało konkretne propozycje stacji tele-

wizyjnej przez minione miesiące i lata?

2.

Na co konkretnie ma być przeznaczona suma

ponad 9 mln zł?

Czy ma trafić do telewizji prywat-

nych?

Co MSZ ma zamiar finansować w sferze tele-

wizji, czego nie oferuje wyspecjalizowana telewizja

publiczna?

3.

Czy MSZ dostrzega dokonania, doświadczenie,

siłę marki, a przede wszystkim dzisiejszy potencjał

merytoryczny i techniczny, uatrakcyjnienie oferowa-

nego programu TVP Polonia?

Czy uwzględnia głosy

protestu płynące od Polaków z zagranicy (m.in. od

Polonii z Litwy), akcentujące znaczenie TVP Polonia

dla ich kontaktu z polskością?

Czy bierze Pan uwagę

opinie Rady Programowej TVP Polonia, pluralistycz-

nego ciała reprezentującego różne grupy polityczne

i społeczne, krytycznie oceniającego postępowanie

MSZ wobec TVP Polonia?

4.

W kontekście braku sprecyzowanych planów

wydatkowania sumy przeznaczonej na wsparcie TVP

Polonia oraz niejasnych uwag do działalności stacji,

która oceniana jest pozytywnie wśród odbiorców,

a także ze względu na tragiczną sytuację finansową

telewizji publicznej postuluję, by w tym roku MSZ

przekazał pełną, planowaną sumę na wsparcie TVP

Polonia i przystąpił jednocześnie do rozmów z kie-

rownictwem stacji na temat uwag i postulatów mini-

sterstwa, jeśli takowe są sprecyzowane i oparte na

wiarygodnych analizach.

Mam nadzieję, że MSZ po-

dejmie decyzję w tej sprawie jak najszybciej.

z apelem, by nie generował Pan szkodliwego, niezro-

zumiałego konfliktu wokół TVP Polonia, telewizji

bardzo ważnej dla Polaków za granicą, by nie przy-

czyniał się Pan do likwidacji stacji, która ma swój

potencjał i wiedzę, którą łatwo zniszczyć, lecz trudno

będzie zastąpić czymś równorzędnie profesjonalnym.

Internet nie objął jeszcze całego globu i nie jest pew-

ne, czy w istocie zastąpi telewizję (tak jak radio nie

zastąpiło gazet, a telewizja – radia).

Niech Pan do-

strzeże znaczenie, jakie ma TVP Polonia dla Polaków

za granicą, za których los, jako członek Rady Mini-

strów, jest Pan odpowiedzialny.

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Napieralski

Szczeci0n, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15535)

do ministra finansów

w sprawie wprowadzenia regulacji prawnych

zachęcających samorządy do przyjmowania

Szanowny Panie Premierze!

Poza granicami na-

szego kraju, na terenach byłych republik Związku

Sowieckiego wciąż żyją tysiące rodaków, z których

duża część deklaruje chęć powrotu do Polski.

Dotyczy

to szczególnie Kazachstanu, gdzie kilkanaście tysię-

cy Polaków pragnie wrócić do kraju.

Z pomocą im

przychodzą samorządy, organizacje społeczne, setki

ludzi dobrej woli.

Istnieje odpowiednie prawo, ustawa

o repatriacji, które wymaga jednak zmiany, aby z su-

chych zapisów stworzyć prawo rzeczywiście przyja-

daleko od ojczyzny.

Jednym z wymogów jest zapewnienie osobie repa-

triowanej miejsca pracy i mieszkania.

Już te przepi-

sy sprawiają, że niewiele samorządów jest w stanie

spełnić te warunki.

Jednak dzięki ofiarności sponso-

rów rodziny repatriowane z Kazachstanu mają za-

pewniony dach nad głową w postaci darowanych

mieszkań.

Niestety, zanim wymarzony dom stanie

się ich własnością, muszą zapłacić podatek VAT od

wartości mieszkania.

Kwoty te są niebagatelne i ro-

dziny wracające do kraju po prostu ich nie posiadają.

Jestem przekonany, że nam wszystkim zależy,

aby jak najwięcej naszych rodaków deklarujących

chęć powrotu do Polski, po dziesiątkach lat prześla-

dowań, mogło spełnić swoje marzenie.

Naszym obo-

wiązkiem jest stworzenie takich warunków praw-

nych i finansowych, aby repatriacja przebiegała

sprawnie, a każdy przybywający rodak miał podsta-

wy do godnego życia w swojej ojczyźnie.

o odpowiedź:

301

1.

Czy Ministerstwo Finansów przewiduje wpro-

wadzenie regulacji prawnych zachęcających samo-

rządy do przyjmowania repatriantów z terenów by-

łego Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich?

2.

Czy są możliwe zmiany prawne zwalniające re-

patriantów z płacenia podatku VAT od wartości da-

rowanego mieszkania?

Z poważaniem

Poseł Jan Dziedziczak

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 15536)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

wobec konstytucyjnego prawa uczonych

badań naukowych

interpelację w sprawie stanowiska ministerstwa wo-

bec konstytucyjnego prawa uczonych do wolności sło-

wa i swobody prowadzenia badań naukowych.

Na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa

Wyższego znajduje się tekst autorstwa Pani Minister

Barbary Kudryckiej, w którym haniebne czyny takie

jak plagiat i nepotyzm zestawione zostały z prawem

pracownika naukowego do wolności badań nauko-

wych.

W tekście z 24 stycznia 2013 r. można przeczy-

tać: nie mniej ciężkim przewinieniem jest choćby

Poprzez interpelację pragniemy przypomnieć

Pani Minister o fundamentalnej dla nauki tezie, we-

dle której wartościowanie w nauce jest nieuchronne

i stoi u podstaw każdej aktywności poznawczej.

Czy stanowisko zawarte na stronie ministerstwa

jest stanowiskiem ministerstwa?

Czy ma Pani świadomość tego, że Pani oświadcze-

nie narusza konstytucyjne prawo uczonych do wol-

ności słowa i swobody prowadzenia badań nauko-

wych, narzucając jeden obowiązujący model prawdy?

Posłowie Włodzimierz Bernacki

i Ryszard Terlecki

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 15537)

do prezesa Rady Ministrów

1.

Czy na mocy uchylonej ustawy wydawano de-

cyzje administracyjne – ile i w jakich sprawach?

Jakie

konsekwencje wynikają z orzeczenia Trybunału Kon-

stytucyjnego dla inwestorów zaangażowanych w re-

alizację inwestycji realizowanych na podstawie uchy-

lonej ustawy?

cyzje dotyczące wywłaszczenia nieruchomości?

3.

Jakie koszty wynikają z uchylenia ww. ustawy

i przez kogo będą one ponoszone?

4.

Jakie inne przewidywane konsekwencje wynik-

ną z uchylenia ww. ustawy?

Poseł Jerzy Szmit

oraz grupa posłów

(nr 15538)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie redukcji zatrudnienia

Szanowny Panie Ministrze!

Poczta Polska SA jest

pocztowym operatorem publicznym ustawowo zobo-

wiązanym do świadczenia tzw. powszechnych usług

pocztowych.

Zgodnie z ustawą Prawo pocztowe, któ-

Polska będzie świadczyć usługi powszechne przez

pierwsze trzy lata.

W związku z powyższym Poczta

Polska SA ma obowiązek utrzymywać określoną

85 km

2

terenów wiejskich), a także przestrzegać usta-

lonych minimalnych standardów jakościowych.

Poczta Polska SA jest w trakcie realizacji przyję-

tej strategii, która zakłada zmniejszenie zatrudnie-

nia o 12 tys. etatów w latach 2012–2015.

Plan reduk-

cji zatrudnienia na 2013 r. w podstawowej jednostce

organizacyjnej świadczącej powszechne usługi pocz-

towe na terenie województwa lubelskiego, tj. w Re-

302

gionie Sieci w Lublinie, zakłada redukcję zatrudnie-

nia, w stosunku do roku 2012, o 297,93 etatów (266

etatów średniorocznie), tj. o 7,6%.

1.

Czy redukcja zatrudnienia będzie miała wpływ

na dostępność usług pocztowych oraz liczbę placówek

pocztowych na terenie województwa lubelskiego?

zgodna z przepisami?

3.

Czy w związku z redukcją zatrudnienia godziny

pracy placówek pocztowych zostaną skrócone?

4.

Czy skala zakładanej redukcji zatrudnienia nie

będzie miała negatywnego wpływu na jakość, w tym

terminowość, powszechnych usług pocztowych?

5.

Ile placówek pocztowych na terenie wojewódz-

twa lubelskiego na obszarach wiejskich jest czynnych

6.

Czy zasadna jest redukcja zatrudnienia w przy-

padku odnotowanego zysku w wysokości ok. 160 mln zł

w 2011 r. i prognozowanego zysku w tej samej wyso-

kości w 2012 r., gdy wolumen usług wzrasta?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Grad

Tomaszów Lubelski, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15539)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie strategii zakupowej i planowanej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ostatnimi

publikacjami prasowymi jeszcze miesiąc temu przed-

stawiciele rządu Platformy Obywatelskiej i Polskiego

Stronnictwa Ludowego deklarowali, że przyszłość

Huty Stalowa Wola (HSW) jest przesądzona, a zakład

już w przyszłym roku zostanie włączony do Grupy

Bumar, która będzie chciała docelowo przekształcić

się w holding zbrojeniowy.

W połowie października br. wniosek w tej sprawie

został przyjęty i zarekomendowany do akceptacji Ra-

dzie Ministrów.

Jednak niespodziewanie premier Do-

nald Tusk stwierdził, że koncepcja przejęcia HSW

przez Bumar wymaga ponownej analizy.

kietem 30% akcji HSW SA, zajmującej się produkcją

ciężkiego wojskowego uzbrojenia oraz ciężkiego

sprzętu budowlanego, może zostać prywatna spółka

WB Electronics, specjalizująca się w nowych techno-

logiach, mająca siedzibę w Ożarowie Mazowieckim

i od lat współpracująca z HSW SA przy realizacji

zbrojeniowych kontraktów.

Wstępną ofertę spółka ta

skierowała do Zarządu HSW SA oraz do Minister-

stwa Skarbu Państwa.

Spółka nie ujawnia oficjalnie szczegółów oferty.

Przedstawiciele spółki WB Electronics informują na

łamach prasy równocześnie, iż spółka jest przygoto-

wana organizacyjnie i finansowo do sfinalizowania

propozycji złożonej w Ministerstwie Skarbu Państwa.

Przed złożeniem propozycji przeprowadzono bowiem

konsultacje z instytucjami finansowymi co do możli-

wości uzyskania odpowiednich narzędzi finansowych

gwarantujących wywiązanie się z transakcji.

Ministra o przekazanie następujących informacji:

1.

Czy działania prywatyzacyjne związane z dal-

stwa Wewnętrznego?

nych i podległych mu szefów służb cywilnych: Cen-

tralnego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Bezpie-

czeństwa Wewnętrznego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

w sprawie strategii zakupowej i planowanej

303

towana organizacyjnie i finansowo do sfinalizowa-

nia propozycji złożonej w Ministerstwie Skarbu

dzono bowiem konsultacje z instytucjami finanso-

wymi co do możliwości uzyskania odpowiednich

narzędzi finansowych gwarantujących wywiązanie

1.

Jakie jest stanowisko ministra gospodarki co

do celowości gospodarczo-finansowej dokonywania

spółki WB Electronics?

darki co do cywilnej i wojskowej oferty produkcyjnej

Kontrwywiadu Wojskowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

do ministra skarbu państwa

w sprawie strategii zakupowej i planowanej

tu budowlanego, może zostać prywatna spółka WB

niowych kontraktów.

Wstępną ofertę spółka ta skie-

rowała do Zarządu HSW SA oraz do Ministerstwa

Skarbu Państwa.

304

szefów służb cywilnych i wojskowych specjalnych:

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

do ministra obrony narodowej

w sprawie strategii zakupowej i planowanej

wej co do celowości gospodarczo-finansowej dokony-

wania dalszych zmian struktury własnościowej HSW

cesie spółki WB Electronics?

Narodowej oraz Sztab Generalny WP co do cywilnej

sze 5 i 10 lat?

pracy dla Skarbu Państwa w ocenie ministra obro-

ny narodowej i podległych mu szefów służb wojsko-

wych specjalnych, Służby Kontrwywiadu Wojsko-

wego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

305

Interpelacja

(nr 15540)

do ministra spraw wewnętrznych

podejmowanych przez Biuro Ochrony Rządu

Ochrony Rządu (BOR) w celu zapewnienia ochrony,

ta w szczególności rozpoznaje i analizuje potencjalne

zagrożenia oraz zapobiega powstawaniu zagrożeń.

kresie swoich zadań BOR m.in. podejmuje działania

ustawy o BOR w zakresie działań, o których mowa

stępstw przeciwko osobom ochranianym oraz ujaw-

wiska mogące mieć związek z zagrożeniem osób

dzeń objętych ochroną.

Analiza tych przepisów oraz uprawnień BOR do

korzystania podczas realizacji zadań z pomocy oso-

bowych źródeł informacji jednoznacznie wskazuje, iż

cjalną, której działalność powinna być objęta szcze-

gólnym nadzorem m.in. sprawozdawczym sejmowej

Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Wątpliwość budzi również fakt, czy w ramach po-

dejmowanych ww. zadań BOR jest uprawnione do

realizowania czynności operacyjno-rozpoznawczych,

w tym do kontroli operacyjnej, na stosowanie której

powinno być udzielane stosowne zezwolenie organów

prokuratury oraz sądu.

Ministra o przekazanie mi następujących szczegóło-

wych informacji:

1.

Czy i w jakim zakresie zdaniem Pana Ministra

funkcjonowanie BOR jako de facto służby specjalnej

– posiadającej uprawnienia do niejawnego działania,

polegającego na stosowaniu czynności operacyjno-

-rozpoznawczych i kontroli operacyjnej – powinno

być objęte wzmożoną kontrolą parlamentarną oraz

sądowo-prokuratorską?

2.

Na czym de facto polegają wskazane w ustawie

o BOR działania profilaktyczne oraz w jaki sposób

sprawowany jest przez Pana Ministra nadzór i kon-

trola nad działalnością profilaktyczną BOR?

3.

Ile i jakich tematycznie kontroli w BOR zrea-

lizowała komórka kontroli wewnętrznej MSW w la-

tach 2012, 2011 oraz 2010 oraz jakie były ich wyni-

ki (efekty)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 15541)

do ministra obrony narodowej

w sprawie zapewnienia opieki psychologicznej

do kraju z misji w państwach,

gdzie prowadzone są działania wojenne

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc pod uwagę wy-

nikające z warunków służby poza granicami kraju

ryzyko wystąpienia negatywnych i długofalowych

konsekwencji, szczególnie w obszarze kondycji psy-

chicznej żołnierzy, bezwzględnym obowiązkiem or-

ganów państwa powinna być pomoc psychologiczna

dla żołnierzy mających pełnić służbę lub tych, którzy

zakończyli służbę poza granicami państwa na tere-

nach, gdzie prowadzone są działania wojenne.

Również w trakcie służby w polskich kontyngen-

tach wojskowych żołnierzom w nich służącym powin-

na być zapewniona osłona psychologiczna realizowa-

na przez psychologów służących i pracujących w kom-

ponentach kontyngentów.

Po zakończeniu służby poza granicami państwa

powinni mieć – a często tak nie jest, jak pokazują

niestety przykłady wskazywane przez media – za-

pewnioną opiekę psychologiczną ze strony psycholo-

gów pracujących w jednostkach wojskowych, również

po przejęciu tych żołnierzy do służby cywilnej.

We

współpracy z personelem medycznym jednostki, do-

wódcą jednostki i dowódcami niższych szczebli, ofi-

cerami pionu wychowawczego oraz kapelanem powi-

nien zostać stworzony system monitoringu kondycji

psychicznej osób posiadających status żołnierzy, jak

i osób, które odeszły ze służby wojskowej.

1.

Jakie działania podejmują lub zamierzają pod-

jąć służby podległe ministrowi obrony narodowej ce-

lem zapewnienia stałej opieki medyczno-rehabilita-

cyjnej, psychologicznej i potraumatycznej żołnierzom

polskich Sił Zbrojnych, którzy zamierzają, pełnią lub

zakończyli służbę poza granicami kraju na terenach

prowadzenia działań wojennych, oraz osobom, które

odeszły już ze służby wojskowej?

2.

Jak wyglądała w 2012 r. i jak ma wyglądać

w 2013 r. kwestia zapewnienia zaplecza osobowo-lo-

gistycznego, organizacyjnego i finansowego prowa-

dzonych w powyższym zakresie działań w jednost-

kach podległych i nadzorowanych przez ministra

obrony narodowej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

306

Interpelacja

(nr 15541)

do ministra zdrowia

winna być zapewniona osłona psychologiczna reali-

zowana przez psychologów służących i pracujących

w komponentach kontyngentów.

nienia stałej opieki medyczno-rehabilitacyjnej, psy-

chologicznej i potraumatycznej żołnierzom polskich

czyli służbę poza granicami kraju na terenach pro-

wadzenia działań wojennych, oraz osobom, które

zdrowia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 15542)

do ministra gospodarki

w sprawie

zasadności wprowadzenia

korupcyjnym w Ministerstwie Gospodarki

Szanowny Panie Ministrze!

W podległym Panu

resorcie wprowadzono zintegrowany system zarzą-

dzania ISO oraz system przeciwdziałania zagroże-

niom korupcyjnym, w związku z tym, że urzędy nie-

których miast zrezygnowały z tych systemów ze

względu na duże koszty i słabe efekty, jakie mogą one

1.

Czy w urzędach, w których wprowadzono po-

wyższe systemy, zatrudnia się pracowników mają-

cych w swoim zakresie tylko prowadzenie spraw

związanych z ZSZ ISO i SPZK?

2.

Jeżeli tak, to ile każdy z urzędów zatrudnia

takich osób oraz ile wydał środków publicznych na

zatrudnienie tych osób w kolejnych latach z podzia-

łem na wynagrodzenie zasadnicze oraz nagrody?

3.

Ile środków publicznych wydano w kolejnych

latach na umowy z podmiotami zewnętrznymi, któ-

rych przedmiotem działania były działania związane

z ZSZ ISO i SPZK?

4.

Jakie konkretne korzyści przynosi urzędom po-

siadanie certyfikacji ISO?

5.

Czy zdaniem Pana Ministra zasadne jest wy-

datkowanie środków publicznych w dobie kryzysu na

utrzymywanie tych systemów?

6.

Uprzejmie proszę o przedstawienie stanowiska

Pana Ministra, czy dla prawidłowego funkcjonowa-

nia urzędu nie jest wystarczające przestrzeganie obo-

wiązujących przepisów prawa oraz opracowanie do-

brych regulaminów wewnętrznych i zarządzeń, do

czego zobowiązany jest każdy urząd, a konieczne jest

wydawanie dodatkowych środków publicznych na

utrzymywanie systemów zarządzania, jak to ma

miejsce w kierowanych przez Pana urzędach.

7.

Czy była analizowana możliwość odstąpienia

od utrzymywania tych systemów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

307

Interpelacja

(nr 15543)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

wprowadzenia zintegrowanego systemu

Szanowny Panie Ministrze!

W podległym Panu

1.

Czy w placówkach podległych Ministerstwu

Sprawiedliwości, w których wprowadzono powyższe

systemy, zatrudnia się pracowników mających w swo-

im zakresie tylko prowadzenie spraw związanych

sce w kierowanych przez Pana urzędach.

(nr 15544)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Występując w imieniu

radnych gminy Skomlin, którzy nie zgadzają się

Nr 152, poz. 897), zwracam się do Pana Ministra

Zdaniem radnych szczególne obawy budzi zapis

w ustawie dotyczący zakresu narzucenia systemu od-

bioru i gospodarowania odpadami.

Zgodnie z nim gmi-

ny nie mają możliwości utrzymania dotychczasowych

składowisk odpadów, które nie zostały zakwalifikowa-

ne jako instalacje regionalne.

Gminy poniosły znaczne

koszty na budowę swoich składowisk odpadów, któ-

rych pozwolenie zintegrowane nie straciło ważności,

a procent zapełnienia pozwoliłby na ich funkcjonowa-

nie przez najbliższe kilka lat.

Problem ten dotyczy

również gminy Skomlin, która jest właścicielem do-

brze funkcjonującego składowiska odpadów, na któ-

rym jest prowadzona również selekcja odpadów.

Po-

zwolenie zintegrowane nie straciło ważności, a pro-

cent zapełnienia ich składowiska pozwoliłby na jego

funkcjonowanie przez najbliższe trzy lata.

Radni pod-

kreślają, iż likwidacja składowisk niesie ze sobą rów-

nież skutki społeczne związane z likwidacją miejsc

pracy.

Zapis ten przekreśla dorobek zarówno material-

ny, jak i organizacyjny w tym zakresie i stawia w po-

zycji uprzywilejowanej duże przedsiębiorstwa.

Sprzeciw budzi także zapis ww. ustawy, który zo-

bowiązuje gminy do wyłonienia w drodze przetargu

podmiotów odpowiedzialnych za odbieranie odpadów

komunalnych.

Tymczasem w wielu gminach obowią-

zek ten dotychczas spoczywał na zakładach komu-

nalnych lub spółkach komunalnych, które były włas-

nością gmin.

Zgodnie z prawem wspólnotowym wy-

konywanie obowiązków gminy przez ww. podmioty

może być traktowane jako usługi w ogólnym interesie

gospodarczym i nie prowadzi do naruszenia zasad

wolnej konkurencji.

Zagadnienia z tym związane zo-

stały również poruszone w wytycznych Ministerstwa

Rozwoju Regionalnego w zakresie reguł dofinanso-

wania z programów operacyjnych podmiotów reali-

zujących obowiązek świadczenia usług publicznych

rytorialnego w gospodarce odpadami.

W związku z powyższymi okolicznościami chciał-

bym zadać następujące pytania:

1.

Dlaczego w nowelizacji nie uwzględniono moż-

liwości bezprzetargowego przekazywania funkcji wy-

nikających z ww. ustawy podmiotom całkowicie kon-

trolowanym przez samorządy?

308

2.

Czy jest możliwość zmiany obowiązującego po-

rządku prawnego, tak aby składowiska należące do

gmin funkcjonowały do momentu ich całkowitego

wypełnienia, czy też wygaśnięcia zintegrowanego

pozwolenia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Biernat

Pabianice, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15545)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie żołnierzy Armii Krajowej

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 13 grudnia

2012 r.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej podjął uchwa-

poz. 1027, z późn. zm.).

Zmiany projektu obejmują w szczególności żołnie-

rzy zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrud-

nionych w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakła-

dach uranu i batalionach budowlanych.

Powyższe

zmiany nie dotyczą żołnierzy Armii Krajowej.

Należy podkreślić, iż żyjący żołnierze Armii Kra-

jowej mają niskie emerytury, a będąc w podeszłym

wieku, nie mogą w pełni własnych sił walczyć o swo-

je przywileje.

Ciężkie warunki materialne nie rekompensują

krzywd doznanych po przebytych prześladowaniach,

więzieniach i aresztach.

Tym bardziej zasadne wy-

daje się nadanie uprawnień do bezpłatnego zaopa-

trzenia w leki o kategorii dostępności Rp i Rpz oraz

środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywie-

niowego objęte decyzją o refundacji.

1.

Jakie są realne szanse, aby proponowane przez

Senat zmiany powyżej wymienionej ustawy obejmo-

wały również żyjących żołnierzy Armii Krajowej?

2.

Na jaką rekompensatę i pomoc materialną

mogą liczyć na dzień dzisiejszy żołnierze Armii Kra-

jowej?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

Tarnobrzeg, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15546)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

z aktualnie obowiązujących przepisów prawa

Szanowny Panie Ministrze!

Głównym założeniem

scalania gruntów jest łączenie mniejszych działek rol-

nych, co znacznie ułatwia prowadzenie gospodarstw

rolnych przez miejscowych rolników – ustawa z dnia

nie gruntów (Dz. U. z 2011 r.

Nr 185, poz. 1097).

Program scalania gruntów zdobywa coraz więk-

szą rzeszę zwolenników, jednakże pojawia się coraz

więcej niejasności i problemów z interpretacją obo-

wiązujących przepisów prawa.

W części przypadków

geodeci mają problem z ustaleniem granic działek.

Kłótnie sąsiedzkie, brak jasnych punktów granicz-

nych – te czynniki nie przyśpieszają pracy geodetów.

Należy podkreślić, że niektórzy właściciele nierucho-

mości mogą oficjalnie sprzeciwić się projektowi sca-

lania i podziału.

Ponadto Agencja Nieruchomości

Rolnych może nie zabezpieczyć gruntów przeznaczo-

nych do scalania, co spowoduje stratę dla wielu rol-

ników i włodarzy gmin.

1.

Jak w dalszej perspektywie czasowej przebiegać

będzie proces scalania gruntów na terenach gmin

w całej Polsce?

2.

Czy brak zgody chociażby jednego z właścicieli

nieruchomości może zablokować uchwalony projekt

całej gminy odnośnie do scalania gruntów?

3.

Jakie prawne działania mogą podjąć włodarze

gmin i rolnicy w przypadku, gdy Agencja Nierucho-

mości Rolnych wyda negatywną decyzję odnośnie do

zabezpieczenia gruntów przeznaczonych do scalania?

4.

Czy są określone procedury prawne, dzięki któ-

rym geodeci będą mogli podjąć niezwłoczne działania

w przypadku, gdy granice działek nie są jasno okre-

ślone?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

309

Interpelacja

(nr 15547)

do ministra skarbu państwa

w sprawie czasowego wstrzymania prac

Szanowna Pani Marszałek!

Taką decyzję podjął

Zarząd Energa SA, a minister skarbu państwa pod-

czas debaty sejmowej w dniu 24.10.2012 r. wręcz

stwierdził, że elektrownia węglowa nie powstanie

w ogóle – rozważana jest możliwość budowy elektro-

wni gazowej o mocy 450 MW.

Obydwa stanowiska spotkały się ze sprzeciwami

samorządów lokalnych i województwa mazowieckie-

go, albowiem pociągają za sobą negatywne konse-

kwencje, realnie zagrażające rozwojowi północno-

-wschodniej części Mazowsza.

Przyjęte przez rząd krajowe dokumenty strate-

giczne, zwłaszcza „Krajowa strategia rozwoju regio-

nalnego 2010–2020: regiony, miasta, obszary wiej-

skie” oraz „Koncepcja przestrzennego zagospodaro-

wania kraju 2030”, wskazują na konieczność podej-

mowania wobec takich obszarów różnorakich dzia-

łań interwencyjnych.

W ramach wspomagania wzro-

stu konkurencyjności regionów (cel 1. polityki regio-

nalnej do 2020 r.) jednym z głównych kierunków

działania ma być tworzenie warunków do rozprze-

strzeniania się procesów rozwojowych na obszary

poza ośrodkami wojewódzkimi, a działaniem wzmac-

niającym ten proces powinno być „wspieranie rozwo-

ju gospodarczego opartego na specjalizacjach regio-

nalnych i lokalnych”.

Również dwa inne działania,

a mianowicie: Wspieranie rozwoju i znaczenia miast

subregionalnych oraz Efektywne wykorzystanie

w procesach rozwojowych potencjału specjalizacji te-

rytorialnej, w sposób dosłowny przystają do plano-

wanej rozbudowy elektrowni w Ostrołęce.

W tym

kontekście należy także postrzegać fakt, że KSRR

zalicza także Ostrołękę do obszarów strategicznej

interwencji na rzecz restrukturyzacji miast tracą-

cych funkcje społeczno-gospodarcze.

Działania prze-

widziane wobec tych miast skierowane zostaną m.in.

na modernizację struktury gospodarczej oraz likwi-

dację zapóźnień infrastrukturalnych i odbywać się

będą „przy wsparciu ze strony ministra rozwoju re-

gionalnego”.

Dodać należy, że prace przygotowawcze elektro-

wni są w znacznym stopniu zaawansowane, o czym

świadczy wykonanie następujących zadań:

— powołanie spółki celowej do budowy elektro -

wni;

— zmiana studiów i kierunków zagospodarowa -

nia, a także miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego gminy Rzekuń oraz miasta Ostrołę-

ki, na terenie których miało być zrealizowane przed-

sięwzięcie;

— uzyskanie wymaganych uzgodnień „środowi -

skowych” oraz pozwolenia na budowę;

— realizacja w dużym stopniu inwestycji infra -

strukturalnych (m.in. rurociągi Æ800, część drogi

dojazdowej wraz z oświetleniem ulicznym;

— zawarcie umowy pomiędzy Grupą Energa a PSE

Operator na przyłączenie elektroenergetyczne nowe-

go bloku Ostrołęka C do krajowego systemu elektro-

energetycznego;

— przyznanie przez Komisję Europejską nowej

elektrowni Ostrołęka C bezpłatnych uprawnień do

emisji (decyzja Komisji z dnia 13.07.2012 r. dotycząca

wniosku zgłoszonego przez Polskę na podstawie

art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady w celu przejściowego przydzia-

łu bezpłatnych uprawnień do emisji na modernizację

wytwarzania energii elektrycznej”);

— zawarcie wieloletniej umowy na dostawę węgla

do planowanej nowej elektrowni w Ostrołęce pomię-

dzy Grupą Energa a zarządem spółki Lubelski Węgiel

Bogdanka SA (według komunikatu zarządu Bogdan-

ki 30 października 2012 r. otrzymał on informację

dotyczącą wypowiedzenia tej umowy);

— ogłoszenie przetargu na generalnego wyko -

nawcę tej inwestycji (we wrześniu 2011 r.);

— dokonanie wyboru inżyniera kontraktu budo -

wy (firmę ILF Consulting Engineers Polska);

— wycięcie kilkudziesięciu hektarów lasu, wyku -

pienie gruntów oraz częściowa rekultywacja terenu.

Szanowny Panie Ministrze, zważywszy na powyż-

sze argumenty, chciałbym zapytać, czy ministerstwo

rozważa zmianę decyzji o wstrzymaniu budowy no-

wej elektrowni w Ostrołęce, której realizacja pozwo-

li na doprowadzenie do zrównoważonego rozwoju

województwa mazowieckiego?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

Ciechanów, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15548)

do ministra pracy i polityki społecznej

Komisji Wspólnot Europejskich nr 800/2008

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 31 grudnia

2013 r. upływa termin obowiązywania bardzo waż-

nego aktu prawnego dla osób niepełnosprawnych i pra-

codawców osób niepełnosprawnych w Polsce – rozpo-

rządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 800/2008

waniu art. 87 i 88 traktatu.

310

W rozporządzeniu tym Komisja Wspólnot Euro-

pejskich potwierdziła, że wspieranie szkolenia i re-

krutacji pracowników znajdujących się w szczególnie

ne cele polityki gospodarczej i społecznej Wspólnoty

i państw członkowskich.

Na podstawie rozporządzenia Komisji Wspólnot

pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnospraw-

nych w formie subsydiów płacowych oraz pomoc na

rekompensatę dodatkowych kosztów związanych

zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87

ust. 3 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europej-

ską i nie podlegają zgłoszeniu.

Mając na uwadze zbliżający się termin zakończe-

nia obowiązywania tego rozporządzenia, na prośbę

środowiska pracodawców osób niepełnosprawnych,

a w szczególności Polskiej Organizacji Pracodawców

Osób Niepełnosprawnych, zwracamy się do Pana Mi-

temat prac w Komisji Wspólnot Europejskich nad no-

wym rozporządzeniem, które zastąpi rozporządzenia

2.

Czy znany jest już projekt tego rozporządzania?

3.

Czy znany jest przybliżony termin wejścia w ży-

cie nowego rozporządzenia Komisji Wspólnot Euro-

pejskich uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgod-

traktatu?

4.

Jakie jest stanowisko rządu RP, a w szczegól-

zakresie?

trwają prace nad nowymi programami pomocowymi

wspierającymi zatrudnianie osób niepełnosprawnych?

6.

Czy można zapoznać się założeniami progra-

mów pomocowych przygotowywanych przez Mini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej?

Pragniemy podkreślić, że jakiekolwiek opóźnienia

we wprowadzeniu nowych rozwiązań legislacyjnych

w systemie wsparcia zatrudniania osób niepełno-

sprawnych mogą mieć bardzo niekorzystne skutki

dla rynku pracy osób niepełnosprawnych.

Ze względu na wysoką rangę poruszonych prob-

lemów dla stabilności rynku pracy dla osób niepeł-

nosprawnych bardzo prosimy o udzielenie odpowie-

dzi na przedstawione pytania.

Z poważaniem

Posłowie Anna Bańkowska

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 15549)

do ministra zdrowia

w sprawie

Szanowny Panie Ministrze!

W nawiązaniu do

wcześniejszej korespondencji w sprawie skutków fi-

nansowych dla pacjentów tzw. nowej ustawy refun-

dacyjnej uprzejmie proszę o odpowiedź na następu-

1.

O ile zmniejszyły się dopłaty NFZ do leków

w 2012 r. (w podziale na kwartały) w porównaniu

z rokiem 2011?

2.

Jak kształtowały się dopłaty pacjentów do le-

niu z rokiem 2011?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

Radom, dnia 12 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15550)

do ministra zdrowia

w sprawie likwidacji punktu

usług ambulatoryjnych

w Chmielniku (woj. świętokrzyskie)

z późn. zmian.), kierując się szeroko pojętym intere-

sem społecznym, uprzejmie proszę Pana Ministra

kwidacji punktu usług ambulatoryjnych prowadzo-

nych przez Świętokrzyskie Centrum Ratownictwa

nickim samodzielnym publicznym zakładzie opieki

zdrowotnej.

Uzasadnienie:

Artykuł 18 ustawy o państwowym systemie ratow-

nictwa medycznego uznaje rząd w osobach Pana Mi-

nistra Zdrowia, jak i poszczególnych wojewodów za

organy właściwe do spraw ratownictwa medycznego.

Mieszkańcy podkieleckiego Chmielnika wyrazili

w ostatnim czasie swój sprzeciw wobec likwidacji

punktu usług ambulatoryjnych prowadzonych przez

Świętokrzyskie Centrum Ratownictwa Medycznego

dzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej.

zebrano ponad dwa tysiące podpisów w sprawie przy-

311

wrócenia takiej pomocy.

Stosowaną uchwałę podjęła

również Rada Miejska w Chmielniku, domagając się

przywrócenia takiej opieki.

W uchwale tej zaznaczo-

no, że przeniesienie opieki ambulatoryjnej z Chmiel-

nika do Buska-Zdroju poważnie utrudni ze względu

na odległość realizowanie zadań ratownictwa me-

dycznego.

Odległość z Buska do najdalszych miejsco-

wości gminy Chęciny wynosi ponad 30 km i zwiększy

to czas przejazdu karetki.

Nadto miasto i gmina

Chmielnik liczy ponad 10 tys. mieszkańców, którzy

teraz po pomoc ambulatoryjną będą musieli się uda-

wać do Buska, chociaż na miejscu jest baza dla udzie-

lania takiej pomocy, w postaci szpitala w Chmielni-

ku.

Likwidowanie połączeń PKS oraz przewoźników

prywatnych dodatkowo utrudni mieszkańcom dojazd

do odległej placówki medycznej.

Tak jak większość społeczeństwa jesteśmy wszy-

scy przygnębieni śmiercią małej dziewczynki ze

Skierniewic, której to śmierć powinna zmusić Pana

Ministra do zastanowienia się nad tym, czy obecny

rząd realizuje nałożone na niego zadania z zakresu

ratownictwa medycznego.

Nie chcąc ferować wyro-

ków bez zapoznania się ze wszystkimi okolicznościa-

mi sprawy, zwrócę tylko uwagę, że nie można nigdy

oddzielać czynnika ludzkiego od czynnika systemu

i że te dwa byty wzajemnie się na siebie nakładają

i na siebie oddziałują.

Nie można zatem mówić, że

system jest idealny, tylko człowiek nie dorósł.

Jak

i też nie można mówić, że człowiek błędów nie popeł-

nia, tylko system zawodzi.

Prawdy i realnych wnio-

sków szukać należy gdzieś pośrodku.

To znaczy, że

człowiek zawsze będzie zawodził, jeżeli pozostanie na

zderzeniu pomiędzy prawem i oczekiwaniem społe-

czeństwa do ratowania swojego zdrowia a oczekiwa-

niem przełożonych i zwierzchników, że system będzie

ma być jak najtaniej.

Tak samo system będzie zawsze

zawodził, jeżeli jakiekolwiek błędy w działaniu syste-

mu nie będą właściwie zdiagnozowane i przypisane

odpowiednim osobom czy zjawiskom.

Wreszcie zdać sobie trzeba sprawę najważniejszą,

że parafrazując słowa Napoleona Bonapartego, iż do

dze, pieniądze i jeszcze raz pieniądze, tak samo dla

zapewnienia działania systemu ratownictwa medycz-

nego potrzebne są właśnie te trzy rzeczy.

I to te trzy

rzeczy są potrzebne, a nie rozmowa o nich i kolejne

diagnozowanie, jak tu stworzyć idealny system, ale

tak najlepiej, żeby nie był za drogi.

Zresztą pojawia

się tu kolejny problem, to jest marnotrawstwo środ-

ków publicznych na nieprzemyślane albo bezsensow-

ne wydatki, chociażby polegające na tym, że najpierw

wydaje się duże pieniądze na stworzenie systemu ze

wszystkimi jego punktami, a potem w ramach

oszczędności punkty się te zwija, jak to ma miejsce

w Chmielniku.

Należy także przypomnieć, że treść ustawy o ra-

townictwie medycznym, w szczególności art. 18 przy-

toczonego już na samym wstępie, jednocześnie wska-

zują, iż to rząd jest odpowiedzialny za działanie sy-

stemu ratownictwa medycznego i nie może on w tym

zakresie przerzucać odpowiedzialności na władze

lokalne.

W związku z sytuacją w Chmielniku i bardzo

smutnym zdarzeniem ze Skierniewic zwracam się

1.

Czy decyzja o likwidacji punktu ambulatoryj-

nego w Chmielniku jest zgodna z wojewódzkim pla-

nem działania systemu ratownictwa medycznego dla

województwa świętokrzyskiego i została ona pozy-

tywnie zaopiniowana przez Pana Ministra?

2.

Czy ta decyzja zagwarantuje spełnienie wyma-

gań stawianych systemowi ratownictwa medycznego

przewidzianych w art. 24 ustawy o państwowym sy-

stemie ratownictwa medycznego?

3.

Jakie przesłanki decydowały o likwidacji

punktu w Chmielniku i czy decyzja ta była konsul-

towana z odpowiednimi jednostkami samorządu te-

rytorialnego?

4.

Czy racjonalna jest decyzja o likwidacji punktu

ambulatoryjnego w Chmielniku, korzystającego z bazy

znajdującej się w miejscowym szpitalu, czy rezygnacja

z takiego punktu nie jest marnotrawieniem środków

trwałych?

5.

Czy po śmierci dziewczynki ze Skierniewic Mi-

nisterstwo Zdrowia będzie rozmyślało nad noweliza-

cją ustawy o ratownictwie medycznym?

Suchedniów, dnia 12 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15551)

do ministra zdrowia

Do mojego biura poselskiego zwrócili się przed-

stawiciele Koalicji Hepatologicznej z prośbą o podję-

cie interwencji w sprawie braku dostępu polskich

troby typu C (wirusem HCV) do najskuteczniejszego

i telaprevir).

Pacjenci, którzy do tej pory byli nieskutecznie le-

czeni, od ponad 10 lat czekali na postęp w medycynie

312

i szansę na skuteczne wyleczenie.

W 2011 r. w Unii

Europejskiej zarejestrowano przełomowe terapie eli-

minujące wirusa HCV o ogromnym wzroście skutecz-

ności w porównaniu do istniejącego leczenia.

Dają

one szanse na niemal całkowitą eliminację choroby,

która do tej pory była nieuleczalna dla ponad połowy

pacjentów.

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby

ryny i inhibitora proteazy (boceprevir, telaprevir)

prawie 3-krotnie zwiększa szanse na wyleczenie

cjentów, u których dotychczasowe leczenie nie po-

wiodło się.

W listopadzie 2012 r.

Agencja Oceny Technologii

Medycznych wydała pozytywną opinię dla terapii

trójlekowej z zastosowaniem bocepreviru i telaprevi-

ru.

Pacjenci oczekiwali, że wraz z nowym 2013 r. te-

rapie te uzyskają pozytywną decyzję Ministerstwa

Zdrowia i zostaną udostępnione.

Niestety wciąż nie

są one finansowane.

Terapie te nie zostały uwzględ-

nione również w najnowszym projekcie obwieszcze-

nia ministra zdrowia w sprawie wykazu refundowa-

tylko u około tylko 55 tys. ludzi.

U zdecydowanej czę-

ści z nich pomimo diagnozy i podjętego leczenia nie

udało się wyeliminować wirusa HCV dostępnymi do-

tychczas metodami.

Stanowi to bardzo istotne zagro-

żenie epidemiologiczne w naszym kraju.

A każde nie-

wyleczone WZW typu C prowadzi do marskości, raka

wątroby i przedwczesnej śmierci.

Jak dotąd nie wy-

naleziono szczepionki chroniącej przed zakażeniem

Nowoczesne leczenie WZW typu C zwiększa szan-

se skrócenia czasu trwania terapii z 48 tygodni do

leczenie WZW typu C należy uznać za udane leczenie

onkologiczne, gdyż każde ostre zapalenie wątroby

jest stanem przednowotworowym.

Zastosowanie no-

wych terapii przyczyni się do istotnego zmniejszenia

śmiertelności wśród osób zakażonych wirusem HCV.

Około 1000 pacjentów w Polsce z przeleczonym nie-

skutecznie HCV i postępującym zwłóknieniem wą-

troby oczekuje na jak najszybsze udostępnienie tera-

pii trójlekowej, gdyż tylko ona może powstrzymać

rozwój choroby.

Eksperci są zgodni, że WZW typu C

jest ukrytą bombą wirusową i jeśli nie zostaną pod-

jęte szybkie i zdecydowane działania w kierunku za-

pewnienia chorym leczenia o najwyższej skuteczno-

ści, wirus będzie rozprzestrzeniał się w coraz bar-

dziej niekontrolowany sposób.

Dodatkowo pojawi się

konieczność leczenia bardzo poważnych powikłań

zakażenia HCV, takich jak marskość i rak wątroby

czy żylaki przełyku.

publicznych leczenie wirusowego zapalenia wątroby

pomimo pozytywnej rekomendacji Agencji Oceny

Technologii Medycznych?

2.

Kiedy Ministerstwo Zdrowia udostępni pacjen-

tom nowe ww. terapie?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15552)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

możliwości doposażenia przedszkoli

Szanowna Pani Minister!

Ministerstwo Edukacji

Narodowej przygotowuje projekt zmian dotyczący

wsparcia finansowego gmin w realizacji wychowania

przedszkolnego.

Według ministerstwa zmiany przewidziane są na

różnych obszarach edukacji przedszkolnej, które

mają zapewnić wysoką jakość usług edukacyjnych

świadczonych w systemie oświaty.

Przedszkola to bardzo ważne placówki z punktu

widzenia polityki społecznej państwa.

Ich dostępność

wpływa na życiowe decyzje, a często o nich przesądza.

Obecnie jednostki samorządu terytorialnego są

w trudnej sytuacji finansowej, co wpływa również

negatywnie na kwestie wyposażenia przedszkoli.

Niestety w dużej mierze dotyka to przedszkoli z mniej-

szych miejscowości, które zmuszone są we własnym

zakresie pozyskać dodatkowe fundusze.

o odpowiedź do Pani Minister:

1.

Na jakie wsparcie finansowe ze strony mini-

sterstwa będą mogły liczyć przedszkola w kwestii

doposażenia?

2.

Czy istnieją obecnie programy, które pozwala-

łyby na doposażenie przedszkola w materiały eduka-

cyjne dla dzieci?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 12 marca 2013 r.

313

Interpelacja

(nr 15553)

do ministra zdrowia

w sprawie unijnej dyrektywy

Przepisy dotyczące przypływu pacjentów z krajów

należących do Unii Europejskiej mają zacząć obowią-

zywać od października 2013 r.

Zmiany, jakie zostaną

wprowadzone, mają przede wszystkim na celu umoż-

liwienie korzystania z refundowanego leczenie w in-

nym kraju bez zgody narodowego płatnika, czyli

w przypadku Polski NFZ.

Na etapie konsultacji społecznych znajduje się te-

raz proces legislacyjny ustawy zdrowotnej i ustawy

o działalności leczniczej odpowiedzialnej za realizację

unijnych przepisów.

Obawy pacjentów dotyczą przede

wszystkim kosztów i form płatności za świadczenie

zdrowotne.

Uregulowanie należności będzie leżało po

stronie chorego, który później będzie mógł ubiegać

się o zwrot.

Zdaniem środowisk dbających o prawa

pacjenta problem stanowi także wycena usług me-

dycznych wykonywanych w Polsce.

Znaczne różnice

stawek za te same usługi w kraju i za granicą budzą

niepokój chorych, ponieważ refundacja zgodna bę-

dzie z taryfikatorem NFZ.

Wprowadzenie zapisów ograniczających wyjazdy

pacjentów do zagranicznych oddziałów szpitali prze-

widuje unijna dyrektywa, jednak pojawiły się obawy,

że polskie ustawodawstwo nie będzie regulowało

wstrzymania refundacji jedynie w wyjątkowych

przypadkach, ale uniemożliwi leczenie większości

chorych chcących korzystać z usług za granicą.

1.

Czy ministerstwo podjęło już decyzje dotyczące

wskazania ilości i lokalizacji krajowych punktów

kontaktowych, w których świadczona będzie trans-

graniczna opieka zdrowotna?

2.

Jakie mechanizmy kontrolne resort planuje

wprowadzić w zakresie organizacji i świadczenia

opieki zdrowotnej, dotyczące m.in. ochrony danych

osobowych oraz norm jakości i bezpieczeństwa pod-

czas świadczenia usług?

3.

Jakiego rodzaju ograniczenia ministerstwo pla-

nuje wprowadzić w zakresie wstrzymania refundacji?

4.

W jaki sposób ministerstwo ureguluje sprawę

uznawania recept lekarskich sporządzanych w in-

nym państwie w zakresie ich prawdziwości?

5.

Czy w ministerstwie dokonywane są analizy

usług medycznych pod kątem jakości i ceny wzglę-

dem innych państw członkowskich, czy planowane

są w związku z tym jakiekolwiek zmiany w taryfika-

torach?

Poseł Teresa Piotrowska

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(nr 15554)

do ministra finansów

w sprawie skutków wyroku

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

o sygnaturze C-224/11 w sprawie

przeciwko dyrektorowi Izby Skarbowej

w Warszawie

Szanowny Panie Premierze!

Trybunał Sprawied-

liwości Unii Europejskiej w wyroku o sygnaturze

C-224/11 (sprawa BGŻ Leasing sp. z o. o. przeciwko

dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie) stwier-

dził, że polskie organy podatkowe w sposób niepra-

widłowy ustaliły zasady opodatkowania podatkiem

leasingu.

Organy twierdziły, iż usługa ubezpieczenia

usługi powiązane, co de facto powodowało opodatko-

wanie usługi ubezpieczenia przedmiotu leasingu.

Trybunał stwierdził zaś, że usługa ubezpieczenia

dy) stanowią usługi odrębne i niezależne w stosunku

Działanie organów podatkowych doprowadziło do

sytuacji, w której leasingobiorca, odliczając podatek,

który leasingodawca przerzucił na niego na mocy de-

cyzji organów podatkowych, naruszył przepisy o po-

orzeczenia TSUE.

Skutkiem tego dokonane odlicze-

nie podatku przez leasingobiorcę było od początku

niezgodne z prawem.

To może oznaczać konieczność

zapłaty odsetek karnych od nieprawidłowo dokona-

nego odliczenia.

stępującej kwestii:

Uwzględniając, że powyższa sytuacja została spo-

wodowana przez błędy organów podatkowych, czy

stworzy się warunki, na mocy których leasingobiorcy

nie będą musieli zapłacić odsetek karnych od niepra-

widłowo dokonanych odliczeń w przedmiotowym za-

kresie?

Łódź, dnia 12 marca 2013 r.

314

Interpelacja

(nr 15555)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

W niniejszej interpe-

lacji chciałabym poruszyć kwestię zasad ustalania

Nr 16 poz. 95, ze zmianami) do wyłącznej kompeten-

cji rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wój-

ta.

Dopuszczalną wysokość tego wynagrodzenia re-

gulują odrębne przepisy: ustawa z dnia 21 listopada

porządzenie wykonawcze do tejże ustawy – rozporzą-

wie wynagradzania pracowników samorządowych

Rozporządzenie, o którym mowa powyżej, uza-

leżnia wynagrodzenie zasadnicze i maksymalny

poziom dodatku funkcyjnego osoby piastującej

funkcję organu wykonawczego w gminie od liczby

mieszkańców tej gminy.

W praktyce, uwzględniając

wszystkie składniki wynagrodzenia, dochodzi do

sytuacji, że prezydenci dużych miast zarabiają tyle

samo, co wójtowie gmin.

Chciałabym zaznaczyć, iż

zarządzanie liczebniejszą jednostką wymaga więk-

szego wysiłku i odpowiedzialności, a zatem i wy-

nagrodzenie powinno być od tego uzależnione.

Oczywiście nadal rada gminy powinna mieć moż-

liwość kształtowania (w pewnym zakresie) wyso-

kości tego wynagrodzenia.

poniższych kwestii: Czy planuje się podjąć działania

prowadzące do faktycznego rozróżnienia wynagro-

dzenia osób piastujących funkcję organu wykonaw-

czego w gminie w zależności od liczby mieszkańców

tej gminy?

Jeżeli nie, proszę o uzasadnienie takiej

decyzji.

Interpelacja

(nr 15556)

do ministra finansów

w sprawie możliwości wydłużenia terminu

Szanowny Panie Premierze!

Artykuł 240 § 1 pkt 8

wznowienie postępowania podatkowego, jeżeli:

— decyzja została wydana na podstawie przepisu,

litej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową mię-

dzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

— orzeczenie Europejskiego Trybunału Spra -

wiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.

umożliwia wznowienia postępowania podatkowego

w powyższych sytuacjach na żądanie strony wniesio-

ne w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia

publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybu-

nału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii

Europejskiej.

W mojej opinii miesięczny termin jest za krótki.

Nierzadko bywa tak, że wydanie orzeczenia przez

Trybunał Konstytucyjny lub Europejski Trybunał

Sprawiedliwości jest przemilczane w środkach maso-

wego przekazu, przez co zainteresowane osoby na

skutek upływu tegoż terminu prekluzyjnego mogą

utracić uprawnienie do wystąpienia o wznowienie

postępowania podatkowego.

Zdaję sobie oczywiście sprawę, że nieznajomość

prawa szkodzi.

Jednakże w tym jednostkowym przy-

padku miesiąc na dostrzeżenie orzeczenia, przeana-

lizowanie wyroku, jego uzasadnienia oraz przywoła-

nych tamże przepisów, a także sporządzenie stoso-

wanego wniosku o wznowienie postępowania podat-

kowego to czas zbyt krótki.

stępującej kwestii: Czy rozważa się wydłużenie ter-

podatkowej?

W przypadku odpowiedzi negatywnej

proszę o uzasadnienie stanowiska.

315

Interpelacja

(nr 15557)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie podziału środków finansowych

na sport zawodowy i powszechny

Szanowna Pani Minister!

W niniejszej interpelacji

chciałabym poruszyć sprawę podziału środków fi-

nansowych na sport zawodowy i powszechny.

1.

Ile środków zamierza przeznaczyć się na

sport zawodowy w zakresie dyscyplin umieszczo-

nych w I grupie (w związku z planowanymi reforma-

mi w zakresie finansowania i nadzoru nad polskimi

związkami sportowymi), a ile na sport powszechny

w tych dyscyplinach?

2.

Ile środków zamierza przeznaczyć się na

plinach?

nach?

(nr 15558)

do ministra zdrowia

w sprawie zmiany stanowiska

w zakresie dostosowania pomieszczeń

Szanowny Panie Ministrze!

Stanowisko Minister-

stwa Zdrowia w przedmiocie dostosowania pomiesz-

czeń podmiotów leczniczych do wymagań określo-

nych w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia

26 czerwca 2012 r. dokonuje, w mojej ocenie, zbyt

pochopnego ujednolicenia.

Mianowicie w ten sam sposób traktuje się prze-

kształcenie samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej i połączenie z innym samodziel-

nym publicznym zakładem opieki zdrowotnej.

Otóż

w obu przypadkach, przy obecnym stanowisku mi-

nisterstwa, nowy podmiot wstępuje w prawa i obo-

wiązki podmiotu przekształcanego bądź odpowied-

nio nowo powstałego podmiotu w wyniku dokona-

nego połączenia.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Dlaczego ministerstwo zakłada, że obie te sy-

tuacje należy traktować jednakowo?

Jakie jest uza-

sadnienie prawne dla tego stanowiska?

2.

Na jakich przepisach ministerstwo opiera zało-

żenie, że zarówno przekształcenie, jak i połączenie

posiadają taki sam skutek w świetle ustawy o dzia-

łalności leczniczej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 15559)

do ministra

pracy i polityki społecznej

zasad obliczania częściowej emerytury

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z reformą

systemu emerytalnego zostało ustalone, iż kobiety

w wieku 62 lat po przepracowaniu 35 lat oraz męż-

czyźni w wieku 65 lat po przepracowaniu 40 lat będą

mogli ubiegać się o częściową emeryturę w wysokości

połowy przyszłego świadczenia.

Obecnie pojawia się na tym tle wiele wątpliwości

o charakterze praktycznym.

Czy rzeczywiście tak

zostaną ustalone zasady obliczania częściowej eme-

rytury?

Wydaje się, że w perspektywie nadchodzą-

cych zmian należy te kwestie doprecyzować.

1.

Na jakiej podstawie będzie obliczana wysokość

częściowej emerytury?

Czy będzie to właśnie okre-

ślona część przyszłego świadczenia, czy może podsta-

wę obliczenia stanowić będą składki odprowadzone

na konto w ZUS?

2.

Na jakim etapie prac nad zmianami w tym za-

kresie znajduje się ministerstwo?

3.

Jakie akty prawne regulują tę kwestię?

316

Interpelacja

(nr 15560)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

W niniejszej interpe-

lacji chciałabym poruszyć problem kontroli nad rytu-

alnym ubojem zwierząt.

Pomimo tego, że rytualny

ubój zwierząt należy do tradycji niektórych kultur, już

dziś stanowi materię ustawową oraz przedmiot kon-

troli w niektórych państwach zachodnioeuropejskich.

W mojej opinii odpowiednia kontrola nad rytual-

nym ubojem jest konieczna nie tylko z prawnego

punktu widzenia, ale przede wszystkim moralnego.

1.

Jakiej kontroli podlegał rytualny ubój zwierząt

w Polsce w 2012 r.?

2.

Jaki podmiot sprawował tę kontrolę?

3.

Jakim przepisom podlega kontrola rytualnego

uboju zwierząt w Polsce?

(nr 15561)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie odpisu podatkowego na Kościół

Szanowny Panie Ministrze!

Po likwidacji Fundu-

szu Kościelnego wpływy ma zagwarantować kościo-

łom katolickim wedle porozumienia dobrowolny od-

pis podatkowy w wysokości 0,5% rocznych dochodów.

W praktyce oznacza to, że każdy będzie mógł prze-

kazać pieniądze w podobny sposób, tak jak dzisiaj,

kiedy wypełniając PIT, darujemy 1% fundacjom czy

stowarzyszeniom.

Problem w tym, że odpis na Kościół zmniejszy

dochody samorządów, które posiadają 38-procentowy

udział w podatku PIT.

Wiele miast już policzyło, ile

mogą stracić na wspomnianym rozwiązaniu.

Według

szacunków Warszawy, jeżeli odpis zrobiłby każdy de-

klarowany katolik, czyli ok. 95% obywateli, miasto

straciłoby 18,1 mln zł rocznie.

Dla porównania: tego-

roczny budżet stolicy wynosi ok. 13 mld zł.

Dochody

z udziału w podatku PIT wynoszą 3,8 mld zł.

Gdyby

Kościół wsparli wszyscy wierzący w Krakowie, to do

budżetu miasta z podatku PIT wpłynie o 5 mln zł

mniej (budżet Krakowa wynosi ok. 3,5 mld zł, a do-

chody z PIT – ok. 965 mln zł).

Z kolei Gdańsk i Po-

znań szacują, że po wprowadzeniu odpisu do kasy

miasta wpłynie o 3 mln zł mniej, a zdaniem urzędni-

ków w Katowicach miasto straci ok. 2 mln zł.

Samorządowcy są przekonani, że więcej osób zde-

cyduje się przeznaczyć pieniądze na Kościół niż na

organizacje pożytku publicznego.

Dodatkowo zwra-

cają uwagę na spore straty, które w skali poszczegól-

nych województw nie pozostają bez znaczenia.

Cieszy fakt porozumienia wypracowanego przez

rząd z przedstawicielami Kościoła, jednak co do sa-

mego projektu istnieją pewne wątpliwości.

Mimo że

prace nad nowym mechanizmem są coraz bardziej

zaawansowane, wciąż niewiele wiadomo o realnych

i oficjalnych kosztach takiego rozwiązania, a w szcze-

gólności, czy wezmą je na siebie samorządy, czy

Skarb Państwa.

1.

Na jakim etapie są konsultacje społeczne zwią-

zane z projektem nowego mechanizmu zastępującego

Fundusz Kościelny?

2.

Czy propozycja zastąpienia Funduszu Kościel-

nego poprzez odpis podatkowy była konsultowana

z poszczególnymi samorządami?

3.

Czy ministerstwo dokonało oszacowania ewen-

tualnych strat samorządów po wejściu w życie prze-

pisów o tzw. odpisie kościelnym?

4.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

rozwiązań wyrównujących możliwe straty dla samo-

rządów w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Agnieszka Pomaska

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(nr 15562)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich tygo-

dniach w naszym kraju doszło do dramatycznych wy-

darzeń, których powodem jest fatalnie funkcjonujący

system zarządzania i finansowania w służbie zdro-

wia.

Śmierć 2,5-letniej Dominiki oraz 89-letniej pa-

cjentki skierniewickiego szpitala to tylko ostatnie

przykłady, które wskazują na konieczność szybkich

i radykalnych zmian w służbie zdrowia.

Według wielu specjalistów z zakresu służby zdro-

wia obecnie funkcjonujący system powoduje, iż dla

wielu placówek liczy się przede wszystkim zysk eko-

317

nomiczny, co stanowi zagrożenie zdrowia i życia pa-

cjentów.

Wiele placówek zainteresowanych jest jedy-

nie przyjmowaniem wcześniej zarejestrowanych pa-

cjentów, bo właśnie w takich sytuacjach jest pewność

otrzymania środków finansowych z Narodowego Fun-

duszu Zdrowia.

Tak skonstruowany system jest jed-

nak zagrożeniem dla wszystkich potencjalnych pa-

cjentów, którzy muszą korzystać z usług służby zdro-

wia w nagłych przypadkach.

Szczególnie jest to wi-

doczne przy funkcjonowaniu pogotowia ratunkowego,

nocnej pomocy lekarskiej itp.

W takich przypadkach

często dochodzi do sytuacji, w której pracownicy służ-

by zdrowia nie decydują się na akcję ratowniczą ze

względu na obawy przed brakiem refundacji takich

działań przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Mój wielki niepokój wzbudziła propozycja posłan-

ki Platformy Obywatelskiej Elżbiety Radziszewskiej,

która proponuje, aby za każde nieuzasadnione we-

zwanie karetki koszty ponosił chory.

Taka propozy-

cja zrodzi ogromny sprzeciw wielu środowisk i pa-

cjentów.

Oznacza to bowiem, iż każdy wzywający

ambulans powinien posiadać fachową wiedzę lekar-

ską i sam powinien dokonać oceny stanu zdrowia

osoby, do której wezwane zostało pogotowie.

Jestem

pewien, że taki system może doprowadzić do kolej-

nych wielu tragedii wśród pacjentów, którzy w oba-

wie o obciążenie ogromnymi kosztami nie będą de-

cydować się na wezwanie karetki.

Jednak czy o takie

rozwiązanie problemu nam wszystkim chodzi?

Szanowny Panie Ministrze, proszę o odpowiedź

zmian w systemie finansowania służby zdrowia tak,

aby pomoc ambulatoryjna mogła być świadczona bez

obawy o brak sfinansowania takich działań ze środ-

ków Narodowego Funduszu Zdrowia?

Jeżeli tak, to

2.

Jak Pan Minister odnosi się do propozycji po-

słanki Elżbiety Radziszewskiej?

Czy Ministerstwo

Zdrowia również rozważa wprowadzenie odpłatności

za nieuzasadnione wezwanie karetki?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(nr 15563)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie

skali odpowiedzialności Skarbu Państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym z fundamen-

tów demokratycznego państwa prawa jest zasada

trójpodziału władzy: na władzę ustawodawczą, wy-

konawczą i sądowniczą, sprawowaną przez sądy i try-

bunały.

Trójpodział władzy jest najbardziej rozpo-

wszechnionym systemem sprawowania władzy na

świecie, albowiem zapewnia prawidłowe funkcjono-

wanie państwa demokratycznego, gdyż poszczególne

rodzaje władz nawzajem się kontrolują, ale również

wspierają; niekwestionowany jest fakt, iż Polska rów-

nież stosuje ww. trójpodział władzy.

Efektem przyjętego w Konstytucji RP podziału

władzy jest przyznanie w jej treści jednostkom okre-

ślonych praw podmiotowych, w tym również prawa

cji RP).

Prawa jednostki do rozpoznania sprawy bez

nieuzasadnionej zwłoki Rzeczpospolita Polska zobo-

wiązała się przestrzegać również poprzez akceptację

Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawo-

wych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listo-

Zasady tzw. skargi na przewlekłość postępowania

niu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U.

W przypadku zaistnienia sytuacji kiedy postępo-

wanie sądowe, postępowanie przygotowawcze, postę-

powanie egzekucyjne trwa zdecydowanie dłużej, niż

jest to konieczne dla prawidłowego wyjaśnienia tych

dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a więc ma miej-

sce rażące naruszenie praw jednostki do rozpoznania

sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, zainteresowany

podmiot może wnieść do sądu przełożonego nad są-

dem, przed którym toczy się postępowanie, skargę

właśnie dotyczącą ustalenia faktu tzw. przewlekłości

postępowania oraz wnosić o przyznanie z tego tytułu

odpowiedniej sumy pieniężnej lub o odszkodowanie

za szkody poniesione z tego tytułu.

Stroną przeciwną

takiego postępowania sądowego o ustalenie jego prze-

wlekłości jest oczywiście Skarb Państwa, jednakże

reprezentowany w osobie prezesa właściwego sądu

przełożonego nad tym sądem lub innym organem,

który takiej przewlekłości się dopuścił.

Mamy świadomość, że oczywiście nie długość

trwania postępowania jest wyznacznikiem zaistnie-

nia przewlekłości przedmiotowego postępowania, ale

stan ten winien być oceniony w świetle terminowości

i prawidłowości czynności sądowych, prokurator-

skich czy też komorniczych, jak również zachowania

w toku sprawy samego skarżącego czy też pozosta-

łych uczestników postępowania.

Odpowiedzialność

Skarbu Państwa za tzw. przewlekłość postępowań

pojawia się jedynie w sytuacji, kiedy to instytucje

publiczne (sądy, prokuratury, komornicy) lub pod-

mioty działające niejako na ich zlecenie (np. biegli

sądowi) doprowadziły swym zachowaniem do jej za-

istnienia, gdyż to na państwie polskim ciąży obowią-

318

zek takiego zorganizowania systemu sądownictwa,

w taki sposób, żeby sądy mogły spełniać wszystkie

jego wymagania, w tym zobowiązanie do rozstrzyga-

nia sporów w rozsądnym terminie.

Reasumując, wnosimy o udzielenie odpowiedzi na

1.

Czy ministerstwo posiada wiedzę o skali spraw

sądowych prawomocnie zakończonych, a dotyczących

przewlekłości postępowań i ewentualnie o wysokości

opłat, odszkodowań uiszczonych przez Skarb Pań-

stwa w tego typu sprawach na rzecz skarżących?

2.

Jakie rozwiązania systemowe planowane są

przez ministerstwo, mające na celu zapobieganie za-

istnieniu przewlekłości postępowań i ewentualnie

jaki jest ich etap ustawodawczy?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Jarosław Górczyński

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(nr 15564)

do ministra edukacji narodowej

sprawdzianu i egzaminu gimnazjalnego

do możliwości językowych uczniów

Szanowna Pani Minister!

Art. 94a ust. 1 i 1a usta-

osoby niebędące obywatelami polskimi mają prawo

szkolach, a podlegający obowiązkowi szkolnemu i na-

ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej.

Zgodnie z art. 94

ust. 4b cytowanej ustawy osoby będące obywatelami

uki, mają prawo do dodatkowej bezpłatnej nauki ję-

zyka polskiego.

Jednak praktyka szkolna wskazuje, iż obecnie

obowiązujące przepisy prawa nie dają uczniom ze sła-

bą znajomością języka polskiego możliwości odniesie-

nia sukcesu podczas egzaminu odbywającego się

nazjum, pomimo dostosowania warunków egzaminu

do jego indywidualnych potrzeb edukacyjnych i moż-

liwości psychofizycznych.

Fakt ten wskazuje na ko-

nieczność zmian systemowych w badaniu efektów

kształcenia ww. uczniów na poszczególnych etapach

kształcenia.

Uczniowie ci, zwykle podczas nauki

w szkole, nie mieli możliwości dostatecznego pozna-

nia historii i literatury polskiej oraz języka nauko-

wego, co powodowało problemy ze znajomością i od-

czytaniem kontekstów w tekstach kultury, która to

umiejętność stanowi ważny element, zwłaszcza eg-

zaminu gimnazjalnego w części humanistycznej.

Mimo że ani sprawdzian, ani egzamin gimnazjalny

nie mają progu zaliczenia, to jednak niskie wyniki

ze sprawdzianów i egzaminów zewnętrznych nie dają

równych szans tej grupie uczniów podczas rekrutacji

do odpowiednio gimnazjum czy szkoły ponadgimna-

zjalnej.

Działania wskazywane w rozporządzeniach mi-

nistra edukacji narodowej z dnia 1 kwietnia 2010 r.

lami polskimi do publicznych przedszkoli, szkół, za-

kładów kształcenia nauczycieli i placówek oraz orga-

nizacji dodatkowej nauki języka polskiego, dodatko-

wych zajęć wyrównawczych oraz nauki i kultury

licznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U.

Nr 228, poz. 1487) w praktyce okazują się niewystar-

czające.

Ponadto duża rotacja uczniów cudzoziemców

i krótki czas przebywania w danej szkole nie zawsze

pozwalają na pełną diagnozę potrzeb i podjęcie peł-

nego spektrum działań przewidzianych przepisami

prawa.

Natomiast w przypadku uczniów powracających

z zagranicy niskie wyniki uzyskane ze sprawdzia-

nu/egzaminu spowodowane niewystarczającą znajo-

mością języka polskiego stanowią barierę w pełnym

dostępie do wybranych szkół w następnym etapie

edukacyjnym pomimo wysokiego poziomu umiejęt-

ności kluczowych, zwłaszcza językowych.

Ponownie wskazuję także niebagatelne znaczenie

czynnika ekonomicznego w wydatkowaniu publicz-

nych środków finansowych na dodatkowe zadania

edukacyjne dla uczniów cudzoziemców oraz obywa-

teli polskich powracających z zagranicy, bowiem bra-

kuje ostatniego elementu wyrównywania szans, ja-

kim byłoby dostosowanie arkuszy sprawdzianu lub

egzaminu do możliwości językowych ucznia.

Nadmieniam również, że proponowane dostoso-

wanie powinno uwzględniać kwestie językowe, a nie

merytoryczne, uwzględniając posiadane umiejętności

kluczowe, a nie poziom wiedzy teoretycznej.

Dyrek-

torzy szkół z całego kraju głośno podkreślają problem

związany z organizacją pracy z uczniami cudzoziem-

cami, który wynika głównie z trudności komunika-

cyjnych.

aby ułatwić naukę uczniom cudzoziemcom?

2.

Jakie kroki zamierza przedsięwziąć minister-

stwo, aby ułatwić prace nauczycielom, którzy pracu-

ją z uczniami cudzoziemcami?

319

3.

Czy ministerstwo rozważa możliwości opraco-

wania arkuszy sprawdzianu / egzaminu gimnazjal-

nego dostosowanych do możliwości językowych ucz-

niów mających trudności komunikacyjne w języku

polskim?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

(nr 15565)

do ministra zdrowia

w sprawie działalności

ośrodków terapeutycznych zajmujących się

leczeniem osób homoseksualnych

w kwestii dotyczącej działalności ośrodków terapeu-

tycznych zajmujących się leczeniem osób homoseksu-

alnych.

W świetle obowiązującego w Polsce prawa przyj-

mować i leczyć pacjentów może lekarz, a wykonywa-

nie tego zawodu wraz z określeniem wymagań sta-

wianych lekarzom zapisane jest w ustawie z dnia

Nr 28, poz. 152).

Z kolei wykonywanie zawodu psy-

W Polsce działają ośrodki, których głównym ce-

lem jest leczenie osób homoseksualnych.

Jedną z ta-

kich placówek jest Fundacja „Światło-Życie” Odwaga

w Lublinie, która założona została w 1989 r.

W jej

statucie znajduje się informacja o tym, że świadczy

się tam pomoc w przezwyciężeniu homoseksualności

poprzez wykorzystywanie metod psychologii i psy-

choterapii.

Drugą placówką jest stowarzyszenie Po-

moc 2012, której głównym celem jest leczenie homo-

seksualności.

W 1973 r. Amerykańskie Towarzystwo Psychia-

tryczne wykreśliło homoseksualność z listy zaburzeń

psychicznych DSM, natomiast 17 maja 1990 r. homo-

seksualność została wykreślona z Międzynarodowej

wotnych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO).

Światowi eksperci zajmujący się kwestią homoseksu-

alności potwierdzają jednogłośnie, że nie jest to za-

burzenie ani choroba.

Natomiast Polskie Towarzy-

stwo Seksuologiczne zaznacza, że uznanie homosek-

sualności za zaburzenie psychiczne jest krzywdzące

i nie ma podstaw w faktach naukowych.

Organizacje zajmujące się działalnością terapeu-

tyczną osób homoseksualnych uzasadniają swoją

działalność argumentami religijnymi i wskazują na

domniemaną szkodliwość społeczną homoseksualno-

ści.

Jednakże psychoanalitycy podkreślają szkodli-

wość takich homofobicznych postaw na społeczne

funkcjonowanie mniejszości LGBT.

Teorie na temat

homoseksualności jako choroby sprzyjają szerzeniu

uprzedzeń i grożą odrzuceniem osób LGBT przez

społeczeństwo.

O nadużyciach i nieprawidłowościach

związanych z funkcjonowaniem w Polsce ośrodków

terapeutycznych zajmujących się leczeniem osób ho-

moseksualnych informowały w ostatnim czasie Tele-

wizja Polska i Superstacja.

Funkcjonowanie tych

ośrodków, w których osoby nieposiadające podstawo-

wej wiedzy medycznej mogą przyjmować i leczyć

zdrowych pacjentów, stoi w sprzeczności z polskim

prawem.

1.

Na jakiej podstawie swoją działalność prowadzą

ośrodki leczenia homoseksualności, choroby, która

nie istnieje?

2.

Kto sprawuje nadzór nad prowadzonymi ośrod-

kami?

3.

Jakie uprawnienia posiadają lekarze i terapeu-

ci, którzy pracują w tych ośrodkach z pacjentami?

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15566)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Zwrócił się do nas

Międzyzakładowy Komitet Protestacyjny w Grupie

Kapitałowej Ciech, przedstawiając sytuację w tej

grupie.

Po udzieleniu absolutorium ustępującemu Zarzą-

dowi Ciech SA pod koniec maja 2012 r. wybrano na

prezesa zarządu pana Dariusza Krawczyka.

Powo-

dem zmian w składzie zarządu były mierne efekty

grupy (1,5 mln zł zysku netto za 2011 r. oraz potężne

zadłużenie Ciech SA wynoszące 1,7 mld zł).

Swoje

rządy prezes zarządu rozpoczął od wręczenia zwol-

nień we wszystkich spółkach i wypowiedzenia zakła-

dowych układów zbiorowych pracy, zmuszając do

tego ubezwłasnowolnione zarządy spółek grupy.

Związkowcy mówili o tych działaniach podczas pod-

zespołu ds. Ciech, któremu przewodniczył minister

Rafał Baniak.

Niestety, nie przyniosło to żadnych

rezultatów.

Pan minister Baniak – w ocenie związ-

ków zawodowych – zachowywał się raczej jak czwar-

ty członek Zarządu Ciech niż jak mediator.

Diagnoza

320

Międzyzakładowego Komitetu Protestacyjnego n te-

mat tragicznej sytuacji Ciech SA jest następująca:

Poprzednie zarządy przy aprobacie akcjonariuszy,

w tym Skarbu Państwa oraz Rady Nadzorczej, źle

zarządzały Ciech SA i grupą kapitałową, podejmowa-

ły nietrafne decyzje finansowe i akwizycyjne, co po-

stawiło Ciech SA na skraj bankructwa.

Ciech SA doprowadził do tragicznej sytuacji w Za-

chem SA, który upadł, a teraz próbuje całe zadłuże-

nie rozłożyć na spółki grupy kapitałowej.

Ta trudna

sytuacja finansowa Grupy Kapitałowej Ciech SA za-

istniała w znacznej mierze z powodu błędnej polityki

finansowej obecnego i poprzednich zarządów (opcje

walutowe i przeinwestowanie).

Co więcej, nie nastą-

piło rozliczenie popełnionych błędów, a członkowie

poprzednich zarządów, odchodząc z Ciech SA, dosta-

li ogromne odprawy.

Organizacje związkowe oczeku-

ją od rządu pilnej interwencji i przeprowadzenia kon-

troli w firmie Ciech SA.

W tym kontekście dziwi bier-

na postawa jednego z głównych udziałowców, jakim

jest Skarb Państwa (37,82% udziałów).

Celem Ciech SA jest sprzedaż spółek zależnych.

Obawy związkowców dotyczą działań mających na

celu obniżenie wartości spółek poprzez odpisy aktu-

alizacyjne lub poprzez ograniczenie funkcjonowania

zakładów i w konsekwencji doprowadzenie do kło-

potów.

Jedynym sensownym ratunkiem, jak zauważają

związkowcy, jest znalezienie nowego inwestora i stwo-

rzenie silnej, polskiej chemicznej grupy kapitałowej

(np. Grupa Azoty).

Pisma, które wysyłane były do

Pana Premiera i ministra skarbu, zostały potrakto-

wane w ocenie związków zawodowych lekceważąco.

Odpowiedzi oceniono jako nierzetelne.

Jak wynika

z naszej wiedzy, pan minister Budzanowski nie spot-

kał się ze związkowcami ani razu.

Poprzez wypowiedzenie układów zbiorowych pra-

cy związki zawodowe czują się pokrzywdzone przez

Zarząd Ciech SA.

Zwracają uwagę, że to organizacje

związkowe w Grupie Kapitałowej Ciech pierwsze wy-

ciągnęły rękę do Ciech SA w sprawie dialogu społecz-

nego jeszcze za rządów poprzedniego prezesa, a z uwa-

gi na starania związków powołany został podzespół

ds. Ciech.

Związki ostrzegały przed trudną sytuacją

w Zachem SA, jednak nie zostały wysłuchane.

Celem naszej interpelacji jest przede wszystkim

dotarcie do prawdy i doprowadzenie do dialogu z praw-

dziwego zdarzenia.

Spółki Grupy Kapitałowej Ciech

są umiejscowione w regionach o bardzo dużym bez-

robociu.

Z powodu obecnych działań cierpią przede

wszystkim ludzie, pracownicy i ich rodziny.

Zmniej-

szanie wynagrodzeń poprzez wypowiedzenie ZUZP

w tak trudnych czasach (wzrost cen żywności i ener-

gii, wysoka inflacja) oraz nieprzemyślane redukcje

załóg (co zagraża bezpieczeństwu pracy i powoduje

wzrost wypadków przy pracy) w momencie, gdy w ca-

łej Polsce wzrasta bezrobocie, bardzo nas niepokoi.

1.

Czy Pan Premier jest w stanie spowodować roz-

poczęcie dialogu Zarządu Ciech ze związkami zawo-

dowymi i podjąć się roli mediatora?

2.

Czy planuje się utrzymanie produkcji sody w za-

kładzie w Janikowie?

3.

Czy obecna sytuacja może doprowadzić do po-

wielenia w zakładzie w Janikowie sytuacji mającej

niedawno miejsce w spółce Zachem, a tym samem do

upadłości i zwolnienia pracowników?

4.

Czy zmiany dokonywane przez Grupę Ciech

podlegają jakiejkolwiek ocenie pod względem zagro-

żenia dla regionu w odniesieniu do poziomu bezrobo-

cia (stopa bezrobocia w województwie jest jedną z naj-

wyższych w Polsce)?

5.

Jak ocenia Pan Premier obecne działania kie-

rownictwa spółki?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Anna Bańkowska

i Leszek Miller

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(nr 15567)

do ministra zdrowia

w sprawie leczenia

Szacuje się, że w Polsce obecnie zakażonych wi-

ten został wykryty u ok. 55 tys. ludzi.

U zdecydowa-

nej większości z nich nie udało się wyeliminować wi-

rusa HCV dostępnymi dotychczas metodami.

W 2011 r.

skutecznie eliminujące wirusa HCV odpowiedzialne-

go za wirusowe zapalenie wątroby typu C. Terapie te

dają szansę na niemal całkowitą eliminację choroby,

do tej pory uznawanej za nieuleczalną w ponad poło-

wie przypadków zachorowań.

Prognozuje się, że le-

czenie wirusowego zapalenia wątroby typu C przy

z pegylowanego interferonu, rybawiryny i inhibitora

proteazy (boceprevir, telaprevir) zwiększa szansę na

wyleczenie niemal trzykrotnie.

W listopadzie 2012 r.

zytywną opinię dla przedmiotowej terapii.

Minister-

stwo Zdrowia nie uwzględniło tej metody leczenia ani

bezpośrednio decyzją ministra zdrowia ani obwiesz-

czeniem ministra zdrowia w sprawie wykazu leków

refundowanych.

1.

Dlaczego obecnie ze środków publicznych nie

finansuje się leczenia wirusowego zapalenia wątroby

321

pomimo pozytywnej rekomendacji Agencji Oceny

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia rozważa finansowa-

nie leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C przy

3.

Czy Ministerstwo Zdrowia prowadzi obecnie

prace nad ewentualnym udostępnieniem pacjentom

wyżej wymienionych terapii i jeśli tak, to na jakim

Poseł Rafał Grupiński

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(nr 15568)

do ministra skarbu państwa

Naftowe i Gazownictwo SA rozpoczyna restruktury-

zację, która oznaczać ma likwidację sześciu spółek

zajmujących się dystrybucją gazu na terenie kraju,

w tym Karpackiej Spółki Gazownictwa, i utworzenie

jednego podmiotu – Spółki PGNiG Dystrybucja z sie-

dzibą w Warszawie.

Dotychczasowe spółki stracą oso-

bowość prawną i zostaną przekształcone w oddziały.

Warto zwrócić uwagę na fakt, że aktualne roz-

mieszczenie poszczególnych spółek PGNiG jest bar-

dzo równomierne i w zupełności odpowiada potrze-

bom odbiorców na terenie całego kraju.

Tarnów przez

długie lata był ośrodkiem gazowniczym o dużym

znaczeniu dla całej Małopolski, efektywnie wykorzy-

stując posiadaną infrastrukturę oraz kompetencje

wysoko wykwalifikowanej kadry specjalistów, co

podkreśla Sejmik Województwa Małopolskiego w re-

zolucji nr 27/13 (z dnia 25.02.2013 r.).

Co więcej, to

właśnie w Małopolsce sprzedawana jest największa

zowniczego.

Karpacka Spółka Gazownictwa obejmuje swym

zasięgiem Małopolskę, Podkarpacie, Świętokrzyskie

i Lubelskie.

Spółka powstała w 2003 r. i zatrudnia

w sumie około 3 tys. osób.

Od początku swojego ist-

nienia przynosiła zyski ze swej działalności, zawsze

przekraczając o wiele milionów złotych zatwierdzane

w planach działalności gospodarczej.

W ciągu 10 lat

działalności wypracowała łącznie ponad 1 mld zł zy-

sku, wspierając finansowo działanie całej grupy ka-

pitałowej, oprócz dywidendy wykupując obligacje

spółki PGNiG oraz przekazując bezpośrednio do

właściciela środki z funduszy obrotowych na kwotę

przekraczającą grubo ponad 200 mln zł.

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa dostrzega,

że likwidacja spółki spowoduje zmniejszenie wpły-

bezpośrednio uderzy w sytuację finansową regionu

tarnowskiego?

listów, którym w warunkach tarnowskich trudno

4.

Czy planowane zmiany są kontynuacją polityki

obecnego polskiego rządu polegającej na wspieraniu

tylko największych ośrodków miejskich, głównie

Warszawy, kosztem mniejszych miast, z których bę-

dzie się likwidować kolejne agendy administracyjne

czy biznesowe?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 13 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15570)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie działalności wydziałów

rodzinnych i nieletnich sądów rejonowych,

wykonywania zawodu psychologa

oraz funkcjonowania rodzinnych

ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych

łów rodzinnych i nieletnich sądów rejonowych, wy-

konywania zawodu psychologa oraz funkcjonowania

rodzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych.

Samorząd zawodowy tworzony przez psychologów

spełnia dwie funkcje: reprezentowania na zewnątrz

osób wykonujących ten zawód oraz podejmowania

starań o zapewnienie należytego wykonywania za-

ochrony.

Na obie funkcje samorządów zawodowych

wskazuje Trybunał Konstytucyjny (K 37 OTK

2001/4/86.).

Ustawa o zawodzie psychologa i samorzą-

dzie zawodowym psychologów nakłada na samorząd

zawodowy, w ramach sprawowania pieczy i nadzoru

322

nad jego wykonywaniem, takie zadania, jak: dbałość

o przestrzeganie standardów wykonywania zawodu,

ustanawianie obowiązujących psychologów zasad

etyki zawodowej oraz nadzór nad ich przestrzega-

niem, a także reprezentowanie i ochronę zawodu psy-

chologa (np. prawna ochrona narzędzi).

Konieczność pieczy samorządu zawodowego psy-

chologów nad należytym wykonywaniem ich działal-

ności zawodowej jest szczególnie ważna w sytuacji

działania zawodowego psychologów w różnorodnych

dziedzinach życia społecznego (zdrowie, oświata, po-

moc społeczna, wojsko, Policja, Służba Więzienna,

Straż Graniczna, straż gminna/miejska itp.).

Ta pie-

cza wykonywana powinna być przy realizacji waż-

nych zadań publicznych przejętych przez samorząd,

a przede wszystkim ze względu na interes poszcze-

gólnych odbiorców usług psychologicznych.

Ustawowo powołany samorząd zawodowy psycho-

logów jest samorządem zawodu zaufania publicznego,

a co za tym idzie, odnosi się do niego art. 17 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl tego

artykułu nadanie pewnym grupom zawodowym cha-

rakteru zawodów zaufania publicznego oznacza usta-

wową dopuszczalność nakładania pewnych ograni-

czeń w zakresie konstytucyjnej wolności dostępu do

zawodu i jego wykonywania (art. 65 ust. 1 konstytu-

cji) oraz objęcie osób wykonujących takie zawody obo-

wiązkiem przynależności do samorządu zawodowego.

Konstytucyjnym zadaniem samorządu zawodowego

jest piecza nad zgodnym z regułami właściwymi dla

danego zawodu jego wykonywaniem.

Podstawą włą-

czenia określonego zawodu do kategorii zawodu za-

ufania publicznego powinno być zawsze uznanie, że

nałożenie owych ograniczeń nie następuje w celu

stworzenia określonej grupie zawodowej przywilejów,

lecz ma służyć interesowi publicznemu, a zakres

ograniczeń winien być odpowiedni do ochrony tego

interesu (orzeczenie TK sygn.

K 6/06).

Istnieje konieczność kontroli i weryfikacji działa-

nia psychologów w sytuacji, gdy obywatel jest zobo-

wiązywany do poddania się badaniu psychologiczne-

mu, jak to ma miejsce w rodzinnych ośrodkach diag-

nostyczno-konsultacyjnych.

W przeciągu ostatnich

lat można odnieść wrażenie, że zawód psychologa

wymknął się spod kontroli i weryfikacji.

Nagminne

są przypadki kupowania opinii psychologicznej, sto-

sowania niesprawdzonych standardów badawczych.

Działania niektórych psychologów skutkują tworze-

niem błędnych opinii o niskiej jakości badań.

Nie ma

możliwości obrony przed takimi zafałszowanymi opi-

niami.

Sytuacja ta najczęściej dotyka ojców starają-

cych się aktywnie uczestniczyć w wychowaniu i życiu

własnych dzieci.

niu zawodu psychologa takie działania mające zna-

miona wykonywania zawodu psychologa są przestęp-

stwem i podlegają odpowiedzialności karnej zgodnie

z art. 61 ustawy o wykonywaniu zawodu psychologa.

Notorycznie wydawane są zarządzenia przez sądy

rodzinno-opiekuńcze dopuszczające jako dowód opi-

nię z badań RODK w zakresie: określenia więzi emo-

cjonalnych, określenia stopnia miłości małoletnich

dzieci do każdego z rodziców.

Również zgodnie z art. 8

pkt 2 europejskiej konwencji praw człowieka wyklu-

czona jest jakakolwiek ingerencja w rodzinę, z wyjąt-

kiem sytuacji demoralizacji i patologii.

Wydawane zarządzenia przez sądy rodzinno-opie-

kuńcze dopuszczające jako dowód opinię z badań

RODK w zakresie określenia więzi emocjonalnych,

określenia stopnia miłości małoletnich dzieci do każ-

dego z rodziców są w świetle art. 278 K.p.c. równoważ-

ne powołaniu biegłych.

Stosowanie art. 290 K.p.c.,

przynajmniej teoretycznie, daje dużo większe praw-

dopodobieństwo sporządzania fachowej i profesjonal-

nej opinii.

Stosowanie art. 278 K.p.c. poprzez desyg-

nowanie pracowników merytorycznych z RODK jako

biegłych jest nadużyciem, gdyż bardzo często pracow-

nicy ci nie są na liście biegłych sądów okręgowych

(na podstawie BIP).

Artykuł ten daje możliwość trak-

towania instytucjonalnie RODK jako biegłego insty-

tucję.

W polskim prawie brak jest jednak zapisu o moż-

liwości powołania w charakterze biegłego instytucji

ośrodka, jakim jest RODK.

Bliski umożliwienia po-

wołania instytucji RODK w charakterze biegłego jest

art. 290 K.p.c.

Jednakże i w tym przypadku nie moż-

na wprost (nie łamiąc istniejącego stanu prawnego)

powołać w charakterze biegłego instytucji RODK,

gdyż instytucja ta nie posiada statusu instytutu na-

ukowego w myśl art. 290 K.p.c.

Nagminne i notoryczne kierowanie przez sądy

rodzinno-opiekuńcze na badania w RODK, mając po-

wyższe na uwadze, jest nieuzasadnioną ingerencją

państwa w relacje rodziców i ich dzieci.

Ta ingerencja

przy niejednokrotnym bezprawnym wykonywaniu

zawodu psychologa daje bardzo duże możliwości prze-

kupstwa, fałszowania rzeczywistości w opiniach

RODK oraz niski poziom badań i powstałych na ich

podstawie opinii.

W myśl § 6 rozporządzenia ministra sprawiedli-

styczno-konsultacyjnych (Dz. U. Nr 97, poz. 1063)

kierownika RODK wyznacza prezes sądu okręgowe-

go.

Jest to jedyna osoba z RODK, którą mianuje i bez-

pośrednio nadzoruje prezes sądu okręgowego.

Jedno-

cześnie zgodnie z § 7.1. cytowanego rozporządzenia

kierownik organizuje i kontroluje pracę pracowników

ośrodka, bezpośrednio uczestniczy w realizacji zadań

diagnostyczno-opiniodawczych, poradnictwie i kon-

sultacjach zgodnie z posiadaną specjalizacją zawodo-

wą, a także kieruje pracą i kontroluje działalność

filii ośrodka.

W świetle doniesień prasowych i medialnych, ale

także dużej liczby sygnałów, jakie dochodzą z tzw.

środowisk ojcowskich, w tym z raportu z działań

strażniczych „Monitoring pracy wybranych Rodzin-

nych Ośrodków Diagnostyczno-Konsultacyjnych”

wykonanego przez Centrum Praw Ojca i Dziecka

w Warszawie we współpracy ze Stowarzyszeniem

„Stop Manipulacji”, Barbary Gujskiej dotowanego

323

przez Fundację im. Stefana Batorego z grudnia

2009 r. oraz raportu „Status psychologa a działalność

Rodzinnych Ośrodków Doradczo-Konsultacyjnych

w świetle obowiązujących polskich i europejskich

norm prawnych” sporządzonego przez stowarzysze-

nie Ojcowie.pl wynika, iż w RODK badania wykony-

wane są:

— niestarannie,

— bez podstaw merytorycznych i metodologicz -

nych, nieobiektywnie, pod z góry ustalone tezy,

— przez osoby posiadające stosowne wykształce -

nie, jednakże wykazujące niskie praktyczne umiejęt-

ności przeprowadzania badań i wystawiania tego

typu opinii.

1.

Jakie czynności Ministerstwo Sprawiedliwości

podejmuje, aby instytucje typu RODK powołane

w istocie do działania wszędzie tam, gdzie istnieje

patologia lub zjawiska kryminogenne, nie były na-

rzędziem instrumentalnie, często niepotrzebnie, wy-

korzystywanym przez sądy w przypadku spraw do-

tyczących opieki nad małoletnimi dziećmi?

2.

Jakie czynności Ministerstwo Sprawiedliwości

podejmuje, aby odpowiedzialność psychologów za błę-

dy powstałe w badaniach i opiniach nie ograniczała

się do praktycznie martwego art. 233 K.k.?

Ma to

Nr 125, poz. 842) brak kompetencji przy wykonywa-

niu zawodu psychologa będzie czynnikiem przyczy-

niającym się do konfliktów rodzicielskich, a w kon-

sekwencji do dalszej dyskryminacji ojców.

3.

Jakie kroki legislacyjne Ministerstwo Spra-

wiedliwości podejmuje, aby rozporządzenie ministra

diagnostyczno- konsultacyjnych (Dz. U. Nr 97,

poz. 1063) było zgodne z istniejącym stanem praw-

nieletnich (Dz. U. Nr 35, poz. 228, z 1992 r.

Nr 24,

poz. 101, z 1995 r.

Nr 89, poz. 443, z 1998 r.

Nr 106,

4.

Jakie kroki podejmuje Ministerstwo Sprawied-

liwości, aby zakazać sądom opiekuńczym notorycz-

nego i bezprawnego dopuszczania jako dowodu opinii

z badań w RODK?

Dokonuje się to w formie zarzą-

dzeń, a badania obejmują: ustalanie więzi emocjonal-

nych, rozstrzyganie, którego z rodziców dziecko ko-

cha bardziej.

Miejmy na uwadze art. 8 pkt 2 Europej-

skiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Pod-

stawowych Wolności, gdzie wykluczona jest jakakol-

wiek ingerencja, z wyjątkiem sytuacji demoralizacji

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

(nr 15571)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie ochrony klientów biur podróży

Szanowna Pani Minister!

W minionym sezonie let-

nim kilkukrotnie byliśmy informowani o bankructwie

czołowych biur podróży w Polsce.

Spowodowało to po-

ważne problemy z powrotem do kraju osób, które

w momencie bankructwa firm oferujących wczasy

były za granicą.

Musiały one przerwać wakacje i w try-

bie pilnym wrócić do kraju na koszt państwa.

Ponad-

to osoby te do dnia dzisiejszego walczą w sądach

o otrzymanie zwrotu poniesionych kosztów za wczasy,

które zostały przerwane lub nie doszły do skutku.

W obecnym czasie biura podróży kuszą swoich

klientów atrakcyjnymi cenami wycieczek w przypad-

ku rezerwacji na początku roku.

Wiele osób daje się

skusić i zawczasu rezerwuje terminy oraz wpłaca pie-

niądze na konto danego operatora turystycznego.

Jednak ubiegły rok i problemy branży turystycznej

pokazały, że tzw. wycieczka życia, na którą odkłada

się pieniądze czasem latami, może się stać przykrym

doświadczeniem dla klienta, a także dla samorządu

województwa, który z własnych pieniędzy musi za-

pewnić powrót do kraju turystów upadłego biura po-

dróży.

Sytuacja ta pokazuje, jak pilnym zadaniem

państwa jest poprawa ochrony klientów biur podróży.

Chodzi nie tylko o gwarancję uzyskania przez tury-

stę pełnego zwrotu poniesionych kosztów na wyciecz-

kę, która nie doszła do skutku lub gdy biuro podróży

zbankrutuje, ale stworzenie działającego systemu

pomocy dla tych klientów, którzy w takich sytuacjach

znaleźli się już podczas wyjazdu.

Wobec powyższego zwracam się do Pani Minister

z pytaniami:

poprawą ochrony klientów biur podróży?

2.

Kiedy zostaną przedstawione propozycje zmian

w ustawie o usługach turystycznych?

3.

Na jaką formę pomocy będą mogli liczyć klien-

ci biur podróży, którzy w wyniku upadłości biura

stracili swoje środki finansowe?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

324

Interpelacja

(nr 15572)

do ministra zdrowia

w sprawie pełnienia przez apteki dyżurów

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

otrzymałem informację z jednego z powiatów Wiel-

kopolski o problemie związanym z pełnieniem przez

wisko aptekarskie zwróciło się do powiatu z prośbą

o zniesienie pełnienia „nocnych dyżurów”, których

rozkład został uchwalony przez radę powiatu zgodnie

rownicy aptek swoją prośbę argumentują tym, że

utrzymanie aptek w porze nocnej jest nieopłacalne.

Przekonują oni, że ruch po godz. 22 jest niewielki,

a apteka generuje dodatkowe koszty związane z ra-

chunkami za media oraz płacami pracowników.

Analizując wyżej przytoczony przepis prawa, moż-

na wyciągnąć wnioski, iż dopuszczalne jest nakłada-

nie przez powiat na apteki obowiązku prowadzenia

działalności w określonych porach, aby zapewnić do-

stęp do świadczeń w porze nocnej, w niedzielę, święta

że żaden przepis prawa w jednoznaczny sposób nie

nakłada na nich obowiązku pracy w porze nocnej

że apteka co prawda jest placówką ochrony zdrowia

publicznego, ale nie jest zakładem opieki zdrowotnej

i nie udziela świadczeń zdrowotnych.

1.

Czy w obecnym czasie trwają w ministerstwie pra-

ce nad zmianą art. 94 ustawy Prawo farmaceutyczne?

2.

Czy istnieje możliwość, aby powiaty, które nało-

żyły na daną aptekę obowiązek pełnienia dyżuru

od pracy, partycypowały w kosztach funkcjonowania

apteki we wskazanych przez powiat godzinach pracy?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 15573)

do ministra finansów

w sprawie sposobu udokumentowania

wadzących działalność gospodarczą w zakresie sprze-

daży paliw, w szczególności oleju opałowego, z któ-

rych wynika, że w tych przedsiębiorstwach dochodzi

do bankructw spowodowanych nakładaniem zobo-

wiązań podatkowych wskutek kontroli urzędów cel-

nych dotyczących prawidłowości oświadczeń nabyw-

ców oleju opałowego.

Kwestionowane jest przeznacze-

nie, to, iż olej ten będzie zużyty wyłącznie do celów

grzewczych.

pomimo przestrzegania przez sprzedawców przepi-

sów rozporządzenia ministra finansów z dnia 22 kwiet-

nia 2004 r. organy kontrolujące sprzedawców, jeżeli

okaże się, że nabywca przeznaczył olej opałowy na

inny cel aniżeli grzewczy, skutkami naruszenia pra-

wa przez nabywców obciążają sprzedawców.

Obciążenie sprzedawcy odpowiedzialnością (czy

to w sposób prawny, czy faktyczny) za to, w jaki spo-

sób nabywca zużyje zakupiony olej opałowy, stoi

w oczywisty sposób w rażącej sprzeczności z zasada-

mi państwa prawnego.

Nie ma żadnych przesłanek

natury prawnej, by wobec braku obowiązku weryfi-

kowania przez sprzedawców prawdziwości danych

zawartych w oświadczeniu (w stanie prawnym sprzed

1 marca 2009 r.) nakładać na nich sankcje karno-

skarbowe.

jącymi pytaniami do Pana Ministra:

1.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w zakresie

ww. problemu w świetle oficjalnego stanowiska potwier-

dzającego, że sprzedawcy nie mieli obowiązku weryfi-

kowania prawdziwości wymaganych oświadczeń?

2.

Czy prawdą jest, że Komisja Europejska w związ-

ku z opisaną sytuacją złożyła skargę na Polskę do

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 15574)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie niszczejących dawnych polskich

świątyń rzymskokatolickich

Zwrócili się do mnie Polacy z Ukrainy, mieszkań-

cy dawnego Stanisławowa (obecnie Iwano-Frankowsk),

zaniepokojeni faktem popadania w coraz większą ru-

inę większości dawnych świątyń rzymskokatolickich

w tym kraju.

Przed wojną na terenach dawnej Galicji Wschod-

niej należących do II Rzeczypospolitej żyła duża spo-

łeczność polska (obok Ukraińców, Żydów, Niemców).

325

Po 1944 r. w wyniku masowych mordów i przesiedleń

społeczność polska wyznająca przeważnie wiarę

rzymskokatolicką ostała się jedynie w większych

miastach.

Z powodu małej liczby wiernych, ale prze-

de wszystkim planowej polityki władz Związku Komu-

nistycznych Republik Sowieckich w latach 1946–1949

niemal wszystkie kościoły rzymskokatolickie na Ukra-

inie Zachodniej zostały zamknięte.

Jedyną świątynią

na Wołyniu, której władza radziecka nie zamknęła

po wojnie, był kościół parafialny pw. św. Stanisława

w Krzemieńcu, zbudowany w latach 1853–1857.

Zamykane kościoły zostały opróżnione z wyposa-

żenia, które w większości przepadło.

Cenne przed-

mioty liturgiczne, obrazy i mniejsze rzeźby rozkra-

dziono, reszta została zniszczona.

W niektórych przy-

padkach wysiedlonym Polakom udało się zabrać do

Polski cenniejsze przedmioty, głównie drobne, np. na-

czynia liturgiczne.

Zabierano także obrazy, zwłasz-

cza te, które darzono szczególnym kultem.

Zamykane świątynie i towarzyszące im zabudo-

wania (klasztory, plebanie), z których nagminnie

usuwano symbole religijne: krzyże i rzeźby świętych,

były stopniowo zamieniane na magazyny (Tarta-

ków), hale sportowe (kościół parafialny w Dubnie),

kina (Janów nad Bohem w dekanacie bracławskim

diecezji łuckiej), fabryki, a także więzienia.

Sytuacja polskich kościołów katolickich zaczęła

poprawiać się stopniowo wraz ze zmianą polityki

ZSRR po reformach Michaiła Gorbaczowa.

Wówczas

zaczęto oddawać pierwsze świątynie pozostałym na

Wołyniu katolikom lub prawosławnym (wówczas koś-

cioły zamieniano na cerkwie).

Większe zmiany nastą-

piły po odzyskaniu przez Ukrainę niepodległości

w 1991 r.

Dalsza część kościołów wróciła do wier-

nych.

W niektórych zabytkowych obiektach udało się

rozpocząć remont lub choćby je zabezpieczyć, jednak

zakres prac remontowych i konserwatorskich ogra-

nicza brak środków finansowych, co szczególnie wi-

dać w małych ośrodkach, gdzie społeczność jest roz-

proszona, a jedyny pracujący ksiądz musi obsłużyć

kilka placówek.

Większość pozostawionych bez opie-

ki budynków sakralnych nadal niszczeje i podlega

dewastacji.

Dramatyczny jest los kościołów w nadgranicznym

Uhnowie i Warężu.

Obie świątynie, zbudowane w koń-

cu XVII w., miały bardzo podobną bryłę z charakte-

rystyczną dwuwieżową fasadą oraz aneksami przy-

prezbiterialnymi zwieńczonymi malowniczymi szczy-

tami.

Ich widoczne z daleka sylwetki jeszcze dziś

robią wrażenie (świątynię w Warężu widać nawet

z terenu Polski).

Po włączeniu obu miejscowości do

ZSRR w 1951 r.

Polacy zostali stamtąd wysiedleni.

Oba kościoły służyły jako magazyny, potem zostały

opuszczone.

Zarówno w Uhnowie, jak i w Warężu

brakuje wiernych wyznania rzymskokatolickiego.

Niepotrzebne nikomu budynki niszczeją.

Wnętrze tej

popijarskiej świątyni było bogato polichromowane

malowidłami.

Dziś o ich świetności świadczą frag-

menty zachowane na ścianach korpusu oraz w osło-

niętym od deszczu przęśle pod chórem i w zakrystii.

Te cenne polichromie zostaną niedługo bezpowrotnie

stracone.

Równie tragiczny los spotkał kościół w Maciejo-

wie pod Kowlem.

Pierwotnie renesansowy, przebu-

dowany na początku XVIII w., opuszczony po wojnie

i zdewastowany, sąsiaduje przez drogę z funkcjonu-

jącą nadal cerkwią.

Kradzież blachy stała się przy-

czyną szybkiego zniszczenia dachów i w konsekwen-

cji zawalenia sklepień.

Podobnie jak w Uhnowie i Wa-

rężu, ściany budynku zachowały jeszcze swoje deko-

racyjne pilastry i gzymsy.

Ocalały też renesansowe

portale.

W niezwykle opłakanym stanie znajduje się koś-

ciół w Międzyrzecu Koreckim.

Zbudowany w latach

1702–1725, został po wojnie opuszczony.

W tej chwili

mury znajdują się jeszcze w dość dobrym stanie,

z wyjątkiem pomieszczeń przyprezbiterialnych.

Znisz-

czeniu uległ jednak dach, zapadają się sklepienia.

W dramatycznej sytuacji znajduje się kościół św.

Anny w Kowalówce (5 km od Monasterzysk, 60 km

od Stanisławowa), zbudowany na przełomie XIX i XX

dowla o ścianach wzmocnionych szkarpami znajduje

się w stanie całkowitej ruiny.

Fasadę akcentują dwie

masywne, czworoboczne wieże, pomiędzy którymi

znajduje się trójkątny szczyt.

Jeszcze dziś zachwyca-

ją resztki wspaniałej polichromii, która zdobi ściany

i resztki sklepienia.

To tylko niektóre przykłady niszczejących daw-

nych polskich świątyń rzymskokatolickich stanowią-

cych część polskiego dziedzictwa kulturowego, któ-

remu grozi całkowite zniszczenie, szczególnie wobec

– jak się wydaje – całkowitej obojętności władz ukra-

ińskich.

Czy polski rząd dostrzega w dawnych polskich

świątyniach rzymskokatolickich pozostających poza

granicami Polski część polskiego dziedzictwa kultu-

rowego, o utrzymanie którego należy zabiegać?

Czy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego podejmuje działania, w porozumieniu z analo-

gicznym resortem Ukrainy, władzami lokalnymi na

Ukrainie Zachodniej lub władzami Kościoła Rzym-

skokatolickiego, aby uratować przynajmniej część

obiektów sakralnych przed zniszczeniem?

Co udało

się na tym polu osiągnąć?

Czy i w jakim wymiarze finansowym Minister-

stwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wspiera

podmioty niepubliczne, które za swój cel stawiają ra-

towanie materialnego i duchowego dziedzictwa pol-

skiego na dawnych Kresach Rzeczypospolitej, jak

choćby Fundację Pomoc Polakom na Podolu, Woły-

niu, Pokuciu i Bukowinie z Wałbrzycha, która ma

w swoim statucie zapisaną opiekę nad dobrami kul-

tury polskiej, a zwłaszcza cmentarzami, kościołami,

klasztorami itd., w tym pomoc w ich odbudowie i od-

twarzaniu?

Czy rząd polski może otoczyć opieką ruiny kościo-

ła św. Anny w Kowalówce i podjąć zdecydowane dzia-

326

łania, by w porozumieniu ze stroną ukraińską przy-

najmniej zabezpieczyć ten obiekt sakralny, stanowią-

cy szczególną troskę Polaków ze Stanisławowa, któ-

rzy się do mnie zgłosili, przed dalszą dewastacją i osta-

tecznym zniszczeniem?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

(nr 15575)

do ministra transportu,

w Polsce obowiązują nowe zasady prowadzenia egza-

minów na prawo jazdy.

Zmianie uległy również prze-

pisy wskazujące minimalny wiek osoby ubiegającej

się o prawo jazdy w poszczególnych kategoriach.

Nie-

stety, przygotowane przez resort i uchwalone przez

Sejm regulacje posiadają pewne wady.

Niektóre mło-

de osoby w wieku 19 lat zapisały się na kurs prawa

jazdy kat. A i B w ubiegłym roku i jeszcze przed jego

końcem zdały egzamin na prawo jazdy kat. A.

Do

egzaminu na kat. B przystąpiły jednak dopiero pod

koniec stycznia bieżącego roku.

Z wyrobieniem do-

kumentu prawa jazdy czekały do momentu zdania

obu egzaminów.

Okazało się jednak, że otrzymają tylko dokument

kat. B.

Na potwierdzenie uprawnienia do kierowania

motocyklem muszą natomiast poczekać aż 5 lat.

Nowe przepisy podwyższyły bowiem granicę wieku

uprawniającego do ubiegania się o prawo jazdy kat.

A z 18 do 24 lat.

Zainteresowanym proponuje się jed-

nocześnie odwołanie do samorządowego kolegium

odwoławczego, ponieważ brak jest okresu przejścio-

wego w przepisach.

1.

Czy ministerstwo ma rozeznanie, ile opisanych

wyżej przypadków braku możliwości wydania prawa

jazdy kat. A wystąpiło w skali kraju po wprowadze-

niu w życie nowej ustawy?

2.

Czy ministerstwo pracuje nad rozwiązaniem

tego problemu po myśli młodych ludzi, którzy pomimo

zdania egzaminu przed zmianą przepisów nie mogą

otrzymać potwierdzającego ten fakt dokumentu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 14 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15576)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie możliwej likwidacji placówek

pocztowych przez Pocztę Polską SA

Szanowny Panie Ministrze!

Od lutego br. trwają

konsultacje rozporządzenia, na podstawie którego

Poczta Polska będzie mogła zlikwidować około 1,5 tys.

swoich punktów.

Ministerstwo Administracji i Cyfry-

zacji przygotowało projekt rozporządzenia w sprawie

operatora wyznaczonego, które może ograniczyć licz-

bę obecnych placówek Poczty Polskiej.

Po wejściu

w życie rozporządzenia w miastach będzie przypadać

jedna placówka na 7 tys. mieszkańców, a na obsza-

rach wiejskich – średnio jedna placówka na 85 km

2

.

Poczta Polska utrzymuje obecnie 8240 placówek.

Po wejściu w życie omawianego rozporządzenia ope-

rator wyznaczony będzie musiał posiadać minimum

6759 placówek, w tym ponad 3,3 tys. w miastach

i ponad 3,4 tys. na terenach wiejskich.

Pozwoli to

Poczcie Polskiej na likwidację nawet 1,5 tys. swoich

urzędów.

Blisko co 5. urząd będzie mógł być za-

mknięty.

Stanowić to będzie naturalną konsekwen-

cję zachodzących procesów rynkowych.

Z drugiej

strony ograniczy mieszkańcom terenów wiejskich

dostęp do świadczonych przez Pocztę Polską usług

i wpłynie niekorzystnie na jakość życia w tych miej-

scowościach.

nisterialne nad projektem rozporządzenia pozwala-

jącego zmniejszyć operatorowi wyznaczonemu liczbę

posiadanych urzędów?

2.

Czy w Poczcie Polskiej trwają prace nad listą

możliwych do likwidacji urzędów pocztowych i jaka

jest ich przewidywana liczba?

3.

Czym kierowano się w ministerstwie, obniżając

tak drastycznie liczbę placówek pocztowych?

4.

Czy likwidacja placówek pocztowych będzie

konsultowana z lokalnymi samorządami?

5.

Które placówki pocztowe z terenu województwa

wielkopolskiego będą likwidowane na skutek wpro-

wadzenia ww. rozporządzenia?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

327

Interpelacja

(nr 15577)

do ministra sportu i turystyki

turystów z zagranicy

po upadku biur podróży

szałek województwa mazowieckiego zapowiedział, że

urzędnicy nie będą płacić za sprowadzenie do Polski tu-

rystów niewypłacalnych biur podróży.

Rok 2012 nie był

dla branży turystycznej łaskawy.

Tylko na Mazowszu

pięć biur turystycznych złożyło oświadczenia o niewy-

płacalności.

Do tego dochodzą przypadki z Wielkopolski,

Małopolski i Śląska.

W trzech województwach środki

z gwarancji bankowych nie wystarczyły na pokrycie

kosztów sprowadzenia do kraju wczasowiczów.

Urzędy

marszałkowskie musiały dołożyć brakujące kwoty.

W przypadku Mazowsza było to około 190 tys. zł.

Urzędy marszałkowskie zwracały się do wojewo-

dów jako organu administracji rządowej o zwrot kosz-

tów.

Pieniędzy niestety nie odzyskały do dnia dzisiej-

szego.

Mazowiecki Urząd Marszałkowski w styczniu

2013 r. złożył w sądzie pozew o zapłatę 190 tys. zł.

Pozwanym jest Skarb Państwa reprezentowany przez

wojewodę mazowieckiego.

Jak twierdzą niektórzy marszałkowie województw,

w obecnym stanie prawnym nie ma przesłanek, żeby

to właśnie oni sprowadzali wczasowiczów z zagrani-

cy w sytuacji upadłości biur podróży.

Korespondencja

z Ministerstwem Sportu i Turystyki, Ministerstwem

Finansów oraz wojewodami pokazuje, że nie jest jas-

no wskazane źródło pieniędzy, jeśli zabraknie gwa-

rancji bankowych na ten cel.

Marszałek województwa mazowieckiego zapytany

dróży, podjąłby się sprowadzenia jego turystów do

Polski, odpowiedział: nie.

Według dotychczasowej

interpretacji prawa sprowadzać turystów powinni ci,

marszałek Struzik.

Według rzecznika Ministerstwa Sportu i Turysty-

ki pieniądze przeznaczone przez urzędy marszałkow-

skie na sprowadzenie klientów upadłych biur podróży

mogą być odzyskiwane jedynie na drodze sądowej.

1.

W ilu województwach w latach 2011 i 2012

urzędy marszałkowskie musiały przekazać środki na

zorganizowanie powrotu do Polski turystów z upad-

łych biur podróży i jaka była wysokość kwoty wydat-

kowanej przez marszałków (wysokość środków ponad

gwarancje bankowe)?

2.

Ile biur podróży upadło w roku 2011, a ile

w 2012 r.?

3.

Jakie jest źródło pieniędzy (i gdzie jest ono

wskazane) na pokrycie kosztów sprowadzenia tury-

stów do kraju, jeśli zabraknie pieniędzy z gwarancji

bankowych?

4.

Czy rząd zamierza zmienić w przedmiotowym

zakresie obowiązujące przepisy tak, aby określić

w sposób precyzyjny, jaki podmiot ma sprowadzać

turystów z zagranicy i z jakich środków finansowych

ma się to odbywać?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 11 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15578)

do ministra środowiska

w sprawie odłowu dzików na terenie

m.st. Warszawy

w kwestii dotyczącej odłowu dzików na terenie m.st.

Warszawy.

Stan faktyczny.

W ostatnim czasie na terenach

podwarszawskich lawinowo zwiększyła się liczba dzi-

ków grasujących po polach i lasach.

Niezwykle liczne

watahy dzików nie tylko niszczą uprawy, ale stano-

wią zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców.

Mieszkańcy skarżą się, że napotykane przez nich wa-

tahy wygłodniałych dzików wprawiają ich w strach.

Mieszkańcy często nie mogą na czas dojść do przy-

stanku autobusowego, co skutkuje spóźnianiem się

do pracy czy szkoły.

Szczególnie wystraszone są dzie-

ci, które samodzielnie boją się chodzić do szkoły.

Pod-

nieść należy, iż dziki są dość zuchwale, np. w prasie

lokalnej szeroko opisywany był przypadek, gdzie dzi-

ki wtargnęły w Złotokłosie (w gminie Piaseczno) na-

wet na salę weselną w trakcie biesiady weselnej.

Bez-

radni są również rolnicy, którym dziki niszczą plony,

a którym koła łowieckie odmawiają zapłaty odszko-

dowań albo proponują śmiesznie niskie stawki.

Za-

grożenie dzikami dotyka nie tylko mieszkańców te-

renów wiejskich i podmiejskich, albowiem dziki,

przebiegając przez ulice, stanowią zagrożenie rów-

nież dla kierowców i są powodem wielu wypadków

drogowych.

powiedź na następujące pytania:

i wywóz dzików?

2.

Kto podejmuje decyzje dotyczące wyboru miejsc

wywozu dzików?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

328

Interpelacja

(nr 15579)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

kształcenia uczniów

z niepełnosprawnościami

w szkołach publicznych

w kwestii dotyczącej kształcenia uczniów z niepełno-

sprawnościami w szkołach publicznych.

Stan faktyczny: Pomimo ratyfikacji przez Polskę

skie szkoły publiczne nie są przystosowane do pro-

wadzenia oddziałów integracyjnych.

Z raportu Naj-

wyższej Izby Kontroli, opublikowanego 11 grudnia

2012 r., wyraźnie wynika, iż dyrektorzy nie zatrud-

niają nauczycieli specjalistów pedagogiki specjalnej,

tłumacząc ten fakt brakiem etatów czy odpowiednie-

go obowiązku prawnego.

Szkoły nie są właściwie wy-

posażone, a ich architektura nierzadko stanowi ba-

rierę w równym dostępie do edukacji uczniów niepeł-

nosprawnych.

Ponadto uczniom tym nie zapewnia się

odpowiedniej opieki psychologiczno-pedagogicznej,

co powoduje, że ich indywidualne potrzeby są przez

szkoły zaniedbywane.

W lutym br. minister skierowała do uzgodnień

międzyresortowych i konsultacji społecznych projek-

ty nowelizacji rozporządzeń w sprawie warunków

sowanych społecznie.

Działania ministerstwa mają

na celu większą integrację uczniów niepełnospraw-

nych.

W związku z powyższym proszę Panią o odpo-

wiedź na następujące pytania:

1.

W jakim zakresie ministerstwo współpracuje

w kwestii dostosowywania szkół do potrzeb uczniów

niepełnosprawnych?

2.

W jaki sposób ministerstwo zamierza kontrolo-

wać wdrażanie znowelizowanego rozporządzenia

przez szkoły publiczne?

3.

Jakie formy pomocy finansowej dla szkół prze-

widuje ministerstwo w zakresie zatrudniania przez

nie kadry specjalistycznej?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

Interpelacja

(nr 15580)

do ministra transportu,

komunalnymi.

Stan faktyczny: Polskie gminy nie są w stanie

dzin w trudnej sytuacji życiowej.

Zgodnie z rapor-

tem Najwyższej Izby Kontroli z dnia 11 grudnia

2012 r., lokale komunalne otrzymuje ok. 16% wszyst-

kich ubiegających się o nie rodzin.

Do najważniej-

szych problemów w zakresie gospodarowania miesz-

kaniami komunalnymi należą: nieracjonalna poli-

tyka czynszowa, brak pełnej ewidencji lokali, krót-

koterminowa polityka mieszkaniowa gmin oraz

przede wszystkim brak dostosowania liczby dostęp-

nych mieszkań do faktycznych potrzeb najuboż-

szych.

Gminy nie są w stanie skutecznie kontrolo-

wać rozpatrywania i realizacji wniosków czy efek-

tywnie egzekwować zapłatę czynszu przez najem-

ców.

Znacznym problemem jest także brak systemu

wspierającego budownictwo socjalne.

W maju ub.r. minister skierował do konsultacji

społecznych projekt założeń projektu ustawy o zmia-

nie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkanio-

nym założeniem jest rozwiązanie problemu deficytu

mieszkań komunalnych w zasobach gmin.

W związ-

pujące pytania:

W jaki sposób ministerstwo zamierza rozwiązać

kwestię nieskutecznego ściągania należności czyn-

szowych z tytułu najmu lokalu komunalnego?

Jakie konkretne rozwiązania zaproponuje mini-

sterstwo w celu zwiększenia liczby mieszkań komu-

nalnych w zasobach gmin?

Jakie szacunkowe roczne koszty przyniesie reali-

zacja zmienionej ustawy?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

329

Interpelacja

(nr 15581)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zmiany zasad przydziału unijnych

kierowanych w ramach działania:

Zwiększanie wartości dodanej podstawowej

Szanowny Panie Ministrze!

Spółdzielnie ogrodni-

cze to jednostki działające w różnych rejonach Polski

od kilkunastu lat i cieszące się zaufaniem swoich

konsumentów poprzez gwarancję dobrej jakości.

Każda z nich dostarcza rocznie kilkanaście ton świe-

żych warzyw i owoców, daje zatrudnienie wielu oby-

watelom.

Do 1989 r. rynek owoców i warzyw cieszył się

względna swobodą gospodarczą (prywatna własność

środków produkcji, ceny rynkowe itp.), dlatego do

zmian po 1989 r. spółdzielnie starały się przygotować

w taki sposób, aby mogły konkurować z różnymi or-

ganizacjami działającymi na rynku owoców i wa-

rzyw.

Jednak sytuacja się zmieniła, kiedy pojawiła

się możliwość ubiegania się o środki unijne.

Według

obserwacji członków spółdzielni są one przyznawane

tylko wybranym podmiotom gospodarczym według

niezrozumiałych dla nich kryteriów.

Spółdzielnie

ubiegające się o dofinansowanie mają problem z ich

uzyskaniem, ponieważ z niewiadomych powodów fa-

woryzowane są głównie grupy producenckie i pod-

mioty skonsolidowane, co stwarza poważne zagroże-

nie dla wolności gospodarczej, opartej na równym

Taka sytuacja ma między innymi miejsce w Spół-

dzielni Ogrodniczej Ziemi Sądeckiej, która wystąpi-

ła o wsparcie finansowe w ramach Programu Roz-

woju Obszarów Wiejskich na budowę chłodni i sor-

inwestycji.

Od 3 lat spółdzielnia jest gotowa do roz-

poczęcia inwestycji przy pomocy środków unijnych,

jednak szanse ich uzyskania są znikome.

Co więcej,

grupy producenckie, które pełnią podobną funkcję

co spółdzielnie ogrodnicze, mogą korzystać z dofi-

nansowania do 75% i więcej kwalifikowanych kosz-

tów inwestycji oraz z dotacji do osiągniętego obrotu

i pewnych ulg podatkowych (w pierwszych latach

działalności).

Należy zauważyć, iż spółdzielnie ta-

kich ulg nie posiadają.

W sytuacji gdy na niskorentownym rynku rolno-

-ogrodniczym konkuruje ze sobą grupa producencka

korzystająca ze wsparcia środkami unijno-budżeto-

na niepowodzenie.

Jest to dyskryminacja spółdzielni

działających zgodnie z zasadami gospodarki rynko-

wej, wpisanymi w konstytucję naszego kraju.

Wobec tych niedogodności jako przedstawiciel

obywateli zapytuję:

1.

Jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo, aby

wyrównać szanse spółdzielni ogrodniczych w przy-

znawaniu środków unijnych umożliwiających ich

uczciwą konkurencję z grupami producenckimi?

2.

Jakie są powody nierównego traktowania róż-

nych podmiotów gospodarczych ubiegających się

o unijne i budżetowe środki pomocowe kierowane

w ramach działania: Zwiększanie wartości dodanej

gramem Rozwoju Obszarów Wiejskich?

Poseł Edward Siarka

Nowy Targ, dnia 15 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15582)

do ministra pracy i polityki społecznej

pomocy pełnoletnim wychowankom

domów dziecka

Szanowny Panie Ministrze!

Placówki opiekuńczo-

-wychowawcze typu rodzinnego działają na terenie

całej Polski.

Ich zadaniem jest wychowanie dzieci

i młodzieży, które poprzez nieodpowiednie warunki

w domach bądź sieroctwo nie mają możliwości dora-

stania w normalnej rodzinie.

W ciągu wielu lat działalności placówki te zauwa-

żyły problem związany z trudnościami dotyczącymi

rozpoczęcia samodzielnego, dorosłego życia w mo-

mencie osiągnięcia dojrzałości wychowanków.

Dla młodych osób opuszczających placówki wy-

chowawcze przejście na tzw. własne utrzymanie nie

jest sprawą łatwą.

Nie posiadają one żadnych środ-

ków materialnych pozwalających na wynajęcie samo-

dzielnych mieszkań czy dalszą naukę.

Jedyną możli-

wością rozwiązania kwestii mieszkalnej jest uzyska-

nie dopłat do czynszu na mieszkanie, np. z PCPR,

które wychowanek musi znaleźć sobie sam, a następ-

nie pokryć początkowy koszt wynajmu.

Łatwo zauważyć, że jest to koło zamknięte, ponie-

waż pierwsze środki można zdobyć dopiero po zatrud-

nieniu, to zaś wymaga przedstawienia stałego miej-

sce zamieszkania, którego młoda osoba jeszcze nie

posiada i nie będzie posiadać, ponieważ nie ma środ-

ków na wynajęcie lokalu mieszkalnego.

Większość wychowanków placówek opiekuńczych

to sieroty biologiczne bez kontaktu z dalszą rodziną.

Nie posiadają żadnych zabezpieczeń finansowych

w postaci renty po rodzicach.

Druga grupa to mło-

dzież, która posiada np. jednego rodzica, ale są to

najczęściej osoby niewydolne życiowo z powodu prob-

330

lemów alkoholowych czy chorób i nie są w stanie do-

starczyć żadnego wsparcia swoim dzieciom.

Młodzież wychodząca z placówek w momencie uzy-

skania pełnoletności staje przed wyzwaniem odnale-

zienia się w rzeczywistości.

Środki z budżetu państwa

poz. 887; art. 142, art. 146) nie są w stanie zaspokoić

potrzeb człowieka stającego u progu dorosłego życia.

Zmusza to młodych do powrotu do patologicznych śro-

dowisk rodzinnych, od których byli przez lata chronie-

ni.

Tym samym wieloletnia praca personelu placówek

i instytucji wspierających zostaje zniweczona.

Wobec tych niedogodności jako przedstawiciel

1.

Czy ministerstwo podejmie kroki zmierzające do

poprawy losu wychowanków placówek opiekuńczo-

-wychowawczych, aby jako osoby dorosłe oraz odpo-

wiednio ukształtowane przez lata nauki miały szansę

na zatrudnienie i rozpoczęcie normalnego życia?

2.

Czy ministerstwo podjęło bądź zamierza podjąć

prace zmierzające do przygotowania programu fun-

duszy, które stanowiłyby wsparcie dla młodzieży

w pierwszych miesiącach po opuszczeniu domów

opiekuńczo-wychowawczych, zwłaszcza w kwestii

wynajmu mieszkania?

Poseł Edward Siarka

(nr 15583)

do ministra finansów

w sprawie przychodów budżetowych

od wyrobów tytoniowych

Szanowny Panie Ministrze!

Podatek akcyzowy od

wyrobów tytoniowych stanowi ok. 30% wszystkich

przychodów budżetowych z tytułu podatku akcyzo-

wego.

Według danych przedstawionych przez Mini-

sterstwo Finansów w III kwartale 2012 r. wpływy

z akcyzy na wyroby tytoniowe spadły – w porówna-

niu z tym samym okresem roku poprzedniego – o 3,4%,

do 4,82 mld zł.

Powodem spadku wpływów jest funk-

cjonowanie w tym sektorze szarej strefy.

Dla budżetu

państwa oznacza to stratę sięgającą około 1 mld zł

rocznie, a według szacunków przedstawionych przez

Stowarzyszenie Pracodawców RP ponad 2 mld zł

rocznie.

Nie mniej pesymistyczny jest raport „Ana-

liza krajowej struktury opodatkowania papierosów

akcyzą”, przygotowany w maju 2012 r. przez firmę

Ernst & Young, w którym szacuje się, że łączne utra-

cone korzyści budżetu państwa z tytułu podatków

pośrednich w 2011 r., wynikające z występowania

szarej strefy w sektorze papierosowym i jej skali, mo-

gły wynieść ok. 4 mld zł.

wyroby tytoniowe dzielą się na:

a) papierosy,

b) cygaretki (cygara o masie nieprzekraczającej

3 gramów/sztukę),

c) cygara,

d) tytoń do palenia

Jednocześnie w danych prezentujących poziom

przychodów budżetowych z tytułu akcyzy, przedsta-

wionych przez Ministerstwo Finansów, nie ma roz-

różnienia na poszczególne produkty, a wyroby tyto-

niowe traktowane są łącznie – zgodnie z rozporzą-

datków, przychodów oraz środków pochodzących ze

zm.), które określa szczegółowość danych dotyczą-

cych dochodów z tytułu podatku akcyzowego.

Mając na względzie fakt, że dla różnych rodzajów

wyrobów tytoniowych stosuje się różne stawki podat-

ku akcyzowego (papierosy – 1000 szt.

+ maks. cena

detal.

– 188,00 zł + 31,41%, tytoń do palenia – 1 kg

+ maks. ceny detal – 128,02 + 31,41%, cygaretki

i cygara – 1000 szt.

– 266,90 zł), klasyfikowanie i wy-

kazywanie tych produktów jako łączne dochody od

wyrobów tytoniowych zaburza obraz rzeczywistych

wpływów budżetowych i nie pozwala na rozróżnie-

nie, jak poszczególne wyroby tytoniowe wpływają na

kształtowanie się przychodów z tytułu podatku ak-

cyzowego.

gółowymi danymi o wpływach budżetowych z tytułu

podatku akcyzowego pochodzącego ze sprzedaży wy-

robów tytoniowych, z uwzględnieniem podziału tych

produktów bez względu na kod CN, tj. z podziałem

na: papierosy, cygaretki i cygara oraz tytoń do pale-

nia?

Jeśli tak, to jak wyglądały przychody budżetu

państwa w tym zakresie w latach 2010, 2011 i 2012?

2.

Dlaczego Ministerstwo Finansów klasyfikuje

te produkty łącznie, a nie w rozbiciu na poszczególne

wyroby (papierosy, cygaretki [cygara o masie nie-

przekraczającej 3 gramów/sztukę], cygara oraz tytoń

do palenia)?

3.

Na jakiej podstawie ustalana jest wysokość

stawki akcyzy na poszczególne wyroby tytoniowe,

w sytuacji gdy Ministerstwo Finansów klasyfikuje

wszystkie produkty tytoniowe łącznie?

4.

Czy Ministerstwo Finansów przewiduje wpro-

wadzenie zmian mających na celu osobną klasyfika-

cję produktów tytoniowych?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

331

Interpelacja

(nr 15584)

do ministra finansów

w sprawie domiaru akcyzy

dla sprzedawców olejów opałowych,

stosowanego jako sankcja podatkowa

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracam się z kwe-

stią dotyczącą działań kontrolnych urzędu celnego

w kwestii oświadczeń nabywców olejów opałowych.

Z problemem związanym z nakładaniem przez urząd

celny, w drodze decyzji pokontrolnych, zaległego po-

datku akcyzowego boryka się wielu przedsiębiorców.

Sprzedaż oleju opałowego w latach 2004–2009 regu-

lowała ustawa o podatku akcyzowym z dnia 23 stycz-

W myśl obowiązujących wówczas przepisów podmiot

sprzedający olej opałowy (z przeznaczeniem na cele

opałowe) w przypadku jego sprzedaży przy uwzględ-

nieniu obniżonej stawki akcyzy zobowiązany był do

uzyskania każdorazowo od kupującego oświadczenia

o przeznaczeniu oleju opałowego, które musiało za-

wierać szereg dodatkowych informacji.

Kupujący

składał takie oświadczenie przy zakupie, a sprzedaw-

ca na podstawie takiego oświadczenia sprzedawał

olej opałowy z obniżoną stawką akcyzy.

Niestety żad-

ne regulacje nie uprawniały podmiotów sprzedają-

cych do weryfikowania danych osobowych kupujące-

go – dopiero nowelizacja ustawy o podatku akcyzo-

wym z dnia 6 grudnia 2008 r. uprawniła sprzedaw-

ców do kontrolowania klienta z dowodu osobistego.

Wydając decyzje nakładające na podatników kwoty

rzędu kilkuset tysięcy złotych zaległego podatku ak-

cyzowego wraz z odsetkami, urząd celny uzasadnia,

że oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego wy-

pisywane były na nieistniejące osoby lub osoby, któ-

rych urząd nie mógł zweryfikować.

W rezultacie kon-

sekwencje za niezgodne z przeznaczeniem zużycie

oleju opałowego ponoszą sprzedawcy, a nie nierzetel-

ni kupujący, którzy mogli celowo podać nieprawdziwe

lub niepełne dane na oświadczeniach, których przed-

siębiorca nie miał możliwości zweryfikować.

podczas prowadzonych postępowań kontrolnych do-

chodziło do wielu nieprawidłowości, np. istniały przy-

padki wysyłania do kupujących zapytań dotyczących

potwierdzenia faktu zakupu, zawierających mylne

ilości zakupionego oleju, z czego też mogło wynikać

nieprawidłowe ustalenie faktów dotyczących zakupu

– klienci zaprzeczali, że dany zakup miał miejsce.

Podsumowując, nie ulega wątpliwości, że wiele

przedsiębiorstw boryka się z powodu niesprawiedli-

wie wydanych decyzji domiarowych z ogromnymi

kłopotami finansowymi bądź też stoi na granicy ban-

kructwa, co jest wynikiem braku rozwiązań dających

przedsiębiorcom prowadzącym sprzedaż oleju opało-

wego możliwość weryfikacji dokumentów wymaga-

nych przez prawo.

Uważam, że takie działania urzę-

dów celnych są przejawem represji fiskalnej, a także

wydają się naruszać zasady prawa podatkowego: za-

sadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufa-

nia do organów podatkowych.

1.

Czy do Ministerstwa Finansów dotarły już do-

niesienia o nieprawidłowościach związanych z wyda-

waniem decyzji domiarowych?

2.

Czy ministerstwo monitoruje, aby decyzje do-

miarowe były wydawane z poszanowaniem zasad

państwa prawnego?

3.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania

mające na celu ochronę przedsiębiorców ponoszących

negatywne konsekwencje przepisów regulujących

składanie oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowe-

go, które w praktyce budziły wątpliwości?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Interpelacja

(nr 15585)

do ministra sportu i turystyki

programu infrastrukturalnego

Szanowna Pani Minister!

Zwracam się w sprawie

nowego programu infrastrukturalnego pod nazwą

„Orlik Plus”, będącego odpowiedzią na powodzenie

programu „Moje boisko – Orlik 2012”, dzięki które-

mu do końca 2012 r. udało się dofinansować ponad

2600 kompleksów boisk.

Założenia Ministerstwa

Sportu i Turystyki zakładają, w ramach projektu

„Orlik Plus”, budowę co najmniej jednego boiska: boi-

ska do piłki nożnej ze sztuczną nawierzchnią trawia-

stą 30 x 62, z oświetleniem i ogrodzeniem lub boiska

wielofunkcyjnego 30 x 50 o nawierzchni poliuretano-

lub boiska wielofunkcyjnego do koszykówki i siat-

kówki 19,1 x 32,1 oraz wybranych modułów, takich

jak: budynek zaplecza sanitarno-szatniowego, tere-

nowe urządzenia ogólnorozwojowe dla dzieci i mło-

dzieży, siłownia plenerowa, lekkoatletyczna bieżnia

poliuretanową, minikompleks dwóch kortów teniso-

wych ze sztuczną nawierzchnią, kort badmintonowy,

lodowisko stałe lub sezonowe, boisko do siatkówki

plażowej, ścianka wspinaczkowa, skatepark.

Ponad-

to dodatkowe moduły będą mogły być również dobu-

dowane do już istniejących kompleksów boisk „Or-

lik”.

Co więcej, Ministerstwo Sportu i Turystyki uru-

chomiło projekty wspierające program „Moje boisko

– Orlik 2012” obejmujące m.in. zakup sprzętu spor-

332

towego dla podmiotów zarządzających „Orlikami”,

finansowanie specjalistycznych programów szkole-

niowych, współfinansowanie – wraz z jednostkami

samorządu terytorialnego – wynagrodzeń dla osób

odpowiedzialnych za organizowanie i prowadzenie

zajęć sportowych na powstających obiektach (projekt

„Animator – Moje boisko – Orlik 2012 r.”.), a także

finansowanie ogólnopolskich turniejów dla dzieci

wej i piłce ręcznej.

Zgodnie z danymi przedstawionymi przez Minister-

stwo Sportu i Turystyki założenia programu „Orlik

Plus” zostały włączone przez Europejski Bank Inwe-

stycyjny do zamkniętej listy projektów, w ramach któ-

rych mogą być alokowane środki pożyczkowe Europej-

skiego Banku Inwestycyjnego, realizowane w ramach

umowy finansowej zawartej pomiędzy Skarbem Pań-

stwa RP a EBI, tj. Poland Municipal Infrastructure.

Podsumowując, chciałbym wyrazić swoje pełne

poparcie dla programów kontynuujących realizację

celów i założeń programu „Moje boisko – Orlik 2012”,

mając na względzie ogromny, pozytywny wpływ po-

wstawania nowych obiektów sportowych na aktywi-

zację coraz szerszego grona osób.

W związku z przedstawioną sprawą uprzejmie

finansowe na udzielenie wsparcia dla jednostek sa-

morządu terytorialnego chcących uczestniczyć w pro-

jekcie „Orlik Plus”?

2.

Kiedy można spodziewać się ewentualnego

wsparcia i jakie lata będzie ono obejmowało?

3.

Jaką kwotę będą obejmowały środki przezna-

czone na realizację ww. projektu?

4.

Jaki byłby przewidywany procentowy udział

jednostek samorządu terytorialnego w ww. przedsię-

wzięciu?

5.

Czy ministerstwo przewiduje przeznaczenie

środków finansowych na kontynuację programów

wspierających program „Moje boisko – Orlik 2012”?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

(nr 15586)

do ministra pracy i polityki społecznej

własnych gmin o charakterze obowiązkowym należy

Po dniu 1 stycznia 2004 r. do wnoszenia opłaty za

pobyt w placówce, sięgający średniego miesięcznego

kosztu utrzymania, zobowiązani są kolejno: miesz-

kaniec domu, małżonek, zstępni przed wstępnymi

oraz gmina kierująca osobę.

Podczas ubiegłych lat do dnia 1 stycznia 2004 r. na

bieżące utrzymanie mieszkańców domów pomocy

ustalana była coroczna dotacja pochodząca z budżetu

państwa.

Na chwilę obecną osoby potrzebujące zakwa-

terowania w ośrodkach pomocy i opieki nie mogą do-

stać się tam bezpośrednio, lecz muszą czekać ze wzglę-

du na ograniczoną ilość przyjęć.

Z reguły taki proces

generowany jest naturalnie, tj. po śmierci osób za-

mieszkujących placówkę.

W chwili obecnej, tj. po roku

2004, pobyt osoby kierowanej do ośrodków pomocy

społecznej finansowany jest nie jak wcześniej z dotacji

przekazywanych z budżetu państwa, ale przez środki

pochodzące z budżetu gminy.

Sytuacja ta ma bezpo-

średni wpływ na wyżej wspomniane finanse gminy

i radykalne podniesienie wydatków w budżecie.

Przy

obecnie funkcjonującym systemie rodziny w niewiel-

kim stopniu przyczyniają się do współfinansowania

osób przebywających w domach pomocy społecznej.

Przy założeniu, że sytuacja może ulec poprawie,

kieruję do Pana Ministra następujące pytania:

1.

Czy jest możliwa weryfikacja kondycji finansowej

rodzin osób znajdujących się w domach pomocy społecz-

nej oraz oszacowanie, w jakim stopniu osoby te są

w stanie dofinansować pobyt najbliższych w ośrodku?

2.

Czy jest możliwe wprowadzenie zmian prawnych

prowadzących do większej ingerencji i pomocy z ra-

mienia państwa i utworzenia funduszu gminnego do-

finansowanego bezpośrednio z budżetu państwa?

3.

Czy jest możliwa głębsza weryfikacja dóbr, któ-

re posiada mieszkaniec DPS, i wniesienie ich na po-

czet comiesięcznej opłaty za pobyt w domu opieki

społecznej?

4.

Czy są planowane inne zmiany przez minister-

stwo?

Z poważaniem

Poseł Mirosława Nykiel

Interpelacja

(nr 15587)

do prezesa Rady Ministrów

z certyfikacją lotnisk użytku publicznego na

przykładzie Mazowieckiego Portu Lotniczego

Warszawa – Modlin

Panie Premierze!

Kwestie dotyczące certyfikacji

lotnisk przeznaczonych do użytku publicznego okre-

ślają przepisy ustawy Prawo lotnicze, akty wykonaw-

333

cze do ustawy i stosowne regulacje prawne o charak-

terze międzynarodowym.

Art. 160 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo lotnicze sta-

nowi wprost, iż lotnisko użytku publicznego i jego

eksploatacja podlegają certyfikacji.

Zgodnie z art. 160

ust. 2, cytuję: „wydanie certyfikatu musi być poprze-

dzone procesem certyfikacji, który jest sprawdzeniem

wania określonej działalności lotniczej”.

Sprawdzenie

takie obejmuje zgodnie z art. 160 ust. 4 pkt 3, w od-

niesieniu do zarządzania lotniskami – zapewnienie bez-

piecznego funkcjonowania lotniska.

Zgodnie z art. 161

ust. 5 prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, cytuję:

„W razie stwierdzenia, że posiadacz certyfikatu prze-

stał spełniać wymagania przewidziane przepisami

prawa do wydania lub utrzymania certyfikatu, Pre-

zes Urzędu wzywa zainteresowany podmiot do przy-

wrócenia stanu zgodnego z przepisami prawa, w okre-

ślonym terminie, pod rygorem zawieszenia ważności

certyfikatu, ograniczenia uprawnień wynikających

z certyfikatu lub cofnięcia wydanego certyfikatu,

w zależności od stopnia stwierdzonych naruszeń bez-

pieczeństwa prowadzonej działalności lotniczej, chy-

ba że przepisy Unii Europejskiej stanowią inaczej”.

Tenże artykuł w ust. 6 stanowi: „Po bezskutecznym

Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zawiesza

ważność certyfikatu, ogranicza uprawnienia wyni-

kające z certyfikatu lub cofa certyfikat, w zależności

od stopnia stwierdzonych naruszeń bezpieczeństwa

prowadzonej działalności lotniczej, chyba że przepisy

Unii Europejskiej stanowią inaczej”.

Port lotniczy w Modlinie został oficjalnie urucho-

miony 15 lipca 2012 r.

Warunkiem rozpoczęcia jego

użytkowania było otrzymanie przez zarządzającego

lotniskiem certyfikatu lotniska użytku publicznego.

Jednak już na początku grudnia 2012 r. uszkodzenia

pasa startowego lotniska Modlin przybrały takie roz-

miary, iż zagrożone zostało bezpieczeństwo ruchu

lotniczego.

Ostatecznie z dniem 22 grudnia 2012 r.

lotnisko zostało zamknięte.

Od tego czasu rozpoczął

się gorszący spektakl związany z poszukiwaniem

winnych zaistniałej sytuacji.

Nadal jest on kontynu-

owany, bo nie można inaczej traktować podjęcia prac

remontowych pasa, w sytuacji gdy w lutym br. dyrek-

tor Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych na po-

siedzeniu Komisji Infrastruktury oświadczył, że pas

powinien być zerwany i zbudowany od nowa.

Lotni-

sko pozostaje zamknięte dla ruchu pasażerskiego

i tak naprawdę nie wiadomo, czy i kiedy taki ruch

zostanie na nim wznowiony.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów oraz

sytuacji, w jakiej znalazł się Port Lotniczy Modlin,

1.

Jakimi procedurami sprawdzającymi prezes

Urzędu Lotnictwa Cywilnego dokonuje sprawdzenia

trwałej zdolności lotniska do zapewnienia jego bez-

piecznego funkcjonowania w sytuacji, gdy podstawo-

wy element jego infrastruktury nie nadaje się do eks-

ploatacji już po 5 miesiącach od uzyskania certyfikatu?

2.

Jakimi przepisami powszechnie obowiązujące-

go prawa określono wymagania, które muszą być

spełnione, aby lotnisko mogło otrzymać certyfikat

lotniska użytku publicznego?

3.

Czy wydawane są certyfikaty lotniskom, które

nie są w stanie spełnić wszystkich wymogów, a w przy-

padku lotniska Modlin jakie wymogi pozostały nie-

spełnione w momencie wydawania certyfikatu lotni-

ska użytku publicznego?

4.

Czy utrata możliwości korzystania z pasa star-

towego lotniska w zakresie przewidzianym przyzna-

nym certyfikatem jest utratą trwałej zdolności do

zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska?

5.

Czy lotnisko Modlin jest nadal posiadaczem

certyfikatu lotniska użytku publicznego?

6.

Jakie czynności, o których mowa w art. 161

ust. 5 i ust. 6 ustawy Prawo lotnicze, podjął prezes

Urzędu Lotnictwa Cywilnego w związku z brakiem

możliwości zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lot-

niska wynikającym z braku możliwości wykorzysta-

nia pasa startowego, co zostało stwierdzone już

22 grudnia 2012 r.?

7.

Czy certyfikat lotniska użytku publicznego wy-

dany w sytuacji braku przepisów powszechnie obo-

wiązującego prawa określających wymagania, jakie

muszą być spełnione, aby zapewnić bezpieczną eks-

ploatację lotniska, przy jednocześnie występujących

kilkudziesięciu niezgodnościach w stosunku do prze-

pisów załącznika 14 do Konwencji o międzynarodo-

wym lotnictwie cywilnym (ICAO), może być trakto-

wany jako gwarancja utrzymania bezpieczeństwa

operacji lotniczych na tym lotnisku?

8.

Czy prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w ra-

mach realizacji deklarowanego wielokrotnie progra-

mu naprawczego w urzędzie podejmuje czynności

mające na celu skuteczne egzekwowanie spełniania

wymogów przez podmioty będące posiadaczami cer-

tyfikatów, skoro lotnisko Modlin nadal posiada cer-

tyfikat, tak samo jak PLL LOT, którego samoloty

Boeing 787 Dreamliner nie latają?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

(nr 15588)

do ministra transportu,

zamiaru zawieszenia linii kolejowej

Jelenia Góra – Lwówek Śląski

cierają, wynika, że w grudniu 2013 r. planowane jest

zawieszenie przez PLK linii kolejowej nr 283 Jelenia

334

Góra – Lwówek Śląski, która obejmuje swoim zasię-

giem gminy położone na odcinku 33 km (Jelenia

Góra, Jeżów Sudecki, Wleń i Lwówek Śląski).

Linia kolejowa nr 283 biegnie przez gminy objęte

bardzo dużym bezrobociem.

Jej likwidacja z pewnoś-

cią utrudni ludziom dojazd do szkół i do pracy poza

miejscem zamieszkania.

Poza tym wskazana przeze mnie linia kolejowa

odgrywa bardzo ważną rolę w sytuacjach kryzyso-

wych.

Podczas powodzi, które często zdarzają się na

tym terenie, jest jedyną drogą dotarcia do większych

miast, takich jak Jelenia Góra czy Lwówek Śląski.

Ten argument jest bardzo istotny i powinien być

moim zdaniem wzięty pod uwagę.

Kolejnym argumentem przemawiającym za pozo-

stawieniem tej linii są jej naturalne walory sprzyja-

jące rozwojowi turystyki i ochronie natury, bowiem

transport kolejowy w przeciwieństwie do drogowego

jest bezpieczny dla środowiska.

Biorąc powyższe pod uwagę, a także stanowisko

wyrażone w tej sprawie przez Radę Powiatu Lwówe-

ckiego, proszę o odpowiedź na pytanie: Czy znana

jest Panu Ministrowi opisana przeze mnie sprawa

i czy podejmie Pan działania, żeby zweryfikować de-

cyzję PLK dla dobra społeczności lokalnej i dla za-

chowania możliwości rozwoju tego regionu?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Witek

Jawor, dnia 15 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15589)

dodatkowych opłat za wypłaty z bankomatów

wie planów wprowadzenia dodatkowych opłat za wy-

płatę z bankomatu.

Ustawa o usługach płatniczych w art. 38 stanowi,

iż w przypadku, w którym transakcja płatnicza nie

ponosi opłaty określone w umowie zawartej przez każ-

dego z nich ze swoim dostawcą.

A contrario wynika

z tego zakaz pobierania opłaty surcharge (dodatkowa

opłata za wypłatę z bankomatu) od klientów.

W przygotowanym przez Ministerstwo Finansów

niczych oraz niektórych innych ustaw z 4 września

2012 r. możemy znaleźć następujący przepis:

„2.

Użytkownik może być obciążony opłatą przez

operatora urządzenia lub prowizją przez wydawcę

z tytułu wypłaty gotówki przy użyciu karty płatni-

czej, jeżeli bezpośrednio przed dokonaniem wypłaty

otrzymał informację o wysokości należnej opłaty lub

prowizji.

Wysokość opłaty lub prowizji nie może prze-

kroczyć kosztów ponoszonych przez podmiot, który

ją pobrał.

(…)”.

Powyższa propozycja ministerstwa umożliwi

wprowadzenie oprócz obowiązującej prowizji także

opłaty surcharge.

Według doniesień medialnych ta-

kie rozwiązanie znalazło się w tekście ustawy za

sprawą lobbingu federacji Pracodawcy Rzeczypospo-

litej Polskiej, do której należy właściciel sieci banko-

matów Euronet*

)

.

Gdyby powyższy przepis wszedł

w życie, najwięcej na nim zyskałaby finansowo sieć

Euronet.

wienie operatorom nakładania opłat surcharge w pro-

jektowanej ustawie?

2.

Czy ministerstwo dysponuje analizami finan-

sowymi dotyczącymi konsekwencji wprowadzenia

możliwości opłat surcharge dla konsumentów?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

(nr 15590)

do ministra finansów

w sprawie

malejących dochodów z tytułu podatku VAT

Szanowny Panie Ministrze!

W budżecie państwa

(dalej: VAT) zakładane były na poziomie 132 mld

PLN, czyli o 8% więcej niż dochody uzyskane z tego

podatku w 2011 r.

Wpływu z podatku VAT w 2012 r.

okazały się istotnie niższe i wyniosły tylko ok.

120 mld PLN.

Oznacza to, że wykonanie było o ok.

9,5% mniejsze od założeń budżetowych.

Niższy niż

zakładany wzrost PKB, który w 2012 r. wyniósł 2%

*

)

Maciej Bednarek, 11.12.2012, wyborcza.biz: http://wyborcza.biz/

finanse/1,105684,13025620,Dodatkowa_prowizja_za_wyplaty_z_banko-

matu__Banki_mowia.html

335

wobec założonego w budżecie wzrostu na poziomie

2,5%, może tłumaczyć tylko niewielką część z 12 mld

PLN różnicy pomiędzy planem a wykonaniem w za-

kresie dochodów z podatku VAT.

Wpływy budżetowe

sze niż w 2011 r. (dochody z VAT w 2011 r. wyniosły

122 mld PLN).

Spadek dochodów z VAT w 2012 r.

dziwi także w kontekście wzrostu konsumpcji indy-

widualnej w 2012 r., która wzrosła nominalnie o 4,2%

(konsumpcja indywidualna odpowiada za 60% PKB).

Jednym z możliwych powodów malejących wpły-

wów z podatku VAT jest rosnąca luka podatkowa

w podatku VAT, o czym świadczą liczne przekazy

medialne dotyczące rosnącego poziomu wyłudzeń po-

datku VAT, np. wyroby hutnicze, paliwa, oleje jadal-

ne itd.

Firma PricewaterhouseCoopers na zlecenie

Komisji Europejskiej w raporcie „Study on the feasi-

ies” z dnia 20 września 2010 r., szacuje lukę w podat-

ku VAT (ang. VAT gap) w całej Unii Europejskiej

w 2009 r. na poziomie 12% wpływów z podatku VAT,

Unii Europejskiej.

Luka podatku VAT to różnica po-

między wpływami, które mogłyby wpłynąć z tego

podatku, a rzeczywistymi wpływami podatku VAT.

Powodem luki są wyłudzenia, unikanie płacenia, po-

myłki, bankructwa itd.

Międzynarodowy Fundusz

Walutowy w prezentacji „Tax administration options

for fiscal sustainability” z dnia 12 stycznia 2011 r.

Bazując na tych dwóch opracowaniach, można

oszacować lukę w podatku VAT w Polsce.

Zakładając,

(powyżej średniej dla UE), i biorąc dochody z podatku

VAT z 2012 r. na poziomie 120 mld PLN, otrzymuje-

my lukę podatkową na poziomie ok. 18 mld PLN.

Całkowite zlikwidowanie luki podatkowej nie jest

możliwe, można zakładać jedynie jej zmniejszenie.

Dla porównania zwiększenie stawek podatku VAT od

VAT na poziomie 5 mld PLN (podwyższone stawki

1.

Dlaczego dochody z podatku VAT w 2012 r. były

niższe o ok. 12 mld PLN od zakładanych w budżecie?

W szczególności proszę o wskazanie źródeł i danych

stanowiących podstawę kalkulacji wysokości wpły-

wów z tytułu podatku VAT na 2012 r.

Proszę o przed-

stawienie przyjętych założeń oraz metodologii kal-

kulacji ww. wpływów (w tym wzorów wyliczeń, para-

metrów itp.).

konsumpcja indywidualna w 2012 r. wzrosła nomi-

nalnie o ponad 4%?

3.

Czy mniejsze dochody z podatku VAT w Polsce

można wytłumaczyć rosnącą luką podatkową w po-

datku VAT (zwiększeniem się szarej strefy oraz ros-

nącą skalą wyłudzeń podatku VAT)?

4.

Czy ministerstwo zidentyfikowało mechani-

zmy, w ramach których tak radykalnie wzrosła luka

podatkowa i skala wyłudzeń VAT w 2012 r.?

Proszę

o przedstawienie szacunków dotyczących skali po-

szczególnych mechanizmów uszczuplania dochodów

(wraz ze wskazaniem źródeł i danych stanowiących

podstawę kalkulacji tych skutków oraz opisem przy-

jętej metodologii), jeżeli były rozważane i szacowane

w ministerstwie.

5.

Proszę o informację, czy rozważane były spo-

soby przeciwdziałania mechanizmom, w ramach

których uszczuplane są dochody Skarbu Państwa

z tytułu VAT za pomocą instrumentów legislacyj-

nych i pozalegislacyjnych.

Jeśli tak, to proszę

o przedstawienie skutków budżetowych oraz finan-

sowych tych sposobów unormowania (wraz ze

wę kalkulacji tych skutków oraz opisem przyjętej

metodologii).

6.

Na ile realna, w kontekście malejących docho-

dów z podatku VAT, jest możliwość powrotu do wyj-

ściowych stawek podatku VAT od początku 2014 r.?

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

(nr 15591)

do ministra gospodarki

Zwracam się z prośbą o udzielenie precyzyjnej od-

powiedzi na pytanie: Kiedy Ministerstwo Gospodar-

ki przedstawi projekt ustawy o odnawialnych źród-

łach energii?

Proszę o podanie dokładnej daty pre-

zentacji projektu.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Rozenek

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

336

Interpelacja

(nr 15592)

do ministra zdrowia

w sprawie

sposobu uregulowania zasad kierowania

przez gabinety lekarzy rodzinnych

na badania, w tym specjalistyczne

zwracam, dotyczy sposobu uregulowania kierowania

przez lekarzy pierwszego kontaktu na badania, w tym

specjalistyczne.

Do mojego biura poselskiego przychodzi wiele

osób z uwagami w tym zakresie, a także są zgłaszane

na spotkaniach w wielu miejscach okręgu wyborcze-

go, a więc można domniemywać, że problem jest dość

powszechny.

W ostatnim czasie przyjęłam również interwencję

pisemną dotyczącą takiego problemu, tj. uzyskania

od lekarza rodzinnego skierowania na badanie.

Chciałabym zaznaczyć, że moja interpelacja doty-

czy oczywiście przyjętych zasad i sposobu kontroli,

rozliczeń systemu skierowań, a nie merytorycznej

zasadności, którą trudno ocenić.

1.

W jaki sposób jest na dziś uregulowany system

skierowań od lekarza pierwszego kontaktu na różnego

rodzaju badania, czy jest np. ustalona historycznie

ilość skierowań na 1 pacjenta w określonym przedzia-

le czasowym, w jaki sposób jest to kontrolowane i czy

w sytuacji ich niezrealizowania środki zarezerwowane

na ten cel w ogólnej stawce wracają do systemu?

2.

Jeśli środki, o których mowa wyżej, nie wraca-

ją do systemu, to czy nie istnieje obawa, że takie ure-

gulowanie może w niezamierzony sposób powodować

negatywne przypadki ograniczania badań, co może

skutkować indywidualnie większymi kosztami lecze-

nia w przyszłości z powodu zbyt już zaawansowanej

choroby?

3.

Czy planowane są zmiany w systemie skiero-

wań, tak aby uzyskać większą efektywność funkcji

profilaktycznej – nawet dzięki podstawowym labora-

toryjnych badaniom, a także np. pakietowi badań,

który powinien być obowiązkowo proponowany pa-

cjentowi w określonych przedziałach wieku?

Z poważaniem

Poseł Maria Małgorzata Janyska

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

(nr 15593)

do ministra finansów

których innych ustaw odbieram wiele interwencji od

przedsiębiorców, którzy działają w formie spółki ko-

mandytowej.

Jak twierdzą, celem przyjęcia tej formy organiza-

cyjno-prawnej nie była optymalizacja podatkowa,

lecz optymalizacja ryzyka prowadzonej działalności

– spółka komandytowa zapewnia takie samo opodat-

kowanie jak np. w spółce jawnej przy jednoczesnym

oddzieleniu działalności gospodarczej (majątek i zo-

bowiązania) spółki od majątku jej wspólników.

Wskutek planowanej nowelizacji ww. ustaw zro-

dziło się wiele obaw, że doprowadzi ona do gorszej

sytuacji s.k. niż niektóre inne podmioty – zwiększe-

nia obciążeń, gdyż każdy, kto będzie chciał pozostać

przy dotychczasowym poziomie opodatkowania, bę-

dzie miał do wyboru spółkę jawną, cywilną lub jed-

noosobową działalność gospodarczą.

W związku z powyższym mam pytania:

1.

Czy nie ma obaw, że proponowana nowelizacja

w krótkim okresie doprowadzi do eliminacji z obrotu

gospodarczego s.k.a. i s.k., gdyż zmiana w opodatko-

waniu tych podmiotów zwiększy ich obciążenia,

szczególnie w przypadku spółek komandytowych?

2.

Czy nie spowoduje to wybierania przez mniej-

szych przedsiębiorców, w celu płacenia jednokrotne-

go podatku z działalności gospodarczej (19%), form

spółki jawnej, cywilnej lub jednoosobowej działalno-

ści gospodarczej i tym sposobem i tak nie wniesie

dodatkowej kwoty do budżetu państwa?

3.

Czy nie zostanie podważona idea tej formy or-

ganizacji przedsiębiorstwa, która miała być adreso-

wana głównie do małych podmiotów i miała skłaniać

do osiągania wyższego poziomu organizacji firmy?

Z poważaniem

Poseł Maria Małgorzata Janyska

337

Interpelacja

(nr 15594)

do ministra edukacji narodowej

zawartych w obywatelskim projekcie

wanym na moje ręce, przez burmistrza Ujścia Hen-

ryka Kazanę, przewodniczącego Konwentu Wójtów

i Burmistrzów Północnej Wielkopolski, zapytaniem

w sprawie realizacji postulatów zawartych w obywa-

telskim projekcie nowelizacji ustawy Karta Nauczy-

ciela i ustawy o systemie oświaty, a dotyczących: pod-

niesienia pensum dla nauczycieli, likwidacji urlopów

dla poratowania zdrowia, likwidacji dodatków wiej-

skich i mieszkaniowych, uproszczenia procedury

przekazywania szkół stowarzyszeniom, proszę o od-

1.

Czy i w jakim zakresie w pracach nad noweli-

zacją ustawy Karta Nauczyciela oraz ustawy o syste-

mie oświaty uwzględnione będą kierunki zmian uję-

te w tzw. projekcie obywatelskim?

2.

Na jakim etapie zaawansowania znajdują się

obecnie projekty nowelizacji stosownych ustaw?

Z poważaniem

Poseł Maria Małgorzata Janyska

(nr 15595)

do ministra transportu,

miejscowych, nakłada na wójta, burmistrza albo pre-

zydenta miasta obowiązek analizy zmian w zagospo-

darowaniu przestrzennym, dokonania oceny postę-

pów w opracowywaniu planów miejscowych i obowią-

zek opracowania wieloletnich programów sporządza-

nia planów miejscowych w nawiązaniu do ustaleń

zmiany planu miejscowego.

Artykuł 32 ust. 2 przy-

wołanej ustawy nakłada na wójta, burmistrza albo

po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej,

Rada gminy obowiązana jest podjąć uchwałę w spra-

wie aktualności studium i planów miejscowych,

ści lub w części, podjąć działania, o których mowa

Miejscowe plany zagospodarowania przestrzenne-

go, jako akty prawa miejscowego, są źródłem prawa

powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Pol-

skiej i mają doniosły charakter prawny, albowiem

ograniczają chronione w konstytucji i na podstawie

umów międzynarodowych prawo własności, które nie

ma charakteru absolutnego, ale jego ograniczenie

zawsze musi pozostawać w zgodzie z wymienionym

aktami prawnymi.

Przywołane na wstępie przepisy

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu prze-

strzennym mają na celu zapewnienie aktualności

miejscowych planów zagospodarowania przestrzen-

nego, co w rezultacie ma zagwarantować właścicie-

lom prawidłowe gospodarowanie nieruchomościami

i pewność co do ograniczeń prawa własności wynika-

jących z planu.

Z informacji, które wpływają do mo-

jego biura poselskiego, wynika, że wójtowie, burmi-

strzowie i prezydenci miast, a także rady gmin nie

wykonują obowiązków wynikających z art. 32 ustawy

Właściciel nieruchomości pozostaje w takiej sytuacji

w zasadzie bez środków prawnych mających na celu

doprowadzenie do dokonania analizy miejscowego

planu i jego uaktualnienia.

Czy wójtowie, burmistrzowie i prezydenci miast

wykonują obowiązki wynikające z art. 32 ustawy

Czy rady gminy podejmują uchwały, o których

spodarowaniu przestrzennym?

Ile rad gmin nie podjęło w poprzedniej kadencji

takiej uchwały?

Jakie sankcje grożą radzie gminy za niepodjęcie

miejscowych i wójtowi, burmistrzowi lub prezyden-

towi miasta za niewykonanie obowiązków wynikają-

darowaniu przestrzennym?

Jakie środki prawne przysługują właścicielowi

nieruchomości mające na celu doprowadzenie do tego,

aby wójt, burmistrz lub prezydent i rada gminy wy-

nowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym?

cją przez gminy obowiązku wynikającego z art. 32

338

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzen-

nym?

Jakie działania powinien podjąć wojewoda w sy-

tuacji, gdy obowiązki wynikające z przywołanego

przepisu nie są wykonywane?

Czy planowane są lub trwają prace nad zmianą

przywołanego przepisu, a jeżeli tak, to jaki jest za-

kres tych prac i kiedy zostaną zakończone?

Czy w ocenie ministra budownictwa, transportu

i gospodarki morskiej konieczna jest nowelizacja

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu prze-

strzennym mająca na celu doprowadzenie do syste-

matycznego aktualizowania miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

(nr 15596)

do ministra spraw wewnętrznych

zmierzającej do zrównania warunków

służby strażaków Państwowej Straży Pożarnej

Szanowny Panie Ministrze!

W piśmie skierowa-

lej pracownikami Lotniskowej Wojskowej Straży Po-

żarnej w Leźnicy Wielkiej, zwrócili się z prośbą o pod-

cji uprawnień i przywilejów, jakie posiadają strażacy

Państwowej Straży Pożarnej i innych „branżowych”

straży pożarnych podległych MSW.

Zdaniem zainte-

resowanych ich służba niczym nie różni się od służby

innych formacji straży pożarnej.

Zadania, jakie wy-

konują w toku pracy, są takie same jak innych służb

ochrony przeciwpożarowej, odznaczają się wysoką

wiedzą fachową i dużym doświadczeniem, które

w pełni gwarantuje skuteczną realizację zadań zwią-

zanych z bezpieczeństwem ruchu lotniczego, a normy

czasowe oraz sprawnościowe, związane z prowadze-

niem akcji ratowniczych, uległy zaostrzeniu w związ-

ku z implementacją dyrektyw unijnych.

Jednak pracownicy lotniskowych wojskowych

straży pożarnych są pozbawieni prawa do emerytur

emerytalnego.

Zainteresowani zwracają uwagę, że

istniejące sztuczne podziały i związane z nimi od-

mienne uprawnienia podmiotów wykonujących ana-

cjonowanej przepisami prawnymi dyskryminacji

strażaków lotniskowych wojskowych straży pożar-

nych.

Rozwiązaniem ich problemów byłoby nadanie

odpowiednich równorzędnych uprawnień i przywi-

lejów przysługującym strażakom PSP.

Jak podkre-

ślają w piśmie zainteresowani, ich celem jest jak

w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu lotnicze-

go na lotnisku wojskowym.

Obowiązujące przepisy

strażaków na lotniskach, wymagania dotyczące spe-

cjalistycznych szkoleń, zachowania sprawności fi-

zycznej i ciągłej gotowości do podjęcia akcji ratow-

niczej.

Zakres obowiązków oraz normy zdrowotne

cy lotniskowych wojskowych straży pożarnych, są

zbliżone jak strażaków PSP, którzy przechodzą na

w stanie zachować stabilna formę w wieku mocno

średnim.

Z tego powodu – zdaniem zainteresowa-

nych – powinni mieć zapewniony taki sam zakres

uprawnień jak strażacy PSP.

Pozostawienie straża-

ków wojskowych w kręgu powszechnego systemu

prowadzeniu akcji ratowniczej, w czasie której nie-

zbędne i wymagane stosownymi przepisami jest bły-

skawiczne podejmowanie decyzji i ocena sytuacji,

bardzo dobra kondycja fizyczna oraz psychomoto-

ryczna, a także poświęcenie, wytrzymałość, odpo-

wiedzialność i odwaga.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc pod uwagę

fakt, iż pracownicy cywilni wojska zatrudnieni w lot-

niskowej wojskowej straży pożarnej wykonują takie

same zadania jak służby państwowe, powinny być

tak samo traktowani.

Wobec tych faktów proszę

towej sprawie i odpowiedź na następujące pytania:

cowników lotniskowych wojskowych straży pożar-

nych panująca w ww. formacji?

2.

Czy Pan Minister uwzględni postulaty kiero-

3.

Czy ministerstwo zamierza podjąć inicjatywę

legislacyjną zmierzającą do zrównania warunków

niskowych służb ratowniczo-gaśniczych?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 15 marca 2013 r.

339

Interpelacja

(nr 15597)

do ministra finansów

w sprawie umorzenia opłat wraz z odsetkami

w odniesieniu do prawa podatkowego

w przypadku osób fizycznych,

tj. obowiązku sporządzania

prawną do umorzenia opłat wraz z odsetkami są

art. 193 i 194 ww. ustawy oraz uchwała rady powia-

tu szczegółowo określająca warunki umorzenia w ca-

lub placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Wysokość

tej opłaty ustalana jest w wysokości miesięcznych

przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których

mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81, przyznanych rodzinie

zastępczej, lub średnich miesięcznych wydatków

opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce

opiekuńczo-wychowawczej oraz interwencyjnym ośrod-

ku preadopcyjnym.

Zgodnie z interpretacją dyrekto-

ra Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 20.12.2012 r.

IPPB4/415-892/12-2/JK3 dotyczącą przepisów prawa

osób fizycznych i obowiązku wystawiania PIT w związ-

ku z umorzeniem kwot opłat wraz z odsetkami od

rodziców dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej

„umorzenie osobie fizycznej należności z tytułu opłat

od osób fizycznych”.

Rodzi to obowiązek sporządza-

nia informacji PIT-8C.

Szanowny Panie Ministrze!

Niewątpliwie w wy-

niku umorzenia zaległości podatnik uzyska korzyść.

Wielokrotnie rodzice biologiczni dzieci umieszczo-

nych w pieczy zastępczej są osobami w ciężkiej sytu-

acji materialnej, dochodowej czy zdrowotnej, która

wyklucza ich z rynku pracy.

Ustawa z dnia 9 czerwca

preambule zakłada współpracę wszystkich osób, in-

stytucji i organizacji dla dobra rodziny, która jest

podstawową komórką społeczeństwa oraz natural-

nym środowiskiem rozwoju, gdzie jedną z form po-

mocy są właśnie ulgi w postaci umorzenia, rozłożenia

na raty, odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dzie-

cka w pieczy zastępczej.

Wobec tych faktów proszę

1.

Czy kolejne zobowiązanie nie prowadzi do po-

nownej utraty możliwości sprawowania opieki i wy-

chowania oraz ponownego umieszczenia dziecka

w pieczy zastępczej?

2.

Jeśli organ udziela ulg w postaci umorzenia

opłat tylko w sytuacjach wyjątkowych, ściśle okre-

ślonych w uchwałach rady powiatu, czy zasadne jest

tworzenie nowego zobowiązania podatnika?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Interpelacja

(nr 15598)

do prezesa Rady Ministrów

wątpliwości w zakresie opodatkowania

Trybunał Konstytucyjny w wyroku

Pragnę zwrócić uwagę Pana Premiera na skutki

niejasnych i nieprecyzyjnych przepisów, które wpły-

wają na finanse gmin górniczych, co powoduje w kon-

sekwencji dezorientację w zakresie należności uprzed-

nio wyegzekwowanych na podstawie decyzji podat-

kowych wydawanych w czasie, kiedy orzecznictwo

sądowoadministracyjne przychylało się do opodatko-

wania obiektów wyrobisk podziemnych.

Bierność

władzy powoduje niepewność samorządów i liczne

obawy o stan ich budżetów.

nia 2011 r. (sygn. akt P33/2009) wskazał istotne

znacznie zwraca ustawodawcy uwagę na konieczność

usunięcia licznych mankamentów legislacyjnych

obarczających ww. ustawę.

Kluczowy fragment wy-

roku cytowany jest w piśmie prezydent miasta Ruda

Śląska z dnia 25 lutego br. (FPW.3140.2.0015.2013),

którego kopię przesyłam w załączeniu*

)

.

Od wydania wspomnianego w tekście niniejszego

wystąpienia wyroku minęło już prawie półtora roku,

a wiele gmin górniczych pozostaje w stanie niepew-

ności z licznymi postępowaniami sądowoadministra-

cyjnymi i brakiem wiedzy na temat jednoznacznej

interpretacji zapisów ustawy o podatkach i opłatach

*

)

340

lokalnych.

Rolą ministra finansów jest m.in. opraco-

wanie projektów aktów prawnych i ich wpływu na

funkcjonujące już rozwiązania w tym zakresie.

Włodarze gmin górniczych, powołując się na orze-

czenie Trybunału Konstytucyjnego, wskazują, iż:

— określenie przedmiotu, podmiotów oraz wyso -

kości stawek podatkowych winno stanowić wyraz

starannej decyzji ustawodawcy, opartej na analizie

ekonomicznej, zgodnie z konstytucyjnymi zasadami

równości, powszechności opodatkowania i sprawied-

liwości podatkowej;

— brak wskazania, jakie m.in. względy ekono -

miczne przemawiają za tym, aby tak różnicować sy-

tuację prawną przedsiębiorców w zakresie opodatko-

służącej prowadzeniu działalności gospodarczej;

— niedopuszczalne jest pozbawianie samorządów

dochodów przeznaczanych później na realizację coraz

większej liczby zadań.

Mając na uwadze pilną konieczność usunięcia

wszelkich wad prawnych ww. przepisów oraz dobro

samorządów, zwracam się do Pana Premiera z uprzej-

1.

Czy rząd podejmie działania zmierzające do

usunięcia wskazanych przez Trybunał Konstytucyj-

ny nieprawidłowości w formie przyśpieszenia inicja-

tywy legislacyjnej w zakresie nowelizacji ustawy o po-

datkach i opłatach lokalnych?

2.

Jaka jest opinia Pana Premiera dotycząca ww.

zastrzeżeń gmin górniczych?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 15 marca 2013 r.

Interpelacja

(nr 15599)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

restytucji polskich obiektów zabytkowych

z Niemiec

Żaden konflikt zbrojny w historii Polski nie spo-

wodował tak ogromnych zniszczeń i strat w dziedzi-

nie kultury, jak II wojna światowa.

Przygotowania

czech jeszcze przed wybuchem działań wojennych

tów przedwojennych oraz częstych wizyt w muzeach

przekroczyły granice Polski razem z regularną ar-

mią niemiecką.

Prowadzona po zakończeniu wojny akcja rewin-

dykacyjna umożliwiła odzyskanie wielu obiektów,

jednak straty pozostały ogromne.

Jak podaje w „Przy-

czynku do historii wojennych grabieży dzieł sztuki

w Polsce” dr Monika Kuhnke: Do dziś w Muzeum

Narodowym w Warszawie brakuje ponad 5000 dzieł,

ponad 1000 w Muzeum Narodowym w Krakowie.

Także ogromne są straty pałacu w Wilanowie

– 328 dzieł sztuki, pałacu Zamoyskich w Warszawie

– 245 obiektów.

Inwentarze warszawskiego muzeum

wojska wykazują, że wciąż brak ponad 8000 przed-

miotów.

Dwie najbardziej znane polskie kolekcje, obie

stworzone przez przedstawicielki rodziny Czartory-

skich: w Puławach przez Izabelę z Flemingów Czar-

toryską i w Gołuchowie przez Izabelę z Czartory-

skich Działyńską, poniosły bardzo dotkliwe straty.

Z pierwszej, przeniesionej później do Krakowa, zagi-

nęły dzieła sztuki o ogromnej wartości artystycznej,

z „Portretem młodzieńca” pędzla Rafaela Santi na

czele (do dziś lista strat Muzeum Książąt Czartory-

skich obejmuje 562 obiekty).

Z drugiej Niemcy zrabo-

wali wspaniałe średniowieczne emalie, obrazy, gobe-

liny, sztukę starożytną, w tym słynne wazy gołu-

chowskie.

Aktualny wykaz strat dla tej kolekcji to

110 bardzo cennych obiektów.

Ponadto Państwowe

Zbiory Sztuki na Wawelu wciąż poszukują 343 dzieł,

a Muzeum Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego – 399.

Także Górny Śląsk stał się obiektem zorganizo-

wanej grabieży dzieł sztuki.

Do dzisiaj nie znamy

miejsca ukrycia wielu obiektów zabytkowych, ze

wspaniałą, wykonaną ze złoconego srebra kustodią

raciborską na czele.

Obiektem grabieży padały także

zabytkowe dzwony.

Ich rekwizycją zajmował się

urząd powołany specjalnie w tym celu przez samego

Hermanna Goeringa.

Według szacunków historyków

podczas wojny Niemcy zarekwirowali w Polsce ponad

90 tys. dzwonów.

Jednym z nich jest odlany w 1617

roku dzwon „Maria” skradziony w 1942 r. w Lesz-

czynach.

Na jego ślad natrafił niedawno mieszkaniec

Czuchowa Roman Cop.

Jak się okazuje, „Maria”

znajduje się dzisiaj w jednym z miast Dolnej Saksonii.

W Leszczynach zawiązał się społeczny komitet, któ-

rego celem jest odzyskanie wywiezionego przez

Niemców dzwonu i przywrócenie go parafii pod we-

zwaniem św. Andrzeja Boboli w Leszczynach.

Człon-

kowie komitetu za pośrednictwem centralnego mu-

zeum niemieckiego w Norymberdze uzyskali po-

twierdzenie, iż zrabowany w tym mieście dzwon znaj-

duje się w miejscowości Elze w Niemczech.

Jak jed-

nak podnoszą członkowie komitetu, jego odzyskanie

może napotykać na duże trudności, albowiem Polska

nie posiada wypracowanych procedur w takich przy-

padkach, nie są także podpisane stosowne porozu-

mienia z Niemcami.

Biorąc powyższe informacje pod uwagę, uprzejmie

Leszczyn zmierzające do odzyskania zrabowanego

przez Niemców zabytkowego dzwonu?

341

2.

Czy kierowane przez Pana ministerstwo podej-

mie konieczne działania, w tym interwencję u władz

niemieckich, w celu odzyskania dzwonu „Maria”?

3.

Czy prawdą jest, iż Polska nie posiada wypra-

cowanych procedur ani podpisanych umów, jakie obo-

wiązywałyby w takich jak opisana powyżej spra-

wach?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 15600)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nieetycznych i niezgodnych

z prawem działań firm prywatnych

na terenie szkół podstawowych

Z pojawiających się informacji medialnych wyni-

ka, iż w wielu szkołach dochodzi do przypadków nie-

zgodnego z prawem zbierania danych osobowych od

osób małoletnich, które następnie wykorzystywane

są do sporządzania umów kredytowych zawieranych

pomiędzy rodzicami dzieci a prywatnymi bankami.

Jedną z firm działających w ten sposób jest olsztyń-

skie Centrum Edukacyjne Erasmus, działające na

terenie całej Polski.

Przedstawiciele firmy pod pozo-

rem przeprowadzenia lekcji o technikach szybkiego

nauczania w szkołach podstawowych uzyskują wstęp

na teren placówek szkolnych, gdzie w czasie jej trwa-

Zdaniem generalnego inspektora ochrony danych

osobowych działanie takie nie jest zgodne z prawem,

bowiem działania tego typu powinny zawsze odby-

wać się za wiedzą i zgodą rodziców małoletnich.

Po-

jego dziecka specjalnego, dwuletniego kursu pn.

„Odyseja wiedzy”.

Jak podkreślają rodzice, firma i jej

propozycja budzi zaufanie głównie z powodu faktu,

iż oferta ta najpierw – w ich przekonaniu – uzyskała

wsparcie szkoły, do której uczęszczają ich dzieci.

Jak

się okazuje po podpisaniu umowy, zatwierdzana

kowego, co powoduje, iż koszty zamówionej usługi

udzielonej pożyczki.

Według słów zainteresowanych, przedstawiciele

firmy niejasno tłumaczą sposoby płatności, a nawet

mają celowo wprowadzać ich w błąd.

W zawartych

umowach zdarzają się przypadki niezgodności stanu

faktycznego z deklarowanym w dokumencie, jak np.

co do wykonywanych zawodów czy liczby dzieci.

W wy-

niku wielu pochodzących od rodziców skarg na dzia-

łalność firmy z współpracy z nią zrezygnował już

Getin Bank.

Niestety, kuratoria oświaty, do których

rodzice zwracają się z prośbą o interwencję, nie po-

dejmują jej, twierdząc, iż nic nie mogą zrobić, bowiem

firma Erasmus jest poza ich nadzorem.

Nie podejmu-

ją także żadnych interwencji w szkołach, ostrzegając

np. ich dyrektorów przed opisywanymi powyżej prak-

tykami.

Mając powyższe informacje na uwadze, zwracam

da wiedzę na temat tego typu praktyk i ich skali?

2.

Czy MEN zamierza podjąć konieczne działania

w celu uczulenia dyrektorów szkół podstawowych na

fakt niezgodności z prawem zbierania danych osobo-

wych od małoletnich bez wiedzy i zgody rodziców?

3.

Czy zamierza Pani podjąć interwencję u woje-

wódzkich kuratorów oświaty w celu konieczności

wzmożonego nadzoru nad podległymi im placówka-

mi i wzmocnienia współpracy z interweniującymi

rodzicami?

Poseł Wojciech Szarama

(nr 15601)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie potencjalnych zachowań

korupcyjnych na rynku

podręczników szkolnych

W ostatnich dniach lutego bieżącego roku Funda-

cja Europejska Inicjatywa Obywatelska – Polska Bez

Korupcji ujawniła wyniki prowadzonych przez sie-

bie badań dotyczących rynku podręczników szkol-

nych.

Ujawnione przez fundację dane pokazują, z jak

ogromną skalą patologii dotyczącej rynku podręcz-

zywany im lub na rzecz szkoły sprzęt elektroniczny,

jak np. tablice multimedialne, notebooki, laptopy

etc., zobowiązywali się do korzystania tylko i wyłącz-

nie z podręczników określonego wydawcy.

Zebrane

materiały fundacja przekazała do Ministerstwa Edu-

kacji Narodowej, Najwyższej Izby Kontroli, a w ponad

30 najbardziej bulwersujących przypadkach umów

zostały także skierowane zawiadomienia do pro-

kuratury.

Zdaniem śląskiego Kuratorium Oświaty takie

umowy mogą łamać prawo nauczyciela do wyboru

podręcznika.

„Należy (...) podkreślić, że ustawodaw-

ca zagwarantował nauczycielowi prawo wyboru pod-

ręcznika.

Zawieranie przez dyrektora szkoły umowy

342

odnośnie do korzystania przez nauczycieli z podręcz-

ników określonego wydawnictwa przez kilka lat

może to prawo naruszać” – poinformowało na swojej

stronie internetowej kuratorium.

Podkreślono także,

iż „wybór podręczników powinien być oparty wyłącz-

nie na przesłankach dydaktycznych”.

Podobne sta-

nowisko prezentuje także prof. Antoni Kamiński,

w ocenie którego tego typu umowy naruszają zapisy

sekwencje dyscyplinarne.

O wyborze podręcznika

rycznej, a nie korzyści dla szkoły, powiedział dzien-

nikowi „Rzeczpospolita” prof. Kamiński.

Śląskie Ku-

ratorium Oświaty zapowiedziało przeprowadzenie

kontroli w 67 szkołach województwa śląskiego, które

podpisały umowy z wydawnictwami w zamian m.in.

za przekazanie im sprzętu elektronicznego.

Jak twierdzi Mateusz Górowski, prezes Fundacji

Europejska Inicjatywa Obywatelska – Polska Bez

Korupcji, jedyną reakcją MEN na opublikowane

przez fundację dane była sugestia, by sprawę skie-

rować do kuratorów oświaty.

Dopiero kilka dni po

upublicznieniu sprawy przez media resort edukacji

zdecydował się na opublikowanie na swojej stronie

internetowej przypomnienia, iż przyjmowanie ko-

rzyści za wybór konkretnego podręcznika jest łama-

niem prawa, nie informując jednakże o podjęciu ja-

kichkolwiek działań w celu unormowania sytuacji

i rozwiązania sprawy, o jakiej alarmowała fundacja.

Na jeszcze inny problem związany z podręcznika-

mi wskazują także śląscy samorządowcy.

Podnoszą

oni, iż wskutek częstych, zwykle mało znaczących

zmian i wprowadzania tzw. wydań poprawionych ro-

dzice dzieci w wieku szkolnym zmuszani są do syste-

matycznego zakupu coraz to nowych podręczników

szkolnych.

Wprowadzane zmiany są często nieznacz-

ne i polegają na zmianie kolejności stron lub zmianie

kolejności rozdziałów w podręczniku, i nie wpływają

znacząco na treść tychże, a przez to na wiedzę zdo-

bywaną przez uczniów.

Ze względu na wygórowane

ceny książek wpływają jednak znacząco na budżety

domowe polskich rodzin.

Samorządowcy postulują,

aby bezzwłocznie podjąć konieczne działania zmie-

rzające do uniknięcia wprowadzania nieuzasadnio-

nych zmian w układzie i treści podręczników szkol-

nych, co umożliwi przedłużenie ich aktualności.

W takiej sytuacji uczniowie mogliby przekazywać

sobie zachowujące aktualność podręczniki, co znacz-

nie obniżyłoby koszty ich nabycia.

Jak podkreślają

w przyjętej w dniu 31 stycznia br. rezolucji radni

Rady Miejskiej w Rudzie Śląskiej: „Społeczeństwo

przyjęłoby z pewnością takie rozwiązanie z ulgą,

a jedynymi, którzy mogliby być niezadowoleni, to wy-

dawcy podręczników”.

Mając na uwadze przedstawione powyżej informa-

1.

Dlaczego Ministerstwo Edukacji Narodowej tak

późno zareagowało na ujawnione przez Fundację Eu-

ropejska Inicjatywa Obywatelska – Polska Bez Ko-

rupcji nieprawidłowości panujące na rynku podręcz-

ników szkolnych?

2.

Czy kierowany przez Panią resort posiadał in-

formacje dotyczące skali nieprawidłowości?

3.

Jakie kroki zostały już poczynione i jakie ma

Pani zamiar poczynić w najbliższej przyszłości w celu

ukrócenia tego typu działań?

4.

Czy kierowane przez Panią ministerstwo mo-

nitoruje proces kształtowania cen podręczników wy-

dawanych w Polsce?

5.

Czy nie uważa Pani Minister, iż wysokie ceny

podręczników szkolnych w warunkach wolnego ryn-

ku i konkurencji mogą być wynikiem tzw. zmowy

cenowej ich wydawców?

Poseł Wojciech Szarama

Zapytanie

(nr 3374)

do ministra transportu,

w sprawie procedur przyjętych

w Warszawie – na podstawie ustawy

Krajowego Funduszu Mieszkaniowego

mem, które otrzymałam za pośrednictwem Kance-

larii Sejmu od Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej

w sprawie zbyt sformalizowanych i kosztownych

procedur przyjętych przez Bank Gospodarstwa Kra-

jowego w Warszawie (dalej: BGK) w zakresie reali-

zacji przekształceń praw do lokali mieszkalnych

wybudowanych przez spółdzielnię przy udziale środ-

ków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego (dalej:

KFM), proszę o przedstawienie stanowiska w przed-

miotowej sprawie.

Spółdzielnia Mieszkaniowa „Metalowiec” zreali-

zowała w latach 2000–2007 trzy inwestycje z wyko-

rzystaniem środków KFM, zaciągając na ten cel trzy

kredyty w BGK.

W ramach tych inwestycji wybudo-

wano 118 lokali mieszkalnych w czterech budynkach

– wszystkie lokale zostały zasiedlone.

Jak podaje zarząd spółdzielni, po wejściu w życie

kaniowych, wielu mieszkańców spółdzielni wyrażało

zainteresowanie „wykupem” mieszkań i przekształ-

ceniem prawa lokatorskiego na odrębną własność.

W związku z powyższym we wrześniu 2011 r. za-

rząd spółdzielni podjął działania celem rozpoczęcia

procedur związanych z „wykupem” – dnia 10 listopa-

da 2011 r. zostało wystosowane pismo do banku, w któ-

rym znalazło się pytanie o procedury regulujące

składanie wniosków w tej sprawie.

W dniu 30 stycz-

nia 2012 r. spółdzielnia otrzymała odpowiedź, z któ-

rej wynikało, że BGK jest na etapie dokonywania

analiz i podejmowania decyzji odnośnie do ww. pro-

cedur.

Po otrzymaniu tego pisma zarząd spółdzielni

wytypował jeden lokal celem realizacji „pilotażowe-

go” wniosku o przekształcenie.

Wraz z pismem z dnia

13 czerwca 2012 r. bank odesłał komplet złożonych

dokumentów (bez rozpatrzenia), ponieważ opracował

dokładne procedury i wzory dokumentów, które w maju

br. zamieścił na stronie www.bgk.com.pl.

Jak wskazuje w swoim piśmie spółdzielnia, infor-

macje podane na stronie banku zawierały także wy-

sokość opłat związanych z procedurą przekształce-

nia, i tak:

— opłaty za rozpatrzenie wniosku – od 2000 do

5000 zł,

— sporządzenie aneksu do umowy kredytowej

– od 1000 do 5000 zł,

— opłaty za zaświadczenia o wysokości zadłuże -

nia kredytowego i umorzenia przypadającego na wy-

odrębniony na własność lokal mieszkalny – 100 zł,

— wystawienie zaświadczenia aktualizującego

o wysokości zadłużenia kredytowego i umorzenia

przypadającego na wyodrębniony na własność lokal

mieszkalny – 50 zł,

— wystawienie oświadczenia o spłacie przypada -

jącego na wyodrębniony na własność lokal mieszkal-

ny zadłużenia kredytowego wraz z odsetkami oraz

umorzenia – 50 zł.

Ponadto bank miał wymagać szeregu dokumen-

tów mających stanowić załączniki do wniosku.

Poddając analizie wszystkie ww. koszty, spółdziel-

nia dokonała zsumowania wydatków związanych

z realizacją przekształcenia lokatorskich praw na od-

rębną własność i – jak twierdzi – otrzymała kwotę

120 000 zł.

Ponadto zarząd spółdzielni po analizie

procedur przyjętych przez urzędników BGK wskazu-

je, że przygotowanie wszystkich dokumentów stano-

wiących załączniki do każdego wniosku będzie

żmudne, pracochłonne i długotrwałe.

Fiaskiem zakończyło się także wystąpienie do

banku (14 czerwca 2012 r.) z wnioskiem o obniżenie

ww. opłat, w którym podkreślono niekorzystne i zbyt

wysokie opłaty związane z powyższymi procedurami.

W udzielonej odpowiedzi bank wskazał bezwzględną

potrzebę przeprowadzenia wszystkich ww. procedur

oraz dostarczenia szeregu wskazanych dokumentów

ze względu na brak obowiązku prowadzenia ewiden-

cji analitycznej kredytu i odsetek na poziomie po-

szczególnych mieszkań.

Jak wskazała spółdzielnia, prowadzi ona taką

ewidencję właśnie na podstawie wykazów z BGK

(księguje dla każdego lokatora wysokość kredytu

udzielonego, a potem części umorzonej oraz – co mie-

siąc – spłacanej raty i wszystkich odsetek).

Z uzyskanych od pracownika BGK informacji wy-

nika, że prawdą jest, iż bank pobiera opłaty w związ-

ku z koniecznością „przemodelowania” ewidencji

prowadzonej dotychczas dla inwestycji do poziomu

poszczególnych lokali, przy czym koszty te mają

związek zarówno z analizą dokumentacji przedłożo-

nej przez spółdzielnię, „porównaniem dokumentacji

spółdzielni z dokumentacją banku”, „inspekcją tech-

niczną”, jak i zmianami w systemie informatycznym

ZAPYTANIA

344

w celu dostosowania go do obecnie obowiązujących

przepisów.

Czy w tym miejscu nie należy poddać w wątpli-

wość zasadności żądań BGK wobec spółdzielni,

a w konsekwencji spółdzielców?

niego spłaty przypadającej na ten lokal części zo-

bowiązań spółdzielni związanych z budową, o któ-

wy), w tym w szczególności odpowiedniej części za-

dłużenia kredytowego spółdzielni wraz z odsetkami,

a jeżeli spółdzielnia skorzystała z pomocy uzyskanej

ty przypadającej na ten lokal części umorzenia kre-

dytu w kwocie podlegającej odprowadzeniu przez

spółdzielnię do budżetu państwa, jak również po do-

Ustawodawca nie wymienia w tym miejscu żad-

nych dodatkowych kosztów, które miałyby obciążać

członków.

Czy w związku z tym żądanie przez BGK dodat-

kowych kwot nie wydaje się bezzasadne (jako niema-

jące oparcia w prawie)?

Żądanie zapłaty za rozpatrzenie wniosku jest bez-

zasadne również z tego względu, że szereg kosztów

(które jakoby miały uzasadniać tak wysokie opłaty

bankowe) dotyczących np. inwentaryzacji w terenie

wydaje się zbędnych.

Spółdzielnia przecież zgodnie

z wyjaśnieniami przedstawiciela banku przedkłada

szczegółową dokumentację.

Jest ona w posiadaniu

dokumentacji budowlanej oraz inwentaryzacji powy-

nywania dodatkowych oględzin i obmiarów w tere-

nie.

Wydaje się również, że bank nie może pomijać

faktu prowadzenia przez spółdzielnię własnej ewi-

dencji analitycznej na każdy lokal (w oparciu o otrzy-

mywane z BGK wyciągi), która niewątpliwie wpływa

na zmniejszenie nakładu pracy pracowników banku.

Również dokonanie zmian wprowadzonych w ewi-

dencji księgowej i „przemodelowanie” jej na poziom

poszczególnych lokali nie powinno generować tak ol-

brzymich kosztów.

Chodzi przecież w praktyce tylko

o zwykłe, proste matematycznie podzielenie kwot

przyporządkowanych poszczególnym inwestycjom na

poszczególne lokale, w tym również w oparciu o po-

siadane już przez spółdzielnie dokumenty.

Trudno również zrozumieć celowość sporządzenia

aneksów do umów kredytowych.

Nie wiadomo, czego

te aneksy miałyby dotyczyć i trudno uchwycić, jaki

interes ma bank w sporządzeniu takich aneksów.

Wy-

daje się, że wskazywany fakt wyodrębnienia lokalu

i tym samym zmniejszenie zabezpieczenia hipotecz-

nego kredytu nie stanowi takiego uzasadnienia, sko-

ro kredyt przypadający na wyodrębniony lokal został

spłacony.

Ponadto nie ma potrzeby aneksowania

umowy tylko z powodu dokonania przez dłużnika

częściowej wpłaty.

Nie mniejsze wątpliwości budzą duże „koszty”

sporządzenia prostych zaświadczeń i oświadczeń (do-

tyczących wielkości spłaconego kredytu), skoro dane

niezbędne do wystawienia takiego dokumentu moż-

na ustalić w oparciu o łatwo dostępne dane, w któ-

rych posiadaniu jest bank.

Skoro – jak wynika z wyjaśnień pracownika BGK

– koszty rozpatrzenia wniosku i sporządzenia aneksu

mają być poniesione jednorazowo (jedna opłata w od-

niesieniu do danej inwestycji), to uderza brak jakich-

kolwiek gwarancji prawnych, że spółdzielnia nie ob-

ciąży członków, którzy składają jako pierwsi wniosek

o przekształcenie prawa do lokalu, opłatami w wyso-

kości wyższej, aniżeli wymagane od tych, którzy

będą wnioskować o ustanowienie własności lokalu

już po „zaprowadzeniu” szczegółowej ewidencji ana-

litycznej na poszczególne lokale (kiedy nie będzie już

potrzeby ponoszenia dodatkowych związanych z tym

kosztów).

Nie ma również pewności, że takie koszty

będą rzeczywiście jednorazowe.

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z opisa-

nym stanem rzeczy, mając na uwadze wszystkie pod-

niesione powyżej argumenty, proszę o przedstawienie

stanowiska w przedmiotowej sprawie i odpowiedź na

Czy BGK działa zgodnie z prawem, oczekując od

spółdzielni (spółdzielców) tak wysokich opłat za pro-

cedurę przekształcenia praw lokatorskich na odręb-

ną własność?

Czy spółdzielnie mieszkaniowe, które budowały

lokale ze środków pochodzących z Banku Gospodar-

stwa Krajowego, mogą się domagać, zgodnie z pra-

wem, od swoich członków jakichkolwiek opłat z tytu-

łu tzw. procedur BGK związanych z przekształce-

niem praw lokatorskich na odrębną własność w bu-

dynkach powstałych ze środków Krajowego Fundu-

szu Mieszkaniowego?

Czy BGK nie winien dokonać przedmiotowych

kalkulacji bezpłatnie, szczególnie w sytuacji gdy

spółdzielnia przedkłada szczegółowe wyliczenia (po-

działu na poszczególne lokale)?

Czy można domniemywać, że BGK upatruje w ca-

łej procedurze szansę na wzbogacenie się kosztem

mieszkańców spółdzielni?

Czy widzi Pan potrzebę dokonania zmian legisla-

cyjnych w tym zakresie, w szczególności w celu za-

pewnienia, iż opłaty pobierane przez BGK nie będą

pobierane bądź nie będą nadmiernie wygórowane,

jak również w celu zapewnienia, iż członkowie spół-

dzielni ubiegający się o przekształcenie prawa do lo-

kalu będą traktowani równo w zakresie przekształ-

cania praw do lokali (ustanawiania i przeniesienia

odrębnej własności)?

Z poważaniem

Poseł Lidia Staroń

Olsztyn, dnia 11 lutego 2013 r.

345

Zapytanie

(nr 3637)

do ministra pracy i polityki społecznej

mieszkaniec Ostródy (woj. warmińsko-mazurskie,

pow. ostródzki) w sprawie prawa do wcześniejszej

emerytury.

Osoba ta urodziła się w 1953 r.

W okresie od

20.07.1971 r. do 31.08.1983 r. pracowała na pełny etat

jako mechanik motocyklowy, następnie samochodo-

wy.

W uzyskanym świadectwie pracy widnieje zapis:

„W wymienionym wyżej okresie pracy obywatel zaj-

mował stanowiska: mechanik motocyklowy, a ostat-

nio stanowisko mechanik samochodowy, na którym

otrzymywał wynagrodzenie (...) w wysokości: premia

uznaniowa 40% m-cznie oraz dodatek za szczególne

właściwości pracy w resorcie MON w wysokości (...)”.

W okresie późniejszym, tj. od 19.03.1984 r. do

07.02.2000 r. osoba ta wykonywała pracę w szczegól-

nych warunkach, w pełnym wymiarze czasu pracy

na stanowisku kierowca samochodów ciężarowych

W związku z powyższym załączam uzyskane

świadectwa pracy*

)

oraz proszę o udzielenie odpowie-

dzi na pytanie, czy opisana osoba posiada prawo do

wcześniejszej emerytury, szczególnie uwzględniając

zapis w świadectwie pracy: „dodatek za szczególne

właściwości pracy w resorcie MON”?

Poseł Zbigniew Babalski

Ostróda, dnia 4 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3638)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie rządowego projektu ustawy

Zaproponowany przez Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych projekt z dnia 16 lipca 2012 r. dotyczący

ustawy o funkcjonowaniu komisji lekarskich podle-

głych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrz-

nych i o świadczeniach odszkodowawczych z tytułu

bą oraz zmianie niektórych ustaw wywołał ogromne

oburzenie oraz stanowczy sprzeciw wielu środowisk,

m.in. grupy emerytowanych funkcjonariuszy Pań-

stwowej Straży Pożarnej oraz Państwowej Straży

Granicznej, rencistów będących byłymi pracownika-

mi ww. służb mundurowych, zrzeszonych w Związku

Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej

Polskiej oraz Związku Emerytów i Rencistów Straży

Granicznej.

Są to osoby wysoce doświadczone ciężką

pracą zawodową, które doznały w czasie jej wykony-

wania licznych uszczerbków na zdrowiu.

Korzystanie

przez tę grupę zawodową ze świadczeń socjalnych

wydaje się więc bezdyskusyjnie uwarunkowane, a rolą

i zadaniem państwa jest wsparcie osób oraz grup spo-

łecznych, które odbywając długoletnią służbę zawo-

dową, przyczyniły się do zapewnienia bezpieczeń-

stwa i niesienia pomocy.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia ministra

socjalnego mogą być przeznaczone na dofinansowa-

nie różnych świadczeń socjalnych.

W rzeczywistości

większość środków przeznaczana jest na zapomogi

pieniężne, dopłaty do kosztów leczenia oraz na zwrot

części kosztów opieki paliatywno-hospicyjnej, jak

również dopłaty do kosztów zakwaterowania, wyży-

wienia oraz leczenia w sanatoriach i uzdrowiskach.

Sytuacja jest jednak zatrważająca, ponieważ okazu-

je się, że fundusz socjalny emerytów i rencistów po-

zostający w dyspozycji kierowników PSP oraz SG to

często jedyne wsparcie w formie dodatkowej pomocy,

z której mogą korzystać świadczeniobiorcy.

Proponowany projekt ministerstwa zakłada obni-

żenie wysokości odpisu na fundusz socjalny emery-

tów i rencistów z dotychczasowego 0,5% do poziomu

0,25% od 1 lipca 2013 r.

Obecnie dane przedstawiają

przeciętny poziom odpisu na fundusz socjalny, który

wynosi w przybliżeniu 151 zł rocznie.

Należy zauwa-

żyć, iż jest on stosunkowo niższy od odpisu cywilne-

go, który kształtuje się na poziomie 182 zł.

Jak twier-

dzą środowiska emerytowanych służb mundurowych,

już obecnie jest to kwota niewspółmierna do potrzeb.

Zmiany w projekcie zakładają zaś obniżenie odpisu

aż o 50%, co spowoduje spadek wysokości środków

przysługujących na uprawnionego emeryta lub ren-

cistę Państwowej Straży Pożarnej oraz Straży Gra-

nicznej i będzie kształtować się na poziomie kilku-

dziesięciu złotych rocznie.

To z kolei wpłynie na ob-

niżenie poziomu udzielanej pomocy dla najbardziej

potrzebujących.

Uszczuplenie wielkości odpisu spo-

woduje pogorszenie i tak ciężkiej już sytuacji mate-

rialnej, jak i życiowej wskazywanej grupy społecznej.

Założenia projektu są więc niezrozumiałe oraz

niesprawiedliwe, ponieważ obniżają zabezpieczenie

podstawowego wsparcia, jakie państwo powinno

świadczyć obywatelowi – emerytowi lub renciście

– oraz przybierają formę dyskryminacji, ponieważ

obejmują tylko te dwie grupy służb mundurowych *

)

346

z wyłączeniem pozostałych.

Wobec zaistniałego prob-

lemu zwracam się Pana Ministra z zapytaniem po-

selskim:

1.

Jakie działania zaplanowało Ministerstwo Spraw

Wewnętrznych w celu zabezpieczenia sytuacji eme-

rytów i rencistów służb mundurowych Państwowej

Straży Pożarnej oraz Straży Granicznej, których

dany projekt dotyka w sposób szczególny?

2.

Dlaczego proponowany projekt ustawy zakłada

obniżenie składki na fundusz socjalny wyłącznie dla

wskazywanych w zapytaniu grup służb munduro-

wych?

Jakie jest uzasadnienie takiego postawienia

sprawy?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3639)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

pałacowego znajdującego się

cy miejscowości Mokrzeszów, wsi położonej w powie-

cie świdnickim, zwracając się z prośbą o interwencję

oraz wsparcie inicjatywy lokalnej społeczności doty-

czącej podjęcia działań na rzecz ochrony zabytkowe-

go kompleksu pałacowego.

Chodzi o były szpital ka-

walerów maltańskich, który powstał w 1886 r.

Funk-

cjonowanie tej placówki szpitalnej o charakterze sa-

natoryjno-wypoczynkowym trwało do 1926 r.

Na-

stępnie ze względu na brak środków budynek sprze-

dano.

Z relacji mieszkańców wsi wynika, że krótko

po tym z pałacu wywieziono cenne elementy składa-

jące się na zabytkową strukturę budynku.

W latach

1938–1945 budynek pełnił funkcję domu czynszowe-

go, w którym prowadzono tzw. Dom Matek dla kobiet

o czystej krwi aryjskiej.

W 1946 r. budynek stał się własnością władz pol-

skich.

Mieściły się tutaj kolejno szkoły oraz woje-

wódzki ośrodek postępu rolniczego.

W momencie

przeniesienia ww. placówek budynek stał się włas-

nością gminy Świdnica, która sprzedała go za niską

kwotę obywatelom Niemiec.

Od tego czasu mamy do

czynienia z postępującą degradacją techniczną bu-

dynku i jego nieustannym niszczeniem.

Jak informu-

ją lokalne media, od kilkunastu lat na terenie kom-

pleksu nie podejmowano żadnych prac renowacyjno-

-konserwatorskich.

Wskazywana nieruchomość zda-

je się być porzucona przez właściciela, choć zgodnie

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzen-

nego oraz deklaracjami samego kupującego miał być

tam stworzony atrakcyjny kompleks hotelowy.

Od kilku lat mieszkańcy podejmują liczne inicja-

tywy na rzecz odzyskania opisywanego kompleksu

pałacowego.

W sprawę zaangażowały się także wła-

dze gminy Świdnica, które wystąpiły w 2004 r. do

zabytkowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa.

W roku 2005 organ ten wystąpił do starosty świdni-

ckiego o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowe-

go.

Niestety w dniu 27.06.2006 r. decyzją starosty

świdnickiego odmówiono wszczęcia postępowania

w sprawie.

Przez pięć kolejnych lat wojewódzki kon-

serwator zabytków prowadził regularne przeglądy

stanu technicznego nieruchomości, każdorazowo wy-

dając nakazy konserwatorskie w zakresie zabezpie-

czenia i remontu obiektu.

Do dnia dzisiejszego jednak

żaden organ nie był w stanie tego od właściciela wy-

egzekwować.

Zważywszy na dużą wartość kulturową pałacu

dla mieszkańców Mokrzeszowa i okolic, należy pod-

jąć działania na rzecz ochrony wskazywanego zabyt-

ku.

Wydaje się, że działania Ministerstwa Kultury

i Dziedzictwa Narodowego powinny być ukierunko-

wane na tworzenie bieżącej strategii ochrony zabyt-

ków i dziedzictwa kulturowego w Polsce.

Z tego też

powodu interwencja Pana Ministra jest jak najbar-

dziej wskazana i uzasadniona.

Możliwe jest w tym

przypadku przeanalizowanie formuły wywłaszcze-

niowej, która w prawie polskim jest dopuszczalna,

wówczas gdy jest dokonywana w konkretnym celu

publicznym – mówi o tym art. 21 ust. 2 Konstytucji

luje działania administracji publicznej ukierunkowa-

ne na udaremnianie niszczenia i niewłaściwego ko-

rzystania z zabytków oraz kontroli stanu zachowania

i przeznaczenia zabytków.

1.

Jakie działania zmierzające do ochrony wska-

zanego zabytku może podjąć Ministerstwo Kultury

i Dziedzictwa Narodowego w zaistniałej sytuacji?

2.

Czy ministerstwo przewiduje wsparcie inicja-

tywy lokalnej społeczności ukierunkowanej na od-

restaurowanie kompleksu pałacowego w Mokrze-

szowie?

3.

Czy ministerstwo na podstawie przedstawione-

go problemu zamierza wszcząć procedurę przejęcia

zabytkowego obiektu w celu objęcia go programem

ochrony zabytków?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

347

Zapytanie

(nr 3640)

do ministra skarbu państwa

w sprawie skargi pracowników

Uzdrowiska Szczawno – Jedlina SA

należącego do Skarbu Państwa dotyczącej

nieprzestrzegania przepisów Kodeksu pracy

W związku z pismem otrzymanym od pracowni-

ków uzdrowiska w Jedlinie-Zdroju, działając na pod-

i Nr 137, z późn. zm.), zwróciłam się do wałbrzyskie-

go oddziału okręgowego inspektoratu pracy o przepro-

wadzenie pilnej kontroli w należącym do Skarbu Pań-

stwa przedsiębiorstwie Uzdrowisko Szczawno – Jedlina

SA, mającym swoją główną siedzibę w Szczawnie-

-Zdroju przy ul. Ratuszowej 1.

W przedmiotowym piśmie pracownicy opisali nie-

dopuszczalne postępowanie prezesa firmy, który ofi-

cjalnie wielokrotnie zapowiadał, że nie będzie wypła-

cał odpraw z tytułu likwidacji stanowisk pracy.

Po-

nadto wymuszał on na kadrze obligatoryjne wybie-

ranie wszystkich zaległych dni wolnych w ramach

wypracowanych nadgodzin z poprzednich miesięcy

do końca 2012 r.

W opinii pracowników było to nie-

możliwe, ponieważ jest ich z uwagi na wcześniejsze

zwolnienia zbyt mało, by zachować ciągłość pracy.

Nie mogli więc oni korzystać z urlopów wypoczynko-

wych czy też chorobowych, ponieważ analogicznie

wymuszało to na pozostałej kadrze pracę nadgodzi-

nową.

Wskazali ponadto, że kelnerki zostały od 1 grud-

nia 2012 r. zmuszone do codziennej pracy w wymia-

rze 12 godzin na dobę.

Pracownicy uzdrowiska w Jed-

linie-Zdroju podkreślili, że bardzo podobna sytuacja

występowała również w oddziale mieszczącym się

w Szczawnie-Zdroju.

Ponadto dowiedziałam się także, że prezes uzdro-

wiska nie przywiązuje odpowiedniej wagi do zacho-

wania wymaganych warunków sanitarnych w sto-

łówkach.

Zewnętrzne firmy cateringowe (zrezygno-

wano z własnego zaplecza gastronomicznego na rzecz

oszczędności) notorycznie ich nie przestrzegały, co

potwierdzały wielokrotne kontrole sanepidu.

Przytoczone fakty wymagały pilnego sprawdze-

nia i wyciągnięcia ewentualnych konsekwencji wobec

osób zarządzających przedsiębiorstwem Uzdrowisko

Szczawno – Jedlina SA.

W wyniku przeprowadzonej

kontroli okazało się, że podnoszone zarzuty są rze-

czywiście prawdziwe.

Jest to sytuacja niedopuszczal-

na.

Zarządzający spółką swoim postępowaniem sta-

wia ją bowiem w bardzo negatywnym świetle.

Jest to

niekorzystne nie tylko dla samych pracowników, ale

i kuracjuszy.

Wobec powyższego uważam, że Ministerstwo

Skarbu Państwa jako główny akcjonariusz spółki po-

winno bardzo szczegółowo zbadać opisywaną sprawę

i wyciągnąć konsekwencje wobec prezesa uzdrowiska

odpowiedzialnego za zaistniałą sytuację w przedsię-

biorstwie.

1.

Czy ministerstwo jest na bieżąco informowane

o sytuacji przedstawionej spółki?

Czy docierały do

resortu jakiekolwiek niepokojące sygnały zgłaszane

przez pracowników?

Jeśli tak, to czy ministerstwo

w jakikolwiek sposób na nie zareagowało?

2.

Czy Pan Minister wiedział o przeprowadzanych

kontrolach w uzdrowisku i zaniedbaniach ze strony

prezesa uzdrowiska?

3.

Czy ministerstwo jako główny akcjonariusz ma

możliwość podjęcia zdecydowanej interwencji w opi-

sywanej sprawie?

Jeśli tak, to jak może ona wyglądać

i kiedy można się jej spodziewać?

4.

Czy ministerstwo zamierza wobec potwierdzo-

nych zarzutów wyciągnąć odpowiednie konsekwen-

cje wobec prezesa wskazywanego uzdrowiska bądź

kadry zarządzającej odpowiedzialnej za powstałą sy-

tuację?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

(nr 3641)

do ministra zdrowia

w sprawie apelu samorządowców

dotyczącego nowelizacji ustawy

o lecznictwie uzdrowiskowym,

Do mojego biura poselskiego zgłosił się burmistrz

Polanicy-Zdroju (powiat kłodzki), który wskazał, że

w dniu 4 marca 2011 r.

Sejm RP uchwalił nowelizację

kowaną na uporządkowanie dotychczasowych niepra-

widłowości zawartych w poprzedniej ustawie z dnia

Okazało się jednak, że w gruncie rzeczy tak się

nie stało.

Natychmiastowego rozwiązania wymagają

kwestie ograniczające rozwój uzdrowiska zawarte

w art. 2 ust. 13 stosownej ustawy, w którym zawarta

została definicja zakładu przemysłowego w brzmie-

348

gającą na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym

lub chemicznych materiału, substancji lub ich części

ogranicza wydanie pozwolenia budowlanego na loka-

lizację ciastkarni, lodziarni, wytwórni garmażeryj-

nych, czy też chociażby rozlewni wód w uzdrowi-

skach.

Wydaje się zatem w pełni uzasadnione wyeli-

minowanie tego typu zapisu ustawowego.

Tym bar-

dziej, że art. 38 ust. 1 pkt 1 stosownej ustawy precy-

zyjnie wskazuje, jakich obiektów budowlanych nie

można realizować w tzw. strefie A uzdrowiska ze

względu na znaczące oddziaływanie na środowisko.

Wobec powyższego zwracam się z zapytaniem po-

selskim: Czy ramach przedstawionej sprawy Mini-

sterstwo Zdrowia podejmie działania zmierzające do

wyeliminowania zapisu art. 2 ust. 13 ustawy o lecz-

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

(nr 3642)

do ministra finansów

w sprawie bezprecedensowego zwolnienia

przewodniczącego Związku Zawodowego

Celnicy PL

Zarząd Główny Związku Zawodowego Celnicy PL

poinformował mnie, że decyzją z dnia 18.01.2013 r.

doszło do bezprecedensowego zwolnienia ze służby

Okazuje się, że jest to jedyny taki przypadek, jaki

zdarzył się w historii Rzeczypospolitej Polskiej w sto-

sunku do działacza związku zawodowego służb mun-

durowych.

Decyzję uzasadniono działaniami prze-

wodniczącego w ramach Ogólnopolskiego Między-

związkowego Komitetu Protestacyjnego, który po-

wołano w celu podjęcia działań zmierzających do

objęcia funkcjonariuszy celnych zaopatrzeniowym

systemem emerytalnym.

Należy zauważyć, że działania zmierzające do in-

formowania o ustaleniach podejmowanych na spot-

kaniach OMKP, w skład którego wchodziły wszyst-

kie organizacje związkowe działające w Służbie Cel-

nej, zapadały w wyniku wspólnych decyzji przedsta-

wicieli związków zawodowych.

Natomiast konse-

kwencje podejmowanych czynności personalnie po-

niosła jedna wskazana osoba – przewodniczący ZZ

Celnicy PL – co wyraźnie świadczy o tym, że to nie

treść publikowanych informacji miała wpływ na jego

zwolnienie.

Zwolnienie w ocenie Zarządu Głównego Związku

Zawodowego Celnicy PL to skutek szerokiej działal-

ności związkowej, której celem jest obrona praw, god-

ności oraz interesów zawodowych i socjalnych funk-

cjonariuszy i pracowników zatrudnionych w Służbie

Celnej.

Powyższa działalność jest utrudniana przez

część osób sprawujących funkcje kierownicze.

Trud-

no nie odnieść wrażenia, że prawo w Polsce nie jest

respektowane, a ochrona działaczy związkowych,

która jest zagwarantowana w ustawie o związkach

zawodowych, nie ma zastosowania w Służbie Celnej,

co zostało potwierdzone w postanowieniach proku-

ratury oraz w wyrokach sądów.

Podejmowane działania części kierownictwa Służ-

by Celnej mogą w opinii związkowców wskazywać,

że związek zawodowy i jego członkowie w prowadzo-

nej działalności mają podążać jedynie w kierunku

wskazanym i wyznaczonym przez to kierownictwo,

nie dopuszczając żadnych wyjątków i uwag krytycz-

nych, które skierowane by były pod ich adresem.

Tym samym rola działaczy związkowych jest wyraź-

nie ograniczona, nie ma też znamion pełnej niezależ-

ności.

W związku z powyższym, uznając kompetencje

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych we wskazywanej

1.

Czy Ministerstwu Spraw Wewnętrznych znana

jest sprawa zwolnienia przewodniczącego Związku

Zawodowego Celnicy PL?

2.

Jakie są powody tego bezprecedensowego zwol-

nienia związkowca?

Czy nie wynikają one zdaniem

ministerstwo z uwarunkowań czysto politycznych?

3.

Jakie czynności może podjąć ministerstwo

w sprawie wyjaśnienia opisywanej sprawy i kiedy

taka interwencja może być możliwa?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

349

Zapytanie

(nr 3643)

do ministra transportu,

do elektronicznego systemu poboru opłat

Szanowny Panie Ministrze!

Z posiadanych przeze

Krajowych i Autostrad na rok 2012 zaplanowała pro-

ces budowy krajowego systemu zarządzania ruchem

dróg krajowych, objętych elektronicznym systemem

poboru opłat.

KSZR opierać się miał o cztery centra

zlokalizowane w Warszawie, Wrocławiu, Strykowie

i Milówce, połączone z systemem przydrożnej telefo-

nii alarmowej.

Głównym zadaniem tego potężnego systemu in-

formatycznego miało być sterowanie ruchem dzięki

podłączonym pod niego kamerom, czujnikom i tabli-

com wyświetlającym komunikaty.

Informowanie kie-

rowców o zablokowanych trasach miało wpłynąć na

płynniejszą jazdę i usprawnienie ruchu pojazdów na

drogach.

Dodatkowo krajowy system zarządzania ru-

chem dzięki umieszczonym w zagrożonych miejscach

stacjom pogodowym miał także ostrzegać kierowców

o niekorzystnych warunkach pogodowych, mogących

wpłynąć na obniżenie bezpieczeństwa na drogach.

Spodziewane efekty wdrożenia KSZR to również

między innymi: zmniejszenie emisji CO, spadek licz-

by ofiar w wypadkach drogowych, obniżenie kosztów

w przewozach pasażerskich, ułatwienie komunikacji

pomiędzy zarządcami i użytkownikami dróg oraz

wzrost wykrywania, jak i przewidywania pojawienia

się incydentów drogowych.

Do tej pory wprowadzono system poboru opłat

viaTOLL oraz system karania kierowców za wykro-

czenia – CANARD.

Natomiast kierujący pojazdami

nie otrzymali żadnego narzędzia, które wpłynęłoby

na usprawnienie ruchu na autostradach, drogach

ekspresowych i drogach krajowych, włączonych w elek-

troniczny system poboru opłat.

1.

Jakie działania podjęto do tej pory, aby wpłynąć

na efektywne poruszanie się po autostradach, dro-

gach ekspresowych i odcinkach dróg krajowych, ob-

jętych elektronicznym systemem poboru opłat?

2.

Kiedy planowane jest uruchomienie procesu

przetargowego na budowę krajowego systemu zarzą-

dzania ruchem?

3.

Jakie środki przewidywane są na budowę i wdro-

żenie tego systemu i jakie planowane są źródła finan-

sowania tego przedsięwzięcia?

4.

Czy krajowy system zarządzania ruchem za-

pewnieni konieczną integrację z systemami funkcjo-

nującymi w krajach sąsiadujących oraz pozostałych

krajach europejskich?

Z poważaniem

Poseł Robert Tyszkiewicz

Białystok, dnia 4 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3644)

do ministra transportu,

w sprawie PKP Polskich Linii Kolejowych SA

Szanowny Panie Ministrze!

W mediach małopol-

skich 8 lutego pojawiła się wzmianka na temat moż-

liwości likwidacji w najbliższej przyszłości nowosą-

deckiego zakładu Polskich Linii Kolejowych.

Od co

najmniej miesiąca po regionie krążą także głosy, któ-

re dochodzą do mojego biura poselskiego, że rozważa

się likwidację aż dwóch zakładów Polskich Linii Ko-

lejowych na południu Polski: w Nowym Sączu i w Rze-

szowie.

Mówi się, że z po likwidacji wymienionych

dwóch zakładów ma powstać jeden, znajdujący się

– w Tarnowie.

Chcę zapytać, czy rzeczywiście jest pla-

nowana taka reorganizacja spółki PKP PLK na połu-

dziewać się oficjalnych informacji na ten temat.

Ponadto przed kilkoma dniami w lokalnym por-

talu ukazującym się na terenie Sądecczyzny opubli-

kowano artykuł na temat wyłączenia niektórych od-

cinków z ruchu.

We wspomnianym artykule napisa-

no, że: „Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej czeka na wyniki analiz dotyczą-

cych możliwej restrukturyzacji największego zarząd-

cy infrastruktury kolejowej w Polsce, czyli spółki

PKP Polskie Linie Kolejowe.

W jej ramach dopuszcza

się możliwość zaprzestania udostępniania wybra-

nych linii kolejowych przewoźnikom”.

W artykule

przywołana jest wypowiedź rzecznika Ministerstwa

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Mi-

kołaja Karpińskiego, który miał powiedzieć m.in.

„Trudno dziś jednoznacznie określić, w jakim zakre-

sie będzie ograniczana sieć udostępnianych linii

port kolejowy”.

Chcę zapytać, czy znane są wyniki

przedmiotowej analizy, a jeśli tak, to czy dotyczą one

również południowej Małopolski.

Czy wiadomo, na

których odcinkach w południowej Małopolsce rozwa-

żana jest możliwość „zaprzestania udostępniania wy-

branych linii kolejowych przewoźnikom?”

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

350

Zapytanie

(nr 3645)

do ministra środowiska

w sprawie ograniczenia uprawnień ekologów

Szanowny Panie Ministrze!

Trwają prace nad za-

łożeniami zmian do ustawy o udostępnianiu infor-

ływania na środowisko.

Założeniem jest, że każda

nowo powstała organizacja ekologiczna będzie mu-

siała istnieć co najmniej rok, aby miała prawo zgło-

szenia swoich uwag do inwestycji, która wiąże się

z koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływa-

nia na środowisko.

Nad takimi rozwiązaniami pra-

cuje Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.

Proponowane zmiany z pewnością ograniczą pro-

ceder czasem bezsensownego blokowania inwestycji

przez organizacje ekologiczne z krótkim stażem dzia-

łania, uniknie się sytuacji, gdzie do postępowania

włącza się organizacja, która została dopiero powo-

łana.

Jest to propozycja zmian idąca w dobrym kie-

runku.

Mimo wspomnianych argumentów chcę jednak

zapytać, czy tego typu propozycje nie będą budziły

zastrzeżeń pod względem formalnoprawnym Komisji

Europejskiej?

W których krajach Unii Europejskiej

w świetle prawa obowiązują podobne ograniczenia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marian Cycoń

(nr 3646)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązujących zasad

Szanowny Panie Ministrze!

W nawiązaniu do ape-

lu Koalicji Hepatologicznej kieruję na ręce Pana Mi-

nistra zapytanie w sprawie leczenia wirusowego za-

palenia wątroby typu B.

Wirus HBV jest drugim po paleniu tytoniu czyn-

nikiem rakotwórczym wśród ludzi, powodującym

pierwotnego raka wątroby.

W Polsce odnotowano aż

600 tys. zachorowań na WZW typu B.

W ramach finansowanego przez NFZ programu

lekowego dla chorych na WZW typu B stosowany jest

lek lemiwudyna.

Lek ten, według europejskiego to-

warzystwa badań nad chorobami wątroby oraz Pol-

skiej Grupy Ekspertów HBV, nie powinien mieć za-

stosowania w terapii WZW typu B. Okazuje się, że

już po roku stosowania tego leku aż u 20% pacjentów

występuje lekooporność, a po 5 latach – u 70%.

Zmu-

towana wersja wirusa HBV jest trudniejsza do lecze-

nia i w efekcie przyśpiesza późniejsze następstwa

WZW typu B, czyli marskość i nowotwór wątroby.

Polskie i zagraniczne towarzystwa naukowe zale-

cają leki nowej generacji jako bardziej skuteczne i bez-

pieczniejsze dla pacjentów.

W programie lekowym

zostały one już uwzględnione, lecz jedynie dla bardzo

niewielkiej grupy chorych.

W związku z powyższym pytam:

1.

Czy zostanie wydana w tej kwestii opinia

AOTM?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia przewiduje zmiany

w standardzie leczenia chorych na WZW typu B?

Z wyrazami szacunku

Poseł Beata Małecka-Libera

Dąbrowa Górnicza, dnia 4 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3647)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie ograniczenia praw rodzicielskich

pani M. G., zam. w Świebodzinie, w sprawie ograni-

czenia jej praw rodzicielskich.

Uważa ona, że nie-

słusznie i niesprawiedliwie ograniczono jej prawa

rodzicielskie, a sąd działał wyłącznie w interesie jej

męża – byłego funkcjonariusza Policji.

Pani G. za-

pewnia, że ma stałą pracę i otrzymała pozytywną

opinię RODK.

Do tej pory jednak była pozbawiona

prawa do uczestniczenia we wszystkich posiedze-

niach sądu, co uniemożliwiło jej prawidłowe repre-

zentowanie interesów swoich i dziecka.

Z informacji

pani M. wynika, że zobowiązała się nie utrudniać

kontaktów ojca z dzieckiem, a mimo to ograniczono

jej prawa rodzicielskie tylko dlatego, że w przeszłości

kontakty te utrudniała.

teresować się tą sprawą i udzieli pani G. pomocy

w odzyskaniu uprawnień do opieki nad dzieckiem?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 5 marca 2013 r.

351

Zapytanie

(nr 3648)

do ministra zdrowia

w sprawie nowych książeczek zdrowia

dziecka

Szanowny Panie Ministrze!

Krajowy konsultant

w dziedzinie pediatrii przy okazji konferencji praso-

wej 16 stycznia 2013 r. zapowiedział wprowadzenie

nowych druków książeczek zdrowia dziecka.

Według

informacji krajowego konsultanta w dziedzinie pe-

diatrii nowe druki mają być ujednolicone w skali ca-

łego kraju.

W dokumencie mają pojawić się dodatko-

we rubryki przeznaczone na profilaktykę, w tym

miejsce na ocenę stanu żywienia dziecka.

Wspomnia-

no również o tym, iż nowy druk ma umożliwiać reje-

strowanie informacji z wizyt lekarskich, w szczegól-

ności archiwizację kopii rubryk dotyczących przebie-

gu wizyty profilaktycznej.

Książeczka zdrowia dziecka to bardzo ważny do-

kument, gdyż zawarte są w nim informacje o szcze-

pieniach, rozwoju dziecka, grupie krwi, przebiegu

leczenia, ewentualnych wadach.

Jestem przekona-

na, iż książeczka uzupełniona o nowe rubryki bę-

dzie stanowić niezwykle ważny element profilakty-

ki zdrowotnej dzieci.

Pomoże lekarzom, a przede

wszystkim rodzicom zidentyfikować błędy żywienio-

we najmłodszych.

W związku z powyższym pytam:

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia rozważa wprowa-

dzenie nowych druków książeczek?

2.

Czy będą zawierały odpowiednie rubryki po-

święcone profilaktycznym wizytom zdrowotnym,

w tym z uwzględnieniem problematyki żywienia?

3.

Czy przewidziane są narzędzia kontroli prze-

biegu wizyt lekarskich dzieci poprzez rejestrowanie

kopii odpowiednich rubryk?

Jeśli tak, kto i na jakich

zasadach będzie miał dostęp do bazy danych?

Z poważaniem

Poseł Beata Małecka-Libera

Zapytanie

(nr 3649)

do ministra finansów

selskiego zgłosił się wójt gminy Osjaków w sprawie

niejasności w sposobie naliczania subwencji ogólnej

dla gminy Osjaków na 2013 r.

Gmina Osjaków nie otrzymała subwencji równo-

ważącej na 2013 r., mimo że taką subwencję otrzy-

mują gminy, które zobowiązane są do wpłaty środ-

ków na część równoważącą.

Przykładem może być

gmina Rząśnia, której dochód na mieszkańca wyno-

si ponad 4000 zł, a w przypadku gminy Osjaków

– zaledwie 760 zł.

Z informacji przedstawionej przez wójta gminy

Osjaków wynika również, że obowiązujące rozwiąza-

nie prawne w zakresie naliczania subwencji powodu-

je rozbieżności w wysokości subwencji wynoszące

ponad 2 000 000 zł.

Wójt gminy Osjaków wnosi, że

sposób naliczenia subwencji według wskaźnika do-

chodu na mieszkańca jest niewłaściwy i nie odzwier-

ciedla faktycznych potrzeb finansowych.

Na po-

twierdzenie tej tezy wójt przedstawia przykład

dwóch sąsiadujących ze sobą gmin.

Gmina Osjaków

– pow. 10 070 ha, 4850 mieszkańców, 20 sołectw,

25 miejscowości.

Gmina sąsiednia – ok. 11 000 ha,

6600 mieszkańców, 17 miejscowości, 15 sołectw.

Przy-

kład: 3 638 624,099: 6600 mieszkańców = 551,31 zł,

3 638 624,099: 4800 mieszkańców = 758,05 zł.

Roz-

wiązaniem, które w takiej sytuacji byłoby racjonalne

i pozwalające obu samorządom na realizację powie-

rzonych zadań na tym samym poziomie, byłoby ujęcie

w subwencji równoważącej dodatkowych środków,

które będą stanowiły wyrównanie wysokości środ-

ków z tytułu braku osiągania dochodów z udziałów

padku gminy Osjaków dochody z tego tytułu w roku

2012 były mniejsze o kwotę 121 285,00 zł.

Jak wnioskuje wójt gminy Osjaków, brak racjo-

nalnego określenia wysokości subwencji powoduje,

że niektóre gminy, Osjaków jest tego przykładem,

mają ograniczone możliwości realizacji powierzonych

zadań bieżących i inwestycyjnych oraz wypełnienia

zobowiązań wynikających z ustawy o finansach pub-

licznych (art. 243).

1.

Dlaczego gmina Osjaków nie otrzymała sub-

wencji równoważącej na 2013 r., mimo że taką sub-

wencję otrzymują gminy, które zobowiązane są do

wpłaty środków na część równoważącą?

2.

Czy ministerstwo rozważy możliwość ujęcia

w subwencji równoważącej dodatkowych środków,

z tytułu braku osiągania dochodów z tytułu udziałów

3.

Czy ministerstwo ponownie przeanalizuje kwo-

ty przyznanej subwencji wyrównawczej i równowa-

żącej gminie Osjaków?

4.

Jakie zmiany algorytmu obliczania subwencji

lub też innego mechanizmu finansowego planuje

wprowadzić ministerstwo celem zrekompensowania

ubytków dochodów gmin?

352

W załączeniu:

1.

Zestawienie projektowanej kwoty subwencji

ogólnej dla gminy na 2013 r.

2.

Planowane dochody i wydatki z budżetu gminy

w 2012 r.

3.

Wysokość dochodów gminy w przeliczeniu na

mieszkańca*

)

.

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 4 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3650)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie sposobu rozliczenia projektu

WDN-POKL.08.01.01-18-438/09 pn.

skiego w ostatnim czasie dotarły niepokojące infor-

macje dotyczące sposobu rozliczania projektu WND-

-POKL.08.01.01-18-483/09 pod nazwą „Wyższe umie-

jętności szansą na lepszą pracę”, realizowanego przez

Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie.

Osoba zajmująca się w Wojewódzkim Urzędzie

Pracy w Rzeszowie rozliczeniem projektu WND-

jętności szansą na lepszą pracę” naliczyła środki do

zwrotu przez projektodawcę za sfinansowanie kosz-

tów dojazdu na szkolenia beneficjentom ostatecznym

projektu.

Na tej podstawie można wywnioskować, że

osobom w trudnej sytuacji materialnej nie należy się

finansowanie kosztów dojazdów na szkolenia z uwa-

gi na ich zamieszkiwanie na terenie Rzeszowa.

Prag-

nę zauważyć, że wniosek o dofinansowanie będący

załącznikiem do umowy obejmował wsparcie w for-

mie dofinansowania dojazdów na szkolenia.

Zastana-

wiająca jest zatem dowolna interpretacja przepisów

zastosowanych przez pracownika Wojewódzkiego

Urzędu Pracy w Rzeszowie, gdyż projekt zakładał

zwrot kosztów dojazdu na szkolenie dla wszystkich

uczestników niezależnie od miejsca zamieszkania, co

miało stanowić dodatkowy system zachęty dla bene-

ficjentów, dla których ze względu na ich trudną sy-

tuację materialną koszt taki był dodatkowym dużym

obciążeniem dla ich budżetu domowego.

Osoby, które zdecydowały się brać udział w szko-

leniach, mają zarobki na poziomie średnio 1500 zł

netto.

Koszty dojazdu wynoszące natomiast ok. 200 zł

stanowią w tym przypadku duże obciążenie ich bu-

dżetu domowego, szczególnie w sytuacji wzrostu cen

żywności, artykułów pierwszej potrzeby i opłat miesz-

kaniowych.

1.

Czy w opinii Pani Minister sposób rozliczenia

projektu pod tytułem „Wyższe umiejętności szansą

Urzędu Pracy w Rzeszowie był właściwy?

2.

Czy Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie miał

prawo odmówić beneficjentowi finansowania kosztów

przejazdu ze względu na miejsce zamieszkania na

terenie Rzeszowa?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Zapytanie

(nr 3651)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wyznaczenia obszarów

o niekorzystnych warunkach

gospodarowania w gm. Strzelce Wielkie

mojego biura poselskiego zwrócili się przedstawiciele

samorządu gminy Strzelce Wielkie w województwie

łódzkim z prośbą o interwencję w sprawie wyznacze-

nia obszarów o niekorzystnych warunkach gospoda-

rowania.

Gmina Strzelce Wielkie jest jedyną gminą w po-

wiecie pajęczańskim, wobec której nie mają zastoso-

wania strefy ONW, podczas gdy warunki gruntowe

i klimatyczne są bardziej niesprzyjające niż w innych

gminach sąsiednich.

Gmina jest w bezpośrednim ne-

gatywnym oddziaływaniu Kopalni Węgla Brunatne-

go Bełchatów, co powoduje rażące obniżanie się po-

ziomu wód gruntowych, wysychanie zbiorników wod-

nych oraz znaczne zmniejszenie opadów atmosferycz-

nych.

W konsekwencji w gminie panuje nieurodzaj

i zakwaszenie gleby.

W ostatnich latach w tym regio-

nie można również zauważyć duży spadek pogłowia

zwierząt hodowlanych, w szczególności trzody chlew-

nej i bydła.

Z informacji, jakie wójt gminy otrzymał w 2004 r.

od ówczesnego ministra rolnictwa pana Wojciecha

Olejniczaka, wynika, że możliwość wyznaczenia

obszarów o niekorzystnych warunkach gospodaro-

wania w gminie Strzelce Wielkie nastąpi po roku *

)

353

2013, o ile nie będzie możliwości załatwienia spra-

wy wcześniej.

1.

Jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu te-

renu do grupy obszarów ONW?

2.

Z jakich powodów gmina Strzelce Wielkie nie

została zakwalifikowana do obszarów o utrudnionej

produkcji rolniczej?

3.

Czy ministerstwo rozważy zakwalifikowanie

gminy Strzelce Wielkie do strefy ONW I – nizinnej?

4.

Czy ministerstwo ponownie rozważy zmianę

kryteriów ONW (wskaźnik WWRPP) w gminie Strzel-

ce Wielkie?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 3652)

do ministra finansów

w sprawie planowanego wycofania monet

ski 15 stycznia br. przedstawił projekt ustawy o za-

okrąglaniu płatności.

Jego celem jest znaczące ogra-

niczenie zapotrzebowania na monety jedno- i dwu-

groszowe w obiegu.

Zgodnie z zapisami projektu ustawy zaokrąglaniu

do 5 gr uległby jedynie rachunek końcowy płatny go-

tówką, a nie ceny poszczególnych produktów.

Według

Narodowego Banku Polskiego takie rozwiązanie

miałoby zwiększyć wygodę klientów i obniżyć koszty

działania wielu przedsiębiorstw, a także przynieść

istotne oszczędności dla banku centralnego.

Projek-

towana ustawa nie obejmuje natomiast form trans-

akcji bezgotówkowych, czyli płatności kartą, płatno-

ści elektronicznych oraz tradycyjnych płatności ban-

kowych.

W przypadku płatności gotówkowych final-

ny rachunek byłby zaokrąglany maksymalnie o 2 gr

w górę lub w dół.

Takie postawienie sprawy może

okazać się krzywdzące dla osób, które płacić będą go-

tówką, gdyż nie mają karty płatniczej lub dokonu-

ją zakupu za niewielką kwotę.

1.

Na ile szacuje się oszczędności uzyskane w wy-

niku wprowadzenia w życie projektu Narodowego

Banku Polskiego?

2.

Czy ministerstwo dysponuje danymi dotyczą-

cymi innych krajów europejskich, w których przepro-

wadzono tego typu operację?

3.

Czy w opinii ministerstwa projektowana usta-

wa nie godzi w interesy osób, które nie posiadają kon-

ta w banku i tym samym nie dysponują kartami płat-

niczymi?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 3653)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie powołania księdza

Grzegorza Sokalskiego

do Polskiej Rady Języka Migowego

powołał Pan członków Polskiej Rady Języka Migowe-

go.

Jest wśród nich ksiądz Grzegorz Sokalski.

Fakt

ten nie podoba się osobom niesłyszącym, które są

ateistami i poprosiły mnie o interwencję w tym te-

macie.

1.

Czy powołanie osoby duchownej do Polskiej

Rady Języka Migowego nie narusza zapisanego w Kon-

stytucji RP prawa do wolności wyznania?

2.

Na jakiej podstawie ksiądz Grzegorz Sokalski

został powołany do rady?

3.

Jakie kompetencje posiada ksiądz Grzegorz So-

kalski do pełnienia powyższej funkcji?

4.

Czy funkcja członka PRJM jest odpłatna?

Je-

żeli tak, to z jakich środków i jakiej wysokości jest

wypłacane wynagrodzenie?

5.

Jakie kroki podejmie Pan, aby zmienić tę sytua-

cję, skoro osoby niesłyszące są przeciwne zasiadaniu

osoby duchownej w Polskiej Radzie Języka Migowego?

Łączę wyrazy szacunku

354

Zapytanie

(nr 3654)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie drożejących środków

produkcji rolnej

lub specjalistycznego sprzętu rolniczego

(ciągników, maszyn rolniczych itp.)

dotacji w ramach realizacji działania 121:

Modernizacja gospodarstw rolnych, objętego

Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich

Szanowny Panie Ministrze!

Nie dość, że aktualnie

istnieje, a w nowej perspektywie 2014–2020 będzie

nadal trwać dyskryminacja polskich rolników w kwe-

stii nierówności dopłat (uważa się, że nie tylko nie

ma wyrównania dopłat do średniej w Europie, ale nie

ma nawet wyrównania do obecnego poziomu), to za-

chodzą – wg opinii grupy rolników – bardzo nieko-

rzystne dla polskich rolników zjawiska na rynku

sprzedaży środków produkcji i specjalistycznego

sprzętu rolniczego.

Otóż w szczególnych okresach, tj. w czasie otrzy-

mywania dopłat przez rolników lub w okresie realizo-

wania działania: Modernizacja gospodarstw rolnych,

według grupy rolników, dziwnym zbiegiem okoliczno-

ści dość nagle drożeją środki produkcji rolnej oraz spe-

cjalistyczny sprzęt rolniczy (ciągniki, maszyny rolni-

cze, urządzenia rolnicze itp.), nawet do 40%.

Pytania:

1.

Czy istnieje stała i porównawcza kontrola i ana-

liza cen w punktach sprzedaży produktów rolnych

i sprzętu rolniczego oraz maszyn i urządzeń rolni-

czych, szczególnie w powyżej opisanych okresach?

2.

Czy jest kontrolowana szeroko rozwinięta i dobrze

zorganizowana instytucja pośredników na rynku rol-

nym, która – w opinii interweniującej w moim biurze

poselskim grupy rolników – poprzez luki prawne bądź

całkowitą swobodę działań niesłusznie osiąga niebo-

tyczne zyski kosztem bezbronnych rolników?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Zapytanie

(nr 3655)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 14 lutego 2013 r.

na spotkaniu w Koszalinie zachodniopomorskich rol-

ników z władzami ANR Delegatura w Szczecinie,

w którym także uczestniczyłem, było przedstawia-

nych wiele bardzo istotnych problemów (kilka z nich

przedłożyłem w interpelacji poselskiej).

Rolnicy po-

ruszali m.in. problem podatku rolnego.

W aktualnym stanie prawnym do obliczenia wy-

sokości podatku rolnego stosuje się średnią cenę sku-

pu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzają-

cego rok podatkowy, ustaloną na podstawie komuni-

katu prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogła-

szanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej Monitor Polski w terminie 20 dni po upływie

III kwartału.

W tym roku GUS podał, że jest to 75,86 zł.

Od

jednego ha gruntów przeliczeniowych będących częś-

cią gospodarstwa rolnego stawka wynosi równowar-

tość ceny 2,5 kwintala żyta, od pozostałych gruntów

to równowartość pieniężna 5 kwintali.

W roku 2013

będą obowiązywały jeszcze stare zasady podatku rol-

nego.

Będą wyliczane na podstawie średniej ceny

żyta, a te są wyższe niż poprzednio.

Albowiem obec-

nie notuje się skok cenowy kwintala żyta z 34,10 zł

w 2010 roku do kwoty 74,18 zł roku 2011, a w ostat-

nich trzech kwartałach 2012 roku do kwoty 75,86 zł

i jest niewspółmierny do wzrostu dochodów rolników

uzyskiwanych ze sprzedaży płodów rolnych.

Szanowny Panie Ministrze!

Oficjalnie zapowie-

dział Pan, że od roku 2014 podatek rolny zostanie

zastąpiony podatkiem dochodowym.

Jak wiadomo,

gminy, do których trafiają obecnie pieniądze z podat-

ku rolnego, mogą obniżyć cenę skupu żyta przyjętą

jako podstawę stawki podatkowej.

Często to robią,

albowiem doskonale zdają sobie sprawę, że rolnicy

uzyskują niższe pożytki z płodów rolnych w skali od-

powiadającej cenie uznanej przez GUS, dochodzą do

tego starty klęskowe (np. susze, mrozy, gradobicia,

podtopienia itd.).

Ale niektóre samorządy wprost przeciwnie, np. jak

podały „Wieści Świdwińskie” z dnia 28 stycznia 2013 r.

„(...) w gm. Brzeżno radni podnieśli właśnie, dość

znacznie, podatek rolny w stosunku do roku ubiegłe-

go.

Podstawą obliczania tego podatku jest średnia

łów każdego roku.

W roku ubiegłym wynosiła ona

74,18 zł za 1 dt.

Wówczas radni ustalili podatek rolny

w wysokości 55 zł za 1 dt.

W tym roku średnia cena

skupu żyta w okresie trzech kwartałów wzrosła za-

355

ledwie o 2%, z 74,18 do 75,86 zł, ale radni podnieśli

podatek aż o 20%, z 55 do 65 zł”.

Z uwagi na fakt, że przyszły podatek dochodowy

już nie będzie zasilał samorządów, natomiast będzie

odprowadzany do budżetu państwa, w początkowym

okresie w wysokości podatku rolnego, aktualne po-

wyższe działania samorządu w Brzeżnie są niezro-

zumiałe i poniekąd na przyszłą szkodę lokalnych rol-

ników.

Albowiem wiele przemawia za tym, że rząd PO

i PSL od 2014 r. zamierza dokonać kolejnego „skoku”

na więcej kasy w budżecie państwa kosztem kolejne-

go zubożenia samorządów.

Choć obowiązków i zadań

przybywa dla samorządów, zaś wsparcia finansowego

od rządu coraz mniej albo wcale.

Tymczasem rolnik

musi inwestować w nowoczesną produkcję, 75% go-

spodarstw rolnych nie uzyskuje dochodowości, wy-

dłużenie wieku w reformie emerytalnej, w tym ni-

skich emerytur rolniczych i coraz późniejszego przej-

mowania gospodarstw przez młodych, koszty prowa-

dzenia księgowości, itp. – może spowodować, że za-

miar wprowadzenie podatku dochodowego okaże się

antyreformą.

Pytania:

1.

Jakie konkretnie założenia Pan Minister przed-

stawi w zapowiedzianym zastąpieniu od roku 2014

podatku rolnego podatkiem dochodowym?

2.

Jakie faktyczne dane, wskaźniki, ekspertyzy

i prace analityczne (proszę je podać), dotyczące do-

chodów zachodniopomorskich rolników, upoważniają

stwierdzenie Pana Ministra, że podatek dochodowy

będzie zasadny i sprawiedliwy – przy wzrastających

kosztach niewspółmiernych do uzyskanych docho-

dów, przy niższych pożytkach z płodów rolnych w ska-

li odpowiadającej cenie uznanej przez GUS, przy stra-

tach klęskowych, inwestowaniu w nowoczesna pro-

dukcję, coraz późniejszym przejmowaniu gospodarstw

przez młodych rolników, wydłużonym wieku emery-

talnym itp.?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

(nr 3656)

do ministra skarbu państwa

wowaną przeze mnie funkcją posła zwrócili się do

mnie pracownicy spółki Uzdrowisko Horyniec sp.

z o.o. w celu poparcia ich działań zmierzających do

zakończenia procesu prywatyzacji i przekazaniu

udziałów samorządowi województwa.

Zdaniem pra-

cowników spółki proces prywatyzacyjny może nieko-

rzystnie wpłynąć na jej rozwój, jak i dalsze funkcjo-

nowanie.

Spółka obecnie zatrudnia ponad 100 osób,

które są zaniepokojone przedłużającymi się negocja-

cjami z inwestorem, jak również przyszłością nało-

żonych na niego zobowiązań inwestycyjnych.

Przed-

stawiciele załogi twierdzą, że dla uzdrowiska, które

w Polsce słynie z leczenia m.in. chorób narządu ru-

chu i schorzeń reumatycznych z wykorzystaniem

borowiny, jedynym właściwym rozwiązaniem jest

przekazanie wszystkich udziałów samorządowi wo-

jewództwa.

Uzdrowisko w Horyńcu-Zdroju świadczy

usługi lecznicze związane z wykorzystaniem m.in.

borowiny i wody siarczkowo-siarkowodorowej.

Spół-

ka zajmuje się też leczeniem chorób narządu ruchu

i schorzeń reumatycznych, jest również producentem

naturalnej wody źródlanej „Hetmańska”, dlatego

zdaniem pracowników, jak i społeczeństwa nie moż-

na zaprzepaścić takiego dziedzictwa naszego regionu.

Wyrazem troski jest zebranie ponad 2000 podpisów

osób, które popierają inicjatywę komunalizacji spół-

ki, i przekazanie jej na własność samorządowi woje-

wództwa.

1.

Czy zbycie przez Skarb Państwa większości

udziałów w spółce Uzdrowisko Horyniec sp. z o.o.

inwestorowi prywatnemu gwarantuje jej rozwój i utrzy-

manie miejsc pracy?

2.

Czy prywatyzacja uzdrowiska i de facto utrata

przez Skarb Państwa wpływu na jego funkcjonowa-

nie nie ograniczy przeciętnym obywatelom dostępu

do świadczeń i usług zdrowotnych?

Z poważaniem

Poseł Jan Bury

Rzeszów, dnia 6 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3657)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ujednolicenia przepisów

ustawowych dotyczących prawa

Szanowny Panie Premierze!

Wydłużenie urlopu

macierzyńskiego jest decyzją bardzo wyczekiwaną

i potrzebną.

Bardzo proszę Pana Premiera o odpo-

1.

Kiedy wpłynie do Sejmu projekt wprowadzają-

cy wyczekiwane zapisy ustawowe?

356

2.

Czy w wyniku jego przyjęcia rodzice dzieci uro-

dzonych w I kwartale 2013 r. zostaną objęci wydłu-

żonym okresem urlopu macierzyńskiego.

Z poważaniem

Poseł Krystyna Łybacka

Zapytanie

(nr 3658)

do ministra zdrowia

w sprawie biurokratycznej procedury

Szanowny Panie Ministrze!

Lekarze rodzinni są

zobowiązani do zgłaszania nowotworów złośliwych

do regionalnego rejestru nowotworów.

Służy do tego

formularz karty zgłoszenia MZ/N-1a.

Jest to zrozu-

miałe i zasadne.

Jednak lekarze rodzinni formułują

zarzuty biurokratyczne co do każdorazowego (po na-

stępnych wizytach pacjenta) wypełniania pisemnie

tego druku i wysyłanie pocztą do ww. rejestru.

Czy na mocy wdrażanych przepisów ustawy o in-

formacji medycznej nie można uzyskać informacji

o nowotworach złośliwych z systemu w drodze elek-

tronicznej w sposób oczywisty zmniejszając mitręgę

biurokratyczną wysoko kwalifikowanych fachowców

medycznych?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Orzechowski

Zapytanie

(nr 3659)

do ministra środowiska

w sprawie sposobu rozpatrzenia wniosku

gminy Złoty Stok, który wskazał, że w dniu 30 wrześ-

nia 2010 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego

w Ząbkowicach Śląskich o darowanie na rzecz gminy

poeksploatacyjnych wyrobisk górniczych, załączając

przy tym stosowną dokumentację w sprawie.

W wy-

niku tego działania Starostwo Powiatowe wystoso-

wało w dniu 4 października 2010 r. pismo do urzędu

wojewódzkiego.

Z odpowiedzi UW z dnia 9 listopada

2010 r. można było się dowiedzieć, że kompetentne

w tej sprawie jest Ministerstwo Skarbu Państwa.

W związku z tym, zgodnie z sugestią, Starostwo Po-

wiatowe przedstawiło problem MSP.

W styczniu 2011 r. burmistrza Złotego Stoku po-

informowano telefonicznie, że sprawa rozpatrywana

przez MSP została przekazana do Ministerstwa In-

frastruktury.

Gmina udzieliła także dodatkowych

informacji, o które do niej wystąpiono.

Niestety MI

nie odniosło się w żaden sposób do zainicjowanej

sprawy.

Z tego powodu burmistrz wystosował w dniu

8 lutego 2011 r. kolejny wniosek, który tym razem

skierował bezpośrednio do ministra infrastruktury.

Pomimo to przez kolejne 10 miesięcy pozostał on bez

odpowiedzi.

Zaistniała sytuacja wymusiła sporzą-

dzenie następnego wniosku w sprawie, który w li-

stopadzie 2011 r. wystosowała Rada Miejska w Zło-

tym Stoku.

W wyniku podjętej inicjatywy w dniu 14 grudnia

2011 r.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej ponownie przekazało sprawę

Ministerstwu Skarbu Państwa.

Na wniosek pracow-

nika MSP burmistrz Złotego Stoku w dniu 10 stycz-

nia 2012 r. przedłożył kolejne dokumenty.

Wcześ-

niej, w dniu 5 stycznia 2012 r., MSP przekazało spra-

wę do kolejnego resortu – Ministerstwa Środowiska.

W dniu 31 stycznia 2012 r. do przewodniczącej Rady

Miejskiej wpłynęło pismo MŚ, które dotyczyło jednak

nie samej istoty wniosku, ale uzasadnienia oczywi-

stego dla gminy faktu, że użytkująca poeksploatacyj-

ne wyrobiska spółka PUT Kopalnia Złota nie ma

możliwości uzyskania prawa użytkowania górnicze-

go.

Do dnia dzisiejszego brak jest jakichkolwiek in-

formacji w sprawie wyjaśnienia opisywanej sprawy

przez MŚ.

Zaistniała sytuacja spowodowała, że od ponad 2 lat

nie ma merytorycznej odpowiedzi na wniosek dotyczą-

cy przekazania poeksploatacyjnych wyrobisk na rzecz

gminy Złoty Stok, jako jej dziedzictwa kulturowego.

Z drugiej strony zdziwienie wzbudza opieszałość

urzędników, którzy nie są w stanie rozpatrzyć wnio-

skowanego projektu.

Jednocześnie tolerują oni jednak

to, że majątek państwowy pozostaje w dyspozycji pry-

watnego podmiotu gospodarczego, który nie posiada

stosownego tytułu prawnego do wskazywanych wyro-

bisk.

Okazuje się ponadto, że firma ta odpłatnie wy-

dzierżawia wyrobiska innemu podmiotowi.

1.

Z jakiego powodu Ministerstwo Środowiska nie

zajęło się przedmiotowym wnioskiem i nie rozpatrzy-

ło go w ustawowym terminie?

2.

Skoro Ministerstwo Środowiska wiedziało, że

użytkująca poeksploatacyjne wyrobiska spółka nie

ma możliwości uzyskania prawa użytkowania górni-

czego, dlaczego nie podjęło w tej sprawie stosownej

interwencji?

Na jakiej podstawie prywatny podmiot

gospodarczy użytkuje wyrobiska należące do Skarbu

Państwa?

Czy posiada do nich jakiekolwiek prawa

własnościowe i stosowne pozwolenia na prowadzenie

określonej działalności?

357

3.

Czy Ministerstwo Środowiska posiada wiedzę,

że opisywana spółka odpłatnie wydzierżawia wyro-

biska innemu podmiotowi gospodarczemu?

Czy pod-

mioty te posiadają stosowne zezwolenia w nawiąza-

niu do prowadzonej działalności?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3660)

do ministra transportu,

w sprawie przewlekłości przejęcia

przez gm. Złoty Stok poeksploatacyjnych

kowicach Śląskich o darowanie na rzecz gminy

nie następnego wniosku w sprawie, który w listopa-

dzie 2011 r. wystosowała Rada Miejska w Złotym

Stoku.

spodarki Morskiej ponownie przekazało sprawę Mini-

sterstwu Skarbu Państwa.

Na wniosek pracownika

przedłożył kolejne dokumenty.

Wcześniej, w dniu 5 stycz-

nia 2012 r., MSP przekazało sprawę do kolejnego re-

wniosku, ale uzasadnienia oczywistego dla gminy

faktu, że użytkująca poeksploatacyjne wyrobiska

skania prawa użytkowania górniczego.

Do dnia dzi-

siejszego brak jest jakichkolwiek informacji w spra-

wie wyjaśnienia opisywanej sprawy przez MŚ.

gminy Złoty Stok jako jej dziedzictwa kulturowego.

trzyło go w ustawowym terminie?

Dlaczego powsta-

ła tak znacząca zwłoka w opisanej sprawie?

2.

Dlaczego w dniu 14 grudnia 2011 r.

Minister-

skiej ponownie przekazało powyższą sprawę Mini-

sterstwu Skarbu Państwa?

Jakie były przesłanki

podjęcia takiej decyzji?

3.

Jakie wymogi musi spełnić gmina Złoty Stok,

aby pozyskać wskazywane w niniejszym zapytaniu

poeksploatacyjne wyrobiska górnicze?

Kiedy można

się spodziewać ostatecznego wyjaśnienia problemu?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

(nr 3661)

do ministra skarbu państwa

w sprawie przewlekłości rozpatrzenia

wniosku dotyczącego przejęcia

358

nisterstwu Skarbu Państwa.

Na wniosek pracownika

uzyskania prawa użytkowania górniczego.

Do dnia

dzisiejszego brak jest jakichkolwiek informacji w spra-

dotyczący przekazania poeksploatacyjnych wyrobisk

turowego.

Z drugiej strony zdziwienie wzbudza opie-

szałość urzędników, którzy nie są w stanie rozpa-

trzyć wnioskowanego projektu.

Jednocześnie toleru-

w dyspozycji prywatnego podmiotu gospodarczego,

wskazywanych wyrobisk.

Okazuje się ponadto, że

firma ta odpłatnie wydzierżawia wyrobiska innemu

podmiotowi.

stwa nie zajęło się przedmiotowym wnioskiem?

Dla-

czego przekazano go do rozpatrzenia Ministerstwu

Infrastruktury (styczeń 2011 r.), a następnie Mini-

sterstwu Środowiska (5 stycznia 2012 r.)?

2.

Na jakiej podstawie prywatny podmiot gospo-

darczy użytkuje wyrobiska należące do Skarbu Pań-

stwa?

Czy posiada do nich jakiekolwiek prawa włas-

nościowe i stosowne pozwolenia na prowadzenie

określonej działalności?

Czy MSP posiada wiedzę, że

podmiotowi?

Czy taka praktyka jest zgodna z obo-

wiązującymi przepisami w tej materii?

3.

Co jest powodem tak długiego rozpatrywania

złożonego wniosku?

Jakie wymogi musi spełnić gmi-

na Złoty Stok, aby pozyskać wskazywane w niniej-

szym zapytaniu poeksploatacyjne wyrobiska górni-

cze?

Kiedy można spodziewać się ostatecznego wy-

jaśnienia problemu?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

(nr 3662)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie mechanizmu waloryzacji

emerytur i rent wojskowych osób,

przed wejściem w życie ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawą z dnia 17 grud-

Ubezpieczeń Społecznych dokonano zmiany art. 6

rytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin, dalej:

u.e.r.f.u.s.

Zmiana ta nadała mu brzmienie wskazu-

jące na konieczność stosowania w celu waloryzacji

wojskowej emerytury przepisów u.e.r.f.u.s.

Objęcie emerytów wojskowych powszechnym sy-

stemem emerytalnym w zakresie waloryzacji podyk-

pieczeń społecznych.

Koncepcja objęcia tych grup

mundurowych zostały uwzględnione ustawą z dnia

pieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw,

przepisy dotyczące ubezpieczenia społecznego przed-

jednak zmiana art. 6 u.e.r.f.u.s.

Pozostawienie art. 6

u.e.r.f.u.s., odsyłającego do ustawy o emeryturach

wadzi do nieuzasadnionego objęcia żołnierzy zawo-

dowych oraz emerytów wojskowych dwoma systema-

mi zabezpieczenia społecznego: zaopatrzeniowym

pieczeniowym w zakresie waloryzacji.

Sytuacja taka

budzi wątpliwości, bowiem zróżnicowanie poszcze-

gólnych grup ubezpieczonych ze względu na rodzaj

359

wykonywanej pracy (tutaj pełnienie służby) wymaga

nień związanych z emerytalnym statusem żołnierzy

zawodowych.

Oznacza to przede wszystkim koniecz-

ność przyjęcia regulacji spójnych, logicznych, które

rytów wojskowych) w ramach tej samej grupy kate-

gorialnej.

W tym kontekście zasadne wydają się wątpliwo-

ści, że przyjmowany przez organy emerytalno-rento-

we mechanizm waloryzacji, całkowicie abstrahujący

nym stanowisku, jest nie tylko niesprawiedliwy, ale

i dyskryminujący.

Dla przyjęcia wadliwości obecnie stosowanego

mechanizmu tzw. waloryzacji cenowej świadczeń za-

miast tzw. waloryzacji stanowiskowej (tj. w odniesie-

niu do wysokości wynagrodzenia na ostatnio zajmo-

wanym stanowisku) wskazuje również treść uzasad-

nienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 stycz-

nia 2003 r. o sygn. akt SK 27/02, gdzie wskazano, że:

„Do 1 stycznia 1999 r. funkcjonariusze Służby Wię-

ziennej oraz innych służb mundurowych (a więc

i wojska – przypis własny) podlegali odrębnej ustawie

regulującej kwestie emerytalno-rentowe.

Była to

(a w stosunku do niektórych funkcjonariuszy jest to

nadal – przypis własny) zmieniająca swoją nazwę ze

względu na reorganizację służb mundurowych (np. Urzę-

wiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu,

runki nabywania prawa do emerytur i rent oraz in-

nych świadczeń przysługujących z tytułu pobierania

emerytury lub renty, a także zasady ustalania wyso-

kości tych świadczeń m.in. dla osób zatrudnionych

w Służbie Więziennej, którzy w dniu wejścia w życie

ustawy (a więc 1 stycznia 1999 r.) pozostawali w służ-

bie, określają przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym

tych osób.

Aktualnie więc kwestie emerytalno-ren-

towe służb mundurowych regulowane są przez dwa

odrębne akty prawne, w zależności od tego, czy służ-

ba była pełniona przed 1 stycznia 1999 r., czy też po

tej dacie.

Funkcjonariusze służb mundurowych, któ-

podlegali i podlegają nadal przepisom ustawy o za-

opatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Nato-

miast każdy funkcjonariusz podejmujący służbę od

1 stycznia 1999 r. podlega przepisom ustawy o eme-

nych.

Zakres podmiotowy, jak i czasowy ustawy

Społecznych został więc ograniczony.

Ustawa ta znaj-

duje bowiem zastosowanie do funkcjonariuszy, któ-

Natomiast warunki nabywania prawa do emerytury

stawali w służbie, oraz dla członków ich rodzin, okre-

ślają nadal przepisy ustawy o zaopatrzeniu emery-

talnym funkcjonariuszy.”.

Dlaczego w stosunku do emerytów i rencistów

wojskowych, którzy uzyskali uprawnienia do świad-

Ubezpieczeń Społecznych, tj. przed 1 stycznia 1999 r.,

nie jest stosowana tzw. waloryzacja stanowiskowa

(tj. w odniesieniu do wysokości wynagrodzenia na

ostatnio zajmowanym stanowisku), mimo że:

a) intencja parlamentu zapisana w druku sejmo-

wym nr 339 z 8 maja 1998 r. wyklucza spod przepi-

emeryturze”,

b) art. 1 ust. 2 tejże ustawy zawierał ścisły katalog

jej adresatów, gdzie emeryci/renciści wojskowi nie byli

wymienieni; artykuł ten został co prawda w 2003 r.

uchylony, ale emerytury i renty wspomnianych by-

łych żołnierzy zawodowych objęto ustawą o FUS już

w marcu 1999 r.,

Fedak, odpowiadając na interpelację posła Janusza

Dzięcioła nr 1063 w 2008 r., zapewniała, że „od dnia

wejścia reformy systemu ubezpieczeń społecznych sy-

stemem tym objęto m.in. żołnierzy zawodowych, któ-

Społecznych”, natomiast „w przypadku żołnierzy za-

wodowych, którzy wstąpili do służby przed dniem

2 stycznia 1999 r., zachowano ich prawo do emerytury

na dotychczasowych zasadach określonych w ustawie

Nr 8, poz. 66, z późn. zm.)”?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ryszard Kalisz

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

360

Zapytanie

(nr 3663)

do ministra finansów

w sprawie budżetowych

oraz finansowych konsekwencji uchwalenia

Szanowny Panie Ministrze!

W uzasadnieniu przy-

gotowanego przez Ministerstwo Finansów projektu

(następnie uchwalonym jako: ustawa z 2 marca 2012 r.

z 2012 r. poz. 362) na stronie 38 znalazły się infor-

macje wskazujące, że wprowadzenie podatku od wy-

dobycia niektórych kopalin spowoduje zwiększenie

przychodów budżetu państwa o 1,8 mld zł w 2012 r.,

natomiast w latach następnych wpływy z tytułu

wprowadzenia tego podatku kształtować się będą na

poziomie ok. 2,2 mld zł.

1.

Proszę o wskazanie źródeł i danych stanowią-

cych podstawę kalkulacji ww. skutków budżetowych

oraz finansowych.

2.

Proszę o przedstawienie przyjętych założeń

oraz metodologii kalkulacji ww. skutków budżeto-

wych oraz finansowych (w tym wzorów wyliczeń, pa-

ramentów itp.).

3.

Proszę o przedstawienie skutków budżetowych

oraz finansowych alternatywnych sposobów regula-

cji poruszanej materii (wraz ze wskazaniem źródeł

skutków oraz opisem przyjętej metodologii), jeżeli

były rozważane w Ministerstwie Finansów.

soby unormowania poruszonej materii za pomocą

instrumentów pozalegislacyjnych (np. powstrzyma-

nie się od regulacji, samoregulacja, autoregulacja).

towych oraz finansowych tych sposobów unormowa-

nia (wraz ze wskazaniem źródeł i danych stanowią-

cych podstawę kalkulacji tych skutków oraz opisem

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

(nr 3664)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie środków przekazanych

Szanowny Panie Ministrze!

W 42. numerze „Rzecz-

pospolitej” z 19 lutego 2013 r. ukazał się artykuł „Trzy

razy mniej pieniędzy dla ofiar przestępstw”.

Dotyczy

on problemów związanych z mniejszą w stosunku do

2011 r. kwotą środków, jakie z tytułu świadczeń pie-

niężnych i nawiązek od nietrzeźwych kierujących

pojazdami sądy karne zasądziły na rzecz Funduszu

cjarnej w 2012 r. z przeznaczeniem na pomoc ofia-

rom przestępstw.

Ponieważ funkcjonowanie Fundu-

szu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpeni-

tencjarnej było już przedmiotem moich zapytań po-

selskich nr 2257 i 2260, nawiązując również do Pana

odpowiedzi z 5 i 14 listopada 2012 r., proszę o udzie-

W ilu przypadkach sądy karne zasądziły w 2012 r.

świadczenia pieniężne z art. 49 K.k. i nawiązki z art. 47

§ 1 K.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym

oraz Pomocy Postpenitencjarnej?

Przy okazji zwra-

cam uwagę, że przywoływany w Pana odpowiedzi na

moje zapytanie art. 49a § 2 K.k. od 1 stycznia 2012 r.

był już uchylony.

Jaka kwota środków pieniężnych zasądzonych

w oparciu o art. 49 K.k. i art. 47 § 1 K.k. wpłynęła

w 2012 r. na konto Funduszu Pomocy Pokrzywdzo-

nym i Pomocy Postpenitencjarnej?

Jaki był stan konta funduszu na dzień 31 grudnia

2012 r.?

Jaka kwota ze środków zasądzonych na rzecz Fun-

duszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpe-

nitencjarnej została w 2012 r. przekazana w ramach

otwartych konkursów ofert podmiotom realizującym

zadania związane z pomocą pokrzywdzonym prze-

stępstwem?

Czy środki pieniężne ze świadczeń i nawiązek wy-

datkowane zostały przez dysponenta funduszu rów-

nież na inne cele niż określone w zasadach otwartych

konkursów ofert?

Jeżeli zostały rozdysponowane na inne cele, to

proszę o podanie informacji, jakie były to kwoty i na

jakie cele zostały wydatkowane w 2012 r.?

Czy ze środków funduszu wypłacone zostały na-

grody lub premie dla pracowników Ministerstwa

Sprawiedliwości?

Z jakich przyczyn otwarty konkurs ofert na rea-

lizację zadań związanych z pomocą pokrzywdzonym

został ogłoszony nie w listopadzie, a dopiero 18 grud-

nia 2012 r.?

361

Czy ogłoszony 29 października 2012 r. konkurs

ofert na wykonanie 20 szyldów o treści „Ośrodek Po-

mocy dla Osób Pokrzywdzonych Przestępstwem”

oraz 50 tablic informacyjnych „W tym miejscu udzie-

lana jest bezpłatna pomoc dla osób pokrzywdzonych

wana z Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy

Postpenitencjarnej, którego dysponentem jest mini-

ster sprawiedliwości” został rozstrzygnięty?

Czy koszt zakupu tych szyldów i tablic pokryty

został ze środków Funduszu Pomocy Pokrzywdzo-

nym oraz Pomocy Postpenitencjarnej?

Czy minister sprawiedliwości dysponuje opinią

prawną, która potwierdzałaby stanowisko Minister-

stwa Sprawiedliwości, że Kodeks karny wykonawczy

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 3665)

do ministra transportu,

w sprawie odmowy wydania dokumentu

prawa jazdy osobom, które zdały egzamin

o kierujących pojazdami

selskiego wpływają interwencje od osób, które zdały

a teraz odmawia im się wydania dokumentu prawa

jazdy, stwierdzającego nabyte uprawnienia.

W Polsce obowiązuje wywodząca się z 2 artykułu

działa wstecz.

Tym bardziej trudno wytłumaczyć

fakt, iż po odbyciu pełnego kursu, zdaniu obydwu

egzaminów, dzięki którym wedle ówcześnie obowią-

zującej ustawy nabyto prawo do odebrania dokumen-

tu, stwierdzającego prawo do poruszania się motocy-

klami, teraz, po zmianie przepisów, odmawia się wy-

dania tego dokumentu.

Dokumentu, który tak na-

prawdę powinien przecież jedynie potwierdzać umie-

jętności, które zostały zweryfikowane przy egzami-

nie, a nie je konstytuować.

Czyż nie jest tu stosowna

analogia do dokumentu dowodu osobistego, który

wydaje się osobom uzyskującym pełnoletniość, nie

jako dokument konstytuujący tę pełnoletniość, ale

jedynie jako dokument potwierdzający faktyczne

ukończenie lat osiemnastu?

Czy taka ingerencja ustawy w tok nabywania upraw-

nień w okresie ją poprzedzającym nie jest sprzeczna

z artykułem 2 konstytucji RP?

Trudno oprzeć się re-

fleksji, iż mamy tutaj jaskrawy przykład tego, jak pra-

wo, które zgodnie z paremią lex retro non agit powinno

kreować przyszłość, wpływa bezpośrednio na prze-

szłość, z niekorzyścią dla obywatela.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego, starostwo

ani żaden inny organ państwowy, ni to osobiście, ni

to za pośrednictwem mediów nie poinformował, że

po zdaniu zgodnie z prawem i zgodnie z terminami

egzaminów na kategorię A prawa jazdy kategorii A

można nie uzyskać.

Ponadto otrzymuję informacje,

że starostwa powiatowe nie chcą wydawać także

praw jazdy kategorii C i D osobom, które zdając eg-

zamin według starej ustawy, według nowej nie mogą

otrzymać dokumentu ze względu na niespełnianie

przesłanki minimalnego wieku.

W nowej ustawie o kierujących pojazdami usta-

wodawca wprowadził przepis przejściowy utrzymu-

jący w mocy egzamin zdany przed 19 stycznia, jednak

zapomniał już o przepisie znoszącym dla osób zdają-

cych egzamin przed tym terminem nowe wymagania

wiekowe.

W sytuacji, kiedy te przesłanki, zgodnie z art. 11

(zdanego egzaminu i minimalnego wieku) muszą być

spełnione łącznie, aby otrzymać dokument prawa jaz-

dy, samo uznanie wyniku egzaminu bez przedłużenia

dla tych osób wymogu minimalnego wieku określo-

nego w poprzedniej ustawie jest nieskuteczne i powo-

duje brak możliwości uzyskania dokumentu prawa

jazdy.

Ustawodawca po prostu chcąc uchronić osoby

zdające egzamin przed 19 stycznia przed negatywny-

mi dla nich skutkami zmian i swoistym działaniem

prawa wstecz, zapomniał o jednej przesłance (mini-

malnego wieku), przed którą nie wprowadził przepi-

su zabezpieczającego.

Stąd też paradoksalna sytuacja, w której wiele

osób, które zdały egzamin na kat. A, C lub D, nie

może otrzymać prawa jazdy, gdyż nie spełniają kry-

terium minimalnego wieku określonego w ustawie

obowiązującej od 19 stycznia.

Po sformułowaniu

przepisów o ważności pod panowaniem nowej ustawy

zaświadczeń o ukończonych szkoleniach oraz pozy-

tywnie zakończonych egzaminach widać jednak, że

intencją ustawodawcy było utrzymanie ciągłości pra-

wa i zapewnienie osobom, które zdały egzamin przed

19 stycznia otrzymania dokumentu prawa jazdy.

Naj-

widoczniej ustawodawca przez omyłkę nie wprowa-

dził jednak przepisów przejściowych dotyczących

wieku tych osób, inaczej trudno sobie tą sytuację wy-

tłumaczyć.

Dlatego też obecnie starostwa nie wydają

praw jazdy dla setek osób, które chociaż zakończyły

egzamin np. na kat. A z wynikiem pozytywnym, to

nie spełniają przesłanki wymaganego wieku określo-

nego w nowej ustawie, a minimalny wiek z ustawy,

pod którą zdawały one egzaminy, nie został dla nich

przedłużony.

362

wionej powyżej sytuacji, która jest odbierana jako

działanie prawa wstecz i błąd legislacyjny?

2.

Dlaczego osoba, która poprzez zdanie egzaminu

nabyła określone uprawnienia nie może z nich teraz

korzystać?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

Zapytanie

(nr 3666)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie wejścia w życie konwencji

podwójnego opodatkowania rent i emerytur

Działając na podstawie art. 195 Regulaminu Sej-

mu RP składam na ręce Pana Ministra zapytanie

o wejście w życie konwencji między Polską i Kanadą

w sprawie unikania podwójnego opodatkowania rent

i emerytur.

od dochodu wraz z protokołem, podpisanej w Ottawie

konwencja jest dość korzystna dla Polaków, którzy

przez wiele lat pracowali w Kanadzie i nabyli prawa

emerytalne w tym kraju, a chcą wrócić do Polski.

Jednak wśród przedstawicieli Polonii kanadyj-

skiej pojawił się niepokój w związku z informacjami,

że ta umowa zawarta między Polską a Kanadą na

razie nie wejdzie w życie w Kanadzie.

W tej sprawie

pytanie skierował do mnie mieszkaniec Mississaugi

(Ontario), który od 30 lat jest mieszkańcem tego mia-

sta, przez ten okres pracował w Kanadzie, a w przy-

szłym roku przechodzi na emeryturę i planuje powrót

do rodzinnego Sopotu.

1.

Jak wygląda wejście w życie konwencji w spra-

wie unikania podwójnego opodatkowania między

Polską i Kanadą?

Czy ta konwencja już obowiązuje

w Kanadzie, a jeśli jeszcze nie obowiązuje, to co sta-

nowi przeszkodę i kiedy można spodziewać się wej-

ścia jej w życie?

2.

Jakie działania formalne powinien podjąć za-

interesowany konwencją Polak (w Kanadzie lub już

w Polsce), który m.in. na podstawie tej konwencji

chce w Polsce otrzymywać kanadyjską emeryturę,

która nie będzie podwójnie opodatkowana?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

(nr 3667)

do ministra finansów

w sprawie wyników badań dotyczących

wprowadzenia budżetowania

w układzie zadaniowym

w jednostkach samorządu terytorialnego

W związku z zamierzeniami wprowadzenia obo-

wiązku budżetowania w układzie zadaniowym w jed-

nostkach samorządu terytorialnego (JST) uprzejmie

proszę o informację, czy Ministerstwo Finansów pro-

wadziło jakiekolwiek badania lub analizy dotyczące

stopnia wdrożenia budżetu zadaniowego w tych jed-

nostkach?

Wyniki tych badań pokażą skalę zaintere-

sowania wprowadzania tej metody racjonalizowania

wydatków publicznych, poziom przygotowania samo-

rządów do budżetowania zadaniowego oraz doświad-

czenia i ocenę już osiąganych efektów w tych samo-

rządach, w których budżet w układzie zadaniowym

jest stosowany.

Jeśli dysponują Państwo wynikami tych badań,

będę wdzięczny za ich przekazanie.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Szmit

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 3668)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie niedostosowania przekaźnika

powierzchni naszego kraju.

W chwili obecnej, jak wy-

nika z podanych informacji, Telewizja Polska zamó-

wiła wysyłanie swojego sygnału na 95% terenu Pol-

ski.

Zwiększenie do 98% ma nastąpić dopiero w roku

2014, a więc 5% terenu Polski przez najbliższy rok

nie będzie odbierało telewizji cyfrowej.

W tych 5%

znajduje się również Szczawnica.

363

Miasto i gmina Szczawnica telewizją cyfrową zo-

staną objęte w dniu 1 lipca 2013 r.

Niestety usługa

nie została wykupiona dla przekaźnika na górze Jar-

muta obejmującego swoim zasięgiem cały obszar mia-

sta i gminy Szczawnica, a jedynie dla przekaźnika na

Przehybie, z którego korzysta zaledwie kilka domów.

Toteż z dniem 31 lipca br. sygnał analogowy wysyła-

ny z góry Jarmuta zostanie wyłączony, a niemal

naziemnej telewizji.

Rodzi się więc poważna obawa, iż południowo-

-wschodnia część Polski dzięki postępowi cywilizacji

pozostanie właśnie bez dostępu do telewizji przez

kilka miesięcy.

Dodatkowym problemem jest fakt, iż

miasto i gmina Szczawnica mają charakter tury-

styczny, czym przyciągają rocznie setki tysięcy gości.

Należy zapewnić im godne warunki pobytu, głównie

w kwaterach prywatnych, a do tego niezbędny jest

m.in. odbiór telewizji.

Pozbawienie możliwości utrzy-

mania tego standardu może ograniczyć ruch tury-

styczny, a to z kolei pogorszy sytuację finansową pew-

nej części naszego społeczeństwa.

Mając na uwadze przedstawiony powyżej problem

dotyczący mieszkańców terenów górskich, zwracam

się z zapytaniem: Dlaczego przekaźnik na górze Jar-

muta, który działa z korzyścią dla większości miesz-

kańców, zostanie wyłączony na rzecz przekaźnika

służącego jedynie kilku gospodarstwom?

Jednocześ-

cie działań, które zapobiegną pozbawieniu mieszkań-

ców południowej Polski przez kilka miesięcy odbioru

telewizji.

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 3669)

do ministra transportu,

w sprawie nieodpłatnego przejęcia

działek należących do PKP

Gmina Cieszyn zainteresowana jest nieodpłat-

nym przejęciem dwóch działek z budynkiem dworca

należących do PKP, na których planuje budowę zin-

tegrowanego węzła przesiadkowego kolejowo-autobu-

sowego, niezbędnego dla mieszkańców Cieszyna i po-

wiatu cieszyńskiego, jak i wszystkich podróżnych

odwiedzających miasto i Śląsk Cieszyński.

Szanowny Panie Ministrze!

Konieczność budowy

węzła przesiadkowego, jak i stan budynku dworca

PKP w Cieszynie, któremu grozi katastrofa budow-

lana, wymaga natychmiastowych działań, stąd kie-

ruję pytanie:

Czy Gmina Cieszyn otrzyma nieodpłatnie prawo

użytkowania wieczystego działek należących do PKP

w Cieszynie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 4 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3670)

do ministra finansów

w sprawie przestrzegania ustawy

służby został zwolniony przewodniczący Związku Za-

wodowego Celnicy PL.

Jest to jedyny przypadek, jaki

związkowego komitetu protestacyjnego, który powo-

o związkach zawodowych mówi, że pracodawca bez

zgody zarządu organizacji nie może wypowiedzieć

ani rozwiązać stosunku pracy.

Zarząd związku nie

wyraził takiej zgody.

Uważam, że działania kierownictwa Służby Cel-

nej nie mają nic wspólnego z wolnością działalności

związkowej i z poszanowaniem prawa.

Pan przewod-

niczący zostaje zwolniony w wolnej Polsce za działal-

ność związkową, za krytykę kadry kierowniczej, za

wzywanie funkcjonariuszy do postępowania zgodnie

ze złożonym ślubowaniem.

Szanowny Panie Ministrze!

1.

Czy Pan Minister przywróci do Służby Cel-

nej przewodniczącego Związku Zawodowego Cel-

ników PL?

2.

Czy w podległej Panu Ministrowi Służbie Cel-

nej zostaną zaprzestane szykany wobec działaczy

związkowych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

364

Zapytanie

(nr 3671)

do ministra zdrowia

w szpitalnych oddziałach ratunkowych

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z otrzy-

manym przeze mnie pismem wskazującym na prob-

lemy dotyczące interpretacji przepisów dotyczących

tunkowych uprzejmie proszę Pana Ministra o udzie-

lenie odpowiedzi na niżej postawione pytania:

1.

Czy szpitalne oddziały ratunkowe, udzielając

jakiegokolwiek świadczenia z ustawowego zakresu,

mają obowiązek prowadzenia dokumentacji medycz-

nej w oparciu o szpitalną historię choroby, a tym sa-

mym nadawania numeru księgi głównej każdemu

choremu, nawet jeśli zaopatrywany pacjent nawet nie

ogląda łóżka szpitalnego?

2.

Czy szpital kontraktujący świadczenia szpital-

nego oddziału ratunkowego ma statutowy obowiązek

posiadania w swojej strukturze izby przyjęć (niekon-

traktowanej w myśl przepisów), czy jest z tego obo-

wiązku zwolniony?

3.

Czy szpitalny oddział ratunkowy może przyj-

mować pacjenta i udzielać mu świadczeń na podsta-

wie skierowania lekarza, który według posiadanej

wiedzy medycznej skierował go do właściwego od-

działu szpitalnego o specjalności właściwej ze wzglę-

du na jednostkę chorobową?

4.

Czy w ramach ustalania wysokości stawki ry-

czałtowej SOR na podstawie zapisów zarządzenia

prezesa NFZ nr 72/2011/DOS do wyliczenia stawki

składowej za funkcję przyjmuje się jedynie pacjen-

tów wypisanych z SOR do domu po udzieleniu

świadczenia, pomijając wszystkich pacjentów prze-

kazanych z SOR do dalszego leczenia w oddziałach

specjalistycznych?

5.

Dlaczego powyżej przytoczone zarządzenie pre-

zesa NFZ dyskryminuje szpitalne oddziały ratunko-

we działające na terenach o dużej migracji sezonowej

pacjentów w okresach urlopowych i wakacyjnych,

np. na wybrzeżu i Mazurach, całkowicie pomijając

wielokrotnie wyższe obciążenia tych oddziałów po-

przez przyjęcie okresu sprawozdawczego za pierwsze

6 miesięcy roku, gdzie nie ma ruchu wakacyjnego,

a nie pełne 12 miesięcy roku poprzedniego?

6.

Czy szpitalny oddział ratunkowy może po usta-

bilizowaniu czynności życiowych pacjenta i stwier-

dzeniu konieczności leczenia w ośrodku specjali-

stycznym przekierować zespół ratownictwa medycz-

nego do właściwego ze względu na rozpoznanie ośrod-

ka specjalistycznego?

7.

Czy właściwe jest obciążanie kosztami trans-

portu lotniczego szpitalnych oddziałów ratunkowych

w przypadku konieczności leczenia chorego w ośrod-

ku specjalistycznym, kiedy taki transport jest bez-

względnie wskazany, a opóźnienie w przekazaniu

chorego może zagrozić jego życiu, zwłaszcza, iż kosz-

ty utrzymania lądowiska z reguły obciążają SOR?

8.

Czy kalkulacja kosztów udzielenia świadczenia

w szpitalnym oddziale ratunkowym obywatelom

państw Unii Europejskiej winna zawierać wszystkie

składowe kosztów ponoszonych przez oddział, w tym

kosztów materiałowych, sprzętowych, kosztów ba-

dań diagnostycznych, amortyzacji i bieżącego utrzy-

mania sprzętu i obiektów, kosztów ogólnozakłado-

wych, podatków, kosztów zatrudnienia personelu,

transportu, oraz czy obciążenie kosztami osobowymi

w oparciu o czas pobytu w oddziale jest błędem,

a także czy płatnik, a właściwie tylko pośrednik roz-

liczeniowy (NFZ), może negować kalkulację, powo-

łując się na własną wycenę świadczeń udzielanych

np. w specjalistycznej opiece ambulatoryjnej?

9.

Czy szpitale posiadające zakontraktowane izby

przyjęć, a nieposiadające szpitalnych oddziałów ra-

tunkowych, mogą odmawiać zespołom ratownictwa

medycznego przyjęcia pacjenta, przekierowując je do

szpitalnego oddziału ratunkowego, często odległego

o kilkadziesiąt kilometrów?

10.

Czy dysponent zespołów ratownictwa medycz-

nego może nakazać tym zespołom bezpośrednie kie-

rowanie i przewożenie pacjentów do szpitalnego od-

działu ratunkowego z pominięciem najbliższej zakon-

traktowanej izby przyjęć, zmuszając zespoły do wy-

dłużania transportu o kilkadziesiąt kilometrów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Magdalena Kochan

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 3672)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie składek ZUS opłacanych

przez pracowników

selskiego napływają prośby o interwencję w sprawie

wyjaśnienia kwestii związanej z opłacaniem składek

ZUS przez pracowników.

W dzisiejszej bardzo trudnej

sytuacji na rynku pracy ogromnym problemem są

niskie płace.

Obecna sytuacja kryzysowa zmusiła

wielu pracodawców do płacenia najniższych pensji.

To przekłada się na to, że w Polsce mamy średnio

sześciokrotnie niższe płace niż w Europie Zachodniej.

nadążać za wzrostem wydajności pracy, a w ostatnich

latach w Polsce nastąpił jej wzrost, tymczasem płace

są wciąż na bardzo niskim poziomie.

W tej sytuacji

365

wielu pracownikom bardzo ciężko jest samym opła-

cać składki do ZUS-u.

Coraz więcej osób przychodzi

do mojego biura wskazując, że takie sytuacje wyma-

gają interwencji państwa.

1.

Jaką pomoc proponuje ministerstwo osobom,

same odprowadzać składek do ZUS?

2.

Dlaczego, mimo że w ostatnich latach nastąpił

wzrost wydajności pracy, płace są wciąż na bardzo

niskim poziomie?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Zapytanie

(nr 3673)

do ministra zdrowia

w sprawie ustawowego określenia

cen leków na receptę

wyjaśnienia różnicy w cenach tych samych leków wy-

stawianych na receptę oraz o podjęcie działań zmie-

rzających do ich ustawowego ujednolicenia.

W naszym kraju ludzie starsi, a także ci, którzy

cierpią na różnego rodzaju schorzenia nie mogą sobie

pozwolić na to, by jeździć po całym mieście w celu

poszukiwaniu najtańszego specyfiku.

A tak niestety

często się dzieje, ponieważ ceny tych samych leków

na receptę w różnych aptekach nie są jednakowe.

Wy-

sokość takiej różnicy niejednokrotnie sięga nawet

kilkudziesięciu złotych.

Tymczasem większość pol-

skiego społeczeństwa nie może pozwolić sobie na sza-

stanie pieniędzmi, dlatego pacjenci chodzą od apteki

do apteki i pytają o ceny.

Kosztuje ich to sporo czasu,

a nierzadko i zdrowie.

Taka sytuacja nie służy niko-

mu, stąd wniosek, by ceny leków wystawianych na

receptę były ustalane na jednym poziomie.

1.

Z czego wynikają różnice w cenach tych samych

leków?

2.

Czy zostaną podjęte działania w celu ujednoli-

cenia cen tych samych leków?

Z poważaniem

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 3674)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Nauki

wiący kontekst złożonego zapytania.

Jak poinformo-

wały media, 20 tys. nowych urzędników przybyło

w administracji rządowej od 2008 r.

Ponadto, jak

zwracają uwagę specjaliści, od 2007 r. wydatki na

administrację rządową wzrosły o ok. 10,6 mld zł.

Bio-

rąc pod uwagę obecną sytuację ekonomiczną, jest to

zjawisko bardzo niepokojące.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie:

1.

O ile wzrosła liczba pracowników zatrudnio-

nych w resorcie od 2008 r.?

2.

Czy ten wzrost zatrudnienia był związany ze

wzrostem liczby zadań realizowanych przez resort?

3.

Jeśli tak, to o jakie zadania chodzi?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

Tarnów, dnia 6 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3675)

do ministra pracy i polityki społecznej

w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

nowiący kontekst złożonego zapytania.

Jak poinfor-

mowały media, 20 tys. nowych urzędników przybyło

366

Zapytanie

(nr 3676)

do ministra środowiska

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Środowiska

(nr 3677)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wzrostu zatrudnienia

(nr 3678)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Kultury

(nr 3679)

do ministra edukacji narodowej

w Ministerstwie Edukacji Narodowej

367

Zapytanie

(nr 3680)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

(nr 3681)

do ministra obrony narodowej

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Obrony Narodowej

(nr 3682)

do ministra finansów

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Finansów

(nr 3683)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Sportu i Turystyki

368

Zapytanie

(nr 3684)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Sprawiedliwości

(nr 3685)

do ministra spraw wewnętrznych

(nr 3686)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Skarbu Państwa

(nr 3687)

do ministra administracji i cyfryzacji

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

369

Zapytanie

(nr 3688)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego

(nr 3689)

do ministra zdrowia

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Zdrowia

(nr 3690)

do ministra gospodarki

w sprawie wzrostu zatrudnienia

w Ministerstwie Gospodarki

(nr 3691)

do ministra transportu,

w Ministerstwie Transportu,

370

Zapytanie

(nr 3692)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Szanowna Pani Minister!

Ustawa z dn. 30.04.2010 r.

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system

w art. 70 ust. 1 zobowiązała prezesa Polskiej Akade-

mii Nauk oraz dyrektorów instytutów naukowych

PAN do ustalenia zasobu nieruchomości niezbędnych

do realizacji ustawowych zadań PAN i instytutów

naukowych PAN oraz przeznaczonych na utworzenie

o informację na temat strategii gospodarowania nie-

ruchomościami Zakładu Doświadczalnego Agrobio-

logii PAN w Baranowie, gm. Mikołajki, woj. warmiń-

sko-mazurskie.

Ponadto prosimy o odpowiedź na następujące py-

tania.

1.

Które z nieruchomości budynkowych należą-

cych do PAN w Baranowie zostały uznane za zbędne

i przeznaczone na sprzedaż?

2.

Jak wygląda polityka mieszkaniowa Polskiej

Akademii Nauk?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Zapytanie

(nr 3693)

do ministra transportu,

W czasie pełnienia przeze mnie dyżurów posel-

osoby, które przystąpiły do kursu na prawo jazdy kat.

C i C+E, w czasie, w którym zachodziły zmiany usta-

wy o kierujących pojazdami.

Osoby te mające ponad

18 lat znalazły się w dziwnej sytuacji, w zasadzie

krzywdzącej, w wyniku podniesienia granicy wieku

umożliwiającego zdawanie egzaminu na prawo jazdy

kategorii C i C+E z 18 lat na 21 lat.

2013 r.

W nowej ustawie nie przewidziano okresu

przejściowego dla osób, które rozpoczęły kursy na

i mimo tego, że je ukończyło przed dniem wprowa-

dzenia nowych zasad egzaminu, to zmuszone są do

zdawania go na nowych zasadach.

Co warte podkre-

ślenia, niektóre z osób zdążyły zdać egzamin teore-

tyczny, po czym nie pozwolono im podejść do egzami-

nu praktycznego z powodu podniesienia minimalne-

go wieku.

Jedynym wyjściem w zaistniałej sytuacji jest do-

datkowe ukończenie kwalifikacji wstępnej, której

koszt waha się w przedziale 3000–3500 zł i trwa

2 miesiące.

W innej sytuacji zainteresowani poczekać

muszą do ukończenia minimalnego wieku czyli 21 lat.

Kwalifikacja wstępna dla wielu jest jednak zbyt du-

żym kosztem.

Egzamin teoretyczny, zdany przez cześć osób jesz-

cze przed 19 stycznia 2013 r., ważny jest pół roku,

więc po ukończeniu 21 lat osoby te zobowiązane będą

zdać go ponownie.

Po tym czasie kolejnym kosztem

może być też dodatkowe wykupienie godzin zajęć

praktycznych (jazd), ponieważ po 2–3-letnim okresie

czekania na możliwość podejścia do egzaminu jest to

niezbędne dla odświeżenia umiejętności.

Zainteresowane osoby podnoszą też w swoich

uwagach, że w Poznaniu osoby będące w takiej samej

sytuacji (które ukończyły kurs przed 19 stycznia br.)

po tym dniu zostały dopuszczone do egzaminu na

starych zasadach, a np. w placówce WORD w Lesznie

już nie.

Pytanie: Ponieważ w różnych oddziałach WORD

różnie interpretowane jest prawo dopuszczania osób,

wych i starych zasadach, czy ministerstwo zamierza

wydać interpretację umożliwiającą pozytywne roz-

strzygnięcie dla tych osób, tak jak np. w Lesznie, tzn.

zdawanie go na starych zasadach, czyli przed ukoń-

czeniem 21. roku życia?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Tadeusz Arkit

371

Zapytanie

(nr 3694)

do ministra transportu,

rządowego „Mieszkanie dla młodych”

Z dniem 31 grudnia 2012 r. swoje funkcjonowanie

zakończył program dopłat rządowych do kupowa-

nych mieszkań i domów „Rodzina na swoim”.

Pro-

gram ten cieszył się dużą popularnością, zwłaszcza

wśród młodych małżeństw pragnących zamieszkać

we własnych czterech ścianach.

Jak wiadomo, rynek

nieruchomości charakteryzuje się obecnie ciągle jesz-

cze wysokimi cenami transakcyjnymi, którym indy-

widualnie i bez pomocy sprostać mogą tylko nieliczni.

Dlatego tak ważna jest kontynuacja pomocy państwa

poprzez programy pomocowe osobom planującym za-

kup nieruchomości w celach mieszkaniowych.

Jak wiadomo, rząd, wychodząc naprzeciw tym po-

trzebom, już przygotowuje się do wprowadzenia

w życie nowego programu na wzór poprzedniego „Ro-

dzina na swoim”.

Liczne doniesienia medialne i spe-

kulacje niewystarczająco, a co najważniejsze, nie

w pełni rzeczowo informują o terminie wejścia w ży-

cie programu „Mieszkanie dla młodych”, a także

o jego głównych założeniach.

Informacja minister-

stwa w kwestii terminu wprowadzenie tego progra-

mu pozwoli wielu młodym ludziom na przygotowanie

się do skorzystania z niego.

Pytanie: Czy znany już jest chociaż przybliżony

termin wejścia w życie programu „Mieszkanie dla

młodych”?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(nr 3695)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie formularza dla interesantów

Szanowna Pani Minister!

Sprawa, którą chcę po-

ruszyć dotyczy serwisu internetowego Ministerstwa

Edukacji Narodowej, w szczególności formularza dla

interesantów umieszczonego w zakładce: Kontakt.

Warunkiem przyjęcia formularza przez system

jest wypełnienie wszystkich jego punktów, łącznie

z kodem weryfikującym.

Niestety po uzupełnieniu

wszystkich wymaganych pól, system upomina się

o ponowne wpisanie kodu weryfikującego.

Po dokona-

niu powtórnego wpisu sytuacja powtarza się.

Problem

nawraca po każdym kolejnym wpisaniu nowego kodu,

przez co wysłanie zapytania nie jest możliwe.

pytanie:

1.

Dlaczego przedmiotowy formularz nie funkcjo-

nuje poprawnie?

2.

Kiedy zostanie to naprawione?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Zapytanie

(nr 3696)

do ministra transportu,

w sprawie kursów pociągów

Szanowny Panie Ministrze!

Wraz z dniem 15 grud-

nia br. ma zacząć obowiązywać nowy rozkład jazdy

pociągów na lata 2013–2014, który przewiduje likwi-

dację bądź zawieszenie ruchu na 2 tys. km linii kole-

jowych.

Redukcja ma objąć również pociągi pasażer-

skie, co stoi w konflikcie z interesami ludności po-

przez obniżenie rangi miejscowości pozbawionych

kolei, pogłębienie dysproporcji społecznych, a także

utrudnienie dostępu do szkół, uczelni oraz innych

instytucji publicznych.

Jedną z linii kolejowych, na których kursy zosta-

ły wstępnie przeznaczone do zawieszenia jest linia

nr 117, łącząca Bielsko-Białą z Wadowicami i z Kal-

warią Zebrzydowską.

Wyłączenie trasy będącej frag-

mentem kolejowego szlaku papieskiego (Wadowice

– Kraków) z ruchu kolejowego jest posunięciem wy-

jątkowo niestosownym, wręcz zakrawającym na pro-

wokację wobec milionów katolików, na co wskazuje

szereg argumentów.

Wspomniane miejsca kultu są odpowiednio na

trzecim i drugim miejscu w Polsce pod względem licz-

by pielgrzymów, krajowych i zagranicznych.

Od roku

jubileuszowego 2000 Kalwarię Zebrzydowską odwie-

dza bowiem rocznie około 1,5 miliona pielgrzymów,

zaś Wadowice około miliona.

Część z nich dociera tam

koleją.

Absurdalność tej sytuacji pogłębia także fakt

przeznaczenia do zawieszenia linii kolejowej o zna-

czeniu historycznym oraz będącej linią szczególną

dla rzesz katolików w roku 2013 będącym rokiem

wiary oraz rokiem zakończenia kilkuletniego remon-

tu domu rodzinnego Jana Pawła II.

Tego typu decy-

zja jest kontrowersyjna również z uwagi na spodzie-

waną kanonizację papieża Polaka.

372

Plan wyłączenia linii kolejowej nr 117 pociąga za

sobą nie tylko utrudnienia w ruchu turystyczno-piel-

grzymkowym, ale stanowi problem także dla miesz-

kańców powiatu wadowickiego, dla których pociąg

stanowi często jedyny środek lokomocji.

Decyzja o wstęp-

nym zakwalifikowaniu trasy Wadowice – Kalwaria

przejawia również znamiona niegospodarności, bo-

wiem kolejowy szlak papieski kilka lat temu został

poddany rekonstrukcji, która pochłonęła ponad

30 mln zł.

Podobny koszt wygenerowała rekonstruk-

cja dworca kolejowego w Wadowicach.

Ponadto do eliminacji ruchu pasażerskiego na li-

nii nr 117 przyczyniło się także niedopuszczenie kur-

sowania na niej pociągu dalekobieżnego TLK spółki

PKP Intercity relacji Olsztyn – Zakopane (przez War-

szawę, Częstochowę, Katowice, Bielsko-Białą, Wado-

wice), mimo że istniały takie plany.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Dlaczego kursy na linii kolejowej nr 117 zosta-

ły wstępnie zakwalifikowane do zawieszenia?

2.

Dlaczego podejmowane są w tej materii decyzje

niezgodne z interesami i przekonaniami obywateli?

3.

Jakim prawem utrudnia się wierzącym dostępu

do miejsc kultu religijnego przy pomocy środków

transportu publicznego, co do złudzenia przypomina

praktyki rodem z poprzedniego ustroju politycznego?

4.

Z jakiego powodu zawiesza się ruch kolejowy na

linii, której remont stosunkowo niedawno pochłonął

dziesiątki milionów złotych?

5.

Dlaczego zrezygnowano z uruchomienia wstęp-

nie planowanej relacji Olsztyn – Zakopane?

Czy zo-

stanie ona przywrócona?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

(nr 3697)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wątpliwości odnośnie do zapisów

w dzienniku lekcyjnym związanych

ze sposobem numerowania lekcji

ruszyć, dotyczy wątpliwości odnośnie do zapisów

merowania lekcji oraz realizacji zajęć artystycznych,

Nauczyciel zajęć artystycznych, muzyki i plastyki,

realizując tematy obejmujące recepcję dzieła sztuki,

analizę dzieła sztuki czy wdrażanie uczniów do

uczestnictwa w kulturze, może zastąpić tradycyjne

zajęcia lekcyjne projekcją filmu w kinie, spektaklem

teatralnym, wystawami i zajęciami w galeriach sztu-

ki bądź spotkaniami z artystami i innymi przedsta-

wicielami świata kultury.

W niektórych przypad-

kach, szczególnie jeśli chodzi o projekcje filmów w kinie

i spektakle teatralne, zajęcia te trwają więcej niż

jedną godzinę lekcyjną.

W tej sytuacji pojawia się

problem z interpretacją przepisów odnośnie do nu-

merowania zajęć zrealizowanych w ten sposób.

Poja-

wia się pytanie, czy nauczyciel powinien nadać takim

zajęciom jeden numer i potraktować je jako jedną

zrealizowaną godzinę lekcyjną, czy też może policzyć

je jako np. trzy godziny, jeśli film, spektakl czy inne

zajęcia tego typu trwały właśnie tyle czasu.

Interpre-

tacja dyrektorów szkół w tej materii bywa uznanio-

wa, co prowadzi do podejmowania niekorzystnych dla

nauczycieli decyzji.

Kolejną spornym zagadnieniem jest sytuacja, gdy

klasa wychodzi poza szkołę na spektakl teatralny, do

kina itd. pod opieką wychowawcy, a nauczyciel zajęć

artystycznych, muzyki, plastyki jedynie omawia/ana-

lizuje spektakl, film podczas lekcji.

W tym przypadku

pojawia się pytanie, czy istnieje taka konieczność,

aby nauczyciel osobiście wychodził z każdą klasą do

miejsc kultury, by realizować treści programowe.

Jednocześnie nadmieniam, iż powyższe formy za-

jęć ujęte są w podstawie programowej oraz w autor-

skim programie nauczania muzyki, plastyki i zajęć

artystycznych w gimnazjum zawierającym elementy

synektyki.

1.

Czy nauczyciel zajęć artystycznych, muzyki i pla-

styki winien przyporządkować zajęciom zrealizowa-

nym w teatrze, kinie itp. jedną godzinę lekcyjną nie-

zależnie od czasu trwania tych zajęć poza szkołą, czy

też odpowiednią liczbę zgodnie z czasem ich trwania,

tj. np. trzy godziny lekcyjne w przypadku 3-godzin-

nego spektaklu teatralnego?

2.

Czy o realizacji powyższych zagadnień można

uczyciel zajęć artystycznych, muzyki, plastyki jedy-

nie omawia/analizuje spektakl, film podczas lekcji?

Reasumując, czy jest niezbędne, by nauczyciel osobi-

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

373

Zapytanie

(nr 3698)

do ministra transportu,

do zimowego utrzymania chodników

przy drogach powiatowych

Szanowny Panie Ministrze!

Na skutek nieprecy-

nych powstały wątpliwości interpretacyjne w zakre-

sie właściwości organu obowiązanego do odśnieżania

i utrzymania czystości na chodnikach przy drogach

powiatowych.

obowiązku właściciela nieruchomości należy: „uprząt-

nięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń

sem przepis art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicz-

nych wskazuje, iż to do zarządcy drogi należy „utrzy-

manie nawierzchni drogi, chodników, drogowych

kiem części pasa drogowego”.

Zatem w świetle powyższych zapisów nie jest moż-

liwe precyzyjne określenie, czy obowiązek zimowego

utrzymania chodników nałożony został na właścicie-

la nieruchomości, czy też zarządcę drogi.

Podnieść też trzeba, że w sytuacji wydatkowania

przez powiat środków finansowych na zimowe utrzy-

manie chodników położonych przy drogach powiato-

wych, których utrzymanie w świetle wyżej przywo-

łanego zapisu ustawy o utrzymaniu czystości i po-

rządku w gminach ma należeć do właściciela nieru-

chomości, mogłoby zostać ocenione jako wydatek bez

tytułu pranego i w konsekwencji narazić kierownika

tej jednostki podziału terytorialnego państwa na od-

powiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych.

Bowiem zgodnie z przepisem art. 11

ruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest do-

konanie wydatku ze środków publicznych bez upo-

ważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą

czeniem zakresu tego upoważnienia lub z narusze-

niem przepisów dotyczących dokonywania poszcze-

gólnych rodzajów wydatków”.

Zatem, mając na uwadze wyżej przywołaną nie-

spójność przepisów, zwracam się z prośbą o udziele-

nie odpowiedzi na pytanie: Czy zimowe utrzymanie

chodników przy drogach powiatowych należy do

obowiązków właściciela nieruchomości czy zarządcy

drogi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Arkadiusz Mularczyk

Nowy Sącz, dnia 7 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3699)

do ministra zdrowia

w sprawie osób, które zostały wykluczone

Szanowny Panie Ministrze!

Uprzejmie proszę

kańców mojego regionu.

Udokumentowany okres

jego ubezpieczenia wynosi łącznie prawie 28 lat

(w tym okresy nieskładkowe 21 dni).

Ostatnie ubez-

pieczanie to pobieranie zasiłku dla bezrobotnych,

które ustało z dniem 9 sierpnia 2003 r.

Bezskutecznie

od dziewięciu lat próbuje otrzymać jakąkolwiek po-

moc z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych bądź miej-

skiego ośrodka pomocy społecznej.

W 2003 r. wystą-

brak wymaganego 5-letniego okresu składkowego

w dziesięcioleciu liczonym od daty zgłoszenia wnio-

sku otrzymał decyzję odmowną.

Osoba ta ma orze-

czony umiarkowany stopień niepełnosprawności oraz

uznana została orzeczeniem lekarza orzecznika za

całkowicie niezdolną do pracy od 27 września 2011 r.

O wydanie decyzji potwierdzającej prawo do

ków publicznych zwracał się m.in. do prezydenta

miasta.

Jednak ze względu na przekroczenie kryte-

rium dochodowego otrzymał decyzję odmowną.

Do-

chód stanowi jedynie emerytura jednego z członków

rodziny (kwota 1326,57 zł), z którą prowadzi wspól-

nie gospodarstwo domowe.

Rozważając wszelkie możliwości, złożył do preze-

sa ZUS wniosek o przyznanie renty z tytułu niezdol-

ności do pracy w drodze wyjątku.

Tym razem ponow-

nie otrzymał decyzję odmowną.

W uzasadnieniu za-

rzucano, że od 2003 r. do czasu ustalenia całkowitej

niezdolności do pracy nie wykonywał zatrudnienia

lub innej działalności popartej opłacaniem składek

na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Osoba ta znajduje się w ciężkiej sytuacji życiowej,

od 9 lat choruje na m.in. cukrzycę i niewydolność

374

nerek.

Na skutek choroby traci wzrok.

Jej leczenie

a jako cukrzyk powinna być pod stałą kontrolą leka-

rza.

Obecnie nie jest objęta żadną formą wsparcia

i nie posiada prawa od ubezpieczenia.

Biorąc pod uwagę przedstawiony problem, proszę

1.

Czy dopuszczalna jest sytuacja, w której oby-

watel Polski przebywający na terenie kraju jest po-

zbawiony opieki medycznej?

2.

Czy ministerstwo zna skalę przedstawionego

problemu, tj. procent osób, które pozbawione są pra-

wa do ubezpieczenia zdrowotnego?

Z poważaniem

Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka

Wałbrzych, dnia 7 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3700)

do ministra finansów

w sprawie planowanej zmiany sposobu

opodatkowania spółek komandytowych

i komandytowo-akcyjnych

Szanowny Panie Premierze!

Organizacje zrzesza-

jące pracodawców wyrażają swoje zaniepokojenie pla-

nami Ministerstwa Finansów zmierzającymi do ob-

jęcia spółek komandytowych i komandytowo-akcyj-

nych podatkiem CIT.

Takie działanie będzie zdaniem

pracodawców prowadzić do podwójnego opodatkowa-

nia osób prowadzących działalność gospodarczą

w ramach wspomnianych spółek, ponieważ staną się

one płatnikami zarówno podatku PIT, jak i CIT.

Jako argument przeciwko wspomnianej zmianie

wskazywany jest fakt, że w spółce komandytowej

w przeciwieństwie do spółek kapitałowych wynagro-

dzenia wspólników nie są kosztem, a powstają z po-

działu zysku spółki.

znane są panu wspomniane wyżej obawy zgłaszane

przez środowisko przedsiębiorców i czy zostaną one

uwzględnione w toku prac nad proponowanymi zmia-

nami podatkowymi?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 7 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3701)

do ministra gospodarki

w sprawie przyznania dofinansowania

W dobie obecnego kryzysu, gdy liczy się każde

nowe stanowisko pracy, zasadne jest wspieranie in-

westycji, które rokują szybki przyrost miejsc pracy,

jednakże środki na te cele powinno się oszczędnie

przydzielać tylko dla firm gwarantujących szybkie

zakończenie inwestycji i wywiązanie się z zawartych

umów.

W moim zapytaniu nr 1841 dociekałem, jakie

warunki musi spełnić firma Aerosol International

sp. z o.o., aby mogła otrzymać takie dofinansowanie

na budowę tej firmy w Zgorzeleckiej Podstrefie Ka-

miennogórskiej Specjalnej Strefy Małej Przedsiębior-

czości.

W uzyskanej odpowiedzi zawarte zostały wa-

runki, jakie musi spełnić ta firma, aby uzyskać to

dofinansowanie (m.in. uzyskanie kredytów banko-

wych na kwotę ponad 160 mln zł oraz podwyższenie

kapitału założycielskiego o kwotę 15 mln do końca

2012 r.).

Mamy już miesiąc marzec i nadal nie wiemy,

czy firma ta spełniła wymagania ustanowione przez

ministerstwo.

Mieszkańcy Zgorzelca i okolic regular-

nie odwiedzają moje biuro poselskie, dopytując się,

gdzie jest obiecanych 312 miejsc pracy.

Mając na uwa-

Zgorzelca, zasadne jest uzyskać odpowiedzi na nastę-

pujące pytania:

1.

Czy wymieniona wyżej firma spełniła do końca

2012 r. wymóg podniesienia kapitału założycielskie-

go do 15 005 000,00 zł?

2.

Czy uzyskała kredyty bankowe wymagane

przez ministerstwo?

3.

Czy ludność Zgorzelca może liczyć, że obieca-

nych 312 miejsc pracy powstanie?

4.

Czy wobec niespełnienia przez tę firmę wymo-

gów ministerstwa do końca 2012 r., czyli niepodpisa-

nia umowy, kwotę 51 mln dopłaty przeznaczyło mi-

nisterstwo na inne tegoroczne cele, czy nadal jest ona

do dyspozycji w razie realizacji tej inwestycji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Henryk Kmiecik

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

375

Zapytanie

(nr 3702)

do ministra edukacji narodowej

szkół i placówek publicznych

Szanowna Pani Minister!

Obecnie obowiązujące

oświaty pozwalają jednostce samorządu terytorial-

nego będącej organem prowadzącym przekazać szko-

rytorialnego lub osobie fizycznej po uzyskaniu pozy-

tywnej opinii organu sprawującego nadzór pedago-

giczny.

Czy ministerstwo planuje rozszerzenie możliwości

przekazania szkół i placówek publicznych w przypad-

ku szkół liczących powyżej 70 uczniów?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

Zapytanie

(nr 3703)

do ministra transportu,

w sprawie budowy stacji przystankowej PKP

Krotoszyn-Durzyn

Szanowny Panie Ministrze!

Samorząd Krotoszy-

na od kilku lat zabiega o budowę nowego przystanku

kolejowego w Krotoszynie, przy przejeździe w Durzy-

nie.

Stacja przystankowa miałaby powstać naprze-

ciwko fabryki Mahle.

Jak informują samorządowcy z Krotoszyna, ko-

rzystanie z tej stacji deklaruje ponad tysiąc pracow-

ników pobliskiego przedsiębiorstwa.

Powstanie no-

wego przystanku wpłynie pozytywnie na rentowność

linii Leszno – Ostrów Wlkp., ale także Jarocin – Kro-

toszyn i Wrocław – Krotoszyn.

W bieżącym roku gmina Krotoszyn wspólnie

z PKP PLK sfinansuje dokumentację techniczną pla-

nowanej inwestycji.

sować budowę przystanku kolejowego Krotoszyn –

Durzyn?

2.

Jaki będzie koszt planowanej inwestycji?

3.

Jak przedstawia się harmonogram prac i uru-

chomienia stacji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Zapytanie

(nr 3704)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie rządowego projektu ustawy

Szanowny Panie Ministrze!

W projekcie ustawy

żenie urlopu macierzyńskiego do 52 tygodni.

Zgodnie

wadzenia urlopu rodzicielskiego miałyby objąć jedy-

nie pracujące matki korzystające w dniu wejścia

rodzicielskiego do 52 tygodni łącznie.

Tylko te matki

rzyńskim.

Takie rozwiązanie to dyskryminacja oraz

łamanie równości wobec prawa zagwarantowanej

w Konstytucji RP.

Dzieci urodzone w 2013 r. w jed-

nym roku pójdą pierwszy raz do szkoły, w jednym

roku też będą zdawały maturę, ale jednakowo nie

mogą skorzystać z dłuższej opieki matki.

Kieruję zatem do Pana Ministra pytania z prośbą

o odpowiedź:

1.

Proszę o informację: Jakie są skutki ekonomicz-

ne dla budżetu w wyniku skrócenia czasu trwania

wspomnianego urlopu z 52 tygodni do 50 tygodni?

2.

Proszę o porównanie planowanych wydatków

z budżetu w 2013 r. w wyniku powyższej zmiany cza-

su trwania urlopu macierzyńskiego.

ca 2013 r.?

376

4.

Proszę o porównanie planowanych wydatków

minu wprowadzenia ustawy.

Z poważaniem

Poseł Dariusz Cezar Dziadzio

(nr 3705)

do ministra transportu,

działań związanych z modernizacją

Szanowny Panie Ministrze!

Kilka dni temu zgło-

sił się do mnie obywatel RP z prośbą o podjęcie inter-

wencji w ww. sprawie.

Problem był przedstawiony

w interpelacji posła Witolda Klepacza (interpelacja

nr 10918 w sprawie modernizacji linii kolejowej E30

pomiędzy Katowicami a Krakowem).

Z odpowiedzi

na interpelację wynika, że liderem konsorcjum na

jednym z trzech obecnie prowadzonych kontraktów

na przebudowę linii kolejowej E30 realizowanych

w ramach projektu (odcinek Krzeszowice – Kraków

Główny Towarowy) było Przedsiębiorstwo Napraw

Infrastruktury sp. z o.o., które niedawno ogłosiło

upadłość układową.

Ministerstwo zapewniło, że pro-

wadzone są rozmowy na szczeblu Centrali PKP Pol-

skie Linie Kolejowe SA nad przedłożonymi przez PNI

sp. z o.o. propozycjami, które mają zadecydować o spo-

sobie dalszej realizacji rzeczonego kontraktu.

Możli-

wych jest kilka scenariuszy, w tym konieczność roz-

pisania nowego przetargu.

Mimo zapewnień mini-

sterstwa o prowadzeniu monitoringu stanu realizacji

projektów przewidzianych do realizacji ze środków

struktura i środowisko” 2007–2013, w tym moderni-

zacji linii E30 na odcinku pomiędzy Krakowem

a Katowicami, od dnia 30.11.2012 r. nie wiadomo,

w jaki sposób zostanie rozwiązany problem bankru-

ctwa PNI sp. z o.o. oraz jakie zostały podjęte czynno-

ści mające na celu ukończenie modernizacji ww. od-

cinka.

Sprawa jest tym bardziej nagląca, że w myśl

zasady n+2 środki finansowe z obecnej perspektywy

finansowej muszą zostać kategorycznie rozliczone do

końca 2015 r.

Obecnie podróż pociągiem z Krakowa

do Katowic trwa przeszło 2 godziny, tymczasem od-

ległość pomiędzy dworcem głównym w Krakowie

i Katowicach wynosi zaledwie 77 km.

Na odcinku

Jęzor – Jaworzno Szczakowa we wrześniu 2011 r. zo-

stał zdemontowany tor nr 2.

Do chwili obecnej nie są

tam prowadzone żadne prace.

W związku z opisaną powyżej sytuacją składam

następujące zapytania:

1.

Jakie zostały podjęte kroki w celu możliwie naj-

krótszego terminu ukończenia prac?

2.

Jakie rozwiązanie problemu przewiduje się

w wyniku negocjacji z Przedsiębiorstwem Napraw

Infrastruktury sp. z o.o. po ogłoszeniu bankructwa

układowego?

3.

Kiedy planowane jest podjęcie prac na rozebra-

nych odcinkach połączenia na odcinku Jęzor – Ja-

worzno Szczakowa?

Z poważaniem

Poseł Marek Balt

(nr 3706)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie rozdziału środków unijnych

programów operacyjnych

Szanowna Pani Minister!

W dniu 19 lutego br. na

Konwencie Marszałków Województw w Białowieży

wiceminister rozwoju regionalnego Paweł Orłowski

ogłosił propozycję ministerstwa w sprawie rozdziału

operacyjnych.

Zaproponowany przez ministerstwo

podział środków był daleko niezadowalający i niezro-

zumiały.

W dniu 1 marca br. marszałek województwa dol-

nośląskiego poinformował, iż w porównaniu z pierw-

szą propozycją Ministerstwa Rozwoju Regionalnego

złożoną przez wiceministra w Białowieży wojewódz-

two uzyska o 370 mln zł więcej.

W związku z powyż-

Czy Ministerstwo Rozwoju Regionalnego potwier-

dza informację o przyznaniu województwu dolnoślą-

skiemu w ramach regionalnego programu operacyj-

nego dodatkowych środków w wysokości 370 mln zł?

Jakie środki w ramach RPO na lata 2014–2020

otrzymają w aktualnej propozycji ministerstwa po-

szczególne województwa?

Proszę o podanie procentowego wzrostu środków

europejskich w ramach nowego RPO dla poszczegól-

nych województw w stosunku do poprzedniego okre-

su programowania 2007–2013.

Z jakich źródeł pochodzą dodatkowe środki (370 mln

euro), o których mówił 1 marca marszałek wojewódz-

twa dolnośląskiego?

Z informacji medialnych wynika, że Dolny Śląsk

otrzyma 180 mln euro oraz że ze środków tych sko-

377

rzystają najbiedniejsze gminy regionu; proszę o in-

formację, w jaki sposób będą rozdzielane i na jakie

działania mogą zostać przeznaczone.

Z wyrazami szacunku

Poseł Adam Lipiński

Legnica, dnia 7 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3707)

do ministra skarbu państwa

w sprawie aktualnego stanu prac

i możliwości dochodzenia roszczeń z tytułu

nacjonalizacji mienia przez władzę ludową

Otrzymałem do wiadomości pismo z dnia 18 lu-

tego 2013 r. skierowane przez Zarząd Główny Pol-

skiego Towarzystwa Ziemiańskiego do dyrektora

Departamentu Reprywatyzacji i Rekompensat MSP,

w którym potomkowie polskich ziemian postawili

niezwykle istotne i aktualne pytania dotyczące re-

prywatyzacji.

1.

Czy w MSP prowadzone są obecnie prace nad

projektem ustawy o reprywatyzacji/rekompensatach/

zadośćuczynieniu z tytułu znacjonalizowanego przez

władze komunistyczne mienia?

A jeśli nie, to czy

w najbliższym czasie planuje się podjęcie takich prac?

2.

Co dzieje się z przygotowanym w 2009 r. pro-

jektem ustawy o świadczeniach pieniężnych przyzna-

wanych niektórym osobom, których dotyczyły proce-

sy nacjonalizacji?

Czy projekt ten rozpatrywany był

przez komitet stały Rady Ministrów i z jaką spotkał

się reakcją?

3.

Jaki jest aktualnie stan środków Funduszu Re-

prywatyzacyjnego i jakie są przewidywane wpływy

i wypłaty do końca roku 2013?

4.

Na jaką kwotę dziś jest szacowana ogólna war-

tość roszczeń reprywatyzacyjnych oraz roszczeń z ty-

prowadzeniu reformy rolnej i dekretu PKWN z dnia

5.

Jakie są aktualne możliwości dochodzenia rosz-

czeń reprywatyzacyjnych z tytułu tych dekretów

w obecnym porządku prawnym?

Będę wdzięczny za rzetelną i wyczerpującą odpo-

wiedź na powyższe pytania.

Poseł Artur Górski

(nr 3708)

do ministra pracy i polityki społecznej

obsługi terytorialnej klientów ZUS

z powiatów dąbrowskiego i tarnowskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Zaskakująca wieść

obiegła niedawno region tarnowski.

Okazało się, że

– jak podaje prasa – mieszkańcy miasta i regionu

ubiegający się w ZUS o renty i świadczenia rehabili-

tacyjne muszą teraz jeździć na badania do lekarzy

orzeczników daleko poza Tarnów i nie mogą tego zro-

bić, tak jak dotychczas, na miejscu.

Zmiany te obo-

wiązują od 1 marca i mają być (oficjalnie lub nieofi-

cjalnie) konsekwencją łamania prawa (sprawa z ubie-

głego roku) przy wydawaniu decyzji istotnych dla

zakwalifikowania osób do korzystania z renty.

W szczególnie trudnej sytuacji są mieszkańcy po-

wiatu dąbrowskiego, którzy w sprawach dotyczących

rent i świadczeń rehabilitacyjnych muszą fatygować

się aż do Rzeszowa.

Z kolei mieszkańcy powiatu tar-

nowskiego od września ubiegłego roku, ubiegając się

o wydanie orzeczenia przez lekarza orzecznika, ba-

dani byli w siedzibie oddziału ZUS w Tarnowie,

a mieszkańcy powiatu bocheńskiego i brzeskiego

w oddziale ZUS w Krakowie.

Obecnie bez zmian po-

zostaje sytuacja dla mieszkańców powiatu brzeskie-

go i bocheńskiego, ale mieszkańcy Tarnowa i powia-

tu tarnowskiego na badania muszą jechać do Nowego

Sącza, co z ich punktu widzenia słusznie wydaje się

niepotrzebnym narażeniem ludzi na dodatkowe wy-

datki i uciążliwe podróże.

Z informacji podawanych mediom przez przedsta-

wicieli ZUS wynika, że w tarnowskiej placówce ZUS

i inspektoracie w Bochni odbywać się będą badania

ubezpieczonych wyłącznie w zakresie kontroli pra-

widłowości orzekania o czasowej niezdolności do pra-

cy i wystawiania zaświadczeń lekarskich, zgodnie

z właściwością terytorialną tych jednostek.

Tego typu rozwiązanie traktowane jest powszech-

nie jako karanie osób ubiegających się o świadczenia

w ZUS za „grzechy” osób odpowiedzialnych za wy-

dawania decyzji, które łamały prawo.

Abstrahując od

powodów, dla których zmiana została wprowadzona,

nie ulega jednak wątpliwości, że nowe rozwiązanie

nie tylko nie wychodzi naprzeciw oczekiwaniom

mieszkańców, ale ma wszelkie znamiona działania

podejmowanego wbrew woli mieszkańców.

Jest rze-

czą oczywistą, że zmuszanie mieszkańców powiatu

dąbrowskiego i tarnowskiego do podróżowania do

Rzeszowa i do Nowego Sącza jest dalekie od tworze-

nia warunków jak najlepszej obsługi klienta.

Jazda

do Rzeszowa przy obecnych warunkach komunika-

cyjnych jest narażaniem ludzi na stratę czasu i nie-

potrzebne koszty.

Podobnie jest w przypadku odsy-

378

łania mieszkańców powiatu tarnowskiego do Nowe-

go Sącza, z którym połączenia komunikacyjne są

wyjątkowo niekorzystne.

Trudno też to zrozumieć

w tym kontekście, że tarnowski ZUS ma nowoczesną

siedzibę i zatrudnieni w tej instytucji ludzie w pierw-

szej kolejności powinni służyć swoją pracą mieszka-

jącym tu ludziom.

1.

Jaki jest powód, dla którego wprowadzono

wskazane wyżej zmiany w obsłudze klientów ZUS?

2.

Czy zdaniem Pana Ministra tego typu rozwią-

zania są dobrym przykładem wykorzystania pienię-

dzy podatników, które przeznaczono m.in. także na

modernizację tarnowskiej siedziby ZUS?

propozycji przywrócenia dotychczas obowiązujących

zasad w obsłudze klientów ZUS z terenu powiatu tar-

nowskiego i dąbrowskiego?

Z poważaniem

Poseł Robert Wardzała

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

(nr 3709)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Z uwagą zapoznałem

się z doniesieniami medialnymi, iż PKP Polskie Linie

Kolejowe SA były przygotowane do realizacji ogólno-

polskiego planu modernizacji przejazdów kolejowo-

-drogowych w ramach projektu „Poprawa bezpie-

czeństwa i likwidacja zagrożeń eksploatacyjnych na

przejazdach kolejowych – etap I”, dofinansowanego

ze środków Programu Operacyjnego „Infrastruktura

Projekt zakłada, że w sumie przebudowanych zo-

stanie 231 przejazdów kolejowych zlokalizowanych

na 68 liniach w całej Polsce.

Efektem prowadzonych

prac – tak powszechnie oczekiwanych w całym kraju

– ma być m.in. przede wszystkim podniesienie stan-

dardów bezpieczeństwa ruchu pociągów i samocho-

dów w obrębie przejazdów kolejowo-drogowych, li-

kwidacja ograniczeń prędkości pociągów, a także

odtworzenie pierwotnych parametrów technicznych

linii kolejowych.

W ramach projektu przygotowywany przez PKP

PLK SA przetarg nr 4 ma dotyczyć zaprojektowania

i przebudowy przejazdów kolejowych na terenie wo-

jewództw małopolskiego i śląskiego.

Projekt ten może stanowić dogodną okazję do re-

alizacji inwestycji w miejscach, gdzie od lat miesz-

kańcy wraz z samorządem postulują podniesienie

poziomu bezpieczeństwa w okolicach przejazdów.

Taka sytuacja ma miejsce m.in. w rejonie ul. Torowej

w Skawinie (woj. małopolskie) w ciągu linii kolejowej

nr 94 Kraków Płaszów – Oświęcim, gdzie od lat toczy

się w tej sprawie ożywiona dyskusja, niepoparta kon-

kretnymi działaniami inwestycyjnymi, argumento-

wana przez inwestora brakiem wystarczających środ-

ków finansowych.

Dlatego wobec powyższego proszę Pana Ministra

zacji przejazdów kolejowo-drogowych przewidziana

jest inwestycja w postaci modernizacji przejścia przez

tory w rejonie ul. Torowej w Skawinie?

2.

Które z przejazdów kolejowo-drogowych zloka-

lizowanych w ciągu linii kolejowych na terenie woje-

wództwa małopolskiego mogą liczyć na przebudowę

w ramach realizacji planu?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

Zapytanie

(nr 3710)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie pomocy dla pracowników objętych

zwolnieniami grupowymi w fabryce Fiata

w Tychach

Pod koniec stycznia pojawiła się informacja o pie-

niądzach z rezerwy Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej przeznaczonych na pomoc dla pracowni-

ków objętych zwolnieniami grupowymi w fabryce

Fiata w Tychach.

Powiatowy Urząd Pracy w Tychach

otrzymał już 5 mln zł.

Tymczasem problem zwolnień grupowych i ogra-

niczania zatrudnienia w fabryce Fiata dotyczy nie

tylko województwa śląskiego.

Zwolnienia dotknęły

również mieszkańców województwa małopolskiego,

w szczególności powiatów: oświęcimskiego, chrzanow-

skiego i wadowickiego.

Sytuacja na rynku pracy w województwie mało-

polskim nie jest najlepsza.

Bezrobocie wzrasta, a szcze-

gólnie dotyczy to grupy osób poniżej 34. roku życia.

Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika,

że ponad 50% wszystkich bezrobotnych w Małopolsce

to ludzie młodzi.

379

W jednym z wywiadów powiedział Pan Minister,

że czeka na ewentualne wnioski powiatowych urzę-

dów pracy o wsparcie na działania mające na celu

pomoc osobom tracącym pracę.

Od tego uzależnia

Pan ewentualną pomoc.

nego oczekiwania na wnioski o dofinansowanie Mi-

nisterstwo Pracy i Polityki Społecznej zamierza zai-

nicjować inne działania mające na celu pomoc oso-

bom z terenu województwa małopolskiego, które

bryce Fiata w Tychach?

Jeśli tak, to jakie?

Z poważaniem

Poseł Beata Szydło

(nr 3711)

do ministra transportu,

Kopalni Węgla Kamiennego Brzeszcze

do dyrektora GDDKiA w sprawie konsultacji przebie-

sku-Białej.

Rzeczowy ton odpowiedzi udzielonej przez GDDKiA

nie uspokaja.

Od wyboru wariantu trasy i jej przebiegu

przez województwa małopolskie może zależeć istnienie

Kopalni Węgla Kamiennego Brzeszcze.

Odbyte konsultacje ujawniły ogromne koszty spo-

łeczne, z którymi będą zmuszeni zmierzyć się miesz-

kańcy terenów, przez które zostanie poprowadzony

ostateczny wariant trasy.

Okazuje się, że straty fi-

nansowe mogą ponieść mieszkańcy gminy Brzeszcze

i wszyscy pracownicy KWK Brzeszcze.

Konieczność rozbudowy infrastruktury drogowej

wydaje się bezdyskusyjna, szczególnie w miejscach,

gdzie jest ona bardzo słabo rozwinięta, jak w Mało-

polsce Zachodniej.

Ale nie w sytuacji, kiedy zagrożo-

ne jest funkcjonowanie zakładu pracy zatrudniające-

go ponad 3000 pracowników.

1.

W jakim stopniu planowanie trasy przebiegu dro-

gi ekspresowej S1 uwzględnia potrzeby przemysłowe

i komunikacyjne terenów, przez które przebiega?

2.

Jakie są plany ministerstwa infrastruktury

związane z rozwojem komunikacji drogowej na tere-

nie Małopolski Zachodniej w najbliższych latach?

Z poważaniem

Poseł Beata Szydło

(nr 3712)

do ministra obrony narodowej

Narodowej dotyczących obiektów

Szanowny Panie Ministrze!

Historia miasta Gru-

dziądza od zawsze była i nadal jest związana z obro-

ną narodową.

Od początków istnienia cywilizacji na

ziemiach dzisiejszego Grudziądza miasto było po ko-

lei grodem warownym, własnością zakonu krzyża-

ckiego, twierdzą pruską, dużym garnizonem Wojska

Polskiego (w mieście stacjonowało oraz miało swoje

siedziby wiele jednostek i instytucji wojskowych,

m.in.: Dowództwo 16.

Pomorskiej Dywizji Piechoty,

Centrum Wyszkolenia Kawalerii, 18.

Pułk Ułanów

Pomorskich), twierdzą niemiecką, a po zakończeniu

nem, w którym stacjonowały jednostki artylerii, sa-

perów, chemików, walki radioelektronicznej, radiolo-

kacji, znajdowały się ośrodki szkolenia specjalistów

ubezpieczenia lotów, logistyki, funkcjonował duży

szpital wojskowy, składnice materiałowe, zakłady

i warsztaty produkcyjno-remontowe itp.

W związku ze zmianami politycznymi od począt-

ku lat 90. XX wieku Siły Zbrojne RP poddano reor-

ganizacji i znacznej redukcji.

Działania te miały

ogromny wpływ na militarne znaczenie Grudziądza,

który stał się miastem z zaledwie kilkoma jednost-

kami wojskowymi oraz dużą liczbą obiektów nieprzy-

datnych wojsku.

Stopniowo obiekty te były przeka-

zywane lokalnemu samorządowi lub sprzedawane.

W związku z trwającymi nadal w Siłach Zbroj-

nych RP reorganizacjami otrzymałem informację, iż

planowane jest przeniesienie Jednostki Wojskowej

4503 zlokalizowanej na terenie grudziądzkiej Cyta-

deli w inne miejsce oraz że ma nastąpić przekazanie

obecnie zajmowanych przez jednostkę obiektów Cy-

tadeli władzom samorządowym Grudziądza.

Uzyskałem również informację, iż koszary znaj-

dujące się w Grudziądzu przy ul. Kruszelnickiego,

nad którymi nadzór sprawuje Jednostka Wojskowa

4503, przeznaczone są na wypadek wojny jako punkt

przyjęcia wojska.

380

1.

Czy Ministerstwo Obrony Narodowej zamierza

przekazać władzom samorządu Grudziądza lub sa-

morządu województwa kujawsko-pomorskiego obiek-

ty grudziądzkiej Cytadeli?

Jeśli tak, to w jakim ter-

minie i na jakich zasadach?

2.

Czy Ministerstwo Obrony Narodowej mogłoby

przekazać (udostępnić) władzom samorządu Gru-

dziądza koszary znajdujące się w Grudziądzu przy

ul. Kruszelnickiego w celu adaptacji ich na gimna-

zjum lub mieszkania komunalne?

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 3713)

do ministra gospodarki

w sprawie możliwości wpisania

Walcowni Metali Nieżelaznych Łabędy SA

w Gliwicach do wykazu przedsiębiorców

o szczególnym znaczeniu

gospodarczo-obronnym

Szanowny Panie Premierze!

W ramach prowadzo-

nej działalności poselskiej zwrócili się do mnie przed-

stawiciele kierownictwa i związków zawodowych re-

prezentujących pracowników Walcowni Metali Nieże-

laznych Łabędy SA z prośbą o wsparcie ich wysiłków

mających na celu umieszczenie ww. spółki w wykazie

przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodar-

czo-obronnym, ustalonym w trybie przepisów rozpo-

rządzenia Rady Ministrów z dnia 4.10.2010 r.

Zainteresowani, argumentując podejmowane w tym

względzie działania, podkreślają, iż ich przedsiębior-

stwo jest od lat dostawcą półwyrobów używanych do

produkcji amunicji w polskich fabrykach przemysłu

zbrojeniowego.

Profil i specyfika produkcji nakłada-

ją na przedsiębiorstwo określony reżim techniczny

i technologiczny, m.in. skomplikowane przeglądy

i remonty, co pociąga za sobą konieczność ponoszenia

znacznych kosztów.

Sposobem na rozwiązanie po-

wstałych w związku z tym problemów finansowych

byłoby wpisanie spółki do przywołanego powyżej wy-

kazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu go-

spodarczo-obronnym.

Powyższa kwestia stanowi dla

blisko 200-osobowej załogi sprawę priorytetową.

— Jakie jest stanowisko resortu w tej sprawie,

zasygnalizowanej w piśmie kierownictwa przedsię-

biorstwa do Pana Premiera z dnia 4 lutego br.?

— Jeśli w tej kwestii zapadną pozytywne roz -

strzygnięcia, to w jakiej perspektywie czasowej na-

stąpi wpisanie Walcowni Metali Nieżelaznych Łabę-

dy SA do wykazu przedsiębiorców o szczególnym

znaczeniu gospodarczo-obronnym?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 3714)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Polska armia za-

trudnia etatowo, ze stopniami oficerskimi, kapela-

Gdańskim?

2.

Jakie posiadają stopnie wojskowe?

381

Zapytanie

(nr 3715)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Polska armia za-

niu?

2.

Jakie posiadają stopnie wojskowe?

(nr 3716)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Polska armia za-

2.

Jakie posiadają stopnie wojskowe?

(nr 3717)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Polska armia za-

2.

Jakie posiadają stopnie wojskowe?

(nr 3718)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Polska armia za-

Mazowiecka?

2.

Jakie posiadają stopnie wojskowe?

382

Zapytanie

(nr 3719)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie znalezienia właściwego urzędu

zdolnego do podjęcia decyzji

tzw. zabytku, znajdującego się w Lubawce

Szanowny Panie Ministrze!

W Lubawce przy uli-

cy Wodnej 28 znajduje się ruina budynku na działce

wg ewidencji gruntów nr 600/1 obr.

III w Lubawce.

Budynek ten jest wpisany do rejestru zabytków pod

numerem: A/5437/1449 z 18.10.1965 r.

Położony jest

bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr 369,

a więc rozpadające się mury spadają bezpośrednio na

jezdnię, stwarzając zagrożenie dla przejeżdżających

samochodów i przechodzących przechodniów, w tym

dzieci idące tą drogą do swej szkoły (posiadam doku-

mentację fotograficzną obiektu, którą przekażę do

właściwego urzędu, jeżeli Pan Minister wskaże taki

urząd).

Obiekt został wpisany do rejestrów zabytków,

gdyż stwierdzono ponad 50 lat temu, że posiada za-

bytkowy sufit w korytarzu, z którego nie pozostało

do dziś nic ciekawego po zawaleniu się stropów, a na

resztkach dachu rosną dorodne drzewka.

Z właści-

cielami budynku od lat nie można nawiązać kontak-

tu, więc nie można zmusić kogokolwiek do zajęcia się

tym problemem.

Konserwator zabytków widzi bez-

sens dalszego utrzymywania klauzuli zabytku, ale

sam nie może podjąć żadnej decyzji.

Jako władnego

w tej sprawie wskazał mi ministra kultury i dziedzi-

ctwa narodowego.

Przeprowadziłem rozmowę z mi-

nistrem Bogdanem Zdrojewskim i on z kolei wskazał

mi Pana, Panie Ministrze, jako tę osobę, która może

rozwiązać ten problem, ponieważ leży to w Pańskich

kompetencjach.

1.

Czy jest Pan, Panie Ministrze, w stanie wydać

decyzję o zniesieniu wpisu o zabytkowym charakte-

rze budynku i tym samym umożliwić władzom gmi-

ny rozebranie ruiny w zastępstwie nieustalonego

właściciela?

2.

Czy może Pan Minister wskazać urząd, który

w Pana imieniu podejmie decyzję o nakazie dokona-

nia tej rozbiórki przez władze gminy?

3.

Czy może Pan Minister nie uczyni nic i tym

samym weźmie na swoje barki odpowiedzialność

w razie, gdy wydarzy się jakieś nieszczęście związane

z zagrożeniem wypadkiem w ruchu drogowym bądź

też zagrożeniem dla ruchu pieszego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Henryk Kmiecik

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 3720)

do ministra sportu i turystyki

Polskiego Związku Narciarskiego

Szanowna Pani Minister!

Po zmianie władz

w Polskim Związku Piłki Nożnej sytuacja w związku

pomału ulega poprawie.

Obecnie czas zająć się kolej-

nym związkiem sportowym, w którym należałoby

uporządkować chociażby sprawy szkoleniowe i finan-

sowe.

Związkiem tym jest Polski Związek Narciarski.

Kierownictwo związku nie wywiązuje się z zadań

statutowych, tj. między innymi dążenia do umaso-

wienia narciarstwa, szkolenia zawodników czy wresz-

cie wnioskowania i nadzorowania projektowania bu-

dowy obiektów narciarskich.

Dlatego zasadnym jest

poznanie przyczyn tego stanu rzeczy, więc proszę

1.

Jakie kwoty zostały przekazane dla Polskiego

Związku Narciarskiego w 2012 r., a jakie zostały za-

planowane na rok 2013?

2.

Ile z tych pieniędzy przeznaczono na rzecz spor-

tu narciarskiego, a ile na utrzymanie władz związku

tak w roku 2012, jak i zaplanowano na rok 2013?

3.

Ile pieniędzy z dotacji przeznaczono na inwe-

stycje w roku 2012, a ile zaplanowano na rok 2013?

4.

Ile pozyskano pieniędzy unijnych na inwestycje

narciarskie w roku 2012, a ile zaplanowano pozyskać

na rok 2013?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Lubawka, dnia 8 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3721)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Od dnia 19 marca

2013 r. obowiązuje nowelizacja ustawy o kierujących

pojazdami, która wprowadza liczne zmiany.

Jedną

z nich jest elektroniczny obieg dokumentów w proce-

sie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami.

Nowe zasady, o których mowa w ustawie o kierują-

cych pojazdami, nie zawierają przepisów przejścio-

wych dotyczących sytuacji, kiedy osoba zdała pozy-

tywnie egzamin państwowy przed dniem 19 stycznia

bieżącego roku, a dokumenty potwierdzające zdanie

egzaminu wpłynęły do organu wydającego uprawnie-

383

nia do kierowania pojazdami po dniu 19 stycznia br.

Przedstawiona sytuacja szczególnie dotyczy osób,

które zdały egzamin z kat. A, kat. C lub kat. D przed

dniem 19 stycznia na zasadach wówczas obowiązu-

jącej ustawy.

Według powszechnego przekonania to

nie data zdania pozytywnie egzaminu, ale data we-

ryfikacji i wpłynięcia dokumentów jest decydującym

momentem o nadaniu uprawnień.

W takim przypad-

ku nie ma prawnej możliwości, aby takiej osobie wy-

dać prawo jazdy, ponieważ nowelizacja ustawy o kie-

rujących pojazdami podnosi wiek osób starających

się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

W związ-

ku z tym osoba ta nie spełnia wymagania ustawowe-

go do minimalnego wieku.

Wiele obaw budzi brak

przepisów przejściowych, które w trudnej sytuacji

stawiają osoby zdające egzamin państwowy, jak rów-

nież organy wydające uprawnienia do kierowania

pojazdami.

Panie Ministrze: Jakie działania zamierza Pan

podjąć, by w odpowiedni sposób umożliwić osobom,

które zdały egzamin państwowy przed dniem 19 stycz-

nień do kierowania pojazdami?

W jakim czasie zostaną wprowadzone odpowied-

nie przepisy przejściowe regulujące stan prawny no-

welizacji ustawy o kierujących pojazdami?

Z poważaniem

Poseł Edward Czesak

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 3722)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wynegocjowanych kwot środków

wiającymi się informacjami oraz komentarzami, iż

podczas negocjacji budżetu UE na lata 2014–2020

zapisano, na wniosek komisarza ds. klimatu Connie

Hedegaard, obowiązek przeznaczenia przez państwa

członkowskie 20% wydatkowania wynegocjowanych

środków na politykę klimatyczną, chciałbym zapy-

tać: Czy to jest informacja wiarygodna, a jeśli tak, to

czy Polska zrobiła jakieś zastrzeżenie w tym wzglę-

dzie, np. poprzez zagwarantowanie dla Polski zwol-

nienia z tego obowiązku bądź znaczące obniżenie

20-procentowego progu?

Z poważaniem

Poseł Piotr Polak

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(nr 3723)

do ministra finansów

w sprawie przestępczości

Szanowny Panie Premierze!

Od 20 ponad lat nasze

państwo boryka się z problemem przestępczości w za-

kresie obrotu paliwami.

Patologiczne zjawiska w tym

obszarze miały w kolejnych latach zmienne natężenie,

co w dużej części zależne było od prawa i natężenia

działań odpowiednich służb państwowych powoła-

nych do jego egzekucji i ścigania popełnianych na tym

tle przestępstw.

Problem ten nie został wyeliminowa-

ny w satysfakcjonującym stopniu, co więcej, wydaje

się, że niektóre z mechanizmów prawnych mających

w intencji twórców za cel ograniczenie patologii nie

realizują tego celu, sprawiając za to chybione bariery

w działalności uczciwych przedsiębiorców.

1.

Czy w podległych Panu instytucjach trwają pra-

ce nad nowelizacją prawa służącą racjonalizacji ryn-

ku paliw, a w szczególności racjonalizacji opodatko-

wania tej sfery działalności gospodarczej?

2.

Czy w ostatnich 6 latach agendy państwa wy-

specjalizowane w ściganiu przestępczości zorganizo-

wanej i gospodarczej przekazywały postulaty w tym

zakresie, w szczególności propozycje inicjatyw legis-

lacyjnych lub zmian organizacyjnych w podległych

Panu instytucjach?

3.

W razie twierdzącej odpowiedzi na drugie py-

tanie: Jakie działania podjęto w wyniku propozycji,

o których mowa w pytaniu drugim?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Szczecin, dnia 8 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3724)

do ministra administracji i cyfryzacji

prac mających na celu likwidację gmin

Do mojego biura wpłynęła niepokojąca informacja

z pow. ostrowskiego dotycząca trwających w Mini-

sterstwie Administracji i Cyfryzacji prac mających

384

Zdecydowany sprzeciw wyrażają włodarze gmin z tego

terenu, którzy wystosowali pismo do premiera z pro-

testem przeciwko tym zmianom.

Uważają oni, że li-

kwidacja ich gmin nie przyczyni się, jak to jest

w mniemaniu resortu, do zmniejszenia kosztów.

Po-

łączenie gmin w większe jednostki spowoduje prze-

niesienie stanowisk pracowniczych i kierowniczych

z małych gmin do powiększonych jednostek, a tym

samym wygenerowania nowych pomieszczeń admi-

nistracyjnych jako miejsc pracy.

Dotychczasowy podział administracyjny na szczeb-

lu gmin ma wieloletnie źródła historyczne.

W trakcie

reformy terytorialnej w latach 70., z dniem 1 stycznia

1973 r., odtworzono gminy w ich obowiązujących do

dnia dzisiejszego granicach (z niewielkimi zmianami).

Reforma miała na celu usprawnienie działań władz

w terenie i ułatwienie życia mieszkańcom.

To dzięki

utworzeniu tych gmin wybudowano m.in. wodociągi,

sieci kanalizacyjne, drogi asfaltowe i pozostałą infra-

strukturę techniczną.

Polska to przede wszystkim

gminy wiejskie i małe miasteczka, które, jak pokazu-

je czas, najlepiej zdały egzamin z samorządności i de-

mokracji.

Każdy obywatel mieszkający na danym te-

renie utożsamia się ze swoją małą ojczyzną i potrze-

buje mieć urząd w zasięgu ręki.

Likwidacja tych ma-

łych gmin może przyczynić się do pogorszenia kontak-

tów pomiędzy urzędem a petentem.

1.

Czy włodarze gmin z pow. ostrowskiego mają

się obawiać wejścia w życie znowelizowanej ustawy

wg prac w resorcie, czyli likwidacji gmin poniżej

5 tys. mieszkańców?

Czy w resorcie faktycznie trwa-

ją prace mające na celu likwidację ww. gmin (poniżej

2.

Jaka jest celowość likwidacji gmin poniżej 5 tys.

mieszkańców?

3.

Jak zmiana reorganizacyjna gmin wpłynie na

jakość obsługi obywatela?

4.

Czy rzeczywiście istnieje potrzeba likwidacji

gmin poniżej 5 tys. mieszkańców?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Borkowski

Siedlce, dnia 8 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3725)

do ministra skarbu państwa

trzech członków zarządu

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach prowadzo-

stąpienie związków zawodowych reprezentujących

pracowników ENEA Wytwarzanie SA, wyrażające

zaniepokojenie rozwojem sytuacji w ww. przedsię-

biorstwie w związku z decyzją nadzwyczajnego wal-

nego zgromadzenia spółki z dnia 19 lutego br. o od-

wołaniu trzech członków zarządu: prezesa oraz wi-

ceprezesów ds. handlowych oraz ds. technicznych.

W wystąpieniu zwraca się uwagę, iż odwołanie to

nastąpiło bez podania jakiejkolwiek przyczyny i, zda-

niem zainteresowanych, w trybie sprzecznym z zasa-

dami dialogu społecznego.

Ponadto podkreślany jest fakt, iż odwołani przed-

stawiciele kierownictwa przedsiębiorstwa w znaczą-

cy sposób przyczynili się do uruchomienia realizacji

największej inwestycji w polskiej energetyce – budo-

wy bloku o mocy 1075 MW, a ich dalszy udział w kie-

rowaniu spółką, w opinii załogi, dawał rękojmię ter-

minowego zakończenia tego tak ważnego dla gospo-

darki narodowej przedsięwzięcia.

W tym kontekście

szczególnie niepokojący jest fakt, iż w aktualnym

kierownictwie spółki nie ma osoby posiadającej od-

powiednie kwalifikacje do sprawowania nadzoru nad

pionem technicznym.

Prowadzi to do powstania sy-

tuacji niebezpiecznej, zagrażającej bezpieczeństwu

krajowego systemu energetycznego.

W konkluzji swojego wystąpienia przedstawiciele

wszystkich organizacji związkowych w przedsiębior-

stwie zgodnie oświadczają, iż przywołana powyżej

sytuacja w obszarze zarządzania przedsiębiorstwem

będzie skutkować wzrostem napięcia i konfliktów

wśród załogi obawiającej się o miejsca pracy w przy-

szłości.

Czy rozważane są, a jeśli tak, to jakie, działania

ukierunkowane na rozwiązanie zaostrzającego się

konfliktu, który może rzutować nie tylko na kondycję

tej spółki, lecz całego sektora energetycznego w na-

szym kraju?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

385

Zapytanie

(nr 3726)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie próby włączenia

Wojskowych Zakładów Lotniczych nr 2

w Bydgoszczy do Grupy Bumar sp. z o.o.

2011 r. w ramach pytań w sprawach bieżących zada-

łam pytanie, czy rząd zamierza doprowadzić do włą-

czenia całego majątku Wojskowych Zakładów Lotni-

same plany dotyczą Wojskowych Zakładów Uzbroje-

nia nr 2 w Grudziądzu.

Przez dwa lata można było odnieść wrażenie, że

rząd odstąpił od tych planów.

Tymczasem, jak infor-

muje związek zawodowy „Solidarność” przy WZL-2

SA, sprawa od nowa staje się aktualna.

Trudno nie

zgodzić się z argumentami związków zawodowych,

które wyrażają sprzeciw wobec włączenia tych zakła-

dów do Bumaru.

Zdaniem załogi włączenie WZL nr 2 SA oraz

innych wojskowych przedsiębiorstw remontowo-

-produkcyjnych nie ma uzasadnienia merytorycz-

nego i prawnego.

Ponadto będzie niosło ze sobą

szkodliwe skutki społeczno-gospodarcze, jak i dla

obronności kraju.

Umieszczenie przedsiębiorstw remontujących

sprzęt wojskowy w jednej grupie z zakładami produk-

cyjnymi o tym samym profilu jest nie tylko nielogicz-

ne ze względu na różny charakter prowadzonej dzia-

łalności, ale powoduje wręcz konflikt interesów.

Za-

kłady remontowe poprzez remonty, naprawy i serwi-

sowanie sprzętu użytkowanego przez MON przedłu-

żają jego żywotność, co nie leży w interesie koncernu

zbrojeniowego, jakim jest Bumar, któremu zależy na

zamówieniach i sprzedaży nowego uzbrojenia.

Po-

nadto kondycja finansowa Grupy Bumar budzi nie-

pokój, zważywszy na doniesienia medialne odnośnie

do nieudanych kontraktów i konieczności pomocy

finansowej ze strony rządu.

Obecnie WZL nr 2 SA notują zyski pozwalające

nie tylko utrzymywać, ale zwiększać zatrudnienie.

Pracownicy otrzymują co roku nagrody z zysku, od-

prowadzane są do budżetu państwa dywidendy, za-

kład jest remontowany i unowocześniany, są zamó-

wienia i kontrakty na przyszłe lata, rozwija się współ-

praca z amerykańskimi firmami na serwisowanie

samolotów F-16 i C-130 Herkules.

Jest to dowód, że WZL nr 2 SA dobrze funkcjonu-

je i wywiązuje się z zadań na rzecz obronności kraju

oraz właściwie zabezpiecza funkcjonowanie polskie-

go lotnictwa.

Wyrazem tego było przyznanie tym za-

kładom w poprzednich latach tytułu „Pracodawca

Roku”, a obecnie „Innowacyjna Firma 2012”.

Biorąc pod uwagę powyższe, istnieje obawa, że

w przypadku włączenia WZL nr 2 SA do koncernu

borykającego się od lat z problemami finansowymi

firma ta utraci wszystko to, na co pracowała przez

wiele lat, czyli dobrą markę i zamówienia, a ponieważ

przestanie być spółką Skarbu Państwa, prawdopo-

dobnie Amerykanie wycofają się ze współpracy.

Po-

nadto będzie płacić rodzaj „haraczu” do Bumaru jako

spółki nadrzędnej.

Konsekwencją tego będzie pogor-

szenie sytuacji finansowej WZL nr 2, wymuszenie

redukcji zatrudnienia i w końcu doprowadzenie do

upadłości zakładu.

WZL-2 są jedynym w kraju zakładem zajmującym

się kompleksowymi remontami, przeglądami i serwi-

sowaniem samolotów SU-22 i MiG-29.

Fuzja z Buma-

rem spowoduje poważne konsekwencje dla obronno-

ści naszego państwa, a zwolnienia pracowników spo-

wodują wzrost bardzo wysokiego już dziś bezrobocia

w regionie.

Dodatkowo takie działanie jest zdaniem niezależ-

nych ekspertów i Departamentu Prawnego MON

niezgodne z prawem.

Spółka Bumar nie jest jedno-

osobową spółką Skarbu Państwa, gdyż część jej ka-

pitału zakładowego należy do innych podmiotów i wnie-

sienie akcji WPRP będzie naruszało przepisy ustawy

o komercjalizacji i prywatyzacji.

1.

Czy rząd zamierza dokonać, zdaniem załogi,

niekorzystnych zmian własnościowych i włączyć Woj-

skowe Zakłady Lotnicze nr 2 w Bydgoszczy oraz Woj-

skowe Zakłady Uzbrojenia nr 2 w Grudziądzu do

Grupy Bumar?

2.

Jak rząd zamierza zabezpieczyć interesy tych

dwóch zakładów?

3.

Jaki jest cel ekonomiczny takich zamierzeń?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Zapytanie

(nr 3727)

do ministra transportu,

stanu prawnego części nieruchomości

Szanowny Panie Ministrze!

Do mojego biura

w województwie łódzkim, powiecie wieluńskim, bę-

dący właścicielami gruntów zajętych w latach 80. pod

386

budowę chodnika wzdłuż drogi krajowej nr 8.

Twier-

dzą oni, że do dnia dzisiejszego nie została uregulo-

wana kwestia własności tych działek.

Mieszkańcy

skarżą się również, że nadal płacą podatki od ww.

działek, mimo że faktycznie nie są one przez nich

użytkowane.

Ponadto łódzki oddział Generalnej Dy-

matyki, twierdząc, że części nieruchomości zajęte

jowej nr 8 nabyto w ramach realizacji decyzji woje-

wody łódzkiego z dnia 16 marca 2006 r.

1.

Kto ponosi odpowiedzialność za wypłatę od-

szkodowań mieszkańcom gminy Biała za zajęte grun-

ty w latach 80.?

2.

Kiedy zostaną uregulowane kwestie własności

tych działek?

3.

Jak wygląda sytuacja podatku naliczanego za

zajęte grunty?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Zapytanie

(nr 3728)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Na prośbę powiato-

nienie kwestii związanej z uzasadnianiem odmowy

przyjęcia propozycji pracy przez bezrobotnego.

bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właści-

wego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych

podjęcia pracy.

Potwierdzeniem gotowości do podję-

cia pracy jest przyjmowanie przez osobę bezrobotną

ofert pracy bądź innych form aktywizacji zawodowej

przewidzianych w ustawie.

Urząd proponuje zatrudnienie zgodnie z kwalifi-

kacjami bezrobotnego, w pełnym wymiarze czasu

pracy w miejscowości położonej np. 10 km od miejsca

zamieszkania (czas dojazdu z miejsca zamieszkania

do pracy i powrotu na pewno nie przekracza 3 go-

dzin), albo proponuje zajęcia aktywizacyjne w siedzi-

bie urzędu.

Osoba bezrobotna odmawia przyjęcia

propozycji pracy czy udziału w zajęciach aktywiza-

cyjnych z uwagi na „brak możliwości dojazdu”.

Po

sprawdzeniu w PKS, PKP oraz u prywatnych prze-

woźników urzędy stwierdzają, że osoba faktycznie

nie ma możliwości dojazdu.

Biorąc pod uwagę powyższe, proszę o odpowiedź

na pytania:

Czy odmowa przyjęcia propozycji pracy lub innej

formy aktywizacji zawodowej z powodu braku dojaz-

du jest uzasadnioną przyczyną?

Czy w ogóle osoba nieposiadająca żadnej możliwo-

ści dojazdu z miejsca zamieszkania wypełnia dyspo-

Z poważaniem

Wałbrzych, dnia 8 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3729)

do ministra transportu,

środków na dokończenie budowy drogowej

nieczności zapewnienia środków na sfinalizowanie

budowy drogowej trasy średnicowej w Gliwicach.

Drogowa trasa średnicowa jest inwestycją o po-

tężnym znaczeniu dla całej śląskiej aglomeracji.

Jej

ukończenie rozwiąże wiele problemów komunikacyj-

nych oraz spowoduje wzrost atrakcyjności regionu.

Aby należycie docenić wartość tego projektu, należy

mieć świadomość specyfiki regionu.

Istniejący układ

komunikacyjny jest niedrożny i przestarzały; prze-

bieg wielu głównych dróg przez zwartą i ciasną za-

budowę (ulice miejskie z niską przepustowością na

terenach zabudowy mieszkaniowej i przemysłowej)

hamuje rozwój regionu.

Zamysł budowy DTŚ pojawił

najdobitniej pokazuje, że priorytetem winno być jak

najszybsze sfinalizowanie tej inwestycji.

Aktualnie oddana do użytku część DTŚ obejmuje

już Katowice, Świętochłowice, Chorzów, Rudę Śląską

i Zabrze.

Pozostał jeszcze odcinek z Zabrza do Gliwic

o długości ok. 5,6 km, z 14 obiektami inżynierskimi

387

(wiadukty, mosty, kładki technologiczne i tunel o dł.

500 m).

Zakończenie prac planuje się na koniec 2014 r.

Wartość odcinka – ok. 700 mln zł.

Niestety, z Gliwic płyną niepokojące informacje

o braku środków na dokończenie inwestycji.

Były

marszałek województwa śląskiego jeszcze pod koniec

ubiegłego roku brakującą kwotę określał w wysoko-

ści 250 mln zł.

Zygmunt Frankiewicz, prezydent Gli-

wic, sygnalizuje brak w wysokości ok. 330 mln zł.

Źródłem finansowania budowy jest m.in. kredyt Eu-

ropejskiego Banku Inwestycyjnego i jego zwiększenie

proponuje właśnie prezydent miasta Gliwice.

Sprawa jest pilna i paląca, biorąc pod uwagę roz-

poczęcie prac na gliwickim odcinku DTŚ.

Jestem

przekonany, że problem ten jest Panu Ministrowi do-

skonale znany po odbytym spotkaniu z prezydentem

Zygmuntem Frankiewiczem.

Mając na uwadze konieczność dokończenia budo-

wy DTŚ i liczne płynące z tej inwestycji korzyści (ko-

munikacyjne, ekonomiczne, społeczne i ekologiczne),

1.

Marszałek województwa śląskiego złożył

w resorcie analizę techniczno-finansowo-ekono-

miczną inwestycji.

Jaka jest opinia ministerstwa

na jej temat?

2.

Jakie propozycje dotyczące zabezpieczenia

środków na sfinalizowanie budowy przedstawi mini-

sterstwo?

3.

Czy ministerstwo rozważy propozycję ubiega-

nia się o większy kredyt z EBI?

Poseł Wojciech Szarama

Zapytanie

(nr 3730)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie projektu tzw. ustawy przedszkolnej

Minister z zapytaniem poselskim w sprawie projektu

ustawy przedszkolnej dotyczącego opieki nad dziećmi

młodszymi niż 2,5 letnie.

W chwili obecnej w Polsce brakuje miejsc w żłob-

kach.

W całym kraju jest niewiele ponad 700 tego

typu placówek wychowawczych, działają one w co dzie-

siątej gminie.

Choć przedszkoli jest również za mało,

to jednak ich liczba sięga 700 tys. W związku z tym

problemem ministerstwo edukacji wpadło na pomysł,

jak sobie poradzić z brakiem miejsc w żłobkach – mi-

nisterstwo proponuje, aby dzieci, dla których nie ma

miejsca w żłobkach, umieścić w przedszkolach.

Tam

miejsce dla dwulatków zrobią odchodzące do szkół

podstawowych pięciolatki i według ministerstwa

sprawa zostanie załatwiona.

Jak donosi „Gazeta Polska Codziennie” (nr 452),

zdaniem wielu środowisk związanych z edukacją po-

mysł ministerstwa edukacji jest kuriozalny.

Szef na-

uczycielskiej „Solidarności” podkreśla, że obecnie

samorządy nie radzą sobie z finansowaniem i orga-

nizowaniem miejsc w przedszkolach, a co zrobią, kie-

dy do tych placówek trafią dodatkowo dwulatki?

Sto-

warzyszenie i Fundacja Rzecznik Praw Rodziców

zwraca uwagę na możliwość łączenia w zespół szko-

ły podstawowej z przedszkolem – już istnieje wiele

zespołów, w których skład wchodzą podstawówki,

gimnazja, a nawet licea.

Teraz do takiego zespołu zo-

staną dodatkowo dołączone dwulatki?

Ponadto sprze-

ciw wobec pomysłów szefowej MEN-u wyraziło Mini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej, stwierdzając, że:

„sprawa opieki nad dziećmi młodszymi niż 2,5 roku

– z uwagi na etap rozwoju dziecka, w tym ograniczo-

ną komunikację, ograniczoną (lub brak) samoobsłu-

gę, zwiększone potrzeby emocjonalne – wymaga prze-

de wszystkim działań opiekuńczo-wychowawczych,

a w znikomym edukacyjnych”.

Co więcej, ministerstwo pracy proponuje wydłu-

żenie urlopów macierzyńskich do jednego roku i w tej

sytuacji żłobki będą opiekowały się dziećmi tylko

przez rok, co może spowodować, że udział dwulatków

w edukacji przedszkolnej zagrozi istnieniu żłobków.

Z całą pewnością w takim przypadku samorządy,

a także podmioty niepubliczne nie będą zaintereso-

wane rozwojem żłobków.

1.

Skąd przy potężnym długu publicznym mini-

sterstwo edukacji weźmie pieniądze na edukację

przedszkolną, gdy już dzisiaj jako podstawowy argu-

ment przemawiający za rozwiązywaniem szkół poda-

je się kwestie ekonomiczne?

2.

Czy Pani Minister planuje dowóz bardzo ma-

łych dzieci do przedszkoli odległych od ich miejsca

zamieszkania?

Kto pokryje koszt dowozu i skonstru-

owania specjalistycznych autobusów dla niemowląt?

3.

Czy w sprawie projektu „ustawy przedszkolnej”

wypowiedział się minister zdrowia odpowiedzialny

za żłobki?

Jaka jest jego opinia w tej materii?

4.

Jaki jest cel odbierania dwuletnich dzieci rodzi-

com?

Jaka jest wykładnia teoretyczna i społeczna tej

koncepcji?

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 8 marca 2013 r.

388

Zapytanie

(nr 3731)

do ministra transportu,

Zawiercia i Poręby

Szanowny Panie Ministrze!

Droga krajowa nr 78,

łącząca województwo śląskie z województwem świę-

tokrzyskim, przebiega przez ścisłe centrum Zawier-

cia oraz przez kolejne gminy znajdujące się wzdłuż

DK 78.

Taka sytuacja rodzi poważne problemy dla

mieszkańców i kierowców przejeżdżających tranzy-

tem przez miasto.

Z przeprowadzonych analiz wyni-

ka, że drogę w trakcie doby pokonuje ok. 20 tys. po-

jazdów, podczas gdy średnia dla takich szlaków wy-

nosi 9 tys. samochodów na dobę.

Niestety na drodze

krajowej nr 78 przebiegającej przez centrum aglome-

racji natężenie ruchu z roku na rok wzrasta, przez

co występują liczne spowolnienia i korki.

O potrzebie powstania obwodnicy mówi się w mie-

ście przynajmniej od trzech dekad.

Powstanie tejże

inwestycji popierają wszystkie środowiska polityczne,

jak i społeczne działające na terenie ziemi zawier-

ciańskiej.

Również mieszkańcy żywili nadzieję, że

prace rozpoczęte w 2007 r. przejdą w fazę realizacji

robót.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

wybrała już docelowy wariant przebiegu obwodnicy,

jak również jest w posiadaniu decyzji środowiskowej.

Natomiast miasto Zawiercie uchwałami Rady Miej-

skiej uwzględniło trasę przebiegu drogi w miejsco-

wych planach zagospodarowania przestrzennego.

Nadzieje mieszkańców na realizację obwodnicy

jeszcze bardziej wzrosły, gdy pan premier podczas

uroczystego otwarcia obwodnicy Siewierza zapewnił

mieszkańców, iż jest to początkiem drogowego obej-

ścia Poręby i Zawiercia.

Niestety droga odciążająca

ruch w Zawierciu wypadła z planu budowy dróg kra-

jowych na lata 2008–2012, a także nie znalazła

w programie na lata 2011–2015.

W związku z faktem, iż do mojego biura posel-

skiego napłynęło wiele skarg i próśb od mieszkań-

stępujące pytanie: Czy resort rozważa wprowadze-

nie zmian w „Programie budowy dróg krajowych na

lata 2011–2015”, uwzględniając obwodnicę Zawier-

cia i Poręby?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Malik

(nr 3732)

do ministra finansów

w sprawie likwidacji Urzędu Skarbowego

w Pleszewie

Szanowny Panie Premierze!

W związku z przed-

stawionymi przez Ministerstwo Finansów założenia-

do mojego biura poselskiego w Pleszewie protestami

pracowników urzędu skarbowego zwracam się do

a przede wszystkim odpowiedzi na postawione poni-

żej pytania.

Zgodnie z proponowanymi przez Ministerstwo Fi-

nansów zmianami w ustawie o urzędach i izbach skar-

bowych cała struktura organizacyjna zamiejscowych

urzędów skarbowych zostanie skupiona w jednej jed-

nostce budżetowej.

Zdaniem zainteresowanych reor-

ganizacja zaprzecza podstawowym zasadom funkcjo-

nowania państwowej jednostki budżetowej.

Poprzez

takie działania nastąpi degradacja i utrata prestiżu

mniejszych ośrodków wojewódzkich, która w przypad-

ku Pleszewa nie jest niczym uzasadniona.

Zmiany

w administracji podatkowej umożliwią swobodną re-

organizację urzędów, w tym także ich likwidację.

Reorganizacja również przewiduje „przeprowa-

dzenie czynności związanych ze zmianą pracodawcy

dla osób zatrudnionych w urzędach skarbowych, ze

szczególnym uwzględnieniem osób, które świadczą

pracę w komórkach organizacyjnych urzędu skarbo-

wego, które ulegną konsolidacji na poziomie woje-

wództwa.

W niektórych przypadkach oznaczać to

może potrzebę fizycznego przeniesienia do pracy

w siedzibach izb skarbowych w celu wzmocnienia

kadrowego i organizacyjnego komórek izby skarbo-

wej przejmujących zadania realizowane dotychczas

w urzędach skarbowych”.

Urzędnicy obawiają się, że jedyną szansą na

utrzymanie stanowiska będzie przyjęcie propozycji

pracy w centrali.

Niewyobrażalna jest sytuacja,

w której pracownicy z Pleszewa będą przeniesieni do

pracy w Poznaniu, zważywszy na odległość wynoszą-

cą ok. 100 km.

Ogromne koszty i brak fizycznej moż-

liwości codziennego dojazdu spowoduje utratę pracy

i zasili kręgi osób bezrobotnych.

Bardzo wątpliwe zdaniem wszystkich zaintereso-

wanych wydają się oszczędności, jakie zapowiada re-

sort finansowy, ponieważ projekt reorganizacji nie

przewiduje wydatków związanych z budową lub wy-

najmem pomieszczeń biurowych w miastach będą-

cych siedzibami izb skarbowych, gdzie ceny są naj-

wyższe.

Nowe pomieszczenia będą potrzebne dla pra-

cowników przenoszonych z urzędów skarbowych z po-

zostałych miast z terenu województwa.

389

Proponowane zmiany wydają się kolejną próbą

wzmocnienia dużych ośrodków, takich jak Poznań,

Warszawa czy Kraków, a osłabienia mniejszych.

1.

Czy w związku z planowaną reorganizacją pla-

nowana jest likwidacja Urzędu Skarbowego w Ple-

szewie?

rowana zostanie kadra pracownicza w Urzędzie

Skarbowym w Pleszewie w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

3.

Jakie będą koszty społeczne planowanej re-

formy?

4.

Ile osób zostało zatrudnionych i zwolnionych

w Urzędzie Skarbowym w Pleszewie w poszczegól-

nych latach, poczynając od 2005 r.?

5.

Ile osób zostało zatrudnionych i zwolnionych

w Ministerstwie Finansów w poszczególnych latach,

poczynając od 2005 r.?

6.

Czy przedstawiony model reorganizacji jest

sprawdzony przez jakieś inne państwo?

Z poważaniem

Poseł Jan Dziedziczak

Zapytanie

(nr 3733)

do ministra finansów

w Lesznie

skarbowych cała struktura organizacyjna zamiej-

scowych urzędów skarbowych zostanie skupiona

w jednej jednostce budżetowej.

Zdaniem zaintereso-

wanych reorganizacja zaprzecza podstawowym za-

sadom funkcjonowania państwowej jednostki bu-

dżetowej.

Poprzez takie działania nastąpi degrada-

cja i utrata prestiżu mniejszych ośrodków woje-

wódzkich, która w przypadku Leszna nie jest ni-

czym uzasadniona.

Zmiany w administracji podat-

kowej umożliwią swobodną reorganizację urzędów,

w tym także ich likwidację.

drowego i organizacyjnego komórek izby skarbowej

przejmujących zadania realizowane dotychczas w urzę-

dach skarbowych”.

manie stanowiska będzie przyjęcie propozycji pracy

pracownicy z Leszna będą przeniesieni do pracy

90 km.

Ogromne koszty i brak fizycznej możliwości

Proponowane zmiany wydają się kolejną próbą

planowana jest likwidacja Urzędu Skarbowego

w Lesznie?

Skarbowym w Lesznie w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

390

Zapytanie

(nr 3734)

do ministra finansów

w Ostrzeszowie

stami pracowników urzędu skarbowego zwracam się

wych urzędów skarbowych zostanie skupiona w jed-

nej jednostce budżetowej.

Zdaniem zainteresowanych

reorganizacja zaprzecza podstawowym zasadom funk-

cjonowania państwowej jednostki budżetowej.

Po-

przez takie działania nastąpi degradacja i utrata

w przypadku Ostrzeszowa nie jest niczym uzasad-

niona.

Zmiany w administracji podatkowej umożli-

wią swobodną reorganizację urzędów, w tym także

rej pracownicy z Ostrzeszowa będą przeniesieni do

z pozostałych miast z terenu województwa.

szowie?

bowym w Ostrzeszowie w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

gólnych latach, poczynając od 2005 r.?

(nr 3735)

do ministra finansów

w Krotoszynie

mi pracowników urzędu skarbowego zwracam się do

w przypadku Krotoszyna nie jest niczym uzasadnio-

na.

Zmiany w administracji podatkowej umożliwią

391

Reorganizacja również przewiduje „przeprowa-

szącą ok. 110 km.

Ogromne koszty i brak fizycznej

toszynie?

Skarbowym w Krotoszynie w przypadku wprowadze-

nia opisanych wyżej zmian?

(nr 3736)

do ministra finansów

w Kaliszu

wódzkich, która w przypadku Kalisza nie jest ni-

rej pracownicy z Kalisza będą przeniesieni do pracy

392

Proponowane zmiany wydają się kolejną próbą

liszu?

Skarbowym w Kaliszu w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

my?

(nr 3737)

do ministra finansów

w Jarocinie

w przypadku Jarocina nie jest niczym uzasadniona.

bodną reorganizację urzędów, w tym także ich li-

kwidację.

Reorganizacja również przewiduje „przeprowa-

pracownicy z Jarocina będą przeniesieni do pracy

w Jarocinie?

Skarbowym w Jarocinie w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

393

Zapytanie

(nr 3738)

do ministra finansów

w Ostrowie Wielkopolskim

skim protestami pracowników urzędu skarbowego

stawione poniżej pytania.

funkcjonowania państwowej jednostki budżetowej.

w przypadku Ostrowa Wielkopolskiego nie jest ni-

wej umożliwią swobodną reorganizację urzędów,

rej pracownicy z Ostrowa Wielkopolskiego będą prze-

niesieni do pracy w Poznaniu, zważywszy na odle-

wie Wielkopolskim?

Skarbowym w Ostrowie Wielkopolskim w przypadku

wprowadzenia opisanych wyżej zmian?

(nr 3739)

do ministra finansów

w Rawiczu

nych reorganizacja zaprzecza podstawowym zasa-

dom funkcjonowania państwowej jednostki budże-

towej.

Poprzez takie działania nastąpi degradacja

kich, która w przypadku Rawicza nie jest niczym

394

Reorganizacja również przewiduje „przeprowa-

w której pracownicy z Rawicza będą przeniesieni do

w Rawiczu?

Skarbowym w Rawiczu w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

(nr 3740)

do ministra finansów

w Gostyniu

wódzkich, która w przypadku Gostynia nie jest ni-

w której pracownicy z Gostynia będą przeniesieni do

ne koszty i brak fizycznej możliwości codziennego

395

Proponowane zmiany wydają się kolejną próbą

styniu?

Skarbowym w Gostyniu w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

(nr 3741)

do ministra finansów

w Kościanie

ku Kościana nie jest niczym uzasadniona.

Zmiany

go, które ulegną konsolidacji na poziomie województwa.

bowych w celu wzmocnienia kadrowego i organizacyj-

nego komórek izby skarbowej przejmujących zadania

pracownicy z Kościana będą przeniesieni do pracy

cianie?

Skarbowym w Kościanie w przypadku wprowadze-

396

Zapytanie

(nr 3742)

do ministra finansów

w Kępnie

wódzkich, która w przypadku Kępna nie jest niczym

bowego, które ulegną konsolidacji na poziomie wo-

jewództwa.

W niektórych przypadkach oznaczać to

pracownicy z Kępna będą przeniesieni do pracy

wana jest likwidacja Urzędu Skarbowego w Kępnie?

Skarbowym w Kępnie w przypadku wprowadzenia

opisanych wyżej zmian?

(nr 3743)

do ministra spraw wewnętrznych

nywaniem przeze mnie obowiązków poselskich otrzy-

małem informację o planach likwidacji posterunku

Policji w Wijewie.

Jak się okazuje, nie tylko dla mnie,

ale i dla całej lokalnej społeczności jest to ogromne

zaskoczenie, stanowiące przy tym rozczarowanie za-

mierzeniami i postępowaniem rządzącej obecnie na-

szym krajem administracji.

Powszechnie wiadomo, że poczucie bezpieczeń-

stwa jest jedną z podstawowych potrzeb każdego

człowieka.

Każda jednostka stara się wedle możliwo-

ści zapewnić sobie bezpieczne warunki życia.

Nieste-

w stanie zrobić tego własnymi siłami.

W związku

z tym państwo stworzyło liczne organy, których za-

daniem głównym jest dbałość o bezpieczeństwo swo-

ich członków w różnych sferach życia.

Jeśli mówimy

o bezpieczeństwie ludzi, w pierwszej kolejności przy-

chodzi nam na myśl policja.

Jest to umundurowana

i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu, prze-

znaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do

397

go.

Do jej podstawowych zadań należy ochrona życia

machami naruszającymi te dobra, a także ochrona

pewnienie spokoju w miejscach publicznych.

Kolejnym zadaniem jest inicjowanie i organizo-

wanie działań mających na celu zapobieganie popeł-

minogennym i współdziałanie w tym zakresie z or-

ganami państwowymi, samorządowymi i organiza-

cjami społecznymi.

Policja odgrywa więc ważną rolę

w poczuciu bezpieczeństwa obywateli.

Często jest

pierwszym organem, do którego zgłasza się człowiek

w sytuacji zagrożenia.

Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych przyznaje, iż chce zlikwidować 220 z 690

posterunków w kraju, wśród których znajduje się po-

sterunek Policji w Wijewie.

Niewątpliwie taki stan

rzeczy spowoduje dodatkowe utrudnienia dla lokalnej

społeczności.

Ewentualna likwidacja z całą pewnoś-

cią odbiłaby się negatywnie na poczuciu bezpieczeń-

stwa publicznego wśród mieszkańców.

Niewyobrażalna jest sytuacja, w której przenie-

sienie funkcjonariuszy z jednego posterunku do znaj-

dującego się w innej gminie i oddalonego o kilkana-

ście kilometrów drugiego miałoby usprawnić jej dzia-

łanie.

Uważam, że lokalizacja jednostek organizacyj-

nych Policji na terenie gminy sprzyja możliwości

poznania środowiska, w jakim Policja funkcjonuje,

co w efekcie sprzyja możliwości rozpoznania środo-

wisk kryminogennych.

w Policji planowana jest likwidacja posterunku Poli-

cji w Wijewie?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

prowadziło analizę finansową, ekonomiczną i spo-

łeczną, która wskazywałaby, iż zasadna jest likwida-

cja posterunku w Wijewie?

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

i pomieszczeń po likwidacji posterunku Policji?

Z poważaniem

Poseł Jan Dziedziczak

(nr 3744)

do ministra spraw wewnętrznych

w Rydzynie

Policji w Rydzynie.

Jak się okazuje, nie tylko dla

rowanie zamierzeniami i postępowaniem rządzącej

obecnie naszym krajem administracji.

nami państwowymi, samorządowymi i organizacjami

czuciu bezpieczeństwa obywateli.

Często jest pierw-

tuacji zagrożenia.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

licji w Rydzynie.

Niewątpliwie taki stan rzeczy spo-

woduje dodatkowe utrudnienia dla lokalnej społecz-

ności.

Ewentualna likwidacja z całą pewnością odbi-

łaby się negatywnie na poczuciu bezpieczeństwa

publicznego wśród mieszkańców.

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

398

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

(nr 3745)

do ministra spraw wewnętrznych

w Krobi

sterunek Policji w Krobi.

Niewątpliwie taki stan rze-

czy spowoduje dodatkowe utrudnienia dla lokalnej

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

(nr 3746)

do ministra spraw wewnętrznych

w Poniecu

399

sterunek Policji w Poniecu.

Niewątpliwie taki stan

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

(nr 3747)

do ministra spraw wewnętrznych

w Kobylinie

Policji w Kobylinie.

Jak się okazuje, nie tylko dla

ogromne zaskoczenie stanowiące przy tym rozczaro-

wanie zamierzeniami i postępowaniem rządzącej obec-

nie naszym krajem administracji.

ka.

Każda jednostka stara się wedle możliwości za-

pewnić sobie bezpieczne warunki życia.

Niestety,

sterunek Policji w Kobylinie.

Niewątpliwie taki stan

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

400

Zapytanie

(nr 3748)

do ministra spraw wewnętrznych

w Osiecznej

Policji w Osiecznej.

Jak się okazuje, nie tylko dla

sterunek Policji w Osiecznej.

Niewątpliwie taki stan

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

(nr 3749)

do ministra spraw wewnętrznych

Policji w Borku Wielkopolskim.

Jak się okazuje, nie

rozczarowanie zamierzeniami i postępowaniem rzą-

dzącej obecnie naszym krajem administracji.

401

sterunek Policji w Borku Wielkopolskim.

Niewątpli-

wie taki stan rzeczy spowoduje dodatkowe utrudnie-

nia dla lokalnej społeczności.

Ewentualna likwidacja

z całą pewnością odbiłaby się negatywnie na poczu-

ciu bezpieczeństwa publicznego wśród mieszkańców.

cji w Borku Wielkopolskim?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

(nr 3750)

do ministra spraw wewnętrznych

w Zdunach

sterunek Policji w Zdunach.

Niewątpliwie taki stan

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

402

Zapytanie

(nr 3751)

do ministra spraw wewnętrznych

w Lipnie

sterunek Policji w Lipnie.

Niewątpliwie taki stan rze-

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

(nr 3752)

do ministra spraw wewnętrznych

Policji w Krzemieniewie.

Jak się okazuje, nie tylko

403

runków w kraju, wśród których znajduje się posteru-

nek Policji w Krzemieniewie.

Niewątpliwie taki stan

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

(nr 3753)

do ministra spraw wewnętrznych

Policji w gminie Święciechowa.

Jak się okazuje, nie

nek Policji w gminie Święciechowa.

Niewątpliwie

cji w gminie Święciechowa?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prze-

3.

Jakie są plany zagospodarowania budynków

404

Zapytanie

(nr 3754)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie publikacji przez PKP

Polskie Linie Kolejowe SA

wykazów linii kolejowych wyłączanych

Szanowny Panie Premierze!

Lubelszczyzna jako

region, który mam zaszczyt reprezentować, posiada

wg społecznej, także mojej, oceny słabo rozwiniętą

sieć kolejową w porównaniu z innymi regionami na-

szego kraju.

Z tym większym niepokojem analizuję

plany zarządcy infrastruktury kolejowej dotyczące

planów wyłączenia z eksploatacji 2 tys. km linii ko-

lejowych.

Transport kolejowy – zdaniem nie tylko eksper-

tów – ma ogromne znaczenie dla rozwoju gospodar-

czego i turystycznego naszego kraju.

Jako poseł na

Sejm RP wielokrotnie publicznie podkreślałem jego

wielkie znaczenie dla rozwoju Lubelszczyzny także

w zakresie zaspokajania potrzeb transportowych jej

mieszkańców, korzystających z usług kolejowych

przewoźników.

Wspierałem także społeczne akcje

mające na celu przywracanie zlikwidowanych połą-

czeń kolejowych m.in. z Zamojszczyzną oraz inwesty-

cje mające na celu modernizację istniejących linii

kolejowych.

Przedstawioną m.in. w naszym regionie inicjaty-

wą powraca ponownie publicznie przedstawiony pro-

jekt reaktywacji kolejowego połączenia międzynaro-

dowego Warszawa – Lwów najkrótszą drogą przez

kolejowe przejście Hrebenne – Rawa Ruska.

Projekt

ten wzbudził duże zainteresowanie opinii publicznej

i aktualnie jest toczona dyskusja nad możliwościami

jego skutecznej realizacji.

Jako zwolennik rozwoju

połączeń kolejowych mam nadzieję, że ww. projekt

– przedstawiony jako rzetelnie przygotowany – uzy-

ska skutecznie wsparcie u polskich władz, i to nie

tylko kolejowych.

W zakresie usług kolejowych istotne nie tylko dla

naszego regionu, oczywiście niekorzystne znaczenie

mają decyzje o definitywnym lub wstępnym wyłącze-

niu z eksploatacji m.in. takich linii kolejowych jak:

— linia nr 69 Rejowiec – Hrebenne na odcinku

Zwierzyniec Towarowy – Hrebenne (granica pań-

stwa) – 61.67 km,

— linia nr 101 Munina – Hrebenne na całej dłu -

gości – 82,47 km,

— linia nr 81 Chełm – Włodawa na całej długości

– 45,47 km,

Łuków – Bezwola – 33,1 km,

— linia nr 72 Zawada – Hrubieszów Miasto na

odcinku Zamość – Hrubieszów Miasto – 53,35 km,

— linia nr 931 Hrubieszów Miasto – Hrubieszów

Towarowy na całym odcinku – 3,1 km.

Nadmieniam, że na wielu odcinkach wymienio-

nych linii samorządowy przewoźnik Przewozy Re-

gionalne uruchamia regularne połączenia pasażer-

skie stałe lub sezonowe, a na kolejnych liniach czy-

nione są starania mające na celu reaktywację tych

połączeń.

Nie bez znaczenia jest fakt, że wyłączenie tych

linii kolejowych w ujemny sposób wpłynie na dzia-

łalność gospodarczą istniejących i projektowanych

do uruchomienia zakładów przemysłowych.

Dla

większości z inwestorów prowadzących działalność

gospodarczą możliwość korzystania z usług przewo-

zowych kolei jest decydująca dla podjęcia decyzji in-

westycyjnych.

1.

Czy w związku z obecnie prowadzonym ruchem

pociągów pasażerskich na liniach przewidzianych do

wyłączenia bezwzględnie dojdzie do likwidacji tych

połączeń?

2.

Czy decyzje o wyłączeniu z eksploatacji danej

linii kolejowej definitywnie oznaczają brak możliwo-

ści reaktywacji połączeń pasażerskich na tej linii?

3.

Czy jest szansa na reaktywację połączenia

kolejowego Warszawa – Lwów przez niszczejące

obecnie kolejowe przejście graniczne Hrebenne

– Rawa Ruska?

4.

Jak Pan Premier ocenia szanse na wprowadze-

nie linii Warszawa – Lwów przez przejście graniczne

Hrebenne – Rawa Ruska do europejskiej sieci TEN-

-T?

Czy podjęto w tym kierunku jakiekolwiek dzia-

łania?

Jeżeli tak, to proszę o ich przedstawienie.

5.

W przypadku niepowodzenia w kwestii wpisa-

nia tej linii do sieci TEN-T jakie widzi Pan inne moż-

liwości pozyskania środków na tę inwestycję?

6.

Jakie działania po swojej stronie musiałaby

podjąć Ukraina dla zrealizowania ww. inwestycji?

Ile

wynosiłby koszt jej realizacji i jakie byłyby dostępne

źródła finansowe na sfinansowanie tego projektu?

7.

Czy polski rząd, którym ma Pan zaszczyt kie-

rować, zamierza podjąć działania odnośnie do polity-

ki transportowej państwa mające na celu doprowa-

dzenie do tego, aby przewóz towarów masowych był

wykonywany poprzez uzasadniony ekonomicznie

transport kolejowy, a nie drogowy?

8.

Czy linie kolejowe, a szczególnie linie na tere-

nach i obszarach przygranicznych, w ocenie Pana

Premiera mają znaczenie dla systemu obronności

kraju?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

405

Zapytanie

(nr 3755)

do ministra środowiska

w sprawie granic

Roztoczańskiego Parku Narodowego

wniosek mieszkańców wsi Kosobudy Bór w gminie

Zwierzyniec w województwie lubelskim zwracam się

trowersji związanych z granicami Roztoczańskiego

Parku Narodowego.

Problem, z którym mieszkańcy

zwrócili się do mnie, powstał w momencie sprzedaży

gruntów rolnych przez jednego z rolników z tej miej-

scowości sąsiadowi.

Okazało się wówczas, że trans-

akcja nie może być zrealizowana, bowiem właśnie

Roztoczańskiemu Parkowi Narodowemu przysługu-

je, zdaniem notariusza, prawo pierwokupu gruntów

rolnych leżących w Kosobudach Borze.

Dzieje się tak

z tego powodu, że cała ta miejscowość rzekomo leży

w granicach Roztoczańskiego Parku Narodowego.

Z pism kierowanych przez Ministerstwo Środowi-

ska do mieszkańców wsi Kosobudy Bór wynika, że

ostatni proces powiększenia parku trwał od 1992 r.

do 1995 r. i był uzgadniany m.in. z samorządem Zwie-

rzyńca.

Mieszkańcy Kosobud Boru dotarli do wska-

zanej przez ministerstwo uchwały nr XXIII/143/92

z 1992 r., z której jednak nie wynika, by samorząd

gminy Zwierzyniec pozytywnie zaakceptował włą-

czenie w granice RPN również wsi Kosobudy Bór.

Z ww. uchwały wynika jedynie, że pozytywna opinia

dotyczyła jedynie okolic miejscowości Panasówka.

Z uwagi na powyższe kontrowersje oraz utrudnie-

nia z tego wynikające dla mieszkańców wsi Kosobu-

dy Bór uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie

prawa w granicach Roztoczańskiego Parku Narodo-

wego leżą również nieruchomości rolne należące do

mieszkańców wsi Kosobudy Bór?

2.

Czy taka ewentualna sytuacja jest prawidłowa

i czy także w przypadku granic innych parków naro-

dowych całe miejscowości leżą w granicach tych par-

ków, czy też są one wyłączone z granic tych parków?

3.

Czy zgodny z prawem jest fakt, iż włączenie wsi

Kosobudy Bór w granice RPN nie było w ogóle kon-

sultowane z mieszkańcami tej miejscowości?

4.

Czy rzeczywiście przy transakcji sprzedaży

gruntów rolnych położonych na terenie wsi Kosobu-

dy Bór prawo pierwokupu przysługuje Roztoczań-

skiemu Parkowi Narodowemu?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 3756)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

W regionie słupskim

wielkim problemem stały się bobry.

Te chronione

zwierzęta czynią wielkie szkody, głównie w gospodar-

ce rolnej i ochronie przeciwpowodziowej.

W okolicach Słupska najliczniejsza populacja tych

gryzoni zamieszkuje gminy położone nad rzeką Łu-

pawą, tj. Damnicę, Główczyce i Smołdzino.

Od wielu

lat bobry drążą nory w wałach przeciwpowodziowych

na rzece Łupawie, przez co często dochodzi do zalania

pól i łąk miejscowych rolników.

Żeremia i tamy bo-

browe budowane na rzece, ciekach podstawowych

oraz urządzeniach melioracyjnych prowadzą do nisz-

czenia tych urządzeń i podtopień upraw rolnych.

Bu-

dowane podziemne korytarze utrudniają prowadze-

nie prac polowych i powodują uszkodzenia sprzętu

rolniczego.

Liczba bobrów w rejonie słupskim wzrasta z każ-

dym rokiem, co niepokoi nie tylko rolników, a także

władze gminne, którą domagają się podjęcia stosow-

nych działań legislacyjnych umożliwiających sku-

teczne rozwiązanie narastającego problemu.

Czy w resorcie rozważana jest możliwość czasowego

usunięcia bobra z listy gatunków objętych ochroną

lub wprowadzenia innych uroszczonych procedur re-

dukcji jego populacji?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Konwiński

Słupsk, dnia 11 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3757)

do ministra finansów

w sprawie kas fiskalnych posiadających

pozytywną opinię ministra finansów,

używanych w przypadku uprawnień

do zwrotu ulg za przejazdy

Panie Ministrze!

Kwestia rozliczeń z tytułu stoso-

wania ustawowych ulg w przejazdach środkami pub-

licznego transportu zbiorowego uregulowana jest

niach do ulgowych przejazdów środkami publicznego

Zacytuję odpowiednie ustępy tego artykułu:

406

„Art. 8a.

1a.

Koszty związane z finansowaniem

tobusowe przewozy pasażerskie dopłaty do tych prze-

wozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawo-

wych ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeże-

niem ust. 4.

4.

Uprawnienie do otrzymywania dopłat, o któ-

rych mowa w ust. 2, nabywa przewoźnik, który:

1) posiada zezwolenie na wykonywanie przewo-

zów regularnych osób w krajowym transporcie dro-

4)

);

2) stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytyw-

ną opinię ministra właściwego do spraw finansów

płat do przewozów w podziale na poszczególne kate-

gorie ulg ustawowych;

3) zawarł umowę z samorządem województwa

dopłat”.

Na podstawie wyżej cytowanego ust. 4 pkt 2, aby

przedsiębiorca mógł uzyskać prawo do zwrotu ulgi,

musi stosować typy kas posiadających pozytywną

opinię ministra.

Ministerstwo Finansów za pośred-

nictwem BAS poinformowało nas, że zadaniem zwy-

kłej kasy fiskalnej jest ewidencjonowanie obrotów

i należnego podatku VAT.

Natomiast kasa służąca

do rozliczeń przewoźnika z urzędem marszałkow-

skim musi rejestrować i przetwarzać znacznie więcej

informacji i dlatego musi mieć specjalną konstrukcję,

wymaga specjalnego oprogramowania i specjalnej

karty pamięci.

Jest więc droższa.

Według załączonej do druku sejmowego nr 937

opinii Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pod-

karpackiego podstawowa wersja programu kompute-

rowego wspomagającego kasę fiskalną kosztuje 2000 zł,

a roczna obsługa takiego programu 1250 zł.

W zasadzie wszystkie typy kas fiskalnych mają

możliwości rejestrowania udzielanych rabatów oraz

udokumentowania udzielenia tych rabatów na wy-

druku.

Nie są do tego potrzebne żadne programy

wspomagające ani specjalna konstrukcja czy też do-

datkowa karta pamięci.

W związku z tym prosimy

o poinformowanie: Jakie konkretnie warunki tech-

niczne musi spełniać kasa, aby uzyskać pozytywną

opinię ministra?

Ile kas i jakich producentów uzyska-

ło pozytywną opinię?

Ile było zgłoszonych kas, które

nie uzyskały takiej pozytywnej opinii, i przez jakich

producentów były te kasy zgłaszane?

Z poważaniem

Posłowie Adam Abramowicz

i Sławomir Zawiślak

Biała Podlaska, dnia 11 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3758)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie możliwości i innych źródeł

pozyskania środków finansowych na remont

Bazyliki Katedralnej Wniebowzięcia NMP

w Płocku

Szanowny Panie Ministrze!

Bazylika Katedralna

Wniebowzięcia NMP w Płocku jest najstarszą kato-

licką świątynią i najcenniejszym zabytkiem Płocka.

Położona jest nad Wisłą na Wzgórzu Tumskim i na-

leży do najstarszych budowli sakralnych w Polsce.

Była wielokrotnie przebudowywana.

Obecnie prezen-

tuje elementy trzech stylów architektonicznych: ro-

mańskiego, gotyckiego i renesansowego.

Wewnątrz

katedry znajduje się wiele cennych zabytków: na-

grobki, epitafia, ołtarze z okresu od XVI do XIX w.,

polichromia Władysława Drapiewskiego z lat 1904–

1914, a w Kaplicy Królewskiej sarkofag władców Pol-

ski: Władysława Hermana i jego syna Bolesława

Krzywoustego, w głównym wejściu kopia XII-wiecz-

nych Drzwi Płockich z brązu.

Katedra na przestrzeni dziejów była wielokrotnie

remontowana.

Ostatnia kapitalna restauracja kate-

dry z pracami wykończeniowymi wnętrza miała

miejsce w latach 1901–1915.

Z nowych ciosów grani-

towych odbudowano od zewnątrz dolne partie sta-

rych murów i skarpy bocznych ścian, górne ściany

zrekonstruowano z nowej cegły.

Pilony fasady pokry-

to wielkimi płytami granitowymi, nad nimi wznoszą

się murowane cegłą z końca XV w. ośmioboczne wie-

że z charakterystycznymi na rogach wałkami goty-

ckimi.

Na miejsce dawnego drewnianego chóru z bal-

konem wzniesiono nowy, murowany, na dwóch ko-

lumnach, naśladujących pozostałe międzynawowe

typu toskańskiego.

Równocześnie z renowacją archi-

tektoniczną przystąpiono do pracy nad polichromią.

Podczas I wojny światowej okupanci 22 maja 1918 r.

zniszczyli osiem zabytkowych dzwonów spiżowych,

a wśród nich dzwon noszący imię św. Jakuba z 1570 r.,

ćwiartując je dla uzyskania materiału na armaty.

Nowe cztery dzwony dla katedry sprawione zostały

w 1922 r., ale i one w czasie II wojny światowej po-

dzieliły los poprzednich.

5 września 1939 r. na kate-

drę zrzucono bomby, które zniszczyły kaplicę św.

Zygmunta i uszkodziły sklepienie nawy bocznej.

Po

prowizorycznych remontach czynna była ona jesz-

cze do lutego 1941 r.

Później kościół zamknięto

i zamieniono na skład mebli.

Niemcy usunęli także

miedziany dach z nawy głównej.

Po koniecznych na-

prawach w 1946 r. katedrę oddano do użytku, a w la-

tach następnych odnowiono polichromię, uszkodze-

nia wewnętrzne, wstawiono organy i założono cen-

tralne ogrzewanie.

407

Obecnie katedra wymaga pilnego remontu.

Z uwa-

gi na zakres niezbędnych prac remont ten wymaga

znacznych nakładów.

nie odpowiedzi na pytanie: Jakie są możliwości i inne

źródła pozyskania środków finansowych na remont Ba-

zyliki Katedralnej Wniebowzięcia NMP w Płocku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 3759)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie nadkomisarza

z Komendy Miejskiej Policji w Grudziądzu

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 3 lutego 2013 r.

zainteresowany skierował pismo wraz z załącznika-

mi*

)

Pana poprzednika, za pośrednictwem komen-

danta głównego Policji.

Jest rzeczą oczywistą, że nie

zdążył Pan zapoznać się jeszcze z przedmiotową spra-

wą.

Uważając sprawę za istotną, proszę jednakże

o osobiste zainteresowanie się problematyką poruszo-

ną w załączonej korespondencji.

Postępowanie dyscy-

plinarne prowadzone przeciwko ww. wykazało szereg

nieprawidłowości.

Dotyczy to również pragmatyki

służbowej.

Przedmiotowy zakres sprawy obejmuje

również działania Komendy Wojewódzkiej Policji

w Bydgoszczy i Biura Kontroli KGP w Warszawie.

Zapytuję Pana Ministra: Czy i w jakim zakresie

przewidywane są działania kontrolno-naprawcze?

Zważywszy na fakt, że dokumentacja nie była kie-

rowana bezpośrednio do ministerstwa, pozwalam

sobie przesłać ją raz jeszcze.

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

Grudziądz, dnia 11 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3760)

do ministra skarbu państwa

w sprawie przedstawienia

Szanowny Panie Ministrze!

Decyzja o likwidacji

przez zarząd grupy kapitałowej Polskie Górnictwo

Naftowe i Gazownictwo SA sześciu regionalnych spó-

łek gazownictwa nie została dotąd wyjaśniona i uza-

sadniona merytorycznie.

Spółki miały wysokie oceny

ekonomiczne, nie podważano dotąd efektywności ich

działalności w zakresie dostaw gazu do mieszkań

i przedsiębiorstw.

Plany likwidacji budzą więc zdzi-

wienie i przypuszczenie, że działania podyktowane

są wąskimi względami fiskalnymi i centralistyczny-

mi.

Ponadto nie oszacowano skutków planowanych

działań w sferze stosunków pracowniczych.

Dlatego też kieruję do Pana pytanie: Jakie są me-

rytoryczne racje, które zdecydowały o podjęciu przez

PGNiG SA decyzji o likwidacji sześciu spółek gazow-

nictwa, w tym Dolnośląskiej Spółki Gazownictwa

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Michał Ujazdowski

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(nr 3761)

do prezesa Rady Ministrów

„Kapitał ludzki”, poddziałanie 9.6.2.

Szanowny Panie Premierze!

Niniejsza sprawa była

przedmiotem interpelacji z dnia 2 marca 2013 r.

Nie-

mniej jednak w międzyczasie pojawiły się nowe oko-

liczności, rodzące nowe pytania, m.in. potencjalne

skutki gospodarcze i społeczne, o których wyjaśnienie

chciałbym poprosić Pana Premiera.

Sprawa jest bar-

dzo pilna i wymaga natychmiastowego działania.

Zwróciła się do mnie grupa przedsiębiorców z Dol-

nego Śląska realizujących projekty w ramach Pro-

gramu Operacyjnego „Kapitał ludzki” (PO KL), pod-

działanie 9.6.2.

Na wstępie chciałbym zwrócić uwagę,

że sprawa nie dotyczy jedynie regionu Dolnego Ślą-*

)

408

ska, lecz ma zasięg ogólnopolski.

Z przekazanych mi

września 2012 r. wygrali konkursy w ramach Pro-

nych przez wojewódzki urząd pracy (WUP).

W dniu

ogłoszenia konkursów, w połowie kwietnia 2012 r.,

niu 2012 r. podpisane zostały umowy z wojewódzkim

urzędem pracy (WUP) na realizację projektów, które

w przeważającej części rozpoczynały się z początkiem

nogramem i budżetem firmy dokonywały wydatków,

cja diametralnie się zmieniła na przełomie stycznia

i lutego 2013 r.

Beneficjenci zostali poproszeni o wstrzy-

manie się z dokonywaniem wydatków w ramach rea-

lizacji ww. projektów.

Z pism i komunikatów Minister-

stwa Rozwoju Regionalnego (MRR) wynikała koniecz-

ność weryfikacji wysokości i racjonalności kosztów

ponoszonych w projektach.

Zdaniem beneficjentów

pism są absurdalne, bo wynika z nich, że 80% kosz-

tów, które ponieśli na początku stycznia, uznaje się

za niezasadne i niekwalifikowane, a pozostałych wy-

datków nie mają prawa dokonać, pomimo że WUP

Podstawową kwestią niniejszej sprawy jest staw-

ka jednostkowa na usługę szkoleniową, a raczej kwe-

stia jej interpretacji.

Ministerstwo dokonało zmiany

zakresu pojęcia stawki jednostkowej za usługę szko-

leniową w trakcie realizacji ww. projektów, przez co

uniemożliwiło dalszą realizację ww. projektów i po-

stawiło beneficjentów w bardzo niekorzystnej sytua-

cji.

Z poruszaną tematyką powiązana jest sprawa

niedawnych negocjacji w sprawie nowego budżetu

Unii Europejskiej na lata 2014–2020.

Polska nie uzy-

skała należnych jej funduszy na rozwój naszego kra-

ju.

Urzędy marszałkowskie dokonały wyliczeń zwią-

zanych z funduszami unijnymi i uznały, że są one

znacznie mniejsze niż w ubiegłych latach.

1.

Czy z uwagi na powyższe zmiana interpretacji

przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego stawek

jednostkowych podczas realizacji projektów w ra-

mach Programu Operacyjnego „Kapitał Ludzki”,

poddziałanie 9.6.2. jest związana z tym, że Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego zamierza zrekompenso-

wać niższe niż informowano środki z funduszy unij-

nych ze środków realizowanych przez obecnych be-

neficjentów ww. projektów?

2.

Jaką podstawę prawną zastosowało MRR i zmie-

niło interpretację stawek jednostkowych dotyczących

projektu po rozstrzygnięciu konkursu i podpisaniu

umów z beneficjentami?

3.

Czy w obecnej sytuacji koszty poniesione w związ-

ku z realizacją ww. projektów mogą zostać uznane za

niekwalifikowane i niezasadne?

4.

W jaki sposób i kiedy firmy zostały poproszone

o wstrzymanie się z wydawaniem środków?

5.

Czy winę ponosi MRR – powinno ono poinfor-

mować dokładnie wojewódzkie urzędy pracy o wa-

runkach przeprowadzania konkursów, a te z kolei

przystępujących do konkursu?

6.

Czy zgodne z prawem i zasadą dobrego rządze-

nia jest to, że określa się warunki konkursu, po czym

po podpisaniu umów i rozpoczęciu projektów zmienia

się warunki tak, iż dotychczas poczynione wydatki

stają się niezasadne?

7.

Czy poprzez zmienienie przez MRR zakresu po-

jęcia stawek jednostkowych podmioty wykonujące

projekty nie będą mogły rozliczyć się z otrzymanych

transzy (środków finansowych) i w konsekwencji nie

otrzymają następnych transzy (środków finanso-

wych) na realizację projektów?

8.

Kto zapłaci za ewentualne roszczenia kierowa-

ne przeciwko Skarbowi Państwa?

9.

Kto traci na zabiegach stosowanych przez

MRR: a) przedsiębiorcy realizujący projekty (w na-

szym przypadku szkolenie językowe angielski, nie-

miecki), ponieważ jeśli nie otrzymają dalszych tran-

szy nie będą mieć pieniędzy na dalszą działalność; b)

przedsiębiorcy, którzy podjęli już działania marke-

tingowe, dotarli do kandydatów na szkolenia, prze-

prowadzili rekrutację, pierwsze zajęcia, a teraz wy-

gląda na to, że będą musieli im odmówić?

10.

Czy powyższe skutkuje utratą dobrego wize-

runku firm szkoleniowych?

11.

Czy prawdą jest, że z projektów korzystają

głównie osoby dorosłe z małych miejscowości, posia-

dające trudności ze znalezieniem pracy?

12.

Czy w przypadku rezygnacji z przeprowadze-

nia projektów osoby te „zostaną na lodzie”?

Może się

zdarzyć tak, że kursanci mają już ofertę pracy, która

uzależniona jest od odbycia kursu, zatem w przypad-

ku rezygnacji z projektu utracą również perspektywę

długo oczekiwanej pracy?

13.

Jakie straty ponieśli już beneficjenci jako pod-

mioty gospodarcze i jako osoby fizyczne (kursanci)?

14.

Jakiej kwoty w skali kraju dotyczy problem

w perspektywie najbliższych lat?

15.

Jak MRR ma zamiar rozwiązać ten problem

i skąd będą pochodziły środki?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 11 marca 2013 r.

409

Zapytanie

(nr 3762)

do ministra finansów

Szanowny Panie Ministrze!

Z uwagi na przepisy

ustawy budżetowej (Dz. U. z 24 grudnia 2012 r. poz. 1456)

do końca 2013 r. obowiązywać będą takie same za-

sady odliczenia VAT od samochodów firmowych jak

w roku 2012.

W przypadku nabycia samochodów oso-

bowych i niektórych pojazdów samochodowych o do-

puszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony ustawa przedłuża do dnia 31 grudnia 2013 r.

okres obowiązywania odliczenia podatku naliczone-

go stanowiącego 60%: kwoty podatku określonej

Z analizy Instytutu Badań Rynku Motoryzacyj-

nego SAMAR wynika, że odliczanie całej kwoty po-

datku VAT przy zakupie samochodu przez firmę jest

korzystniejsze dla budżetu państwa i przedsiębior-

ców niż obecna propozycja Ministerstwa Finansów.

Według tejże analizy różnica w dochodach budżetu

w stosunku do obecnie obowiązujących przepisów

sięga prawie 853 mln zł, podczas gdy pełne odliczenie

podatku VAT bez możliwości odliczenia VAT przy za-

kupie paliwa generuje w tym samym okresie dochód

w wysokości ponad 234 mln zł.

Po obciążeniu przed-

siębiorców i pracowników, po uwzględnieniu prywat-

nego używania samochodów przez pracowników, bio-

rąc pod uwagę wszystkie konsekwencje podatkowe,

jest większe w stosunku do propozycji rządowej

o ponad 64,5 mln zł.

Drastyczny spadek sprzedaży i produkcji pojaz-

dów oraz liczne zwolnienia, m.in. w Fiat Auto Poland

SA w Tychach, świadczą o tym, że branża motoryza-

sie.

Dlatego ważne jest, aby wnikliwie przeanalizo-

wać najbardziej korzystną dla budżetu państwa oraz

przedsiębiorców wysokość odliczanego podatku VAT

od wszystkich rodzajów pojazdów nabywanych przez

firmy z jednoczesnym uwzględnieniem użytkowania

pojazdów do celów prywatnych.

Kierując się słusznym interesem przedsiębiorców,

2.

Czy zostaną podjęte przez ministerstwo dzia-

łania w celu weryfikacji najbardziej korzystnej dla

budżetu państwa oraz przedsiębiorców wysokości

odliczanego podatku VAT od wszystkich rodzajów

watnych?

Jeśli tak, to jakie?

Z poważaniem

Bielsko-Biała, dnia 11 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3763)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przeciwdziałania skutkom

przemocy w rodzinie

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 29 lipca

Nr 180, poz. 1493) ma na celu chronić ofiary przemocy

domowej przed tragicznymi skutkami wynikającymi

z racji fizycznego lub psychicznego terroru.

Sprawcy przemocy w rodzinie bardzo często czu-

nokrotnie jedynymi żywicielami rodziny.

Ofiary prze-

mocy domowej z powodu różnych czynników często

przez wiele lat żyją w realnym zagrożeniu zdrowia

i życia.

Część interesantów odwiedzających moje biuro

poselskie podaje wiele przykładów, gdzie sprawcy

przemocy domowej nie widzą w swoim postępowaniu

nic złego.

Tymczasem cierpią nie tylko osoby dorosłe,

lecz również dzieci, dla których przeżycia z dzieciń-

stwa niejednokrotnie na stałe pozostawią ślad w ich

dorosłym życiu.

1.

Na jaką rządową pomoc mogą liczyć ofiary prze-

mocy domowej, a w szczególności osoby, które z racji

strachu i lęku nie mogą zwrócić się do odpowiednich

instytucji przeciwdziałających przemocy w rodzinie?

2.

Czy w najbliższym czasie planowana jest ogól-

nopolska akcja, dzięki której uda się przekonać spo-

łeczeństwo, aby nie pozostawało bierne wobec cier-

pienia osób – ofiar przemocy domowej?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

410

Zapytanie

(nr 3764)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

produkcji filmowej poświęconej

ziemi łowickiej

pan T. Ś. z propozycją nakręcenia serialu przyrodni-

czego opiewającego piękno naszego regionu, mające-

go ciekawą historię oraz bogatą ofertę turystyczno-

-krajoznawczą.

Pan T. Ś. jest absolwentem filmo-

znawstwa na kulturoznawstwie Uniwersytetu Łódz-

kiego oraz reżyserii telewizyjno-filmowej na Wydzia-

le Radia i Telewizji na Uniwersytecie Śląskim.

W swoim dorobku ma wiele scenariuszy do filmów

dokumentalnych i fabularnych, kręconych również

dla Telewizji Polskiej.

W swoim scenariuszu na temat

ziemi łowickiej obok prezentacji ciekawych miejsc,

obiektów architektonicznych, zabytków, parków, za-

kątków krajobrazowych, różnych imprez chciałby też

pokazać ciekawych rozmówców, ludzi tworzących

kulturę i klimat tej ziemi.

Szanowny Panie Ministrze!

W moim odczuciu

propozycja pana T. Ś. jest dobrym pomysłem na po-

kazanie piękna naszego kraju i regionu.

Prześcigamy

rych chcielibyśmy dotrzeć, a zapominamy o swoim

kraju.

O tym, że warto poznać niezwykłe, magiczne

miejsca, których nie znamy, a do których chce w swo-

im filmie przekonać nas pan T. Ś. Niestety pomysłu,

nawet najlepszego, nie zrealizuje się bez pieniędzy.

Dlatego pozwalam sobie przesłać Panu Ministro-

wi kompletny scenariusz wraz z kosztorysem wypro-

dukowania jednego odcinka*

)

z serdeczną prośbą

o rozważenie możliwości sfinansowania tego projek-

tu lub skierowanie do adekwatnych instytucji wraz

ze swoim poparciem.

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 12 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3765)

do ministra finansów

w sprawie projektów edukacyjnych,

wprowadzenia w Polsce waluty euro

Polska, wstępując do Unii Europejskiej, zobowią-

zała się do przyjęcia wspólnej waluty euro, choć wte-

dy nie padły żadne daty, kiedy miałoby to nastąpić.

To jednak, że wciąż odwlekamy moment wejścia do

temat unikać.

Wręcz przeciwnie – czas zrobić podsu-

mowanie wszystkich „za” i „przeciw”, tak by na spra-

bowiem sprawie decydować powinna przede wszyst-

kim ekonomia.

Euro samo w sobie więc nie jest źródłem jakich-

kolwiek kryzysów gospodarczych, zalety natomiast

wspólnej strefy trudno podważyć.

Dostęp do ogrom-

nych zasobów pieniądza na wspólnym rynku, wyeli-

minowanie ryzyka kursowego czy brak finansowych

i administracyjnych kosztów wymiany walutowej to

na pewno walory posiadania wspólnej waluty wraz

z innymi krajami, które są naszymi głównymi part-

nerami handlowymi w Europie.

Integracja państw

strefy euro przyniosła jej członkom niewątpliwą war-

tość dodaną, którą nikt by nie podważał, gdyby nie

zła praktyka finansowa polityków, szczególnie kra-

jów południa naszego kontynentu.

Rozważając więc plusy i minusy euro, powinni-

śmy patrzeć na przykłady z naszego podwórka, cho-

ciażby na Słowację, która wspólną walutę przyjęła

w 2009 r.

To właśnie między innymi dzięki temu Sło-

wacja doświadczyła bardzo dynamicznego wzrostu

bezpośrednich inwestycji zagranicznych – z 123 mln

euro w 2010 r. do 518 mln w roku 2011.

Także dzięki

euro Słowacy poradzili sobie lepiej z kryzysem niż

mający własne narodowe waluty Czesi i Węgrzy.

Ko-

lejnym plusem jest też stabilność cen – Słowacja mia-

ła na przykład przez ostatnie lata znacznie niższą

inflację niż my w Polsce.

Przeciwnicy euro podnoszą często argument utra-

ty możliwości swobodnego kształtowania poziomu

stóp procentowych przez Radę Polityki Pieniężnej,

a co za tym idzie, sterowania podażą pieniądza.

To

celny argument, ale nawet po dodaniu kolejnych, czę-

sto dyskusyjnych, obaw wciąż lista zalet wprowadze-

nia wspólnej waluty jest dłuższa.

Już sam fakt, że

według prognoz po przyjęciu wspólnej waluty w cią-

gu 10 lat polski wzrost PKB może zwiększyć się do-

datkowo o 2,5–2,75 pkt proc. powinien przekonać

sceptyków.

Dzięki temu nie tylko będziemy zamoż-

niejsi, ale powstanie wiele nowych miejsc pracy.

Na

taki stan swój wpływ ma mieć obniżenie kosztów

transakcyjnych, eliminacja ryzyka kursowego, wzrost *

)

411

inwestycji krajowych i zagranicznych, ożywienie wy-

miany handlowej oraz integracja naszego rynku fi-

nansowego z pozostałymi krajami strefy euro dająca

wzrost konkurencyjności na rynku i spadek ryzyka

makroekonomicznego.

Nie oszukujmy się – Polska nie wstąpi do strefy

euro w najbliższej przyszłości, bo sama póki co nie

spełnia warunków członkostwa.

Zresztą poza wymo-

gami ekonomicznymi UE musimy jeszcze spełnić wy-

mogi prawne własnego kraju.

Mianowicie odpowied-

nio zmienić musimy przepisy ustawy o Narodowym

Banku Polskim, ale przede wszystkim znowelizować

Konstytucję RP.

Zanim to nastąpi, państwa strefy euro będą się

coraz bardziej jednoczyć, co rodzi niebezpieczeństwo

powstania ściśle zintegrowanego trzonu Unii Euro-

pejskiej, w którym nas nie powinno zabraknąć.

Zbyt

długie wahanie się – wejść, nie wejść – na progu do

pokoju eurostrefy nie jest więc dla nas korzystne.

To

może być i owszem dobra strategia, ale jedynie na

krótką metę.

Dzisiaj więc, już nie określając daty,

powinniśmy robić wszystko, by spełnić jak najszyb-

ciej warunki konieczne.

Niezbędny bowiem warunek:

nasza zgoda, jest dopiero przed nami.

Gdy przyjdzie

jednak chwila decydowania, musimy być gotowi.

Ale nawet, jeśli spełnimy wszelkie kryteria eko-

nomiczne i prawne, w tym konstytucyjne, dobrze by-

łoby, gdyby decydująca o tym władza miała poparcie

społeczne w tak ważnej sprawie.

To jednak trudno

będzie osiągnąć bez przeprowadzenia na szeroka

skalę procesu publicznych konsultacji, a przede

wszystkim edukacji oraz informacji społecznej.

Lu-

dzie powinni potrafić świadomie oceniać dylemat:

cesu, o którym wspominam.

Premiera: Czy planowane są działania dotyczące po-

dejmowania działań informacyjnych, oświatowych

i edukacyjnych dotyczących ewentualnego przyjęcia

przez Polskę waluty euro.

Jeśli tak, to kiedy i w ja-

kich formach będą one przeprowadzane?

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

Piła, dnia 12 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3766)

do ministra zdrowia

w sprawie wieku kobiety uprawniającego

do refundowanego zapłodnienia in vitro

Szanowny Panie Ministrze!

Media co chwilę po-

dają informację, że Ministerstwo Zdrowia planuje

wkrótce wydać rozporządzenie definiujące w polskim

porządku prawnym dostęp do refundowanego z bu-

dżetu państwa zapłodnienia in vitro.

O konieczności

wprowadzenia usługi do katalogu procedur opłaca-

nych ze środków budżetowych nie zamierzam Pana

Ministra przekonywać, ponieważ nasze poglądy są

w tej materii zbieżne.

Natomiast coraz częściej spo-

tykam się z alarmującymi sygnałami płynącymi ze

środowiska kobiecego.

Wątpliwości dotyczą wieku upraw-

niającego kobietę do starań o zapłodnienie in vitro.

Wedle informacji, które otrzymałem, rozporządze-

niem objęte zostaną kobiety tylko do 40. r.ż.

1.

Kiedy wejdzie w życie rozporządzenie ministra

zdrowia w sprawie refundowanego zapłodnienia in

vitro?

Czy może Pan Minister podać precyzyjną datę?

2.

Do którego życia kobiety będą mogły starać się

o refundowane zapłodnienie in vitro?

3.

Czy refundowanym zapłodnieniem in vitro zo-

staną objęte także kobiety powyżej 40. r.ż.?

Czy ze-

chce Pan Minister rozważyć taką opcję?

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

Lublin, dnia 12 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3767)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie

konieczności przerejestrowania w Danii

selskiego zwrócił się mieszkaniec Starogardu Gdań-

skiego z prośbą o pomoc.

Często odwiedza on swoją

rodzinę w Danii.

Nie jest zameldowany ani nie za-

mieszkuje na terenie tego kraju, jednak poruszanie

się tam samochodem na polskich numerach rejestra-

cyjnych przysparza mu wielu problemów.

Duńska

policja fotografuje pojazd mężczyzny w celu udowod-

nienia, że zamieszkuje na terenie ich państwa, a tym

samym wymaga od niego przerejestrowania samo-

chodu.

Za pobyt w Danii uważa się przebywanie na

jej terytorium do 185 dni w ciągu roku.

Jednak.

jak

tłumaczy, jego pobyt w Danii nie obejmuje tak dłu-

giego okresu.

Uważa również, że jest obserwowany,

a nawet śledzony, czego dowodem są zdjęcia jego po-

jazdu, które zostały mu pokazane przez duńskich

funkcjonariuszy na jednej z kontroli.

412

1.

Czy w powyższej sytuacji nie zostały naruszone

prawa człowieka?

2.

Czy konieczne jest przerejestrowanie samocho-

du w ww. przypadku?

3.

Co w tej sytuacji powinna zrobić osoba czująca

się poszkodowana, aby dociekać swoich praw?

Poseł Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3768)

do ministra transportu,

o kierujących pojazdami

selskiego zwróciła się o pomoc pani W. K. Jej syn

rozpoczął kurs prawa jazdy kategorii C. Pod koniec

listopada 2012 r. zdał egzamin teoretyczny.

Trzykrot-

nie, z wynikiem negatywnym, przystępował do prak-

tycznej części egzaminu państwowego.

W związku

z obowiązującymi w 2013 r. nowymi przepisami

w ustawie o kierujących pojazdami syn pani K. nie

ma możliwości kolejnego przystąpienia do egzaminu

praktycznego, gdyż nie ukończył 21 lat.

W nowych

przepisach to wymagany minimalny wiek do kiero-

gorii C. Matka jest zaniepokojona, że zdany egzamin

teoretyczny, który według ustawy jest ważny przez

swoją ważność bez winy kursanta.

1.

Jakie rozwiązanie przewidziano w przypadku

powyższej sytuacji?

2.

Czy w tych okolicznościach istnieje możliwość

przystąpienia do praktycznej części egzaminu pań-

stwowego oraz uzyskania uprawnienia do kierowania

Poseł Sławomir Neumann

(nr 3769)

do ministra finansów

w sprawie wysokości podatków dochodowych

płaconych przez łodzian w latach 2010–2012

Szanowny Panie Premierze!

Zwracam się z ser-

deczną prośbą o odniesienie się do następujących

kwestii:

1.

Jak kształtowały się wpływy z podatku docho-

dowego od osób fizycznych, które zamieszkiwały

w Łodzi, a siedziba płatnika ich zaliczek na podatek

dochodowy znajdowała się poza Łodzią (w latach

2010–2012)?

datek dochodowy znajdowała się w Łodzi (w latach

2010–2012)?

Zapytanie

(nr 3770)

do ministra sportu i turystyki

w świetle reformy finansowania sportu

Szanowna Pani Minister!

Nowy projekt reformy

finansowania sportu dokonał podziału dyscyplin spor-

towych na kategorie finansowania.

Zgodnie z przed-

miotowym projektem bilard został przyporządkowa-

ny do III grupy, co oznacza niemałe ograniczenie

dofinansowania przekazywanego na rzecz tejże dy-

scypliny sportowej.

Pragnę również zauważyć, że w ciągu ostatniego

dwudziestolecia Polacy zdobyli 147 medali wywalczo-

nych w mistrzostwach Europy i świata.

1.

Jakie argumenty przemówiły na rzecz zaklasy-

fikowania bilardu do III grupy?

2.

Czy przyporządkowanie bilardu do III grupy

ulegnie zmianie?

413

(nr 3771)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie braku dofinansowania i groźby

likwidacji „Kuriera Stanisławowskiego”

Otrzymałem pismo z dnia 1 marca 2013 r. od pana

Oresta Bezzubiaka, redaktora naczelnego „Kuriera

Stanisławowskiego”, który poinformował mnie, że

Fundacja Pomoc Polakom na Wschodzie w tym roku

odmówiła wsparcia wydawania tego polskiego pisma

na Ukrainie z powodu zmniejszenia środków, które

otrzymała z budżetu państwa.

Jak pisze pan Bezzubiak, gazeta „Kurier Stani-

sławowski” ma długą tradycję.

Pismo ukazywało się

od 1885 r. do 1939 r.

W 2004 r. jego edycja została

wznowiona przez Stowarzyszenie Kulturoznawcze

„Stanisławów”, zaś obecnie w związku z brakiem do-

finansowania grozi pismu trwała likwidacja, co oczy-

wiście pomniejszy ofertę prasy polskiej na Ukrainie.

Przy czym redaktor naczelny „Kuriera Stanisławow-

skiego” zauważa, że był on czytany nie tylko przez

Polaków mieszkających w Stanisławowie i okolicach,

ale także przez Ukraińców znających język polski,

który w pewnych kręgach ukraińskich staje się mod-

ny, ale też przez gości odwiedzających miasto.

Czy Pan Minister posiada wiedzę o tym, że w tym

roku pismo „Kurier Stanisławowski” nie otrzymało

dofinansowania z Fundacji Pomoc Polakom na

Wschodzie i grozi mu likwidacja?

Jakie kroki podjął MSZ, aby „Kurier Stanisławow-

ski” uratować przed zamknięciem?

Czy jest szansa,

aby to pismo otrzymało środki na jego funkcjonowanie

bezpośrednio z MSZ?

Poseł Artur Górski

Zapytanie

(nr 3772)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie umorzenia postępowania

wyjaśniającego wobec pijanego naczelnika

Komendy Głównej Policji

rzenia postępowania wyjaśniającego wobec pijanego

pracownika Komendy Głównej Policji – 53-letnij ko-

biety pełniącej funkcję naczelnika Wydziału Koordy-

nacji Inwestycji i Gospodarki Nieruchomościami

w Biurze Logistyki Policji Komendy Głównej Policji.

telefonicznego zgłoszenia młodego człowieka (syna)

o godz. 23.30 do mieszkania w Piasecznie przyjecha-

ła policja, która zastała pijaną kobietę.

Jak napisano

w protokole użycia urządzenia kontrolno-pomiaro-

wego: „Od wymienionej wyczuwalna była woń alko-

holu, chwiała się ona na nogach, oraz wypowiadała

się w sposób bełkotliwy i trudno zrozumiały”.

Bada-

nie poziomu alkoholu we krwi o godz. 0.20 wykazało

1,5 promila alkoholu we krwi, powtórzone w komi-

sariacie Policji w Piasecznie o godz. 1.43 – 1,43 pro-

mila alkoholu we krwi.

Ponieważ okazało się, że za-

trzymana pracuje w Komendzie Głównej Policji na

stanowisku kierowniczym, nie zatrzymano jej do wy-

trzeźwienia, tylko została odwieziona przez policyjny

samochód do domu.

Wcześniej w rozmowie z dzieckiem zatrzymana

pani naczelnik w Komendzie Głównej Policji tłuma-

czyła, że jest na policyjnej odprawie i będzie późno

w domu, pomimo że małoletnie dziecko pozostawało

bez opieki.

Sprawą zainteresował się szef Służby Cywilnej,

który skierował pismo do komendanta głównego Po-

licji w celu wyjaśnienia „niegodnego zachowania”

członka korpus służby cywilnej, zatrudnionego w Ko-

mendzie Głównej Policji.

Wszczęto postępowanie wy-

jaśniające „w związku z podejrzeniem naruszenia

przez wymienioną obowiązków korpusu służby cy-

wilnej”, które zostało umorzone w dniu 7 sierpnia

2012 r. przez zastępcę rzecznika dyscypliny Korpusu

Służby Cywilnej Komendy Głównej Policji.

Ponieważ starszy syn rzeczonej urzędniczki – 21-let-

ni student, negatywnie oceniał zachowanie matki, któ-

ra – jak twierdzi – „coraz częściej przyjeżdżała późno

w nocy i pijana.

Często pojawiały się pod domem cywil-

ne samochody policji, które ją odbierały z domu lub do-

starczały” – matka wszczęła postępowanie sądowe

o eksmisję syna.

Uważa on, że jest to przejaw zemsty

ze strony matki.

Czy zdaniem Pana Ministra w świetle choćby po-

wyższych faktów zachowanie wysokiego urzędnika

Komendy Głównej Policji nie wpływa negatywnie na

414

wizerunek służby cywilnej i Policji, w tym przede

wszystkim Komendy Głównej Policji?

Dlaczego zostało umorzone postępowanie wyjaś-

niające i nie zostało wszczęte postępowanie dyscy-

plinarne wobec urzędniczki, skoro pani naczelnik

przyjechała do domu z policyjnej narady w stanie

nietrzeźwym?

Czy sprawa ta została dokładnie wy-

jaśniona?

Czy praktykuje się, że policja samochodami służ-

bowymi odwozi pijane osoby z komisariatu do domu,

czy w tym przypadku tylko dlatego odwieziono osobę,

że chodziło o wysokiego urzędnika Komendy Głównej

Policji?

Czy prawdą jest, że przynajmniej niektóre narady

w Policji kończą się libacjami alkoholowymi z udzia-

łem wyższych urzędników Komendy Głównej Policji?

Uprzejmie proszę o dokładne zbadanie i wyjaśnienie

tej sprawy wobec jej skandalicznej wymowy.

Poseł Artur Górski

(nr 3773)

do ministra transportu,

Jeden z głównych mostów na rzece Wiśle w cen-

trum Skoczowa (ul. Bielska, droga powiatowa 2642 S),

przez który prowadzi połączenie Skoczowa z Biel-

skiem-Białą i okolicznymi gminami, jest bardzo wy-

eksploatowany i wymaga generalnego remontu.

Nie-

stety powiat cieszyński, do którego należy ten most,

nie ma na ten cel pieniędzy.

Stan mostu pogarsza się

z roku na rok.

Wprowadzone ograniczenie tonażu do

15 t jest nagminnie ignorowane przez kierowców cię-

żarówek i mieszkańcy Skoczowa obawiają się, że

most może wkrótce tego nie wytrzymać.

Dodam, iż

w trakcie przejazdu przez tę przeprawę samochodem

odczuwalne są drgania mostu.

Most nie ma dobrego

odwodnienia i woda wsiąka w jego konstrukcję, nisz-

cząc go.

Jego stan techniczny budzi obawy co do bez-

pieczeństwa.

jest, aby Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej dofinansowało remont mostu

na rzece Wiśle w Skoczowie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 13 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3774)

do ministra finansów

w sprawie wydatkowania środków

z byłego funduszu ochrony środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

otrzymałem liczne zapytania od przedstawicieli jed-

nostek samorządu terytorialnego w sprawie wydat-

wiska.

Aktualnie są to środki budżetowe.

Warto

wskazać, iż RIO Warszawa zajęła stanowisko, że ze

środków finansowych na ochronę środowiska nie

można finansować dotacji dla spółek wodnych na tzw.

działalność bieżącą.

Pojawiły się także inne opinie,

które wskazywały, że środki finansowe, które zosta-

ły w roku 2012, nie muszą być przeznaczane na

ochronę środowiska w roku kolejnym.

Dla wielu jed-

nostek samorządu terytorialnego stanowiłoby to ide-

alne rozwiązanie, pojawiają się więc uzasadnione

wątpliwości, czy środki finansowe można wydać tyl-

ko na zadania z zakresu OŚ.

W świetle zapisów ustaw Prawo ochrony środowi-

ska (Dz. U. z 2008 r.

Nr 185, poz. 1243) oraz Prawo

jaśnienie w następującym zakresie:

1.

Czy wpływy związane z gromadzeniem środ-

na wydatkować na finansowanie ochrony środowiska

lowych w rozumieniu przepisów ustawy o finansach

publicznych z budżetu gminy lub budżetu powiatu

na finansowanie lub dofinansowanie bieżącej dzia-

łalności spółek wodnych, w tym na remonty i utrzy-

manie rowów?

2.

Czy niewykorzystane w danym roku środki fi-

nansowe uzyskane z wpływów związanych z groma-

dowiska, które po zakończeniu roku budżetowego

zwiększają nadwyżkę lub zmniejszają deficyt jednost-

ki samorządu terytorialnego, muszą być w roku ko-

lejnym wydatkowane na cele związane z ochroną

środowiska wynikające z art. 403 Prawo ochrony

środowiska, czy też przestają być „pieniędzmi zna-

czonymi” i mogą być dowolnie rozdysponowane przez

jednostki samorządu terytorialnego?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

415

Zapytanie

(nr 3775)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie możliwości ubiegania się przez

Szanowny Panie Ministrze!

Z art. 110 ust. 11

poz. 182) o pomocy społecznej wynika, że ośrodek

pomocy społecznej powinien zatrudniać pracowni-

ków socjalnych proporcjonalnie do liczby ludności

gminy, gdzie jeden pracownik przypada na dwa ty-

siące mieszkańców.

W placówce powinno być zatrud-

nionych jednak nie mniej niż trzech pracowników.

Zapis ten wskazuje na obowiązek zatrudniania

przez małe i większe gminy minimum trzech pracow-

ników socjalnych.

Wynika z tego, iż zarówno gminy,

których liczba mieszkańców nieznacznie przekracza

dwa tysiące, jak i gminy sześciotysięczne powinny

zatrudniać taką samą liczbę pracowników.

Małe gmi-

ny dysponują często bardzo małym budżetem, dlate-

go utrzymanie trzech etatów pracowników socjal-

nych jest dla nich znacznym problemem.

Dodatko-

wym utrudnieniem jest coroczne obniżanie dotacji

z przeznaczeniem na wynagrodzenia pracowników

socjalnych.

Przykładem jest gmina Czyże (powiat

hajnowski, województwo podlaskie), w której liczba

mieszkańców nie przekracza 2400 osób.

Jednak

zgodnie z ww. przepisem ustawy gmina nie może za-

trudnić tylko dwóch pracowników socjalnych (choć

wówczas jeden przypadałby na 1200 mieszkańców,

więc i tak miałby pod opieką mniej osób niż w dużych

gminach), tylko trzech.

Jak wynika z moich informa-

cji, wójt Czyż w bieżącym roku jest zmuszony dołożyć

niemal 50% wynagrodzeń pracowników socjalnych

z budżetu gminy, co daje sumę ok. 38 tys. zł.

Wiąże się

to z szukaniem dodatkowych środków na opłacenie wy-

nagrodzeń owych pracowników, przez co ograniczane

są środki na inne działania i tak ubogiej gminy.

Pomoc społeczna jest istotną instytucją polityki

społecznej państwa, gdyż zapewnia wsparcie osobom

potrzebującym i umożliwia przezwyciężanie im tru-

dów życia codziennego.

Jednakże utrzymanie przez

małe gminy trzech etatów pracowników jest dla nich

dużym wyzwaniem finansowym.

Przedstawiony

przeze mnie problem dotyczy wielu gmin w woje-

wództwie podlaskim i w całym kraju.

1.

Czy w sytuacji małych gmin istnieje możliwość

starania się o dodatkowe środki finansowe z Mini-

nia pracowników socjalnych?

2.

Czy zdaniem Pana Ministra zasadne byłoby ta-

kie znowelizowanie ustawy, by nie wskazywać mini-

malnej liczby pracowników socjalnych, a tylko okre-

ślić ich liczbę ze względu na liczbę mieszkańców?

Czy

też może taka nowela byłaby niewskazana ze wzglę-

du na efektywność sprawowania opieki socjalnej?

Z poważaniem

Poseł Robert Tyszkiewicz

Białystok, dnia 14 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3776)

do ministra środowiska

w sprawie nadmiernej koncentracji

wielkofermowej hodowli na terenie

gm. Kuczbork-Osada

– stanowiskiem Rady Gminy Kuczbork-Osada z dnia

-Osada oraz powiatu żuromińskiego uprzejmie pro-

szę o wyjaśnienie:

Jaki wpływ na środowisko oraz zdrowie miesz-

kańców ma odprowadzanie wielkiej ilości gazów

przez fermy chowu produkujące na skalę przemysło-

wą drób oraz trzodę chlewną?

Jaka jest koncentracja wielkofermowej hodowli na

terenie gminy Kuczbork-Osada oraz powiatu żuro-

mińskiego?

Czy gmina Kuczbork-Osada oraz powiat żuromiń-

ski są ze względu na dużą koncentrację wielkofermo-

wej hodowli bardziej zagrożone pod względem epide-

miologicznym?

Na jakim obecnie etapie są prace nad ustawą

o przeciwdziałaniu uciążliwościom zapachowym?

Jakie wymagania musi spełniać osoba opracowu-

jąca raport o oddziaływaniu na środowisko oraz czy

wymogi te gwarantują rzetelność i wysoką jakość

raportu?

Jaką odpowiedzialność ponosi osoba sporządza-

jąca raport o oddziaływaniu na środowisko nierze-

telnie?

W załączeniu kopia apelu Rady Gminy Kuczbork-

-Osada z dnia 1 marca 2013 r.*

)

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

*

)

416

Zapytanie

(nr 3777)

do ministra finansów

w sprawie planu likwidacji

Szanowny Panie Premierze!

Oddział Celny w Sa-

noku obsługuje wielu przedsiębiorców prowadzących

działalność na terenie czterech powiatów: sanockie-

go, bieszczadzkiego, leskiego i brzozowskiego.

Jego

likwidacja znacznie utrudni działalność podkarpa-

ckich przedsiębiorstw, ponieważ zostaną one zmuszo-

ne do dokonywania wszelkich formalności celnych

w innych urzędach, czego konsekwencją będą dodat-

kowe koszty, które z tego tytułu będą ponoszone

przez przedsiębiorców.

Sytuacja finansowa podkarpackich przedsiębiorstw

nie należy do łatwych.

Trudności związane z ich pra-

widłowym funkcjonowaniem potęgowane są dodat-

kowo przez kryzys gospodarczy, który ma istotny

wpływ na stan finansów firm.

Likwidacja Oddziału Celnego w Sanoku niewąt-

pliwie pociągnie również za sobą redukcję zatrudnie-

nia, co może spowodować, że kolejne osoby zasilą tym

samym szeregi bezrobotnych.

Jakie są planowane działania związane z dalszym

funkcjonowaniem Oddziału Celnego w Sanoku?

Z poważaniem

Poseł Marek Kuchciński

Przemyśl, dnia 14 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3778)

do ministra transportu,

Dostosowanie al. Armii Krajowej w Warszawie

pomiędzy węzłem Powązkowska a ul. Jagiellońską

do parametrów drogi ekspresowej ma istotne znacze-

nie dla poprawy płynności ruchu oraz zwiększenia

bezpieczeństwa uczestników ruchu kołowego.

Wielo-

krotnie było przekładane rozpoczęcie prac budowla-

nych oraz dochodziło do odwoływania kolejnych prze-

targów.

1.

Kiedy rozpoczną się prace budowlane na wskaza-

nym wyżej odcinku al. Armii Krajowej w Warszawie?

2.

Czy został już wyłoniony wykonawca tej inwe-

stycji i została zawarta z nim umowa?

3.

Jaką pulę środków finansowych GDDKiA prze-

widuje na realizację tej inwestycji?

4.

Czy zostanie zachowana przejezdność mostu

Grota-Roweckiego podczas inwestycji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Patryk Jaki

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3779)

do ministra transportu,

A1 pomiędzy Toruniem a Kowalem

Firma SRB Civil Engineering budowała – w kon-

sorcjum z polskimi firmami – autostradę z Czernie-

wic pod Toruniem do Kowala pod Włocławkiem, ale

GDDKiA zerwała z Irlandczykami umowy na budowę

tych odcinków.

Polskie firmy, tworzące konsorcjum

z SRB, wcześniej zbankrutowały.

1.

Ile będzie kosztować realizacja tego odcinka

przez nowego wykonawcę?

2.

Ile kosztowało zabezpieczenie placu budowy po

zerwaniu kontraktu z firmą SRB?

3.

W jakim terminie wskazany wyżej odcinek au-

tostrady A1 będzie oddany do użytku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Patryk Jaki

(nr 3780)

do ministra transportu,

do przetargów na budowę autostrad

Podległe kierowanemu przez Pana resortowi służ-

by pomimo tego, że dysponowały odpowiednim apa-

417

ratem, nie zachowały należytej staranności i nie

sprawdziły wiarygodności firmy DSS, która przejęła

po Chińczykach feralny odcinek C autostrady A2

1.

Jakie procedury weryfikacji wiarygodności fi-

nansowej stosuje GDDKiA wobec przystępujących do

przetargów?

2.

Czy w kierowanym przez Pana resorcie toczą

publicznych zmierzające do uwzględniania innych

parametrów niż tylko cena przy rozstrzygnięciu

przetargów?

3.

Czy brana jest pod uwagę dotychczasowa dzia-

łalność podmiotów przystępujących do przetargów,

w szczególności realizowane inwestycje o podobnym

charakterze?

Z wyrazami szacunku

Poseł Patryk Jaki

(nr 3781)

do ministra transportu,

w sprawie rozliczenia Generalnej Dyrekcji

W dniu 3 sierpnia 2012 r. prezydent RP podpisał

rych niezaspokojonych należności przedsiębiorców,

Ustawa zakłada, że przedsiębiorcy, którzy praco-

wali przy budowie autostrad jako podwykonawcy i nie

otrzymali zapłaty za pracę, będą mogli zwrócić się

o wypłatę zaległych należności bezpośrednio do ge-

neralnego dyrektora dróg krajowych i autostrad.

GDDKiA będzie mógł wypłacić przedsiębiorcom pie-

niądze z Krajowego Funduszu Drogowego, a później

będzie je odzyskiwał od wykonawców, którzy zalega-

ją przedsiębiorcom z płatnościami.

1.

Jaka jest całkowita kwota roszczeń podwyko-

nawców zgłoszonych do GDDKiA?

2.

Jaka kwota została wypłacona podwykonaw-

com z tytułu zgłoszonych roszczeń?

3.

Czy na wypłatę środków finansowych dla pod-

wykonawców zostały zabezpieczone dodatkowe środ-

ki w budżecie Krajowego Funduszu Drogowego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Patryk Jaki

(nr 3782)

do ministra transportu,

25 czerwca 2009 r.

Oddział GDDKiA w Rzeszowie

ogłosił przetarg na budowę odcinka Tarnów – Dębica.

Termin składania wniosków o dopuszczenie do

udziału w przetargu minął 28 lipca 2009 r.

Na 34-ki-

lometrowy odcinek autostrady A4 od węzła Tarnów

Północ do węzła Dębica Pustynia spośród dziewięciu

zaproszonych firm najtańszą ofertę złożyła firma

NDI.

Jej wartość opiewała na 1,34 mld zł brutto.

Fir-

ma NDI zrezygnowała jednak z podpisania umowy

na budowę.

W związku z tym wybrana została druga

ze względu na cenę oferta, którą złożyło irlandzko-

-polskie konsorcjum firm: SIAC Construction Ltd.,

PBG SA, Aprivia SA i Hydrobudowa Polska SA.

Umo-

wę podpisano 7 lipca 2010 r.

Wartość kontraktu to

1,75 mld zł brutto.

25 lipca 2012 r. została zerwana

umowa z wykonawcą tego odcinka autostrady.

1.

Czy został ogłoszony przetarg na dokończenie

budowy tego odcinka autostrady?

2.

Jaka kwota w budżecie GDDKiA została zabez-

pieczona na zakontraktowanie tej inwestycji?

3.

Ile kosztuje zabezpieczenie placu budowy?

4.

Czy wobec dotychczasowego wykonawcy zosta-

ła wszczęta procedura sądowa z tytułu niewywiąza-

nia się z zawartego kontraktu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Patryk Jaki

418

Zapytanie

(nr 3783)

do ministra transportu,

w Warszawie a węzłem Konotopa

Z informacji opublikowanych w mediach wynika,

iż budowa drogi ekspresowej S8 pomiędzy ul. Powąz-

kowską w Warszawie a węzłem Konotopa kosztowa-

ła ok. 200 mln zł za każdy kilometr budowy tej waż-

nej arterii komunikacyjnej.

Ponadto do mojego biura

poselskiego oraz naszego klubu docierają liczne in-

formacje, iż inwestycja ta nie została do końca rozli-

czona z podwykonawcami.

1.

Jaki był ostateczny koszt budowy jednego kilo-

metra drogi ekspresowej S8?

2.

Czy zamknięto wszystkie rozliczenia między

podmiotami realizującymi inwestycję?

3.

Czy toczą się postępowania sądowe, których

stroną jest GDDKiA, zmierzające do wyegzekwowa-

nia należnych środków finansowych za realizację in-

westycji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Patryk Jaki

(nr 3784)

do ministra zdrowia

w sprawie zagrożenia funkcjonowania

Szanowny Panie Ministrze!

Dotarła do mnie nie-

pokojąca informacja, że Ośrodek Rehabilitacyjny

Wleniu nie otrzymał kontraktu z NFZ na świadcze-

nie usług rehabilitacyjnych w 2013 r.

W wyniku ta-

kiej decyzji zagrożone jest dalsze funkcjonowanie

całego ośrodka.

Władze samorządowe powiatu lwóweckiego, na

terenie którego działa ośrodek, wskazują na fakt, iż

ośrodek jest największym pracodawcą na terenie

gminy, co nie jest bez znaczenia, biorąc po uwagę

fakt, iż zarówno w gminie Wleń, jak i w całym po-

wiecie lwóweckim bezrobocie stanowi jeden z najpo-

ważniejszych problemów.

Poza tym ośrodek we Wleniu świadczył do tej pory

usługi na najwyższym poziomie i prawidłowo reali-

zował kontrakty z NFZ.

Placówka jest nowocześnie

wyposażona i zatrudnia doświadczony personel.

W roku

2012 z usług ośrodka skorzystało ok. 1200 pacjentów

stacjonarnych, a ok. 370 osób objęto zabiegami am-

bulatoryjnymi.

Ośrodek Rehabilitacyjny i Opiekuńczy Zgroma-

dzenia Sióstr św. Elżbiety we Wleniu cieszy się zaufa-

niem i bardzo dobrą opinią nie tylko władz samorzą-

dowych, ale przede wszystkim pacjentów.

Panie Ministrze, w Polsce wciąż borykamy się

z problemami służby zdrowia z różnych powodów, ale

dobro pacjenta powinno być zawsze na pierwszym

miejscu, dlatego proszę o odpowiedź na pytanie: Czy

znany jest Panu Ministrowi problem opisany przeze

sterstwa Zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Witek

Zapytanie

(nr 3785)

dla mieszkańców regionu, którzy podlegali

tarnowskiemu oddziałowi ZUS

Szanowny Panie Ministrze!

Orzecznictwo tarnow-

skiego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Bochnia, Dąbrowa Tarnowska oraz m.

Tarnów.

Mie-

sięcznie Oddział w Tarnowie wydawał średnio około

700 orzeczeń, które poprzedzone były badaniami prze-

prowadzonymi przez lekarzy orzeczników.

Od 1 marca br. mieszkańcy wspomnianych powia-

tów starający się o rentę czy zasiłek rehabilitacyjny mu-

szą się stawiać na komisje lekarskie do oddalonego

o około 70 km Krakowa, Nowego Sącza lub Rzeszowa.

Osoby starające się o te świadczenia to ludzie

schorowani, o niskim statusie zamożności i każdy

tego typu wyjazd to nie tylko obciążenie finansowe,

ale głównie uciążliwość ze względu na stan zdrowia.

Mając powyższe na uwadze, pytam:

1.

Kto personalnie podjął decyzję o wyprowadze-

niu lekarzy orzeczników z tarnowskiego oddziału

ZUS?

2.

Kiedy zostanie przywrócone orzecznictwo

w ZUS w Tarnowie?

3.

Czy do czasu przywrócenia orzecznictwa w Tar-

nowie przewiduje się, aby to lekarze orzecznicy przyjeż-

419

dżali do Tarnowa wykonywać swoje obowiązki z oddzia-

łów w Krakowie, Nowym Sączu lub Rzeszowie?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Sztorc

Tarnów, dnia 15 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3786)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie procedowania budowy

elektrowni wiatrowych na gruntach rolnych

I–III klasy w gm. Wyszogród

cy z gm. Wyszogród położonej w pow. płockim (woj.

mazowieckie).

Wskazali oni, że władze gminy proce-

dują na jej terenie inwestycję dotyczącą budowy elek-

trowni wiatrowych z naruszeniem obowiązujących

w tej materii przepisów prawnych.

W związku ze sprawą pozyskałam od nich infor-

mację, że wskazywana inwestycja jest prowadzona

z naruszeniem norm w zakresie odnoszącym się do

lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolni-

czej przestrzeni produkcyjnej.

Budowa turbin wiatro-

wych wymaga bowiem uzyskania decyzji zezwalają-

cej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, po-

przedzonej uzyskaniem stosownej zgody na przezna-

czenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, o czym

przypadku najprawdopodobniej nie uczyniono.

Reasumując, brak zgody ministerstwa na prze-

znaczenie gruntów rolnych klas I–III na cele nierol-

nicze, np. pod elektrownie wiatrowe, co wymagane

jest przepisami szczególnymi, powoduje istotne na-

ruszenie trybu sporządzania miejscowego planu za-

gospodarowania przestrzennego, co powinno w ra-

chunku ostatecznym skutkować stwierdzeniem nie-

ważności uchwały rady gminy w sprawie uchwalenia

planu miejscowego.

Mając na uwadze zasadność podnoszonych niepra-

niem poselskim:

1.

Czy ministerstwu znana jest opisywana sprawa

dotycząca procedowania budowy elektrowni wiatro-

wych na terenie gm. Wyszogród?

2.

Czy do ministerstwa wpłynął stosowny wnio-

sek organów samorządowych gm. Wyszogród w spra-

wie uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie

gruntów rolnych klas I–III z produkcji rolniczej, po-

3.

Jeśli podnoszone przez mieszkańców zarzuty

są prawdziwe, to czy ministerstwo może podjąć sto-

sowną interwencje w celu wyjaśnienia zaistniałej sy-

tuacji i wyciągnięcia konsekwencji wobec gminy, któ-

ra proceduje inwestycję z naruszeniem prawa?

4.

Czy ministerstwo, biorąc pod uwagę istotne

naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu

rakterem nieprawidłowości może podjąć czynności

zmierzające, w rachunku ostatecznym, do stwier-

dzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie

uchwalenia planu miejscowego oraz uniemożliwie-

nia lokalizacji farm wiatrowych na gruntach rol-

nych klas I–III?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

Zapytanie

(nr 3787)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Pod koniec 2012 r.

z późn. zm.; ostatnia zmiana: Dz. U. z 2012 r.

poz. 1548).

Od 1 stycznia 2013 r. będą przyznawane

dwa rodzaje świadczeń: świadczenie pielęgnacyjne

– niepodlegające kryterium dochodowemu – i specjal-

ny zasiłek opiekuńczy – zależny od wysokości docho-

du na jedną osobę w gospodarstwie domowym.

Od

1 lipca 2013 r. kwota świadczenia pielęgnacyjnego

wynosić będzie 620 zł miesięcznie.

Ustawodawca

wprowadził przejściowy, sześciomiesięczny okres dla

osób, które już otrzymują zasiłek i do czerwca będą

otrzymywać kwotę 520 zł.

Dodatek w wysokości 100 zł

otrzymają osoby, które zrezygnują z pracy na rzecz

opieki nad osobą niepełnosprawną.

Niepełnospraw-

ność taka musiała jednak powstać przed ukończe-

niem pełnoletniości lub w trakcie nauki szkolnej,

Na podstawie znowelizowanej ustawy specjalny

zasiłek opiekuńczy będzie przyznawany, jeżeli łączny

ny osoby wymagającej opieki, w przeliczeniu na jed-

nego członka gospodarstwa domowego, nie przekro-

czy kwoty zawartej w art. 5 tejże ustawy, czyli 623 zł.

Wprowadzenie tak niskiej dolnej sumy przyznawania

420

zasiłku doprowadzi do odebrania rodzinom świadcze-

nia i tym samym pogorszenia się i tak już niskiego

standardu życia rodzin korzystających z tej formy

pomocy materialnej.

Kierując się słusznym interesem osób otrzymują-

cych pomoc materialną od państwa, zwracam się do

przedstawionego problemu?

2.

Czy zostaną przez ministerstwo podjęte dzia-

łania w celu podwyższenia dolnej granicy przyzna-

wania specjalnego zasiłku opiekuńczego, tak by oso-

by opiekujące się członkiem rodziny i będące w trud-

nej kondycji finansowej mogły skorzystać z tej formy

pomocy materialnej?

Jeżeli tak, to jakie?

Z poważaniem

Zapytanie

(nr 3788)

do ministra edukacji narodowej

nia dostępu do przedszkoli w Polsce nie ulega wątpli-

wości.

Na przeszkodzie w rozwiązaniu tego problemu

stoi, zdaniem środowisk samorządowych, interpreta-

cja przepisów obowiązującego prawa.

Zgodnie bo-

wiem z § 5 ust. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia

szkola oraz publicznych szkół liczba dzieci w oddzia-

przyjętych dzieci przed wyczerpaniem kolejki ocze-

kujących.

Skalę tego problemu pokazuje przykład

miasta Krakowa, gdzie w 2011 r. zabrakło miejsc

w przedszkolach dla 2 tys. dzieci.

Obecna, coraz trudniejsza sytuacja materialna

samorządów lokalnych nie pozwala na tworzenie no-

wych miejsc w przedszkolach publicznych.

Limit

25-osobowej grupy ma na celu zapewnienie prawid-

łowego rozwoju dzieci, jak również zapewnienie kom-

fortu opiekującym się nimi pracownikom.

Według

samorządowców granica ta jest jednak nieprawidło-

wa, gdyż w toku badań przeprowadzonych w 2012 r.

dla miasta Bielska-Białej zostało wykazane, że śred-

nia liczba dzieci uczęszczających na zajęcia wynosi

od 17 do 21 uczestników.

Wynika to z faktu, że dzie-

ci często chorują bądź są odsyłane pod opiekę najbliż-

szych, np. dziadków.

Mając na uwadze politykę prorodzinną państwa

oraz dobro najmłodszych obywateli naszego kraju,

kieruję do Pani Minister następujące pytania:

ci w oddziale, który będzie brał pod uwagę rzeczywi-

stą liczbę dzieci uczestniczących w zajęciach przed-

szkolnych?

2.

Czy ministerstwo zamierza stworzyć progra-

my mające na celu ostrzejsze egzekwowanie uczest-

nictwa dzieci w zajęciach przedszkolnych?

Jeśli tak,

to jakie?

Z poważaniem

(nr 3789)

do ministra transportu,

cyjny za niezgodne z konstytucją uznał 24 przepisy

art. 25 ust. 1 i 4 ustawy, art. 26, art. 28, art. 29, art. 30,

art. 35, art. 36 i art. 37.

Trybunał uznał za sprzeczne

z konstytucją przede wszystkim te przepisy, które

przyznają Polskiemu Związkowi Działkowców pozy-

cję monopolistyczną w dostępie do gruntów i zarzą-

dzania ogrodami działkowymi.

Według wyroku nie-

konstytucyjny jest m.in. art. 25 ustawy stanowiący,

że Polski Związek Działkowców jest ogólnopolską,

kwestionował również art. 26, z którego wynika m.

in., że organy administracji rządowej i samorządu

skiego Związku Działkowców.

Według trybunału nie-

konstytucyjne są również przepisy dotyczące zadań

związku – art. 26, jednostek i organów tego związku

– art. 28, oraz jego statutu – art. 29.

Trybunał Konstytucyjny dał półtora roku na po-

prawienie zakwestionowanej ustawy o rodzinnych

ogrodach działkowych, tak by nowa regulacja praw-

na chroniła w jakimś zakresie dotychczasowe przy-

wileje i prawa działkowców.

Wyrok dotyczy ponad

tarów, które użytkują przede wszystkim osoby star-

sze, emeryci i renciści.

421

Głównym problemem jest klasyfikacja terenów,

czas tereny te były traktowane jako grunty rolnicze

i dzięki temu działkowcy płacili kilka złotych podat-

ku rocznie.

Gdyby grunt był uznany za teren o innym

charakterze, podatek byłby o wiele większy.

Kolejną

ważną sprawą jest uregulowanie kwestii odszkodo-

wań i rekompensat za zajęcie przez gminy obszarów

ogrodów i istniejących na nich budynków, drzew oraz

infrastruktury.

Kierując się słusznym interesem działkowców,

żej opisanego problemu?

w kwestii nowelizacji ustawy, tak by regulowała kla-

syfikację gruntów rodzinnych ogrodów działkowych

oraz ochronę dotychczasowych przywilejów i praw

działkowców?

Jeżeli tak, to jakie?

Z poważaniem

Odpowiedź

sekretarza stanu

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (2291)

ma z dnia 22 października 2012 r. (sygn.

SPS-024-

2291/12) dotyczącego zapytania posła na Sejm RP

nych uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

W ustawie budżetowej na rok 2013 z dnia 25 stycz-

Sprawy wewnętrzne ujęto wydatki w łącznej kwocie

18 670 901 tys. zł.

Należy przy tym mieć na względzie, iż z ww.

kwoty tzw. wydatki sztywne stanowią 88,7%, tj.

16 555 558 tys. zł, których wielkość wynika z po-

wszechnie obowiązujących przepisów prawa i w związ-

ku z tym nie mogą być ograniczone.

Wyżej wymie-

nione wydatki obejmują wynagrodzenia pracowni-

ków i uposażenia funkcjonariuszy (łącznie z wydat-

kami o charakterze pochodnym) – 43% budżetu,

świadczenia emerytalno-rentowe dla byłych funkcjo-

nariuszy – 41,5%, świadczenia na rzecz osób fizycz-

nych oraz równoważniki – 3,7% i inne wydatki obo-

wiązkowe, takie jak podatki, opłaty i składki (w tym

do organizacji międzynarodowych) oraz wydatki na

współfinansowanie projektów z udziałem środków

Ponadto 1,4% wydatków resortu spraw wewnętrz-

nych, tj. 265 558 tys. zł, stanowią dotacje (w tym ma-

jątkowe) na zadania w zakresie zapewnienia bezpie-

czeństwa publicznego i ochrony przeciwpożarowej,

w tym 34,1% stanowią dotacje dla resortowych szkół

wyższych, 38,4% – dla jednostek włączonych do kra-

jowego systemu ratowniczo-gaśniczego, 16,4% – dla

zakładów opieki zdrowotnej, 6,6% – na działalność

Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Po-

licji, 3,9% − na zadania ratownictwa górskiego i wod-

nego oraz 0,6% – pozostałe.

Dodatkowo 1,8% wydatków resortu, tj. 329 732 zł,

stanowią wydatki majątkowe, w tym ponad 82% to

wydatki Policji na zakupy niezbędnego sprzętu oraz

na inwestycje budowlane związane głównie z wdra-

żaniem rozwiązań standaryzacyjnych w obiektach

służbowych komend powiatowych (miejskich) Policji,

które niejednokrotnie znajdują się w bardzo złym sta-

nie użytkowym.

Z pozostałej kwoty – 1 520 053 tys. zł, stanowiącej

8,1% budżetu resortu spraw wewnętrznych finanso-

wane będą w 2013 r. wydatki na bieżącą działalność

jednostek, w tym m.in. fundusz operacyjny Policji

i Straży Granicznej, wydatki związane z działaniem

i utrzymaniem ogólnopolskiej sieci teleinformatycz-

nej 112 (OST 112), zakupy paliw do pojazdów służbo-

wych, mediów, amunicji i materiałów wybuchowych,

zaopatrzenia mundurowego oraz zakupy usług i re-

monty.

Ograniczenie ww. wydatków wiązałoby się

z uniemożliwieniem realizacji statutowych zadań przez

podstawowe formacje resortu spraw wewnętrznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

na zapytanie posłów Marka Matuszewskiego

i Dariusza Seligi

w sprawie zwiększenia zatrudnienia

w administracji woj. małopolskiego (2401)

2401/12) dotyczącego zapytania posłów na Sejm RP

panów Marka Matuszewskiego i Dariusza Seligi

woj. małopolskiego uprzejmie informuję, iż w okresie

od 2008 r. do 2011 r. łączny stan zatrudnienia w Ma-

łopolskim Urzędzie Wojewódzkim i jednostkach or-

ganizacyjnych podporządkowanych wojewodzie ma-

łopolskiemu uległ zmniejszeniu o 10,79%, tj. z 1124

do 1003 etatów, co stanowiło 121 etatów.

Było to

w głównej mierze efektem prowadzonych przekształ-

ceń w jednostkach organizacyjnych podległych woje-

wodzie.

W ww. okresie likwidacji uległy Zakład Ob-

sługi Małopolskiego UW, Małopolskie Centrum Zdro-

wia Publicznego oraz Zarząd Rewaloryzacji Zabyt-

ków Miasta Krakowa.

W związku z przejęciem zadań

likwidowanych jednostek przez Małopolski UW zo-

stała przejęta część z ww. etatów.

Ponadto w omawia-

nym okresie na wojewodów zostały nałożone dodat-

kowe zadania związane z utworzeniem wojewódzkich

centrów powiadamiania ratunkowego, przekazaniem

zadań z zakresu wykonywania uprawnień przysłu-

gujących Skarbowi Państwa oraz z ratownictwem

medycznym.

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

423

W odniesieniu do kosztu zwiększenia się liczby

zatrudnionych osób w administracji zespolonej woje-

wództwa małopolskiego informuję, że właściwym do

udzielenia odpowiedzi w tym zakresie jest minister

finansów, który otrzymuje sprawozdania z wykona-

nia budżetu przez wojewodę.

Fundusz nagród w latach 2008–2011 wyniósł

(w tys. zł):

2008 9708,49

2009 8830,12

2010 8961,84

2011 8206,51

Jednocześnie informuję, że w dniu 26 październi-

ka 2010 r.

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy

i 2013.

Ustawa została uchwalona przez Sejm RP

dnia 3 grudnia 2010 r., jednakże na mocy decyzji Try-

bunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r.

nie weszła w życie.

Pragnę również nadmienić, iż wszelkie dane za-

warte powyżej dotyczą administracji rządowej, bo-

wiem kształtowanie polityki kadrowej w strukturach

administracji samorządowej stanowi jeden z atrybu-

tów samodzielności jednostek samorządu terytorial-

nego zagwarantowany w art. 15 ust. 1 Konstytucji RP

i pozostaje wyłącznie domeną kierowników struktur

samorządowych realizujących czynności w sprawach

nikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458,

z późn. zm.), względem zatrudnionych w nich pra-

cowników.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

nia 2012 r. w sprawie wypłaty rekompensat z tytułu

co następuje.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż usta-

pensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza

aktem prawnym regulującym w sposób całościowy

i systemowy kwestie uzyskania rekompensat za mie-

nie pozostawione na tzw. Kresach Wschodnich.

Jej

istotną cechą jest także fakt, iż w odróżnieniu od po-

przednich regulacji prawnych poza rzeczową formą

realizacji rekompensaty (tzw. prawo do zaliczenia) ww.

ustawa dopuszcza również formę pieniężną poprzez

wypłatę środków z Funduszu Rekompensacyjnego.

Zastosowanie jednej z powyższych form zależy wyłącz-

nie od wyboru strony dokonywanego w ramach po-

szczególnych postępowań administracyjnych.

Odnosząc się do szczegółowych pytań pana posła

Macieja Łopińskiego, pragnę poinformować, iż zgod-

nie z art. 5 ust. 1 ustawy wnioski o potwierdzenie

prawa do rekompensaty należało złożyć do właściwe-

go w sprawie wojewody w nieprzekraczalnym termi-

nie do dnia 31 grudnia 2008 r.

Termin ten jest ter-

minem prawa materialnego, co oznacza, że nie pod-

lega on przywróceniu w oparciu o art. 58 K.p.a.

Jego

uchybienie prowadzi zatem do wydania decyzji o od-

mowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Z prowadzonego przez ministra skarbu państwa

monitoringu realizacji ustawy zabużańskiej wynika,

że od początku prowadzenia wypłat rekompensat, tj.

od grudnia 2006 r., do końca grudnia 2012 r. wypła-

cono ogółem 48 807 rekompensat.

Łączna kwota wy-

płaconych świadczeń pieniężnych wraz z waloryzacją

wyniosła około 2,3 mld zł.

Ponadto wg stanu na ko-

niec grudnia 2012 r. w urzędach wojewódzkich znaj-

dowało się około 57,6 tys. nierozpatrzonych wniosków

w sprawach ekwiwalentu za mienie zabużańskie.

Do-

dać jednocześnie należy, że z danych przekazanych

2001 r. do końca 2012 r. prawo do rekompensaty w for-

mie rzeczowej zrealizowało 987 osób na łączną kwo-

tę ponad 69 mln zł.

W zakresie pytania dotyczącego ograniczenia wy-

sokości rekompensaty do 20% wartości mienia pozo-

stawionego wskazać należy, iż Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej, ustalając wysokość zaliczenia oraz świad-

czenia pieniężnego na poziomie 20% wartości mienia

zabużańskiego, uznał, że jest to kompromis pomię-

dzy oczekiwaniami Zabużan a możliwościami finan-

sowymi państwa.

Przy ustalaniu wysokości rekom-

pensat wzięto również pod uwagę możliwości finan-

sowania wypłaty świadczeń ze sprzedaży gruntów

dzić dodatkowo należy, że Trybunał Konstytucyjny

w wyroku z dnia 15 grudnia 2004 r. uznał za dopusz-

czalną możliwość ustawowego ograniczenia publicz-

nych praw majątkowych obywateli, m.in. ze względu

na interes publiczny, powinności państwa z tytułu

424

innych ważnych dla społeczeństwa funkcji i barierę

zdolności realizacyjnych państwa będącego „dobrem

wspólnym”.

Ponadto Europejski Trybunał Praw Człowieka

w decyzji z dnia 4 grudnia 2007 r. uznał, iż ustawa

ła wysokość odszkodowań dostępnych Zabużanom do

20% obecnej wartości pierwotnego mienia, zachowa-

ła sprawiedliwą równowagę pomiędzy ochroną prawa

własności a interesem ogólnym.

Należy dodatkowo podkreślić, iż realizacji prawa

2005 r. nie należy utożsamiać z pełnym odszkodowa-

niem za utracone mienie w znaczeniu cywilnopraw-

nym.

Kompensacja przez państwo polskie wartości

pozostawionego mienia nie miała i nadal nie ma na-

tury i cech odszkodowania cywilnego, ale charakter

sui generis publicznoprawnej pomocy majątkowej dla

obywateli polskich, którzy objęci zostali przemiesz-

czeniem na terytorium państwa polskiego w jego po-

wojennych granicach.

Samo roszczenie o rekompen-

satę nie jest zatem roszczeniem cywilnym i dlatego

nie może być dochodzone na drodze sądowej przed

sądem cywilnym.

Odpowiadając na dalsze pytania pana posła, na-

prowadzenie postępowań w przedmiocie potwierdza-

nia prawa do rekompensaty należy do kompetencji

właściwych wojewodów.

W tym zakresie minister

skarbu państwa nie jest organem nadzoru nad woje-

wodami, a posiada wyłącznie kompetencje organu

odwoławczego od decyzji wydanych w pierwszej in-

stancji przez te organy.

Podkreślenia wymaga fakt, iż przedmiotowe po-

stępowania dotyczą stanów prawnych i faktycznych

sprzed kilkudziesięciu lat, co oznacza jednocześnie,

że z reguły są one złożone i wieloetapowe.

Wymóg

udokumentowania zasadności roszczeń powoduje ko-

nieczność zgromadzenia obszernego materiału dowo-

dowego, w tym również wystąpienia do polskich i za-

granicznych jednostek archiwalnych.

Każdy z wnio-

sków podlega szczegółowej weryfikacji, w trakcie

której dokonywana jest ocena i interpretacja zebra-

nych w sprawie dowodów.

Ponadto w sytuacji gdy występują trudności w usta-

leniu stanu faktycznego sprawy, obowiązek zgroma-

dzenia materiału dowodowego ciąży również na or-

ganie prowadzącym postępowanie.

Konieczność wy-

jaśnienia wszystkich istotnych wątpliwości powsta-

łych w konkretnych sprawach z jednej strony przy-

czynia się do wydłużenia okresu ich rozpatrzenia,

z drugiej jednak podyktowana jest ochroną interesu

majątkowego Skarbu Państwa w zakresie ewentual-

nej wypłaty nienależnych świadczeń.

Jeżeli chodzi o działalność informacyjną dotyczą-

cą form i sposobu realizacji roszczeń zabużańskich,

wskazać należy, że od sierpnia 2007 r. do chwili obec-

nej na stronie internetowej Ministerstwa Skarbu

Państwa umieszczone są podstawowe informacje do-

tyczące trybu potwierdzania rekompensat oraz pub-

likowane są comiesięczne komunikaty na temat prze-

kazywanych do Banku Gospodarstwa Krajowego list

osób uprawnionych, jak również o dokonanych wy-

płatach rekompensat.

Ministerstwo Skarbu Państwa

w ramach prowadzonych postępowań odwoławczych

na bieżąco udziela również informacji osobom zain-

teresowanym na temat spraw związanych z realiza-

cją świadczeń.

Podkreślenia wymaga także fakt, że program re-

alizacji wypłat rekompensat został już zrealizowany

w odniesieniu do około 45% wniosków.

Ustawa z dnia

8 lipca 2005 r. doczekała się ponadto bardzo obszer-

nego orzecznictwa sądowego, które szczegółowo opi-

suje sposób prowadzenia postępowań oraz interpre-

tuje i wyjaśnia znaczenie poszczególnych przepisów

ustawy.

Zaznaczyć natomiast należy, iż ewentualna moż-

liwość zmiany odpowiednich regulacji prawnych

zwartych w przedmiotowej ustawie może wyniknąć

z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia z dnia

23 października 2012 r., sygn. akt SK 11/12.

Na mocy

w zakresie, w jakim uzależnia prawo do rekompen-

saty od zamieszkiwania dnia 1 września 1939 r. na

byłym terytorium RP, został uznany za niezgodny

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

3009/13 oraz SPS-024-3010/13) przekazujące zapy-

tania panów Dawida Jackiewicza oraz Adama Kwiat-

kowskiego, posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

LOT SA i zatrudnionych do pracy w spółce w latach

2011–2012 oraz w sprawie planowanej dostawy i za-

miany nowych silników do B 787 po uzyskaniu sto-

sownych informacji od zarządu spółki uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

425

Liczba oraz średnioroczne koszty pracowników

nowozatrudnionych w spółce PLL LOT SA w latach

2011–2012 r.

Grupa

zawodowa I

lo

ś

ć

pr

a

c

o

w

Wy

n

a

g

r

o

d

(

r

o

cz

n

e

)

S

k

ł

a

d

k

(

r

o

cz

n

Pe

ł

e

n

(

r

o

c

z

n

y

) k

o

s

z

t

p

r

a

co

d

a

w

c

y

Administracja 218 16 047 923 2 708 376 18 756 300

Personel pokładowy 43 2 099 705 457 603 2 557 308

Piloci 22 3 127 082 541 976 3 669 058

Razem kraj 283 21 274711 3 707 955 24 982 666

Liczba oraz średnioroczne koszty pracowników

2012 r.

Grupa

zawodowa I

lo

ś

Administracja 378 23 551 649 4 370 596 27 922 245

Personel pokładowy 86 5 334 404 1 096917 6 431 321

Piloci 64 21 638 989 2 599 016 24 238 005

Razem kraj 528 50 525 042 8 066 528 58 591 570

Odnośnie do kwestii dostawy i zamiany nowych

silników do samolotów Boeing 787 informuję, iż PLL

LOT SA nie planuje w najbliższym czasie zakupu ani

wymiany silników w ww. samolotach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

Odpowiedź

024-3111/13, w sprawie funkcjonowania Oddziału

Medycznego w Katowicach, przedkładam Pani Mar-

szałek poniższe wyjaśnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że Samodzielny

Publiczny Szpital Kliniczny nr 5 w Katowicach jest

podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą,

którego podmiotem tworzącym jest Śląski Uniwer-

sytet Medyczny w Katowicach.

W ramach posiadanych kompetencji nadzorczych

podmiot tworzący, stosownie do art. 121 ust. 3 usta-

działalności podmiotu w zakresie prawidłowości go-

spodarowania mieniem i środkami publicznymi oraz

gospodarką finansową.

Zgodnie z powyższym, organem właściwym w spra-

wie oceny zasadności wydatkowania środków finan-

sowych na zakup sprzętu medycznego przez Samo-

dzielny Publiczny Szpital Kliniczny nr 5 w Katowi-

cach jest rektor Śląskiego Uniwersytetu Medycznego

w Katowicach.

Dnia 30 lipca 2012 r.

Śląski Oddział Wojewódzki

NFZ wypowiedział Samodzielnemu Publicznemu

Szpitalowi Klinicznemu nr 5 w Katowicach umowę

– hospitalizacja.

Umowa ta została rozwiązana z za-

chowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia,

było podanie przez świadczeniodawcę nieprawdzi-

wych informacji w złożonej ofercie.

Z informacji przekazanych przez rektora Śląskie-

go Uniwersytetu Medycznego wynika, że od dnia roz-

wiązania umowy przez ŚOW NFZ do chwili obecnej

SPSK nr 5 ogłosił dwa postępowania na zakup sprzę-

tu niezbędnego do realizacji świadczeń medycznych

z zakresu szpitalnictwa oraz lecznictwa ambulato-

ryjnego w zakresie świadczeń chirurgii onkologicz-

nej, na które świadczenia ww. podmiot leczniczy po-

siada umowę z ŚOW NFZ od dnia 1 czerwca 2012 r.

Po zakończeniu postępowań zawarto umowy na

zakup sprzętu, który obecnie jest wykorzystywany

do realizacji ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

z zakresu chirurgii onkologicznej oraz na potrzeby

funkcjonującej w SPSK nr 5 pracowni mammografii.

W odniesieniu do pytania pana posła o procedurę

odwoławczą dotyczącą uchylenia decyzji Śląskiego

OW NFZ wniesionej do prezesa NFZ uprzejmie infor-

muję, że prezes NFZ rozpatrzył odmownie zażalenie

na czynność dyrektora ŚOW NFZ polegającą na roz-

wiązaniu umowy o udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie chi-

rurgia onkologiczna – hospitalizacja.

Wniosek o po-

nowne rozpatrzenie zażalenia został również odmow-

nie rozpatrzony.

426

Odnosząc się do kwestii udzielania świadczeń

z zakresu chirurgii onkologicznej na Oddziale Chi-

rurgii Onkologicznej SPSK nr 5, pragnę poinformo-

wać, że zgodnie z informacjami uzyskanymi od rek-

tora ŚUM, świadczenia w tym zakresie udzielane są

w oddziale pacjentom wyłącznie w stanie zagrożenia

życia, a finansowane są ze środków własnych szpita-

la.

Utrzymanie dalszego funkcjonowania Oddziału

Chirurgii Onkologicznej związane jest z koniecznoś-

cią zapewnienia dotychczasowym pacjentom szpitala

dalszej profesjonalnej opieki medycznej oraz potrzebą

zapewnienia specjalistycznej bazy pozwalającej na

prowadzenie działalności dydaktycznej i naukowo-

-badawczej z zakresu chirurgii onkologicznej dla stu-

dentów Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Ka-

towicach.

Jednocześnie informuję, że SPSK nr 5 w Katowi-

cach zamierza przystąpić do konkursu, jaki w końcu

roku 2013 będzie ogłoszony przez NFZ na lata 2014–

2017 w zakresie zabezpieczenia świadczeń dla szero-

ko rozumianej onkologii (radioterapia, onkologia

i chirurgia onkologiczna).

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Opowiadając na

nr SPS-024-3113/13, zapytanie posła Artura Gór-

skiego w sprawie przymusowych opłat spółdzielców

na konto prywatnej firmy, informuję, co następuje:

Działalność spółdzielni mieszkaniowych regulują

niach mieszkaniowych (dalej u.s.m.), a w zakresie nie-

uregulowanym w ustawie (patrz art. 1 ust. 7 u.s.m.)

do spółdzielni mieszkaniowych stosuje się przepisy

(dalej u.p.s.).

Ponadto art. 2 u.p.s. stanowi, iż spół-

dzielnia prowadzi działalność na podstawie niniejszej

Przepisy obu ww. ustaw regulują również uprawnie-

nia i obowiązki członków spółdzielni mieszkanio-

wych.

Zgodnie z art. 18 § 5 pkt 1 u.p.s. członek spół-

dzielni ma obowiązek przestrzegania przepisów pra-

wa, postanowień statutu i opartych na nich regula-

minów.

Obowiązek uczestniczenia przez użytkowników

lokali w pokrywaniu kosztów związanych z eksploa-

tacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przy-

padających na ich lokale oraz eksploatacją i utrzyma-

niem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni

tutu wynika wprost z przepisów art. 4 ust. 1-2 i 4 u.s.m.

Zgodnie z art. 4 ust. 6

2

u.s.m. opłaty, o których mowa

spółdzielni może określić inny termin do wnoszenia

opłat, nie wcześniejszy jednak niż ustawowy.

Ponad-

to zgodnie z art. 4

1

ust. 1 u.s.m. zarząd spółdzielni

prowadzi odrębnie dla każdej nieruchomości ewiden-

Zgodnie z przepisami art. 1 ust. 3 u.s.m. spółdziel-

nia mieszkaniowa zarządza nieruchomościami sta-

nowiącymi jej mienie lub nabytym na podstawie

ustawy mieniem jej członków, zatem obowiązana jest

zachować wobec użytkowników jawny i przejrzysty

sposób działania, a w przypadku podejmowania dzia-

łań obowiązana jest wskazać podstawę prawną i uza-

sadnienie danego działania.

Każde działanie spół-

dzielni musi mieć stosowne umocowanie prawne

(przepis ustawy, postanowienie statutu lub regulami-

nu bądź stosowną uchwałę organu), a co najważniejsze

– właściwie i skutecznie zabezpieczyć interesy spół-

dzielni i użytkowników lokali (patrz art. 1 u.p.s.).

Przepisy ww. ustawy o spółdzielniach mieszka-

niowych nie przewidują, by użytkownicy lokali uisz-

czali opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem

zajmowanych lokali na konto prywatnej spółki, tj.

w sposób wskazany w zapytaniu posła Artura Gór-

skiego jako rozwiązanie zastosowane przez Spół-

dzielnię Mieszkaniową PAX w Warszawie w związku

z zajęciem kont spółdzielni przez komornika.

Przy-

jęcie przez spółdzielnię takiego rozwiązania nie jest

sprzeczne z prawem, tym niemniej obarczone jest

licznymi zagrożeniami.

Należy też mieć na uwadze,

że nieregulowanie zobowiązań zasądzonych w proce-

sach sadowych i egzekwowanych w postępowaniu

komorniczym jest odejściem od zasady zaspokajania

roszczeń wierzycieli spółdzielni mieszkaniowej.

łoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo

cielem w stosunku do użytkowników lokali w zakre-

cjonujący zarząd spółdzielni może zawrzeć umowę

ciami spółdzielni i wskazać użytkownikom w zawia-

domieniach rachunek bankowy tej spółki jako właś-

ciwy do wnoszenia opłat za użytkowanie lokali.

427

Należy zauważyć, że powyższe działanie nie nie-

sie ze sobą zmiany zarządzania, do której na podsta-

wie art.1 ust. 3 u.s.m. obowiązana jest jedynie spół-

dzielnia.

Administrowanie nieruchomością to wy-

łącznie prowadzenie bieżących czynności zwianych

z obsługą nieruchomości, np. jak w analizowanym

przypadku byłoby to pobieranie opłat za użytkowa-

nie lokali.

Biorąc pod uwagę, iż działanie spółdzielni polega-

jące na powierzeniu wykonywania części swoich obo-

wiązków podmiotowi zewnętrznemu nie jest uregu-

lowane przepisami prawa, w takim przypadku inte-

resy użytkowników lokali winna zabezpieczać umo-

wa zawierana pomiędzy spółdzielnią a tym podmio-

tem/spółką.

W przypadku rozwiązania organizacyj-

nego polegającego na powierniczym przelewie wie-

rzytelności niepokój budzi sprawa dalszego admini-

strowania przez podmiot zewnętrzny/spółkę powie-

rzonymi środkami.

Rodzi się uzasadniona wątpli-

wość, czy powierzone środki przekazywane będą do

właściwych podmiotów celem regulowania należno-

ści za świadczone usługi (dostawa ciepła, wody, wy-

wóz śmieci itd.), jak również w zakresie księgowania

opłat wnoszonych przez użytkowników na ich indy-

widualnych kontach.

Należy także mieć na uwadze, że w wypadku gdy

spółka nie wywiąże się należycie z przelewu powier-

niczego wierzytelności (nie reguluje zobowiązań

spółdzielni), skuteczne dochodzenie należności od

dłużnika będącego spółką z ograniczoną odpowie-

dzialnością wymaga skierowania sprawy na drogę

sądową w celu przeprowadzenia postępowania egze-

kucyjnego (część III Kodeksu postępowania cywilne-

go).

W świetle art. 151 § 4 Kodeksu spółek handlo-

wych (dalej K.s.h.) za zobowiązania spółki z ograni-

czoną odpowiedzialnością odpowiada sama spółka,

a nie jej wspólnicy.

W przypadku bezskuteczności

egzekucji prowadzonej z majątku samej spółki z ogra-

niczoną odpowiedzialnością wierzyciel może docho-

dzić swoich praw z majątku osobistego członków za-

rządu spółki (art. 299 K.s.h.).

Członek zarządu może

się jednak uwolnić od odpowiedzialności, jeżeli wy-

każe, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek

szenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie-

wszczęcia postępowania układowego wierzyciel nie

poniósł szkody (art. 299 § 2 K.s.h.).

Orzeczona przez

komornika bezskuteczność egzekucji nie oznacza za-

kończenia procesu windykacji należności.

Wierzyciel

może dochodzić zaspokojenia swoich roszczeń z ma-

jątku osobistego członków zarządu spółki z ograni-

czoną odpowiedzialnością, kierując przeciwko nim

pozew o wydanie nakazu zapłaty.

Stosownie do art. 212 § 1 K.s.h. prawo kontroli

działalności spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

służy każdemu wspólnikowi.

W przypadku gdy za-

rząd uchyla się od obowiązku udzielenia informacji

o działalności spółki lub odmawia wglądu do doku-

mentów bądź ksiąg spółki, wspólnik może złożyć

dokumentów bądź ksiąg spółki (art. 212 § 4 K.s.h.).

Zatem realny wpływ na działalność spółki z orga-

niczną odpowiedzialnością mają jej organy – zarząd

jako organ uprawniony do prowadzenia spółki, rada

nadzorcza – jako organ kontroli (art. 204 i 219 K.s.h.)

i wspólnicy.

Wspólnikom przepisy ustawy (K.s.h.)

przyznają dodatkowo szereg uprawnień, w tym także

nadzorczo-kontrolnych wobec organów spółki (patrz

art. 212 oraz art. 215 K.s.h.).

W świetle przepisów ustawy (K.s.h.) osoby spoza

ww. grona nie mają praktycznie żadnego wpływu na

działalność spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

jak również pozbawieni są możliwości jakiejkolwiek

kontroli jej działalności, kondycji finansowej czy do-

konywanych transakcji finansowych.

Nie mają wpły-

wu na ewentualne przyczyny rozwiązania spółki,

które przewiduje art. 270 K.s.h..

Należy również mieć

na uwadze, że postawienie spółki w stan likwidacji,

a w przypadku niewypłacalności spółki – w stan

upadłości, spowodować może, że dochodzenie wierzy-

telności od spółki stanie się procesem długotrwałym,

a wierzyciel może nie zostać w pełni zaspokojony.

Odnosząc się bezpośrednio do wskazanej przez

posła Spółdzielni Mieszkaniowej PAX w Warszawie

informuję, że działalność spółdzielni była wskutek

wpływających w latach 2009 i 2010 skarg członków

przedmiotem badania ministra na podstawie upraw-

nień, o których mowa w art. 93a u.p.s.

Zakres bada-

nia wynikał z problemów przedstawionych w pis-

mach członków i dotyczył wzajemnych roszczeń na

tle rozliczeń finansowych.

W efekcie minister w dniu

28 lipca 2010 r. skierował do Związku Rewizyjnego

Spółdzielni Mieszkaniowych RP w Warszawie, w któ-

rym spółdzielnia jest zrzeszona, wniosek o przepro-

wadzenie lustracji działalności spółdzielni za lata

2007–2010.

Lustracja ta do dnia dzisiejszego nie zo-

stała zakończona.

Według informacji związku spo-

rządzenie protokołu i przedstawienie go zarządowi

2013 r.

Sprawa przekazywania opłat za używanie lokali

na konto prywatnej spółki – CEE Property Admini-

strator Sp. z o.o. – dotyczy okresu późniejszego, tj.

roku 2012, zatem nie jest przedmiotem badania w ra-

mach ww. lustracji.

Związek poinformował, iż w związ-

ku z licznymi zapytaniami członków lustratorzy roz-

poznali ww. sprawę.

Z ustaleń lustratorów wynika, że:

— na posiedzeniu Zarządu SM PAX w Warszawie

uchwała w sprawie powierniczego przelewu wierzy-

telności,

— realizując ww. uchwałę zarząd spółdzielni za -

warł w dniu 2 listopada 2012 r. umowę powiernicze-

go przelewu wierzytelności z CEE Property Admini-

przy ul. Puławskiej 24 A lok.

30,

428

— w tym samym dniu, tj. 2 listopada 2012 r. za-

rząd zawarł umowę o administrowanie nierucho-

mościami z CEE Property Administrator Sp. z o.o.

w Warszawie.

Spółdzielnia poinformowała o tych ustaleniach

umowy zawartej z ww. spółką, które dotyczą zabez-

pieczenia interesów spółdzielni i użytkowników lo-

kali, wskazując, iż (cytuję):

—„Spółka CEE Property Administrator nie jest

wierzycielem spółdzielni, a więc ewentualna egzeku-

cja nie jest możliwa,

— powiązanie personalne poprzez pana Andrzeja

Ślązaka – prezesa Zarządu SM PAX i spółki CEE

Property Administrator gwarantuje działanie spółki

zgodnie z interesem spółdzielni, analogicznie jak

w latach 2003–2011, i zapewnia prawidłowe działanie

SM PAX (chodzi tu o inny podmiot niż ww. spółka),

— księgowość spółki została zlecona SM PAX,

— zgodnie z umową pozostali członkowie Zarządu

SM PAX są przełożonymi pracowników spółki,

— rachunek bankowy obsługują pracownicy spół -

dzielni,

— administrator zobowiązany jest do składania

spółdzielni pisemnych sprawozdań z prowadzonych

czynności administrowania, tj. do 31 sierpnia bieżą-

cego roku i do 28 lutego następnego roku,

— administrator składa dodatkowe sprawozdania

i zestawienia na żądanie SM PAX,

— spółdzielni przysługuje prawo kontroli wyko -

nywania czynności objętych umową”.

Przyjęte rozwiązanie organizacyjno-gospodarcze,

polegające na powierniczym przelewie wierzytelno-

ści, ma związek przyczynowy z faktem zajęcia kont

spółdzielni przez komornika.

Związek ustalił, iż spółdzielnia pismem z dnia

5 listopada 2012 r. wskazała numer rachunku ban-

kowego spółki, a kolejnym pismem z dnia 14 listopa-

da 2012 r. poinformowała użytkowników lokali o przy-

czynach takiego postępowania oraz o skutkach wno-

szenia opłat za lokale na inne konto bankowe niż

wskazane w ww. zawiadomieniach z dnia 5 listopada

2012 r., stwierdzając, iż wnoszenie opłat na inne konto

niż wskazane w zawiadomieniach może skutkować

utratą wpłaconych pieniędzy (przeznaczeniem ich na

inne cele niż pokrycie bieżących kosztów utrzymania

lokali w związku z prowadzoną egzekucją komorniczą).

Biorąc pod uwagę skomplikowaną sytuację finan-

sową spółdzielni, trudno ocenić, jak długo wpłaty

dokonywane na konto aktualnie wskazane przez

spółdzielnię będą bezpieczne i czy zostaną faktycznie

przeznaczone na pokrycie kosztów utrzymania loka-

li, a nie na zaspokojenie roszczeń wierzycieli.

Osob-

nym problemem związanym z działaniem tej spółki

jest kwestia ewentualnego postawienia spółdzielni

zarzutu obejścia prawa w celu uniknięcia egzekucji

komorniczej.

Kwestia ta nie jest jednak do końca

problemem członków spółdzielni, lecz raczej wierzy-

cieli; dopóki wierzyciele nie postawią zarzutów, spół-

ka jest uprawniona do działania.

Wyrażam również opinię, że skoro ww. spółka słu-

ży do pośredniczenia w przekazywaniu opłat wnoszo-

rzyść tych użytkowników.

Innymi słowy, jeżeli spół-

dzielnia poprzez spółkę reguluje np. płatności za me-

zana wobec podmiotów publicznych i dostawców me-

diów, w istocie umożliwia to funkcjonowanie spół-

dzielni, co pozostaje w interesie jej członków.

Należy również wyeksponować, że spółdzielnia

nie posiada instrumentów prawnych, by zmusić swo-

ich członków do dokonywania opłat eksploatacyjnych

ny dokonywanie tych wpłat na rachunek spółdzielni

Biorąc pod uwagę, że komornik prowadzi egzekucję

na podstawie tytułu wykonawczego wydanego prze-

ciwko spółdzielni a nie ww. spółce, zatem działania

podejmowane przez spółdzielnię mają na celu ochro-

nę środków finansowych pochodzących z opłat wno-

szonych przez użytkowników lokali przed ich zaję-

ciem w ramach egzekucji komorniczej z rachunku

spółdzielni.

Odnosząc się bezpośrednio do pytania posła (cy-

tuję): „Czy członkowie SM PAX mają uiszczać opłaty

formuję, że decyzję w tej sprawie, tj. na które konto

przekazywać opłaty eksploatacyjne, podjąć musi in-

dywidualnie każdy z użytkowników lokali.

Minister,

jako organ władzy publicznej, nie może wskazywać

sposobów prowadzących do ewentualnego pozbawie-

nia efektywności postępowania egzekucyjnego pro-

wadzonego przez inny organ władzy publicznej, w tym

przypadku komornika.

Analizując wskazane przez spółdzielnię zabezpie-

czenia, w tym powiązanie personalne prezesa spół-

dzielni i spółki, należy mieć na uwadze, że tożsamość

osobowa prezesa zarządu spółdzielni i prezesa zarzą-

du spółki nie stanowi gwarancji zabezpieczania inte-

resów użytkowników lokali, którzy dokonają wpłat

na konto spółki.

Zgodnie z art. 203 § 1 ustawy Ko-

deks spółek handlowych (dalej K.s.h.) „członek zarzą-

wspólników (…)”, przy czym uprawnienie wspólni -

ków nie może być wyłączone w umowie spółki, gdyż

zgodnie z przyjętym przez Sąd Najwyższy kierun-

kiem wykładni przepis art. 203 § 1 K.s.h. (bezwzględ-

nie obowiązujący) jest przepisem szczególnym w sto-

sunku do względnie obowiązującej normy przewi-

dzianej w art. 201 § 4 K.s.h., która wskazuje na moż-

liwość wyłączenia w umowie spółki prawa odwołania

członka zarządu przez wspólników*

)

.

Odnosząc się do pytania posła (cytuję): „Czy wy-

*

)

(sygn. akt V CSK 241/06), OSNC 2007/9/140, Biul.SN 2007/2/12,

M.

Prawn.

2007/22/125, Lex 224599.

429

tej prywatnej spółki?”, informuję, że kontekst pyta-

nia jest niejasny i niejednoznaczny.

Przepisy ustaw

spółdzielczych nie przewidują możliwości wypuszcza-

nia/zbywania udziałów przez spółdzielnie mieszka-

niowe; działalność taka, tj. wypuszczanie/zbywanie

udziałów/akcji zgodnie z przepisami obowiązującego

prawa przewidziane jest w wypadku spółek prawa

handlowego.

Wydaje się, że powyższe pytanie może być konse-

kwencją informacji zawartej w zapytaniu posła (cy-

cza własność stanie się prywatną własnością CEE

Property”.

W mojej ocenie powyższa informacja do-

tyczy przypadku tzw. przejęcia długu – konstrukcji

uregulowanej na gruncie przepisów art. 519–534 Ko-

deksu cywilnego (dalej K.c.).

Zgodnie z art. 519 § 1 K.c. osoba trzecia może

zwolniony.

Przejęcie długu może nastąpić: przez

ciela (art. 519 § 2 pkt 2 K.c.).

W ww. konstrukcji nie-

zbędne jest zapoznanie się z postanowieniami umo-

wy dla oceny sytuacji dłużnika, w tym przypadku

spółdzielni.

Informuję, że minister, na podstawie

art. 93a u.p.s., nie posiada uprawnień do oceny umów

cywilnoprawnych zawieranych pomiędzy podmiota-

mi prywatnymi.

Jednocześnie informuję, że zgodnie z art. 17

18

u.s.m.

„Jeżeli w toku likwidacji, postępowania upad-

łościowego albo postępowania egzekucyjnego z nieru-

chomości spółdzielni, nabywcą budynku albo udziału

ność domu jednorodzinnego”.

Oznacza to, iż możliwo-

ści zaspokojenia wierzycieli ulegają znacznemu osła-

bieniu na rzecz preferencji osób, którym przysługują

Odnosząc się do pytania posła o działania, jakie

podejmie minister, aby bronić naruszonych praw

członków, informuję, że minister jako organ władzy

publicznej podejmuje działania wyłącznie na podsta-

wie i w granicach prawa (patrz art. 7 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej), zaś zakres działalności

ministra wobec spółdzielni mieszkaniowych ściśle

określają przepisy art. 93a u.p.s.

Przepisy te przyzna-

ją ministrowi uprawnienia kontrolne wobec spół-

dzielni mieszkaniowych, które nie mają charakteru

nadzorczego, zatem nie ustanawiają żadnych praw-

nych możliwości władczego i jednostronnego oddzia-

ływania na czynności i działania podejmowane przez

podmiot prywatny, jakim jest spółdzielnia mieszka-

niowa (patrz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia

Trybunał Konstytucyjny zważył również, iż „spół-

dzielnia mieszkaniowa, jako osoba prawna typu kor-

poracyjnego, korzysta z konstytucyjnie zagwaranto-

wanych wolności i praw jednostki, w tym zwłaszcza

z ochrony własności i innych praw majątkowych

(art. 64 Konstytucji RP).

Nie ulega bowiem wątpli-

wości, że majątek spółdzielni stanowi przedmiot

własności prywatnej”.

Powyższe oznacza, że w aktu-

alnym stanie prawnym minister nie posiada upraw-

nień władczo-nakazowych w stosunku do spółdzielni

mieszkaniowych, a w konsekwencji nie jest upraw-

niony do autorytatywnego nakazania/zakazania

spółdzielni prowadzenia określonego działania.

Obecnie oczekuję na przekazanie protokołu z pro-

wadzonej lustracji działalności spółdzielni za lata

2007–2010.

Ewentualne podjęcie działań wobec spół-

dzielni, w granicach uprawnień przewidzianych

w art. 93a u.p.s., uzależniam od ustaleń i zachowań

spółdzielni po zakończeniu ww. lustracji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

Odpowiedź

pytanie pani Beaty Małeckiej-Libery, poseł na Sejm

25 stycznia 2013 r.

(SPS-024-3130/13), w sprawie re-

czerniaka, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

informacji.

Obecnie nie ma jednej skutecznej terapii leczenia

zaawansowanego czerniaka.

Eksperci medyczni

wskazują, iż najczęściej stosowane są schematy le-

czenia z dakarbazyną i paklitakselem.

Stosowane

obecnie w Polsce schematy chemioterapii w II linii

leczenia czerniaka zaawansowanego obejmują:

— PC: paklitaksel (PXL) + karboplatyna (CPL),

— CVD: cisplatyna (CDDP) + winblastyna (VLB)

+ dakarbazyna (DTIC),

— DCCT: dakarbazyna (DTIC) + cisplatyna

(CDDP) + karmustyna (BCUN) + tamoksifen (TAM),

— BOLD: bleomycyna (BLM) + winkrystyna

(VCR) + lomustyna (CCNU) + dakarbazyna (DTIC).

Ww.

produkty lecznicze finansowane są ze środ-

ków publicznych w ramach katalogu chemioterapii.

Uprzejmie informuję, że do ministra zdrowia zo-

stały złożone wnioski przez podmioty odpowiedzial-

430

duktów leczniczych ipilimumab i wemurafenib w ra-

mach programu lekowego: leczenie czerniaka skóry.

W rekomendacji nr 41/2012 z dnia 22 sierpnia

2012 r. prezes Agencji Oceny Technologii Medycz-

Yervoy (ipilimumab) w ramach programu lekowego.

Równocześnie prezes agencji podkreślił potrzebę

zmniejszenia kosztów terapii ipilimumabem do po-

ziomu opłacalności kosztowej, zgodnie z proponowa-

żenie ceny leku lub zastosowanie mechanizmów po-

działu ryzyka (ang. risk sharing schemes) umożliwia-

jących osiągnięcie wymaganego progu opłacalności.

W rekomendacji nr 121/2012 z dnia 26 listopada

2012 r. prezes agencji zarekomendował objęcie refun-

dacją Zelboraf (wemurafenib) w ramach programu

lekowego, pod warunkiem obniżenia ceny leku lub

zastosowania RSS.

Komisja Ekonomiczna prowadziła intensywne ne-

gocjacje cenowe z przedstawicielami podmiotów od-

powiedzialnych celem zapewnienia efektywności kosz-

towej przedmiotowych terapii.

Należy zaznaczyć, że

prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych wyzna-

czył precyzyjną wysokość poziomu finansowania

przedmiotowych produktów leczniczych celem zapew-

nienia efektywności leczenia ze środków publicznych.

Pragnę poinformować, że w efekcie pomyślnie

przeprowadzonych negocjacji cenowych z wniosko-

dawcą minister zdrowia wydał decyzję o finansowa-

niu ze środków publicznych od 1 marca 2013 r. pro-

duktu leczniczego Zelboraf (wemurafenib) w ramach

programu lekowego: leczenie czerniaka złośliwego

skóry (ICD-10 C43).

Zgodnie z projektem, obwiesz-

czeniem ministra zdrowia w sprawie leków refundo-

wanych na dzień 1 marca 2013 r. ww. produkt lecz-

niczy dostępny będzie bezpłatnie dla pacjentów speł-

niających kryteria włączenia do przedmiotowego

programu lekowego.

Kryteria włączenia do progra-

mu obejmują m.in.:

1) rozpoznanie nieresekcyjnego lub uogólnionego

czerniaka skóry;

2) potwierdzenie mutacji BRAF V600 w komórkach

nowotworowych za pomocą zwalidowanego testu;

3) zmiany nowotworowe umożliwiające ocenę od-

powiedzi na leczenie według kryteriów aktualnej wer-

sji RECIST;

4) wiek ≥ 18 lat;

5) sprawność w stopniu 0-1 wg klasyfikacji Zubro-

da – WHO lub ECOG.

Dodatkowo pragnę podkreślić, że w chwili obecnej

produkt ipilimumab podlega finansowaniu ze środ-

ków publicznych w ramach chemioterapii niestan-

rzy byli wcześniej leczeni.

Jest to zgodne z rekomen-

dacją nr 16/2012 prezesa Agencji Oceny Technologii

Medycznych z dnia 23 kwietnia 2012 r.

Zgodę na le-

czenie w ramach świadczenia chemioterapia niestan-

dardowa wydaje każdorazowo dyrektor oddziału Na-

rodowego Funduszu Zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo z dnia 23 stycznia 2013 r. (nr SPS-024-3140/13),

w którym przekazano zapytanie posła Mieczysława

rujących pojazdami, przedstawiam następujące wy-

jaśnienia.

Odnosząc się do pytania nr 1, dotyczącego tego,

czy ministerstwo bierze pod uwagę możliwość wpro-

wadzenia egzaminów praktycznych na prawo jazdy

na pojazdach, na których szkoleni byli kursanci,

uprzejmie informuję, że obowiązujące przepisy usta-

określają, że pojazdy wykorzystywane podczas egza-

minu państwowego na prawo jazdy nie muszą stano-

wić własności wojewódzkiego ośrodka ruchu drogo-

wego.

Takie rozwiązanie daje WORD możliwość wy-

korzystywania także pojazdów stanowiących włas-

ność ośrodków szkolenia kierowców.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej zakupu pojaz-

dów przez WORD, należy wskazać, że WORD mają

status wojewódzkich samorządowych osób prawnych

i jako takie zobowiązane są do stosowania ustawy

o zamówieniach publicznych.

Każdorazowo przy wy-

mianie pojazdów egzaminacyjnych poszczególne WORD

przeprowadzają postępowanie o udzielenie zamówie-

nia publicznego.

W przepisach ustawy o kierujących

pojazdami przewidziano, że umowa dotycząca pojaz-

niż 4 lata.

Wprowadzono także obowiązek powoływa-

nia przez dyrektorów WORD do komisji przetargowej

podejmującej decyzję o zakupie pojazdów do przepro-

wadzania egzaminów na prawo jazdy przedstawicie-

li organizacji społecznych zrzeszających przedsiębior-

ców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców.

W ocenie resortu obowiązujące przepisy regulu-

jące zagadnienia związane z egzaminowaniem kan-

431

dydatów na kierowców dają WORD możliwość wyko-

rzystywania do egzaminowania pojazdów stanowią-

cych własność ośrodków szkolenia kierowców, a więc

przedmiotowe przepisy spełniają wymagania stawia-

ne w pytaniu pana posła.

Odnosząc się do pytań nr 2 i 3, dotyczących pod-

miotu, który będzie decydował o treści i budowie no-

wych pytań stosowanych podczas części teoretycznej

jest odpowiedzialny za przygotowanie i wdrożenie

jednolitego systemu teleinformatycznego, uprzejmie

organizowany przez wojewódzki ośrodek ruchu dro-

gowego.

wadzanej w formie testów jednokrotnego wyboru

dzenia wiedzy określonej przepisami ustawy, w za-

wania tramwajem.

kumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U.

poz. 995) część teoretyczna egzaminu państwowego

jest przeprowadzana w formie testów jednokrotnego

wistym z wykorzystaniem systemu teleinformatycz-

nego ośrodka egzaminowania, przy użyciu pytań

składających się ze scenariuszy, wizualizacji i opisów.

za przygotowanie egzaminu państwowego na prawo

jazdy odpowiada wojewódzki ośrodek ruchu drogo-

wego.

Ze względu na fakt, że ośrodek jest odpowie-

dzialny za wybór systemu teleinformatycznego, w któ-

rym są generowane pytania stosowane podczas czę-

ści teoretycznej egzaminu państwowego na prawo

jazdy, sprawuje również nadzór nad dostawcą tego

systemu i generowanymi w tym systemie pytaniami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

w sprawie świadczeń stomatologicznej

pomocy doraźnej (3145)

pytanie poselskie z dnia 11 stycznia 2013 r. pana posła

gicznej pomocy doraźnej, przekazane przy piśmie z dnia

25 stycznia 2013 r. pana Marka Kuchcińskiego, wice-

marszałka Sejmu RP, znak: SPS-024-3145/13, uprzej-

Warunki udzielania, zakres oraz zasady i tryb fi-

nansowania świadczeń opieki zdrowotnej finansowa-

nych ze środków publicznych określa ustawa z dnia

nawcze do wskazanej ustawy oraz zarządzenia pre-

zesa Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczące szcze-

gółowych warunków zawierania i realizacji umów

gólnych rodzajach świadczeń, m.in. w rodzaju lecze-

nie stomatologiczne.

Zadania z zakresu określania jakości i dostępności

prowadzanie konkursów ofert, rokowań i zawieranie

że monitorowanie ich realizacji i rozliczanie, zgodnie

z art. 97 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy, należą do kompe-

ustawy, do zadań dyrektora oddziału wojewódzkiego

funduszu należy m.in. przeprowadzanie postępowań

oraz zawieranie i rozlicznie umów o udzielanie świad-

Podstawą do udzielania świadczeń opieki zdrowot-

wa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta

wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Zawieranie przez fundusz umów o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej odbywa się, co do zasa-

dy, po przeprowadzeniu postępowania w trybie kon-

kursu ofert albo rokowań.

Mając na uwadze treść przedmiotowego zapytania

oraz powyższe przepisy, Ministerstwo Zdrowia wy-

stąpiło do Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Naro-

w kwestii zabezpieczenia świadczeń w ramach sto-

matologicznej pomocy doraźnej na terenie wojewódz-

twa śląskiego.

432

Z wyjaśnień uzyskanych ze Śląskiego Oddziału

Wojewódzkiego NFZ wynika, iż na terenie działania

oddziału na ww. świadczenia ogłoszone zostały po-

stępowania konkursowe na lata 2011–2013 na 4 sub-

regiony:

– subregion południowy: miasto Bielsko-Biała,

powiat bielski, cieszyński, żywiecki,

– subregion centralny: powiat gliwicki, mikołow-

ski, pszczyński, tarnogórski, bieruńsko-lędziński,

zawierciański, miasta: Bytom, Chorzów, Dąbrowa

Sosnowiec, Świętochłowice, Tychy, Zabrze,

– subregion zachodni: powiat raciborski, rybnicki,

wodzisławski, miasta: Jastrzębie-Zdrój, Rybnik, Żory,

– subregion północny: powiat częstochowski, kło-

bucki, lubliniecki, myszkowski, miasto Częstochowa.

Obecnie na terenie województwa śląskiego świad-

czenia w ramach stomatologicznej pomocy doraźnej

19.00–7.00 oraz soboty, niedziele i święta całodobowo

przez następujące podmioty:

1) NZOZ Partner Dental s.c., Czeladź, ul. Wincen-

tego Pola 6e (subregion centralny),

2) NZOZ A-Dent, Czerwionka-Leszczyny, ul. 3 Maja

36c (subregion zachodni),

3) NZOZ „Stomatologia dziś i jutro”, Częstocho-

wa, ul. Bialska 104/118 (subregion północny).

Odnosząc się natomiast do pierwszego z pytań za-

wartego w treści przedmiotowego zapytania, oddział

poinformował, iż dla ww. umów cena za ryczałt 12-go-

dzinny wynosi 540 PLN oraz 600 PLN.

W latach 2011–

2013 dla zawartych umów na przedmiotowe świadcze-

nia Śląski OW NFZ przeznaczył 2 075 241 PLN.

Odnosząc się z kolei do drugiego z pytań pana

południowego świadczenia nie zostały zakontrakto-

wane z uwagi na fakt, że w ramach postępowania

konkursowego nie wpłynęła żadna oferta.

Nie było

zatem chętnych do udzielania przedmiotowych

świadczeń.

Śląski OW NFZ udzielił również informacji, iż

pierwszy wniosek o udzielanie świadczeń w przed-

miotowym zakresie na terenie subregionu południo-

wego wpłynął do oddziału w dniu 22 października

2012 r., czyli prawie 2 lata po rozstrzygnięciu przed-

miotowego postępowania konkursowego.

Decyzje

w sprawie ogłoszenia dodatkowych postępowań kon-

kursowych na rok 2013, jak wskazał Śląski Oddział

NFZ, zostaną podjęte po zakończeniu procesu uzgod-

nienia warunków finansowania świadczeń w umo-

wach wieloletnich oraz po dokonaniu zmiany planu

zakupu świadczeń, a wnioski w sprawie winny być

złożone ponownie po I kwartale 2013 r.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w związku

z przedmiotowym zapytaniem poselskim minister

zdrowia wystąpił do prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia o przekazanie informacji w przedmiocie sta-

nu dostępności świadczeń stomatologicznej pomocy

doraźnej na terenie całego kraju oraz środków finan-

sowych przeznaczanych na realizację przedmioto-

wych świadczeń w poszczególnych oddziałach woje-

wódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie posła Bogdana Rzońcy w sprawie sprzedaży

e-papierosów przekazane przy piśmie Pani Marsza-

łek, SPS-024-3184/13, z 29 stycznia br., przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia.

Deklaracje importerów lub dystrybutorów tzw.

e-papierosów powołujące się na badania i atesty nie

są gwarancją bezpieczeństwa i nie dają podstawy do

oceny skutków zdrowotnych ich używania.

W aktu-

alnym stanie prawnym przedmioty zwanie powszech-

nie e-papierosami nie podlegają nadzorowi i bada-

niom, które w sposób wiarygodny ustalałyby skład

i właściwości inhalowanych substancji.

Dlatego Mi-

nisterstwo Zdrowia nie ma danych pozwalających na

ocenę ich wpływu na zdrowie.

Niewątpliwy jest jedy-

nie fakt, że zawartość nikotyny w inhalowanych pre-

paratach powoduje uzależnienie.

Kontrola sprzedaży tzw. e-papierosów i inhalowa-

nych preparatów bez uregulowania ich statusu praw-

nego jest niezasadna.

Dlatego Ministerstwo Zdrowia

takich kontroli nie prowadzi.

Kierując się potrzebą zapobieżenia ryzyku zdro-

korzystania tzw. e-papierosów w procesie uwalniania

z uzależnienia od tytoniu, w toku prac (2009–2010)

nad komisyjnym projektem nowelizacji ustawy o ochro-

nie zdrowia przed następstwami używania tytoniu

i wyrobów tytoniowych w stanowisku rządu do pro-

jektu zgłoszono wniosek o zakaz wprowadzania do

obrotu inhalatorów nikotyny i innych wyrobów o po-

dobnym działaniu.

Spowodowałoby to usunięcie z ryn-

ku niekontrolowanych e-papierosów, a ich wytwór-

ców i dystrybutorów skierowałoby na drogę uregulo-

wanej prawem rejestracji jako produktów leczniczych

(preparat chemiczny) i wyrobów medycznych (inha-

lator).

Wniosek ten nie spotkał się z aprobatą posłów

– uznano, że nie ma powodów ograniczania swobod-

nego obrotu tymi wyrobami.

Mając na uwadze

wszystkie zastrzeżenia do tych wyrobów, minister

433

zdrowia przy najbliższej nowelizacji ustawy ponowi

starania o uregulowanie tej sprawy, biorąc pod uwa-

gę szkodliwe działanie nikotyny dla zdrowia.

Sytua-

cję w tej dziedzinie może zmienić w niedalekiej przy-

szłości dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wyko-

nawczych i administracyjnych państw członkowskich

robów tytoniowych i powiązanych wyrobów, której

projekt jest obecnie przedmiotem dyskusji na forum

Rady Unii Europejskiej (w Grupie Roboczej ds. Zdro-

wia Publicznego), a wkrótce debatę nad projektem

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

Odpowiedź

w sprawie rozporządzenia dotyczącego systemu

tzw. profilu kandydata na kierowcę (3196)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

mo z dnia 31 stycznia 2013 r., nr SPS-024-3196/13,

przy którym przekazano zapytanie posła Sławomira

profilu kandydata na kierowcę, przedstawiam nastę-

pujące wyjaśnienia.

ośrodki ruchu drogowego obowiązek posiadania sy-

stemu teleinformatycznego, którego podstawowym

zadaniem jest umożliwienie przeprowadzania egza-

gólności nowej części teoretycznej tego egzaminu.

dzeniu w sprawie egzaminowania przedmiotowy sy-

winien być zintegrowany z systemem teleinforma-

tycznym stosowanym przez organy wydające prawo

kierowania pojazdami.

Rozwiązanie to jest niezbęd-

ne dla właściwej obsługi wprowadzonego ww. prze-

pisami elektronicznego obiegu dokumentów w proce-

konywania pobrania z systemu teleinformatycznego

organu wydającego prawo jazdy danych osób, którym

dydata na kierowcę.

Brak przedmiotowej możliwości

jednoznacznie uniemożliwia wykonywanie przez

WORD zadania publicznego polegającego na przepro-

wadzaniu egzaminów na prawo jazdy.

Uprzejmie informuję, że w dniu 15 lutego 2013 r..

ratury Rejonowej Warszawa-Praga-Północ zawiado-

funkcjonariuszy publicznych polegających na niedo-

pełnieniu obowiązków działającego na szkodę inte-

resu publicznego lub prywatnego oraz poświadczeniu

liczności mających znaczenie prawne, przez przed-

stawicieli konsorcjum ITS – Sygnity w ramach ofer-

ty złożonej w postępowaniu na dostawę systemu te-

leinformatycznego dla WORD.

go zadania polegającego na egzaminowaniu kandy-

datów na kierowców.

434

1) zmieniające rozporządzenie ministra transpor-

2) zmieniające rozporządzenie ministra, transpor-

sowanie „awaryjnej” procedury obsługi osób, które

Rozporządzenia zostały przekazane do ogłoszenia

w Dzienniku Ustaw.

Przepisy przedmiotowych roz-

porządzeń wejdą w życie z dniem następującym po

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(3211)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

realizacji przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa

Narodowego zadań publicznych we współpracy z or-

ganizacjami pozarządowymi w rozumieniu art. 5b

wiam odpowiedzi na pytania przekazane pismem,

SPS-024-3211/13, z dnia 31 stycznia 2013 r.

Odpowiedź na pytanie nr 1 i 3.

Minister właściwy

rza realizację zadań publicznych organizacjom poza-

rządowym oraz innym podmiotom w ramach otwar-

tych konkursów grantowych na podstawie przepisów

niu i prowadzeniu działalności kulturalnej (art. 5

ust. 2) oraz przepisów innych ustaw właściwych dla

ctwa narodowego.

Organizacje pozarządowe są jed-

nymi z typów podmiotów uprawnionych do udziału

w konkursach.

MKiDN realizuje współpracę finanso-

wą z organizacjami pozarządowymi w ramach środ-

ków budżetowych będących w dyspozycji resortu.

Wspomniana współpraca finansowa odbywa się

w ramach następujących mechanizmów: programów

ministra KiDN (finansowanych ze środku budżetu

państwa

1)

oraz Funduszu Promocji Kultury

2)

) oraz

dofinansowań do wydań z Funduszu Promocji Twór-

czości (FPT)

3)

.

Na rok 2013 zostało ogłoszonych 8 programów

ministra KiDN (26 priorytetów).

Organizacje poza-

rządowe mogą ubiegać się o dofinansowanie w ra-

mach 22 programów/priorytetów ministra KiDN.

Pierwszy nabór wniosków na rok 2013 odbył się

finansowanych wniosków oraz pełna kwota dofinan-

sowań dla zadań realizowanych przez organizacje

pozarządowe będzie znana w marcu br., po rozpatrze-

niu wszystkich odwołań.

Drugi nabór wniosków na rok 2013 planowany

kolejnego naboru wniosków uzależnione jest jednak

od poziomu wykorzystania budżetu programów na

2013 r. – w przypadku wyczerpania lub obniżenia

budżetu po zakończeniu I naboru minister może od-

wołać II nabór do programu/priorytetu.

Wszelkie szczegóły oraz informacje o wynikach

naborów do programów ministra znajdują się w re-

gulaminach poszczególnych programów/priorytetów

na stronie MKiDN: http://www.mkidn.gov.pl/pages/

strona-glowna/finanse/programy-ministra/progra-

my-mkidn-2013.php.

Na rok 2013 w mechanizmie dofinansowań do wy-

dań z Funduszu Promocji Twórczości została zapla-

nowana kwota 170 000 zł.

Organizacje pozarządowe

są jednym z typów uprawnionych wnioskodawców.

Nabór wniosków trwał do 30 stycznia 2013 r.

Komi-

sja do spraw opiniowania wniosków o przyznanie

1)

Środki budżetu w części 24, dla której dysponentem jest

2)

FPK stanowi państwowy fundusz celowy ustanowiony na

3)

FPT stanowi państwowy fundusz celowy utworzony na

435

środków z Funduszu Promocji Twórczości będzie ob-

radować w drugim kwartale 2013 r.

Kolejny nabór

wniosków odbędzie się w terminie do 30 stycznia

Wszelkie szczegóły znajdują się w regulaminie

stanowiącym załącznik do ogłoszenia o konkursie

dofinansowania do wydań na rok 2013 z Funduszu

Promocji Twórczości na stronie MKiDN: http://www.

mkidn.gov.pl/pages/strona-glowna/finanse/dofinan-

sowanie-do-wydan-z-fpt.php.

Odpowiedź na pytanie nr 2.

Zadania publiczne

realizowane przez MKiDN we współpracy z organi-

zacjami pozarządowymi, a także innymi podmiota-

mi, dotyczą szeroko pojętych obszarów:

1) kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzi-

ctwa narodowego;

2) podtrzymywania i upowszechniania tradycji

3) działalności na rzecz mniejszości narodowych

4) promocji kultury polskiej za granicą;

5) działalności na rzecz osób niepełnosprawnych;

6) działalności na rzecz osób w wieku emerytal-

nym.

Szczegółowe omówienie rodzajów zadań publicz-

nych przewidzianych przez resort do realizacji w ra-

mach konkursów grantowych programów ministra

w 2013 r. znajduje się w regulaminie każdego z pro-

gramów i priorytetów.

Regulaminy dostępne są na

stronie MKiDN w zakładkach poświęconych poszcze-

gólnym programom: http://www.mkidn.gov.pl/pages/

strona-glowna/finanse/programy-ministra/programy-

-mkidn-2013.php oraz Funduszowi Promocji Twórczo-

ści – http://www.mkidn.gov.pl/pages/strona-glowna/

finanse/dofinansowanie-do-wydan-z-fpt.php.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

Odpowiedź

(3216)

skiego przekazane pismem z dnia 31 stycznia 2013 r.,

o sygn.

SPS-024-3216/13, w sprawie środków finan-

sowych z budżetu państwa w roku 2013 przeznaczo-

nych na realizację zadań publicznych we współpracy

Ad 1.

Dotacje w ramach środków budżetowych

przewidziano w rozdziale: Zadania w zakresie kultu-

ry fizycznej (rozdział 92605) w formie dotacji celowej

wanie zadań zleconych do realizacji stowarzyszeniom

lub fundacjom w łącznej kwocie 145 444 tys. zł, w tym

549 tys. zł dla fundacji.

W zakresie części: Turystyka środki budżetowe

zaplanowano w rozdziale: Zadania (63003), w zakre-

sie upowszechniania turystyki w formie dotacji celo-

wej z budżetu państwa na finansowanie lub dofinan-

sowanie zadań zleconych do realizacji stowarzysze-

niom w 2013 r. w kwocie 1900 tys. zł.

Ad 2.

W roku 2013 ze środków Funduszu Rozwo-

ju Kultury Fizycznej będą realizowane następujące

zadania:

1) szkolenie kadr wojewódzkich juniorów i mło-

dzików oraz organizacja eliminacji do zawodów fina-

łowych ogólnopolskiej olimpiady młodzieży;

2) szkolenie młodzieży uzdolnionej sportowo w pub-

licznych i niepublicznych szkołach mistrzostwa spor-

towego oraz ośrodkach szkolenia sportowego mło-

dzieży;

3) szkolenie młodzieży uzdolnionej sportowo w aka-

demickich centrach szkolenia sportowego;

4) przygotowanie i udział akademickiej reprezen-

tacji Polski w uniwersjadach oraz akademickich mi-

strzostwach świata w letnich i zimowych dyscypli-

nach sportu;

5) prowadzenie działalności kontrolnej systemu

sportu młodzieżowego;

6) organizacja finałowych zawodów ogólnopolskiej

olimpiady młodzieży;

7) przygotowanie zawodników niepełnospraw-

nych do udziału w igrzyskach paraolimpijskich,

strzostwach Europy nieobjętych programami igrzysk

paraolimpijskich i igrzysk głuchych;

8) przygotowanie i udział reprezentacji Polski

rów i młodzieżowców w 2013 r.;

9) w ramach podzadania: Upowszechnianie spor-

tu w społeczeństwie, działania: Wspieranie przedsię-

wzięć w zakresie upowszechniania sportu dzieci i mło-

dzieży, w następujących obszarach:

— organizacja imprez sportowych dla dzieci i mło -

dzieży;

— promocja sportu dzieci i młodzieży;

— organizacja obozów sportowych dla dzieci i mło -

dzieży w okresie wolnym od nauki „Sportowe wakacje”;

— projekt „Animator sportu dzieci i młodzieży”;

— organizacja wojewódzkich finałów igrzysk mło -

dzieży szkolnej oraz finałów zawodów dla uczniów

436

— projekt „Organizator sportu dzieci i młodzieży

10) w ramach podzadania: Wspieranie działań

promujących sport i jego rozwój, działania: Koordy-

nowanie projektów wspierających program inwesty-

cyjny „Moje boisko – Orlik 2012”, w następujących

obszarach:

— wspieranie realizacji projektu „Animator – moje

boisko – Orlik 2012”,

— inicjowanie i wspieranie przedsięwzięć z zakre -

su upowszechniania aktywności fizycznej w oparciu

11) w ramach podzadania: Upowszechnianie spor-

pełnosprawnych, w następujących obszarach:

— wspieranie organizacji zajęć sportowych osób

niepełnosprawnych,

— organizacja imprez sportowych dla osób nie -

pełnosprawnych, w tym imprez integracyjnych,

— organizacja obozów sportowych dla osób nie -

— promocja sportu osób niepełnosprawnych,

— zakup sprzętu sportowego dla osób niepełno -

sprawnych.

Ze środków budżetu państwa:

1) w ramach podzadania: Upowszechnianie spor-

grup społecznych i środowiskowych, w następujących

obszarach:

— dofinansowanie zadań fundacji kultury fizycznej,

— upowszechnianie sportu w środowisku wiejskim,

— upowszechnianie sportu w środowisku akade -

mickim,

— upowszechnianie sportu w rodzinie, w różnych

grupach społecznych i zawodowych,

— promocja sportu dla wszystkich,

— wspieranie prozdrowotnych programów aktyw -

ności fizycznej,

— wspieranie organizowanych w Polsce sporto-

wych przedsięwzięć realizowanych w ramach progra-

mu „Współpraca z Polonią i Polakami za granicą”;

2) w ramach podzadania: Wspieranie działań pro-

mujących sport i jego rozwój, działania: Współpraca

mocji aktywności fizycznej i rozwoju sportu zaplano-

wano ponadto realizację zadań w obszarze: Promocja

sportu poprzez wspieranie organizacji zawodów mię-

dzynarodowych na terenie Polski;

3) finansowanie ze środków Funduszu Zajęć Spor-

towych dla Uczniów w ramach podzadania: Upo-

wszechnianie sportu w społeczeństwie, działania:

Wspieranie przedsięwzięć w zakresie upowszechnia-

nia sportu dzieci i młodzieży.

W 2013 r. dofinansowa-

ne będą zajęcia sportowe dla uczniów na podstawie

zgłoszonych projektów ukierunkowanych na:

— upowszechnianie sportów zimowych,

— upowszechnianie pływania,

— upowszechnianie lekkiej atletyki;

4) wspieranie rozwoju konkurencyjnych produk-

tów turystycznych;

5) szkolenie i doskonalenie kadr dla turystyki;

6) kształtowanie przestrzeni turystycznej.

Ad 3.

Konkursy ofert i wniosków na realizację

przez organizacje pozarządowe w 2013 r. zadań pub-

licznych zostały już ogłoszone.

Minister sportu i tu-

rystyki zastrzegł sobie prawo do wyodrębnienia w ra-

mach ogłoszonych konkursów zadań priorytetowych,

dla których może zostać ogłoszony oddzielny konkurs

ofert lub wniosków w innym terminie.

Odnosi się to

m.in. do obszaru: Promocja sportu dla wszystkich

– w ramach środków budżetu państwa oraz obszaru:

Inicjowanie i wspieranie przedsięwzięć z zakresu

o bazę sportową obiektów „Orlik” – w ramach środ-

ków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej.

24 grudnia 2012 r. ogłoszone zostały wyniki kon-

kursu na realizację w 2013 r. zadania: Upowszech-

nianie sportów zimowych – w ramach dofinansowa-

nia ze środków Funduszu Zajęć Sportowych dla Ucz-

niów.

Rozstrzygnięcia dotyczące pozostałych konkur-

sów będą ogłaszane zgodnie z terminami podanymi

w ogłoszeniach konkursowych.

W ramach cz.

40 budżetu: Turystyka przeprowa-

dzany jest jeden konkurs rocznie.

Termin ogłosze-

nia konkursu planowany jest na IV kwartał danego

roku, a rozstrzygnięcie konkursu ogłaszane jest

w I kwartale następnego roku.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(3221)

z dnia 31 stycznia 2013 r., znak: SPS-024-3221/13,

w roku 2013 przeznaczonych na realizację zadań pub-

licznych przez Ministerstwo Zdrowia we współpracy

437

z organizacjami pozarządowymi, uprzejmie proszę

o przyjęcie poniższych informacji.

zm.).

Organy administracji publicznej po przeprowa-

dzeniu otwartego konkursu ofert powierzają lub

wspierają realizację zadań publicznych przez organi-

zacje pozarządowe.

Współpraca Ministerstwa Zdrowia z organizacjami

pozarządowymi obejmuje zadania z zakresu ochrony

i promocji zdrowia.

W 2012 r. w ramach przeprowadzo-

nego postępowania konkursowego zaangażowano środ-

ki finansowe w wysokości 936 870 zł.

W 2013 r. na re-

alizację wyżej wymienionego zadania, zgodnie z limi-

tem środków przyznanych w ustawie budżetowej, za-

planowano środki finansowe w wysokości 937 000 zł.

Podstawę wyboru zadań publicznych zlecanych

zadania określone w „Narodowym programie zdro-

wia na lata 2007–2015” oraz w rozporządzeniu mi-

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż obecnie

trwają prace związane z opracowywaniem doku-

mentu określającego zadania publiczne zlecane do

realizacji organizacjom pozarządowym w 2013 r.

oraz formalne i merytoryczne warunki wyboru

zgłoszonych ofert.

Po zatwierdzeniu przez ministra zdrowia wymie-

nionego powyżej dokumentu zostanie przeprowadzona

procedura konkursowa zgodnie z przepisami określo-

o otwartym konkursie ofert dla jednostek niezaliczo-

nych do sektora finansów publicznych zamieszczone

zostanie na stronie internetowej Ministerstwa Zdro-

wia, a także w Biuletynie Informacji Publicznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

ministra skarbu państwa

w sprawie inwestycji rozbudowy

niem posła Tomasza Garbowskiego z dnia 24 stycz-

nia 2013 r. (znak: SPS-024-3230/13) w sprawie inwesty-

cji w zakresie rozbudowy Elektrowni Opole poniżej prze-

stawiam stanowisko resortu skarbu w niniejszej sprawie.

Inwestycja realizowana przez PGE Górnictwo

wie dwóch bloków pyłowych na węgiel kamienny,

o mocy 900 MW każdy, to jedna z największych inwe-

stycji w energetyce konwencjonalnej zaplanowanych

przez działające w Polsce grupy energetyczne.

Energia

elektryczna z bloków 5 i 6 ma służyć zapewnieniu bez-

pieczeństwa energetycznego Polski, ze szczególnym

uwzględnieniem regionu południowo-zachodniego.

In-

westycja to realna szansa nie tylko dla sektora elek-

troenergetycznego, ale również całej branży budowla-

nej, bo w budowę nowych bloków zaangażowane są

polskie firmy.

Jest także bardzo istotna dla regionu,

bowiem stanowi szansę na poprawę sytuacji ekono-

micznej oraz zapewnienie miejsc pracy.

Inwestycja po-

siada wszystkie niezbędne pozwolenia oraz zgody, aby

mogła zostać rozpoczęta jej faktyczna budowa.

W lutym 2012 r. podpisano umowę z generalnym

realizatorem inwestycji – konsorcjum Rafako, Poli-

mex Mostostal i Mostostal Warszawa.

Nowe bloki

powstaną w formule EPC (Engineering, Procure-

ment, Construction – projektowanie, dostawa, budo-

wa, rozruch, przekazanie do eksploatacji, serwis

w okresie gwarancyjnym).

Zgodnie z warunkami

umowy, konsorcjum zobowiązało się zrealizować za-

mówienie w terminie 54 miesięcy od daty wystawie-

nia polecenia rozpoczęcia prac (blok nr 5) oraz 62 mie-

sięcy od daty wystawienia polecenia rozpoczęcia prac

(blok nr 6).

Warunkiem wystawienia polecenia

rozpoczęcia prac jest m.in. dostarczenie przez PGE

Elektrownię Opole SA decyzji o pozwoleniu na budo-

wę.

Wartość netto umowy wynosi 9 397 000 000 zł

(11 558 310 000 zł brutto).

W dniu 19 lutego 2013 r.

Wojewódzki Sąd Admi-

nistracyjny w Warszawie oddalił skargę Fundacji

ClientEarth Poland na decyzję generalnego dyrekto-

ra ochrony środowiska z dnia 16 sierpnia 2011 r.

utrzymującą w mocy decyzję regionalnego dyrektora

ochrony środowiska w Opolu z dnia 30 grudnia 2010 r.

ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przed-

sięwzięcia polegającego na budowie bloków 5 i 6

oddalił skargę organizacji ekologicznych, argumentu-

jąc, że postępowanie dotyczące oceny oddziaływania

na środowisko zostało przeprowadzone prawidłowo.

Wydane w dniu 19 lutego br. orzeczenie sądu to

bardzo ważna i dobra wiadomość dla polskiej energe-

tyki.

Zielone światło dla jednej z największych inwe-

stycji węglowych w Europie w krótkim czasie może

zmienić mapę energetyczną kraju i zagwarantować

dostawy energii dla 1,5 mln mieszkań oraz domów.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

438

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie

pytanie posła Jacka Czerniaka, przesłane w piśmie

o sygn.

SPS-024-3245/13, w sprawie demontażu po-

mnika „Poległym w walce o utrwalanie władzy ludo-

wej” w Rykach, woj. lubelskie, uprzejmie informuję,

że kwestie związane ze szczególną kategorią obiek-

tów, jaką stanowią pomniki i upamiętnienia, regulu-

rządzie terytorialnym oraz ustawa z dnia 21 stycznia

gminy wyłączne prawo do podejmowania uchwał

w sprawach wznoszenia pomników.

Interwencja mi-

nistra kultury i dziedzictwa narodowego oznaczałaby

naruszenie kompetencji samorządu.

Organy właści-

we w sprawach wydawania zezwoleń na wykonanie

i męczeństwo są jedynie obowiązane na mocy art. 4

trzenia opinii Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeń-

stwa przed wydaniem decyzji.

Nie ma przepisów

wprowadzających odrębną procedurę usuwania po-

mników lub upamiętnień.

Jednocześnie informuję, że burmistrz Ryk jako

przedstawiciel właściwych terytorialnie władz gminy

w przesłanym stanowisku podkreślił, iż oficjalna na-

zwa interesującego posła obelisku to pomnik „W hoł-

dzie funkcjonariuszom Milicji Obywatelskiej, Służby

Bezpieczeństwa i Ochotniczej Rezerwy Milicji Oby-

watelskiej poległym na terenie powiatu ryckiego

w walce o utrwalenie władzy ludowej”, potocznie po-

mnik milicjanta.

Uchwała nr VIII/49/2007 Rady

wie usunięcia z parku miejskiego w Rykach pomnika

poległych funkcjonariuszy MO, UB i ORMO w walce

o utrwalenie władzy ludowej zobowiązała organ wy-

konawczy, burmistrza Ryk, do wykonania woli orga-

nu stanowiącego, czyli usunięcia z przestrzeni pub-

licznej przedmiotowego obelisku.

Brak środków fi-

nansowych i nawał innych zajęć nie pozwolił na wy-

konanie tej uchwały.

Wielokrotnie osoby prawne i fi-

zyczne zwracały uwagę pisemnie i ustnie na sesjach

rady, na zebraniach oficjalnych organów pomocni-

czych gminy, w prasie lokalnej i innych mediach na

brak wykonania podjętej uchwały.

W sierpniu 2012 r.

sprawa stanęła na forum obrad komisji stałych, rad-

ni w większości nie wyrazili woli na wznowienie spra-

wy i skierowania jej pod obrady rady w celu reasump-

cji opisanej wyżej uchwały.

Burmistrz Ryk poinformował również, że w dniu

9 października 2012 r. lubelski wojewódzki konser-

wator zabytków jako właściwy merytorycznie i tery-

torialnie organ odpowiedzialny za ochronę i zacho-

wanie zabytków (w rozumieniu ustawy z dnia 23 lipca

wydał decyzję IN.5142.430.1.2012 pozwolenia usu-

nięcia pomnika z zespołu pałacowo-parkowego w Ry-

kach wpisanego do rejestru zabytków województwa

lubelskiego pod nr A/896.

Po uprawomocnieniu się

tej decyzji w dniu 26 października 2012 r. zgłoszono

roboty rozbiórkowe do starostwa ryckiego.

Burmistrz Ryk zapowiedział, że przy sprzyjają-

cych warunkach atmosferycznych roboty zostaną

wykonane, teren uporządkowany i przywrócony do

poprzedniego stanu zaleconego przez konserwatora

zabytków.

Uprzejmie informuję również, że w opinii Biura

Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa istnienie

w przestrzeni publicznej pomników upamiętniają-

cych funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa Pol-

ski Ludowej, którzy zginęli „w walce o utrwalenie

władzy ludowej”, winny być likwidowane.

Narzucony

Polsce jeszcze w czasie II wojny światowej dyktat

Wielkiej Trójki czynił z niej kraj podporządkowany

ZSRR zarówno w polityce wewnętrznej, jak i ze-

wnętrznej.

Związek Radziecki, instalując w Polsce

podporządkowany sobie rząd złożony z obywateli

ZSRR, wymusił faktycznie uznanie go na arenie mię-

dzynarodowej i tym samym odebrał narodowi pol-

skiemu prawo do decydowania o kształcie prawno-

-ustrojowym odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej.

Żołnierze polskiego podziemia niepodległościowego,

którzy nie godzili się z odebraniem Polakom prawa

do suwerennej decyzji odnośnie do przyszłości ojczy-

zny, byli bezwzględnie ścigani przez funkcjonariuszy

organów bezpieczeństwa Polski Ludowej, torturowa-

ni i następnie mordowani.

Biuro ROPWiM zadekla-

rowało, że w pełni popiera inicjatywę burmistrza

Ryk, by pomnik funkcjonariuszy zniknął z centrum

miejscowości, albowiem dalsze jego istnienie gloryfi-

kuje osoby, które na to nie zasługują i zniekształca

historię powojenną Polski.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

zwróciło się ponadto do lubelskiego oddziału Insty-

tutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni

wej właściwej ustawowo*

)

m.in. w zakresie wiedzy

mach których zostały popełnione zbrodnie przeciwko

narodowi polskiemu, oraz wiedzy o strukturach, ob-

sadzie personalnej i sposobach działania organów

bezpieczeństwa państwa), który potwierdził, że napis

znajdujący się na powstałym w 1964 r. pomniku upa-

*

)

stytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciw-

ko Narodowi Polskiemu.

439

miętnia funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (MO),

Służby Bezpieczeństwa (SB) oraz Ochotniczej Rezer-

wy Milicji Obywatelskiej (ORMO).

IPN odnotował,

że bezpośrednio po II wojnie światowej Służba Bez-

pieczeństwa funkcjonowała pod nazwą Urzędu Bez-

pieczeństwa (UB).

Struktury te kierowane do 1954 r.

przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego

były jednym z narzędzi wprowadzania w Polsce no-

wego ustroju władzy, opartego w całości na totalitar-

nych wzorcach sowieckich.

Wspólnie tworzyły to, co

dzisiaj jest nazywane aparatem represji.

Sformuło-

wanie „utrwalanie władzy ludowej” oznaczało w prak-

tyce, zdaniem IPN, likwidację przez wymienione wy-

żej organa bezpieczeństwa struktur związanych z rzą-

dem Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźctwie, ta-

kich jak Delegatura Rządu, Armia Krajowa czy Zrze-

szenie Wolność i Niezawisłość (WiN).

Aparat represji

zwalczał także inne formacje niepodległościowe,

w tym Narodowe Siły Zbrojne (NSZ), jak również

inne ośrodki opozycji antykomunistycznej, w tym le-

galnie działające Polskie Stronnictwo Ludowe (PSL).

IPN poinformował także, że obszar dzisiejszego

powiatu Ryki według ustaleń „Atlasu polskiego pod-

ziemia niepodległościowego” (red. naukowy R. Wnuk,

Warszawa – Lublin 2007, s. 240) oraz Leszka Pietrza-

ka („Antykomunistyczne podziemie zbrojne na tere-

nie Inspektoratu Puławy 1944–1956”, Warszawa

2011) był terenem aktywnej działalności podziemia

antykomunistycznego.

W rejonie tym funkcjonowało

zgrupowanie partyzanckie AK-DSZ-WiN por./kpt.

Mariana Bernaciaka „Orlika”, od czerwca 1946 r. do-

wodzone przez por. Zygmunta Wilczyńskiego „Żuka”.

Do czerwca 1946 r.

Ryki należały do Obwodu WiN

Puławy, następnie zaś do marca 1947 r. do Obwodu

WiN Garwolin kierowanego przez Agenora Walusiń-

skiego „Willego”.

Żołnierze podziemia prowadzili

walkę w imię niepodległości i suwerenności państwa

polskiego uosabianych przez rząd RP na uchodź-

ctwie.

Wymienieni na pomniku w Rykach funkcjona-

riusze MO, UB oraz ORMO brali udział w likwidacji

podziemia antykomunistycznego.

kretne pytania posła Czerniaka uprzejmie informuję.

1.

W ocenie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Narodowego istnieją pozapolityczne przesłanki uza-

sadniające demontaż pomnika „Poległym w walce

2.

Decyzja burmistrza Ryk stanowi jedynie wyko-

nanie uchwały nr VIII/49/2007 Rady Miejskiej w Ry-

kach, jako taka nie podlega więc zaskarżeniu ani

odwołaniu.

W kwestii zaskarżania uchwał stanowią-

cych akt prawa miejscowego ministerstwo nie może

się wypowiedzieć, nie mając informacji o osobie ewen-

tualnego skarżącego, w szczególności, czy byłby on

w stanie wykazać swój interes prawny w tej sprawie

(zgodnie z ogólnymi przepisami Kodeksu postępowa-

nia administracyjnego oraz Prawa o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi).

Pod względem le-

galności, gospodarności i rzetelności wykonywanie

kresu administracji rządowej, realizowanych przez

mi administracji rządowej, kontroluje co do zasady

właściwy terytorialnie wojewoda (zgodnie z ogólnymi

twie).

3.

W ocenie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Narodowego, na podstawie informacji, opinii i decyzji

kompetentnych w sprawie organów, pomnik „Pole-

kach nie powinien funkcjonować w przestrzeni pub-

licznej niepodległego państwa polskiego.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Małgorzata Omilanowska

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

w sprawie problematyki leczenia choroby

Alzheimera w Polsce (3253)

7 lutego 2013 r.

(SPS-024-3253/13) w sprawie prob-

lematyki leczenia choroby Alzheimera w Polsce

uprzejmie informuję.

wiązującym od 1 stycznia 2013 r. w sprawie wykazu

dycznych we wskazaniu: choroba Alzheimera refun-

dowane są obecnie 44 produkty lecznicze zawierające

donepezil oraz 85 leków zawierających rywastygminę

(w tym również dwa produkty w postaci plastrów:

Exelon, system transdermalny, 4,6 mg/24h, i Exelon,

system transdermalny, 9,5 mg/24h).

Natomiast w kwestii refundacji memantyny

1 ustawy o refundacji leków, środków spożywczych

zm.) wnioskodawca może złożyć do ministra właści-

żywczego, specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

wyrobu medycznego.

Oznacza to, że o objęcie refun-

dacją produktu leczniczego może wystąpić podmiot

440

odpowiedzialny lub jego przedstawiciel.

Wnioski, któ-

re wpływają do Ministerstwa Zdrowia, są rozpatry-

wane na bieżąco w trybie określonym przepisami ww.

ustawy.

Wniosek o objęcie refundacją produktu lecz-

niczego zawierającego memantynę dotychczas nie

został złożony.

Odnosząc się do kwestii świadczeń przysługują-

cym osobom z chorobą Alzheimera, informuję, że

świadczenia opieki zdrowotnej obejmujące zakresem

leczenie ww. choroby udzielane są bezpłatnie przez

podmioty, które zawarły umowę z Narodowym Fun-

duszem Zdrowia na udzielanie świadczeń zdrowot-

nych finansowanych ze środków publicznych w ro-

dzaju leczenie szpitalne.

Z uwagi na etiologię tego

zaburzenia choroba Alzheimera została sklasyfiko-

wana jako choroba zwyrodnieniowa układu nerwo-

wego G 30 wg Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób

w związku z występowaniem w jej przebiegu zespo-

łów otępiennych zaliczanych do organicznych zabu-

rzeń psychicznych włącznie z zespołami objawowymi

osoby z rozpoznaniem F00 – otępienie w chorobie Al-

zheimera – mają prawo do świadczeń gwarantowanych

realizowanych w ramach opieki psychiatrycznej.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia

czenia uzależnień świadczenia dla osób z rozpozna-

niem otępienia w chorobie Alzheimera udzielane są

w ramach:

1) świadczeń realizowanych w warunkach stacjo-

narnych psychiatrycznych, obejmujących: świadcze-

nia psychiatryczne dla dorosłych, świadczenia psy-

chiatryczne dla chorych somatycznie, świadczenia

psychiatryczne dla przewlekle chorych, świadczenia

psychogeriatryczne, świadczenia rehabilitacji psy-

chiatrycznej, świadczenia opiekuńczo-lecznicze psy-

chiatryczne dla dorosłych, świadczenia pielęgnacyj-

no-opiekuńcze psychiatryczne dla dorosłych, świad-

czenia w opiece domowej lub rodzinnej;

2) świadczeń realizowanych w warunkach dzien-

nych psychiatrycznych, obejmujących: świadczenia

dzienne psychiatryczne dla dorosłych, świadczenia

dzienne psychiatryczne rehabilitacyjne dla dorosłych,

świadczenia dzienne psychiatryczne geriatryczne;

3) świadczeń realizowanych w warunkach ambu-

latoryjnych psychiatrycznych, obejmujących:

a) świadczenia zdrowia psychicznego dla doro-

słych (wizyty, porady, sesje);

b) leczenie środowiskowe (domowe).

Z kolei w ocenie Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej choroba Alzheimera, jeżeli powoduje okre-

ślone ograniczenia w samodzielnej egzystencji lub

pełnieniu ról społecznych, jest przesłanką do ustale-

nia niepełnosprawności.

Decyzja o zaliczeniu osoby

do odpowiedniego stopnia niepełnosprawności nie

tylko potwierdza samą niepełnosprawność, wskazu-

je również formy rehabilitacji zawodowej i społecznej,

z jakich osoba orzeczona może korzystać, oraz wa-

runkuje prawo do korzystania z wielu ulg i upraw-

nień, przyznanych na podstawie odrębnych przepi-

sów (m.in. z zakresu pomocy społecznej, świadczeń

rodzinnych, dodatków mieszkaniowych) wspierają-

cych osoby niepełnosprawne w życiu osobistym lub

społecznym.

W aktualnym stanie prawnym zasady orzekania

o stopniu niepełnosprawności oraz kryteria kwalifi-

kowania do stopnia niepełnosprawności regulują

litacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych oraz rozporządzenia ministra

Jednocześnie należy podkreślić, iż ocena stanu

sprawności, bowiem orzecznictwo o niepełnospraw-

ności uwzględnia zarówno fizyczne, psychiczne, jak

jęte zasady orzekania oznaczają, iż orzekanie o nie-

pełnosprawności ma charakter kompleksowy.

Wystą-

pienie tylko jednego z elementów, np. naruszenia

sprawności organizmu (potocznie utożsamianego z cho-

nia z niepełnosprawnością.

Natomiast intensywność

powania nie dochodzi do istotnych ograniczeń w sfe-

rze społecznej lub zawodowej.

jest oceną stanu zdrowia osoby orzekanej, ale oceną

społecznym i zawodowym, będących następstwem

naruszenia sprawności organizmu.

Zakres przedmio-

pełnosprawnych nie obejmuje jednak form pomocy

wskazanych w pytaniach pana posła Bolesława Pie-

chy.

W świetle przepisów ustawy o rehabilitacji zawo-

sprawnych orzeczenia o niepełnosprawności albo

o stopniu niepełnosprawności stanowią także pod-

Niepełnosprawność jest jednym z powodów udzie-

lania pomocy społecznej, wymienionych w przepisie

zm.) obok długotrwałej lub ciężkiej choroby.

Rodziny

z osobami niepełnosprawnymi lub osoby niepełno-

sprawne mogą korzystać ze świadczeń pomocy spo-

łecznej na ogólnych zasadach, określonych w ww.

ustawie.

Świadczenia z pomocy społecznej przyzna-

wane są przez ośrodki pomocy społecznej właściwe

dla miejsca zamieszkania osoby/rodziny i mogą mieć

formę pieniężną lub niepieniężną.

Prawo do świad-

czeń pieniężnych przysługuje:

441

— osobie samotnie gospoda rującej, której dochód

nie gospodarującej, które wynosi 542 zł,

dzinie, które wynosi 456 zł

Do świadczeń pieniężnych zalicza się zasiłek sta-

ły, zasiłek okresowy, zasiłek celowy.

W szczególnie

chodach przekraczających kryterium dochodowe

sokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium

znany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc

Bez względu na posiadany dochód w ramach

świadczeń niepieniężnych z pomocy społecznej ofero-

wana jest przede wszystkim praca socjalna, a ponadto

prowadzone jest poradnictwo specjalistyczne, w szcze-

gólności prawne, psychologiczne i rodzinne dla osób

i rodzin, które mają trudności w rozwiązywaniu swo-

ich problemów życiowych lub potrzebują wsparcia.

Dodatkowe wsparcie dla osób niepełnosprawnych

i rodzin sprawujących opiekę stanowi pomoc w for-

mie dożywiania, która realizowana jest w ramach

dożywiania” – w oparciu o przyjęte w ustawie kryte-

ria dochodowe – do 150% kryterium dochodowego

społecznej, czyli dla osoby samotnie gospodarującej

– 813 zł, dla osoby w rodzinie – 684 zł.

Pomoc w za-

kresie dożywiania może być przyznawana w formie

rącego, zasiłku celowego na zakup posiłku lub zakup

żywności, świadczenia rzeczowego w postaci produk-

tów żywnościowych.

W ramach programu organizo-

wany jest również dowóz posiłków.

Rada gminy może

podwyższyć, w drodze uchwały, kryterium dochodo-

we uprawniające do nieodpłatnych posiłków.

Istnieje także możliwość otrzymania pomocy żyw-

nościowej w ramach realizowanego przez Agencję

Rynku Rolnego programu PEAD (pomoc żywnościo-

wa dla najuboższych mieszkańców Unii).

Program

realizowany jest bezpośrednio przez cztery duże orga-

nizacje pozarządowe – Federację Banków Żywności,

i Polski Czerwony Krzyż – we współpracy z innymi

lokalnymi organizacjami.

Kryterium dochodowe

uprawniające do udzielenia tej pomocy ustalono na

tym samym poziomie jak w programie „Pomoc pań-

stwa w zakresie dożywiania”.

Pomoc ta może być

udzielona również osobom/rodzinom, które przekra-

czają ustalone w ramach tego programu kryteria

w przypadku trudnej sytuacji życiowej, spowodowanej

np. chorobą i związanymi z nią zwiększonymi wydat-

kami na leczenie i leki, zdarzeniami losowymi, zwięk-

szonymi wydatkami na opłaty mieszkaniowe itp.

System pomocy społecznej obok powyżej omówio-

nych świadczeń oferuje również wsparcie w ramach

pomocy instytucjonalnej.

Osoby niepełnosprawne,

w tym osoby z chorobą Alzheimera, mogą korzystać

z usług świadczonych w mieszkaniach chronionych,

środowiskowych domach samopomocy, rodzinnych

domach pomocy i domach pomocy społecznej.

Spo-

śród wyżej wymienionych form pomocy największym

zainteresowaniem cieszą się środowiskowe domy sa-

mopomocy.

Są one ogromnym wsparciem dla rodzin

opiekujących się osobami z chorobą Alzheimera.

Po-

wstaje coraz więcej takich jednostek, ponieważ zapo-

trzebowanie na tę formę pomocy wzrasta.

Środowi-

skowy dom samopomocy jest placówką dziennego

pobytu.

Może prowadzić także miejsca całodobowe

okresowego pobytu, w którym osoby – ze względu na

np. chorobę lub niepełnosprawność – mogą otrzymać

częściową opiekę i pomoc w zaspokajaniu niezbęd-

nych potrzeb życiowych oraz posiłek.

Środowiskowy

dom samopomocy oferuje indywidualne lub zespoło-

we treningi samoobsługi i treningi umiejętności spo-

łecznych, które służą nauce, rozwijaniu lub podtrzy-

mywaniu umiejętności w zakresie czynności dnia

Dla każdego uczestnika ustalany jest indywidualny

plan postępowania wspierająco-aktywizującego.

Odnosząc się do pytania 2. zawartego w zapyta-

niu poselskim, informuję, że trwają skoordynowane

i intensywne prace nad przygotowaniem i wdroże-

niem ustawy o pomocy osobom niesamodzielnym.

Inicjatorem projektu był pan senator Mieczysław Au-

gustyn, przewodniczący obecnie grupie roboczej ds.

przygotowania projektu, a gospodarzem projektu jest

senacka Komisja Rodziny i Polityki Społecznej.

Ce-

lem projektowanej ustawy jest określenie katalogu

świadczeń wspierających osoby niesamodzielne i ich

opiekunów.

Wdrożenie projektu do procedury legis-

lacyjnej planuje się w drugiej połowie 2013 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

w sprawie nieprawidłowości przy budowie dróg

współfinansowanych przez Unię Europejską

(3257)

ma z dnia 7 lutego 2013 r., znak: SPS-024-3257/13,

442

nieprawidłowości przy budowie dróg współfinansowa-

nych przez Unię Europejską, poniżej przedstawiam

wyjaśnienia do zadanych przez pana posła pytań.

1.

W jakim terminie przedmiotowa sprawa zosta-

nie wyjaśniona?

Kwestia podejrzenia wystąpienia zmów cenowych

jest znana stronie polskiej, w tym również opinii pub-

licznej oraz Komisji od 2010 r., a przedmiotowa decy-

zja jest skutkiem sporządzenia przez prokuraturę

aktu oskarżenia.

Wobec zaistniałej sytuacji strona

polska już w grudniu 2012 r. przed otrzymaniem de-

cyzji Komisji podjęła stosowne kroki, których celem

było uniknięcie wstrzymania płatności.

W przekaza-

nych wyjaśnieniach do Komisji przedstawiono szcze-

gółowe informacje na temat funkcjonującego systemu

zarządzania i kontroli PO IiŚ, a także uprawnień

i funkcjonowania właściwych organów państwa, któ-

re wykryły te naruszenia (m.in. monitorowanie prze-

targów przez służby specjalne – tarcza antykorupcyj-

na).

Dodatkowo, po otrzymaniu ww. decyzji prowa-

dzono dalsze działania, których celem było wyjaśnie-

nie całej sytuacji.

W dniu 16 stycznia 2013 r. odbyło

się spotkanie robocze przedstawicieli Ministerstwa

w sprawie wstrzymania powyższych płatności.

Po-

nadto dnia 1 lutego 2013 r. miało miejsce zaplanowa-

ne wcześniej spotkanie ministra transportu budow-

nictwa i gospodarki morskiej oraz ministra rozwoju

regionalnego z komisarzem ds. polityki regionalnej

Johannesem Hahnem, dotyczące głównie kolei, na

którym jednocześnie poruszono sprawę wstrzymania

płatności i potwierdzono wcześniej ustalone działania.

W reakcji na zaistniałą sytuację, zgodnie z przy-

jętym harmonogramem prac, dnia 15 lutego 2013 r.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego przekazało Ko-

misji Europejskiej odpowiedź na ww. interruption

letter.

Zawiera ona m.in. wyniki przeglądu kontrak-

tów budowlanych realizowanych przez GDDKiA pod

kątem występowania potencjalnych symptomów

zmów przetargowych.

Strona polska wykonała prze-

gląd w szerszym zakresie niż oczekiwała tego Komi-

sja.

KE zaleciła dokonanie przeglądu na próbie kon-

traktów, natomiast strona polska przeprowadziła

weryfikację wszystkich przetargów budowlanych za-

wartych przez GDDKiA do końca 2012 r. w ramach

Programów Operacyjnych: „Infrastruktura i środo-

wisko” oraz „Rozwój Polski Wschodniej”.

W odpowiedzi do Komisji przekazano również do-

kument opisujący system wykrywania oszustw na

szkodę interesów finansowych Unii Europejskiej,

który oprócz istniejących instrumentów prawnych

zawiera dodatkowe wskazówki dla instytucji odpo-

wiedzialnych za środki europejskie, a także benefi-

cjentów funduszy UE odnośnie do działań w zakresie

zapobiegania, identyfikowania i reagowania w przy-

padku powzięcia podejrzeń popełnienia oszustw.

W ramach systemu największe inwestycje, w tym

kontrakty realizowane przez GDDKiA, objęte są

szczególnym nadzorem.

2.

W jakim stopniu w ocenie ministerstwa trans-

portu zawieszenie wypłat unijnych środków grozi

zatrzymaniem drogowych inwestycji?

Zgodnie z ustaleniami z Komisją Europejską odblo-

kowanie płatności powinno nastąpić do dnia 15 marca

br., co sprawia, że nie istnieje ryzyko nieterminowej re-

alizacji zobowiązań przez Krajowy Fundusz Drogowy.

3.

W jaki sposób polski rząd dokona usprawnienia

systemu zarządzania, monitorowania i kontroli za-

mówień publicznych?

W I kwartale br. została opracowana przez Mini-

sterstwo Rozwoju Regionalnego, MTBiGM oraz

CUPT metodologia, która pozwala na przeprowadze-

nie analizy postępowań przetargowych pod kątem

występowania ewentualnych sygnałów mogących

sugerować zmowę cenową w przetargach.

Ponadto

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego sporządziło do-

kument w postaci zaleceń IZ PO IiŚ nr 18/2013 doty-

czących zapobiegania, identyfikowania i reagowania

PO IiŚ, który został zatwierdzony 6 lutego br. i prze-

kazany do stosowania.

Dokument prezentuje funkcjo-

nujący w Polsce system instytucjonalny, którego za-

daniem jest m.in. zwalczanie zmów o charakterze an-

tykonkurencyjnym.

W ramach systemu największe

KiA, objęte są szczególnym nadzorem m.in. w ramach

osłony antykorupcyjnej, a także kontroli prawidłowo-

ści udzielania zamówień publicznych sprawowanej

przez prezesa Urzędu Zamówień Publicznych.

4.

Czy mając na uwadze wykryte nieprawidłowo-

ści, Pan Minister złoży wniosek o odwołanie szefa

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad?

GDDKiA uzyskała status pokrzywdzonego w spra-

wie.

Zarzuty dotyczą działań podjętych przez firmy

budowlane na szkodę GDDKiA, nie można więc obar-

czać odpowiedzialnością za tę sytuację GDDKiA.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

dy działania samorządów lokalnych (3259)

sła na Sejm RP pana Artura Dunina w sprawie pro-

443

jektu ustawy deregulującej zasady działania samo-

rządów lokalnych (sygn.

SPS-024-3259/13) przedsta-

wiam, co następuje.

nego zakłada wprowadzenie nowych rozwiązań do-

tyczących współpracy jednostek samorządu teryto-

rialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych

ści i elastyczności jego funkcjonowania.

W ramach

otwartych i ogólnodostępnych konsultacji społecz-

nych projekt założeń został umieszczony w BIP na

stronie ministra administracji i cyfryzacji oraz Rzą-

dowego Centrum Legislacji, a także na portalu Mam

Zdanie – www.mamzdanie.org.pl. Projekt został tak-

że przekazany stronie samorządowej w Komisji

Celem projektowanej regulacji jest poprawa wa-

runków świadczonych przez j.s.t. usług na rzecz

mieszkańców.

Realizują zmiany przepisów zawiera-

jące się w czterech grupach tematycznych:

1) zwiększenie samodzielności i elastyczności dzia-

łania jednostek samorządu terytorialnego;

2) współpraca jednostek samorządu terytorial-

nego;

3) dobrowolne łączenie się jednostek samorządu

terytorialnego;

4) poprawa procedur realizacji zadań.

W odniesieniu do dziedzin, w których przewidzia-

na jest deregulacja i uproszczenie, zakłada się wpro-

wadzenie w szczególności:

1) zmiany w przepisach kształtujących finanse

samorządu terytorialnego;

drzewień i terenów zieleni;

3) zmian o charakterze deregulacyjnym i dopre-

Projekt założeń odnosi się w głównej mierze do

jednostek samorządu terytorialnego stopnia lokalne-

go.

Niemniej rozwiązania ogólne dotyczące funkcjo-

nowania i form realizacji zadań odnosić się będą tak-

że do samorządów województw.

Zmiany przepisów

mogą przynieść samorządom nawet 650 mln zł oszczęd-

ności.

Korzyści zależeć będą od faktycznego wyko-

rzystania nowych możliwości przez samorządy.

Pro-

jekt założeń nie zakłada odgórnej redukcji żadnych

stanowisk w jednostkach samorządu.

Zakłada się

wprowadzenie jedynie zmian, które pozwolą na lep-

szą współpracę jednostek oraz poprawę świadczenia

usług przez samorząd.

Ponadto projekt założeń nie

reguluje kwestii związanych z zamówieniami pub-

licznymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

w sprawie wątpliwości interpretacyjnych

dotyczących przepisów tzw. specustawy

w obszarze wywłaszczeń

na realizację inwestycji drogowych (3261)

mo z dnia 8 lutego 2013 r., znak: SPS-024-3261/13,

dotyczące zapytania posła Jacka Czerniaka w spra-

westycji drogowych [przesłane przy piśmie Kancela-

znak: DSPA-4811-428-(1)/13] uprzejmie przekazuję

następujące informacje.

Uprzejmie informuję, że regulacje ustawy z dnia

zm.), zwanej dalej specustawą, mają na celu zdecydo-

wane uproszczenie procedur przygotowania i reali-

zacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, co było

konieczne, aby wyraźnie przyspieszyć proces budowy

dróg.

Doświadczenia z procesu nabywania nierucho-

mości pod drogi przed wejściem w życie specustawy

pokazują, iż nabywanie nieruchomości według pro-

cedury przewidzianej przepisami ustawy z dnia

dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami, znacz-

nie spowalniało proces przygotowania budowy dróg.

Specustawę sukcesywnie nowelizowano w celu stwo-

rzenia optymalnego mechanizmu umożliwiającego

pozyskiwanie nieruchomości przeznaczonych na re-

alizację inwestycji drogowych.

Obecnie obowiązujące

przepisy pozwalają na szybsze, niż miało to miejsce

na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościa-

mi, pozyskiwanie nieruchomości, co umożliwia szyb-

sze przystąpienie do realizacji inwestycji drogowych.

444

Niezależnie od powyższego uznano za zasadne

dokonanie kolejnych zmian w specustawie mających

na celu doprecyzowanie kilku kwestii w niej uregu-

lowanych.

Projekt nowelizacji ww. ustawy przygotowany

przez ówczesne Ministerstwo Infrastruktury został

w grudniu 2010 r. umieszczony na stronie BIP mini-

sterstwa, a na początku roku 2011 r. został ujęty w

wykazie dokumentów procedowanych bezterminowo.

Obecnie zgodnie z wytycznymi KPRM w pierwszej

kolejności prace legislacyjne będą prowadzone nad

projektami wynikającymi z exposé, implementujący-

mi prawo Unii Europejskiej, realizującymi zalecenia

Trybunału Konstytucyjnego oraz wynikającymi

z upoważnień ustawowych.

Natomiast projektowany

zakres przedmiotowy i podmiotowy wyżej opisanej

nowelizacji nie stanowi wykonania wskazanych w piś-

mie KPRM wytycznych dotyczących kolejności zgła-

szanych do wykazu dokumentów, bowiem jego zasad-

niczym celem jest doprecyzowanie zapisów ustawy

wyższego omawiany projekt zostanie przekazany do

Zespołu ds. programowania prac rządu w terminie

późniejszym.

Natomiast odnosząc się do poszczególnych pytań

pana posła, przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

1.

Czy Rada Ministrów widzi potrzebę i planuje

prace nad zmianą przepisów w tzw. specustawie,

w dziedzinie kategorii inwestycji, przy realizacji któ-

rych, w odczuciu społeczników, stosowana jest dowol-

na interpretacja?

Art. 1 ust 1 specustawy stanowi, że ustawa okre-

śla zasady i warunki przygotowania inwestycji w za-

kresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów

zwanych dalej drogami, a także organy właściwe

nych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podsta-

ich funkcje na drogi krajowe, wojewódzkie, powiato-

we i gminne.

Zgodnie z art. 2a ust. 1 i 2 ww. ustawy

drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.

Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią

wiatu lub gminy.

Natomiast zgodnie z art. ust. 8 ww.

ustawy o drogach publicznych drogi, parkingi oraz

wnętrznymi.

Zatem specustawa dotyczy budowy dróg publicz-

nych, do których nie są zaliczane drogi wewnętrzne.

Należy podkreślić, że specustawa znajduje zasto-

sowanie zarówno w odniesieniu do dróg już istnieją-

cych, jak i nowo projektowanych dróg.

Inwestycje

dotyczące dróg zaliczonych w przewidzianym pra-

wem trybie do dróg publicznych lub dróg docelowo

mogących uzyskać kategorię drogi publicznej mogą

być realizowane na podstawie uproszczonych proce-

dur, o których mowa w specustawie.

Można wskazać, iż takie stanowisko jest prezen-

towane w orzecznictwie np. zgodnie z wyrokiem wo-

jewódzkiego sądu administracyjnego z dnia 14 lipca

2010 r., sygn. akt LEX nr 675137, art. 1 ust. 1 usta-

dróg publicznych należy rozumieć w ten sposób, iż

ustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjne-

go dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać

status (kwalifikację) dróg publicznych.

Przyjęcie sta-

nowiska przeciwnego, to jest ograniczenie zastoso-

wania tej ustawy jedynie do inwestycji na drogach

zaliczonych do określonej kategorii drogi, powodowa-

łoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowa-

nie tylko do remontów dróg już istniejących.

Nato-

miast w wyroku z dnia 2 października 2009 r., sygn.

akt II SA/Po 171/09 LEX nr 573822, wojewódzki sąd

administracyjny wskazał, że: 1. zaliczenie drogi do

określonej kategorii dróg publicznych nie może być

jednocześnie warunkiem stosowania ustawy, która

reguluje właśnie tryb przeprowadzania m.in. nowych

inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych

(ustawa określa warunki lokalizacji i nabywania nie-

ruchomości oraz budowy dróg).

Art. 1 ust. 1 ustawy

obiektów docelowo mających uzyskać status (kwali-

fikację) dróg publicznych.

2.

Czy planuje się wprowadzenie do przepisów usta-

wy sposobu wywłaszczeń i zakreślenie nieprzekra-

czalnego terminu wypłaty należnych odszkodowań?

Uprzejmie informuję, iż zgodnie z obecnym brzmie-

niem specustawy odszkodowanie za przejmowaną

nieruchomość jest ustalane odrębną decyzją.

Decyzję

ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomo-

ści lub ich części, które stają się z mocy prawa włas-

nością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajo-

wych lub własnością odpowiednich jednostek samo-

rządu terytorialnego w odniesieniu do dróg woje-

wódzkich, powiatowych i gminnych, wydaje się w ter-

stała się ostateczna.

Natomiast art. 12 ust. 5 spe-

custawy stanowi, że do ustalenia wysokości i wypła-

suje się odpowiednio przepisy o gospodarce nierucho-

mościami, z zastrzeżeniem art. 18.

Zgodnie z art. 132

wach, w których wydano odrębną decyzję o odszko-

dowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednora-

445

w związku z art. 12 ust 5 specustawy wynika, iż za-

płata odszkodowania powinna nastąpić w terminie

dowania stała się ostateczna.

Ministerstwo może realizować działania natury

prawnej, legislacyjnej, jednak w omawianym przy-

padku przepisy regulują kwestię wypłaty odszkodo-

wania w sposób jasny i niepowodujący wątpliwości

interpretacyjnych, zatem nie ma potrzeby dokonywa-

nia zmian w tym zakresie.

3.

Czy zdaniem Pana Premiera istnieje potrzeba,

postulowana przez radnych dzielnicowych, wprowa-

dzenia mechanizmów nakazu wykupu tzw. resztó-

wek wraz z wywłaszczonym gruntem?

Zgodnie z art. 13 ust. 3 specustawy, jeżeli przeję-

daje się do prawidłowego wykorzystania na dotych-

czasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowią-

zany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkow-

rialnego, tej części nieruchomości.

Należy podkreślić, iż art. 13 ust. 3 specustawy

stanowi odpowiednik art. 113 ust. 3 ustawy o gospo-

darce nieruchomościami, zgodnie z którym wywłasz-

łowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na

morządu terytorialnego, w zależności od tego, na czy-

ją rzecz następuje wywłaszczenie.

Roszczenie opisa-

ne w powołanym przepisie może być realizowane

w drodze procesu cywilnego przed sądem powszech-

nym, w ramach którego właścicieli nieruchomości

obciążałby obowiązek udowodnienia, że ich prawo

własności gruntu nieobjętego wywłaszczeniem utra-

ciło swe dotychczasowe społeczno-gospodarcze prze-

znaczenie.

darce nieruchomościami stanowi odpowiednik art. 5

Nr 10, poz. 64, z późn. zm.), zgodnie z którym wy-

właszczenie powinno na żądanie właściciela objąć

całą nieruchomość, jeżeli w wyniku wywłaszczenia

części pozostała dla właściciela część nie nadawałaby

się do racjonalnego użytkowania przez niego na cele

dotychczasowe.

Reasumując należy stwierdzić, iż konstrukcja za-

stosowana w art. 13 ust. 3 specustawy, w oparciu

o który zarządca drogi podejmuje czynności zmierza-

jące do nabywania gruntów i samodzielnie decyduje

o tym, czy dana nieruchomość spełnia kryteria wska-

zane w powołanym przepisie, jest przez ustawodawcę

stosowana od wielu lat i była przedmiotem licznych

orzeczeń sądowych.

Zgodnie z ugruntowanym stano-

wiskiem doktryny omawiana kwestia stanowi rosz-

czenie cywilnoprawne, którego zasadność może oce-

nić jedynie sąd powszechny.

Można wskazać, iż kwestia ewentualnych zmian

w omawianym przepisie, zmierzająca do jednoznacz-

nego wskazania w nim sytuacji zobowiązujących in-

westora do nabycia całości nieruchomości, była ba-

dana przy okazji kolejnych nowelizacji specustawy.

Niestety, analizy tego zagadnienia wykazały, iż nie

ma możliwości stworzenia zamkniętego katalogu sy-

tuacji, w których inwestor powinien zostać przez

ustawodawcę zobowiązany do wykupu części gruntu

nieprzeznaczonej bezpośrednio pod drogę.

Zatem

w opinii ministra, potwierdzonej dotychczasową

praktyką i analizą przepisów, kwestię tę należy po-

zostawić do decyzji inwestorów.

Natomiast rozważając sugerowaną przez pana po-

sła zmianę przepisu ustawy i wprowadzenie przepisu

ustanawiającego mechanizm nakazu wykupu tzw.

resztówek wraz z wywłaszczonym gruntem, należy

zauważyć, że oznaczałaby ona, iż na mocy decyzji

wydanej na podstawie omawianej ustawy przejmo-

wana byłaby cała nieruchomość, a więc nie tylko

część nieruchomości niezbędna do realizacji inwesty-

cji celu publicznego, lecz również część nieruchomo-

ści, na której tego typu inwestycja nie byłaby reali-

zowana.

Natomiast specyficzny tryb przejmowania

nieruchomości opisany w ww. ustawie może dotyczyć

jedynie tych nieruchomości, które przeznaczone są

na realizację inwestycji celu publicznego, dlatego też

zasadne jest, aby pozostałe części nieruchomości,

na dotychczasowe cele w związku z prowadzonym

postępowaniem, przejmowane były w trybie cywil-

nym, a nie administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe, ministerstwo nie pla-

nuje prowadzenia prac legislacyjnych we wskazanym

przez pana posła zakresie.

4.

Czy istnieje możliwość nowelizacji przepisów

ustawy w kierunku zadośćuczynienia wywłaszcza-

nym na podstawie cen wolnorynkowych?

Zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy do ustalenia

mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 18.

Zatem ustawodawca w zakresie ustalania

wysokości odszkodowania za nieruchomości przejmo-

wane w oparciu o przepisy specustawy odwołał się do

sprawdzonej przez wiele lat funkcjonowania kon-

strukcji przepisów ustawy o gospodarce nierucho-

mościami.

nieruchomościami rzeczoznawca majątkowy jest zo-

bowiązany do wykonywania czynności, o których

446

ruchomościami, zgodnie z zasadami wynikającymi

wodowej, kierując się zasadą bezstronności w wyce-

nie nieruchomości.

Oznacza to, że rzeczoznawca ma-

jątkowy przy określaniu wartości nieruchomości

wywłaszczanych bądź przejmowanych z mocy prawa

wiązujących przepisów ustawowych i wykonawczych.

Art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomoś-

ciami stanowi, że wyboru właściwego podejścia oraz

nuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szcze-

gólności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomo-

ści, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieru-

chomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach

i cechach nieruchomości podobnych.

Zgodnie z § 3

Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.) określanie wartości

nieruchomości poprzedza się analizą rynku nieru-

chomości, w szczególności w zakresie uzyskiwanych

transakcji.

Natomiast przepis § 36 ust. 1 rozporzą-

dzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nierucho-

mości i sporządzania operatu szacunkowego wska-

zuje zasadę określania wartości rynkowej gruntów

i rzeczoznawca majątkowy zobligowany jest je stoso-

wać.

Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że chodzi

o wartość rynkową gruntów przeznaczonych lub za-

jętych pod drogi publiczne (wyrok Naczelnego Sądu

I OSK 309/11).

Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Mini-

strów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządza-

nia operatu szacunkowego wartość rynkową, nieru-

chomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za

się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania

dowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie

Cytowany przepis realizuje zatem zasadę wyrażoną

w art. 134 ust. 3 ustawy, pozwalając rzeczoznawcy

majątkowemu określić wartość rynkową nierucho-

mości zgodnie z dotychczasowym sposobem użytko-

wania.

Dodatkowo w § 36 ust. 4 rozporządzenia pra-

wodawca wskazał na szczególny przypadek, z punk-

tu widzenia specustawy, gdy przeznaczenie nierucho-

mości zgodne z celem wywłaszczenia będzie tożsame

z dotychczasowym przeznaczeniem nieruchomości.

Określony w ww. przepisie sposób wyceny nie różni

się od sposobu opisanego w dotychczasowym § 36 ust.

1, zgodnie z którym, określając wartość rynkową

gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi pub-

liczne, rzeczoznawca majątkowy przyjmował do po-

równań ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprze-

daży gruntów odpowiednio przeznaczonych pod dro-

gi publiczne.

Natomiast dla potrzeb określenia wartości nieru-

chomości według alternatywnego sposobu użytkowa-

nieczne jest przyjęcie, iż przedmiotem wyceny będzie

nieruchomość przeznaczona pod inwestycję drogową.

Znajdzie tutaj odpowiednie zastosowanie sposób wy-

ceny określony w przywołanym już § 36 ust. 4 rozpo-

rządzenia.

Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu okre-

ślenie wartości nieruchomości przeznaczonej pod

inwestycję drogową powinno nastąpić na podstawie

cen transakcyjnych nieruchomości drogowych.

W przy-

padku braku takich transakcji określenie wartości

nieruchomości powinno nastąpić przy założeniu, iż

przeznaczenie nieruchomości wycenianej odpowiada

przeznaczeniu nieruchomości przeważającemu wśród

gruntów przyległych.

W takim przypadku konieczne

jest dodatkowo przeprowadzenie przez rzeczoznawcę

majątkowego badania rynku nieruchomości, o któ-

rym mowa w § 36 ust. 3 rozporządzenia i ewentualne

powiększenie określonej wartości nie więcej niż o 50%.

przystępując do sporządzenia operatu szacunkowego

określającego wartość nieruchomości dla potrzeb

ustalenia wysokości odszkodowania w związku z wy-

właszczeniem, podstawowym zadaniem rzeczoznaw-

cy majątkowego jest zbadanie, czy przeznaczenie nie-

ruchomości wycenianej zgodne z celem wywłaszcze-

nia powoduje zwiększenie jej wartości.

Od wyniku

tego badania zależeć bowiem będzie zastosowanie

odpowiedniego sposobu wyceny wynikającego z prze-

pisów ustawy skonkretyzowanych w § 36 ust. 1 lub

ust. 4 rozporządzenia, pozwalającego określić war-

tość nieruchomości z uwzględnieniem ww. zwiększe-

nia (zasada korzyści).

Informacja na temat procesu

dochodzenia do wyboru sposobu wyceny, tj. przepro-

wadzonego badania, powinna znaleźć odzwierciedle-

nie w treści operatu szacunkowego.

5.

Czy zdaniem Pana Premiera przepis o obowiąz-

ku zachowania dróg dojazdowych do nieruchomości

jest precyzyjny?

Uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 11f ust. 1

pkt 4 specustawy decyzja o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej zawiera w szczególności wyma-

gania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów

osób trzecich.

Obowiązek określenia omawianych

wymagań powstaje w szczególności wtedy, gdy decy-

zją z.r.i.d. objęta zostanie tylko część z dotychczaso-

wego terenu dawnej nieruchomości, jeżeli skutkiem

tego pozostała część nieruchomości nie będzie miała

zapewnionego dostępu do drogi publicznej.

Ten obo-

wiązek będzie naruszony, jeśli mimo ustalenia przez

organ istnienia uzasadnionych interesów osób trze-

cich, zasługujących na ochronę, organ nie określi

w wydanej decyzji z.r.i.d. stosownych wymogów za-

pewniających poszanowanie takich interesów.

Zatem

powołany przepis specustawy nakłada na organ ko-

447

nieczność zidentyfikowania istnienia interesów osób

trzecich i umożliwia organowi ich uwzględnienie

w sposób stosowny do danej sytuacji prawnej i fak-

tycznej bez konieczności ewentualnego zastosowania

się do enumeratywnie wyliczonych przez ustawodaw-

cę środków.

określającą, jakie wymagania powinien spełniać

wy Prawo budowlane obiekt budowlany należy pro-

jektować i budować, zapewniając poszanowanie, wy-

stępujących w obszarze oddziaływania obiektu, uza-

sadnionych interesów osób trzecich, w tym zapew-

nienie dostępu do drogi publicznej.

Zatem nie tylko

w specustawie, lecz również w ustawie Prawo budow-

lane ustawodawca posłużył się pojęciem zapewnienia

interesu osoby trzeciej i uznał, że pojęcie interesu

osób trzecich obejmuje swym zakresem zapewnienie

dostępu do drogi publicznej.

6.

Czy w ocenie rządu w przepisach ustawy spre-

cyzowano i określono w sposób niebudzący wątpliwo-

ści odległość projektowanej inwestycji od zabudowy

mieszkaniowej?

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy wnio-

westycji drogowej zawiera w szczególności: cztery

egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświad-

opracowania projektu.

Zawartość projektu budow-

lanego określa art. 34 ustawy Prawo budowlane,

który w przypadku inwestycji drogowych powinien

być stosowany odpowiednio, zgodnie z dyspozycją

art. 11i specustawy.

Szczegółowy zakres i formę pro-

jektu budowlanego określa rozporządzenie ministra

transportu, budownictwa i gospodarki morskiej

poz. 462).

Natomiast w przepisach specustawy nie uregulo-

wano kwestii odległości projektowanej inwestycji od

zabudowy mieszkaniowej, uznając, iż realizacja in-

westycji drogowych na mocy specustawy w zakresie

wskazanym w pytaniu będzie się odbywać na zasa-

dach dotychczas obowiązujących.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie budowy ronda w Borysławicach

(3263)

wicach, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

gramie redukcji liczby ofiar śmiertelnych”.

Kolejność

jest ustalona według ściśle określonych kryteriów

w postaci m.in. liczby zabitych, rannych oraz wartości

średniego dobowego ruchu na danym odcinku drogi.

W pierwszej kolejności są realizowane zadania

wykorzystanie ograniczonych środków finansowych,

jakimi dysponuje GDDKiA, oraz na podejmowanie

jowych, na których działania te są najbardziej nie-

zbędne.

Niestety potrzeby w zakresie poprawy bezpie-

czeństwa ruchu drogowego znacznie przewyższają

wielkość środków finansowych dostępnych na ten cel.

Realizacja zadania polegającego na budowie ron-

wojewódzką nr 449 w miejscowości Borysławice z uwa-

gi na niespełnienie powyższych kryteriów nie zosta-

ła ujęta w ww. programie.

Brak jest podstaw formal-

nych do jej realizacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

w Żninie (3264)

pytania pani poseł Iwony Kozłowskiej: w sprawie li-

448

kwidacji Sądu Rejonowego w Nakle nad Notecią prze-

słane przy piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. (nr SPS-

024-3265/13) oraz w sprawie likwidacji Sądu Rejono-

wego w Żninie przesłane przy piśmie z dnia 18 lutego

2013 r. (nr SPS-024-3264/13), uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

Na mocy rozporządzenia ministra sprawiedliwo-

sione zostały z dniem 1 stycznia 2013 r. jednostki

sądowe najniższego szczebla o limicie etatów sę-

dziowskich do 9 włącznie, w tym w obszarze Sądu

Okręgowego w Bydgoszczy zlikwidowano m.in. Sąd

Rejonowy w Nakle nad Notecią oraz Sąd Rejonowy

w Żninie, których etatyzacja wynosiła odpowiednio

7 i 4 etaty sędziowskie.

Zgodnie z założeniami reformy sądownictwa po-

wszechnego obszar właściwości miejscowej znoszo-

nych jednostek sądowych podlegał włączeniu do ju-

rysdykcji innego, sąsiedniego sądu rejonowego, w przy-

padku Sądów Rejonowych w Nakle nad Notecią oraz

w Żninie – Sądu Rejonowego w Szubinie, co było uza-

sadnione jego centralnym położeniem w stosunku to

znoszonych sądów rejonowych.

W wyniku przepro-

wadzonej reorganizacji powstała jednostka sądowa

o etatyzacji wynoszącej 18 etatów sędziowskich.

W rezultacie opisanych zmian – na bazie wydzia-

łów funkcjonujących we wskazanych powyżej znie-

sionych sądach rejonowych – utworzono na podstawie

zarządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 29 listo-

których wydziałów w sądach rejonowych oraz zmia-

ny zarządzenia w sprawie utworzenia wydziałów

ły zamiejscowe Sądu Rejonowego w Szubinie.

Cel podejmowanych przez Ministerstwo Spra-

wiedliwości działań w zakresie reorganizacji sądow-

nictwa powszechnego stanowiło bardziej elastyczne

ukształtowanie struktury organizacyjnej sądów re-

jonowych, racjonalne wykorzystanie kadry orzeczni-

czej i środków finansowych wydatkowanych na funk-

cjonowanie wymiaru sprawiedliwości, a także istotna

modyfikacja sprawowania nadzoru nad działalnością

administracyjną sądów powszechnych, jak również

usprawnienie zarządzania sądami.

Jakkolwiek, zdaniem projektodawców, wprowa-

dzone zmiany organizacyjne mogą skutkować ogra-

niczeniem wydatków, to należy szczególnie podkre-

ślić, z uwagi na twierdzenia zawarte w zapytaniach

pani poseł, że poszukiwanie oszczędności w budżecie

Priorytetem było zorganizowanie struktury organi-

zacyjnej w sposób umożliwiający usprawnienie funk-

cjonowania sądownictwa, w szczególności małych

jednostek szczebla rejonowego z nieliczną obsadą ka-

drową, w których jednoczesna nieobecność kilku sę-

dziów częstokroć skutkowała paraliżem pracy sądu

i znacznie wydłużała czas postępowań.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, należy

wskazać, że również reorganizacja dotycząca Sądów

Rejonowych w Nakle nad Notecią, Szubinie i Żninie

nie była ukierunkowana na osiągnięcie głównie ko-

rzyści finansowych, a przede wszystkim na stworze-

nie optymalnej struktury organizacyjnej sądowni-

ctwa powszechnego najniższego szczebla w zachod-

niej części bydgoskiego okręgu sądowego oraz racjo-

nalne gospodarowanie kadrą sędziowską na tym

obszarze.

Ustosunkowując się bezpośrednio do treści zapy-

tań pani poseł, pragnę poinformować, że w związku

z niewielkim upływem czasu od momentu wdrożenia

omawianych zmian organizacyjnych dokonywanie

aktualnie całościowych podsumowań w zakresie eko-

nomicznych skutków ostatniej reformy sądownictwa

powszechnego wydaje się przedwczesne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 3264, str. 447.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Gołańcz – Kcynia – Szubin – Bydgoszcz (3266)

pytanie poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie rewitali-

nia – Szubin – Bydgoszcz przekazuję poniższe infor-

macje.

kolei są wysokie koszty funkcjonowania.

Spośród

nich za najistotniejszy uważa się koszt dostępu do

449

prawy sytuacji na kolei podejmowane są działania

rować z przewoźnikami drogowymi.

Wysokość opłat za korzystanie z infrastruktury

Podkreślam, że analiza, która obejmowała ponad

sunięte tezy okazały się nieuzasadnione w kontekście

czych, co do zasady, ograniczeń nie wprowadzono.

Wdrożenie ograniczeń zaplanowano od 15 grudnia

wych.

Na liniach tych obecnie sporadycznie realizo-

ły decyzję o warunkowym udostępnianiu 1090 km

linii, na których również zostaną wprowadzone ogra-

niczenia, o ile zamówienia złożone przez przewoźni-

ków kolejowych nie zapewnią odpowiedniego pokry-

cia kosztów funkcjonowania tych linii.

no dziś jednoznacznie określić, w jakim zakresie

ostatecznie będzie ograniczona sieć udostępnianych

transport kolejowy.

Zaznaczam też, że w przypadku

likwidację.

Jednocześnie, zgodnie z deklaracjami

PKP PLK SA, w przypadku wystąpienia takiej po-

będzie mógł zostać wznowiony.

informuję, że na podstawie przeprowadzonej analizy

PKP PLK SA podjęły decyzję o utrzymaniu jej eks-

ploatacji.

W związku z powyższym nie istnieje ko-

nieczność ograniczania oferty ani ze strony przewoź-

ników pasażerskich, ani towarowych.

Jednocześnie informuję, iż możliwe jest podjęcie

działań, w szczególności ze strony władz samorządo-

wych, polegających na finansowym wsparciu inwesty-

cji ukierunkowanych na uatrakcyjnienie przedmioto-

wej linii, np. poprzez rewitalizację finansowaną w ra-

wództwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2014–2020.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Inowrocław – Kruszwica – Strzelno – Mogilno

(3267)

piśmie marszałka Sejmu nr SPS-024-3267/13 z dnia

18 lutego br., przedstawiam następujące informacje.

Według informacji przedstawionych przez zarząd-

cę infrastruktury kolejowej, tj. spółkę PKP Polskie

Linie Kolejowe SA, linia 231 Inowrocław – Mogilno

jest czynna na odcinku Inowrocław Rąbinek – Krusz-

wica o długości 12,4 km, na którym odbywają się

jazdy wyłącznie pociągów towarowych dla potrzeb

obsługi bocznicy zakładów tłuszczowych i w nielicz-

nych przypadkach dla miejscowej cukrowni.

Średnie

natężenie ruchu pociągów w roku 2012 wynosiło

1 pociąg na dobę, w związku z czym stacja Kruszwi-

ca jest czynna tylko w określonych godzinach.

Z uwa-

gi na zły stan toru na omawianym odcinku istnieje

ograniczenie prędkości do 20 km/h, zaś w przypadku

pozostałego odcinka linii, tj. Kruszwica – Mogilno,

została wydana decyzja ministra infrastruktury

nr TK1-500-50/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. o li-

kwidacji przedmiotowego odcinka linii kolejowej.

Obecnie na odcinku Kruszwica – Mogilno stan

infrastruktury kolejowej jest niedostateczny z uwagi

na znaczne ubytki infrastruktury spowodowane kra-

dzieżami.

Ewentualne przywrócenie ruchu pociągów

wiąże się z koniecznością kompleksowej wymiany

toru na całym odcinku od Inowrocławia Rąbinka do

Mogilna, tj. ok. 55 km linii kolejowej, co przy braku

450

zainteresowania przewozami na tym odcinku wydaje

się przedsięwzięciem nieuzasadnionym ekonomicznie.

Zadaniami priorytetowymi są działania przewi-

dziane w przyjętym przez Radę Ministrów 7 listopa-

da 2011 r.

„Wieloletnim programie inwestycji kolejo-

w którym nie przewiduje się realizacji inwestycji na

linii kolejowej nr 231.

Należy podkreślić, że ograni-

czona ilość środków dostępnych na remonty i rewita-

lizacje linii kolejowych pozwala na wykonanie na-

praw jedynie na odcinkach najistotniejszych z punk-

tu widzenia sieci transportowej.

Przewozy pasażerskie na przedmiotowej linii zo-

stały zawieszone w latach 90. XX w. z powodu zniko-

mego popytu na usługi oraz pogarszającego się stanu

infrastruktury.

Reaktywacja przewozów kolejowych

na wskazanej linii jest przedsięwzięciem komplekso-

wym i wymaga uwzględnienia wszystkich kategorii

tworzących ofertę przewozową, czyli infrastruktury

kolejowej, taboru i organizacji przewozów.

Koniecz-

nością więc jest przeprowadzenie analiz wymienio-

nych kategorii, uwzględniając zarówno aspekty eko-

nomiczne, jak i środowiskowe oraz społeczne.

Anali-

zy te powinny zostać zlecone przez władze samorzą-

dowe będące organizatorem transportu na omawia-

nym obszarze.

Ponieważ linia, której dotyczy zapytanie, znajdu-

je się w całości na terenie województwa kujawsko-

-pomorskiego.

Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1 usta-

organizatora publicznego transportu zbiorowego

w przewozach wojewódzkich wykonuje marszałek

województwa.

Zgodnie ze stanowiskiem przedstawio-

nym przez Urząd Marszałkowski Województwa Ku-

jawsko-Pomorskiego samorząd nie rozważa przywró-

cenia kursowania pociągów pasażerskich na ww.

trasie ze względu na niskie dopuszczalne prędkości

na przedmiotowej linii.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

ministra rozwoju regionalnego

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego (3270)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

dotyczące zapytania pana posła Józefa Rojka w spra-

uprzejmie informuję, iż Ministerstwo Rozwoju Regio-

nalnego nie pokrywało kosztów transportu lotnicze-

go w dojazdach do/z pracy.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

fa Rojka w sprawie wykorzystania samolotów w do-

jazdach do pracy w Ministerstwie Spraw Wewnętrz-

nych pragnę uprzejmie poinformować, że kierowni-

ctwo i pracownicy Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych nie odbywają podróży samolotem z miejsca za-

mieszkana do pracy bądź z pracy do miejsca zamiesz-

kania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

w Ministerstwie Sprawiedliwości (3274)

stania samolotów w dojazdach do pracy w Minister-

stwie Sprawiedliwości, przekazane przy piśmie z dnia

451

18 lutego 2013 r., nr SPS-024-3274/13, uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

1.

Czy Pan Minister lub pracownicy resortu także

podróżują z miejsca zamieszkania do pracy lub z pra-

cy do miejsca zamieszkania samolotami?

Minister sprawiedliwości najczęściej z miejsca za-

mieszkania do pracy lub z pracy do miejsca zamiesz-

kania podróżuje pociągami.

Jedynie sporadycznie

korzysta z połączeń lotniczych.

W przypadku podróży lotniczych pozostałych człon-

ków kierownictwa uprzejmie informuję, że w 2012 r.

z transportu lotniczego w dojazdach do pracy korzy-

stał podsekretarz stanu pan Jacek Gołaczyński.

Podróże lotnicze pozostałych pracowników Mini-

sterstwa Sprawiedliwości odbywają się wyłącznie

w związku z realizacją powierzonych zadań służbowych.

2.

Jeśli tak, to jakie koszty z tego tytułu ponosi

ministerstwo w skali roku?

W przypadku krajowych lotów ministra sprawied-

liwości ministerstwo nie ponosi żadnych kosztów

z uwagi na wykonywanie przez ministra sprawiedli-

wości mandatu poselskiego (na podstawie art. 43 ust. 1

z późn. zm.): „poseł i senator ma prawo, na terenie

go transportu zbiorowego oraz przelotów w krajo-

wym przewozie lotniczym, a także do bezpłatnych

skiej”).

W kwestii lotów podsekretarza stanu pana Jacka

Gołaczyńskiego Ministerstwo Sprawiedliwości w 2012 r.

poniosło z tego tytułu koszty w wysokości 34 050,36 zł.

Należy przy tym jednocześnie podkreślić, że pan mi-

nister Jacek Gołaczyński jest sędzią Sądu Apelacyj-

nego we Wrocławiu delegowanym do pełnienia czyn-

ności administracyjnych w Ministerstwie Sprawied-

1070, z późn. zm.) przysługuje mu zwrot kosztów

przejazdów odbywanych nie częściej niż raz w tygo-

dniu do miejsca stałego zamieszkania i z powrotem.

Mając na uwadze powyższe fakty oraz ofertę prze-

woźników kolejowych na odcinku Warszawa – Wroc-

ław (w szczególności czas przejazdu na poziomie min.

5 godz.), a także specyfikę pracy podsekretarza sta-

nu, bardziej zasadne wydaje się korzystanie z oferty

połączeń lotniczych, które są konkurencyjne pod

względem czasowym, a coraz częściej także cenowym.

nister rozważy poruszanie się tańszym środkiem lo-

komocji?

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej infor-

macje, propozycja rozważenia korzystania z tańsze-

go środka lokomocji wydaje się bezprzedmiotowa

– w związku z wykonywaniem przez ministra spra-

wiedliwości mandatu poselskiego zarówno przejazdy

pociągiem, jak i korzystanie z transportu lotniczego

są bezpłatne, zaś korzystanie z samochodu służbo-

wego wiązałoby się z generowaniem dodatkowych

kosztów (zakup paliwa, diety oraz koszt zakwatero-

wania kierowcy).

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska (3275)

pytanie posła Józefa Rojka, przekazane przez pana

pospolitej Polskiej, pismem z dnia 18 lutego 2013 r.,

znak: SPS-024-3275/13, w sprawie wykorzystania

Środowiska, uprzejmie informuję, że ministerstwo

podróży samolotem pracowników z miejsca zamiesz-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

(3276)

w sprawie zapytania poselskiego pana Józefa Rojka

dotyczącego wykorzystania samolotów w dojazdach do

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

452

Kierownictwo Ministerstwa Pracy i Polityki Spo-

łecznej, jak również pracownicy resortu nie korzysta-

ją z samolotu w celu dojazdu z miejsca zamieszkania

do pracy oraz z pracy do miejsca zamieszkania.

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

(3277)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

mem, znak: SPS-024-3277/13, z dnia 18 lutego 2013 r.

go, uprzejmie informuję, iż zarówno kierownictwo,

jak i pracownicy resortu w celu dojazdu z miejsca

do miejsca zamieszkania nie korzystają z komunika-

cji lotniczej.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

024-3278/13, w sprawie wykorzystania samolotów

rystyki uprzejmie informuję, że w Ministerstwie

Sportu i Turystyki nie wykorzystuje się samolotów

cy do miejsca zamieszkania.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

W odpowiedzi na zapytanie pana Józefa Rojka,

posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przekazane

3279/13, dotyczące wykorzystania przez ministra fi-

nansów lub pracowników resortu samolotów w do-

do miejsca zamieszkania, co miałoby się odbywać na

koszt Ministerstwa Finansów, uprzejmie informuję,

że tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca.

W konse-

kwencji ze środków centrali Ministerstwa Finansów

nie były ponoszone wydatki, które dotyczyłyby ko-

rzystania przez ministra finansów, jak i pozostałych

pracowników Ministerstwa Finansów z samolotu

w dojazdach do lub z pracy.

W przypadku osób zatrudnionych w Minister-

stwie Finansów samolot jako środek transportu wy-

korzystywany jest przede wszystkim w podróżach

służbowych zagranicznych oraz w szczególnych sy-

tuacjach w delegacjach krajowych.

Należy przy tym

zauważyć, że obowiązujące w Ministerstwie Finan-

sów regulacje dotyczące podróży służbowych na ob-

szarze kraju, wprowadzone do stosowania przez dy-

rektora generalnego, który w myśl postanowień usta-

Nr 227, poz.1505, z późn. zm.) zapewnia funkcjono-

wanie i ciągłość pracy urzędu, warunki jego działa-

nia, a także organizację pracy – uwzględniając obo-

wiązek wydatkowania środków publicznych w sposób

skiwania najlepszych efektów z danych nakładów – za-

lecają przejazdy tańszymi niż samolot środkami

transportu i przewidują konieczność dokonania wy-

boru optymalnego w tym zakresie rozwiązania.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

453

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Obrony Narodowej (3280)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

stwie Obrony Narodowej (SPS-024-3280/13), uprzej-

mie informuję, że minister obrony narodowej, jak

również pracownicy resortu obrony narodowej nie

korzystają z wojskowego transportu powietrznego

znajdującego się w dyspozycji Sił Powietrznych w celu

ponosi z tego tytułu kosztów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

3281/13 z dnia 18 lutego br.) w sprawie wykorzysta-

Spraw Zagranicznych uprzejmie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie ponosiło

kosztów z tytułu podróży pracowników samolotem

z miejsca zamieszkania do miejsca pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

ministra edukacji narodowej

w Ministerstwie Edukacji Narodowej (3282)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

mie informuję, że minister edukacji narodowej, jak

również żaden z członków kierownictwa resortu edu-

kacji oraz jego pracowników nie podróżuje samolota-

sca pracy do miejsca zamieszkania.

Z poważaniem

Krystyna Szumilas

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

mie (znak: SPS-024-3283/13) z dnia 18 lutego 2013 r.,

uprzejmie informuję, że krajowe przeloty samolotowe

nie obciążają budżetu Ministerstwa Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego.

do bezpłatnych przelotów na trasach krajowych (art. 43

ust. 1).

Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienie

usatysfakcjonuje pana posła.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

454

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

(znak: SPS-024-3285/13) zapytanie pana posła Józe-

Zasady korzystania z pojazdów służbowych okre-

śla zarządzenie nr 29 dyrektora generalnego Mini-

sterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej z dnia 11 maja 2012 r., z późn. zm.

Zgodnie z przedmiotowym zarządzeniem kierow-

nictwo urzędu, tj. minister, sekretarz oraz podsekre-

tarze stanu, szef gabinetu politycznego i dyrektor

generalny, w celu realizacji obowiązków służbowych

wynikających z zajmowanego stanowiska mogą ko-

rzystać z przydzielonego, na stałe, samochodu osobo-

wego z kierowcą.

Pozostali pracownicy w ramach

obowiązków służbowych mogą korzystać z pojazdów

z tzw. dyspozycyjnej kolumny transportowej mini-

sterstwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego (3288)

mo pana marszałka Marka Kuchcińskiego z dnia

18 lutego 2013 r. (znak: SPS-024-3288/13), przy któ-

rym zostało przekazane zapytanie pana posła Józefa

bowych w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, po-

niżej przedstawiam następujące wyjaśnienia w przed-

miotowej sprawie.

Zasady korzystania ze służbowych pojazdów re-

gulują przepisy zarządzenia nr 13 dyrektora general-

nego Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia

korzystania z samochodów służbowych i prywatnych

oraz transportu obcego w Ministerstwie Rozwoju Re-

gionalnego.

Zgodnie z przedmiotowym zarządzeniem

członkowie kierownictwa ministerstwa mogą korzy-

stać z samochodu służbowego wyłącznie podczas wy-

konywania obowiązków służbowych.

Natomiast pra-

cownicy ministerstwa mogą prowadzić samochód

służbowy w szczególnie uzasadnionych specyfiką

wykonywanych obowiązków służbowych sytuacjach,

po uzyskaniu pisemnego upoważnienia wydanego

przez dyrektora generalnego ministerstwa.

Ponadto podczas wykonywania obowiązków służ-

bowych pracownicy komórek organizacyjnych mini-

sterstwa mogą skorzystać z obsługi transportowej na

podstawie zgłaszanych zapotrzebowań.

Każdorazowo

wykonanie zlecenia jest poświadczane przez dyspo-

nenta w książce kontroli pracy pojazdu samochodo-

wego (tzw. karcie drogowej).

Przepisy obowiązującego zarządzenia przewidują

możliwość skorzystania ze służbowego pojazdu do

celów prywatnych jedynie w odniesieniu do osób

uprawnionych, tj. członków kierownictwa minister-

stwa, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej.

Osoba uprawniona, wykorzystując samochód służbo-

wy do celów prywatnych, jest zobowiązana m.in. do

pokrycia kosztów zużytego paliwa oraz uregulowa-

nia wszelkich opłat drogowych.

Jednocześnie informuję, że w chwili obecnej w mi-

nisterstwie nie ma przypadków użyczenia samocho-

dów służbowych do celów prywatnych.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji (3289)

455

Administracji i Cyfryzacji (SPS-024-3289/13) uprzej-

mie informuję, iż pojazdy stanowiące własność Mini-

sterstwa Administracji i Cyfryzacji wykorzystywane

są wyłącznie do obsługi ścisłego kierownictwa MAC

oraz przewozu poczty lub zaopatrzenia.

W sporadycz-

nych przypadkach samochody wykorzystywane są

przez dyrektorów i naczelników do obsługi wyjazdów

służbowych.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż ministerstwo

nie pozwala na wykorzystywanie floty samochodowej

do celów prywatnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

w Ministerstwie Skarbu Państwa (3290)

dotyczące zapytania poselskiego posła na Sejm RP

jazdów służbowych w Ministerstwie Skarbu Państwa

przekazuję następujące informacje.

Ad 1.

Na jakich zasadach Pan i urzędnicy resortu

korzystają ze służbowych pojazdów?

Kierownictwo i pracownicy Ministerstwa Skarbu

Państwa korzystają z pojazdów służbowych będących

w dyspozycji ministerstwa na podstawie zarządzenia

nr 61 dyrektora generalnego Ministerstwa Skarbu

regulaminu ogólnych warunków używania samocho-

dów służbowych oraz obsługi transportowej Mini-

sterstwa Skarbu Państwa.

Zarządzenie to komplek-

sowo reguluje zasady użytkowania samochodów służ-

bowych zarówno do celów związanych z wykonywa-

niem obowiązków pracowniczych, jak i do celów nie-

służbowych.

W szczególności zarządzenie określa

osoby upoważnione do użytkowania samochodów

służbowych, sposób ewidencji wykorzystania tych

samochodów, zasady prawidłowej eksploatacji i za-

bezpieczenia samochodów oraz sposób odpowiedzial-

samochodów służbowych.

Ad 2 i 3.

Czy obowiązujące w resorcie przepisy

przewidują skorzystanie ze służbowego pojazdu do

celów prywatnych?

Jeśli tak, to w jakich okolicznoś-

ciach i na jakich zasadach?

Osoby uprawnione, którym przydzielono do dys-

pozycji samochód służbowy, mogą za zgodą dyrekto-

ra generalnego, po podpisaniu odrębnej umowy cy-

wilnoprawnej, korzystać z pojazdów służbowych rów-

nież do celów prywatnych.

Umowa reguluje zasady

odpowiedzialności za użyczony samochód oraz od-

płatności za używanie samochodu do celów prywat-

nych.

Przedmiotowa umowa stanowi m.in. że każdy

przejazd niezwiązany z wykonywaniem obowiązków

służbowych musi zostać odpowiednio oznaczony

w karcie drogowej pojazdu, ponadto osoba wykorzy-

stująca samochód do celów prywatnych pokrywa

koszty paliwa, a w przypadku korzystania z usług

kierowcy – również koszty tej usługi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

w Ministerstwie Sprawiedliwości (3291)

mo SPS-024-3291/13 z dnia 18 lutego 2013 r., w na-

wiązaniu do pisma pana Józefa Rojka BPZ/142/14/2013

z dnia 6 lutego 2013 r., dotyczącego zasad korzysta-

nia z pojazdów służbowych, uprzejmie informuję, że

korzystanie z pojazdów służbowych w Ministerstwie

Sprawiedliwości przez członków kierownictwa i urzęd-

ników Ministerstwa Sprawiedliwości uregulowane

jest zarządzeniem dyrektora generalnego Minister-

stwa Sprawiedliwości nr 30/2008 z dnia 6 czerwca

2008 r. (z późn. zm.) w sprawie warunków ustalania

i zwrotu kosztów używania do celów służbowych sa-

mochodów osobowych niebędących własnością pra-

codawcy oraz zasad korzystania z pojazdów służbo-

wych w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Zgodnie

z powyższym zarządzeniem osoby uprawnione do

korzystania z samochodu służbowego do celów służ-

bowych z racji pełnionej funkcji lub zajmowanego

stanowiska to minister sprawiedliwości, sekretarz

stanu, podsekretarze stanu, dyrektor generalny.

Oso-

by te mogą odpłatnie korzystać z samochodu służbo-

wego do celów prywatnych.

456

Korzystający z samochodu służbowego ma obo-

wiązek rozliczyć się z dyrektorem Biura Kadr i Logi-

styki z tytułu zużytego paliwa na jazdy niesłużbowe

oraz z tytułu wynagrodzenia należnego kierowcy

(o ile nie kieruje pojazdem osobiście) do dnia 15 na-

stępnego miesiąca po miesiącu, w którym korzystał

z samochodu służbowego do celów niesłużbowych.

Zwrot kosztów przejazdu samochodem służbowym

z tytułu zużytego paliwa następuje na podstawie do-

wodów pobrania paliwa, kart drogowych pojazdu

i oświadczenia złożonego przez korzystającego z sa-

mochodu służbowego odnośnie do ilości kilometrów

przejechanych w celu niesłużbowym z uwzględnie-

niem paliwa zakupionego we własnym zakresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

znak: SPS-024-3292/13, w sprawie zasad korzystania

przekazuję stosowne wyjaśnienia.

Dot.

pkt 1.

W Ministerstwie Środowiska od dnia

5 sierpnia 2010 r. obowiązuje zarządzenie nr 10 dy-

rektora generalnego Ministerstwa Środowiska, które

reguluje zasady wykorzystywania środków transpor-

tu, a w szczególności korzystanie z samochodów służ-

bowych.

Dot.

pkt 2.

Obowiązujące w Ministerstwie Środo-

wiska zarządzenie nr 10 dyrektora generalnego Mi-

nisterstwa Środowiska przewiduje możliwość skorzy-

stania ze służbowego pojazdu do celów prywatnych.

Dot.

pkt 3.

Minister środowiska, sekretarz stanu

w Ministerstwie Środowiska, podsekretarz stanu

w Ministerstwie Środowiska, dyrektor generalny Mi-

nisterstwa Środowiska, szef gabinetu politycznego

ministra, zwani dalej „osobami uprawnionymi”,

zgodnie z zarządzeniem nr 10 dyrektora generalnego

Ministerstwa Środowiska z dnia 5 sierpnia 2010 r.

mogą korzystać z samochodu służbowego do celów

prywatnych, na podstawie odrębnej umowy cywilno-

prawnej zawartej z dyrektorem generalnym Mini-

sterstwa Środowiska.

Osoba uprawniona ponosi

koszty korzystania z samochodu służbowego w wy-

sokości odpowiadającej kosztom używania pojazdów

bowych, pokrywanych przez pracodawcę zgodnie z § 5

ści oraz warunków ustalania należności przysługu-

jących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

poz. 1990, z późn. zm.).

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (3293)

pytanie poselskie pana posła Józefa Rojka w sprawie

przy piśmie SPS-024-3293/13 z dnia 18 lutego 2013 r.,

uprzejmie informuję, iż zakres zasad korzystania

z pojazdów służbowych ministerstwa uregulowany

jest zarządzeniem nr 35 dyrektora generalnego Mi-

nia 2009 r.

Odnosząc się do każdego z pytań:

Ad 1.

§ 4 ww. zarządzenia brzmi: „Dysponent sta-

ły (tj. członek kierownictwa MPiPS) podczas wyko-

nywania obowiązków służbowych korzysta z samo-

chodu służbowego obsługiwanego przez kierowców,

z zachowaniem wymogów dotyczących czasu pracy

kierowców określonych w odrębnych przepisach”.

§ 9 ww. zarządzenia brzmi: „Podstawę do korzysta-

nia z samochodu służbowego (przez urzędników) wcho-

dzącego w skład kolumny transportowej stanowią:

1) wniosek o udostępnienie samochodu do celów

służbowych, zwany dalej wnioskiem, podpisany przez

dyrektora odpowiedzialnego za celowość zlecenia wy-

jazdu, zaakceptowany przez dyrektora BA, jeżeli sa-

mochód wykorzystywany jest na terenie miasta sto-

łecznego Warszawy;

457

2) wyrażona na wniosku akceptacja dyrektora ge-

neralnego, po potwierdzeniu przez BA możliwości

realizacji, jeżeli samochód wykorzystywany jest poza

terenem miasta stołecznego Warszawy”.

Ad 2.

Obowiązujące w resorcie przepisy przewi-

dują skorzystanie ze służbowego pojazdu do celów

służbowych bez kierowcy.

Ad 3.

§ 13 pkt 2 ww. zarządzenia brzmi: „Korzy-

stanie z samochodów służbowych do celów prywat-

nych bez kierowcy wymaga:

1) pisemnej zgody dyrektora generalnego oraz za-

warcia umowy użyczenia samochodu służbowego;

2) pokrycia kosztów paliwa”.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 7 marca 2013 r.

kazane pismem z dnia 20 lutego 2013 r., o sygn.

SPS-

024-3295/13, w sprawie zasad korzystania z pojaz-

dów służbowych uprzejmie informuję.

Zasady korzystania z pojazdów służbowych zosta-

ły określone w zarządzeniu nr 8 dyrektora general-

nego Ministerstwa Sportu i Turystyki z dnia 12 maja

2010 r. wprowadzającym „Regulamin korzystania ze

służbowych samochodów osobowych w Ministerstwie

Sportu i Turystyki”.

„Regulamin korzystania ze służbowych samocho-

dów osobowych w Ministerstwie Sportu i Turystyki”

nie przewiduje możliwości wykorzystywania samo-

chodów służbowych dla celów prywatnych.

W związ-

ku z powyższym Ministerstwo Sportu i Turystyki nie

udostępnia samochodów służbowych dla celów pry-

watnych.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w Ministerstwie Finansów (3296)

sła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczące zasad

Finansów uprzejmie informuję, co następuje.

Ad 1.

Pojazdy służbowe wykorzystywane są w cen-

trali Ministerstwa Finansów na zasadach określo-

nych w wewnętrznych regulacjach wprowadzonych

do stosowania przez dyrektora generalnego, który

stosownie do postanowień ustawy o służbie cywilnej

zapewnia funkcjonowanie i ciągłość pracy urzędu,

m.in. przez gospodarowanie mieniem urzędu.

W myśl

wskazanych zasad pojazdy służbowe mogą być użyt-

kowane w celu realizacji zadań służbowych, które

wymagają przejazdów lokalnych oraz zamiejscowych.

Są one przydzielane do dyspozycji członków kierow-

nictwa Ministerstwa Finansów, którzy pełniąc funk-

cje publiczne, wypełniają swoje obowiązki w ramach

nielimitowanego czasu pracy i winni mieć zapewnio-

ne podstawowe warunki do właściwego funkcjono-

wania organów władzy wykonawczej i wykonywania

zadań państwowych.

Ponadto są one przekazywane

do obsługi delegacji zagranicznych przybywających

na organizowane w Ministerstwie Finansów spotka-

nia, a także w szczególnie uzasadnionych sytuacjach

do obsługi transportowej pozostałych pracowników

urzędu i funkcjonariuszy pełniących w nim służbę.

Należy również zauważyć, że obowiązujące regulacje

dotyczące podróży służbowych, uwzględniając obo-

ność wybrania optymalnego środka transportu, w tym

w przypadku ww. grupy pozostałych pracowników

i funkcjonariuszy celnych zalecają korzystanie z pub-

licznych środków transportu.

Dopiero w przypadku

gdy jest to ekonomicznie zasadne lub konieczne ze

względu na różnorakie uwarunkowania związane

z celem i miejscem podróży, może zostać im przydzie-

lony pojazd służbowy.

Przy ocenie tej kwestii należy

uwzględnić szczególny charakter służb podległych

ministrowi finansów oraz specyficzną strukturę or-

ganizacyjną zarówno samego urzędu, jak również

resortu finansów.

Obejmuje on pion skarbowy, celny

oraz pozostałe jednostki organizacyjne obsługujące

sprawy z zakresu trzech następujących działów ad-

ministracji rządowej: budżet, finanse publiczne i in-

stytucje finansowe, a także kilka części budżeto-

458

wych, dla których dysponentem jest minister finan-

sów.

Wiąże się to z potrzebą współpracy Ministerstwa

Finansów z różnymi podmiotami oraz działań reali-

zowanych w ramach kontroli i nadzoru, co wymaga

organizowania podróży i przemieszczania się, a w kon-

sekwencji korzystania ze służbowych pojazdów.

Ad 2.

Wskazane wyżej wewnętrzne regulacje do-

tyczące korzystania z pojazdów centrali Minister-

stwa Finansów przewidują w szczególnie uzasadnio-

nych przypadkach możliwość korzystania z samocho-

du służbowego do celów prywatnych.

Ad 3.

Zgoda na udostępnienie samochodu do celów

prywatnych jest uwarunkowana brakiem zapotrze-

bowań na jego wykorzystanie do realizacji zadań

służbowych.

Użytkowanie samochodu służbowego do

celów prywatnych następuje na podstawie umowy

cywilnoprawnej, zgodnie z którą użytkownik pokry-

wa koszty paliwa, koszty eksploatacji oraz koszty

usługi kierowcy, jeśli prowadzi on pojazd.

Powyższe należności są regulowane na podstawie

not obciążeniowych wystawianych przez komórkę or-

ganizacyjną Ministerstwa Finansów odpowiedzialną

za nadzór nad eksploatacją samochodów służbowych.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (3298)

Spraw Zagranicznych uprzejmie informuję.

Zasady używania samochodów służbowych w Mi-

nisterstwie Spraw Zagranicznych określa wewnętrzne

zarządzenie nr 21 dyrektora generalnego służby za-

prowadzenia gospodarki samochodowej w MSZ, które

nie przewiduje używania samochodów służbowych do

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

Kultury i Dziedzictwa Narodowego (3300)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie Józefa Rojka, przesłane przy piśmie (znak:

informuję, że – na podstawie zarządzenia dyrektora

generalnego MKiDN – prawo do samochodów służbo-

wych z kierowcą mają członkowie ścisłego kierowni-

ctwa ministerstwa.

Samochody pozostają do dyspozy-

cji wyłącznie w celach realizacji zadań służbowych.

Zarządzeniem przewidziana jest również możli-

wość odpłatnego skorzystania z samochodów do ce-

lów prywatnych członka kierownictwa, ale aktualnie

nie jest ona przez nikogo wykorzystywana.

Pozostali pracownicy ministerstwa, w tym dyrek-

torzy departamentów, w uzasadnionych przypadkach

mogą skorzystać z samochodów znajdujących się

w dyspozycji ministerstwa wyłącznie w celach reali-

zacji zadań służbowych na terenie Warszawy.

Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienie

w sprawie systemu odprowadzającego wodę

ka Balta w sprawie systemu odprowadzającego wodę

przekazuję następujące wyjaśnienia.

Wymagania dla urządzeń odwadniających i od-

prowadzających wodę z dróg publicznych regulują

przepisy techniczno-budowlane zawarte w rozporzą-

dzeniu ministra transportu i gospodarki morskiej

459

zm.), w szczególności § 101–108.

Zgodnie z § 2 ww.

rozporządzenia przepisy te stosuje się przy projekto-

waniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych

z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie,

rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach obję-

tych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednym z podstawowych sposobów odwodnienia

drogi jest odwodnienie powierzchniowe, które uzy-

skuje się poprzez zastosowanie odpowiednich pochy-

leń podłużnych i poprzecznych elementów drogi,

umożliwiające odpływ wody do rowów przydrożnych

i naturalnych odbiorników wody.

W przypadku gdy woda powierzchniowa spowo-

dowałaby uszkodzenie elementów korpusu drogi oraz

na obszarze, z którego odprowadzenie wody po-

wierzchniowej bezpośrednio do ziemi lub do odbior-

nika wody nie jest dopuszczalne, powinno stosować

się urządzenia ściekowe.

Wody powierzchniowe ze

ścieku powinny być odprowadzone przez studzienki

ściekowe przykanalikiem do kanalizacji lub w wy-

padku braku kanalizacji – przykanalikiem do rowu

przydrożnego.

W przypadku gdy nie ma możliwości

wierzchniowego odwodnienia lub gdy wymagają tego

przepisy odrębne, wykonuje się kanalizację deszczową.

Wybór sposobu odwodnienia drogi i zapewnienie

jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi

leży w gestii uprawnionego projektanta, który działa

do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o spo-

rządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami

zań zastosowanych przez projektanta z przepisami

techniczno-budowlanymi sprawdza właściwy organ

administracji architektoniczno-budowlanej przed wy-

daniem decyzji o pozwoleniu na budowę, realizując

Natomiast zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 tej samej

ustawy do zadań organów nadzoru budowlanego na-

leży kontrola przestrzegania i stosowania przepisów

Prawa budowlanego oraz kontrola działania organów

administracji architektoniczno-budowlanej.

W art. 84a

ust. 1 pkt 1 ustawodawca uszczegółowił, że kontrola

przestrzegania i stosowania przepisów Prawa budow-

lanego obejmuje kontrolę zgodności wykonywania

robót budowlanych z przepisami Prawa budowlane-

go, projektem budowlanym i warunkami określony-

mi w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organy nadzoru budowlanego, kontrolując stoso-

wanie przepisów Prawa budowlanego, badają prawid-

łowość postępowania administracyjnego przed orga-

nami administracji architektoniczno-budowlanej

a także sprawdzają wykonywanie obowiązków wyni-

kających z decyzji i postanowień wydanych na podsta-

wie przepisów Prawa budowlanego (art. 84a ust. 2).

Zgodnie z art. 83 ust. 3 przywoływanej ustawy do

właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru bu-

dowlanego jako organu pierwszej instancji należą za-

dania i kompetencje określone w ust. 1 tego samego

artykułu, m.in. w sprawach dróg publicznych krajo-

wych i wojewódzkich wraz z obiektami i urządzenia-

gowego sieciami uzbrojenia terenu – niezwiązanymi

z użytkowaniem drogi.

Jeżeli zatem zachodzą jakiekolwiek podejrzenia,

że przedmiotowa inwestycja mogła być zrealizowana

z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych,

należy zawiadomić o tym właściwe miejscowo organy

nadzoru budowlanego.

Należy również wyraźnie wskazać, że prawodaw-

ca zapewnia ochronę praw właściciela nieruchomości

sąsiedniej w zakresie odprowadzania wód opado-

inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie,

deł, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a także odpro-

wadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.

Poza wymienionymi powyżej zakazami ustawa

nakłada na właściciela nieruchomości określone obo-

wiązki w zakresie dbałości o utrzymanie właściwego

stanu na gruncie.

W świetle art. 29 ust. 2 ww. ustawy

do obowiązków tych należy usunięcie przeszkód oraz

szkodą dla gruntów sąsiednich.

Na mocy art. 29 ust. 3

ww. ustawy, jeżeli spowodowane przez właściciela

go lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

W zakresie nieuregulowanym ww. ustawą ochro-

nę praw właściciela nieruchomości sąsiedniej prze-

le art. 144 przedmiotowej ustawy właściciel nieru-

chomości powinien przy wykonywaniu swego prawa

ciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarcze-

go przeznaczenia nieruchomości i stosunków miej-

scowych.

W sytuacji naruszenia art. 144 właścicielo-

wi gruntu sąsiedniego przysługuje, na mocy art. 222

§ 2 ww. ustawy, roszczenie o przywrócenie stanu

immisje powodują powstanie szkód majątkowych na

nieruchomościach sąsiednich, właścicielowi gruntu

sąsiedniego przysługuje również roszczenie o napra-

wienie szkody na zasadach ogólnych (art. 415 i nast.

ww. ustawy).

460

Trzeba jednak pamiętać, że zgodnie z art. 2 § 1,

stosunków z zakresu prawa cywilnego (spraw cywil-

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia oraz fakt,

kich jest zarząd województwa, uprzejmie wyjaśniam,

że minister transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej jako organ administracji rządowej nie może

podejmować działań zastrzeżonych w przepisach pra-

wa do wyłącznej kompetencji innych organów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

od skrzyżowania z ul. Lipowską

3306/13, w sprawie poprawy bezpieczeństwa na dro-

dze krajowej nr 1 w Czechowicach-Dziedzicach od

miasta, przedstawiam następujące informacje i wy-

jaśnienia.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad,

drogowego, opracowała „Program redukcji liczby ofiar

śmiertelnych na sieci dróg krajowych”.

Program ten

zawiera zadania, których celem jest poprawa stanu

technicznego dróg krajowych, obiektów mostowych

oraz poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zadania w programie zostały uporządkowane

w ściśle ustalonej kolejności, według matematyczne-

go algorytmu, który poprzez nadanie zadaniom war-

tości punktowej wskazuje pilność ich wykonania.

i umożliwiają podejmowanie działań w pierwszej ko-

W aktualnie opracowanym „Programie redukcji

ww. zadanie nie zostało ujęte.

W związku z powyż-

szym brak jest podstaw formalnych, a co za tym idzie,

nie zostały zabezpieczone środki finansowe na jego

realizację.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

pytanie pani poseł Krystyny Kłosin, skierowane do

monogramu prac przewidzianych dla inwestycji:

że przedmiotowy program inwestycji po zweryfiko-

waniu kosztów wynikających z projektu budowlane-

go został przedłożony do akceptacji i zatwierdzenia

do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej (MTBiGM) w dniu 15 grudnia 2012 r.

W dniu 5 lutego 2013 r. program został zaakcepto-

wany i uzgodniony przez ministra transportu, bu-

Jednocześnie spółka PKP SA złożyła wymagane

dokumenty dotyczące ww. inwestycji do Pomorskiego

Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku w celu otrzyma-

nia pozwolenia na budowę.

Planuje się, że spółka

otrzyma pozwolenie na budowę do końca marca 2013 r.

461

Ponadto procedura wyłonienia wykonawcy robót

budowlanych na przedmiotowej inwestycji rozpocznie

się po otrzymaniu przez spółkę pozwolenia na budo-

wę.

Planowany czas jej realizacji to około 6 tygodni.

cie robót budowlano-montażowych nastąpi w maju

2013 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

(SPS-024-3309/13 z dnia 18 lutego 2013 r.) w sprawie

emerytów, uprzejmie informuję, że na gruncie obo-

wiązujących uregulowań prawnych kwestia przyzna-

wania uprawnień do ulgowych przejazdów koleją dla

rodzin nie pozostaje w sferze oddziaływania organów

administracji rządowej, lecz w gestii spółek kolejo-

wych, które są samodzielnymi podmiotami prawa

handlowego.

Ponadto uprzejmie informuję, że kwestie upraw-

nień do kolejowych świadczeń przejazdowych dla

rodzin regulują przepisy ustawy z dnia 8 września

Zgodnie z art. 74b ww. ustawy ustalanie uprawnień

do ulgowych przejazdów kolejami oraz ich wykup dla

emerytów i rencistów byłego przedsiębiorstwa pań-

stwowego PKP oraz ich rodzin realizowane jest przez

spółkę, która przejęła działalność jednostki organi-

zacyjnej PKP, w której pracownik był zatrudniony

tę.

Wykupywanie przedmiotowych uprawnień odby-

wa się na zasadach określonych w zakładowym ukła-

dzie zbiorowym obowiązującym w danej spółce.

Ustosunkowując się do poruszonej w zapytaniu

pana posła Michała Tomasza Pacholskiego sprawy

dotyczącej pani K. M., uprzejmie informuję, iż z wy-

jaśnień przekazanych przez TK Telekom sp. z o.o.

wynika, że pani K. M. była zatrudniona w PKP Za-

kład Telekomunikacji Kolejowej w Warszawie do dnia

30 listopada 1999 r.

Rozwiązanie stosunku pracy na-

stąpiło na mocy porozumienia stron, o czym świad-

czy wskazana w świadectwie pracy podstawa praw-

na, tj. art. 10 ust. 1 i art. 11 ustawy z dnia 28 grudnia

zakładu pracy i o zmianie niektórych ustaw (Dz. U.

Dz. U. z 16 lutego 1998 r.

Nr 21, poz. 94).

Zdaniem TK Telekom sp. z o.o., zastosowana pod-

stawa prawna rozwiązania stosunku pracy z panią

K. M. nie potwierdza jednocześnie, by zainteresowa-

na przeszła na kolejowe świadczenie przedemerytal-

ne, które uprawniałoby ją do ulg przejazdowych, gdyż

te były udzielane na podstawie rozporządzenia Rady

stwa państwowego PKP objętego programem re-

strukturyzacji Polskich Kolei Państwowych (Dz. U.

Nr 63, poz. 716).

Zgodnie z obowiązującymi regulacjami uprawnio-

nymi do ulgowych usług transportowych są osoby,

zdolności do pracy.

Z powyższego wynika, że każde

rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn innych niż

utratę uprawnień do ulgowych usług transporto-

wych.

Ponieważ stosunek pracy z panią K. M. uległ

emerytury lub renty, nie jest możliwe przyznanie ww.

zainteresowanej przedmiotowych uprawnień.

Jednocześnie w związku z brakiem odpowiedzi

TK Telekom sp. z o.o. na wystąpienie pana posła Mi-

chała Tomasza Pacholskiego z dnia 28 marca 2012 r.

resort transportu zwrócił się do władz spółki o usta-

lenie przyczyn zaistniałej sytuacji.

Z otrzymanych

wyjaśnień wynika, że brak reakcji na przedmiotowe

wystąpienie nie był wyrazem złej woli spółki, a jedy-

nie wynikiem błędu organizacyjnego jej pracowni-

ków.

W związku powyższym spółka wyraziła ubole-

wanie, iż ze względu na brak odpowiedzi pan poseł

został zmuszony do ponownego zareagowania w spra-

wie pani K. M. Spółka zapewniła jednocześnie, iż

wtórzyła się w przyszłości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

462

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

poprawy bezpieczeństwa

przy którym przekazano zapytanie pana posła Jaro-

sława Górczyńskiego w sprawie poprawy bezpieczeń-

– Milczany, uprzejmie przekazuję następujące infor-

macje.

Potrzeby dotyczące działań, których podstawo-

gramie redukcji ofiar śmiertelnych oraz programie

budowy chodników.

Kolejność realizacji wszystkich

zadań w skali całego kraju została ustalona według

ściśle określonych kryteriów, którymi są: liczba za-

danym odcinku drogi.

Tak sklasyfikowane zadania

pozwalają na podejmowanie działań poprawiających

bezpieczeństwo ruchu drogowego w tych miejscach

problem jest największy.

W pierwszej kolejności są realizowane zadania

niezbędne.

Niestety potrzeby w zakresie poprawy

bezpieczeństwa ruchu drogowego znacznie przewyż-

szają wielkość środków finansowych dostępnych na

Zadanie polegające na poprawie bezpieczeństwa

czany zostało ujęte w „Planie działań na sieci drogo-

wej” w ramach rozbudowy drogi krajowej nr 77 na

odc.

Milczany – Sandomierz (pozycja nr 389).

Przedmiotowe zadanie zostanie zrealizowane pod

warunkiem zapewnienia odpowiednich środków fi-

finansowych na poprawę bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego, GDDKiA w pierwszej kolejności posiadane

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

tego 2013 r., znak: SPS-024-3313/13, w sprawie spółki

Porta Holding SA, uprzejmie informuję, co następuje.

Ministerstwo Skarbu Państwa nie posiada infor-

macji na temat roszczeń dotyczących zwrotu przeję-

tego przez Skarb Państwa majątku dawnej Porta

Holding SA, które miałyby być zgłaszane wobec

Skarbu Państwa od roku 2005 przez spółkę Porta

Holding SA oraz jej akcjonariuszy.

Postępowania ta-

kie prowadzone były przed rokiem 2005.

Z posiadanych przez Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa informacji wynika natomiast, iż do Agencji

Rozwoju Przemysłu SA wpłynęło roszczenie ze

strony Syndyka Masy Upadłości Stoczni Szczeciń-

skiej Porta Holding SA dotyczące ceny, za jaką

ARP SA nabyła w dniu 25 czerwca 2002 r. od

Stoczni Szczecińskiej Porta Holding SA udziały

spółki zależnej pod firmą Allround Ship Service sp.

z o.o. (99,996% udziałów w kapitale zakładowym).

Transakcja opiewała na kwotę 1 zł.

W dniu 15 lip-

ca 2004 r.

Syndyk Masy Upadłości Stocznia Szcze-

cińska Porta Holding SA w Szczecinie wniósł po-

zew przeciwko ARP SA o uznanie za bezskuteczną

czynności prawnej umowy zbycia udziałów Allo-

rund Ship Service sp. z o.o. (późniejsza nazwa

Stocznia Szczecińska Nowa) do Sądu Okręgowego

w Warszawie Wydział Gospodarczy.

31 marca 2009 r. oddalił powództwo w całości.

Na

skutek apelacji powoda Sąd Apelacyjny w Warszawie

wyrokiem z dnia 8 stycznia 2010 r. uchylił zaskarżo-

ny wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpo-

znania sądowi okręgowemu.

Sąd Okręgowy w War-

szawie wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. oddalił po-

wództwo w całości.

Powyższy wyrok został zaskar-

żony przez powoda.

Sprawa apelacyjna jest prowa-

dzona obecnie przez Sąd Apelacyjny w Warszawie

463

pod sygnaturą akt I ACa 1245/11.

W przedmiotowej

sprawie została wydana przez biegłego opinia w za-

kresie wyceny wartości rynkowej spółki Allorund

Ship Service sp. z o.o., która została zakwestionowa-

na w całości przez pozwanego.

Obecnie sprawa jest

w toku.

ryzyk związanych z aktualnym stanem własnościo-

wym terenów po dawnej Stoczni Szczecińskiej Nowa

sp. z o.o., należy wskazać, iż Stocznia Szczecińska

Szczecińskiej Porta Holding SA.

Majątek został na-

byty w drodze przetargu publicznego od syndyków

Stoczni Szczecińskiej SA oraz Stoczni Szczecińskiej

Porta Holding SA w Szczecinie.

Ponadto uprzejmie informuję, iż z przekazanych

informacji wynika, iż Agencja Rozwoju Przemysłu

SA nie udzieliła żadnej pomocy publicznej spółce

Stocznia Szczecińska SA, bowiem w dniu 29 lipca

2002 r.

Sąd Rejonowy – Sąd Gospodarczy w Szczeci-

nie ogłosił upadłość Stoczni Szczecińskiej Porta Hol-

ding SA oraz Stoczni Szczecińskiej SA.

W okresie od 25 czerwca 2002 r. do 20 lipca 2004 r.,

a więc do czasu zakupu majątku produkcyjnego przez

Stocznię Szczecińską Nowa sp. z o.o. od ww. syndy-

ków, ARP SA udzieliła Stoczni Szczecińskiej Nowa

sp. z o.o. 15 gwarancji i poręczeń na łączną kwotę

457,2 mln zł.

Zarząd ARP SA wskazuje, iż spółka

niedysponująca własnym majątkiem przystosowa-

nym do produkcji statków nie miała możliwości pro-

wadzenia działalności produkcyjnej bez wsparcia ze

strony ARP SA.

Żadne z wyżej wymienionych porę-

czeń i gwarancji udzielone Stoczni Szczecińskiej

Nowa sp. z o.o. nie zostało wykorzystane.

W związku

z tym ARP SA nie poniosła kosztów z tego tytułu.

Ponadto należy zauważyć, iż ARP SA udzieliła

2003 sześciu pożyczek w łącznej kwocie 111,5 mln zł.

Środki te zostały przeznaczone na poprawę płynności

finansowej oraz finansowanie budowy tych statków,

dla których nie uruchomiono finansowania kredyta-

mi bankowymi.

Stocznia Szczecińska Nowa sp. z o.o.

spłaciła wszystkie udzielone jej pożyczki.

W latach 2002–2004 ARP SA zaangażowała się

kapitałowo w Stoczni Szczecińskiej Nowa sp. z o.o.

na kwotę 281,1 mln zł.

Środki te zostały przeznaczo-

ne na zakup majątku od syndyków oraz na wyposa-

żenie spółki w kapitał obrotowy.

Następnie udziały

Stoczni Szczecińskiej Nowa sp. z o.o. zostały wnie-

sione aportem do Korporacji Polskie Stocznie SA

(w ramach wykonania zadania objętego rządowym pro-

gramem konsolidacji sektora stoczniowego w Polsce).

Pomoc publiczna ARP SA dla Stoczni Szczeciń-

skiej Nowa sp. z o.o. w latach 2005–2008 w przelicze-

niu na ekwiwalent dotacji netto zamyka się kwotą

263,4 mln zł, z tego 258,7 mln zł w formie dokapita-

lizowania.

Należy również zauważyć, że spółka Kor-

poracja Polskie Stocznie SA (spółka zależna od ARP

SA) w 2007 i 2008 r. objęła udziały w podwyższonym

kapitale zakładowym spółki o wartości nominalnej

64,5 mln zł.

Dokapitalizowanie to również stanowiło

pomoc publiczną.

Przedstawiając przedmiotowe wyjaśnienia, wyra-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

w sprawie wykorzystywania składów

wykorzystania składów Pendolino na trasie Warsza-

wa – Szczecin, przesłane przy piśmie Marszałka Sej-

mu RP z dnia 18 lutego 2013 r., nr SPS-024-3314/13,

przekazuję poniższe wyjaśnienia.

W wyniku ustaleń spółki PKP InterCity z Komi-

sją Europejską przyjęto, że składy zespołowe ETR

610 w ramach obsługiwanych relacji mają wykorzy-

stywać korytarz E65 ze względu na trwający proces

przystosowania Centralnej Magistrali Kolejowej do

prędkości 200 km/h oraz odcinka Warszawa – Trój-

miasto – Warszawa do prędkości 160 km/h (i wyższej

na wybranych odcinkach tej trasy).

Tym samym

istotnym kryterium wyboru odcinków czy relacji

przewidzianych do obsługi składami zespołowymi

były parametry infrastruktury kolejowej, z której

rzeczone składy będą korzystać.

Pierwotnie, planując zaangażowanie składów ze-

społowych do obsługi ruchu pasażerskiego na tere-

nie kraju, brano pod uwagę połączenie w relacji War-

szawa – Poznań – Warszawa.

Ponadto istniała wów-

czas potencjalna możliwość wydłużenia pojedyn-

czych kursów o odcinek do i ze Szczecina.

Jednakże

w trakcie szczegółowej analizy i uzgodnień z dorad-

cą JASPERS oraz Komisją Europejską połączenie

w relacji Warszawa – Poznań – Warszawa zostało

wykreślone z planów ze względu na brak odpowied-

nio przystosowanej infrastruktury kolejowej – pręd-

kość techniczna linii nie pozwala przekraczać pręd-

kości 160 km/h.

W efekcie na obecnym etapie prac

nad rozkładem jazdy składów zespołowych, które

mają być sukcesywnie dostarczane i kierowane do

obsługi ruchu pasażerskiego od połowy przyszłego

464

roku, ustalenia te są wiążące i nie ma możliwości

włączenia relacji Warszawa – Poznań – Warszawa do

planowanej obsługi.

Nie jest prawdą, że na trasie Warszawa – Szczecin

był osiągany czas przejazdu 4,5 godz. Najkrótszy czas

przejazdu wyniósł ok. 5 godz. do Szczecina w roku 2009.

Obecny czas na trasie Warszawa – Szczecin wynosi

5 godz. i 12 minut, a z powrotem 5 godz. i 14 minut.

Z informacji uzyskanych od zarządcy infrastruk-

tury PKP PLK SA wynika, że planowane do wyko-

nania prace remontowo-inwestycyjne w ciągu linii

Warszawa – Szczecin pozwalają na oszacowanie cza-

su przejazdu wynoszącego 5 godz. i 3 min w grudniu

2013 r. oraz 4 godz. i 45 min w grudniu 2015 r. dla

najszybszych pociągów relacji Warszawa – Szczecin.

Powyższe czasy przejazdu są najbardziej możliwe,

jednak możliwość ich uzyskania zależy od wykonania

zakładanych prac oraz założeń przyjętych do wytra-

sowania pociągów przewoźników – liczby postojów

na stacjach pośrednich, czasu potrzebnego na zmia-

nę czoła pociągu, ewentualnych ograniczeń związa-

nych z taborem.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

przy którym przekazano zapytanie posła Mieczysła-

wa M. Łuczaka dotyczące budowy łącznika pomiędzy

drogami krajowymi nr 12/14 a drogą ekspresową S8,

węzeł Zduńska Wola-Karsznice, przedstawiam infor-

macje w przedmiotowej sprawie.

województwa łódzkiego, w tym na odcinku przebie-

gającym w okolicach Zduńskiej Woli, ujęte w „Pro-

znajduje się na bardzo zaawansowanym etapie prac.

Uzyskane zostały decyzje administracyjne oraz opi-

nie wymagane przepisami prawa, a w chwili obecnej

Przebieg drogi ekspresowej S8 na przedmioto-

wym odcinku wraz z rozwiązaniami komunikacyj-

nymi w zakresie powiązania z siecią dróg krajowych,

powiatowych i gminnych zostały jednoznacznie roz-

strzygnięte na posiedzeniu Komisji Oceny Przedsię-

wzięć Inwestycyjnych przy generalnym dyrektorze

dróg krajowych i autostrad, które odbyło się w dniu

9 września 2009 r.

Przedmiotowe rozwiązania, w któ-

rych brak jest łącznika pomiędzy węzłem Zduńska

Wola – Karsznice a drogami krajowymi nr 12 i 14,

zostały potwierdzone w decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach wydanej 8 stycznia 2010 r. przez

regionalnego dyrektora ochrony środowiska dla ko-

rytarza drogi ekspresowej S8 na terenie wojewódz-

twa łódzkiego.

Należy także jednoznacznie podkreślić, iż konklu-

zje zawarte w dokumentacji przygotowanej przez in-

westora zadania (GDDKiA) i zawarte we wniosku

o wydanie decyzji środowiskowej stanowiły jedynie

rekomendację preferowanego wariantu rozwiązań

komunikacyjnych w rejonie Zduńskiej Woli, zaś osta-

teczne rozstrzygnięcia w tej kwestii zostały zawarte

w ww. decyzji RDOŚ.

W kwestii lokalizacji węzła w rejonie Marzenina

– Karsznic i realizacji łącznika drogi ekspresowej S8

z drogą krajową nr 12/14 w nowym śladzie drogi po-

wiatowej należy wskazać, że Ministerstwo Transpor-

KiA odpowiedzialne są za rozwój i utrzymanie sieci

dróg krajowych.

Realizacja postulatów władz samorzą-

dowych w postaci budowy ww. łącznika z przebiegiem

w sąsiedztwie wsi Krabonów i Michałów nie wchodzą

w zakres kompetencji zarządcy dróg krajowych.

W związku z powyższym przeznaczenie środków

finansowych na ww. cel nie jest możliwe.

Zgodnie

nansowaniu infrastruktury transportu lądowego

kresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania

jowych.

Jednocześnie należy wskazać, że corocznie w bu-

z późn. zm.) tworzona jest rezerwa subwencji ogólnej,

która stanowi dodatkowe źródło finansowania dróg

samorządowych.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 powołanej

ustawy środki z powyższej rezerwy przeznacza się na

dofinansowanie: inwestycji na drogach publicznych

towych, wojewódzkich i krajowych w granicach miast

na prawach powiatu, utrzymania rzecznych prze-

praw promowych o średnim natężeniu ruchu w ska-

465

montu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami

wach powiatu.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 ww. ustawy omawianą

rezerwą dysponuje minister właściwy ds. finansów

wym ds. transportu, po zasięgnięciu opinii reprezen-

tacji jednostek samorządu terytorialnego.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

w sprawie zagrożenia powodziowego w Płocku

(3316)

W odpowiedzi na pismo z dnia 18 lutego 2013 r.,

znak: SPS-024-3316/13, przekazujące zapytanie po-

sła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie zagrożenia

powodziowego w Płocku, uprzejmie przedkładam, co

następuje.

Kiedy planowane jest rozpoczęcie prac udrażnia-

jących koryto rzeki Wisły na wysokości przepompow-

ni Borowiczki?

Aby zwiększyć bezpieczeństwo przeciwpowodzio-

we w rejonie Wisły środkowej, RZGW w Warszawie

1) pakiet 1 – przebudowa i remont obiektów Stop-

2) pakiet 2 – rozbudowa zapory bocznej Borowicz-

— obiekt 1 – rozbudowa zapory bocznej zbiornika

dowa lewego wału wstecznego Słupianki na terenie

— obiekt 2 – rozbudowa prawego wału wsteczne -

pory bocznej zbiornika wodnego Włocławek w Pło-

cku-Borowiczkach na terenie miasta Płocka.

umów.

W najbliższym okresie zostaną przekazane

Oprócz ww. inwestycji w 2012 r. zgłoszono do Na-

darki Wodnej wniosek na sfinansowanie zadania pn.

„Udrożnienie cofkowej partii zbiornika Włocławek”

Niezależnie od ww. prac i planów RZGW w War-

szawie sukcesywnie realizuje zadania związane z usu-

waniem skutków powodzi, a w szczególności powodzi

z 2010 r.

Zadania realizowane w latach 2011 i 2012

polegały na odcinkowym udrożnieniu koryta Wisły

w cofce zbiornika, naprawie ubezpieczeń brzegowych

w rejonie Płocka, remontach elementów zbiornika

(zapory boczne, wały wsteczne, przystopniowe ubezpie-

czenia koryta) na łączną kwotę blisko 12 000 tys. zł.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

nr SPS-024-3317/13, zapytanie pana posła Mirosła-

466

wa Koźlakiewicza w sprawie ulgi rehabilitacyjnej dla

osób niepełnosprawnych, uprzejmie informuję.

W myśl art. 217 Konstytucji RP określenie zasady

przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmio-

ustawy.

Stosownie do powyższego zasady korzysta-

nia z tzw. ulgi rehabilitacyjnej określone zostały

w art. 26 ust. 1 pkt 6, ust. 7–7g oraz ust. 13a ustawy

rego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne, ma pra-

wo odliczyć od dochodu kwoty wydatków poniesio-

nych w roku podatkowym na cele rehabilitacyjne

wania czynności życiowych.

Do wydatków podlegających odliczeniu w ramach

czyły 16, roku życia, dla potrzeb związanych z ko-

niecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-

-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej

w roku podatkowym kwoty 2280 zł (pkt 14).

W świet-

le powyższego odliczeniu w ramach omawianej ulgi

podlegają wyłącznie wydatki poniesione w związku

z dojazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabili-

natomiast wydatki poniesione na dojazdy samocho-

dem do lekarza, pracy czy sklepu.

Pragnę podkreślić, że art. 7 Konstytucji RP na-

kłada na organy władzy publicznej obowiązek dzia-

datkowe nie mogą uznaniowo czy celowościowo przy-

znawać prawa do odliczenia wydatków, których usta-

wa podatkowa nie przewiduje.

Stąd też art. 26 ust. 7a

pkt 14 ustawy ma zastosowanie tylko i wyłącznie do

wydatków poniesionych w związku z koniecznym do-

jazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyj-

ne, a nie na dojazd w innych celach, niż wskazuje

ustawodawca.

pozostaje niezmienne od lat.

Zmiana przepisów w za-

kresie korzystania z odliczenia wydatków poniesio-

nych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb

zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne dotyczyła wyłącznie

kwestii dokumentowania poniesionych wydatków na

ten cel.

poz. 1478) nadano bowiem nowe brzmienie art. 26

-rehabilitacyjnych.

Jednakże pragnę wyjaśnić, że

przedmiotowa zmiana miała jedynie charakter po-

rządkowy, sankcjonowała bowiem ugruntowany po-

gląd sądów administracyjnych oraz organów podat-

kowych w przedmiotowym zakresie.

Jej celem było

go wymogu dokumentowania wysokości wydatków,

chód do opodatkowania bez uprzedniego poniesienia

wiem dokumentowanie wysokości poniesionego wy-

datku, czym innym udowodnienie faktu i okoliczności

wego lub organu kontroli skarbowej podatnik jest zob-

ligowany przedstawić dowody, które potwierdzają po-

niesienie przez niego wydatków, w szczególności oka-

zać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie nie-

zbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Przywołane przez pana posła wyroki Naczelnego

nia 2012 r., sygn. akt II FSK 902/11 oraz sygn. akt II

FSK 906/11, które zostały wydane na tle stanu praw-

nego obowiązującego przed 2011 r., czyli przed nowe-

lizacją przedmiotowych przepisów, także potwierdza-

ją, że wprowadzone w 2011 r. zmiany w żadnym stop-

niu nie ograniczyły prawa do korzystania z ulgi re-

habilitacyjnej w porównaniu do lat wcześniejszych,

a jedynie dla wyeliminowania sporów pomiędzy po-

datnikami a organami podatkowymi, do których do-

chodziło na tle stosowania tych regulacji, wyznaczo-

no jasne reguły dokonywania odliczenia tego rodzaju

wydatków.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

467

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie projektu ustawy budżetowej

na 2013 r. w zakresie ochrony zdrowia (3318)

jącą prośbę o zajęcie stanowiska w sprawie podziału

2013, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych infor-

niższym wstępnym podziałem:

dyscyplinującej regule wydatkowej, zgodnie z którą

nowanych na ich realizację w roku poprzednim po-

większona w stopniu odpowiadającym prognozie

sumpcyjnych na dany rok budżetowy, przyjętego

projektem ustawy budżetowej, zgodnie z ustawą z dnia

łeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dia-

ści środków budżetowych informuję, że pani Graży-

na Rogala-Pawelczyk, prezes Naczelnej Rady Pie-

lęgniarek i Położnych, została poinformowana pis-

ków zaplanowanych w projekcie ustawy budżetowej

na 2013 r. dla samorządu zawodowego pielęgniarek

i położnych.

Z uwagi na fakt, że liczba zadań wykonywanych

w kolejnych latach przez poszczególne samorządy za-

wodowe różni się, nie ma możliwości przewidzenia

„z góry”, jaka część środków budżetowych przypadać

powinna poszczególnym samorządom.

Minister zdro-

wia podejmuje oczywiście działania zmierzające do

opracowania takiego mechanizmu podziału środków,

który pozwoli na możliwe szybkie i odzwierciedlające

rzeczywiste koszty rozdysponowanie kwoty określo-

nej w budżecie państwa pomiędzy izby.

Temu właśnie

celowi służą prace dwóch działających przy ministrze

zdrowia zespołów, w skład których wchodzą przed-

stawiciele resortu zdrowia oraz samorządów: pielęg-

niarskiego i lekarskiego.

Należy jednak podkreślić, że wypracowanie nie-

budzącego kontrowersji żadnej z zainteresowanych

stron sposobu obliczania wysokości dotacji napotyka

na szereg trudności.

Z jednej strony minister zdrowia

działać musi w realiach ograniczonych możliwości

budżetowych, co już na wstępie powoduje niemożność

swobodnego kształtowania wysokości środków na

dotacje dla samorządów.

Z drugiej strony z uwagi na

różnice w liczbie zadań faktycznie wykonywanych

przez organy poszczególnych samorządów zawodo-

wych dochodzi do sytuacji, w której np. samorząd

pielęgniarek i położnych skupiający najliczniejszą

grupę członków wykonuje rocznie znacznie mniej

najbardziej kosztochłonnych zadań związanych z są-

downictwem zawodowym niż nie tak liczny samorząd

lekarski.

Skutkuje to rozbieżnością stanowisk sa-

mych samorządów co do sposobu podziału ogólnej

kwoty na dotacje i prowadzi do wydłużenia procesu

opracowywania algorytmu obliczania kwot przyna-

leżnych poszczególnym samorządom zawodów me-

dycznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

468

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie sytuacji kardiologii w Polsce (3323)

19 lutego 2013 r.

(SPS-024-3323/13), w sprawie sytu-

acji kardiologii w Polsce uprzejmie informuję.

wiązującym od 1 marca 2013 r. w sprawie wykazu

dycznych obecnie refundowane są leki przeciwpłyt-

kowe zawierające klopidogrel i tiklopidynę.

W grupie limitowej 23.7, Doustne leki przeciw-

płytkowe – klopidogrel znajduje się obecnie 21 pro-

duktów leczniczych zawierających klopidogrel, które

są refundowane za odpłatnością 30% do wysokości

limitu finansowania we wskazaniach:

— miażdżyca objawowa naczyń wieńcowych le -

czona stentami metalowymi (do 6 tygodni od implan-

tacji stentu) lub stentami antyrestenotycznymi uwal-

niającymi leki (do 12 miesięcy od implantacji stentu)

w celu zapobiegania zakrzepom;

— stan po zawale mięśnia sercowego bez uniesie -

nia odcinka ST do 12 miesięcy stosowania;

— stan po zawale mięśnia sercowego z uniesie -

niem odcinka ST do 30 dni stosowania.

Natomiast w grupie limitowej 23.2, Doustne leki

przeciwpłytkowe – tyklopidyna znajduje się obecnie

10 produktów leczniczych zawierających tiklopidynę,

kości limitu finansowania we wszystkich zarejestro-

wanych wskazaniach na dzień wydania decyzji oraz

w profilaktyce zakrzepicy w przebiegu chorób mielo-

proliferacyjnych.

Do Ministerstwa Zdrowia wpłynęły wnioski o ob-

jęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu dla

następujących nowych leków przeciwpłytkowych:

1.

Brilique (ticagrelor) – we wskazaniu: w skoja-

rzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ang. ASA),

w celu zapobiegania zdarzeniom sercowo-naczynio-

wym u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wień-

cowym: niestabilna dusznica bolesna, zawał mięśnia

z uniesieniem odcinka ST (STEMI), w tym u pacjen-

tów leczonych farmakologicznie lub za pomocą prze-

zskórnej interwencji wieńcowej (PCI) lub pomosto-

wania aortalno-wieńcowego (CABG).

Zespół Negocjacyjny Komisji Ekonomicznej prze-

prowadził już negocjacje z wnioskodawcą tikagrelo-

ru.

W związku z zawieszeniem, na prośbę wniosko-

dawcy, postępowania refundacyjnego w dniu 11 stycz-

nia 2013 r. minister zdrowia nie może podjąć jakich-

kolwiek działań w przedmiotowej sprawie.

2.

Efient (prasugrel) – we wskazaniu: w skojarze-

niu z kwasem acetylosalicylowym (ang. ASA) w celu

zapobiegania zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pa-

cjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi poddawa-

nych pierwotnej lub odroczonej przezskórnej angio-

plastyce wieńcowej (ang. PCI), u których zawał prze-

biegał z uniesieniem odcinka ST w EKG, lub tych,

leczenia klopidogrelem.

Zespół Negocjacyjny Komisji Ekonomicznej prze-

prowadził negocjacje z wnioskodawcą prasugrelu.

W dniu 22 lutego 2013 r. ww. postępowanie refunda-

cyjne na wniosek podmiotu odpowiedzialnego zosta-

ło zawieszone, zatem w chwili obecnej minister zdro-

wia nie może podjąć żadnych działań w przedmioto-

wej sprawie.

Zgodnie z art. 98 § 2 Kodeksu postępowania ad-

stępowania uważa się za wycofane.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pani poseł Krystyny Kłosin w sprawie dal-

szego etapu budowy okrętu „Ślązak”, projekt 621

(typ Gawron), SPS-024-3324/13, uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Odnosząc się do kosztów związanych z budową

okrętu patrolowego w wersji podstawowej typu „Ślą-

dokładne określenie ich wysokości.

Precyzyjna kwo-

ta nakładów na dokończenie inwestycji zostanie

określona po przeprowadzeniu negocjacji z wykonaw-

cą ubiegającym się o udzielenia zamówienia.

Zakończenie budowy i pozyskanie w pełni wypo-

sażonego okrętu zgodnie z przewidywaniami powin-

no nastąpić w perspektywie trzech lat od daty pod-

pisania umowy na jego realizację.

Zgodnie z aneksem

do tej umowy budowę okrętu planuje się zakończyć

do dnia 31 marca 2016 r.

469

Nawiązując do propozycji złożonej przez Stocznię

Remontową Nauta w porozumieniu z Ośrodkiem

Badawczo-Rozwojowym Centrum Techniki Morskiej

SA, informuję, że została ona oceniona negatywnie

ze względu na fakt, że zawierała ceny określane jako

marketingowe.

W ocenie zespołu eksperckiego doko-

nującego analizy przedstawionych ofert stocznia

Nauta w swojej propozycji nie uwzględniła wszyst-

kich kosztów związanych z rzeczywistym pozyska-

niem elementów zintegrowanego systemu walki.

W dużej mierze opierała się na tzw. dostawach arma-

torskich, których koszt pozyskania w ogóle nie został

uwzględniony.

Sugerowane w proponowanych roz-

wiązaniach zmiany konstrukcyjne wybudowanego

kadłuba według posiadanych informacji byłyby nie-

możliwe do zrealizowania ze względu na już zabudo-

wane we wskazanych sektorach systemy i urządzenia

(przekładnie i maszyna sterowa w części rufowej).

Jednocześnie należy wskazać, że możliwość dokończe-

nia budowy przez inny podmiot w ramach obowiązu-

jącej umowy została odrzucona, gdyż każda próba

zmiany wykonawcy spowodowałaby nieważność umo-

wy z mocy prawa i konsekwencje analogiczne do tych,

które miałyby miejsce w przypadku jej zerwania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Waldemar Skrzypczak

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie prac legislacyjnych nad przepisami

(3325)

maniem zapytania pani poseł Agnieszki Pomaskiej

oraz grupy posłów (SPS-024-3325/13) w sprawie prac

ców lokali komunalnych uprzejmie udzielam odpo-

wiedzi w zakresie poruszonego zagadnienia.

Odnosząc się do pytania pierwszego, dotyczącego

prowadzonych lub planowanych prac legislacyjnych

mających na celu kompleksowe uregulowanie kwestii

zasad gospodarowania (zbywania) lokali komunal-

nych na rzecz najemców w sytuacji istnienia błędów

w decyzjach o podziale nieruchomości uniemożliwia-

jących wyodrębnienie lokali oraz ich zbycie, uprzej-

mie informuję, że w resorcie transportu, budowni-

że nie są planowane prace legislacyjne dotyczące

powyższej kwestii.

Należy bowiem podkreślić, że

w obowiązującym porządku prawnym istnieją instru-

menty prawne pozwalające na tzw. wzruszenie osta-

tecznych decyzji administracyjnych.

Możliwość taką

stwarzają przepisy Kodeksu postępowania admini-

stracyjnego, dalej: K.p.a.

Problematyce tej został po-

święcony w K.p.a. rozdział 13: „Uchylenie, zmiana

oraz stwierdzenie nieważności decyzji”.

Zgodnie z ww.

rozdziałem do instrumentów pozwalających na wzru-

szenie ostatecznych decyzji administracyjnych nale-

ży uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej,

zmiana takiej decyzji oraz stwierdzenie nieważności

decyzji administracyjnej.

Przepisy K.p.a. określają

szczegółowe zasady i tryb stosowania powyższych

instytucji.

Ponadto należy zauważyć, że w przepisach

K.p.a. ustawodawca przewidział również instytucję

wznowienia postępowania (art. 145–152), która w przy-

padkach określonych przepisami pozwala w spra-

wach zakończonych decyzją ostateczną wznowić po-

stępowanie administracyjne i przeprowadzić je po-

nownie.

Odpowiadając na pytanie drugie w sprawie ewen-

tualnego podjęcia prac legislacyjnych dotyczących

wprowadzenia regulacji przyznających najemcom lo-

kali komunalnych uprawnień (legitymację czynną

w postępowaniach sądowych i administracyjnych),

które miałyby na celu umożliwienie wzruszenia wad-

liwych rozstrzygnięć (decyzji) w przedmiocie podzia-

łów nieruchomości, uprzejmie informuję, że w resor-

cie nie są prowadzone, a także nie są planowane pra-

ce legislacyjne dotyczące powyższej kwestii.

Należy

mieć również na uwadze, że instytucja najmu zosta-

ła uregulowana w Kodeksie cywilnym w art. 659–

692.

Najem należy do grupy praw zobowiązaniowych,

a źródłem jego powstania jest umowa cywilnopraw-

na.

Przepisy Kodeksu cywilnego, kształtując insty-

tucję najmu, określiły prawa i obowiązki stron umo-

wy najmu.

Należy podkreślić, że przedmiotem najmu

jest lokal, który zazwyczaj stanowi część budynku.

z późn. zm.) samodzielnym lokalem jest wydzielona

kajaniu ich potrzeb mieszkaniowych, lub wykorzy-

mieszkalne.

Natomiast przedmiotem podziału jest

cała nieruchomość, tj. grunt wraz z częścią składo-

wą, jaką stanowi budynek, w którym znajdują się

lokale oddane w najem.

Należy podkreślić, że lokal

staje się odrębną nieruchomością dopiero w przypad-

ku wyodrębnienia własności tego lokalu, zatem pro-

pozycja przyznania najemcom uprawnienia polegają-

cego na inicjowaniu postępowania podziałowego

oznaczałaby przyznanie tej grupie osób korzystają-

cych z cudzej rzeczy uprawnień, których skutki obej-

470

mują całą nieruchomość.

Tym samym oznaczałoby

to ingerencję w sferę praw i obowiązków właściciela

nieruchomości lub użytkownika wieczystego, polega-

jącą na pozbawieniu ich uprawnień wynikających

z przysługujących im praw do nieruchomości.

Wpro-

wadzenie takich regulacji wykraczałoby poza zakres

instytucji najmu, a także godziłoby w prawa przysłu-

gujące właścicielowi nieruchomości.

Należy bowiem

mości prawo własności uprawnia do najpełniejszego

korzystania i rozporządzania nieruchomością, a tym

samym podlega większej ochronie niż ograniczone

prawa rzeczowe bądź prawa zobowiązaniowe, do ja-

kich zalicza się najem.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z przywoła-

nym w zapytaniu poselskim przepisem art. 34 ust. 6

z późn. zm.) organy nadzorcze organów Skarbu Pań-

stwa oraz jednostek samorządu terytorialnego mogą,

ale nie mają obowiązku przyznać najemcom lokali

innych niż mieszkalne pierwszeństwa w nabyciu wy-

najmowanego lokalu.

Równocześnie właściwe organy

samodzielnie gospodarują zasobem nieruchomości

stanowiących ich własność, a decyzja o ewentualnej

sprzedaży nieruchomości (lokalu) należy do sfery

uprawnień właścicielskich.

Zatem z powyższych względów nie są planowane

prace legislacyjne dotyczące kwestii wymienionych

na wstępie.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

nieszki Pomaskiej i grupy posłów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie ewentualnej nowelizacji ustaw

o emeryturach i rentach

oraz ubezpieczeniu społecznym rolników (3326)

niem pani poseł Agnieszki Pomaskiej oraz grupy po-

słów w sprawie ewentualnych zmian przepisów w usta-

czeń Społecznych oraz ubezpieczeniu społecznym

rolników, przekazanym przy piśmie z dnia 19 lutego

br., znak: SPS-024-3326/13, uprzejmie wyjaśniam, że

nie planuje się zmian przepisów regulujących zalicza-

nie okresów pracy w gospodarstwie rolnym przy usta-

laniu prawa do świadczeń emerytalno-rentowych.

Okresy pracy w gospodarstwie rolnym, które są

przyjmowane przy ustalaniu prawa do świadczeń na

są wymienione w jej art. 10 ust. 1.

Okresami tymi są:

1) okresy ubezpieczenia społecznego rolników, za

składki,

2) przypadające przed dniem 1 lipca 1977 r. okre-

sy prowadzenia gospodarstwa rolnego po ukończeniu

16. roku życia,

16. roku życia.

Okresów tych nie uwzględnia się przy ustalaniu

prawa do świadczeń przewidzianych w ustawie o eme-

renty, na podstawie przepisów o ubezpieczeniu spo-

łecznym rolników.

Pierwszy z wymienionych okresów to okres opła-

cenia składek na ubezpieczenie społeczne rolników.

Osoby prowadzące gospodarstwo rolne zostały objęte

obowiązkowym ubezpieczeniem od 1 lipca 1977 r.,

a osoby pracujące w tym gospodarstwie i osoby pro-

wadzące działy specjalne – od 1 stycznia 1983 r.

Na-

leży podkreślić, że przy ustalaniu prawa do renty

nie okres ubezpieczenia społecznego rolników, i tylko

wtedy, jeżeli okresy składkowe i nieskładkowe, wy-

z FUS, są krótsze od okresu wymaganego do przy-

znania renty – w zakresie niezbędnym do uzupełnie-

nia tego okresu.

Dwa kolejne okresy pracy w gospodarstwie rol-

nym przypadają przed objęciem obowiązkiem ubez-

pieczenia społecznego rolników prowadzących gospo-

darstwo rolne, domowników i osób prowadzących

działy specjalne.

Uwzględnia się je tylko przy usta-

jej przyznania, jeżeli okresy składkowe i nieskładko-

we są krótsze od wymaganego okresu.

Przez pracę w gospodarstwie rolnym rozumie się

pracę wykonywaną przez domownika.

Badając, czy

zostały spełnione kryteria wymagane do uznania da-

nej osoby za domownika, stosuje się odpowiednie

przepisy obowiązujące w dacie zgłoszenia wniosku.

Zgodnie z obowiązującą od 1991 r. ustawą z dnia

domownika uważa się osobę bliską rolnikowi, która:

471

¾ ukończyła 16 lat,

¾ pozostawała w okresie pracy w gospodarstwie

nikiem lub zamieszkiwała na terenie jego gospodar-

stwa albo w bliskim sąsiedztwie oraz

¾ stale pracowała w tym gospodarstwie rolnym

Wraz z wnioskiem o uwzględnienie okresów pra-

cy w gospodarstwie rolnym zainteresowani powinni

przedłożyć oświadczenie o wykonywaniu takiej pracy

i zeznania świadków.

Organ rentowy może w celu

wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności mogących

budzić wątpliwości przeprowadzić dodatkowe postę-

powanie wyjaśniające, potwierdzające – przykładowo

– fakt istnienia gospodarstwa oraz zameldowania

pod tym samym adresem lub w bliskiej odległości.

Osoby, którym organ rentowy odmówił uwzględ-

nienia przypadającego przed dniem 1 stycznia 1983 r.

okresu pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze

domownika, mogą dochodzić roszczeń na drodze są-

dowej.

W judykaturze wykształcił się pogląd, że o uwzględ-

nieniu przy ustalaniu prawa do emerytury okresów

pracy w gospodarstwie rolnym sprzed objęcia rolni-

ków obowiązkiem opłacania składki na rolnicze

ubezpieczenie społeczne domowników (tj. przed dniem

1 stycznia 1983 r.) przesądza wystąpienie dwóch oko-

liczności:

1) wykonywanie czynności rolniczych powinno

odbywać się zgodnie z warunkami określonymi

w definicji „domownika” (art. 6 pkt 2 ustawy z dnia

ników) oraz

2) czynności te muszą być wykonywane w wymia-

rze nie niższym niż połowa ustawowego czasu pracy,

tj. minimum 4 godziny dziennie.

Wnioski wypływające z lektury orzecznictwa są-

dowego pozwalają na uwzględnienie okresu pracy

w gospodarstwie rolnym także wówczas, gdy praca

ta faktycznie nie była codziennie wykonywana, lecz

wnioskodawca gotów był tę pracę codziennie wyko-

nywać w wymiarze co najmniej 4 godzin dziennie, tj.

był dyspozycyjny w tym zakresie.

W praktyce ozna-

cza to konieczność zamieszkiwania wnioskodawcy co

najmniej w pobliżu gospodarstwa rolnego.

Z oczywi-

stych względów kryteriom tym zazwyczaj nie będzie

odpowiadała praca domownika, tj. najczęściej dzie-

cka rolnika, które uczyło się w szkole położonej w in-

nej miejscowości niż miejsce gospodarstwa rolnego.

Nie stanowi natomiast przeszkody do uznania takie-

go okresu pobieranie nauki w szkole położonej w bli-

skiej odległości od gospodarstwa.

Natomiast samo korzystanie przez daną osobę

tego gospodarstwa, doraźna pomoc w jego prowadze-

niu osobom najbliższym i korzystanie z płodów rol-

nych pochodzących z tego gospodarstwa nie są wy-

starczające do przypisania jej przymiotu rolnika lub

nym rolników (wyrok Sądu Najwyższego z dnia

25 września 2007 r., sygn. akt I UK 101/07).

Okazjo-

nalna pomoc w wykonywaniu typowych obowiązków

członków rodziny rolnika, nie stanowi bowiem stałej

pracy w gospodarstwie rolnym zaliczanej do stażu

ubezpieczeniowego.

Nie podzielam opinii, że należy wprowadzić szcze-

gólne regulacje dotyczące uwzględniania przypadają-

darstwie rolnym, po ukończeniu 16. roku życia.

Nie

ma takiej potrzeby również dlatego, że okresy te nie

tułu niezdolności do pracy oraz mają coraz mniejsze

znaczenie przy ustalaniu prawa do emerytury z FUS.

obejmujący osoby urodzone po 1948 r., wprowadzono

zasadę, że do emerytury z FUS uprawnia jakikolwiek

okres ubezpieczenia, pod warunkiem że ubezpieczo-

ny osiągnął już wiek emerytalny (art. 24 ustawy

ry jest zależna od dwóch elementów – kwoty składek

uprawniona do emerytury z FUS ma również okres

ubezpieczenia rolniczego, to emerytura – zgodnie

z art. 26a – ulega zwiększeniu za okresy opłacania

szenie to oblicza się wyłącznie za okresy ubezpiecze-

nia społecznego rolników.

Nie przysługuje ono osobie,

która ma 25-letni okres ubezpieczenia społecznego

rolniczej.

Jak wyżej wspomniano, osoby urodzone po 1948 r.

mają prawo do emerytury FUS z tytułu jakiegokol-

wiek okresu ubezpieczenia.

Długość stażu ubezpie-

czeniowego ma znaczenie tylko wtedy, gdy wyliczona

kwota emerytury (łącznie z okresową lub dożywotnią

emeryturą kapitałową z tytułu członkostwa w otwar-

tym funduszu emerytalnym oraz zwiększeniem z ty-

tułu ubezpieczenia społecznego rolników) jest niższa

od minimalnej kwoty emerytury.

Prawo do podwyż-

szenia emerytury do minimalnej wysokości przysłu-

guje bowiem wyłącznie osobie, która ma odpowiednio

długi staż ubezpieczeniowy (obecnie – 20 lat kobieta,

25 lat – mężczyzna).

Jedynie przy ustalaniu, czy oso-

ba uprawniona do emerytury określonej w art. 26

oraz do zwiększenia za okresy o ubezpieczeniu spo-

łecznym rolników (art. 26a) ma staż ubezpieczeniowy

uprawniający do podwyższenia emerytury do kwoty

minimalnej, uwzględnia się okres, za który ustalono

zwiększenie, o którym mowa w art. 26a, a więc wy-

łącznie okres ubezpieczenia społecznego rolników.

472

Okres pracy w gospodarstwie rolnym przed 1 stycz-

nia 1983 r. po ukończeniu 16. roku życia ma też – ze

względu na upływ czasu – coraz mniejsze znaczenie

laniu stażu ubezpieczeniowego uprawniającego do

emerytury okres ten uwzględnia się w zakresie nie-

zbędnym do uzupełnienia brakującego okresu.

Jed-

nak przy obliczaniu wysokości emerytury okresy

nia się tylko wtedy, jeżeli przypadają nie wcześniej

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

w sprawie stanowiska w kwestii znaczenia

uchylonych przez sąd administracyjny (3329)

przesłane przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczypo-

024-3329/13, w sprawie znaczenia art. 152 ustawy

wę uchylonych przez sąd administracyjny, uprzejmie

informuję i wyjaśniam.

z późn. zm.), przez pozwolenie na budowę należy ro-

zumieć decyzję administracyjną zezwalającą na roz-

poczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie

dowlanego.

Tak więc, odpowiadając na pierwsze za-

pytanie pana posła, wstrzymanie wykonania decyzji

o pozwoleniu na budowę przez sąd na podstawie

inwestor do czasu uprawomocnienia się wyroku tra-

ci uprawnienie do rozpoczęcia i prowadzenia budowy

lub wykonywania robót budowlanych innych niż bu-

dowa obiektu budowlanego.

Należy zwrócić uwagę, że z definicji pozwolenia

na budowę nie wynika uprawnienie do użytkowania

obiektu budowlanego, więc nie można zgodzić się

z twierdzeniem, że wstrzymanie bądź uchylenie de-

cyzji o pozwoleniu na budowę wywiera bezpośredni

skutek w postaci wstrzymania możliwości użytkowa-

nia obiektu budowlanego.

Możliwość legalnego użyt-

kowania obiektu budowlanego związana jest z pozo-

stawaniem w obrocie prawnym wydanej przez organ

nadzoru budowlanego decyzji o pozwoleniu na użytko-

wanie albo przyjętego przez ten organ w drodze milczą-

cej zgody zawiadomienia o zakończeniu budowy.

Odnosząc się do zapytania drugiego oraz kwestii

uprawnień wynikających z decyzji o pozwoleniu na

użytkowanie, należy zauważyć, że decyzja taka może

zostać uchylona w przypadku wyeliminowania z ob-

rotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgod-

zmienione.

Zatem jeśli w wyniku orzeczenia sądu po-

zwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obiegu

prawnego, istnieją podstawy do wznowienia postępo-

wania w sprawie pozwolenia na użytkowanie.

Wznowienie postępowania, zgodnie z art. 147 K.p.a.,

W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie

z art. 151 § 1 K.p.a., organ wydaje decyzję, w której:

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi

W konsekwencji dopiero uchylenie pozwolenia na

użytkowanie wywiera bezpośredni skutek w postaci

utraty uprawnienia do legalnego użytkowania obiek-

tu budowlanego.

Inaczej jest w przypadku, gdy możliwość użytko-

wania obiektu budowlanego wynika z przyjętego

przez organ nadzoru budowlanego w drodze „milczą-

cej zgody” zawiadomienia o zakończeniu budowy.

W przypadku „milczącej zgody” organu, z uwagi na

niewystępowanie w obrocie prawnym decyzji admi-

nistracyjnej, do zawiadomienia o zakończenia budo-

wy nie można zastosować określonych w K.p.a. try-

bów eliminowania z obrotu prawnego wadliwych

rozstrzygnięć ostatecznych, tj. wznowienia postępo-

wania lub stwierdzenia nieważności decyzji admini-

stracyjnej.

Zgoda organu wyrażona w sposób milczą-

473

cy nie może zostać zanegowana w przypadku wyeli-

minowania z obrotu prawnego pozwolenia na budo-

wę.

W takim przypadku inwestor zachowuje prawo

do użytkowania obiektu budowlanego, natomiast

działania organów nadzoru budowlanego w stosunku

do obiektu budowlanego mogą być podejmowane na

podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy Prawo bu-

dowlane „Utrzymanie obiektów budowlanych”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

(3330)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka

tego 2013 r., znak: SPS-024-3330/13, w sprawie budo-

wy biogazowi rolniczej w miejscowości Zduny, przeka-

zuję stanowisko w zakresie poruszonych zagadnień.

wzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Mini-

niach, a w określonych przypadkach również prze-

prowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.

W ramach postępowania zmierzającego do wyda-

nia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

określa się: bezpośredni i pośredni wpływ planowa-

nego przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze,

środowisko społeczne, w tym na zdrowie i warunki

życia ludzi, na dobra materialne, zabytki, wzajemne

powiązania między powyższymi elementami, możli-

wości oraz sposoby zapobiegania i łagodzenia nega-

tywnego oddziaływania na środowisko, a także wy-

magany zakres monitoringu, który w przypadku

silnie oddziałujących inwestycji pozwoli określić ich

rzeczywisty wpływ na środowisko przyrodnicze i spo-

łeczne w trakcie eksploatacji i jeśli nastąpi taka ko-

nieczność – na zastosowanie dodatkowych środków

minimalizujących.

Przeprowadzenie ww. procedury jest ściśle zwią-

zane z klasyfikacją inwestycji do odpowiednich kate-

gorii przedsięwzięć.

Wyjaśnienia zatem wymaga, że

wania na środowisko jest wymagana dla realizacji

planowanych przedsięwzięć mogących zawsze zna-

cząco oddziaływać na środowisko, tj. należących do

nowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie zna-

przedsięwzięć, dla których obligatoryjnie bądź fakul-

tatywnie przeprowadzana jest procedura oceny od-

działywania na środowisko, zawarta jest w rozporzą-

Oceny oddziaływania na środowisko wymagają

także przedsięwzięcia inne niż z I i II grupy, które

wadzenia postępowania w sprawie oceny oddziały-

Wyjaśniając z kolei właściwość rzeczową organów

w procedurze oceny oddziaływania na środowisko

(art. 75 ustawy o.o.ś.), należy wskazać, że organami

właściwymi do wydania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach dla biogazowni są wójt, bur-

mistrz, prezydent miasta lub w przypadku inwestycji

realizowanych na obszarach morskich oraz na tere-

nach zamkniętych – regionalny dyrektor ochrony

środowiska.

Biogazownie są przedsięwzięciami mogącymi po-

tencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

w skład których wchodzą instalacje do przetwarza-

nia produktów roślinnych w celu uzyskania paliw lub

ust. 6 rozporządzenia ministra środowiska z dnia

z instalacji (Dz. U. Nr 260, poz. 2181, z późn. zm.)

paliwem jest dowolna palna substancja stała, ciekła

lub gazowa, z wyjątkiem odpadów, z zastrzeżeniem

§ 5 ust. 7 ww. rozporządzenia w sprawie standardów

emisyjnych z instalacji.

Natomiast zgodnie z definicją

biogazu rolniczego określoną w art. 3 pkt 20a ustawy

pojęcie to rozumie się paliwo gazowe otrzymywane

ctwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych,

474

rolno-spożywczego lub biomasy leśnej w procesie fer-

mentacji metanowej.

Przy kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego po-

legającego na budowie biogazowni należy wziąć pod

uwagę następujące przepisy rozporządzenia Rady

sięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środo-

wisko:

— § 3 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia – elektro -

wnie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne in-

stalacje do spalania paliw w celu wytwarzania ener-

gii elektrycznej lub cieplnej, inne niż wymienione

stałego, nie mniejszej niż 10 MW; przy czym przez

paliwo rozumie się paliwo w rozumieniu przepisów

— § 3 ust. 1 pkt 45 ww. rozporządzenia – instala -

cje do produkcji paliw z produktów roślinnych, z wy-

łączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolni-

ze zm.) o zainstalowanej mocy elektrycznej nie więk-

szej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną

ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do in-

nych celów niż produkcja energii elektrycznej;

— § 3 ust. 1 pkt 80 ww. rozporządzenia – instala -

cje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem

z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu

rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

czego wykorzystywanego do innych celów niż pro-

dukcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji

powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składo-

wisk odpadów.

Mając powyższe na względzie, należy podkreślić,

iż z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco od-

działywać na środowisko wyłączone są zamierzenia

inwestycyjne polegające na budowie instalacji do wy-

twarzania biogazu rolniczego o zainstalowanej mocy

jących ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wyko-

rzystywanego do innych celów niż produkcja energii

elektrycznej.

Sposób przeliczania ilości wytworzone-

go biogazu rolniczego na ekwiwalentną ilość energii

elektrycznej określony został w § 7 rozporządzenia

wie szczegółowego zakresu obowiązku potwierdzania

danych dotyczących wytwarzanego biogazu rolnicze-

go wprowadzonego do sieci dystrybucyjnej gazowej

(Dz. U. Nr 187, poz. 1117).

Instalacje niespełniające tych kryteriów kwalifi-

kują się do grupy przedsięwzięć mogących potencjal-

kich, dla których obowiązek oceny oddziaływania na

środowisko może zostać nałożony.

W ramach procedury oceny oddziaływania na śro-

dowisko dokonywana jest weryfikacja raportu o od-

działywaniu przedsięwzięcia na środowisko, a ponad-

to organ administracji właściwy do wydania decyzji

magane ustawą opinie i uzgodnienia oraz zapewnia

Każdorazowo zatem w przypadku przedsięwzięć

z tzw. grupy II, czyli przedsięwzięć mogących poten-

cjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla któ-

rych stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny

port o oddziaływaniu na środowisko, którego zakres

integralną częścią procedury oceny oddziaływania

na środowisko, ponieważ zawiera ustalenia o poten-

cjalnych zagrożeniach związanych z realizacją pla-

nowanej inwestycji.

Celem raportu jest przedstawie-

nie nie tylko wpływu danego przedsięwzięcia na śro-

dowisko, ale również przedstawienie wariantów al-

ternatywnych jego realizacji i wybór rozwiązania

powodującego najmniej uciążliwości dla środowiska.

Analiza wariantowa służy optymalizacji i racjonali-

zacji umiejscowienia, skali i rozwiązań technicznych

i technologicznych przedsięwzięcia.

Ustalenia zawar-

te w raporcie, o których mowa powyżej, stanowią

podstawę do określenia środowiskowych uwarunko-

wań dla realizacji przedsięwzięcia.

Odpowiadając na pytania dotyczące warunków

środowiskowych i lokalizacyjnych, jakie musi speł-

niać biogazownia rolnicza, wyjaśniam, że nie ma zin-

dywidualizowanych parametrów w zakresie sposobu

umiejscowienia tego typu przedsięwzięcia.

Powyższe

kwestie stanowią jeden z przedmiotów analiz w ra-

mach postępowania zmierzającego do wydania decy-

zji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ocena

jakości merytorycznej informacji przedstawionych

w dokumentacji należy do organu właściwego w spra-

wie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach, co wynika wprost z właściwości rzeczowej

przyznanej temu organowi w ustawie o.o.ś. (art. 82

ust. 1).

Brak sztywno określonych standardów w za-

kresie lokalizacji różnych kategorii przedsięwzięć

wynika z faktu, że każda planowana inwestycja mo-

gąca znacząco oddziaływać na środowisko wymaga

indywidualnej oceny jej wpływu na środowisko, a w kom-

petencji organu właściwego do wydania ww. decyzji

jest, na podstawie posiadanej wiedzy i doświadczenia

i dokumentacji przedłożonej wraz z wnioskiem o wy-

danie decyzji, ocenić możliwość realizacji przedsię-

wzięcia w danej lokalizacji.

Zawarcie w aktach prawnych jakichkolwiek, cho-

ciażby przybliżonych wartości parametru oddalenia

przedsięwzięcia od miejsca przeznaczonego do poby-

widualnych danych technicznych oraz środowisko-

wych obarczone byłoby bardzo dużą niepewnością.

475

kalnych, obiektów zabytkowych czy terenów cennych

przyrodniczo, w jakiej można zlokalizować biogazow-

nie rolnicze, aby nie oddziaływały one negatywnie na

ww. tereny, jest określana podczas procedury oceny

oddziaływania na środowisko.

Wówczas znane są

kluczowe parametry zamierzenia inwestycyjnego,

wykonane są odpowiednie badania i prognozy, po

analizie których możliwe będzie określenie wpływu

planowanego przedsięwzięcia i wskazanie bezpiecz-

nej lokalizacji względem powyższych obszarów.

Na-

tomiast w przypadku braku możliwości wyelimino-

wania negatywnego oddziaływania na ludzi lub śro-

dowisko następuje odmowa zgody na realizację przed-

sięwzięcia.

Kolejnym nieodzownym elementem procedury

oceny oddziaływania na środowisko jest konieczność

uzyskania wymaganych ustawą opinii i uzgodnień.

Jeżeli zatem jest przeprowadzana ocena oddziaływa-

nia przedsięwzięcia na środowisko, to przed wyda-

niem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

runki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dy-

rektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy

przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze mor-

skim, z dyrektorem urzędu morskiego oraz zasięga

tym etapie dokonywana jest dodatkowa, oprócz prze-

prowadzanej przez organ właściwy do wydania decy-

merytoryczna zawartości dokumentacji służąca wy-

Uzgodnienie następuje w formie postanowienia,

w którym regionalny dyrektor ochrony środowiska

określa warunki mające zminimalizować emisję

i uciążliwości wynikające z realizacji przedsięwzięcia

oraz przedstawia stanowisko w sprawie konieczności

Organ uzgadniający w wydawanym postanowie-

niu ustala m.in. sposoby ograniczania oddziaływań

na etapie realizacji oraz eksploatacji (np. wskazuje

okres prowadzenia robót budowlanych, wycinki zie-

leni, rozwiązania w gospodarce odpadami, rozwiąza-

nia wodnościekowe, techniczne i technologiczne, któ-

rych celem jest zminimalizowanie lub wyeliminowa-

nie oddziaływania inwestycji na otoczenie).

W przy-

padku braku możliwości ograniczenia lub wyklucze-

nia ponadnormatywnego oddziaływania na środowi-

sko organ odmawia uzgodnienia warunków realizacji

przedsięwzięcia w kształcie wskazanym przez wnio-

skodawcę.

Opinia organu Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej odnosi się natomiast do wymagań higienicz-

nych i zdrowotnych, które powinny zostać uwzględ-

nione przy realizacji inwestycji.

Odpowiadając na pytanie dotyczące wpływu

mieszkańców na kształt decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach, należy zwrócić uwagę na element

postępowania w procedurze oceny oddziaływania na

środowisko, jakim jest zapewnienie możliwości

21-dniowego udziału społeczeństwa.

Za udział społe-

czeństwa odpowiedzialny jest organ prowadzący po-

wych uwarunkowaniach.

Wyżej wymieniony organ

stosownym obwieszczeniem informuje społeczeństwo

wieszczenie to zgodnie z art. 3 ust. 11 ustawy o.o.ś.

powinno:

miot postępowania.

Przedmiotem udziału społeczeństwa jest m.in.

wspomniany powyżej raport o oddziaływaniu przed-

miotowego przedsięwzięcia na środowisko, co do któ-

rego będzie istniała możliwość składania uwag i wnio-

organ wydający decyzję o środowiskowych uwarun-

kowaniach jest zobligowany do przedstawienia w tre-

ści jej uzasadnienia informacji m.in. o sposobie, w jaki

uwagi i wnioski złożone przez społeczeństwo zostały

nione przy wydawaniu tej decyzji.

Nawiązując z kolei do pytania dotyczącego sposo-

bu przeprowadzania przez gminę konsultacji społecz-

nych ws. biogazowni, należy zwrócić uwagę na róż-

nicę pomiędzy udziałem społeczeństwa a konsulta-

cjami społecznymi.

Konsultacje społeczne stanowią

dodatkowe działania z inicjatywy inwestora z udzia-

łem społeczeństwa, a zatem nie są przedmiotem

czynności administracyjnych koniecznych do podję-

dowiskowych uwarunkowaniach.

Należy również podkreślić, że osobom posiadają-

cym status strony w myśl art. 28 ustawy Kodeks po-

poz. 1071, ze zm.), dalej K.p.a., w prowadzonym po-

stępowaniu przysługują określone prawa, bowiem

zgodnie z art. 10 § 1ww. ustawy organ prowadzący

przedmiotowe postępowanie jest zobowiązany za-

pewnić im czynny udział w każdym stadium proce-

dury, a przed wydaniem decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach umożliwić wypowiedzenie się co

nych żądań.

Strony są powiadamiane o poszczegól-

nych stadiach procedury poprzez przesłanie stosow-

nych dokumentów pocztą lub za pomocą obwieszcze-

nia.

Odnosząc się do sposobu informowania stron

w drodze obwieszczenia, należy wyjaśnić, że organ

administracji publicznej może w formie przewidzia-

nej w art. 49 ustawy K.p.a. zawiadamiać strony po-

476

stępowania o swoich decyzjach i innych czynnościach

tylko wówczas, gdy upoważnia go do tego przepis

szczególny.

W rozpatrywanej sprawie dotyczącej po-

stępowania administracyjnego zmierzającego do wy-

przepisem szczególnym jest art. 74 ust. 3 ustawy

o.o.ś.

W tych przypadkach zawiadomienie bądź dorę-

Stroną postępowania zgodnie z art. 28 ustawy

uznać, iż w postępowaniu w sprawie wydania decyzji

postępowania bezsprzecznie są, oprócz wnioskodaw-

cy, właściciele i wieczyści użytkownicy nieruchomo-

ści znajdujących się w zasięgu oddziaływania plano-

wanego przedsięwzięcia.

Minimalizacja generowanych przez instalacje do

produkcji paliw z produktów roślinnych ewentual-

nych uciążliwości dla lokalnych społeczności oraz

zabezpieczenie środowiska przed ich ewentualnym

nie przez inwestora wszelkich wymogów wskazanych

w szeregu ustaw i aktach wykonawczych dotyczących

tego rodzaju działalności, przy jednoczesnym wyko-

rzystaniu najlepszych dostępnych rozwiązań tech-

nicznych i technologicznych.

Stopień uciążliwości

cji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego po-

winny zostać zidentyfikowane w raporcie o oddziały-

waniu na środowisko i zweryfikowane podczas oceny

oddziaływania na środowisko.

Organ właściwy do

wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach na podstawie posiadanej wiedzy i doświadcze-

nia oraz materiału dowodowego winien w ww. decy-

zji zawrzeć warunki, których spełnienie zagwaran-

tuje, iż realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje jego

znaczącego oddziaływania na środowisko, w tym na

zdrowie ludzi.

Warto też zaznaczyć, iż organ, jeśli

uzna to za uzasadnione, może nałożyć na inwestora

obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, okre-

ślić jej zakres i termin przedstawienia.

W analizie

o.o.ś., dokonuje się porównania ustaleń zawartych

dowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach, w szczególności ustaleń dotyczących przewi-

dywanego charakteru i zakresu oddziaływania

działań zapobiegawczych, z rzeczywistym oddziały-

waniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami

budowana instalacja, jaką będzie planowana bioga-

zownia rolnicza, nie może zgodnie z art. 76 ustawy

do użytkowania, jeśli nie spełnia określonych tym

przepisem wymagań ochrony środowiska.

Dodatkowo wyjaśniam, iż potencjalne negatywne

skutki planowanych działań i przedsięwzięć podlega-

ją identyfikacji również przed przystąpieniem do ich

realizacji, tj. w ramach opracowywania dokumentów

z zakresu planowania przestrzennego.

Już na etapie

planistycznym związanym z zatwierdzaniem m.in.

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowa-

nia przestrzennego gmin czy miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego konieczne jest

przeprowadzenie strategicznej oceny oddziaływania

ramach bada się wpływ ustaleń ww. dokumentów

ne.

Jednocześnie zapewniony jest udział społeczeń-

stwa, w ramach którego każdy zainteresowany ma

nistracji jest zobowiązany je rozpatrzyć przed przy-

jęciem dokumentu.

Plan miejscowy umożliwia racjonalne gospodaro-

wanie przestrzenią gminy, szczególnie w kontekście

wymogów ochrony środowiska, zwłaszcza że zapisy

planu miejscowego są wiążące.

Należy zauważyć,

że rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia

strzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) wyraźnie

wskazuje, że obszary przeznaczone pod działalność

związaną z gospodarowaniem odpadami, a do takich

działalności należy zaliczyć biogazownie wykorzystu-

jące do produkcji energii kiszonkę kukurydzianą

oraz odpady z warzyw, stanowią odrębną kategorię

i powinny zostać wyraźnie oznaczone w planie miej-

scowym literą O, w odróżnieniu od zabudowy pro-

dukcyjnej, składowej i magazynowej oznaczanej lite-

rą P. Powyższe działania gwarantują uwzględnienie

na wczesnym, planistycznym etapie interesów i ochro-

nę lokalnych społeczności oraz środowiska przed ne-

gatywnym oddziaływaniem przedsięwzięć m.in. bio-

gazowni rolniczych.

Odnosząc się do pytania, czy w sytuacji niepra-

widłowo przeprowadzonych konsultacji społecznych

decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach rów-

nież jest wadliwa i powinna zostać wydana ponownie,

wyjaśniam, że zgodnie z art. 17 ustawy K.p.a. orga-

nem wyższego stopnia w stosunku do organów jed-

nostek samorządu terytorialnego są samorządowe

kolegia odwoławcze.

Zatem w sytuacji gdy wydane

rozstrzygnięcie nie jest satysfakcjonujące dla stron

postępowania, to na podstawie trybu przewidzianego

w kodeksie przysługuje im prawo zwrócenia się do

organu wyższego stopnia o weryfikację poprawności

przeprowadzonego postępowania administracyjnego

i wydanego rozstrzygnięcia.

Reasumując, należy stwierdzić, iż obowiązujące

obecnie regulacje prawnoadministracyjne dotyczące

wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach zapewniają warunki do skutecznej ochrony

lokalnych społeczności i ich mieszkańców, a także

477

obszarów wrażliwych na oddziaływania generowane

przez tego typu przedsięwzięcia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

budowy obwodnicy Koźmina Wielkopolskiego

(3331)

miasta Koźmina Wielkopolskiego, uprzejmie przeka-

zuję następujące informacje.

Inwestycja pn. „Budowa obwodnicy Koźmina

stała ujęta w załączniku nr 1a do „Programu budo-

dania o priorytetowym charakterze, których reali-

zacja jest jednak uzależniona od dostępności środ-

ków finansowych.

Dla ww. zadania do chwili obecnej GDDKiA,

jako zarządca przedmiotowej drogi, uzyskała w dniu

20 grudnia 2007 r. decyzję środowiskową.

Decyzję

czątku grudnia 2011 r. rozpoczęto roboty przygo-

towawcze polegające na wycince drzew.

W dniu

4 maja 2012 r. zostało wydane pozwolenie na bu-

dowę dla etapu I.

Należy zaznaczyć jednak, iż priorytetami dla

MTBiGM na przyszłą perspektywę pozostaje dokoń-

czenie sieci autostrad i dróg ekspresowych.

Dla ob-

wodnic miejscowości w ciągach zwykłych dróg kra-

jowych planowane jest stworzenie nowego mechani-

zmu realizacji tych inwestycji przez odpowiedni

szczebel władz samorządowych przy dofinansowaniu

z regionalnych programów operacyjnych.

W tej spra-

wie w dniu 7 lutego 2013 r. wystosowane zostało pis-

mo do wszystkich marszałków województw z prośbą

o wskazanie priorytetowych według nich inwestycji,

które chcieliby realizować.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie zwolnienia jednego

lidarnych z obowiązku wnoszenia opłat za korzysta-

nie z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkanio-

wej, przekazane przy piśmie Pana Marszałka z dnia

19 lutego 2013 r., uprzejmie przedstawiam, co na-

stępuje.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wska-

zane wyżej zapytanie nie dotyczy kwestii określonych

w art. 195 § 1 regulaminu Sejmu, tj. prowadzonej

nicznej oraz zadań publicznych realizowanych przez

W zapytaniu został bowiem przedstawiony stan

faktyczny dotyczący konkretnych osób oraz zawarto

w nim prośbę o wyrażenie stanowiska co do tego, czy

jeden z trzech dłużników solidarnych, wnoszący sy-

stematycznie przypadającą na niego 1/3 części opłaty

za lokal mieszkalny, może wystąpić do wierzyciela

o zrzeczenie się solidarności, tak aby w sprawach są-

dowych o zapłatę brakującej części opłaty pozwaną

nie była już ta osoba, która dokonała zapłaty owej 1/3

części.

Zapytanie poselskie zmierza zatem do uzyskania

porady prawnej w indywidualnej sprawie, podczas

gdy do kompetencji ministra sprawiedliwości nie na-

leży udzielanie porad prawnych ani wydawanie opinii

prawnych w sprawach, które mogą być przedmiotem

postępowania sądowego.

Można jedynie wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 6

za opłaty, o których mowa w ust 1–2 i 4, odpowiada-

ją solidarnie z członkami spółdzielni, właścicielami

478

mi niebędącymi członkami spółdzielni, którym przy-

sługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali,

lu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających

stające z lokalu.

W myśl art. 4 ust 1 ustawy członek spółdzielni

dysponujący spółdzielczym prawem do lokalu ma obo-

wiązek pokrywać taką część kosztów związanych

z utrzymaniem i eksploatacją nieruchomości, jaka

pozostaje w proporcji do jego lokalu.

Oprócz tego

uczestniczy również w pokrywaniu kosztów związa-

nych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości

Członkowie spółdzielni będących właścicielami

danego lokalu mają obowiązek ponoszenia kosztów

związanych z eksploatacją i utrzymaniem tego loka-

lu, uczestniczenia w wydatkach związanych z eksplo-

atacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych oraz

partycypowania w kosztach utrzymania nierucho-

mości stanowiących mienie spółdzielni.

Obowiązki właścicieli lokali, którzy nie są człon-

kami spółdzielni, różnią się od obowiązków tych

właścicieli, którzy są członkami.

Właściciele lokali,

którzy nie są członkami spółdzielni, mają zgodnie

cy członkami, uczestniczyć w pokrywaniu kosztów

oraz z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości

wspólnych.

Jednak zamiast partycypacji w pokrywa-

niu kosztów eksploatacji i utrzymania nieruchomości

stanowiących mienie spółdzielni, mają oni obowiązek

pokrywania odpowiedniej części wydatków związa-

nych z eksploatacją i utrzymaniem tych nieruchomo-

ści spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego

nych budynkach lub osiedlach.

Zauważyć należy, że art. 4 ust. 6 ustawy regulu-

jący solidarną odpowiedzialność innych osób za wno-

szenie opłat stanowi rozwiązanie analogiczne do kon-

strukcji przyjętej w art. 688

1

§ 1 i 2 Kodeksu cywil-

nego (dalej jako K.c.).

W myśl tego przepisu solidarna

odpowiedzialność za wnoszenie na rzecz spółdzielni

opłat związanych z eksploatacją i utrzymaniem nie-

ruchomości bądź lokali dotyczy wyłącznie tych

wszystkich pełnoletnich osób, które już używają lo-

kali spółdzielczych.

Zasadniczo art. 4 ust. 6 ustawy

obarcza odpowiedzialnością za należne spółdzielni

opłaty wszystkie dorosłe osoby korzystające z lokali

spółdzielczych, niezależnie od tego, czy są członkami

spółdzielni, czy też nimi nie są i niezależnie od tego,

czy są domownikami osób, którym przysługuje spół-

dzielcze prawo do lokalu, czy też osób będących właś-

cicielami lokalu.

Odpowiedzialność ta obejmuje więc

wszystkie dorosłe osoby, które korzystają z lokali

mieszkalnych w spółdzielni, np. na podstawie umowy

najmu, użyczenia bądź innej umowy.

Nie dotyczy to

osób, które zamieszkują z właścicielem lub członkiem

mającym spółdzielcze prawo do lokalu tylko czasowo.

Z odpowiedzialności tej wyłączono również pełnolet-

nich zstępnych pozostających na utrzymaniu tych osób.

Odpowiedzialność pełnoletnich użytkowników lo-

kali za czynsz i inne opłaty jest odpowiedzialnością

solidarną.

Stosownie zaś do brzmienia art. 366 § 1

K.c. solidarność dłużników polega na tym, iż kilku

dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że

łych.

Oznacza to, że spółdzielnia mieszkaniowa bę-

dąca z tytułu opłat wierzycielem może żądać zapłaty,

według swego wyboru, od każdej z osób wskazanych

w art. 4 ust.6 ustawy o spółdzielniach mieszkanio-

wych.

Wierzyciel ma przy tym nieskrępowane prawo

wyboru zakresu spłaty i dłużnika, od którego będzie

żądał zaspokojenia.

Może więc domagać się spłaty

nawet całej należności tylko od jednego z dłużników

solidarnych.

Trzeba przy tym podkreślić, że uiszczenie

opłat przez którąkolwiek z osób zobowiązanych powo-

duje, że z długu tego zwolnieni zostają wszyscy dłuż-

nicy.

Jednakże do pełnego pokrycia zadłużenia wobec

spółdzielni wszyscy wyżej wymienieni są solidarnie

zobowiązani do zapłaty długu (art. 366 K.c.), niezależ-

nie od tego, że niektórzy z nich mogli już dokonać do-

browolnie zapłaty jakiejś części należności.

Należy również dodać, że zgodnie z art. 376 § 1

K.c., jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił

kich częściach może on żądać zwrotu od współdłuż-

dać zwrotu w częściach równych.

Na koniec trzeba także zauważyć, iż w świetle

brzmienia art. 373 K.c. możliwe jest zrzeczenie się

przez wierzyciela solidarności względem jednego

z dłużników solidarnych, nazywane niekiedy zezwo-

leniem na podział świadczenia, ponieważ może mieć

praktyczne znaczenie tylko w odniesieniu do świad-

czeń podzielnych.

Decyzja taka pozostaje jednak wy-

łącznie w gestii wierzyciela, który korzysta w tym

zakresie z pełnej autonomii i swobody.

Należy zazna-

czyć, że w wyniku zrzeczenia się solidarności dłużnik

będzie odpowiadał przed wierzycielem za taką część

świadczenia, jaką uzgodni z wierzycielem w umowie.

Zawarcie takiej umowy spowoduje upadek solidarne-

go charakteru zobowiązania w stosunku do dłużni-

ka, który zawarł ją z wierzycielem; pozostali współ-

dłużnicy nadal będą ponosić solidarną odpowiedzial-

ność (jeśli było ich pierwotnie co najmniej trzech).

Trzeba jednak podkreślić, że dłużnik, wobec którego

wierzyciel zrzekł się solidarności, będzie zobowiąza-

ny do pokrycia na zasadzie regresu przypadającego

479

nań udziału w długu wobec współdłużnika, który

spełni świadczenie (art. 376 K.c.).

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

nakazowym zapłaty (3333)

2013 r., dotyczące właściwości sądu w postępowaniu

nakazowym, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

sprawuje zewnętrzny nadzór wyłącznie nad działal-

nością administracyjną sądów, który nie obejmuje

czynności orzeczniczych, których dokonywanie jest

zastrzeżone dla sędziów i referendarzy sądowych.

W ramach czynności z zakresu tego nadzoru nie jest

możliwe merytoryczne badanie zasadności czynności

rozstrzygnięcia sprawy, jak również ocena wydanych

orzeczeń, w tym także w zakresie czynności proce-

sowych sądu.

Kontrola prawidłowości orzeczeń sądo-

wych może nastąpić wyłącznie z zachowaniem prze-

widzianych prawem środków odwoławczych wnoszo-

nych przez stronę.

Poza kompetencją ministra spra-

wiedliwości pozostaje zatem możliwość podejmowa-

nia czynności nadzorczych w prowadzonym przed

sądem postępowaniu w związku z wydanymi orze-

czeniami o charakterze procesowym.

Odnosząc się natomiast do przedstawionego w tre-

ści zapytania ogólnego zagadnienia dotyczącego ba-

dania przez sąd swojej właściwości, należy wskazać,

że stosownie do treści art. 202 zd.

1 i 2 K.p.c. niewłaś-

nego, zgłoszony i należycie uzasadniony przed wda-

niem pozwu.

W konsekwencji w postępowaniach,

w których niewłaściwość sądu nie ma charakteru

wyłącznego lub nie chodzi o właściwość rzeczową

sądu, sąd winien sprawdzić i wydać ewentualne po-

stanowienie o przekazaniu sprawy do sądu właściwe-

go wyłącznie na skutek stosownego zarzutu strony

pozwanej.

Prawidłowość takiego orzeczenia podlega

kontroli sądu II instancji, albowiem zgodnie z brzmie-

niem art. 394 § 1 pkt 1 K.p.c. na postanowienie o prze-

kazaniu sprawy przysługuje stronom zażalenie.

Przechodząc do wskazanego w zapytaniu przepi-

su art. 34 K.p.c., należy zauważyć, że określa on je-

dynie właściwość sądu i nie stanowi podstawy wyda-

nia nakazu zapłaty.

Przepis ten dotyczy właściwości

miejscowej przemiennej, wskazując, że powództwo

m.in. o wykonanie umowy oraz o odszkodowanie

nia umowy można wytoczyć także przed sąd miejsca

jej wykonania, a nie tylko przed sąd właściwości ogól-

nej dłużnika.

Właściwość ogólną strony pozwanej,

którą jest Skarb Państwa, definiuje przepis art. 29

K.p.c., stanowiąc, że powództwo przeciwko Skarbowi

Państwa wytacza się według siedziby państwowej

że się dochodzone roszczenie.

W zakresie zaś wpływu charakteru cywilnego lub

gospodarczego sprawy na właściwość sądu wypada

wskazać, że po zmianach w Kodeksie postępowania

2012 r., uchylone zostały wprawdzie przepisy regu-

lujące odrębne postępowanie w sprawach gospodar-

czych, jednak nadal istnieją sądy gospodarcze właś-

ciwe do rozpoznawania spraw gospodarczych stosow-

poznawaniu przez sądy spraw gospodarczych (Dz. U.

Nr 33, poz. 175, ze zm.), w których to określono poję-

cie sprawy gospodarczej.

Zatem od charakteru kon-

kretnej sprawy uzależniona jest właściwość wydzia-

łu gospodarczego bądź cywilnego.

Tym samym w odniesieniu do drugiego pytania

trzeba wskazać, że decyzja sądu w aspekcie tak

właściwości miejscowej, jak i funkcjonalnej sądu

uzależniona jest ściśle od okoliczności konkretnej

sprawy.

Badanie rozstrzygnięć sądu w tych kwe-

stiach w konkretnym postępowaniu wykraczałoby

jednak, co zaznaczono wyżej, poza zakres nadzoru

ministra sprawiedliwości nad działalnością admini-

stracyjną sądów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

480

Odpowiedź

podsekretarza stanu

ma z dnia 19 lutego 2013 r. dotyczącego zapytania

wych przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji

(SPS-024-3335/13), uprzejmie informuję, iż Minister-

stwo Administracji i Cyfryzacji w 2012 r. poniosło

wydatki brutto, jak niżej:

na emisję materiałów reklamowych lub promocyj-

nych związanych z realizacją procesu przechodzenia

lewizji naziemnej – 985 tys. zł,

— na zakup powierzchni reklamowej w prasie (re-

klamy i ogłoszenia) promującej proces cyfryzacji te-

lewizji naziemnej oraz w ramach programów Pro-

gram Operacyjny „Kapitał ludzki” i Program Ope-

racyjny „Innowacyjna gospodarka” – 134 tys. zł,

— projektowanie i produkcję materiałów rekla -

mowych i informacyjnych do emisji w telewizji i radiu

oraz do publikacji w prasie związanych z przygoto-

waniem gospodarstw domowych do odbioru naziem-

nej telewizji cyfrowej oraz poświęconych działaniom

8. osi priorytetowej Programu Operacyjnego „Inno-

wacyjna gospodarka” – 136 tys. zł.

Jednocześnie informuję, że dane za lata wcześ-

niejsze znajdują się odpowiednio w Ministerstwie

nictwa, Transportu i Gospodarki Morskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Młochowska

W odpowiedzi na zapytanie pana Adama Kwiat-

kowskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

(sygn.

SPS-024-3336/13) w sprawie finansowania

przez Ministerstwo Finansów ogłoszeń i komunika-

towych w latach 2008–2012 r. uprzejmie informuję,

co następuje.

Odpłatne ogłoszenia oraz komunikaty, rozumiane

jako informacje przekazywane w ramach bieżącej

działalności urzędu, Ministerstwo Finansów za-

mieszczało wyłącznie w prasie.

Dokonywane było to

sporadycznie, w szczególnych sytuacjach wymagają-

cych zapewnienia przekazu informacyjnego w tego

rodzaju formie.

Poniesione w poszczególnych latach wydatki fi-

nansowane ze środków budżetowych w podziale na

poszczególne tytuły prasowe, obrazuje poniższe ze-

stawienie.

Rok

2

0

0

8

r.

2

0

0

9

r.

2

0

1

0

r.

2

0

1

1

r.

2

0

1

2

r.

Koszt publikacji

ogłoszeń i komuni-

katów w „Rzeczpo-

spolitej”

22 830,17

zł

1976,40

zł

– – –

Koszt publikacji

ogłoszeń i komuni-

Wyborczej”

4775,08

zł

6247,99

zł

1089,84

zł

221,40

zł

1056,61

zł

Koszt publikacji

ogłoszeń i komuni-

ku Polska Europa

Świat”

8540,00

zł

2248,16

zł

– – –

Łączny koszt:

36 145,25

zł

10 472,55

zł

1089,84

zł

221,40

zł

1056,61

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

przez Ministerstwo Obrony Narodowej (3338)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

przez Ministerstwo Obrony Narodowej (SPS-024-

3338/13), uprzejmie informuję, że w latach 2008–2012

481

na wskazane w zapytaniu cele w Ministerstwie Obro-

ny Narodowej wydatkowano łącznie 6 002 684,07 zł.

Szczegółowe dane w tym zakresie przedstawiam

w załączeniu.

Załącznik

R

OK

M

E

DI

U

M

TYTUŁ PRASOWY KWOTA

2

0

0

8

PR

A

S

A

Dziennik Polska, Europa, Świat 7 320,00

Gazeta Codzienna Super Nowości 622,20

Gazeta Lubuska 1 171,20

gazeta regionalna (Katowice) 621,65

gazeta regionalna (Kraków) 5 892,60

gazeta regionalna (Poznań) 6 283,00

Gazeta Wyborcza 25493,61

Głos-Dziennik Pomorza 1 793,40

Kurier Lubelski 933,30

Kurier Poranny 88,76

Rzeczpospolita 23 326,40

Ogłoszenia w prasie dotyczące

przeprosin w wykonaniu wyroków

sądowych: Gazeta Wyborcza,

Rzeczpospolita, Puls Biznesu,

Parkiet, gazety lokalne itp.

15 835,60

PRASA razem: 89 381,72

Razem za rok: 2008 89 381,72

20

0

9

PR

A

S

A

Dziennik Pomorza Głos Szczeciński 529,99

gazeta regionalna (Kraków) 378,20

gazeta regionalna (Lublin) 630,74

gazeta regionalna (Poznań) 1 268,80

Gazeta Wyborcza 23 347,62

Rzeczpospolita 20 825,40

Ogłoszenia w prasie dotyczące

70 204,90

PRASA razem: 126 945,65

Razem za rok: 2009 126 945,65

2

0

10

TV

Emisja spotów NSR w TVN S.A. 678 392,20

Film promocyjny NSR

(umowa VENA ART)

241 250,00

TV razem: 919 642,20

PR

A

S

A

Dziennik Bałtycki 427,00

Dziennik Nowiny 512,40

Dziennik Polski 2 244,80

Gazeta Krakowska 2 928,00

2

0

10

PR

A

S

A

Gazeta Wyborcza 207 435,33

Kurier Poranny 43,92

Polska The Times 17 080,00

Rzeczpospolita 20 630,20

Ogłoszenia w prasie dotyczące

32 696,00

PRASA razem: 283 997,65

Razem za rok: 2010 1 203 639,85

2

01

1

TV

Spoty reklamowe NSR POLSAT

MEDIA

319 722,26

Spoty reklamowe NSR TELEWIZJA

POLSKA

952 758,92

Spoty reklamowe NSR TVN S.A. 320 000,00

TV razem: 1 592 481,18

PR

A

S

A

Dziennik Elbląski,

Gazeta Olsztyńska

926,19

Dziennik Gazeta Prawna 1 230,00

Dziennik Nowiny 1 328,40

Dziennik Wschodni 799,50

Gazeta Lubuska 767,52

Gazeta Pomorska 922,50

gazeta regionalna 471,09

gazeta regionalna (Echo Dnia) 307,50

Gazeta Wyborcza 26 933,68

Głos Wlkp 1 094,70

Głos-Dziennik Pomorza 369,00

Kronika Beskidzka 311,19

Kurier Ostrołęcki 211,07

Kurier Poranny 147,29

Nowa Trybuna Opolska 599,00

Reklama prasowa NSR

(umowa z firmą MURATOR S.A.)

69 519,60

Rzeczpospolita 7 380,00

Ogłoszenia w prasie dotyczące

261 694,56

PRASA razem: 375 012,79

R

A

DIO

Spoty reklamowe NSR Radio (umowa

z firmą MARKETING PLUS

DARIUSZ SELAK)

95 940,00

RADIO razem: 95 940,00

Razem za rok: 2011 2 063 433,97

482

2

01

2

TV

Spoty reklamowe w TV promujące

NSR POLSAT MEDIA

499 878,64

Spoty reklamowe w TV promujące

NSR TELWIZJA POLSKA

499 294,21

Spoty reklamowe w TV promujące

służbę w ramach korpusu

szeregowych zawodowych

POLSAT MEDIA

499 830,55

Spoty reklamowe w TV promujące

TELEWIZJA POLSKA

496 189,07

TV razem: 1 995 192,47

PR

A

S

A

Dziennik Łódzki 571,95

Gazeta Wyborcza 4 532,80

Reklama prasowa NSR

(umowa z firmą INNOVATIONS)

104 520,36

Rzeczpospolita 32 877,90

Ogłoszenia w prasie dotyczące

205 507,18

PRASA razem: 348 010,19

R

A

DIO

Spoty reklamowe NSR

w radiu EUROZET

159 106,22

RADIO razem: 159 106,22

IN

T

E

R

NE

T

Reklama internetowa NSR

(umowa z firmą SPC HOUSE

OF MEDIA)

16 974,00

INTERNET razem: 16 974,00

Razem za rok: 2012 2 519 282,88

ŁĄCZNIE: 6 002 684,07

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Czesław Mroczek

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

3339/13, przy którym przekazano zapytanie posel-

skie pana Adama Kwiatkowskiego w sprawie wydat-

ków poniesionych przez Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej na ogłoszenia i komunikaty w prasie,

tach 2008–2012, uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

W latach 2008–2012 Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej wydatkowało środki na ogłoszenia i ko-

munikaty, w tym także na promocję i reklamę pro-

jektów ministerialnych, zamieszczane w stacjach te-

lewizyjnych, radiowych oraz w prasie i Internecie

w wysokościach zaprezentowanych w załączonym

zestawieniu.

gramów finansowanych z udziałem środków pocho-

dzących z budżetu Unii Europejskiej.

Załącznik

Zestawienie danych dotyczących wydatków poniesionych przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej w latach 2008–2012 na

ogłoszenia i komunikaty, w tym także na promocję i reklamę projektów ministerialnych, zamieszczane w stacjach telewizyjnych,

radiowych oraz w prasie i Internecie

w zł

Lp.

Rodzaj mediów - nazwy stacji

telewizyjnych, radiowych,

wydawców lub kontrahentów

2008 2009 2010 2011 2012

Wydatki w mediach na ogłoszenia, komunikaty, nekrologi, promocję i reklamę projektów, itp.

1 Telewizja Polska S.A. 1 104 325,90 112 966,64 11,48% z 2012

2 Polsat Media Sp. z o.o. 23 268,41 11,48% z 2012

3 TVN Media Sp. z o.o. 52 890,00 46 627,94 11,48% z 2012

4 Polskie Radio S.A. 67 299,45

5

EUROZET Sp. z o.o.

(np. Radio ZET)

499 258,00 248 423,11 747 681,11

483

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

(3340)

znak: SPS-024-3340/13, dotyczącego zapytania pana

Adama Kwiatkowskiego, posła na Sejm RP, w spra-

2008–2012 przekazuję poniższą informację.

1.

Wydatki z tytułu ogłoszeń i komunikatów w pra-

finansowane ze środków budżetowych.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi realizuje

zadania w zakresie działalności promocyjnej i infor-

macyjnej dotyczącej rolnictwa i artykułów rolno-spo-

żywczych w kraju i za granicą, mającej na celu

kształtowanie pozytywnego wizerunku polskiej żyw-

ności, w szczególności produktów wpisanych na listę

produktów tradycyjnych, uczestniczących w systemie

oznaczeń geograficznych, nazw pochodzenia, gwa-

rantowanych tradycyjnych specjalności, rolnictwa

ekologicznego oraz produktów oznaczonych znakiem

„Poznaj dobrą żywność”.

Działania informacyjno-promocyjne dotyczące

rolnictwa ekologicznego minister rolnictwa i rozwoju

wsi realizuje na podstawie art. 23 lit. d ustawy z dnia

Nr 116, poz. 975) jako minister właściwy do spraw

W latach 2008–2012 realizowane były działania

mające na celu promocję rolnictwa ekologicznego

w prasie ogólnopolskiej i branżowej (m.in. „Eko i My”,

„Polska Wieś”) na łączną kwotę 57 989,60 zł, a także

w radio i telewizji (m.in. TVP) na łączną kwotę

149 999,68 zł.

Aby wzmocnić efekt promocyjny rol-

nictwa ekologicznego oraz wypromować logo rolni-

6 Agora S.A. 55 366,31 142 611,53 99 866,52 4 624,80 8 398,94 310 868,10

7 Presspublica Sp. z o.o. 54 351,00 138 893,34 85 047,90 9 446,40 5 485,80 293 224,44

8 Tygodnik Powszechny Sp. z o.o. 5 534,02 1 328,40 6 862,42

9 POLITYKA Spółdzielnia Pracy 49 938,00

10 Polskapresse Sp. z o.o. 2 440,00 1 239,84 3 679,84

11

Media ON Sp. z o.o. Sp.

komandytowa

11 858,40 60 728,80 90 043,70 162 630,90

12 SUNpress Paweł Łebkowski 1 845,00 11 339,37 13 184,37

13

Presserwis Sp. z o.o.

(kampania internetowa)

16 689,60 6 374,50 23 064,10

14

AFFI Jurand Węgrzyn

(kampania internetowa)

178 187,10 178 187,10

15

PRESS Sp. z o.o.

(kampania internetowa)

15 713,60

16 Axel Springer Polska 18 446,40 80 544,40 98 990,80

17

Doradztwo Gospodarcze

DGA S.A.

193 980,00

18

Agencja Reklamowa DSK

Sp. z o.o.

290 379,52

Razem 2 394 294,23 627 161,98 221 300,92 185 007,02 367 998,49

Informacja dodatkowa: Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej nie prowadzi ewidencji wydatków, w szczegółowości pozwalającej na

pełne określenie wydatków zrealizowanych na ogłoszenia, komunikaty, z uwzględnieniem konkretnych tytułów prasowych czy

reklamę.

484

ctwa ekologicznego, w 2012 r. zrealizowano kampa-

nię informacyjno-promocyjną o zasięgu ogólnopol-

skim.

Kampania obejmowała m.in. zamieszczenie

artykułów w prasie kobiecej („Gala”, „Z Życia Wzię-

te”, „Przepis na Zdrowie”,), opiniotwórczej („Newsweek”,

„Rzeczpospolita”), kulinarnej („Przepisy Czytelni-

ków”, „Gotuję Krok po Kroku”) oraz promocję rolni-

ctwa ekologicznego na portalach internetowych, tj.

YouTube, Facebook, Blog.

Kampania została zreali-

zowana na łączną kwotę 921 000, 00 zł.

bardziej rozpoznawalnych polskich znaków jakości

żywności i cieszy się dużym oraz, jak wynika z ba-

dań, ciągle rosnącym zaufaniem konsumentów.

We-

dług badań przeprowadzonych przez TNS OBOP

kiem „Poznaj dobrą żywność”.

Działania w zakresie

były w latach 2008–2012 w TVP1, TVP Info, Radio

Zet oraz Polskim Radio Program 1.

Łączna wartość

i radiowe to 4 399 188,22 zł.

Program „Poznaj dobrą

żywność” promowano także na łamach prasy ogól-

nopolskiej, branżowej i regionalnej (m. in. „Metro”,

„Dziennik Gazeta Prawna”, „Gospodarka Mięsna”),

a także na portalach internetowych.

Łączna kwota

wydatków na ww. działania wyniosła odpowiednio

na działania w prasie 652 830,30 zł, a w portalach

internetowych 18 300,00 zł.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, realizując

działania mające na celu promocję produktów wpi-

sanych na listę produktów tradycyjnych, uczestniczą-

cych w systemie oznaczeń geograficznych, nazw po-

chodzenia i gwarantowanych tradycyjnych specjal-

ności, w latach 2008–2012 wydatkowało: 3 000,00 zł

na działania realizowane w radio i telewizji (TVP

Gdańsk, Radio Gdańsk i Radio Kaszebe), 59 655,00 zł

na działania realizowane w prasie (m.in. „Dziennik

Gazeta Prawna”, „Tygodnik Powszechny”) oraz

13 166,58 zł na działania realizowane na portalach

internetowych (m.in. www.potrawyregionalne.pl).

W ramach działań informacyjno-promocyjnych

mających na celu kształtowanie pozytywnego wize-

runku polskiej żywności w latach 2008–2012 MRiRW

wydatkowało kwotę 476 334,13 zł na działania prze-

prowadzone w telewizji i radio (m.in. TVP Bielsat,

TVP1, TVP2), kwotę 1 210 572,30 zł na działania

przeprowadzone w prasie ogólnopolskiej, branżowej

i regionalnej (m.in. „Polska Wieś”, „The Warsaw Vo-

ice”, „Kaleidoscope”) oraz kwotę 104 200,00 zł na

działania przeprowadzone na portalach interneto-

wych.

Łącznie ze środków budżetowych na działania

informacyjno-promocyjne w powyższym zakresie w la-

tach 2008–2012 wydatkowano kwotę 8 066 235,81 zł.

sie, radio i telewizji oraz portalach internetowych

współfinansowane ze środków pochodzących z fun-

duszy UE.

tucji zarządzającej dla Programu Rozwoju Obszarów

do spraw rozwoju wsi na podstawie art. 4 ust. 1 usta-

szarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego

skich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.) oraz dla

2007–2013” jako minister właściwy do spraw rybołów-

Promocja Programu Rozwoju Obszarów Wiej-

skich na lata 2007–2013 to obowiązek instytucji za-

szarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na

2005.277.1, z późn. zm.).

Komisja Europejska w ra-

porcie jednego z ostatnich audytów oceniających

wdrażanie PROW na lata 2007–2013 zaleciła Polsce

intensyfikowanie działań informacyjno-promocyj-

realizację tych działań.

KE w kontekście zbliżającego

się końca perspektywy finansowej na lata 2007–2013

Działania informacyjno-promocyjne dotyczące

ckich 2007–2013” realizowane są przez MRiRW

Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L 2007.120.1,

rządzająca zapewnia szerokie rozpowszechnienie in-

formacji o programie operacyjnym wraz ze szczegó-

łami na temat udziału finansowego EFR oraz zapew-

nia dostęp do nich wszystkim zainteresowanym stro-

nom.

Ponadto instytucja zarządzająca zapewnia jak

najszersze rozpowszechnienie informacji o możliwoś-

ciach finansowania, jakie stwarza wspólna pomoc

Wspólnoty i państwa członkowskiego poprzez pro-

gram operacyjny”.

485

Realizując powyższe zadania, Ministerstwo Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi wydatkowało w latach 2008–

2012 następujące kwoty:

lp.

Tytuł prasowy/internetowy/nazwa stacji

telewizyjnej/radiowej

Kwota

2008

1 „Poradnik Radnego i Sołtysa” 20 000,00

Razem 2008 20 000,00

2009

1

Ogólnopolski Miesięcznik Ekologiczny

„Ekonatura”

2 500,00

2 Magazyn Ogólnopolski „Zagroda” 2 500,00

3 „Gazeta Sołecka” 45 136,00

4 „Gazeta Chłopska” 4 270,00

5 „Gazeta Wyborcza” 63 592,50

6 „Gazeta Targowa” 3 475,00

7 „Eko i My” 4 880,00

8 „Przegląd Rybacki” 36 600,00

9 „Magazyn Przemysłu Rybnego” 3 600,00

10 „Nasza Ziemia” 10 000,00

11 „Poradnik Radnego i Sołtysa „ 4 880,00

12 „Kalendarz Rolników” 72 000,00

13 „Poradnik Rolniczy” 4 880,00

14 „Przyroda Polska” 4 000,00

15 „Farmer” 3 660,00

16 „Agro Serwis” 3 660,00

17 TVP Warszawa 24 278,00

18 TVP1 61 483,73

19 TVP2, 16 oddziałów terenowych TVP 86 944,03

20

TVP1, TVP2, Polsat, TVN, TVP3

regionalne, TVN24, Discovery, At Media

3 000 000,00

Razem 2009 3 442 339,26

2010

1 „Gazeta Sołecka” 69 911,00

2 „Polska Wieś” 25 910,00

3 „Poradnik Gospodarski” 1 464,00

4 „PROWieści” 41 643,48

5 Miesięcznik „Ekonatura” 3 050,00

6 Magazyn Studencki „Radar” 1 830,00

7 Miesięcznik „Gazeta Studencka” UWM 2 440,00

8 Miesięcznik „Okiem Studenta” 1 708,00

9 Kwartalnik „Zagroda” 3 050,00

10 Magazyn „Smak i Tradycja” 3 500,00

11 Gazeta „EMECHO” 4 500,00

12 Tygodnik „Przegląd” 10 000,00

13 „Przegląd Rybacki” 43 920,00

14 „Magazyn Przemysłu Rybnego” 29 865,60

15

„Zielony Sztandar”, „Gospodarz.

Poradnik Samorządowy”

10 000,00

16 „Poradnik Radnego i Sołtysa” 17 886,80

17 „Kalendarz Rolników” 54 000,00

18 „Biuletyn Dożynkowy” 10 000,00

19

„Polska Głos Wielkopolski”, „Dziennik

Polski”, „Polska Dziennik Zachodni”,

„Anonse”, „Echo Dnia”, „Gazeta

Codzienna Nowiny”, „Gazeta

Wyborcza”, „Polska Dziennik Łódzki”,

„Głos – Dziennik Pomorza”, „Polska

Dziennik Bałtycki”, „Gazeta

Olsztyńska”/”Dziennik Elbląski”,

„Gazeta Współczesna”, „Gazeta

Pomorska”, „Gazeta Lubuska”, „Nowa

Trybuna Opolska”, „Naj”, „Newsweek”

535 580,00

20 „Przegląd Przemysłowy i Gospodarczy” 4 900,00

21

strona internetowa www.

rolniczatelewizja.pl

30 000,00

22 TVP1 149 836,63

23 TVP Warszawa 109 791,36

Razem 2010 1 164 786,87

2011

1 „Gazeta Sołecka” 23 250,00

2 „Eko i My” 51 660,00

3

Dodatek „Agrorolnik” do gazet: „Nowy

Kurier Mławski”, „Nowy Kurier

Pułtuski”, „Kurier Żuromiński”,

„Kurier Ostrołęcki”, „Kurier

Makowski”, „Kurier Przasnyski”

7 540,00

4 „Dziennik Gazeta Prawna” 21 217,50

5 „Rzeczpospolita” 17 220,00

6 „Tam, gdzie rodzi się plon” 75 346,36

7 „Pułtuska Gazeta Powiatowa” 5 316,60

8 „Gazeta Targowa” 4 464,90

9 „Polska Wieś” 7 011,00

10 Dwutygodnik „Argoserwis” 1 230,00

11 Miesięcznik „Ekonatura” 3 075,00

12

Kwartalnik „Biokurier”, biokurier.pl

oraz ekoarka.com.pl

1 168,50

13

dwumiesięcznik „Głos Uczelni” UP

Wrocław

615,00

14

Miesięcznik „Wiadomości

Uniwersyteckie” UWM w Olsztynie

922,50

15 Czasopisma studenckie „Radar” 500,00

486

16 magazyn „Super Ekspress” 8 000,00

17 „Przegląd Przemysłowy i Gospodarczy” 4 900,00

18 „Przegląd Rybacki” 35 977,50

19 „Magazyn Przemysłu Rybnego” 19 926,80

20 „Nowa Wieś Europejska” 30 750,00

21 „Fundusze Europejskie” 23 985,00

22 „Poradnik Radnego i Sołtysa” 18 100,00

23 „Kalendarz Rolników” 51 200,00

24 „Poradnik dla Młodych Rolników” 23 450,00

26 „Gospodarz.

Poradnik Samorządowy” 39 360,00

27 „Biuletyn Dożynkowy” 10 000,00

28 portal internetowy www.pultusk24.pl 1 230,00

29 portal www.potrawyregionalne.pl 4 300,00

30 portal www.RE.pl 4 797,00

31 ekologia.pl 4 674,00

32 TVP1 179 997,97

33 TVP Warszawa 479 700,00

34 TV Polsat 395 267,88

35 Radio Zet 390 922,88

Razem 2011 1 947 076,39

2012

1 „Gazeta Sołecka” 20 250,00

2 „Eko i My” 36 900,00

3 „Tygodnik Powszechny” 19 680,00

4 „Fakt” 29 520,00

5 tygodnik „Zielony Sztandar” 92 988,00

6 „Przegląd Rybacki” 77 490,00

7 „Fundusze Europejskie” 7 995,00

8 „Przegląd Przemysłowy i Gospodarczy” 19 680,00

9 „Magazyn Przemysłu Rybnego” 44 279,99

10 „Rzeczpospolita” 29 520,00

11 „Gazeta Wyborcza” 56 575,08

12 „Poradnik Radnego i Sołtysa” 22 960,00

13 „Kalendarz Rolników” 48 000,00

14 „ekoGAZETA” 29 920,00

15 TVP1 260 000,00

16 TVR 73 800,00

17 TV Polsat 597 955,08

18 TVP2, TVN24, TVN Meteo 1 452 634,00

19 Radio Zet 369 354,24

20 Polskie Radio Program 1 416 691,41

Razem 2012 3 706 192,80

RAZEM 2008–2012 10 280 395,32

Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi w 2011 r. przeprowadziło kam-

panię reklamową w Telewizji Polskiej SA dotyczącą

bezpieczeństwa żywności i bezpośredniego wsparcia

wspólnej polityki rolnej dla polskiego rolnictwa na

kwotę 845 553,98 zł.

Wydatek został sfinansowany ze

środków pochodzących z funduszy Counterpart Funds

(CPF) sektorowych Agrolinia (PL9005).

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

(3341)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie posła Adama Kwiatkowskiego przekazane

pismem z dnia 19 lutego 2013 r. (znak: SPS-024-

3341/13) w sprawie finansowania w latach 2008–

2012 ogłoszeń i komunikatów w prasie, radiu, tele-

wizji oraz portalach internetowych, przekazuję w za-

łączeniu stosowne informacje.

Załącznik

Ogłoszenie/komunikat

Media

(prasa/radio/TV/Internet)

Źródło finansowania Kwota (PLN)

2008 r.

Umowa dotycząca publikacji wkładki na temat

Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju

Regionalnego (ZPORR).

„Rzeczpospolita”

Pomoc techniczna Zintegrowanego

Programu Operacyjnego Rozwoju

Regionalnego (ZPORR)

55 000,00

3 spoty telewizyjne przeznaczone do emisji

w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych traktujące

o efektach wdrażania ZPORR na terenie całego kraju.

TVP1, TVP2, TVP Info

Środki w ramach tzw. projektu

odsetkowego – odsetki od środków

zgromadzonych na kontach

programowych ZPORR

2 499 433,00

3 spoty radiowe przeznaczone do emisji

w ogólnopolskich rozgłośniach radiowych traktujące

Program 1 Polskiego

Radia, Radio Zet

16 spotów radiowych przeznaczonych do emisji

w lokalnych rozgłośniach radiowych, każdy taktujący

o efektach wdrażania ZPORR w innym województwie.

stacje radiowe regionalne

487

Publikacja artykułów promocyjnych nt.

Sektorowego

Programu Operacyjnego „Transport” w prasie

(elementem artykułu było ogłoszenie nt. konferencji

promocyjnej SPOT).

„Dziennik”,

„Rzeczpospolita”,

„Gazeta Wyborcza”

Pomoc techniczna Sektorowego

Programu Operacyjnego

„Transport”

492 651,84

Publikacja ogłoszenia o przetargu – przedmiotem

zamówienia było: „Doradztwo w przygotowaniu do

realizacji projektów indywidualnych finansowanych

z funduszy strukturalnych i funduszu spójności na

lata 2007–2013”.

„Rzeczpospolita”

Program Operacyjny „Pomoc

Techniczna”

22 896,96

Opracowanie graficzne ogłoszenia przygotowanego

przez zamawiającego i emisji ogłoszenia w dzienniku

„Rzeczpospolita” zapraszającego na konferencje

konsultacyjną w ramach konsultacji społecznych listy

nowych projektów indywidualnych.

„Rzeczpospolita”

Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”

9552,60

Produkcja i emisja 12 ogłoszeń płatnych dot.

konferencji otwierającej PO IiŚ, która odbyła się

w dniu 15.12.2008 r., przez telewizję TVN w

programie telewizyjnym TVN CNBC Biznes.

TVN

Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”

140 910,00

Ogłoszenie prasowe o otwartym pierwszym naborze

projektów oraz o planowanych seminariach

informacyjnych.

Publikacja w prasie oraz publikacja

na stronie www.komunikaty.pl.

„Gazeta Wyborcza”

Pomoc techniczna „Programu dla

Europy Środkowej”

3278,40

www.komunikaty.pl 97,60

Ogłoszenie prasowe nt. seminariów informacyjnych

programu.

Publikacja w prasie oraz publikacja na

stronie internetowej www.komunikaty.pl.

„Gazeta Wyborcza”

Pomoc techniczna „Programu

1819,02

www.komunikaty.pl 97,60

Ogłoszenie o naborze wniosków w ramach priorytetu:

Inicjatywy na rzecz rozwoju regionalnego.

wydania regionalne

„Gazety Wyborczej”

(wydanie kieleckie,

krakowskie, lubelskie,

rzeszowskie)

Szwajcarsko-Polski Program

Współpracy

8221,34

2009 r.

Emisja ogłoszenia zapraszającego na konferencję

konsultacyjną w ramach konsultacji społecznych

nowych projektów proponowanych do umieszczenia na

„Rzeczpospolita”

Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”

12 029,20

Zamieszczenie ogłoszenia prasowego nt. konferencji

konsultacyjnej dotyczącej nowych projektów

Infor Biznes sp. z o.o.

(prasa)

Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”

1317,60

Publikacja ogłoszenia o naborze partnerów w celu

stronach ogłoszeniowych w wydaniu ogólnopolskim.

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny „Kapitał

ludzki”

9264,19

Pierwszy etap działań na rzecz konkursu dla

młodzieży promującego PO RPW – przygotowanie

i uruchomienie strony internetowej www.

tuzaczynasieunia.pl

Internet

Program Operacyjny „Rozwój

Polski Wschodniej”

25 620,00

Uruchomienie strony www do obsługi konkursu na

najlepszy projekt PO RPW oraz utrzymanie tej strony.

Internet

Program Operacyjny „Rozwój

Polski Wschodniej”

50 096,95

Ogłoszenie prasowe dot. otwarcia 2. naboru projektów

oraz seminariów informacyjnych organizowanych

przez krajowy punkt kontaktowy.

Publikacja w prasie

komunikaty.pl.

„Gazeta Wyborcza” plus

www.komunikaty.pl

Pomoc techniczna „Programu dla

Europy Środkowej”

3638,04

www.komunikaty.pl 97,60

Ogłoszenie prasowe dot. organizowanej konferencji,

a także zapowiedzi 3. naboru projektów.

Umieszczenie

ogłoszenia również na stronie www.komunikaty.pl.

„Gazeta Wyborcza”

www.komunikaty.pl

Ogłoszenie w „Gazecie Wyborczej” oraz w dodatku

„Gazeta Praca” dot. naboru kandydatów do

wspólnego sekretariatu technicznego w „Programie

współpracy transgranicznej Polska – Białoruś

„Gazeta Wyborcza”/oraz

dodatek „Gazeta Praca”

Pomoc techniczna „Programu

współpracy transgranicznej Polska

– Białoruś – Ukraina”

10 391,47

Pracagazeta.pl (Internet)

Ogłoszenie w dodatku do „Gazety Wyborczej” – „Ga-

zeta Praca” dot. 2. naboru kandydatów do wspólnego

dodatek „Gazeta Praca” do

„Gazety Wyborczej”

Pomoc techniczna „Programu

współpracy transgranicznej Polska

15 645,28

Pracagazeta.pl (Internet)

488

Publikacja ogłoszenia o konkursie na operatora

grantu blokowego dla organizacji pozarządowych

partnerskich w ramach Szwajcarsko-Polskiego

Programu Współpracy.

„Gazeta Wyborcza”

Szwajcarsko-Polski Program

Współpracy

3064,15

2010 r.

Emisja ogłoszenia zapraszającego na konferencję

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”

4770,69

Ogłoszenie prasowe o warsztatach organizowanych

przez krajowy punkt kontaktowy dla polskich

wnioskodawców wiodących „Programu dla Europy

Środkowej”.

„Rzeczpospolita”

Pomoc techniczna „Programu dla

Europy Środkowej”

2635,20

Ogłoszenie prasowe o warsztatach organizowanych

Środkowej”.

Publikacja w prasie oraz umieszczenie

ogłoszenia na stronie www.komunikaty.pl.

„Gazeta Wyborcza”

2042,77

www.komunikaty.pl

Publikacja artykułu nt. dwóch projektów

realizowanych w ramach „Programu dla Europy

Środkowej”: Q-Ageing i ChemLog oraz informacji

o rozpoczętym naborze na łamach „Eurofunduszy”

– w dodatku do „Gazety Wyborczej”.

„Gazeta Wyborcza”

Pomoc techniczna „Programu dla

9301,89

Ogłoszenie prasowe nt. naboru ofert realizacji

projektów strategicznych.

„Gazeta Prawna”

Pomoc techniczna „Programu dla

Europy Środkowej”

2225,28

Ogłoszenie prasowe nt. naboru ofert realizacji

„Gazeta Wyborcza”

Pomoc techniczna „Programu dla

2568,83

Konsultacje społeczne projektu „Prognoza

oddziaływania na środowisko projektu Krajowej

Strategii Rozwoju Regionalnego 2010–2020: Regiony,

Miasta, Obszary wiejskie”.

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny

„Pomoc techniczna”

1834,88

Konsultacje społeczne projektu „Prognoza

„Rzeczpospolita”

Program Operacyjny

„Pomoc techniczna”

1991,04

Wykonanie składu graficznego oraz publikacja

ogłoszenia dot. Szwajcarsko-Polskiego Programu

Współpracy.

„Gazeta Wyborcza”

18 603,78

Ogłoszenie prasowe o konsultacjach społecznych

projektu „Prognoza oddziaływania na środowisko

skutków realizacji projektu Koncepcji Przestrzennego

Zagospodarowania Kraju 2030”.

„Rzeczpospolita”

koszty funkcjonowania

ministerstwa

1976,40

Ogłoszenie prasowe o konsultacjach społecznych

„Gazeta Wyborcza”

koszty funkcjonowania

ministerstwa

1838,49

2011 r.

Publikacja ogłoszenia promującego konferencję

promocyjną pt. „Program Infrastruktura i

Środowisko na półmetku – energetyka” organizowanej

16 marca 2011 r.

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny

19 859,58

Publikacja ogłoszenia o konsultacjach społecznych

aktualizacji listy projektów indywidualnych

dla PO IiŚ.

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny

3309,93

Publikacja w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim

ogłoszenia prasowego o odstąpieniu od

1845,00

Zakup powierzchni i publikacja ogłoszenia dot.

konsultacji projektu „Sieć szerokopasmowa Polski

Wschodniej (SSPW)”.

„Puls Biznesu”

Program Operacyjny „Rozwój

Polski Wschodniej”

6765,00

489

Zakup powierzchni i publikacja ogłoszenia o

konsultacjach projektu SSPW.

„Rzeczpospolita”

Program Operacyjny „Rozwój

Polski Wschodniej”

17 490,60

Ogłoszenie prasowe na temat 4. naboru projektów w

„Programie dla Europy Środkowej”.

„Gazeta Wyborcza”

Pomoc techniczna „Programu dla

2959,87

„Gazeta Prawna”

Pomoc techniczna „Programu dla

1845,00

Konsultacje społeczne dot. prac realizowanych w

ramach aktualizacji Strategii Rozwoju Kraju.

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny „Pomoc

techniczna”

1328,40

Konsultacje społeczne projektu Koncepcji

Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030.

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny „Pomoc

techniczna”

1941,83

Konsultacje społeczne projektu Koncepcji

„Rzeczpospolita”

Program Operacyjny „Pomoc

techniczna”

1 988.91

Ogłoszenie w dzienniku „Metro” w celu zachęcenia do

Forum Funduszy Europejskich.

dziennik „Metro”

Program Operacyjny „Pomoc

techniczna”

9827,70

Ogłoszenie w miesięczniku „Press” w celu zachęcenia

do udziału w konkursie dla prasy lokalnej i

regionalnej „Fundusze europejskie – rejestruj

zmiany”.

„Press”

Program Operacyjny „Pomoc

techniczna”

11 439,00

Produkcja spotu dotyczącego naboru wniosków

w ramach grantu blokowego dla organizacji

pozarządowych w ramach Szwajcarsko-Polskiego

Programu Współpracy.

radio

Szwajcarsko-Polski Program

Współpracy

1537,50

14-krotna emisja wyprodukowanego spotu radiowego

na antenie Trójki (7 spotów) i Czwórki Polskiego

Radia (7 spotów).

Trójka i Czwórka

Polskiego Radia

Szwajcarsko-Polski Program

Współpracy

25 968,74

Produkcja spotu dotyczącego naboru wniosków

w ramach Funduszu Partnerskiego SPPW.

Radio

Szwajcarsko-Polski Program

Współpracy

1537,50

23 241,47

2012 r.

Realizacja l. etapu umowy dotyczącej publikacji

ogłoszenia na temat efektów realizacji PO IiŚ na

łamach bezpłatnego dziennika.

dziennik „Metro”

Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”

11 994,35

Publikacja ogłoszenia na temat efektów realizacji PO

12 298,77

Zakup czasu antenowego w telewizji oraz zapewnienie

emisji spotu telewizyjnego poświęconego działaniom

mającym na celu aktywizację osób poniżej 25. roku

życia i osób powyżej 50. roku życia dot. PO KL.

TVP, TVN, Polsat

Program Operacyjny

„Kapitał ludzki”

206 014,83

Zakup czasu antenowego w radiu oraz zapewnienie

emisji spotu radiowego poświęconego działaniom

RMFM, RMF MAXX,

RMF Classic,

Trójka Polskie Radio,

Czwórka Polskie Radio,

Radio ZET

plus 56 stacji lokalnych,

21 stacji Radia PLUS

Program Operacyjny

„Kapitał ludzki”

93 985,17

Wykonanie aplikacji internetowej „I love Polska

Wschodnia” na portalu społecznościowym Facebook.

Internet

Program Operacyjny

„Rozwój Polski Wschodniej”

56 908,29

Przygotowanie i przeprowadzenie konkursu

promującego PO RPW na stronie internetowej www.

fakt.pl

www.fakt.pl (Internet)

Program Operacyjny

„Rozwój Polski Wschodniej”

18 450,00

Ogłoszenie o konkursie dotacji dla j.s.t.

„Gazeta Wyborcza”

Program Operacyjny „Pomoc

techniczna”

3052,37

490

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej (3342)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

go (SPS-024-3342/13) w sprawie finansowania ogło-

cji Narodowej, uprzejmie informuję, że przedmiotowe

wydatki w latach 2008–2012 przedstawiały się na-

stępująco:

Rok 2008

¾ Telewizja Polska SA 322 080,00 zł – kampania

upowszechniająca edukację przedszkolną i szkolną,

¾ „Gazeta Wyborcza” 151 186,50 zł – ogłoszenia

prasowe w tym ogłoszenia o konkursie na nabór be-

neficjentów projektów PO KL,

¾ „Rzeczpospolita” 44 316,50 zł – ogłoszenie i ko-

munikaty prasowe;

Rok 2009

¾ Polsat Media sp. z o.o. 472 491,00 zł – kampania

upowszechniająca model uczenia się przez całe życie,

¾ „Gazeta Wyborcza” 43 913,71 zł – ogłoszenia

¾ dziennik „Polska The Times” 4880,00 zł – ogło-

szenie prasowe,

¾ Murator SA 16 470,00 zł – ogłoszenie prasowe,

¾ „Dziennik” 4880,00 zł – ogłoszenie prasowe,

— „Dziennik Bałtycki” 976,00 zł – ogłoszenie pra -

sowe,

— „Rzeczpospolita” 48 882,96 zł – ogłoszenia pra -

ficjentów projektów PO KL,

— „Głos Nauczycielski” 577,00 zł – ogłoszenie

prasowe;

Rok 2010

— Audytorium17 sp. z o.o 712 589,50 zł – kampa -

nia upowszechniająca edukację przedszkolną,

— Bellona SA 6 100,00 zł – ogłoszenie w magazy -

nie historycznym pt. „Mówią Wieki”,

— Film Image 48 800,00 zł – kampania informa -

cyjna „Wszystko zaczyna się od przedszkola”,

— Grupa Onet.pl SA 1 866 922,08 zł – w tym:

stworzenie serwisu i przeprowadzenie kampanii in-

formacyjnej „Wszystko zaczyna się od przedszkola”

oraz spoty popularyzujące edukację przedszkolną,

— Grupa RMF sp. z o.o. 278 271,02 zł – spoty po -

pularyzujące edukację przedszkolną,

— Infor Biznes sp. z o.o. 579,50 zł – komunikaty

prasowe,

— Murator SA Wydawnictwo 52 008,60 zł – pro -

mocja wczesnej edukacji,

— Polsat Media sp. z o.o. 500 854,20 zł – kampa -

nia upowszechniająca model uczenia się przez całe

— Polskie Radio SA Agencja Reklamy 457 024,15 zł

– promocja edukacji wczesnoszkolnej i zakładania

przedszkoli oraz promocja odkrywania talentów ucz-

niów i informacja o współfinansowaniu z EFS,

— Polskie Radio Regionalna Rozgłośnia w War -

szawie „Radio dla Ciebie” SA 261 995,00 zł – w tym:

kampania odkrywania talentów uczniów oraz infor-

mowanie o współfinansowaniu ze środków EFS, upo-

wszechnianie działań realizowanych w ramach III prio-

rytetu PO KL,

— Polskie Radio SA 129 496,90 zł – Spoty promu -

jące edukację przedszkolną,

— Radiowe Doradztwo Reklamowe sp. z o.o.

375 547,13 zł – kampania upowszechniająca model

— Telewizja Polska SA 2 633 340,00 zł – w tym:

kampania upowszechniająca model uczenia się przez

całe życie, kampania upowszechniająca edukację

przedszkolną, audycje o wsparciu i podnoszeniu efek-

tywności oświaty,

Publikacja ogłoszenia prasowego informującego

o konkursie dotacji dla j.s.t.

3236,38

10 479,60

Emisja informacji audiowizualnej nt. mechanizmów

finansowych.

TVP2

Mechanizm Finansowy

Europejskiego Obszaru

2460,00

491

¾ TVN SA 2 108 460,66 zł – kampania „Wszyst-

ko zaczyna się od przedszkola” – upowszechnianie

edukacji przedszkolnej, kampania „Zakładajcie

przedszkola”,

¾ „Gazeta Wyborcza” 52 541,19 zł – komunikaty

prasowe w tym: ogłoszenia o konferencji dla benefi-

cjentów PO KL oraz ogłoszenie o konkursie na nabór

beneficjentów projektów PO KL,

¾ „Rzeczpospolita” 13 066,20 zł – ogłoszenie

o naborze partnera do projektu PO KL;

Rok 2011

¾ ARBOmedia Polska sp. z o.o. 66 327,75 zł – ogło-

szenie o konkursie na nabór beneficjentów projektów

¾ Grupa Onet.pl SA 1 985 373,75 zł – stworzenie

serwisu i przeprowadzenie kampanii informacyjnej

„Wszystko zaczyna się od przedszkola”,

¾ Infor Biznes sp. z o.o. 12 561,39 zł – ogłoszenia

¾ Kolman Advertising sp. z o.o. 212 329,11 zł

– kampania promująca kształcenie zawodowe,

¾ Film Image 348 892,42 zł – kampania upo-

wszechniająca edukację przez całe życie,

cja edukacji wczesnoszkolnej „Sześciolatek w I kla-

sie” oraz spoty o ogłaszanych konkursach na projek-

ty PO KL,

¾ Polska Agencja Prasowa SA Warszawa 6 765,00 zł

– ogłoszenie o naborze beneficjentów do projektów

PO KL,

¾ Radio PiN SA 19 753,80 zł – ogłoszenie o na-

borze beneficjentów do projektów PO KL,

¾ Radiowe Doradztwo Reklamowe sp. z o.o.

39 882,73 zł – kampanie upowszechniające model

uczenia się przez całe życie oraz promocja konkursu

na nabór beneficjentów w ramach PO KL,

¾ Telewizja Polska SA 2 673 718,09 zł – w tym:

ogłoszenia konkursu na nabór beneficjentów projek-

tów PO KL, kampanie upowszechniające model ucze-

nia się przez całe życie oraz kampania „Sześciolatek

w I klasie”,

¾ TVN SA 2 919 587,91 zł – Kampania „Wszyst-

ko zaczyna się od przedszkola”, upowszechnianie

edukacji przedszkolnej, kampania zakładajcie przed-

szkola,

¾ „Gazeta Wyborcza” 12 415,79 zł – ogłoszenia

¾ „Gazeta Prawna” 4566,39 zł – publikowanie

informacji dla beneficjentów PO KL,

¾ www.samorzad.pap.pl – 6765,00 zł – kampania

on-line konkursu na nabór beneficjentów PO KL,

¾ „Rzeczpospolita” 6445,20 zł – ogłoszenie o na-

borze na beneficjentów PO KL;

Rok 2012

¾ Equinox Polska sp. z o.o. 5 074 681,87zł – pro-

mocja edukacji przez całe życie – TVP1, TVP2, Pol-

sat, TVN, onet.pl, Wirtualna Polska,

¾ „Rzeczpospolita” 15 970,32 zł – komunikaty

prasowe, w tym informacje na temat zmian w syste-

mie oświaty,

¾ Telewizja Polska SA 66 420,00 zł – audycje

o wykorzystaniu środków europejskich w oświacie,

¾ TVN SA 212 790,00 zł – Audycje fundusze unij-

ne w edukacji,

¾ „Gazeta Wyborcza” 3843,40 zł – ogłoszenie

Specyfika systemu oświaty sprawia, że działania

informacyjne dotyczące jakichkolwiek zmian w oświa-

cie muszą być prowadzone wieloaspektowo, gdyż do-

tyczą bezpośrednio wielu grup: uczniów, ich rodziców,

nauczycieli, dyrektorów szkół i placówek, a także jed-

nostek samorządu terytorialnego.

Resort dokłada

wszelkich starań, żeby jakość przekazywanych tym

grupom informacji była jak najwyższa, jednocześnie

by obywatele byli możliwie jak najlepiej informowani

o prowadzonych przez ministerstwo działaniach na

rzecz ulepszania polskiego systemu oświaty.

Zmiany cywilizacyjne w oświacie, takie jak: ob-

niżenie wieku rozpoczynania obowiązku szkolnego

lub cyfryzacja szkół są jednymi z priorytetowych

zadań polityki oświatowej państwa.

Stąd też obo-

wiązkiem ministra edukacji narodowej jest informo-

wanie społeczeństwa o wszelkich działaniach w tym

zakresie.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

(3344)

nr SPS-024-3344/13 z dnia 19 lutego br.) w sprawie

finansowania przez Ministerstwo Spraw Zagranicz-

wizji oraz na portalach internetowych w załączeniu

przesyłam informację w formie zestawienia tabela-

rycznego.

492

Załącznik

Informacja w sprawie wydatków na ogłoszenia i komunikaty w prasie w latach 2008–2012 poniesionych przez Ministerstwo Spraw

Zagranicznych

w zł

Lp. Przedmiot Tytuł prasowy 2008 r.

Kwota

1.

Ogłoszenie prasowe promujące II Forum Polskiej Współpracy Rozwojowej „Gazeta Wyborcza” 2008 12 200,00

2.

Ogłoszenie w prasie dotyczące konkursu ministra SZ „Gazeta Wyborcza” 2008 6246,40

3.

Emisja reklamy w metrze dot. II Forum Polskiej Współpracy Rozwojowej metro warszawskie 2008 12 200,00

Razem 59 399,36

Lp. Przedmiot Tytuł prasowy 2009 r.

Kwota

1.

Kampania reklamowa w metrze na potrzeby III Forum Polskiej Współpracy

Rozwojwej

metro warszawskie 2009 5563,20

2.

Usługa zamieszczenia reklamy w magazynie „Co jest grane” na potrzeby

III Forum Polskiej Współpracy Rozwojowej

magazyn „Co jest grane” 2009 5856,00

4.

dwutygodnik „Cogito” 2009 2745,00

6.

Usługa reklamowa na potrzeby III Forum Polskiej Współpracy Rozwojowej miesięcznik „Podróże” 2009 2074,00

7.

Kampania reklamowa promująca III Forum Polskiej Współpracy

Rozwojowej na ekranach metra warszawskiego

metro warszawskie 2009 7846,43

8.

tygodnik „Przekrój” 2009 3294,00

11.

magazyn „Świat – Podróże

i Kultura”

2009 2147,20

12.

magazyn „Slajd” 2009 1830,00

13.

magazyn „Polityka” 2009 6100,00

14.

magazyn „Aktivist” 2009 5246,00

Razem 66 482,07

Lp. Przedmiot Tytuł prasowy 2010 r.

Kwota

1.

Ogłoszenie o konkursie Moja szkoła w UE „Głos Nauczycielski” 2010 1830,00

2.

Ogłoszenie o konkursie dla organizacji pozarządowych „Rzeczpospolita” 2010 4743,36

3.

Nabór na dwa stanowiska tłumaczy pisemnych j. angielskiego w MSZ

„Gazeta Wyborcza” – „Gazeta

Praca”

2010 1596,98

4.

Ogłoszenie prasowe dotyczące konkursu na opracowanie koncepcji

architektonicznej dla siedziby Ambasady RP w Berlinie

SUNpress Paweł Łebkowski,

„Rzeczpospolita”

2010 4392,00

493

5.

Agora SA „Gazeta Wyborcza” 2010 5951,16

6.

Publikacja nekrologów, kondolencji „Rzeczpospolita” 2010 100 607,91

7.

Publikacja nekrologów, kondolencji „Gazeta Wyborcza” 2010 52 458,62

8.

Publikacja nekrologów, kondolencji „Gazeta Krakowska” 2010 1010,16

9.

Ogłoszenie o rozpoczęciu naboru na aplikację Agora SA „Gazeta Wyborcza” 2010 1596,96

10.

Publikacja ogłoszenia nekrologowego

Europartner Urszula

Jankowska

2010 165,55

11.

Usługa emisji spotów reklamowych na potrzeby IV forum metro warszawskie 2010 3254,47

12.

Usługa ogłoszeniowa na potrzeby IV forum „Gazeta Wyborcza” 2010 8198,40

13.

Usługa ogłoszeniowa na potrzeby IV forum „Rzeczpospolita” 2010 3425,76

14.

Usługa ogłoszeniowa na potrzeby IV forum miesięcznik „Podróże” 2010 2074,00

16.

Ekspozycja plakatów reklamowych IV forum

metro/przystanki komunikacji

– nośniki zewnętrzne firmy

Ströer

2010 3056,10

17.

Reklama w czasopiśmie na potrzeby IV forum

dwutygodnik edukacyjny

„Cogito”

2010 3458,70

19.

Reklama IV Forum Współpracy Rozwojowej miesięcznik „Aktivist” 2010 3416,00

Razem 210 929,03

Lp. Przedmiot Tytuł prasowy 2011 r.

Kwota

2.

Ogłoszenie rekrutacyjne Grupa Pracuj.pl 2011 55 350,00

Razem 57 750,00

Lp. Przedmiot Tytuł prasowy 2012 r.

Kwota

1.

dyplomaty

„Głos Nauczycielski” 2012 2200,00

2.

Ogłoszenie w sprawie dnia służby zagranicznej „Polska The Times” 2012 3069,61

3.

Ogłoszenie w sprawie dnia służby zagranicznej

„Gazeta Wyborcza” oraz

dziennik „Metro”

2012 11 557,26

4.

Reklama V forum rozwojowego „Polityka” 2012 7380,00

5.

Reklama V forum rozwojowego Onet.pl 2012 8782,20

6.

Reklama V forum rozwojowego

„Gazeta Wyborcza” (wyd.

Warszawa) + „Co jest grane”

2012 6110,64

7.

Reklama V forum rozwojowego ekrany Infoscreen – Ströer 2012 7458,41

8.

Reklama V forum rozwojowego citylight w metrze – Ströer 2012 3321,00

9.

Reklama V forum rozwojowego dziennik „Metro” 2012 4718,28

10.

Reklama V forum rozwojowego ekrany CityInfo 2012 10 095,84

11.

Ogłoszenie prasowe o naborze na stanowisko sędziego w Europejskim

Trybunale Praw Człowieka

„Gazeta Wyborcza” 2012 7970,40

12.

„Dziennik Gazeta Prawna” 2012 13 826,74

13.

Ogłoszenie rekrutacyjne Agora SA 2012 43 208,93

494

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Cisek

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

wizji oraz portalach internetowych przez Minister-

stwo Spraw Wewnętrznych uprzejmie przedstawiam

zestawienie tabelaryczne przedmiotowych wydat-

ków w latach 2008–2012.

Zestawienie wydatków w latach 2008–2012

Rok

Nazwa środka

przekazu publicznego

Kwota

wydatku w zł

Źródło

finansowania

2

0

0

8

r.

„Rzeczpospolita” 2865,78 środki unijne

„Gazeta Wyborcza”

w wersji papierowej

i internetowej

13 394,38 środki unijne

„Gazeta Wyborcza”

22 835,96

środki

budżetowe

2

0

0

9

r.

„Gazeta Samorząd

Terytorialny

Wspólnota”

53 070,00 środki unijne

„Gazeta Samorządu

i Administracji”

29 280,00 środki unijne

„Gazeta Samorząd

Terytorialny

Wspólnota”

51 240,00 środki unijne

2

0

0

9

r.

„Nowa Trybuna

Opolska”, „Gazeta

Lubuska”, „Echo Dnia”,

„Gazeta Pomorska”,

„Gazeta Głos”,

„Dziennik Pomorza”,

„Gazeta Olsztyńska”

65 880,00 środki unijne

„Gazeta Wyborcza”

78 857,87 środki unijne

„Gazeta Wyborcza”

16 979,58

środki

budżetowe

2

0

1

0

r.

Radio Białystok, Radio

Gdańsk, Radio

Koszalin, Radio Łódź,

Radio Lublin, Radio

Olsztyn, Radio Opole,

Radio PiK, Radio

Rzeszów, Radio

Szczecin, Radio Zachód

223 369,36 środki unijne

tygodnik „Polityka” 177 998,00 środki unijne

„Gazeta Wyborcza” 64 120,76 środki unijne

„Trybuna Opolska”,

„Gazeta Lubuska”,

„Polska Dziennik

Łódzki”

64 050,00 środki unijne

„Rzeczpospolita” 17 100,03

środki

budżetowe

Internet 87 535,00 środki unijne

dwutygodnik „Praca

i Nauka za Granicą”

6629,18

środki

budżetowe

„Gazeta Wyborcza”

w wersji papierowej

98 895,35 środki unijne

„Gazeta Wyborcza”

9717,43

środki

budżetowe

2

0

1

1

r.

„Gazeta Samorządu

i Administracji”

3505,50 środki unijne

Internet – www.

samorzad.infor.pl

14 446,35

środki

budżetowe

Internet – www.

wspolnota.pl

4551,00

środki

budżetowe

„Gazeta Wyborcza”

2098,14

środki

budżetowe

„Gazeta Wyborcza”

12 623,49 środki unijne

14.

Publikacja ogłoszenia nekrologowego Presspublica 2012 2386,20

15.

Publikacja ogłoszenia nekrologowego Agora SA 2012 3222,60

16.

Ogłoszenie dot. sprzedaży taboru samochodowego MSZ „Dziennik Gazeta Prawna” 2012 4364,55

Razem 139 672,66

495

2

0

1

2

r.

radio i telewizja o

zasięgu ogólnopolskim

TVP INFO (TVP3)

TVN24

Radio PiN

TOK FM

RMF Classic Warszawa

RMF MAXXX

WARSZAWA

ESKA WARSZAWA

85 913,02 środki unijne

www.naszemiasto.pl 5665,38 środki unijne

„Forum”, „Polityka”,

„Wysokie obcasy”, „Co

jest grane”, „Metro”

14 076,98 środki unijne

Internet – www.

wspolnota.org.pl

15 713,25

środki

budżetowe

„Gazeta Wyborcza”

14 481,12

środki

budżetowe

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

przez Ministerstwo Skarbu Państwa

(3346)

mo, znak: SPS-024-3346/13, z dnia 19 lutego 2013 r.,

w związku z zapytaniem posła Adama Kwiatkow-

oraz portalach internetowych, przekazuję w załącze-

niu zestawienie poniesionych przez Ministerstwo

Skarbu Państwa wydatków ze środków budżetowych

i środków państwowego funduszu celowego Fundu-

szu Skarbu Państwa na ogłoszenia i komunikaty

umieszczane w prasie, radio, telewizji oraz portalach

internetowych w latach 2008–2012.

Zestawienie wydatków poniesionych przez Ministerstwo Skarbu Państwa ze środków budżetowych i środków państwowego funduszu celowe-

2008–2012

w zł

prasowe

160 576,82 828 415,84 2 615 412,16 1 943 300,20 1 070 665,47 6 618 370,49

w tym ze środków budżetowych

„Gazeta Wyborcza” 9 536,67 3 916,44 2 488,80 14 099,54 5 524,98 35 566,43

„Rzeczpospolita” 50 107,15 27 263,53 2 742,90 492,00 80 605,58

„Tygodnik Podhalański” 463,60 463,60

„Gazeta Olsztyńska” 724,68 724,68

„Nowiny Jeleniogórskie” 273,28 273,28

„Galicyjski Tygodnik Informacyjny” 114,38 114,38

„Gazeta Krakowska” 505,08 505,08

„Dziennik Polski” 1 195,60 1 195,60

„Dziennik Zachodni” 4 567,68 4 567,68

„Linia Otwocka” 287,92 287,92

„Auto Giełda Dolnośląska” 585,60 585,60

„Życie Siedleckie” 183,00 183,00

„Tygodnik Ciechanowski” 819,84 819,84

„Głos – Dziennik Pomorza” 614,88 614,88

„Kurier Szczeciński” 673,44 339,48 1 012,92

496

„Gazeta Prawna” 448,95 448,95

Łącznie ze środków budżetowych 9 536,67 55 211,87 39 573,03 17 630,87 6 016,98 127 969,42

w tym ze środków Funduszu Skarbu Państwa

„Dziennik Polska Europa Świat” 5 533,92 5 533,92

„Dziennik Polska” 115 900,00 115 900,00

„Gazeta Wyborcza”

„Polska Gazeta Wrocławska”

2 305,80 2 305,80

„Gazeta Wyborcza” 98 672,08 84 394,58 109 306,79 1 137 794,24 578 236,21 2 008 403,90

„Gazeta Lubelska” 2 091,00 2 091,00

„Gazeta Olsztyńska” 1 376,89 1 376,89

„Gazeta Prawna” 29 821,68 77 396,80 107 218,48

„Gazeta Sołecka” 4 270,00 4 270,00

„Rzeczpospolita” 418 963,60 1 182 746,13 103 103,98 1 704 813,71

„Biznes Polski” 8 610,00 8 610,00

„Bloomberg Markets” 50 253,25 50 253,25

„Echo Dnia”

„Dziennik Polski”

2 021,88 15 387,30 17 409,18

„The Financial Times” 52 822,33 151 481,14 102 598,72 235 379,78 542 281,97

„Financial Times Deutschland” 35 684,70 32 683,00 68 367,70

„International Financing Review” 42 175,19 42 175,19

„International Herald Tribune” 98 920,80 49 033,20 35 552,95 183 506,95

„Institutional Investor” 50 709,60 50 709,60

„Investing in Poland” 58 892,10 58 892,10

„Kaleidoscope” 49 077,00 49 077,00

„Lufthansa Magazine” 514,83 514,83

„Nowy Przemysł” 11 070,00 11 070,00

„Puls Biznesu” 95 312,49 3 198,00 98 510,49

„Przekrój” 46 360,00 46 360,00

„Poradnik Rolniczy” 8 784,00 8 784,00

„Fakt” 65 514,00 44 227,11 109 741,11

„The Economist” 52 339,28 65 514,00 64 350,59 126 567,80 308 771,67

„The Wall Street Journal Europe” 132 270,89 38 008,24 170 279,13

„The Warsaw Voice” 48 800,00 62 730,00 111 530,00

„Wiadomości Rolnicze Polska” 9 840,00 9 840,00

„Wprost” 65 514,00 65 514,00

„Polska Dziennik Zachodni”

„Polska Gazeta Wrocławska”

„Polska Gazeta Krakowska”

„Polska Dziennik Łódzki”

„Ekspress Ilustrowany”

39 047,58 39 047,58

„European Voice” 88 911,75 88 911,75

„Newsweek Polska” 12 297,60 65 000,00 77 297,60

„Polityka” 65 880,00 128 941,80 194 821,80

„Dziennik Bałtycki” 984,00 984,00

„Super Express” 65 514,00 65 514,00

497

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Urszula Pasławska

przez Ministerstwo Sportu i Turystyki

(3347)

o sygn.

SPS-024-3347/13, w sprawie finansowania

oraz na portalach przez Ministerstwo Sportu i Tury-

styki uprzejmie informuję.

W 2008 r.:

Rodzaj ogłoszenia Kwota Źródło

Ogłoszenie o konkursie

na dofinansowanie zadań

publicznych

3184 Rzeczpospolita

Nekrologi/kondolencje 6870 Rzeczpospolita

Nekrologi/kondolencje 17 531 Axel Springer

Nekrologi/kondolencje 26 921 Agora

Nekrologi/kondolencje 3 025 Polska Press

Konkurs ofert – Kadra Narodo-

wa – DSKM” w związku z rozpo-

częciem procedury realizacji za-

dań zleconych polskim związ-

kom sportowym i innym pod-

miotom funkcjonującym w za-

kresie sportu kwalifikowanego

na rok 2009

22 399 Rzeczpospolita

Ogłoszenie o konkursie na

realizację zadania publicznego

9446 Rzeczpospolita

W 2009 r.:

Ogłoszenie o konkursie na dofi-

nansowanie zadań publicznych

5378 Rzeczpospolita

Nekrologi/kondolencje 14 693 Rzeczpospolita

Nekrologi/kondolencje 9516 Axel Springer

Nekrologi/kondolencje 29 942 Agora

Pakiet Big Press oferujący ogólnopolskie

kampanie reklamowe w dziennikach

regionalnych

42 700,00 42 700,00

„Trade Winds” 17 012,47 17 012,47

Łącznie ze środków Funduszu Skarbu

Państwa

151 040,15 773 203,97 2 575 839,13 1 925 669,33 1 064 648,49 6 490 401,07

telewizyjne 0,00 101 235,58 336 480,00 350 670,00 788 385,58

w tym ze środków Funduszu Skarbu

TVN CNBC 65 001,58 65 001,58

Polsat 36234,00 36234,00

CNN 336 480,00 350 670,00 687 150,00

internetowe 0,00 122,00 0,00 182 363,20 59 901,00 242 386,20

w tym ze środków budżetowych

1 089,78 1 089,78

w tym ze środków Funduszu Skarbu

122,00 181 273,42 59 901,00 241 296,42

radiowe 0,00 0,00 0,00 31 500,00 0,00 31 500,00

w tym ze środków Funduszu Skarbu

Radio RDN

Radio Victoria

Radio Via

Radio eR

31 500,00 31 500,00

RAZEM 160 576,82 828 537,84 2 716 647,74 2 493 643,40 1 481 236,47 7 680 642,27

498

Konkurs ofert na realizację

sportu kwalifikowanego na

rok 2010

3368 Rzeczpospolita

Nekrologi/kondolencje 1281 Życie Warszawy

W 2010 r.:

Nekrologi/kondolencje 2366 Rzeczpospolita

Nekrologi/kondolencje 13 176 Axel Springer

Nekrologi/kondolencje 10 923 Agora

W 2011 r.:

Nekrologi/kondolencje 1500

Gazeta

wyborcza

Nekrologi/kondolencje 4956 Rzeczpospolita

Nekrologi/kondolencje 4428 Axel Springer

Nekrologi/kondolencje 7 376 Agora

Ogłoszenie dotyczące naboru

na wyższe stanowisko w

Rozwoju i Promocji Sportu

1889

Przegląd

Sportowy

Ogłoszenie dotyczące konkursu

na opracowanie koncepcji

Ogólnopolskiej Kampanii

Społecznej Promującej

Aktywność Fizyczną

1168

Dziennik

Gazeta Prawna

Ogłoszenia o wydarzeniach

sportowych odbywających się

na Orlikach mające na celu

popularyzację aktywności

fizycznej wśród dzieci

i młodzieży

29 520

Przegląd

Sportowy

W 2012 r.:

Nekrologi/kondolencje 3690 Axel Springer

Nekrologi/kondolencje 8949 Agora

Reklama 6150

Rzeczpospolita

(dodatek

olimpijski)

Ogłoszenia o kongresach

sportu powszechnego

odbywających się w 16

województwach z udziałem

środowisk sportowych

4048 Agora

Ogłoszenie o konkursie na

Prezesa Narodowego Centrum

Sportu

22 140 Agora

Ogłoszenie – życzenia

powodzenia i sukcesów dla

polskich olimpijczyków przed

Igrzyskami XXX Olimpiady

w Londynie

7380 Axel Springer

Ogłoszenie – życzenia

Igrzyskami XIV Paraolimpiady

w Londynie

7 380 Axel Springer

Jednocześnie informuję, że Ministerstwo Sportu

i Turystyki nie zamieszczało ogłoszeń i komunikatów

w radio i telewizji oraz na portalach internetowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tomasz Półgrabski

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

przez Ministerstwo Sprawiedliwości (3348)

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

pismo nr SPS-024-3348/12 z dnia 19 lutego 2013 r.,

Kwiatkowskiego, minister sprawiedliwości w załą-

czeniu przedstawia wydatki ze środków budżetowych

oraz środków UE poniesione na ogłoszenia i komu-

Załącznik nr 1.

Ogłoszenia i komunikaty finansowane ze środków budżetowych.

Rzeczpospolita 133 601,26 84 161,70 95 983,50 25 657,80 34 267,80 373 672,06

Dziennik Polska-Europa-Świat 64 829,08 8 052,00 72 881,08

Gazeta Prawna 671,00 4 047,96 4 718,96

Polska The Times 341,60 341,60

Kurier Lubelski 1 708,00 1 708,00

Głos Szczeciński 695,40 719,98 1 415,38

Przegląd Koniński 183,00 183,00

Wiadomości Świdnickie 97,60 97,60

DZIENNIK ŁÓDZKI 1 494,50 1 654,45 3 148,95

EKSPRESS ILUSTROWANY 658,80 424,35 1 083,15

499

DZIENNIK GAZETA PRAWNA 46 680,25 28 699,98 29 697,12 105 077,35

GAZETA WROCŁAWSKA 854,00 854,00

GŁOS WIELKOPOLSKI 317,20 317,20

NASZ DZIENNIK 640,50 640,50

POLSKA 3 660,00 3 660,00

NOWY ŁOWICZANIN 122,00 122,00

KURIER SZCZECIŃSKI 1 027,73 1 027,73

FAKT 600,24 600,24

GŁOS KOSZALIŃSKI 1 059,98 1 059,98

DZIENNIK POLSKI 1 423,11 1 094,70 2 517,81

GAZETA KRAKOWSKA 393,60 393,60

DZIENNIK BAŁTYCKI 645,75 645,75

GAZETA POMORSKA 527,67 527,67

TYGODNIK POWSZECHNY 2 103,30 2 103,30

JOBS.pl 390,04 390,04

GRUPA PRACUJ (pracuj.pl) 1 903,20 725,70 479,70 3 108,60

Razem środki budżetowe 352 185,72 137 162,53 223 398,64 75 834,74 84 482,32 873 063,95

Załącznik nr 2.

Ogłoszenia i komunikaty finansowane ze środków UE.

GAZETA WYBORCZA 15 302,76 4 119,02 19 421,78

GAZETA WYBORCZA

+ GAZETA PRACA

42 499,57 7 499,93 49 999,50

METRO KRAJ 19 764,00 19 764,00

PRACA GRATKA 4 134,34 3 690,86 7 825,20

WARSZAWA MIASTO 806,66 720,13 1 526,79

KURIER LUBELSKI 495,12 495,12

INNE TYTUŁY 4255,12 4 290,49 8 545,61

GAZETA PRAWNA

+ RZECZPOSPOLITA

8 608,32 74 344,85 82 953,17

DZIENNIK

POLSKA-EUROPA-ŚWIAT

7 027,20 7 027,20

PRACA KRAJ

(gazeta + Internet)

5 817,57 5 817,57

AGORA 86 961,60 86 961,60

EC ROS gazeta.pl

(reklama internetowa)

24 400,00 24 400,00

RADIO ROXY, TOK FM,

ZŁOTE PRZEBOJE

97 000,00 97 000,00

RFM FM, REM MAXX,

RFM CLASSIC

199 970,33 199 970,33

TVP1 i TVP2 1 140 365,76 1 140 365,76

POLSAT 1 248 520,50 134 685,00 1 383 205,50

TVN CNBC 280 833,60 49 446,00 330 279,60

TVN 1 094 863,22 135 054,00 1 229 917,22

Razem środki UE 0,00 21 453,09 143 007,73 4 004 359,87 526 655,26 4 695 475,95

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

500

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

pytanie, nr sprawy SPS-024-3349/13, z dnia 19 lute-

skiego przekazuję odpowiedź dotyczącą wydatków

ponoszonych przez Ministerstwo Środowiska na ogło-

Ministerstwo Środowiska w latach 2008–2012 po-

niosło wydatki na ogłoszenia, komunikaty oraz kam-

panie reklamowe i edukacyjne w prasie, radio i tele-

wizji oraz portalach internetowych w łącznej kwocie

16 457 038,22 zł, w tym:

1) 2008 r.

– 281 760,38 zł na ogłoszenia i komuni-

katy w prasie: „Rzeczpospolita”, „Gazeta Wyborcza”,

„Gazeta Prawna”, „Gazeta Samorządu i Administra-

cji”, „Przyroda Polska”, „Przegląd Przemysłowy i Go-

spodarczy”, „Kurier Poranny”, „Gazeta Codzienna

Nowiny”, „Fotografia Dzikiej Przyrody”;

2) 2009 r.

– 365 185,42 zł, z czego:

— prasa – 303 116,52 zł – „Rzeczpospolita”, „Ga -

zeta Wyborcza”, „Gazeta Prawna”, „Newsweek”,

„Dziennik Gazeta Prawna”, „Polityka”, „Ekopart-

ner”, „Przegląd Przemysłowy i Gospodarczy”, „Vik-

tor Gimnazjalny”, „Viktor Junior”, „Biologia w Szko-

le”, „Głos Nauczycielski”;

— Internet – 62 068,90 zł – serwis internetowy:

Nasza-klasa.pl. Press.pl, Pap.pl, Siz.pl;

3) 2010 r.

– 4 739 456,44 zł, z czego:

— prasa – 140 802,13 zł – „Rzeczpospolita”, „Ga -

zeta Wyborcza”, „Viktor Gimnazjalny”, „Polityka”,

„Informator Gimnazjalny”, „Digital Foto Video”, „Foto

Kurier”;

— Internet – 300 495,76 zł – serwis internetowy:

Ngo.pl, Fotopolis.pl, Świat obrazu.pl;

— telewizja – 3 621 828,00 zł – TVP1, TVP2,

TVP3, TVN, TVN7, Polsat, TV4, Att Media;

— radio – 676 330,55 zł – RFM 3D, Trójka, Pin,

ZET, lokalne stacje w Sieradzu, Zgierzu, Opatowie,

Pile, Sztumie, Bartoszycach;

4) 2011 r.

– 2 896 608,55 zł, z czego:

— prasa – 935 903,47 zł – „Rzeczpospolita”, „Ga -

zeta Wyborcza”, „Newsweek”, „Kurier Poranny”,

„Super Express”, „Fakt”, „TEMI Galicyjski Tygo-

dnik Informacyjny”, „Gazeta Pomorska”, „Anonse”,

„Gazeta Olsztyńska”, „Polska Dziennik Zachodni”,

„Głos – Dziennik Pomorza”, „Tygodnik Siedlecki”,

„Nowości – Tygodnik Toruński”, „Nowa Trybuna

Opolska”, „Polska Dziennik Bałtycki”, „Polska Dzien-

nik Łódzki”, „Tygodnik Ostrołęcki”, „Echo Dnia”,

„Kurier Szczeciński”, „Polityka”;

— Internet – 546 000,00 zł – serwis internetowy:

Facebook.pl, YouTube.pl, Ekologia.pl, Wiadomości24.

pl, Gazetawirtualna.pl, Pismaq.pl serwis-portal, By-

ceko.pl, Eko-Polska.pl, Media.gospodarka.pl, Nowa-

-energia.pl, Wide.pl, Zycie.seniora.pl, Ekologiczni.pl,

Ekologiczny2.pl, Komunalny.pl, Portalsmorzadowy.pl,

Woda.pl, Zielonalekcja.pl, Kampaniespołeczne.pl itp.;

— telewizja – 699 000,00 zł – TVPl, TVP2 i TVP3;

— radio – 715 705,08 zł – Grupa Eurozet, RMF

3D, Trójka Premium

5) 2012 r.

– 8 174 027,43 zł, z czego:

— prasa – 51 554,24 – „Rzeczpospolita”, „Gazeta

Wyborcza”, „Uważam Rze”

— Internet – 718 935,00 zł – serwis internetowy:

Miejskajazda.pl, Motofilm.pl, Gazeta.pl., Facebook.

pl, YouTube.pl, Google.pl, Wp.pl, Allegro.pl;

— telewizja – 6 631 318,20 zł – TVP1, TVP2, Pol -

sat, TVN, TVN24, Discovery, Atmedia;

— radio – 772 219,99 zł – Polskie Radio SA, RMF,

Zet Barometr, Zet Barometr Plus, RMF na Maxxxa,

Eska sieć, Total Time.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów

(3350)

pytanie pana Adama Kwiatkowskiego, posła na Sejm

RP, z dnia 7 lutego 2013 r., działając z upoważnienia

stępujące informacje.

1.

W latach 2008–2012 Kancelaria Prezesa Rady

Ministrów nie wydatkowała kwot na ogłoszenia i ko-

munikaty w radio i telewizji.

2. KPRM sfinansowała następujące ogłoszenia

i komunikaty w prasie:

501

Lp. Wydarzenie/projekt

T

y

t

u

ł

c

z

a

s

o

pi

a

Ś

r

o

d

k

i b

u

d

ż

e

t

e

w z

ł

Ś

r

o

d

k

i U

n

i

i

E

u

r

o

p

w z

ł

2008

1.

Konkurs KPRM na

przyjazdy edukacyjne

młodzieży izraelskiej

do Polski

„Gazeta

Wyborcza”

12 901,50

2.

Konkurs KPRM na

przyjazdy edukacyjne

„Rzeczpo-

spolita”

19 954,32

3.

Konkurs KPRM na

przyjazdy edukacyjne

„Dziennik” 7905,60

2009

1.

Konkurs KPRM na

przyjazdy edukacyjne

„Dziennik” 4611,60

2.

Nabór partnerów do

realizacji projektu

„Równe traktowanie

standardem dobrego

rządzenia”

„Gazeta

Wyborcza”

4463,37

3.

Konkurs na

dofinansowanie

projektu

innowacyjnego

testującego na temat:

„Budowania

mechanizmów dla

uprawiania polityk

publicznych”w

oparciu o dowody«.

Tworzenia

instytucjonalnych

warunków do

uruchamiania

pilotaży i

eksperymentalnych

wdrożeń”

„Gazeta

Wyborcza”

1634,88 9 264,31

2010

1.

Konkurs KPRM na

przyjazdy edukacyjne

„Dziennik” 1600,01

2011

1.

„Strategia

zarządzania zasobami

ludzkimi”

„Gazeta

Wyborcza”

839,99

2012

1.

Ogłoszenie dotyczące

naboru do składu

Rady Fundacji

– Centrum Badania

Opinii Społecznej

„Gazeta

Wyborcza”

7958,10

3. KPRM sfinansowała następujące ogłoszenia

i komunikaty na portalach internetowych:

Lp.

Wydarzenie/

projekt

T

y

t

u

ł

p

or

t

a

lu

Ś

r

o

d

k

2011

1.

Kampania pt.

„Rząd równych

szans.

Administracja

przeciw

dyskryminacji”

PAP.pl

(zakładka:

serwis,

samorządo-

wy, serwis

informacji

zleconych)

7377,23 41 804,32

2012

1.

Nabór na

stanowisko

specjalisty do

spraw obsługi

CIR

Pracuj.pl 725,70

4.

W wymienionych poniżej czterech projektach

(projekty wspófinansowane były ze środków Europej-

Operacyjnego „Kapitał ludzki”, co powodowało obo-

wiązek zapewnienia stosownych działań informacyj-

no-promocyjnych) kampania promocyjno-informacyj-

na realizowana była przez jednego wykonawcę, a płat-

ności ponoszone za nią były składową wynagrodze-

nia wykonawcy naliczonego za wyodrębnione etapy

realizowanej kampanii (zakontraktowane zostały

ogłoszenia i komunikaty w publikatorach określanych

w umowie z wykonawcą jako np.: „miesięcznik ogól-

nokrajowy”, „tygodnik ogólnokrajowy” czy „portal

internetowy”, a płatności dokonywane były komplek-

sowo po kolejnych etapach kampanii).

Dlatego precy-

zyjne wskazanie kosztów w podziale na poszczególne

tytuły prasowe i internetowe nie jest możliwe (patrz

tabela str. 502).

5.

W latach 2008–2009 w ramach realizowanego

projektu „Poprawa zdolności zarządczych w urzę-

dach administracji rządowej” (projekt wspófinanso-

wany był ze środków Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego w ramach Programu Operacyjnego „Kapi-

tał ludzki”, co powodowało obowiązek zapewnienia

stosownych działań informacyjno-promocyjnych) pub-

likowane były ogłoszenia i komunikaty w „Dzienni-

ku” i „Rzeczpospolitej” oraz na portalach egospodar-

ka.pl i nf.pl. Jednak nie jest możliwe podanie precy-

zyjnych kwot przeznaczonych na konkretne publika-

cje, gdyż płatność za nie była składową wynagrodze-

nia wykonawcy za całość realizowanej kampanii in-

formacyjno-promocyjnej (tj. w ramach umowy z wy-

konawcą określono ogólną kwotę wynagrodzenia za

realizację zarówno działań związanych z publikacją

artykułów prasowych, jak również za publikację

502

i dystrybucję podręczników, ulotek informacyjnych,

materiałów biurowych oraz opracowanie logo projek-

tu).

Płatności realizowane były po kolejnych etapach

kampanii (etap kampanii zawierał w sobie działania

związane właśnie z publikacją artykułów prasowych,

jak również publikacją i dystrybucją ww. wydaw-

nictw i materiałów).

Zamówienie zostało rozliczone

jako kompleksowa usługa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

w sprawie remontów i budowy nowych dróg

przy którym przekazano zapytanie pana posła Zbi-

nowych dróg w województwie lubelskim w 2013 r.,

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Na wstępie należy wskazać, iż w 2013 r. na popra-

wę jakości infrastruktury dróg krajowych zarządza-

nych przez generalnego dyrektora dróg krajowych i au-

tostrad zaplanowano środki w wysokości 565 mln zł,

w ramach których ma być zrealizowane 85 zadań.

W wyniku dokonanych analiz stanu nawierzchni

w województwie lubelskim ilość dróg krajowych, jaka

wymaga poprawy jakości infrastruktury, wynosi

293,9 km.

Należy jednak wskazać, iż realizacja zadań jest

każdorazowo uzależniona od wysokości dostępnych

środków finansowych oraz oceny istotności danego

zadania z punktu widzenia całej sieci dróg krajo-

wych.

W ramach powyższych środków w 2013 r. w wo-

jewództwie lubelskim planowanych jest do realizacji

6 zadań obejmujących:

— przebudowę odcinka drogi krajowej nr 74 gra -

nica m.

Zamość – Sitaniec o wartości 9000 tys. zł,

— poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego na

odcinku drogi krajowej nr 17 Łabunie-Reforma – Po-

lanówka, dł. 2,25 km, zadanie dwuletnie o wartości

22 005,285 tys. zł (korekta łuków, poszerzenie jezdni,

pas do wyprzedzania na wzniesieniu, obsługa ruchu

lokalnego – budowa dróg dojazdowych),

Lp. Projekt Tytuły czasopism

Tytuły portali

internetowych

Środki

budżetowe

w zł

Środki Unii

Europejskiej

w zł

2010

1.

„Podniesienie jakości procesów decyzyjnych

Polityka.pl Lex.

pl, ABC.pl

1 996,90 11 315,74

2 „Wdrożenie strategii szkoleniowej”

„Dziennik Gazeta

Prawna”,

„Rzeczpospolita”,

„Metro”

Bankier.pl 6 560,55 37 176,45

2011

1.

„Podniesienie jakości procesów decyzyjnych

998,45 5 657,87

2.

Wdrożenie strategii szkoleniowej

„Dziennik Gazeta

Prawna”,

„Rzeczpospolita”,

„Metro”

Money.pl 10 505,41 59 530,69

3.

„Poprawa jakości zarządzania

w administracji rządowej – Akademia

Zarządzania Publicznego II etap”

„Personel

i Zarządzanie”,

Businessman.pl

Bankier.pl 3 832,36 21 716,64

4.

„Modernizacja systemów zarządzania

„Polityka”, „Dziennik

Gazeta Prawna”

Infor.pl 9 581,42 54 294,73

503

— przygotowanie dokumentacji i remont drogi

krajowej nr 12 na odcinku Końskowola – Kurów, za-

danie dwuletnie o wartości 6142,450 tys. zł,

— remont mostu na drodze krajowej nr 17 w m.

Wólka Orłowska, zadanie dwuletnie o wartości

1270 tys. zł,

Zawada o wartości 850 tys. zł,

Kurów o wartości 700 tys. zł.

Należy również wskazać, iż w 2013 r. na terenie

interesującego pana posła województwa planowane

jest oddanie do ruchu drogi ekspresowej S17 Kurów

– Lublin – Piaski o długości 66,83 km (5 odcinków

realizacyjnych) oraz obwodnicy m.

Hrubieszowa

o długości 9,3 km w ciągu drogi krajowej nr 74.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

do Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”

(3355)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

024-3355/13, zapytanie posła Zbigniewa Matuszcza-

nych uprawnieniach przysługujących osobom, które

wcielano do Powszechnej Organizacji „Służba Pol-

sce”, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

rakterze czy też z tytułu innej pracy.

również w obecnie obowiązującym systemie przy

ustalaniu wysokości świadczeń emerytalno-rento-

wych uwzględniane są okresy składkowe.

a w stosunku do młodzieży w wieku poborowym i star-

504

tym żołnierzom świadczenie pieniężne.

20 miesięcy.

Kwota tego świadczenia podlega pod-

wyższeniu przy zastosowaniu waloryzacji.

Osobom

je również prawo do ryczałtu energetycznego.

Świad-

czenie pieniężne oraz ryczałt energetyczny wolne są

Jednocześnie pragnę dodać, że Sejmowi V kaden-

cji został przedstawiony przez grupę posłów projekt

ustawy o świadczeniu pieniężnym i innych uprawnie-

niach przysługujących osobom, które przymusowo

sce” (druk nr 201).

Rada Ministrów projekt ten oce-

niła negatywnie.

Pragnę podkreślić, iż przy rozpatrywaniu upraw-

konieczność ograniczenia wydatków finansowanych

wykonywanej pracy czy też jednorazowego zadość-

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Warszawa – Terespol (3359)

pytanie pana posła Bartłomieja Bodio, skierowane

efektywnego wykorzystania infrastruktury na linii

kolejowej Warszawa – Terespol, przedkładam infor-

mację według kolejności zadawanych pytań.

1.

Jaki wpływ na zaistniałą sytuację ma brak

uwzględnienia podczas ostatniego remontu linii nr 2

możliwości dobudowania trzeciego toru do obsługi

ruchu lokalnego na odcinku Warszawa – Mińsk Ma-

zowiecki?

Odcinek Warszawa Rembertów – Mińsk Mazowie-

cki linii kolejowej nr 2 został zmodernizowany (z wy-

łączeniem stacji) i przystosowany do maksymalnej

prędkości 160 km/h i podzielony na dwa szlaki War-

szawa Rembertów – Sulejówek Miłosna oraz Sulejó-

wek Miłosna – Mińsk Mazowiecki.

Obydwa szlaki są

wyposażone w samoczynną blokadę liniową.

Na oma-

wianym odcinku jedynie układ torowy stacji Sulejó-

wek Miłosna umożliwia wyprzedzanie pociągów, jed-

nak i na tej stacji znajduje się tylko jeden tor do wy-

przedzania, co jest niewystarczające do sprawnego

regulowania ruchu pociągów.

W związku z brakiem uwzględnienia podczas

ostatniego remontu linii kolejowej nr 2 możliwości

nego na odcinku Warszawa Wschodnia – Mińsk Ma-

zowiecki prowadzenie ruchu pociągów jest utrudnio-

ne z uwagi na zróżnicowany ruch, na który składają

się kursujące pociągi z różną prędkością maksymal-

ną: kwalifikowane, regionalne oraz towarowe.

Różnice prędkości powodują, że pociąg szybszy

może być wyprawiony za wolnym tylko przy zacho-

waniu dostatecznego czasu następstwa.

W przeciw-

nym razie jadący bez zatrzymania pociąg szybki do-

goniłby pociąg obsługujący ruch aglomeracyjny, nie

mając możliwości wyprzedzenia.

Niejednorodność ruchu, podatność układu na

przenoszenie opóźnień oraz fakt, że na całym odcin-

ku Warszawa Rembertów – Mińsk Mazowiecki po-

ciągi szybsze mogą wyprzedzać wolniejsze tylko na

stacji Sulejówek Miłosna może powodować brak zdol-

ności przepustowej odczuwanej przez podróżnych

jako opóźnienia pociągów.

Układ torowy linii kolejowej nr 2 ma jednak ogra-

niczony wpływ na punktualność pociągów.

Głównym

505

problemem jest maksymalne wykorzystanie przepu-

stowości podmiejskiej linii średnicowej, na której

ruch pociągów z kierunku wschodniego kumulowany

jest z czterech linii kolejowych nr 2, 6, 7 i 9.

2.

Kto ponosi odpowiedzialność za nadzór nad Ko-

lejami Mazowieckimi w kwestii zastosowania jedno-

litego taboru do obsługi połączeń na odcinku War-

szawa – Siedlce umożliwiającego osiągnięcie prędko-

ści minimalnej 130 km/h?

Bezpośredni nadzór nad licencjonowanym prze-

woźnikiem kolejowym Koleje Mazowieckie – KM sp.

z o.o. sprawuje właściciel, czyli marszałek wojewódz-

twa mazowieckiego.

Według informacji udzielonych przez Koleje Ma-

zowieckie – KM sp. z o.o. linia kolejowa nr 2 na od-

cinku Warszawa – Siedlce jest obsługiwana: jedną

parą pociągów złożonych ze spalinowych autobusów

szynowych, trzema parami pociągów typu push-pull

złożonych z wagonów piętrowych, dwoma parami po-

ciągów złożonych z elektrycznych zespołów trakcyj-

nych serii EN57.

Pozostałe pociągi, tj. dwadzieścia

par, obsługiwanych jest taborem ER75.

Obsługa po-

ciągów spalinowymi autobusami szynowymi i elek-

trycznymi zespołami trakcyjnymi serii EN57 wymu-

szona jest podsyłaniem taboru do obsługi linii kole-

jowych na odcinkach Siedlce – Czeremcha oraz Siedl-

ce – Łuków.

Maksymalna prędkość dla szynobusów wynosi

120 km/h, zaś dla elektrycznych zespołów trakcyj-

nych (EZT) EN 57 – 110 km/h.

Wagony typu push-

-pull i EZT ER75 przystosowane są do prędkości do

160 km/h, jednak rozkład jazdy ułożony jest do szyb-

kości 130 km/h.

Spowodowane jest to dwoma aspek-

tami: po pierwsze, prowadzenie pociągów osobowych

z prędkością większą niż 130 km/h wymusza zatrud-

nienie drugiego maszynisty, co znacznie zwiększa

koszty obsługi tych pociągów, po drugie, nie jest to

racjonalne ze względu na małe odległości między

przystankami (średnia odległość wynosi 3,9 km.)

Oprócz powyższego, KM sp. z o.o. obsługuje w dni

robocze 2 pary pociągów przyspieszonych (nie zatrzy-

mują się na wszystkich przystankach) z szybkością

do 160 km/h oraz jeden pociąg relacji Siedlce – War-

szawa Zachodnia kursujący w niedzielę.

3.

Jaki wpływ na przytoczony powyżej stan rzeczy

ma ułożony przez PKP PLK rozkład jazdy pociągów

(uwzględniając także temat bardzo dużych rezerw)?

Na linii kolejowej nr 2 Warszawa Centralna – Te-

respol na odcinku Warszawa Wschodnia – Siedlce

obecnie obowiązują następujące prędkości maksy-

malne:

tor nr 1:

— od km 4.254 do km 5.500 – 60 km/h,

— od km 5.500 do km 12.900 – 80 km/h,

— od km 12.900 do km 39.000 – 160 km/h,

— od km 39.000 do km 42.000 – 100 km/h,

— od km 42.000 do km 90.500 - 160 km/h,

— od km 90.500 do km 92.000 – 120 km/h,

— od km 92.000 do km 92.694 – 80 km/h;

tor nr 2:

PKP Polskie Linie Kolejowe SA opracowały rocz-

ny rozkład jazdy 2012/13 na podstawie wniosków zło-

żonych przez licencjonowanych przewoźników kole-

jowych.

Przewoźnicy, składając wnioski na roczny

rozkład jazdy 2012/13, wskazali prędkość maksy-

malną dla swoich pociągów 100 km/h, 120 km/h,

130 km/h, 140 km/h, 160 km/h.

Jednakże tylko dla

jednego pociągu, nr 13502/3, relacji Siedlce – Kraków

Płaszów przewoźnik PKP InterCity SA wskazał pręd-

kość maksymalną 160 km/h (wpisując w uwadze na

odcinku Terespol – Warszawa Wsch. vmax= 130 km/h).

Czas przejazdu tego pociągu na trasie Siedlce – War-

szawa Wsch. przy założonych postojach na stacji Mro-

zy i Mińsk Mazowiecki wynosi 57 minut.

na odcinku Warszawa Wschodnia – Siedlce złoży-

ły 2 wnioski na pociągi na odcinku Warszawa

Wschodnia – Siedlce – Warszawa Wschodnia ze wska-

zaniem prędkości maksymalnej v

max

=130 km/h (czas

przejazdu tych pociągów wynosi odpowiednio 73 i 71

minut) oraz 4 wnioski na pociągi ze wskazaniem

prędkości maksymalnej v

max

=160 km/h na odcinku

nia (czas przejazdu tych pociągów wynosi odpowied-

nio 59, 68, 57,5 i 57,5 minuty).

Dodatkowo na odcinku Warszawa Wschodnia

– Sulejówek kursują pociągi spółki Szybka Kolej

Miejska w Warszawie w relacji Warszawa Lotnisko

Chopina – Sulejówek Miłosna – Warszawa Lotnisko

Chopina.

Ponadto z uwagi na planowaną modernizację linii

wy pociągi TLK spółki PKP InterCity SA kursujące

w relacji Warszawa Wschodnia – Kraków Główny

Osobowy – Warszawa Wschodnia przez Kielce zosta-

ły skierowane drogą okrężną przez Mińsk Mazowie-

cki.

Spowodowało to maksymalne zagęszczenie tras

na odcinku Sulejówek Miłosna – Warszawa Rember-

tów, po którym kursują pociągi międzywojewódzkie,

wojewódzkie oraz aglomeracyjne.

Jednocześnie PKP Polskie Linie Kolejowe SA po-

informowały, iż rezerwy na pociągach zostały przy-

dzielone zgodnie z obowiązującą instrukcją Ir-21

a jedynym odstępstwem było wydłużenie czasu prze-

jazdu wynikające z konieczności pogodzenia intere-

sów wszystkich przewoźników kolejowych, których

pociągi kursują przez teren aglomeracji warszaw-

skiej, a w szczególności na odcinku Sulejówek Miłos-

na – Warszawa Rembertów.

Można stwierdzić, że dla zamówionych tras pocią-

gów z zadanymi przez przewoźników parametrami

506

taboru, które nie wykorzystują w pełni zmodernizo-

wanych parametrów linii kolejowej nr 2, wykorzysta-

nie istniejącej infrastruktury kolejowej w godzinach

szczytu jest maksymalne.

4.

Jakie kroki zamierza podjąć MTBiGM, aby sy-

tuacja przytoczona w interpelacji nie miała miejsca

w przyszłości?

W ramach projektu TEN-T nr 2006-PL-92608-S

opracowano dokumentację przedprojektową dla

przedsięwzięcia „Modernizacja i rozbudowa War-

szawskiego Węzła Kolejowego”, która określa główne

kierunki rozbudowy i modernizacji linii kolejowych

położonych w obrębie tego węzła.

Jednym z opracowanych dokumentów jest projekt

pn.,,Zwiększenie przepustowości linii Warszawa – Mińsk

Mazowiecki”, w którym rozważana jest przebudowa

odcinka Warszawa Rembertów – Sulejówek Miłosna

na czterotorowy.

Na stacji Sulejówek planowana jest

przebudowa układu torowego poprzez dobudowę

dwóch torów, przebudowa peronów, oraz zgodnie z de-

cyzją środowiskową zabudowa ekranów akustycz-

nych.

Ograniczony wariant zakłada dobudowę toru

do wyprzedzania na stacji Sulejówek Miłosna oraz

budowę torów odstawczych dla SKM.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszego

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

pytanie posła Bartłomieja Bodio oraz grupy posłów,

przekazane przy piśmie nr SPS-024-3360/13 z dnia

19 lutego br., w sprawie modernizacji linii kolejowej

odpowiedzi na zadane pytania.

W projekcie poddawanego aktualnie konsultacjom

społecznym „Wieloletniego programu inwestycji ko-

lejowych do roku 2015” uwzględnione zostały nastę-

pujące projekty inwestycyjne obejmujące swym za-

kresem przedmiotową linię kolejową:

1) modernizacja linii kolejowej E 75 Rail Baltica

— projekt realizowany w ramach PO IiŚ 7.1–22.2;

— koszt: ok. 0,3 mln zł;

— okres realizacji rzeczowej: 2010–2012;

— projekt dotyczył opracowania załączników do

wniosku o dofinansowanie z funduszy Unii Europej-

skiej w ramach Programu Operacyjnego „Infra-

struktura i środowisko”, projekt jest już zakończony

rzeczowo.

(Sadowne):

realizowany w systemie projektuj i buduj;

— w skład projektu wchodzą następujące kon -

trakty:

– projektowanie i realizacja robót budowlanych na

liniach kolejowych nr 449 i nr 6,

– roboty budowlane na linii objazdowej nr 10 Le-

gionowo – Tłuszcz,

– przebudowa urządzeń SRK na stacji Warszawa

Rembertów,

– nadzór nad modernizacją linii kolejowej,

– działania informacyjne i promujące,

– zaprojektowanie i wykonanie przejścia podziem-

nego dla pieszych w km 14,850 i km 22,400 linii nr 6,

– zaprojektowanie i wykonanie wiaduktu w km

20,004 linii 449;

— szacunkowy koszt: ok. 1653 mln zł;

— przewidywany okres realizacji: 2012–2015;

— projekt posiada studium wykonalności;

— do połowy 2014 r. planowane jest zakończenie

nabywania gruntów;

— w dniu 19 grudnia 2012 r. została podpisana

umowa na „Zaprojektowanie i wykonanie robót bu-

dowlanych dla Modernizacji linii kolejowej E75 Rail

(Sadowne)”, która dotyczy pierwszego z siedmiu kon-

traktów na projekcie; umowa zakłada przygotowanie

– Zielonka – Tłuszcz (Sadowne); plan robót przewi-

duje wymianę, przebudowę lub budowę wszystkich

elementów infrastruktury kolejowej, jak: torów, pe-

ronów, mostów wiaduktów, urządzeń sterowania ru-

chem kolejowym oraz zabezpieczeń związanych

z ochroną środowiska; wszystkie perony na przy-

stankach i stacjach będą przystosowane do obsługi

niepełnosprawnych; w planach jest również budowa

jazdów w poziomie szyn; po zakończeniu prac pocią-

gi pasażerskie będą mogły rozwijać prędkość do

160km/h; na odcinku Zielonka – Wołomin Słoneczna

507

rów dla ruchu podmiejskiego; takie rozwiązanie po-

zwoli na prowadzenie ruchu pociągów daleko-

bieżnych i aglomeracyjnych po oddzielnych torach

– w efekcie umożliwi to sprawniejsze zarządzanie

intensywnym ruchem kolejowym; przewidziano rów-

nież przebudowę istniejącej infrastruktury kolejowej,

m.in. peronów, systemów informacji wizualnej i dźwię-

kowej.

Termin realizacji umowy to 33 miesiące, z czego

15,5 miesiąca przypada na opracowanie dokumenta-

cji projektowej, natomiast 17,5 miesiąca na roboty

budowlane.

Termin zakończenia realizacji zadania:

wrzesień 2015 r.

— dla pozostałych sześciu kontraktów trwają

obecnie procedury przetargowe, zaś w części proce-

dury te są już wdrażane; planuje się, iż do końca 2014 r.

rozstrzygnięte zostaną przetargi dla wszystkich eta-

pów projektu;

3) modernizacja linii E75 na odcinku Sadowne

Warszawa Rembertów – Sadowne – prace przygoto-

wawcze (dokumentacja projektowa i materiały prze-

targowe):

— szacunkowy koszt: ok. 110 mln zł;

— projekt realizowany będzie w ramach pięciu

umów dotyczących wykonania dokumentacji projek-

towych z uzyskaniem wszystkich niezbędnych po-

zwoleń i decyzji administracyjnych oraz materiałów

przetargowych na roboty;

— termin realizacji projektu: w latach 2013–2015;

— ogłoszenie pierwszego przetargu: marzec 2013 r.,

ostatniego – czerwiec 2013 r.

Jednocześnie informuję, iż aktualnie trwają prace

nad określeniem planów inwestycyjnych na przyszłą

perspektywę finansową UE 2014–2020.

Wśród roz-

patrywanych zamierzeń inwestycyjnych znajdują się

m.in. zadania obejmujące:

— linię nr 6 odcinek Sadowne Węgrowskie – Mał -

kinia – Białystok (wraz z robotami pozostałymi na

stycja planowana do finansowania w ramach instru-

mentu Connecting Europe Facility (w chwili obecnej

nie ma żadnych wiążących ustaleń, jakie projekty

zostaną objęte wsparciem w ramach CEF);

— linię nr 6 odcinek Białystok – Sokółka – Kuź -

nica Białostocka (granica państwa).

Jednak dokładna lista projektów współfinanso-

wanych ze środków UE (w tym harmonogramy rea-

lizacji oraz koszty projektów) zostanie przedstawio-

na, gdy znane będą założenia finansowe dla Polski

w perspektywie 2014–2020.

W kwestii przejazdu kolejowego w miejscowości

Łochów informuję, iż według obecnego stanu prac

inwestycja zostanie przeprowadzona w ramach pro-

kosztów modernizacji przejazdu będzie możliwe po

wykonaniu projektu budowlanego i opracowaniu

kosztorysu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

i Jadwigi Wiśniewskiej

w sprawie przypadku naruszenia

radcę prawnego, reprezentującego firmę ABG

sp. z o.o. wobec Przedsiębiorstwa Robót

Geologiczno-Wiertniczych sp.j.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

nr SPS-024-3362/13, zapytanie pań posłanek Ewy

Malik i Jadwigi Wiśniewskiej, z dnia 6 lutego 2013 r.,

w sprawie przypadku naruszenia obowiązującego

przez radcę prawnego reprezentującego firmę ABG

-Wiertniczych sp. j.

z siedzibą w Sławkowie uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Zagadnienie objęte zapytaniem pań posłanek do-

tyczy kwestii podzielności świadczenia cywilnopraw-

nego oraz możliwości tzw. rozdrab niania roszczeń

w postępowaniu cywilnym – dochodzenia w pozwie

tylko części roszcze nia wynikającego ze stosunku

materialnoprawnego.

Zgodnie z art. 379 § 2 ustawy

2004 r., sygn. akt V CK 505/03, stwierdził, że wierzy-

ciel może rozporządzić zarówno całą wierzytelnością,

jak i jej częścią, przy czym o podzielności wierzytel-

ności przesądza podzielność świadczenia.

W ocenie

Sądu Najwyższego nie ulega wątpliwości, że świad-

czenie pieniężne jest zawsze podzielne.

Zatem do-

puszczalność podziału wierzytelności pieniężnej wy-

nikającej z określonego stosunku zobowiązaniowego

nie powinna budzić wątpliwości.

Oznacza to, że wie-

rzyciel może rozporządzić tylko częścią wierzytelno-

ści pieniężnej.

z późn. zm.) nie normuje omawianej kwestii bezpo-

508

średnio.

Wobec braku wyraźnego zakazu tak w piś-

miennictwie, jak i w judykaturze dopuszcza się roz-

drabnianie roszczeń, z wyjątkiem świadczeń niepodziel-

nych.

W uchwale z dnia 5 lipca 1995 r., III CZP 81/95

(OSNC 1995, nr 11, poz. 159), Sąd Najwyższy wyraź-

nie stwierdził, że dopuszczalne jest rozdrobnienie

chodzenie części tego roszczenia w oddzielnych po-

zwach.

Ogranicze nie dopuszczalności rozdrobnienia

roszczenia występuje natomiast w postępowaniu

uproszczo nym, o którym mowa w art. 505

3

§ 2 i 3 K.p.c.

Wniesienie pozwu do sądu niewłaściwego miejsco-

wo nie jest natomiast obwarowane sankcją proceso-

wą dla powoda.

Przepis art. 202 K.p.c. stanowi, że

niewłaściwość są du dającą się usunąć za pomocą

pozwa nego, zgłoszony i należycie uzasadniony przed

pozwany ma możliwość skutecznego kwestionowania

właściwości sądu, do którego po wód wniósł pozew.

Przytoczona regulacja jest wyrazem dążenia do

uwolnienia sądu od podejmowania z urzędu kontroli

ustaleń dokona nych w umowie stron, a mianowicie

w odniesieniu do niewłaściwości sądu dającej się usu-

nąć w drodze umowy stron oraz zapisu na sąd polu-

16 lipca 2004 r., sygn. akt I CK 41/04, stwierdził, że

taka rezygna cja z wyręczania strony pozwanej jest

stałym wzmacnianiem przez współczesnego ustawodaw-

cę elementów kontradyktoryjności uwypuklających

indywidualistyczny charakter procesu cy wilnego

oraz zasadę autonomii praw prywatnych.

Konse-

kwencją procesową wniesienia sprawy do sądu nie-

właściwego miejscowo będzie zatem ewentualne

przekazanie sprawy sądowi wła ściwemu.

W okolicznościach przytoczonych przez panie po-

słanki w zapytaniu pozwany miał możliwość wnie-

sienia środka zaskarżenia, a następnie podniesienia

tu niewłaściwości sądu.

Odnosząc się do oceny podjętych działań przez

radcę prawnego reprezentującego stronę przeciwną,

wiedliwości sprawuje nadzór nad działalnością samo-

rządu radcowskiego w zakresie i formach określo-

nych ustawą.

Wskazane uregulowania oznaczają, że

ministrowi sprawiedliwości przysługują uprawnienia

nadzorcze wobec wymienionego samorządu zawodo-

wego tylko i wyłącznie w sytuacjach określonych

w przepisach ustawy o radcach prawnych.

Radcowie

prawni za zawinione nienależyte wykonywanie za-

wodu bądź za czyny sprzeczne ze ślubowaniem lub

zasadami etyki podlegają odpowiedzialności dyscy-

plinarnej.

Sprawy dotyczące niewłaściwej działalno-

ści radców prawnych, a także przewinień dyscypli-

narnych należą do kompetencji organów samorządo-

wych.

Do rozpoznania spraw dyscyplinarnych właś-

ciwe są sądy dyscyplinarne okręgowych izb radców

prawnych, których obwiniony jest członkiem w chwi-

li wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Zachowanie wymienionego radcy prawnego było

już przedmiotem oceny organów dyscyplinarnych.

Rzecznik dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców

Prawnych w Krakowie odmówił wszczęcia postępo-

wania dyscyplinarnego w sprawie będącej przedmio-

tem zapytania pań posłanek.

Rozstrzygnięcie to zo-

stało utrzymane w mocy przez sąd dyscyplinarny.

Jedynie w przypadku gdy zachodzi uzasadnione po-

dejrzenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego,

a organy samorządowe nie przeprowadziły postępo-

wania dyscyplinarnego, minister sprawiedliwości na

podstawie art. 68

1

ust. 1 ustawy o radcach prawnych

może polecić wszczęcie postępowania dyscyplinarne-

go.

Jednakże celem wskazanej instytucji nie jest kon-

trola rozstrzygnięć zapadłych w toku postępowania

dyscyplinarnego.

Członkowie sądów dyscyplinarnych

w zakresie orzekania w sprawach dyscyplinarnych

podlegają tylko przepisom prawa.

Oznacza to, że

ustawodawca przyznał osobom zasiadającym w skła-

dach orzekających w sprawach dyscyplinarnych nie-

zawisłość sędziowską.

Skorzystanie przez ministra sprawiedliwości z

omawianego uprawnienia w sytuacji prawomocnego

zakończenia postępowania dyscyplinarnego, które

nie dało podstaw do stwierdzenia uzasadnionego po-

dejrzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego

wymagałoby ustalenia istnienia przekonujących oko-

liczności merytorycznych uzasadniających wydanie

polecenia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

W świetle powyższych rozważań, w ocenie ministra

sprawiedliwości, takich przesłanek brak.

Uwzględ-

niając powyższe, pragnę poinformować, że w przed-

stawionym w osnowie zapytania stanie brak jest do-

statecznie uzasadnionych przesłanek merytorycz-

nych, które dawałyby ministrowi sprawiedliwości

podstawę do podjęcia działań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

w sprawie stosowania znaku drogowego B-26,

oznaczającego zakaz wyprzedzania przez

samochody ciężarowe (3364)

509

przy piśmie nr SPS-024-3364/13 z dnia 19 lutego

2013 r., dotyczącym stosowania znaku drogowego

B-26: zakaz wyprzedzania przez samochody ciężaro-

we, przedstawiam poniższe informacje.

Na wstępie, odnosząc się do problemu podnoszo-

nego w zapytaniu pana posła Andrzeja Adamczyka,

uprzejmie informuję, iż zgodnie z ogólną zasadą za-

wartą w art. 8 ratyfikowanej przez Polskę w1984 r.

Konwencji o znakach i sygnałach drogowych, sporzą-

w celu ułatwienia międzynarodowego zrozumienia

znaków system znaków i sygnałów oparty jest na

kształtach i barwach charakterystycznych dla każdej

kategorii znaków, a także zawsze, w miarę możliwo-

ści, na używaniu obrazowych symboli, a nie napisów.

W wyjątkowych okolicznościach w celu ułatwienia

zrozumienia znaków może być dodany napis na pro-

stokątnej tablicy umieszczonej poniżej znaku lub we-

wnątrz prostokątnej tablicy zawierającej znak.

Nato-

miast w razie gdy właściwe władze uważają za celowe

sprecyzowanie znaczenia znaku lub symbolu albo,

w odniesieniu do znaków porządkowych, ogranicze-

nie ich stosowania do niektórych kategorii użytkow-

ników drogi lub do niektórych okresów oraz w tych

przypadkach, gdy niezbędne informacje nie mogłyby

być udzielone za pomocą dodatkowego symbolu lub

za pomocą cyfr, wówczas należy umieścić napis na

prostokątnej tablicy pod znakiem.

W polskim porządku prawnym system oznakowa-

nia dróg regulują następujące akty normatywne:

— rozporządzenie ministrów infrastruktury oraz

Wymagania techniczne dla znaków drogowych

pionowych i poziomych oraz zasady ich umieszczania

na drogach określają przepisy przywołanego wyżej

rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lip-

ca 2003 r.

Decyzję o zastosowaniu w organizacji ruchu roz-

wiązań technicznych (oznakowania drogi) podejmu-

je organ zarządzający ruchem właściwy dla danej

sowych – na podstawie przywołanych wyżej przepi-

sów – jest prezydent miasta.

Organ zarządzający ruchem, w myśl przepisów § 6

ust. 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

ków zarządzania ruchem na drogach oraz wykony-

poz. 1729), zatwierdza na podstawie projektu organi-

zacji ruchu sposób umieszczenia znaków drogowych

oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego ma-

jących wpływ na ruch drogowy.

Odnosząc się do pytań postawionych w interpela-

cji pana posła Andrzeja Adamczyka, pragnę poinfor-

mować Panią Marszałek, iż właściwą organizację

ruchu stanowi wiele elementów mających bezpośred-

ni wpływ na ruch drogowy, w tym m.in. geometria

drogi i odpowiednio dobrany zakres dostępu do niej,

sposób umieszczania znaków pionowych, poziomych,

sady działania sygnalizacji, znaków świetlnych, zna-

ków o zmiennej treści.

Dostosowanie tych elementów

do potrzeb uczestników ruchu drogowego w głównej

mierze zależy od decyzji właściwego organu zarzą-

dzającego ruchem.

Ponadto uprzejmie informuję, że w dotychczaso-

wej działalności kierowany przeze mnie resort nie

otrzymał żadnych sygnałów, zarówno od uczestni-

ków ruchu drogowego, jak i organów zarządzających

ruchem, które mogłyby świadczyć o braku czytelno-

ści w organizacji ruchu – zarówno na wskazanym

przez pana posła Andrzeja Adamczyka odcinku dro-

gi stanowiącej obwodnicę miasta Krakowa, jak i na

innych drogach – w której dla autobusów wprowa-

dzono zakaz wyprzedzania poprzez umieszczenie

znaku B-26 wraz z tabliczką tekstową.

Zważywszy na fakt, iż przepisy umowy między-

narodowej, której Polska jest stroną, dają możliwość

stosowania w organizacji ruchu tabliczek tekstowych

do znaków, dlatego też w mojej ocenie nie istnieje

potrzeba podejmowania przez resort prac w przed-

miotowym zakresie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

510

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

przy którym przekazano zapytanie posła Andrzeja

Adamczyka dotyczące modernizacji drogi krajowej

przedstawiam informacje w przedmiotowej sprawie.

dejmuje działania mające na celu poprawę bezpie-

czeństwa użytkowników dróg.

Podejmuje działania

zmierzające do wybudowania i utrzymania sieci dróg

krajowych o najwyższym standardzie w możliwie naj-

krótszych terminach, jednakże ze względu na ogra-

niczenia finansowe nie wszystkie inwestycje mogą

Potrzeby dotyczące działań, których podstawo-

nych.

Przyjęte kryteria pozwalają na efektywne wy-

korzystanie ograniczonych środków finansowych

sze zagrożenie bezpieczeństwa dla użytkowników.

cinki drogi krajowej nr 94 na terenie województwa

małopolskiego, m.in. przebudowa odc.

Jerzmanowice

– Biały Kościół (poz. 55), rozbudowa drogi na odc.

przebiegającym przez m.

Olkusz (poz. 82), przebudo-

wa drogi na odc.

Biały Kościół – Wielka Wieś (poz.

634).

Analiza kosztów planowanych do realizacji za-

dań oraz przewidywanych limitów finansowych moż-

liwych do przeznaczenia na remonty i przebudowy

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

nie Morąg (SPS-024-3366/13), Nowa Dęba (SPS-024-

3367/13), Nisko (SPS-024-3368/13), Mrzeżyno (SPS-

024-3369/13), Mosty (SPS-024-3370/13), uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Garnizon Morąg obejmuje miejscowość Morąg,

w którym funkcjonuje jedna parafia wojskowa na pra-

wach kanonicznych (Morąg), a posługę duszpasterską

zabezpiecza kapelan wojskowy wyznania rzymskoka-

tolickiego z garnizonu Elbląg (podporucznik).

W garnizonie Mosty (Mosty, Goleniów i Nowo-

gard) nie funkcjonuje ani parafia wojskowa, ani ośro-

dek duszpasterski, a posługę duszpasterską zabez-

piecza ksiądz z garnizonu Szczecin.

Garnizon Mrzeżyno obejmuje miejscowość Mrze-

żyno i Rewal, w którym funkcjonuje ośrodek duszpa-

sterski (Mrzeżyno), a posługę duszpasterską zabez-

511

piecza kapelan wojskowy wyznania rzymskokatoli-

ckiego z garnizonu Trzebiatów (major).

W garnizonie Nisko (Nisko i Leżajsk) nie funkcjo-

nuje ani parafia wojskowa, ani ośrodek duszpaster-

ski, a posługę duszpasterską zabezpiecza kapelan

wyznania rzymskokatolickiego (major).

Natomiast garnizon Nowa Dęba obejmuje miej-

scowości Nowa Dęba, Tarnobrzeg, Mielec, Kolbuszo-

wa i Stalowa Wola, w którym funkcjonuje jedna pa-

rafia wojskowa na prawach jednostki wojskowej

(Nowa Dęba), a posługę duszpasterską zabezpiecza

(podpułkownik).

Koszt utrzymania kapelanów wojskowych wyno-

si w garnizonie: Morąg – 50 130,20 zł, Mrzeżyno

– 74 202,65 zł, Nisko – 74 205,10 zł, Nowa Dęba

– 84 243,35 zł.

Natomiast koszt utrzymania infra-

struktury będącej w użytkowaniu duszpasterstw

był następujący w garnizonie: Morąg – 2140,00 zł,

Mrzeżyno – 3590,00 zł, Nowa Dęba – 64 750,00 zł.

W garnizonie Mosty i Nisko nie poniesiono kosztów.

1) w garnizonie Morąg – 465 żołnierzy,

2) w garnizonie Mosty – 335 żołnierzy,

3) w garnizonie Mrzeżyno – 368 żołnierzy,

4) w garnizonie Nisko – 865 żołnierzy,

5) w garnizonie Nowa Dęba – 188 żołnierzy.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 3366, str. 510.

Odpowiedź

sekretarza stanu

podsekretarza stanu

w sprawie przyznania renty mieszkańcowi

Brzeska (3371)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

znak: SPS-024-3371/13, zapytanie pana posła Jana

Brzeska, na podstawie informacji uzyskanych od pre-

zesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uprzejmie

informuję.

512

Pan A. O., którego sprawa świadczenia rentowego

jest przedmiotem zapytania pana posła, od 31 grud-

nia 1998 r. jest uprawniony do renty z tytułu częścio-

dową.

Kwota renty ustalona jest w wysokości 60% pod-

stawy wymiaru i od 1 marca 2013 r., tj. po waloryza-

cji, wynosi 1515,12 zł miesięcznie.

W dniu 22 maja 2012 r. pan A. O. złożył wniosek

o zmianę stopnia niezdolności do pracy.

Komisja le-

karska orzeczeniem z dnia 6 września 2012 r. usta-

liła, że zainteresowany nie jest całkowicie niezdolny

do pracy w związku z chorobą zawodową.

nia 2012 r. organ rentowy odmówił zainteresowane-

mu przyznania renty w wysokości przysługującej

osobom całkowicie niezdolnym do pracy.

Od powyż-

szej decyzji pan A. O. złożył odwołanie do Sądu Okrę-

gowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Tarnowie, który rozstrzygnie zasadność zaskarżo-

nej decyzji.

Termin rozprawy nie został dotychczas

wyznaczony.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

(3372)

3372/13, w sprawie modernizacji drogi krajowej

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

zarządcą dla dróg krajowych jest generalny dyrektor

zadania z zakresu przebudowy, remontów, utrzyma-

nia i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inży-

nierskich.

Stan nawierzchni dróg krajowych jest na

bieżąco monitorowany przez pracowników rejonów

które w ramach nadzoru nad podległą siecią drogową

zobowiązane są do interwencji w przypadku uszko-

dzenia korpusu drogi.

Informuję, że na podstawie corocznego badania

ustala odcinki wymagające pilnej interwencji a na-

stępnie, w ramach dostępnych środków finansowych,

dokonuje niezbędnych prac w celu poprawy standar-

du ich użytkowania oraz podniesienia poziomu bez-

pieczeństwa.

W oparciu o kryteria uwzględniające

dze ruch, z uwzględnieniem udziału ruchu pojazdów

ciężarowych, wskaźnik wypadkowości oraz ocenę

ny został plan działań na sieci dróg krajowych.

Działania przewidziane dla rozwiązania problemu

komunikacyjnego na odcinku Mąkowarsko – Kamień

Krajeński w ciągu drogi krajowej nr 25 zostały ujęte

w przedmiotowym planie w ramach zadania pn.:

— „Remont dk nr 25 na odcinku Obodowo – Mą -

kowarsko” (poz. 30);

ski – Sępólno Krajeńskie” (poz. 298);

skie – Obodowo” (poz. 300).

Przedmiotowe zadania zostaną zrealizowane pod

w sprawie różnic w wynagrodzeniach

pracowników cywilnych w jednostkach

Policji względem funkcjonariuszy Policji

i pracowników służby cywilnej

513

cowników cywilnych w jednostkach Policji względem

nej w innych instytucjach administracji państwowej

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Ogólny limit wydatków na wynagrodzenia dla Po-

licji, jak również jego podział na poszczególne jednost-

ki Policji dokonywany jest w oparciu o przepisy ustawy

z późn. zm.).

Podstawę do określania wysokości fun-

duszu wynagrodzeń w roku budżetowym dla pracow-

ników nieobjętych mnożnikowymi systemami wyna-

grodzeń oraz członków korpusu służby cywilnej sta-

nowią wynagrodzenia z roku poprzedniego.

Należy wskazać, że ukształtowanie funduszu wy-

nagrodzeń w poszczególnych jednostkach Policji jest

wynikiem pierwotnego wydzielenia stanowisk pra-

cowniczych wraz z funduszem wynagrodzeń, a na-

stępnie dokonywanych w poszczególnych jednost-

kach zmian.

Każdy z komendantów wojewódzkich

Policji jest dysponentem środków budżetowych i w ra-

mach jednostki odpowiada za prowadzenie polityki

płacowo-kadrowej.

Ponadto uprzejmie informuję, że sposób nalicza-

nia funduszu na kolejne lata wynika z ww. ustawy

miast podejmowane przez poszczególnych pracodaw-

ców decyzje mogą wpływać na ostateczne ukształto-

wanie średnich wynagrodzeń w jednostkach.

Na

średnie wynagrodzenie liczone na podstawie wyko-

nania z danego roku budżetowego ma wpływ liczba

wakatów w danej jednostce, poziom wysługi, wyso-

kość wypłaconych odpraw czy nagród jubileuszo-

wych.

Poszczególni pracodawcy prowadzą własną

politykę płacowo-kadrową w ramach naliczonych

zgodnie z przepisami limitów wynagrodzeń.

Odnosząc się zaś do kwestii dodatkowego moty-

wowania pracowników, należy wskazać, że w 2012 r.

podjęto decyzję o wypłacie w okresie od 1 lipca do

31 grudnia 2012 r. dodatkowej miesięcznej należności

dla każdego pracownika jednostki Policji w wysoko-

ści około 145 zł (100 zł netto).

Źródłem sfinansowania

tych wypłat były oszczędności pochodzące z fundu-

szu wynagrodzeń oraz funduszu uposażeń funkcjo-

nariuszy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że obowiązu-

jące przepisy prawa nie zabraniają zatrudniania osób

z ustalonym prawem do emerytury.

Należy podkre-

ślić, że o zatrudnieniu konkretnej osoby nie decydu-

je jej status, ale kwalifikacje i wykształcenie odpo-

wiadające potrzebom pracodawcy.

z późn. zm.) każdy obywatel ma prawo do informacji

rencyjny.

Zatem z osób ubiegających się o zatrudnie-

nie nie można wykluczyć tych, które posiadają status

emeryta, gdyż takie działanie nosiłyby znamiona

dyskryminacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

realizacji przekształceń lokali mieszkalnych

środków krajowego funduszu mieszkaniowego

(3374)

pytanie pani poseł Lidii Staroń w sprawie procedur

stosowanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego

w procesie wyodrębniania mieszkań na własność na

ctwa mieszkaniowego oraz ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych, przekazane pismem z dnia 27 lute-

go 2013 r. (znak: SPS-024-3374/13), uprzejmie wyjaś-

niam, co następuje.

Czy Bank Gospodarstwa Krajowego działa zgod-

nie z prawem, oczekując od spółdzielni (spółdzielców)

praw lokatorskich na odrębną własność?

W rozdziale 4b ustawy z dnia 26 października

z późn. zm.):Wyodrębnianie na własność lokali miesz-

kalnych wybudowanych na wynajem przy wykorzy-

staniu kredytu udzielonego przez Bank Gospodar-

stwa Krajowego, ustawodawca nie przewidział prze-

pisów regulujących wysokość opłat związanych z pro-

cesem przekształcania lokali na własność.

Bank

Gospodarstwa Krajowego samodzielnie zatem ustala

wysokość opłat bankowych pobieranych w trakcie

procedury związanej z wyodrębnianiem lokali na

własność, mając na uwadze pracochłonność procesu

związanego z obsługą wniosków.

514

Czy spółdzielnie mieszkaniowe, które budowały

Obowiązujący w tym zakresie art. 12 ustawy 2.

nie dopuszcza możliwości domagania się przez spół-

dzielnie mieszkaniowe, które budowały lokale ze

jowego, od swoich członków opłat z tytułu tzw. pro-

cedur BGK związanych z przekształceniem praw lo-

katorskich na odrębną własność w budynkach po-

wstałych ze środków Krajowego Funduszu Mieszka-

niowego, bowiem obowiązują w tym zakresie jedno-

lite zasady dla wszystkich banków, w tym dla Banku

Gospodarstwa Krajowego.

Z drugiej strony nie wy-

daje się zasadnym, aby ponoszeniem takich opłat ob-

ciążani byli pozostali członkowie spółdzielni, którzy

nie korzystają z możliwości przekształcania spół-

dzielczych lokatorskich praw do lokali mieszkalnych

na odrębną własność.

Informuję, że w związku z przy-

gotowywanymi zmianami ustawy o niektórych for-

mach popierania budownictwa mieszkaniowego, o któ-

rych mowa w ostatniej odpowiedzi, rozważona zosta-

nie również celowość szczególnego potraktowania

problematyki poruszonej przez panią poseł.

Czy Bank Gospodarstwa Krajowego nie winien

dokonać przedmiotowych kalkulacji bezpłatnie, szcze-

gólnie w sytuacji gdy spółdzielnia przedkłada szcze-

gółowe wyliczenia (podziału na poszczególne lokale)?

Działania Banku Gospodarstwa Krajowego zwią-

zane z procedurą wyodrębniania lokali na własność

w przypadku braku ustawowych regulacji odnoszą-

cych się do tego zagadnienia są działaniami autono-

micznymi.

W związku z powyższym wszelkie działa-

nia związane z procesem wyodrębniania lokali na

własność, w zakresie nałożonym przez ustawę podej-

mowane są samodzielnie przez bank i nie wymagają

akceptacji ministerstwa.

Czy można domniemywać, że Bank Gospodarstwa

Krajowego upatruje w całej procedurze szansy na

wzbogacenie się kosztem mieszkańców spółdzielni?

Bank Gospodarstwa Krajowego, jak każda jed-

nostka gospodarcza, działa w celu osiągnięcia zysku.

Zgodnie z Prawem bankowym za czynności bankowe

Bank Gospodarstwa Krajowego ma prawo pobierać

niowego nie przewiduje refundacji z budżetu państwa

kosztów procesu wyodrębniania mieszkań należnych

bankowi.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

banku do pobierania opłat za czynności bankowe

w tym zakresie.

darstwa Krajowego nie będą pobierane bądź nie będą

nienia, iż członkowie spółdzielni ubiegający się o prze-

kształcenie prawa do lokalu będą traktowani równo

w zakresie przekształcania praw do lokali (ustano-

wienia i przeniesienia odrębnej własności)?

sejmowej Komisji Infrastruktury, podczas którego

została przedstawiona informacja o wdrożeniu i sta-

nie realizacji ustawy z dniu 19 sierpnia 2011 r. o zmia-

nie ustawy o niektórych formach popierania budow-

nictwa mieszkaniowego oraz ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych.

W informacji poruszone zostały

kwestie dotyczące dotychczasowej realizacji procesu

przekształceń w oparciu o przepisy ww. ustawy, w tym

rola BGK w procesie przekształceń, a także omówio-

ne zostały działania Ministerstwa Transportu, Bu-

mentacji tych przepisów.

Informacja została przyjęta

przez Komisję Infrastruktury, która zobowiązała

resort do przedstawienia propozycji odpowiednich

rozwiązań legislacyjnych zmierzających w kierunku

poprawy funkcjonowania przepisów związanych z wy-

odrębnianiem na własność lokali mieszkalnych wy-

budowanych przez towarzystwa budownictwa spo-

łecznego oraz spółdzielnie mieszkaniowe przy udzia-

le preferencyjnego kredytu.

Zgodnie z deklaracją MTBiGM informacja w tym

zakresie została przedstawiona komisji w dniu 6 grud-

nia 2012 r.

Wśród zaproponowanych rozwiązań znala-

zła się m.in. propozycja wprowadzenia regulacji, zgod-

nie z którą ustawowo określony zostałby zakres infor-

macji, które powinien zawierać wniosek o ustalenie

wysokości zadłużenia przypadającego na wyodrębnia-

ny na własność lokal, jak również propozycja wprowa-

dzenia bezpośrednio w ustawie regulacji w zakresie

wysokości pobieranych opłat za czynności bankowe

w procesie wyodrębniania lokali na własność.

Ponadto

zaproponowano ujednolicenie procedury sprzedaży

mieszkań spółdzielczych lokatorskich oraz mieszkań

w zasobach towarzystw budownictwa społecznego.

W dniu 7 marca 2013 r. odbyło się posiedzenie pod-

komisji stałej do spraw budownictwa oraz gospodarki

przestrzennej i mieszkaniowej, na którym zostały

szczegółowo omówione propozycje zaproponowanych

rozwiązań związanych z wyodrębnianiem na własność

lokali mieszkalnych.

Przedłożony przez Ministerstwo

teriał będzie obecnie podlegał ocenie Wysokiej Izby,

która podejmie decyzję dotyczącą nadania biegu odpo-

wiedniej procedurze legislacyjnej w tym zakresie.

Z poważaniem

Piotr Styczeń

515

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(3375)

posła na Sejm RP pani Lidii Staroń w sprawie reor-

ganizacji Poczty Polskiej SA (SPS-024-3375/12)

przedstawiam, co następuje.

Obecnie w Poczcie Polskiej SA realizowane są

zmiany w obszarze logistyki polegające na zastąpie-

niu Biura Operacji i Centrum Logistyki nową struk-

turą organizacyjną.

Wprowadzana zmiana dotyczy sposobu zarządzania

obszarem opracowania przesyłek oraz ich transportu.

Reorganizacja nie powoduje zmian w rozmieszczeniu

struktur i zasobów eksploatacyjnych, m.in. węzłów

ekspedycyjno-rozdzielczych (WER) oraz oddziałów te-

renowych obecnego Centrum Logistyki koncentrują-

cych zasoby transportowe, oraz nie wpłynie także na

plany związane z budową WER, w tym w Olsztynie.

W celu określenia właściwej struktury jednostek

dług obiektywnych i mierzalnych kryteriów, tj.: wielko-

ści strumieni nadawczych i oddawczych, liczby kursów

trudnienia, liczby obsługiwanych placówek poczto-

wych, liczby lokali mieszkalnych i instytucji.

Analiza według tych kryteriów uwidoczniła po-

ośrodkiem.

Na tej podstawie przyporządkowano Od-

dział Regionalny Centrum Logistyki (OR CL) Ol-

sztyn i WER Olsztyn do Regionu Dystrybucji (RD)

w Bydgoszczy.

dowane, będą mogły ubiegać się, w naborze we-

wnętrznym, o objęcie stanowisk w nowej jednostce

organizacyjnej Poczty Polskiej.

Pracownicy, którzy

z programu dobrowolnych odejść.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Szanowny panie Marszałku!

Odpowiadając na

zapytanie pani poseł Lidii Staroń z dnia 6 lutego

2013 r. w sprawie zawieszenia w czynnościach ko-

mornika sądowego S. S., uprzejmie informuję, co

następuje.

poz. 1376, dalej jako u.k.s.e.) minister sprawiedliwo-

ści zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli jest

przeciwko niemu prowadzone postępowanie o umyśl-

Prokuratury Rejonowej w Mławie wszczęte zostało

śledztwo przeciwko S. S., komornikowi sądowemu

przy Sądzie Rejonowym w Działdowie.

W ramach

prowadzonego śledztwa przedstawiono mu zarzuty

popełnienia przestępstw określonych w przepisach

art. 229 § 1 K.k., art. 178a § 1 K.k., art. 226 § 1 K.k.

i art. 222 § 1 K.k., tj. przestępstw umyślnych, ściga-

nych z oskarżenia publicznego.

W związku z powyż-

szym minister sprawiedliwości postanowieniem z dnia

24 grudnia 2012 r. zawiesił w czynnościach komor-

nika S. S. do czasu prawomocnego zakończenia po-

stępowania karnego.

W dniu 31 grudnia 2012 r.

Prokuratura Rejonowa

w Giżycku skierowała do Sądu Rejonowego w Giży-

cku akt oskarżenia przeciwko S. S., zarzucając mu

popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 K.k., tj. prze-

stępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicz-

nego (sygn. akt prokuratorskich 2 Ds.

259/12 – stan

faktyczny w tej sprawie został przedstawiony przez

panią poseł).

Po wniesieniu aktu oskarżenia postę-

powanie karne przeciwko komornikowi sądowemu S. S.

toczy się w Sądzie Rejonowym w Giżycku pod sygn.

akt II K 712/12.

W związku z powyższym minister sprawiedliwo-

ści ponownie zawiesił w czynnościach komornika

S. S. do czasu prawomocnego zakończenia postępo-

wania karnego, sygn.

II K 712/12, postanowieniem

z dnia 28 stycznia 2013 r.

Obecnie zawieszonego komornika, zgodnie z de-

cyzją prezesa Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia

31 stycznia 2013 r., zastępuje komornik sądowy przy

Sądzie Rejonowym w Mławie.

Jednocześnie informuję, że zawieszenia w czyn-

nościach dotyczące obu spraw karnych trwać będą

516

niezależnie od siebie, do czasu zakończenia każdego

z postępowań karnych.

Kancelaria komornicza w czasie zawieszenia ko-

mornika funkcjonuje nadal, a pełnienie obowiązków

zleca się zastępcy komornika (art. 26 ust. 1 u.k.s.e.).

Zastępca używa pieczęci zastępowanego komornika,

o tym, że działa w zastępstwie (art. 4 ust. 2 u.k.s.e.).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

w sprawie naliczenia etatowego w Policji

mendanta głównego Policji, który określił w drodze

– ludność – 60%,

– przestępczość – 30%,

– obszar – 5%.

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

EDF na terenie miasta Rybnika (3378)

nia budowy nowego bloku energetycznego przez kon-

cern EDF na terenie miasta Rybnika, przekazane

3378/13, poniżej przedstawiam wyjaśnienia do pod-

niesionych w zapytaniu kwestii.

Przez ostatnie kilka miesięcy, począwszy od daty

wydania decyzji Komisji C(2012) 4609 z dnia 13 lipca

517

2012 r. dotyczącej wniosku zgłoszonego przez Polskę

wego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na

wniosku derogacyjnego), kwestia ponownego uwzględ-

nienia nowoczesnej inwestycji w Rybniku miała cha-

rakter priorytetowy.

Prowadzone były aktywne dzia-

łania na forum Komisji Europejskiej celem przeko-

nania DG Climate Action do ponownego zakwalifi-

kowania inwestycji odtworzeniowej w Rybniku do

krajowego planu inwestycyjnego.

Komisarz ds. ener-

gii Günther Oettinger przekonany o pozytywnych

efektach środowiskowych i klimatycznych wynikają-

cych z realizacji tej inwestycji przesłał do komisarz

ds. zmian klimatu Connie Hedegaard list poparcia

w tym zakresie.

Zgodnie z decyzją Komisji z dnia 13 lipca 2012 r.

C(2012) 4609, która miała charakter warunkowej

akceptacji polskiego wniosku derogacyjnego, Polska

do końca 2012 r. miała czas na przedłożenie Komisji

Europejskiej poprawionego wniosku derogacyjnego.

Mając na uwadze kluczowe znaczenie dla konty-

nuacji realizacji budowy nowego bloku w Rybniku,

jakie ma umożliwienie rozliczenia uprawnień nakła-

dami na budowę tego bloku, Polska przedłożyła Ko-

misji Europejskiej do rozpatrzenia wniosek deroga-

cyjny uwzględniający tę inwestycję.

Rada Ministrów w dniu 27 grudnia 2012 r. przy-

jęła wniosek derogacyjny przeznaczony do przekaza-

nia Komisji Europejskiej, który uwzględnia zadanie

inwestycyjne dotyczące modernizacji instalacji w Ryb-

niku polegającej na zastąpieniu bloków 1–4 nowym

blokiem o tej samej mocy.

Ze swojej strony pragnę zapewnić o moim pełnym

poparciu oraz zaangażowaniu w działania mające na

celu stworzenie optymalnych warunków dla dalszej

realizacji tej inwestycji oraz wyrażam głębokie prze-

konanie, że kwestia derogacji z tytułu art. 10c dyrek-

tywy 2003/87/WE zostanie pozytywnie rozstrzygnię-

ta przez Komisję Europejską, wpisując się tym sa-

mym w przyszłą decyzję o kontynuacji realizacji tej

inwestycji.

Wyrażam przekonanie, iż powyższe wyjaśnienia

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

placówki muzealno-kulturalnej

poświęconej pamięci ofiar Piaśnicy (3379)

pytanie posła Jerzego Budnika, przesłane w piśmie

o sygn.

SPS-024-3379/13, w sprawie utworzenia

muzealno-kulturalnej poświęconej pamięci ofiar

Piaśnicy, uprzejmie informuję, że w pełni popieram

każdą ideę mającą na celu pielęgnowanie i promowa-

nie narodowej pamięci.

Każdy ważny aspekt dziejów

Polski i obywateli państwa polskiego, w tym szcze-

gólnie martyrologiczny, zasługuje na uwzględnienie

w polityce historycznej, edukacyjnej i kulturalnej za-

równo kompetentnych w tym względzie centralnych

urzędów, jak i władz lokalnych.

Właściwość ministra

kultury i dziedzictwa narodowego wynika wprost

dzictwa narodowego wymienione zostało podtrzymy-

wanie i rozpowszechnianie tradycji narodowej i pań-

stwowej.

Nie ulega wątpliwości, że pielęgnowanie

pamięci o ofiarach Piaśnicy stanowi istotny element

tego zadania.

Jednocześnie informuję, że wśród możliwych form

wsparcia przez ministra inicjatyw powołania placów-

ki muzealnej wymienić można dwie podstawowe:

włączenie się do projektu jako organizator lub współ-

organizator danej instytucji bądź też dofinansowanie

w ramach mecenatu państwa konkretnych przedsię-

wzięć podejmowanych przez tę instytucję lub w jej

kontekście.

Pragnę przy tym zaznaczyć, że nie widzę

możliwości podjęcia przez resort kultury finanso-

wych i organizacyjnych obowiązków związanych

z prowadzeniem lub współprowadzeniem placówki

muzealno-kulturalnej poświęconej pamięci ofiar

Piaśnicy.

Nie wydaje się, by szczebel centralnej ad-

ministracji rządowej był właściwy do realizacji tego

rodzaju zamierzeń.

Na ministrze kultury i dziedzi-

ctwa narodowego spoczywa odpowiedzialność za two-

rzenie i utrzymywanie ze środków publicznych wy-

łącznie placówek o największym znaczeniu oraz o moż-

liwie najszerszym profilu działalności merytorycznej.

Spośród muzeów, których zadania dotyczą m.in.

martyrologii Polaków i obywateli państwa polskiego

w okresie II wojny światowej, minister kultury i dzie-

dzictwa narodowego jest organem prowadzącym lub

współprowadzącym dla:

1) Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku;

2) Muzeum Historii Polski w Warszawie;

518

3) Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie;

4) muzeów działających na terenach byłych nie-

mieckich obozów koncentracyjnych i zagłady (Aus-

chwitz-Birkenau, Stutthof, na Majdanku, w Bełżcu

oraz w Sobiborze).

Liczba i zakres zadań wymienionych placówek

wydaje się gwarantować uwzględnienie wszystkich

lub niemal wszystkich tematów ważnych dla tego

okresu historii naszego kraju.

Dodam, że trzy pierw-

sze z wymienionych placówek to inicjatywy wciąż

w fazie realizacji, stosunkowo nowe.

Informuję również, że realne perspektywy na do-

finansowanie z budżetu ministerstwa w ramach me-

cenatu państwa pojawią się, zgodnie z aktualnymi

uwarunkowaniami prawnymi, po ewentualnym po-

wstaniu placówki muzealnej i rozpoczęciu przez nie

samodzielnej działalności.

Wsparcie odbywa się po-

przez programy ministra kultury i dziedzictwa na-

rodowego.

Dokładne informacje o poszczególnych

programach, w tym zwłaszcza o merytorycznych i for-

malnych warunkach aplikowania do nich, znajdują

się na stronie internetowej ministerstwa.

Warto za-

znaczyć, że prawo nie pozwala na dofinansowanie tą

drogą bieżących kosztów utrzymania obiektów i in-

stytucji.

rodowego najlepszym rozwiązaniem byłoby zaopie-

kowanie się budynkiem Villi Musica przez instytucję

kultury utworzoną przez lokalny samorząd szczebla

gminnego, powiatowego lub wojewódzkiego.

Pragnę

zwrócić uwagę na analogię w postaci sukcesu Muze-

um Powstania Warszawskiego w Warszawie, urucho-

mionego i utrzymywanego przez władze lokalne, z po-

mocy ministerstwa korzystającego wyłącznie w for-

mie dodatkowego wsparcia przy konkretnych przed-

sięwzięciach.

Na zakończenie informuję, że do Ministerstwa

Kultury i Dziedzictwa Narodowego docierają liczne

sygnały o problemach z utrzymaniem wielu ważnych

miejsc pamięci narodowej i lokalnych muzeów mar-

tyrologicznych; wśród nich wymienić można oprócz

Piaśnicy m.in. Centralne Muzeum Jeńców Wojen-

nych w Łambinowicach-Opolu czy Muzeum Walki

i Męczeństwa „Palace” – katownię Podhala w Zako-

panem.

Ministerstwo podjęło w związku z tym prace

koncepcyjne nad stworzeniem projektu odrębnego

programu ministra, w ramach którego wspierane by-

łyby wyłącznie muzea martyrologiczne i inne ważne

dla martyrologii polskiej miejsca.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

w sprawie zarezerwowania w budżecie

wszystkie dzieci urodzone w 2013 r.

(3380)

W odpowiedzi na pismo nr SPS-024-3380/13 z dnia

19 lutego br., przy którym zostało przesłane zapyta-

nie posła Artura Dunina w sprawie zarezerwowania

zmiany w ustawie Kodeks pracy oraz ustawie o świad-

uprzejmie informuję, co następuje.

W wygłoszonym przez prezesa Rady Ministrów

exposé w październiku 2012 r. znajduje się zapowiedź

m.in. wydłużenia z pół roku do roku urlopu macie-

rzyńskiego.

Premier powiedział „Chciałbym, aby

Aktualnie właściwy resort prowadzi prace legis-

lacyjne nad projektem ustawy.

Ze względu na okres

niezbędny do przeprowadzenia zmian legislacyjnych

wstępna data wejścia w życie nowych rozwiązań zo-

stała wyznaczona na 1 września 2013 r.

Odnośnie do pytania jak duża byłaby kwota, gdy-

by objąć wszystkie dzieci urodzone w 2013 r., infor-

muję, że szacunki skutków finansowych projektowa-

nej ustawy skierowanej przez ministra pracy i poli-

tyki społecznej w dniu 8 listopada 2012 r. do uzgod-

nień resortowych zostały dokonane przez projekto-

dawcę.

Szacunki te mogą się zmieniać w zależności

od zakresu proponowanych rozwiązań.

Natomiast według wstępnych szacunków resortu

finansów przyznanie prawa do urlopu rodzicielskie-

go w wymiarze 26 tygodni dodatkowo dla każdych

10 tys. osób oznaczałoby wzrost wydatków z Fundu-

szu Ubezpieczeń Społecznych na zasiłki macierzyń-

skie za ten okres (26 tygodni) o kwotę ok. 148 mln zł

(przyjmując wysokość dzienną zasiłku macierzyń-

skiego w styczniu 2013 r. 81,29 zł) oraz dodatkowe

wydatki budżetu państwa w kwocie ok. 41 mln zł na

sfinansowanie składek na ubezpieczenie emerytalne

rzyńskich.

Prace legislacyjne nad projektem ustawy nie zo-

stały zakończone i nie zapadły ostateczne decyzje,

towanych rozwiązań.

W prowadzonych dyskusjach

w zakresie kształtu dodatkowych uprawnień zwią-

zanych z rodzicielstwem oprócz zgłaszanych oczeki-

519

wań społecznych niezbędne byłoby również uwzględ-

nienie możliwości finansowych Funduszu Ubezpie-

czeń Społecznych i budżetu państwa, który gwaran-

tuje wypłacalność świadczeń z tego funduszu.

Po

wypracowaniu zatem pewnego kompromisu oraz

przyjęciu przez Radę Ministrów ostatecznych decyzji

w zakresie kształtu proponowanych uprawnień ro-

dzicielskich w pracach nad projektem budżetu na rok

2014 niezbędne będzie uwzględnienie skutków finan-

sowych przyjętych zmian.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

drogowego na skrzyżowaniu drogi krajowej

SPS-024-3381/13) w sprawie przebudowy skrzyżowa-

poniższe stanowisko.

dany rok) podejmuje działania mające na celu popra-

wę bezpieczeństwa użytkowników dróg.

Interesująca pana posła przebudowa skrzyżowa-

nia w miejscowości Czerwińsk została włączona do

zaktualizowanego w 2012 r.

„Programu redukcji licz-

by ofiar śmiertelnych”.

Zadanie polegające na budo-

wie sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu w ciągu

DK 62, kilometraż 163,060, zostało ujęte jako pozycja

479 rzeczonego programu.

Należy jednak wskazać, że z uwagi na ogranicze-

nia budżetowe ilość realizowanych przez GDDKiA

zadań z programu jest ograniczona.

Zapewniam jed-

nak, że w momencie otrzymania dostatecznych środ-

ków oraz pod warunkiem realizacji zadań znajdują-

cych się na wcześniejszych pozycjach w programie

GDDKiA rozpocznie budowę opisanego powyżej za-

dania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

przekazujące zapytanie pana posła Łukasza Boro-

nieruchomościami uprzejmie przedstawiam informa-

cje w zakresie poruszonego zagadnienia.

Z informacji zawartych w zapytaniu wynika, że

budynek mieszkalny stanowi współwłasność gminy

i innych podmiotów.

Gmina jest właścicielem 6 spo-

śród 40 lokali położonych w przedmiotowym budynku.

W odniesieniu do wątpliwości pana posła dotyczą-

cych możliwości zarządzania przez komunalny za-

kład budżetowy „wspólnotą mieszkaniową”, należy

na wstępie wyjaśnić, że wspólnotę mieszkaniową

„zarządzania” dotyczy nieruchomości.

Zatem wydaje

się, że wątpliwości pana posła dotyczą możliwości za-

rządzania przez komunalny zakład budżetowy nie-

ruchomością wspólną, o której mowa w art. 3 ustawy

520

przepisem w razie wyodrębnienia własności lokali

mości wspólnej jako prawo związane z własnością

nie do użytku właścicieli lokali.

Należy zauważyć, że

rębnej własności lokali albo w później zawartej umo-

wie określić sposób zarządu nieruchomością wspól-

fizycznej albo prawnej.

Z powyższych regulacji wyni-

ka, że ogół właścicieli lokali tworzący wspólnotę

mieszkaniową, w skład której w opisanym przypad-

ku wchodzi również gmina, może powierzyć zarzą-

dzanie nieruchomością wspólną dowolnie wybrane-

mu podmiotowi, pod warunkiem że zarządzanie bę-

dzie wykonywane przez licencjonowanego zarządcę.

Rozstrzygając wątpliwość poruszoną w pytaniu

pierwszym, tj. czy komunalny zakład budżetowy

może zarządzać nieruchomością wspólną stanowiącą

współwłasność gminy i innych podmiotów, należy

mieć na względzie przywołany w zapytaniu pana po-

236), zgodnie z którym działalność wykraczająca

zakładu budżetowego.

Wobec braku ustawowej defi-

nicji pojęcia „zadania o charakterze użyteczności

publicznej” należałoby odwołać się do powszechnego

rozumienia tego terminu i w tym kontekście oceniać

zasadność prowadzenia przez zakład budżetowy

usług w zakresie zarządzania nieruchomością wspól-

ną.

Ocena taka spoczywa na podmiocie, który utwo-

rzył samorządowy zakład budżetowy, tj. radzie gmi-

ny, radzie powiatu lub sejmiku województwa.

Zgod-

nie bowiem z art. 6 ustawy o gospodarce komunalnej

nego mogą tworzyć, łączyć, przekształcać w inną for-

mę organizacyjno-prawną, a także likwidować samo-

rządowe zakłady budżetowe zgodnie z przepisami

wspomnianej ustawy oraz przepisami ustawy z dnia

W odniesieniu natomiast do wątpliwości dotyczą-

powierzenia komunalnemu zakładowi budżetowemu

zarządzania lokalami stanowiącymi własność gminy

należy zauważyć, że zgodnie z tym przepisem wyko-

nywanie czynności gospodarowania gminnym zaso-

pkt 1–6 ww. ustawy, może być powierzone zarządcom

średnikom w obrocie nieruchomościami lub podmio-

tom, które zatrudniają te osoby.

Ponadto wyłonienie

szym, następuje na podstawie przepisów o zamówie-

niach publicznych.

Z treści omawianego przepisu nie

wynika zatem obowiązek powierzenia czynności,

nym grupom zawodowym.

Przepis ma charakter fa-

kultatywny.

Właściwy organ upoważniony do gospo-

darowania nieruchomościami publicznymi decyduje

zatem o tym, czy samodzielnie gospodaruje zasobem

nieruchomości, czy powierza wykonanie niektórych

czynności pomiotom zewnętrznym.

Ponadto wyjaś-

nienie wątpliwości, czy komunalny zakład budżeto-

wy może zarządzać lokalami stanowiącymi własność

gminy, wymaga przywołania art. 189 ustawy o go-

spodarce nieruchomościami.

Zgodnie z tym przepi-

sem zarządzanie nieruchomościami należącymi do

zasobu Skarbu Państwa, gminnego, powiatowego lub

wojewódzkiego może być powierzone podmiotom two-

ki samorządu terytorialnego, jeżeli zarządzanie bę-

dzie wykonywane przez licencjonowanych zarządców

nieruchomości.

Jednakże art. 190 ustawy o gospo-

darce nieruchomościami przewiduje odstępstwa od

powyższej zasady, wskazując, że przepisów działu V:

„Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowa-

nia nieruchomościami” rozdziału 3: „Zarządzanie

nieruchomościami” nie stosuje się do gospodarowa-

nia nieruchomościami przez właściwe organy, wy-

mienione w przepisie agencje rządowe oraz do zarzą-

dzania nieruchomościami bezpośrednio przez ich

jednostki organizacyjne w stosunku do nieruchomo-

ści oddanych tym jednostkom w trwały zarząd.

Jed-

nocześnie zgodnie z art. 14 pkt 1 ustawy o finansach

publicznych zadania własne jednostki samorządu

terytorialnego w zakresie gospodarki mieszkaniowej

i gospodarowania lokalami użytkowymi mogą być

W świetle powyższych regulacji należy stwierdzić, że

istnieje podstawa prawna do wydania zarządzenia,

na mocy którego lokale stanowiące własność gminy

zostaną przekazane podległemu zakładowi budżeto-

wemu celem prowadzenia bieżącego administrowa-

nia, w tym zawierania umów najmu i pobierania

czynszu.

W takim przypadku czynności z tego zakre-

su nie mają jednak charakteru zarządzania nieru-

chomością w rozumieniu art. 185 ustawy o gospodar-

ce nieruchomościami.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

pliwości pana posła Łukasza Borowiaka.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

521

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

i Kępna (3385)

024-3385/13, w sprawie ujęcia w „Programie budowy

nic: Piły i Ujścia, Obornik, Jarocina, Ostrowa Wiel-

kopolskiego i Kępna przedstawiam następujące in-

formacje i wyjaśnienia.

Aktualnie obowiązującym dokumentem jest „Pro-

nia 2011 r.

Ujęto w nim:

— budowę obwodnicy Piły i Ujścia oraz obwodni -

cy Obornik uwzględnionych w zadaniu inwestycyj-

nym pn.: Budowa drogi S11 Kołobrzeg – Koszalin

– Poznań (z wyjątkiem obwodnicy Poznania i Wy-

rzysk) – Ostrów Wielkopolski (z wyjątkiem obwodni-

cy Ostrowa Wielkopolskiego i Kępna) – Tarnowskie

Góry – A1 – załącznik nr 2,

— budowę obwodnicy Ostrowa Wielkopolskiego

w ciągu drogi krajowej nr S11 (etap II) – załącznik

nr 1a,

— budowę obwodnicy Jarocina w ciągu S11 – za -

łącznik nr 2,

— budowę obwodnicy Kępna w ciągu S11 – za -

1.

Budowa obwodnicy Piły i Ujścia wzdłuż S11

Przedmiotowa inwestycja będzie miała około

24,3 km długości.

Z uwagi na pojawienie się obszaru

Natura 2000 na planowanym przebiegu S11 wystą-

piła konieczność przeprojektowania zadania.

Należy

ponownie uzgodnić materiały do decyzji o środowi-

przedsięwzięcia (DŚU) oraz do studium techniczno-

-ekonomiczno-środowiskowego (STEŚ) na odcinku

węzeł Koszyce S10/S11 – Ujście.

Aktualnie Biuro Pro-

jektowe Transprojekt Gdańsk opracowało STEŚ.

2.

S11 odcinek Piła – Oborniki – węzeł Złotkowo

(Poznań) długości około 70 km wraz z obwodnicą miej-

scowości Oborniki Wielkopolskie o długości 22,3 km

W maju 2003 r.

Biuro Projektowe Budowy Dróg

i Mostów Transprojekt Warszawa opracowało dla

ww. odcinka drogi studium techniczno-ekonomiczne.

Opracowanie zakłada budowę drogi S11 po nowym

przebiegu w zakresie ww. obwodnic miast, z wyko-

rzystaniem starego przebiegu na odcinkach zamiej-

skich.

W wyniku dokonanej oceny stanu techniczne-

go istniejącej drogi nr 11 oraz istniejącego i planowa-

nego zagospodarowania w pasie istniejącej drogi

wytypowano odcinki wymagające przełożenia trasy,

w tym m.in. obwodnicę miejscowości Oborniki po

wschodniej stronie (nowy most na rzece Warcie) i dal-

szy przebieg aż do włączenia na węźle Złotkowo do

zachodniej obwodnicy Poznania.

3.

Budowa obwodnicy Ostrowa Wielkopolskiego

w ciągu S11 – etap II

Dla przedmiotowej inwestycji w dniu 27 stycznia

2010 r. uzyskano decyzję o środowiskowych uwarun-

ra stała się ostateczna z dniem 13 lipca 2010 r.

Uzy-

skano również decyzję zezwalającą na realizację in-

westycji (ZRiD), która z dniem 21 listopada 2010 r.

jest ostateczna.

Aktualnie trwa przejmowanie nieruchomości oraz

wypłata odszkodowań naliczonych przez wojewodę

wielkopolskiego.

Jednocześnie w związku ze zmiana-

mi dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku

Oddział GDDKiA w Poznaniu jest w trakcie zlecenia

analizy ochrony akustycznej w celu ewentualnego

przeprojektowania ekranów akustycznych.

Przewi-

duje się, iż w 2013 r. zakończone zostaną badania

archeologiczne.

4.

Budowa obwodnicy Jarocina w ciągu drogi S11

Zadanie jest w trakcie przygotowania do realiza-

cji.

Obwodnica będzie miała długość około 10,2 km.

W dniu 2 czerwca 2008 r. dla przedmiotowej in-

westycji uzyskano decyzję o środowiskowych uwa-

to w dniu 21 września 2012 r. decyzja (ZRID) zezwa-

lająca na realizację inwestycji stała się ostateczna.

Aktualnie trwa przejmowanie nieruchomości oraz

wielkopolskiego.

W związku ze zmianami dopusz-

czalnych poziomów hałasu w środowisku aktualnie

5.

Budowa obwodnicy Kępna w ciągu S11 – dłu-

gość 12,2 km

W dniu 22 marca 2010 r. uzyskano DŚU, która

stała się ostateczna z dniem 26 kwietnia 2010 r.

Do

30 listopada 2012 r. zakończono prace projektowe

z wyłączeniem wykonania stabilizacji granic nieru-

chomości w terenie.

Proces przygotowania oraz realizacja ww. inwe-

stycji będą możliwe po zapewnieniu finansowania.

522

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie harmonogramu realizacji budowy

024-3386/13, w sprawie realizacji obwodnicy miejsco-

wości Jastrowie w ciągu dróg krajowych nr 11 i 22

w woj. wielkopolskim, uprzejmie przekazuję nastę-

pujące informacje.

teresująca pana posła obwodnica nie została uwzględ-

niona w rzeczonym programie, w związku z powyż-

jej realizacji.

Jednocześnie informuję, iż obecnie ze względu na

spowolnienie gospodarcze oraz trudną sytuację eko-

nomiczną kraju resort transportu zobowiązany jest

gólności: autostrady, zadania współfinansowane z fun-

Należy wskazać, że w chwili obecnej trwają prace

UE.

Jednakże dokładne plany i decyzje inwestycyjne

będą poziomy dofinansowania, które Generalna Dy-

Jednocześnie informuję, iż w związku z planowa-

nymi ograniczeniami środków UE na zadania na sie-

ciach regionalnych w celu wykorzystania środków

z programów regionalnych planowane jest stworze-

nie mechanizmów realizacji obwodnic przez odpo-

wiedni szczebel samorządowy, który po podpisaniu

odpowiedniego porozumienia z generalnym dyrekto-

rem dróg krajowych i autostrad stałby się inwesto-

rem takiego zadania.

W związku z powyższym Mini-

sterstwo TBiGM zwróciło się m.in. do marszałka

województwa wielkopolskiego z prośbą o wskazanie

listy obwodnic, które mogłyby zostać zrealizowane

przy współfinansowaniu z regionalnych programów

operacyjnych w ramach nowej perspektywy finanso-

wej budżetu Unii Europejskiej na lata 2014–2020,

dzięki zastosowaniu nowych mechanizmów finanso-

wania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Wielkopolski w przebiegu drogi krajowej S11

(3387)

piśmie z dnia 20 lutego 2013 r., znak: SPS-024-

3387/13, w sprawie inwestycji drogowych na terenie

stawiam następujące informacje i wyjaśnienia.

nia 2011 r.

W przypadku inwestycji w ciągu S11 na

terenie woj. wielkopolskiego ujęto w nim:

¾ budowę drogi S11 Kołobrzeg – Koszalin – Po-

znań (z wyjątkiem obwodnicy Poznania i Wyrzysk)

– Ostrów Wielkopolski (z wyjątkiem obwodnicy Os-

trowa Wielkopolskiego i Kępna) – Tarnowskie Góry

¾ budowę obwodnicy Ostrowa Wielkopolskiego

(etap II) – załącznik nr 1a,

¾ budowę obwodnicy Jarocina – załącznik nr 2,

¾ budowę obwodnicy Kępna – załącznik nr 2.

Ponadto informuję, iż stopień zaawansowania

prac przygotowawczych na poszczególnych odcin-

kach przedstawia się następująco:

523

1.

Odcinek Kórnik – Ostrów Wielkopolski – Kępno

(bez obwodnicy Kępna)

Przedmiotowa inwestycja będzie miała około

109 km długości.

W lipcu 2007 r. opracowano stu-

dium techniczno-ekonomiczne.

W wyniku dokonanej

analizy wytypowano na przeważającej długości od-

cinki wymagające przełożenia trasy oraz odcinki wy-

magające jedynie dostosowania istniejącej drogi do

parametrów drogi ekspresowej.

2.

Odcinek Kępno – granica województwa

W wyniku podziału prac projektowych na odcinki

międzywęzłowe, studium techniczno-ekonomiczno-

-środowiskowe (STEŚ) wraz z materiałami do uzy-

skania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych

zgody na realizację inwestycji (DŚU) został przeka-

zany do ewentualnego opracowania przez Oddział

GDDKiA w Opolu.

Na odcinku Kępno – Lubliniec

(z wyłączeniem węzłów) opracowane zostało studium

korytarzowe.

3.

Odcinek od węzła Piła – do granicy woj. zachod-

niopomorskiego

Oddział GDDKiA w Poznaniu skupił swoje dzia-

łania na połączeniu w ramach S11 miast powiato-

wych, dla których są w trakcie przygotowania obwod-

nice takie jak Piła, Jarocin, Ostrów Wielkopolski,

Kępno.

Natężenie ruchu na odcinku Piła – granica

woj. (Szczecinek) nie przekracza 8 tys. poj./dobę, za

wyjątkiem przejścia przez miejscowość Jastrowie

(wspólny przebieg dróg krajowych nr 11 i 22), gdzie

ruch nie przekracza 11 tys. poj./dobę, przy średnim

dobowym ruchu pojazdów na wszystkich drogach

krajowych wg pomiarów z 2010 r. wynoszącym

9,89 tys. poj./dobę.

4.

Odcinek zachodniej obwodnicy Poznania – etap

IIb

Budowa od węzła Rokietnica (bez węzła) do węzła

Swadzim (bez węzła) o łącznej długości 5,3 km jest

w trakcie postępowania przetargowego na wyłonie-

nie wykonawcy robót.

W dniu 25 lutego br. nastąpiło

otwarcie ofert.

Przewiduje się, iż zadanie zakończone

będzie w połowie 2014 r.

5.

Obwodnica Piły i Ujścia

Przedmiotowa inwestycja będzie miała około

węzeł Koszyce S-10/S-11 – Ujście.

Aktualnie biuro

projektowe Transprojekt Gdański opracowało STEŚ.

6.

Odcinek Piła – Oborniki – węzeł Złotkowo (Po-

znań) – długości ok. 70 km wraz z obwodnicą miej-

dowy Dróg i Mostów Transprojekt Warszawa opra-

cowało dla ww. odcinka drogi studium techniczno-

-ekonomiczne.

Opracowanie zakłada budowę drogi

miast z wykorzystaniem starego przebiegu na odcin-

kach zamiejskich.

W wyniku dokonanej oceny stanu

technicznego istniejącej drogi nr 11 oraz istniejącego

i planowanego zagospodarowania w pasie istniejącej

7.

Obwodnica Ostrowa Wielkopolskiego – etap II

nadto w dniu 15 października 2010 r. uzyskano rów-

nież decyzję zezwalającą na realizację inwestycji

(ZRiD).

Aktualnie trwa wypłata odszkodowań za przejęte

z mocy prawa nieruchomości.

Jednocześnie w związ-

ku ze zmianami dopuszczalnych poziomów hałasu

8.

Obwodnica Jarocina

to w dniu 19 grudnia 2011 r. uzyskano decyzję ze-

zwalająca na realizację inwestycji (ZRID).

Aktualnie trwa wypłata odszkodowań za przeję-

te z mocy prawa nieruchomości.

W związku ze zmia-

nami dopuszczalnych poziomów hałasu w środowi-

sku aktualnie Oddział GDDKiA w Poznaniu jest

9.

Obwodnica Kępna – długość 12,2 km

z wyjątkiem odcinka zachodniej obwodnicy Poznania

(etap IIb), na który finansowanie zostało już zapew-

nione.

Aktualnie w resorcie transportu trwają prace

de wszystkim autostrady oraz drogi ekspresowe.

Jed-

524

(3388)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie, nr SPS-023-3388/13, złożone przez pana

posła Adama Stanisława Szejnfelda w sprawie upraw-

nień do ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego, uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

Podzielam opinię pana posła dotyczącą przepisów

w sprawie uprawnień do ulgowych przejazdów środ-

kami publicznego transportu zbiorowego, które nie-

równo traktują poszczególne grupy dzieci i młodzie-

ży.

Uważam, że zasada równego traktowania wyma-

ga, aby system ulg obejmował wszystkie dzieci i mło-

dzież realizujące obowiązek rocznego przygotowania

przedszkolnego, obowiązek szkolny i obowiązek na-

uki oraz studentów w sposób, który wykluczałby ja-

kikolwiek zarzut dyskryminacji.

Poruszana problematyka związana z kryteriami

wysokości i zakresu poszczególnych uprawnień do

ulgowych przejazdów środkami publicznego trans-

portu zbiorowego pozostaje w kompetencjach mini-

Należy wyjaśnić, że w związku z oceną obowiązują-

cych w tym obszarze regulacji Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej inicjowało działania w sprawie zmiany

przepisów o uprawnieniach do ulgowych przejazdów

W związku z wprowadzonymi ustawą z dnia 25 lip-

wy Karta Nauczyciela oraz ustawy o postępowaniu

nami art. 16 ustawy o systemie oświaty, zgodnie

z którymi obowiązek rocznego przygotowania przed-

szkolnego, obowiązek szkolny i obowiązek nauki

mogą być spełnione również przez uczęszczanie od-

powiednio do przedszkola lub szkoły:

narodowych lub porozumień o współpracy bezpo-

średniej zawieranych przez szkoły, jednostki samo-

pejskiej;

2) przy przedstawicielstwie dyplomatycznym in-

nego państwa w Polsce;

Minister edukacji narodowej wystąpił do ówczes-

nego ministra infrastruktury pismem z dnia 1 paź-

dziernika 2009 r. z propozycją stosownych zmian

w rozporządzeniu w sprawie rodzajów dokumentów

wych przejazdów środkami publicznego transportu

zbiorowego, które umożliwiłyby objęcie ulgami wska-

zanej grupy dzieci i młodzieży.

W tym samym czasie – w związku z pracami nad

ustawą o publicznym transporcie zbiorowym – po-

między Ministerstwem Infrastruktury a ówczesnym

Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej trwały

uzgodnienia dotyczące zmiany ustawy o uprawnie-

transportu zbiorowego oraz kręgu podmiotów upraw-

nionych do ulgowych przejazdów w transporcie pub-

licznym, które prowadzono w związku z zarzutami

Komisji Europejskiej dotyczącymi nieprzyznawania

przez prawo polskie ulg uczniom obywatelom innych

państw członkowskich uczęszczającym do szkoły nie-

mieckiej w Polsce.

W ich wyniku ustalono, że planowana nowelizacja

ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów

nie rozszerzona o kwestie dotyczące objęcia upraw-

nieniami do ulgowych przejazdów uczniów uczęsz-

czających do szkół przy przedstawicielstwach dyplo-

matycznych państw trzecich.

Jednocześnie zobowią-

zano Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego

niu z Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej do

dokonania analizy obowiązującego systemu ulg

w transporcie uczniów, studentów i nauczycieli.

W dalszych pracach nad ustawą o publicznym

transporcie zbiorowym Ministerstwo Edukacji Naro-

dowej pozostawało na stanowisku, że zasada równe-

go traktowania wymaga, aby system ulg obejmował

wszystkie dzieci i młodzież realizujące obowiązek

rocznego przygotowania przedszkolnego, obowiązek

szkolny i obowiązek nauki, w tym również dzieci

i młodzież, które ww. obowiązek realizują w przed-

szkolach i szkołach za granicą.

Ustaleniami komitetu Rady Ministrów z dnia

7 stycznia 2010 r. przyjęto, że „uwaga ministra eduka-

cji narodowej/sekretarza do spraw europejskich do

art. 5 ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejaz-

dów środkami publicznego transportu zbiorowego

została rozstrzygnięta w ten sposób, iż powołano ze-

spół roboczy w składzie: minister infrastruktury,

minister edukacji narodowej, prezes Rządowego Cen-

trum Legislacji, minister nauki i szkolnictwa wyż-

szego, minister finansów, minister spraw wewnętrz-

nych i administracji oraz minister spraw zagranicz-

525

nych ds. analizy usprawnień w zakresie ulg w prze-

jazdach dla dzieci i młodzieży z zachowaniem aktu-

alnych wysokości ulg.

Zespół będzie prowadził prace

pod przewodnictwem ministra edukacji narodowej

niezależnie od dalszego toku prac nad projektem

ustawy”.

Mając na uwadze powyższe, ustalono, że prace ze-

społu będą skupiać się na rozwiązaniu problemu ulg

dla dzieci i młodzieży, które stosownie do możliwości

wynikających z ustawy o systemie oświaty, realizują

obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego,

przy przedstawicielstwach dyplomatycznych innych

państw w Polsce i w szkołach za granicą oraz usta-

leniu sposobu dokumentowania uprawnień do ulgo-

wych przejazdów.

W trakcie spotkania zespołu zaproponowano, aby

dzającym prawo do ulgi dzieci i młodzieży, które obo-

wiązek rocznego przygotowania przedszkolnego, obo-

wiązek szkolny i obowiązek nauki realizują w szko-

łach za granicą oraz w szkołach przy przedstawiciel-

stwach dyplomatycznych innego państwa w Polsce,

było zaświadczenie wystawiane przez właściwy or-

gan jednostki samorządu terytorialnego, tj. wójta

gminy (burmistrza, prezydenta miasta).

Zaświadcze-

nie dotyczyłoby jednego roku szkolnego.

Przedstawiona przez Ministerstwo Edukacji Na-

rodowej propozycja została wstępnie zaakceptowana

przez międzyresortowy zespół roboczy.

Zespół ustalił,

że Ministerstwo Edukacji Narodowej opracuje projekt

takiego dokumentu (zaświadczenia) wydawanego

przez wójta gminy (burmistrza, prezydenta miasta).

Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało

projekt ww. dokumentu oraz propozycje zmian prze-

pisów upoważnienia do wydania rozporządzenia re-

gulującego tę materię.

W dniu 12 lutego 2010 r. pro-

pozycje zostały przekazane do uzgodnień członkom

międzyresortowego zespołu roboczego z prośbą o zgło-

szenie ewentualnych uwag.

W trakcie drugiego spot-

kania zespołu w dniu 30 marca 2010 r.

Ministerstwo

Edukacji Narodowej przedstawiło projekt rozwiązań

uwzględniający uwagi, które członkowie międzyre-

sortowego zespołu roboczego zgłaszali do propozycji

przedstawionych w wyniku ustaleń z pierwszego po-

siedzenia zespołu z dnia 19 stycznia 2009 r.

Ówczesne Ministerstwo Infrastruktury poinformo-

wało, że nie akceptuje rozwiązania, które przyjął mię-

dzyresortowy zespół roboczy na pierwszym spotkaniu.

Zgodnie z prezentowanym przez Ministerstwo Infra-

struktury stanowiskiem międzyresortowy zespół robo-

czy miał zostać powołany, aby zająć się kompleksowo

systemem ulg w Polsce.

Odpowiednie uregulowania

miały znaleźć się w oddzielnej ustawie zmieniającej

ustawę o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środ-

kami publicznego transportu zbiorowego, a nie w usta-

wie o publicznym transporcie zbiorowym.

Zmiana do

ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środ-

w projekcie ustawy o publicznym transporcie zbioro-

wym została wprowadzona wyjątkowo ze względu na

zarzuty formalne Komisji Europejskiej.

Ministerstwo Finansów nie zgłosiło zastrzeżeń do

przedstawionych przez Ministerstwo Edukacji Naro-

dowej propozycji, jednak w ocenie Ministerstwa Fi-

nansów jakakolwiek zmiana w zakresie wymiaru ulg

oraz kategorii osób uprawnionych powinna być uza-

leżniona od dokonania kompleksowej nowelizacji

szeregu innych czynników, których nie brano pod

uwagę w ramach przeprowadzanej nowelizacji.

Powyższe stanowisko Ministerstwa Finansów op-

arte było o przekonanie o konieczności:

— uzgodnienia nowelizacji przedmiotowej ustawy

ze wszystkimi zainteresowanymi resortami,

— rozwiązania problemu finansowania przejaz -

dów środkami publicznego transportu zbiorowego

funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Służby

Celnej oraz żołnierzy Żandarmerii Wojskowej,

— dokładnego oszacowania wpływu noweli na fi -

nanse publiczne,

— przedstawienia Sejmowi Rzeczypospolitej Pol-

skiej jednego projektu rządowego w tej sprawie, tak

aby zminimalizować ryzyko rozszerzenia zakresu ulg

ustawowych.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych podtrzymało

stanowisko, zgodnie z którym proponowane roz-

strzygnięcie w dalszym ciągu nie rozwiązuje proble-

mu niezgodności obowiązującego w Polsce systemu

ulg przejazdowych z prawem Unii Europejskiej.

nowisko Ministerstwa Finansów, Ministerstwa

Spraw Zagranicznych i Ministerstwa Infrastruktury

w przedmiotowej sprawie, ówczesnemu ministrowi

członkowi Rady Ministrów panu Michałowi Boniemu

przedstawiano omawiany na drugim spotkaniu ze-

społu roboczego w dniu 30 marca 2010 r. projekt do-

kumentu potwierdzającego prawo do ulgi dzieci i mło-

dzieży, które obowiązek rocznego przygotowania

uki realizują w szkole za granicą oraz w szkole przy

przedstawicielstwie dyplomatycznym innego pań-

stwa w Polsce, wraz z propozycją stosownych zmian

Jednocześnie ówczesnego ministra członka Rady

Ministrów pana Michała Boniego poinformowano, że

w ocenie Ministerstwa Edukacji Narodowej, wobec

stanowiska Ministerstwa Spraw Zagranicznych ocze-

kującego rozstrzygnięć systemowych zgodnych z pra-

wem UE oraz oczekiwań Ministerstwa Finansów

i Ministerstwa Infrastruktury, które postulują kom-

pleksową zmianę systemu ulg w Polsce, nie ma obec-

nie możliwości przyjęcia wnioskowanej przez Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej zmiany dotyczącej tyl-

ko wąskiej części uprawnionych do ulgi, tj. dzieci

i młodzieży, które obowiązek rocznego przygotowa-

526

nia przedszkolnego, obowiązek szkolny i obowiązek

nauki realizują w przedszkolach i szkołach za granicą.

Uważam, że zasada równego traktowania wyma-

dzież w sposób, który wykluczałby jakikolwiek zarzut

dyskryminacji.

Jednak przyjęcie sugerowanych

zmian uniemożliwiają stanowiska właściwych resor-

tów, których postulaty w omawianym zakresie wy-

kluczają się.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

pytanie poselskie posła Adama Szejnfelda skierowa-

ne do ministra transportu, budownictwa i gospodar-

ki morskiej, ministra edukacji narodowej oraz mini-

stra nauki i szkolnictwa wyższego przekazane pis-

mem, nr SPS-024-3388/13, z dnia 20 lutego 2013 r.

informuję, co następuje.

Do właściwości ministra transportu, budowni-

uprawnionych przewoźników,

towych dla przewoźników kolejowych w formie rekom-

Mając na uwadze, że przyznawanie uprawnień do

ulgowych przejazdów stanowi element szeroko poję-

tej polityki społecznej państwa, należy zauważyć, że

w zależności od kategorii osób uprawnionych kompe-

tencje w tym zakresie należą do właściwości kilku

ministrów, w tym przypadku ministra edukacji na-

ze względu na system finansowania ulg przejazdo-

wych – ministra finansów.

Zgodnie z powyższym minister transportu, bu-

do udzielenia odpowiedzi na zapytanie poselskie po-

sła Adama Szejnfelda.

Tym niemniej MTBiGM pragnie zauważyć, że przez

cały czas obowiązywania ustawy o uprawnieniach do

zbiorowego uczniom i studentom przysługuje upraw-

podstawie biletów imiennych miesięcznych.

Celem tej ustawy jest wspieranie wymienionych

w niej grup społecznych i zawodowych w codziennej

realizacji życiowych obowiązków (w tym m.in. obo-

wiązku szkolnego), jak również promowanie dalszej

nauki poprzez przyznanie studentom ulgi na zakup

biletów imiennych miesięcznych na przejazdy środ-

kami publicznego transportu zbiorowego.

Ustawa ta nie dyskryminuje uczniów i studentów

z miejscowości nieposiadających komunikacji kolejo-

wej w zakresie pozbawienia ich możliwości skorzy-

stania z ulgi na przejazdy do szkoły lub na uczelnię.

Prawo to mogą realizować poprzez bilety miesięczne,

które są ofertą dla osób często przemieszczających

się na tej samej trasie, jak w tym przypadku uczniów

i studentów w celu pobierania nauki.

Ponadto celem ustawodawcy w zakresie wprowa-

dzenia ulgi na przejazdy środkami publicznego trans-

portu zbiorowego kolejowego na podstawie biletów

jednorazowych jest, jak się wydaje, umożliwienie

najbardziej mobilna grupa społeczna) łatwiejszego

dostępu do podróżowania między dużymi miastami

nie tylko celem dotarcia na uczelnię, ale również po-

znania nowych miejsc i tym samym poszerzenia wie-

dzy, bowiem głównym środkiem wykorzystywanym

do przemieszczania się między miastami w celach

poznawczych jest właśnie kolej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

3388/13) w sprawie zniżek na jednorazowe bilety

PKS pozwalam sobie złożyć następujące wyjaśnienia.

527

(Dz. U. Nr 238, poz. 1578) ulgi dla studentów przy

portu zbiorowego w pociągach osobowych i pospiesz-

nych oraz autobusowego w komunikacji zwykłej i przy-

spieszonej na podstawie biletów imiennych miesięcz-

nych zostały podwyższone z 49% do 51%.

Dodatkowo

podwyższono także ulgi z 37% do 51% na przejazdy

środkami publicznego transportu zbiorowego kolejo-

sowych na podstawie biletów jednorazowych.

Uwzględnione zostały więc postulaty środowisk aka-

demickich w tym zakresie.

(Dz. U. Nr 84, poz. 455,

z późn. zm.) zagwarantowała prawo do tych ulg tak-

że absolwentom studiów pierwszego stopnia poprzez

zachowanie praw studenta do dnia 31 października

roku, w którym ukończyły one te studia.

Katalog

podmiotów uprawnionych do ulg został także rozsze-

rzony na doktorantów.

Odnosząc się do kwestii zniżek na bilety jednora-

zowe w komunikacji autobusowej, pragnę zauważyć,

guje uprawnienie do korzystania z ulgi przy przejaz-

dach środkami publicznego transportu zbiorowego

nej wyłącznie na podstawie biletów miesięcznych.

Obecne rozwiązania są w głównej mierze efektem

i poprawiła sytuację studentów poprzez zastąpienie

prawa do ulg w przejazdach wyłącznie z miejsca za-

mieszkania do szkoły wyższej prawem do ulg we

wszystkich przejazdach w transporcie autobusowym

w komunikacji zwykłej i przyspieszonej.

Należy zauważyć, że system ulg uregulowany

w ww. ustawie stanowi wyraz kompromisu społecz-

nego, zaś każdorazowe rozszerzenie uprawnień wy-

maga zapewnienia w budżecie państwa odpowied-

nich środków finansowych na pokrycie przewoźni-

kom utraconych wpływów ze sprzedaży biletów.

Odpowiadając na ostatnie pytanie pana posła,

uprzejmie wyjaśniam, że w mojej opinii braku prawa

do ulgi dla studentów przy przejazdach środkami

podstawie biletów jednorazowych nie można uznać

za dyskryminację osób mieszkających na wsi i w ma-

łych miasteczkach, nieposiadających połączeń komu-

nikacji kolejowej.

Studenci mają prawo do skorzysta-

nia z ulgi na przejazdy środkami publicznego trans-

portu zbiorowego autobusowego na podstawie bile-

tów miesięcznych, problem ten nie dotyczy więc stu-

dentów dojeżdżających na zajęcia codziennie – przede

wszystkim na studiach stacjonarnych.

Studenci stu-

diów niestacjonarnych, dla których zajęcia organizo-

wane są w weekendy, korzystający z biletów jednora-

zowych (na które nie przysługuje ulga) ponoszą zde-

cydowanie dużo mniejsze koszty podróży.

Przekazując powyższe, pragnę zauważyć, że po-

ruszone w interpelacji kwestie były przedmiotem

licznych interpelacji i zapytań, na które szczegóło-

wych wyjaśnień udzielał minister transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej, także w 2012 r.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

odpadów komunalnych przez gminy (3389)

znak: SPS-024-3389/13, przekazujące zapytanie po-

sła Damiana Raczkowskiego w sprawie zagospoda-

rowania odpadów komunalnych przez gminy, uprzej-

mie informuję.

właścicieli nieruchomości albo przetarg na odbiera-

nie i zagospodarowanie tych odpadów.

Gmina doko-

nuje więc wyboru, czy zorganizować przetarg na od-

bieranie czy na odbieranie i zagospodarowanie odpa-

dów komunalnych, przy czym użyte w ustawie okre-

ślenie „przetarg” oznacza konieczność wyboru prze-

targu nieograniczonego lub ograniczonego zgodnie

z wymaganiami określonymi w ustawie Prawo zamó-

wień publicznych.

ruchomości może być przez gminę zlecone spółce

przepisów jest zapewnienie, że przedsiębiorcy dzia-

528

łający na rynku odbioru odpadów komunalnych od

właścicieli nieruchomości przed wejściem w życie

rych innych ustaw będą mogli po przejęciu przez gmi-

ny obowiązku odbierania odpadów komunalnych od

cieli nieruchomości na równych zasadach na konku-

przez gminy przetargi.

Nie bez znaczenia jest rów-

nież fakt zapewnienia ochrony właścicieli nierucho-

mości przed zawyżaniem kosztów gospodarowania

działające na rynku monopolistycznym.

W sytuacji gdy gmina zdecyduje się na zorganizo-

wanie przetargu jedynie na odbieranie odpadów ko-

munalnych, wówczas podmiot odbierający będzie od-

bierał odpady komunalne i przewoził je do instalacji

wskazanych przez gminę.

W przypadku gdy gmina

posiada własną instalację zakwalifikowaną jako re-

gionalną instalację do przetwarzania odpadów komu-

nalnych, wówczas w specyfikacji istotnych warun-

ków zamówienia wskazuje odbierającemu odpady

komunalne tę instalację.

W umowie może być okre-

ślony sposób dokumentowania wykonania tego obo-

wiązku.

W przypadku posiadania przez gminę insta-

lacji wskazanej jako zastępcza instalacja do obsługi

regionu, wówczas odpady komunalne mogą być do

niej przekazywane, gdy jedynie nie jest możliwe prze-

kazanie odpadów do instalacji regionalnej.

Nato-

miast jeśli gmina nie posiada własnej instalacji i na

terenie regionu jest kilka instalacji, powinna ją wy-

łonić w trybie art. 3a ustawy o utrzymaniu czystości

W przypadku przetargu na odbieranie i zagospo-

darowanie odpadów komunalnych gmina nie wska-

zuje takich instalacji w specyfikacji istotnych warun-

ków zamówienia.

Podmiot odbierający odpady komu-

nalne od właścicieli nieruchomości, wyłoniony w dro-

dze przetargu, sam decyduje, do której instalacji

przekaże odpady, a więc zarówno zmieszane odpady

składowania, jak i odpady komunalne odbierane se-

lektywnie.

rządku w gminach, jeżeli gmina w chwili wejścia

w życie ustawy posiadała własną regionalną instala-

cję zarządzaną przez zakład budżetowy lub rozpoczę-

ła jego budowę, nie ma obowiązku ogłaszania prze-

targu na utrzymanie i eksploatację swojej instalacji,

może ją wykonać i eksploatować w sposób wskazany

w ustawie o gospodarce komunalnej.

Gmina będzie

mogła powołać własną jednostkę organizacyjną do

budowy, utrzymania lub eksploatacji regionalnej in-

stalacji dopiero wówczas, gdy zastosowana przez

gminę procedura wyłonienia wykonawcy w trybie

określonym w art. 3a ust. 1 pkt 1–3 ustawy o utrzy-

negatywnie.

Przepisy ustawy dają więc pierwszeń-

stwo podmiotom prywatnym, co miało na celu zapew-

nienie, że będą mogły nadal starać się o zamówienia

na ww. zadanie na konkurencyjnym rynku.

Przedstawione powyżej rozwiązania nie są rów-

nież sprzeczne z ustawą o zamówieniach publicznych,

ponieważ w przypadku gdy regionalna instalacja

przetwarzania odpadów jest własnością gminy, nie

dochodzi do powstania zobowiązań o charakterze cy-

wilnoprawnym, czyli de facto wykonywanie zadań

użyteczności publicznej za pośrednictwem instalacji

następuje w ramach jednej osobowości prawnej.

Ponadto należy pamiętać o art. 9e ust. 1 ww. usta-

wy, zgodnie z którym niezależnie od rodzaju przetar-

gu stosowanego przez gminę podmiot odbierający

zawsze zobowiązany do:

a) przekazania zmieszanych odpadów komunal-

nia, przeznaczonych do składowania, do instalacji

rzania odpadów komunalnych i obsługującej region,

b) przekazywania selektywnie zebranych odpa-

dów komunalnych do instalacji odzysku i unieszkod-

liwiania odpadów, zgodnie z hierarchią postępowania

Reasumując, w opinii Ministerstwa Środowiska

ustawa zapewnia konkurencyjność zarówno w sferze

odbierania, jak i zagospodarowania odpadów komu-

nalnych.

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

o wspieraniu rodziny

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

dotyczące zapytania posła Marka Wójcika w sprawie

rodziny przeżywającej trudności w wypełnianiu

529

funkcji opiekuńczo-wychowawczych to zespół plano-

wych działań mających na celu przywrócenie rodzi-

nie zdolności do wypełniania tych funkcji.

Jedną

z form wspierania rodziny przeżywającej trudności

jest pomoc w opiece i wychowaniu dziecka, która

może polegać na objęciu dziecka opieką i wychowa-

niem w placówce wsparcia dziennego.

Z powyższego wynika, że placówka wsparcia

dziennego ma za zadanie zapewnić opiekę dzieciom

z rodzin, które przeżywają trudności w wypełnianiu

funkcji opiekuńczo-wychowawczych.

Placówkę wsparcia dziennego prowadzi gmina,

zezwolenie wójta (art. 18 ust. 2).

Z art. 190 wynika, że organy jednostek samorzą-

du terytorialnego mogą zlecić realizację zadań orga-

nizacjom pozarządowym prowadzącym działalność

pomocy społecznej; osobom prawnym i jednostkom

czypospolitej, stosunku Państwa do innych kościołów

mują prowadzenie działalności w zakresie wspiera-

nia rodziny i systemu pieczy zastępczej lub pomocy

społecznej.

Do zlecania realizacji zadań, o których

mowa powyżej, stosuje się ustawę z dnia 24 kwietnia

tariacie.

Jednostka samorządu terytorialnego, która chce

zlecić realizację zadania, może określić w ogłoszeniu

konkursowym warunki dotyczące zlecenia.

Oczywi-

ście nie mogą to być warunki sprzeczne z obowiązu-

jącymi przepisami.

Jak wskazano powyżej, ustawa

określa, że placówka wsparcia dziennego zapewnia

nie określa natomiast sposobu weryfikacji tych rodzin,

pozostawiając w tym zakresie swobodę gminie.

Ważne

natomiast jest takie zorganizowanie placówki, aby za-

pewniała opiekę jak największej liczbie dzieci.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że

niepubliczne placówki wsparcia dziennego mogą

funkcjonować bez zlecenia przez gminę realizacji za-

dania, jeżeli uzyskają zezwolenie wójta.

Wówczas

wszelkie sprawy związane z organizacją placówki

ustalać będzie podmiot ją prowadzący (oczywiście

w granicach regulacji ustawowych).

Istotny dla funkcjonowania placówek wsparcia

dziennego, niezależnie od trybu jej utworzenia, jest

przepis art. 28 ust. 4, który stanowi, że szczegółowe

zadania oraz organizację działania placówki wspar-

cia dziennego, w tym rodzaj dokumentacji dotyczącej

min organizacyjny placówki wsparcia dziennego

szczegółowy tryb przyjmowania dzieci do placówki

powinien być zawarty w regulaminie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Elżbieta Seredyn

Warszawa, dnia 6 marca 2013 r.

w sprawie uzyskania przez polskie kombinaty

koncesji poszukiwawczo-wydobywczej

na terenie Niemiec (3391)

niem pana posła Michała Jarosa w sprawie uzyska-

nia przez polskie kombinaty koncesji poszukiwaw-

czo-wydobywczej na terenie Niemiec (znak: SPS-024-

3391/13) poniżej przedstawiam informacje w sprawie.

KGHM Polska Miedź SA jest światowym produ-

centem miedzi i srebra.

Działalność podstawowa

spółki ogranicza się w głównej mierze do: kopalni-

ctwa rud miedzi, produkcji miedzi oraz produkcji me-

tali szlachetnych i pozostałych metali nieżelaznych.

Jednym z głównych obszarów przyjętej przez KGHM

strategii na lata 2009–2018 jest rozwój bazy zasobo-

wej mający na celu zwiększenie produkcji miedzi

w koncentracie do ok. 700 tys. ton rocznie.

Realizacja

tego celu następuje poprzez prowadzenie prac eksplo-

racyjnych w regionie oraz nabywanie niskokoszto-

wych projektów górniczych na świecie.

KGHM loka-

lizuje inwestycje w państwach stabilnych geopolitycz-

nie, przyjaznych górnictwu, o wysokim potencjale

geologicznym występowania złóż rud miedzi.

Repub-

lika Federalna Niemiec spełnia powyższe wymogi

i może być w przyszłości państwem, w którym KGHM

zlokalizuje swoje kolejne inwestycje.

Aktualnie KGHM Polska Miedź SA nie eksploa-

tuje złóż na terenie Republiki Federalnej Niemiec.

Spółka posiada koncesję na poszukiwanie i rozpozna-

nie na obszarze koncesyjnym Weisswasser w Sakso-

nii, przy granicy z Polską.

Spółka, działając poprzez

swoją 100-procentową spółkę zależną – KGHM Ku-

pfer AG z siedzibą w Weisswasser, zrealizowała

w 2012 r. pierwszy etap prac poszukiwawczych pole-

gający na wykonaniu czterech odwiertów oraz po-

miarów powierzchniowych (geofizycznych i sejsmicz-

nych).

W odwiertach zidentyfikowano mineralizację

miedzi, a wyniki prac przeprowadzonych w pierw-

szym etapie posłużyły do zaplanowania drugiego eta-

pu prac poszukiwawczych, który będzie realizowany

w 2013 r.

Dopiero po udokumentowaniu odpowiedniej

liczby zasobów (w przypadku KGHM Polska Miedź

530

SA jest to wielkość przynajmniej 1,5 mln ton miedzi

ekwiwalentnej w złożu) spółka będzie mogła przystą-

pić do analiz techniczno-ekonomicznych.

Na ich pod-

stawie możliwe będzie określenie, czy wydobycie bę-

dzie ekonomicznie opłacalne.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

w sprawie rozstrzygnięcia konkursu

na przedsięwzięcia kulturalne (3392)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na zas-

pytanie pana posła Eugeniusza Czykwina (pismo

SPS-024-3392/13 z dnia 20 lutego 2013 r.) w sprawie

rozstrzygnięcia konkursu na przedsięwzięcia kultu-

ralne z województwa podlaskiego proszę o przyjęcie

poniższych informacji.

programu ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego „Dziedzictwo kulturowe”, priorytet 1: Ochro-

na zabytków.

W terminie naboru do 30 listopada

2012 r. złożono 34 poprawne formalnie wnioski

z terenu województwa podlaskiego.

Po zakończeniu

procedury oceny merytorycznej 5 z nich zostało za-

rekomendowanych ministrowi kultury i dziedzictwa

narodowego do otrzymania dotacji.

Po zakończeniu

trybu odwoławczego minister zarezerwował dotację

kolejnym 5 wnioskodawcom z terenu województwa

podlaskiego.

W związku z powyższym na 34 poprawne formal-

nie wnioski z województwa podlaskiego 10 otrzyma-

ło dotację.

Należy zatem stwierdzić, iż prawie 30%

wnioskodawców z województwa podlaskiego otrzy-

mało dotację, co stawia Podlasie w gronie woje-

wództw z najwyższą średnią przyznanych dotacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

pytanie pani poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Marii Zuby dotyczące kwalifikowania elektrowni wia-

trowych i farm fotowoltaicznych, przekazane przy piś-

mie z dnia 22 lutego 2013 r., znak: SPS-024-3481/13,

uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

W powyższym zapytaniu postawiono następujące

pytania:

1.

Czy farma fotowoltaiczna to zabudowa przemy-

słowa czy element infrastruktury technicznej?

2.

Czy budowa elektrowni wiatrowych to zabudo-

wa przemysłowa czy element infrastruktury tech-

nicznej?

Powyższe pytania sformułowane zostały w kon-

wiskowych – dalej o uzdrowiskach (t.j.

Dz. U. z 2012 r.

poz. 651, z późn. zm.), w odniesieniu do art. 2 pkt 13

Zgodnie z zamieszczoną w art. 2 pkt 13 ustawy

o uzdrowiskach definicją zakład przemysłowy jest to

rym prowadzi się działalność wytwórczą polegającą

dowych w nowy produkt.

i lit. j ustawy o uzdrowiskach, w strefie A ochrony

uzdrowiskowej zabrania się:

a) zakładów przemysłowych,

b) zapór piętrzących wodę na rzekach oraz elek-

trowni wodnych i wiatrowych.

Podział na strefy ochrony uzdrowiskowej wynika

z art. 38 ustawy o uzdrowiskach, zgodnie z którym

na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdro-

wiskowej wydziela się trzy rodzaje stref ochrony

uzdrowiskowej, oznaczone literami „A”, „B” i „C”.

1.

Strefa A, dla której procentowy udział terenów

zieleni wynosi nie mniej niż 65%, obejmuje obszar,

lecznictwa uzdrowiskowego i urządzenia lecznictwa

uzdrowiskowego, a także inne obiekty służące lecz-

nictwu uzdrowiskowemu lub obsłudze pacjenta lub

turysty w zakresie nieutrudniającym funkcjonowa-

nia lecznictwa uzdrowiskowego, w szczególności:

pensjonaty, restauracje lub kawiarnie.

531

Odnosząc się do cytowanych powyżej przepisów

ustawy o uzdrowiskach należy przede wszystkim za-

uważyć, że sformułowanie definicji w ustawie ma na

celu ustalenie znaczenia określonego terminu na po-

trzeby tej ustawy.

Wyszczególnienie w art. 38a ust. 1

przemysłowych i dla elektrowni wiatrowych wskazu-

je, że w rozumieniu tej ustawy są to różne kategorie

obiektów.

Przy tym sformułowanie „zakład przemy-

słowy” nie jest tożsame ze stosowanymi w innych

ustawach terminami określającymi podobną, lecz nie

taką samą funkcję jak np. obiekt lub inwestycja pro-

dukcyjna.

Nie prowadzi to jednak do wniosku, że

obiekty wytwarzające energię elektryczną z odna-

wialnych źródeł energii są „urządzeniami infra-

struktury technicznej” w rozumieniu ustawy z dnia

zm., dalej jako ustawa P.z.p.).

Odniesienie się do prze-

pisów tej ustawy uzasadnione jest tym, że zasady lo-

kalizacji inwestycji wynikają z tej właśnie ustawy.

Przedstawione w interpelacji pytania można od-

czytać jako dotyczące ogólnego zagadnienia klasyfi-

kacji przedsięwzięć takich jak farma fotowoltaiczna

i elektrownia wiatrowa.

Pogląd prezentowany w nn. opinii odnosi się do

obiektów produkujących energię elektryczną z odna-

wialnych źródeł energii w celu jej sprzedaży operato-

rowi (zakładowi energetycznemu).

Na podstawie przepisów ustawy Prawo budowla-

ne (dalej ustawa P.b.) można stwierdzić, że elektro-

wnie produkujące energię elektryczną z odnawial-

nych źródeł energii są budowlami, w rozumieniu

przepisów ustawy P.b., które wraz z instalacjami

i urządzeniami stanowią całość techniczno-użytko-

wą (a przez to zaliczają się do kategorii obiektów bu-

dowlanych w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 lit. b

ustawy P.b.).

Tak zdefiniowany zespół obiektów wy-

różnić należy z uwagi na pełnienie przez niego funk-

cji produkcyjnej, podczas gdy do przesyłania wytwo-

rzonej energii elektrycznej służyć będą sieci elektro-

energetyczne i inne urządzenia infrastruktury tech-

W orzecznictwie i praktyce stosowania ustawy

P.z.p. nie została wypracowana jedna, powszechnie

stosowania wykładnia pojęcia „urządzenia infra-

struktury technicznej”.

Rozbieżności w wykładni

przedmiotowego pojęcia w dużej mierze dotyczą usta-

lenia, czy elektrownie wiatrowe, a także inne obiekty

wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych

źródeł energii można zaliczyć do „urządzeń infra-

struktury technicznej” w rozumieniu art. 61 ust. 3

ustaw y P.z.p.

Oprócz wyroków wskazujących, że elektrownie

wiatrowe są „urządzeniami infrastruktury technicz-

nej”, istnieją orzeczenia, w których prezentowane jest

stanowisko odmienne.

Jako przykład można wskazać:

— wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2012 r.

w sprawie II SA/Gd 604/11: „W przedmiotowej spra-

wie nie można zaaprobować stanowiska organu od-

woławczego o zaliczeniu elektrowni wiatrowych do

urządzeń infrastruktury technicznej, a co za tym

idzie braku po myśli art. 61 ust. 3 ustawy o planowa-

niu i zagospodarowaniu przestrzennym konieczności

badania w postępowaniu administracyjnym spełnie-

nia dwóch pierwszych warunków do wydania pozy-

tywnej decyzji określonych przepisami art. 61 ust. 1

„W przekonaniu Sądu nie jest prawdą – jak wy-

wodzi organ odwoławczy – jakoby”w orzecznictwie

sądowo-administracyjnym... utrwalił się pogląd, że

elektrownie wiatrowe... należą do urządzeń wymie-

nionych w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zago-

spodarowaniu przestrzennym...”

Nie negując istnie-

nia przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decy-

zji wyroków sądów administracyjnych, można jednak

wskazać na odmienne rozstrzygnięcia w tym zakre-

sie (choćby np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Admini-

stracyjnego w Bydgoszczy: z 12 października 2010 r.

– II SA/Bd 768/10, z dnia 20 października 2011 r.

– II SA/Bd 371/11, czy z 3 listopada 2009 r.

– II SA/

Bd 714/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wyraża

pogląd, że siłownia wiatrowa nie jest urządzeniem

infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61

strzennym.

W przekonaniu Sądu siłownia wiatrowa

jest obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą

stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z in-

stalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa

budowlanego).

Siłownia wiatrowa składa się z róż-

nych elementów, np. takich, jak wieża, fundament,

śmigła.

Elementy te są pomiędzy sobą powiązane

technicznie i użytkowo.

Żaden z tych elementów nie

mógłby funkcjonować samodzielnie.

Stanowią więc

całość techniczno-użytkową i jako takie mogą być

wykorzystywane do wytworzenia energii elektrycz-

nej.

Inną kwestią jest natomiast, czy i jak wytworzo-

ną energię elektryczną będzie się dostarczać odbior-

cy.

Powyższe jednak nie wpływa na sposób zdefinio-

wania siłowni wiatrowej.

Podkreślić natomiast nale-

ży, że to właśnie linie przesyłowe energii elektrycznej

w stosunku do siłowni wiatrowej pełnią rolę służeb-

ną, a nie odwrotnie.”;

— wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 paździer -

nika 2010 r. w sprawie II SA/Bd 768/10: „...należy

zdaniem Sądu przyjąć, że infrastruktura wspiera

działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji,

dukcji.

Działalność produkcyjną prowadzą np. elek-

trownie wodne lub siłownie wiatrowe.

Natomiast

infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesy-

łania i dystrybucji energii, nie są infrastrukturą

urządzenia służące do jej wytworzenia (cyt. wyrok

dostępny na stronie cbois.nsa.gov.pl).

Jeżeli więc, jak

to powyżej wykazano, sporna inwestycja nie jest

urządzeniem infrastruktury technicznej, to nie moż-

532

na w stosunku do niej zastosować wyłączenia wyni-

kającego z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu.”.

Podobny pogląd został zaprezentowany w publi-

kacji „Prawo zagospodarowania przestrzeni” pod re-

dakcją: Zb. Leońskiego, M. Szewczyka i M. Krusia,

w której autorzy stwierdzają: „Pomimo że znaczenie

zwrotu »inwestycja produkcyjna« wydaje się zrozu-

miałe – czyli »inwestycja, która ma służyć prowadze-

niu działalności produkcyjnej« – to jednak w orzecz-

nictwie sądów administracyjnych okazało się ono

źródłem rozbieżności.

W wyroku WSA w Poznaniu

z dnia 26 stycznia 2011r.

orzeczono bowiem: »Inwe-

stycje w postaci elektrowni wiatrowych są urządze-

niami infrastruktury technicznej«.

Powyższe stano-

wisko jest nie do pogodzenia ze znaczeniem po-

wszechnym słowa »produkcja« oraz zwrotu »inwesty-

cja produkcyjna«.

Jest także niezgodne z legalną

definicją zwrotu »uzbrojenie terenu«, nawiązującą

wprost do pojęcia »infrastruktura techniczna«, za-

wartego w art. 143 ust. 2 u.g.n. W świetle powyższe-

go inwestycje infrastrukturalne to inwestycje uzbro-

jenia terenu.

W zakres wchodzą także urządzenia

elektryczne, ale nie takie, które są urządzeniami

służącymi do produkcji energii elektrycznej, lecz słu-

żącymi do zaopatrywania w nią”.

Uznając zasadność powyższych uzasadnień wyro-

ków sądów administracyjnych, a także poglądów

przedstawionych w ww. publikacji, należy dodatkowo

zwrócić uwagę na niektóre przepisy ustawy P.z.p.;

W ustawie P.z.p. bezsporne jest rozdzielenie poję-

cia „infrastruktura techniczna” od urządzeń wytwa-

rzających energię z odnawialnych źródeł energii

(m.in. elektrownie wiatrowe), tj. w art. 10 ust. 2 pkt 5

i art. 10 ust. 2a, a także w art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 15

ust. 3a ustawy.

Zgodnie z powyższymi przepisami w studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania prze-

strzennego gminy określa się w szczególności:

1) kierunki rozwoju systemów komunikacji i in-

frastruktury technicznej (art. 10 ust. 2 pkt 5), a po-

nadto:

2) rozmieszczenie obszarów, na których przewi-

dywane jest rozmieszczenie urządzeń wytwarzają-

cych energię ze źródeł odnawialnych (OZE) – art. 10

ust. 2a;

z kolei w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego określa się:

1) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy sy-

stemów komunikacji i infrastruktury technicznej

(art. 15 ust. 2 pkt 10), jak również:

2) granice terenów pod budowę urządzeń, o któ-

rych mowa w art.10 ust. 2a, (OZE) oraz granice ich

budowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu

urządzeń na środowisko (art. 15 ust. 3a).

Powyższe wyraźne rozdzielenie tych dwóch rodza-

jów ustaleń studium i planu miejscowego potwierdza

całkowicie różną funkcję, jaką przy zastosowanym

przez ustawodawcę nazewnictwie pełnią:

— systemy komunikacji i infrastruktury tech-

nicznej,

— urządzenia (też będące obiektami, ale zlokali -

zowanymi na określonej powierzchni – stąd odniesie-

nie do „terenu” lub „obszaru”) produkujące energię

ze źródeł odnawialnych, dla których wyznacza się

obszary wraz z ich strefami ochronnymi.

Na szczególną uwagę zasługuje również szerszy

kontekst regulacji art. 61 ustawy P.z.p. odnoszących

się m.in. do „inwestycji produkcyjnych” oraz „urzą-

dzeń infrastruktury technicznej”.

Wymaga podkreślenia, że w art. 61 ustawy P.z.p.

wymienione zostały trzy rodzaje inwestycji, dla któ-

rych nie jest wymagany tzw. warunek dobrego są-

siedztwa – art. 61 ust.1 pkt 1, i są nimi:

— zabudowa zagrodowa, w przypadku gdy po -

wierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą

darstwa rolnego w danej gminie (art. 61 ust.4),

— linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia in -

frastruktury technicznej (art. 61 ust. 3),

— inwestycje produkcyjne, lokalizowane na tere-

nach przeznaczonych na ten cel w planach miejsco-

Wyróżnione powyżej kategorie inwestycji: linii ko-

lejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruk-

tury technicznej, mają szczególne znaczenie dla zaspo-

kojenia potrzeb społeczeństwa, a ponadto, ze względu

na swój charakter i funkcję obsługową, wymagają lo-

kalizacji w ściśle określonym miejscu, powiązanym

przestrzennie z terenami zurbanizowanymi.

W prze-

ciwieństwie do ww. inwestycji inwestycje produkcyjne,

jako powodujące często znaczące oddziaływanie na

środowisko i uciążliwość dla terenów mieszkanio-

wych, nie mając bezpośredniego związku funkcjonal-

nego z terenami zurbanizowanymi, w szczególności

mieszkaniowymi, nie powinny być lokalizowane

w dowolnym miejscu.

W celu wyeliminowania poten-

cjalnych konfliktów przestrzennych i środowiskowych

ustawodawca zdecydował o umożliwieniu lokalizacji

obiektów produkcyjnych na terenach przeznaczonych

przed 1 stycznia 1995 r., które utraciły moc, rezygnu-

jąc przy tym z wymogu „dobrego sąsiedztwa”.

Cytowane na wstępie nn. opinii uzasadnienia wy-

roków sądowych i poglądy doktryny, a w szczególności

wskazane w nn. opinii przepisy ustawy P.z.p. wskazu-

ją na produkcyjny charakter obiektów wytwarzają-

cych energię elektryczną z odnawialnych źródeł ener-

gii, z zamiarem jej odsprzedaży zakładowi energetycz-

nemu, a tym samym brak przesłanek do uznania ich

za „urządzenia infrastruktury technicznej”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

533

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

spirytusu etylowego, w ramach wspierania

do produkcji energii (3482)

niem pana posła Adama Szejnfelda z dnia 12 lutego

wego, w ramach wspierania rozwoju energetyki od-

nawialnej, do produkcji energii (wystąpienie Mar-

024-3482/13) uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

1.

Czy w ocenie Panów spirytus etylowy nadaje

się do wykorzystania jako źródło energii, w tym elek-

trycznej, o charakterze ekologicznym i niskoemisyj-

nym, szczególnie w energetyce rozproszonej, o nie-

wielkiej mocy wytwarzania?

Biorąc pod uwagę, iż obecne prawodawstwo zali-

cza energię wytworzoną w oparciu o spirytus etylowy

jako energię z odnawialnego źródła energii, należy

zauważyć, iż propozycja wytwarzania energii na ba-

zie przedmiotowego paliwa wydaje się być atrakcyjna

zarówno z punktu widzenia możliwości wykorzysta-

nia potencjału polskiego rolnictwa, jak również rea-

lizacji zobowiązań międzynarodowych wynikających

z pakietu energetyczno-klimatycznego.

2.

Czy planowane są działania w zakresie zwięk-

szenia atrakcyjności produkcji, a następnie energe-

tycznego wykorzystania spirytusu etylowego jako

źródła energii?

staniu jakich instrumentów, a w szczególności czy

będzie mogło to dotyczyć zmian w przepisach podat-

ku akcyzowego?

W chwili obecnej Ministerstwo Gospodarki nie

prowadzi bezpośrednich działań zmierzających do

zwiększenia atrakcyjności produkcji oraz energetycz-

nego wykorzystania spirytusu etylowego.

Niemniej jednak pragnę podkreślić, iż prowadzo-

ne obecnie przez Ministerstwo Gospodarki prace nad

przygotowaniem projektu ustawy o odnawialnych

źródłach energii mają na celu m.in. rozwój energety-

ki rozproszonej (w tym opartej na biomasie).

Celem regulacji jest stworzenie możliwości wyko-

rzystania lokalnie występujących zasobów, stąd też

promocja energetyki rozproszonej funkcjonującej

w oparciu o lokalne zasoby.

Lokalizacja mikroźródeł

końcowych.

Mikro- i mała energetyka może także

przyczynić się do rozwiązania problemów niedoboru

źródeł energii na obszarach niezurbanizowanych.

ju i innowacyjności.

Przebudowa energetyki w tym kie-

runku stanie się napędem gospodarki i strategią ukie-

runkowaną na zdobywanie przewagi konkurencyjnej.

Do zalet wspierania mikro- i małej energetyki na-

leżą:

— stopniowy rozwój, a nie skokowy, jak w przy -

padku wielkich inwestycji,

— krótki czas budowy,

— mniejsze ryzyko inwestycyjne,

— wysoka sprawność

— łatwość eksploatacji

— poprawa bezpieczeństwa energetycznego po -

przez zwiększenie pewności zasilania,

— zmniejszenie strat sieciowych i obciążenia

dów na rozbudowę i modernizację sieci przesyłowych.

stworzy także możliwość sprzedaży, po gwarantowa-

nej cenie, nadwyżek energii elektrycznej wytwarza-

nej na własne potrzeby przez prosumentów.

Obecnie

prosument wytwarzający energię elektryczną, aby

sprzedać nadwyżkę, nawet najmniejszą, tej energii,

tyki przyczyni się do większego zainteresowania tą

mym niewątpliwie wzrośnie ich świadomość oraz wie-

dza na temat możliwości pozyskiwania tańszej energii.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione wyjaś-

zawarte w zapytaniu pana posła Adama Szejnfelda.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

534

znak: SPS-024-3482/13, zapytanie pana posła Ada-

ma Szejnfelda w sprawie wykorzystania spirytusu

odnawialnej, do produkcji energii, uprzejmie infor-

muję, że przedstawiony problem nie był do chwili

obecnej sygnalizowany Ministerstwu Finansów.

Z tego też względu inicjatywa wykorzystania bio-

etanolu jako źródła energii do wytwarzania elek-

tryczności lub ciepła nie była rozważana pod wzglę-

dem formalnoprawnym.

Jednocześnie pragnę wstępnie wyrazić opinię, iż

w pierwszym rzędzie można byłoby rozważać wyko-

rzystanie do tego celu alkoholu etylowego całkowi-

cie skażonego środkami dopuszczonymi do skażania

witego skażenia alkoholu etylowego do celów

zwolnienia z podatku akcyzowego, o którym mowa

poz. 626, z późn. zm.).

Jednakże kwestia ta wymaga

dogłębnych analiz co do możliwości przyjęcia właś-

ciwych rozwiązań prawnych, w zgodzie z przepisami

unijnymi.

Kwestią wymagającą takich analiz pozostaje

zwłaszcza obciążenie podatkiem akcyzowym alkoho-

lu etylowego (nawet skażonego) używanego do napę-

du silników spalinowych, które byłyby wykorzysty-

wane do wytwarzania energii.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że

za odnawialne źródło energii uznaje się źródło wyko-

rzystujące w procesie przetwarzania energię wiatru,

że biogazu powstałego w procesach odprowadzania

nych szczątek roślinnych i zwierzęcych.

Przytoczona

definicja nie zawiera spirytusu etylowego.

Podobnie w przygotowywanym przez Minister-

stwo Gospodarki projekcie ustawy o odnawialnych

źródłach energii nie zalicza się spirytusu etylowego

jako źródła energii odnawialnej.

Tym samym właś-

ciwym organem, który powinien rozpatrzyć kwestię,

czy spirytus etylowy będzie uznany za źródło energii

odnawialnej, jest Ministerstwo Gospodarki.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że podjęcie

ewentualnych analiz w zakresie obciążenia podat-

kiem akcyzowym alkoholu etylowego używanego do

napędu silników spalinowych, które byłyby wykorzy-

stywane do wytwarzania energii, byłoby uzależnione

od pozytywnej – np. z punktu widzenia technologicz-

nego czy też środowiskowego – opinii wyrażonej

przez Ministerstwo Gospodarki, Ministerstwo Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi, jak również przez inne właś-

ciwe instytucje.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

w sprawie konieczności ujęcia muflonów

w ewidencji zwierząt leśnych (3485)

nym zapytaniem poseł Anny Zalewskiej z dnia 11 lu-

tego 2013 r. w sprawie szkód wyrządzanych przez

muflony przedkładam w załączeniu stanowisko zaję-

te w tej sprawie.

Załącznik

Odpowiedź na zapytanie poselskie posłanki Anny

piśmie Marszałka Sejmu z dnia 22 lutego 2013 r.,

znak: SPS-024-3485/13, w sprawie możliwości uzy-

skania odszkodowania za szkody czynione w upra-

są przez myśliwych lub Skarb Państwa.

Uzasadnie-

niem przyjęcia takich rozwiązań prawnych była li-

czebność populacji, częstotliwość występowania szkód,

tość zniszczonych upraw i płodów rolnych.

Pozostałe

nią sporadyczne szkody o ograniczonym zakresie.

działanie pomiędzy dzierżawcami i zarządcami obwo-

dów łowieckich a władającymi gruntami rolnymi

charakter, np. budowa ogrodzeń, lokalizacja urządzeń

łowieckich ułatwiających odstraszanie i odstrzał zwie-

rzyny, stosowanie zabezpieczeń mechanicznych lub

środków chemicznych, zakładanie poletek żerowych,

535

winny być zastosowane ww. sposoby zapobiegania.

Prawo łowieckie przez wprowadzenie dodatkowo mu-

mniano powyżej.

Opisaną sytuację można odnieść do

ny przed zniszczeniem, także we własnym zakresie, np.

przez dodatkowe zabezpieczenia czy podejmowanie

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 listopada

oraz art. 34 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Marka Łatasa (pismo znak: SPS-

024-3487/13 z dnia 22 lutego 2013 r.) w sprawie zi-

mowego utrzymania czystości na chodnikach, uprzej-

ciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości

nicy nieruchomości.

Zatem obowiązek utrzymania

czystości chodnika będzie należał do właściciela nie-

ruchomości tylko wtedy, kiedy ów chodnik będzie

znajdował się bezpośrednio przy jego nieruchomości.

Ponadto zgodnie z art. 5 ust. 3–7 ww. ustawy

zanieczyszczeń z wydzielonych krawężnikiem lub

wych znajdujących się na terenie gminy należy do

obowiązków przedsiębiorców użytkujących te toro-

wiska.

Zaś obowiązki utrzymania czystości i porząd-

Do obowiązków gminy należy zaś także uprząt-

nieczyszczeń z chodników, jeżeli gmina pobiera opła-

ty z tytułu postoju lub parkowania pojazdów samo-

chodowych na takim chodniku, oraz zbieranie i po-

zbycie się odpadów zgromadzonych w pojemnikach

do tego przeznaczonych umieszczonych na tym chod-

niku i utrzymanie tych pojemników w odpowiednim

Nadzór nad realizacją ww. obowiązków dotyczących

utrzymania czystości i porządku sprawuje wójt, bur-

mistrz lub prezydent miasta.

W przypadku stwier-

dzenia niewykonania obowiązków wójt (burmistrz,

nanie obowiązku.

Reasumując, należy stwierdzić, iż jeżeli określona

nieruchomość będzie oddzielona od chodnika pasem

gruntu niebędącym przedmiotem prawa własności

właściciela tejże nieruchomości (zwłaszcza stanowią-

cym własność Skarbu Państwa lub gminy), wówczas

obowiązek oczyszczania chodnika będzie spoczywał

na właścicielu (zarządcy, użytkowniku lub innym

536

podmiocie władającym) nieruchomości, która bezpo-

średnio przylega do chodnika, czyli sąsiaduje z nim.

Jeśli zatem nieruchomość jest oddzielona od chodni-

ka np. pasem zieleni, do którego przylega chodnik, to

obowiązek oczyszczania chodnika ciąży na właścicie-

lu czy też zarządcy owego pasa.

Natomiast wskaza-

115, z późn. zm.) obowiązek zarządcy drogi polegają-

cy na utrzymaniu nawierzchni drogi, chodników (…),

w zakresie m.in. zimowego utrzymania czystości jest

realizowany zgodnie z ww. ustawą o utrzymaniu czy-

Reasumując, w opinii resortu transportu obowią-

zujące przepisy prawne dotyczące utrzymania czy-

stości na chodnikach precyzyjnie wskazują, do kogo

i w jakim zakresie należy jego odśnieżanie w okresie

zimowym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

ma z dnia 22 lutego 2013 r. (sygn.

SPS-024-3492/13)

ciecha Szaramy w sprawie planu likwidacji Karpa-

ckiego Oddziału Straży Granicznej w Nowym Sączu

w 2014 r. uprzejmie przedstawiam następujące infor-

macje.

Straż Graniczna w ostatnim czasie podejmowała

działania, których celem było dostosowywanie struk-

tury formacji, jej zadań, uprawnień, a także sposobu

postępowania do zmieniających się wymogów i po-

trzeb, wynikających z uwarunkowań o charakterze

strategicznym, odnoszących się do polityki państwa.

W szczególności proces ten powiązany był z włącza-

strefy Schengen.

Straż Graniczna uzyskała charakter służby gra-

niczno-migracyjnej, dla której priorytet stanowi do-

konywanie odpraw granicznych i ochrona granicy

przeciwdziałania i zwalczania nielegalnej migracji,

zwalczanie przestępczości transgranicznej oraz prze-

stępczości uwzględniającej udział cudzoziemców.

wnętrznych i administracji zaakceptował „Propo-

zycję zmian organizacyjnych Straży Granicznej na

południu Rzeczypospolitej Polskiej w odniesieniu

do dotychczasowych rozwiązań przyjętych w „Za-

łożeniach wieloletniej koncepcji funkcjonowania

Straży Granicznej (2009–2015)” oraz w „Koncepcji

funkcjonowania Straży Granicznej w latach 2009–

2015”.

Przedmiotowy dokument stanowił podstawę

zmian do „Koncepcji funkcjonowania Straży Gra-

stawienie na południu RP trzech oddziałów SG z do-

tychczasowymi siedzibami ich komend do 31 grud-

nia 2012 r.

W tym samym dokumencie minister

spraw wewnętrznych i administracji polecił w 2012 r.

dokonanie ponownej analizy zagrożeń pozostają-

cych we właściwości SG na południu kraju i podję-

cie prac nad docelową liczbą oddziałów na tym kie-

runku.

Dla zapewnienia spójności i przejrzystości proce-

su reorganizacji w kwietniu 2012 r. komendant głów-

ny Straży Granicznej powołał zespoły zadaniowe*

)

do

określenia zasad funkcjonowania placówek Straży

Granicznej wykonujących zadania wewnątrz kraju

nej Unii Europejskiej oraz kształtu ich struktur or-

ganizacyjno-etatowych.

W dniu 15 stycznia 2013 r. minister spraw we-

wnętrznych, biorąc pod uwagę wyłącznie obiektywne

przesłanki, podjął decyzję, zgodnie z którą liczba od-

działów SG na terytorium kraju zmniejszyła się o dwa,

natomiast liczba oddziałów wykonujących zadania

w ochronie granicy zewnętrznej UE pozostała bez

zmian.

Decyzja o ograniczeniu liczby komend oddzia-

łów Straży Granicznej na południowej granicy Rze-

czypospolitej Polskiej została podjęta z uwzględnie-

niem:

¾ przeprowadzonego już i dalszego zmniejszenia

liczby placówek SG na południu kraju po wejściu do

strefy Schengen;

¾ kontynuacji planowanych zmian organizacyj-

no-etatowych dotyczących placówek SG na teryto-

rium kraju;

*

)

Należy zaznaczyć, że w skład tych zespołów weszli przed-

stawiciele oddziałów SG.

Ocenie poddano działalność poszcze-

gólnych placówek SG od momentu pełnej implementacji dorobku

Schengen.

Zespoły wypracowały szereg wniosków i propozycji,

obejmujących kwestie organizacyjne, kadrowe, logistyczne, a tak-

że prawne, których wdrożenie stanowić będzie kontynuację pro-

cesu przekształceń Straży Granicznej.

537

¾ zapewnienia adekwatności liczby komend od-

działów SG do liczby podległych placówek SG (przed

reorganizacją 14 placówek, po reorganizacji 11 pla-

cówek);

¾ sytuacji migracyjnej na południu Polski.

Z informacji przekazanych przez komendanta

głównego Straży Granicznej wynika, że taka liczba

oddziałów będzie adekwatna i wystarczająca, by po-

ziom realizacji ustawowych zadań Straży Granicznej

na południu Polski pozostał na dotychczasowym po-

ziomie, przy jednoczesnej racjonalizacji struktury

wydatków ujętych w budżecie SG.

Jednocześnie doświadczenie z funkcjonowania SG

od momentu przystąpienia do strefy Schengen wska-

zuje, że ważniejsze jest dostosowanie rejonów służ-

bowej odpowiedzialności terenowych organów SG do

podziału administracyjnego kraju niż do odcinka

granicy państwowej z danym państwem sąsiednim.

Biorąc pod uwagę aktualne zasady współpracy z part-

nerami, należy podkreślić, że zmiany organizacyjne

i zadania realizowane przez poszczególne służby

w zakresie spraw cudzoziemskich doprowadziły do

sytuacji, w której na odcinku polsko-niemieckim

współpraca opiera się na bieżącym i stałym współ-

działaniu zarówno na terenach przygranicznych, jak

i bezpośrednio na granicy.

Natomiast na granicy

polsko-czeskiej i polsko-słowackiej współpraca ta

opiera się głównie na wymianie informacji i przeka-

zywaniu osób, z uwagi na brak bezpośredniego dla

SG partnera po stronie sąsiedniej.

Południe kraju nie jest rejonem zagrożonym nie-

legalną migracją, a granice z Czechami i Słowacją

uznawane są za tzw. granice bezpieczne.

Działania

podejmowane przez władze czeskie i słowackie wska-

zują, że oba kraje nie notują oraz nie przewidują na-

pływu nielegalnych migrantów.

Presja migracyjna

w Polsce dotyczy przede wszystkim nielegalnej mi-

gracji z kierunku wschodniego, w szczególności przez

Ukrainę i Białoruś na zachód Europy.

Pragnę również poinformować, że z analizy „Ra-

wynika, iż w Polsce funkcjonuje wiele niezależnych

od siebie służb, organów i instytucji, które zgodnie

z ustawowymi kompetencjami powołane zostały do

zapewnienia bezpieczeństwa.

Wielopodmiotowy i wie-

loobszarowy charakter systemu przeciwdziałania

i zwalczania przestępczości skutkuje nakładaniem

się zadań poszczególnych służb, organów i instytucji

w nim występujących.

Przykładem są niektóre zada-

nia Policji i Straży Granicznej w zakresie działań na

drogach.

Z raportu także wynika, że przy granicy połu-

dniowej oraz zachodniej występują głównie zagroże-

nia pospolitą przestępczością kryminalną, której

zwalczanie nie leży we właściwości ustawowej Straży

Granicznej (ponieważ są to zadania wykonywane

przez Policję).

Mając powyższe na uwadze oraz kierując się do-

stosowaniem struktur organizacyjnych do realizowa-

nych zadań i zagrożeń wewnątrz strefy Schengen,

minister spraw wewnętrznych w dniu 15 stycznia

2013 r. zaakceptował reorganizację oddziałów Straży

Granicznej zgodnie z poniższym harmonogramem:

¾ z dniem 15 października 2013 r. – zmiana te-

rytorialnego zasięgu działania Morskiego i Nad-

odrzańskiego OSG poprzez włączenie obszaru całego

województwa zachodniopomorskiego do terytorialne-

go zasięgu działania Morskiego OSG;

¾ z dniem 15 listopada 2013 r. – zniesienie Sude-

ckiego OSG i włączenie jego dotychczasowego tery-

torialnego zasięgu działania do Nadodrzańskiego OSG;

¾ z dniem 31 grudnia 2013 r. – zniesienie Karpa-

go OSG (po uprzedniej zmianie nazwy obecnego Ślą-

skiego OSG na Śląsko-Małopolski OSG).

Należy wskazać, że planowane jest, aby na terenie

województwa małopolskiego funkcjonowały placówki

SG w Tarnowie, Zakopanem i Krakowie oraz wyspe-

cjalizowane struktury w Nowym Sączu, tj. Wydział

Zabezpieczenia Działań, Orkiestra Reprezentacyjna

SG, Pododdział Odwodowo-Reprezentacyjny SG oraz

Ambulatorium.

Należy mieć na uwadze, że reorganizacja Straży

Granicznej ma m.in. na celu racjonalizację struktur

organizacyjnych poprzez zmniejszenie liczby stano-

wisk kierowniczych, zmniejszenie potencjału infra-

strukturalnego, który w Nowym Sączu przekracza

potrzeby służby migracyjnej na terytorium kraju i gene-

ruje wysokie koszty.

W związku z powyższym dawny

kompleks koszarowy w Nowym Sączu (dziś zmoder-

nizowany), który aktualnie stanowi siedzibę komendy

Karpackiego Oddziału SG, będzie użytkowany przez

wymienione struktury organizacyjne SG oraz inne

służby podległe ministrowi spraw wewnętrznych, na

przykład Państwową Straż Pożarną.

Z kolei nierucho-

mości nieużywane przez resort spraw wewnętrznych

zostaną przekazane innym podmiotom.

Ponadto pragnę podkreślić, że aktualnie w Raci-

borzu mieści się siedziba komendy Śląskiego Oddzia-

łu SG, który obejmuje swym zasięgiem województwo

opolskie i większość województwa śląskiego.

Komen-

da Śląskiego OSG obecnie koordynuje i zabezpiecza

pracę 5 placówek SG.

Natomiast po reorganizacji – od

stycznia 2014 r. – komenda Śląsko-Małopolskiego

OSG powyższe zadania będzie wypełniać w stosunku

do 7 placówek SG.

Infrastruktura obecnej Komendy

Śląskiego Oddziału SG w Raciborzu, bez konieczno-

ści realizacji inwestycji modernizacyjnych, pozwoli

na sprawne funkcjonowanie Komendy Śląsko-Mało-

polskiego Oddziału SG.

W wyniku planowanych zmian organizacyjnych,

jak i legislacyjnych rola komendy oddziału SG na te-

rytorium kraju będzie mniejsza niż jest aktualnie.

Tym samym dalsze utrzymywanie dużych zapleczy

logistycznych nie znajduje uzasadnienia.

Należy wskazać, że właściwy poziom bezpieczeń-

stwa na danym obszarze kraju (w zakresie zadań SG)

zapewnia przede wszystkim placówka SG.

538

Zatem w sytuacji ewentualnego nagłego napływu

dużej liczby nielegalnych migrantów to właśnie funk-

cjonariusze placówek SG, a także mających siedzibę

w Nowym Sączu: Wydziału Zabezpieczenia Działań

i Pododdziału Odwodowo-Reprezentacyjnego SG będą

uczestniczyli w działaniach w tym zakresie, nie zaś

osoby zatrudnione na przykład w Wydziale Finan-

sów, Wydziale Prezydialnym, czy też Wydziale Tech-

niki i Zaopatrzenia Komendy Karpackiego OSG.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

w sprawie problemów firm prowadzących

terminale przeładunkowe (3523)

zanym do tut.

resortu zapytaniem posła Krzysztofa

dzących terminale przeładunkowe (pismo nr SPS-

024-3523/13 z dnia 27 lutego 2013 r.) poniżej przed-

stawiam odpowiedź w przedmiotowej kwestii.

Podnoszone w zapytaniu pana posła problemy

w zakresie braku unormowania zasad dotyczących

obsługi innych firm przez PKP Cargo w zakresie to-

warowego ruchu przygranicznego oraz narzucania

przez PKP Cargo własnych zasad usługi odbioru wa-

gonów ze stacji granicznej i ich przewozu na terminal

przeładunkowy są wnikliwie analizowane w Mini-

Morskiej.

Kwestia możliwości wykonywania przewo-

zów na równych prawach przez wszystkich licencjo-

nowanych przewoźników kolejowych przez wschod-

nie granice Polski nie budzi obecnie wątpliwości.

Od

2006 r. nasi partnerzy po stronie rosyjskiej, białoru-

skiej i ukraińskiej są regularnie informowani, że

wszyscy licencjonowani przewoźnicy mają prawo za-

wierania umów handlowych w zakresie swoich kom-

petencji z właściwymi partnerami państw sąsiadują-

cych na podstawie istniejących dwustronnych umów

międzynarodowych.

Dzięki powyższym działaniom

w 2006 r. polski licencjonowany przewoźnik może

wykonywać przewozy kolejowe przez granicę pań-

stwową Polski z Ukrainą, a od czerwca 2008 r. wy-

konuje regularne przewozy towarowe na Białoruś.

Wzrost udziału prywatnych przewoźników w między-

narodowych przewozach towarowych wydaje się

w związku z powyższym jedynie kwestią czasu, co

w dużej mierze zależy od przełamania stereotypów

przez naszych wschodnich sąsiadów oraz ich dobrej

woli.

Odnosząc się jednak bezpośrednio do zarzutu sto-

sowania przez PKP Cargo SA własnych zasad odbio-

terminal przeładunkowy uprzejmie informuję, że

13 listopada 2012 r.

Urząd Transportu Kolejowego

zorganizował pierwsze spotkanie celem rozwiązania

istniejącego problemu, a kolejne odbyło się w dniu

11 grudnia 2012 r.

Jednym z podstawowych proble-

mów w powyższym temacie jest przynależność licen-

cjonowanych przewoźników do umowy o przepisach

użytkowania wagonów towarowych w komunikacji

międzynarodowej (PGW).

Jest to umowa wielostron-

na i na przystąpienie do niej musi być zgoda wszyst-

kich jej dotychczasowych uczestników.

Kolejnym

problemem jest świadczenie usługi przewozu w pasie

granicznym przez PKP Cargo SA i pobieranie za nią

opłaty.

Jednak najistotniejszym problemem jest obecnie

świadczenie przez PKP Cargo usług w zakresie

uzgadniania kolejowych przewozów towarowych re-

alizowanych w relacji wschód – zachód.

PKP Cargo

SA wstępnie oszacowało koszt takiej usługi, jednak

wszyscy przewoźnicy jednogłośnie uzgodnili, że pro-

ponowane przez PKP Cargo wykonywanie usługi po-

średniczenia jest rozwiązaniem tymczasowym, a nie

docelowym.

W odniesieniu do wschodnich przejść granicznych

należy zwrócić uwagę na fakt, że zwiększone zatrud-

nienie, rozbudowana infrastruktura przejść granicz-

nych, zwiększona praca manewrowa powodują znacz-

ne podwyższenie kosztów jednostkowych.

Granica

wschodnia jest bowiem:

1) granicą zewnętrzną UE, a zatem miejscem,

w którym działają różne organa administracji pań-

stwowej odpowiedzialne za przyjęcie towarów na te-

ren UE.

Konsekwencją tego jest konieczność doko-

nywania przemieszczania wagonów na punkty kon-

troli celnych, fitosanitarnych, ważenia, tarowania

wagonów, jak również obowiązek sporządzania nie-

zbędnej dokumentacji;

2) miejscem styku dwóch różnych szerokości toru

(1435 oraz 1520 mm), co wymaga eksploatacji loko-

motyw dla obu systemów kolejowych i skutkuje zwięk-

szoną liczbą personelu;

3) miejscem, w którym jest utrzymywany znaczny

potencjał przeładunkowy.

Wiąże się to z koniecznoś-

cią utrzymywania terminali przeładunkowych dla

poszczególnych rodzajów towarów;

4) miejscem styku różnych reżimów prawnych

SMGS/CIM (COTIF), co powoduje konieczność

sprawdzania wszystkich przesyłek pod względem

handlowym ze względu na ponoszoną odpowiedzial-

ność materialną i celną przewoźnika;

5) miejscem wydłużonego postoju wagonów kolei

obcych w oczekiwaniu na wyładunek, przeładunek

539

bądź przestawienie, co powoduje wzrost opłat za czynsz

wagonowy.

Mając powyższe na uwadze, należy spodziewać

się, że wysokość kosztów będzie kształtowała się ana-

logicznie w przypadku każdego licencjonowanego

przewoźnika realizującego przewozy przez granicę

wschodnią.

Wyrażam przy tym przekonanie, że nad-

chodzące zmiany w tym zakresie przyczynią się nie

tylko do poprawy przejrzystości funkcjonowania ryn-

ku transportu kolejowego w Polsce, ale również do

wzrostu konkurencyjności transportu kolejowego

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Kolegium Języków Obcych w Bydgoszczy (3543)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie z 27 lutego 2013 r. (znak: SPS-024-3543/13)

ską w sprawie dalszego funkcjonowania Nauczyciel-

skiego Kolegium Języków Obcych w Bydgoszczy,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Zakłady kształcenia nauczycieli, tj. kolegia na-

uczycielskie i nauczycielskie kolegia języków obcych,

funkcjonują w systemie oświaty na podstawie prze-

2572, z późn. zm.).

Zasady działania kolegiów określa

rozporządzenie ministra edukacji narodowej z dnia

Podkreślić należy, że funkcjonowanie danego ko-

legium zależy od woli organu prowadzącego, który

stosownie do § 9 ww. rozporządzenia zapewnia jego

utrzymane oraz kadrowe, organizacyjne i finansowe

uczania, w tym również odbywania praktyk pedago-

gicznych, oraz innych zadań statutowych, a ponadto

sprawuje nadzór nad działalnością kolegium w za-

kresie spraw finansowych i administracyjnych.

Jed-

nocześnie należy zauważyć, że stosownie do art. 18

miku województwa należy podejmowanie uchwał

tworzenia, przekształcania i likwidowania wojewódz-

kich samorządowych jednostek organizacyjnych oraz

Kolegia nauczycielskie i nauczycielskie kolegia

chodnioeuropejskich, i tym samym spełniły swoją

przygotowania odpowiedniej liczby wykwalifikowa-

nych nauczycieli przez system szkolnictwa wyższego

formule.

Wobec powyższego przepisami ustawy z dnia

wiono zmianę statusu zakładów kształcenia nauczy-

cieli poprzez włączenie ich w struktury szkolnictwa

wyższego.

Zgodnie z art. 261a ust. 1 ww. ustawy mi-

dzącego:

1) przekształcić publiczną szkołę pomaturalną,

Działania, o których mowa powyżej, leżą we właś-

ciwościach ministra nauki i szkolnictwa wyższego

oraz organów prowadzących kolegia.

Minister edu-

kacji narodowej nie ma kompetencji do podejmowa-

nia decyzji w powyższym zakresie, nie jest również

stroną w negocjacjach pomiędzy organami prowadzą-

cymi a uczelniami.

Członek Zarządu Województwa Kujawsko-Pomor-

skiego, odpowiadając na prośbę ministra edukacji

narodowej z 16 marca 2011 r. (znak: DKOW-WKN-

-DD-044-6/2011) skierowaną do wszystkich organów

prowadzących o przekazanie informacji na temat pla-

nowanych działań zmierzających do zmiany statusu

kolegiów, poinformował, że sejmik województwa

w dniu 18 października 2010 r. podjął stosowne

uchwały w sprawie przekształceń organizacyjnych

kolegiów, tj.:

— włączenia NKJO w Bydgoszczy do Uniwersy -

tetu Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Ję-

drzeja Śniadeckich w Bydgoszczy,

540

— przekształcenia NKJO w Toruniu w publiczną

uczelnię zawodową.

Obecnie wolą samorządu województwa kujawsko-

-pomorskiego jest wstrzymanie negocjacji oraz pro-

cedur w sprawie włączenia Nauczycielskiego Kole-

gium Języków Obcych w Bydgoszczy do Uniwersytetu

Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja

podjętych w 2010 r. z uwagi na brak realnych możli-

wości na przeprowadzenie zmian organizacyjnych.

porządzenia w sprawie zakładów kształcenia nauczy-

cieli organ prowadzący może zlikwidować kolegium,

specjalność lub system kształcenia z końcem roku

szkolnego.

Organ prowadzący jest obowiązany co naj-

mniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji za-

wiadomić słuchaczy, właściwego kuratora oświaty

wania o zamiarze likwidacji.

Jednostka samorządu

terytorialnego może zlikwidować kolegium, specjal-

ność lub system kształcenia po uzyskaniu pozytyw-

chowania.

W przypadku kolegium publicznego likwi-

dacja kolegium, specjalności lub systemu kształcenia

może polegać na:

1) likwidacji odpowiednio: kolegium, specjalności

lub systemu kształcenia po zapewnieniu słuchaczom

możliwości kontynuowania nauki albo

2) zaprzestaniu rekrutacji na pierwszy rok i likwi-

dacji odpowiednio: kolegium, specjalności lub syste-

mu kształcenia po zakończeniu przez słuchaczy cy-

klu kształcenia.

Marszałek województwa kujawsko-pomorskiego

pismem z 25 lutego 2013 r. zawiadomił stosownie do

wymogu § 22 ust. 1 ww. rozporządzenia ministra

edukacji narodowej o zamiarze likwidacji Nauczyciel-

skiego Kolegium Języków Obcych w Bydgoszczy i wy-

stąpił o opinię w tej sprawie.

Powyższą decyzję uza-

sadnił długotrwałymi i trudnymi pod względem

prawnym i merytorycznym negocjacjami oraz proce-

durami w sprawie włączenia ww. zakładu kształce-

nia nauczycieli do Uniwersytetu Technologiczno-

-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich

w Bydgoszczy.

W opinii marszałka dalsze funkcjono-

wanie ww. zakładu kształcenia nauczycieli nie znaj-

duje uzasadnienia merytorycznego i ekonomicznego

z uwagi na przepis art. 261b ustawy z dnia 27 lipca

po zdaniu egzaminu dyplomowego ubieganie się o do-

puszczenie do egzaminu w uczelni oraz uzyskanie

uczelnie publiczne i niepubliczne działające na tere-

nie województwa kujawsko-pomorskiego zapewniają

kształcenie językowe oraz uzyskanie tytułu zawodo-

wego licencjata.

Jednocześnie samorząd wojewódz-

twa kujawsko-pomorskiego, uznając za bardzo istot-

ne doskonalenie nauczycieli w zakresie języków ob-

cych, rozważa możliwość utworzenia specjalistycz-

nych pracowni językowych w kujawsko-pomorskich

centrach edukacji nauczycieli, dla których jest orga-

nem prowadzącym.

Po wprowadzeniu zmian w struk-

turach organizacyjnych ww. placówek doskonalenia

nauczycieli część pracowników pedagogicznych

NKJO w Bydgoszczy znajdzie w nich zatrudnienie.

Proces wygaszania działalności ww. zakładu kształ-

cenia nauczycieli będzie rozłożony w czasie, co umoż-

liwi jego pracownikom pozyskanie nowych miejsc

pracy lub skorzystanie z uprawnień emerytalnych.

Z uwagi na powyższe minister edukacji narodo-

wej, działając na podstawie § 22 ust. 2 rozporządze-

nia w sprawie zakładów kształcenia nauczycieli, pis-

mem z 12 marca br. (znak: DWST-WKN-DD-044-2/13)

wyraził pozytywną opinię w sprawie likwidacji Na-

uczycielskiego Kolegium Języków Obcych w Bydgosz-

czy z dniem 30 września 2015 r., tj. po zakończeniu

przez słuchaczy cyklu kształcenia.

W związku z tym, że w uzasadnieniu do podjętej

uchwały, nr XXX/519/13, z dnia 28 stycznia 2013 r.

w sprawie zamiaru likwidacji Nauczycielskiego Ko-

legium Języków Obcych w Bydgoszczy wskazano tak-

że na konieczność konsultacji wymaganych przepi-

sami prawa (w tym przepisami wewnętrznymi), na-

leży uznać, że procedury związane z likwidacją ww.

zakładu kształcenia nauczycieli będą stosowane.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Przemysław Krzyżanowski

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

i działań realizowanych przy udziale rezerwy

Odpowiadając na zapytanie poseł Moniki Wieli-

chowskiej z dnia 27 lutego 2013 r., znak: SPS-024-

3545/13, w sprawie usunięcia niektórych zadań i dzia-

łań realizowanych przy udziale rezerwy celowej

dam, co następuje.

Dlaczego wspomniane zadania („Modernizacja

zabudowy regulacyjnej pot.

Dzik w m.

Dzikowiec

– Słupiec – Ścinawka” oraz „Fragmentaryczna mo-

dernizacja zabudowy regulacyjnej pot.

Włodzica w m.

541

Ludwikowice – Nowa Ruda – Włodzice – Sarny

– Ścinawka”) zostały zdjęte z planu rzeczowo-finan-

sowego zadań oraz harmonogramu działań realizo-

wanych przy udziale rezerwy celowej „Programu dla

gramu dla Odry – 2006” podjął uchwałę nr 1/2012 r.

w sprawie planu wieloletniego „Programu dla Odry

– 2006”.

W ustalonym planie wieloletnim programu

stanowiącym załącznik do uchwały nie znalazło się

wiele zadań zaakceptowanych przez prezesa Krajo-

wego Zarządu Gospodarki Wodnej, m.in.: zadania

dot. modernizacji zabudowy regulacyjnej pot.

Dzik

i pot.

Włodzica.

W tym samym dniu KZGW otrzymał

promesę na przydział środków na kwotę 35 610 tys. zł.,

jednocześnie plan rzeczowo-finansowy zadań oraz

harmonogram działań realizowanych przy udziale

przez Regionalne Zarządy Gospodarki Wodnej w Gli-

wicach, Wrocławiu, Szczecinie i Poznaniu, sporzą-

dzony przez pełnomocnika rządu do spraw „Progra-

mu dla Odry – 2006”, na kwotę 35 610 000 zł nie

zawierał powyższych zadań.

W związku z powyższym prezes Krajowego Zarzą-

du Gospodarki Wodnej wystąpił do pełnomocnika

bą o ponowne umieszczenie w planie wieloletnim na

znalazły, a są niezmiernie pilne do wykonania.

Peł-

nomocnik jedynie częściowo przychylił się do prośby

prezesa, stąd w uaktualnionym przez Komitet Ste-

rujący „Programu dla Odry – 2006” w dniu 11 grud-

nia 2012 r. planie wieloletnim „Programu dla Odry

– 2006” nie znalazły się wszystkie wnioskowane

przez prezesa KZGW zadania, w tym również zada-

nia związane z potokami Włodzica i Dzik.

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wroc-

IR.511/228/2013, zwrócił uwagę na konieczność wy-

konania ww. zadań przy udziale rezerwy celowej

Z uwagi na konieczność poprawy warunków prze-

ciwpowodziowych minister środowiska zamierza wy-

stąpić do pełnomocnika rządu do spraw „Programu

dla Odry – 2006” o uzupełnienie planu i harmono-

w latach 2012–2016 i umieszczenie w planie wielolet-

nim programu pilnych do wykonania zadań, między

innymi dot. modernizacji zabudowy regulacyjnej pot.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

w sprawie zmiany ustawy o ochronie zwierząt

datkowych wyjaśnień dotyczących odpowiedzi Mini-

sterstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi na interpelację

nach (interpelacja z dnia 17 października 2012 r.,

znak: SPS-023-10217) przekazane przy piśmie z dnia

Ad 1.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie

„zrzuca pracy na sąd”, gdyż to ustawodawca ustano-

wił, że kto naruszy przepis art. 10a ww. ustawy do-

tyczący m.in. zakazu wprowadzania do obrotu psów

lega karze aresztu lub grzywny, a także że w razie

popełnienia tego wykroczenia sąd może orzec na-

ną zwierząt.

Oznacza to, że tylko sąd może wyzna-

czyć karę za naruszenie przepisów dotyczących wpro-

wadzania do obrotu zwierząt domowych na targowi-

skach, targach i giełdach, prowadzenia targowisk,

mi ich chowu lub hodowli.

Należy dodać, że nowelizacja przepisów ustawy

tutowo zajmujących się ochroną zwierząt i była pro-

cedowana jako poselski projekt ustawy.

Ad 2.

Priorytetem Ministerstwa Rolnictwa i Roz-

woju Wsi w zakresie identyfikacji i rejestracji zwie-

rząt jest wdrożenie i realizacja prawa Unii Europej-

skiej obowiązującego w tym zakresie.

Ministerstwo

Rolnictwa i Rozwoju Wsi od 2003 r. realizuje obo-

wiązki związane z powszechną identyfikacją i reje-

stracją zwierząt gospodarskich, które wynikają z ko-

nieczności stosowania prawa Unii Europejskiej w tym

zakresie.

W zakresie identyfikacji i rejestracji zwie-

rząt towarzyszących do polskiego porządku prawne-

go wdrożono rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Par-

tywę Rady 92/65/EWG (Dz. U. UE L 146 z 13.06.2003 r.,

str. 1; Dz. U. UE Polskie rozdz.

03, t.

39, str. 75).

Utrzymanie, prowadzenie i modernizacja central-

nej bazy danych systemu identyfikacji i rejestracji

zwierząt prowadzonej przez Agencję Restrukturyza-

cji i Modernizacji Rolnictwa, w której jest zarejestro-

wanych ok. 6 mln sztuk bydła, ok. 240 tys. sztuk

owiec, ok. 40 tys. sztuk kóz i ok. 12,6 mln sztuk świń,

pochłania rocznie ok. 100 mln zł, przeznaczonych z bu-

dżetu państwa na działalność agencji.

Podkreślić na-

leży, że kwota ta nie obejmuje kosztów utworzenia

centralnej bazy danych systemu identyfikacji i reje-

stracji zwierząt, a jedynie koszty bieżące jej działania.

Szacuje się, że w Polsce jest 7–10 mln psów i 3–5

mln kotów.

Budowa od podstaw centralnej bazy da-

nych, która umożliwiłaby zarejestrowanie takiej licz-

by zwierząt i zapewniłaby przepływ informacji po-

między różnymi podmiotami, wiązałaby się z podob-

nymi kosztami.

W obecnym stanie finansów państwa

nie jest możliwe realizowanie przedsięwzięć, których

wymóg nie jest uzasadniony koniecznością wdroże-

nia prawa Unii Europejskiej lub nie wynika z innych

zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej.

Ad 3.

Powszechny system identyfikacji i rejestra-

cji zwierząt towarzyszących z pewnością pomógłby

w poszukiwaniu właścicieli zagubionych zwierząt,

pod warunkiem że byłby do niego łatwy dostęp, np.

za pomocą sieci internetowej.

Niemniej jednak wprowadzenie do ustawy obo-

wiązku znakowania zwierząt budzi obawę, że nakaz

przez właścicieli oraz przebywające w schroniskach.

cieli do znakowania, które zgodnie z ustawą mogą

pozostałyby nadal poza ewidencją.

Nie zmienia to faktu, że obecnie budżet państwa

nie posiada środków na budowę takiego systemu.

Ad 4.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie

gromadzi informacji dotyczących wydatków ponoszo-

nych przez samorządy na realizację programów opie-

ki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania

bezdomności zwierząt, a także nie ma podstaw praw-

nych, na podstawie których może wystąpić do samo-

rządów o takie informacje.

Ad 5.

Jak wskazano w odpowiedzi na pyt.

2, w obec-

nym stanie finansów publicznych nie jest możliwe

uzasadniony koniecznością wdrożenia prawa Unii

Ad 6.

Wprowadzenie obowiązku identyfikacji i re-

jestracji zwierząt towarzyszących będzie miało sens

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

543

jedynie wtedy, gdy będzie miało charakter powszech-

ny.

Stąd konieczna byłaby budowa jednego, central-

nego systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt to-

warzyszących.

Zwierzęta powinny być rejestrowane

w miejscu urodzenia, a następnie, wzorem rejestracji

zwierząt gospodarskich, powinni być rejestrowani ko-

lejni posiadacze danego zwierzęcia.

Problem migracji

zwierząt rozwiązałby system kontroli i nadzoru, po-

dobny do tego, jaki dotyczy zwierząt gospodarskich.

Niemniej jednak podkreślić należy, że w przypad-

ku identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich

kontrola i nadzór nad systemem są zdecydowanie ła-

twiejsze, gdyż właściciel nieoznakowanego zwierzę-

cia nie ma możliwości zarówno jego sprzedaży, jak

i produktów z niego lub od niego pochodzących.

Do-

datkowo niedopełnienie przez właścicieli zwierząt

gospodarskich obowiązku związanego z rejestracją

tych zwierząt skutkuje obniżeniem wysokości dopłat

bezpośrednich i jest zagrożone karą grzywny, do któ-

rej uprawnienia do nakładania w drodze postępowa-

nia mandatowego posiada Inspekcja Weterynaryjna.

ni popiera ideę powszechnej identyfikacji i rejestracji

zwierząt towarzyszących, ale, jak wskazano wcześ-

niej, stan finansów publicznych nie zezwala obecnie

na realizację takiego przedsięwzięcia.

Obecnie ogólno-

polskie bazy danych dotyczące zarejestrowanych zwie-

rząt towarzyszących są prowadzone m.in. przez Towa-

rzystwo Opieki nad Zwierzętami i prywatne firmy.

nia bezdomności zwierząt, który obejmuje:

W przypadku wprowadzenia obowiązku po-

wszechnej identyfikacji i rejestracji zwierząt ww. ka-

talog mógłby zostać rozszerzony o obowiązkową iden-

tyfikację zwierząt towarzyszących.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 11 marca 2013 r.

w sprawie planowanej likwidacji placówek

(11395)

dotyczącego ponownej interpelacji posłanki na Sejm

kwidacji placówek Straży Granicznej w Żywcu i Piw-

nicznej-Zdroju oraz Karpackiego Oddziału Straży

Granicznej uprzejmie informuję, że nie przewiduje się

zastosowania klucza procentowego do ustalenia obsa-

dy etatowej przyszłej placówki SG w Bielsku-Białej.

Wszyscy funkcjonariusze z planowanych do znie-

sienia PSG w Żywcu i Cieszynie otrzymają propozy-

cję dalszego pełnienia służby w Straży Granicznej.

Należy wskazać, że zakładany stan etatowy przy-

szłej PSG w Bielsku-Białej wyniesie 75 stanowisk służ-

bowych dla funkcjonariuszy SG i 15 stanowisk służ-

bowych dla pracowników cywilnych.

W związku z tym

większość spośród około 100 funkcjonariuszy SG peł-

niących obecnie służbę w przewidzianych do zniesie-

nia PSG w Żywcu i Cieszynie będzie mogło kontynu-

ować służbę w PSG w Bielsku-Białej.

Uwzględniając aktualne zatrudnienie pracowników

cywilnych, można stwierdzić, że wszyscy zatrudnieni

będą mogli – o ile zaakceptują taką propozycję – podjąć

pracę w nowo tworzonej PSG w Bielsku-Białej.

Ponadto przewiduje się, że część z funkcjonariu-

szy otrzyma propozycję pełnienia dalszej służby

w istniejących placówkach SG (uwzględniając ich ak-

tualne potrzeby), w planowanych do utworzenia pla-

cówkach SG albo w innych jednostkach organizacyj-

nych SG realizujących zadania na granicy zewnętrz-

nej bądź w innych służbach mundurowych, w szcze-

gólności w jednostkach terenowych Policji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w sytuacji

gdyby budynek placówki SG w Bielsku-Białej nie był

gotowy do użytku w przewidzianym terminie, planu-

je się wykorzystanie obiektów zajmowanych aktual-

nie przez PSG w Cieszynie, która użytkuje budynki

miejscowego starostwa na zasadzie użyczenia.

Po-

wyższe oznacza, że PSG w Bielsku-Białej miałaby

siedzibę w Cieszynie do czasu oddania gotowego

obiektu w Bielsku-Białej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

544

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

dotyczącego interpelacji pana posła Macieja Wy-

drzyńskiego w sprawie perspektywy rozwoju mor-

skich farm wiatrowych (MFW) w Polsce, uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Ministerstwo Gospodarki przykłada szczególne

trowniach wiatrowych.

1.

Jakie przepisy regulują lub będą regulować

morską politykę energetyczną w kwestii farm wia-

trowych?

Wyjaśniam, iż zgodnie z treścią „Prognozy zapo-

trzebowania na paliwa i energię do 2030 r.” (załącz-

nik do „Polityki energetycznej Polski do 2030 r.”),

potencjał rynkowy energetyki wiatrowej na morzu

w roku 2020 szacuje się na 1,7 TWh wytworzonej

energii elektrycznej, co przekłada się na budowę co

najmniej 500 MW mocy zainstalowanej w MFW do

2020 r.

Należy przy tym podkreślić, że wykorzystanie po-

tencjału rynkowego morskiej energetyki wiatrowej

uwarunkowany będzie wysokością wsparcia wypra-

cowywanego w ramach prac nad tzw. pakietem ustaw

energetycznych, w tym projektem ustawy o odna-

wialnych źródłach energii.

Morska energetyka wia-

trowa nie jest tu wyjątkiem i jej rozwój może nastąpić

jedynie w przypadku skierowania do sektora znaczą-

cego wsparcia.

„Polityka energetyczna Polski do

2030 r.”, jak również KPD w zrównoważony sposób

szacują rozwój OZE w Polsce, biorąc pod uwagę ele-

menty gospodarcze, społeczne oraz środowiskowe,

a także stan i bezpieczeństwo pracy krajowego syste-

mu elektroenergetycznego.

Ministerstwo Gospodarki

w trakcie prac nad nową polityką energetyczną Pol-

ski szczegółowo przeanalizuje możliwość zwiększenia

szacunków dotyczących poziomu mocy zainstalowa-

nej w morskiej energetyce wiatrowej w perspektywie

do 2050 r.

Z dotychczas przekazanych informacji przez PSE

SA wynika, że do chwili obecnej wpłynęły dwa wnio-

ski o określenie warunków przyłączenia dla morskiej

Dla pierwszego wniosku zostały wydane warunki

przyłączenia do SE Słupsk o mocy przyłączeniowej

1200 MW.

Harmonogram przyłączenia morskich

farm wiatrowych do 2020 r. przewiduje przyłączenie

900 MW, a do 2025 r. przyłączenie kolejnych elektro-

wni wiatrowych na morzu o mocy 1350 MW.

Łączna

moc morskich farm wiatrowych w 2025 r. w obszarze

polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej powinna wy-

nieść 2250 MW.

2.

Czy resort ma opracowany lub czy planuje opra-

cować plan rozwoju morskich sieci wiatrowych w ra-

mach planowania i zagospodarowania obszarów mor-

skich?

Biorąc pod uwagę skalę zainteresowania inwesto-

być budowa morskich sieci przesyłowych, np. szyny

bałtyckiej, która powinna być inicjatywą w skali eu-

ropejskiej.

Realizacja tej koncepcji pozwoli na przesył

my wiatrowe do głównych centrów odbioru zgodnie

rach europejskich.

wane przez Komisję Europejską w projekcie pod na-

zwą „Modułowy plan rozwoju w zakresie paneuro-

pejskiego systemu autostrad elektroenergetycznych

2050”, którego celem będzie ocenienie efektywności

technicznej i ekonomicznej takiego przedsięwzięcia.

W przypadku pozytywnych wyników tego projektu

skorzystanie przez Polskę ze środków mechanizmu

finansowego: Łącząc Europę (CEF – Connecting Eu-

rope Facility), m.in. na budowę morskich sieci elek-

troenergetycznych.

Ministerstwo Gospodarki będzie dążyło do zwięk-

szenia możliwości przyłączeniowych dla morskich

w nowej perspektywie 2014–2020 r.

Uwzględnienie

rozwoju morskiej energetyki wiatrowej powinien

przewidywać szczegółowo projekt nowej polityki

energetycznej Polski do 2050 r.

Ponadto należy wyjaśnić, iż w kompetencji mini-

znajduje się planowanie i zagospodarowanie prze-

strzenne polskich obszarów morskich, w tym również

rozmieszczenie morskich farm wiatrowych i sieci

przesyłowych.

545

Obecnie Ministerstwo Transportu, Budownictwa

rozporządzenia w sprawie zakresu planów zagospo-

darowania polskich obszarów morskich, które zosta-

nie wydane na podstawie art. 37b ust. 4 ustawy

czypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U.

rozporządzenia został w dniu 30 stycznia br. uzgod-

niony przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu

Terytorialnego i w najbliższym czasie powinien zo-

stać przyjęty.

Rozporządzenie to określi zakres części

tekstowej i graficznej planów oraz wymogi dotyczące

materiałów planistycznych oraz danych źródłowych

i innych danych przestrzennych wykorzystywanych

przy sporządzaniu planów.

Administracja morska w najbliższym czasie za-

mierza przystąpić do sporządzenia planu zagospoda-

rowania przestrzennego dla całości polskich obsza-

rów morskich, z wyjątkiem Zalewu Wiślanego, Zale-

wu Szczecińskiego oraz wód portowych.

Jednym z waż-

nych elementów tego planu będzie przestrzenna op-

tymalizacja rozmieszczenia MFW, sieci przesyłowych

i związanych z nimi innych elementów zagospodaro-

wania przestrzennego.

Plan zagospodarowania przestrzennego obszarów

morskich rozstrzygnie kwestie położenia obszarów

przeznaczonych pod lokalizację MFW, a także określi

zasady usuwania ewentualnych kolizji z innymi spo-

sobami wykorzystania zajętych akwenów morskich

oraz relacje przestrzenne i techniczne MFW z otocze-

niem. Projekt planu będzie przechodził odpowiednią

procedurę uzgodnień zarówno w Polsce, jak i z kra-

jami sąsiednimi, szczególnie tam, gdzie wystąpi bez-

pośrednie sąsiedztwo lub domniemanie możliwości

naruszenia interesów, tak jak to się odbywa w chwi-

li obecnej przy wzajemnym uzgadnianiu inwestycji

o możliwym oddziaływaniu transgranicznym.

Do czasu przyjęcia omawianego planu (planów)

ustalenie lokalizacji inwestycji w odniesieniu do MFW

odbywa się w trybie art. 23 ustawy o obszarach mor-

skich RP, tj. poprzez wydanie pozwolenia na wznosze-

nie i eksploatację sztucznych wysp, konstrukcji i urzą-

dzeń w polskich obszarach morskich przez ministra

wadzeniu odpowiednich konsultacji z wyznaczonymi

resortami.

Rejestr decyzji prowadzi minister trans-

portu, budownictwa i gospodarki morskiej.

3.

Czy w ww. zakresie została podjęta współpraca

z państwami akwenu Morza Bałtyckiego?

Zgodnie z wyjaśnieniami udzielonymi przez mi-

skiej współpraca z państwami basenu Morza Bałty-

ckiego prowadzona jest przede wszystkim w ramach

spotkań międzynarodowych organizacji takich jak

HELCOM i VASAB.

Na forach tych omawiana jest

tematyka oraz ogólne zasady, jakimi powinny kiero-

wać się państwa przybrzeżne przy opracowywaniu

planów zagospodarowania przestrzennego obszarów

morskich.

W latach 2009–2012 urzędy morskie uczestniczy-

ły w międzynarodowym projekcie BaltSeaPlan.

Ce-

lem projektu było opracowanie pilotażowych planów

zagospodarowania przestrzennego części obszarów

Morza Bałtyckiego.

Dla polskich obszarów morskich

opracowano projekty zagospodarowania przestrzen-

nego Zatoki Pomorskiej, Ławicy Środkowej oraz czę-

ści Zatoki Gdańskiej.

Od 2012 r. trwa projekt PartiSEApate, w którym

oprócz Polski udział biorą Norwegia, Niemcy, Litwa,

Łotwa i Szwecja oraz organizacje międzynarodowe

HELCOM i VASAB.

Celem projektu jest m.in. opra-

cowanie wspólnego modelu międzynarodowych uzgod-

nień planów zagospodarowania przestrzennego.

Należy dodać, że administracja morska (urzędy

morskie) uczestniczy w postępowaniach transgra-

nicznych dotyczących lokalizacji farm wiatrowych

w szwedzkiej i niemieckiej wyłącznej strefie ekono-

micznej.

Urząd morski jest informowany przez regio-

nalną dyrekcję ochrony środowiska (która wyraża

swoje stanowisko w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko w kontekście transgranicznym) o prowa-

dzonym postępowaniu oraz proszony o opinię w pro-

wadzonych konsultacjach.

Opinia przekazywana jest

do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska wraz ze

stosownym stanowiskiem regionalnego dyrektora

ochrony środowiska.

4.

Czy i ile wydano do tej pory zezwoleń (koncesji)

na przeprowadzenie badań eksploracyjnych w kwe-

stii pozyskania energii morskiej z Bałtyku (m.in. gaz

ziemny, gaz łupkowy, ropa naftowa)?

Zgodnie z informacjami uzyskanymi z Minister-

stwa Środowiska na terenie polskiej wyłącznej strefy

ekonomicznej Morza Bałtyckiego obowiązuje 7 kon-

cesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naf-

towej i gazu ziemnego, 4 koncesje na wydobywanie

przez ministra środowiska na rzecz firmy Lotos Pe-

trobaltic SA.

Minister środowiska wyjaśnił ponadto, iż powyż-

sze dane są aktualizowane w cyklu miesięcznym i są

dostępne pod adresem internetowym: http://www.

mos.gov.pl/kategoria/262_raporty_i_zestawienia_

koncesji_udzielonych_przez_ministra_srodowiska/.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

ja Wydrzyńskiego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 marca 2013 r.

546

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

przy egzekucjach komorniczych (12412)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Małgorzaty Niemczyk z dnia 6 lute-

go 2013 r., zawierającą prośbę o przedstawienie do-

datkowych wyjaśnień dotyczących odpowiedzi na

myłek przy egzekucjach komorniczych, uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

Jak zostało wskazane w odpowiedzi na interpela-

cję z dnia 31 stycznia 2012 r., obowiązek właściwego

oznaczenia pozwanego spoczywa na powodzie, który

jest gospodarzem postępowania cywilnego, a później

także na wierzycielu, który musi określić osobę dłuż-

Zdarzające się w praktyce pomyłki w oznaczaniu

pozwanych czy dłużników pozwalają na twierdzenie,

iż regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie nie

są wystarczające.

Dotyczy to zwłaszcza postępowa-

nia egzekucyjnego, w którym skutki pomyłek pole-

gających na skierowaniu egzekucji przeciwko osobie,

W świetle przywołanego w interpelacji, głośnego

w mediach przypadku wyegzekwowania środków z ra-

chunku bankowego kobiety, która nie była dłużni-

kiem, nie może budzić wątpliwości potrzeba wprowa-

dzenia regulacji prawnych nakazujących wskazywa-

nie w tytule wykonawczym dodatkowych danych

identyfikujących dłużnika.

Poszerzenie zakresu da-

nych zamieszczanych w tytule wykonawczym gwa-

rantowałoby lepszą identyfikację dłużnika, a co za

tym idzie, minimalizowałoby możliwość pomyłek

w tym zakresie.

Zagadnienie sposobu identyfikacji dłużnika jest

aktualnie przedmiotem prowadzonych w Minister-

stwie Sprawiedliwości (w Departamencie Prawa Cy-

wilnego) prac koncepcyjnych.

Rozważa się między

innymi wprowadzenie unormowań nakładających na

powoda obowiązek podania już w pozwie numeru

PESEL w przypadku pozwanego będącego osobą fi-

zyczną oraz numeru w Krajowym Rejestrze Sądo-

wym albo w innym rejestrze lub ewidencji w przy-

padku pozwanego będącego osobą prawną lub jed-

nostką organizacyjną, której ustawa przyznaje zdol-

ność prawną.

Jednocześnie dodać należy, iż aktualnie Rządowe

Centrum Legislacji prowadzi prace legislacyjne zmie-

rzające do opracowania projektu ustawy na podsta-

deks postępowania cywilnego oraz niektórych innych

ustaw.

W założeniach przewidziano wymóg podania

numeru PESEL albo numeru w Krajowym Rejestrze

Sądowym, innym rejestrze lub ewidencji w razie

wniesienia pierwszego pisma drogą elektroniczną.

Numery te umożliwią identyfikację strony wnoszącej

pismo, ale projektowane przepisy nie będą zobowią-

zywały powoda (wierzyciela) do wskazywania ozna-

czeń identyfikacyjnych pozwanego (dłużnika).

Sugerowana w interpelacji możliwość wprowadze-

nia systemu odpowiedzialności powoda (wierzyciela)

za wskazanie nieprawidłowych danych pozwanego

(dłużnika) jest również przedmiotem prac prowadzo-

nych aktualnie w Ministerstwie Sprawiedliwości.

W fazie uzgodnień międzyresortowych znajduje się

w którym przewiduje się wprowadzenie regulacji,

lub pełnomocnik, którzy w złej wierze lub lekkomyśl-

nie oznaczyli nieprawidłowy adres zamieszkana lub

pełnomocników, podlegają karze grzywny.

Prowadzone przez resort sprawiedliwości prace

nad opracowaniem i wprowadzeniem nowych rozwią-

zań prawnych zmierzają do zminimalizowania przy-

padków skierowania postępowania sądowego czy też

egzekucyjnego przeciwko niewłaściwej osobie, co

winno również przełożyć się na ograniczenie ilości

środków zaskarżenia czy procesów odszkodowaw-

czych inicjowanych z takiej przyczyny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Hajduk

piśmie, znak: SPS-023-12489/12, w sprawie niepra-

widłowości związanych ze stroną finansową badań

nych tym badaniom pacjentów uprzejmie informuję,

co następuje.

547

W okresie od 2010 r. miała miejsce nowelizacja

w zakresie rozdziału 2a: Badania kliniczne produk-

2011 r. z uwagi na transpozycję przepisów dyrektywy

Komisji Europejskiej 2005/28/WE z dnia 8 kwietnia

2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne

oraz przywozu takich produktów (Dz. Urz.

UE L 91

z 09.04.2005, str. 13–19) oraz dyrektywy 2001/20/WE

kowskich, odnoszących się do wdrożenia zasady do-

brej praktyki klinicznej w prowadzeniu badań kli-

nicznych produktów leczniczych, przeznaczonych do

stosowania przez człowieka (Dz. Urz.

UE L 121

z 01.05.2001, str. 34–44, z późn. zm.; Polskie wydanie

specjalne: rozdz.

13, t.

26, str. 299–309).

nia nr 1 dotyczącego działań podjętych w celu dopre-

cyzowania zasad realizacji badań klinicznych po-

przez jednoznaczne określenie zasad finansowania

świadczeń zdrowotnych (procedur medycznych)

wskazuję, że w celu przeciwdziałania wykorzystywa-

niu środków publicznych do prowadzenia badań kli-

nicznych na terenie zakładów opieki zdrowotnej do-

precyzowano brzmienie art. 37k ust. 1 ustawy z dnia

nowi, że sponsor finansuje świadczenia opieki zdro-

wotnej związane z badaniem klinicznym i objęte pro-

tokołem badania klinicznego, które nie mieszczą się

w zakresie świadczeń gwarantowanych, o których

lecznicze, komparatory oraz urządzenia stosowane

do ich podawania poprzez uregulowanie kwestii do-

kumentów, na podstawie których są rozliczane kosz-

ty świadczeń opieki zdrowotnej wynikające z prowa-

dzonego badania klinicznego, które finansuje spon-

sor.

Jednocześnie zgodnie z przepisami rozporządze-

dobrej praktyki klinicznej (Dz. U. poz. 489), wydane-

go na podstawie art. 37g ustawy z dnia 6 września

stawienie umowy określającej zobowiązania finanso-

we dotyczące badania klinicznego między badaczem,

ośrodkiem badawczym, sponsorem, która jest pod-

stawą do rozliczeń między badaczem, ośrodkiem ba-

dawczym a sponsorem.

Przepisy ww. rozporządzenia

są wystarczające także w zakresie rozliczania ww.

kosztów świadczeń opieki zdrowotnej.

W odniesieniu do pytania nr 2 dotyczącego wpro-

wadzenia obowiązku określenia zadań (usług) reali-

zowanych przez ośrodek badawczy w umowach za-

wieranych pomiędzy sponsorem badania a ośrodkiem

oraz badaczem i ośrodkiem należy wskazać, że nie

wprowadzono dotychczas przepisów prawnych regu-

lujących przedmiotową kwestię.

Wynika to między

innymi z zasady swobody umów.

Sponsor podpisuje

z ośrodkiem umowę, zgodnie z którą zleca ośrodkowi

określone czynności, a ośrodek zobowiązuje się do

wypełnienia swoich zobowiązań umownych.

Ponadto

należy zaznaczyć, że przez wzgląd na różnorodność

prowadzonych badań klinicznych w przypadku każ-

dej umowy o prowadzenie badania klinicznego czyn-

ności (zadania) ośrodka są określane indywidualnie.

W odpowiedzi na pytanie 3. dotyczące działań

podjętych w celu wyeliminowania konfliktu intere-

sów szpitali oraz podmiotów zewnętrznych, wynika-

jących z ewentualnych zależności mogących powstać

pomiędzy pracownikami szpitali i podmiotami finan-

sującymi ich wyjazdy na szkolenia, sympozja i kon-

ferencje oraz finansującymi badania kliniczne przez

nich prowadzone, wskazuję, że większość firm far-

maceutycznych, będących sponsorami badań klinicz-

nych, załącza do umowy o prowadzenie badania kli-

nicznego formularz dotyczący konfliktu interesów

w formie oświadczenia o braku konfliktu interesów,

chcąc zachować transparentność relacji sponsor

– ośrodek i sponsor – badacz.

Jest to obecnie częsta

praktyka w odniesieniu do umów o prowadzenie ba-

dania klinicznego.

W kwestii pytania nr 4 odnoszącego się do działań

podjętych wobec Urzędu Rejestracji Produktów Lecz-

czych i głównego inspektora farmaceutycznego celem

zapewnienia przez te instytucje skutecznej kontroli

i nadzoru nad badaniami klinicznymi oraz prawid-

łowym ewidencjonowaniem produktów objętych tymi

badaniami uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 108

maceutyczne Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna

sprawuje nadzór nad:

1) warunkami wytwarzania i importu produktów

2) jakością i obrotem produktami leczniczymi,

nych,

3) obrotem wyrobami medycznymi, z wyłącze-

niem wyrobów medycznych stosowanych w medycy-

nie weterynaryjnej

– w celu zabezpieczenia interesu społecznego

dycznych, znajdujących się w hurtowniach farmaceu-

tycznych, aptekach, działach farmacji szpitalnej,

tecznego, natomiast nie sprawuje ona nadzoru nad

badanymi produktami leczniczymi objętymi bada-

niami klinicznymi, ponieważ nie są to produkty prze-

znaczone do wytwarzania i obrotu, stąd też inspekcja

farmaceutyczna nie ewidencjonuje produktów lecz-

niczych wydawanych w badaniu klinicznym.

548

Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczni-

czych zawsze reaguje na łamanie obowiązującego

prawa i podejmuje działania w celu przywrócenia

nych prowadzi kontrole, kierując się przepisami pra-

wa.

Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wy-

robów Medycznych i Produktów Biobójczych realizu-

je wyznaczone zadania w sposób rzetelny, zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa oraz pełnym

zaangażowaniem pracowników.

Inspekcje badań kli-

nicznych mają na celu przedstawienie stanu faktycz-

nego w sposób obiektywny, a także zapewnienie pra-

widłowości i wysokiej jakości prowadzenia badań

klinicznych, w trosce o bezpieczeństwo ich uczestni-

ków.

Kontrole w ośrodkach są przeprowadzone zgod-

nie z obowiązującymi przepisami prawa.

Nadzór nad

rynkiem badań klinicznych produktów leczniczych

sprawowany jest w sposób ciągły i systematyczny

w oparciu o roczne plany inspekcji.

Ponadto w sytu-

dzenia ministra zdrowia z dnia 26 kwietnia 2012 r.

w sprawie inspekcji badań klinicznych (Dz. U. poz. 477)

przeprowadzane są na polecenia prezesa Urzędu Re-

w rocznym planie inspekcji.

Od 2009 r. ilość inspek-

cji przeprowadzanych przez Departament Inspekcji

Produktów Leczniczych i Wyrobów Medycznych suk-

cesywnie wzrasta.

Inspekcje badań klinicznych pro-

wadzone są przez inspektorów na podstawie imien-

nych upoważnień, wydanych przez prezesa Urzędu

dycznych i Produktów Biobójczych.

Art. 37ae ust. 7

tyczne wskazuje wymagania dotyczące wykształce-

nia i wiedzy, jaką powinien posiadać inspektor In-

spekcji Badań Klinicznych.

Zgodnie z art. 37ae ust. 8

tyczne prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczni-

czych zapewnia ustawiczne szkolenie inspektorów

Inspekcji Badań Klinicznych.

Inspektorzy zdobywa-

ją i uzupełniają w sposób regularny wiedzę niezbęd-

ną do rzetelnego pełnienia powierzonych im obowiąz-

ków w toku szkoleń zarówno krajowych, jak i orga-

nizowanych przez jednostki i organizacje międzyna-

rodowe.

Rokrocznie inspektorzy Urzędu Rejestracji

duktów Biobójczych biorą udział w dedykowanych

szkoleniach organizowanych przez Europejską Agen-

cję Leków (European Medicines Agency – EMA).

Równolegle oprócz inspekcji zleconych przez prezesa

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyro-

bów Medycznych i Produktów Biobójczych inspekto-

rzy zaangażowani są w inspekcje na zalecenie Euro-

pejskiej Agencji Leków, prowadzone w toku rejestra-

cji produktów leczniczych w procedurze centralnej.

Tym samym współpraca z inspektorami innych

państw członkowskich Unii Europejskiej pozwala na

zdobycie doświadczeń i wiedzy w zakresie metodyki

pracy, które umożliwiają prowadzenie inspekcji zle-

canych w trybie narodowym na poziomie identycz-

nym jak w innych państwach członkowskich Unii

Europejskiej.

Ponadto zwiększany jest w miarę możliwości

skład liczbowy zespołu zajmującego się w Urzędzie

Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Me-

badań klinicznych, jak również liczba inspektorów

prowadzących inspekcje badań klinicznych.

W ramach Urzędu Rejestracji Produktów Leczni-

czych funkcjonują także departamenty zajmujące się

oceną formalną i merytoryczną zgłoszonych badań

klinicznych – Departament Badań Klinicznych Pro-

duktów Leczniczych oraz Departament Nadzoru i Ba-

dań Klinicznych Wyrobów Medycznych.

W związku z pytaniem nr 5 uprzejmie informuję,

że nie wprowadzono obowiązkowego ubezpieczenia

uczestników badania klinicznego.

Obecnie stosowa-

ne jest ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej ba-

wie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

z późn. zm.), który stanowi, że ubezpieczeniem OC

jest objęta odpowiedzialność cywilna badacza i spon-

sora za spowodowanie uszkodzenia ciała, rozstroju

zdrowia lub śmierci uczestnika badania klinicznego

w wyniku działania lub zaniechania ubezpieczonego

sie trwania ochrony ubezpieczeniowej, wyrządzone

w związku z prowadzeniem badania klinicznego.

W odpowiedzi na pytanie nr 6 należy wskazać sze-

reg regulacji zarówno krajowych, jak i międzynaro-

dowych obejmujących zapisy, których celem jest za-

pewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego osób uczest-

niczących w badaniach klinicznych.

W polskim po-

rządku prawnym przepisy te znajdują się w ustawie

w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy,

przede wszystkim w rozporządzeniu ministra zdro-

klinicznej.

Ponadto Rzeczpospolita Polska jako pań-

stwo członkowskie Unii Europejskiej implementowa-

ła do polskiego systemu prawnego ww. przepisy dy-

rektywy Komisji Europejskiej 2005/28/WE z dnia

we wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu

rektywy 2001/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

sów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych

państw członkowskich, odnoszących się do wdroże-

nia zasady dobrej praktyki klinicznej w prowadzeniu

badań klinicznych produktów leczniczych, przezna-

czonych do stosowania przez człowieka.

549

Ponadto najważniejszym międzynarodowym do-

kumentem określającym zasady etycznej realizacji

badań medycznych jest Deklaracja Helsińska.

niczne wymagają nie tylko zgody prezesa Urzędu Re-

nych i Produktów Biobójczych, ale są także opinio-

wane są przez komisje bioetyczne.

Przedkładana jest

obszerna dokumentacja dotycząca jakości badanego

produktu leczniczego, a na podstawie załączonych

dokumentów sprawdzane są także kompetencje ba-

daczy zarówno przez prezesa urzędu, jak i przez ko-

misje bioetyczne.

Jednocześnie zgodnie z art. 37b.

ust. 2 ustawy

nie kliniczne przeprowadza się, uwzględniając, że pra-

wa, bezpieczeństwo, zdrowie i dobro uczestników bada-

nia klinicznego są nadrzędne w stosunku do interesu

nauki oraz społeczeństwa, jeżeli w szczególności:

1) porównano możliwe do przewidzenia ryzyko

bioetyczna oraz prezes urzędu uznali, że przewidy-

wane korzyści terapeutyczne oraz korzyści dla zdro-

wia publicznego usprawiedliwiają dopuszczenie ryzy-

ka, przy czym badanie kliniczne może być kontynu-

owane tylko wtedy, gdy zgodność z protokołem bada-

nia jest stale monitorowana;

zgody, jej przedstawiciel ustawowy, podczas przepro-

wadzonej przed badaniem klinicznym rozmowy z ba-

daczem lub z członkiem jego zespołu zapoznali się

3) przestrzegane jest prawo uczestnika badania

nej i psychicznej, prywatności oraz ochrony danych

4) uczestnik badania klinicznego, a w przypadku

niu go o istocie, znaczeniu, skutkach i ryzyku bada-

nia klinicznego wyraził świadomą zgodę na uczest-

niczenie w badaniu; dokument potwierdzający wyra-

żenie świadomej zgody przechowuje się wraz z doku-

mentacją badania klinicznego;

5) przewidziano postępowanie zapewniające, że

6) sponsor i badacz zawarli umowę obowiązkowe-

go ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szko-

dy wyrządzone w związku z prowadzeniem badania

Z uwagi na powyższe nie ma możliwości, aby pa-

w badaniu klinicznym i „nie zdawali sobie sprawy

z możliwych skutków”, ponieważ wyrażają na to

świadomą zgodę.

W nawiązaniu do pytania nr 7 odnoszącego się do

etapu, na którym znajduje się ustawa wprowadzająca

nowe, przejrzyste zasady w przedstawionych wyżej

zakresach, uprzejmie informuję, że prace nad projek-

tem ustawy o badaniach klinicznych produktów lecz-

niczych i produktów leczniczych weterynaryjnych

uznane zostały za niecelowe z uwagi na trwające

obecnie prace nad projektem rozporządzenia Parla-

nicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi

oraz uchylenia dyrektywy 2001/20/WE.

W dniu 17 lipca 2012 r. na posiedzeniu kolegium

komisarzy został przedstawiony przez komisarza

Unii Europejskiej ds. zdrowia i polityki konsumen-

ckiej Johna Dallego projekt zmiany dyrektywy

Projekt zmian ma formę ww. rozporządzenia.

Został

on przyjęty przez Komisję Europejską i przekazany

do Parlamentu Europejskiego i Rady.

Zgodnie z art. 288

(Dz. Urz.

UE C 83 z 30.03.2010, str. 366–388) rozpo-

rządzenie jest bezpośrednio stosowane we wszyst-

kich państwach członkowskich i nie wymaga trans-

pozycji do prawa krajowego.

W związku z powyższym

z chwilą wejścia w życie rozporządzenie zastępuje

wszystkie przepisy krajowe dotyczące tego samego

zagadnienia, a późniejsze krajowe akty prawne mu-

szą być zgodne z intencją danego rozporządzenia.

Nie

wyklucza to możliwości, że rozporządzenie w jego

ostatecznym brzmieniu pozostawi jakąś cześć kwe-

stii dotyczących badań klinicznych regulacjom

państw członkowskich.

Prace nad projektem ww. roz-

porządzenia traktowane są przez irlandzką prezy-

dencję jako priorytetowy projekt legislacyjny.

Zakres zaproponowanego przez Komisję Europej-

ską projektu rozporządzenia w sprawie badań klinicz-

nych produktów leczniczych do stosowania u ludzi,

uchylającego dyrektywę 2001/20/WE, jest szeroki,

ustanawia m.in. ogólnoeuropejski portal, przez który

będzie można dokonywać wszelkich czynności zwią-

zanych z procesem rejestracji badania klinicznego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że rząd polski

bierze czynny udział w pracach grupy roboczej, pra-

cującej nad przedmiotowym projektem.

Wejście w życie rozporządzenia Parlamentu Eu-

lenia dyrektywy 2001/20/WE będzie wymagało do-

stosowania, a w dużej mierze uchylenia, przepisów

550

rozdziału 2a: Badania kliniczne produktów leczni-

maceutyczne.

Wejście w życie przedmiotowego rozporządzenia

planowane jest przez Komisję Europejską na rok

2016, niemniej jednak z uwagi na częstotliwość prac

możliwe jest wcześniejsze przyjęcie projektu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

na terenie Polski (12626)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji pana posła Arkadiusza Mularczyka (sygn.

SPS-023-12626/13) w sprawie nowelizacji ustawy

ra wpłynęła do Ministerstwa Finansów w dniu 8 stycz-

niczych (Dz. U. Nr 199, poz. 1174, z późn. zm.), zwa-

na dalej u.u.p., stanowiąca implementację do polskiego

systemu prawnego założeń dyrektywy 2007/64/WE

(dalej jako Payment Service Directive – PSD), obo-

wiązuje od dnia 24 października 2011 r. i dokonuje

transpozycji na zasadzie tzw. harmonizacji pełnej,

będąc kolejnym, niezwykle istotnym krokiem na dro-

dze ujednolicania systemów prawnych państw Unii

Europejskiej (oraz pozostałych państw Europejskie-

go Obszaru Gospodarczego) w zakresie regulacji

związanych z obrotem gospodarczym.

Dla prawidłowego funkcjonowania konkurencji

na rynku usług płatniczych nieodzowne jest zrówno-

ważenie pozycji poszczególnych uczestników działa-

jących na rynku bezgotówkowych usług płatniczych

w ten sposób, aby w istocie urzeczywistnić działanie

mechanizmów konkurencji charakterystycznych dla

wolnego rynku, jednocześnie eliminując zjawiska za-

grażające osiągnięciu projektowanych rezultatów.

W szczególności projekt nowelizacji ustawy o usłu-

gach płatniczych oraz niektórych innych ustaw ma

na celu m.in. eliminację wykorzystywania uprzywi-

lejowanej, monopolistycznej pozycji przez poszczegól-

ne podmioty w relacjach z innymi, czego efektem fi-

nalnym jest ograniczanie i hamowanie dalszego roz-

woju gospodarczego.

Odpowiadając na pytanie pana posła o główne po-

wody wprowadzenia do przedmiotowej ustawy w przy-

gotowanej nowelizacji przepisów wprowadzających

nowe opłaty za korzystanie z bankomatów, uprzejmie

informuję, iż zasadniczą przesłanką, która skłoniła

projektodawcę do podjęcia przedmiotowej inicjatywy,

jest utrzymanie dalszego zrównoważonego rozwoju

obrotu bezgotówkowego w Polsce.

Osiągnięcie tego

miałoby nastąpić poprzez przełamanie skutków du-

opolu organizacji kartowych i jednostronnego narzu-

cania regulacji związanych z możliwością pobierania

opłat za wypłaty środków z bankomatów w umowach

z innymi podmiotami działającymi na rynku świad-

czenia tego rodzaju usług.

Efektem takiego stanu

rzeczy jest zakłócenie działania mechanizmów wol-

norynkowych, co z kolei generuje powstawanie kolej-

nych niepożądanych zjawisk obserwowanych na ryn-

ku obrotu bezgotówkowego, w tym na rynku banko-

matowym.

Obecne uwarunkowania utrudniają dalsze posze-

rzanie sieci bankomatów poprzez ich instalację

w miejscach o mniejszym stałym zapotrzebowaniu

na wypłaty środków z bankomatu ze względu na

brak rentowności takich przedsięwzięć (z uwagi na

ograniczony popyt i konieczność ponoszenia wyso-

kich kosztów obsługi takich bankomatów, a także z po-

wodu zmniejszonej liczby operacji na takich urządze-

niach, co wpływa na ich ograniczoną dochodowość).

W rezultacie wiele mniejszych miejscowości dysponu-

jących nierzadko sporym potencjałem gospodarczym

czy miejscowości o znacznych walorach turystycz-

nych jest pozbawionych dostępu do usług płatni-

czych, które mogłyby być oferowane np. przez banki

spółdzielcze.

Czynnikiem hamującym rozwój sieci bankoma-

tów wydaje się więc fakt jednostronnego zakazu po-

bierania przez operatorów bankomatów jakichkol-

wiek dodatkowych opłat z tytułu korzystania z ich

urządzeń.

W obecnym stanie prawnym takie działa-

nia zyskują wymiar legalności, gdyż u.u.p., pomimo

iż nie zabrania pobierania takiej opłaty, umożliwia

umowne ograniczanie ich pobierania przy wypłacie

środków z użyciem kart płatniczych.

W efekcie siła

rynkowa duopolu organizacji kartowych ustalających

reguły i opłaty związane z użytkowaniem kart płat-

niczych w znaczący sposób ogranicza możliwość ne-

gocjacji stawek przez operatorów bankomatów z wy-

dawcami kart.

Wskazać należy, iż decydujący wpływ na kształ-

towanie się praktyk w zakresie wysokości opłat na-

kładanych na transakcje przy wypłacie środków

z urządzeń bankomatowych mają w chwili obecnej

regulacje organizacji kartowych, pomimo że ustalona

przez nie maksymalna opłata dla operatorów banko-

matów nie zawsze jest adekwatna do ich kosztów.

W konsekwencji takie czynniki, jak ustalona przez

551

organizacje kartowe opłata w połączeniu z narzuco-

nym zakazem pobierania dodatkowych należności od

posiadaczy kart wypłacających środki z bankomatu

oraz praktykami wydawców kart związanymi z za-

wyżaniem tzw. foreign fee dodatkowo ponad inter-

change bankomatowy, skutkują w ocenie Minister-

stwa Finansów niedostatecznym tempem rozwoju

rynku płatności bezgotówkowych, szczególnie na te-

renach obejmujących mniejsze miejscowości.

Powyższe okoliczności spowodowały, iż do pier-

wotnego projektu zmian w u.u.p. wprowadzono pro-

pozycję regulacji materii opłat dodatkowych za wy-

płaty środków pieniężnych z bankomatów.

Tzw. do-

zwolenie mocne, umożliwiające pobieranie dodatko-

wych opłat przez operatorów bankomatów, w opinii

projektodawcy ograniczyłoby możliwość narzucania

przez organizacje kartowe reguł funkcjonowania

rynku, w tym przypadku w zakresie należnych opłat.

Projektowane przepisy w tym kształcie nie nakazy-

wałyby ustanawiania standardowej opłaty, ale wyłącz-

nie podważałyby narzucany jednostronnie zakaz opłat

dodatkowych w sytuacjach, gdy standardowa opłata

nie wystarcza do pokrycia kosztów funkcjonowania

bankomatu, a równocześnie występuje, jak wskazy-

wano wyżej, popyt na usługi bankomatowe w danej

lokalizacji przy akceptacji dla wyższych opłat.

Niezależnie jednak od wskazanych powyżej argu-

mentów uprzejmie informuję, że zmieniony projekt

i niektórych innych ustaw, który został skierowany

ponownie pod obrady komitetu stałego Rady Mini-

strów, nie zawiera przedmiotowych zapisów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

którym przekazana została interpelacja pana Micha-

ła Jacha, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

w sprawie likwidacji laboratorium Powiatowej Stacji

cińskim, uprzejmie informuję, co następuje.

Według informacji przekazanych przez wojewodę

zachodniopomorskiego, zwierzchnika administracji

zespolonej, w skład której wchodzi Powiatowa Stacja

Sanitarno-Epidemiologiczna w Stargardzie Szczeciń-

skim, projekt zmian organizacji jednostek inspekcji

w zakresie zabezpieczenia sanitarnego obejmuje

dwuetapową reorganizację z docelowym funkcjono-

waniem oddziałów laboratoryjnych stacji w Kamie-

niu Pomorskim, Szczecinku i Koszalinie, które zo-

staną włączone w strukturę Wojewódzkiej Stacji

Sanitarno-Epidemiologicznej w Szczecinie.

Należy zauważyć, że wykaz stacji sanitarno-epi-

demiologicznych wykonujących nadzór sanitarny

przy pomocy akredytowanych laboratoriów określa

poz. 336).

Wszelkie zmiany w tym zakresie nie mogą

zostać przeprowadzone wcześniej niż po dokonaniu

nowelizacji przepisów tego rozporządzenia.

W myśl art. 10 ust.4a ustawy o Państwowej Inspek-

cji Sanitarnej uprawnienia podmiotu tworzącego w ro-

zumieniu ustawy o działalności leczniczej w stosunku

logicznej posiada wojewoda.

Art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy

rzenie, przekształcenie i likwidacja podmiotu lecznicze-

go następuje w drodze zarządzenia: ministra, central-

nego organu administracji rządowej oraz wojewody.

Jednocześnie, zgodnie z art. 51 pkt 3 ustawy o wojewo-

wództwie zapewnia warunki skutecznego jej działania.

Wojewódzkie i powiatowe stacje sanitarno-epide-

miologiczne finansowane są z części budżetu pań-

stwa będącej w dyspozycji właściwego wojewody, na-

tomiast graniczne stacje sanitarno-epidemiologiczne

finansowane są przez głównego inspektora sanitar-

nego z części budżetu ministra zdrowia.

Wobec powyższego obowiązujące przepisy spra-

wiają, że kwestie finansowo-organizacyjne dotyczące

miologicznych wyłączone są z kompetencji ministra

zdrowia i głównego inspektora sanitarnego.

Jedno-

cji Sanitarnej wskazuje, iż Państwowa Inspekcja Sa-

nitarna podlega ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia, a główny inspektor sanitarny jako central-

ny organ administracji rządowej nią kieruje, „usta-

lając ogólne kierunki działania organów PIS oraz

koordynując i nadzorując działalność tych organów”.

Należy zaznaczyć, iż jakakolwiek reorganizacja

struktur Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie wpłynie

na poziom bezpieczeństwa sanitarnego mieszkańców.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

552

Odpowiedź

sekretarza stanu

12814/12), przekazującego interpelację posła na Sejm

sobu prowadzenia działań Policji poprzez odejście od

wiam następujące informacje.

policyjna, rozumiana jako diagnoza określonych zja-

wisk, służąca wyznaczaniu kierunków działań i ich

planowaniu, jest niezwykle przydatna w pracy Poli-

cji.

Sprawne identyfikowanie problemów, podejmo-

wanie decyzji ukierunkowanych na oczekiwania spo-

łeczne i poprawę środowiska pracy policjantów oraz

obiektywna ocena zrealizowanych przedsięwzięć po-

zwala na stabilny, długotrwały rozwój całej formacji.

Warto wskazać w tym miejscu, że Policja wyko-

rzystuje szereg narzędzi służących ocenie pracy po-

licjantów i funkcjonowania jednostek Policji.

Należy

jednak zauważyć, że żadne z nich stosowane samo-

istnie nie ma waloru narzędzia miarodajnego, bo-

wiem każde dotyczy jedynie wybranego aspektu pra-

cy policyjnej.

Zasadnicze znaczenie odgrywa natomiast stano-

wisko opinii publicznej na temat poziomu bezpieczeń-

stwa.

W tym kontekście warto wskazać zatem na

wyniki społecznej oceny poczucia bezpieczeństwa

oraz działań Policji:

Źródło: CBOS, 12–18 kwietnia 2012, N=1018

80

67

69

70

72 72 72 71

68

69

73

75

78 78

81

87

88

86

88

89

17

30

29 29

26 26 26

28

31

29

25

24

20

21

18

12 12

13

11

9

0

10

20

30

40

50

III 87 XI 93 IV 95 IV 96 IV 97 III 98 IV 99 II 00 IV 01 IV 02 IV 03 III 04 III 05 IV 06 IV 07 III 08 IV 09 IV 10 IV 11 IV 12

Tak Nie

553

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

że w latach 2008–2009 podjęto działania o charakte-

rze audytowym, poświęcone sprawozdawczości w Po-

licji, w wyniku których liczba zestawień wynikają-

cych z systemu planowania i sprawozdawczości była

sukcesywnie zmniejszana w tym okresie.

Warto wskazać, że liczba zestawień sprawozdaw-

czych z 71 obowiązujących w 2007 r. zmniejszyła się

do 52 zestawień zgodnie ze stanem na dzień 1 stycz-

nia 2012 r.

Dzięki wprowadzeniu elektronicznego

trybu gromadzenia danych zostanie również znacz-

nie przyspieszony obieg informacji oraz zmniejszy się

zaangażowanie osób związane z agregowaniem in-

formacji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

z założeniami systemu oceny pracy Policji komen-

dant główny Policji – po uprzednio przeprowadzonej

wielopłaszczyznowej diagnozie funkcjonowania Poli-

cji oraz analizie wpływu otoczenia zewnętrznego i pro-

gnoz rozwoju przestępczości – ustanawia na okres

3 lat priorytety komendanta głównego Policji, które

wyznaczają główne kierunki pracy Policji.

Wspomniane priorytety są realizowane poprzez

przypisanie do nich konkretnych zadań w celu wyko-

nania przez poszczególne komórki organizacyjne

KGP oraz komendy wojewódzkie Policji.

Do każdego

z zadań są przypisane mierniki, które stanowią na-

rzędzie służące ocenie stopnia realizacji wykonywa-

nych zadań.

Mierniki zgodnie z założeniami są zaś

elementem ulegającym modyfikacjom w zależności

od bieżących potrzeb, po zasięgnięciu opinii komend

wojewódzkich i właściwych merytorycznie biur Ko-

mendy Głównej Policji.

Wartości do części mierników

są naliczane w oparciu o posiadane dane statystycz-

ne, jakimi dysponuje Policja.

Do pozostałej grupy na-

leżą mierniki naliczane w oparciu o dane pochodzące

z badań socjologicznych (opinii społecznych, opinii

policjantów i pracowników Policji) realizowanych na

poziomie Komendy Głównej Policji.

Pragnę również nadmienić, że od dnia 1 lutego

2013 r. funkcjonuje odmienny od dotychczasowego

sposób generowania danych statystycznych, oparty

nie o system statystyczny „Temida”, lecz o Krajowy

System Informacyjny Policji (KSIP).

Tym samym je-

dynie poszczególne czynności procesowe (moment ich

realizacji) decydują o wymiarze statystycznym spraw

karnych.

Odnosząc się natomiast wprost do problematyki

kontroli ruchu drogowego, uprzejmie informuję, że

jednym z podstawowych zadań policjantów ruchu

drogowego, wynikającym bezpośrednio z przepisów

zm.), jest czuwanie nad bezpieczeństwem i porząd-

kontrolowanie.

Do zadań Policji należy również pro-

wadzenie działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa

ruchu drogowego zarówno kontrolno-prewencyjnych,

jak i profilaktycznych wynikających m.in. z:

— „IV europejskiego programu działań na rzecz

BRD UE na lata 2011–2020” (zakładającego redukcję

liczby ofiar śmiertelnych w wypadkach drogowych

o 50%),

— „Krajowego programu bezpieczeństwa ruchu

drogowego Gambit”,

— zaleceń Europejskiej Organizacji Policji Ruchu

Drogowego TISPOL,

— priorytetów komendanta głównego Policji.

Powyższe działania realizowane są przede wszyst-

kim w obszarach związanych z:

— przestrzeganiem ograniczeń prędkości jazdy

oraz zakazu kierowania pojazdami pod wpływem al-

koholu lub środków działających podobnie do alko-

holu,

— stosowaniem przez kierujących i pasażerów

urządzeń bezpieczeństwa biernego (pasy bezpie-

czeństwa oraz urządzenia do bezpiecznego przewo-

zu dzieci),

— przestrzeganiem przez pieszych i rowerzystów

przepisów ruchu drogowego oraz egzekwowaniem

właściwych relacji pomiędzy nimi a kierującymi po-

jazdami silnikowymi.

Realizacja działań kontrolno-profilaktycznych

w wyżej wymienionych obszarach odbywa się w spo-

sób planowy, skoordynowany w ramach kraju przy

wykorzystaniu możliwie największego potencjału

osobowego i technicznego Policji.

Podstawą realizacji

wzmożonych działań na rzecz poprawy bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego jest zatwierdzony przez ko-

mendanta głównego Policji plan określający zasady

i terminy działań oraz formę informowania o ich

efektach, sporządzany w miesiącu grudniu na rok

następny, zaś efektywność ich prowadzenia monito-

rowana jest w połowie i po zakończeniu danego roku.

Przedstawiając powyższe, pragnę nadmienić, że

potwierdzeniem przyjętej koncepcji w zakresie orga-

nizacji i realizacji wzmożonych działań policyjnych

jest obserwowana na polskich drogach poprawa sta-

nu bezpieczeństwa, wyrażająca się spadkiem liczby

wypadków o 6,2% (dane za okres od stycznia do li-

stopada 2012 r.), liczby osób zabitych w wypadkach

– o 12,4%, liczby rannych – o 6,6%, oraz liczby kolizji

drogowych – o 8,3% w porównaniu do analogicznego

okresu w 2011 r.

Ponadto potwierdzeniem tejże kon-

cepcji są również wyniki badania opinii publicznej

w zakresie oceny pracy polskiej Policji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

554

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

SPS-023-12896/13, interpelacją pana posła Mieczy-

sława Golby w sprawie jednolitej ochrony patentowej

uprzejmie informuję, co następuje.

Polska podczas posiedzenia Rady ds. Konkuren-

cyjności Unii Europejskiej (UE) w dniu 10 grudnia

2012 r. jako jedyne państwo członkowskie UE prze-

kazała informację o istotnych zastrzeżeniach zgła-

szanych przez polskich przedsiębiorców.

Przedstawi-

ciel rządu RP m.in. poinformował, że pakiet paten-

towy jest od pewnego czasu przedmiotem szerokiej

ne rządowi RP w ostatnim czasie negatywne opinie

pliwości zgłaszane przez polski parlament, debata

ków nie można przesądzić.

Projekt umowy o jednolitym sądzie patentowym

(JSP) będzie stanowił część krajowego porządku

prawnego dopiero po przeprowadzeniu niezbędnych

procedur, tj. podpisania i ratyfikacji tej umowy.

Do

podpisania umowy o JSP wymagana jest zgoda Rady

Ministrów, a do ratyfikacji uprzednia zgoda parla-

mentu RP wyrażona w ustawie.

Z uwagi na rozwiązania dotyczące wejścia w życie

pakietu patentowego uruchomienie systemu jednoli-

tej ochrony patentowej jest warunkowane ratyfikacją

patentowej zacznie obowiązywać dopiero po dokona-

niu ratyfikacji umowy o JSP, przez co najmniej

liczbą patentów europejskich (są to Francja, Niemcy

torium państw, które ratyfikowały umowę i JSP.

Podpisanie przez zainteresowane państwa UE

ww. umowy nastąpiło przy okazji posiedzenia Rady

ds. Konkurencyjności UE w dniu 19 lutego 2013 r.

Zdecydowana większość państw członkowskich UE,

w tym również Włochy, które nie uczestniczą we

wzmocnionej współpracy, podpisała umowę o JSP,

a następnie uruchomione będą krajowe procedury

ratyfikacyjne.

Warto zwrócić uwagę, że data 19 lute-

go 2013 r. jest datą otwarcia umowy do podpisu.

ram proceduralnych JSP (regulamin JSP, zasad pro-

wadzenia mediacji/arbitrażu, zasad pomocy prawnej),

ustalenia kwestii finansowych (np. opłat sądowych)

nych i regionalnych sądu pierwszej instancji JSP.

JSP będzie składał się z sądu pierwszej instancji

(oddziałów lokalnych, regionalnych i oddziału cen-

tralnego) oraz z sądu apelacyjnego.

Sprawy w pierw-

szej kolejności będą rozstrzygane przed oddziałem

lokalnym lub regionalnym sądu pierwszej instancji

JSP, gdzie językiem postępowania będzie język sie-

dziby tego sądu.

administracyjnego JSP.

Co więcej, wytyczne w spra-

wie zawarcia umowy o JSP.

nego lub regionalnego sądu pierwszej instancji JSP,

co do zasady, w sytuacji naruszenia patentu na ob-

szarze właściwości oddziału JSP, mającego siedzibę

w Polsce, postępowanie toczyłoby się w Polsce i w ję-

zyku polskim.

Powyższe wynika z okoliczności, że

generalnie prawem właściwym jest prawo państwa,

na terytorium którego dochodzi się tego prawa.

Ję-

zykiem postępowania przed sądem apelacyjnym, co

do zasady, będzie język, w którym toczyło się postę-

powanie przed sądem pierwszej instancji.

Natomiast w razie gdyby polski przedsiębiorca

podobnie jak w chwili obecnej byłby zobowiązany do

prowadzenia sporu poza granicami Polski.

Wówczas

polski przedsiębiorca mógłby być pozwany przed

właściwym oddziałem JSP (lokalnym, regionalnym

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 5 marca 2013 r.

555

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji pani poseł Agnieszki Pomaskiej oraz grupy

posłów (sygn.

SPS-023-13029/13) w sprawie projektu

go systemu prawnego założeń dyrektywy 2007/64/

WE (dalej jako Payment Service Directive – PSD)

je transpozycji na zasadzie tzw. harmonizacji pełnej,

go Obszaru Gospodarczego, dalej EOG) w zakresie

mechanizmów konkurencji, charakterystycznych dla

Odpowiadając na pytanie pani poseł o główne po-

dodatkowe opłaty za wypłatę gotówki z bankomatów,

nego rozwoju obrotu bezgotówkowego w Polsce.

manie skutków duopolu organizacji kartowych i jed-

nostronnego narzucania regulacji związanych z moż-

liwością pobierania opłat za wypłaty środków z ban-

komatów w umowach z innymi podmiotami działa-

jącymi na rynku świadczenia tego rodzaju usług.

nia mechanizmów wolnorynkowych, co z kolei gene-

ruje powstawanie kolejnych niepożądanych zjawisk

obserwowanych na rynku obrotu bezgotówkowego,

w tym na rynku bankomatowym.

Obecne uwarunkowania utrudniają dalsze posze-

rzanie sieci bankomatów, poprzez ich instalację w miej-

scach o mniejszym stałym zapotrzebowaniu na wy-

płaty środków z bankomatu, ze względu na brak ren-

towności takich przedsięwzięć (z uwagi na ograni-

czony popyt i konieczność ponoszenia wysokich kosz-

tów obsługi takich bankomatów, a także z powodu

zmniejszonej liczby operacji na takich urządzeniach,

zultacie wiele mniejszych miejscowości, dysponują-

cych nierzadko sporym potencjałem gospodarczym,

czy miejscowości o znacznych walorach turystycz-

iż nie zabrania pobierania takiej opłaty – umożliwia

płatniczych, w znaczący sposób ogranicza możliwość

negocjacji stawek przez operatorów bankomatów

z wydawcami kart.

W konsekwencji takie czynniki jak ustalona przez

organizacje kartowe opłata, w połączeniu z narzuco-

Odpowiadając na pytanie pani poseł o funkcjono-

wanie tego typu rozwiązań w innych krajach Unii

Europejskiej, uprzejmie informuję, iż dyrektywa PSD

stanowi w art. 50 ust. 2, iż w przypadku gdy za ko-

rzystanie z danego instrumentu płatniczego dostaw-

ca usług płatniczych lub osoba trzecia żąda opłaty,

informuje o tym użytkownika usług płatniczych

przed rozpoczęciem transakcji płatniczej.

Oznacza to, że opłat dodatkowych przy wypłacie

z bankomatów – czy to w ramach usług płatniczych,

556

czy też tak niekwalifikowanych (w bankomatach nie-

należących do banku wydawcy karty płatniczej) – nie

zakazano i pozostawiono w gestii poszczególnych

państw członkowskich.

Analiza prawna obowiązujących rozwiązań w kra-

jach EOG wskazuje, że w większości państw kwestia

pobierania opłat od wypłat gotówki w bankomatach

jest regulowana na mocy stosownych porozumień

między uczestnikami rynku.

Całkowita eliminacja

z systemów prawnych możliwości poboru dodatko-

wych opłat za wypłaty środków z bankomatów sta-

nowi sytuację wyjątkową (ma to miejsce np. w Por-

tugalii, gdzie mocą dekretu wprowadzono zakaz dla

instytucji kredytowych pobierania opłat od transak-

cji bankomatowych).

Natomiast w Irlandii wszystkie

instytucje kredytowe są zobligowane powiadomić

i uzyskać zgodę Central Bank of Ireland na wprowa-

dzenie bądź podniesienie opłat nakładanych na

klientów banku

1)

.

W Wielkiej Brytanii zezwolono na

pobieranie opłat przez operatorów bankomatów (nie-

koniecznie są to instytucje kredytowe) do pewnej wy-

sokości, co spowodowało znaczące zwiększenie liczby

urządzeń na terenie kraju, szczególnie na obszarach

wiejskich oraz mniej zurbanizowanych (czyli o ogra-

niczonej rentowności)

2)

.

W przypadku Niemiec także

wprowadzono możliwość pobierania opłat dodatko-

wych przez operatorów bankomatów, dążąc tym sa-

mym do zwiększenia współczynnika nasycenia ban-

komatami oraz zrównoważenia ich ilości na obszarze

całego państwa.

Z roboczych informacji resortu wy-

nika również, iż prawo do pobierania opłat dodatko-

wych zapewniono w Australii i Kanadzie.

Powyższe okoliczności spowodowały, iż do pier-

ne dozwolenie mocne, umożliwiające pobieranie do-

datkowych opłat przez operatorów bankomatów,

nowania rynku, w tym przypadku w zakresie należ-

nych opłat.

Projektowane przepisy w tym kształcie

nie nakazywałyby ustanawiania standardowej opła-

ty, ale wyłącznie podważałyby narzucany jednostron-

nie zakaz opłat dodatkowych w sytuacjach, gdy stan-

dardowa opłata nie wystarcza do pokrycia kosztów

puje, jak wskazywano wyżej, popyt na usługi banko-

matowe w danej lokalizacji przy akceptacji dla wyż-

szych opłat.

Warszawa, dnia 15 marca 2013 r.

dla osób korzystających z bankomatów (13034)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji pana posła Macieja Orzechowskiego oraz gru-

py posłów (sygn.

SPS-023-13034/13) w sprawie wpro-

wadzenia dodatkowej opłaty dla osób korzystających

z bankomatów, która wpłynęła do Ministerstwa Fi-

nansów w dniu 11 stycznia br., uprzejmie proszę o przy-

dalej u.u.p., stanowiąca implementację do polskiego

pozycji na zasadzie tzw. harmonizacji pełnej, będąc

ujednolicania systemów prawnych państw Unii Eu-

ropejskiej (oraz pozostałych państw Europejskiego

Obszaru Gospodarczego) w zakresie regulacji zwią-

zanych z obrotem gospodarczym.

1)

A. Zalcewicz, „Analiza prawna funkcjonowania opłaty sur-

charge (od transakcji bezgotówkowych w POS-ach i od transak-

cji gotówkowych w bankomatach) na rynku kart płatniczych

w Polsce w porównaniu do wybranych krajów Unii Europejskiej”,

publikacja przygotowana na zlecenie NBP, 2012 r., s 41.

2)

ATM Working Group 2006.

„Cash Machines – Meeting

Consumer Needs”: http://webarchive.nationalarchives.gov.uk/+/

http://www.hm-treasury.gov.uk/d/atm_working_group_final.pdf

oraz http://www.link.co.uk/Media/NewsReleases/Pages/600thn

ewfreecashmachinegoesliveinlow-incomearea.aspx.

557

rzucania przez organizacje kartowe reguł funkcjono-

Odpowiadając na pytanie pana posła o wpływ pro-

jektowanych zmian na poziom kosztów bankowych

ponoszonych przez klientów, uprzejmie informuję, iż

w ocenie Ministerstwa Finansów teoretyczne wpro-

wadzenie opłat za wypłaty środków pieniężnych

z bankomatów w praktyce nie powinno dotyczyć tych

urządzeń, które funkcjonują już na terenie kraju

w chwili obecnej.

Wydaje się, iż w efekcie uwolnienia

mechanizmów wolnego rynku nie doszłoby do znacz-

nego wzrostu kosztów usług wypłaty środków z ban-

komatów.

Wysokość takiej ewentualnej opłaty jest

ograniczana przede wszystkim wskutek samego

umożliwienia konkurencji między operatorami ban-

komatów, a także wysokością realnych kosztów po-

noszonych przez dostawcę usługi (niewykluczone jest

także określenie konkretnej, dozwolonej kwoty ob-

ciążeń przez regulatora).

Istnieje także możliwość

ustawowego ograniczenia ww. opłat do bankomatów

obcych, czyli nienależących do banku wydawcy kar-

ty (lub dodatkowo do obszarów, w których nasycenie

bankomatami jest najniższe).

Niezależnie jednak od wskazanych powyżej argu-

558

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Bublewicz oraz pana Pawła Papkego, posłów na Sejm

ków drogowych (w szczególności kosztów leczenia

ofiar tych wypadków) przesłaną przy piśmie pana

Marka Kuchcińskiego z dnia 10 stycznia 2013 r.

(znak: SPS-023-13035/13) uprzejmie informuję, iż

obecnie brak jest regulacji prawnych, które dotyczy-

łyby nie tylko dostępu do danych o poszczególnych

pacjentach poszkodowanych w wypadkach, ale także

ewentualnego wykonywania przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia obowiązków związanych z udostępnia-

niem lub przetwarzaniem takich danych.

Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego należy usta-

społeczno-ekonomicznego wypadku drogowego, w któ-

rym jest zabity, oraz średniego kosztu społeczno-eko-

nomicznego wypadku drogowego, w którym osoba

doznała obrażeń ciała.

W skład rady wchodzą:

1) przewodniczący – minister właściwy do spraw

transportu;

— sekretarz lub podsekretarz stanu w minister -

stwie właściwym do spraw wewnętrznych;

3) sekretarz krajowej rady wskazany przez mini-

stra właściwego do spraw transportu;

4) członkowie krajowej rady wskazani przez pre-

zesa Rady Ministrów spośród wojewodów, ministra

obrotny narodowej, ministra sprawiedliwości oraz

ministrów właściwych do spraw: administracji pub-

licznej, budżetu, finansów publicznych, gospodarki,

budownictwa, lokalnego planowania i zagospodaro-

wania oraz mieszkalnictwa, oświaty i wychowania,

komendanta głównego Policji, komendanta głównego

straży pożarnej, generalnego dyrektora dróg krajo-

wych i autostrad.

Wśród organów uprawnionych do wskazywania

członka krajowej rady brak jest ministra zdrowia lub

prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia.

Z tych też względów Narodowy Fundusz Zdrowia

działający w systemie powszechnego ubezpieczenia

zdrowotnego jako płatnik świadczeń opieki zdrowot-

ponuje ustawowym uprawnieniem ani też obowiąz-

kiem uczestniczenia w procesie obliczania ww. kosz-

tów.

Z punktu widzenia płatnika świadczeń finanso-

wanych w powszechnym systemie ubezpieczenia

zdrowotnego nie ma znaczenia, jakiego rodzaju przy-

czyna spowodowała konieczność udzielenia świadcze-

nia opieki zdrowotnej (czy był to np. wypadek, koli-

zja, ogólny stan zdrowia).

Odnosząc się natomiast do liczby interwencji

związanych z udzielaniem świadczeń ofiarom wypad-

ków drogowych, uprzejmie informuję, iż nie są pro-

wadzone w Ministerstwie Zdrowia globalne oblicze-

nia kosztów, jakie takie wypadki (lub kolizje drogo-

we) mogą generować (np. leczenie powypadkowe,

rehabilitacja).

Pewnym punktem odniesienia mogła-

by być liczba interwencji podejmowanych przez jed-

nostki systemu Państwowego Ratownictwa Medycz-

nego, w którym funkcjonuje 1450 zespołów ratowni-

ctwa medycznego (ZRM).

Zespoły te w roku 2011

interweniowały ogółem 2 992 021 razy, w tym 2 402 004

były to wyjazdy do stanów nagłego zagrożenia zdro-

wotnego.

Ponadto z danych Głównego Urzędu Statystycz-

nego wynika, że w roku 2011 było 195 266 wyjazdów

ZRM do zdarzeń w ruchu uliczno-drogowym, co sta-

nowi ok. 7% z ogólnej liczby wykonanych interwencji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż obecnie mi-

nister zdrowia nie prowadzi prac legislacyjnych za-

kładających wprowadzenie obowiązku identyfikacji

ofiar wypadków drogowych na etapie rozpoczęcia

procesu ich leczenia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

(13105)

SPS-023-13105/13, interpelacją pana posła Krzysz-

tofa Szczerskiego w sprawie jednolitego patentu eu-

ropejskiego uprzejmie informuję, co następuje.

Mając na uwadze, że poruszona przez pana posła

problematyka jest wieloaspektowa, w odpowiedzi na

zadane pytania pragnę przedstawić najbardziej ak-

tualną informację na temat stanu prac nad systemem

jednolitej ochrony patentowej, jak również wskazać

559

na kwestie proceduralne, które mają istotne znacze-

nie dla omówienia przedmiotowego zagadnienia.

o Jednolitym Sądzie Patentowym (JSP).

Ceremonia

podpisania tej umowy odbyła się w dniu 19 lutego

2013 r. w Brukseli, przy okazji odbywającej się Rady

ds. Konkurencyjności Unii Europejskiej (UE).

Umo-

wę podpisały 24 państwa członkowskie UE.

Poza Pol-

ską umowy o JSP nie podpisała także Hiszpania

i Bułgaria.

Jednak, jak poinformował rząd Bułgarii,

kraj ten w nadchodzących dniach będzie gotowy do

jej podpisania.

W Polsce przy podejmowaniu decyzji o braku go-

towości do podpisania umowy o JSP Ministerstwo

Gospodarki wzięło pod uwagę negatywne opinie i sta-

nowiska krajowych organizacji przedsiębiorców, śro-

dowiska akademickiego, a także Polskiej Izby Rzecz-

ników Patentowych oraz wątpliwości zgłaszane przez

polski parlament.

Podpisanie umowy o JSP stanowi kolejny etap

prac nad wdrożeniem jednolitego systemu patento-

wego.

Państwa, które ją podpisały, mogą uruchomić

krajowe procedury ratyfikacyjne.

Pozostałe dwa akty prawne wchodzące w skład

tzw. pakietu patentowego, tj. rozporządzenie Parla-

dzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony paten-

towej i rozporządzenie Rady z dnia 17 grudnia

towej w odniesieniu do odpowiednich ustaleń doty-

czących tłumaczeń, w grudniu 2012 r. zostały przy-

jęte przez Radę UE i Parlament Europejski.

Niemniej

regulacji patentowych, uruchomienie systemu jedno-

litej ochrony patentowej jest warunkowane ratyfika-

cją umowy międzynarodowej.

wiązywać dopiero po dokonaniu ratyfikacji umowy

kowały umowę o JSP.

Dodatkowo do wejścia w życie umowy o JSP wy-

magane jest także wejście w życie zmian do rozpo-

rządzenia (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia

nych i handlowych (Dz. U. UE L 351 z 20 grudnia

2012 r., s. 1, z późn. zm.).

Powyższe oznacza, że brak uchwalenia zmian do

rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 dotyczących jego

związku z umową o JSP będzie skutkować brakiem

wejścia w życie tej umowy.

Organem odpowiedzial-

nym za przedstawienie przedmiotowych zmian w roz-

porządzeniu nr 1215/2012 jest Komisja Europejska.

Projekt miał zostać przedstawiony przed końcem

2012 r., jednakże do chwili obecnej nie został przed-

łożony.

Warto zwrócić uwagę, że data 19 lutego 2013 r.

oznacza datę otwarcia umowy o JSP do podpisu.

ram proceduralnych JSP (Regulaminu JSP, zasad

lokalnych i regionalnych sądu pierwszej instancji JSP.

W momencie upublicznienia kolejnych projektów

regulacji patentowych i poddania ich pod dyskusję

na forum unijnym Ministerstwo Gospodarki przeka-

że je do opinii do wszystkich zainteresowanych stron,

w tym do krajowych organizacji przedsiębiorców.

Na zakończenie, odnosząc się do pytania dotyczą-

cego funduszy strukturalnych i możliwości ich wy-

korzystania w szczególności w obszarze innowacyjnej

gospodarki, uprzejmie informuję, że w chwili obecnej

najważniejszym programem w zakresie wsparcia in-

nowacyjnych rozwiązań jest Program Operacyjny

„Innowacyjna gospodarka”.

Instrumenty wsparcia w PO IG odnoszą się do

aktualnie dostępnych rodzajów ochrony patentowej.

Główny instrument wsparcia dla małych i średnich

przedsiębiorstw w zakresie uzyskania ochrony pa-

tentowej został przewidziany w działaniu 5.4.: Zarzą-

dzanie własnością intelektualną PO IG.

W tym dzia-

łaniu przewidziano środki dla małych i średnich

przedsiębiorstw w zakresie wsparcia na pokrycie

poza granicami Polski, jak również kosztów związa-

nych z postępowaniem m.in. w zakresie unieważnie-

nia patentu czy stwierdzenia wygaśnięcia patentu.

Dodatkowo funkcjonuje program „Patent Plus”

dotyczący wsparcia patentowanych wynalazków, któ-

rego głównymi beneficjentami są uczelnie i jednostki

naukowe.

Głównymi zasadami nowego systemu, opierające-

go się na nowej polityce innowacyjności 2014–2020,

będą m.in.: cały cykl innowacji; wszystkie etapy roz-

woju firmy; wsparcie bezpośrednie dla B+R, proto-

typu, linii demonstracyjnej, wdrażania B+R; instru-

menty zwrotne dla zakupu gotowych technologii itp.

Jeśli chodzi o „Program rozwoju przedsiębiorstw

do 2020 r.”, to w zakresie ochrony własności intelek-

tualnej wskazuje się na konieczność wsparcia MŚP

ze względu na istniejące braki co do odpowiedniej

strategii wykorzystania praw własności intelektual-

nej, odpowiednio wykwalifikowanych zasobów kadro-

560

wych, świadomej polityki wykorzystania praw włas-

ności intelektualnej do pozyskania kapitału na inwe-

stycje, do czego niezbędna jest również wycena praw

własności intelektualnej.

Planowane działania to

w szczególności:

— upowszechnianie wśród przedsiębiorców wie -

dzy na temat zasad ochrony własności intelektualnej

oraz w zakresie budowania strategii rozwoju przed-

siębiorstwa (w tym strategii międzynarodowej) w opar-

ciu o wartości niematerialne i prawne oraz zarządza-

nie prawami własności intelektualnej;

— usprawnienie procedur uzyskiwania ochrony

własności intelektualnej w Polsce, m.in. poprzez po-

wierzenie wszystkich spraw dotyczących własności

przemysłowej jednemu specjalistycznemu sądowi

działającemu w ramach sądownictwa powszechnego;

— wsparcie systemu zarządzania badaniami na -

ukowymi oraz ich wynikami;

— wsparcie procesu uzyskiwania oraz utrzymy-

wania ochrony własności przemysłowej poza grani-

cami Polski;

— upowszechnienie korzystania z zasobów infor -

macji patentowej w celu uniknięcia dublowania wyni-

ków prac B+R oraz podniesienia poziomu ich jakości;

— wspieranie finansowe i promowanie współpa -

tentowania (ang. co-patenting).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

w sprawie procedur przechowywania

13113/13) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

chowywania i niszczenia materiałów zdobytych pod-

czas przeprowadzania czynności operacyjno-rozpo-

znawczych przez organy ścigania uprzejmie przed-

stawiam następujące informacje.

Problematyka dotycząca realizacji czynności ope-

racyjno-rozpoznawczych przez Policję została uregu-

ww. ustawy policjanci, realizując zadania w celu roz-

poznania, zapobiegania i wykrywania przestępstw

oraz wykroczeń, wykonują m.in. czynności operacyj-

no-rozpoznawcze, w trakcie których mają prawo do

a także dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom.

Formy pracy operacyjnej są wykonywane przez

Policję na podstawie poufnego zarządzenia komen-

danta głównego Policji z dnia 30 czerwca 2006 r.

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Materiały włą-

czane są do teczek oznaczonych odpowiednią klauzu-

lą tajności.

Zapewnienie właściwej ochrony materia-

łów przed dostępem osób nieupoważnionych i ich prze-

chowywanie następuje zgodnie z wymogami określo-

Jednocześnie należy wskazać, że materiały audio-

wizualne zebrane przez Policję podczas przeprowa-

dzania tego rodzaju czynności podlegają niszczeniu

wraz z dokumentacją zgodnie z zasadami określony-

mi w zarządzeniu nr 93 ministra spraw wewnętrz-

wie jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji (Dz.

Urz.

MSW z 2008 r.

Nr 1, poz. 1, z późn. zm.) oraz

zarządzeniu nr 920 komendanta głównego Policji

walnej w Policji (Dz. Urz.

KGP Nr 16, poz. 95).

Niezależnie od powyższego chciałbym nadmienić,

że z informacji przekazanych przez Komendę Główną

Policji wynika, że wspomniana w wystąpieniu skar-

ga była przedmiotem postępowania wyjaśniającego

prowadzonego w Wydziale Kontroli Komendy Sto-

łecznej Policji.

W toku postępowania ustalono, że funkcjonariu-

sze Oddziału Prewencji Policji w Warszawie, skiero-

wani do zabezpieczenia ładu i porządku publicznego

w czasie meczu piłki nożnej rozgrywanego w dniu

9 sierpnia 2012 r. pomiędzy wymienionymi w wystą-

pieniu drużynami, zostali wyposażeni w służbowe

kamery video w celu utrwalenia ewentualnych przy-

padków naruszenia prawa.

takie nie wystąpiły, policjanci nie rejestrowali obrazu

ani dźwięku.

Czynności realizowane przez Oddział

Prewencji Policji w Warszawie miały charakter ad-

ministracyjno-porządkowy i były podjęte w celu za-

pewnienia bezpieczeństwa publicznego, ochrony ży-

cia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed bezpraw-

nymi zamachami.

Przedstawiając powyższe, pragnę poinformować,

że ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie wy-

561

kazały, iż policjanci z ww. oddziału działali zgodnie

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

wzrastającej liczby firm jednoosobowych

ogłaszających upadłość (13149)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Wiesława Janczyka w sprawie wzra-

stającej liczby firm jednoosobowych ogłaszających

upadłość (SPS-023-13149/13), przekazaną zgodnie

z kompetencjami przez ministra pracy i polityki spo-

łecznej pismem, DP-II-0700-25-EN-MM/13, z dnia

29 stycznia 2013 r., poniżej przedstawiam stanowisko

przygotowane we współpracy z ministrem finansów.

Poziom ingerencji państwa w prowadzenie dzia-

łalności gospodarczej w Polsce wynika z funkcji fi-

skalnej, będącej podstawową funkcją systemu podat-

kowego.

Należy podkreślić, że stawki podatku dochodowe-

go od osób fizycznych w Polsce są niższe od średniej

państw Unii Europejskiej (Taxation Trends in the

EU, Eurostat 2012).

Istotna jest również możliwość

wyboru przez osoby fizyczne różnych (w tym uprosz-

czonych) form opodatkowania podatkiem dochodo-

wym w związku z prowadzoną działalnością gospo-

darczą.

Osoby fizyczne prowadzące działalność go-

spodarczą, poza możliwością rozliczania podatku

dochodowego na zasadach ogólnych (stawki 18% i 32%)

oraz wg metody liniowej (stawka 19%), mają możli-

wość rozliczenia podatku dochodowego według uprosz-

czonych form opodatkowania, tj. ryczałtu od przycho-

dów ewidencjonowanych lub karty podatkowej.

Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewi-

dencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych

z pozarolniczej działalności gospodarczej, w tym rów-

spółki cywilnej osób fizycznych oraz w formie spółki

jawnej osób fizycznych.

Ryczałt od przychodów ewi-

dencjonowanych mogą opłacać podatnicy, którzy, roz-

poczynając prowadzenie działalności, wybiorą tę for-

mę opodatkowania, oraz podatnicy, którzy w roku

czającej równowartości 150 000 euro (na rok 2012

kwota ta wynosiła 661 680 zł).

Podstawę opodatko-

wania stanowi przychód bez pomniejszania o koszty

jego uzyskania.

Stawki ryczałtu od przychodów ewi-

dencjonowanych wynoszą odpowiednio: 20%, 17%,

8,5%, 5,5% i 3%, w zależności od rodzaju prowadzonej

Podatnicy opodatkowani w formie karty podatko-

wej są zwolnieni od obowiązku prowadzenia ksiąg,

czek na podatek dochodowy.

Stawki karty podatko-

wej określone są kwotowo i podlegają corocznie pod-

wyższeniu w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi

sie pierwszych trzech kwartałów roku poprzedzają-

su roku ubiegłego.

Ich wysokość uzależniona jest

m.in. od rodzaju i zakresu prowadzonej działalności,

liczby zatrudnionych pracowników czy liczby miesz-

kańców miejscowości, w której prowadzona jest dzia-

łalność gospodarcza.

Wysokość podatku dochodowe-

każdy rok podatkowy.

Głównym celem możliwości stosowania przez po-

datników ryczałtowych form opodatkowania jest

zmniejszanie kosztów wypełniania zobowiązań po-

datkowych w zakresie opodatkowania dochodów

(przychodów).

Zaletami uproszczonych form opodat-

kowania są również: fakultatywność w stosunku do

zasad ogólnych, zmniejszenie obowiązków ewidencyj-

nych oraz większa przewidywalność opodatkowania

w przypadku karty podatkowej.

Ponadto należy wskazać na inne regulacje podat-

kowe dedykowane małym podatnikom

1)

i podmiotom

rozpoczynającym działalność gospodarczą.

Pierwszą z nich jest kredyt podatkowy, który

umożliwia podatnikom rozpoczynającym działalność

gospodarczą, a także małym przedsiębiorcom, przy

spełnieniu określonych warunków ustawowych, sko-

rzystanie ze zwolnienia z obowiązku uiszczania za-

liczek na podatek dochodowy.

Drugim rozwiązaniem jest możliwość dokonywa-

nia przez podatników jednorazowej amortyzacji.

Sta-

nowi ona istotne ułatwienie prowadzenia działalno-

ści gospodarczej i polega na tym, że mali podatnicy

oraz podatnicy w roku podatkowym, w którym roz-

poczęli prowadzenie działalności gospodarczej, mogą

dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych

od wartości początkowej niektórych środków trwa-

ły wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz

1)

z późn. zm.) przez małego podatnika należy rozumieć m.in. po-

562

nieprzekraczającej w roku podatkowym równowar-

sów amortyzacyjnych.

Przedmiotowe ułatwienie

może wpływać pozytywnie na decyzje podatników

odnośnie do rozpoczęcia nowych inwestycji.

Należy zauważyć, że przepisy podatkowe są stale

udoskonalane.

Potwierdzają to ostatnie z wprowa-

dzanych zmian.

W zakresie podatków dochodowych od stycznia

2013 r. wprowadzono przepisy podatkowe przeciw-

działające tzw. zatorom płatniczym, które mają na

nia zostały wprowadzone do ustaw o podatkach do-

obowiązku korekty kosztów uzyskania przychodów

w związku z niezapłaceniem faktury w odpowied-

nim, wskazanym w przepisach terminie.

możliwość rozliczania kasowego VAT została wyko-

rzystana przez polskiego ustawodawcę w art. 21 usta-

ją określone w tej ustawie kryteria do uznania ich za

tzw. małych podatników, dysponują prawem do sto-

sowania kasowego rozliczenia tego podatku zamiast

powszechnie stosowanego rozliczenia memoriałowe-

go.

Celem wprowadzenia przepisów dotyczących ka-

sowej metody rozliczania podatku VAT było zmini-

malizowanie negatywnych skutków spowodowanych

obowiązkiem odprowadzenia podatku VAT z tytułu

sprzedaży, za którą podatnik nie otrzymał zapłaty od

kontrahenta.

Skutki te są szczególnie dotkliwe dla

małych przedsiębiorców.

Ustalony limit obrotów

umożliwia skorzystanie z tej metody ok. 95% podat-

ników.

twienia w zakresie kasowej metody rozliczeń, któ-

rych celem była poprawa płynności finansowej przed-

siębiorców poprzez ograniczenie zjawiska zatorów

płatniczych.

Zmiany polegają na zniesieniu 90-dnio-

wego terminu, po upływie którego mały podatnik

pomimo nieuregulowania należności przez jego kon-

trahenta obowiązany był do rozliczenia podatku VAT

usług.

Obecnie mały podatnik rozliczający się meto-

dą kasową jest obowiązany do odprowadzenia podat-

czenia usług, co do zasady, dopiero w momencie, gdy

kontrahent ureguluje należność za towar lub usługę

(pod warunkiem że kontrahentem będzie podatnik

VAT czynny).

Jeżeli natomiast kontrahentem małego podatnika

rozliczającego się metodą kasową będzie podmiot

podatku VAT powstanie z chwilą otrzymania całości

lub części zapłaty, a w przypadku jej braku – w 180

Dodatkowo wprowadzono możliwość odliczania

podatku przez małego podatnika rozliczającego się

metodą kasową z faktury zapłaconej w części.

Korzystne zmiany zostały wprowadzone również

w zakresie odliczania podatku przez małego podat-

nika z dokumentów celnych.

Od dnia 1 stycznia 2013 r.

odliczanie tego podatku odbywa się według zasad

ogólnych, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym

mały podatnik stosujący metodę kasową otrzymał

taki dokument.

Mali podatnicy stosujący metodę kasową rozlicza-

ją VAT za okresy kwartalne i nie mają obowiązku

wpłacania zaliczek na podatek.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że w ocenie

przedsiębiorców wyrażonej w trakcie prac nad usta-

tywna metoda kasowa jest optymalnym rozwiąza-

niem pozostawiającym podatnikom decyzję odnośnie

do najlepszego dopasowania systemu rozliczeń tego

podatku do profilu swojej działalności.

Kolejna zmianą korzystną dla małych przedsię-

biorców jest istniejąca od października 2012 r. moż-

liwość składania deklaracji VAT-7 bez podpisu kwa-

lifikowanego.

Ponadto w ostatnim czasie został rów-

nież podwyższony limit obrotu, który uprawnia po-

datników do korzystania ze zwolnienia podmiotowe-

poprzez redukcję obciążeń administracyjnych wpły-

wa na ułatwienie prowadzenia działalności gospo-

darczej przez podatników osiągających niewielkie

obroty i wpływa korzystnie na rozwój drobnej wy-

twórczości.

Odnosząc się do podnoszonej kwestii niejasności

bądź niezrozumienia przepisów prawa podatkowego,

pragnę zwrócić uwagę, że przepisy mogą być w prosty

i szybki sposób wyjaśnione każdemu podatnikowi,

który złoży w tym zakresie odpowiedni wniosek o wy-

danie indywidualnej interpretacji przepisów prawa

podatkowego, zgodnie z art. 14b ustawy z dnia 29 sierp-

poz. 749).

Wprowadzenie do polskiego systemu podat-

kowego instytucji indywidualnych interpretacji prze-

pisów prawa podatkowego stanowi odpowiedź usta-

wodawcy na liczne postulaty podatników, w tym

przede wszystkim przedsiębiorców mających proble-

my z wykładnią oraz stosowaniem złożonych przepi-

sów podatkowych.

W okresie obowiązywania ustawy

Ordynacja podatkowa przepisy regulujące wydawa-

nie interpretacji ulegały istotnym zmianom, które

zmierzały do zapewnienia szerszej ochrony podatni-

ków oraz wzmocnienia zaufania podatników do ad-

ministracji podatkowej, jak też do ujednolicenia sto-

sowania przepisów podatkowych.

Zapewniając podat-

nikom pomoc w stosowaniu skomplikowanych i her-

metycznych przepisów prawa podatkowego, instytu-

563

cja ta stanowi także istotny element w likwidowaniu

barier w rozwoju przedsiębiorczości, sprzyjając tym

samym tworzeniu dobrego klimatu do prowadzenia

działalności gospodarczej.

W obecnym kształcie polski system interpretacji

przepisów prawa podatkowego jest oceniany bardzo

w Polsce wniosek o wydanie interpretacji indywidu-

alnej może zasadniczo złożyć każdy podatnik.

Co wię-

cej, w odróżnieniu od większości państw członkow-

skich Unii Europejskiej polski system interpretacji

podatkowych przewiduje możliwość ich zaskarżenia

do sądu.

Oznacza to, że podatnik, który nie zgadza

się z otrzymaną interpretacją, może dochodzić swo-

ich racji przed sądem administracyjnym.

Na wysoką

ocenę polskiego systemu ma także wpływ szeroko

określony zakres spraw, które mogą być przedmio-

tem interpretacji podatkowych.

Zasadniczo bowiem

wniosek o wydanie interpretacji podatkowej może

dotyczyć każdego zagadnienia podatkowego.

Należy wyraźnie podkreślić, że założenia polityki

podatkowej dotyczące uproszczenia prawa podatko-

wego bądź obniżenia podatków były i są nadal reali-

zowane poprzez korzystne zmiany w obowiązujących

przepisach podatkowych.

Ewentualne zmiany prawa

podatkowego będą ukierunkowane na dalszą popra-

wę efektywności, prostoty i przejrzystości systemu

uczestnictwa w życiu gospodarczym.

Zmiany w sy-

stemie podatkowym będą dotyczyły w szczególności

datkowa, które istotnie usprawnią wypełnianie zo-

bowiązań podatkowych, m.in. przez rozwój elektro-

nicznych form kontaktu z administracją podatkową.

W chwili obecnej z uwagi na funkcjonowanie sze-

regu rozwiązań dedykowanych małym podatnikom

minister finansów nie przewiduje w najbliższym cza-

sie istotnych zmian w zakresie systemu podatkowego

dotyczącego prowadzenia działalności gospodarczej

przez małe podmioty gospodarcze.

Obok przedstawionych powyżej rozwiązań z za-

kresu systemu podatkowego szereg działań podejmo-

zmierza do stworzenia bardziej przyjaznego otocze-

nia prawno-instytucjonalnego dla prowadzenia dzia-

łalności gospodarczej.

Minister gospodarki dostrzega

potrzebę kształtowania regulacji prawnych w taki

sposób, aby realizacja ustawowych obowiązków dla

kosztowna i uciążliwa.

Podejmowane działania uwzględ-

niają szeroko rekomendacje przedstawione w tym

zakresie przez Komisję Europejską w dokumencie

Small Business Act for Europe

2)

, takie jak: uwzględ-

nianie specyfiki MSP przy kształtowaniu otoczenia

regulacyjnego, ułatwianie MSP dostępu do finanso-

wania oraz zachęcanie i wspieranie MSP w czerpaniu

korzyści z dostępu do rynków.

W celu uproszczenia procedury związanej z zakła-

daniem działalności gospodarczej przez osoby fizycz-

ne i ograniczenia formalności z tym związanych od

1 lipca 2011 r. wprowadzono możliwość rejestracji

działalności gospodarczej przez Internet w ramach

spodarczej.

Ponadto należy wskazać na rozwiązania

wynikające z tzw. ustaw deregulacyjnych przygoto-

wanych przez Ministerstwo Gospodarki, których ce-

lem była poprawa warunków wykonywania działal-

ności gospodarczej przez małe i średnie przedsiębior-

stwa.

W ramach pierwszych dwu ustaw deregulacyj-

nych zredukowano część obowiązków informacyj-

nych nakładanych na przedsiębiorców oraz ograni-

czono niektóre bariery administracyjne utrudniające

wykonywanie działalności gospodarczej, np. umożli-

wiono składanie oświadczeń w miejsce dotychczas

wymaganych przez organy administracji publicznej

zaświadczeń, co pozwala na zmniejszenie kosztów

działalności gospodarczej małych i średnich przed-

siębiorstw.

Tak zwana trzecia ustawa deregulacyjna zawiera

przede wszystkim rozwiązania w obszarze poprawy

płynności finansowej przedsiębiorstw, ograniczenia

zatorów płatniczych, zwiększenia dyscypliny płatni-

czej między kontrahentami oraz likwidacji barier

administracyjnych.

Do najważniejszych rozwiązań trzeciej ustawy de-

regulacyjnej należy zaliczyć:

1.

Ułatwienia w zakresie kasowej metody rozli-

czenia podatku VAT.

w zakresie VAT, gdzie podatnik, który rozliczył po-

nia procedury podatnik będzie miał możliwość auto-

matycznego skorzystania z tego rozwiązania.

3.

Zmiany przepisów dotyczących podatków do-

chodowych zmierzające w kierunku zwiększenia dy-

scypliny płatniczej w obrocie gospodarczym, ograni-

czające możliwość zaliczania do kosztów uzyskania

poniósł (obowiązkowa korekta kosztów uzyskania

przychodu w przypadku niezapłacenia zobowiązań).

Zmiana ma także na celu wyeliminowanie wykorzy-

stywania przez podatników dominującej pozycji wo-

bec dostawcy towarów czy usług związanej z wyzna-

czaniem długich terminów płatności.

4.

Pakiet rozwiązań dotyczących akcyzy, w tym

możliwość żądania odsetek podatkowych od zwrotu

akcyzy.

5.

Zmiany w zakresie leasingu, które mają na celu

eliminację obecnych barier w zakresie korzystania

z leasingu przez przedsiębiorców i urealnienie zasad

opodatkowania leasingu (skrócono minimalny wy-

magany czas trwania umowy leasingu nieruchomo-

2)

Komunikat z dnia 25 czerwca 2008 r.

„Najpierw myśl

na małą skalę, program Small Business Act dla Europy”

KOM(2008) 394.

564

ści z 10 do 5 lat, umożliwiono objęcie leasingiem umo-

wy prawa wieczystego użytkowania gruntów, zmianę

su umowy, jak również przyjęto sposób ustalenia

wartości przedmiotu ponownego leasingu według

wartości rynkowej).

6.

Rozwiązania usprawniające kontakt admini-

stracji z przedsiębiorstwami dotyczące m.in. publiko-

wania przez ZUS, NFZ i KRUS wydanych interpre-

tacji oraz wskazania zakresu przedmiotowego inter-

pretacji indywidualnych.

Zmiany w prawie przyczy-

nią się do wyjaśniania wątpliwości przedsiębiorców

Aktualnie minister gospodarki pracuje nad

czwartym aktem o charakterze deregulacyjnym, tj.

projektem założeń projektu ustawy o ułatwieniu wa-

runków wykonywania działalności gospodarczej.

Za-

kres przedmiotowy projektu założeń odnosi się do

administracyjnych barier rozwoju gospodarczego.

Proponowane w projekcie zmiany posłużą wspieraniu

inwestycji, dalszemu ograniczeniu obowiązków infor-

macyjnych, wzmocnieniu społecznej odpowiedzialno-

ści biznesu oraz instytucji prawa pracy i zabezpiecze-

nia społecznego.

W zakresie wsparcia inwestycji proponuje się m.in.

zwolnienie z podatku dochodowego świadczenia dowo-

zu do zakładu pracy na rzecz pracowników oraz znie-

sienie opłaty skarbowej za zgłoszenie rejestracyjne

VAT-R.

W zakresie obrotu towarowego z zagranicą

proponuje się uproszczenie procedur kontrolnych na

granicy oraz ułatwienia w zakresie procedur celnych.

Mając na uwadze obecne spowolnienie gospodar-

cze i wynikające z tego problemy dotykające wiele

polskich przedsiębiorstw, w resorcie gospodarki opra-

cowano projekt „Polityki nowej szansy”, która po raz

kę zarządzania przedsiębiorstwem w sytuacji kryzy-

sowej, prezentując tym samym nowe podejście do

polityki przedsiębiorczości, które uwzględnia potrze-

bę wsparcia wartościowych przedsiębiorstw pozosta-

jących w niestabilnej sytuacji finansowo-ekonomicznej.

Rozwiązania zawarte w projekcie zostały przygoto-

wane z myślą o właścicielach firm narażonych na

trudności na poszczególnych etapach prowadzenia

biznesu.

System ten będzie również obejmował

wsparcie dla tych przedsiębiorców, którzy zamierza-

ją ponownie rozpocząć działalność gospodarczą.

Celem polityki jest zwiększenie przeżywalności

przedsiębiorstw, które są narażone na sytuacje kry-

zysowe.

W tym zakresie projekt proponuje szereg

działań o charakterze prewencyjnym wobec trudno-

ści w prowadzeniu działalności gospodarczej, doty-

czących zarówno zapobiegania sytuacjom kryzyso-

wym w przedsiębiorstwie, jak i przeciwdziałania jego

przedwczesnej upadłości.

W projekcie zostały ziden-

tyfikowane obszary interwencji, w ramach których

rozważa się m.in. wdrożenie instrumentów pomocy

publicznej na poprawę płynności finansowej oraz ra-

towanie i restrukturyzację przedsiębiorstwa w kry-

zysie pod warunkiem podjęcia przez przedsiębiorcę

działań naprawczych.

Ponadto w celu promowania

idei ponownego podejmowania aktywności gospodar-

czej rozważane jest wprowadzenie zwrotnego wspar-

cia finansowego dla przedsiębiorców doświadczonych

upadłością.

Zasady i tryb udzielania wsparcia będą-

cego pomocą publiczną, monitorowania udzielonej

pomocy oraz prowadzenia sprawozdawczości środ-

ków finansowych określone zostaną w odrębnym ak-

cie normatywnym, który będzie stanowił program

pomocowy.

Prowadzenie działalności gospodarczej w okresach

spowolnienia gospodarczego jest niewątpliwie obar-

czone trudnościami.

Jednakże przedsiębiorca powi-

nien być osobą, która nie tylko ma świadomość ryzyka

towarzyszącego działalności biznesowej jako takiej,

ale także potrafi z tego ryzyka umiejętnie korzystać.

Innymi słowy, przedsiębiorczość polega na umiejętno-

ści znajdowania korzyści w obcowaniu z niepewnością

i ryzykiem, przy czym ryzyko jest w tym przypadku

motywacją dla prowadzenia działań nieszablonowych

czy pionierskich.

Inną ważną cechą przedsiębiorcy po-

winna być elastyczność, która umożliwia dynamiczne

dostosowywanie się do zmiennych realiów rynkowych.

Prowadzenie działalności gospodarczej opiera się

w dużej mierze na umiejętnościach adaptacji do zupeł-

nie nowych sytuacji, niejednokrotnie wymagających

diametralnych zmian w planowaniu, strategii oraz

zakresie i rozmachu działań.

Według badań Komisji Europejskiej Polacy są naj-

bardziej przedsiębiorczym narodem w UE, a także

drugim najbardziej przedsiębiorczym narodem na

świecie (po Korei Południowej).

Polscy przedsiębiorcy

są kreatywni, umieją przełamywać schematy i radzić

sobie w nietypowych sytuacjach.

Poprawy natomiast

wymaga umiejętność współpracy, która niejedno-

krotnie może stanowić hamulec rozwoju przedsię-

biorstw.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

w sprawie przerostów administracyjnych

w Polsce (13188)

Odpowiadając na interpelację posła Bogdana

nr SPS-023-13188/13, w sprawie przerostów admini-

565

stracyjnych w Polsce, przekazaną przez Ministerstwo

Administracji i Cyfryzacji przy piśmie z dnia 8 lutego

2013 r., nr BM-ZPO-0713-9/2013.JCh/JM, uprzejmie

informuję, co następuje.

Zgodnie ze wstępną wersją sprawozdania Rb-70

wywanego przez Główny Urząd Statystyczny w urzę-

dach wojewódzkich wg stanu na koniec okresu spra-

wozdawczego, tj. 31 grudnia 2012 r., zatrudnione były

10 694 osoby.

Natomiast przeciętna liczba zatrudnio-

nych w 2012 r. wynosiła 10 663 osoby.

Podane stany zatrudnienia dotyczą wielkości ogó-

łem i obejmują zatrudnienie osób nieobjętych mnoż-

nikowymi systemami wynagrodzeń, osób zajmują-

cych kierownicze stanowiska państwowe, żołnierzy

i funkcjonariuszy, członków korpusu służby cywilnej.

Stosownie do przepisów rozporządzenia ministra

zdawczości budżetowej (Dz. U. Nr 20, poz. 103) spra-

wozdania roczne mogą być korygowane do dnia

wym.

A zatem ostateczna wersja sprawozdania do-

stępna będzie na początku maja br.

Sekretarz stanu

Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

sekretarza stanu

na interpelację posła Bogdana Rzońcy

w sprawie polskiej administracji (13194)

wie polskiej administracji, znak: SPS-023-13194/13,

uprzejmie informuję, iż obowiązujące przepisy prawa,

z późn. zm.) przyznają pracodawcy samorządowemu

uprawnienie do kształtowania struktury organiza-

cyjnej jednostki (w tym struktury kadrowej, liczby

poszczególnych stanowisk pracy i przypisanego im

zakresu czynności), określenia jej regulaminu pracy

(vide art. 42 ust. 1 tejże ustawy), jak też podejmowa-

nia czynności z zakresu prawa pracy wobec zatrud-

nionych pracowników.

Mając zatem na uwadze pozy-

cję ustrojową jednostek samorządu terytorialnego,

istotnym pozostaje wskazanie, że konstytucyjna za-

sada państwa prawnego przesądza o tym, że jakakol-

wiek możliwość podjęcia działań władczych w zakre-

sie oceny czy też weryfikacji działań organizacyjnych

podejmowanych w urzędach jednostek samorządu

terytorialnego przez organ administracji publicznej

ich podstawą jest zawsze konkretna norma kompe-

tencyjna.

Odnośnie narzędzi służących do oceny pa-

rametryzacji stanowisk pracy w urzędach central-

nych, uprzejmie informuję, iż ww. zagadnienia nale-

żą do właściwości szefa służby cywilnej.

W nawiązaniu do analiz dotyczących potrzeby

zmian przepisów kompetencyjnych administracji na-

leży podkreślić, że są prowadzone na bieżąco i zna-

lazły one swoje odzwierciedlenie w dokumencie stra-

tegicznym przygotowanym przez MAC strategia

„Sprawne Państwo 2020”, która została już przyjęta

przez Radę Ministrów w trybie obiegowym.

Następ-

nie w oparciu o przepis strategii „Sprawne Państwo

2020” zostanie opracowany plan działań na rzecz

wdrażania strategii „Sprawne Państwo 2020”, w któ-

rym zostanie rozpisany harmonogram zmian doty-

czących administracji.

W odniesieniu do nowelizacji prawa mającego na

celu poprawę efektywności działania urzędów,

uprzejmie informuję, że opracowany został projekt

założeń ustawy o poprawie warunków świadczenia

rząd terytorialny i zwiększenia efektywności i ela-

Trwają również prace nad projektem założeń do

projektu ustawy o utworzeniu wojewódzkich centrów

Istotą projektu założeń ustawy jest utworzenie w struk-

turach urzędów wojewódzkich tzw. wojewódzkich

centrów usług wspólnych, zapewniających wykony-

wanie zadań obsługowych (księgowość, kadry, trans-

port, zamówienia publiczne itp.) na potrzeby organów

administracji zespolonej.

Następstwem powyższego

rozwiązania będzie konsolidacja jednostek organiza-

cyjnych obsługujących kierowników zespolonych

służb, inspekcji i straży, tj. włączenie ich aparatów

pomocniczych w struktury urzędu wojewódzkiego.

Obecny sposób zorganizowania organów terenowej

administracji zespolonej w zakresie zatrudnienia wy-

maga zastosowania nowoczesnych metod zarządza-

nia z wykorzystaniem dostępnych rozwiązań tech-

nicznych i rozwiązań funkcjonujących poza sektorem

publicznym, co w efekcie powinno doprowadzić do

ograniczania kosztów jej funkcjonowania.

Należy zatem stwierdzić, że uchwalenie ustawy

niejszej realizacji woli ustawodawcy, wyrażonej w usta-

wie o wojewodzie i administracji rządowej w woje-

wództwie w zakresie zespolenia administracji w jed-

nym urzędzie, poprawy organizacji i jakości pracy

inspekcji wojewódzkich oraz umożliwi skoncentrowa-

nie się organów rządowej administracji zespolonej na

wykonywaniu zadań merytorycznych, do realizacji

566

których zostały powołane.

Projektowane przepisy nie

naruszają obecnych ustawowych kompetencji woje-

wódzkich inspektorów.

Głównym zamierzeniem proponowanych zmian

jest zwiększenie efektywności działania administra-

cji rządowej i poprawa jej wizerunku, zwłaszcza w kon-

tekście oczekiwań opinii publicznej, która od wielu

lat formułuje oczekiwania zmniejszenia biurokracji

i redukcji stanu osobowego, przy zachowaniu obec-

nego standardu obsługi obywateli.

Projekt założeń ustawy o utworzenia wojewódz-

rych ustaw podlega obecnie uzgodnieniom między-

resortowym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Grzegorz Karpiński

Warszawa, dnia 14 marca 2013 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji posła Tomasza Kamińskiego przesłanej przy

13210/13, w sprawie nieprawidłowości w stosowaniu

nansowe i organy egzekucyjne, uprzejmie proszę o przy-

poz. 65, z późn. zm.) stanowi, że środki pieniężne

wych jednej osoby niezależnie od liczby zawartych

ści trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagro-

dzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród

Zgodnie z brzmieniem art. 54 ust. 1 ustawy Prawo

bankowe wolne od zajęcia są środki pieniężne znaj-

dujące się na rachunkach, a zatem przewidziane

w tym przepisie ograniczenie egzekucji nie dotyczy

sumy obrotów na danym rachunku bankowym w cią-

gu całego roku, lecz środków pieniężnych znajdują-

cych się na danym rachunku w chwili doręczenia

zawiadomienia o zajęciu.

Wolne od egzekucji są także

środki pieniężne wpłacone później, do wysokości

ustalonej zgodnie z przedmiotowym przepisem.

Taki

pogląd wyraża również Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści, wskazując, iż w ramach egzekucji sądowej zasto-

sowanie znajduje art. 890 § 1 ustawy z dnia 17 listo-

nowi, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowe-

go, w tym rachunku bankowego obejmującego wkład

oszczędnościowy dłużnika, jest dokonane z chwilą

w chwili zajęcia nie znajdowały się na rachunku ban-

kowym, w tym rachunku bankowym obejmującym

wkład oszczędnościowy, a zostały wpłacone na ten

zanie na gruncie egzekucji administracyjnej przewi-

zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobo-

wiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia banko-

wi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje również kwoty,

naniu zajęcia.

W związku z powyższym ograniczenie

egzekucji przewidziane w art. 54 ust. 1 Prawa ban-

kowego obejmuje środki pieniężne znajdujące się na

rachunku w chwili doręczenia bankowi zawiadomie-

nia o zajęciu oraz środki wpłacone później, do wyso-

kości ustalonej zgodnie z przedmiotowym przepisem.

Sposób obliczania kwoty wolnej od zajęcia został

określony w art. 54 ust. 1 Prawa bankowego poprzez

wskazanie, że środki pieniężne są zwolnione od zaję-

cia do wysokości trzykrotnego przeciętnego miesięcz-

nego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez

średnio poprzedzający dzień wystawienia tytułu wy-

konawczego.

W odniesieniu do zagadnienia ustalania kwoty

wolnej od zajęcia w przypadku wielości rachunków

posiadanych przez dłużnika Ministerstwo Sprawied-

liwości podkreśla, iż rozróżnić należy dwie możliwe

sytuacje.

Po pierwsze, w przypadku gdy egzekucja

jest skierowana do wszystkich rachunków dłużnika,

należy wziąć pod uwagę wszystkie te rachunki.

Na-

leży przy tym podkreślić, że zwolnienie od zajęcia

dotyczy określonej kwoty środków pieniężnych, nie

zaś rachunku do określonej kwoty środków pienięż-

nych, zatem kwota wolna od zajęcia pozostaje taka

sama niezależnie od liczby posiadanych przez dłuż-

nika rachunków.

Po drugie, w przypadku gdy egze-

kucja jest skierowana do jednego lub niektórych ra-

chunków dłużnika, obliczenie kwoty wolnej od zaję-

cia następuje przy uwzględnieniu wyłącznie środków

567

pieniężnych zgromadzonych na rachunkach, które

zostały zajęte, gdyż środki znajdujące się na rachun-

kach niezajętych są w całości wolne od zajęcia.

Mając na uwadze poruszone w interpelacji posła

Tomasza Kamińskiego kwestie związane ze stosowa-

niem przedmiotowych regulacji przez sektor banko-

wy w praktyce, chciałbym poniżej przedstawić wy-

jaśnienia Związku Banków Polskich, jakie zostały

przysłane do Ministerstwa Finansów w odpowiedzi

Jak wskazano, banki przy zajmowaniu środków

pieniężnych znajdujących się na rachunkach banko-

wych klientów kierują się przepisami ustawy Kodeks

postępowania cywilnego odnoszącymi się do egzeku-

cji z rachunków bankowych oraz przepisami ustawy

Prawo bankowe w tym zakresie.

Zgodnie z przepisa-

mi ww. ustaw bank poinformowany przez komornika

prowadzącego egzekucję o zajęciu wierzytelności pie-

niężnej dłużnika wynikającej z posiadania rachunku

bankowego nie dokonuje wypłat z danego rachunku

i w przypadku istnienia środków na rachunku prze-

kazuje te środki niezwłocznie na pokrycie egzekwo-

wanej należności.

Zajęcie rachunku obliguje bank do

przekazania organowi egzekucyjnemu jedynie środ-

ków pieniężnych stanowiących nadwyżkę ponad

wskazaną w przepisie kwotę.

Takie postępowanie

i obowiązki banku w związku z zajęciem rachunku

bankowego w ocenie ZBP wynikają bezpośrednio z po-

stanowień art. 54 ustawy Prawo bankowe.

W wyjaś-

nieniach ZBP powołano się na doktrynę, zgodnie z któ-

rą ograniczenie egzekucji, o którym mowa w art. 54

ustawy Prawo bankowe, ma charakter jednorazowy,

a nie odnawialny i może tylko raz ochronić dłużnika

w ramach danego postępowania egzekucyjnego

(W. Pyzioł, „Prawo bankowe.

Komentarz”, s. 163).

Jeżeli zajęcie trwa, a uprawniony po jego dokonaniu

zadysponował kwotą wolną od egzekucji, to dokona-

nie następnie wpłat na ten rachunek powoduje, że

cała wpłacona kwota objęta jest już skutkami zajęcia.

Zgodnie bowiem z art. 890 § 1 Kodeksu postępowania

cywilnego zajęcie wierzytelności z rachunku banko-

wego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi za-

Jeżeli w chwili zajęcia na rachunku nie było środ-

ków albo stan środków był niższy od kwoty zwolnie-

nia, dłużnik (posiadacz rachunku) ma prawo do za-

trzymania bądź uzupełnienia kwoty wolnej od egze-

kucji z kolejnych wpływów na rachunek.

Może więc

zdarzyć się, że dłużnik będzie korzystał z ww. ogra-

niczenia egzekucji nawet przez kilka miesięcy aż do

momentu, kiedy środki pieniężne osiągną wysokość

wskazaną w art. 54 ust. 1 ustawy Prawo bankowe.

Z kolei w przypadku gdy postępowanie egzekucyjne,

w którym dłużnik skorzystał ze zwolnienia, zostało

już zakończone albo środki na rachunku zostały

zwolnione spod zajęcia, w nowym postępowaniu (po

dokonaniu nowego zajęcia) dłużnik może ponownie

skorzystać z kwoty wolnej od potrąceń liczonej według

daty wystawienia nowego tytułu wykonawczego.

Przedmiotowe wyłączenie spod egzekucji jest nie-

zależne od liczby zawartych umów.

W przypadku gdy

osoba, przeciwko której została wszczęta egzekucja,

posiada kilka rachunków bankowych, wolna od eg-

zekucji jest tylko jedna kwota w wysokości określonej

W związku z powyższym, jak podkreśla ZBP, ban-

ki działające w Polsce przy zajęciach rachunku ban-

kowego zmierzają do centralizacji w skali całego ban-

ku prowadzonych zajęć, co oznacza pełną kontrolę

w danym banku wykorzystywanej kwoty wolnej od

potrąceń.

W przypadku posiadanych lokat termino-

wych bank za zgodą komornika realizuje zajęcie po

terminie zapadalności lokaty, szczególnie jeśli termin

ten nie jest odległy.

Jak zaznacza ZBP, zasada, zgodnie z którą dłuż-

nik korzysta z kwoty wolnej od potrąceń jeden raz,

ma również zastosowanie w sytuacji, że do tego sa-

mego rachunku oszczędnościowego dłużnika skiero-

wało odrębne egzekucje kilku różnych wierzycieli

(wielość postępowań egzekucyjnych skierowanych do

tego samego rachunku oszczędnościowego).

Kwota

wolna od potrąceń liczona jest raz w trakcie trwania

postępowania egzekucyjnego od jego rozpoczęcia, aż

do czasu zakończenia.

Poszczególne zajęcia nastąpić

mogą w różnym czasie, co oznacza, że wysokość kwo-

ty wolnej, określanej za okres bezpośrednio poprze-

dzający dzień wystawienia każdego tytułu wykonaw-

czego może się zmieniać.

Może wystąpić również sy-

tuacja, w której w ramach jednego zajęcia dłużnik

wykorzystał zwolnienie, a po pewnym czasie nastę-

puje kolejne zajęcie.

W tym miejscu ZBP przywołuje

stanowisko doktryny, iż co prawda formalnie rzecz

biorąc, w ramach każdego poszczególnego zajęcia

przysługuje dłużnikowi osobne zwolnienie, jeżeli jed-

nak kolejne zajęcia nastąpiły w niedługim odstępie

czasu (np. w ciągu trzech miesięcy), odpada przesłan-

ka celowościowa instytucji zwolnienia, która jest za-

pewnieniem dłużnikowi minimum egzystencji (D.

Ro-

goń, „Komentarz do art. 54 ustawy Prawo bankowe”,

pod red. F. Zolla).

Związek Banków Polskich podkreśla, iż stosowa-

nie przez banki przepisów ustawy Prawo bankowe

odnośnie do kwoty wolnej od zajęcia jest niczym in-

nym jak realizacją obowiązków nałożonych przepisa-

mi prawa powszechnie obowiązującego i postępowa-

nie banku w tym zakresie nie może być zmieniane

przepisami wewnętrznymi banku.

Jednocześnie za-

znaczono, że pogląd o dowolnych interpretacjach

art. 54 ustawy Prawo bankowe dokonywanych przez

pracowników banków nie znajduje oparcia w rzeczy-

wistej praktyce bankowej.

Banki bowiem ściśle sto-

sują się do treści normy prawnej wynikającej z ww.

przepisu, a ewentualne wątpliwości związane z nie-

precyzyjnymi sformułowaniami były m.in. przedmio-

tem interpretacji podejmowanej na drodze doktryny

(przykładowo kwestia jednorazowości przywileju),

która – jak wskazano – jest obecnie powszechnie sto-

568

sowana.

W ocenie ZBP problemem utrudniającym

stosowanie przedmiotowych regulacji jest brak infor-

macji ze strony organów egzekucyjnych o skorzystaniu

przez dłużnika w ramach danego postępowania egze-

kucyjnego z przywileju kwoty wolnej od egzekucji.

Odnośnie do działań nadzorczych mających na

celu przestrzeganie ochrony prawnej wynikającej

z art. 54 ustawy Prawo bankowe informuję, że zgod-

nie z wyjaśnieniami Komisji Nadzoru Finansowego,

wobec sporadycznie napływających dotąd do Urzędu

KNF sygnałów mogących wskazywać na nieprawid-

łowości w postępowaniu banków w zakresie prze-

strzegania art. 54 ustawy Prawo bankowe, urząd nie

podejmował w tej kwestii działań o charakterze sy-

stemowym.

W przypadku otrzymania sygnału mo-

gącego wskazywać na nieprawidłowości w tym za-

kresie kierowane są do danego banku pisma zmierza-

jące do wyjaśnienia problemu i zwracające uwagę na

potrzebę dochowania odpowiedniego poziomu sta-

ranności.

Mając na uwadze powyższe, Ministerstwo Finan-

sów podziela pogląd Komisji Nadzoru Finansowego,

że ewentualne podjęcie prac legislacyjnych w zakre-

sie zmiany przedmiotowego przepisu powinno zostać

poprzedzone gruntownymi analizami i konsultacja-

mi celem wypracowania rozwiązania, które w moż-

liwie najszerszym stopniu zapewniłoby nie tylko

szybkość i skuteczność prowadzonej egzekucji z wie-

rzytelności z rachunków bankowych, ale również

niezbędny poziom ochrony dłużników – posiadaczy

rachunków.

Zgodnie z informacjami ZBP niektórzy

przedstawiciele środowiska bankowego postulują

zmiany w przepisach dotyczących egzekucji polega-

jące na likwidacji zapisów o kwocie wolnej od zajęcia

w ustawie Prawo bankowe i ewentualne zastąpienie

ich stosownymi przepisami w regulacjach dotyczą-

cych prowadzenia egzekucji w Kodeksie postępowa-

nia cywilnego, które zabezpieczą interes wierzyciela

oraz dłużnika, co usprawniłoby proces obsługi tytu-

łów egzekucyjnych.

Ustosunkowując się do zagadnień poruszonych

w interpelacji poselskiej, pragnę ponadto, po konsul-

tacjach z Ministerstwem Sprawiedliwości, przedsta-

wić wyjaśnienia w zakresie problematyki deregulacji

niektórych zawodów.

Podjęte przez rząd prace mające na celu zmniej-

szenie liczby zawodów regulowanych w Polsce stano-

wią realizację zapowiedzi zmian legislacyjnych wska-

zanych w exposé premiera Donalda Tuska w dniu

zanie do podjęcia takich działań rządowych.

Prowa-

dzone prace proponują zróżnicowanie rozwiązań le-

gislacyjnych zmierzających do regulacji dostępu do

wykonywania niektórych zawodów, tak aby zostało

zachowane ratio legis leżące u ich źródeł.

W zależności od wagi i zasadności argumentacji

leżącej u podstaw tworzenia przez prawodawcę okre-

ślonych barier dostępu do danego zawodu proponowa-

na jest jedna z dwóch strategii redukcji tych barier:

1.

Deregulacja – redukcja ograniczeń stawianych

przez prawodawcę przed osobami chcącymi wykony-

tyczy w szczególności zawodów zaufania publicznego.

2.

Dereglamentacja – wyłączenie danego zawodu

z katalogu zawodów regulowanych.

Całkowita rezyg-

nacja ustawodawcy z regulacji danego rynku jest

efektywna w sytuacji, gdy brak jest przesłanek do

dalszej interwencji państwa w danym segmencie ryn-

ku pracy.

Zastosowanie tej strategii jest szczególnie

zasadne w sytuacji, gdy przepisy regulujące dostęp

do danego zawodu są wynikiem przeszłej sytuacji na

danym rynku.

Jak podkreśla Ministerstwo Sprawiedliwości,

ograniczenia w dostępie do wykonywania określo-

nych zawodów niosą za sobą wiele negatywnych skut-

ków gospodarczo-społecznych.

Wśród najważniej-

szych wymienia się niższy poziom zatrudnienia w sek-

torach objętych regulacją.

Jest to zjawisko bardzo

szkodliwe ze społecznego punktu widzenia.

Następ-

stwem ograniczania dostępu do określonych zawo-

dów jest potwierdzony empirycznie wyższy poziom

bezrobocia w grupach szczególnie na nie narażonych.

W przypadku Polski dotyczy to w szczególności osób

młodych wchodzących na rynek pracy oraz kobiet

zamierzających na niego powrócić po okresie macie-

rzyńskim lub wychowawczym.

Szereg barier, jakie

stawiane są przed tymi osobami w zakresie spełnie-

nia wymogów do wykonywania zawodu regulowane-

go, zniechęca je do podejmowania wysiłku w zdobyciu

odpowiednich uprawnień.

Przyczynia się to do

zmniejszenia elastyczności rynku pracy, powodując

m.in. niedopasowanie alokacji siły roboczej.

Zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wy-

konywania zawodu jest również istotną materią kon-

stytucyjną.

Ustrojodawca w art. 65 Konstytucji RP

zadeklarował, że każdemu zapewnia się wolność wy-

boru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca

pracy.

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego

oraz literaturze przedmiotu podkreśla się, że w prze-

pisie tym zawarto trzy rodzaje praw pozostających

w funkcjonalnym związku: prawo do wyboru i wyko-

nywania zawodu, prawo do wyboru miejsca pracy,

prawo do ochrony przed pracą przymusową.

Ułatwia-

nie dostępu do zawodów regulowanych z całą pew-

nością jest realizacją pierwszego z tych praw.

Utrzy-

mywanie kosztownych dla gospodarki przepisów mo-

głaby uzasadniać jedynie adekwatna poprawa sytu-

acji konsumentów.

Praktyki stosowane przez różne

grupy wykonujące zawody regulowane takie, jak

narzucanie cen, ograniczenie możliwości reklamy,

tworzenie barier wejścia do danego zawodu, narzu-

canie sposobu produkcji szkodzą przede wszystkim

konsumentom.

Różne ograniczenia zmniejszają bo-

wiem skłonność do wydajnej pracy, obniżania kosz-

tów, w tym także cen, zwiększania jakości oraz ofe-

rowania nowych produktów i usług.

Odnośnie do zagadnienia opinii wyrażanych

przez ekspertów w związku z wprowadzaniem regu-

569

lacji dotyczących działalności instytucji finansowych

informuję, że w toku prowadzonego procesu legisla-

cyjnego mają zastosowanie przepisy uchwały nr 49

zm.) dotyczące m.in. opracowywania, uzgadniania

i wnoszenia projektów dokumentów rządowych.

W świetle postanowień powyższej uchwały projekty

dokumentów rządowych są kierowane do członków

Rady Ministrów, a także innych organów administra-

cji państwowej, organizacji społecznych oraz innych

zainteresowanych podmiotów i instytucji, uwzględ-

niając treść projektu dokumentu i inne okoliczności,

w tym znaczenie oraz przewidywane skutki społecz-

ne i ekonomiczne dokumentu, stopień jego złożoności

i pilność.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Kowalczyk

Warszawa, dnia 4 marca 2013 r.

komisariatów Policji (13224)

13224/13) dotyczącego interpelacji posłanki na Sejm

ści finansowego wsparcia utworzonych po restruktu-

ryzacji komisariatów Policji uprzejmie informuję, że

w latach 2013−2015 realizowany będzie „Program

standaryzacji komend i komisariatów Policji” (nazy-

wany dalej programem), który zakłada systemową

poprawę warunków obsługi obywateli oraz pracy

Program ma na celu stworzenie jednolitego stan-

dardu zewnętrznego i wewnętrznego komend powia-

towych, miejskich i rejonowych oraz komisariatów

Policji.

Jednostki te stanowią podstawę struktury

organizacyjnej Policji.

Pracuje w nich około 75% funk-

cjonariuszy i pracowników cywilnych i to za ich po-

średnictwem obywatele mają najczęstszy kontakt

z Policją.

Przewiduje się, że efektem realizacji programu

będzie podniesienie poziomu zadowolenia społeczeń-

stwa z funkcjonowania Policji oraz zapewnienie właś-

ciwych warunków do realizacji zadań służbowych

przez policjantów i pracowników cywilnych.

Program zakłada uzyskanie efektu spójności

przeprowadzanych inwestycji, a w konsekwencji ujed-

nolicenie wizerunku Policji.

W tym celu są przepro-

wadzane konkursy na model funkcjonalno-prze-

strzenny oraz na jednolity znak graficzny i identyfi-

kację wizualną budynku Policji.

Środki finansowe na realizację programu pocho-

dzić będą z budżetu państwa.

Ponadto na realizację

zadań planuje się pozyskiwanie środków pochodzą-

cych z innych źródeł.

Program będzie realizowany przez komendanta

głównego Policji, który jest odpowiedzialny za ca-

łość przeprowadzanych w ramach programu zadań

inwestycyjnych i remontowych.

Nadzór nad całością

programu sprawować będzie minister spraw we-

wnętrznych poprzez Zespół do spraw programu

standaryzacji komend i komisariatów Policji (zwany

dalej zespołem).

Program przewiduje budowę nowych, moderniza-

cję lub rozbudowę obiektów aktualnie użytkowanych,

a także adaptację budynków pozyskanych na potrze-

by jednostek Policji.

W ramach programu zakłada się

również przeprowadzanie w niezbędnym zakresie

remontów oraz wymiany mebli i wyposażenia użyt-

kowanego przez funkcjonariuszy.

Wnioski o realizację inwestycji w ramach progra-

mu przygotowywane będą przez właściwych komen-

dantów powiatowych, miejskich i rejonowych, a na-

stępnie kierowane do komendantów wojewódzkich.

Komendanci wojewódzcy Policji w oparciu o otrzy-

mane wnioski tworzyć będą wojewódzkie listy prio-

rytetów inwestycyjnych i remontowych, a następnie

przekazywać je komendantowi głównemu Policji.

Po rozstrzygnięciu konkursów na model funkcjo-

nalno-przestrzenny komendy i komisariatu oraz jed-

nolity znak graficzny i identyfikację wizualną obiek-

tu Policji, zgodnie z przyjętym w programie schema-

tem, komendant główny Policji przedstawi ministro-

wi spraw wewnętrznych listy priorytetów inwesty-

cyjnych Policji w zakresie budowy nowych komend

i komisariatów.

Jednocześnie, mając na uwadze liczbę obiektów,

ich zróżnicowanie pod względem stanu utrzymania,

a także niejednokrotnie potrzebę uzyskania środków

na sfinansowanie najpilniejszych drobnych prac re-

montowych, planuje się utworzenie dodatkowego fun-

duszu dobrego gospodarza przeznaczonego na doko-

nywanie mniejszych remontów w obiektach, które

nie zostaną objęte programem standaryzacji w pierw-

szym okresie oraz nie były modernizowane w ostat-

nich latach.

Środki z tego funduszu będą przeznacza-

ne także na realizowanie prac konserwacyjnych

w zmodernizowanych obiektach w celu utrzymania

ich jak najdłużej w dobrym stanie.

Ponadto, środki

z funduszu będą wykorzystywane na zakup mebli

i wyposażenia do obiektów, w których przeprowadzo-

no zadania remontowe (o dofinansowanie na ten cel

będą mogły ubiegać się jednostki, którym w związku

570

z przeprowadzonymi pracami nie zagwarantowano

tzw. pierwszego wyposażenia).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

klastrów naukowych łączących biznes

(13318)

terpelacji pana posła Łukasza Borowiaka w sprawie

znes z wiodącymi ośrodkami naukowymi w Polsce,

SPS-023-13318/13, przedstawiam stanowisko w przed-

miotowej sprawie.

Zjawisko klastrów łączących biznes z wiodącymi

ośrodkami naukowymi w Polsce wpisuje się w zada-

nia z zakresu polityki innowacyjności służące zacieś-

nianiu współpracy jednostek naukowych z otocze-

niem gospodarczym.

Aktualnie cel ten jest realizo-

wany w ramach Programu Operacyjnego „Innowa-

cyjna gospodarka” 2007–2013 (PO IG), jak również

poz. 615, z późn. zm.), a także w ramach reformy

nauki i szkolnictwa wyższego, która wprowadziła do

uczelni wyższych mechanizmy służące stałemu do-

stosowywaniu oferty badawczo-rozwojowej oraz dy-

daktycznej do potrzeb gospodarki.

Pierwsze polskie klastry powstały blisko 8 lat

temu, obecnie działa ponad 35 rozwiniętych kla-

strów, opartych na zorganizowanej formie współpra-

cy podmiotów ze sfery przemysłu, nauki, edukacji

oraz władz lokalnych.

Ponadto na obszarze Polski

występuje ok. 120 inicjatyw klastrowych, które są na

najlepszej drodze rozwoju, aby osiągnąć stadium roz-

winiętego klastra.

Większość wyżej wymienionych

podmiotów opiera swoją działalność na współpracy

z uczelniami wyższymi lub instytutami badawczo-

-rozwojowymi, których potencjał w obszarze badaw-

czo-rozwojowym jest motorem rozwoju, zapewniają-

cym ciągłość w wytwarzaniu w ramach klastra in-

nowacyjnych towarów lub usług.

Dzięki funkcjonującemu w ramach Programu

Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” działaniu

5.1.: Wspieranie powiązań kooperacyjnych o znacze-

niu ponadregionalnym Ministerstwo Gospodarki

promuje ideę klasteringu na poziomie krajowym.

Ce-

lem tego działania jest wspieranie rozwoju klastrów

działających ponadregionalnie.

Wsparciu klastrów

regionalnych, tzn. znajdujących się w obrębie jednego

województwa, służą natomiast regionalne programy

operacyjne (RPO).

Wspieranie klasteringu przewidziane jest również

w Programie Operacyjnym „Kapitał ludzki” 2007–

2013 (PO KL) poprzez działanie 2.1.: Rozwój kadr

nowoczesnej gospodarki oraz w ramach Programu

Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej”.

Polityka klastrowa w Polsce jest również ściśle

związana z rozwojem specjalnych stref ekonomicz-

nych (SSE).

Nawiązując do koncepcji rozwoju kla-

strów w powiązaniu z rozwojem SSE, na którą zwró-

cił uwagę pan poseł Łukasz Borowiak, można po-

twierdzić, iż obecne SSE posiadają niezbędny poten-

cjał, aby stać się naturalną bazą dla rozwoju klastrów

w Polsce.

Funkcjonowanie SSE ma na celu wsparcie

rozwoju regionów, m.in. poprzez tworzenie lokalnych

więzi kooperacyjnych oraz napływ nowych technolo-

gii i nowych metod zarządzania.

Założenia te bardzo

dobrze wpisują się w ideę budowania współpracy kla-

strowej pomiędzy przedsiębiorstwami.

Charakterystyczną cechą SSE jest skupienie w jed-

nym miejscu podmiotów działających w danej branży

i branżach pokrewnych, w tym jednostek nauko-

wych.

Bliskość lokalizacyjna sprzyja kreowaniu at-

mosfery współpracy między przedsiębiorcami, na-

ukowcami oraz władzami lokalnymi.

W efekcie, w ra-

mach dotychczasowej działalności, SSE wytworzyły

specjalizacje branżowe, które mogą być zalążkiem

klastrów sektorowych.

Klastry w SSE mogą stanowić

istotny element przyciągania inwestorów zagranicz-

nych, ponieważ specjalizacja branżowa SSE wyróżni

strefę od innych regionów.

Zgodnie z dokumentem Ministerstwa Gospodarki

z 2009 r. pt. „Koncepcja rozwoju specjalnych stref

ekonomicznych” rozwój klastrów jest jednym z ele-

mentów polityki dotyczącej SSE.

Mając na celu osiąg-

nięcie optymalizacji efektów działalności stref, doku-

ment kładzie duży nacisk na zdefiniowanie inwesty-

cji pożądanych dla gospodarki kraju.

Jako kwalifiku-

jące się do wsparcia w ramach instrumentów SSE

uznaje się inwestycje: innowacyjne, w priorytetowe

sektory gospodarki, wspierające rozwój klastrów,

parków przemysłowych i technologicznych, zwiększa-

jące stopień uprzemysłowienia regionów oraz tworzą-

ce określoną liczbę nowych miejsc pracy.

W niektó-

rych przypadkach kryterium wspierania rozwoju

klastrów jest jednym z kryteriów wydawania zezwo-

lenia na działalność w obrębie SSE.

Spośród znaczących klastrów już działających na

terenie SSE należy wymienić:

1) w SSE Euro-Park Mielec – platforma współpra-

cy w ramach tzw. doliny lotniczej w okolicach Rze-

571

szowa, zrzeszającej ponad 70 firm przemysłu lotni-

czego i kilka ośrodków naukowo-badawczych oraz

posiadającej rozwinięte zaplecze edukacyjne i szko-

leniowe;

2) w ramach Wałbrzyskiej SSE – 2 znaczące kla-

stry z sektora AGD i motoryzacyjnego, a jednocześnie

strefa posiada duży potencjał współpracy w zakresie

przemysłu i IT;

3) w Katowickiej SSE – Polski Klaster Drzewny

– przedsiębiorstwa przetwarzające odpady drzewne;

4) w Pomorskiej SSE – Pomorski Klaster ICT oraz

platforma współpracy przedsiębiorstw związanych

z produkcją wielkogabarytową;

5) w Krakowskiej SSE – Krakowski Park Tech-

nologiczny oraz Małopolski Klaster Technologii In-

formacyjnych.

Biorąc pod uwagę wymienione przykłady, wydaje

się, że kontynuacja działań dotyczących rozwoju

współpracy biznesu z wiodącymi ośrodkami nauko-

wymi może być realizowana w oparciu o funkcjonu-

jące mechanizmy wspierania idei klasteringu.

Two-

rzenie klastrów nie wymaga wprowadzania nowych

ulg podatkowych, lecz stymulowania środowiska na-

uki, biznesu i edukacji do nawiązywania współpracy.

Działania w wyżej wymienionym zakresie są reali-

zowane przez ministra gospodarki w oparciu o PO IG,

SSE oraz przez ministra nauki i szkolnictwa wyższe-

go, który na podstawie ustawy o zasadach finanso-

wania nauki wspiera projekty współpracy jednostek

naukowych z biznesem.

Jednocześnie pragnę wskazać, iż w przyjętej przez

rząd w dniu 15 stycznia 2013 r.

Strategii Innowacyj-

ności i Efektywności Gospodarki „Dynamiczna Pol-

ska 2020” oraz innych przygotowywanych projektach

programów ministra gospodarki na rzecz wspierania

innowacyjności w latach 2014–2020, w tym w „Pro-

gramie rozwoju przedsiębiorstw” oraz nowych pro-

gramach operacyjnych, współpraca biznesu z jed-

nostkami naukowymi, w tym także w formie kla-

strów, stanowi jedno z głównych założeń wzrostu

poziomu innowacyjności.

Projektowane na lata 2014–2020 działania, poza

wspieraniem przedsiębiorstw i ich współpracy z na-

uką, obejmują również stymulowanie przedsię-

biorstw do współpracy z systemem edukacji, w tym

udzielanie dofinansowania do zamawiania przez fir-

my efektów kształcenia na tzw. kierunkach zama-

wianych oraz organizowanie konkursów dla liderów

współpracy biznesu z edukacją.

Podsumowując, wyrażam pogląd, że koncepcja

rozwoju klastrów naukowych stymulujących współ-

pracę nauki z biznesem jest słuszną ideą sprzyjającą

rozwojowi gospodarki.

A z uwagi na przyjazne śro-

dowisko SSE do powstawania więzi kooperacyjnych

między przedsiębiorcami polityka klastrowa powin-

na zostać powiązana z rozwojem SSE.

Jednocześnie

rozwój klastrów może stanowić czynnik dynamizu-

jący działalność gospodarczą w SSE oraz zapewniać

długookresowe korzyści dla funkcjonujących w ich

ramach przedsiębiorstw, przekładając się na wzrost

konkurencyjności i innowacyjności regionów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

mo z dnia: 23 stycznia 2013 r. (znak: SPS-023-

13323/13) przekazujące interpelację pana Adama

Kwiatkowskiego i pana Dawida Jackiewicza, posłów

daży spółek zależnych od PLL LOT SA po uzyskaniu

Ad 1.

Łączna kwota uzyskana przez PLL LOT SA

w latach 2010–2012 z tytułu sprzedaży udziałów

w spółkach zależnych oraz ze sprzedaży nieruchomo-

ści (prawa własności lub prawa użytkowania wieczy-

stego) wyniosła 849 566 512 zł.

Ad 2.

Spółka PLL LOT SA osiągnęła zamierzone

cele finansowe przy sprzedaży udziałów w spółkach:

LOT Sendces sp. z o.o., LOT Catering sp. z o.o. oraz

LOT Aircraft Maintenance Sendces sp. z o.o., wyni-

kające z wycen tych aktywów.

Wszystkie transakcje

zostały przeprowadzone na zasadach rynkowych,

w oparciu o aktualne wyceny i testy prywatnego in-

westora opracowane przez renomowanych doradców.

Ad 3.

W grudniu 2012 r. spółka PLL LOT SA zby-

ła aktywa nieoperacyjne w postaci udziałów w spół-

kach PetroLOT sp. z o.o. i GTL-LOT sp. z o.o. Na-

bywcą udziałów spółki PetroLOT sp. z o.o. był do-

tychczasowy udziałowiec – spółka Orlen SA, co wy-

nikało z realizacji zawartego w umowie spółki Petro-

LOT sp. z o.o. prawa pierwokupu, natomiast nabyw-

cą udziałów spółki GTL-LOT sp. z o.o., w trybie ne-

gocjacyjnym, została litewska spółka UAB Litcargus.

Transakcje sprzedaży udziałów przeprowadzone

zostały w oparciu o sporządzone przez renomowa-

nych doradców wyceny ich wartości rynkowej.

Po-

nadto w lutym br. zakończył się proces zbywania

przez PLL LOT SA na rzecz Towarzystwa Finanso-

wego Silesia sp. z o.o. pakietu 37,9% akcji w spółce

572

EuroLOT SA.

Powyższa transakcja również została

przeprowadzona na zasadach rynkowych.

Ad 4. i 5.

Ministerstwo Skarbu Państwa nie dys-

ponuje żadnymi informacjami, z których wynikałoby,

iż na procesy sprzedaży przez PLL LOT SA udziałów

w spółkach zależnych wpływ miały osoby powołane

w skład organów korporacyjnych ze strony podmio-

tów nabywających.

Ad 6.

Nie zdarzyło się, by PLL LOT SA, partycy-

pując w kosztach usług związanych z wyceną spółki,

nie miał wpływu na wybór firmy powołanej dla

wspólnego wykonania wyceny na potrzeby inwestora

oraz PLL LOT SA.

Ad 7.

Ministerstwo Skarbu Państwa nie posiada

tak szczegółowych danych dotyczących poszczegól-

nych osób powoływanych w skład organów korpora-

cyjnych w spółkach zależnych od PLL LOT SA.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

W związku z interpelacją posłów na Sejm Rzeczy-

pospolitej Polskiej pani Anny Nemś oraz pana Józefa

Lassoty w sprawie obowiązującej procedury wpisywa-

nia nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Obecnie obowiązująca regulacja dotycząca gmin-

nej ewidencji zabytków, wprowadzona ustawą z dnia

liczne kontrowersje.

Ewidencje zabytków: zarówno krajowa, woje-

wódzkie, jak i gminne, są zbiorami przeznaczonymi

dla zabytków, co jednoznacznie wynika z ich nazwy.

Nie ma zatem w nich miejsca na dobra kultury współ-

czesnej.

Przy prowadzeniu ewidencji wojewódzkich

i gminnych (krajowa jest zbiorem wojewódzkich) na-

leży zatem mieć na uwadze przepis art. 3 pkt 1 usta-

Z norm w nim zawartych wynika, że zabytkiem nie

jest każdy przedmiot (ruchomy lub nieruchomy) „wie-

kowy”, „stary”, stanowiący pozostałość po minionych

epokach, ale taki, który dzięki posiadanym wartoś-

ciom zasługuje na zachowanie.

Zabytkiem zatem bę-

dzie rzecz ruchoma lub nieruchoma, której wartości

historyczne, naukowe lub artystyczne są wyższe niż

przeciętne.

Zgodnie z przepisami poprzednio obowiązującymi

cja wojewódzka, prowadzona przez wojewódzkiego

gminy, natomiast zgodnie z ust. 5 w gminnej ewiden-

3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez

gminnej mogą się znaleźć obiekty i obszary nieujęte

konserwator zabytków lub wójt (burmistrz, prezy-

dent miasta).

Stanowisko organu współdziałającego,

które może być oczywiście poprzedzone konsultacja-

mi z organem prowadzącym, powinno być wyrażone

w piśmie urzędowym; nie będzie miał natomiast

w tym przypadku zastosowania przepis art. 106 K.p.a.

W związku z czym nie przysługuje na nie środek za-

skarżenia.

dzenia nie przewidują wydawania decyzji ani posta-

nowień w sprawie włączenia zabytku do ewidencji

gminnej.

Brak jest zatem postępowania administra-

cyjnego, niewątpliwie jednakże powinien to być akt

w sposób jednoznaczny wyrażający wolę organu

dencji gminnej powinno mieć swój materialny wyraz

rakterze wewnętrznym, tj. zarządzenia czy decyzji

573

Z powyższego wynika, iż w obecnym stanie praw-

nym właścicielowi nieruchomości włączonej do ewi-

dencji zabytków nie przysługują uprawnienia strony

określone przepisami Kodeksu postępowania admi-

nistracyjnego, w tym prawo wniesienia środka za-

skarżenia.

Może jednakże skorzystać z trybu wyni-

poz. 1591), zgodnie z którym każdy, czyj interes

nia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Pragnę podkreślić, że minister kultury i dziedzi-

ctwa narodowego poznał przedstawioną w interpela-

cji istotę problemu na gruncie prowadzonych postę-

powań administracyjnych jako organ ochrony zabyt-

ków drugiej instancji.

Wzrost liczby postępowań ad-

ministracyjnych prowadzonych przez wojewódzkich

konserwatorów zabytków, w ramach procesu inwe-

stycyjnego, znajduje z kolei swoje odzwierciedlenie

w corocznych sprawozdaniach statycznych składa-

nych generalnemu konserwatorowi zabytków.

Informuję ponadto, że prowadzone są prace nad

reformą sytemu ochrony zabytków w Polsce.

W jej

ramach niewątpliwie na nowo zostanie zdefiniowana

funkcja i rola gminnej ewidencji zabytków.

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 12 marca 2013 r.

w sprawie działalności zarządu

przewidzianej do prywatyzacji spółki

Skarbu Państwa ENERGA SA w Gdańsku

(13373)

W odpowiedzi na interpelację poselską pana An-

drzeja Jaworskiego z dnia 22 stycznia 2012 r., znak:

SPS-023-13373/13, w sprawie działalności zarządu

stwa ENERGA SA w Gdańsku, poniżej przedsta-

wiam stosowne wyjaśnienia.

W nawiązaniu do pytań dotyczących sposobu i try-

bu wyboru podmiotu zarządzającego funduszem

ENERGA Trading SFIO zaznaczyć należy, iż ENER-

GA SA jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność go-

spodarczą, a jednocześnie ponosi koszty związane

z jej prowadzeniem.

W związku z tym w ramach swo-

jej działalności podejmuje czynności mające na celu

poprawę wyników finansowych, w tym lokowanie

nadwyżek finansowych i zwiększanie zysków.

Dzia-

łanie takie jest zgodne z przyjętą przez ENERGA SA

polityką finansową i inwestycyjną.

Wskazać przy tym

należy, że zatwierdzony uchwałą rady nadzorczej

spółki program inwestycyjny Grupy ENERGA na lata

2012–2020 obejmuje łączną kwotę ponad 25 mld zł.

Roczna EBITDA grupy w chwili obecnej wynosi oko-

ło 1,5 mld zł.

Spółka planuje uzyskać łącznie przez

wskazany wyżej okres zysk w kwocie 13,5 mld zł.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez za-

rząd spółki ENERGA SA nawiązała współpracę fi-

nansową z Union Investment TFI SA w 2008 r., po-

dejmując decyzję o lokowaniu wolnych środków w fun-

dusz UniWIBID SFIO.

O wyborze tego produktu, jak również towarzy-

stwa zadecydowały następujące elementy:

1) bardzo dobre wyniki funduszu UniWIBID w po-

równaniu do wyników innych funduszy rynku pie-

niężnego (z uwagi na ograniczenie ryzyka tylko takie

fundusze były brane pod uwagę),

2) niezależne oceny dziennika „Rzeczpospolita”,

jak również Analiz Online, które to jednostki cyklicz-

nie sporządzają rankingi TFI na rynku polskim,

a w których Union Investment TFI SA był oceniany

bardzo wysoko (według stanu na XII 2009 Union In-

vestment TFI SA po raz 7. z rzędu, a 5. raz jako zwy-

cięzca stanęło na podium rankingu najlepszych TFI

na rynku),

3) gotowość Union Investment TFI SA do poświę-

cenia czasu i środków na przygotowanie dedykowane-

go jedynie Grupie ENERGA produktu finansowego.

Po roku wykorzystywania funduszu UniWIBID

SFIO na potrzeby lokowania nadwyżek płynności fi-

nansowej ENERGA SA, co wiązało się również z ze-

braniem pozytywnych doświadczeń w zakresie jako-

ści współpracy, jak również wyników funduszu także

w bardzo trudnym okresie kryzysu na rynkach fi-

nansowych w latach 2008–2009 (upadek Lehman

Brothers), rozpoczęto prace nad projektem utworze-

nia funduszu dedykowanego do zarządzania nadwyż-

kami spółek Grupy ENERGA.

Pierwowzorem dla

subfunduszu ENERGA Trading 1 miał być fundusz

UniWIBID SFIO w zakresie bazowych funkcjonal-

ności oraz strategii inwestycyjnej uwzględniającej

oczekiwany poziom ryzyka i zachowanie odpowied-

niej płynności.

Fundusz rozbudowano o dodatkowe

funkcjonalności, m.in. zlecenia sprzężone.

Celem in-

westycyjnym powołanego subfunduszu jest ochrona

realnej wartości aktywów funduszu.

Benchmarkiem

ustalonym dla subfunduszu jest stawka WIBID dla

depozytów 1-miesięcznych pomniejszona o stawkę

rezerwy obowiązkowej odprowadzanej do NBP przez

banki komercyjne.

Zamiarem funduszu jest osiąg-

nięcie lepszego wyniku niż prezentowany powyżej.

Warto zaznaczyć, że Union Investment TFI SA nie

ma wyłączności na obsługę finansową Grupy ENER-

GA, która współpracuje z wieloma renomowanymi

574

podmiotami finansowymi.

W każdym przypadku za-

kres współpracy jest pochodną zdolności do złożenia

korzystnej z punktu widzenia Grupy ENERGA oferty.

Proces analiz rynkowych dotyczących rynku fun-

duszy pieniężnych był przeprowadzony w komórce

merytorycznej odpowiedzialnej za sprawy finansowe.

Proces dywersyfikacji aktywów na różne podmio-

ty i różne bezpieczne produkty finansowe jest trwa-

łym elementem zarządzania płynnością w Grupie

ENERGA.

Proces doboru dostawców usług uwzględ-

nia aspekty jakościowe, jak również cenowe.

Rada nadzorcza była informowana o utworzeniu

funduszu, o założeniach biznesowych z nim związa-

nych, jak również o funkcjonalnościach funduszu.

Ponadto jest na bieżąco informowana o wynikach

finansowo-ekonomicznych ENERGA SA, które

uwzględniają aktualną wycenę jednostek funduszu

ENERGA Trading SFIO.

Sprawozdania finansowe

ENERGA SA uwzględniają zmiany wyceny jednostek

na koniec każdego miesiąca.

Wszelkie działania związane z powołaniem fun-

duszu ENERGA Trading SFIO podjęte zostały w opar-

ciu o opinie prawne potwierdzające zgodność z regu-

lacjami statutowymi.

Decydując o uczestnictwie w funduszu ENERGA

Trading SFIO, Zarząd ENERGA SA miał na celu po-

wierzenie zarządzania nadwyżkami wyspecjalizowa-

nemu, profesjonalnemu podmiotowi zewnętrznemu.

Ryzyko inwestycyjne zostało ograniczone poprzez

precyzyjne i restrykcyjne postanowienia ustalonej

strategii inwestycyjnej.

W tym zakresie poprzez od-

powiednie założenia zabezpieczono płynność środ-

ków ulokowanych w funduszu.

Należy podkreślić, iż

decyzje inwestycyjne zgodne z przyjętą polityką in-

westycyjną podejmowane są przez towarzystwo in-

westycyjne.

Celem działania funduszu jest zapewnienie spół-

kom Grupy ENERGA możliwości efektywnego zarzą-

dzania krótkoterminowymi nadwyżkami finansowy-

mi.

Nieuniknione są jednak niewielkie wahania wy-

ceny jednostek uczestnictwa funduszu.

W zamian za ograniczoną ekspozycję na ryzyko

podmioty Grupy ENERGA otrzymują możliwość uzy-

skania wyższego przeciętnego wzrostu wartości swo-

ich nadwyżek finansowych.

Działanie funduszu jest

poddawane audytowi sporządzanemu przez renomo-

wany podmiot audytorski, a opinia z audytu publiko-

wana jest w dzienniku urzędowym do tego przezna-

czonym.

Założeniem polityki inwestycyjnej funduszu

jest lokowanie środków w instrumenty finansowe,

pieniężne, obligacje skarbowe oraz korporacyjne, li-

sty zastawne, certyfikaty depozytowe i inne instru-

menty dłużne, których czas pozostający do wykupu

1 rok, oraz papiery zerokuponowe, których maksy-

malny czas do wykupu wynosi 2 lata, emitowane

przez Skarb Państwa.

Wszystkie aktywa funduszu

denominowane są w złotówkach, zatem właściciele

jednostek uczestnictwa nie są narażeni na ryzyko

zmiany kursu walutowego złotówki.

Płynność fun-

duszu jest analogiczna jak płynność gotówki.

Jed-

nostki uczestnictwa funduszu mogą również służyć

do regulowania bieżących zobowiązań między pod-

miotami Grupy ENERGA.

Jak wskazano powyżej, decyzje inwestycyjne po-

dejmowane były przez towarzystwo inwestycyjne.

Zasady kształtowania polityki motywacyjnej są we-

wnętrznym elementem zarządzania funduszem przez

Union Investment TFI SA.

Zawarte w pytaniu założenie o „poniesieniu strat”

w nieuzasadniony sposób uogólnia wpływ obniżenia

wartości jednego z aktywów funduszu na wyniki całe-

go funduszu.

Zarządzanie funduszem płynnościowym

przynosi, w sposób trwały, wzrost wartości zarządza-

nych aktywów.

Obniżenie wartości jednego elementu

aktywów obniżyło skalę uzyskiwanych zysków.

W odpowiedzi na prośbę pana posła dotyczącą

przekazania dokumentacji funduszu uprzejmie infor-

muję, iż co do zasady dane dotyczące funduszu ENER-

GA Trading SFIO objęte są tajemnicą prawnie chro-

nioną i nie podlegają publicznemu udostępnieniu.

Odnosząc się do kwestii wynagrodzenia dla pod-

miotu zarządzającego funduszem, wskazać należy, że

w przypadku ENERGA Trading SFIO wynagrodze-

nie za zarządzanie jest określone w ten sposób, że

towarzystwo uprawnione jest do pobierania wyna-

grodzenia stałego za zarządzanie subfunduszem

w uzgodnionej procentowej wysokości liczonej od

wartości aktywów netto subfunduszu rocznie.

Wy-

nagrodzenie stałe naliczane jest w każdym dniu wy-

ceny i za każdy dzień roku.

Wynagrodzenie to pobie-

rane jest miesięcznie.

Towarzystwo z własnych środ-

ków, w tym z wynagrodzenia za zarządzanie subfun-

duszem pobieranego na powyższych zasadach, pokry-

wa wszelkie koszty działalności subfunduszu, z wy-

łączeniem kosztów określonych w statucie.

Koszty nielimitowane subfunduszu stanowią:

1) koszty prowizji maklerskich, przekazów pocz-

towych oraz prowizji i opłat za prowadzenie rachun-

ków bankowych,

2) koszty odsetek od zaciągniętych kredytów i po-

życzek przez fundusz na rzecz subfunduszu,

3) koszty opłat sądowych, taksy notarialnej,

4) koszty podatków oraz innych opłat wymaga-

nych przez organy państwowe w związku z działal-

nością funduszu.

Sposób wynagrodzenia funduszu ENERGA Trading

SFIO jest zgodny ze standardami obowiązującymi na

polskim rynku funduszy inwestycyjnych.

Wysokość wynagrodzenia towarzystwa inwesty-

cyjnego uzależniona jest od dwóch czynników.

Pierw-

szym czynnikiem jest wartość środków zgromadzo-

nych w funduszu.

Drugim jest współczynnik odset-

kowy.

Poziom wynagrodzenia wynikający z wysoko-

ści współczynnika odsetkowego został zdefiniowany

precyzyjnie, w sposób eliminujący ewentualne wąt-

pliwości interpretacyjne.

Według wszelkich dostęp-

nych danych współczynnik odsetkowy w funduszu

ENERGA Trading SFIO jest ustalony na niskim po-

575

ziomie w porównaniu do przeciętnych warunków na

polskim rynku funduszy inwestycyjnych.

Wartość środków zgromadzonych w funduszu jest

wynikiem autonomicznych decyzji spółek Grupy

ENERGA dotyczących wielkości zaangażowania

swoich nadwyżek płynności w fundusz ENERGA

Trading SFIO.

Jest to zatem sytuacja analogiczna do

wynagrodzenia z tytułu lokaty bankowej.

Wysokość

oprocentowania lokaty jest precyzyjnie określona, ale

w związku z tym, że wysokość lokaty jest nieograni-

czona, można teoretycznie stwierdzić, że wysokość

wynagrodzenia z tytułu lokaty jest nieograniczona.

Ustalony sposób obliczania wynagrodzenia jest, po-

dobnie jak w innych omawianych przypadkach, stan-

dardem na polskim rynku otwartych funduszy inwe-

stycyjnych, gdzie wynagrodzenie towarzystwa bazu-

je na procentowej części zgromadzonych aktywów.

Wynagrodzenie funduszu bazuje na wycenie ak-

tywów netto.

Uzyskiwana w pewnym okresie ujemna

stopa zwrotu funduszu wpływałaby na spadek war-

tości aktywów netto, a tym samym na naliczenie niż-

szego wynagrodzenia towarzystwu inwestycyjnemu.

Zgodnie ze sprawozdaniami funduszu ENERGA

Trading SFIO wynagrodzenie Union Investment TFI

SA kształtowało się na następujących poziomach:

— 2010 r.

– 2,81mln zł,

— 2011 r.

– 5,24 mln zł,

— I półrocze 2012 r.

– 2,61 mln zł,

— za okres 1 stycznia do 30 listopada – 4,25 mln zł.

Jednocześnie zaznaczyć należy, iż dane dotyczące

stanu na koniec listopada 2012 r. nie zostały podda-

ne jeszcze ocenie audytora, gdyż w spółce trwają pra-

ce nad sporządzeniem sprawozdania finansowego za

ubiegły rok obrotowy.

Zgodnie ze sprawozdaniem finansowym funduszu

koszty operacyjne (bez wynagrodzenia towarzystwa)

wyniosły:

— w 2010 r.: a) 2517 tys. zł – koszty odsetkowe,

b) 2 tys. zł – opłata dla depozytariusza;

— w 2011 r.: a) 5642 tys. zł – koszty odsetkowe,

b) 12 tys. zł – opłata dla depozytariusza;

— za I półrocze 2012 r.: a) 2512 tys. zł – koszty

odsetkowe, b) 6 tys. zł –
[cell cut: 2391748 characters, first 2000000 kept]