corpora: sejm

text:
Sejm

(trzeci dzień obrad)

Warszawa

Punkt 10. porządku dziennego: Przedsta-

wienie przez Prezesa Rady Ministrów

programu działania Rady Ministrów

1. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 18 listopada 2011 r.)

str. str.

Oświadczenia

(Przerwa w posiedzeniu)

str. str.

Marek Kuchciński i Cezary Grabarczyk)

Marszałek:

Szanowni Państwo!

Witam bardzo serdecznie pre-

zydenta Rzeczypospolitej Polskiej pana Bronisława

Komorowskiego.

(Zebrani wstają, burzliwe oklaski)

Witam prezesa Rady Ministrów wraz z nową Radą

Ministrów.

(Część zebranych wstaje, burzliwe oklaski)

Witam bardzo serdecznie wszystkich przybyłych

gości.

(Oklaski)

Wznawiam posiedzenie.

posłanki Iwonę Guzowską i Agnieszkę Hanajczyk oraz

panów posłów Marka Balta i Macieja Małeckiego.

poseł Agnieszka Hanajczyk oraz pan poseł Marek

Balt.

seł Iwona Guzowska i pan poseł Marek Balt.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 10.

porządku dziennego: Przedstawienie przez pre-

zesa Rady Ministrów programu działania Rady

Goście!

Mam wielki zaszczyt przemawiać w Wysokiej

Izbie tuż po zaprzysiężeniu przez pana prezydenta

Rzeczypospolitej nowego rządu, którego prace będę

prowadził.

To jest zaszczyt i zobowiązanie, które zo-

stało nałożone na nas przez Polaków.

Jest oczywistym i bardzo przyjemnym dla mnie

obowiązkiem rozpocząć to wystąpienie od podzięko-

wania.

Chcę podziękować wszystkim w Polsce,

wszystkim obywatelom bez wyjątku niezależnie od

tego, czy zaufali w akcie wyborczym tej ekipie, której

przyjdzie prowadzić prace państwowej administracji

przez następną kadencję, czy też tym, którzy mieli

inny pogląd w tej kwestii, bo to podziękowanie to nie

tylko gorące słowa za sam akt wyboru, to przede

wszystkim najwyższe uznanie dla polskiego narodu,

dla Polek i Polaków, za ten wielki wysiłek, wielką

odwagę, spokój i determinację, jaką wykazali w ostat-

nich czterech latach.

(Oklaski) Nie było to łatwe, bo

czasy, w jakich przyszło nam żyć, okazały się bardziej

skomplikowane, bardziej nieprzewidywalne, niż kto-

kolwiek mógł pomyśleć kilka lat temu.

To, że Polska

przez te cztery lata przetrwała w dobrej kondycji kry-

zys, który w Europie i w świecie zagroził gospodar-

kom państw rozwiniętych, w sposób nieznany w naj-

nowszej historii, to, że wokół nas ten huragan kry-

zysu ﬁnansowego zagraża bezpieczeństwu najbar-

dziej rozwiniętych państw, to, że wokół nas, w Euro-

pie i na świecie, miliony ludzi przyzwyczajonych do

spokoju, dobrobytu i bezpieczeństwa staje dzisiaj

w obliczu zagrożenia nędzą i destabilizacją, to wszyst-

ko każe nam przede wszystkim nisko pochylić głowę

przed wysiłkiem milionów Polaków, których praca,

nam wszystkim przejść bezpiecznie przez ten trudny

czas.

Chcę powiedzieć, że dzisiejsze exposé musi się

wiada na wyzwanie doby obecnej.

Chcę wszystkich

państwa prosić o zrozumienie dla potrzeby tej chwili.

Wiele narodowych strategii, w tym polska strategia

międzynarodowa, główne kierunki polskiej polityki

zagranicznej, to, co jest częścią każdego klasycznego

niają – pozwolicie zatem, państwo, także goście re-

prezentujący korpus dyplomatyczny, że szczegóły

dotyczące kontynuacji tej polityki przedstawi w swo-

im tradycyjnym wystąpieniu minister spraw zagra-

nicznych.

Dzisiaj chcę otwarcie, bardzo uczciwie skoncen-

zależy obecnie los nie tylko Polski, gdyż w każdym

kraju europejskim politycy i obywatele żyją w tym

(Wznowienie posiedzenia o godz. 12 min 03)

58

przeświadczeniu, że właśnie teraz rozstrzyga się

przyszłość ich krajów i przyszłość Europy, przede

wszystkich przyszłość zwykłych ludzi, bo nikt z nas

rządu, całej Wysokiej Izby, tak jak w przeszłości, tak

i w przyszłości, muszą być nakierowane przede

wszystkim na bezpieczeństwo i dobrobyt każdego

człowieka z osobna, narodu, państwa, ale każdego

człowieka z osobna, każdego Polaka z osobna w szcze-

gólności.

Dlatego pozwólcie państwo, że pominę te

wątki, które pojawiały się zarówno w poprzednim

exposé, jak też przede wszystkim w debacie publicz-

nej, jakiej byliśmy uczestnikami w czasie ostatniej

kampanii wyborczej.

Padło bardzo wiele słów, pod-

sumowań, które są w świeżej pamięci naszych oby-

wateli.

Dzisiaj chcę podkreślić, że punkt startu na po-

czątku tej kadencji, punkt startu dla Polski, dla Po-

laków jest obiecujący i trudny równocześnie.

Jeśli

rozpocząłem od podziękowań pod adresem Polek

i Polaków, to dlatego że nasze doświadczenie opisane

także liczbami pokazuje, jak bardzo Polacy potraﬁli,

i lepiej niż inni potraﬁli, skutecznie przeciwdziałać

kryzysowi.

Dzisiaj jest ten moment, w którym możemy

w krótkim zdaniu przypomnieć najważniejsze dane

statystyczne, które podsumowują minione cztery

lata, nie miesiące, nie rok, ale minione cztery lata.

One być może najlepiej opisują właśnie wysiłek Pola-

ków w tej kadencji, która niedawno się zakończyła.

W latach 2008–2011 wzrost PKB w Polsce, ten

skumulowany, to ponad 15%, 15,4%.

Następny kraj

w Unii Europejskiej osiągnął w ciągu tych czterech

lat 8%, drugi to Słowacja.

Średnia w Unii Europej-

skiej za te cztery lata to minus 0,4%.

Chcę podkre-

ślić to nie dlatego, aby domagać się od kogokolwiek

uznania dla rządu, który ustąpił, czy dla tych mini-

strów, którzy będą kontynuowali swoją pracę.

Chcę

podkreślić, że ten wynik pokazujący, iż jak nigdy

dotąd w historii naprawdę skutecznie goniliśmy naj-

bardziej rozwinięte państwa Europy i świata, jest

możliwy głównie, przede wszystkim dzięki wysiłko-

wi, cierpliwości i determinacji Polaków.

Tak na-

prawdę jest.

(Oklaski) I dlatego chcę dzisiaj także

bardzo mocno zadeklarować, że tym bardziej może-

my się w Polsce nawzajem poważnie traktować.

Sko-

ro tak dzielnie i tak mądrze przechodzimy przez

kryzys, to znaczy, że musimy także dziś i w przy-

szłości bardzo poważnie traktować siebie w debacie

publicznej.

O to także zwracam się do Wysokiej

Izby.

Te zmiany, dla niektórych państw europejskich

dramatyczne, zmiany naznaczone kryzysem ﬁnan-

sowym, składają się także na dramatyczny, niepoko-

jący krajobraz polityczny, nowy krajobraz polityczny

w Europie.

Europa zmienia się na naszych oczach,

a kierunek tej zmiany jest dalece niepewny.

Mówimy

tu nie tylko o zmianach ﬁnansowych i gospodar-

czych, ale także o tej wielkiej wizji wspólnej Europy,

wizji, która dzisiaj w wielu miejscach jest podważana,

wizji, która być może będzie domagała się głębokiej

korekty, a więc będzie także od nas, od Polaków, wy-

magała inteligentnego, odważnego, elastycznego

działania.

Chcę podkreślić, że w tej dzisiejszej debacie euro-

nesie, na peryferiach albo poza Unią Europejską.

Jestem przekonany, że ta wielka debata, jak bu-

dować silną Polskę w centrum Unii, będzie debatą,

która zaangażuje wszystkie kluby, być może także

środowiska poza parlamentem, poza światem polity-

ki, ale chcę w tym miejscu bardzo mocno podkreślić,

że intencją mojego rządu będzie działanie na rzecz

Unii Europejskiej.

(Oklaski)

Dzisiaj o tej pozycji, także politycznej pozycji

w Unii, o realnej sile państwa decydują przede

wszystkim jego ﬁnanse, zarówno zamożność jego

obywateli, jak i kondycja, stabilność ﬁnansowa pań-

czeka w najbliższych dniach, czyli budżet na rok

2012, na rok, który być może będzie rokiem najbar-

dziej krytycznym, jeśli chodzi o turbulencje na świe-

cie i w Europie.

Każdego dnia, czasami każdej godziny, jesteśmy

świadkami zmian – i są to z reguły zmiany negatyw-

ne – w reputacji, w rankingach, w ocenie do niedaw-

na bardzo bogatych i stabilnych gospodarek, więc

musimy dzisiaj bardzo odważnie i uczciwie sobie po-

wiedzieć, że rok 2012 będzie wymagał od nas, od

Polaków, zdolności czasami do mocnych zwrotów, do

elastycznego podejścia do rutyny.

Nie stać nas będzie

na rutynę, bo dzięki tego typu działaniom, dzięki

tego typu ﬁlozoﬁiprzezte4 lataprzeszliśmynapraw-

dę bezpiecznie.

W budżecie na rok 2012 kilka danych, podobnie

jak na całym świecie czy w Europie, będzie dalece

niepewnych, bo one będą wynikały z sytuacji wokół

Polski.

Nikt dzisiaj nie wie, czy Europa w całości

wpadnie w recesję, czy będzie to tylko przykre do-

świadczenie niektórych państw, ale wiemy na pewno,

że w dobie globalizacji, jeśli zjawiska recesyjne poja-

wią się wokół naszych granic, to mogą dotknąć także

bezpośrednio polską gospodarkę i polskie ﬁnanse.

Dlatego zobowiązałem ministra ﬁnansów do tego,

aby przygotowywać te elastyczne warianty.

Oczywi-

ście Sejm będzie debatował nad jedną propozycją, ale

chcemy zapewnić Polaków i Wysoką Izbę, że będzie-

my mieli przygotowane mechanizmy, procedury i kon-

cepcje na wypadek, gdyby w ciągu roku 2012 zdarzy-

ły się rzeczy nieprzewidywalne dzisiaj.

1. posiedzenie Sejmu w dniu 18 listopada 2011 r.

59

Stąd potrzeba tworzenia, powiedziałbym, takich

inteligentnych i elastycznych wariantów, aby bez

zbędnego niepokoju być przygotowanym na każdą

okoliczność, a te okoliczności będą się rodzić w róż-

nych miejscach na świecie, chyba w najmniejszym

stopniu w Polsce.

Naszym celem jest tak czy inaczej wyjście w roku

2012 z procedury nadmiernego deﬁcytu, co oznacza

nie tylko założenie tego planu, ale także skonstru-

owanie budżetu w tych wariantach w taki sposób,

aby osiągnąć zakładany przez nas pułap około 3%

deﬁcytu sektora ﬁnansów publicznych na koniec

2012 r.

Jeśli chodzi o dług publiczny, zakładamy, i temu

podporządkujemy także nasze prace, że spadnie on

w roku 2012 do 52% i będzie się systematycznie ob-

niżać do 47% na koniec 2015 r.

To będzie wynikało

z działań, które powinny także doprowadzić do obni-

żenia deﬁcytu na koniec tej kadencji do mniej więcej

1% PKB.

To jest plan trudny, ale realistyczny.

To jest

wyzwanie, które będzie stało nie tylko przed rządem,

ale przed nami wszystkimi, przed całą Wysoką Izbą.

Te dane dotyczące długu podaję według naszych kra-

jowych deﬁnicji długu.

2012, jak i tworzyć reguły stabilnego wzrostu bezpie-

czeństwa ﬁnansowego, dyscypliny ﬁnansowej także

na kolejne lata i dziesięciolecia, będziemy musieli

podjąć działania, w tym działania niepopularne, któ-

re będą wymagały wyrzeczenia i zrozumienia od

wszystkich bez wyjątku.

Chcę powiedzieć, że kilka-

naście tych kluczowych propozycji zaprezentuję

względnie szczegółowo, ale to jest tak naprawdę

pierwszy etap.

Tu, w tej Wysokiej Izbie, będą rodziły

się także projekty, które tę dobrą tendencję – dobrą,

bo wzmacniającą polskie państwo – powinny pod-

trzymywać.

Chcemy, po pierwsze, wyraźnie zwiększyć i uno-

wocześnić daninę, którą w tej chwili pobieramy

w niewystarczającym stopniu, od wydobywanych bo-

gactw naturalnych (przede wszystkim miedź i sre-

bro).

Warto pamiętać, że według źródeł międzynaro-

większymi w Europie.

Chcemy, aby opodatkowanie

nących z tej eksploatacji.

Przygotowane są już prze-

pisy szczegółowe, które unieważnią także poprzednią

rutynę dotyczącą tych kopalin, tak aby te nasze ma-

rzenia o bogactwie płynącym z ziemi w odniesieniu

do gazu łupkowego stały się twardą, bardzo precy-

zyjną rzeczywistością.

Po drugie, będziemy proponowali decyzje w za-

kresie ulg w podatkach, becikowego, ulg, którymi

dysponują niektóre grupy zawodowe, i jednej ulgi

powszechnej.

Wyzwanie demograﬁczne to nie tylko

kwestia tej narodowej pewności, że po prostu nie bę-

dzie nas coraz mniej – z tym wyzwaniem borykamy

się od wielu lat, szukając różnych sposobów.

Niektó-

re z nich przynoszą dobre efekty.

Dlatego chcę roz-

wiać niepokój niektórych – będziemy używać instru-

mentów ﬁnansowych na rzecz wzmocnienia polskiej

populacji.

Chcemy podwyższyć o 50% ulgę prorodzin-

ną na każde trzecie i kolejne dziecko.

Ulga na dwoje

pierwszych dzieci pozostaje bez zmian.

(Oklaski) Ale

będziemy tutaj proponowali także jeszcze jedno roz-

wiązanie, które jest przykładem tego – później tych

przykładów będzie więcej – że chcemy także w tym

i w innych systemach wsparcia ﬁnansowegozastoso-

wać bezwzględnie zasadę sprawiedliwości społecznej

w gorszej sytuacji.

Dlatego w rodzinach, w których

w związku z tym o drugim progu podatkowym – ta

ulga prorodzinna będzie przysługiwać w sytuacji,

kiedy będzie co najmniej dwójka dzieci.

Mówiąc

ludzkim językiem: zamożni Polacy, którzy mają

tylko jedno dziecko, tej ulgi nie będą otrzymywali.

Natomiast kiedy zdecydują się na drugie dziecko

i kolejne, otrzymają ulgę w pełnym wymiarze.

(Oklaski) Chcemy także zaproponować tę samą za-

sadę w odniesieniu do becikowego.

Utrzymujemy

dzin, których dochody nie przekraczają 85 tys. zł

rocznie.

(Oklaski)

Analogiczną zasadę zaproponujemy, ograniczając

przywilej podatkowy dla tzw. umów autorskich.

Od-

pisanie 50-procentowych kosztów uzyskania przy-

chodu będzie możliwe, wtedy kiedy przychód z tytu-

łu tej działalności nie przekracza 85 tys. zł rocznie.

uprawnień będą płacili, tak jak każdy inny obywatel,

normalny podatek.

(Oklaski) Dotyczy to także tej

grupy zamożniejszej.

Jeśli chodzi o jedną ulgę powszechną, to jest to

ulga na Internet.

Jej znaczenie społeczne dzisiaj ma-

leje ze względu na dynamiczny rozwój usług interne-

towych i powszechność korzystania z Internetu.

Dla-

tego proponujemy – mając świadomość, że usługi

internetowe relatywnie tanieją – likwidację ulgi na

Internet.

To powinno przynieść w ciągu tych 4 lat

oszczędności trochę ponad 1,5 mld zł.

Nie mówiłem o kwotach w poprzednich przypad-

kach, ponieważ zakładamy, że z tytułu podniesienia

świadczenia na trzecie dziecko i kolejne o 50% praw-

dopodobnie w tym terminie, który można realnie

ocenić, będzie to neutralne z punktu widzenia budże-

tu.

To znaczy zmieniając pewne zasady na korzyść

szych, w polityce prorodzinnej nie chcemy zarabiać

jako państwo.

(Oklaski) Chcemy utrzymać ten sam

Są już przygotowane konkretne przepisy – to ko-

lejny punkt – które zamkną możliwość omijania po-

datku od dochodów kapitałowych przy lokatach ban-

60

kowych.

Mówimy o tzw. dziennych lokatach przy

podatku Belki.

Używam tych kolokwializmów po to,

żeby wszyscy, którzy znają na co dzień tę praktykę,

wiedzieli konkretnie, o czym mówimy.

Przygotowa-

nie tej decyzji to tylko wstęp do kolejnych decyzji,

nie na wszystkie inne próby omijania podatków.

Jest rzeczą konieczną, jeśli proponujemy tego

typu oszczędności, kontynuowanie procesu, który

łem premierem, w ostatnich 4 latach.

Mówię o odchu-

dzaniu administracji i czynieniu jej coraz bardziej

przyjazną i służebną.

Dlatego ministrowie, niezależ-

nie od dziedziny, jaką będą się zajmowali, będą mu-

sieli precyzyjnie planować i zdawać raporty, jak wy-

gląda efekt deregulacyjny w każdym kluczowym

projekcie, jakim dany minister będzie się zajmował.

Myślimy o tym, że tym razem skuteczniej niż do tej

pory zbudujemy przepisy prawa.

Bo jak państwo pa-

miętacie, intencja poprzedniego rządu, ale także jesz-

cze poprzednich rządów, i intencja wszystkich czy

prawie wszystkich parlamentarzystów zawsze jest

podobna, np. kiedy mówimy o pozwoleniu na budowę

– wszyscy chcemy to skrócić, a później się okazuje, że

nie potraﬁmy zbudować skutecznie przepisów, tak

aby rzeczywiście ten efekt nastąpił.

Będziemy propo-

nowali powrót do tego tematu, tak aby wydawanie

czonej procedurze.

Chcemy – i to będzie główne zadanie czy jedno

z głównych zadań nowego ministra sprawiedliwości

– usprawnić pracę sądów, co powinno w tej kadencji

przynieść efekt skrócenia średniego czasu postępo-

wania o 1/3.

Co najmniej połowę dzisiaj regulowa-

nych zawodów chcemy uwolnić od wszelkich regula-

cji, które czynią te zawody typowo regulacyjnymi.

ale prosimy wszystkich o współpracę w tej kwestii,

bo dotychczasowe próby przynosiły niezadowalające

efekty.

Wbudujemy w prace kancelarii premiera – i liczy-

my także na analogiczne działania w Sejmie – taki

mechanizm, który uniemożliwi nadprodukcję ustaw

– wyłącznie jednoznacznie pozytywna ocena wszyst-

kich skutków danego projektu ustawy pozwoli na

zwolnienie go i przekazanie z rządu do parlamentu.

Będziemy także pracowali nad nowymi projektami

ustaw w taki sposób, aby uzyskać przynajmniej algo-

rytm minimum, jakim jest równowaga między wpro-

wadzaniem nowych przepisów a likwidowaniem sta-

rych.

W niektórych państwach o rozbudowanej tra-

dycji deregulacyjnej istnieją wręcz precyzyjnie opisa-

ne mechanizmy, które nakazują przy wdrażaniu

nowej ustawy likwidować co najmniej tyle samo prze-

pisów, ile ona wprowadza.

Będziemy pracowali nad

wprowadzeniem takiego mechanizmu w naszej prak-

tyce legislacyjnej.

Ministerstwo cyfryzacji, które powstaje, w połą-

czeniu z zarządzaniem administracją publiczną bę-

dzie zajmowało się usprawnieniem administracji przy

wykorzystaniu najnowocześniejszych technik infor-

matycznych i postępie cyfryzacji.

Głównym zadaniem

nie jest uszczęśliwianie obywateli w tej dziedzinie, bo

oni sobie naprawdę dobrze dają radę bez pomocy pań-

stwa.

Natomiast administracja, służby publiczne,

instytucje publiczne muszą w sposób bez porównania

lepszy niż do tej pory korzystać, i to na rzecz komfor-

tu obywateli, z nowoczesnych technik informatycz-

nych.

To będzie główne zadanie nowego ministra

w tej dziedzinie.

Chcę państwa zapewnić, że ten wysiłek deregula-

cyjny, właśnie dlatego że mam tu także mały powód

do satysfakcji, jak do tej pory, to będzie determinacja

wszystkich ministrów, całego rządu, bez wyjątku.

I bardzo proszę tutaj o solidarną pomoc wszystkie

kluby parlamentarne, bo to na pewno – tak jak wiele

innych kwestii, ale ta na pewno – może stać się ele-

mentem wspólnoty politycznej, jaką powinniśmy sta-

nowić, przynajmniej w niektórych sprawach.

Kiedy mówimy o dyscyplinie ﬁnansowejioszczęd-

nościach, musimy przejść do systemu emerytalnego.

Przede wszystkim chcę powiedzieć, co staje się coraz

bardziej oczywiste, że zbyt optymistyczna decyzja

obniżająca składkę rentową powoduje dzisiaj deﬁcyt

w systemie rentowym przekraczający grubo 20 mld zł.

To, co mogło być uzasadnione optymizmem wynika-

jącym z nadzwyczajnej koniunktury na świecie, w Eu-

ropie i w Polsce, staje się nieuzasadnionym i lekko-

myślnym działaniem teraz, kiedy wszyscy szukamy

sposobu na zacieśnienie dyscypliny ﬁnansowej.

Idla-

tego musimy częściowo odwrócić tamtą decyzję – ro-

zumiejąc uwarunkowania i intencje poprzedników

– zaproponujemy w związku z tym podniesienie

składki o 2 punkty procentowe po stronie pracodaw-

ców.

Mówię o tym z bólem, ale kiedy mamy do wybo-

ru kilka narzędzi, które umożliwią zwiększenie dys-

cypliny ﬁnansówpublicznych,touznajemy,żewczasie

przede wszystkim zadbać o bezpieczeństwo obywate-

li, ﬁnansowe, elementarne bezpieczeństwo obywate-

li.

Wydaje się także – o tym jeszcze kilka słów powiem

przy kolejnym punkcie – że podniesienie o 2 punkty

procentowe składki po stronie pracodawców dzisiaj

przynajmniej na czas kryzysu – nie wiem, co zrobią

moi następcy, dlatego mówimy o tej kadencji, o czte-

rech latach – w stopniu niewielkim spowoduje do-

mknięcie strumienia pieniędzy, które mogłyby się

znaleźć na rynku, ponieważ dzisiaj, tak to oceniamy

i statystyki są tutaj dość jednoznaczne, ﬁrmy, przed-

siębiorstwa nie są skłonne ze względu na to kryzyso-

we zagrożenie wydawać pieniędzy.

I dlatego jest duże

prawdopodobieństwo, że istotna część środków, któ-

ra wpłynie do budżetu państwa z tytułu podwyższe-

nia składki o 2 punkty procentowe, to są pieniądze,

które w innym przypadku leżałyby raczej na loka-

tach, niż pracowały w gospodarce.

(Wesołość na sali)

Mówimy o tym czasie kryzysowym.

Ta zmiana po-

61

zwoli nam zaledwie ograniczyć deﬁcyt Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych mniej więcej o 13 mld zł

rocznie.

Podkreślam jeszcze raz, ta skala przekracza

dzisiaj 20 mld.

Chciałbym także zaproponować, biorąc pod uwa-

gę te same aspekty, a więc bezpieczeństwo, szczegól-

nie ludzi niezamożnych, zmianę systemu waloryzacji

emerytur i rent.

Utrzymamy waloryzację na dotych-

czasowym poziomie, ponieważ nie wyobrażam sobie,

gać im pieniądze w tym trudnym czasie.

Natomiast

biorąc pod uwagę narastający rozziew między wyso-

kimi emeryturami a tymi najniższymi, proponujemy,

aby każdego roku podejmować decyzję, tu w Wysokiej

Izbie, i zaproponujemy to na rok 2012, aby przez jakiś

czas waloryzacja rent i emerytur miała charakter

kwotowy, a nie procentowy.

(Oklaski) Nie chcemy

uczynić z tego trwałego systemu – ponieważ są także

powody, dla których wielu ekspertów przestrzega

przed uczynieniem z tego stałej reguły – wydaje się

jednak, i taka jest moja intencja, że w ciągu najbliż-

szych 4 lat co roku powinniśmy taką kwotową walo-

ryzację proponować i przeprowadzać, aby ten rozziew

stał się mniejszy.

Tę zasadę chcemy zastosować tak-

że w odniesieniu do waloryzacji emerytur w służbach

mundurowych.

Tam ten rozziew jest również bardzo

niepokojący i, w moim głębokim przekonaniu, nie do

końca sprawiedliwy.

Zakładam, że trudna, ale akceptacja, zrozumienie

bez entuzjazmu dla wielu tych działań będą możliwe

tylko wtedy, kiedy uczciwie powiemy, że nie będzie

świętych krów, że wszyscy, którzy dzisiaj korzystają

z przywilejów mniej lub bardziej uzasadnionych,

z wyłączeń, że wszyscy, bez rewolucyjnych i drastycz-

nych metod, zgodzą się na to samoograniczenie na

rzecz tych najsłabszych, na rzecz tych, którzy pono-

szą też największe ciężary.

Chcę w związku z tym wrócić do orzeczenia Try-

bunału Konstytucyjnego, które dotyczyło składki

zdrowotnej dla rolników.

Od lutego 2012 r. zapropo-

nujemy, zgodnie z intencją tego orzeczenia, ale także

w duchu społecznej sprawiedliwości, zmianę systemu

w odniesieniu do rolników.

Tak jak do tej pory, pań-

stwo dalej ma zamiar opłacać – jeśli nasza propozycja

zostanie przyjęta – składkę dla rolników o najniż-

szych dochodach, czyli mających gospodarstwa do

6 ha.

Rolnicy mający gospodarstwa od 6 do 15 ha

będą płacili połowę składki płaconej dziś przez osoby

mające działalność gospodarczą poza rolnictwem,

a powyżej 15 ha – całą składkę.

Mówimy o tej części

składki, która jest poza podatkiem dochodowym,

a więc o 36 zł dla tych zamożniejszych rolników i o 18 zł

dla tych mających od 6 do 15 ha.

Następnym krokiem

liczenia jej części od podatku.

I teraz o tym następ-

nym kroku.

Ponieważ rolnictwo mimo swojej specy-

ﬁki, którą szanujemy, jest także formą działalności

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Rozpoczniemy od największych gospodarstw,

tak czy inaczej dla wszystkich korzystających z do-

płat będą wprowadzały obowiązek rachunkowości.

Tak więc idzie to także w stronę rygorów, które i tak

najprawdopodobniej będą obowiązywały wszystkich

rolników w Unii Europejskiej.

Mówię o wprowadze-

niu rachunkowości, a ono jest tym krokiem niezbęd-

nym, pierwszym niezbędnym, aby systematycznie,

ewolucyjnie, bez wstrząsów wprowadzać także poda-

tek dochodowy.

Chcę podkreślić, że uporządkowanie kwestii ra-

chunkowości rolnej umożliwi zbudowanie nowocze-

snego systemu ubezpieczeń społecznych rolników, co

będzie w konsekwencji umożliwiało odejście od

KRUS-u.

Ale bez tego wstępnego procesu pozostanie

to pustym hasłem, dlatego musimy zacząć w 2013 r.

od tych procesów przygotowawczych.

Chciałbym podkreślić, że to ewolucyjne wprowa-

dzanie podatku od dochodów dla gospodarstw rol-

nych pozwoli na redukcję innych obciążeń, zwłaszcza

ska wieś, unowocześniana także w tym aspekcie,

była obciążona dodatkowymi ciężarami.

One muszą

być zrównoważone, a więc wprowadzanie nowych

reguł musi oznaczać także uchylanie ciężarów z po-

przedniego systemu.

Chcę też podkreślić, że fałszywy jest argument,

który czasami słyszymy w podpowiedziach, że

w kieszeniach polskich rolników kryją się jakieś

dziesiątki miliardów złotych, że polski rolnik ma

tych pieniędzy ukrytych pod poduszką tyle, że gdy-

byśmy sięgnęli do jego kieszeni, to ustabilizowali-

byśmy ﬁnanse publiczne.

To jest nieprawda.

KRUS

przy tej okazji przypomnieć tym wszystkim, którzy

czasami wskazują na KRUS jako przyczynę nie-

szczęść, że świadczenia płacone przez KRUS nie są

godne pozazdroszczenia.

Dlatego te nowe zasady,

jakie zaczniemy wdrażać od 2013 r., to nie retorsja,

tylko wprowadzanie polskich rolników, polskiej wsi

w powszechne systemy.

Uważamy, że tak jest spra-

wiedliwiej, a dla bardzo wielu rolników nie musi to

być ze szkodą, tylko z korzyścią, że wspomnę choć-

by o możliwości odpisów od podatku dochodowego,

o ulgach.

Chodzi mi o ulgi prorodzinne, o których

przed chwilą mówiłem.

System emerytalny to przede wszystkim ten naj-

ważniejszy dylemat.

Proponujemy jego rozstrzygnię-

cie.

Kontynuowanie reformy systemu emerytalnego

– już te poprzednie kroki budziły emocje, mówię tu

o emeryturach pomostowych i o OFE – jest absolutnie

ﬁnanse publiczne były rzeczywiście bezpieczne.

Chcę powiedzieć, że musimy myśleć nie tylko

ale także bezpieczeństwa emerytalnego ludzi dzisiaj

młodych, a być może przede wszystkim takiej stabil-

ności ﬁnansowej, która umożliwi nam stabilne wy-

płacanie emerytur dzisiejszym i przyszłym, w nieda-

lekiej perspektywie, emerytom.

Bo przecież to jest

uwarunkowane przeżyciem, a nie wszystkie państwa

– a widać to wyraźnie – przeżyją ten kryzys w sensie

ﬁnansowym.

Abytouzyskać,koniecznejestprzedłu-

żenie wieku emerytalnego, przedłużenie czasu pracy,

tak aby podwyższyć próg, wiek przechodzenia na

emeryturę.

nie dla tych, którzy znają ciężary związane z pracą

ﬁzyczną, to nie będzie łatwa decyzja.

Muszą jej więc

towarzyszyć także starania o to, aby praca ludzi

starszych, aby formy opieki nad ludźmi starszymi,

którzy będą pracowali, były zdecydowanie bardziej

skuteczne i hojne niż do tej pory.

Ale nie utrzymamy

nujemy zatem, aby od roku 2013, a więc praktycznie

rzecz biorąc od zaraz, stopniowo zrównywać i pod-

wyższać wiek przechodzenia na emeryturę kobiet

proponowali dochodzenie do tego w sposób możliwie

miękki, co nie znaczy, że bezbolesny i zdaję sobie

stępujący system.

Co 4 miesiące wiek emerytalny

miesiące.

Oznacza to, że ten poziom 67 lat w przy-

padku mężczyzn osiągniemy w roku 2020, a w przy-

padku kobiet – w roku 2040.

Dzięki tym zmianom

liwi to wypłacanie emerytur wszystkim i dzisiaj,

Jeśli chodzi o rok 2020, to w tej perspektywie

dzięki wprowadzeniu tej zmiany dług w relacji do

2040 r. – do 35% PKB.

Nie chodzi tu o suchą staty-

stykę.

Są to kroki, jest to postępowanie, które może

zagwarantować nam bezpieczeństwo ﬁnansów pu-

blicznych nie na rok czy na 5 lat, ale trwałe bezpie-

czeństwo.

Mówiąc ludzkim językiem: oznacza to

bezpieczeństwo ﬁnansowe właśnie tych, którzy będą

zależni od systemu emerytalnego.

Gdybym nie miał

pełnego przekonania, że bezpieczeństwo polskich

emerytów dziś i w przyszłości zależy od tego kroku,

nie proponowałbym tego.

(Oklaski)

Nie ukrywam, że celem tego jest ustabilizowanie

sytuacji ﬁnansowej Polski.

Da to efekt pozytywny,

jeśli chodzi o reputację Polski, a co za tym idzie, przy-

niesie także bezpieczeństwo naszych papierów dłuż-

nych nie tylko wtedy, kiedy ten wiek osiągniemy, ale

już dzisiaj.

Bo tylko te nieliczne państwa w Europie,

niejsze lata.

Chciałbym podkreślić – i nie ma tu nawet cienia

hipokryzji – że jest to główny cel tej reformy.

Jest tak-

że uboczny efekt tej reformy.

Ubocznym efektem tej

reformy będzie to, że emerytury będą wyraźnie wyż-

sze.

Pójdziemy na emeryturę później, ale będą one

wyższe.

(Oklaski) Dla kobiety, która ma dziś ok. 50 lat,

oznacza to, że będzie ona pracować o 3 lata dłużej

emeryturę wyższą o ok. 20%.

Dla kobiety, która dzisiaj

dłużej i otrzyma emeryturę wyższą o ok. 80%.

(Okla-

ski) To nie jest bez znaczenia, chociaż na pewno nie

zrównoważy to poczucia szczególnie polskich kobiet,

że jest to twarda decyzja.

Proponujemy także przegląd i decyzje dotyczące

grup, które są obecnie emerytalnie uprzywilejowane.

Dotyczy to mundurówek, górników, prokuratorów,

sędziów i księży.

(Oklaski) Zmiany, jakie zaproponu-

jemy dla wstępujących do służby – mówię w tej chwi-

li o służbach mundurowych – od początku roku 2012,

a więc te zmiany, które są zgodnie z naszym publicz-

nym zobowiązaniem, w duchu orzeczeń Trybunału

Konstytucyjnego, nie będą dotyczyć tych, którzy są

dzisiaj w służbie albo tych, którzy wyszli ze służby

i korzystają dzisiaj z emerytur.

Chcę to jeszcze raz

podkreślić: zmiany będą – i mogą – dotyczyć wyłącz-

nie tych, którzy przystąpią do służby od początku

roku 2012.

Te zmiany proponujemy na następują-

cym poziomie.

Wiek emerytalny powinien być usta-

nowiony na 55 lat, a staż na 25 lat, jeśli chodzi

o służby mundurowe.

Jeśli chodzi o warunki prze-

chodzenia na emeryturę w górnictwie, będziemy

proponowali utrzymanie przywilejów wyłącznie dla

– we wszelkiego rodzaju kopalniach, ale wyłącznie

bezpośrednio przy wydobyciu.

(Oklaski) Oni dzisiaj

dysponują specyﬁcznymi, precyzyjnie im dedykowa-

nym przywilejami i one powinny być zachowane.

Natomiast niektórzy korzystający z pewnych szcze-

gólnych uprawnień do emerytur górniczych tego lub

podobnego typu, którzy nie pracują bezpośrednio

przejściowych, tak aby pozostali jak najszybciej mo-

gli wejść do systemu powszechnego.

W połowie roku

zgłosimy także propozycję zmian dotyczących spe-

cyﬁcznych uprawnień wynikających ze stanu spo-

Chcę podkreślić, że te wszystkie zmiany, które

będziemy proponowali, mają też na celu przekonanie

obywateli, że ciężary i trudy obrony Polski przed kry-

sprawiedliwie, to znaczy musimy w tym czasie chro-

nić przede wszystkim tych najsłabszych, stąd propo-

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

zycje dotyczące głównie szczególnych uprawnień

nad emerytalnym zabezpieczeniem duchownych, mó-

w przypadku Komisji Majątkowej, która przestała

funkcjonować, bo ustały przesłanki, dlatego że ma-

łów – ustały też przesłanki tego dzisiejszego rozwią-

zania i duchowni powinni uczestniczyć w powszech-

nym systemie ubezpieczeń społecznych.

(Oklaski)

Jeśli będzie to wymagało – nie jest to konieczność,

ale gdyby się tak okazało – zmian w konkordacie,

jesteśmy na to gotowi.

(Oklaski)

To jest pierwszy etap.

Ten etap umożliwi ochronę

kieszeni Polaków przed radykalnymi cięciami, na

jakie narażone są społeczeństwa wokół nas, także

w krajach sąsiednich.

Prowadziliśmy polskie sprawy przez 4 lata z do-

brym rezultatem – tak to też ocenili obywatele – sta-

rając się utrzymać te dwie wielkie, potencjalne pol-

skie możliwości, szanse, i wykorzystywać je.

Po pierw-

sze, proponujemy inteligentny system reagowania na

zagrożenie kryzysowe bez gorsetu rutyny, bez prze-

sadnie ciężkich, trudnych do zmiany przepisów, po

to aby państwo polskie było jak najlepiej przygotowa-

ne także do zwrotów, właśnie do szybkiego reagowa-

nia wtedy, kiedy będzie to potrzebne.

Podejmowali-

śmy decyzje, i są one takie same.

Po pierwsze, żeby

utrzymać to główne źródło polskiego sukcesu gospo-

darczego ostatnich lat, to znaczy żeby nie narażać

Polaków i polskiej gospodarki na zbyt radykalne cię-

cia, by nie uderzyć ich po kieszeni.

Wydłużenie wieku emerytalnego to bardzo po-

to cięcie, które mogłoby zagrozić kieszeni każdego

Polaka dziś i w przyszłości, i nie spowoduje to, że

będzie mniej pieniędzy w polskiej gospodarce.

Jeśli

niektórzy słusznie się domyślają, że rynek wewnętrz-

ny, a więc także możliwości Polaków, jeśli chodzi

o zarabianie i wydawanie pieniędzy, to jedno z głów-

nych źródeł polskiego sukcesu, to musimy to bez-

względnie utrzymać.

Po drugie, jeśli chcemy zacząć naprawiać na serio

system ﬁnansów publicznych, to nie możemy rzucić

się na oślep i ciąć tak bez umiarkowania, jak to zda-

rzyło się w niektórych krajach, bo będzie to owoco-

wało bardzo negatywnymi skutkami społecznymi,

gospodarczymi.

Musimy te cięcia precyzyjnie dedy-

kować tam, przede wszystkim tam, gdzie mamy do

czynienia z przywilejami, ze szczególnymi uprawnie-

niami, a w innych przypadkach także z nadużyciami

czy zwykłym cwaniactwem.

Musimy tam działać ze

szczególną determinacją właśnie po to, aby ciężko

pracujących Polaków oszczędzić, osłonić przed cięcia-

mi, przed jakimi nie udało się osłonić naszych sąsia-

dów prawie w całej Europie.

Jestem przekonany, że

te decyzje umożliwią nam taką ochronę Polaków.

Chcę także podkreślić, że przez te ostatnie cztery

lata, gdy prawie wszędzie w Europie i na świecie de-

cydowano się na ostre cięcia, jeśli chodzi o armię

i inne służby państwowe, które decydują o sile i bez-

pieczeństwie państwa, my utrzymaliśmy i chcemy

utrzymać tzw. wskaźnik NATO-wski.

(Oklaski) Dzi-

siejszy czas pokazuje bardzo wyraźnie, że tylko silni

gracze przetrwają w tym kryzysie.

Jeśli chcemy od-

grywać adekwatną do naszych aspiracji i możliwości

rolę w Europie, musimy być przede wszystkim silni.

Dzisiaj często słyszy się o trudnym do zaakceptowa-

nia koncercie mocarstw w Europie.

Dzisiaj przy tym

europejskim stole, jak powiedział jakiś dowcipny po-

i będzie przy stole.

(Oklaski) Dlatego polska armia,

polskie wojsko i polska Policja będą pod szczególną

opieką, także ﬁnansową.

Rewidując system emerytalny, który odczuwany

jest przez Polaków w niektórych jego aspektach jako

rażąco niesprawiedliwy, równocześnie nie możemy

zapominać o czymś, co jest moją także oczywistą

wiedzą, że przygniatająca większość policjantów

i żołnierzy zarabia za mało, że strumień pieniędzy,

jaki będziemy kierowali do Policji i do wojska, musi

być kierowany dużo skuteczniej i inteligentniej na

faktyczną obronność i faktyczne zadania Policji,

czyli na bezpieczeństwo i ochronę Polaków.

Dlatego

równocześnie zaproponujemy na początek w Policji

i wojsku podwyżkę o około 300 zł kwotowo dla każ-

dego policjanta i każdego żołnierza.

(Oklaski) Chce-

my ją przeprowadzić w połowie roku, z dniem 1 lip-

ca.

Jeśli warunki na to pozwolą, to w podobnym,

może trochę mniejszym, ale chcielibyśmy w podob-

nym wymiarze powtórzyć ją pod koniec kadencji.

(Oklaski)

To, co jest kluczem do przeprowadzenia Polski

przez ten czas, to nie tylko wiara w nasze możliwo-

ści, w nasze siły, to także zgodna współpraca głów-

nych instytucji publicznych odpowiedzialnych za

państwo.

Chcę powiedzieć, że ta serdeczna, bardzo

wymagająca, stawiająca wysokie cele pomoc pana

prezydenta, dobra współpraca pomiędzy prezyden-

tem, rządem, panią marszałek Sejmu, panem mar-

szałkiem Senatu, prezesem Narodowego Banku

Polskiego, szefami innych instytucji, które strzegą

bezpieczeństwa i porządku w ﬁnansach publicznych,

to wszystko jest warunkiem, aby Polska przeszła

przez ten kryzys bezpiecznie.

Chciałbym podzięko-

wać wszystkim partnerom w tej największej być

może w ostatnich latach grze o bezpieczną Polskę

za tę gotowość do współpracy, ponieważ jestem prze-

konany – trudno to zmierzyć statystycznie, ale

wszyscy tak czujemy – że jest to jedno z głównych

źródeł polskiego sukcesu dziś i w przyszłości: zgod-

na współpraca w kwestiach, co do których nie mo-

żemy mieć wątpliwości, że od nich zależy przyszłość

Polski i przyszłość Polaków.

(Oklaski)

Chcę bardzo podziękować Polskiemu Stronnictwu

Ludowemu za to, że tworzymy po raz kolejny bez-

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

pieczną dla Polski koalicję.

Budujemy dzisiaj w Polsce

nie dla politycznych ambicji czy aspiracji.

Głęboko

w to wierzę, że Polskie Stronnictwo Ludowe i Plat-

forma Obywatelska tworzą rząd, w którym jest miej-

sce dla różnych wrażliwości – od ministra Gowina po

ministra Arłukowicza, od wrażliwości konserwatyw-

nej po umiarkowanie lewicową...

(Głos z sali: Skrajnie lewicową.)

...od Polskiego Stronnictwa Ludowego po Platfor-

mę.

(Oklaski) Wiecie, dlaczego tak ważne jest, aby to

szerokie centrum ukonstytuować?

Ponieważ gwaran-

tujemy odpowiedzialne, bezpieczne, nie ryzykanckie,

ale kiedy trzeba – odważne, nowoczesne działanie

państwa polskiego w tym wyjątkowym okresie.

Chcę

powiedzieć, że to polityczne centrum, jakie budujemy

wspólnie, może ochronić także Polskę przed radyka-

lizmami.

Radykalizmami z prawej strony i z lewej

strony...

(Głosy z sali: Ooo...)

...radykalizmami, które ujawniły się w sposób tak

wy.

(Oklaski)

Zdaję sobie sprawę, że w ostatnich latach – co

było widać wyraźnie w tej kampanii wyborczej –

oprócz wielkich wyzwań ﬁnansowych, gospodar-

czych pojawiły się także nowe wyzwania o charak-

terze cywilizacyjnym, obyczajowym, kulturowym.

Trzeba rozumieć te zmiany, ale nasza koalicja, pol-

ski rząd, instytucje życia publicznego, państwo pol-

skie nie są od tego, aby przeprowadzać obyczajową

rewolucję.

Państwo polskie jest od tego, aby zapew-

nić Polakom bezpieczne, możliwie dostatnie życie

w tych trudnych czasach.

(Oklaski) Chcę też powie-

dzieć, że rozumiejąc cywilizacyjne i obyczajowe

zmiany – bo nie można zamykać oczu szczególnie

na te zmiany, które są pozytywne, związane na

przykład z równym statusem kobiet i mężczyzn,

z większym bezpieczeństwem dzieci w naszych ro-

dzinach etc. – nie możemy także udawać, że zło jest

dobrem wtedy, kiedy popędzanie tych zmian nabie-

ra kształtów czy wyrazów nie do zaakceptowania.

Chcę powiedzieć, że głównym zadaniem w czasie

kryzysu, w czasie światowych napięć, w czasie tak

niepewnym – i to w wymiarze globalnym jak dawno

w historii nie było – jest tak ważna narodowa wspól-

nota, jaką powinniśmy razem, bez względu na spory

i różnice, budować.

A narodowa wspólnota potrze-

buje także wspólnych znaków, wspólnych symboli,

wspólnej tradycji, poszanowania dla niej.

Nie musi-

ani nie powinniśmy na siłę nikogo chrystianizować,

zować.

(Oklaski)

Niech żaden polityk nie próbuje też bezcześcić tak

ważnych, świętych znaków i symboli dla większości

Polaków.

Krzyż nie powinien służyć do łomotania

przeciwnika politycznego niczym maczugą, ale też

krzyż nie powinien być powodem kolejnej wojny po-

litycznej tu, w Sejmie, czy poza tym budynkiem.

(Oklaski) Jeśli mamy być wielkim, silnym narodem

i mądrze oprzeć się także na tej wspólnej tradycji.

Nie

możemy konﬂiktowaćwyzwańtradycjiinowoczesno-

ści.

Naprawdę nowocześni będziemy wtedy, kiedy

będziemy wspólnie umieli szanować także to, co jest

naszym fundamentem – czy to jest krzyż, czy to jest

pamięć o Janie Pawle II, czy to są symbole narodowe,

czy to jest nasza biało-czerwona ﬂaga, czy to jest

święto 11 listopada, czy to jest orzeł.

Chcę powie-

dzieć, że na ulicach Warszawy 11 listopada skrajna

prawica i skrajna lewica, wykorzystując chuliganów

i bandytów albo niemieckich anarchistów, zaatako-

wały święto narodowe.

(Oklaski)

(Głos z sali: Kto ich zaprosił?)

Niech nie będzie to symbolem niemożności życia

Polaków w zgodzie narodowej.

Jestem przekonany,

że stać nas na to – od tej strony sali do tej strony sali.

Nasze centrum, nasza koalicja, w tej sprawie chce być

także pomocne.

Musimy uwierzyć w to, że każdy

Musimy uwierzyć w to, że Polska oparta na trady-

cji i Polska, która wierzy w swoją przyszłość, swoją

nowoczesność, jest możliwa.

Że właśnie w czasie tego

kryzysu, tak jak przez ostatnie 4 lata, przez kolejne

4 lata i następne udowodnimy, że Polska może być

sobie sprawę, że szansa jest unikatowa, niepowtarzal-

na, ale ta wspólnota, ta elementarna wspólnota osa-

dzona na fundamentach tradycji i na wyzwaniu nowo-

was, spróbujmy kilka najważniejszych spraw dla Pol-

wierzymy.

Dziękuję.

(Część zebranych wstaje, długo-

trwałe, burzliwe oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu premierowi.

Zanim zarządzę dwugodzinną przerwę w obra-

dach, chciałabym poinformować Wysoką Izbę, że zo-

stały poczynione ustalenia w sprawie rozmieszczenia

posłów z Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska

na sali plenarnej, polegające na tym, iż najpóźniej do

następnego posiedzenia Sejmu posłowie z Klubu Par-

lamentarnego Solidarna Polska będą zajmować sek-

tor między Klubem Parlamentarnym Platforma Oby-

watelska i Klubem Parlamentarnym Prawo i Sprawie-

dliwość.

Zarządzam dwugodzinną przerwę.

do godz. 15 min 15)

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Proszę panów posłów o zajęcie miejsc.

Kontynuujemy rozpatrywanie punktu 10. porząd-

ku dziennego: Przedstawienie przez prezesa Rady

Przypominam, że przed przerwą wysłuchaliśmy

wystąpienia premiera.

Chciałam również państwa poinformować, że na

przez prezesa Rady Ministrów, które pozwolę sobie

odczytać:

Zgodnie z art. 154 ust. 2 Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej, w związku z przedstawionym Sej-

mowi Rzeczypospolitej Polskiej programem działania

rządu składam niniejszym wniosek o udzielenie Ra-

dzie Ministrów wotum zaufania.

Prezes Rady Mini-

strów Donald Tusk.

(Oklaski)

laminu Sejmu w debacie nad programem działania

nistrów powołanej przez prezydenta w trybie art. 154

ust. 1 konstytucji, przedstawionymi przez prezesa

Rady Ministrów, po wyczerpaniu listy mówców i za-

nistrów.

Informuję, że po zasięgnięciu opinii Konwentu

wania pytań na 1 minutę.

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela Platfor-

my Obywatelskiej pana posła Rafała Grupińskiego.

(Oklaski)

Szanowni Goście!

Przemawiam w imieniu Klubu

niezwykle ważnej, w chwili, kiedy Sejm podejmuje

go rządu Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stron-

nictwa Ludowego.

Dzisiejsze exposé premiera Donal-

da Tuska jest nie tylko ważne dla naszych obywateli,

dla Polaków, którzy chcą wiedzieć, w jaki sposób ten

rząd chce dalej reformować kraj, jak chce przeprowa-

dzać Polskę przez drugą falę kryzysu, ale także jest

ważne dla Europy.

Na to, co dzisiaj polski rząd będzie

planował, co zapowiada, co będzie chciał przeprowa-

dzać, patrzą także przywódcy państw europejskich.

Wysłuchaliśmy dzisiaj exposé premiera, który

przez ostatnie cztery lata w sposób niezwykle odpo-

wiedzialny i odważny przeprowadzał nasz kraj przez

pierwszą falę kryzysu ﬁnansów światowych i gospo-

czasy.

Takiego rządu potrzebują Polacy na najbliższe

lata, za takim rządem opowiedzieli się w wyborach.

chcą kontynuowania takiego sposobu zarządzania

kie wprowadzał w życie rząd Platformy Obywatel-

cztery lata, które minęły, wiele udało się zrobić.

War-

to do tego nawiązywać, warto o tym mówić, warto to

przypominać.

Warto też pamiętać, że przez te cztery

lata, niezależnie od tego, iż były one bardzo trudne,

rząd Donalda Tuska przeprowadził cztery duże re-

formy: reformę służby zdrowia, reformę armii, refor-

mę emerytalną i reformę szkolnictwa wyższego,

a także wiele innych zmian, które spowodowały czy

których skutkiem było to, że w sposób bardziej bez-

pieczny przeszliśmy przez tę pierwszą falę proble-

mów, które napływały do nas ze świata.

Wszystkie inne zmiany, które dzisiaj pozwalają

nam z większym spokojem, z większym zaufaniem

patrzyć w przyszłość, będą zapewne przypominali

moi koledzy i moje koleżanki z klubu Platforma Oby-

watelska, ale warto o tym pamiętać, że byliśmy np.

liderem w wykorzystywaniu funduszy europejskich.

Dzięki temu Polska rozwijała się w tempie, którego

inni w Europie mogli nam pozazdrościć.

Byliśmy li-

derem w czasach, kiedy inni mieli naprawdę wiele

kłopotów.

W czasie recesji, w czasie światowego kryzysu

Polska zachowała swoją siłę.

Nasza sytuacja ekono-

miczna była stabilna.

Nasza sytuacja ekonomiczna

dzisiaj także jest stabilna.

Decyzja wyborcza Polaków

wskazała, że ten rząd, ta koalicja ma kontynuować

swój sposób prowadzenia polskich spraw.

Czy wszystko, co zostało przez nas zapowiedzia-

ne, zostało przez ostatnie cztery lata przeprowadzo-

ne?

Nie.

Ale wszystko, co było możliwe, co było naj-

ważniejsze, zostało wówczas przeprowadzone i jeste-

śmy w tej chwili w sytuacji kontynuacji tego wszyst-

kiego, co zostało prowadzone, ale jesteśmy też w sy-

tuacji trudnej przede wszystkim ze względu na sytu-

ację południa Europy, na sytuację w streﬁe euro, na

to, czego nie wiadomo.

Jeszcze nie wiemy, co tak na-

prawdę nas czeka, jak sytuacja zewnętrzna się roz-

winie i jak wpłynie na naszą sytuację wewnętrzną,

na nasz eksport, na naszą siłę gospodarczą.

Dlatego też kiedy słyszymy o elastycznym podej-

ściu do budżetu, o przygotowywaniu państwa na ten

trudny czas...

Te trzy wersje budżetu ministra Ro-

stowskiego, przygotowane na wypadek, gdyby trzeba

było naprawdę mocno zacisnąć pasa, wskazują na

odpowiedzialność tego rządu, rządu, który chce

otrzymać od nas wotum zaufania, rządu, który wie,

jak trudny czas nas czeka, i nie chce, by obywatele

nie słyszeli o tym w sposób otwarty, nie chce, żeby

pomijać to, co może być problemem.

Dojrzałość wyborców spowodowała, że politycy po

wielu latach wreszcie nauczyli się mówić obywatelom

prawdę, także w kampanii wyborczej.

Ta dojrzałość

obywatelska spowodowała, że dziś my, Platforma

Obywatelska, Polskie Stronnictwo Ludowe, mamy

szanse kontynuować swoją pracę, mamy szanse dalej

odpowiadać za kraj.

Premier mówił o niezwykle trudnych decyzjach,

które pozostaną konieczne.

One wynikają nie tylko

z tego, co dzieje się w Europie.

One wynikają także

z pewnych obiektywnych uwarunkowań wewnętrz-

nych.

Jeśli w ciągu ostatniego pół wieku, ostatnich

50 lat przeciętna długość życia kobiet w Polsce zwięk-

szyła się szczęśliwie o 18 lat, a mężczyzn o 15 lat, to

wiadomo, że wszyscy dzisiaj tyle samo czasu pracu-

jemy na nas coraz dłużej szczęśliwie żyjących.

To jest

sytuacja, która wymaga trudnych decyzji, wymaga

wydłużenia czasu pracy i późniejszego przechodzenia

na emeryturę.

Z tego punktu widzenia – zmian obiek-

tywnych, zmian dobrych, ukazujących nam wszyst-

kim perspektywę dłuższego życia – wynikają też

decyzje trudniejsze, decyzje, o których mówił pan

premier.

Co do sytuacji demograﬁcznej, a więc tej drugiej

trudnej strony kwestii utrzymania zamożności, po-

ziomu życia rodzin w Polsce, to także musi ona pod-

legać rozsądnym decyzjom.

Stąd pomysł, żeby zmniej-

szyć rozziew między tymi, którzy są naprawdę ubo-

dzy, a tymi, którzy żyją zasobnie, ale jednocześnie

korzystają w taki sam sposób jak ci najubożsi z pew-

nych przywilejów, z pewnych ulg.

Myślę, że jesteśmy

przekonani o tym, że przy tak wskazanych progach

dochodowych decyzja o tym, żeby przeznaczyć o wie-

le więcej pieniędzy na rodziny, które mają dzisiaj

troje i więcej dzieci, jest niezwykle słuszna.

Z punktu

widzenia wsparcia dla rodzin jest to właściwe ukie-

runkowanie środków, bo będą one kierowane do tych,

którzy, po pierwsze, są w trudniejszej sytuacji życio-

wej, a po drugie, są rzeczywiście tymi, którzy choć

trochę starają się o nasz wzrost demograﬁczny.

Jeśli patrzeć na kwestie deregulacyjne, to jako

rząd Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnic-

twa Ludowego zrobiliśmy bardzo dużo w poprzedniej

kadencji, w tym stworzyliśmy dwie duże ustawy de-

rogacyjne.

Niezwykle ważna, istotna z punktu widze-

nia przyszłych prac naszej izby, prac parlamentu, jest

zapowiedź takiego, powiedziałbym, bardziej drobia-

zgowego oceniania ustaw przez pana premiera, przez

rząd, jeśli chodzi o ich przyszłe skutki, o to, czy są

one rzeczywiście do końca przejrzane, przemyślane

i przedyskutowane.

Jest to niezwykle ważne z punk-

tu widzenia prac parlamentarnych, bo wtedy nasze

prace, prace klubów parlamentarnych także będą

o wiele sprawniejsze i mniej poddane ciśnieniu dys-

kusji, które czasami właśnie z powodu pewnych nie-

domówień przeradzają się w nazbyt ideowe, a za mało

merytoryczne dyskusje.

W tych trudnych czasach bez wątpienia przyjdzie

nam współpracować ze wszystkimi, którzy wierzą

w silną, mocną i demokratyczną Polskę, a także sta-

rają się o to, aby głos tych, którzy są najbardziej po-

trzebujący, najubożsi, często wykluczeni, był wysłu-

chany.

Dlatego w procesie zmian, które zapowiada

rząd, które przedstawił pan premier w exposé, nie-

zwykle istotny będzie dialog społeczny.

I o ten dialog

społeczny zadbamy.

Rząd Platformy Obywatelskiej

o dialog społeczny w tych najtrudniejszych sprawach.

Proszę pamiętać, wspomnieć, jak cztery lata temu

zaczynaliśmy kadencję pełni optymizmu i wiary, nie-

sieni na fali koniunktury, wzrostu gospodarczego,

wysokiego przyrostu PKB, jak trudne czasy przyszły

tuż po rozpoczęciu tamtej kadencji.

Trzeba zatem

patrzeć dzisiaj z tym większym szacunkiem, z tym

większą uwagą na propozycje rządowe, bo one w isto-

cie powinny uwzględniać po tamtym doświadczeniu

jeszcze trudniejsze czasy.

Proszę zwrócić uwagę, że

tam chwiały się pojedyncze banki, chwiała się jak

taka ﬁgura z kart cała konstrukcja kredytów hipo-

tecznych, wszystko to, co potem za tym poszło.

Teraz

chwieją się państwa, wręcz potęgi europejskie.

Sytu-

acja ze względu na nadmierny dług jest o wiele trud-

niejsza i wobec tego musimy, i tak rozumiem propo-

zycje rządowe, myśleć nie tylko o tym, co zyskamy

w sensie ﬁskalnym w najbliższym czasie, bo nie o to

tutaj chodzi, ale o tym, co po nas otrzymają następne

pokolenia, stąd tak długofalowy, przemyślany system

przebudowy systemu emerytalnego, stopniowy, aż do

2040 r., ale niezwykle istotny, także z punktu widze-

nia przyszłych, nieznanych jeszcze dzisiaj, kryzysów

i obciążeń.

Proszę zwrócić uwagę, że dzisiejsza sytuacja kra-

jów południa Europy, Grecji, Włoch, wcześniej Por-

tugalii, dzisiaj być może Hiszpanii, to nie jest kultu-

rowo rzecz zupełnie nowa.

Proszę wspomnieć dawne

stulecia, wieki XVII, XVIII, kiedy z bogatej wielkimi

koloniami Hiszpanii, z których sprowadzano ogrom-

ne ilości złota, pieniądze przepływały do pracowitej

protestanckiej północy Europy, która w ten sposób

budowała swoją siłę.

Kwestie, które wtedy zdecydo-

wały o kryzysach europejskich, wywołały w efekcie

rywalizacji o rynki gospodarcze I wojnę światową,

nie powinny nam umykać z pamięci (Oklaski), pisał

o tym profesor Rostworowski.

Pamiętajmy o tym dzi-

siaj, planując to, co chcemy zrobić w Polsce.

W tej kontynuacji dobrych zmian jest także wiele

rzeczy, które nawiązują do rozwiązywania proble-

mów niezwykle istotnych grup zawodowych.

Przypo-

mnę, że w poprzedniej kadencji rząd Donalda Tuska

wprowadził regularne podwyżki wynagrodzeń cho-

ciażby dla nauczycieli.

Dzisiaj mamy zapowiedź

wzrostu płac policjantów, służb mundurowych; to

jest niezwykle istotne.

Wszędzie tam, gdzie trzeba

wzmacniać, gdzie trzeba poprawiać to co jest dzisiaj,

warunki, w jakich dzisiaj żyją ludzie, tam rząd Plat-

wego zawsze jest gotów zareagować.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Premierze!

Wyzwania, które przed nami stoją, są naprawdę wiel-

kie, ale niewiadome są równie duże.

Światowy kryzys

Poseł Rafał Grupiński

gospodarczy powoduje jedno: słabi odpadają, a silni

się liczą.

Słusznie premier Donald Tusk zwrócił uwa-

gę na to, że tylko silni gracze się liczą.

Polska dziś

jest krajem o najwyższym wzroście PKB, jest liderem

w Europie Środkowo-Wschodniej, tym liderem, mamy

nadzieję, pozostanie, patrząc na skumulowany pro-

dukt krajowy brutto, jest rzeczywistym liderem eu-

ropejskim w ostatnich 4 latach i nie wolno nam tego

zaprzepaścić.

Nie zawsze, patrząc na naszą historię,

mieliśmy szansę na to, żeby gonić tych, którzy byli

najlepsi, żeby ich dogonić, żeby ich złapać, a wreszcie

przegonić.

Polska dzisiaj jest w sytuacji, kiedy będzie

podejmowała trudne decyzje, będzie mogła stać się

tym jednym z serc europejskich, które jest silne; nie

dlatego, że się upomina, tupie i krzyczy, tylko dlate-

go, że jest niezwykle silna gospodarczo.

Cała siła

Polski wynika z tego, jak pracujemy, jak zarządzamy

tym gospodarstwem, w jakim nam przyszło żyć, jaka

jest nasza organizacja pracy, jaka jest administracja,

jakie jest państwo.

Sprawne państwo musi być jed-

nym z najważniejszych celów.

W sytuacjach trudnych

zawsze warto przypomnieć to, o czym pisał kiedyś

profesor Konopczyński – przepraszam, że drugi raz

przywołuję historyka, ale historycy odgrywają pew-

ną rolę we współczesnej historii Polski.

Mówił on

o tym, nawiązując do różnicy między dawną demo-

kracją szlachecką Rzeczypospolitej a chociażby Pru-

sami, że dyktatura potrzebuje dyscypliny i porządku,

a demokracja – rozumu i inteligencji, rozwagi i odpo-

wiedzialności.

Takie czasy nadchodzą, że potrzeba

nam właśnie rozumu, rozwagi, ale i odwagi.

Potrze-

ba nam inteligentnego działania, dobrych, traﬁonych

zmian, zmian trudnych, o których na pewno będą dzi-

siaj w domach dyskutowali wszyscy obywatele,

zmian, które będą na pewno przedmiotem naszych

rozmów, polemik i dyskusji.

Już w tej chwili słyszę

głosy opozycji, która będzie atakować te zmiany, bę-

dzie narzekać, będzie denerwować się…

(Głos z sali: Poprą, poprą.)

…tymi trudnymi zmianami i atakować ich sens.

(Poseł Anna Paluch: Więcej optymizmu.)

Chcę jednak powiedzieć jedno.

Jako szef najwięk-

szego klubu parlamentarnego chcę zaprosić serdecznie

opozycję do pracy przy tych ustawach, które te zmiany

będą wprowadzały (Oklaski), do merytorycznej dys-

kusji i do wspólnego budowania silnej Polski w następ-

nych latach dla nas i dla następnych pokoleń.

Chciałbym na koniec, pani marszałek, Wysoka

Izbo, panie premierze, powiedzieć, że Klub Parla-

mentarny Platforma Obywatelska jest za udzieleniem

wotum zaufania rządowi Platformy Obywatelskiej

i Polskiego Stronnictwa Ludowego, za udzieleniem

tego wotum dla rządu, który jest najlepszym rządem,

czasy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Głos z sali: Eksportujcie go.)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

ski.

(Oklaski)

Bardzo proszę.

Poseł Jarosław Kaczyński:

optymizm cenny, pan przewodniczący Grupiński mó-

wił, że dogonimy i przegonimy.

Ludzie mojego poko-

lenia pamiętają te słowa Nikity Siergiejewicza

Chruszczowa.

Oby się jednak powiodło.

(Wesołość na

sali, oklaski)

Powiem tak, czas jest trudny, bardzo trudny i na-

wet przemówienia ważne i zręczne nie powinny być

głównym przedmiotem dyskusji.

To, co powiedział

(Oklaski)

Sądzę jednak, że dużo ważniejsze będzie podjęcie

próby odpowiedzi na wyzwanie, które sprowadza się

do pytania, co robić, a...

(Poseł Stefan Niesiołowski: Jak żyć?)

...czego nie robić, by Polska w 2020 r. była krajem

dem, także lepszej niż dziś kondycji moralnej, by to

dziesięciolecie nie było zmarnowane.

Trzeba jedno-

cześnie patrzeć dalej w przyszłość, bo kryzysy przy-

chodzą i, przynajmniej jak dotychczas, mijają, a Pol-

ska trwa.

I warto być Polakiem.

(Oklaski)

Zacznę od kryzysu ekonomicznego, tego, co jest,

można powiedzieć, najpilniejsze.

Otóż sądzę, że głów-

nym założeniem, którym trzeba się tutaj kierować,

jest to, żeby nie służyć spekulantom i rentierom, ale

dobru wspólnemu.

(Oklaski) To jest podstawa wszyst-

kich dobrych działań.

A czego na pewno, bo od tego

zacznę, nie należy robić, a co, co prawda pośrednio,

ale jednak zostało zapowiedziane?

Otóż nie należy

wchodzić do strefy euro.

Wchodzenie do strefy euro,

sam proces, a następnie obecność w tej streﬁe, to

katastrofa dla polskiej produkcji i dla polskich gospo-

darstw domowych, dla polskiej suwerenności, to –

bardzo być może – potrzeba płacenia znacznie od nas

bogatszym państwom.

To jest coś, na co – chcę to od

razu zapowiedzieć – nasz klub, nasza formacja poli-

tyczna z całą pewnością się nie zgodzi.

(Oklaski)

Ale jest także druga sprawa, wydawałoby się, że

już postanowiona, bo niestety nie zostało zastosowa-

ne weto, zostało ono uznane za bombę atomową,

a trzeba je było zastosować.

Chodzi o pakiet klima-

tyczny.

Otóż przyjęcie tego pakietu już do realizacji

w 2013 r. będzie stanowiło, Wysoka Izbo, kolejne ob-

ciążenie, kolejne koszty, jeśli chodzi o wzrost, i praw-

dopodobnie będzie to oznaczało przeniesienie pewnej

części naszego przemysłu za wschodnią granicę.

Je-

Poseł Rafał Grupiński

żeli połączyć te dwie sprawy, tzn. euro i pakiet kli-

matyczny, to – chcę to powiedzieć – skutki dla pol-

skiej gospodarki, dla poziomu życia w Polsce, dla

polskiego rozwoju, ale także dla polskiej suwerenno-

ści będą mniej więcej takie jak przegrana wojna.

I tego z całą pewnością robić nie należy.

Chodzi o odło-

żenie tego przynajmniej o kilka lat, od tego jest rząd,

żeby o to walczyć.

Dzisiaj w Unii Europejskiej o róż-

ne rzeczy, niby już postanowione, można walczyć, to

jest zadanie zupełnie podstawowe.

Oczywiście w żadnym wypadku nie należy pod-

ważać polskiej konsumpcji.

Polska konsumpcja wzra-

sta od kilku lat, to jest podstawa i optymizmu Pola-

ków, i stabilizacji, i wreszcie rozwoju gospodarczego.

To jest tak, jasno to mówimy, że zaciskanie pasa

przez pracowników, przez drobnych i średnich przed-

siębiorców, przez emerytów i rencistów jest niedo-

puszczalne.

Temu zaciskaniu pasa mówimy wyraź-

nie: nie.

(Oklaski) Ludzie, którzy płacą podatki,

mocno to podkreślam, nie powinni podlegać temu

procesowi zaciskania pasa.

Nie wolno atakować polskiej rodziny, a niestety

padały tutaj takie słowa.

To jest podstawowa komór-

ka społeczna, ważna dla polskiej przyszłości, będąca

dzisiaj i tak w trudnej sytuacji.

(Gwar na sali) Po-

wtarzam: nie wolno jej atakować.

Nie wolno zgadzać się na stracone pokolenie, nie

wolno czynić niczego, co doprowadziłoby do sytuacji,

w której młodzi nie będą mieli pracy albo będą mie-

li pracę bardzo marną na śmieciowych umowach,

nie będą mieli mieszkań.

To jest święty obowiązek

rządu, zresztą będę jeszcze o tym mówił, żeby temu

zapobiegać.

I wreszcie niejakim zaskoczeniem zareagowałem

na słowa przemówienia, które usłyszałem, ale to było

akurat zaskoczenie pozytywne.

Rzeczywiście, nie

wolno atakować polskiego państwa, wojska, Policji,

wymiaru sprawiedliwości.

Można i trzeba oszczędzać

na nadmiernej biurokracji, ale państwa w żadnym

wypadku atakować nie wolno.

To zawsze źle się koń-

czy.

(Oklaski) Co wtedy należy zrobić?

Wysoka Izbo!

Z całą pewnością, po pierwsze, trze-

ba odnowić polski system podatkowy.

On jest już

dzisiaj w gruncie rzeczy nieużyteczny.

Są przygoto-

wane projekty ustaw.

Trzeba go odnowić w ten spo-

cji, w tym instytucji ﬁnansowych czy supermarke-

tów.

Jeśli nie będzie innego wyjścia, bo my nie jeste-

śmy zwolennikami wysokich podatków, trzeba będzie

sięgnąć także do głębokich kieszeni.

Dziękuję za tę

radę, bobym zapomniał.

Z całą pewnością to jest dzi-

siaj potrzebne.

Trzeba wykorzystać każdą okazję, żeby repoloni-

zować polskie banki.

(Oklaski) Kiedyś tego rodzaju

twierdzenie było uważane za skandaliczne, mówi

o tym dzisiaj prezes Polskiego Banku Narodowego.

To są, proszę państwa, ogromnie ważne sprawy i są-

dzę, że to jest lepsza metoda ratowania się przed kry-

zysem ﬁnansów publicznych, przed tą ﬁskalizacją

kryzysu, która nastąpiła w Polsce, niż to, co tutaj

proponowano.

Ale oczywiście to jest o wiele za

mało.

Z tego gigantycznego bałaganu, który mamy

dzisiaj w Polsce, trzeba wyciągnąć polski budżet.

Budżet elastyczny, wariantowy to jest mniej więcej

coś takiego jak plan otwarty z czasów późnego

Gierka.

To znaczy, że po prostu nie ma budżetu.

(Oklaski) To znaczy, że jedna z podstaw funkcjo-

nowania państwa po prostu rozpadła się.

I to na-

prawdę jest sytuacja, której w żadnym wypadku

nie można akceptować.

Z bałaganu trzeba wyciągnąć również środki eu-

ropejskie i inne, także te z OFE, w zamian za gwa-

rancję rzeczywistych emerytur, bo emerytury to nie

może być gra w ruletkę.

Należy stworzyć wielki fun-

dusz rozwoju.

Jednocześnie trzeba opracować wielki

plan rozbudowy polskiej infrastruktury, który z jed-

nej strony będzie służył temu, by Polska przestała się

w końcu różnić na niekorzyść pod tym względem od

krajów na zachód od naszej granicy, a z drugiej bę-

dzie czynnikiem wzrostu i będzie ten wzrost stymu-

lował.

To jest niesłychanie ważne, ale żeby to zrobić,

trzeba opanować sytuację, jeżeli chodzi o ceny tych

inwestycji.

To nie jest tak, że budowa kilometra au-

tostrady w Polsce na równinie ma kosztować tyle

samo, co budowa kilometra drogi przez Alpy.

A tak

to często wygląda.

Powtarzam, ten proces musi być

opanowany.

Musimy, Wysoka Izbo – ten temat był tu porusza-

ny, z czego się cieszę – ostatecznie rozwiązać w spo-

sób pozytywny, w interesie społecznym, we wspólnym

interesie, sprawę łupków.

Jeżeli rzeczywiście są takie

zasoby i mogą być ekonomicznie wykorzystane, a wszyst-

ko wskazuje na to, że tak jest, to muszą być przyjęte

odpowiednie rozwiązania.

I wreszcie, proszę państwa, sprawa o kapitalnym

znaczeniu.

Te formalne, biurokratyczne, ale również

nieformalne więzy, które dzisiaj uniemożliwiają albo

przynajmniej radykalnie ograniczają polską inicjaty-

wę gospodarczą, muszą zostać zerwane (Oklaski), bo

uderzają bardzo mocno w istniejącą drobną i średnią

przedsiębiorczość, a przede wszystkim blokują to, co

jest w gruncie rzeczy jedyną szansą dla młodego po-

kolenia, tzn. nową wielką inicjatywę założycielską,

taką jak ta, która zaczęła się w końcu lat 80., a póź-

niej była kontynuowana na początku lat 90.

Tak po-

wstał autentyczny polski kapitalizm.

Dziś taką ini-

cjatywę – oczywiście odpowiednio wsparci, także z

funduszu rozwoju, bo nie mają kapitału – powinni

podjąć młodzi wykształceni ludzie.

To jest dla nich

szansa.

Państwo, nawet najlepiej funkcjonujące, nie

jest w stanie rozwiązać ich problemów, nie jest w sta-

nie zapewnić im miejsc pracy.

Nowa fala polskiego

kapitalizmu to jedyna szansa dla Polski i jednocze-

śnie ogromne zadanie dla władzy.

(Oklaski) I to za-

danie powinno być wykonane.

Powtarzam, to jest

jedyna szansa, żeby nie było straconego pokolenia.

Poseł Jarosław Kaczyński

69

Jest także inna kwestia, która bezpośrednio

– może niezupełnie bezpośrednio, poprzez, że tak

powiem, przedmiot, mam na myśli młodych ludzi, ale

także ludzi średniego pokolenia – się z tym wiąże.

To

jest podjęcie budowy mieszkań dla ludzi średnio

i mało zarabiających.

(Głos z sali: Jeszcze raz?)

(Głos z sali: Co najmniej 3 mln.)

Nie wymaga to środków budżetowych, bo takich

rzeczywiście w tej chwili nie ma.

To wymaga co naj-

wyżej oddania pewnej części majątku państwowego

w postaci terenów i można spróbować to zrobić bez

środków budżetowych – na początku być może na

niewielką skalę, ale z czasem to będzie służyło roz-

wiązywaniu problemów tego pokolenia, a także spra-

wie polskiego rozwoju gospodarczego.

Ale cały ten program będzie możliwy tylko wtedy,

gdy podejmiemy twardą walkę z korupcją, z przestęp-

czością, która się znów rozzuchwala.

Mamy skan-

daliczne wyroki kilku lat więzienia dla ludzi, któ-

rzy dopuścili się okrutnego zabójstwa połączonego

z gwałtem.

Jeżeli będziemy naprawiali polskie pań-

stwo, jeżeli będziemy dążyli do tego, ażeby aparat

państwowy nie był ciągle mutacją aparatu PRL-

-owskiego, daleką mutacją, niemniej jednak mutacją,

tylko żeby było to państwo naprawdę nowe…

To leży

w interesie ogromnej większości Polaków.

Ja mówiłem, Wysoka Izbo, o tym, że w roku 2020

należałoby oczekiwać także lepszej kondycji moralnej

Polaków.

Warto o tym mówić.

Mamy dzisiaj w Polsce

już mocno zaawansowaną próbę powtórzenia ma-

newru z początku lat 90.

Wtedy wielki kryzys spo-

łeczny, ogromne bezrobocie – wszystkie te społeczne

dolegliwości – i jednocześnie uwłaszczanie się nomen-

klatury, bezczelne przejmowanie majątku wspólnego

było osłonięte atakiem na Kościół, atakiem na trady-

cyjne wartości, głoszeniem historycznej amnezji.

Trzeba przyznać, że w owym czasie w jakimś stopniu

to się udało.

Dzisiaj establishment przerażony reak-

cją społeczeństwa na Smoleńsk – można mówić o smo-

leńskim strachu – ale przede wszystkim przerażony

perspektywą kryzysu wraca do tego.

Atak na krzyż,

na Kościół, na patriotyzm ponownie został, i to

w sposób niesłychanie bezczelny i brutalny, podjęty.

(Oklaski) Otóż dla nas, dla wielu milionów Polaków

to jest sprawa zasadnicza, to jest sprawa tożsamości,

to jest atak na fundamenty tego, co stanowi podstawę

ich osobowości, ich samoświadomości.

Chciałbym zwrócić się także do tych, którzy nie

wierzą, którzy są agnostykami albo może nawet ate-

istami, ale którzy nie są osobistymi wrogami Pana

Boga, nie mają antyklerykalnej obsesji: proszę pamię-

tać, że w Polsce jedynym powszechnie znanym, wystę-

pującym w skali społecznej systemem wartości jest

ten, którego depozytariuszem jest Kościół – system

tradycyjny.

Po drugiej stronie jest nihilizm, droga do

anomii społecznej, do rozkładu więzi społecznych, do

bardzo wielkiego i bardzo ciężkiego kryzysu.

(Poseł Robert Biedroń: To nie ambona.)

Wszyscy wrogowie Polski właśnie takiej sytuacji

sobie życzyli, że Polacy jako naród zmienią się w swe-

go rodzaju plemię (Oklaski), bez poczucia tożsamości,

bez poczucia przynależności narodowej, bez poczucia

jakichkolwiek zobowiązań.

Tym ludziom, którzy jed-

nak myślą o Polsce i myślą o sobie, o swoich własnych

interesach – bo ciężko żyć w takim społeczeństwie

– choć są niewierzący, chciałbym powiedzieć: na-

prawdę nie jest tak, że młode pokolenie bez pracy

albo z bardzo marną pracą, bez mieszkań i bez toż-

samości, ale za to z marihuaną, będzie szczęśliwsze

niż pokolenie, które tę tożsamość ma i uznaje także

inne wartości, o których mówiłem.

Niesłychanie bo-

lesne i trudne do przyjęcia jest to, że w węzłowych

momentach, kiedy następowała konfrontacja tych

wartości, w sierpniu pod krzyżem, teraz, 11 listopa-

da, władza niezależnie od swoich deklaracji, nieza-

leżnie od słów „tak mi dopomóż Bóg” była po lewej

stronie, po skrajnie lewej stronie.

Taka jest prawda.

(Oklaski)

Władza tolerowała nawet najbardziej brutalne

łamanie prawa i tolerowała, albo i więcej, tę nieby-

wałą prowokację, także przeprowadzoną przez me-

dia, która miała miejsce 11 listopada.

(Oklaski) Otóż,

powtarzam, to jest sytuacja prawdziwie zła, żeby nie

powiedzieć: tragiczna.

Będziemy się temu przeciw-

stawiać z całym zdecydowaniem.

Będziemy bronić

krzyża, będziemy po stronie tej części, w szczególno-

ści młodego pokolenia, która się na to nie zgadza,

która się przeciwko temu organizuje.

Będziemy ra-

zem z nimi (Oklaski), bo to jest dla przyszłości Polski

równie ważne, jak skuteczne przeciwstawienie się

kryzysowi.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Kolejna sprawa,

której nie można nie podnieść, to sprawa solidarności

społecznej, solidarnego państwa.

Słyszeliśmy tutaj na

ten temat niemało.

Ja chcę powiedzieć o tych spra-

wach bardzo krótko.

Otóż jesteśmy w dalszym ciągu

za polityką zrównoważonego rozwoju, a więc przeciw-

ko polityce koncentrowania środków rozwojowych

tam, gdzie ten rozwój jak na polskie warunki jest już

stosunkowo wysoki.

To jest polityka godząca w pewne

podstawowe wartości, a przede wszystkim w tę war-

tość, jaką jest równość obywateli.

Często mówi się: tu

i teraz.

Otóż ci z tych gorszych regionów mają nie tu

i teraz, tylko kiedyś tam.

Powtarzam: na to się nie

zgadzamy.

(Oklaski) Nie zgadzamy się na atak na lu-

dzi pracy.

Nie zgadzamy się na to, że miliony Polaków

dzisiaj w istocie praw pracowniczych nie mają.

Będzie-

my się domagać, by te prawa zostały przywrócone.

Nie zgadzamy się, i to chcę bardzo mocno podkre-

ślić, na najbardziej tutaj zdecydowany i jednoznacz-

nie zapowiedziany atak na polską wieś.

Będziemy

bronić KRUS-u.

(Oklaski) To nie jest, nie może być

tak, żeby za błędy międzynarodowych i polskich elit

miała płacić przede wszystkim wieś – bo tutaj ta opła-

ta, można powiedzieć, została skoncentrowana czy

opisana w sposób najbardziej precyzyjny.

Ale nie jest

też tak, że godzimy się na zaciskanie pasa przez eme-

rytów, rencistów, ludzi żyjących z pomocy społecznej.

Poseł Jarosław Kaczyński

Przy tym chcę tutaj dodać jedną uwagę: godzimy się

na rozsądne korekty, bo rzeczywiście bywa tak, że

środki są kierowane tam, gdzie i tak już jest przy-

najmniej średnio, i to rzeczywiście nie ma sensu.

Na

to, chcę to mocno podkreślić, godzimy się, to jest roz-

wiązanie racjonalne.

Wreszcie wrócę do sprawy młodzieży, młodego

pokolenia.

To też jest element solidarności społecz-

nej.

Mówiłem o tym planie, który mógłby te sprawy

rozwiązać w sposób radykalny, ale doraźnie są z całą

pewnością konieczności związane z tworzeniem ta-

kiego systemu, który by ułatwiał zatrudnianie mło-

dych ludzi.

Bo bezrobocie, które tutaj w ogóle nie

zostało wspomniane, tak jakby go nie było, to dzisiaj

ogromny problem w całym społeczeństwie, ale to jest

już problem katastrofalny, jeżeli chodzi o młode po-

kolenie.

(Oklaski)

I wreszcie zdecydowanie optujemy za rozwiąza-

niem Narodowego Funduszu Zdrowia.

Sposób kiero-

wania polską służbą zdrowia – tu sytuacja sprowadza

się do tego, że w trakcie konsyliów lekarskich trwają

narady nie nad tym, jak leczyć, tylko jak za to zapła-

cić – jest po prostu fatalny i tragiczny.

(Oklaski) Są

plany, jak od tego odejść, i trzeba zdecydowanie od

tego odejść.

Mówiłem o tej dalszej perspektywie.

Otóż jeśli

Polska ma przejść z peryferii do centrum – tylko kil-

ku krajom po II wojnie światowej to się udało – oczy-

wiście mówię o tym w przenośni, nie chodzi o poło-

żenie geograﬁczne, tylko o rozwój gospodarczy…

(Głos z sali: Wszyscy wiedzą.)

…to przede wszystkim jest sprawa oświaty, jest

sprawa nauki i jej współpracy z gospodarką.

Zacznę od oświaty.

Trzeba umieć się przyznać,

tak jak w sprawie narodowego funduszu, że reforma

się nie udała, także zmiany ostatnich 4 lat.

(Oklaski)

I trzeba sobie jasno powiedzieć, że dobra oświata to

kształtowanie mocnej tożsamości narodowej, przede

wszystkim poprzez lekcje historii, oczywiście do

ostatniej klasy i z jednolitym kursem w całym kraju,

wysokie wymagania merytoryczne i wysoka dyscy-

plina.

Natomiast zła oświata to brak kształtowania

świadomości, niskie wymagania i niska dyscyplina.

Tylko że to jest droga na zmywaki, do marnej pracy

na Zachodzie (Oklaski), to jest droga do najniższych

stawek w Londynie, jakie dzisiaj mają Polacy, jeżeli

chodzi o stawki godzinowe, to jest droga właśnie

w tym kierunku.

Dlatego zdecydowanie domagamy

się takiej oświaty, która by te wymogi spełniała.

To wymaga odwagi.

Tak samo jak, Wysoka Izbo,

wymaga odwagi zrobienie tego wszystkiego, co jest

potrzebne, by polska nauka zaczęła wspierać polską

gospodarkę, byśmy zaczęli tutaj odnosić rzeczywiście

poważne sukcesy.

Mówię także o uczonych pracują-

cych w kraju.

Przypomnę, że właściwie wszyscy pol-

scy nobliści z tego roku pracowali za granicą.

Co trzeba uczynić?

Przede wszystkim trzeba się-

gnąć po środki, i te nasze, i te zewnętrzne.

W tej

perspektywie budżetowej na innowacyjną gospodar-

kę mieliśmy 1200 mln euro, Niemcy mieli 19 mld.

To,

że mają więcej niż my, to jest zrozumiałe, ale że mają

16 razy więcej, to proszę wybaczyć.

Musimy uczynić

wszystko, żeby ta proporcja, przede wszystkim suma,

jaką otrzymamy, była w następnej perspektywie nie-

porównanie większa.

(Oklaski) Ale jeżeli ta suma,

a także nasze własne, polskie środki będą kierowane

do systemu przywilejów korporacyjnych i koleżeń-

kich pieniędzy, które wprowadzone do tego systemu

nie zostałyby przejedzone bez skutku.

Nie.

Musimy

mieć odwagę, bo to jest odwaga – to wymaga powie-

dzenia: jednym dajemy, drugim nie dajemy.

To za-

wsze jest trudne, wiem o tym, ale to musi doprowa-

dzić do wyboru kilku uczelni, kilku ośrodków nauko-

wych, które rzeczywiście popieramy, po to, żeby we-

szły wysoko na listę pekińską.

I powiem jedno: duże

inwestycje na uniwersytecie poznańskim, stworzenie

dobrych warunków pracy trzykrotnie zwiększyły na

tym uniwersytecie, i to w bardzo krótkim czasie, ilość

publikacji, które liczą się na arenie międzynarodo-

wej, które są w pismach z listy ﬁladelﬁjskiej.

Otóż

okazuje się to jednak skuteczne.

Ta skuteczność jest

nam potrzebna, tak jak i potrzebna jest odwaga, i po-

trzebny jest albo wybór któregoś ze sposobów współ-

pracy między gospodarką a nauką – wiele takich

systemów, niekiedy inny dla każdej uczelni, funkcjo-

nuje w czołowych uczelniach Zachodu – albo też wy-

myślenie czegoś własnego.

W każdym razie taki sys-

tem z całą pewnością musi powstać, jeżeli mamy

myśleć o dobrej przyszłości naszego kraju.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Polska praworząd-

ność i demokracja była przez cały ten okres od 1989 r.

w budowie, była daleka od ideału, ale była.

Dzisiaj

niestety jest w likwidacji.

(Oklaski) I to jest ta zasad-

nicza zmiana.

Tak, Wysoka Izbo, w likwidacji, bo

praktycznie zlikwidowany jest system kontroli we-

wnątrzpaństwowej aż po GUS; aż po GUS, proszę

państwa.

Słowa jednego z przedstawicieli partii rzą-

dzącej, który powiedział, że: nie po to zmienialiśmy

kierownictwo GUS-u, żeby przekroczyć teraz 55%

długu publicznego, znakomicie to oddają.

W 2013 r.

ostatni punkt będzie zdobyty.

Mówię tutaj o prezesie

Najwyższej Izby Kontroli.

Jeżeli to rzeczywiście bę-

dzie pan Sekuła, to będzie można powiedzieć, że

sprawa została załatwiona do końca.

(Oklaski)

Ja się cieszę z wypowiedzi pana przewodniczącego

klubu, który mówił o współpracy z opozycją, ale kon-

trola sprawowana przez opozycję została w ostatnich

latach też praktycznie zlikwidowana.

Przyjęto wersję

anihilacyjną – z dosyć słabym skutkiem, ale przyjęto

– całkowicie odrzucono różnego rodzaju obyczaje par-

lamentarne, i niestety to trwa.

Choćby wczoraj przy

wyborze członków Trybunału Stanu dokonano róż-

nego rodzaju innych posunięć.

Nie ma dzisiaj w głów-

nym nurcie mediów, tym, który dociera do wielkiej

ilości Polaków, wolności słowa.

Na tej sali mówiono

wprost o ograniczeniu wolności nauki.

Z powodu ja-

Poseł Jarosław Kaczyński

kiejś tam książki chciano przeprowadzać kontrolę

w najstarszej polskiej uczelni.

No, premier się zreﬂek-

tował, ale pani minister w jego obecności tutaj o tym

przecież mówiła – pamiętam to dokładnie – i wtedy

reﬂeksji nie było.

Takich przypadków było dużo wię-

cej.

Prawo, o czym pisze ta mniej powszechnie do-

stępna prasa, jest dzisiaj przestrzegane do granic

wyznaczanych przez interesy rządzących.

Przecież ci

rządzący to wcale nie musi być centrala.

To nie musi

być Warszawa, wystarczy, żeby była jakaś klika

w powiecie.

To jest, Wysoka Izbo, sytuacja fatalna.

A do tego mnożą się przypadki takiego brutalnego,

w typie PRL-owskim łamania już nie praw obywa-

telskich, tylko praw człowieka, bicia ludzi, zamyka-

nia ich w zakładach.

Otóż…

(Poseł Stefan Niesiołowski: Starucha.)

No nie wiem, czy Starucha biją.

(Poseł Stefan Niesiołowski: To o kogo ci chodzi?)

Daj Boże, żeby nie bili.

Otóż tego rodzaju przypadków jest tak dużo, że

w ramach przeciwdziałania im, w ramach oporu, pięt-

nowania tych przedsięwzięć, tej sytuacji, postanowili-

śmy stworzyć biuro interwencyjne Prawa i Sprawie-

dliwości z Zoﬁą Romaszewską na czele.

(Oklaski)

(Poseł Paweł Graś: A stare już przestało działać?)

To jest nawiązanie do tradycji opozycji demokra-

tycznej, ale można powiedzieć: takie czasy.

I będzie-

my tutaj tworzyć także z młodym i nie tylko młodym

pokoleniem front oporu…

(Poseł Stefan Niesiołowski: I zejdziecie do podzie-

mia.)

(Wesołość na sali)

…wobec tej sytuacji.

( Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Wyjedziecie na emi-

grację?)

Wiem, że to budzi wesołość, ale próba zamknięcia

systemu, próba stworzenia systemu w istocie bezal-

ternatywnego trwa i, powtarzam, będziemy się jej

zdecydowanie przeciwstawiali.

I wreszcie polityka zagraniczna, międzynarodowa

sytuacja Polski.

Tutaj słyszeliśmy słowa niezwykle

optymistyczne.

Ja powiem, jak jest, w zgodzie z fak-

tami, a nie tym, czego inni chcą i czego ja też bym

bardzo chciał.

Otóż w zgodzie z faktami to jest tak,

że polityka płynięcia w głównym nurcie, polityka

brzydkiej panny, bez posagu jeszcze do tego, jak to

mówił mentor tych, którzy dzisiaj polityką zagranicz-

ną zawiadują, skończyła się w bardzo określonym

miejscu, mianowicie za drzwiami.

(Oklaski) Skończy-

ła się za drzwiami.

W jednej z niemieckich gazet

przedstawiono taki dowcip, w którym jest mowa

o tym, jak to Berlusconi ma być wyrzucony za drzwi,

tam gdzie są Polacy i inni, którzy nie mają nic do

powiedzenia.

Jest to dowcip, powiedzmy sobie, oło-

wiany, w stylu właściwym pewnym nacjom, ale nie-

stety oddający istotę rzeczy.

Podobno zresztą wzbu-

dziło to frustrację.

Pan komisarz Lewandowski na-

wet w wywiadzie mówił o tym, że wzbudziło to fru-

strację prezydencji.

Rozumiem, że prezydencja to

premier.

To słuszna frustracja.

(Oklaski) Gdyby było

to tylko, można powiedzieć, przykre – takie rzeczy

z nieporównanie poważniejszymi zagrożeniami.

W Unii

Europejskiej hegemonia – na szczęście wspomniano

tu o niej, dobrze, że chociaż tyle – Niemiec i Francji

jest już dzisiaj taka, że odrzuca się wszelkiego rodza-

ju procedury i wszelkiego rodzaju pozory.

Grecji na-

rzucono wszystko, łamiąc jej suwerenność i prawa

demokratyczne, a Grecy nie tylko stracili suweren-

ność, ale także przestali być obywatelami.

Co więcej,

w tej chwili przygotowuje się rozwiązania prawne,

których wprowadzenie doprowadzi do tego, że suwe-

renność i w istocie w niemałej mierze prawa obywa-

telskie stracimy także my.

Jeżeli nie będziemy mieli

prawa do uchwalania budżetu wedle naszych decyzji,

a przypomnę wszystkim – nie ma już pana Kalisza,

bo on pewnie wszystko wie (Wesołość na sali) – poza

nieobecnym panem Kaliszem, że demokracja w ogóle

powstała wokół podatków i budżetu, to wejście na ten

teren będzie oznaczało po prostu złamanie demokra-

cji.

Polska demokracja stanie się fasadą, zwykłą, nic

nieznaczącą fasadą (Oklaski), razem z polską suwe-

rennością.

Chcę jasno powiedzieć: nie zgadzamy się na to,

żeby polska niepodległość była kolejnym dwudziesto-

paroletnim, troszkę dłuższym niż tamten, incyden-

tem.

Nie zgadzamy się na to (Oklaski) i uczynimy

wszystko, żeby nie udało się to tak jak oczywiście

w żadnym razie nie zgodzimy się na to, aby, już o tym

mówiłem, w Polsce przyjęto euro.

Czy można temu

przeciwdziałać?

Spójrzmy na Czechy, spójrzmy na

Węgry – oczywiście można.

Można podejmować naj-

różniejszego rodzaju inicjatywy, tylko trzeba chcieć,

mieć odwagę i inwencję.

Nie trzeba bać się silniej-

szych.

(Oklaski) Sprawa lęku przed silniejszymi ma

w Polsce jeszcze jeden aspekt.

To jest niebywały ser-

wilizm wobec Rosji, to są prośby o prawo do przenie-

sienia pomnika, ale to jest przede wszystkim to,

o czym mówię na końcu – to jest katastrofa smoleń-

ska, tragedia smoleńska, hańba smoleńska (Oklaski),

to jest niewyjaśnienie tej sprawy.

To ogniskuje spra-

wy i polskiej demokracji, i polskiej suwerenności,

i polskiej praworządności.

Ta sprawa musi być wyja-

śniona i gdyby nawet we wszystkich kwestiach,

o których tutaj mówiono, było dobrze, to tylko ta

sprawa jest wystarczająca, żebym mógł powiedzieć,

że będziemy głosowali przeciwko wotum zaufania dla

tego rządu.

(Posłowie Klubu Parlamentarnego Prawo

i Sprawiedliwość wstają, oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Nie zaskoczyłeś tym

nikogo.)

Marszałek:

Dziękuję, panie pośle.

Bardzo proszę.

(Oklaski)

Poseł Jarosław Kaczyński

Poseł Janusz Palikot:

Obywatele udzielili panu premierowi Donaldowi Tu-

skowi niewiarygodnego kredytu zaufania, jakiego

nie miał jeszcze żaden polityk polski po 1989 r.

(Okla-

ski) To jest bez wątpienia dowód uznania dla pań-

skich talentów politycznych, dla pańskiego sposobu

uprawiania polityki.

Wszyscy ci ludzie – to rzecz nie-

zwykła w polskiej polityce – zrobili to po raz pierw-

szy, dając wyraz temu, że polska demokracja w jakiś

szczególny sposób ustabilizowała się, skoro w ogóle

jest to możliwe, że przestaliśmy chodzić od ściany do

ściany, tak jak to bywało poprzednio, i że jesteśmy

zdolni jako społeczeństwo do takiej ciągłości.

To jest

absolutnie niezwykły, fundamentalny fakt.

Dlatego z wielką nadzieją, myślę, wielu ludzi

w Polsce – także i my – oczekiwało na dzisiejsze pań-

skie wystąpienie.

I muszę powiedzieć, panie premie-

rze, że nie ma pan pomysłu na Polskę.

(Oklaski) To,

co pan przedstawił – nawet jeśli niektóre elementy

tego poprzemy – to jest tak naprawdę coś w rodzaju

egzaminu przed komisją agencji ratingowych, żeby

dostać nie gorsze niż dzisiaj oprocentowanie obligacji,

a nie żaden pomysł, jak Polskę rozwinąć, jak urucho-

mić jakieś czynniki realnego wzrostu.

Całe pańskie

exposé można sprowadzić do zdania: Mam pomysł na

to, jak spowodować, żeby prawdopodobieństwo kry-

zysu było trochę mniejsze.

I to wszystko.

Ale to, nie-

stety, nie to, czego oczekiwaliśmy.

Wielu z nas ocze-

kiwało od pana, patrząc na pański kunszt i talent,

z jakim pan porusza się w polskiej polityce, tego, iż

pan dzisiaj poderwie ludzi, że po tym exposé ludzie

w Polsce będą wiedzieli, że nasz kraj realnie napraw-

dę będzie się rozwijał.

(Oklaski) Pan dzisiaj nie tylko

nie zadowolił tzw. tłustych kotów, między innymi

całej sali tego parlamentu i wszystkich tych, którym

nieźle powodzi się w polskiej polityce i w polskim ży-

ciu społecznym.

(Poruszenie na sali) Jaki wniosek

wyciągają te tłuste koty, te polskie elity, z tego, co

pan dzisiaj powiedział?

(Poruszenie na sali)

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Ale nie krzycz.)

Wyciągają jeden wniosek, a mianowicie taki, że

prawdopodobieństwo kryzysu jest większe, niż do tej

pory myśleli.

Skoro pan nie przedstawia żadnego po-

mysłu, a mówi tylko o różnego rodzaju cięciach, to

właśnie taki wniosek, zniechęcający tych, którzy

mają jakiś kapitał do zainwestowania i którzy po-

wstrzymali swoje decyzje inwestycyjne, zniechęcają-

cy właśnie te tłuste koty, dzisiaj oni wyciągnęli.

(Po-

ruszenie na sali) Ale czy pana wystąpienie poderwa-

ło biednych, oburzonych, ludzi z wyższym wykształ-

ceniem, którzy nie znajdują pracy?

Czy po wysłucha-

niu tego exposé mają oni poczucie, że wreszcie zosta-

ną uruchomieni i że Polska pójdzie do przodu właśnie

dzięki tej wielkiej rezerwie 15 mln biednych ludzi

w Polsce, nie nędznych, ale biednych, i kilku milionom

tych, którzy mają wyższe wykształcenie i nie mogą

znaleźć pracy?

(Oklaski) Otóż nie, tak się nie stało.

Wyrażam z tego powodu wielkie rozczarowanie.

Chcę powiedzieć tak: są dwa główne czynniki

wzrostu, panie premierze, które – jest jeszcze czas,

kadencja dopiero się zaczyna – trzeba uruchomić.

Otóż największą nadzieją ludzi zamożnych, klasy

średniej w Polsce są właśnie ludzie biedni oraz ludzie

z wyższym wykształceniem, którzy nie znajdują pra-

cy.

Muszą traﬁć do nich pieniądze.

(Oklaski) Muszą

traﬁć do nich pieniądze różnymi ścieżkami.

Drugą

naszą wielką rezerwą – która nie jest krótkookreso-

wa i na której efekty będziemy czekali dłuższy czas

– jest budowanie większego kapitału społecznego za-

ufania.

To członek czy przyjaciel Platformy, szef Par-

lamentu Europejskiego, Jerzy Buzek tu, w tym Sej-

mie, w 2007 r. mówił o tym, o czym wszyscy wiemy,

że mimo tego krzyża, mimo więzi religijnej – 80%

Polaków przyznaje się do katolicyzmu – mimo tego

wszystkiego nie mamy do siebie zaufania, bo para-

doksem naszego kraju jest to, że więź religijna nie

tworzy zaufania między obywatelami, nie tworzy

więzi społecznej.

To jest szczególny paradoks.

(Okla-

ski) Więź religijna buduje zaufanie w życiu prywat-

nym, rodzinnym między ludźmi.

I mamy taki kapi-

tał społecznego zaufania w rodzinach, ale nie mamy

go w ogóle w życiu publicznym i społecznym, a bez

tego nigdy żaden pakiet deregulacyjny nie będzie

miał sensu, jeżeli ludzie nie będą sobie ufali.

Bo wła-

śnie niski kapitał społecznego zaufania w życiu pu-

blicznym to zbiurokratyzowane państwo, które po-

trzebuje zaświadczeń, potwierdzeń, adwokatów, no-

tariuszy do tego, żeby ten deﬁcyt kapitału społecz-

nego zaufania zasypać biurokracją.

Nigdy nie bę-

dziemy mieli tanich usług pocztowych, telekomuni-

kacyjnych i innych w kraju, w którym mamy niski

kapitał społecznego zaufania.

Nigdy nie będziemy

mieli w Polsce w najmniejszym stopniu żadnej szan-

sy na ﬁrmę globalną, chociaż jedną ﬁrmę globalną

w skali świata, bo one zawsze powstają tylko w tych

społeczeństwach, które mają duży kapitał społecz-

nego zaufania.

(Oklaski)

Zacznijmy od tego, jak ten kapitał zbudować.

Otóż

są cztery czynniki wzrostu kapitału społecznego za-

ufania możliwe w Polsce.

Oczywiście edukacja.

Dzi-

siaj polska szkoła jest nastawiona wyłącznie na testy

i indywidualny sukces.

W swojej metodyce, w sposo-

bie funkcjonowania nie uczy zachowań grupowych.

Ludzie w wyniku przejścia przez polską szkołę uczą

się myślenia w życiu publicznym wyłącznie o sobie.

Nie uczą się ani tak zwanego, z amerykańskiego, te-

amworku, ani właśnie społecznej odpowiedzialności,

idąc za Niemcami.

Musimy to do polskiej szkoły

wprowadzić, a więc egzaminy – zespołowe, praca do-

mowa – zespołowa i szereg różnego rodzaju innych

zajęć, które to tworzą.

Drugi czynnik wzrostu kapitału społecznego za-

ufania, o którym nie było mowy w pana wystąpieniu,

to jest oczywiście relacja między obywatelem a biu-

rokracją.

Wspomniał pan tam, owszem, o deregulacji.

Bardzo to cenimy i poprzemy wszystkie propozycje

z tym związane.

Jednak istota rzeczy polega na tym,

że dzisiaj administracja, nauczona przez lata, funk-

cjonuje głównie poprzez kontrole, sprawdzenie i, że

tak powiem, zezwolenie na coś obywatelowi, a nie

pomaganie obywatelowi.

Za co są dzisiaj premiowani

urzędnicy?

To nie wymaga zmiany żadnych ustaw

ani nawet żadnej specjalnej komisji.

Wystarczy, że

minister ﬁnansów oraz minister spraw wewnętrz-

nych i administracji zaczną za co innego wynagra-

dzać pracowników, żebyśmy po 20 latach transfor-

macji wreszcie zaufali obywatelom i uznali, że oni

sami lepiej niż urzędnicy potraﬁą ocenić swoje takie

czy inne zobowiązania lub kompetencje.

(Oklaski)

Oczywiście ta zmiana relacji między obywatelem

a urzędami ma wiele kwestii.

Najprostszą z nich jest

po prostu zasada, która znów nie wymaga od pana

ministra Boniego żadnego wielkiego programu elek-

troniﬁkacji.

Po prostu dokumenty z urzędu do urzę-

du dostarczają między sobą urzędnicy.

Co z tego, że

wprowadzimy w tej chwili jakiś system oprogramo-

wania czy jakikolwiek system autonomizacji tych

decyzji, skoro nie uporządkujemy tego w sposób

fundamentalny?

Dlaczego ja mam nosić pisma

z urzędu do urzędu?

Każdy Polak powtarza to sobie

przez 20 lat.

Dlaczego urzędnicy nie mogą załatwić

tego między sobą?

(Oklaski)

Trzeci czynnik wzrostu kapitału społecznego za-

ufania to jest oczywiście skończenie z okropną popu-

listyczną polityką delegalizacji wszystkiego, co robi

problemy społeczne.

Tu pan premier, niestety, w ciągu

ostatnich czterech lat wpisał się w niechlubną tradycję

Jarosława Kaczyńskiego, PiS-u i tamtego rządu,

zwiększając jeszcze obszar polityki delegalizacji.

Wska-

zuje na to wiele czynników.

Najprostsze zmiany

w Kodeksie karnym.

W latach 2005–2011 w Niem-

czech zmieniono Kodeks karny 4 razy, w Polsce

– 38 razy, za PiS-u 11 razy, 27 razy za Platformy Oby-

watelskiej.

27 razy zaostrzyliście przepisy Kodeksu

karnego.

Dzisiaj w Polsce człowiek, który nie płaci

500 zł alimentów, traﬁa na dwa miesiące więzienia,

które kosztują 7 tys. zł.

Człowiek, który prowadzi ro-

wer po dwóch piwach, traﬁ do więzienia.

Człowiek,

który wypalił jednego skręta, traﬁadowięzienia.

Czy

państwo uważacie, że z powodu tych zaostrzeń nastą-

piło w Polsce zmniejszenie konsumpcji marihuany,

picia piwa i jeżdżenia samochodem?

Czy jakiekolwiek

inne czynniki społeczne, których oczekujecie, miały

miejsce?

Nie.

Jest gorzej, a nie lepiej.

(Oklaski)

Nigdy nie zbudujecie kapitału społecznego zaufa-

nia, jeżeli jedyny pomysł na rozwiązanie problemów

społecznych to delegalizować i wsadzać do więzie-

nia.

To jest właśnie droga do społeczeństw zamknię-

tych, które ze sobą nie rozmawiają i nie są w stanie

mieć do siebie zaufania.

Od tego właśnie modelu

funkcjonowania dawno odeszły kraje, które chcemy

naśladować.

Wreszcie, proszę państwa, czwarty czynnik, i też

nie ma lepszego w Europie, to jest kultura.

Pan pre-

mier na temat kultury w ogóle się nie wypowiedział,

co już jest niestety tradycją Platformy Obywatelskiej.

tucji kultury i używanie kultury właśnie do budowa-

nia właściwych relacji społecznych.

To są cztery

czynniki wzrostu kapitału społecznego zaufania.

Tyle, bo mam bardzo mało czasu, a chciałbym

jeszcze powiedzieć o innych równie ważnych spra-

wach, a mianowicie: Co zrobić z tym, żeby biedni,

którzy mają aspirację, żeby żyć trochę lepiej, przy-

najmniej żeby zapłacić wszystkie swoje rachunki

w ciągu miesiąca i móc spokojnie myśleć o następ-

nym dniu, co zrobić, żeby ci biedni oraz wykształceni,

którzy nie znajdują pracy, mogli ruszyć z miejsca,

skąd wziąć na to wszystko pieniądze?

Zacznijmy od

odpowiedzi na to podstawowe pytanie.

Otóż, po pierwsze, cały pakiet ustaw antytrans-

ferowych.

W Polsce jest gigantyczny transfer za gra-

nicę różnego rodzaju: i poprzez konsumpcję przez

bogatych ludzi produktów importowanych, i poprzez

transfery do „matek” z „córek”, i poprzez bezkarność

na przykład w przenoszeniu produkcji z kraju do kra-

ju, istnieje szereg różnego rodzaju tego typu rozwią-

zań.

Trzeba to uszczelnić, trzeba z tym skończyć.

Trzeba doprowadzić do tego, żeby…

( Oklaski) Mają

to Niemcy.

W Niemczech zamyka się fabrykę, drogi

panie przewodniczący, i płaci się od zamknięcia fa-

bryki specjalny podatek, tzw. wychodne.

Inne kraje,

Francja czy Wielka Brytania, mają podobne rozwią-

zania.

Nie dajmy sobie wmówić tego, że każda próba

ochrony polskiego rynku to jest XVII czy XIX w., bo

jesteśmy w Polsce, a nie na posiedzeniu Międzynaro-

dowego Funduszu Walutowego.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo.)

Po drugie, bardzo ważna sprawa, która być może

zachęciłaby właśnie tłuste koty do działania, a mia-

nowicie rozróżnienie podatków inwestycyjnych i po-

datków konsumpcyjnych w podatkach dochodowych,

wprowadzenie tej kategorii.

Już najbogatsi ludzie

w Stanach Zjednoczonych proponują tego typu roz-

wiązania, a my w Polsce nie jesteśmy w stanie się

na to zdobyć.

Jaki jest powód?

Ludzie bardzo zamoż-

ni, bogaci wydają głównie na produkty importowa-

ne.

Nie ma żadnego powodu, żebyśmy to tolerowali.

Trzeba te pieniądze za wszelką cenę zatrzymać

w naszym kraju.

Wreszcie oprócz tej całej kwestii polityki anty-

transferowej i polityki podatkowej zachęcającej do

inwestycji, a nie do konsumpcji, bardzo ważnym in-

strumentem zwiększenia kapitału i pieniędzy w Pol-

sce na to, żeby te pieniądze dać biednym i tym, którzy

chcą ruszyć, a są do tego przygotowani dzięki wy-

kształceniu, bardzo ważnym instrumentem jest tzw.

prawo do błędu w przypadku małego i średniego biz-

nesu, żeby ludzie wiedzieli, że mogą się pomylić,

a państwo nie wsadzi ich zaraz za to do więzienia.

W Wielkiej Brytanii przedsiębiorca przez trzy mie-

siące nie płaci żadnych podatków, zanim zdecyduje,

czy chce nadal kontynuować swoją działalność, jeże-

Poseł Janusz Palikot

li zaczyna.

Musi ocenić, czy będzie w stanie z tego

utrzymać swoją rodzinę.

Państwo liczy mu podatki

dopiero od czwartego miesiąca.

Prawo do błędu może

być rozumiane też w ten sposób, że zawiadamiam

o takim, a nie innym sposobie interpretacji przepisów

i traktuję, że jeżeli jest inaczej, to dopóki nie otrzy-

mam w tej sprawie wyjaśnienia administracji, dopó-

ty obowiązuje moja interpretacja.

Myły i średni biz-

nes w tym sensie ruszy z kolejnym sklepikiem,

z kolejną osobą zatrudnioną, jeżeli będzie miał to

poczucie.

Zwłaszcza w kraju z tak niskim kapitałem

społecznego zaufania to prawo do błędu jest szczegól-

nie potrzebne.

I wreszcie podatek transakcyjny od operacji ﬁ-

nansowych.

Mówi już o tym cała Europa i cały świat.

Dlaczego właśnie my nie mielibyśmy wprowadzić od

tych często ﬁkcyjnych operacji ﬁnansowych opłat

transakcyjnych?

Chodzi tu o gigantyczne pieniądze,

które tak naprawdę na końcu napychają kieszenie

wyłącznie instytucjom ﬁnansowym.(Oklaski) Polska

z tego nic nie ma.

Są to tylko niektóre przykłady

świadczące o tym, że można zatrzymać czy wygene-

rować pewne pieniądze w Polsce, które mogłyby po-

służyć za środki na rzecz osób biednych po to, by one

właśnie, ich energia i ich ambicja dały nam wszyst-

kim wzrost.

Jeśli chodzi o środki przeznaczone na

rzecz tej grupy ludzi, to powinny być środki skiero-

wane na następujące programy.

Oczywiście prawdą

jest, że w Polsce brakuje mieszkań na wynajem.

Mamy bardzo kiepską relację: 20% wszystkich miesz-

kań czy domów w Polsce to mieszkania czy domy na

wynajem, 80% – na własność.

We wszystkich krajach

starego Zachodu jest odwrotnie.

Musimy coś zrobić

z tym, żeby rynek pracy był bardziej elastyczny i żeby

ludzie mogli szukać pracy poprzez łatwość przeno-

szenia się i poprzez niski czynsz związany z tym

przenoszeniem.

Oczywiście wymaga to pewnego pro-

gramu związanego z partnerstwem publiczno-pry-

watnym.

Być może rozwiązaniem byłoby to, które

zaproponował premier Kaczyński – związane z pew-

nym przekazaniem ziemi na tego typu przedsięwzię-

cia, na rzecz budowy takich, a nie innych mieszkań

na wynajem.

Bez tego nie ruszymy tej grupy ludzi.

Kolejna kwestia.

Szalenie ważną sprawą dotyczą-

cą osób najbiedniejszych jest po prostu szereg zwy-

kłych, trywialnych świadczeń socjalnych.

Ulgi to jest

jakiś żart, panie premierze.

Ulgi są dla tych, którzy

w ogóle mają z czego zapłacić, mają jakieś dochody

i dopiero wtedy mogą sobie odpisać ulgi.

Dzisiaj sy-

tuacja polega na tym, że nawet jak są ulgi, to ludzie

nie są w stanie wykupić tzw. wyprawki do szkoły, bo

najpierw muszą kupić, zanim dostaną zwrot ponie-

sionych nakładów.

(Oklaski)

Zwiększenie poziomu płacy minimalnej, zwięk-

szenie kwoty wolnej od podatku, świadczenia na

dziecko.

Świadczenia socjalne nie były od 5, 7, 8 lat

waloryzowane.

Progi podatkowe są od wielu, wielu

lat takie same.

Mówi pan, że nastąpił wzrost o 15%,

jeśli chodzi o polską gospodarkę.

A dlaczego nie

zmniejszyła się polska bieda?

Co dzieje się z tymi

pieniędzmi, z tym wzrostem gospodarczym, że on

nie traﬁa do tych najsłabszych, do tych najbiedniej-

szych i że ludzie nie mają poczucia, iż w ich życiu

coś się zmieniło?

(Oklaski)

Ponawiając pytanie, skąd wziąć na to pieniądze,

zapytam: A po co nam Senat?

Absurdalność Senatu

dobrze wyraził pan senator Kutz podczas inauguracji,

mówiąc o tym, że skoro wszystkie poprawki Senatu

mogą być odrzucone przez Sejm, to jest to tylko strata

pieniędzy.

(Oklaski) A dlaczego w tej Izbie nie mieli-

byśmy 360 posłów zamiast 460, tak jak Platforma

wielokrotnie proponowała?

Poprzemy tego typu zmia-

ny.

(Oklaski) Zdaje się, że do takich zmian wzywał

także prezydent.

Po co nam powiaty?

Powiaty nie są

żadnym rozwiązaniem dla obywateli, tylko są rozwią-

zaniem dla partyjnych działaczy.

Po co nam urzędy

wojewódzkie, skoro mamy urzędy marszałkowskie?

Po

co nam wreszcie ZUS i KRUS oddzielnie?

Cieszę się, że zaproponował pan pewne zmiany

w KRUS – jako nasz klub poprzemy te zmiany – ale

dziwię się, że nie zgadza się pan na połączenie obu

tych instytucji.

Po co to utrzymywać?

Tym bardziej

że chce pan ujednolicać stawkę.

Zlikwidujemy odręb-

ność poszczególnych instytucji.

(Oklaski) Agencja

Rynku Rolnego, Agencja Nieruchomości Rolnych itd.

Można mnożyć przykłady instytucji, które bez żad-

nych ciężarów dla obywateli można w Polsce zlikwi-

dować, a zaoszczędzone na tym pieniądze przezna-

czyć m.in. właśnie na transfery socjalne, bez których

nie wzrośnie ani konsumpcja, ani nadzieja, że w ży-

ciu Polaków coś może się zmienić.

Nie chcąc przedłużać wystąpienia i zastanawiając

lentowany, z takimi dokonaniami jak pan nie ma

w tej chwili odwagi na prawdziwą politykę, tylko pan

w pewnym sensie udaje politykę, reaguje pan tylko

na najtrudniejsze sytuacje, żeby przetrwać do następ-

nego kwartału czy następnego roku...

Co takiego się

stało?

Odpowiedź na to pytanie może być szokująca.

Otóż pan w ogóle nie zaproponował żadnego rządu

dla Polski.

Pan zaproponował rząd dla Platformy

Obywatelskiej, żeby rządzić Platformą Obywatelską,

a nie polskim państwem.

(Oklaski) Skasował pan

Schetynę, musiał pan dowartościować Gowina.

(We-

sołość na sali, oklaski)

To jest jedyna logika tych postępowań.

Nie może-

my się na to zgodzić, bo Polska oczekuje na rząd dla

Polski, a nie na rząd dla Platformy Obywatelskiej.

(Oklaski)

(Poseł Beata Mazurek: A Mucha za kogo?)

Dlatego jest wszystko jedno, czy Mucha jest od

transportu, czy od sportu, przesuwa się w jedną czy

drugą stronę.

(Oklaski)

Na koniec powiem tak.

Niestety nie możemy po-

przeć pańskiego rządu.

Nie możemy go poprzeć tak-

że symbolicznie, z powodu osoby Jarosława Gowina,

nie tylko z powodu braku pomysłu, ale też z powodu

Poseł Janusz Palikot

tego, że powołał pan na stanowisko ministra spra-

wiedliwości funkcjonariusza Kościoła katolickiego

(Oklaski), człowieka, który nie może być nawet po-

dejrzany o to, że będzie sprawiedliwy.

(Wesołość na

sali, oklaski) Jak ktoś tak stronniczy może być spra-

wiedliwy?

Już pomijam to, że nie ma w Europie

drugiego człowieka, który słyszy krzyk zarodków.

(Oklaski) Z tego powodu nie poprzemy tego rządu,

ale poprzemy niektóre zaproponowane przez pana

zmiany i apelujemy o to, żeby pan z możliwości,

z zaufania, jakim obdarzyli pana rodacy, i ze swoje-

go talentu zechciał wreszcie skorzystać.

Dziękuję

wstają, oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Bury.

czypospolitej wyborcy obdarzyli zaufaniem koalicję

lizacji i rozwoju wyborcy zaufali rządowi Platformy

i PSL, dali szansę na kontynuację i dalszy rozwój.

My, PSL i Platforma Obywatelska, nie jesteśmy par-

tiami, które przyszły do Sejmu po to, aby straszyć

ludzi.

My nie chcemy straszyć ludzi, mówimy prawdę,

nawet najtrudniejszą.

A prawda w ostatnich czterech

latach była trudna, bo kryzys szalejący w Europie,

na świecie był faktem, a w Polsce mieliśmy tyle trud-

nych, ciężkich wydarzeń, że można by cały świat

obdzielić.

Ten rząd podołał.

Ludzie, wybierając 9 paź-

dziernika tę koalicję ponownie, dali mandat zaufa-

nia.

Po raz pierwszy, powtarzam, w historii II i III

RP ponownie powierzyli mandat zaufania tej samej

koalicji, i to nie koalicji, która była rok czy dwa lata,

była pełne cztery lata, mimo problemów i różnych

trudności na świecie i w Europie.

Szanowni państwo, budzi to podziw, tym bardziej

że w tym tygodniu nie tylko my mamy nowy rząd

i swoje wotum zaufania.

W Europie w tym tygodniu

w dwóch krajach głosowano wota zaufania: w Grecji

i we Włoszech, ale tam te rządy i te wota zaufania

były przegłosowane pod przymusem agencji ratingo-

wych, kryzysu, długu, problemów, protestów i straj-

ków.

W Polsce nasz rząd ma mandat publiczny, spo-

łeczny, z demokratycznych i wolnych wyborów.

(Okla-

ski) Chciałbym, aby państwo posłowie z prawa i z lewa,

jeśli nie chcą szanować koalicji i tego rządu, uszano-

wali polskich wyborców, gdyż oni na to zasługują.

(Oklaski)

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Klub Polskiego

Stronnictwa Ludowego na to exposé patrzy z per-

spektywy trzech istotnych problemów, ważnych ob-

szarów: człowieka i rodziny, kraju, potrzeb państwa,

Europy i świata.

Ciągle mówimy: najważniejszy jest

człowiek i polska rodzina, potrzeby tej rodziny są

najważniejsze.

Cieszy nas, że premier Donald Tusk,

choć mówił rzeczy trudne, czasem bardzo ciężkie,

mówił uczciwie, także do polskiej rodziny, o tym, iż

czekają nas trudne cztery lata, jednak w jedności,

mądrości, odpowiedzialności jest siła tego exposé.

Wiemy, że nawet jeśli będziemy wspólnie realizować

niełatwe, trudne reformy, to musimy mieć poszano-

wanie dla zasad bezpieczeństwa, solidarności, dla

zasady pomocniczości, żeby otoczyć opieką najbar-

dziej potrzebujących – polską rodzinę, polskie dzieci,

polską oświatę i polską służbę zdrowia, bo w ramach

reform, nawet najtrudniejszych, musimy myśleć o naj-

bardziej potrzebujących.

Panie Premierze!

Wiemy, że ten rząd, że nasza

koalicja jest koalicją wartości narodowych, religij-

nych.

Pan mądrze o tym mówił w exposé.

Nie jeste-

śmy ludźmi, którzy będą dzisiaj walczyć z krzyżem,

którzy będą dzisiaj brukać narodowe święta, naro-

dowe godła.

My wiemy, co to jest szacunek dla war-

tości, dla tradycji, dla krzyża, bo to są wartości

ponadczasowe.

Wiemy też, że praca rządu, ministrów, koalicji to

nie są tylko oszczędności, redukcje i cięcia.

To są

także inwestycje, to jest rozwój, to są środki publicz-

ne wydawane na mądre rozwiązania i inwestycje.

Takie inwestycje potrzebne krajowi, gospodarce,

człowiekowi to inwestycje w oświatę, naukę, inno-

wacje, w nowe technologie.

Mam tu na myśli także

służbę zdrowia.

Reforma jest za nami, ale wiemy

wszyscy, że ona nie jest doskonała.

Musimy stworzyć

sieć publicznych, bezpiecznych szpitali, bo jeśli upad-

nie jeden czy dwa szpitale, a przecież ta ustawa,

którą mamy, dopuszcza taką możliwość, to ludzie

muszą mieć gwarancję bezpieczeństwa zdrowotne-

go.

Musimy zrobić wszystko, żeby objąć pacjentów

szerszą opieką w zakresie diagnostyki, od najmłod-

szych lat do później starości, bo jeśli będziemy

oszczędzać na diagnostyce, to potem zapłacimy trzy

razy więcej za leczenie dziecka czy dorosłego czło-

wieka, wymieniając, operując różne części ciała, co

związane jest z odzyskaniem zdrowia.

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Dla nas ważne

jest inwestowanie w oświatę, naukę, szkolnictwo

wyższe, nowe technologie, innowacje, ale w tym ob-

szarze ważne jest także to, co partie od lewa do pra-

wa mówiły w czasie kampanii o wychowaniu przed-

szkolnym.

Pamiętam 2 miesiące temu, w czasie

kampanii chór wszystkich partii broniących pol-

skich przedszkolaków, polskie dzieci.

Nie słyszałem

na razie żadnego głosu, że będziemy inwestować

w wychowanie…

Poseł Janusz Palikot

(Poseł Krystyna Łybacka: Od premiera począw-

szy...)

…przedszkolne z budżetu publicznego.

A my dzi -

siaj mówimy w PSL: Choć to będzie kosztować,

w pierwszym roku najwięcej, w drugim, trzecim

mniej, ale muszą znaleźć się pieniądze na inwestycję

w ludzi, w dzieci, w wychowanie przedszkolne.

Panie Premierze!

Oszczędności, z którymi mamy

do czynienia, niestety nie mogą skończyć się tylko, jak

jest czasem, na hasłach, zapowiedziach.

Takie naj-

większe oszczędności widzę u pana ministra Rostow-

skiego.

Wierzę w to, że po 4 latach planowania, dys-

kutowania, podawania różnych informacji, ciekawych

i dobrych, w końcu także pan minister Rostowski

u siebie, w swoim resorcie i w swoim pionie dokona

dużej rewolucji, może nawet w części takiej, jak mówi

pan Palikot, związanej z głęboką reformą polskiego

anachronicznego systemu podatkowego, ale także

z reformą w zakresie danin publicznych.

Nasi sąsiedzi

z Czech, Estonii, Węgier, nie mówię o Brytyjczykach,

Francuzach i Niemcach, daniny publiczne, począwszy

od podatków, ubezpieczeń, po cła i inne daniny, zbie-

rają poprzez jedną instytucję.

W Polsce natomiast

takich instytucji jest kilka.

Taka największa – nie

wiem, czy państwo macie tego świadomość – polski

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, panie premierze,

zatrudnia około 50 tys. osób.

To jest fabryka.

To jest

bezrobocie.

W moim przekonaniu, może być tak, że

wszystkie instytucje, które zbierają dzisiaj podatki

publiczne na różne konta, łącznie w ciągu roku kosz-

tują około 9 mld zł.

Tworząc jeden urząd, jedną insty-

tucję, ułatwimy życie przedsiębiorcom, ludziom, a bu-

dżet oszczędzi połowę dużej kwoty.

Szanowni Państwo!

Niezmiernie ważne jest pra-

wo przyjazne przedsiębiorcom.

My wszyscy żyjemy

z podatków przedsiębiorców i ludzi.

Dzisiaj w Polsce

mamy taki system, który musimy wspólnie naprawić,

gdzie co izba skarbowa, to inna interpretacja podat-

kowa.

Około 60% decyzji polskich izb skarbowych

jest uchylanych w sądach, często wtedy, kiedy nie ma

już ﬁrmy.

To także nie może być stan, który będzie

trwał bez końca.

Ten rząd, to Ministerstwo Finan-

sów, ten minister z 4 latami doświadczeń, myślę, że

mają odwagę podjąć takie decyzje i wprowadzić takie

rozwiązania.

Nie wiem, czy państwo macie świado-

mość, że najbardziej poczytną w Polsce książką jest

„Leksykon VAT”.

Liczy on ok. 500 stron i jest wyda-

wany co roku.

Im większy gąszcz przepisów, wyłą-

czeń, rozłączeń, poprawek, ulg, tym lepsze prawo dla

cwaniaków, a dla przyzwoitych ludzi jeszcze większe

kłopoty i problemy.

Tak dalej być nie musi.

To wszyst-

ko może zmienić mądra decyzja ministra ﬁnansów

i mądre ustawodawstwo dotyczące uproszczenia po-

datków, ﬁnansów, procedur, ułatwień dla polskich

przedsiębiorców.

Panie premierze, pomysłów dzisiaj jest dużo, opo-

zycja, czy z lewa, czy z prawa, przedstawia propozy-

cje, a jeśli są one mądre, na pewno z nich też skorzy-

stamy.

Taką propozycją może być na przykład pomysł

związany z wyższą stawką wolną od podatku.

Ja nie

wiem, czy powinniśmy ciągle mówić, że dajemy ulgi

na Internet, na dzieci, becikowe i jeszcze innych parę

ulg.

Czy nie lepiej powiedzieć tak: ulgi są dla boga-

tych, a dla uboższych i biednych trzeba po prostu

podnieść dwa razy sumę wolną od podatku z 4 tys. zł

do 10 tys. zł.

Bo najgorzej dzisiaj na tym wszystkim

wychodzi człowiek, który ma niestety niskie zarobki,

i cała grupa, cała rzesza tych, którzy w ogóle nie mają

od czego płacić podatków dochodowych i nie mają

z czego odliczyć swoich ulg.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo.)

(Głos z sali: 4,5 mln dzieci nie ma.)

Panie premierze, zapowiadał pan w exposé bardzo

istotne, ważne sprawy, reformy emerytalne cywilne,

w służbach mundurowych, dotyczące górników.

Traf-

ne i mądre były spostrzeżenia związane z pracą gór-

ników tzw. dołowych.

Nie może być tak, że wcześniej-

sze prawa i przywileje emerytalne, rentowe mają

w górnictwie także ci, którzy pracują na wierzchu i nig-

dy nawet nie powąchali grudki węgla.

Czas, żeby tego

typu przywileje także w Polsce przestały istnieć.

Obok emerytur i rent ważną kwestią jest również

praca dla młodego człowieka.

Polska, Unia Europej-

ska mają dzisiaj największy problem z ambitnym,

młodym pokoleniem, świetnie wykształconym, mó-

wiącym w kilku językach, specjalistów, fachowców,

niestety bezrobotnych.

Musimy, panie premierze,

wspólnym wysiłkiem, Platforma i PSL, stworzyć

w ciągu najbliższych miesięcy bardzo odpowiedzial-

ny, mądry program wsparcia, staży absolwenckich,

wsparcia rozwoju własnych ﬁrm, przedsiębiorstw,

wsparcia dla podmiotów, które będą chciały inwesto-

wać w młodego człowieka, zatrudniać go.

Bo nawet

może ważniejsze od podwyższenia wieku emerytal-

nego czy od różnych cięć jest inwestycja w młodego

człowieka i w jego miejsce pracy.

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Wszyscy oczekują,

że jak premier Donald Tusk mówi o KRUS-ie, wsi,

podatku dochodowym, ubezpieczeniu zdrowotnym,

to PSL zawyje z bólu.

Nie, drodzy państwo, nie ocze-

kujcie tego.

(Głos z sali: Już nie ma PSL-u.)

Jest, mocniejszy niż wy.

My nie chcemy, żeby tak jak przez dwadzieścia

ostatnich lat, przez dwadzieścia kolejnych wszyscy,

od lewa do prawa, dziennikarze, banki, eksperci, czo-

łowi ekonomiści, począwszy od pana Stefana Kawal-

ca, wielkiego eksperta od spraw banków, prywatyza-

cji, a dzisiaj udomowienia tych banków, mówili: jak

budżet się wali, jak potrzeba, zlikwidujmy KRUS, to

będą pieniądze.

(Oklaski) Odsyłam do klasyka, nawia-

sem mówiąc dzisiejszego senatora, Marka Borowskie-

go, który nie tak dawno też mówił inaczej o KRUS-ie,

a w wywiadzie w tygodniku „Wprost” z tego tygodnia

obala tę tezę i ten mit.

On też po dwudziestu latach

wreszcie zrozumiał, że z KRUS-u bogactwa dla bu-

dżetu nie będzie.

Poseł Jan Bury

Dlatego też, panie premierze, słuchaliśmy dokład-

nie tego, co pan powiedział w swoim exposé.

Wiemy,

że dzisiaj najwyższe podwyżki, panowie z PiS-u, nie

dotyczą paliwa, benzyny, ropy czy prądu elektrycz-

nego, ale podatku rolnego.

Podatek rolny od kwinta-

la żyta, anachroniczny podatek, za rok ubiegły wy-

nosi 80 zł za kwintal, a dwa lata temu było to 25 zł.

Wzrósł czterokrotnie.

(Poseł Marek Suski: Dobrze rządzicie.)

I to właśnie ma zapłacić dzisiaj chłop.

(Poseł Grzegorz Napieralski: A kto rządził…?)

Dlatego uważamy, że ta zapowiedź pana premie-

ra, żeby powoli, sukcesywnie wprowadzać pełną ra-

chunkowość, podatek dochodowy w rolnictwie, jest

sensowna, mądra i odpowiedzialna.

Wieś i chłop tego

też się nie obawiają.

(Oklaski)

Drodzy państwo, kiedy mówicie o KRUS-ie, ubez-

pieczeniach zdrowotnych, mamy świadomość, jaki

dzisiaj jest polski rolnik.

Jest dumny, honorowy i od-

z polskiego chłopa dziada i udawać, że będą go ciągle

wspierać i dawać mu jałmużnę.

(Głos z sali: Nie wszyscy…)

Polski rolnik też chce mieć dzisiaj godziwe eme-

ryturę i rentę i jest gotów w sposób ewolucyjny za-

płacić wyższą składkę, ale mieć też wyższą emery-

turę.

Jak słusznie mówił pan premier 2 lata temu,

w 2009 r., emerytury rolnicze nie mogą być dziadow-

skie.

I nie będą, jeśli ta propozycja – ewolucyjna,

mądra – będzie konsekwentnie doprowadzona do

końca.

Zmiany w KRUS nie mogą polegać na konserwo-

waniu biedy, lecz na rzetelnej poprawie, jeśli chodzi

o emerytury i renty dla rolników, dla wsi.

I za taką

właśnie rewolucją się opowiadamy.

Szanowni Państwo!

Panie Premierze!

PSL jest

partią ludzi gospodarnych.

Mówimy bardzo często:

zarabiajmy, inwestujmy, rozwijajmy gospodarkę, kraj,

społeczeństwo, polskie rodziny.

Na przykład potęż-

nym obszarem, można powiedzieć, obszarem nieuwa-

gi, w którym mamy wiele do zrobienia, jest ustawo-

dawstwo dotyczące inwestycji celu publicznego.

W Pol-

sce by zbudować linię przesyłową, energetyczną,

gazową, naftową czy docelowo na transport CO

2

,

trzeba poświęcić 15 lat.

Ostatnio w województwie

wielkopolskim w Kurniku jedna linia zatrzymała

w miejscu inwestycję na całym odcinku na 10 lat, bo

nie można było pokonać polskich przepisów.

Inwesty-

cje celu publicznego w Polsce muszą mieć pierwszeń-

stwo – chodzi o rozwój kraju, przemysłu, innowacje,

nowe technologie.

Taką inwestycją ważną z naszego

punktu widzenia – na rzecz obszarów wiejskich, bia-

łych plam – jest Internet szerokopasmowy.

Drodzy państwo, 10% pokrycia kraju Internetem

szerokopasmowym to 1% PKB, tak wynika z danych

statystycznych.

Polska jest na szarym końcu Europy,

jeśli chodzi o Internet szerokopasmowy.

To wszystko

przed nami, musimy to wspólnie dobrze, mądrze zre-

alizować w tej kadencji.

I kolejny pomysł, który nic nie kosztuje, a szybko

wykonany da efekt.

W tym roku bardzo dobrze re-

alizujemy budżet.

Deﬁcyt mamy mniejszy o około

17 mld zł.

Zachęcamy, panie premierze, do rozsądnej

decyzji.

W grudniu większość tej kwoty można wy-

dać na dopłaty bezpośrednie dla rolników polskich

na ten rok, a z Unii Europejskiej w przyszłym roku

otrzymać zwrot tych pieniędzy.

Nie będzie żadnej

szkody, a polscy rolnicy wydadzą te pieniądze na

inwestycje w przemysł, w gospodarkę, na potrzeby

Polaków.

(Oklaski)

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Łatwym do wy-

konania pomysłem, który nic nie kosztuje, a może

zmienić w Polsce podejście do inwestowania, do roz-

woju, do przedsiębiorstw, do ﬁrm, do nowych miejsc

pracy, jest wkład w kredyt preferencyjny na inwesty-

cje w budownictwie, inwestycje w samorządy, w kre-

dyt preferencyjny dla rolników, a także w partner-

stwo publiczno-prywatne.

100 mln zł rocznie dotacji

do kredytu preferencyjnego uruchomia 5 mld kredy-

tów w inwestycjach.

Czy tak wiele potrzeba, żeby

w Polsce były mądre, dobre i polskie inwestycje?

Nie

boimy się takich ważnych decyzji i zachęcamy pana

premiera, pana ministra Rostowskiego, żeby również

się ich nie bali.

I na koniec z takich prostych spraw chcę wymie-

nić jeszcze jedną.

Otóż jest zapowiedź, że wojsko,

Policja będą mieć wsparcie, tak jak oczekują tego od

nas partnerzy z NATO.

Tak, będzie mieć, i to jest

słuszna decyzja.

Ale jeśli tak, to niech te pieniądze

na zakupy idą do polskiego przemysłu produkującego

uzbrojenie, do polskich ﬁrm, polskich podmiotów,

a nie za granicę, gdzie kupujemy samochody, sprzęt,

uzbrojenie.

W ten sposób eksportujemy pieniądze

polskiego podatnika wraz z miejscami pracy do kra-

jów ościennych lub jeszcze dalej.

Strona wojskowa

także ma obowiązki.

Jeśli ma przywileje, ma takie

pieniądze na rozwój, modernizację, to powinna wspie-

rać technologię, naukę, rozwój i przemysł cywilny.

Panie Premierze!

Szanowni Państwo!

Silna pozy-

cja Polski w Europie jest naszym wspólnym celem.

Polska, zgodnie z pana zapowiedzią, zdobyła przez te

4 lata dzięki ciężkiej pracy, rzetelności, odpowiedzial-

ności, mądrości, ale także dzięki spokojowi, bez wy-

głupów, dobrą pozycję w Europie.

Niech pan prezes

Kaczyński podaje różne inne informacje, opowiada

jakieś dyrdymały, a brutalna prawda jest taka: Pol-

ska jest w Europie szanowanym krajem, dlatego że

jest krajem przewidywalnym, ma przewidywalny

rząd, przewidywalną koalicję i ma przewidywalną

sytuację gospodarczą.

Polska jest dzisiaj w centrum

europejskiej uwagi.

Nie zmarnujmy tego.

(Oklaski)

Kiedy mówimy o Europie dwóch prędkości, wszy-

scy myślą: skoro dwie, to pewnie kraje starej Unii są

daleko, a my za nimi.

Nie, może być właśnie odwrot-

Poseł Jan Bury

nie.

Jak widzimy dzisiaj na przykładzie Grecji, Włoch,

może Hiszpanii, Portugalii, wcześniej Irlandii, Islan-

dii, może być tak, że to Polska będzie tym krajem

o szybszej prędkości.

I tego sobie i naszej koalicji ży-

czymy.

Szanowni państwo, debata o przyszłości Europy

jest niezmiernie ważna i w tej debacie nie zabrakło

i nie zabraknie głosu Polski.

Zadbajmy o to wspólnie,

bez względu na poglądy, na stosunek do exposé i do

tej koalicji, bo Polska jest wartością nadrzędną.

Szanowni państwo, chciałbym dzisiaj jeszcze za-

apelować z tego miejsca o to, aby odrzucić radykali-

zmy.

Odrzućmy radykalizmy z lewej i z prawej strony.

Na trudne czasy potrzebne jest silne i mocne cen-

trum, a takie centrum dzisiaj to centrum Platformy

i PSL-u, dwóch solidnych partii.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

Drodzy państwo, od kilku dni agencje ratingowe

obniżają w wielu krajach, także w Polsce obniżyły,

perspektywę banków.

Uważamy, że w sytuacji, kiedy

niektóre banki w Polsce słabną, musimy stworzyć

wspólny mechanizm, być może obok mechanizmu

KNF-u, aby kapitał znajdujący się w tych bankach

był zatrzymywany w Polsce do czasu wyjścia banków

z kryzysu, poprawienia ich efektywności.

Bardzo się

cieszymy, że dzisiaj wielu mądrych liberałów, którzy

piętnaście lat temu wypowiadali się w kwestii czasem

nieprzemyślanych decyzji dotyczących prywatyzacji

banków, że pan ekspert Stefan Kawalec, pan prezes

NBP Belka, ostatnio także doradca pana premiera

pan Bielecki mówią jednym głosem, chórem – to nas

cieszy – udomowić polskie banki, więcej polskich ban-

ków w polskim systemie.

Postawmy na polski, mądry,

dobry, silny system bankowy.

Być może on w trud-

nych czasach uratował Polskę przed kryzysem.

Drodzy państwo, wybory pokazały, że było i jest

społeczne zapotrzebowanie na mądre, roztropne, od-

powiedzialne decyzje.

PSL jest partią, która może

być partnerem na dobre, ale także na trudne czasy.

Nie boimy się odpowiedzialności.

Razem, panie pre-

mierze, panie wicepremierze, także drodzy państwo

z opozycji, damy radę, bo człowiek jest najważniejszy.

(Oklaski) Polacy zasługują na mądry, kompetentny

rząd, dlatego też Klub Parlamentarny Polskiego

mu rządowi Platformy Obywatelskiej i Polskiego

Stronnictwa Ludowego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Bardzo proszę.

Poseł Leszek Miller:

Pan prezes Rady Ministrów Tusk jest pierwszym

szefem rządu, który nie może odciąć się od poprzed-

nika.

Dotychczas każdy premier, łącznie ze mną,

mógł w swoim exposé skupić się na jasnej przyszłości,

a cieniami obciążyć poprzedniego szefa rządu.

Pan,

stojąc na półmetku swej rządowej drogi, ani niczego

nie zaczyna, ani niczego nie kończy.

(Oklaski) Może

pan wskazać swoje osiągnięcia i kierunki ich konty-

nuacji.

Czynił pan to przez 60 minut.

Cztery lata

temu pana zapowiedzi trwały ponad 3 godziny, dziś

znacznie krócej.

To zrozumiałe, bo gdyby trwały dłu-

żej, to musiałby pan powiedzieć na przykład, czy

rząd, zgodnie z obietnicami, obniżył podatki i inne

daniny publiczne, ograniczył deﬁcyt ﬁnansów pu-

blicznych, uwolnił przedsiębiorców od urzędniczej

gehenny, zreformował służbę zdrowia i system eme-

rytalny.

Takie wtedy były zapowiedzi i nikt w tej

Izbie nie powie, że zostały zrealizowane.

(Oklaski)

Z tego, co usłyszałem w exposé, wynika, że kryzys

gospodarczy nie stuka do naszych drzwi, nie łomocze

– jest już w przedpokoju, powiesił płaszcz, założył

ski) Wyczuł słabość i beztroskę gospodarzy.

Zostawi-

li drzwi otwarte w przekonaniu, że nie trzeba wiele

robić, żeby wysokie fale same ominęły zieloną wyspę.

Okazało się jednak, że nie jesteśmy zieloną wyspą,

co więcej – że w ogóle nie jesteśmy wyspą.

Aż dziw

bierze, że ta banalna prawda była tak długo więziona

w rządowych gabinetach.

(Oklaski)

Jeszcze w październiku rząd zapewniał, że nad

wszystkim panuje, kraj ma się dobrze, a nawet jesz-

cze lepiej.

Kiedy festiwal wyborczy się skończył, rząd

zmienił zdanie.

Informuje, że dobrze nie jest, a może

być gorzej.

Co prawda wielu tak przypuszczało, ale

rząd napinał mięśnie i zapewniał, że jesteśmy dobrze

przygotowani do nadejścia drugiej fali kryzysu.

Oka-

zuje się, że owo dobre przygotowanie to trzy warian-

ty budżetu: zły, gorszy i jeszcze gorszy.

(Oklaski) Jest

jeszcze czwarty – budżet mydlenia oczu, który rząd

Gdyby porównać rząd do przedsiębiorstwa, to bez

wątpienia zarówno prezes tej ﬁrmy,jakigłównyksię-

gowy pracują od 4 lat w dziale promocji i marketingu.

(Oklaski) Ale największe i najpiękniejsze opakowanie

i najładniejsza reklama nie rozwiążą problemów go-

spodarczych i społecznych.

Nie stworzą miejsc pracy,

nie ogrzeją mieszkań, nie poprawią jakości służby

zdrowia, nie zapobiegną masowym zwolnieniom, nie

ustabilizują złotego i nie przezwyciężą kryzysu.

Wysoka Izbo!

Sojusz Lewicy Demokratycznej od-

rzuca zasadę „im gorzej, tym lepiej”.

Sami doświad-

czaliśmy następstw tej postawy.

Dobrze wiemy, co

ona znaczy, wiemy, jakie niesie skutki dla państwa

i jego obywateli.

W ważnych sprawach i trudnych

zycją, a opozycja nie powinna bezrozumnie takiej

Poseł Jan Bury

współpracy odrzucać.

Tak było, gdy opozycyjny SLD

poparł reformę administracyjną rządu premiera Buz-

ka.

Tak było, gdy opozycyjna Platforma Obywatelska

poparła wynik negocjacji akcesyjnych mojego rządu

i aktywnie włączyła się w kampanię przed referen-

dum europejskim.

Zawsze gdy tak było, Polska na

tym zyskiwała, gdy było inaczej, ponosiła straty.

Deklarujemy wolę współpracy w najważniejszych

dla Polski sprawach, ale wola współpracy musi być

szczera i dwustronna.

Dobrze pamiętamy, jak lekko

odrzucano w poprzedniej kadencji uzgodnione pro-

jekty ustaw, jak łatwo odchodzono od mądrych kom-

promisów, jak funkcjonowała słynna zamrażarka

pełna dobrych projektów, z jaką nonszalancją i po-

czuciem wyższości traktowane były inicjatywy opo-

zycji.

(Oklaski)

Jest jeszcze inny, ważniejszy, bo programowy

aspekt.

Otóż w wyniku zmian ustawowych dokona-

nych w poprzedniej kadencji przez rządzącą koalicję,

wpływających na zasobność gospodarstw domowych

najwięcej zyskały gospodarstwa najbogatsze.

Ich do-

chody wzrosły przeciętnie o 550 zł miesięcznie.

Go-

spodarstwa najuboższe zyskały przeciętnie 10 zł mie-

sięcznie.

To oczywiste, że…

( Oklaski)

Albo mocniej, albo w ogóle.

(Wesołość na sali,

oklaski)

To oczywiste, że taka polityka nie nadaje się do

naszego wsparcia.

Szanowni Państwo!

Z kryzysem jak z koniem, nie

warto się kopać.

Trzeba jednak szybko go okiełznać.

Rolą rządu w tej mierze jest wskazać, jak można kry-

zys zamortyzować i jak rozłożyć koszty tej amorty-

zacji.

Bez wątpienia ci, których stać na więcej, muszą

w większym stopniu uczestniczyć w kosztach okieł-

znania kryzysu.

Będziemy twardą opozycją wszę-

prawa związków zawodowych, ograniczać zakres

bezpłatnej nauki lub ochrony zdrowia.

(Oklaski)

Będziemy natomiast wspierać rząd we wszystkim,

cy i mieszkania.

W działaniach, które będą służyć

uniknięciu recesji i sprawiedliwemu rozłożeniu

kosztów wychodzenia z kryzysu.

Panie Premierze!

W pana wystąpieniu usłyszałem

wiele kwestii, które Sojusz Lewicy Demokratycznej

akceptuje i niejednokrotnie już proponował.

Odpo-

wiada mi ﬁlozoﬁa podejścia do kwestii becikowego

czy do ulg rodzinnych.

Odpowiadają mi również nie-

zbędne deregulacje.

Słusznym postulatem jest pod-

wyższenie składki rentowej.

Jesteśmy za wprowadze-

niem rachunkowości w gospodarstwach rolniczych

i likwidacją podatku rolnego.

W tym miejscu jednak

pozwolę sobie zadać pytanie: Ale jak w związku z

tym zrekompensuje pan dochody samorządom i czy

nie czai się za tym wprowadzenie podatku od nieru-

chomości?

Nie uznajemy za oczywiste, że wydłużenie wieku

emerytalnego to panaceum na kłopoty budżetowe.

Wydłużenie wieku emerytalnego wepchnie w bezro-

bocie kolejne tysiące ludzi – absolwentów szkół i uczel-

ni, a także ludzi w wieku 50+.

Granica wieku eme-

rytalnego powinna naszym zdaniem nabrać charak-

teru fakultatywnego przy wysokim stażu ubezpie-

czeniowym.

Po jej osiągnięciu obywatel będzie mógł

pójść na emeryturę, a jeśli czuje się w pełni sił i chce

pracować nadal, to też będzie mógł to czynić.

Rząd może liczyć na nasze wsparcie, kiedy włoży

rękę do własnej, a nie cudzej kieszeni.

W ciągu ostat-

nich 4 lat w administracji państwowej przybyło

80 tys. etatów.

Jednocześnie o tyle samo wzrosło bez-

robocie wśród absolwentów szkół i uczelni.

Bezrobo-

cie rośnie, a środki na aktywne formy jego zwalcza-

nia leżą zablokowane na kontach, aby sztucznie ob-

niżać deﬁcyt.

Po raz kolejny też postulujemy likwi-

dację zbędnych instytucji pochłaniających pieniądze

podatników, jak IPN i CBA.

(Oklaski) Żal po nich

będzie krótki.

Uważam też, że nie ma powodu do chronienia

kosztem obywateli interesów banków i rynków ﬁnan-

sowych.

Zwykły obywatel, kupując cokolwiek, płaci

podatek, bankierzy kupujący i sprzedający miliony

dolarów, euro czy jenów żadnego podatku nie płacą.

To jest niesprawiedliwe.

Solidarność społeczna, uczci-

we i równomierne rozkładanie obciążeń i obowiąz-

ków, uwalnianie ludzkiej przedsiębiorczości z biuro-

kratycznych kajdan – to są sposoby walki z kryzysem

i z pewnością zostaną zaakceptowane przez obywa-

teli.

(Oklaski)

Mam świadomość, że nie da się rozwiązać wszyst-

kich problemów jednocześnie.

Są jednak przynajm-

niej dwie kwestie, które mimo trudnej sytuacji ﬁnan-

sów publicznych powinny być załatwione od razu: po

pierwsze, podwyższenie kryteriów uprawniających

do świadczeń rodzinnych, bo są one niższe od warto-

ści minimum socjalnego i nie podniesiono ich od 2004 r.

(Oklaski), po drugie, podwyższenie progów dochodo-

wych uprawniających rodziny do świadczeń z pomo-

cy społecznej, bo dziś są one niższe od minimum

egzystencji.

Wysoka Izbo!

Exposé i debata, która toczy się w tej

Izbie, potwierdzają, że głównym problemem polskich

przemian jest to, że ludzie pracy ponieśli największe

wyrzeczenia i cierpienia, najbardziej ze wszystkich

odczuli ból transformacji.

Żeby to zmienić, trzeba za-

pewnić więcej godności i sprawiedliwości, aby ci, któ-

rym jest najtrudniej, czuli się dobrze we własnej oj-

czyźnie.

Trzeba więcej sprawiedliwości, aby każdy

mógł wykorzystać swoje szanse bez względu na zawar-

tość portfela czy miejsce urodzenia.

Trzeba budować

kraj, w którym najważniejszymi zadaniami są dostat-

nie życie obywateli, równe szanse w okresie młodości,

spokój i szacunek w okresie starości.

Sejmowa reprezentacja Sojuszu Lewicy Demokra-

tycznej jest gotowa współdziałać z rządem i siłami

Poseł Leszek Miller

parlamentarnymi w trudnym dziele reform w prze-

konaniu, że człowiek jest ważniejszy niż rynek, bo

wolny rynek nie może być dowolny, a konkurencyj-

ność gospodarki trzeba godzić z solidarnością i spra-

wiedliwością (Oklaski); że praca jest ważniejsza niż

zasiłek, bo trzeba budować społeczeństwo pracy, a nie

społeczeństwo zasiłków – społeczeństwo zasiłków

jest biedne, a społeczeństwo pracy jest aktywne i bo-

gate; że zdrowie jest ważniejsze niż pieniądz, bo zdro-

wie nie może być uzależnione od zamożności pacjen-

ta – nie ma takich pieniędzy, których państwo nie

powinno wydać dla ratowania choćby jednego czło-

wieka (Oklaski); że równe szanse są ważniejsze niż

miejsce urodzenia, bo brak równych szans i możliwo-

ści rodzi wrogów własnego państwa – równe szanse

to konieczność równouprawnienia kobiet i mężczyzn,

to przestrzeganie praw mniejszości (Oklaski), to zde-

cydowany sprzeciw wobec każdej dyskryminacji; że

Polska Akademia Nauk jest ważniejsza niż Instytut

Pamięci Narodowej (Oklaski), bo edukacja i wiedza

są największym kapitałem, jaki Polska może wnieść

do zjednoczonej Europy – wiedza o procesach społecz-

nych i technologicznych, a nie o teczkach i lustracji.

Wysoka Izbo!

Jak podkreślił pan premier, pomyśl-

ność Polski jest związana z Unią Europejską – my

również tak uważamy.

Integracja europejska to tama

dla kołtuństwa, zaściankowości, nietolerancji i faszy-

zmu, to tarcza antyklerykalna, która broni przed

ciemnotą.

Nic dziwnego, że w tym miejscu są tacy,

którzy integracji europejskiej sprzeciwiają się.

Silna

pozycja Polski w centrum Europy jest również tym,

do czego dążymy, jest naszym marzeniem.

Przyszłość

jest związana z Unią Europejską, mamy w niej nie

tylko interesy ekonomiczne, ale także polityczne.

Dziś Europa zmaga się z szeregiem problemów.

Ich

źródła tkwią w niepełnej i niedokończonej integracji,

niedokończonej także ze strony Polski.

Mój rząd

W 2007 r. zrobiliśmy drugi krok, wchodząc do strefy

Schengen.

Trzeciego kroku zabrakło.

Dopóki nie bę-

dziemy w streﬁe euro, nasza integracja z Europą

będzie ułomna.

Ale to nie jedyny problem.

Przez

4 lata rząd pana premiera Tuska, o czym mówię

z goryczą, nie odstąpił od protokołu brytyjskiego do

Karty Praw Podstawowych.

(Oklaski) To stawia pod

znakiem zapytania nie tylko szczerość troski o prawa

obywatelskie i prawa socjalne, ale także przywiąza-

nie do idei zjednoczonej Europy.

Polska w tym czasie

nie przystąpiła też do deklaracji w sprawie symboli

Unii Europejskiej.

Rząd się zawahał i nie podjął dzia-

łania, aby przeciwstawić się w tej sprawie prowincjo-

nalnym kompleksom.

Panie Premierze!

4 lata temu swoje exposé zakoń-

czył pan wezwaniem „Wolni ludzie!

Tworzyć czas!”

Rzeczywistość pokazała, iż do pierwszej kadencji

pana rządu pasuje bardziej inny wers Norwida: „Kla-

skaniem mając obrzękłe prawice, Znudzony pieśnią

lud, błagał o czyny;”.

(Oklaski)

Dziś, chociaż nie usłyszałem nic o prawdziwym sta-

nie ﬁnansów naszego państwa, o zmianach w służbie

zdrowia, edukacji, infrastrukturze, znów dużo mówio-

no o czynach, ale niestety składają się one na wizję

państwa stagnacyjnego, państwa, które wprawdzie

słusznie racjonalizuje swoje wydatki, ale nie ma nic

tyki gospodarczej, generowania dochodów i wzrostu

gospodarczego.

Dlatego Sojusz Lewicy Demokratycznej nie może

poprzeć pańskiego rządu.

Będziemy jednak uczciwie

i bez uprzedzeń analizować każdy projekt ustawy,

który wpłynie do Sejmu.

Każda propozycja, która

będzie dobrze służyć Polsce i Polakom, może liczyć

na naszą akceptację i wsparcie.

(Oklaski)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Jest pani poseł.

Poseł Beata Kempa:

Na początek pytanie, panie premierze: Dlaczego pan

jest taki słaby wobec silnych, a taki silny wobec sła-

bych?

Niech pan odpowie na to pytanie, bo dzisiaj,

tak wynikało z pańskiego exposé, po 4 latach funk-

cjonowania pańskiego rządu stoimy na granicy ban-

kructwa.

I to jest fakt.

W odczuciu społecznym roz-

dźwięk pomiędzy rzeczywistością a tym, co się kreu-

je w mediach, stale się powiększa.

Około 76 tys. na

każdą polską rodzinę to jest obciążenie, w które wy-

posażamy ją na przyszłość.

Tymczasem jedynym le-

karstwem na obniżenie długu, jakie pan zapropo-

nował w swoim exposé, na najbliższe 4 lata jest

likwidacja ulgi internetowej i inne, przyzna pan

szczerze, bardzo kosmetyczne zmiany.

W ten sposób

ani w stopniu znaczącym nie obniżymy długu, ani

mniał pan o tych, których stać na swobodne ponosze-

nie kosztów spłaty długu.

Nie wspomniał pan o ban-

kach, o sklepach wielkopowierzchniowych, o dużych

korporacjach.

Panie premierze, gdzie te 300 mld z Unii Europej-

skiej?

Gdzie one są?

Pan je obiecał w kampanii wy-

borczej.

Proponowana przez pana polityka rządu nie

rozwiązuje kompleksowo i całościowo problemów spo-

łecznych i gospodarczych.

Potraktował pan je dzisiaj

bardzo wybiórczo.

Zapomniał pan w swoim exposé

o ludziach młodych.

Ruch Palikota obiecuje trawkę.

Poseł Leszek Miller

81

Być może pan się do tego przychyli, kiedy będzie panu

potrzebny kolejny do brydża, ale, panie premierze, co

dalej, po tej trawce, pan dzisiaj zaproponuje młodym

ludziom?

Wydłużenie wieku emerytalnego znacznie

utrudni znalezienie pracy właśnie młodym ludziom,

graﬁczny lat 80.

Obiecał pan emerytury, między innymi dla mnie,

jeśli ten wiek zostanie przedłużony, wyższe o 80%,

ale nie wspomniał pan, nie wyliczył pan, ilu z nas ze

względu na trudne warunki pracy, fatalny stan służ-

by zdrowia po prostu tego wieku emerytalnego nie

dożyje.

Zresztą o służbie zdrowia jakoś tak nie powie-

dział pan nic, a wszak właściwie to pan ją doprowa-

dził do stanu zawałowego.

Panie premierze, Solidarna Polska nie zgodzi się

warstwienie społeczne, ale zgodzimy się na te rozwią-

zania, panie premierze, które będą zaczynały od

pana.

Pan musi zacząć oszczędzać od siebie, pan musi

zlikwidować swoje Bizancjum, musi pan zlikwidować

gabinety polityczne i inne nikomu niepotrzebne, a kosz-

towne rozwiązania.

Solidarna Polska oczekuje od

pana znacznych, znaczących oszczędności w podle-

głych panu resortach.

Na początku roku oczekujemy

raportu o tym, ile już udało się panu zaoszczędzić na

pańskim rządzie i ile zamierza pan zaoszczędzić

w 2012 r.

Niewiele pan dzisiaj powiedział na ten temat.

Panie premierze, dzisiaj bardzo skrzętnie prze-

milczał pan podwyżkę podatku VAT.

My wiemy, że

już dzisiaj pan to sobie zagwarantował, nie pytając

o zgodę Sejmu.

To już ma pan zagwarantowane.

Czy

w kuluarach, że zamierza pan wprowadzać podatek

katastralny?

Panie premierze, proszę powiedzieć, czy

to jest prawda.

(Oklaski)

Polskim rolnikom zaproponował pan jedynie nowe

obciążenia, szczególnie biurokracją i dodatkowymi

kosztami.

Uznanie przez pana, że już gospodarstwo

sześciohektarowe przynosi dochód, świadczy o zupeł-

nej nieznajomości problemów polskiej wsi.

Polscy

zwoliły.

Panie prezesie, musimy się przygotować na to, że

światowy, europejski kryzys gospodarczy dotrze nie-

długo do Polski.

W tych trudnych czasach nie będzie-

wszak z Europy nadchodzi kryzys.

Zresztą dzięki

pana postępowaniu w Europie już nikt się z nami nie

ska przewodniczy Unii Europejskiej.

Wbrew pana

marzeniom, panie premierze, nie siedzi pan przy sto-

le, ale jest pan w karcie dań, jest pan w karcie dań.

(Oklaski) I niech pan nie marzy o euro.

Na to abso-

lutnie nie będzie naszej zgody ani zgody społeczeń-

stwa.

Społeczeństwo nie będzie ponosić kosztów pana

marzeń.

To już się skończyło.

Panie premierze, przez najbliższe cztery lata mu-

simy skupić się na tym, co najważniejsze.

Przywołał

pan tu słowa Ojca Świętego Jana Pawła II.

Chcemy

oprzeć naszą współpracę na katolickiej nauce spo-

łecznej.

Na czym powinniśmy dzisiaj oprzeć nasze

czteroletnie działanie?

Panie premierze, najważniej-

sze obszary w życiu każdego Polaka i każdego oby-

watela to praca, rodzina i wolność.

(Oklaski) Przede

wszystkim praca, panie premierze.

To jest to, co

dzisiaj najbardziej interesuje Polaków.

Skupienie się

na pracy to jest ochrona miejsc pracy.

Nie wolno

nam godzić w małe i średnie przedsiębiorstwa, nie

wolno podwyższać kosztów pracy, bo to wygeneruje

większe bezrobocie, będą zwalniać ludzi z pracy, a pan

to dzisiaj proponuje.

Jak wtedy ludzie spłacą kredy-

ty?

Te kredyty, które dzisiaj często biorą już na ży-

cie bieżące, te kredyty, które biorą na podręczniki.

Oni muszą mieć to z tyłu głowy, muszą mieć prze-

świadczenie, że państwo nie pozwoli na to, żeby

bezrobocie się zwiększało.

A więc praca jest najważ-

niejsza.

Nie było żadnej propozycji co do tego, w jaki

sposób zwiększyć liczbę miejsc pracy.

A miejsca pra-

cy – panie premierze, pan dobrze wie, to jest proste

– to większy dochód, to większe PKB.

Nie było żad-

nej propozycji.

Panie premierze, Polska potrzebuje wysoko wy-

kwaliﬁkowanej kadry.

Dzisiaj młodzi odpływają do

innych krajów.

Nie uzyskaliśmy żadnej informacji o tym,

w jaki sposób chce ich pan zatrzymać w Polsce.

Nic

też nie powiedział pan o edukacji, o nowoczesnym

patriotyzmie.

Ograniczył pan podstawy programowe

w naszej polskiej szkole, zredukował pan treści wy-

chowawcze, a przede wszystkich zredukował pan te,

które kształtują poczucie naszej tożsamości narodo-

wej.

To jest niedopuszczalne.

Dzisiaj nie powiedział

pan, czy pan to przywróci, czy nowa pani minister to

przywróci.

Panie premierze, a rodzina?

O rodzinie powie-

dział pan dzisiaj najmniej.

Pomieszał pan troszeczkę

w ulgach, ale tak naprawdę nie zaproponował pan nic

rodzinom, a powinniśmy pójść krok dalej, tym rodzi-

nom, które dzisiaj absolutnie nie mają możliwości

skorzystania z ulg na dzieci, a tych rodzin jest tak

wiele, niczego pan nie zaproponował.

Program „Ro-

dzina na swoim” ograniczył pan.

Nie było żadnej

propozycji, która dawałaby polskim młodym rodzinom

szansę na mieszkanie, na własny dach nad głową.

Dzisiaj obiecuje pan likwidację dostępu do połowy

zawodów regulowanych.

Dlaczego, panie premierze,

mam panu wierzyć?

Dlaczego mamy panu wierzyć?

Przez cztery lata nie zrobił pan kompletnie nic w tym

kierunku.

I wreszcie wolność, panie premierze, bo o niej mó-

wiliśmy, to wolność bez procesów za antyrządowe

hasła.

To jest wolność bez zwalniania dziennikarzy

(Oklaski)

Poseł Beata Kempa

Panie Premierze!

Czy tak bardzo obawia się pan

krytyki i niezadowolenia społecznego, że pospiesznie

obiecuje pan 300 zł podwyżki dla każdego policjanta?

Przecież te służby zasługują na kompleksowe rozwią-

zania, na ustawy modernizacyjne, na poważne trak-

towanie.

Nie można zrobić tak, jak pan zrobił z na-

uczycielami.

Powiedział pan, panie premierze, w ubie-

głym roku, że tylko nauczyciele będą mieli podwyżki,

po to żeby skłócić społeczeństwo z nauczycielami.

Inni nie dostaną, a jedna grupa dostanie.

To samo

robi pan dzisiaj z policjantami.

Tak nie można, panie

premierze.

(Oklaski) Kończę.

Szanowny Panie Premierze!

Zwiększyć opodatko-

wanie rolników, zwiększyć opodatkowanie księży,

zmusić do pracy emerytów, młodym zabrać Internet

– to są dzisiaj pana pomysły z exposé.

Panie Premierze!

Głosowały na pana kobiety – do-

stały siedem lat dłuższych robót, głosowały na pana

rodziny – zabrał im pan becikowe, a Kościół za to, że

się nie opowiedział, zapłaci ZUS.

My pana nie poprze-

my.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Na tym zakończyliśmy wystąpienia wygłaszane

w imieniu klubów.

Przystępujemy do wystąpień indywidualnych w ra-

mach czasu przysługującego poszczególnym frakcjom

parlamentarnym.

Proszę panią poseł Krystynę Skowrońską o za-

branie głosu w imieniu Klubu Parlamentarnego Plat-

Poseł Krystyna Skowrońska:

Dziękuję, panie marszałku.

nowie Posłowie!

Jak na mównicę wdarła się Henia

Krzywonos, to powiedziała, że krew jaśnista ją zale-

wa.

Krew jaśnista i mnie zalewa, bo tak wielu przed-

mówców udaje Greka, a sami państwo wiecie, jak

wygląda sytuacja w Grecji.

Liczyliśmy na to, że nie

będzie to licytacja populizmu, tylko bardzo poważna

debata.

Poważna debata, na jaką zasługuje Polska

i Polacy, na jaką po exposé rządu zasługujemy wszy-

scy w tej Izbie.

Przed chwilą w tej debacie wypowiadało się dwóch

premierów, którzy z tej mównicy wygłaszali swoje

exposé.

Tak naprawdę zapomnieli oni, że w tym mo-

mencie mogą być również zrecenzowani, bo dzisiaj

dają recepty, których sami, kiedy wygłaszali exposé,

nie realizowali.

Chciałabym na początku sprostować słowa pana

prezesa Kaczyńskiego.

Chodzi o listę szanghajską.

To jest lista szanghajska, a nie pekińska.

Lista szan-

ghajska to lista uczelni i uniwersytetów.

Znajdują się

na niej nasze uczelnie.

Chciałabym przypomnieć, że

jest to lista szanghajska, a po pekińsku może być

tylko kaczka.

(Gwar na sali)

(Poseł Jarosław Zieliński: Ale poziom.)

Chciałabym, szanowni państwo, powiedzieć o tym

(Gwar na sali), że...

(Dzwonek)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Przepraszam, pani poseł.

Proszę zatrzymać czas.

Proszę państwa z Prawa i Sprawiedliwości, żeby

umożliwili pani poseł swobodną wypowiedź.

Będę

tego pilnował również wtedy, kiedy państwo będzie-

cie na trybunie...

(Poseł Jarosław Zieliński: Proszę trzymać po-

ziom.)

Proszę pana, panie pośle...

(Poseł Paweł Graś: To nie nasza wina, że lista jest

szanghajska, a nie pekińska.)

...od oceny poziomu nie jest pan, tylko inne insty-

tucje w Sejmie i może pan do nich swoje ewentualne

skargi czy uwagi...

(Poseł Jarosław Zieliński: Ja też jestem.

Wszyscy

jesteśmy.)

Panie pośle, nie chciałbym kolejny raz zwracać

panu uwagi w przypadku niestosownego zachowania.

Czy mogę pana prosić?

(Poseł Jarosław Zieliński: To właśnie nie jest sto-

sowne zachowanie.)

Panie pośle, bo będę musiał podjąć bardziej dra-

styczne (Poruszenie na sali) kroki wobec pana.

(Okla-

ski)

Rozumiem więc, że na tym kończymy to przery-

wanie przez pana.

Dobrze?

Dziękuję panu bardzo, dziękuję państwu.

Proszę panią poseł Krystynę Skowrońską o kon-

tynuowanie.

Poseł Krystyna Skowrońska:

Skoro to wywołuje tak duże emocje, chciałabym

przypomnieć tylko jedną liczbę z exposé pana premie-

ra, prezesa Kaczyńskiego: 3 mln mieszkań.

To pozo-

stało Polakom: niezrealizowane 3 mln mieszkań...

(Poseł Marek Suski: Bo obaliliście rząd.)

Pozostały sprawy zrównoważonego rozwoju kra-

ju, całej Polski wschodniej skrzywdzonej algoryt-

mem, naprawionym przez rząd pana premiera Donal-

da Tuska, rząd koalicyjny Platformy Obywatelskiej

Polakom zapadło to w pamięć, że właśnie trzeba było

to posprzątać.

Pan premier Miller stwierdził, że to exposé było

krótkie – 60 minut.

Pan premier mówił dłużej i stwier-

dził, że trzeba poprawić służbę zdrowia.

Pamiętam

reformę pana ministra Łapińskiego i pamiętam, jak

Poseł Beata Kempa

długo musieliśmy poprawiać i reformować służbę

zdrowia.

Dzisiaj również jesteśmy na jakimś etapie

tej poprawy.

Chcę przypomnieć sprawy emerytur i od-

kładania – odkładania – przez kolejne rządy regula-

cji emerytur pomostowych.

Brakowało państwu od-

wagi.

Brakowało odwagi przez wiele lat.

I to SLD

i PiS brakowało tej odwagi, a to naprawdę trzeba było

zrobić w ostatnim terminie.

Myślę, że to jest element

uzdrawiania ﬁnansów publicznych.

Czego dzisiaj oczekują Polacy?

Tego, że rząd bę-

dzie pracował odpowiedzialnie, że w kraju będzie

bezpiecznie, że pomiędzy ludźmi będzie solidarność.

I do takiej solidarności i odpowiedzialności premier

nawoływał.

Myślę, że dla gospodarki, dla inwestycji

niezwykle ważne jest to, jaka będzie nasza wiarygod-

ność.

Państwo zachowujecie się tak, jakby poza tą

salą nic się nie działo.

Zapewne czytacie państwo

– i w dniu dzisiejszym czytaliście i przez całe tygo-

dnie czytacie – jaka jest sytuacja w Grecji, we Wło-

szech i jak mądrze można zawrzeć kompromis w trud-

nych sytuacjach.

A tutaj jesteśmy jakby w sytuacji

liberum veto.

Wreszcie przyszedł czas na to, żeby

poważnie o tym rozmawiać i aby z tego poważnego

rozmawiania zrodziła się szansa i dla przedsiębior-

ców, i dla Polaków.

(Głos z sali: Mamy zmienić premiera?)

Chciałabym namówić wszystkich państwa do

tego, do czego namawiał pan premier: do rozsądnej

dyskusji.

Deklaracje generalne, na pewno dotyczące

współpracy, popierania, z zadowoleniem można przy-

jąć, ale w sytuacji gdy rozmawiamy o tym, jaki ma

być stan kondycji ﬁnansów, który rzutuje na wszyst-

kie inne dziedziny: na zdrowie, na edukację, na na-

ukę, na to, żebyśmy mogli być społeczeństwem nowo-

czesnym i wygrać to wszystko.

A państwo próbujecie

nas ciągnąć do dołu, jak w polskim przysłowiowym

piekle.

Tak nie można.

Polacy zasługują na poważną

rozmowę i jeśli wszyscy poważnie traktujecie Pola-

ków, to rozmawiajcie.

To jest poważna rozmowa.

Gdyby pan premier mówił o szczegółach, państwo

postawilibyście zarzut, że mówił trzy godziny albo

dłużej.

Ważne jest, żeby to zarysować i powiedzieć,

na czym polega kompromis, jak zbudować solidar-

ność i wziąć odpowiedzialność za bezpieczeństwo

dużych grup społecznych, emerytów, polskich rodzin

i jak to wszystko ma wpłynąć na przyszłość.

Myślę,

że w wielu debatach w 2011 r. przy kwestiach wyko-

nania budżetu mówiliśmy, jak wiele pieniędzy zosta-

ło w kieszeniach Polaków.

Wtedy gdy z prawej i lewej

strony namawiano: wycofajcie się z obniżenia skład-

ki rentowej, podwyższcie podatki, obniżenie podat-

ków wprowadzone w V kadencji skutkowało w VI ka-

dencji i wtedy to w kieszeniach Polaków ze składki

emerytalnej pozostały 24 mld zł.

Z innych składek,

z obniżenia składki PIT, z podwyżek dla nauczycieli,

w kieszeniach Polaków było dodatkowo 80 mld zł.

Zapomnieliście państwo o tym?

Zapomnieliście, że

ten budżet realizowaliśmy wtedy, kiedy tym grupom

społecznym w trudnej sytuacji pozostawiliśmy te pie-

niądze.

Tak naprawdę w tej sali wreszcie powinien

być zawarty kompromis.

O rzeczach najważniejszych,

najtrudniejszych możemy wszyscy rozmawiać, nawet

różnić się, ale różnić się po to, żeby można było zbu-

dować bezpieczeństwo dla Polaków.

Dla nas, członków klubu Platforma Obywatelska,

ważna jest tożsamość, ważne są wartości narodowe,

ważne jest dbanie o zdrowie Polaków, to pokazaliśmy.

Ważna jest też walka o utrzymanie miejsc pracy,

o wsparcie młodego pokolenia, o atrakcyjność gospo-

darki, żeby były tutaj lokowane inwestycje, bo one

dadzą Polakom pracę.

Ważne jest przeświadczenie,

że wszystko robimy w sposób odpowiedzialny.

Chciałabym wszystkim zadedykować tak ważne

stwierdzenie Owidiusza, które, można dzisiaj mówić,

może być tym spoiwem dla wspólnego działania: „Qu-

idquid agis, prudenter agas et respice ﬁnem”, czyli

(Głos z sali: Akcent trzeba poprawić.)

Chcemy powiedzieć, szanowni państwo, że po to

powinniśmy rozmawiać w tej Izbie, po to powinniśmy

zawszeć kompromis i zadawać pytania, aby można

było w trudnej sytuacji wspólnie pokazać Polakom,

że potraﬁmy to dla nich zrobić.

(Głos z sali: Dla siebie.)

Nie robimy tego dla nikogo innego, tylko dla Po-

laków.

Składając w dniu dzisiejszym przysięgę, pan

premier mówił, że dobro ojczyzny oraz pomyślność

obywateli będą dla niego najwyższym nakazem.

Po-

wtarzali to także poszczególni ministrowie.

My za

słowami tej przysięgi możemy powiedzieć, że również

dla nas, dla Platformy Obywatelskiej w koalicji z Pol-

skim Stronnictwem Ludowym, a myślę, że także dla

wszystkich na tej sali, dobro ojczyzny i pomyślność

obywateli powinny być najwyższym nakazem.

(Poseł Marek Suski: Dla nas są.)

Do takiej poważnej rozmowy państwa zaprasza-

my.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Poseł Beata Szydło:

cja, w której szef koalicyjnego PSL dziwi się, że po

4 latach rządów tej koalicji, w sytuacji kiedy PSL

odpowiadało za sprawy wsi, na polskiej wsi jest źle.

Dziwna to koalicja, w której ten sam szef klubu, któ-

ry jeszcze nie tak dawno był przecież ministrem w tym

rządzie, mówi o tym, że czas pomyśleć o tym, żeby

polskie banki miały wreszcie kapitał polski, a prze-

Poseł Krystyna Skowrońska

cież to on odpowiadał przez ostatnie 4 lata za prywa-

tyzację.

To w tej koalicji rodziły się takie pomysły,

żeby na przykład prywatyzować Lotos.

Dzisiaj Polacy otrzymali rachunek za 4 lata tej

dziwnej koalicji, która niestety będzie jeszcze rządzi-

ła przez następne 4 lata i wyciąga dzisiaj rękę do

Polaków, mówiąc: złóżcie się na to, żebyśmy spłacili

długi.

Pan premier mówił w exposé, że przedstawia

najważniejsze dane statystyczne.

Podał jeden wskaź-

nik.

Natomiast nie wspomniał o gigantycznym za-

dłużeniu publicznym, które za jego rządów wzrosło

o ponad 300 mld zł i 10% PKB, zbliżając się do pozio-

mu 55% PKB.

Nie padły liczby związane z rekordo-

wym deﬁcytem ﬁnansów publicznych, który w roku

2010 wyniósł prawie 8% PKB.

Okazuje się, że w tak

fatalnej sytuacji ﬁnansów publicznych nawet stoso-

wana przez 4 lata kreatywna księgowość już nie po-

maga.

Trzeba sięgać po ulgi, trzeba podnosić wiek

emerytalny, bo to jest najprostsze i to jest najłatwiej

zrobić oraz powiedzieć Polakom: zapłaćcie za tę nie-

na odważne decyzje.

kracza 6%, a oprocentowanie rzędu 7% oznacza prak-

tycznie brak możliwości spłaty długów.

Dla inwesto-

rów bardziej wiarygodne są Słowacja, Słowenia czy

li w Sejmie, zaplanowano 42 mld zł.

Emerytury – mówicie państwo, że troszczycie się

o przyszłych emerytów, o to, żeby w Polsce były god-

ne i wypłacane emerytury.

Dlaczego zatem przez

ostatnie dwa lata praktycznie co roku wyciągano

bardzo duże kwoty – doszło to do ponad 11 mld zł

– z Funduszu Rezerwy Demograﬁcznej, mimo że sy-

tuacja demograﬁczna, co sam pan premier dzisiaj

przyznał, będzie jeszcze trudniejsza w następnych

latach, chociaż w tym półroczu tego roku po raz

pierwszy mieliśmy ujemny przyrost?

W przyszłości

tych pieniędzy zabraknie, a w tym niby-projekcie bu-

dżetu na rok przyszły są zapisane kolejne 3 mld zł,

które mają być zabrane z rezerwy.

Mówił pan premier o podwyższeniu składki ren-

towej o 2 punkty procentowe.

To nieźle brzmi, go-

rzej, jeżeli przełoży się to na inne proporcje.

Podnie-

sienie z 6 do 8% to tak naprawdę wzrost o ponad

30%.

Fatalna propozycja dla przedsiębiorców oraz

pracowników, którzy będą wypychani do szarej stre-

fy.

Dzięki obniżeniu składki rentowej, o której tu

była mowa, a przypomnę, że zaproponował to rząd

Jarosława Kaczyńskiego, liczba utworzonych miejsc

pracy wzrosła o 800 tys. W tamtym czasie to była

połowa nowych miejsc pracy, które powstały w Unii

Europejskiej.

Pan premier mówił, że w przypadku przedsię-

biorstw trzeba tego dokonać, bo przedsiębiorstwa

trzymają pieniądze na lokatach.

Myślę, że jest to nie-

zrozumienie polskich przedsiębiorców.

Nie dziwię się,

że państwo przez cztery lata niczego dla nich nie zro-

biliście.

Przedsiębiorcy raczej inwestują pieniądze

i starają się tworzyć, poprawiać pozycje swoich ﬁrm,

a nie na lokatach utrzymują konta.

Pomyliliście pań-

stwo to z innym podatkiem, który proponowaliśmy,

podatkiem od instytucji ﬁnansowych.

Możetotrzeba

rozważyć i byłoby to dobre rozwiązanie.

W tej chwili sytuacja naszego kraju jest zła.

Po-

trzeby pożyczkowe będą w 2012 r. wynosiły ponad

174 mld zł, w tym jest zrolowany stary dług.

Mówię:

oczywiście, można spłacać, ale to są kolejne pożyczki.

Tak więc taka nas czeka rzeczywistość.

Nie ma pra-

cy dla młodych ludzi, niewielką szansę znalezienia

pracy mają ci, którzy w tej chwili wypadli z rynku

pracy, nie ma mieszkań, służba zdrowia i oświata są

w bardzo trudnej sytuacji.

I dzisiaj właściwie niczego

nie dowiedzieliśmy się o tym, jaki będzie plan na te

następne cztery lata.

Dzisiaj usłyszeliśmy tylko, co

trzeba zrobić, żeby na gwałt prowizorycznie załatać

dziurę budżetową, żeby przetrwać może jeszcze jeden

rok, może jeszcze dwa lata.

Tylko jakim kosztem?

Czy po raz kolejny ten rachunek zostanie wystawiony

polskiemu społeczeństwu?

Co można zrobić i jak trze-

ba zadziałać już zaraz?

Co państwo możecie zrobić,

jeżeli rzeczywiście będziecie chcieli konstruktywnie

rozmawiać z opozycją?

Wprowadzenie nowego systemu podatkowego, ta-

kiego, który będzie skierowany na poprawę sytuacji

dochodów.

W tym projekcie na rok 2012 dochody są

przeszacowane o ponad 20 mld zł.

Zdobyliście się

państwo jedynie na podwyżkę podatku VAT, kolejna

możliwość zapisana jest w aktualnej ustawie.

Pan

poseł Bury mówił o tym, że trzeba zmienić ustawę

o VAT, bo jest niedobra, jest bardzo dużo interpreta-

cji.

W pełni się z tym zgadzamy.

Macie państwo do-

skonałą okazję do tego.

W Sejmie jest złożony przy-

gotowany przez Prawo i Sprawiedliwość pakiet ustaw

podatkowych: o podatku dochodowym, jak również

o podatku od towarów i usług, zabezpieczający wpły-

wy do budżetu państwa nie poprzez podwyższanie

podatków, ale poprzez to, że ci, którzy dzisiaj uczci-

wie płacą podatki, nie będą represjonowani, będą

mieli ułatwienia odnośnie do inwestowania, tworze-

nia miejsc pracy, a ci, którzy podatków unikają czy

których ta forma działalności w jakiś sposób nie jest

opodatkowana, będą musieli płacić te podatki tak jak

wszyscy inni.

Zaproponowaliśmy zmianę ustawy o systemie

emerytalnym, wybór pomiędzy otwartymi fundusza-

mi i ZUS.

Projekt jest gotowy.

Nie chcieliście państwo

dyskutować o nim w poprzedniej kadencji, zaś dzisiaj

Poseł Beata Szydło

podnosicie wiek emerytalny, a Polakom trzeba dać

szansę wyboru zamiast podwyższania wieku.

Pakiet klimatyczny.

Można go renegocjować.

Re-

negocjacja da szansę polskiemu przemysłowi.

W kra-

ju, w którym będą tylko markety, w których będą

tylko produkty wytwarzane w innych krajach, nie

będzie dziać się dobrze.

Trzeba dać polskiemu prze-

mysłowi szansę rozwoju.

Jeżeli państwo tego nie zro-

zumiecie i jeżeli nie dacie szansy tym polskim ﬁr-

mom, które jeszcze są i które walczą o przetrwanie

na rynku polskim i europejskim, to pomniejszacie

szanse Polaków na to, ażeby rzeczywiście aspirowa-

li do tego, by mieć takie same możliwości rozwoju jak

w innych krajach europejskich.

Mówimy o tym, że trzeba wprowadzić budżet za-

daniowy z prawdziwego zdarzenia, żeby pieniądze

sób sprawiedliwy i uczciwy, żeby wreszcie dokonać

tych zmian, które są konieczne, jeżeli chodzi o racjo-

nalizację wydatków publicznych, ale również żeby

zastanowić się nad rozrostem administracji, o czym

państwo tutaj w ogóle nie mówiliście, co macie za-

miar z tym wszystkim zrobić.

Zwiększenie, powięk-

szenie przez was administracji w czasie ostatnich 4 lat

kosztuje prawie tyle samo co wpływy do budżetu wy-

nikające z podwyżki VAT, którą zafundowaliście Po-

lakom w tym roku.

Mówimy o tym, że można wprowadzić właśnie

podatek od instytucji ﬁnansowych, a nie szukać pie-

niędzy w kieszeniach podatników, w kieszeniach

polskich rodzin, obciążając polskich rolników, polską

wieś, która i tak ma mniejsze szanse rozwoju niż inne

rejony kraju.

Propozycję odebrania ulgi internetowej i uzyska-

nie z tego tytułu kwoty 1,5 mld zł w ciągu 4 lat na-

leży rozważać jako żart.

Myślę, że zostało to powie-

dziane tylko w tym celu, żeby w jakiś sposób ubarwić

te propozycje.

Szanowni Państwo!

Finanse publiczne w Polsce

wymagają stabilizacji.

Polska gospodarka, polski

przemysł wymaga swojej szansy.

Polacy oczekują, że

ich perspektywa życia tu i teraz, a w przyszłości i ich

dzieci, będzie taka sama jak perspektywa obywateli

innych krajów europejskich, że będzie to dobra per-

spektywa, ale tymi propozycjami, które państwo

przedstawiliście, nie osiągniemy tego.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

O zabranie głosu proszę pana posła Armanda Ka-

Poseł Armand Kamil Ryﬁński:

pytanie panu premierowi...

(Głos z sali: To jeszcze nie pytania.)

...ale niestety już zdążył opuścić salę.

Tak szanu-

je wyborców, tak szanuje opozycję.

W swoim wystąpieniu premier Donald Tusk po-

wiedział, że rząd Platformy Obywatelskiej i Polskie-

go Stronnictwa Ludowego stawi czoła katastroﬁe

demograﬁcznej.

Stawić czoła chce w taki oto sposób,

że zwiększy o 50% ulgę prorodzinną w przypadku

trzeciego dziecka.

Nie wiem, czy pan premier wie, ile

ta ulga w tej chwili wynosi.

To jest 1124 zł rocznie,

czyli 3 zł dziennie.

Czy rodzinę, która ma dwoje dzie-

ci, 1,5 zł dziennie jest w stanie zachęcić do zwiększe-

nia liczby potomstwa?

(Oklaski) To jest kpina.

Pan

premier zakpił sobie dzisiaj z wszystkich wyborców

– z rodzin i z tego problemu demograﬁcznego.

Przy-

pomnę, jesteśmy na 209. miejscu, jeżeli chodzi o dziet-

ność, na 223 państwa na świecie jesteśmy na 209.

miejscu, sytuacja jest więc katastrofalna.

W 1998 r.

mieliśmy ok. 700 tys. osiemnastolatków.

W tej chwili,

jeżeli chodzi o liczbę urodzeń i prognozę, czyli to już

się staje faktem, w 2028 r. będzie zaledwie 400 tys.,

trzeba więc pomyśleć również o tych, którzy w ogóle

nie mają dzieci i ich nie stać na dzieci.

Trzeba poru-

szyć tę biedę, trzeba poruszyć kwestię tych ludzi,

ba uruchomić procedurę in vitro.

(Oklaski) To są

realne i prawdziwe działania plus ulgi, nie 1,5 zł mie-

sięcznie na dziecko, bo to jest 45 zł miesięcznie.

Czy

pan Donald Tusk wie, ile kosztuje wychowanie,

utrzymanie dziecka, ile kosztuje żłobek, ile kosztuje

przedszkole?

Po przeprowadzonych zmianach koszty

utrzymania przez rodziców dzieci w żłobkach, w przed-

szkolach wzrosły o kilkadziesiąt procent, wzrosły opła-

ty.

To jest skandal.

(Oklaski) Jeżeli pan Donald Tusk

nie ma pomysłu na to, żeby rzeczywiście stawić czoła

katastroﬁedemograﬁcznej,niechskorzystaz progra-

mu Ruchu Palikota.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

chocińskiego.

Zostały panu niecałe 3 minuty.

Poseł Janusz Piechociński:

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Ministrowie!

Wysoka Izbo!

Kiedy z uwagą przysłuchujemy się nie

tylko exposé, ale i reakcji na exposé, to widzimy kil-

ka zasadniczo różniących się postaw, nie tylko w oce-

nie tego, o czym mówił premier nowo utworzonego

rządu, ale także w ocenie polskiej rzeczywistości

Poseł Beata Szydło

przynajmniej ostatnich kilku lat i kilku rządów.

Jed-

ni mówią bardziej radykalnie, inni mniej radykalnie,

ale przypomnę państwu, nam wszystkim, że cztery

lata temu w tamtym exposé premiera dominowało

słowo „zaufanie”.

To zaufanie, nie tylko po stronie

koalicji, ale także po stronie opozycji, wyborcy nam

okazali, i to w trudnym czasie.

Zmiany są dynamiczne,

gdyż niecałe dwa lata temu mówiło się, że wystarczy

drobny pakiet pomocowy dla Grecji, jakieś 20–30 mld

euro, nie tak dawno, 29 października, Europa przyjęła

scenariusz pomocy dla Grecji, ten najnowszy, skoczyły

rynki ﬁnansowe.31październikabyłyjużpremierPa-

pandreu ogłosił referendum, a czołowe banki europej-

skie zdołowały na giełdach.

Pokazuję dynamikę tych

zmian, gdyż w związku z tym dzisiaj najważniejszym

słowem, które trzeba zdecydowanie powtórzyć w tej

Izbie, jest słowo „zdecydowanie”.

Jest nam potrzebna

zdecydowanie inna polityka, nie tylko pomiędzy rzą-

dem a opozycją, ale także tu, w parlamencie, ale także

zdecydowanie inna polityka poważniej rozmowy ze spo-

łeczeństwem, z poszczególnymi grupami.

Można się licytować, gdzie jeszcze można zwięk-

szyć wydatki, gdzie można jeszcze obciąć podatki, ale

najważniejszą sprawą, fundamentalną dla tego par-

lamentu, w tej rzeczywistości, jest osłonięcie polskiej

gospodarki, polskiego społeczeństwa przed tym, co

jest tak bolesne i dotkliwe już dzisiaj dla wielu społe-

czeństw europejskich, przed tym, że przyszłość jest

wyjątkowo nieprzewidywalna.

Tak więc zdecydowa-

nie potrzeba nam nowej polityki, takiej, żebyśmy

potraﬁli ze sobą rozmawiać, potraﬁli ponad partyj-

nymi podziałami brać współodpowiedzialność.

Za

jedno odpowiada rząd, za drugie odpowiada koalicja,

ale za jakość debaty publicznej, jakość wypracowane-

go prawa odpowiada także opozycja, za sposób pre-

zentowania alternatywy także odpowiada opozycja,

bo można to uzasadniać, prezentować w różny spo-

sób.

Można wyciągać albo nie wyciągać wniosków

z 11 listopada, z tych wydarzeń, w wypadku których,

jesteśmy winni to nam wszystkim, istotne jest wy-

ciągnięcie wniosków, bo w syndromie wydarzeń z 11 li-

stopada jest także wiele błędów polskiej polityki, w tym

wielu przywódców, nie tylko tych politycznych, ale

i tych ideowych, polskiego społeczeństwa, że brakuje

wyobraźni, umiejętności, szacunku dla innych po-

staw i sposobów ich wyrażania.

Jeśli więc naszą od-

powiedzią na światowy i europejski kryzys będzie

prosta i zwykła polemika, jak w poprzednich parla-

mentach, to tego zaufania, które wyborcy okazali nie

tylko posłom koalicji, ale i opozycji, ci sami wyborcy

odmówią.

Wzywam więc do zdecydowanej zmiany

polskiej polityki i relacji między nami, politykami,

parlamentem, formacjami politycznymi a społeczeń-

stwem.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

pieralski.

Proszę bardzo.

Poseł Grzegorz Napieralski:

mierem w jednym – mamy ciężkie czasy, które wy-

magają innych rozwiązań.

Powstaje jednak pytanie:

Czy ten rząd jest rządem, który będzie na ciężkie

czasy?

Czy to jest rząd, który z podniesionym czołem,

z pomysłami będzie walczył z kryzysem, będzie wal-

czył o lepszą sytuację każdego Polaka i każdej Polki?

Obawiam się, że nie.

Jeżeli to jest ten rząd, który ma

nas obronić przed kryzysem, to co zrobić, czytając

dzisiaj wywiad z ministrem pracy, który obejmuje

bardzo ważny resort w czasie kryzysu, wtedy, kiedy

są trudne chwile?

Ów minister mówi tak: Sprawdzę,

co jest najskuteczniejsze, czy staże, szkolenia, czy

ﬁnansowanie nowych miejsc pracy.

Jak sprawdzę, to

dopiero na to postawię.

Czy to jest przygotowany mi-

nister, czy to jest minister z planem, który przycho-

dzi i chce pomóc ludziom, w Ministerstwie Pracy

i Polityki Społecznej?

Czy ten rząd jest przygotowany

na walkę z kryzysem, jeżeli ministrem sprawiedliwo-

ści jest człowiek, który być może wie, gdzie jest Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości, ale czy wie, jak uspraw-

nić pracę sądów i polskiego wymiaru sprawiedliwo-

ści?

(Oklaski) Miał to być rząd ekspertów, wybitnych

praktyków, ludzi, którzy wiele przeżyli i są przygoto-

wani.

To nie jest taki rząd.

I to jest zła informacja

dla Polek i Polaków.

Premier dzisiaj w swoim exposé przedstawił per-

spektywę.

Jednak to żadna wizja Polski na najbliższe

cztery lata.

To bardziej wystąpienie księgowego, któ-

ry mówi: Tu tniemy, tu tniemy, tniemy, tniemy, tylko

tniemy, bo nic innego nie potraﬁmy zrobić.

Nie było

w tym exposé nic o tym, jak wykorzystywać lepiej

środki z Unii Europejskiej, jakie inwestycje publiczne

wspierać.

Nie było nic o młodych ludziach, nie było

nic o likwidacji umów śmieciowych.

A dzisiaj to mło-

dzi ludzie uczestniczą w wyścigu szczurów, bo boją

się, że za chwilę ktoś może zająć ich miejsce i zgadza-

ją się na brak urlopu, na obniżanie pensji, na niegod-

ne traktowanie w pracy.

Nie było nic o służbie zdro-

wia.

Nie było nic o tworzeniu nowych miejsc pracy.

Nie było nic o ochronie najbiedniejszych i najsłab-

szych.

Dzisiaj premier nie zaproponował nic.

Nie

uspokoił dzisiaj Polaków i Polek, którzy boją się o swo-

ją przyszłość.

(Oklaski)

Szanowni Państwo!

Premier Donald Tusk i jego

minister w czasie kampanii wiele mówili o ﬁnansach

publicznych, o budżecie, o przyszłości.

Pamiętam

sam, kiedy rozmawiałem z panem ministrem Ro-

stowskim – nie ma go teraz – jak drwił ze mnie, wy-

Poseł Janusz Piechociński

śmiewał się i mówił: Nie ma pan racji, mówi pan ja-

kieś dyrdymały o becikowym, pan chce wszystkim

zabierać becikowe.

My jednak proponowaliśmy spra-

wiedliwy podział, tak aby ci, którzy zarabiają najwię-

cej, nie mieli tysiąca złotych w kieszeni, a ci, którzy

zarabiają minimalnie albo w ogóle nie zarabiają, mie-

li większą pomoc od państwa.

I cóż, były drwiny,

śmiechy, wytykanie palcem, a dzisiaj słyszymy, że

pomysł Sojuszu Lewicy Demokratycznej o sprawie-

dliwym podziale jest realizowany.

(Oklaski) Kiedy

wskazaliśmy konkretne oszczędności, przedstawili-

śmy wyliczenia naszych ekspertów, co trzeba zrobić

– wtedy, przed wyborami, ale również teraz, po wy-

borach – jak działać, żeby nie zabierać z kieszeni

najbiedniejszych, nie przyjmowano naszych propozy-

cji.

Wyśmiewano je i odrzucano.

Kiedy mówiliśmy o budżecie i powiedzieliśmy w cza-

sie kampanii wyborczej, że ten budżet jest potrzebny

tylko dlatego, że trwa kampania, że ten budżet jest

tak przygotowany i złożony w tym czasie dlatego, że

trzeba omamić Polaków i wprowadzić ich w błąd, bo

trzeba wygrać wybory, atakowaliście, wyśmiewali-

ście, szydziliście.

(Oklaski)

A dzisiaj?

Dzisiaj wszystko to, co mówiliśmy, oka-

zuje się prawdą.

Powiem szczerze, że chciałbym się

wtedy mylić i chciałbym nie mieć racji, bo dzisiaj Po-

lak czułby się bezpieczniej, bo dzisiaj Polacy byliby

w lepszej sytuacji.

Gorzka to satysfakcja, to nie jest

przyjemne uczucie.

Dzisiaj jest tak, że najbiedniejsi

płacą za błędy tego rządu i za decyzje najbogatszych.

Może warto zastanowić się, szanowni państwo, nad

tym, aby wrócić do trzeciej stawki podatkowej dla

najbogatszych.

(Dzwonek) Może warto się zastano-

wić, co zrobić, aby biedni ludzie nie stawali się jeszcze

Panie Premierze!

Szanowni Państwo!

Będziemy

pracować w tej Izbie tak, aby na żadne złe prawo,

które dyskryminuje najsłabszych, nie głosowała

większość.

Może pan, panie premierze, liczyć na nas,

jeśli chodzi o dobre propozycje, które pomogą Pola-

kom w lepszym życiu.

Ale też nie będziemy się bali

zapytać premiera i rządu: Jak żyć, panie premierze,

jak żyć?

(Oklaski)

(Poseł Włodzimierz Karpiński: Przyzwoicie.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję panu posłowi Napieralskiemu.

Uprzejmie proszę.

Poseł Mariusz Orion Jędrysek:

Pana premiera nie ma.

(Poseł Jakub Szulc: No i co?)

Panie Marszałku!

Członkowie Rządu!

Panie i Pa-

nowie Posłowie!

Otóż pan premier nie poruszył klu-

czowych problemów naszej ojczyzny, w tym spraw

ska czy wojska.

Pan premier mówił, ale pan premier

nie powiedział.

No to opozycja mówi.

Było to słychać

i będzie to słychać.

Chciałbym powiedzieć najpierw o gazie w łup-

kach, bo jest on wart w Polsce ok. 40 lat renty dla

każdego Polaka.

Jego wartość przewyższa wielokrot-

nie oﬁcjalny dług naszego państwa.

Pan premier po-

święcił na to mniej więcej 3 sekundy.

Czy to dlatego,

że pan premier otrzymał to dobro w spadku od rządu,

który zakończył swoją misję w 2007 r.?

Pracując w tym

rządzie w latach 2005–2007 zainicjowałem poszuki-

wanie gazu w łupkach.

To był nowy pomysł na po-

szukiwania, aktywne, skuteczne poszukiwanie inwe-

storów, wydanie pierwszych koncesji.

Przygotowałem

Polskę organizacyjnie, prawnie, były opracowane

ustawy, było opracowanie strategii, powołanie spo-

łecznych organów doradczo-kontrolnych, komisji,

rad, bazy eksperckiej, był plan powołania organu

miał być merytoryczny organ państwa, narzędzie

państwa do zarządzania strukturami geologicznymi,

złożami, ochrony polityki klimatycznej, ochrony Bał-

tyku, zabezpieczenia przez budową Nord Stream,

magazynowaniem dwutlenku węgla.

Mieli tam być

zatrudnieni stratedzy, geolodzy, górnicy, najlepsi

prawnicy, wywiad gospodarczy itd.

Wydałem te kon-

cesje w pewnym oddaleniu od siebie, różnym ﬁrmom,

pojedyncze i trzeba było czekać, aż rynek sam wyceni

te koncesje.

Te ﬁrmybeznasniezrobiłybyniczego.

Cał-

kowicie panowalibyśmy nad problemem i wiedzieliby-

śmy, praktycznie za darmo, ile mamy.

To my byśmy

decydowali, co się dzieje w kraju w tym zakresie.

Otóż my byliśmy pierwsi w Europie, to trzeba wie-

dzieć, tylko kilka lat po Stanach Zjednoczonych, kie-

dy tam to się tak naprawdę dopiero rozpoczynało.

W celu maksymalizacji zysków i uzyskania pełnej

kontroli Skarbu Państwa miały być powołane spółki

z inwestorami.

Udział Skarbu Państwa miał wynikać

z tego, jakie były nakłady inwestycyjne.

Powtarzam,

od początku miał być w tym udział Skarbu Państwa,

byśmy wiedzieli o wszystkim, co się dzieje, łącznie z tym,

jakie są technologie itd.

Państwo miało dawać apor-

tem wartość złoża i to miało stanowić nasz być może

70-procentowy udział.

Proszę państwa, koncesja na

poszukiwania praktycznie zobowiązuje państwo do

wydania koncesji na eksploatację.

Wszystkich tych działań organizacyjnych, całej

strategii po prostu zaniechano.

Społeczne organy

doradcze i kontrolne zostały rozwiązane, zrezygno-

wano z tworzenia ustaw, strategii, powołania nowej

rządowej służby geologicznej, wsparcia polskiego

know-how, a było na to już naprawdę sporo przezna-

czone.

W ciągu 4 lat rządu pana premiera z wielkiego

atutu Polaków zrobiono wielki problem.

Czy to było

to, co obiecał?

Właśnie takie cuda obiecał w 2007 r.

Poseł Grzegorz Napieralski

mamy kontroli i nie wiemy, kto jest właścicielem kon-

cesji.

To prawda i państwo o tym doskonale wiedzą.

Przestrzegałem przed tym pana premiera półtora

roku temu, pisząc do niego list otwarty.

Oczywiście

nie było żadnej odpowiedzi i nic się nie zmieniło w jego

działalności.

Proszę państwa, dziś sytuacja wygląda tak, że

jeśli będzie kontynuowana ta polityka, to z każdego

100 zł zysku Skarb Państwa zamiast około 70 zł bę-

dzie miał kilkanaście.

Ile z tego będzie miał każdy

Polak?

Obawiam się, że nic.

A jeśli będzie coś miał,

to być może problemy związane z eksploatacją.

Dlacze-

go tak uważam?

Właśnie to wyjaśniłem w pismach do

pana premiera oraz w opiniach do Sejmu i Senatu.

Jak państwo się orientują, państwo wzięło za

wszystkie koncesje na poszukiwania 35 mln zł, a ry-

nek je wycenił – według moich szacunków – na około

100 mld zł.

Na tyle wycenił je rynek wtórny.

I pań-

stwo nie wie, komu je sprzedaje.

Proszę państwa, to

by oznaczało, że każdy Polak dołoży do tego 2,5 tys.

zł.

Ja, mając trójkę dzieci i żonę, dołożyłem 12 tys. zł.

Panie premierze, skoro zyski z koncesji mogłyby two-

rzyć dziś nowe miejsca pracy, mogłyby łagodzić roz-

warstwienie, tę skrajną niesprawiedliwość społeczną,

upadek armii, nauki, edukacji, żenujący brak wspar-

cia Polaków na Wschodzie, to powinniśmy mieć kon-

trolę nad tymi złożami.

Gdyby pan nie niszczył tego,

co zrobili poprzednicy, nie trzeba by było teraz pod-

nosić obciążeń podatkowych.

Za 2–3 lata, gdy zaczę-

libyśmy eksploatować te złoża – a jest na to szansa,

naprawdę – cena paliw i energii mogłaby zacząć spa-

dać.

Tymczasem widzimy, że się podnosi, i jeszcze

drastycznie wzrośnie.

Wiemy to, bo podpisał pan pre-

mier pakiet klimatyczny oparty na interesach wiel-

kich koncernów kontrolujących politykę Unii Euro-

pejskiej, przed którymi interesy Polaków przez pana

są na kolanach.

A jeszcze wczoraj głosami posłów

pańskiej opcji – chodzi o europosłów – zwiększono

wymagania klimatyczne, co uderza w rozwój Polski

Mówi pan, że wierzy pan w przyszłość Polski.

My-

ślę, że Polacy woleliby, żeby premier wiedział, a nie

tylko wierzył.

Bo to nie jest kwestia wiedzy, tylko

wiary...

(Oklaski) A jeśli chodzi o dawanie wiary

panu, panie premierze, to jak tu wierzyć?

Z celów

klimatycznych, jakie postawiono w Unii Europejskiej,

wiem, że 3 x 20 w roku 2020 w Unii Europejskiej jest

nierealne.

A jeśli wierzę, to tylko w rok 2020.

Polska

ma 60-krotnie większą koncentrację złóż węgla niż

pozostała część Unii Europejskiej, prawdopodobnie

największe złoża gazu, a my importujemy węgiel i gaz.

To jest nieszczęście.

Mamy potężne możliwości, jeśli

chodzi o biopaliwa, i spory potencjał geotermalny.

Moglibyśmy rozwijać polskie technologie i mogliby-

śmy być Szwajcarią energetyczną Europy.

A my ku-

pujemy węgiel i gaz i jeszcze chcemy budować ener-

getykę jądrową za pożyczone pieniądze.

Drastycznie

potrzebujemy jądrowych reaktorów, ale niespecjalnie

do celów energetycznych.

Utraciliśmy wszelką szansę na kontrolę poszuki-

wań na oceanach – a mieliśmy naprawdę duże szan-

se – bo pan premier zrezygnował z budowy statku,

która była przewidziana.

Być może uratowano by

polskie stocznie.

Panie premierze, mamy tu tylko kilka minut,

żeby o tym powiedzieć, ale pan nie chciał tego omówić

i nie realizował pan tego, co pan zapowiadał, w ciągu

ostatnich czterech lat.

Zapomnijmy o tych ostatnich

czterech latach, bo większość Polaków dobrze życzy

panu premierowi.

Zresztą nie mamy innego wyjścia.

Życzymy panu sukcesu mierzonego sukcesem Pola-

ków w Polsce i tych za granicą, szczególnie tych, któ-

rych do emigracji zmusiła polska rzeczywistość.

Może to są duże słowa, może należałoby pójść drogą

obrony interesów narodowych.

To są duże słowa, ale

jeśli nie mają paść tu, to gdzie?

Chciałbym, niestety nie ma pana premiera…

To

jest symbol, to jest łupek, z którego został wygenero-

wany gaz, metan.

Niech to nie będzie nadzieja, tylko

pewność.

Ja chciałbym to panu premierowi przeka-

zać.

Niech to przyjmie jako zachętę do nadrabiania

zaległości, wprowadzania rozwiązań przygotowa-

nych już pięć lat temu, dla dobra wszystkich obywa-

teli silnej, wolnej i bezpiecznej Polski bogatych Pola-

ków.

Chciałbym to przekazać dla pana premiera.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

rna, posła niezależnego.

Poseł Ludwik Dorn:

cyjnie od zgodzenia się i pochwał pod adresem pana

premiera i rządu.

Jeżeli słyszę z satysfakcją, że pie-

niędzy – w środkach ﬁnansowych rocznie jest około

30 mld zł – wydawanych na przedsięwzięcia proro-

dzinne nie należy zmniejszać, ale należy to przemo-

delować tak, aby traﬁały tam, gdzie są potrzebne, bo

nie traﬁają tam, gdzie są potrzebne, to jestem skłon-

ny w pełni się z tym zgodzić.

Jeżeli słyszę o reformie

emerytur mundurowych przy pozostawieniu mundu-

rówki poza powszechnym systemem ubezpieczeń, bo

tak to zrozumiałem, to też jestem w stanie się z tym

zawodów regulowanych, to jest moje pełne poparcie.

Jeżeli słyszę o wprowadzeniu regaliów, czyli podat-

ków od kopalin, przyklaskuję temu tyloma rękoma,

ile ich mam.

Jest jeszcze parę takich pomysłów.

Za-

daję sobie tylko pytanie: Dlaczego pan premier mówi

o tym w 2011 r., a nie w 2009 r., kiedy zaczynał się

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

kryzys?

Dlaczego na martwą kadencję stracono trzy

lata?

Dlaczego ten premier dopuścił do tego, że nowe

zagrożenia i nowe wyzwania związane z drugą falą

kryzysu nakładają się na skutki zaniechań tego pre-

miera i tego rządu?

W sztuce Szekspira tuż przed

śmiercią Ryszard II mówi: traciłem czas, a teraz czas

mnie traci.

Pan premier powinien powiedzieć Pola-

kom: ja traciłem czas, a teraz czas was traci, bo takie

są koszty tych zaniechań.

(Oklaski) Po pochwałach

to jest pierwsza zasadnicza wątpliwość.

Jest też druga wątpliwość: Czy to exposé jest na

poważnie?

Pan premier przywołał w exposé ambitne

cele, które stawia minister Rostowski, a rząd akcep-

tuje: relacja długu publicznego do PKB 52% na ko-

niec 2012 r., a na koniec 2015 r.

– 47%.

Ja tutaj bawi-

łem się w szacunki i konsultowałem się z bardziej

biegłymi ode mnie kolegami.

Jakby nie liczyć, za-

braknie kilkudziesięciu miliardów, prawda?

No to,

znając wielkość długu publicznego, prognozowane

tempo przyrostu PKB, trzeba spłacić wszystkie odset-

ki, część długu wykupić, nie powinno być w 2012 r.

deﬁcytu, a wzrost PKB powinien wynieść ok. 5%.

Może wtedy byśmy się wyrobili.

No, nierealne.

W związku z tym pytanie.

W tych przedsięwzię-

ciach, które pan premier zapowiadał, kilkanaście

procent potrzebnych środków się znajdzie.

W związ-

ku z tym wątpię w zapowiedź pana premiera, że

owszem, jeśli cięcia będą, to precyzyjne.

Nie będzie

żadnych precyzyjnych cięć, jeżeli te zapowiedzi są na

poważnie.

To już nawet nie będzie oślepły księgowy

z nożyczkami, to będzie oszalały masarz z wyweco-

wanym rzeźnickim nożem, który będzie ciął po kości.

(Oklaski) No tak.

Tylko zadaję sobie polityczne pyta-

nie: Czy ten rząd, ta ekipa wypuści na Polaków tego

oszalałego masarza?

Nie, bo to by była śmierć.

W związ-

ku z tym sądzę, że całe to exposé jest na niepoważnie.

Część tam powiemy rynkom, żeby się uspokoiły, część

powiemy Polakom, żeby ich troszkę przestraszyć, ale

nie za bardzo, żeby się zmobilizowali, a potem zoba-

czymy, co da się zrobić.

I to było wbudowane w to

exposé.

Pan prezes Kaczyński oburzał się tym ela-

stycznym reagowaniem, trzema wariantami budże-

tu, mówił, że to plan otwarty z okresu późnego Gier-

ka.

Niesłusznie się oburzał.

Pan premier Tusk po pro-

stu zapowiedział, że mniej więcej w połowie 2012 r.

czeka nas masywna, głęboka nowelizacja budżetu,

czyli nowy budżet.

No, to powiedział, a ponieważ mu-

siał to ubrać w elastyczne opakowanie, bo to się lepiej

sprzedaje, to ubrał.

W jednym jeszcze punkcie to exposé jest mocno

oderwane od rzeczywistości.

Pan premier, nie wie-

dzieć czemu, uznał, że rok krytyczny to będzie rok

2012.

Nie, rok 2012 to będą jagódki, a grzybki zaczną

się w 2013 r.

To będzie powódź, bo wtedy zbiegną się

następujące trzy czynniki.

Po pierwsze, efekt stagna-

cji, a najpewniej recesji w naszym otoczeniu gospo-

darczym czy u naszych największych partnerów w Unii

Europejskiej.

Drugi czynnik – zmniejszenie środków

unijnych, naturalne w ramach zasady n+2, bo bę-

dziemy wydawać końcówkę środków z obecnej per-

spektywy ﬁnansowej.

I trzeci, o którym słusznie

mówił pan prezes Kaczyński – konsekwencje akcep-

tacji tego rządu dla pakietu klimatycznego w kształ-

cie z 2008 r.

I proszę mi w odpowiedziach nie zwalać

tego na śp. Lecha Kaczyńskiego, bo w 2007 r. on się

zgodził na coś zupełnie innego.

(Dzwonek)

I, kończąc, Wysoka Izbo – jednego mi też zabra-

kło.

Tym zadaniem, przy którym wszyscy możemy

skupić się wokół premiera, a są tu szanse, jest odkrę-

cenie tych błędnych, szkodliwych, można powiedzieć,

antypolskich, z czystego oportunizmu, a nie braku

patriotyzmu powziętych decyzji w stosunku do pa-

kietu z 2008 r.

A są szanse, bo konferencja w Durba-

nie, gdzie pan premier w imieniu prezydencji będzie

negocjował z innymi, wedle wszelkich znaków na

niebie i ziemi skończy się ﬁaskiem.

Nie będzie prze-

dłużenia protokołu z Kioto, a jak nie będzie przedłu-

żenia protokołu z Kioto, to z punktu widzenia…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Poseł Ludwik Dorn:

Już zbliżam się.

…globalnego ocieplenia cała ta koncepcja polityki

klimatycznej wylatuje w powietrze.

To co, mamy za-

rzynać Polskę w imię jakichś fantazji, które są nie do

zrealizowania?

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Poseł Ludwik Dorn:

W związku z tym podstawowym celem tego rządu,

przy poparciu całej opozycji...

Już kończę.

...będzie odkręcenie decyzji z 2008 r.

Ale ponieważ

słabo wierzę, będę głosował przeciw.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

O zabranie głosu w imieniu Platformy Obywatel-

skiej proszę pana posła Dariusza Rosatiego.

Poseł Ludwik Dorn

Poseł Dariusz Rosati:

rzeczywiście było wyjątkowe, przynajmniej w dwóch

wymiarach.

Po pierwsze, skupiło się prawie w całości

na jednej dziedzinie, na jednym obszarze spraw, a mia-

nowicie na sprawach ﬁnansowo-gospodarczych.

I po

drugie, było pełne konkretów, które zresztą są tutaj

bardzo szeroko komentowane, dyskutowane i kwe-

stionowane.

Co do pierwszej sprawy muszę powiedzieć, że gdy

się wygłasza exposé, zawsze jest dylemat, czy mówić

o wszystkim po trochu, czy skupić się na sprawach

najważniejszych.

Chcę powiedzieć, że kilkanaście lat

temu, wygłaszając z tego miejsca exposé na temat

polityki zagranicznej, rozwinąłem się i mówiłem o sto-

sunkach Polski z prawie wszystkimi krajami, ale

potem dopadł mnie jakiś ambasador kraju południo-

woamerykańskiego i zapytał, czy fakt, że jego kraj

nie został wymieniony w exposé, oznacza, że Polska

przestaje mieć stosunki z tym państwem.

A więc za-

wsze jest takie ryzyko: jak chce się wszystkie tematy

poruszyć, to zawsze jakieś zostaną jeszcze na margi-

nesie.

Tym razem – można to różnie oceniać – pre-

mier zdecydował się zająć jedną sprawą, ale sprawą

kluczową, sprawą, od której załatwienia zależy zała-

twienie wszystkich innych spraw, o których tutaj

bardzo słusznie państwo mówili.

To od sytuacji w ﬁ-

nansach publicznych będzie zależała zdolność tego

państwa w następnych latach do rozwiązywania tych

spraw, o których była mowa, takich jak sprawy na-

uki, edukacji, ochrony zdrowia, kondycji naszej armii

i wielu innych, bardzo ważnych dziedzin życia spo-

łecznego.

To, co premier zaproponował, jeśli chodzi o drugą

sprawę, czyli konkrety, budzi oczywiście określone

emocje.

Niemniej jednak chcę powiedzieć, że to, co

premier zaproponował, to jest właściwie prawie w ca-

łości zestaw propozycji, które różni eksperci, ekono-

miści postulowali od lat, że to są właśnie kierunki

reform, które nasz kraj powinien podejmować, i że

bez tych reform kondycja ﬁnansów publicznych bę-

dzie się pogarszać, a Polsce grozi wpadnięcie w pu-

łapkę zadłużenia.

To są, jednym słowem, informacje,

które powinny budzić optymizm, niezależnie od tego,

że można dyskutować nad technikaliami i nad szcze-

gółami poszczególnych rozwiązań, i niezależnie rów-

nież od tego, że ich wdrożenie być może będzie doty-

kać – a można powiedzieć: z całą pewnością – intere-

sów określonych grup społecznych i być może będzie

miało również bolesne skutki dla niektórych grup

społecznych.

Jak powiadam, to jest lista postulatów,

które powtarzano od dłuższego czasu, i bardzo się

cieszę, że dzisiaj w exposé one zostały podniesione

i zaanonsowane, niezależnie od sceptycyzmu, jaki

na tej sali miał się pojawiać, czy zostaną zrealizo-

wane w praktyce, czy nie.

To jest dobra wiadomość

dla nas, dlatego że to jest dobra wiadomość dla ryn-

ków ﬁnansowych.

Drodzy państwo, my możemy nie

lubić rynków ﬁnansowych,alewszystkiekolejnerzą-

dy Rzeczypospolitej do tych rynków ﬁnansowych się

zwracały z prośbami o pożyczkę.

Najlepiej jest oczy-

wiście ignorować sytuację na rynkach ﬁnansowych,

ale wtedy trzeba po prostu przestać pożyczać pienią-

dze.

W sytuacji kiedy jednak pożyczamy pieniądze na

rynkach ﬁnansowych, emitujemy obligacje, nie po-

winno być nam obojętne to, co myślą o tych działa-

niach i o naszej kondycji inwestorzy ﬁnansowi.

Szanowni Państwo!

Jeżeli chodzi o reformy, które

zostały zaproponowane, uważam, że zwłaszcza kilka

z nich jest szczególnie ważnych.

Dotyczy to przede

wszystkim wydłużenia wieku emerytalnego.

Chcę

powiedzieć, że ta sprawa i w pewnym sensie również

sprawa KRUS-u to były święte krowy.

Tych spraw do

tej pory żaden premier nie ośmielił się właściwie za-

adresować.

To były sprawy, które rzeczywiście gro-

ziły bardzo poważnymi społecznymi i politycznymi

konsekwencjami, nie tylko tutaj, w tej Izbie, ale tak-

że poza nią, a czasami być może i na ulicach.

Mamy

tutaj po raz pierwszy próbę śmiałego podejścia, dla

niektórych być może zbyt zachowawczego, ale z całą

pewnością śmiałego i odpowiedzialnego podejścia do

rozwiązania problemu, za który wzięły się również

inne kraje europejskie.

Nie możemy chować głowy

czeństw nas nie dotyczy.

Wydłużenie wieku emery-

talnego to nie jest, jak chcieli niektórzy, zmuszenie

kobiet do roboty jeszcze przez 7 kolejnych lat.

To jest

przede wszystkim szansa dla przyszłych emerytów,

żeby mieli wyższe emerytury.

Wydłużenie obowiąz-

kowego czasu pracy czy wieku emerytalnego oznacza

bowiem wydłużenie okresów składkowych, a to po-

zwala podnieść emerytury, które bez tej reformy byłyby

naprawdę na głodowym poziomie.

Wszyscy, którzy się

tym tematem zajmują, wiedzą doskonale, że zgodnie

z symulacjami, którymi dysponujemy, za 25 lat średnie

emerytury byłyby w wysokości 24–26% ostatniego wy-

nagrodzenia.

To są po prostu głodowe świadczenia.

I druga rzecz, o której chciałbym powiedzieć, to

jest to, że jednak – i apeluję o to, aby oddać sprawie-

dliwość premierowi – odpowiedzialność we wdraża-

niu tych wszystkich reform jest połączona z ogrom-

nym poczuciem konieczności ochrony, osłony najsłab-

szych.

Właściwie we wszystkich propozycjach, które

zostały przedstawione, mamy zarazem przewidziane

rozwiązania, które mają ograniczać bolesne skutki

dla najsłabszych.

Jeżeli jest mowa o reformie emery-

tur mundurowych, to jednocześnie premier proponu-

je podwyżkę uposażeń dla funkcjonariuszy.

Jeżeli

mówimy o koniecznej reformie systemu ubezpieczeń

rolniczych, to jest jednocześnie powiedziane, że ci

najubożsi będą chronieni w sposób szczególny.

Jeżeli

mówimy o tym, że najbogatszym zabiera się ulgi, i wresz-

cie zabiera się ulgi na dzieci, to jednocześnie zastrze-

ga się, że te ulgi dla tych, którzy mają niższe dochody

i większą liczbę dzieci, zostaną powiększone.

A więc

jest tu moim zdaniem zachowana równowaga między

koniecznymi ograniczeniami, oszczędnościami, a wła-

ściwie likwidacją marnotrawstwa, można to też tak

określić, a sprawami związanymi z ochroną najuboż-

szych i najsłabszych.

Chciałbym również odnieść się do spraw związa-

nych z euro, ponieważ jest to temat, który budzi roz-

maite emocje, a moim zdaniem wiele z tych emocji

czy wiele z opinii, które potocznie się pojawiają na

ten temat, po prostu opartych jest na nieporozumie-

niu.

Zgodnie z ocenami, które są oczywiście dostęp-

ne, i z opiniami Polska z tytułu tego, że utrzymuje

własną walutę, a nie jest w streﬁe euro, dopłaca oko-

ło 20 mld zł rocznie.

Tyle kosztuje nas, polskie przed-

siębiorstwa przede wszystkim i polskie rodziny,

utrzymywanie odrębnej waluty.

Trzeba sobie, drodzy

państwo, zdawać sobie sprawę z tego, bo przecież

utrzymywanie własnej waluty i obowiązek czy ko-

nieczność jej wymiany na walutę europejską w sytu-

acji, kiedy ogromna większość transakcji międzyna-

rodowych Polski jest realizowana w ramach strefy

euro, pociąga za sobą określone koszty.

Kto korzysta

z tytułu tych kosztów, komu płacimy prowizję za za-

mianę euro na złote i złotych na euro?

Oczywiście

płacimy te prowizje bankom.

A z ust przedstawicieli

opozycji usłyszeliśmy propozycje, żeby opodatkować

banki, że to banki zarabiają na kryzysie, podczas gdy

cierpi normalny obywatel.

Jeżeli w tym jest rzeczy-

wiście prawda, to może powinniśmy zastanowić się,

czy nie jest to najprostszy sposób, żeby ukrócić trosz-

kę zyski banków, które powstają tylko z tego tytułu,

że są dwie różne waluty.

Mogę zresztą podać kolejny

przykład tego, że utrzymywanie odrębnych walut jest

po prostu kosztownym luksusem.

Pani posłanka Szy-

dło mówiła o tym, że płacimy wysokie rentowności

na naszych obligacjach i podała, że na przykład

Słowacy czy Słoweńcy płacą niższe rentowności.

Oni płacą niższe rentowności, dlatego że mają

euro, w związku z tym w wypadku ich obligacji nie

ma już ryzyka kursowego.

Oni zarabiają na tym oczy-

wiście określone pieniądze.

Łatwo policzyć, że w Pol-

sce, skoro na przyszły rok nasze potrzeby pożyczkowe

wynoszą 170 mld zł, gdybyśmy mieli podobną sytu-

ację jak Słoweńcy czy Słowacy, moglibyśmy zarobić

ok. 4 mld zł tylko na niższych kosztach obsługi dłu-

gu.

A więc my się w tej Izbie powinniśmy zastana-

wiać, czy w interesie Polski jest zachowanie naszej

własnej waluty, czy raczej dołączenie do innych i wpro-

wadzenie wspólnej waluty, ale proponuję posługiwać

się argumentami.

Jeżeli chcemy mieć własną walutę,

a ja rozumiem takie stanowisko, to powiedzmy Pola-

kom otwarcie, że to kosztuje nas 20 mld zł rocznie i że

jesteśmy gotowi wszyscy zrzucić się na pokrycie tego

kosztu.

Była też mowa o tym, że w ciągu ostatnich kilku

lat zadłużenie Polski zwiększyło się w sposób bardzo

znaczny.

Oczywiście, jest to prawda, ale dobrze było-

by to pokazać na tle sytuacji w innych krajach Unii

Europejskiej.

Na 27 państw w Unii Europejskiej dług

publiczny w 20 z nich wzrósł w większym stopniu, to

znaczy więcej niż o 10% PKB, niż w Polsce, w tym

nawet w takim kraju, który był podawany jako przy-

kład, jak Republika Czeska.

Tam dług publiczny

wzrósł w większym stopniu.

Tylko kilka krajów w Unii

Europejskiej, takich jak Estonia czy Luksemburg,

miało mniejszy przyrost długu publicznego niż Pol-

ska.

Oczywiście mieliśmy przyrost długu publiczne-

go, jednak nie wynikał on ze szczególnych błędów,

jakie popełnił rząd, lecz przede wszystkim z wyjąt-

kowo trudnej sytuacji zewnętrznej i z przewlekłego

kryzysu, z którego skutkami mamy do czynienia do

tej pory.

A więc, drodzy państwo, chciałbym, żebyśmy

tę dyskusję mimo wszystko opierali na faktach,

zwłaszcza odnosząc się do spraw dość skomplikowa-

nych, w przypadku których bardzo łatwo jest wpro-

wadzić po prostu zamęt w umysłach tych, którzy nas

słuchają.

Kończąc, chciałbym – nie ma pana premiera, za-

tem na ręce jego przedstawicieli – złożyć życzenia

może nie tyle szczęścia, bo szczęście bywa zawodne,

a fortuna kołem się toczy, co po prostu wytrwałości

w realizacji tych wszystkich zamierzeń, dlatego że

jakby z klimatu dyskusji w tej sali wynika, iż bardzo

wielu posłów nie daje wiary temu, że rząd będzie zde-

terminowany na tyle, żeby realizować swoje zamie-

rzenia.

Panu posłowi Dornowi gotów jestem szybciutko

na karteczce to policzyć, że zejście długu do poziomu

52% w przyszłym roku jest możliwe.

Pan poseł w swo-

ich rachunkach oczywiście popełnia ten błąd, że bie-

rze realne tempo wzrostu, a nie nominalne, które

powinniśmy tu uwzględniać, bo to wzrost nominalny

PKB pozwala wyrastać z długu, tak jak to nazywa

nauka, ekonomia.

Dziękuję państwu.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Śniadka, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Janusz Śniadek:

Pan i wielu ludzi z pana środowiska odwołuje się czę-

sto do „Solidarności”.

Odwołują się, bo pełne prawo

do tego dają im ich biograﬁe.

Cieszę się, że nawiązu-

ją do tych ideałów, do tych wartości, bo „Solidarność”

prócz wielkiego wołania o wolność to również walka

o sprawiedliwość społeczną i wielkie wołanie o obec-

ność krzyża w życiu publicznym.

Nie byłoby „Soli-

darności”, nie byłoby wolnej Polski bez Jana Pawła

II, bez polskiego Kościoła.

(Oklaski) Dlatego dzięku-

ję panu premierowi za słowa wypowiedziane dzisiaj

w obronie krzyża.

Pan prof. Jerzy Buzek, przewodniczący Parlamen-

tu Europejskiego, niedawno w okolicznościach zwią-

zanych z trzydziestą rocznicą pierwszego zjazdu „So-

lidarności”, która przypadała w tym roku, w hali

Olivia wypowiedział takie słowa: Platforma Obywa-

Poseł Dariusz Rosati

telska jest najlepszym gwarantem realizacji progra-

mu „Solidarności”.

Dla mnie były to bardzo prowo-

kujące słowa, ale nie ukrywam, że są one również

wielkim zobowiązaniem dla wszystkich państwa.

Wsłuchiwałem się bardzo w wystąpienie pana pre-

miera, żeby znaleźć potwierdzenie prawdziwości tych

słów.

Test jest bardzo prosty – pan prof. Buzek jako

przewodniczący zjazdu „Solidarności” podpisywał

ten program trzydzieści lat temu.

Dokładnie w poło-

wie tego programu zapisane jest zdanie postulat:

płaca minimalna powinna wynosić 50% płacy śred-

niej.

To jest postulat zapisany w programie „Solidar-

ności” podpisanym przez pana premiera Buzka.

To

zdanie, które przed chwilą cytowałem, a mówiące

o tym, co gwarantuje Platforma, jest wielkim zobo-

wiązaniem dla państwa, bo w Sejmie leży projekt

obywatelski dotyczący podniesienia płacy minimal-

nej do 50% płacy średniej.

Mało tego, dwa lata temu

pan premier Buzek publicznie składał deklarację,

kiedy rozpoczynaliśmy czy przyjmowaliśmy pakiet

antykryzysowy, że rząd przedstawi publicznie algo-

płacy średniej, po kryzysie oczywiście.

A więc i z tego

zobowiązania, z tej deklaracji publicznej należy się

wywiązać.

Usłyszałem dzisiaj, że rząd będzie twardo reago-

wał na wszelkie próby omijania podatków.

Bardzo

ważne i potrzebne dzisiaj działanie.

Informuję, że

najbardziej rozpowszechnioną dzisiaj patologią w Pol-

sce, jeśli chodzi o ucieczkę od parapodatku, pewnej

daniny, jest fałszywe samozatrudnianie, pleniące się

w Polsce, to jest gangrena zżerająca polski rynek

pracy.

Już nie będę mówił, oszczędzę nam, bo będzie

dzisiaj jeszcze niejedna do tego okazja, opowiadania

o tzw. kontraktach w służbie zdrowia i o tym, jak

podminowały one cały system.

Tu powinno paść py-

tanie: jakie są potencjalne zobowiązania zakładów

opieki zdrowotnej wobec pracowników, którzy w każ-

dej chwili mogą wystąpić do sądów z roszczeniami

o uznanie stosunku pracy?

To jest wielka tykająca bom-

ba, bomba pod całym systemem opieki zdrowotnej.

Powiem o innym przykładzie.

Niedawno, być może

w kontekście kampanii wyborczej, czytałem w prasie

artykuły o funkcjonującej Stoczni Gdynia, o blisko

tysiącu pracowników tam pracujących.

To jest zdanie

nieprawdziwe.

Tam nie pracuje tysiąc pracowników,

tam funkcjonuje tysiąc jednoosobowych ﬁrm, opła-

canych nie w formie wynagrodzenia, pensji, lecz fak-

tur miesięcznych, będących zakładnikami tej sytu-

acji.

Ci ludzie pracują w warunkach urągających

wszelkim cywilizowanym normom.

Jeśli chodzi o wa-

runki bhp, to Państwowa Inspekcja Pracy ma prawie

żaden wgląd w to, co się tam dzieje, bo wypadkom

ulegają nie ludzie, ale ﬁrmy.

Nie tak dawno czytali-

śmy historię nie o lekarzu, ale o ﬁrmie,którazmarła

podczas piątej doby dyżuru w jednym ze szpitali.

Pol-

ski rynek pracy jest chory.

Ta gangrena zżera…

(Oklaski)

Obrona stałego miejsca pracy, stałego zatrudnie-

nia jest polską racją stanu.

Dzisiaj nie usłyszałem

tego w exposé pana premiera.

Zresztą jest wiele in-

nych rzeczy, których nie usłyszałem, i nie to, co usły-

szałem, ale to, czego nie usłyszałem, niepokoi mnie

bardziej.

Pan premier mówił dzisiaj o chęci pomocy rodzi-

nie, mówił o pewnych ulgach.

One były tu już komen-

towane.

A jaka jest dzisiaj rzeczywistość polskich

rodzin, polskiego świata biedy, który jest, realnie ist-

nieje?

17% Polaków żyje poniżej progu ubóstwa, 5%

poniżej progu minimum socjalnego.

Tam już się za-

czyna wyniszczenie biologiczne.

Otóż, zamrożone od

wielu lat kwoty progów pomocy społecznej – tu już

była o tym mowa – sprawiają, że dzisiaj w przypadku

wszystkich, dwuosobowych i więcej osób liczących

rodzin, progi pomocy znajdują się poniżej minimum

kładą się cieniem.

Jeśli chodzi o te sprawy, to na ma-

pie Europy jesteśmy nie zieloną wyspą rozwoju, a czar-

ną wyspą hańby.

43% rodzin z czwórką i większą

Takich danych mógłbym tu przytoczyć dużo, dużo

więcej, całą listę.

To też są fakty, które odnoszą się

do tych odwołań do solidarnościowych rodowodów.

Pytanie: skąd pieniądze?

To się wręcz nasuwa.

Ja

wskażę na te przykłady czy te fakty, które dałyby

szansę, gdyby chcieć z nich skorzystać, solidarnościo-

wego czy solidarnego rozkładania ciężarów na wszyst-

kich.

Mówiłem już o dyskryminacji stosunku pracy

w stosunku do samozatrudnienia, tam jest ten sześć-

dziesięcioprocentowy ryczałt za poprzedni kwartał.

Myślę, że jeśli mówimy o walce z umowami śmiecio-

wymi i ochronie stałego stosunku pracy, to jest to

jeden z przykładów.

Nie ochronimy stałego stosunku

pracy, nie wygramy z patologią, z rozprzestrzenia-

niem się, tak to nazwę, tej złej monety, jaką są umo-

wy śmieciowe, bez zrównania, bez zniesienia dyskry-

minacji podatkowej stosunku pracy.

Są też inne

miejsca, które to pokazują.

Dzisiaj w Polsce obowią-

zuje formuła, zgodnie z którą samozatrudnieni – bar-

dzo często fałszywie samozatrudnieni – jeśli złożą

taką deklarację, mogą płacić zamiast podatku docho-

dowego od osób ﬁzycznych podatek CIT, liniowy

19-procentowy.

Dzisiaj w Polsce 380 tys. ludzi – to są

dane z ubiegłego roku – najczęściej fałszywie samo-

zatrudnionych, jak oceniam, zarabiających rocznie

średnio 180 tys. zł, płaci podatek liniowy.

To są mi-

liardy złotych rocznie.

Te dane pochodzą z Minister-

stwa Finansów i są bardzo dobrze znane.

Pan mini-

ster Boni doskonale wie, że o tych sprawach od lat,

między innymi w Komisji Trójstronnej, już nie mó-

wimy, lecz grzmimy.

Ten kolejny obszar pokazuje, jak

nierówno rozkładamy ciężary w tym kryzysie.

Dzisiaj

chcemy sięgać różnymi ruchami do kieszeni osób za-

rabiających przeciętnie, a mamy ogromną sferę naj-

bogatszych, którzy nie dźwigają solidarnie tych cię-

żarów.

Kolejna sprawa, o której, przyznam publicznie,

już dawno nie słyszałem albo prawie w ogóle nie sły-

Poseł Janusz Śniadek

szałem, dotyczy liniowej składki na ZUS.

Wszyscy

płacimy na ZUS do wysokości 2,5 średniej krajowej.

Ci, którzy zarabiają powyżej takiej składki, już dalej

nie płacą.

To sprawia, że są krezusi w Polsce, którzy

na ZUS płacą parę procent swoich zarobków.

To jest

również temat do rozważenia.

Rezygnujemy z wielu

miliardów wpływów do budżetu, natomiast nie po-

traﬁmyznaleźćkilkusetmilionównapomocspołecz-

ną, na odmrożenie progów pomocy społecznej.

Dlatego też, wracając do tego, o czym mówiłem na

początku, Polska staje się dzisiaj europejskim i świa-

towym rekordzistą rozwarstwienia płacowego.

Nie

ma żadnych racji ani ekonomicznych, ani moralnych,

żeby taką politykę państwa wspierać.

Prawda to

ko.

Dlatego zwracam się do wszystkich – panie pre-

mierze, również do pana – żeby bez wyciągnięcia ręki

do tych, którzy dzisiaj potrzebują naszej pomocy, na-

szej solidarności, nie odwoływać się do solidarnościo-

wych korzeni.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Głos zabierze pan poseł Roman Kotliński w imie-

niu Ruchu Palikota.

(Oklaski)

Poseł Roman Kotliński:

dek mówił o równomiernym rozłożeniu ciężarów kry-

zysu.

Ja też będę o tym mówił w jednym aspekcie, ale

jakże ważnym aspekcie.

Kryzys niewątpliwie stoi

u bram i niewątpliwie przyjdzie choćby dlatego, że o nim

się mówi.

Panie premierze, kiedy przychodzi nieurodzaj,

przychodzi kryzys, dobry gospodarz bardziej dba o chu-

de jagniątka, chude cielątka niż o tłuste byki.

Zapo-

wiedział pan objęcie duchownych powszechnym

ubezpieczeniem społecznym, nie precyzując, czy Fun-

dusz Kościelny, który obejmuje częściowo to ubezpie-

czenie – anachroniczny Fundusz Kościelny – zostanie

zlikwidowany.

Klub Ruchu Palikota przygotował

10 projektów ustaw i nowelizacji, które w pakiecie:

świeckie państwo zakładają to, że będą uwzględnione

już w budżecie na rok 2012.

Zgłosimy je w trybie pil-

nym.

Dotyczą one zrównania praw Kościoła rzym-

skokatolickiego z prawami innych podmiotów gospo-

darczych.

Kościół rzymskokatolicki jest de facto

korporacją międzynarodową.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Brawo!)

Projekty te dotyczą zrównania praw Kościoła, likwi-

dacji nadzwyczajnych ulg, zwolnień i przywilejów.

Za-

pewne pan wie, panie premierze, że objęcie duchow-

nych ubezpieczeniami na zasadach ogólnych czy też,

odwracając sprawę, opłacanie duchownym ubezpie-

czeń społecznych to zaledwie ułamek tego, co kler

rzymskokatolicki konsumuje w tym kraju, w naszym

kraju.

Mówił pan o uldze, o zabraniu ulgi na Inter-

net, co ma dać 600 mln zł w ciągu 4 lat.

600 mln zł,

które będzie skutkowało tym, że głównie dzieci i mło-

dzież będą pozbawieni dostępu do Internetu, a więc

cofamy się cywilizacyjnie.

Otóż zakończenie ﬁnanso-

wania katechetów z budżetu państwa da rocznie

1200 mln zł (Oklaski), a przecież prymas Glemp, kie-

dy katecheza została wprowadzona, obiecywał, że

katecheci nie będą korzystali z budżetu państwa, że

to Kościół z dobroci serca w ramach swojej misji

ewangelizacyjnej będzie nauczał katechezy rzymsko-

katolickiej w publicznych szkołach.

Panie premierze, co z możliwością sprzedaży nie-

ruchomości z 99-procentową boniﬁkatą?

W skali

kraju mówimy o setkach milionów złotych.

W ubie-

głym roku w Łodzi samorząd przekazał dwie nieru-

chomości o wartości ponad 10 mln zł odnowione przez

miasto, wyremontowane przez FOŚ i doinwestowane.

Zostały przekazane Kościołowi za 1% wartości.

W tych

nieruchomościach o powierzchni ok. 4–5 tys. m

2

miesz-

ka kilkanaście osób duchownych.

Kiedy po jakimś

czasie w Łodzi spaliła się jedna z kamienic, pani prezy-

dent Zdanowska z Platformy rozkładała ręce i mówiła,

że nie ma gdzie umieścić pogorzelców.

(Oklaski)

Panie premierze, co z opodatkowaniem księży na

zasadach ogólnych?

Czy rolnik może mieć w swojej

zagrodzie kasę ﬁskalną,aksiądzniemożemiećwkan-

celarii kasy ﬁskalnej?

Dlaczego?

(Oklaski) Dlaczego

państwo rezygnuje z setek milionów złotych – zapew-

niam, że są to setki milionów złotych – które państwo

traci na cmentarzach, na obsłudze cmentarzy, na

przekazywaniu wielu hektarów ziemi pod cmentarze

paraﬁom rzymskokatolickim, które następnie na

tych hektarach zarabiają, sprzedając działki pod gro-

by.

Są to setki milionów złotych w skali kraju.

Nie

mówię już o rewizji postanowień wyroków Komisji

Majątkowej, co dałoby ponad 60 mld zł, więc zapo-

mnielibyśmy właściwie o kryzysie.

Chcemy zatem

zrównania urzędników watykańskich w prawach z sza-

rym polskim obywatelem.

Jeśli zostanie to przyjęte

przez Wysoką Izbę, przyniesie kilkadziesiąt miliardów

złotych rocznie.

Służymy odpowiednimi analizami.

Powiedział pan w exposé, że nie będzie świętych

krów – to cytat.

Pytam więc, czy będzie pan dbał

o tłuste byki, czy o chude cielątka.

Czy ważniejsze

będą dla pana 3 mln polskich dzieci które nie dojada-

ją, w tym 600 tys. polskich dzieci, które codziennie nie

jedzą ciepłych posiłków?

Są to dane PCK – 600 tys.

dzieci w Polsce.

Czy ważniejsi są bogacze, którzy kon-

sumują więcej niż te 3 mln dzieci?

Mówimy o około

40–50 tys. osób duchownych, które de facto stanowią

najbogatszą w tej chwili klasę w Polsce.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Pasożyty, uwięzić.)

Cieszę się, że pan poseł Niesiołowski mnie słucha.

(Głos z sali: Za łagodnie, trzeba kropkę nad „i” po-

stawić.)

Poseł Janusz Śniadek

Tak, zwracam się również do pana premiera: Czy

uważa pan, panie premierze, tak jak pan poseł Nie-

siołowski, że pieniądze wydane na Kościół są najle-

piej wydanymi pieniędzmi?

Czy pan premier podpi-

suje się pod tą złotą myślą?

(Wesołość na sali, oklaski)

Pytam: Czy Polska w dalszym ciągu przez kolejne

lata pańskich rządów, panie premierze, będzie waty-

kański kondominium?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Poseł John Abraham Godson:

od ok. 20 lat, doświadczyłem różnych rządów i muszę

ra, który budzi moje zaufanie i nadzieje.

(Oklaski)

Rozumiem prawo opozycji do krytykowania rzą-

du, ale w dobie kryzysu potrzeba, aby opozycja wspie-

rała i współpracowała z rządem po to, by skutecznie

zmniejszyć negatywny wpływ kryzysu.

Potrzeba,

abyśmy stanęli ponad podziałami, nie zważając na

różnice polityczne i światopoglądowe.

Potrzebujemy

działać razem.

Mądry rząd w czasach kryzysu to

taki, który potraﬁ planować i myśleć strategicznie,

to taki, który potraﬁracjonalizowaćwydatki,oszczę-

dzać tam, gdzie można, a inwestować i dawać tam,

gdzie jest to najbardziej potrzebne.

Propozycje rządu dotyczące racjonalizacji różnych

ulg uważam za mądre i racjonalne.

Chciałbym tutaj

odnieść się do dwóch proponowanych zmian.

Pierw-

sza to becikowe.

Wszyscy się zgodzimy z tym, że da-

wanie wszystkim bez względu na dochody jest nie-

mądre.

Z zadowoleniem przyjąłem propozycję rządu

w tej materii.

Kolejna zmiana to ulgi na dzieci.

Pro-

pozycję racjonalizacji uważam tu za najbardziej tra-

ﬁoną.

Teninstrumentpowinienbyćwykorzystywany

do promowania i wspierania rodzicielstwa wielodziet-

nych, oczywiście odpowiedzialnego rodzicielstwo.

blemu.

Posłuchajmy: według raportu ONZ-owskiej

– prawie 77 lat.

Bez tej zmiany, według tego raportu,

potrzeba będzie – słuchajcie uważnie – 701 mln imi-

grantów, co stanowiłoby 75% ludności.

Nie sądzę, by

to było najlepsze rozwiązanie, mimo że sam jestem

imigrantem.

Kończąc moje krótkie wystąpienie, jeszcze raz

chciałbym apelować do opozycji o to, abyśmy w spra-

wach dotyczących walki z kryzysem współpracowali

o to, abyśmy myśleli strategicznie, a nie koniunktu-

ralnie.

Wreszcie apeluję do Polaków, aby się nie bali

mieć więcej dzieci.

(Oklaski) Mam czworo wspania-

łych dzieci.

Jeżeli możesz mieć jedno dziecko, to mo-

żesz też mieć dwójkę.

A jeżeli możesz mieć dwójkę, to

możesz też mieć trójkę.

(Wesołość na sali, oklaski) Ja

zrobiłem swoje.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

nistrowie!

Wysoka Izbo!

Pan premier w swoim wy-

stąpieniu pominął wiele rzeczy, wiele kłopotów i pro-

blemów.

Pominął m.in. kwestie związane z zaopa-

trzeniem naszego kraju w energię.

To jest kwestia,

która jest w dzisiejszych czasach istotnym elementem

myślenia o państwie.

Kiedy mówimy o bezpiecznym

dostarczaniu energii, o bezpieczeństwie energetycz-

nym, to w zasadzie mówimy o bezpieczeństwie przez

duże „B”, od razu o polityce zagranicznej i tym podob-

nych sprawach, mówimy o całokształcie państwa.

Bezpieczeństwo dostaw energii sprowadza się

w zasadzie do trzech rzeczy: do produkcji prądu elek-

trycznego, dostarczania tego prądu do odbiorców i bez-

pieczeństwa dostaw surowców, które służą do pro-

dukcji prądu elektrycznego.

Na początek zajmę się

tym ostatnim punktem.

Prowadzi to do kwestii złóż gazu łupkowego w Pol-

sce.

Polska stoi przed wielką szansą, szansą zmiany

swojej pozycji geopolitycznej, geogospodarczej.

Jeżeli

przewidywania związane z eksploatacją tych odkry-

wanych w tej chwili w Polsce złóż sprawdzą się, to

w perspektywie kilku lat staniemy się nie importe-

rem, tylko eksporterem gazu w Europie.

Żebyśmy mogli osiągnąć z tego rzeczywiste korzy-

ści jako państwo i jako obywatele, musimy zdobyć się

na wielki wysiłek organizacyjny, który jest związany

z ustanowieniem takich regulacji prawnych, które

pozwolą Skarbowi Państwa na sprawiedliwe i rzeczy-

wiste czerpanie korzyści z eksploatacji złóż łupko-

wych i wydobycia gazu.

Przepisy, które w chwili obecnej obowiązują, fak-

tycznie rzecz biorąc, pozbawiają Skarb Państwa tych

dochodów.

Na szczęście jest tak, że koncesje na wy-

dobycie gazu łupkowego w Polsce nie zostały jeszcze

wydane, one dopiero będą wydawane.

Wydanych zo-

stało ponad 100 koncesji na poszukiwania gazu.

Pan

poseł Orion Jędrysek przedstawił historię wydawa-

Poseł Roman Kotliński

nia tych koncesji.

Ona jest nieszczęśliwa.

Czas się

zatrzymać, czas to zmienić.

Apeluję do rządu, do pana ministra środowiska

o faktyczne ogłoszenie moratorium na wydawanie

jakichkolwiek koncesji związanych z wydobyciem

gazu łupkowego w Polsce, dopóki nie zostaną upo-

rządkowane kwestie legislacyjne.

Uczmy się na przy-

kładzie innych krajów, które podchodziły do tego

problemu w ten sposób, poczynając od Norwegów,

przez Duńczyków, a kończąc ostatnio na Izraelu.

To

jest wielkie bogactwo i to bogactwo powinniśmy za-

trzymać u siebie.

W poprzedniej kadencji Sejmu Prawo i Sprawie-

dliwość usiłowało wprowadzić do nowelizacji Prawa

górniczego i geologicznego poprawkę, która doraźnie

łatałaby ten problem dochodów Skarbu Państwa.

Platforma Obywatelska odrzuciła ten projekt, ten

pomysł.

Dzisiaj pan premier w swoim wystąpieniu

wspomniał o gazie łupkowym – to bardzo dobrze – i po-

wiedział, że liczy na to, że Polska będzie miała z tego

korzyści – to jeszcze lepiej – i że są przygotowane

przez rząd jakieś dotyczące tego dokumenty czy pro-

jekty.

Chciałbym zaapelować do rządu o jak najszyb-

sze przedstawienie tych projektów.

W czasie tej kadencji Sejmu Prawo i Sprawiedli-

wość złożyło już do laski marszałkowskiej projekt

ustawy, która reguluje to, w jaki sposób Skarb Pań-

stwa będzie nadzorował wydobycie gazu łupkowego

i czerpał z tego korzyści.

Założenia i projekt ustawy

były już przedstawiane.

Chciałbym tylko pokrótce

powiedzieć, że kładąc ten projekt na stole, wprowa-

dzamy, próbujemy przekonać do przetargowego trybu

udzielania koncesji wydobywczych.

To jest zasadni-

cza zmiana.

Chcemy także doprowadzić do tego, by

dochody, jakie Skarb Państwa będzie czerpał z wy-

dobycia gazu łupkowego w Polsce, były gromadzone

na specjalnym funduszu strategicznym, o którego

użyciu decydować będzie Wysoka Izba.

Wydaje nam

się, że dochody z tego dobrodziejstwa, którym Polska

prawdopodobnie jest obdarzona, nie powinny służyć

do doraźnego łatania dziur w budżecie.

Mam nadzieję, że zostaną wprowadzone z sukce-

sem także regulacje prawne innego rodzaju i nie bę-

strony – to tylko przykład – Agencja Nieruchomości

Rolnych, która jest właścicielem bardzo wielu obsza-

rów, na których znaleziono w tej chwili pokłady łup-

ków gazonośnych, jest w stanie zgodnie z prawem

przekazać użytkowanie tych terenów wyłącznie na

cele rolnicze.

To jest w ustawie.

Równocześnie w przy-

padku eksploatacji gazu łupkowego czy węglowodo-

rów istnieje możliwość wywłaszczenia właściciela.

Zatem Skarb Państwa będzie wywłaszczał sam sie-

bie.

To jest przykład na to, że warto zrobić przegląd

tego ustawodawstwa – akurat w tym zakresie należy

to do zadań ministra środowiska – i przedstawić bar-

dzo szybko nowelizacje, które uporządkują cało-

kształt tej sprawy.

Gdybyśmy dodatkowo chcieli przerobić ten gaz

i w ogóle surowce energetyczne na prąd elektryczny

w Polsce, to nie zrobimy tego, jeżeli nie zbudujemy

elektrowni.

Problemem w Polsce nie jest walka z kli-

matem, problemem są stare elektrownie.

Tak należy

do tego podejść.

Apeluję do rządu, żeby tak do tego

podchodził.

Jeśli chodzi o sprawy dotyczące pakietu

energetyczno-klimatycznego, nie należy ulegać reto-

ryce, tylko na pierwszym miejscu stawiać nasze pro-

blemy i starać się je rozwiązywać.

Druty, którymi ten

prąd elektryczny z elektrowni do odbiorców popłynie,

mają w tej chwili, podobnie jak elektrownie, po 70 albo

60 lat.

Jeżeli chcemy to odnowić, to bez ustawy o in-

westycjach liniowych tego nie zrobimy albo będziemy

to robili 25 lat.

Pakiet klimatyczno-energetyczny to narzucone

Polsce narzędzie służące do odbierania nam pienię-

dzy, które niby dostaliśmy od Unii Europejskiej.

Je-

żeli w perspektywie do roku 2020 zrobimy bilans

tego, co Polska dostaje od Unii Europejskiej albo bę-

dzie mogła dostać, i tego, co zapłacimy w postaci ha-

raczu ściąganego z naszej gospodarki pod hasłem

walki z klimatem – a narzędziem jest pakiet klima-

tyczno-energetyczny – to się okaże się, że ten bilans

wcale nie jest dla nas taki dobry.

Koledzy pokazują mi, że powinienem kończyć.

Już, chwileczkę.

W ciągu ostatnich 4 lat rząd zebrał prawie 5 mld zł

dywidend od spółek energetycznych.

Gdyby te 5 mld

zostało pozostawione w spółkach energetycznych, to

za te pieniądze i kredyty z tym związane można by

zbudować trzy takie bloki energetyczne, jakie pan

premier otwierał w tym roku w Bełchatowie.

Wzywam do racjonalnego myślenia w tych sprawach

i zaniechania takich działań, jak prywatyzacja Lotosu,

po to, żeby załatać dziurę budżetową, albo podpisywa-

nie umów z Rosjanami, które prowadzą, panie premie-

rze, do tego, że mamy po raz drugi zerowy zysk w Eu-

RoPol Gazie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Palikota.

(Oklaski)

Poseł Sławomir Kopyciński:

pana exposé rozczarowało.

Rozczarowało również,

jak można było usłyszeć w kuluarach, pańskie kole-

żanki i pańskich kolegów z Platformy Obywatelskiej,

o koalicjancie z Polskiego Stronnictwa Ludowego

chyba wspominać nie muszę, bo to jest oczywiste.

Poseł Piotr Naimski

(Poseł Jakub Szulc: Mów o sobie, Sławciu.)

Pan, panie ministrze, może zaprzeczać, ale pan do-

skonale wie, że w kuluarach ocena jest jednoznaczna:

najlepsze wystąpienie miał Janusz Palikot.

(Oklaski)

Co ważniejsze, exposé pana premiera wzbudziło

przede wszystkim wielki strach, wielki niepokój opi-

nii społecznej.

Dlaczego?

Dlatego że oszczędności,

które pan premier zaproponował, uderzają w 90%

polskiego społeczeństwa – w klasę średnią, w naj-

biedniejszych, bardzo mocno uderzają w małe i śred-

nie przedsiębiorstwa.

Zamiast przeprowadzić plan

oszczędności i rozpocząć je od siebie, a była dziś o tym

mowa, połączyć ZUS z KRUS-em, połączyć Agencję

nizacji Rolnictwa, ograniczyć biurokrację, zlikwido-

wać powiaty, to rząd premiera Donalda Tuska i pan

premier po raz kolejny chce drenować polskie portfe-

le, wyrywając z nich ostatnią złotówkę.

(Oklaski)

Pan, panie premierze, zamiast rozwoju Polski

proponuje politykę stagnacji.

Ten plan, który pan

przedstawił, to właśnie polityka stagnacji.

Mnie naj-

bardziej zadziwiła w pańskim wystąpieniu manipu-

lacja danymi statystycznymi.

Muszę powiedzieć, że

tu jest pan mistrzem.

Z jednej strony ogłasza pan

wielki sukces, informuje, że wzrost produktu krajo-

wego brutto w okresie 2008–2011 to 15,4%.

Jesteśmy

wielcy.

A z drugiej strony chce pan podnieść wiek

emerytalny do 67 lat, przyznając jednocześnie, w jak

opłakanym stanie są dziś polskie ﬁnanse publiczne,

po czterech latach pańskiej kadencji.

(Oklaski) Na

marginesie, panie premierze, tymi danymi staty-

stycznymi, z których jest pan tak dumny, którymi

pan tak się chwali, nie da się zapłacić comiesięcznych

rachunków.

Rodzina polska tymi danymi tych ra-

chunków nie opłaci, a koszty utrzymania, koszty

życia w ostatnich czterech latach wzrosły o 40%.

Ro-

zumiem, że ambicją tego rządu jest pobicie tego nie-

chlubnego rekordu w nowej kadencji Sejmu.

Zaskoczyło mnie w exposé pana premiera, pod-

kreślę: bardzo miło, przyznanie się do winy, uderze-

nie w piersi, mówię o dzisiejszej ocenie skutków wpro-

wadzenia ulgi prorodzinnej, becikowego, a przecież

wielokrotnie z tej mównicy zwracaliśmy uwagę pana

premiera na to, że tamte ulgi były niesprawiedliwe

społecznie.

(Poseł Jakub Szulc: My z SLD.)

Zastanawiam się dziś…

(Poseł Włodzimierz Karpiński: My z SLD.)

...co się takiego wydarzyło, że premier dopiero po

czterech latach się obudził, doszedł do tych wnio-

sków.

Odpowiem na to pytanie.

W tamtym okresie,

w tamtym czasie interes Polski, sprawiedliwość spo-

łeczna przegrały z interesem wyborczym Platformy

Obywatelskiej, bo zawsze mieliście jakieś wybory

i jakiś powód (Oklaski) – wybory do europarlamentu,

wybory prezydenckie, wybory samorządowe.

Zabrakło

wam odwagi.

Dziś, powołując rząd Platformy Obywa-

telskiej, rząd dla Platformy, a nie dla Polski…

(Poseł Jakub Szulc: W ocenie skutków regulacji.)

…powielacie ten sam schemat.

Dziś widziałem

również takie oko puszczone przez pana premiera do

wyborców lewicy, do wyborców Ruchu Palikota: Zli-

kwidujemy Fundusz Kościelny.

Tylko że kiedy rok

temu mówiłem o potrzebie likwidacji (Dzwonek) fun-

duszu, bo ustały powody formalnoprawne, na twarzy

premiera Donalda Tuska widziałem tylko cyniczny

uśmiech.

Dziś, jeżeli ta propozycja jest wiarygodna,

jeżeli pan premier zmienił zdanie w tym zakresie,

sów likwidacji 6-procentowej ulgi na cele kultu reli-

gijnego w podatku dochodowym od osób ﬁzycznych.

To 300 mln zł na tacy, rocznie.

Mam nadzieję, że nie

zabraknie wam odwagi.

(Oklaski)

Wiem, że kończy mi się czas...

(Poseł Rafał Grupiński: Czas się już skończył.)

...skończył się czas, chciałbym jednak zadać jedno

bardzo ważne pytanie.

Chciałbym prosić pana pre-

miera o przedstawienie analizy skutków ﬁnansowych

w odniesieniu do poszczególnych zmian, które zapro-

ponował.

Tylko wtedy, dysponując takim materia-

łem, będziemy mogli ocenić wiarygodność pana pre-

miera, będziemy wiedzieć, czy to, co proponuje, jest

przemyślane, przeanalizowane, czy są to tylko hasła

wyjęte po raz kolejny z rękawa, tak jak to miało miej-

sce cztery lata temu, których i tak nie zrealizujecie,

w tym wypadku na całe szczęście.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

aby premier Rzeczypospolitej zadbał o Polaków, o ro-

daków tak, jak dba o rynki ﬁnansoweiswójPR.

Zexpo-

sé pana premiera wynika, że koszty zaniechania

reform przez ostatnie cztery lata rządów Platformy

mają ponieść przedsiębiorcy, emeryci i renciści, rol-

nicy, a po niechybnym podniesieniu podatku VAT

– tak naprawdę wszyscy Polacy.

Natomiast nietknię-

te zostają niebotyczne zyski banków i całego sektora

ﬁnansowego.

Szanowni Państwo!

W celu wzmocnienia PR i oce-

ny sektora ﬁnansowego,zapewneprzezzupełnyprzy-

padek, dzisiaj przed godz. 12 rozpoczęła się interwen-

cja Banku Gospodarstwa Krajowego na rynku walu-

towym, aby wzmocnić złotówkę.

I tu jest pytanie

podstawowe.

Po co to zostało zrobione?

Z jednego

prostego powodu – po exposé premiera złotówka

umocniła się.

Jednak, szanowni państwo, to jest zwy-

kłe kuglarstwo i proponuję go w polityce nie upra-

wiać.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski, gwar na sali)

Poseł Sławomir Kopyciński

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Jak dowodzą fakty, wyniki gospodarcze i stan nasze-

go rozwoju w Polsce, zbudowaliśmy w ostatnich la-

tach bardzo dobry system, jeśli chodzi o wzrost go-

spodarczy.

(Wesołość na sali) W latach 2008–2010

w trakcie światowego kryzysu gospodarczego, kiedy

kraje Europy Zachodniej – te słowa skieruję do pana

posła Suskiego, którego tak to rozbawiło – przeżywa-

ły recesję, w Polsce było odwrotnie.

Poziom skumu-

lowanego wzrostu produktu krajowego brutto prze-

kroczył 15% wobec średniego poziomu wzrostu w Unii

Europejskiej wynoszącego 0,4%.

Można się śmiać,

można mieć poglądy polityczne, ale w ekonomii nie

da się oszukać faktów.

15 jest większe niż 0,4.

Koniec,

kropka.

Wysoka Izbo!

Oczywiście na nasz narodowy, pań-

stwowy, wspólny sukces składa się wiele działań.

Przede wszystkim to pracowitość Polaków, zarad-

ność przedsiębiorców, ale nie można abstrahować

także od dobrego zarządzania państwem przez rząd,

w tym naprawiania złego prawa, tworzenia progra-

mów antykryzysowych i klimatu prorozwojowego.

Mało dzisiaj w Wysokiej Izbie mówiono o fundu-

szach unijnych i ich wpływie na nasz rozwój.

Nato-

miast bardzo ważne było i nadal jest skuteczne wy-

korzystywanie tychże funduszy, dzięki czemu Polska

obecnie jest europejskim liderem w wykorzystaniu

środków unijnych, wyprzedzając w tym zakresie

Hiszpanię i Niemcy.

(Poseł Anna Paluch: Wstrzelił się pan w porę do-

branocki.)

To też są fakty, które można sprawdzić, biorąc pod

uwagę nie fakty, które pani poseł może ma w głowie,

ale po prostu dane z Unii Europejskiej.

To oni nam

zazdroszczą tych sukcesów, a nie my im. Oczywiście,

to było możliwe dzięki temu, że przeprowadziliśmy

szeroki proces upraszczania procedur.

Zniesiono m.in.

ograniczenia w pozyskiwaniu zaliczek przez ﬁrmy

starające się o dotacje i przyspieszono zwroty wydat-

ków, np. w przypadku dużych ﬁrm, gdy inwestycje

przekraczały 25 mln zł bądź 50 mln zł.

Znowelizowa-

no też ustawę o zasadach wspierania polityki rozwoju.

Dzięki temu wprowadzono szereg udogodnień dla pod-

miotów starających się o dotacje dla swoich ﬁrmzUnii

Europejskiej.

Wprowadzono m.in. zakaz zmiany zasad

nych w trakcie realizacji projektów.

Dlaczego o tym mówię?

Dlatego że oczywiście na

co dzień słyszymy, że rząd w tym nie ma żadnego

udziału.

Wszystko w Polsce bierze się z nieba.

Gdy

mówi się o dobrych efektach, to oczywiście wybucha-

ją salwy śmiechu, a gdy gasną, to słyszymy, że to jest

zasługa ludzi.

Chcę pokazać na tym przykładzie, że

gdyby nie ta ciągła deregulacja w zakresie funduszy

unijnych, gdyby nie te konsekwentne działania na

rzecz upraszczania przepisów, polskie gminy, polscy

przedsiębiorcy z powodu gąszczu wszystkich przepi-

sów i procedur nie wydobyliby pieniędzy z Unii Eu-

ropejskiej.

Jest to więc zasługa ich, ale także rządu,

który upraszczał przepisy.

Wysoka Izbo!

W kontekście budowania stabilnej

i silnej Polski w centrum Europy, o którym wspo-

mniał dzisiaj pan premier Donald Tusk, fundamen-

talną sprawą było i jest zwiększenie bezpieczeństwa

energetycznego kraju.

Jeden z moich przedmówców

także podnosił ten temat.

Rząd przyjął w minionej

kadencji dokument pt. „Polityka energetyczna Polski

do roku 2030”, w którym zapisano działania niezbęd-

ne do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego,

m.in. budowę gazoportu w Świnoujściu.

Czy się go

buduje?

Buduje się.

Czy nowy rząd będzie realizował

tę inwestycję?

Będzie.

Mowa jest o budowie co naj-

mniej dwóch elektrowni atomowych.

Realizowany

jest program energetyki jądrowej?

Realizowany.

Roz-

budowa magazynów gazu oraz konieczność rozbudo-

wy i modernizacji infrastruktury wytwórczej i prze-

syłowej energii elektrycznej.

Czy tego się nie robi?

Robi się.

Mamy za sobą oddanie już dwóch wielkich

magazynów gazu, kolejne pięć się buduje.

Budujemy

przejścia transgraniczne, będziemy wiązać się z sys-

temem energetycznym Unii Europejskiej, co będzie

wzmacniać i budować nasze bezpieczeństwo energe-

tyczne.

Zadania te są więc systematycznie realizowane.

Jestem przekonany, iż skutecznie będą kontynuowa-

ne przez nowy rząd.

Dlatego apele pana posła Naim-

skiego nie są konieczne, ale cieszę się, że i państwo

dostrzegacie potrzebę działań w tym zakresie.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Istotnym działa-

niem w minionych czterech latach było również przy-

spieszenie prywatyzacji.

W roku 2008 rząd przyjął

plan prywatyzacji, który zawiera listę ponad 800 pod-

miotów z niemal wszystkich sektorów gospodarki.

W tym listę spółek strategicznych oraz spółek prze-

znaczonych do przekazania samorządom.

W roku

2008 przychody z prywatyzacji wyniosły 2,3 mld zł.

Patrzę na pana ministra, czy zgadzają się dane, któ-

re posiadam.

W roku 2009 było to już 6,5 mld zł,

w 2010 r. – ok. 22 mld.

W roku, który jeszcze się nie

zakończył, plan wynosi 15 mld zł.

Dotychczas zakoń-

czono ponad 450 projektów prywatyzacyjnych i nadal

trwa realizacja ponad 320 projektów.

Na giełdzie

z sukcesem zadebiutowało wiele spółek, m.in. PZU,

ENEA, Bogdanka, Tauron, Giełda Papierów Warto-

ściowych.

To jest wielki sukces pana ministra i bar-

dzo dobrze, że zadania, jakie stały przed rządem,

który ustąpił, zostały zrealizowane, a następne, te

trwające, będą wykonywane przez kolejnego mini-

stra.

Istotne w tym procesie jest to, że wzięli w nim

udział także sami Polacy.

Ponad 800 tys. osób zaku-

piło akcje ﬁrm, o których mówiliśmy.

To jest kolejna

dziedzina gospodarki, która powinna być tak samo

dobrze, jak do tej pory, prowadzona, kontynuowana

przez nowy rząd.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Ważną sprawą,

której pan premier Donald Tusk poświęcił wiele uwa-

gi w swoim exposé, jest skuteczne eliminowanie ba-

rier, jakie napotykają przedsiębiorcy.

Jak wiemy, rząd

Donalda Tuska dobrze wykorzystał minione 4 lata,

jeśli chodzi o stymulowanie wzrostu gospodarczego,

obronę naszej gospodarki przed skutkami kryzysu,

a także deregulację w polskim prawie.

Co do tego

ostatniego, udało się znieść lub zmienić setki ustaw

i tysiące przepisów.

Dzisiaj, gdy dokonujemy programowego otwarcia

nowej kadencji, warto podjąć się choćby skrótowego,

syntetycznego podsumowania, bilansu zamknięcia

w tej dziedzinie, zwłaszcza że było to poruszane

w kilku istotnych wystąpieniach, łącznie z przemó-

wieniem pana przewodniczącego Palikota.

Zresztą

pan przewodniczący Palikot szczególną uwagę po-

święcił nie tylko deregulacji, ale czemuś ważniejsze-

mu, z czym się zgadzam, mianowicie budowaniu re-

lacji zaufania państwa do obywatela i obywatela do

państwa.

Zawsze mówiłem, że to jest fundamentalne.

(Oklaski) Ale państwo nigdy nie zdobędzie zaufania

obywateli, póki samo nie wykaże się zaufaniem do

nich.

Pan przewodniczący Palikot zaprezentował

swój pogląd, krytykując rząd, a nie chwaląc, co mnie

bardzo zdziwiło.

Który gabinet przed rządem Donal-

da Tuska, przed rządem koalicyjnym Platformy Oby-

nał tak rewolucyjnej zmiany w zakresie budowania

zaufania państwa do obywateli?

Ja nie znam, nie pa-

miętam.

Nawet nie systemowych, kompleksowych

zmian, które wprowadziliśmy, ale nie pamiętam ta-

kich pojedynczych przepisów, pojedynczej ustawy.

Pamiętam natomiast – mógłbym cytować, ale nie

będziemy na to marnować czasu – setki takich, które

udowadniały, że państwo nie ufa obywatelom, że pań-

stwo traktuje obywatela jak potencjalnego przestęp-

cę.

Jeszcze gorzej, traktuje tak przedsiębiorcę.

Tak

było zawsze, przez 18 lat przemian w Polsce, zaczęło

się zmieniać w 2007 r.

Kilka przykładów, żeby nie powiedzieć – dowo-

dów.

To przecież my wprowadziliśmy, panie przewod-

niczący, instytucję domniemania uczciwości, a więc

kompletnie odwróciliśmy relacje między państwem

a przedsiębiorcą.

Mało tego, dotyczyło to nie tylko

przedsiębiorców, lecz wszystkich obywateli, ponieważ

ta instytucja została wprowadzona ustawą Ordyna-

cja podatkowa, czyli odnosi się do wszystkich podat-

ników w Polsce, ponad 25 mln ludzi.

Państwo polskie

– obowiązuje to od 2 lat – mówi podatnikom, 25 mln

ludzi w tym kraju: ufamy tobie.

(Wesołość na sali) Są

wymierne efekty tego, panie pośle Suski, proszę

zwrócić uwagę na niezależne dane, które pokazują,

że tylko w 2010 r. z tego tytułu 1,5 mld zł zostało

w kieszeniach przedsiębiorców.

Nie brano tu pod

uwagę wszystkich, tylko przedsiębiorców, których

jest prawie 10 razy mniej niż podatników w Polsce.

Wprowadzenie kultury oświadczeń zamiast za-

świadczeń – czyż to nie jest fundamentalna zmiana,

wręcz ﬁlozoﬁczna, ustrojowa, nie tylko czysto praw-

nicza?

A wprowadzenie normą prawną, a nie dyrek-

tywą, procedurą, pragmatyką służbową – chciałbym

to podkreślić, bo podnosił pan, że trzeba wprowadzić

to do polskiego systemu prawa, to więc oświadczam,

że od 1,5 roku to obowiązuje – zakazu żądania przez

urząd dokumentów, które może sam pozyskać z ad-

ministracji publicznej?

A jak w takim razie określić,

jeśli nie budowaniem państwa zaufania do obywa-

tela, przepisy, które dają prawo składania kopii?

Nigdy tego w Polsce nie było wolno.

Siedzi tutaj na

przykład pan były wojewoda wielkopolski.

Czy pa-

mięta taką możliwość – żeby można było przynieść

kopię?

No nie.

Jeśli ktoś nie miał oryginału – tylko

oryginał się liczył – to musiał iść do notariusza

i kopię potwierdzić za zgodność z oryginałem.

Tego

już nie ma, nie wolno tego żądać, można przynieść

kopię, kserokopię, fotokopię, cokolwiek.

Dlaczego?

Dlatego że wychodzimy z założenia, iż obywatel nie

chce oszukać państwa, bo to jest wreszcie jego pań-

stwo.

Państwo, które my tworzymy, to jest państwo

obywateli i dla obywateli.

A wiążąca interpretacja

prawa, którą rozszerzyliśmy?

Kiedyś dotyczyła wy-

łącznie podatków, teraz wszystkich obowiązków

publicznoprawnych.

Mało tego, jest ona powiązana

z czymś, czego pan też się domaga, a co już obowią-

zuje, a więc dorozumianą zgodą administracji, czy-

li milczącą zgodą.

Jeśli składam wniosek i nie otrzy-

muję odpowiedzi w ciągu 30 dni – o tym mówi prawo

– oznacza to, że urząd, do którego złożyłem wniosek,

wyraża zgodę.

Czy to nie jest budowanie państwa

zaufania do obywatela?

W ostatnich 4 latach wprowadziliśmy dla przed-

siębiorców ułatwienia na przykład w zakresie podej-

mowania, a szczególnie prowadzenia działalności

gospodarczej.

Dobrym przykładem może tu być zasa-

da: zgłoś i działaj.

I znowu zwrócę się do pana prze-

wodniczącego Palikota.

Niejednokrotnie, nie tylko

dzisiaj, na różnych konferencjach słyszę właśnie ten

postulat – należy wreszcie wprowadzić zasadę: zgłoś

i działaj.

Chcę więc powiedzieć, że ona obowiązuje od

2009 r., dokładnie od marca 2009 r.

Podobnie z kwe-

stią ułatwienia prowadzenia czy zakładania ﬁrm

przez stosowanie zasady zero okienka.

Od lipca bie-

żącego roku, a więc od 5 miesięcy już obowiązuje

zasada zero okienka.

Nie trzeba w ogóle wychodzić

do żadnego urzędu, wystarczy w domu wklikać do

swojego komputera dane i za darmo, bo znieśliśmy

opłaty, za darmo zarejestrować ﬁrmę lub zmienić

dane w rejestrach.

Radykalnie ograniczyliśmy zakres kontroli.

Ja nie

znam wszystkich krajów na świecie, nie we wszyst-

kich byłem i nie czytałem wszystkich przepisów

wszystkich krajów na świecie.

I z tym zastrzeżeniem

powiem, że tylko w Stanach Zjednoczonych są takie

przepisy, jak w Polsce.

Gdzie indziej są gorsze.

Tak

Poseł Adam Szejnfeld

radykalnie ograniczyliśmy instytucję kontroli przed-

siębiorców w Polsce, że oprócz Stanów Zjednoczonych

– zastrzegam, według mojej wiedzy – nie ma takiego

przypadku w świecie, a mimo to zarzucacie nam, że

za słabo deregulowaliśmy albo wcale nie deregulowa-

liśmy prawa gospodarczego.

Pytam: Czy to nie jest

samo państwo ogranicza się i ogranicza swoje insty-

tucje kontrolne w kontrolowaniu przedsiębiorców?

No, to jest właśnie budowanie zaufania.

Samoogra-

niczenie to jest idea, która nam przyświeca – koalicji

i rządowi.

Zmieniliśmy też przepisy ustawy o rachunkowości,

by łatwiej i taniej małe ﬁrmy realizowały swoje obo-

wiązki wobec ﬁskusa.

Ustanowiliśmy partnerstwo

publiczno-prywatne, też oczywiście kolejny dowód bu-

dowania państwa zaufania do obywateli.

Poprzednia

ustawa, ta przyjęta za PiS-u, to był właśnie dokument

udowodniający, jak państwo nie wierzy i nie ufa swoim

obywatelom i jak bardzo ogranicza im możliwości.

My

to wszystko odwróciliśmy do góry nogami, dokonali-

śmy otwarcia.

Każdy z każdym może się dogadywać

jak chce, byle w granicach prawa.

Zmniejszyliśmy reglamentację administracyjną

działalności gospodarczej, czyli ilość, uciążliwość

koncesji, zezwoleń i pozwoleń.

Z dużą przyjemnością

to podkreślam, bo nie ma spotkania – tu też nie było

wystąpienia, które by nie było poświęcone deregula-

cji – na którym by nie mówiono, że trzeba ograniczyć

ilość koncesji, zezwoleń i pozwoleń.

A ja tylko ciągle

błagam i proszę, żeby pokazać, które jeszcze, bo

wszystko, co do tej pory było możliwe, a o co do nas

występowały organizacje gospodarcze, podjęliśmy i zro-

biliśmy.

Jeśli jeszcze coś jest pominięte, to proszę to

pokazać, nie mówić ogólnie: koncesje, tylko powie-

dzieć: tą, tą i tą.

Wtedy na pewno będziemy mogli

wspólnie to zrobić, a jak nie wspólnie, to zrobimy to

sami.

Dużym osiągnięciem jest także zlikwidowanie

walutowości prawa dewizowego oraz wprowadzenie

ułatwień w swobodnym przekształcaniu ﬁrm, np.

spółdzielni czy przedsiębiorstw osób ﬁzycznych.

Do-

konaliśmy depenalizacji polskiego prawa gospodar-

czego, radykalnie zmniejszając odpowiedzialność

karną i ﬁnansową.

Wprowadziliśmy prawo do kasa-

cji.

Tego nigdy nie było.

Znieśliśmy lub zmniejszyli-

śmy wysokość większości opłat za działalność.

To

bardzo istotna zmiana.

Równie ważne są zmiany

w prawie podatkowym, jak choćby trzykrotne skró-

cenie okresu zwrotu podatku VAT.

Jeszcze niedawno,

chyba tydzień temu, słyszałem na tej sali postulaty,

że trzeba trzykrotnie skrócić termin zwrotu.

To jest

co sami, razem z nami, zmieniacie.

Ze 180 dni skró-

ciliśmy to do 60 dni, a postulat jest powtarzany

w kółko.

Wprowadziliśmy ulgi inwestycyjne dla ma-

łych ﬁrm – 400 tys. zł na ﬁrmę.

Nie bez znaczenia są

także zmiany dotyczące gospodarczego wymiaru

sprawiedliwości i egzekucji należności.

Przykładem

może być sąd elektroniczny, rejestracja od początku

przyszłego roku spółek z ograniczoną odpowiedzial-

nością w ciągu 24 godzin.

Znieśliśmy też obowiązek

posługiwania się numerem REGON, a w działalności

pozagospodarczej – również numerem NIP.

Tego już

nie ma i nie trzeba tego używać, stosować.

Oczywiście do tej pory nie wszystko udało się zdą-

żyć zrobić.

To jest zadanie dla nowej ekipy, nowego

rządu i nowego parlamentu.

Na przykład nie znowe-

lizowano w zakresie wystarczającym prawa pracy,

nie przyjęto nowych rozwiązań w zakresie wsparcia

działalności gospodarczej przedsiębiorców za granicą

czy też nie uchwalono ustawy o inwestycjach celu

publicznego, o czym tu dzisiaj była mowa.

Ale na to

jest właśnie kolejna kadencja.

To, co niewątpliwie czeka na konieczne rozwiąza-

nie, to kompleksowa reforma systemu stanowienia

prawa.

Proces legislacyjny powinien bowiem przebie-

gać sprawnie, tak by tworzone prawo było czytelne

i transparentne.

Liczba zmian prawa i nowych prze-

pisów powinna być mniejsza, a cała procedura uchwa-

lania ustaw winna w sposób bardziej podmiotowy

uwzględniać prawa partnerów społecznych do udzia-

łu w konsultacjach.

Cieszy więc deklaracja, jaką

w swoim exposé złożył pan premier Donald Tusk, za-

powiadając zmiany w tej dziedzinie.

Kwestią niecier-

piącą zwłoki są procesy inwestycyjne.

By się lepiej,

szybciej i skuteczniej rozwijać, potrzebujemy zmian

w prawie planowania przestrzennego, w Prawie bu-

dowlanym oraz w prawie środowiska naturalnego.

(Poseł Anna Paluch: Właśnie, a co z obietnicami?)

Na to zwrócił także uwagę pan premier Donald

Tusk.

Zapowiedział on skrócenie czasu uzyskiwania

pozwolenia na budowę do 100 dni w przypadku du-

żych inwestycji i 60 dni w przypadku mniejszych

inwestycji.

Inną sprawą konieczną do podjęcia jest

rynek pracy.

Potrzebne są w tym zakresie przepisy

wprowadzające większą elastyczność w stosunkach

pracy, a także przeniesienie norm antykryzysowych

do prawa stale obowiązującego.

Równie ważne i po-

trzebne są zmiany w prawie podatkowym wprowa-

dzające większą jasność i transparentność tych ustaw.

Niebagatelnym wyzwaniem staje się również podjęcie

inicjatyw legislacyjnych mających ograniczyć szko-

dliwość powstających w gospodarce zatorów płatni-

czych.

To jest szczególnie istotne w sytuacji nadcho-

dzącego kryzysu w Europie i groźnych skutków dla

Polski.

Wysoka Izbo!

Całość pozytywnego efektu deregu-

lacyjnego możemy osiągnąć tylko i wyłącznie przez

zmiany w działalności administracji publicznej.

Dla-

tego optymizmem musi napawać powołanie nowego

resortu – Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji.

Nic nam bowiem po nawet najlepszych przepisach

prawa, jeśli nie będziemy posiadali nowoczesnej,

sprawnie działającej administracji, jeśli nie będziemy

stosowali nowoczesnych technik i technologii komu-

nikacji oraz przesyłu danych.

Te decyzje pana pre-

Poseł Adam Szejnfeld

miera Donalda Tuska należy więc także ocenić jed-

noznacznie pozytywnie.

Podsumowując, Wysoka Izbo, należy uznać, iż

wszystkie podjęte do tej pory działania rządu, a przede

wszystkim zawarte w exposé pana premiera Donalda

Tuska zapowiedzi kolejnych inicjatyw w swoich dłu-

gofalowych konsekwencjach będą dobrze służyły Pol-

sce i Polakom.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Janusz Palikot: Dziękuję za przypomnienie

moich sukcesów.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

premiera czekało dziś z nadzieją wielu Polaków.

Wie-

lu nie usłyszało w pana wystąpieniu o tym, co jest ich

codzienną troską.

Ponad 2 mln młodych Polaków

wyemigrowało za chlebem.

Nieskuteczne okazały się

wezwania do powrotu.

Młodzi Polacy nie wracają, bo

snym kraju, w niepodległym państwie pracy, docho-

dów, mieszkania.

Nie mogą oni założyć rodziny.

Dla

całego niemalże młodego pokolenia dobrze wykształ-

conych Polaków zabrakło miejsca we własnym kraju.

(Gwar na sali)

(Poseł Anna Paluch: Panowie posłowie, możecie

nie przeszkadzać?)

(Głos z sali: Ale to się odnosi do obu stron.)

Czy to ma być kolejne stracone pokolenie?

Z pana przedłożenia, panie premierze, wynika, że

to głównie starzy ludzie mają ponieść koszty kryzysu.

Wolnorynkowa reforma emerytalna realizowana z upo-

rem prowadzi do masowej nędzy ludzi starych i nie-

pełnosprawnych.

Ustawa o emeryturach kapitało-

wych obniża wartość emerytury o połowę.

Emerytu-

ra, która jeszcze w 2008 r. wynosiła 1000 zł, w 2014 r.

przy tym samym stażu i takich samych opłaconych

składkach wyniesie 500 zł.

Tak działa mechanizm

emerytur kapitałowych.

Panie premierze, proszę to

powiedzieć osobom, które przechodzą na emerytury.

Co pan premier zamierza zrobić z otwartymi fundu-

szami emerytalnymi, głównym źródłem długu pu-

blicznego i przyczyną nędzy starych ludzi?

Dla roz-

wiązania problemu otwartych funduszy emerytal-

nych nie wystarczy przecież pozbyć się z rządu pani

Jolanty Fedak, która miała rozum i odwagę walczyć

z lobby ﬁnansowym, z determinacją broniła praw

i interesów emerytów.

Opóźnienie przejścia na eme-

ryturę ma być źródłem wielkich oszczędności dla ﬁ-

nansów publicznych, jednakże z badań Głównego

Urzędu Statystycznego – powołuję się tutaj na wy-

dawnictwo „Stan zdrowia ludności polskiej w 2009 r.”

– wynika, że 55% osób w wieku 50–59 lat źle ocenia

swój stan zdrowia, a w wieku 60–69 lat źle ocenia

swój stan zdrowia aż 72% Polaków.

Komu zatem chce

pan premier przedłużyć wiek emerytalny?

Ja nie

kwestionuję potrzeby wydłużenia wieku emerytalne-

go, oczywiście dla tych, którzy chcą, a przede wszyst-

kim dla tych, którzy mogą pracować, jednak najpierw

trzeba poprawić stan ochrony zdrowia, stan zdrowia

ludności.

To wymaga innej niż obecna dostępności pu-

blicznych usług w zakresie ochrony zdrowia, a przede

wszystkim wyższej ich jakości.

Konstytucja nakazu-

je równe traktowanie obywateli wobec prawa.

Pro-

pozycja wydłużenia czasu pracy pracowników, którzy

dziś zbliżają się do emerytury, narusza elementarną

zasadę ochrony praw nabytych i praw w trakcie na-

bywania, chociaż pan premier zachowuje tę zasadę

dla służb mundurowych.

To jest elementarna zasada

systemu zabezpieczenia społecznego.

Jak pan pre-

mier zamierza rozwiązać problem rent inwalidzkich

i rent sierocych?

Ile będzie wynosiła renta w systemie

kapitałowym?

Jak będzie wyliczana?

Nie ma w exposé problemu ubóstwa, choć to dziś

troska większości rodzin z dziećmi, rodzin wielodziet-

nych, niepełnosprawnych, rolników, bezrobotnych,

rencistów, emerytów, ale także co piątej osoby pracu-

jącej.

Polska może pochwalić się tym, że 22% naszych

dzieci wychowuje się w bardzo biednych rodzinach.

To

rekord w Unii Europejskiej.

Bieda w Polsce ma twarz

dziecka.

Ale czyż osobom aspirującym do europejskiej

elity, przyjmowanym na europejskich salonach wypa-

da dziś mówić o skrajnym ubóstwie?

Czy wypada wy-

pominać, że świetnie sprywatyzowana stomatologia

doprowadziła do takiego stanu, że 95% dzieci 12-let-

nich na Mazowszu ma próchnicę zębów?

Nie ma w exposé nic o bezrobociu, tymczasem

w Polsce jest blisko 2 mln bezrobotnych, a i ci, którzy

wyemigrowali, wyjechali z powodu braku pracy.

Nie-

mal całe młode pokolenie jest bez pracy, młodym nie

pomaga nawet bardzo dobre wykształcenie, ukończe-

nie kilku fakultetów.

Polska na własne życzenie sta-

ła się krajem nie centralnym, lecz peryferyjnym.

W Pol-

sce nie produkuje się nic ważnego, nowoczesnego,

a do handlowania chińskimi wytworami naprawdę

wystarczy byle jaka zawodówka.

Małe miasta wylud-

niają się, młodzi ludzie uciekają od beznadziejności,

nędzy, bezrobocia.

Chciałabym zapytać panią mar-

szałek: Jak żyje się na przykład w Szydłowcu, w mie-

ście, które bije rekordy bezrobocia masowego i utrwa-

lonego?

(Głos z sali: Dawno zapomniała.)

Czy bezrobocie zdaniem pana premiera to pro-

blem państwa, czy tylko problem bezrobotnych i ich

rodzin.

Jednakże ani masowe bezrobocie, ani zły

stan zdrowia Polaków, ubóstwo rodzin czy pogłębia-

jący się kryzys demograﬁcznyniesąnajważniejszym

współczesnym problemem Polski i Polaków.

Najważ-

niejszym problemem współczesnej Polski jest doko-

nane w ostatnich latach świadome, celowe zniszcze-

Poseł Adam Szejnfeld

nie tego, co jest podstawą polityki.

Nastąpiło miano-

wicie zniszczenie prawdziwej solidarności ludzkiej,

solidarności społecznej, narodowej, zawodowej.

Za-

miast tego nakręcana jest międzyludzka rywalizacja

ekonomiczna.

(Poseł Rafał Grupiński: Same zgliszcza zostały.)

Cynicznie stosowane są narzędzia sprymityzowa-

nej liberalnej gospodarki rynkowej.

Trawestując po-

wiedzenie wczesnego merkantylizmu, człowiek może

bogacić się tylko kosztem innego człowieka, muszą

więc być biedni, żeby byli bogaci.

Zamiast budowania

solidarności i spójności społecznej jest nieustające

przeciwstawianie jednych grup drugim.

Mnożone są

sztuczne konﬂikty między grupami zawodowymi,

między miastem a wsią, regionami, pracownikami,

rolnikami, służbami specjalnymi, pracodawcami sta-

rymi a młodymi.

Spustoszenie w świadomości spo-

łecznej jest być może odwracalne, być może, ale

z pewnością nie dla dzisiejszych pokoleń.

Przykładem

takiego spustoszenia jest obsesja na tle rolników.

Je-

steśmy krajem biednego chłopstwa – chciałoby się

powtórzyć za wieloma uczonymi, którzy analizowali

ten problem.

Czy w walce z ubezpieczeniem społecz-

nym rolników chodzi o ostateczne rozwiązanie kwe-

stii chłopskiej, o czym mówiono jeszcze nie tak daw-

no?

Czy chodzi o przekształcenie dumnych, honoro-

wych gospodarzy w parobków?

Co pan premier ma

do zaproponowania starym rolnikom?

Co pan ma do

zaproponowania wychowującym dzieci rodzinom rol-

ników, które nie mają przecież żadnych ulg, bo nie

mają dochodu?

Czy w rozwiązywaniu kwestii chłop-

skiej, czy w reformach, o których pan tu mówił, cho-

dzi o odebranie rolnikom najpierw własności, a potem

ich godności?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Ministrowie!

(Głos z sali: Ale nie ma pana prezesa.)

(Poseł Anna Paluch: Przekażemy, przekażemy,

niech się pan nie martwi.)

Proszę o przekazanie.

(Poseł Anna Paluch: Tak, panie pośle, proszę się

nie denerwować.)

(Głos z sali: Premiera Tuska też nie ma na sali.)

Prezes zaczął od słów, iż warto być Polakiem.

Jest

to bardzo ważna konstatacja, myślę, że wszyscy po-

winniśmy być dziś dumni z tego, że jesteśmy Polaka-

mi, choć być może myślał on o czymś innym.

Warto

być dziś Polakiem i mieszkać nad Wisłą, bo inni chcie-

liby znajdować się w naszym położeniu, mieszkać wła-

śnie w takim kraju, w jakim my mieszkamy, a nie

w Budapeszcie.

To nie jest alternatywa.

(Oklaski)

Jeżeli tak jest – bo to fakt, proszę zapytać innych,

to oni mówią w ten sposób, a nie my – to warto po-

równać…

(Głos z sali: Tak boicie się tego Budapesztu.)

…sytuację, w której byliśmy cztery lata temu,

z tą, w której jesteśmy dzisiaj.

Jeżeli chodzi o polską

siłę na arenie międzynarodowej…

(Głos z sali: To katastrofa.)

…w Unii Europejskiej, premier powiedział dwa

zdania…

(Poseł Anna Paluch: Podatki były niższe cztery

lata temu.)

…realizowany od 1989 r. kierunek polskiej poli -

tyki jest mniej więcej ten sam, ale akcenty są diame-

tralnie różne.

(Poseł Anna Paluch: Podatki były niższe, zatrud-

nienie w administracji publicznej też.)

Ja się nie będę z państwem przekrzykiwał, na

szczęście mam mikrofon, więc mam nadzieję, że

w stenogramie na moje wyjdzie.

Jeżeli prezes mówi, że Polska stoi za drzwiami

w ważnych momentach dla rozwoju Europy, bo rze-

czywiście są to kluczowe lata, dekady rozwoju Euro-

py, naszego kontynentu, w czym bierzemy aktywny

udział, to chciałbym zapytać, gdzie prezes Jarosław

Kaczyński umieścił Polskę, kiedy z powodu satyrycz-

nego artykułu w prasie niemieckiej zawiesił uczest-

nictwo Polski w dialogu niemiecko-francusko-pol-

skim w ramach Trójkąta Weimarskiego nad strate-

gicznymi decyzjami…

(Głos z sali: Taka prawda.)

…kiedy podejmowane były decyzje dotyczące wła -

śnie nas, naszego położenia.

(Głos z sali: Do rzeczy.)

Czy w tamtym momencie nie wystawił Polski za

drzwi?

Zresztą prezes Kaczyński dość często powołuje się

na prasę niemiecką, nawet dzisiaj cytował…

(Głos z sali: To fobia.)

Mam wrażenie, że inne tezy nie są budowane…

(Głos z sali: Ale gdzie jest odniesienie do exposé?)

…na bazie satyrycznych artykułów w prasie nie -

mieckiej.

(Głos z sali: Proszę nie przeszkadzać mówcy.)

Ja sobie dam radę.

(Głos z sali: Nawet się pan wyżywi.)

Na pewno.

Chciałbym jeszcze powiedzieć o dwóch sprawach,

bo też nie można ich zbyć milczeniem.

(Poseł Elżbieta Rafalska: Do rzeczy.

Co z exposé?)

Jeżeli pan prezes Kaczyński…

Poseł Józefa Hrynkiewicz

(Głos z sali: Rozmawiajmy o exposé premiera Tu-

ska, a nie prezesa Kaczyńskiego.)

...mówi, iż dziś bardzo ważne jest to, żeby Polska

miała swoją siłę, głos i moc, to chcę powiedzieć, że

budowanie dystansu i sprzyjanie wszystkim, którzy

integracji nie sprzyjają, którzy są sceptyczni, to jest

właśnie wystawianie siebie za drzwi.

Jeżeli dziś tak

istotna dla naszej skuteczności jest współpraca insty-

tucji, takich jak Kancelaria Prezydenta z prezyden-

tem na czele, rządu z premierem na czele i naszego

parlamentu z taką reprezentacją, jaką mamy…

Czy

państwo pamiętacie, jakie padały propozycje?

Dzie-

lenia polskiej dyplomacji na prezydencką i rządową.

Czy czytając exposé Donalda Tuska z 2007 r., nie

wstydzicie się, że musieliśmy mówić o tym, iż polity-

ka międzynarodowa Polski nie może być zakładni-

kiem partyjnych interesów, instytucjonalnych spo-

rów i rywalizacji pomiędzy tymi instytucjami?

(Poseł Anna Paluch: O czym pan mówi?

Może pan

przeczyta 130 obietnic...)

Taka była rzeczywistość jeszcze dwa, trzy lata

temu.

Dziś ta współpraca jest pełna, dobra i realizo-

wana na rzecz polskiego interesu narodowego.

(Poseł Anna Paluch: …to, co naobiecywaliście

4 lata temu.)

Bardzo proszę, akapit po akapicie, nie będę przy-

pominał o kolejnych wyzwaniach, bo one są strate-

giczne i rzeczywiście realizowane.

Jeżeli premier

granicznej poświęcać zbyt wiele uwagi, bo wszyscy

scy Polacy to widzą, a ponieważ wszyscy Polacy to

widzą, nie musimy tego komentować.

A wam radzę jedno, bo cały czas się przekrzyku-

jemy: odejdźcie od tej doktryny, że nie damy sobie

Polacy naprawdę wiedzą i tego nie akceptują, odrzu-

cają to.

Odejdźcie od tej doktryny prezesa Kaczyń-

skiego, bo ona się nie sprawdza, nie idźcie tą drogą,

powiem, cytując klasyka.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję bardzo.

Teraz wystąpi pan poseł Paweł Szałamacha, Pra-

sé premiera Tuska potwierdza, że prowadzi nas tą

samą drogą, którą przeszły inne kraje.

Pierwszy etap

tej drogi to wiele lat kiepskiego rządzenia.

Drugi etap

to pojawiające się problemy i pierwsze zapewnienia

o tym, że jest dobrze.

W tym etapie pojawia się też

szukanie winnych.

Europejczycy wskazują na Ame-

rykanów, Amerykanie na Chińczyków i kurs waluty

chińskiej.

W trzecim etapie są pakiety oszczędnościo-

we i recesja.

W czwartym etapie jest odejście, często

odejście w niesławie.

Tę drogę przeszedł pan Berlu-

sconi, tę drogę pojutrze zakończy pan Zapatero.

Tą

drogą prowadzi nas także szef Platformy Obywatel-

skiej.

Gdy zaprowadzi nas tam, gdzie jego koledzy, to

wskaże winnych i odejdzie na jakieś inne stanowisko.

Jednak czynniki zewnętrzne, które są tu wskazywa-

ne jako powód polskich problemów, stanowią tylko

jedną czwartą prawdy.

Jest to tylko jedna czwarta

prawdy.

Pozostałe trzy czwarte, które można bez-

względnie przypisać obecnemu rządowi, stanowią

trzy czynniki: pierwszy – słodkie nicnierobienie, czy-

li dolce far niente przez cztery lata, drugi – zawinio-

ne działania na niejako szkodę interesu państwowe-

go, publicznego, trzeci – błędy.

Każdy z nich moż-

na egzempliﬁkować.

Słodkie nicnierobienie.

Premier był autorem bon

motu o nowej klasie próżniaczej, a cała Polska wie-

działa, że jego tydzień pracy wynosi 3,5 dnia.

(Poru-

szenie na sali) Powołał dwóch ministrów w kancela-

rii premiera, którzy nic nie zrobili, i w najistotniej-

szych sprawach nie zajmuje stanowiska.

(Głos z sali: Dajcie spokój.

Do rzeczy.)

Do rzeczy – słodkie nicnierobienie.

Przedstawili-

śmy stanowisko wobec szczytu unijnego, który miał

uratować euro.

Uratował na dwa dni.

Prawo i Spra-

wiedliwość zaproponowało redukcję całego długu

greckiego o 65% i opcję dla tego kraju powrotu do

drachmy.

Zapytaliśmy, jakie jest stanowisko rządu

w tej sprawie.

Premier Tusk milczy, milczy jego mi-

nister ﬁnansów.

Jeżelizinterpretujemytomilczenie,

to nicnierobienie, to znaczy, po pierwsze, że uważają,

iż to nie wpłynie na naszą sytuację, po drugie, iż nie

są w stanie stworzyć realnej koncepcji, nie mają kom-

petencji ekonomicznej, po trzecie, że czekają na de-

cyzję dysponenta politycznego w Unii Europejskiej.

Nie wiemy, jaka jest przyczyna.

Czyny zawinione.

Wiosna 2008 r. – urzędujący

prezes Rady Ministrów mówi o haraczu w kontekście

abonamentu radiowo-telewizyjnego.

Nie znam takiej

sytuacji, ażeby urzędujący prezes Rady Ministrów

dawał sygnał obywatelom, że można nie utrzymywać

własnego państwa, można nie płacić danin publicz-

no-prawnych.

(Poseł Anna Paluch: No właśnie.)

Następna sytuacja, bo Polacy to zrozumieli, to

stagnacja dochodów z akcyzy w roku 2008 pomimo

wzrostu sprzedaży paliw silnikowych i bardzo nie-

wielki wzrost wpływów z VAT.

Nie mówię o wpły-

wach z podatków dochodowych, bo wówczas Polacy

po raz pierwszy odliczyli ulgę rodzinną.

To są owe

czyny zawinione.

I błędy, błędy czasami zbyt proste, takie jak zwrot

w polityce wschodniej i atlantyckiej, deklaracja przy-

stąpienia do strefy euro, błędy premiera i jego mini-

strów, chociażby dotyczące autostrady A2, roczne

negocjacje z koncesjonariuszem zakończone ﬁaskiem,

Poseł Andrzej Halicki

następnie błąd w wyborze ﬁrmy i taki rezultat, że

najprawdopodobniej do maja przyszłego roku auto-

strada nie dotrze do Warszawy.

Błąd ministra skar-

bu, który w styczniu 2010 r. sprzedawał 10% akcji

Polskiej Miedzi po około 100 zł za akcję.

Nawet dzi-

siaj, po dużych spadkach, ta cena wzrosła niemal dwa

razy i wynosi około 160 zł.

Na tej transakcji Skarb

Państwa potencjalnie nie zrealizował dochodów rzę-

du 2 mld zł.

Nie wiem, czy to był pech, czy był to

wynik złej porady, którą uzyskał minister skarbu, ale

ponosimy tego konsekwencje.

Sprawa infrastruktury, która nie znalazła swoje-

go miejsca w tym exposé, jest dobrą egzempliﬁkacją

tej postawy.

Wszystkich, przypuszczam, dziwi decy-

zja kadrowa dotycząca obsady tego stanowiska.

Je-

stem przekonany, że nawet w zasobach koalicji jest

przynajmniej jedna lepsza propozycja, chociażby do-

tycząca posła PSL.

Nie wiemy, jakie powody przema-

wiają za wyborem pana posła Nowaka, być może po

prostu fakt bliskich relacji i składania pewnych hoł-

downiczych adresów w stosunku do premiera.

Jakie natomiast są podstawowe wyzwania?

Rozu-

miem, że pan nie był w stanie powiedzieć o tych spra-

wach.

Skoncentruję się tylko na kilku uderzeniowych

kwestiach, poniekąd interwencyjnych.

Kwestia wspomnianego transportu w związku

z Euro 2012.

Najprawdopodobniej nie powstanie już

nic takiego, co zapewniałoby tę podstawową infra-

strukturę.

Pomiędzy Wrocławiem a Poznaniem nie

powstanie droga S5, do Warszawy nie dotrze się au-

tostradą.

Proponowaliśmy w kampanii specjalną ofer-

tę przewozową kolei, uruchomienie co najmniej 4 par

dodatkowych pociągów pomiędzy głównymi miasta-

mi kraju i specjalną ofertę skierowaną do kibiców.

To

jeszcze można zrobić, jest jeszcze pół roku.

W prze-

ciwnym wypadku właśnie w okolicach Wrocławia

i Poznania oraz na tych wszystkich drogach dojazdo-

wych będą piekielne korki.

W sobotę rano przejazd

właśnie tą drogą, o której wspomniałem, zabiera trzy

godziny.

Druga kwestia interwencyjna to ryzyko utraty

1,2 mld euro na koleje.

Chodzi o te środki, które są

zabudżetowane i przeznaczone na kolej, ale polski

rząd zawnioskował o przesunięcie ich na drogi.

Jeże-

li nic nie zrobimy, to 1 stycznia 2014 r.

Komisja Eu-

ropejska po prostu je zabierze.

Proponujemy wyjście,

czyli powołanie krajowej spółki taborowej wzorem

rozwiązania przećwiczonego w Niemczech – land

Dolna Saksonia powołał taką ﬁrmę – a następnie

zakup za te prawie 5 mld zł taboru, który byłby na-

stępnie leasowany przewoźnikom, tak żeby stworzyć

realny rynek taboru kolejowego w Polsce.

To jest pra-

wie 300 nowych składów, które można ulokować

w polskich fabrykach i które zmienią zasadniczo ob-

raz Przewozów Regionalnych.

Trzeba naprawić błąd,

trzeba się przyznać do tego błędu, którym było prze-

kazanie spółki Przewozy Regionalne 16 marszałkom,

co oznacza, że w zasadzie ta spółka nie ma właścicie-

la.

W ostatnim roku liczba pasażerów dramatycznie

spada.

Trzeba to z powrotem uskarbowić.

System

kolejowy musi działać właśnie jako system, a nie jako

podzielona część sieci na terenie kraju, w której każ-

de z województw zakłada własną spółkę, bo jest nie-

zadowolone ze standardu świadczonego przez Prze-

wozy Regionalne.

Żeby to zrobić, oczywiście trzeba

porzucić taką uproszczoną doktrynę liberalną i przy-

znać rację Prawu i Sprawiedliwości.

Ostatnie wyzwanie, które jest do przeprowadze-

nia, to telefon 112.

To zadanie dla ministra, który

zajmie się informatyzacją i cyfryzacją.

Telefon 112

pokazuje w pigułce ﬁlozoﬁęrząduPlatformy.

Premier

Schetyna zrezygnował z koncepcji wdrażanej przez

Prawo i Sprawiedliwość, jeśli chodzi o realizację pro-

jektu telefonu 112 w 2007 r.

Po dwóch latach minister

Miller wrócił do koncepcji opracowanej przez PiS, ale

już nie starczyło czasu, ażeby dokonać zmian usta-

wowych.

To jest jedno z podstawowych wyzwań, po-

nieważ dysfunkcjonalny telefon 112 powoduje, że

Polacy po prostu mają mniejszą szansę, ażeby po

określonej liczbie minut na miejscu wypadku zjawił

się ambulans.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Poseł Sławomir Jan Piechota:

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Ministrowie!

Wysoki Sejmie!

Realność programów, planów, dekla-

racji, wszelkiego rodzaju obietnic można i należy

oceniać na podstawie realnych dokonań, wcześniej-

szych działań, wcześniejszych osiągnięć.

Pan premier

powiedział o skumulowanym wzroście gospodar-

czym, czyli o tym naszym wielkim sukcesie, z które-

go wszyscy możemy i powinniśmy być dumni.

Ale ten

wielki sukces Polski oznaczał także dla konkretnych

ludzi żyjących w naszym kraju bardzo konkretne

zmiany w ich osobistej sytuacji.

Warto to przypo-

mnieć, bo ten nasz wielki wspólny sukces może być

źródłem siły, by zmierzyć się z zadaniami, które sto-

ją przed nami.

Wiem, że wielu trudno tego słuchać,

bo trudno uwierzyć w te liczby, trudno uwierzyć w te

fakty.

Ale warto o tych faktach pamiętać, nawet bu-

dując te swoje najczarniejsze i nieprzychylne dla rzą-

du scenariusze.

Przeciętne wynagrodzenie w roku 2007 wynosiło

2700 zł.

W tym roku wynosi 3360 zł.

Taka jest zmia-

na w ciągu tych 4 lat.

Wynagrodzenie minimalne

w roku 2007 wynosiło 936 zł i stanowiło 34,8% śred-

niego wynagrodzenia.

W tym roku minimalne wyna-

grodzenie wynosi 1386 zł i jest to prawie 42% śred-

niego wynagrodzenia.

Warto o tym pamiętać.

Skut-

kiem wzrostu dochodów poszczególnych osób był wzrost

Poseł Paweł Szałamacha

wpływów do Narodowego Funduszu Zdrowia, a więc

wzrost potencjału budżetu, który ﬁnansuje ochronę

zdrowia.

W roku 2007 w NFZ zgromadzono 38,8 mld

zł.

W tym roku to jest 58 mld zł.

To są fakty.

Wielokrotnie podnoszono tu kwestię biedy, zubo-

żenia emerytów i rencistów.

Tu też warto popatrzyć

na fakty.

W roku 2006 średnia emerytura wynosiła

1310 zł, w połowie tego roku średnia emerytura wy-

nosi 1800 zł.

Średnia renta inwalidzka dla osób

z tytułu niezdolności do pracy w roku 2006 wynosiła

niecałe 990 zł, w połowie tego roku wynosi 1335 zł.

To są fakty.

Można tym faktom nie wierzyć, ale to są

fakty, warto o nich pamiętać, snując wizję naszej

przyszłości.

Szczególnie zaś cieszy – to znowu niezbi-

ty fakt mający ścisłe powiązanie z kwestią emerytur,

wieku emerytalnego – że przewidywana średnia wie-

ku życia mężczyzn w tym roku w Polsce to ponad

72 lata, średnia życia kobiet – ponad 80 lat.

I tu widać

ten rozziew, który powstaje między momentem odej-

ścia na emeryturę a okresem, przez który jest wypła-

cana emerytura.

Dzisiaj już wielokrotnie była o tym

mowa, że jeżeli ten okres się tak wydłuża, to nie ma

siły: albo obniża się wysokość emerytury, albo trzeba

drastycznie zwiększyć opodatkowanie pracujących,

by utrzymać obecny poziom emerytur.

W polityce społecznej ważnym wyznacznikiem

myślenia jest traktowanie osób szczególnie zagrożo-

nych wykluczeniem, natraﬁających na szczególne

trudności.

Taką grupą są bez wątpienia osoby nie-

pełnosprawne, to jest ponad 5 mln obywateli naszego

kraju.

W ciągu ostatnich czterech lat przestano

wreszcie osoby niepełnosprawne traktować wyłącz-

nie w kontekście medyczno-socjalnym, a zaczęto je

traktować jak pełnoprawnych obywateli naszego kra-

ju.

Drobnym, ale jakże znaczącym symbolem tej

zmiany jest to, że dzisiaj przemawiam do państwa

z tego miejsca, nie zaś z jedenastego rzędu, mówiąc

do państwa pleców i z tyłu państwa głów.

(Oklaski)

To cztery lata temu premier obiecał, że wspólnie spo-

wodujemy, że polski parlament będzie dobrym przy-

kładem dla wszystkich.

Demokrację budują takie

gesty, takie symbole, bo inaczej te słowa i deklaracje

pozostaną puste.

Przez te cztery lata nie tylko Sejm

uwolniliśmy od barier, ale doprowadziliśmy do tego,

że w ostatnich wyborach wszyscy obywatele, również

ci, dla których dotarcie do lokalu wyborczego zawsze

stanowiło problem, wreszcie mogli na równych pra-

wach w nich uczestniczyć.

(Oklaski) Wśród tych fun-

damentalnych zmian jest także zmiana ustawy o służ-

bie cywilnej, dzięki której realne staje się zatrudnie-

nie osób niepełnosprawnych w administracji publicz-

nej.

To także zrównanie rent olimpijskich dla meda-

listów zwykłych igrzysk i igrzysk paraolimpijskich.

Wiele można takich przykładów przedstawiać.

Są to

realne, konkretne małe kroki, ale te małe kroki skła-

dają się na ten wielki dystans, jaki przebyliśmy przez

ostatnie cztery lata.

Wiele zrobiliśmy, ale przed nami konieczność od-

ważnej kontynuacji: to oczywiście w dużym stopniu

kwestia zapewnienia dostępu do edukacji również

dzieciom o szczególnych potrzebach, to także ciągłe,

konsekwentne wspieranie aktywności zawodowej,

zwłaszcza aktywności zawodowej osób niepełno-

sprawnych, to wreszcie konsekwentne zmierzanie do

ratyﬁkacji przez Polskę Konwencji Narodów Zjedno-

o tych rozwiązaniach, które mają usuwać bariery,

warto też jednak pamiętać, że niektóre szczególne

uprawnienia tak naprawdę obracają się przeciwko

ludziom, którym podobno mają służyć.

Takim przy-

kładem jest choćby indywidualne nauczanie.

Kiedyś

myśleliśmy, że będzie to droga, dzięki której każde

dziecko będzie mogło mieć dostęp do edukacji, sie-

dząc w swoim domu.

Dziś wiemy, że jest to pewnego

rodzaju ostateczność, że jeżeli naprawdę nie ma in-

nej możliwości dla dziecka, to dopiero wtedy powin-

no być uruchamiane indywidualne nauczanie, bo

tylko obecność wśród rówieśników, taka codzienna

aktywność buduje w tym człowieku świadomość na

przyszłość, że jest pełnoprawnym uczestnikiem ży-

cia społecznego.

Innym przykładem nadmiernego uprzywilejowa-

nia, które obracało się przeciwko ludziom, było ist-

nienie do niedawna automatycznie skróconego czasu

pracy dla niektórych osób niepełnosprawnych.

Z góry

mówiliśmy, że nie wolno im dłużej pracować.

Przez

to wielu pracodawców nie chciało zatrudniać takich

ludzi, bo mówili, że nie sposób zapewnić funkcjono-

wania ﬁrmy, nawet jeżeli pracodawcą był urząd.

W tym miejscu dochodzimy do kwestii, która dla

spraw społecznych jest fundamentalna: tylko poprzez

pracę możemy budować dobrobyt i bezpieczeństwo

poszczególnych ludzi, rodzin i całego społeczeństwa.

Kluczem do tej sytuacji jest zapewnienie warunków

wspierających zatrudnienie i aktywność.

I tu znowu

liczby, którym oczywiście możemy przeczyć, ale takie

są prawdziwe liczby.

Pracujących w roku 2005 było

w Polsce 14 116 tys. W tym roku było to prawie

16 mln.

W ciągu tych 5 lat liczba osób pracujących

w Polsce wzrosła o ponad 1800 tys.

Te pozytywne tendencje na rynku pracy są jednak

cały czas wystawiane na zagrożenie przez kryzys,

przez tę burzę, która w tej chwili przetacza się przez

Europę.

Rezerwy aktywności ciągle tkwią w grupie

osób starszych oraz osób niepełnosprawnych.

Ta ak-

tywność wśród jednej i drugiej grupy wzrasta, ale

nadal wzrasta w stopniu niewystarczającym.

A więc

nadal musimy dokładać starań, by nie tylko umożli-

wiać to tym osobom, ale też mobilizować i motywo-

wać je do większej aktywności.

Szczególnym problemem na rynku pracy jest

ogromne bezrobocie wśród osób młodych.

Oczywiście

jest dla nas marną pociechą, że bezrobocie wśród

młodych w Polsce jest ponad dwukrotnie niższe niż

w Hiszpanii, bo cudze problemy nie umniejszają do-

kuczliwości problemów, których doświadczają młodzi

ludzie w Polsce.

Pewnie jednym ze źródeł jest niedo-

Poseł Sławomir Jan Piechota

pasowanie wykształcenia, jakie wielu młodych zdo-

było przez ostatnie lata, do realnych potrzeb rynku

pracy.

Tylko że można powiedzieć, iż to mleko już się

rozlało, ci młodzi już zakończyli edukację, mają róż-

ne dyplomy i certyﬁkaty,ajednaknieznajdująpracy.

A więc przed nami zadanie polegające na tym, jak im

pomóc, żeby wreszcie odnaleźli to swoje miejsce na

rynku pracy.

Oczywiście brak pracy dla młodych

i niepewność co do stabilności zatrudnienia to jedne

z głównych przyczyn problemów demograﬁcznych.

Dla osób nieradzących sobie samodzielnie w życiu

ważny jest sprawny system pomocy społecznej.

Waż-

ne, by działania podejmowane w tym zakresie i świad-

czenia, zwłaszcza te ﬁnansowe, służyły przywraca-

niu samodzielności, a nie uzależniały ludzi od pomo-

cy społecznej.

Nie chcemy tych ludzi ubezwłasnowol-

niać, tak jak przez lata czyniono właśnie z osobami

niepełnosprawnymi, wmawiając im, że tak naprawdę

ich miejsce jest na rencie, a nie na rynku pracy.

Cały czas zatem trzeba intensywnie przeciwdzia-

łać wykluczeniu społecznemu, a szczególnie jest to

ważne w dzisiejszych czasach kryzysu.

W tym zakre-

nizacji pozarządowych oraz działania z zakresu eko-

nomii społecznej.

Szczególne wsparcie potrzebne jest

dla seniorów, również tych, którzy zakończyli już ak-

tywność zawodową.

Dlatego tak ważne jest wsparcie

dla uniwersytetów trzeciego wieku oraz innych form

samoorganizacji i aktywności seniorów.

Służyć temu w dużym stopniu może i już służy

prosty 1%.

Przypomnijmy: to właśnie ten rząd odważ-

nie, w bardzo niepewnych czasach uprościł procedurę

przekazywania 1% na rzecz organizacji obywatelskich.

Efekt był lawinowy.

Wpływy organizacji pozarządo-

wych z tytułu tego 1% wzrosły z ok. 100 mln do 300 mln.

W tym roku wpływy organizacji pozarządowych prze-

kroczyły już 400 mln zł.

To są przecież pieniądze bu-

dżetowe, bo to nie jest darowizna.

To jest procent

podatku, który jest przekazywany organizacjom po-

zarządowym, których działalność ma oczywiście

ogromną wartość społeczną.

Nowe czasy wymagają poszukiwania nowych,

efektywnych rozwiązań, które będą jeszcze skutecz-

niej służyć osiąganiu ważnych celów społecznych.

Wiele z obecnych rozwiązań okazuje się bowiem

w praktyce niewystarczająco skutecznych.

W polity-

ce społecznej państwa ważne jest, byśmy tworzyli

mechanizm sprawnej stałej współpracy oraz spójnych

działań służb zatrudnienia i służb społecznych.

Waż-

ne jest też współdziałanie administracji rządowej

z samorządami oraz organizacjami obywatelskimi,

w tym także z organizacjami pracodawców.

Potrzebujemy zatem odważnej kontynuacji.

Tę od-

ważną kontynuację rozumiemy właśnie jako poszu-

kiwanie nowych, nierutynowych rozwiązań, bo takie

są czasy.

Uważamy, że ta odważna kontynuacja wy-

maga także obserwacji dokonujących się zmian, któ-

re w tak szybkim tempie dokonują się na naszych

oczach, ale także oceny wcześniej wprowadzonych

rozwiązań, by były one jak najbardziej skuteczne.

Podstawą tej kontynuacji, dobrą podstawą tej kon-

tynuacji jest sprawdzona koalicja Platformy Obywa-

przed czterema laty z zaufaniem i otwartością wita-

liśmy panią minister Jolantę Fedak, tak teraz z taką

samą otwartością liczymy na rzetelną, bliską i stałą

współpracę z nowym panem ministrem pracy i poli-

tyki społecznej, ale też deklarujemy otwartość na

inne środowiska i na krytykę, by tworzyć rozwiąza-

nia efektywne, a przy tym posiadające społeczną ak-

ceptację.

Na koniec trzeba powtórzyć i cały czas o tym pa-

miętać, że tylko praca i dochody z pracy mogą być

podstawą dobrobytu i bezpieczeństwa, tak pojedyn-

czych osób, jak i całych rodzin oraz całej naszej

wspólnoty narodowej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

i koledzy poruszyli już wiele kwestii dotyczących wy-

głoszonego exposé.

Chcę zatem bardzo krótko skon-

centrować się na sprawach, którymi żyję przez całe

swoje dorosłe życie, na sprawach wsi, dotknąć ocze-

kiwań, nadziei, marzeń, ale również obaw mieszkań-

ców polskich obszarów wiejskich.

Wieś oczekiwała, że premier w swoim exposé doda

otuchy, wleje trochę nadziei w serca i rozwieje chociaż

część obaw gromadzących się na horyzoncie.

Nieste-

ty pan premier raczył nie odnieść się właściwie do

żadnej ze spraw dotyczących rozwiązań strategicz-

nych.

Może konstrukcja exposé nie pozwala na to, by

poruszać sprawy dotyczące 40% polskiego społeczeń-

stwa mieszkającego na obszarach wiejskich.

Może nie

pozwala mówić o rolnictwie, tym dziale gospodarki,

którego znaczenie – ku zdziwieniu bardzo wielu – ro-

śnie, szczególnie przy regresie, a nawet upadku wie-

lu innych działów gospodarki.

Nie usłyszeliśmy o wyrównywaniu warunków ży-

cia na obszarach wiejskich w stosunku do dużych

miast, choć właściwie wszystkie wskaźniki pokazują

gorszą jakość infrastruktury technicznej i społecznej,

wyposażenia w dobra cywilizacyjne gospodarstw do-

mowych oraz dostępu do usług publicznych na wsi

i w małych miastach.

Nie usłyszeliśmy, jak zapewnić

samorządom terytorialnym dochody na realizację ich

zadań czy choćby na współﬁnansowanie inwestycji

z programów unijnych.

Wiele samorządów rezygnuje

np. z ubiegania się o środki unijne choćby na słynne

schetynówki.

Miało być exegi monumentum, a wyszło

jak zwykle.

Poseł Sławomir Jan Piechota

Nie usłyszeliśmy, czy w dalszym ciągu będzie re-

alizowana lansowana przez poprzedni, stary-nowy

rząd Platformy i PSL-u szkodliwa, wręcz zabójcza dla

małych miast i wsi koncepcja polaryzacji i dyfuzji.

Nie usłyszeliśmy, czy wieś może liczyć na wsparcie

ﬁnansowe w ramach polityki spójności, a nie tylko

w ramach polityki rolnej.

Rząd Prawa i Sprawiedliwości zostawił oprzyrzą-

dowanie prawne, akceptowane przez Komisję Euro-

pejską, pozwalające na wzmocnienie rozwoju wsi

środkami polityki spójności.

Na marginesie, pan pre-

mier wielokrotnie rozmijał się z prawdą, myląc poli-

tykę spójności z drugim ﬁlarem wspólnej polityki

rolnej, ale to zapewne, jestem o tym przekonany,

wina niekompetentnych doradców, a nie celowy za-

bieg wyborczy.

Nie usłyszeliśmy, jak zwiększyć dochody w rolnic-

twie, pamiętając o utrzymującym się dysparytecie

rodzin rolniczych i nierolniczych.

Nie usłyszeliśmy,

dlaczego ﬁaskiem, ba, klęską zakończyło się mówie-

nie o wyrównywaniu dopłat bezpośrednich.

Stanowi-

sko Komisji Europejskiej z 12 października nie pozo-

stawia właściwie żadnych złudzeń.

Mimo wypowiedzi

pana premiera i jego ministra w kampanii wyborczej

polscy rolnicy będą nadal gorzej traktowani w ra-

mach tej samej Unii.

Jak w tym kontekście traktować

wypowiedź pana premiera z godz. 12, myślę o exposé,

że intencją rządu jest, aby być w centrum Europy, być

Co zostało z tego snu o potędze?

Nie usłyszeliśmy,

dlaczego rząd koniecznie chce uszczęśliwić Polaków

organizmami GMO, próbując per fas et nefas, wpro-

wadzić uprawy roślin GMO do Polski, choć najważ-

niejsze kraje rolnicze Unii, w tym Niemcy i Francja,

wprowadzają zakazy uprawy GMO, pokazując ich

szkodliwość.

Czy rząd ulega naciskom międzynaro-

dowych koncernów nabijających sobie kabzę kosztem

konsumentów i rolników?

Pytań można postawić

więcej: o stan oświaty na wsi, w tym oświaty rolni-

czej, niszczenie doradztwa rolniczego, rozrost admi-

nistracji, w tym wzrost zatrudnienia w agencjach

rządowych.

Problemów na wsi jest wiele.

Co usłysze-

liśmy z ust pana premiera?

Usłyszeliśmy, że rolnicy

zostaną obłożeni składką zdrowotną, bo zdaniem

rządu gospodarstwo 6-hektarowe przynosi dochody,

którymi trzeba się podzielić z państwem.

Usłyszeli-

śmy, że zostanie wprowadzony podatek dochodowy

w rolnictwie, poprzedzony obowiązkową rachunko-

wością.

Usłyszeliśmy, że docelowo rząd odejdzie od

KRUS-u, mimo że oddzielne systemy zabezpieczenia

społecznego dla rolników z powodzeniem funkcjonu-

działa dobrze.

Mało pan premier powiedział o wsi

i rolnictwie, a wydaje się, jeżeli chodzi o intencje tego

rządu, że pod adresem wsi powiedział bardzo dużo.

Wysoka Izbo!

Zastanawiałem się na koniec, co

mogłoby być mottem planów rządu wobec rolników.

Przychodzi mi na myśl cytat z Dantego – napis na

bramie piekieł – porzućcie wszelką nadzieję, wy, któ-

rzy tu wchodzicie.

Dedykuję ten cytat jako motto

przede wszystkim politykom PSL.

Jestem zszokowa-

ny, że klub PSL, jak to wynika z wypowiedzi prze-

wodniczącego, akceptuje taką politykę wobec wsi.

Było wiele wypowiedzi na temat koncyliacji, ponad-

partyjnych rozwiązań strategicznych, szukania kon-

sensusu i kompromisu.

Jestem tego zwolennikiem,

ale w wypowiedzi pana premiera, w exposé pana pre-

miera tej koncyliacji nie dostrzegłem.

Czy wieś ma

być zatem chłopcem do bicia, by pan premier mógł

wykazać twardość i determinację w szukaniu

oszczędności?

Wieś na to sobie nie zasłużyła.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

ska, Platforma Obywatelska.

Poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Premierze!

Przyznaję, nie spodziewałam się, że ta debata będzie

aż tak pouczająca.

Po pierwsze, przynoszono na tę

mównicę plotki z kuluarów, jak to plotki, interesują-

ce.

Po drugie, dowiedziałam się, że znaczna część

osób zasiadających w tej Izbie właściwie nic nie wie,

tak jakby żyła w innej rzeczywistości, w innej Polsce.

Przytaczane fakty i dane nie mają nic wspólnego

z rzeczywistością i prawdą.

Jest to rzeczywiście dość

pouczające.

Na przykład od pana prezesa Kaczyńskiego do-

wiedziałam się, na co wydawać pieniądze, komu te

pieniądze zatrzymać, ale już nie bardzo dowiedzia-

łam się, gdzie są te pieniądze, skąd je wziąć.

Z pomo-

cą pospieszył co prawda pan przewodniczący Palikot,

ale nie jestem pewna, czy rachunki obu panów się

zgadzają.

(Poseł Anna Paluch: Ale cienka ironia.)

Chyba.

Od razu jednak zastrzegam, takiej plotki nie

słyszałam, chyba że w tych kuluarach powstała jakaś

nowa koalicja, o czym nie wiemy.

(Gwar na sali)

Żeby może przejść z kuluarów na salę, pozwolicie

państwo, że powrócę do tematu debaty, czyli do expo-

sé premiera Donalda Tuska.

Słyszałam komentarz, który nawet w pierwszej

chwili mnie zaniepokoił.

Premier mówił – to był taki

komentarz – prawie wyłącznie o ﬁnansach, gospo-

darce i polityce społecznej.

A gdzie reszta?

I tu się

zastanowiłam, właściwie komu i czego zabrakło.

Przed chwilą dowiedziałam się, że nie było obszerne-

go fragmentu poświęconego rolnictwu.

Ale przecież

rzeczywiście pewnie nie o to tylko chodzi.

Tylko że,

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski

szczerze mówiąc, po wysłuchaniu tego exposé nie

miałam wrażenia niedosytu, a wydaje mi się, że je-

stem osobą, która już parę exposé w życiu słyszała

i chyba zareagowałabym jakoś emocjonalnie, gdyby

okazało się, że to było zbyt ubogie.

Może więc nie

miałam poczucia niedosytu, ponieważ mam nieco

lepszą pamięć od głównych krytyków tego rządu.

Pa-

miętam bowiem o reformie szkolnictwa wyższego,

która już się dokonała i teraz tylko pozostaje nam

czekać na efekty, zresztą już namacalne.

Efektem ma

być właśnie taki system kształcenia, który będzie nie

tylko rozwijał młodych ludzi, ale przyniesie znacznie

większą pewność znalezienia po studiach ciekawej

pracy.

Pamiętam też o centrach naukowo-badaw-

czych rozwijających badania własne i nawiązujących

współpracę z ośrodkami naukowymi za granicą.

Pa-

miętam o wprowadzonych zasadach współpracy na-

uki z biznesem.

To jest wszystko faktem.

Pamiętam

o promocji młodych naukowców.

Ba, już nie tyle pa-

miętam, co widzę tłumy szturmujące wejście do Cen-

trum Nauki Kopernik i wiem, że na pewno nie będzie

to pierwsza i ostatnia tego typu inwestycja.

Tak więc,

tak na marginesie, pragnę uspokoić pana prezesa

Kaczyńskiego, że zmywak to był być może atrakcją

6 lat temu.

Dzisiaj zagranica poszukuje polskich in-

formatyków, a tych kształcimy znakomicie.

Multum nieporozumień czy też niedostrzeżenie

w exposé premiera tego wątku odnosi się również do

spraw kultury.

Tym razem ubolewał nad tym pan

przewodniczący Palikot.

Nie zacytuję tego dokładnie,

ale mniej więcej powiedział takie zdanie: O kulturze,

jak to zwykle w Platformie, ani słowa.

Powiedział to

z właściwym sobie wdziękiem.

Nie ma pana prezesa,

pana przewodniczącego, ale rozumiem, że państwo

mu to przekażecie, bo teraz będzie wątek osobisty.

Wielce szanowny były kolego, ja naprawdę wiem, że

mimo pozorów, pan w duszy jest szalenie kultural-

nym człowiekiem, i wiem, że kultura jest pana pasją.

Tym bardziej nie mogę zrozumieć, że pan nie wie, nie

chce wiedzieć, zapomniał, że to właśnie rząd Platfor-

my Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego

opracował i uruchomił narodowe programy „Kultu-

ra+” i „Biblioteka+”.

Musi pan też wiedzieć, że w mi-

nionych czterech latach odmrożono inwestycje w kul-

turze.

Musi pan wiedzieć, bo to widać.

Musi pan wie-

dzieć, że sektor kultury był liderem, jeśli chodzi o ab-

sorpcję środków europejskich.

O tym mówiła już cała

prasa, od kolorowej po czarno-białą, już nie mówiąc

o telewizji i radiu.

Wiadomo też, że z roku na rok

przybywało w budżecie pieniędzy na kulturę, i to po

kilka, nawet kilkanaście procent, także w tych ostat-

nich kryzysowych latach, a samorządy, które, jak mi

się wydaje, pan przewodniczący chyba ceni, z wyjąt-

kiem powiatowych, wydają już 4–5 zł na każdą zło-

tówkę wydawaną centralnie.

Czy osiągnęliśmy stan

idealny?

Nie.

Nawet nie dobry.

Ale coś osiągnęliśmy.

To Platforma Obywatelska i Polskie Stronnictwo Lu-

dowe nawiązały takie kontakty z organizacjami po-

zarządowymi i środowiskami kulturalnymi, że w efek-

cie premier Donald Tusk podpisał pakt dla kultury

gwarantujący, poza wieloma bardzo ciekawymi roz-

wiązaniami, ten mityczny 1% wydatków na kulturę

z budżetu państwa.

Takiego paktu nie podpisał nig-

dy żaden z obecnych tu, jak gdyby po drugiej stronie,

premierów.

Zgadzam się, bo też nie lubię pustych

słów, że to wszystko nie wystarczyło i nie wystarcza,

by odrobić wieloletnie zaniedbania.

Ale to było i jest

w programach wieloletnich, w strategiach opracowa-

nych do roku 2020 czy 2030.

To wszystko jest.

Dys-

kutujmy więc o faktach, a nie o mitach.

Oby ta dys-

kusja nie kojarzyła się z publicystyką periodyku,

który, jak widzę, staje się organem trzeciej siły w na-

szym Sejmie.

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Posłowie!

Przy-

pominam podstawowe fakty z niedawnej przeszłości,

bo wydaje mi się, że nasi oponenci zapominają, jaka

jest różnica między mówieniem, co przychodzi im

z ogromną łatwością, a działaniem, które z natury

rzeczy jest trudniejsze.

Pozostaje jednak pytanie, czy

ta reszta, i tu się zgadzam z prezesem Kaczyńskim,

która jest esencją tożsamości każdego narodu, zga-

dzam się także z przewodniczącym Palikotem, jest

podstawą budowy kapitału społecznego zaufania.

Czy ta reszta była obecna w exposé?

Ja odpowiadam

twierdząco.

Jeśli ktoś rozumie, w jakich czasach

przyszło nam teraz działać, ten wie, że kryzys zawsze

w pierwszej kolejności dotyka najuboższych, a następ-

nie tych, którzy egzystują dzięki budżetowi i ﬁnan-

som publicznym.

Czyli właśnie kryzys, prawdziwy

kryzys, może dotknąć naukę, kulturę i oświatę.

Ale

my mamy plan dla Polski, o którym premier mówił

w exposé bardzo jasno i wyraźnie.

Ten plan to awans

cywilizacyjny i pełnoprawna obecność państwa przy

europejskim stole, by posłużyć się przenośnią przy-

wołaną właśnie przez premiera.

Naprawdę, nie stać

nas na to, by znaleźć się na peryferiach głównego

nurtu przemian wykorzystujących siłę ludzkiego ro-

zumu, talentu i wyobraźni.

Pech chce, że pieniądze

nie rosną na drzewach.

O tym też warto pamiętać.

Jeśli więc chcemy inwestować w naukę, kulturę

i oświatę, to musimy wiedzieć, że za drzwiami czai

się kryzys.

I to z nim mamy walczyć.

O tym było

exposé.

Jestem pewna, że ta walka zakończy się na-

szym wspólnym zwycięstwem, zwycięstwem koalicyj-

nego rządu.

Chciałabym, żeby to było także zwycię-

stwo tej Izby, też wspólne, wbrew niby-faktom i niby-

-mitom.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Głos ma poseł Andrzej Duda, Prawo i Sprawiedli-

wość.

Poseł Andrzej Duda:

Szanowny Panie Marszałku!

Państwo Ministro-

wie!

Wysoka Izbo!

Słuchaliśmy dzisiaj wystąpienia

Poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska

pana premiera, exposé.

Chciałbym tylko przypo-

mnieć, że zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej

Polskiej, zgodnie z jej art. 146 to właśnie Rada Mini-

strów, na czele której stoi premier, prowadzi politykę

wewnętrzną Rzeczypospolitej Polskiej.

Proszę państwa, w wystąpieniu pana premiera

było kilka znaczących dla mnie fragmentów, zwłasz-

cza jeżeli zestawimy je z tym, co już widzieliśmy

w czasie ostatnich czterech lat.

Pierwszy fragment.

Pan premier mówił, że krzyż nie może służyć do ło-

motania przeciwnika politycznego i nie można wokół

niego prowadzić wojny politycznej.

(Głos z sali: Do rzeczy.)

Przypomnę, proszę państwa, że wojna wokół

krzyża rozpoczęła się od tego, że pan prezydent Bro-

nisław Komorowski, prezydent kandydujący z ramie-

nia Platformy Obywatelskiej, zażądał usunięcia

krzyża sprzed Pałacu Prezydenckiego.

Pan premier

wtedy nie reagował.

(Poseł Renata Butryn: To niesmaczne.)

Potem pan Janusz Palikot, nieodrodny syn pana

premiera Donalda Tuska, wzywał do stawiania krzy-

ża z puszek piwa.

Wezwania wysłuchano.

Pan pre-

mier zareagował na to w taki sposób, że wypowie-

dział się: no jakżeż, przecież to bardzo dobrze, że jest

taki Hyde Park.

Trzeba być tolerancyjnym, podejść

do tego z dystansem, obrócić to w żart.

Proszę pań-

stwa, wtedy zjawiły się hordy pijanej młodzieży i szar-

pały modlących się…

(Głos z sali: To było w exposé?)

...starszych ludzi.

(Gwar na sali)

(Głos z sali: Do rzeczy!)

Szanowni Państwo!

To jest właśnie polityka pana

premiera Donalda Tuska.

Polityka mrugania okiem.

Sam pan poseł Kopyciński dzisiaj powiedział, że pan

premier mruga okiem.

Tak, proszę państwa, pan pre-

mier mruga okiem i niszczy polską tradycję, sprzyja

niszczeniu polskiej tradycji, ideałów, które są ważne

dla milionów Polaków.

Mruga okiem.

Następnym, proszę państwa, mrugnięciem okiem

była – wyłapana przez pana posła Kopycińskiego

właśnie jako mrugnięcie okiem – wypowiedź doty-

cząca likwidacji Funduszu Kościelnego.

Pan premier

stwierdził, że duchowni powinni uczestniczyć w po-

wszechnym systemie ubezpieczeń i w związku z tym

prawdopodobnie będą konieczne zmiany w konkor-

dacie.

Mrugamy okiem, szanowni państwo.

Mruga-

my okiem i oczywiście tolerujemy to.

gazet doniosła, że morderca błogosławionego księdza

Jerzego Popiełuszki pobiera emeryturę z państwo-

wych pieniędzy.

I nikogo to nie interesuje.

(Głos z sali: Agent Tomek.)

Proszę państwa, nikogo to nie interesuje, że czło-

wiek, który zamordował kapłana, pobiera emeryturę

z państwowych pieniędzy.

Nie wiadomo jeszcze, bo

nie udało się tego gazecie ustalić, czy przypadkiem

nie pobiera emerytury resortowej, bo jak państwo

wiecie, był ubekiem i w ramach swoich esbeckich

obowiązków zamordował tego księdza, który dzisiaj,

powtarzam, jest błogosławionym.

Ale Fundusz Ko-

ścielny jest wielkim problemem i rzeczywiście – tak

jak pan premier dzisiaj powiedział – z całą pewnością

te zmiany w zakresie obowiązków emerytalnych ura-

tują kieszenie Polaków.

Typowa retoryka pana pre-

miera Donalda Tuska.

(Głos z sali: Nie truj.)

Ostatnia rzecz.

Pan premier powiedział: 11 listo-

pada skrajna prawica i lewica, wykorzystując bandy-

tów oraz niemieckich anarchistów, zaatakowały

święto państwowe.

Proszę państwa, fakty są nastę-

pujące: niemieccy anarchiści, jak to pan premier po-

wiedział, byli wyposażeni w pałki, miotacze gazu

i kastety.

Bandyci i niemieccy anarchiści.

Kim byli

bandyci?

Rozumiem, że bandytami byli Polacy, u któ-

rych tego typu wyposażenia nie znaleziono, nato-

miast Niemcy byli anarchistami.

W związku z tym

są usprawiedliwieni z tego, że mieli pałki i kastety.

Czy pan premier boi się nazwać Niemców, którzy

przyjechali urządzać burdy, po imieniu?

Kogo się boi?

Proszę państwa, czy człowiek wyposażony w kastet

nie jest bandytą?

Otóż jest, i nazywajmy rzeczy po

imieniu.

(Oklaski)

(Poseł Renata Butryn: To jakiś skandal, co pan

wygaduje.)

Polityka pana premiera Donalda Tuska polegają-

ca na przymykaniu oka i mruganiu do tych, którzy

urządzają burdy, doprowadziła do tego, że niemieccy

anarchiści i bandyci odważyli się tutaj przyjechać

i rozbić nasze święto narodowe.

Takie są, proszę pań-

stwa, fakty.

(Oklaski) I nazwijmy ich po imieniu, bo

niemiecka skrajna lewica ma bardzo długą terrory-

styczną tradycję.

Przypomnijcie sobie państwo, jaki-

mi organizacjami były RAF czy Baader-Mainhof itd.

To były skrajne organizacje lewackie.

Proszę państwa, dzisiejsze wystąpienie premiera

było skandaliczne.

Był to po prostu zbiór pustych

słów, tak samo jak jego poprzednie exposé, z którego

– jak zresztą wyraźnie powiedział ostatnio pan prof.

Gomułka w wywiadzie telewizyjnym – nie zrealizo-

wał w zasadzie niczego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

forma Obywatelska.

Poseł Zbigniew Rynasiewicz:

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Wysoki Sej-

mie!

Dlaczego dzisiejsze exposé premiera Donalda

Tuska było dobre?

Podam kilka faktów.

Przecież

sami państwo powiedzieliście, że gabinet Platformy

rządem kontynuacji.

(Oklaski) W trakcie kampanii

Poseł Andrzej Duda

109

wyborczej mówiliśmy, że przez następne lata chcemy

kontynuować to co dobre.

Z lewej i prawej strony sły-

szymy głosy, że w Polsce w tym czasie nic nie zrobio-

no, nie doprowadzono do deregulacji w gospodarce,

nie prywatyzowano ﬁrm, które w sektorze państwo-

wym funkcjonują lub funkcjonowały najlepiej, ale jest

to nieprawda.

Szanowni państwo, po przejęciu władzy 4 lata

temu dzięki naszym działaniom spowodowaliśmy, że

w samą sferę infrastruktury, o której słyszeliśmy

tutaj bardzo negatywne wypowiedzi, szczególnie

z prawej strony, udało nam się wprowadzić ponad

40 mld zł unijnego doﬁnansowania.

Tyle jest już

w tej chwili.

Było to możliwe dzięki wielu działaniom

zmierzającym do tego, że zostały przyjęte ustawy,

które na to pozwalały.

Przypomnijmy sobie pierwsze takie działania i spo-

ry, które toczyły się w Sejmie, dotyczące tzw. kwestii

środowiskowych.

Chodziło o zupełne inne spojrzenie,

które zaprezentowaliśmy, a które pozwoliłoby przyjąć

i wydawać te pieniądze, porozumieć się z Komisją

Europejską co do tego, że generalnie możemy je

wprowadzić do naszego budżetu, że możemy realizo-

wać inwestycje, które przygotowaliśmy.

Bez tych

rozwiązań byłoby to niemożliwe.

Przypomnijmy so-

bie cały pakiet ustaw, które uelastyczniły system

funkcjonowania polskiej gospodarki.

Dlaczego wiele ze wspomnianych tutaj fragmen-

tów autostrad w ogóle nie zostało rozpoczętych

w czasie sprawowania rządów przez naszych po-

przedników?

Dlatego, że nie mieliście zaufania do

podmiotów gospodarczych, nie chcieliście wprowa-

dzić systemu koncesyjnego, broniliście się przed

właściwym partnerstwem publiczno-prywatnym,

kompletnie zaniechaliście zmian w ustawie o zamó-

wieniach publicznych.

To wszystko zostało zmienio-

ne i w taki sposób przygotowane i przeprowadzone,

że wreszcie mogliśmy rozpoczynać inwestycje auto-

stradowe, kolejowe, rozbudowywać nasze lotniska,

o których za chwilę.

Te wszystkie ustawy były przy-

gotowane w czasach tamtego rządu.

To spowodowa-

ło taką sytuację, że – dla porównania – w roku 1995

na modernizację polskich dróg wydano 1 mld zł,

a w 2010 ponad 20 mld.

To spowodowało taką sytu-

ację, że aktualnie realizowanych jest 155 projektów

indywidualnych i konkursowych, jeżeli chodzi o na-

szą infrastrukturę, i łączna wartość wszystkich

podpisanych umów z wykonawcami, jeżeli chodzi

o te projekty, na dzień 31 października tego roku to

85 mld zł.

(Poseł Robert Telus: Nie wiemy, dlaczego.)

Taka jest wartość wszystkich inwestycji infra-

strukturalnych w Polsce, jeżeli chodzi o podpisane

umowy i realizowane inwestycje.

Skąd w ogóle sy-

gnał, mówienie, że w Polsce nic się nie dzieje?

To jest

85 mld zł.

To jest to, co przewijało się w wielu wypo-

wiedziach moich koleżanek i kolegów posłów, nie tyl-

ko z mojego klubu, to jest praca dla ludzi, czyli wła-

ściwe przygotowanie ustaw deregulujących, właściwe

podejście, poszanowanie wszystkich sektorów, i pry-

watnego, i państwowego, a także tego, o czym często

mówimy, że są to organizacje pozarządowe.

To spo-

wodowało zrównanie wszystkich praw tych sektorów,

to spowodowało, że bezrobocie w Polsce, mimo kry-

zysu, o którym mówimy, jest pod właściwą kontrolą,

rząd panuje nad całą sytuacją, doskonale państwo

o tym wiecie.

To wszystko spowodowało, że gdy pa-

trzy się na swoje miasta, gdy patrzy się na to wszyst-

ko, co dzieje się w pięknym kraju, jakim jest Polska,

można podawać przykłady.

Modernizowany jest prze-

cież port lotniczy w Warszawie.

Jeżeli państwo nie

znacie kwoty, to ją podam: to jest 1300 mln zł.

Uczest-

niczy w tym resort infrastruktury, Przedsiębiorstwo

Państwowe „Porty Lotnicze” jest przedsiębiorstwem,

które funkcjonuje w strukturze resortu infrastruk-

tury.

Proszę nie mówić, że w ciągu ostatnich lat ten

resort nic nie zrobił.

To nieprawda.

1300 mln zł – to

jest kwota, która została wydana na zmodernizowa-

nie portu lotniczego w Warszawie.

Gdańsk – 400 mln zł.

I z prawej, i z lewej, i na środku są przecież posłowie

również z Pomorza.

Przykłady: Poznań – 330 mln zł,

Katowice – 700 mln, Rzeszów – 500 mln zł.

Tak moż-

na mnożyć.

Można mówić o autostradach, można

mówić również o inwestycjach w obszarze telekomu-

nikacji, można mówić o inwestycjach kolejowych, o tym

wszystkim można mówić.

W 2006 r. w Polsce zmo-

dernizowano dwa dworce kolejowe, powtarzam: dwa

dworce kolejowe.

2006 r. – proszę zwrócić uwagę na

datę, którą podałem.

Przecież resort infrastruktury

w rządzie Donalda Tuska wprowadził specjalny pro-

gram dotyczący dworców i w tej chwili modernizuje-

my 70 dworców w kraju.

Wartość podpisanych umów

to 700 mln zł, i to z budżetu, proszę państwa, o któ-

rym mówicie, że jest pasywny.

To nieprawda, ten

w stanie aktywnie reagować na sytuacje we wszyst-

kich obszarach.

To jest sukces tego rządu.

Chcemy

kontynuować, chcemy wspierać te działania.

Premier

w swoim exposé mówił o tym, w jaki sposób opano-

wać ﬁnanse publiczne, żebyśmy dalej mogli mówić

o rozwoju Polski, żebyśmy dalej mogli mówić o wyko-

rzystaniu środków europejskich, żebyśmy dalej mogli

mówić o tym, że potraﬁmy stworzyć warunki dla

wszystkich, dla przedsiębiorców, dla tych, którzy

funkcjonują w sferze budżetowej, dla tych, którzy

funkcjonują w sferze NGO, dla wszystkich, którzy są

aktywni.

Polska jest krajem, który na to zasługuje,

a przede wszystkim Polacy na to zasługują.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Izbo!

Cztery problemy, bo zostało nam niewiele cza-

su.

Pierwszy.

Nie ma ministra ﬁnansów, a do niego

ta uwaga, ponieważ przez cztery lata bardzo oszczęd-

nie gospodarował prawdą, jeżeli chodzi o stan ﬁnan-

sów publicznych.

Doskonale wiemy, że dług publiczny

w tym czasie wzrósł o 60%.

Tu były podawane różne

liczby, mówiono, że to wzrosło, to wzrosło, ale w tej

sprawie państwo jesteście cicho, jest zmowa milcze-

nia, a dług publiczny wzrósł o ponad 60%.

Gdyby

doliczyć do tego przychody z prywatyzacji i drenaż

dywidendy spółek Skarbu Państwa, to byłby wzrost

o 80% w ciągu czterech lat.

Gdzie podziały się te

pieniądze?

Bierzecie państwo pieniądze z Funduszu Pracy

i zostawiacie samorządy powiatowe w połowie roku

bez pieniędzy na aktywne formy ograniczania bezro-

bocia.

W roku 2011 tak było, tak będzie i w roku

2012, a tu bardzo dużo mówiono o młodzieży, którą

trzeba wyciągać ze świata bezrobocia.

Przecież to się

nie łączy.

To są działania sprzeczne.

Drugi obszar, ten twardy rdzeń Unii Europej-

skiej, jak rozumiem, strefa euro.

Czy państwo popa-

Słowacją?

Właśnie musiała wyłożyć 8 mld gwaran-

cji kredytowych dla znacznie bogatszej Grecji, i tyl-

ko dla Grecji na razie.

Proszę sobie wyobrazić Pol-

skę w tej sytuacji.

Przecież to by były gwarancje

przynajmniej sześcio-, siedmiokrotnie większe, a więc

prawie 60 mld euro byśmy musieli wyłożyć na ten

pakiet pomocowy.

I państwo w dalszym ciągu chce-

cie, żebyśmy byli w streﬁe euro?

Chcecie także, po-

pierając pakiet Euro Plus, żeby nasz budżet był usta-

lany w Brukseli?

Właśnie Reuters podał komunikat,

iż rząd Irlandii zgłosił niemieckiemu Bundestagowi,

że podnosi stawki podatku VAT o 2 punkty procen-

towe.

Tak wygląda dziś twardy rdzeń Unii Europej-

skiej, strefa euro.

O budżetach narodowych decydu-

je się właśnie w Brukseli.

Państwo tego chcecie

i chcecie do tego namówić Wysoką Izbę?

Trzecia sprawa, proszę państwa, sprawa aktualne-

go budżetu.

Mówicie: trzy projekty budżetu, a ja mó-

wię: pokażcie projekt czwarty, wreszcie prawdziwy, bo

te wszystkie trzy są kompletnie nieprawdziwe.

I ostatnia rzecz, którą chcę poruszyć.

Naprawdę

sięgnijcie do głębokich kieszeni, jeżeli chcecie, żeby

ta solidarność wreszcie w Polsce zagościła.

Dlaczego

chronicie świat bankowy?

Proszę państwa, przycho-

dy sektora ﬁnansowego w Polsce to ponad 50% przy-

chodów całej gospodarki.

A podatek dochodowy?

Co

szósta zaledwie złotówka z sektora ﬁnansowego pły-

nie do budżetu.

I państwo nie chcecie podatku ban-

kowego?

Państwo chcecie robić politykę na gospodar-

stwach rodzinnych, na ulgach rodzinnych?

To jest

polityka solidarności?

W ten sposób do niczego nie

dojdziemy, to nie jest solidarność.

To nie jest ani so-

lidarność z rolnikami, ani z rodzinami, ani z młodym

pokoleniem.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Oczywiście pan poseł Kuźmiuk zwracał się nie

Izby.

Biernacki, Platforma Obywatelska.

Izbo!

Na wstępie swego wystąpienia chciałbym się

ustosunkować krótko do wystąpienia pana ministra

Dudy, które uważam za wyjątkowo niepoważne.

Każ-

dy obywatel, który śledził i oglądał w mediach to, co

się działo 11 listopada, widział zdecydowane działa-

nia policji, widział, że policja nie dopuściła do eska-

lacji konﬂiktu.

I też wyraźnie i jednoznacznie chcę

powiedzieć – dopóki będzie rządziła Platforma Oby-

watelska, policja nie będzie zwracała uwagi na pro-

weniencję rozrabiaków, tylko na to, czy ktoś łamie

prawo, czy nie.

I to chcę stwierdzić też jednoznacznie.

(Oklaski)

Wracając natomiast do samego exposé...

(Poseł Włodzimierz Karpiński: Dudy już nie ma.)

Ale ustosunkować się, uważam, warto, zwłaszcza

że pan Duda był ministrem.

Zresztą też chcę powie-

dzieć wyraźnie, że 7 grudnia na posiedzeniu Komisji

wiali właśnie zdarzenia z 11 listopada, tak żeby tę

sprawę dokładnie rozpatrzyć.

Exposé premiera było przede wszystkim uczciwe.

Było uczciwe, zostało wygłoszone w określonym mo-

mencie historycznym, w którym się znajdujemy.

Nie

że był to wielki nasz sukces, którym znokautowali-

śmy swoich adwersarzy – jest to moment historyczny

przede wszystkim dlatego, że być może nastąpi ko-

lejne uderzenie bardzo dużej fali kryzysu, w Europie

przede wszystkim.

Reperkusje tego kryzysu może

odczuć Polska i polscy obywatele.

Dlatego też exposé

premiera było wyjątkowe – dotyczyło przede wszyst-

kim spraw ekonomicznych, ale przecież najważniej-

szych.

Było uczciwe, ponieważ premier wyraźnie

mówił o tym, jakie są nasze zamierzenia.

To smutne

zamierzenia – gdybyśmy mogli, to oczywiście nie re-

alizowalibyśmy ich, ale musimy, żeby doprowadzić do

poprawy ﬁnansów, do stabilizacji państwa i przejść

suchą nogą przez czas kryzysu, tak żeby później bar-

dzo dobrze i skutecznie się rozwijać.

I wtedy starczy

nam środków na inne cele, których realizacja jest

konieczna.

Rząd pana premiera Donalda Tuska wchodzi

w nową kadencję z bardzo głęboką reformą centrum

państwa.

Następuje podział Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych i Administracji na osobny dział admini-

stracji i cyfryzacji oraz Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych.

Ten podział jest podziałem fundamen-

talnym, ponieważ ministerstwo cyfryzacji, w którym

ministrem będzie pan minister Michał Boni – i z tego

bardzo się cieszę – to będzie nie tylko ministerstwo,

jak to potocznie się mówi, dla wojewodów, ale to bę-

dzie ministerstwo, które przede wszystkim ma upo-

rządkować polską administrację, polską biurokrację,

i to nie tylko państwową, ale i samorządową, ma

usprawnić jej działanie, ma przeprowadzić dzięki cy-

fryzacji wiele procesów deregulacyjnych, które uspraw-

nią szybkość działania naszej administracji, w do-

brym znaczeniu biurokracji.

Jest to wielkie działanie,

jest to wielkie wyzwanie, ale jest to też chyba jedyny

odpowiedni moment, w którym możemy ten proces

zrealizować.

Wiadomo, że atakuje się nas powszech-

przyrostu biurokracji w poprzedniej kadencji.

Dlate-

go też, dzięki konsekwencji pana ministra, konse-

kwencji Platformy Obywatelskiej, a przede wszyst-

kim konsekwencji premiera, kontynuujemy ten pro-

ces, żeby te wszystkie mankamenty, które zauważy-

liśmy podczas tamtych działań, teraz zlikwidować.

Na tym właśnie polega kontynuacja funkcjonowania

władzy, jej skuteczność, że chcemy wyeliminować

błędy, które zauważyliśmy.

Drugi pion to jest Ministerstwo Spraw Wewnętrz-

nych jako oddzielny resort.

Wracamy do dobrej tra-

dycji – tradycji, która jest bardzo powszechna w świe-

cie – konsolidacji sił w resorcie siłowym, w służbach.

Wiadomo, że czas, który nadchodzi, jest to czas bar-

dzo powszechnego w Europie zagrożenia terrory-

zmem, ostatnio jest też bardzo wiele katastrof, klęsk

żywiołowych.

W tym resorcie minister będzie wyraź-

nie suwerenem w sektorze spraw wewnętrznych, bę-

dzie odpowiadał za to w sposób jednoznaczny i czy-

telny oraz bezpośrednio będzie mógł skutecznie

nadzorować wszystkie działania służb.

Jest to odpo-

wiedź, jak podkreślam, na zagrożenia terrorystycz-

ne, zagrożenia cywilizacyjne, które pojawiają się

w świecie, w Europie, oraz chodzi o skuteczne prze-

ciwdziałanie zagrożeniom związanym z klęskami

żywiołowymi.

Jestem bardzo rad, że na czele tego resortu stanie

pan minister Jacek Cichocki.

Dla mnie jest to w jakiś

sposób gwarancja, że będziemy kontynuować próby

dokonania zmian w przepisach prawnych, żeby to

usprawnić, ale też żeby zabezpieczyć prawo obywa-

tela do prywatności w zakresie stosowania czynności

operacyjnych i rozpoznawczych.

W tamtej kadencji

podjęliśmy jako klub bardzo ryzykowne, ale zdeter-

minowane działania.

Dzięki właśnie panu ministro-

wi Cichockiemu, dzięki ministrowi Krzysztofowi Kwiat-

kowskiemu udało nam się wprowadzić ustawy, które

całkowicie regulują nową sferę funkcjonowania – to

jest kwestia ustawy o ochronie informacji niejaw-

nych, kontroli operacyjnej, jest bardzo ważna ustawa

przygotowana w ministerstwie spraw wewnętrznych

oraz deﬁnicja korupcji stosowana przez Centralne

Biuro Antykorupcyjne, tak żeby to dostosować do

wymogów Trybunału Konstytucyjnego.

Mogę zapew-

nić, że nominacja pana ministra Cichockiego na sta-

nowisko szefa MSW gwarantuje, że w tym kierunku

będziemy dalej zmierzać.

Przygotowanych jest już

przez rząd Donalda Tuska wiele przepisów, które

będą regulowały zmiany w zakresie dostępu do in-

formacji o obywatelach, które objęte są tajemnicą

telekomunikacyjną, i ich wykorzystania, czyli przede

wszystkim chodzi o te sławetne billingi.

Mogę pań-

stwa w tym miejscu zapewnić, że te przepisy są już

przygotowywane, one w niedługim czasie traﬁą do

Izby.

Pracowaliśmy wspólnie, członkowie, posłowie

razem z przedstawicielami rządu.

Pan minister Ci-

chocki jest pewnym gwarantem, że te przepisy, tak

istotne, zostaną wprowadzone do naszego życia.

Z jednej strony mają one zabezpieczyć, tak jak pod-

kreśliłem, prywatność obywateli, ale z drugiej strony

mają też usprawnić działania służb, zapewnić ich

skuteczność.

Naszym celem bowiem jest to, żeby

służby były skuteczne – transparentne, na ile jest to

możliwe, dobrze nadzorowane i skuteczne.

Co było

jeszcze bardzo istotne w dzisiejszym exposé premie-

ra?

Informacja, że służby mundurowe, wojsko, Poli-

cja, straż pożarna, Straż Graniczna, uzyskają pod-

wyżki, podwyżki, których od kilku lat już nie było.

Jest to informacja...

(Poseł Janusz Palikot: Dobrze, że można pałować

opozycję.)

...bardzo istotna (Gwar na sali) dla naszego pań-

stwa, dla służb.

Chodzi o to, żeby one skutecznie mo-

pałować opozycję, ponieważ tego się nie robiło i nie

robi, ale na pewno o to, żeby bronić przed przestęp-

cami, złodziejami.

I to jest cel naszych działań.

Te informacje są informacjami istotnymi.

W tle

mamy kwestię poprawy sytuacji gospodarczej.

Wia-

domo, że projekt ustawy modernizacyjnej też traﬁdo

Wysokiej Izby, ale tutaj to jest kwestia pewnej popra-

wy sytuacji ﬁnansowej państwa.

Dziękuję państwu.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

niczna.

Bardzo przykro było słuchać tego, co mówił

z tej trybuny pan poseł Halicki, dlatego że przekro-

czył on wszystkie normy obowiązujące w języku dy-

plomatycznym.

Bardzo było przykro także słuchać tego, co mówił

o polityce zagranicznej pan premier Tusk w swoim

exposé, ponieważ jedyne, co miał do powiedzenia, to

to, że będzie kontynuował dotychczasową linię poli-

Poseł Marek Biernacki

tyki miękkiej ręki.

Tymczasem wszyscy wiedzą, że

wobec dzisiejszych międzynarodowych turbulencji,

nowej hierarchii potęg każde odpowiedzialne pań-

stwo modyﬁkuje swoje strategie międzynarodowe

i tworzy nowe plany polityczne.

Pan premier stwier-

dził, że jedyne, co ma do powiedzenia, to to, że chce

działać dalej tak jak do tej pory.

Między PiS i Platformą jest całkowita różnica

w ocenie polityki zagranicznej i w priorytetach, sto-

imy tu na antypodach.

Platforma napisała w swoim

programie wyborczym, że chce polską politykę zagra-

niczną realizować za pośrednictwem Unii Europej-

skiej.

My uważamy, że polską politykę zagraniczną

powinno realizować polskie państwo wyposażone

w sprawną, nowoczesną, kompetentną, cieszącą się

prestiżem dyplomację.

Rząd w czasie swojej pierwszej kadencji uznał, że

nie jest istotne, by Polacy nosili błękitne hełmy ONZ,

pomagali stabilizować Bliski Wschód, i wycofał nasze

wojska z błękitnych hełmów ONZ, że możemy dobro-

wolnie zrezygnować z miejsca w Radzie Bezpieczeń-

stwa ONZ – to jest pierwszy taki wypadek w historii,

że państwo samo zrezygnowało z miejsca w Radzie

Bezpieczeństwa ONZ – że możemy nie zasiadać

w grupie G20, że możemy likwidować placówki dy-

plomatyczne w różnych częściach świata.

My uważa-

my, że Polska powinna być obecna i mieć silny głos

i w ONZ, i w globalnych strukturach gospodarczych,

i w kluczowych miejscach na mapie świata.

Pan premier uznał z tej trybuny, że domaganie się

prawdy i odpowiedzialności od naszych zagranicznych

partnerów to nawoływanie do wojny.

A my uważamy,

że honor i szacunek do samych siebie, ale także do

innych państw, nawet tych silnych, wymaga domaga-

nia się prawdy i szczerej realistycznej oceny zarówno

dzisiejszych działań, jak i wydarzeń sprzed 71 lat

w Katyniu i sprzed 1,5 roku, z 10 kwietnia 2010 r.

Pan premier uważa, że jak ktoś mu powie, że

wystarczy.

A my uważamy, że świat jest dynamiczny

i nie zawsze spokojny, więc liczą się tylko twarde gwa-

rancje bezpieczeństwa.

Pan premier wreszcie uznał, że z troski o Pola-

ków i Polonię można uczynić oręż wyborczy, jeśli

dotyczy to krajów, które są od nas potencjalnie słab-

sze.

O sytuacji naszych rodaków w krajach silniej-

szych rząd nie tylko milczał, ale nawet nie zareago-

wał na import z nich bojówkarzy, którzy zakłócali

nasze narodowe święto.

My uważamy, że troska o Polskę, Polaków i Polo-

nię nie powinna być zróżnicowana.

Wszędzie Polacy

powinni posiadać należne im prawa i państwo polskie

powinno o nich dbać.

A za działanie band ich obywa-

teli należą się wyjaśnienia i przeprosiny ze strony

partnerów.

W sprawach europejskich natomiast problem jest

dużo bardziej skomplikowany.

Powiem tylko jedną

ważną rzecz na koniec.

W sprawach Unii Europej-

skiej zdecydowanie żądamy od rządu Rzeczypospo-

litej, od pana premiera osobiście, deklaracji, że nie

zgodzi się na to i nie podpisze (Dzwonek) żadnej de-

cyzji unijnej, która przeniesie na poziom ponadna-

rodowy suwerenne kompetencje narodu polskiego

i suwerenne kompetencje tego parlamentu, zwłasz-

cza w zakresie budżetowym, w zakresie kształtowa-

nia ładu gospodarczego i społecznego Polski, bez

uprzedniej zgody konstytucyjnej większości Sejmu

lub referendum, że pan premier Tusk nie będzie

eurotyranem, który będzie niszczył polską demo-

krację i polską wolność.

Ona jest zbyt cenna.

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie Marszałku!

Panowie Ministrowie!

W swoim

pana premiera, w której zapowiedział skrócenie cza-

su trwania procesów sądowych o jedną trzecią.

Wydawałoby się, że jest to pusta deklaracja, za-

mierzenie, które nie zawsze można zrealizować, po-

nieważ zgodnie z art. 10 konstytucji sądy i trybuna-

ły są niezależne i nie podlegają władzy wykonawczej

i ustawodawczej.

Władza ustawodawcza i wykonaw-

cza ma jednak pośredni wpływ na sądy poprzez moż-

liwość kształtowania procedur rządzących tymi po-

stępowaniami, które prowadzą sądy, jak również

wpływania na ustrój tych organów.

Mówiąc o skró-

ceniu procedury, o mitrędze sądowej, jakiej przecięt-

ny obywatel doświadcza każdego dnia przed sądem,

pan premier miał na uwadze dokonania minionej ka-

dencji.

Tutaj należałoby wspomnieć o tym, co już

byliśmy w stanie zrobić.

A więc zmieniono podstawo-

we, fundamentalne ustawy: ustawę o prokuraturze,

ustawę o ustroju sądów powszechnych, ustawę o Kra-

jowej Radzie Sądownictwa, gdzie nie tylko, tak jak to

się często hasłowo mówi, oddzielono funkcję ministra

sprawiedliwości, a więc władzy politycznej, od funk-

cji prokuratora generalnego, ale przede wszystkim

upodmiotowiono prokuratora – on stał się gospoda-

rzem postępowania przygotowawczego.

Drugą ważną

rzeczą dotyczącą ustroju sądów jest to, że oddzielono

biurokrację administracyjną, zarządzanie aparatem

sądowym, od działalności stricte orzeczniczej.

Wpro-

wadzono do sądów menadżerów, którzy będą zarzą-

dzać całym aparatem urzędniczym, natomiast sądom

pozostanie tylko wymierzanie sprawiedliwości, a więc

orzekanie.

Poza tym jeszcze jedną bardzo istotną

zmianą, jaką wprowadzono, jest okresowa ocena sę-

dziów – tego nie było.

Wzorem sądownictwa po-

wszechnego należałoby to wprowadzić również do

Poseł Krzysztof Szczerski

administracji państwowej i samorządowej – chodzi

o okresową ocenę urzędników i pracowników.

Wpro-

wadza się zatem okresową ocenę sędziów pod wzglę-

dem poziomu orzecznictwa i czasu załatwiania spraw.

Te dwie fundamentalne zmiany ustrojowe poza

uchwaleniem nowej ustawy o Krajowej Radzie Są-

downictwa, w której po prostu wprowadzono zasadę

dostępu do zawodu sędziowskiego innych zawodów

prawniczych, gdzie mówi się, że sędzia to jest ukoro-

nowanie zawodu, dają podstawy ku temu, żeby sądzić,

iż sądownictwo, wymiar sprawiedliwości, prokuratura

będą działać sprawnie.

Ale czy tylko?

Nie, w tamtej

kadencji zmieniliśmy również procedury sądowe,

przede wszystkim procedurę cywilną, wprowadzając

zasadę aktywnego uczestnictwa stron w procesie.

Sąd

jest arbitrem pilnującym przestrzegania terminów

zgłaszania wniosków dowodowych, tego, żeby nie

przewlekano postępowania.

Wnioski dowodowe stron,

które celowo przewlekają postępowanie, są pomijane.

A więc mówi się: nie odstępujemy od zasady prawdy

obiektywnej, ale prawdę obiektywną strony muszą

aktywnie przedstawić sądowi, a nie przewlekać w nie-

skończoność postępowanie cywilne.

Następną kwestią, która w poprzedniej kadencji

została uregulowana, jest system rejestrowania roz-

praw za pomocą audio-wideo.

Wprawdzie jest to sys-

tem pilotażowy, na razie obejmuje tylko sądy apela-

cyjne i okręgowe w sprawach cywilnych, ale mamy

nadzieję, a jest takie zarządzenie, że od 1 stycznia

obejmie również sądy rejonowe.

Zatem nie będzie

mitręgi protokołowania rozpraw, nie będzie tej słyn-

nej konﬂiktogennejsytuacji,wktórejstronyzgłasza-

ją sprostowanie do protokołu, bo sędzia co innego

zaprotokołował, a co innego zostało powiedziane na

rozprawie.

Dzisiaj będzie obiektywny dowód w posta-

ci zeznań utrwalonych za pomocą audio-wideo na

rozprawie.

Dostęp elektroniczny do ksiąg wieczystych.

Teraz

strony nie będą musiały wysiadywać w wydziałach

ksiąg wieczystych, tylko w formie elektronicznej

będą przeglądały księgi wieczyste, swoje i swoich

kontrahentów.

Następna sprawa to system dozoru elektronicz-

nego dotyczący wykonywania kar krótkotermino-

wych.

To też jest program pilotażowy.

Troszeczkę

nie mamy odwagi wprowadzać pewnych śmiałych

rozwiązań, ale zaczynamy to robić pilotażowo.

Dzi-

siaj jest ok. 10 tys. ludzi, którzy odbywają karę po-

zbawienia wolności z zastosowaniem obroży elektro-

nicznej.

Dotyczy to głównie sprawców małych, drob-

nych przestępstw, sprawców, których po prostu nie

powinno być w zakładach karnych.

Chodzi o zmianę

mentalności całego sądownictwa, o to, że w sprawach

drobnych nie należy orzekać kar izolacyjnych.

Od

tego są kary wolnościowe, które z powodzeniem re-

alizują zasadę resocjalizacji i mają zapobiegawcze,

odstraszające działanie, a więc kary ograniczenia

wolności, praca na cele publiczne.

To są metody.

To

dzisiaj mamy.

Mam nadzieję, że mając to, nowy mi-

nister sprawiedliwości pójdzie tą drogą, którą nakre-

ślili poprzednicy, rząd, a w szczególności poprzedni

ministrowie, minister Ćwiąkalski i minister Kwiat-

kowski.

Oni nakreślili wizję, wskazali, w jakim kie-

runku ma zmierzać wymiar sprawiedliwości.

jest przede wszystkim sprawa przemodelowania ca-

łego postępowania karnego, a w szczególności postę-

powania przygotowawczego.

Chodzi mi o ciągnące się

w nieskończoność postępowania przygotowawcze,

ciągnące się w nieskończoność postępowania sądowe,

które polegają tylko na odtwarzaniu czynności dowo-

dowych przeprowadzonych w postępowaniu przygo-

towawczym.

Jeszcze dzisiaj nie jesteśmy w stanie

oderwać się od postępowania i procesu inkwizycyj-

nego, który tak zakorzenił się w naszej tradycji,

w naszym myśleniu prawniczym, że my tę tradycję

postępowań inkwizycyjnych ciągniemy.

Nie jesteśmy

w stanie się od tego oderwać, odrzucić tego złego my-

ślenia, myśleć nowocześnie.

Patrzmy, jak jest to re-

alizowane w krajach anglosaskich, gdzie upada bank

i w ciągu trzech miesięcy sprawcy zostają osądzeni.

A my w przypadku upadłości jakiegoś banku prowa-

dzilibyśmy sprawę gospodarczą przez 5 lat, wielowąt-

kowo, we wszystkich kierunkach, a potem przez na-

stępne 5 lat te osoby byłyby sądzone.

Do postępowa-

nia karnego trzeba wprowadzić zasadę skargowości,

śmiało, z odwagą.

Musimy wykazać się taką odwagą,

jeżeli chcemy usprawnić wymiar sprawiedliwości, bo

sprawne państwo to sprawny wymiar sprawiedliwo-

ści.

Nie ma innego rozwiązania.

Wymiar sprawiedli-

wości to nie tylko bezpieczeństwo powszechne pań-

stwa, to jest bezpieczeństwo obywateli, to jest pew-

ność obrotu prawnego.

Bez sprawnego wymiaru

sprawiedliwości nie będzie nowoczesnego państwa.

Musimy mieć tego świadomość.

Chciałbym, żeby nowy pan minister raczył się

pochylić również nad drugą sprawa, nie tylko nad

postępowaniem karnym, nad procedurą karną, ale

także nad sprawami upadłościowymi.

Jakoś w tym

parlamencie nie jesteśmy sobie w stanie poradzić

z problematyką upadłości konsumenckiej.

Uchwala-

ne ustawy są nieżyciowe, nie znajdują zastosowania.

Myśmy je uchwalili.

A teraz pan będzie miał okazję

się wykazać, mój młody panie, może pan to lepiej zro-

bi.

Uchwalaliśmy ustawy.

Tymczasem teraz trzeba

te sprawy upadłości usprawnić.

Trzeba też wprowa-

dzić zasadę, zgodnie z którą syndyk nie może bez

końca żyć na trupie przedsiębiorstwa.

Dopóki nie

sprzeda ostatniej deski, ostatniej łopaty, to żyje na

tym trupie.

W innych krajach przedsiębiorstwa upa-

dają, ale następnego dnia na ich miejscu prowadzona

jest nowa działalność.

Do tego musimy zmierzać,

a więc do sytuacji gdy są zachowane miejsca pracy,

jest zachowane przedsiębiorstwo, nie niszczeje mają-

tek.

Liczę na to, panie ministrze – nie widzę pana

ministra Gowina – że moje supozycje zostaną uwzględ-

nione.

Dziękuję serdecznie.

(Oklaski)

Poseł Jerzy Kozdroń

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Ministrowie!

Wysoka Izbo!

Pan premier wygłaszał dzisiaj exposé

ponad godzinę, a mimo to wielu z państwa stwierdzi-

ło, że nie poruszył rozmaitych spraw – a to z zakresu

ochrony zdrowia, a to z zakresu oświaty, a to z za-

kresu infrastruktury.

Dziwię się państwu o tyle, że,

po pierwsze, jest to rząd kontynuacji, a po drugie,

chyba państwo widzą, co dzieje się wokół.

Wszystkie

projekty, plany, obietnice w rozmaitych krajach prze-

wracają się, padają, w ogóle są martwą literą, jeśli

nie ma równowagi makroekonomicznej.

Dlatego cie-

szę się, że premier poświęcił tak wiele miejsca spra-

wom makroekonomicznym i skoncentrował się na

tych sprawach, od których zależą inne kwestie.

Spójrzmy na kraje bałtyckie i na to, jakich tam trze-

ba było dokonać dramatycznych cięć w sferze oświa-

ty, w sektorze publicznym, w systemie rent i emery-

tur.

Tam były spadki nominalne, proszę państwa.

To

nie to, że zatrzymano wzrost czy nie zrobiono walo-

ryzacji.

Obcięto nominalne płace, pozwalniano masę

ludzi, dlatego że sytuacja makroekonomiczna była

rozchwiana.

Grecja wali się z powodu sytuacji ma-

kroekonomicznej.

(Poseł Armand Kamil Ryﬁński: I my zmierzamy

w stronę Grecji.)

Właśnie nie zmierzamy, panie pośle.

Premier

Włoch upadł nie dlatego, że miał jakieś problemy

obyczajowe, że toczą się jakieś procesy korupcyjne

w sądach, ale dlatego, że rynki ﬁnansowepowiedzia-

ły: dość takiej polityki makroekonomicznej, nie mamy

zaufania, tracimy je.

Ten olbrzymi ciężar obsługi

włoskiego długu spadłby na Unię Europejską, więc

trzeba było zachęcić Włochy, żeby jak najszybciej

wprowadziły program reform.

Jeśli chodzi o Hiszpa-

nię, jeszcze parę lat temu rząd hiszpański – Zapatero

– wprowadzał w sposób nieodpowiedzialny rozmaite

świadczenia socjalne, z pożyczanych pieniędzy, z za-

dłużania się.

Po paru latach to wszystko odwołuje,

wycofuje się.

A zatem kwestia makroekonomiczna

jest niezwykle ważna.

Odpowiem jeszcze panu posłowi Palikotowi.

Gdy-

byśmy, panie pośle, nie mieli tych 15% wzrostu go-

spodarczego w ostatnich czterech latach, tylko mie-

libyśmy taki wzrost, jaki był przeciętnie w Unii Eu-

ropejskiej, czyli zero czy nawet trochę poniżej zera,

to bezrobocie nie wynosiłoby u nas 10% czy nawet

20%, to jest za dużo, to jest nadmiernie, tylko byłoby

wyższe, wynosiłoby tyle, ile wynosi w Hiszpanii albo

nawet więcej.

Tam jest 40-procentowe bezrobocie

młodzieżowe.

Choćby z tego punktu widzenia ten

wzrost gospodarczy, który się utrzymuje, jest jakąś

osłoną czy jakąś szansą dla ludzi, którzy nie mieliby

pracy w innym przypadku.

Wreszcie chciałbym powiedzieć o sprawach ma-

kroekonomicznych, o tym, dlaczego są one takie waż-

ne, że pochłaniają masę środków.

Obsługa naszego

zadłużenia w ubiegłym roku to było 12% wydatków,

a 17% dochodów naszego budżetu.

To jest, proszę

państwa, więcej niż stanowią wydatki na obronę na-

rodową, szkolnictwo wyższe, naukę i jeszcze parę

innych rzeczy razem wziętych.

Tyle kosztuje obsługa

naszego zadłużenia.

Zejście z tego poziomu długu na

niższy poziom i zmniejszenie tej obsługi uwolni środ-

ki na inne cele, o których tu państwo mówią.

(Głos z sali: Co z Kościołem?)

Wreszcie ostatnia sprawa w tej części mojego wy-

stąpienia, mianowicie dotycząca oprocentowania

obligacji.

Otóż nie jest prawdą, proszę państwa, to,

co państwo mówią, że jest ono wysokie i że rynek

ﬁnansowy nie ma do nas zaufania.

Oprocentowanie

naszych obligacji w euro, czyli tam, gdzie inwestor

nie ponosi ryzyka kursowego, jest niższe niż w więk-

szości krajów strefy euro.

To świadczy o zaufaniu

rynków ﬁnansowychdonaszejpolitykimakroekono-

micznej.

Wreszcie dodam, że 1% obsługi zadłużenia

to jest mniej więcej 7 mld zł w budżecie rocznie, a więc

każdy procent niżej czy wyżej ma olbrzymie znacznie

dla bieżących wydatków.

Druga sprawa.

Co z tych makroekonomicznych

rzeczy było szczególnie wzięte na warsztat przez

pana premiera?

Pan premier, że tak powiem, wziął

byka za rogi, bo poruszył sprawy, których w poprzed-

nich rządach bano się w ogóle ruszać.

Od 10 lat mówi

się o potrzebie uporządkowania ﬁnansów publicz-

nych.

Była dziura Bauca, był program Hausnera,

była reguła Belki, ale pewnych spraw nie udało się

uporządkować, poza sprawą emerytur pomostowych

w ubiegłej kadencji tego rządu.

Teraz premier przedstawił propozycje usuwania

przywilejów emerytalnych.

Jako ekonomista uwa-

żam, że mają one historyczne znaczenie z dwóch po-

wodów.

Po pierwsze, przez 10 lat, jak powiadam,

mimo takiej potrzeby, którą ekonomiści już widzieli,

nie ruszano tego, nie robiono, nie porządkowano.

Po

drugie, nie są to porządki obliczone na ratowanie się

przed kryzysem.

Nie są to porządki obliczone na jakiś

spektakularny efekt na koniec kadencji za 4 lata.

To

są porządki, które w tej części ﬁnansów publicznych

uporządkują nam te ﬁnansenakilkadziesiątnajbliż-

szych lat w części rentowo-emerytalnej, dlatego mają

one tak wielkie znaczenie.

Co by było, gdybyśmy tych przywilejów nie znosi-

li, gdybyśmy nie podnosili wieku emerytalnego?

Jesz-

cze jedna liczba.

Otóż przez najbliższe 20 lat relacja

liczby emerytów do liczby osób w wieku produkcyj-

nym bez robienia żadnych zmian mniej więcej by się

podwoiła.

Co to oznacza?

To znaczy, że albo trzeba

obniżyć emerytury o połowę w stosunku do płac, albo

trzeba podwoić wysokość składek i wysokość dotacji

z budżetu idących na dopłaty do systemu ubezpieczeń

emerytalnych.

Oba rozwiązania są fatalne, oba roz-

wiązania są tragiczne.

Właściwie ratować się przed

nimi można tylko starając się utrzymać takie propor-

cje między pracującymi a emerytami, jakie są teraz.

Temu służy stopniowe podnoszenie wieku emerytal-

nego, wyrównywanie tego wieku emerytalnego, jak

również likwidowanie przywilejów.

Pan poseł Palikot mówił, że tak mało było o mło-

dzieży.

Ja mam do czynienia z młodzieżą, panie pośle,

i młodzież się dziwi, dlaczego agent Tomek w wieku

35 lat dostaje taką emeryturę, a oni muszą ciężko

pracować.

(Oklaski) Oni się dziwią, dlaczego proku-

ratorzy w stanie spoczynku, którzy nie mają pięć-

dziesiątki, też dostają po kilkanaście tysięcy złotych

emerytury...

(Poseł Janusz Palikot: Zlikwidujmy CBA.)

…bo wiedzą, że muszą na to płacić podatki...

(Poseł Janusz Palikot: Zagłosujemy za.)

...że to będzie obciążało ich małe biznesy...

(Poseł Janusz Palikot: Za dwa tygodnie przedsta-

wimy projekt likwidacji CBA.)

...i ich działalność.

Nie jest to więc sprawa obojęt-

na i jestem przekonany, że młodzież pomyśli pozy-

tywnie o tych propozycjach, ponieważ oznacza to dla

nich mniejsze obciążenie.

Co to oznacza dla wszystkich innych pracujących?

Proszę państwa, to oznacza, że poprawia się perspek-

tywa bezpiecznych emerytur na przyzwoitym pozio-

mie w porównaniu do tego, co mielibyśmy bez tych

zmian.

To nie jest obietnica, ale jak gdyby szansa

i przyczynek do tego, że w przyszłości emerytury dla

tych, którzy teraz pracują, i dla tych emerytów, któ-

rzy będą długo żyli, będą na przyzwoitym poziomie.

Odnoszę się znowu do pana Palikota.

Mówił pan

o tym, żeby połączyć KRUS z ZUS-em i jakie to będą

oszczędności.

(Poseł Janusz Palikot: 2,5 mld.)

Panie pośle, ale pan nie dostrzegł, że pan premier

zapowiedział w swoim wystąpieniu, że KRUS w ogó-

le nam po trochu zniknie, że będzie uporządkowanie

rachunkowości ﬁnansów rolniczych, że przejdą na

ogólne zasady podatkowe i że będzie wprowadzony

nowoczesny system ubezpieczeń społecznych dla rol-

nictwa zamiast KRUS-u.

(Poseł Janusz Palikot: Ale jaka stawka?)

Można zastanowić się nad łączeniem instytucji,

ale spójrzmy na sprawę zupełnie zasadniczą.

Chodzi

o to, że według tego, co premier zapowiada, KRUS-u

w ogóle nie będzie.

kwestii podnoszenia wieku emerytalnego.

Otóż, po

pierwsze, we wszystkich krajach starej Unii, poza

Włochami, wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn

jest już jednakowy.

Wiek emerytalny podnoszą kraje,

które mają dużo większą dzietność niż my: Francja,

Wielka Brytania, Szwecja.

Poziom dzietności wynosi

tam mniej więcej 2 dzieci na kobietę – u nas jest 1,4

– i też podnoszą wiek emerytalny.

W Wielkiej Bryta-

nii jest to 68 lat, w Szwecji – 67 lat z możliwością

wcześniejszych emerytur, ale znacznie niższych.

Francja też podnosi wiek emerytalny, więc nie robi-

my tu czegoś oryginalnego, czegoś niezwykłego.

Ro-

bimy to, co inne kraje już zaczęły dawniej robić albo

kraje, które są w trakcie wprowadzania tego.

Holan-

dia – 67 lat.

Chciałbym się odnieść do poruszanej tutaj spra-

wy euro.

Proszę państwa, jest rzeczywiście tak, że

w czasie tego kryzysu złotówka zdewaluowała się

w stosunku do euro dość istotnie.

To ułatwiło nasze-

mu przemysłowi, naszej gospodarce przetrwanie i za-

chowanie konkurencyjności w stosunku do innych

krajów, kontynuację eksportu, ale przy tej słabszej

złotówce, jaką teraz mamy, w porównaniu z tym, co

było 3–4 lata temu, jest sprawą zasadną rozważać

wejście do strefy euro, kiedy będziemy do tego gotowi,

kiedy strefa euro również się poprawi, dlatego że to

wiąże się z dużymi korzyściami.

Mówił o niektórych

z nich prof. Rosati.

Są też inne korzyści: nie ma ry-

zyka kursowego dla przedsiębiorców, dla inwestorów,

którzy będą w Polsce inwestować na dłuższą metę,

nie ma tego ryzyka w tym rozchwianym świecie, dla

naszych przedsiębiorstw będą tańsze kredyty, po-

życzki państwowe, zadłużenie państwowe będzie

niżej oprocentowane w momencie znalezienia się

w streﬁe euro.

Są więc istotne korzyści bycia w stre-

ﬁe euro, oczywiście kiedy ta strefa euro będzie zmo-

dernizowana również dzięki temu sześciopakowi,

który podczas naszej prezydencji został ostatecznie

uzgodniony.

Można tu odpowiedzieć tym wszystkim,

którzy tutaj jeszcze raz wracają do tego z uporem,

powiedziałbym, godnym lepszej sprawy, że my traci-

my suwerenność.

Proszę państwa, w dzisiejszym świe-

cie odgrodzenie się od świata...

Tak więc nie chcecie

państwo być w streﬁe Schengen, nie chcecie pań-

stwo korzystać ze środków unijnych na rozwój in-

frastruktury, na dopłaty dla rolnictwa?

Nie chcecie

państwo, żeby zagraniczne przedsiębiorstwa inwe-

stowały u nas i tworzyły miejsca pracy?

Nie da się

oddzielić ani budżetów, ani ﬁnansów, ani gospodar-

ki, ani ludzi od integracji z Unią Europejską.

Już

ostatnie lata udowodniły, jak wiele Polska na tym

skorzysta i jaką wielką ma szansę, jeśli będziemy

starali się być w centrum Europy, a nie sami oddzie-

lać się i uciekać na jakieś peryferia.

To nie jest dro-

ga dla nas właściwa.

Mogę zakończyć tylko tym, że

życzę, żeby te wszystkie plany i zamierzenia się uda-

ły, bo wówczas będzie więcej środków dla biednych,

więcej środków na te rozmaite cele socjalne i inne,

środków, które są potrzebne.

Mam jeszcze 18 minut,

więc jeszcze przez chwilę zajmę państwu czas.

(We-

sołość na sali, oklaski)

(Poseł Robert Biedroń: O Kościele, o Kościele.)

Pan premier zaproponował przejście na ogóle za-

sady emerytalne, panie pośle.

(Głos z sali: Brawo, brawo, jeszcze jest czas.)

Natomiast chciałbym powiedzieć o tzw. ulgach

rodzinnych.

Pozwalam sobie o tym powiedzieć, bo

Poseł Marcin Święcicki

bardzo mnie ucieszyło to, że pan premier zapowie-

dział tutaj zwiększenie kwot wolnych na trzecie

dziecko i następne.

Mamy tutaj do czynienia, jeśli

chodzi o debatę publiczną, z dużym nieporozumie-

niem. Otóż tzw. ulgi rodzinne, tzw. ulgi na dzieci, to,

proszę państwa, nie są tego typu ulgi, które ktoś so-

bie wywalczył, np. jakaś gałąź przemysłu sobie wy-

walczyła ulgę i mniej płaci podatku czy ci od Inter-

netu, czy jacyś górnicy, czy ktoś tam inny ma jakieś

ulgi i zwolnienia.

Ta kwota wolna na dzieci to jest

właściwie sposób na zabieranie pieniędzy, które lu-

dzie normalnie „zrobili”.

Chodzi o to, czy tym sposo-

bem będziemy zabierać te pieniądze, uwzględniając,

ile osób dana osoba ze swojej płacy, renty, zarobku,

dochodu utrzymuje, czy nie.

W nauce ekonomicznej

niezwykle istotna jest tzw. zdolność do płacenia.

Nie

obciążamy podatkami czegoś czy kogoś albo trans-

akcji, gdy nie ma zdolności do płacenia.

Otóż ta zdol-

ność do płacenia absolutnie zależy od tego, czy z da-

nego dochodu, z danej płacy utrzymuje się jedna

osoba czy dwie osoby, czy sześć osób.

Z każdą osobą

więcej utrzymującą się z danej płacy jest mniejsza

zdolność do płacenia i kwota wolna jest tylko wyra-

zem uwzględnienia tej zasady ekonomicznej, że zdol-

ność do płacenia stopniowo się zmniejsza wraz

z większą liczbą osób na utrzymaniu.

Tak więc uwa-

żam, że ten krok w kierunku powiększenia kwot

wolnych, czyli tzw. ulga na dzieci, jest krokiem nie

tylko zasadnym z punktu widzenia polityki rodzin-

nej, ale jest również zasadny z punktu widzenia eko-

nomicznego.

Nie dotyczy to co prawda tych rodzin,

które w ogóle nie miały dochodów czy mają bardzo

niskie dochody i nie płacą podatku dochodowego, ale

dotyczy to olbrzymiej, mimo wszystko, większości

rodzin polskich, które płacą podatki, dla których ta

ulga ma duże znaczenie we właściwym wymiarze

podatku, w uwzględnieniu ich, że tak powiem, zdol-

ności do płacenia, a więc mogę tylko życzyć i Polsce,

i nam wszystkim, żebyśmy wykonali ten bardzo am-

bitny plan uporządkowania...

(Poseł Janusz Palikot: Jest jeszcze 15 minut.)

...ﬁnansów publicznych, likwidacji przywilejów

emerytalnych i przechodzenia na normalny, po-

wszechny system.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo, brawo!)

(Głos z sali: Prosimy o jeszcze.)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję panu posłowi.

Proszę państwa, przechodzimy do zadawania

pytań.

Przypominam, że marszałek Sejmu, po zasięgnię-

ciu opinii Konwentu Seniorów, ustalił czas przezna-

czony na zadanie pytania na 1 minutę.

Państwa posłów do zadania pytania zgłosiło się

ponad 120, prawie 130, więc uprzejmie prosiłbym

o przestrzeganie tego czasu.

Pierwszy zadaje pytanie pan poseł Jerzy Żyżyń-

ski, Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Jerzy Żyżyński:

przemówieniu pana premiera – znakomitym w sensie

jego elokwencji i umiejętności przedstawienia się pu-

bliczności – powiedziane było, że zlikwidowane zo-

staną tzw. ulgi z tytułu pracy twórczej.

tycznie nie są ulgami, tylko są wyższymi kosztami

uzyskania przychodów, które są odejmowane od przy-

chodów z tytułu szczególnego charakteru pracy twór-

ców.

Dotyczy to w dużym stopniu pracowników szkol-

nictwa wyższego, nauki, dziennikarzy, ale także

twórców innych dziedzin – architektów, malarzy, ﬁl-

mowców itd.

Otóż niestety doradcy pana premiera

nie rozumieją, na czym polega praca twórcza.

Szcze-

gólnym jej charakterem jest, po pierwsze, rzeczywi-

ście wysoki koszt uzyskania przychodu, a po drugie,

w niektórych dziedzinach bardzo akcydentalny cha-

rakter tych przychodów.

W związku z tym mam na-

stępujące pytanie...

(Dzwonek)

Przepraszam i dziękuję za to ponaglenie.

Mam takie pytanie: Co rząd zamierza zrobić

w sytuacji, kiedy w wyniku ograniczenia realnego

poziomu dochodów netto, które pozostaną po ograni-

czeniu tej ulgi, nastąpi dalszy upadek szkolnictwa

wyższego?

Bo sytuacja szkolnictwa wyższego i nauki

jest naprawdę bardzo trudna, zwłaszcza że reformy,

które rząd w poprzedniej kadencji niestety skutecz-

nie przeprowadził w postaci ustaw pani Kudryckiej,

są krytykowane przez środowiska nauki i szkolnic-

twa wyższego, a…

(Głos z sali: Czas, czas.

Zrobiły się już 2 minuty.)

Już kończę.

...luka pokoleniowa, która nam grozi, niestety do-

prowadzi po prostu do znacznego regresu w naszej

dziedzinie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Panie Marszałku!

Państwo Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

W skład konstytucyjny Rady Ministrów prezy-

dent RP powołał dzisiaj kilku polityków, którzy

w poprzedniej kadencji wsławili się przedsięwzię-

ciem, które jeden z publicystów słusznie nazwał prze-

Poseł Marcin Święcicki

mysłem nienawiści w stosunku do śp. prezydenta

Lecha Kaczyńskiego.

Szczególnie zapisał się w tym

były i obecny szef kancelarii pana premiera pan mi-

nister Tomasz Arabski.

Przypomnę, że ograniczał on konstytucyjne

uprawnienia prezydenta, odmawiając mu samolotu,

uczestniczył w kontrowersyjnych spotkaniach w lo-

kalach gastronomicznych z partnerami rosyjskimi

przed katastrofą smoleńską, spotkaniach pozbawio-

nych polskiej osłony dyplomatycznej i kontrwywia-

dowczej.

Wyborcy ocenili tę działalność (Dzwonek), po-

nieważ pan minister Arabski w mateczniku Plat-

formy Obywatelskiej, na Pomorzu, nie uzyskał

mandatu poselskiego, startując z drugiego miejsca

na liście PO.

(Głos z sali: Pytanie.)

I teraz pytanie do pana premiera: Jakie atuty

pana ministra Arabskiego spowodowały, że pan pre-

mier zignorował opinię nie tylko opozycji, ale również

własnego elektoratu?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Teraz pytanie zadaje pan poseł Józef Rojek, Soli-

darna Polska.

Poseł Józef Rojek:

strowie!

Chciałbym zapytać: Dlaczego w wystąpieniu

pana premiera, w tym wystąpieniu programowym,

zwanym exposé, nic nie było powiedziane na temat

sytuacji w służbie zdrowia, w komunikacji i w tych

działach, które naprawdę są dotkliwe dla społeczeń-

stwa?

Państwo posłowie przede mną starali się to na

swój sposób interpretować, ale ja pytam, jakie przed-

sięwzięcia PR-owskie i strategie spowodowały, że tak

się stało.

To jest istotne, bo to są dla naszego społe-

czeństwa dotkliwe sfery życia.

Kolejna sprawa.

Cztery lata temu z tej trybuny

mniej więcej w tym czasie w swoim exposé pan pre-

mier Donald Tusk powiedział tak: Państwo, które żyje

Cztery lata rządów Platformy Obywatelskiej

(Dzwonek) i megazadłużenie kraju, w historii powo-

jennej Polski nieznane Polakom.

Ponad 300 mld za-

dłużenia.

Panie premierze, jak pan sądzi: Czy obywatele

Polski są w stanie uwierzyć w obietnice, które dzi-

siaj tutaj padły, oprócz tych, że będzie zrównany

wiek emerytalny kobiet i mężczyzn, podniesiony

wiek emerytalny i dołoży się rolnikom?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

bel, Solidarna Polska.

Poseł Marzena Dorota Wróbel:

chałam wypowiedzi pana premiera i zabrakło mi tam

kilku ważnych obszarów funkcjonowania naszego

kraju – przede wszystkim nie było ani słowa na temat

edukacji.

Panie Premierze!

Czy pan zdaje sobie sprawę

z tego, że jeśli nasz rozwój gospodarczy ma być trwa-

ły i dynamiczny, to gospodarka powinna być oparta

na wiedzy?

Nie było nic na temat wiedzy, nie było nic

na temat nauczycieli.

Dowiedzieliśmy się za to sporo

na temat Policji i wojska, dowiedzieliśmy się sporo

o dodatkowych obciążeniach, które spadną na polskie

rodziny i polski przemysł, a także o zrównaniu wieku

emerytalnego i podwyższeniu go do 67 lat.

Myślę, że to są znamienne tezy w wystąpieniu

pana premiera.

Chciałabym wiedzieć, czy pan pre-

wyższenie wieku emerytalnego oznacza, że ludziom

młodym, dobrze przygotowanym (Dzwonek) będzie

trudniej wchodzić na rynek pracy – oni będą wyjeż-

dżać z kraju, tak jak wyjeżdżali do tej pory.

Czy tej wizji wyjazdów, exodusu młodych ludzi

z Polski miały służyć dotychczasowe zmiany w pod-

stawie programowej, z której zostały wyeliminowane

wszystkie elementy czy większość elementów, które

do tej pory budowały naszą tożsamość narodową?

Czy nasze dzieci mają być przede wszystkim obywa-

telami świata, czy mają zasilać rozwój gospodarczy

innych krajów?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Solidarna Polska.

znać, że dzisiejsze exposé premiera może przyprawić

wszystkich słuchaczy o prawdziwy zawrót głowy.

W wystąpieniu premiera zdecydowanie została

zaakcentowana jedna kwota, tj. kwota 300 zł dla

służb mundurowych.

Dla nas posłów i myślę, że dla

wszystkich obywateli jest to wyraźny sygnał, że mu-

simy być gotowi jako społeczeństwo na niepokoje, bo

Poseł Anna Fotyga

władza właśnie się na nie przygotowuje.

Tak należy

odczytywać tę kwotę.

Premier mówi w swoim wystąpieniu, że rok 2012

będzie rokiem zwrotów.

Wszystko wskazuje na to,

że będzie to zwrot przeciw młodzieży, że będzie to

zwrot przeciw rolnikom, przeciw starszemu pokole-

niu, że będzie to w końcu zwrot przeciwko klasie

średniej.

Na koniec 2012 r. premier zapowiada deﬁ-

cyt budżetowy na poziomie 3%, a to oznacza jego

obniżenie o pięć punktów procentowych w stosunku

do 2011 r.

Jak rząd zamierza to zrobić?

(Dzwonek)

Czy takie oszczędności nie spowodują pogłębienia

recesji i nie prowadzą wprost do zduszenia popytu

wewnętrznego, a w efekcie czy nie spowodują obni-

żenia poziomu życia naszych obywateli?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Pytanie zadaje pan poseł Jerzy Rębek, Solidarna

rze!

W swoim wystąpieniu pan premier zawarł taką

myśl, odnoszącą się do nowych porządków, które

mają być wprowadzone na polskiej wsi, począwszy od

składki zdrowotnej, skończywszy na opodatkowaniu

rolników.

Być może w nowoczesnym świecie, który

zapewnił ludziom dostatek i równomierny rozwój cy-

wilizacyjny, jest to możliwe, natomiast mam pytanie:

Czy pan premier, czy rząd zna rzeczywistą sytuację

ludzi mieszkających na wsi?

Czy zna tą biedę, która

występuje na co dzień, i to w powszechnym wymia-

rze?

Jest jeszcze jedna kwestia.

Pan premier wspo-

mniał o tym, że zrekompensuje wydatki na składkę

zdrowotną m.in. poprzez odejście od podatku rolnego.

W takim razie kolejne pytanie: W jaki sposób rząd

zrekompensuje (Dzwonek) kwestię dotyczącą podat-

ku rolnego, który obecnie otrzymuje samorząd?

Jesz-

cze jedno: Fundusz Pracy.

Czy rzeczywiście rząd

zamierza zamrozić środki z Funduszu Pracy?

Tak

bardzo na to czekają samorządy.

Samorządy chcą

uczestniczyć w procesie tworzenia nowych miejsc

pracy.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

na Polska.

Poseł Jacek Bogucki:

kom pan premier ma do zaproponowania jedynie

nowe obciążenia.

Obowiązek prowadzenia rachunko-

wości to nie będzie dodatkowy dochód do budżetu

państwa, ale to będą dodatkowe koszty i wzrost biu-

rokracji.

Tylko tyle, ale polskiej wsi na to nie stać,

polskich rolników na to nie stać, żeby ich kosztem

tworzyć miejsca pracy dla tych, którzy będą zajmo-

wać się nowym systemem podatkowym.

Nie powiedział pan nic o wsparciu dla polskiego

rolnictwa.

Nie powiedział pan nic o ochronie polskie-

go rynku żywności.

Nie powiedział pan premier nic

o zrównaniu dopłat, nie mówił pan o tym podczas

polskiej prezydencji, nie mówił także dzisiaj w tej

Izbie.

Uznanie za średnie dochodów z 6-hektarowego

gospodarstwa (Dzwonek), uznanie, że jest to gospo-

darstwo dochodowe, świadczy o zupełnej ignorancji.

Czy rzeczywiście polska wieś, wschodnia Polska ma

ponosić koszty kolejnych czterech lat rządów PO–

–PSL?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Pan premier jest nieobecny.

W jaki sposób pana rząd

zamierza ułatwić działanie nowo powstających pod-

miotów gospodarczych, małych i średnich przedsię-

biorstw?

Te ﬁrmywypracowująznacznączęśćdocho-

du narodowego, płacą podatki, które pański rząd

nieustannie podnosi.

Edukacja młodego pokolenia i przyszłość naszego

kraju zależy od wykształcenia dzieci i młodzieży, a to

zadanie wykonują nauczyciele.

W pańskim exposé nie

było o nich mowy.

Czyżby pan o nich zapomniał?

Panie premierze, nie zrównamy się z innymi kra-

jami bez zdecydowanego zwiększenia środków na

innowacyjność w gospodarce, w szkolnictwie wyż-

szym, w badaniach naukowych, ale również w rolnic-

twie.

W pańskim wystąpieniu nie było mowy o środ-

kach na działania innowacyjne w tych obszarach.

Jak

ma wyglądać wobec tego nowoczesne państwo?

W jaki

sposób nasza gospodarka ma wyjść z kryzysu?

W swoim wystąpieniu wspomniał pan o rolnictwie

i rolnikach tylko w kontekście wzrostu obciążeń po-

datkowych dla nich (Dzwonek), a przecież wiemy, że

stanowią oni 40% ludności naszego kraju.

Wobec po-

wyższego moje ostatnie pytanie.

Chciałbym zapytać,

czy ma pan jakiś plan, jeśli chodzi o polską wieś, pol-

skiego rolnika, czy zapomniał pan o tej grupie?

Poseł Edward Siarka

(Dzwonek) Czy rzeczywiście chce pan tylko uszczę-

śliwiać ich na siłę, mam tu na myśli te drastyczne

plany?

Przecież ich marzenia były inne – żeby rze-

czywiście po tych wyborach ich przyszłość była zde-

cydowanie inna.

A głosowała na was duża grupa tych

osób.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

chodzi o sprawy naukowe.

Nauka w Polsce bardzo

mocno upadła, podobnie jak innowacyjna gospodar-

ka.

To wszystko stało się za pańskich rządów.

Wyjeż-

dżają młodzi naukowcy.

Na przykład spośród moich

10 doktorantów 5 wyjechało za granicę na stałe.

Po-

lacy zakładają ﬁrmy w Niemczech, Anglii, stając się

pierwszą mniejszością narodową, która zakłada tam

ﬁrmy.

To oznacza odpływ z Polski składek ZUS, od-

pływ podatków.

Mowa tu o soli tej ziemi – najbardziej

przedsiębiorczych ludziach.

To stało się w trakcie

pańskiej kadencji.

Jak pan ma zamiar teraz to na-

prawić?

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

4 lata temu pan

premier Donald Tusk mówił w exposé, cytuję: Dla

mojego rządu najważniejsza jest perspektywa pol-

skiego przewodnictwa w Unii Europejskiej w 2011 r.,

co będzie ukoronowaniem naszych aspiracji.

Dziś

zbliżamy się ku końcowi prezydencji, a wygląda, ja-

koby jej w ogóle nie było.

Żadnego z przedsięwzięć,

w tym szczytu Partnerstwa Wschodniego w Warsza-

wie, nie można zaliczyć do sukcesów.

Jesteśmy zmar-

ginalizowani w Europie i na świecie.

Przegraliśmy

już chyba wszystko, co było możliwe.

Nord Stream,

brak tarczy antyrakietowej i de facto oddanie przez

Polskę w obce ręce śledztwa w sprawie katastrofy

smoleńskiej to ogromne sukcesy dyplomacji rosyj-

skiej i dowód, że polska polityka zagraniczna znajdu-

je się w fazie ostrej zapaści.

Zniszczenie polskiego przemysłu stoczniowego i róż-

norodnej polskiej produkcji to działania leżące w in-

teresie rozwiniętych państw zachodnich, dla których

scem, gdzie pomnaża się głównie obcy kapitał.

Pola-

cy mają stanowić dobrze wykwaliﬁkowanąitaniąsiłę

Panie premierze, czy jest jakiś pomysł na realne

wzmocnienie roli Polski na arenie międzynarodowej?

Obawiam się, że nie osiągniemy tego, dopóki polski

minister ﬁnansówbędziebezkarniestraszyłspołecz-

ność międzynarodową wizją wojny w Europie, a pre-

mier będzie milcząco popierał jego słowa, powołując

go do swojego rządu na kolejną kadencję.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Proszę.

Poseł Andrzej Romanek:

likot nie wspomniał o jednej kwestii.

Otóż Ruch Pa-

likota zaproponował opodatkowanie sutenerstwa,

czyli opodatkowanie dochodów czerpanych z upra-

wiania prostytucji przez inną osobę.

(Wesołość na

sali) Czy zatem ten rząd poprze rozwiązania legisla-

cyjne zmierzające do zalegalizowania sutenerstwa?

(Głos z sali: Będziesz płacił.)

(Głos z sali: Ale na to za wcześnie.)

Przypomnę, że sutenerstwo jest przestępstwem,

a jeżeli dotyczy osób małoletnich, przestępstwem za-

grożonym karą więzienia do lat 10.

Kolejne pytanie.

W exposé premier nie wspomniał

o bolesnym społecznym problemie bezrobocia.

Zapro-

ponował pan podwyższenie wieku emerytalnego, co

w sposób istotny zwiększy bezrobocie.

W jaki sposób

ko, proszę państwa, że w tym roku na aktywną wal-

kę z bezrobociem środki z Funduszu Pracy zmniej-

szyły się o ponad 60%.

Samorząd terytorialny – to jest kolejna dziedzina,

którą ten rząd się nie interesuje.

Samorządy są

w trudnej sytuacji budżetowej.

Czy zatem rząd zwięk-

szy udziały samorządów terytorialnych w podatkach

dochodowych od osób ﬁzycznychiprawnych,awresz-

cie w podatku VAT?

Jest to tym istotniejsze, że

w kolejnej perspektywie ﬁnansowej dochody unijne

będą wydatkowane przez samorząd terytorialny

w 70%, odwrotnie niż dotychczas, kiedy były wydat-

kowane tylko w 30%.

To niezwykle istotna kwestia.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Mieczysław Golba

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Proszę.

Poseł Patryk Jaki:

Był pan oburzony zachowaniem ekstremistów pod-

czas obchodów dnia niepodległości.

To dobrze.

Jed-

nak nie odniósł się pan do źródeł tych problemów, to

znaczy wydatków pana rządu na kulturę.

Otóż w tym

roku pana rząd był jednym ze sponsorów „Krytyki

Politycznej”...

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!

Brawo!)

(Głos z sali: Dziękujemy.)

(Głosy z sali: Ooo...)

...proszę państwa, przypominam, ostatnio znanej

jako przechowalnia niemieckich bandytów i baga-

żownia dla kijów, noży i kastetów.

(Poruszenie na

Panie premierze, czy w nowej kadencji pana rząd

ma zamiar sponsorować inne składy broni?

To pierw-

sze pytanie.

Drugie pytanie.

Przy tej okazji zapytam: Skoro

tak dużo mówił pan o bezpieczeństwie Polaków, dla-

czego dzień po tych feralnych zdarzeniach wypuścił

pan bandytów na wolność?

W jaki sposób takie dzia-

łanie ma mieć charakter prewencyjny?

I trzecie pytanie.

Wprowadza pan opłaty za auto-

strady.

Jak ma pan zamiar zrekompensować samorzą-

dom straty związane z drogami, które przez ruch

tranzytowy będą całkowicie zniszczone, m.in. w moim

okręgu, w Opolu?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Kiedyś powiedział pan: nasz rząd nie będzie klękał

przed księdzem.

Dziś mówi pan, że duchowni powin-

ni uczestniczyć w powszechnym systemie ubezpie-

czeń społecznych, jesteśmy gotowi na zmiany w kon-

kordacie.

Pytam więc: Czy mają to być zmiany jed-

nostronne, czy ustalał je pan ze Stolicą Apostolską?

chowni już dzisiaj uczestniczą w powszechnym sys-

temie ubezpieczeń społecznych, często jako nauczy-

ciele.

A może chodzi panu o uderzenie w zakony,

które w wielu dziedzinach wyręczają pański rząd,

opiekując się, często charytatywnie, ludźmi bezdom-

nymi, starszymi i chorymi?

Panie premierze, kto

podsunął panu ten pomysł, może poseł Palikot?

Jeśli

tak, to pytam: W zamian za co?

Za zmiany w KRUS-

-ie?

Co na to PSL?

Mówi pan, że ustały przesłanki dotyczące dzisiej-

szego rozwiązania, dlatego że majątek, o którym

podstawie pan premier tak mówi?

Jakie ma pan wy-

liczenia związane z majątkiem Kościoła zagrabionym

przez PRL, a rzekomo już dzisiaj zwróconym?

Panie

premierze, proszę o liczby.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Rozumiem, że ministrem sprawiedliwości powinna

być osoba kryształowo czysta.

Zapewne pan poseł

Gowin jest taką kryształowo czystą osobą.

Tylko że

to jest niewystarczająca rekomendacja do tego, ażeby

zarządzać jednym z najważniejszych ministerstw

w państwie.

Mam pytanie: Czy w Platformie Obywatelskiej

jest już taka pustynia intelektualna, że nie ma żad-

nego prawnika, że nie ma żadnej osoby związanej

z wymiarem sprawiedliwości, która odważyłaby się

podjąć to wyzwanie?

Bardzo dokładnie przeanalizo-

wałem życiorys pan posła Gowina i nie znalazłem

tam żadnego uzasadnienia, by pełnił tę funkcję, jak-

kolwiek szanuję go jako osobę.

(Głos z sali: Nie ta teczka.)

(Poseł Janusz Palikot: Co niedzielę jest w ko-

ściele.)

Mam pytanie, panie pośle Gowin.

Ile razy pan był

w sądzie w przeciągu ostatnich czterech lat?

Bo pan

premier Tusk dzisiaj powiedział, że chcecie skrócić

długość postępowań sądowych o jedną trzecią.

Jeże-

li chcecie państwo skrócić długość postępowań, to

trzeba wiedzieć jak, to trzeba chociaż bywać w sądzie

i wiedzieć, czym się zarządza.

Życzę panu, panie po-

śle Gowin, aby nie było tak, że za pół roku na spotka-

niu z panem premierem na śniadaniu dowie się pan,

że przyjmuje pana dymisję, bo tak mówią sondaże.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Poseł Andrzej Dąbrowski:

W dzisiejszym exposé nie usłyszeliśmy nic o tak waż-

nej rzeczy jak infrastruktura.

Czy macie realny, pod-

kreślam, realny plan, żeby coś zrobić?

Dzisiaj Inter-

City z Wrocławia do Warszawy jedzie sześć godzin.

To, o czym mówił premier, że mamy żyć w centrum

Europy, jest po prostu żenujące.

Czy macie realny

plan, żeby uzdrowić tę sytuację?

Kolejna rzecz to samorządy.

Słyszeliśmy dzisiaj

o tym, że mają być kolejne obciążenia samorządów.

Czy zamierzacie zrobić coś z tym, aby pomóc samo-

pory przy udziale premiera i ministra ﬁnansów?

Bo

samorządy funkcjonują naprawdę dobrze i musimy

dbać o to, aby na tym szczeblu żyło się tak i działo się

tak, jak być powinno.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Joachim Brudziński:

dział: urodziłem się nad morzem i chciałbym wszyst-

kim przypomnieć, że Polska naprawdę jest krajem

morskim.

A jakie są dotychczasowe owoce rządów

pana premiera Donalda Tuska w tym obszarze go-

spodarki narodowej?

Przypomnę: upadek przemysłu

stoczniowego – skalę tej kompromitacji ukazał cho-

ciażby ostatni raport Najwyższej Izby Kontroli, cią-

głe próby likwidacji Polskiej Żeglugi Morskiej w Szcze-

cinie, ostatniego narodowego armatora, nałożenie

pod dyktando brukselskich urzędników wielotysięcz-

nych kar dla polskich rybaków, co skutkowało upad-

kiem wielu rodzinnych armatorskich przedsiębiorstw.

W końcu rzecz najbardziej kompromitująca premiera

Donalda Tuska oraz jego ministra spraw zagranicz-

nych Radosława Sikorskiego – ich totalna kapitulacja

wobec rosyjsko-niemieckiej inwestycji Nord Stream.

Przy braku zdecydowanego sprzeciwu ze strony pre-

miera Niemcy do spółki z Rosjanami położyli gazo-

ciąg na torze podejściowym do Świnoujścia, na trwa-

le uniemożliwiając rozwój (Dzwonek) naszego portu

w Świnoujściu.

Pan minister Sikorski w wielu programach pu-

blicystycznych twierdził, cytuję: na gębę to dobry

jest krem Nivea.

W związku z powyższym mam py-

kel w sprawie ewentualnego zagłębienia gazociągu

pod torem podejściowym do Świnoujścia?

Na piśmie,

nie na gębę.

Kończąc, chciałbym poinformować Wysoką Izbę,

że wczoraj w Parlamencie Europejskim odbyła się

debata na temat zintegrowanej gospodarki morskiej.

Na debacie nie pojawił się żaden z przedstawicieli

polskiej prezydencji.

Bardzo dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Teraz głos ma pani poseł Anna Zalewska, Prawo

strowie!

Pana premiera nie ma, zresztą nie ma takiej

potrzeby.

Państwo macie przed sobą ciężką noc.

Trze-

ba przygotować odpowiedzi na pytania, złożyć je na

biurko.

Proszę państwa, ostatnie miesiące to niewinnie

przegłosowany w europarlamencie tzw. sześciopak.

Nie mylić z sześciopakami, które znamy z supermar-

ketów.

To propozycja jednej dyrektywy i pięciu rozpo-

rządzeń, które będą bezwzględnie ingerowały w bu-

dżety narodowe.

Jest między innymi mowa o tym, że

za nieprzestrzeganie reguł ﬁnansowych a to zapłaci

się karę, a to zabierze się fundusze strukturalne.

Teo-

retycznie nie powinniśmy się martwić, bo nie jesteśmy

w streﬁe euro.

Ale pan premier Donald Tusk ogłosił

niedawno, że jesteśmy w pakiecie Euro Plus, że posta-

nowił tak na jednym ze spotkań unijnych.

Chciałabym zapytać państwa, proszę przygotować

panu premierowi tę odpowiedź.

Z jakich kompetencji

skorzystał?

(Dzwonek) Na jakiej podstawie podjął

samodzielnie decyzję, na jakiej ustawie, na którym

artykule się opierał?

Być może zadzwonił do żony, być

może do pana Grasia, ale nie konsultował tego ani

z rządem, ani z parlamentem, nie odbyła się też de-

bata społeczna.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

pytanie ministrowi pracy.

Mamy w tej chwili w Pol-

sce prawie 2 mln bezrobotnych.

Są w naszym kraju

regiony, gdzie bezrobocie wynosi ponad 30%.

W swo-

im exposé premier ani jednym słowem nie odniósł się

do problematyki bezrobocia.

Z tej grupy osób pozo-

stających bez pracy, bezrobotnych, ponad 50% to

ludzie do 35. roku życia.

W tym roku w budżecie pań-

stwa rządząca wtedy koalicja, obecna koalicja, obcię-

ła środki na aktywne formy przeciwdziałania bezro-

bociu o ponad 3,5 mld zł – z 7 mld zł do 3200 mln zł.

Jest podobna propozycja, jeśli chodzi o przyszłorocz-

ny budżet.

W jaki sposób chcecie państwo aktywizo-

wać szczególnie młodych ludzi, stwarzać nowe miej-

sca pracy?

Dzięki temu można było tworzyć dotacje

dla młodych bezrobotnych, którzy zakładaliby wła-

sną działalność, dla przedsiębiorców, którzy zatrud-

nialiby młodych ludzi.

(Dzwonek) Czy rząd ma po-

mysł, jak zagospodarować ludzi pozostających bez

pracy?

Czy po raz kolejny będzie tak, jak to było

w czasie poprzedniej kadencji, kiedy składane przez

ministra pracy wnioski o uruchomienie Funduszu

Pracy były odrzucane przez ministra ﬁnansów?

Jaki

pomysł ma rząd na walkę z bezrobociem?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

moment, żeby przypomnieć słowa pana premiera Do-

nalda Tuska, który kiedyś powiedział coś takiego:

uważajcie na swoje portfele, muszę was ostrzec, że

zabiera się za nie doprawdy niezła ekipa.

Biorąc pod

uwagę te słowa, chciałbym zadać kilka pytań.

Po

pierwsze, czy rząd rozważał, rozważa lub planuje

rozważyć jakąkolwiek modyﬁkację działań i zmiany

związane z progiem ostrożnościowym na poziomie

55%?

Czy ten próg będzie podniesiony?

Czy cokolwiek

się będzie zmieniało w związku z olbrzymim zadłu-

żeniem państwa polskiego?

Po drugie, w trakcie ostatniej kadencji pomimo

wszystkich propozycji, pomysłów dotyczących popra-

wy polskiej pozycji, jeżeli chodzi o prawo podatkowe,

Polska w rankingu Banku Światowego Paying Taxes

spadła łącznie przez 4 lata o 3 pozycje, z tego 6 pozy-

cji w trakcie ostatniego roku.

Było trochę lepiej, ale

ostatni rok był fatalny pod tym względem.

(Dzwonek)

Taki był efekt obiecanego przez pana premiera 4 lata

temu tzw. radykalnego uproszczenia podatków.

Czy

brak zmian personalnych w Ministerstwie Finansów

oznacza kontynuację tej polityki?

Trzecie pytanie.

O ile maksymalnie wzrośnie ak-

cyza w trakcie całej kadencji i na które towary?

Jakie

działania osłonowe planuje przeprowadzić rząd w związ-

ku z tym, że z każdą podwyżką akcyzy na papierosy,

alkohol, paliwo i inne produkty dramatycznie ro-

śnie przemyt?

Już w chwili obecnej szacuje się, że

wysokość…

(Głosy z sali: Czas.)

Już kończę, panie posłanki, panowie posłowie.

W chwili obecnej roczną wartość przemytu szacu-

je się na 6 mld zł.

Za to można zbudować obwodnicę

Warszawy.

Czy rząd planuje coś zrobić z przemytem?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

zapowiedział sięgnięcie do kieszeni przedsiębiorców,

pracowników wyższych uczelni, rolników, duchow-

nych, zapowiedział także zmianę waloryzacji emery-

tur z procentowej na kwotową.

Zaniepokojenie budzi

fakt, że odtąd decyzje o poziomie emerytur będą za-

padały doraźnie co roku, a więc nie będzie stałego

mechanizmu podwyżek.

Ile konkretnie wyniesie

kwotowa waloryzacja emerytur w roku 2012 i w la-

tach następnych?

Zaniepokojenie musi budzić także to, o czym w swo-

im exposé pan premier nie wspomniał.

Czy pan premier

wyklucza wprowadzenie podatku katastralnego?

Za-

brakło konkretów na temat służby zdrowia.

W jakim

zakresie rząd sięgnie do kieszeni pacjentów?

Bulwersuje także, że wydarzenia 11 listopada

w Warszawie najwyraźniej służą panu premierowi za

punkt odniesienia do konstruowania takiej wizji

wspólnoty narodowej, w której nie ma miejsca na

rzekome prawicowe ekstremizmy.

Czy w związku

z zapowiadanym drastycznym zwiększeniem obcią-

żeń dla różnych grup (Dzwonek) rząd liczy się z ma-

sowymi protestami społecznymi i czy planuje działa-

nia ograniczające prawo do zgromadzeń i wolność

słowa?

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Stanisław Szwed

123

Poseł Krystyna Pawłowicz:

Panie Marszałku!

Proszę Państwa!

Chciałabym

zadać tylko 2 krótkie pytania.

Przede wszystkim o spra-

wę, o której nie wspomniano w wystąpieniu pana

premiera.

Mianowicie jaki konkretnie jest program

rządu, by pobudzać i chronić polskich przedsiębior-

ców w warunkach kryzysu gospodarczo-ﬁnansowego

w Polsce i w Unii Europejskiej?

Bardzo mało było na

ten temat, a jeśli coś ma wyciągać nas z kryzysu, to

jest to polska przedsiębiorczość.

Pan premier na początku przedstawił hasło: Silna

Polska w silnym centrum Unii Europejskiej.

Ale

wszyscy wiemy, że Unia Europejska jest w ciężkim

kryzysie polityczno-gospodarczo-ﬁnansowym,aPol-

ska jest krajem niezwykle słabym.

Właściwie nie

bardzo wiadomo, co oznacza zapowiedź prezesa rady

ministrów.

Słaba Polska w ciężkim kryzysie w sa-

mym jego centrum?

Środkiem służącym wychodze-

niu z kryzysu ma być gospodarczy rząd unijny.

Mam

zatem pytanie do pana prezesa, jakie widzi możliwości

ochrony wolności gospodarczej polskich przedsiębiorców

przed socjalistycznymi działaniami europejskiego rządu

gospodarczego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Pan premier

pominął w swoim wystąpieniu kwestie nauki, oświaty

i kultury, na koniec zaś powiedział, że w czasie kryzy-

su nic nie jest tak ważne jak budowanie narodowej

wspólnoty opartej na znakach, symbolach i tradycji.

Chciałbym zapytać: Jak przy takim podejściu do

spraw kultury i edukacji rząd Platformy Obywatel-

skiej i PSL-u ma zamiar budować tę wspólnotę naro-

dową i jak ma zamiar budować opartą na tradycji

nowoczesną Polskę?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

wie!

Wysoka Izbo!

Dwa pytania do pana premiera

związane z jednym stwierdzeniem, które padło w trak-

cie exposé.

Pan premier powiedział, że powinniśmy

walczyć o to, by stać się głównym graczem Unii Eu-

ropejskiej.

Otóż, proszę państwa, 10 lipca tego roku

media donosiły: Minister ﬁnansów Jacek Rostowski

nie weźmie udziału w poniedziałkowym posiedzeniu

eurogrupy.

Polski minister został zaproszony na posie-

dzenie przez przewodniczącego grupy Jean-Claude’a

Junckera.

Jednak niektóre kraje strefy euro są nie-

chętne uczestnictwu przedstawiciela prezydencji w po-

siedzeniach eurogrupy, dlatego Rostowski rezygnuje

z uczestnictwa w posiedzeniu.

Jednak, jak wielokrot-

nie podkreślał minister Rostowski, działania euro-

grupy mają bezpośredni wpływ na pozostałe kraje

Unii Europejskiej.

W związku z tym pytanie: Czy

głównym graczem w Unii Europejskiej Polska stanie

się poprzez rezygnację z ważnych posiedzeń, a na

tym posiedzeniu decydowano o przyszłości Grecji?

To

jest pierwsze pytanie.

Drugie pytanie.

Jak być głównym graczem Unii

Europejskiej?

Otóż, panie premierze, pragnę panu

wyborczym Platformy Obywatelskiej (Dzwonek) do-

tyczącym wyborów, które niedawno się odbyły, jest

zapis, że głównym graczem Unii Europejskiej są

Niemcy i że są naszym strategicznym partnerem.

Jak

ma pan zamiar pokonać Niemcy jako głównego gra-

cza Unii Europejskiej i wprowadzić Polskę na fotel

głównego gracza Unii Europejskiej, skoro nie potra-

ﬁ pan z Niemcami załatwić nawet kwestii gazociągu

bałtyckiego i dostępu do polskiego portu w Świnouj-

ściu?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Włodzimierz Bernacki:

1 października tego roku, a więc tydzień przed wy-

wyższym, ale również o tytule, stopniu naukowym.

Panie premierze, czy pan premier ma świadomość

czych, które umożliwiłyby wypłacanie stypendiów

habilitacyjnych?

Czy ma pan świadomość tego, że

rozporządzenie dotyczące egzaminów licencjackich

stoi w sprzeczności z ustawą, która weszła w życie

1 października?

Panie premierze, czy ma pan świa-

domość, że powierzył pan resort pani minister, która,

doprawdy, nie zadbała o to, aby ustawa została dopo-

sażona w odpowiednie akty wykonawcze?

Kiedy to

zostanie naprawione?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Nie ma pana posła.

Mazurek.

Poseł Beata Mazurek:

W swoim exposé powiedział pan, że musimy siebie

poważnie traktować w debacie publicznej, ja też tak

sądzę.

Exposé to przemówienie programowe, pro-

gram Rady Ministrów.

Dlaczego zatem nie przedsta-

wił pan programu polityki prorodzinnej pańskiego

rządu, czy pan takiego nie ma?

To jest pustka, biała

plama.

Mówił pan tylko o uldze prorodzinnej.

A jaki

procent rodzin z niej korzysta?

Mówił pan o beciko-

wym.

A jaki procent rodzin wychowujących dzieci ma

dochód powyżej 85 tys.?

Dwa, trzy czy może więcej?

Zatem czy, a jeśli tak, to kiedy, podwyższy pan progi

uprawniające do świadczeń rodzinnych, do pomocy

społecznej?

Przecież ma pan świadomość, że coraz

mniej Polaków korzysta z tych świadczeń ze względu

na to, że ten próg jest tak niski.

Czy, a jeśli tak, to

kiedy, zwiększy pan wysokość zasiłku pielęgnacyjne-

go, co powinno zrekompensować utracony dochód?

Dlaczego różnicuje pan służby mundurowe w zakre-

sie podwyżek?

Dlaczego mają je otrzymać tylko poli-

cjanci, a nie na przykład Służba Więzienna?

(Dzwo-

nek) Dlaczego przejście na emeryturę uzależnia pan

od wieku, a nie od stażu pracy?

Przecież dziewiętna-

stolatek, który rozpocznie pracę w wieku 19 lat, po

48 lat pracy.

Czy o to panu chodzi?

Czy to jest nor-

malne?

Jaki ma pan program dla Polaków w zakresie

rynku pracy i zdrowia?

Co pana rząd oferuje młodym

ludziom?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

pana premiera trzeba potraktować tak, jak to, co pan

premier powiedział na temat budżetu.

Przed wybora-

mi był jeden budżet, wyborczy, po wyborach są trzy

budżety i tak naprawdę nie wiadomo, co będzie.

Tak

że z lekkim przymrużeniem oka trzeba traktować

wszystko, co pan premier mówił w tym exposé.

Przy-

pominam sobie, jak to 4 lata temu premier mówił: żeby

żyło się lepiej wszystkim, a potem żyło się, owszem,

lepiej, ale członkom Platformy, specjalnie w spółkach,

bo zlikwidowano kominówkę, powołano np. w Kozie-

nicach sześciu wiceprezesów zamiast trzech, dostają

po kilkadziesiąt tysięcy złotych.

W trakcie...

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Żebyśmy nie po-

kazali tych z innych partii.)

...poprzedniego exposé premier mówił również

o tym, żeby młodzi Polacy wracali z zagranicy, a póź-

niej, w trakcie kadencji, powiedział, że wielkim suk-

cesem jest to, że są nowe miejsca pracy dla Polaków,

ale w Niemczech.

Teraz prezes Rady Ministrów mówi

o budowaniu bezpiecznego politycznego centrum i do-

daje, że trzeba dać, chyba dla jego bezpieczeństwa,

po 300 zł policji i wojsku.

(Dzwonek) Jak wytrwają do

końca kadencji, to da się im znowu po 300 zł – za to,

że ich obronią.

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Czas minął.)

Ja mam pytanie: Czego boi się nasz premier, że

buduje takie centrum i daje policji po 300 zł?

Bo

wszystkim zabiera, tylko służbom, które mają pilno-

wać właśnie tego bezpieczeństwa, dodaje.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

jeszcze jakiekolwiek złudzenia, to po dzisiejszym wy-

stąpieniu premiera Donalda Tuska chyba miał powo-

dy, żeby je stracić.

Premier Donald Tusk i jego rząd

wystawiają rachunki wysokie – trzeba będzie słono

zapłacić za nieudolność przez te 4 lata, zaniechania,

za PR, za wmawianie, że jest dobrze, kiedy było coraz

gorzej.

Ale mamy przed sobą nowy etap, kolejne 4 lata

pod niestety tymi samymi rządami.

Ja dzisiaj wsłu-

chiwałem się bardzo uważnie w to, co mówił premier.

Wymieniał, przywoływał różne liczby, ale, obciążając

kolejne grupy społeczne nowymi ciężarami, każąc

płacić kolejnym środowisko za swoje błędy, nie podał

jednak bilansu.

Ja chciałbym poprosić, żeby do jutra

ten bilans został sporządzony.

Może to dobrze się

stało, jedna rzecz jest pozytywna, chociaż tak na-

prawdę to było dla PR-u zrobione – to, żeby jutro

odpowiadał premier na dzisiejsze nasze pytania.

Ale

skoro już tak jest, to niech poświęci minister ﬁnan-

sów noc dzisiaj i wyliczy, bo chcemy jutro usłyszeć

(Dzwonek), jaki będzie bilans, jakie będą skutki ﬁ-

nansowe tych obciążeń.

Kiedy, ile pieniędzy z tego,

w jakich miejscach przybędzie, na ile będzie można

tymi obciążeniami zmniejszyć deﬁcyt budżetowy,

dług publiczny, na ile naprawić system emerytalno-

-rentowy?

Bo tego nie usłyszeliśmy, a tego oczekuje-

my i tego żądamy.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Marek Opioła:

W 2007 r. zaprezentował pan narodowy program

wielkiej budowy.

Rząd PO przyjął wówczas „Program

niu tego roku okazało się, że z ich realizacji niewiele

wyszło.

Dla przeciętnego Polaka szczególnie dotkliwa

jest liczba obwodnic i lokalnych inwestycji, z których

zrezygnowano.

W odpowiedzi na interpelację w tej

liście podstawowej, w szczególności autostrady oraz

Kiedy przekazałem tę odpowiedź mieszkańcom, usły-

szałem już znane panu premierowi pytanie: Jak żyć?

Jak żyć w państwie, w którym budowa kilometra au-

tostrady należy do najdroższych w Europie, gdzie bez

żadnych konsultacji społecznych rezygnuje się z bu-

dowy obwodnic, których koszty wynosiłyby (Dzwo-

nek) tyle, co budowa zaledwie kilkudziesięciu metrów

autostrad, w którym tiry rozjeżdżają miasta takie jak

Płock, a jego rząd za jednym zamachem rezygnuje

z budowy dróg, na które ich mieszkańcy czekają całe

dziesięciolecie?

Panie premierze, z obietnicy budowy ilu obwodnic

przewidzianych w programie pana rząd się nie wy-

wiąże?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Anna Elżbieta Sobecka:

Panie Premierze!

Czy bierze pan pod uwagę roz-

wiązanie dotyczące tego, że w sytuacji, w jakiej znaj-

duje się Polska, konieczne staje się zwiększenie kon-

troli Komisji Nadzoru Finansowego i Narodowego

Banku Polskiego nad bankami działającymi w Pol-

sce, prowadzące w szczególności do ograniczenia

nieuzasadnionych transferów poza polski system

bankowy?

Doświadczenie uczy, że banki i fundusze,

nie oglądając się na narodowe sentymenty, w przy-

padku recesji na rynku potraﬁąratowaćsiękosztem

państw i społeczeństw, w których działają.

W świetle

wielu opinii powinno się założyć nacjonalizację ban-

ków w Polsce i nie można wykluczyć sytuacji, kiedy

w wyniku (Dzwonek) transferu środków za granicę,

pogorszenia się struktury portfela kredytowego,

część banków w Polsce będzie musiała być objęta na-

cjonalizacją.

Polska nie może paść oﬁarą transferów

kapitałowych.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

exposé o służbie zdrowia nie było ani słowa, choć

wszyscy twierdzą, że zdrowie jest najważniejsze.

Za-

tem polska publiczna służba zdrowia ma umierać

w ciszy.

Jednocześnie krzyczą fakty: makabryczne

kolejki w centrum onkologii, dramat pacjentów z cho-

robą nowotworową, jeden z najkrótszych w Europie,

pięcioletni okres przeżycia polskich pacjentów z ra-

kiem, szokująco długie kolejki do specjalistów, rekor-

dowe zadłużenie publicznych szpitali, niskie zarobki

pielęgniarek, luka pokoleniowa, jeśli chodzi o lekarzy

i pielęgniarki, ich wyjazdy za granicę, drożejące leki,

w tym nawet paski dla chorych na cukrzycę, itd.

Co

więcej, w aspekcie dzisiejszej zapowiedzi wydłużenia

wieku emerytalnego oto zatrważające dane z badania

OBOP z kwietnia tego roku: co 20. badany w wieku

powyżej 60 lat doświadczył odmowy usług medycz-

nych z uwagi na wiek, czyli pacjentowi w wieku po-

wyżej 60 lat odmówiono usługi medycznej, bo jest

w zbyt zaawansowanym wieku.

A więc spieszmy się

chorować, może zdążymy na bezpłatną usługę me-

dyczną.

Spieszmy się chorować, bo są jeszcze limity,

bo jest opłacalna procedura.

(Dzwonek) Spieszmy się,

bo już jutro powszechna komercjalizacja, a następnie

prywatyzacja, czyli uwłaszczanie się na publicznym

majątku.

Już jutro będziesz, pacjencie, musiał płacić

za zdrowie.

Zdrowie stanie się towarem, będzie moż-

na na nim zarabiać, a misją szpitali –przedsiębiorstw

będzie zyskowność.

Panie premierze, czy pan jest świadom dramatu

polskiej służby zdrowia?

Czy pan zdaje sobie sprawę,

że narusza wartości konstytucyjne w zakresie ochro-

ny zdrowia?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Marcin Mastalerek:

stwa parlamentarzystów złą informację.

Otóż jutro

pan premier Donald Tusk nie odpowie na państwa

pytania.

Wygłosi po prostu skorygowane exposé, po

szybkim przeliczeniu wyników dzisiejszych sondaży,

które na pewno właśnie teraz się odbywają.

W tym exposé pana premiera nie usłyszałem ani

jednego słowa o młodych ludziach.

Niestety nie usły-

szałem go i chyba wiem dlaczego.

Dlatego że w 2007 r.

58% najmłodszych Polaków głosowało na Platformę

Obywatelską, a w 2011 r. już jedynie 32%.

I dziś mło-

dzi ludzie ponoszą karę za to, że nie zagłosowali na

pana premiera Donalda Tuska.

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Reszta dorosła i stąd

ta statystyka.)

To jest kara dla młodych ludzi.

Dziś nie usłysze-

liśmy, jakie jest rozwiązanie rządu premiera Donalda

Tuska w odniesieniu do olbrzymiego bezrobocia

wśród młodych ludzi.

Połowa bezrobotnych to ludzie

między 18. a 35. rokiem życia.

Nie usłyszeliśmy dziś

o tym ani jednego słowa.

Nie usłyszeliśmy, czy będą

utrzymane ulgi dla studentów, czy będą wprowadzo-

ne odpłatne studia, co zrobić z systemem stypendial-

nym (Dzwonek) – 80 tys. studentów mniej w tym roku

otrzyma stypendia naukowe.

Na żadne z tych pytań

nie usłyszeliśmy odpowiedzi w exposé i niestety pew-

nie nie usłyszymy jutro.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

nie na sali)

Poseł Tomasz Kaczmarek:

sie exposé czynił gesty przyjaźni wobec Ruchu Pali-

kota.

Wobec tego muszę zadać pytanie: Czy będzie

pan popierał pomysł depenalizacji posiadania mari-

huany zgłaszany przez Ruch Palikota?

(Głos z sali: Prowokacja.)

(Wesołość na sali)

Czy nie jest przypadkiem tak, iż zgodą na nieka-

ranie za posiadanie marihuany będzie pan szachował

PSL Ruchem Palikota?

(Gwar na sali) Czy zdaje pan

sobie sprawę, że jedynym beneﬁcjentemdepenalizacji

posiadania marihuany będą grupy przestępcze, a cenę

za pana rozgrywki polityczne…

(Głos z sali: Spadaj.)

…zapłacą swoim zdrowiem uczniowie gimnazjów

i liceów?

(Głosy z sali: Ooo...)

Mam jeszcze jedno pytanie.

(Głos z sali: Pewno, pewno.)

Czy wobec śledztwa, jakie prowadzi Prokuratura

Okręgowa Warszawa Praga w sprawie niedopełnie-

nia obowiązków przez BOR w czasie przygotowywa-

nia wizyt pana, jak i śp. pana prezydenta Lecha Ka-

czyńskiego w Rosji, odwoła pan ze stanowiska szefa

Biura Ochrony Rządu generała Janickiego?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Ryszard Terlecki:

przeforsował ustawę o szkolnictwie wyższym, która

bardzo poważnie ograniczyła możliwość pracy na

drugim etacie nauczycieli akademickich, co oczywi-

ście prowadzi do dalszej pauperyzacji tego środowi-

ska zawodowego.

Dzisiaj usłyszeliśmy, że naukowcy

nie będą mogli odliczać 50% kosztów uzyskania do-

chodu.

Czy rząd zamierza gonić Europę, likwidując

polską naukę?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

kładach na wspieranie rodziny, to także permanent-

ne próby podejmowane przez koalicję PO–PSL wpro-

wadzenia tylnymi drzwiami GMO, co natychmiast

smaczniejszej żywności produkowanej na najczyst-

szych glebach, to także możliwość zdania polskiej

czytania choćby stronicy Sienkiewicza czy Żerom-

skiego, to także stan polskiej zawodowej armii Kli-

cha–Siemoniaka, w której na jednego dowódcę przy-

rytorium.

To ledwie kilka złowrogich przykładów

z obﬁtej listy równie ponurych paradoksów autory-

zowanych przez koalicję PO–PSL, których przełama-

nia dzisiejsze pańskie exposé, panie premierze, nie-

stety (Dzwonek) nie przynosi.

Dlaczego?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Marcin Mastalerek

Poseł Andrzej Jaworski:

nald Tusk w swoim wystąpieniu powinien dać na-

dzieję polskim przedsiębiorcom, polskim pracodaw-

com.

Powinien przedstawić informację, jak uchronić

naszą gospodarkę przed szkodliwymi dla nas nie-

miecko-rosyjskimi umowami, chociażby takim jak

w sprawie Nord Stream czy ostatnio bałtyckiego ka-

bla energetycznego.

A tak naprawdę wywołał wojnę

z Kościołem i gorszące na tej sali i haniebne wypo-

wiedzi wyznawców Palikota.

(Poruszenie na sali)

Panie premierze, trzy krótkie pytania.

Czy stan-

dardem rządu będą nieznane w dyplomacji publiczne

zapowiedzi możliwości wypowiedzenia umów mię-

dzynarodowych, zanim zostanie powiadomiona o tym

druga strona?

Czy Kościół katolicki i pozostałe

związki wyznaniowe w Polsce odzyskały cały mają-

tek zagrabiony przez sowieckoagenturalne rządy

PRL-owskie lub uzyskały zań pełną rekompensatę?

I trzecie pytanie.

Jak podnosząc koszty zatrudnienia,

a nie obniżając, chce pan zachęcić przedsiębiorców do

zatrudniania coraz to nowych pracowników?

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Arkadiusz Czartoryski:

z pozoru szczegółowe, bo w sprawie jednej obwod-

nicy…

(Głos z sali: Ostrołęki.)

…ale dotyczące 1 tys. miejsc pracy.

Otóż zagubiła

się gdzieś w planach rządu budowa obwodnicy miasta

Ostrołęki.

(Głos z sali: To trzeba poszukać.)

Pytam o to, dlatego że dwa zakłady pracy zgłosiły

największe inwestycje na najbliższe lata w Polsce: kon-

cern Stora Enso na 1,5 mld i Energa SA na 7–8 mld zł.

Wzrost, jeżeli chodzi o TIR-y, to ok. 150 tys. rocznie.

Ale niestety nie ma do tych inwestycji drogi, zgubiła

się po prostu w planach rządowych w ostatnich 4 la-

tach.

Mam pytanie: Czy zostanie ten błąd naprawio-

ny przez ten rząd i czy jest plan szybkiego, błyska-

wicznego teraz już naprawdę, sporządzenia studium

uwarunkowań technicznych i realizacji budowy ob-

wodnicy?

W kryzysie (Dzwonek) tysiąc miejsc pracy

to nie jest bagatela.

Wschodnie Mazowsze jest do-

tknięte dużym bezrobociem i naprawdę brak tej ob-

wodnicy jest to w tej chwili dramatyczna sytuacja.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

na sali)

Poseł Leszek Dobrzyński:

Panie marszałku, chyba nie z pana się śmieją.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Interesuje mnie,

dlaczego premier Tusk stchórzył.

Dlaczego dopiero

dzisiaj, kilkadziesiąt dni od dnia wyborów, poznali-

śmy prawdziwy program wyborczy Platformy Oby-

watelskiej?

To, co powiedział dzisiaj pan premier

Tusk, wyborcy powinni byli znać przed 9 paździer-

nika.

Stojąc w tym miejscu cztery lata temu, pan

premier Tusk wygłaszał przemówienie, które tryska-

ło cudami.

Cudów oczywiście nie było oprócz jednego –

w Szczecinie zniknęła stocznia.

Pan premier Tusk wie-

lokrotnie obiecywał, dawał słowo, że stocznia w Szcze-

cinie znów będzie działać.

Panie premierze, co z pana

słowem?

Kiedy pan wywiąże się z niego?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Będę cię obser-

wował.)

Poseł Michał Wojtkiewicz:

Wiem, że jesteś posłem, dlatego że mało zarabiasz

jako artysta.

(Wesołość na sali, oklaski)

Do rzeczy, panie pośle.

Poseł Michał Wojtkiewicz:

nie powiedział nic na temat infrastruktury, a prze-

cież cztery lata temu przez trzy i pół godziny mamił

różnymi obietnicami, między innymi mówił, że z Po-

znania do Warszawy będziemy jeździli krócej niż z Po-

znania do Berlina.

I co?

Dzisiaj tłumaczy się, że Pol-

ska jest w budowie, że jest tyle pracy, iż nie ma czasu

nawet taczek załadować.

(Wesołość na sali)

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Bo jest bliżej.)

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Pan premier wy-

powiedział się dzisiaj na temat świętych krów – po-

wiedział, że ich nie będzie.

Pytam w takim razie: Co

z prezesami spółek Skarbu Państwa, których nama-

ściliście, którzy zarabiają i mają premie w wysokości

ponad milion złotych?

Następna sprawa – chciałbym zapytać o rezerwę

walutową.

Dzisiaj nasza bankowa rezerwa walutowa

(Dzwonek) wynosi ok. 100 mld dolarów.

Jest tak duża,

jak w Wielkiej Brytanii.

Czy ona ma służyć tym

wszystkim rentierom, spekulantom międzynarodo-

wym, żeby pożyczali pieniądze z naszego banku, a po-

tem pożyczali naszemu rządowi po trzykrotnie więk-

szym oprocentowaniu?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Wiemy, że w cią-

gu ostatnich czterech lat sytuacja polskiej mniejszo-

ści na Litwie pogorszyła się szczególnie w obszarze

oświaty.

Na litewskie prowokacje i przypadki dyskry-

minacji polskiej mniejszości rząd albo nie reagował,

albo reagował za późno, jak w przypadku ustawy

o oświacie, która wywołała strajk szkolny Polaków.

Aby mu zapobiec, zaproponował pan 2 września po-

wołanie polsko-litewskiej komisji do spraw oświaty

mniejszości.

Jej celem miało być przyjrzenie się spor-

nym kwestiom ustawy i wypracowanie rekomendacji

dla rządu litewskiego w celu złagodzenia jej skutków.

Komisja ta spotkała się już cztery razy i niczego kon-

struktywnego nie wypracowała.

Nie mogła wypraco-

wać, bowiem strona litewska przystąpiła do prac

komisji z deklaracją, że nie ma mowy o zmianie usta-

wy oświatowej.

Litwini, głusi na argumenty i fakty,

w niczym nie chcieli ustąpić, nie zaakceptowali żad-

nego z sześciu postulatów przedłożonych przez forum

rodziców.

Jak przyznał jeden z polskich członków

komisji, takiego nagromadzenia buty i arogancji po

stronie litewskiej dotąd nie widział.

Niestety rząd

w relacjach bilateralnych (Dzwonek) z władzami li-

tewskimi ponosi kolejną sromotną porażkę.

premiera: Czy polski rząd podejmie zdecydowane

działania na arenie międzynarodowej, by poprzez

instytucje europejskie wymusić na rządzie litewskim

zmianę dyskryminacyjnej polityki wobec polskiej

mniejszości?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

pana premiera o bardzo ważną dziedzinę, która nie

znalazła uznania w jego przemówieniu, dziedzinę, z któ-

rą wszyscy mieliśmy do czynienia – chodzi o eduka-

cję.

Czy zmiana pani minister jest tylko i wyłącznie

kolejnym PR-owskim zabiegiem, który ma spowodo-

wać lepsze postrzeganie jego rządu, czy ma oznaczać

również jakiekolwiek zmiany?

Nauczyciele, miliony

rodziców i dzieci tak naprawdę nie dowiedzieli się

z exposé, co czeka szkolnictwo.

Czy zapowiedź odej-

ścia od przymusowego posyłania dzieci do szkół od

6. roku życia będzie podtrzymywana, czy zostanie za-

wieszona?

Czy zamykanie szkół, które dziś jest moż-

liwe, ponieważ kurator oświaty praktycznie nie ma

na to wpływu, będzie kontynuowane?

Czy informacje

o tym, że Karta Nauczyciela, najważniejszy doku-

ment określający życie zawodowe nauczycieli, zosta-

nie zniesiona bądź zmieniona, są prawdziwe?

Pytam,

bo takie pogłoski się pojawiały.

Jeszcze sprawa z innej dziedziny, dotycząca Naro-

dowego Funduszu Zdrowia.

(Dzwonek) Wprawdzie

wiemy, że on pozostanie, ale pytamy, czy nie zamie-

rza pan zmienić, ulepszyć nadzoru nad ta instytucją.

Po raz kolejny pojawiła się sytuacja, w której prezes

NFZ, dzieląc nadwyżkę budżetową, ponad 90% prze-

znaczył dla jednego województwa.

Czy to jest spra-

wiedliwe dzielenie środków przeznaczonych na tę

dziedzinę?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Barbara Bartuś:

dzieliśmy się, że we Francji przyjęto jako kontrower-

syjną reformę emerytalną zakładającą, że do 2018 r.

minimalny wiek przejścia na emeryturę wzrośnie

z 60 do 62 lat.

Ponadto według mojej wiedzy tylko

w dwóch krajach europejskich, to jest w Danii i w Niem-

czech, rozpoczęto podwyższanie wieku emerytalnego

aż do 67. roku życia, tak jak zapowiedział pan pre-

mier u nas.

Panie premierze, czy nie zauważa pan różnicy

w poziomie życia i zabezpieczenia zdrowotnego miesz-

kańców bogatych państw europejskich i Polski?

Po-

nadto już dziś pięćdziesięciolatkowie mają problemy

ze znalezieniem pracy, największe bezrobocie jest

wśród osób młodych, nowe miejsca pracy nie powsta-

ją, a pan chce, żeby kobiety pracowały do 67. roku

posunięciem być może ograniczy pan środki na wy-

płatę emerytur, ale zwiększy biurokrację oraz liczbę

wypłacanych świadczeń chorobowych i rentowych.

(Dzwonek) Panie premierze, czy wyobraża pan sobie

Poseł Michał Wojtkiewicz

kobietę w wieku np. 67 lat, która będzie sprawnie

obsługiwała urządzenia, a może jeździła na wózku

widłowym albo opiekowała się chorymi jako pielę-

gniarka?

Właśnie, a co z zabezpieczeniem zdrowotnym Po-

laków?

Sytuacja w ochronie zdrowia jest tragiczna.

Wielomiesięczne oczekiwanie na wizytę u lekarza

specjalisty…

(Głos z sali: Czas.)

…kilkuletnie kolejki oczekujących na zabiegi ope -

racyjne, całkowity brak opieki stomatologicznej w szko-

łach…

(Głosy z sali: Czas minął.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę kończyć pytanie.

Poseł Barbara Bartuś:

…brak pieniędzy na leczenie onkologiczne to tyl -

ko niektóre przykłady, a pan nawet słowem nie wspo-

mniał o tym, czy pański rząd zamierza cokolwiek

zmienić w tym zakresie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Adam Abramowicz:

Obiecał pan Polakom rozkwit gospodarczy, drugą

Irlandię, co miało umożliwiać powrót młodych ludzi

z emigracji zarobkowej.

Tymczasem powrotów nie

ma, a wyjazdy są kontynuowane.

Wie pan doskonale,

że główną barierą tworzenia miejsc pracy są zbyt

wysokie składki na ubezpieczenie społeczne.

Zacho-

dzi nawet taka kuriozalna sytuacja, że przedsiębior-

ca musi zapłacić za swój ZUS więcej niż wynosi jego

miesięczny przychód, co wiele osób wpędza w długi

i skutecznie zniechęca do zakładania działalności

gospodarczej.

Tymczasem zamiast zlikwidować to

niesprawiedliwe prawo, proponuje pan zwiększenie

składki, uzasadniając tę błędną decyzję dobrem Po-

laków.

Panie premierze, proszę przestać wprowadzać

w błąd swoich rodaków.

Te zmiany nie są dobre ani

dla Polski, ani dla polskich obywateli.

Jeśli chce pan

naprawdę poprawić nasz byt, to niech pan zamiast

zwiększać składkę dla wszystkich, dostosuje jej wy-

sokość do możliwości płacącego.

(Dzwonek) Kiedy

w końcu wypełni pan swoje obietnice i pozwoli zwy-

kłym ludziom na uczciwą pracę, zamiast zmuszać ich

do uciekania w szarą strefę?

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Jan Tomaszewski:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Przejdę od razu

do pytań związanych z eurostadionami.

Takie są fak-

ty.

Panie premierze, dlaczego stadion w Charkowie

kosztował 50 mln euro bez infrastruktury drogowej,

stadion w Niemczech kosztował 60 mln euro, a sta-

dion w Poznaniu, jak mówię, arena bubel, kosztował

nas, podatników, 200 mln euro?

Dlaczego stadion w Do-

niecku, również bez infrastruktury drogowej, kosz-

tował Ukraińców 80 mln euro – ten stadion jest ga-

barytowo taki sam jak nasz Stadion Narodowy – a nasz

Stadion Narodowy, przypomnę, kosztuje 500 mln euro?

(Poruszenie na sali) Dlaczego średnia pensja w bu-

dżetówce w ostatnich 3 latach wzrosła o 10%, nato-

miast średnia pensja pracowników Narodowego Cen-

trum Sportu, czyli spółki PL.2012, wzrosła o 261%

w tych 3 latach?

(Dzwonek)

(Głos z sali: Szok.)

Następne dwie sprawy, szybciutko.

Miała być kara

za zwłokę w przypadku nieoddania planowego Sta-

dionu Narodowego.

Minęło już kilka miesięcy, a kara

za zwłokę miała wynosić 1 mln zł dziennie.

Czy te

pieniądze już wpłynęły do Skarbu Państwa?

Ostatnia

sprawa dotyczy takiej moralnej nagrody ministra

Drzewieckiego dla prezesów spółki.

(Głos z sali: A dlaczego pan skłamał w oświadcze-

niu?)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Czas mija.

Poseł Jan Tomaszewski:

Na dzień dobry wręczył im przeszło 100-tysięczne

nagrody.

Pan premier Donald Tusk był zbulwerso-

wany, w związku z powyższym te nagrody miały

wrócić do Skarbu Państwa.

Pytam, czy wróciły.

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Brawo!)

Proszę o dyscyplinę czasową.

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Właśnie.

Zobaczy-

my, co będzie.)

Poseł Barbara Bartuś

Poseł Małgorzata Sadurska:

Ubolewam, że pan premier w swoim exposé nie

odniósł się do problemów Polski wschodniej, więc

jako poseł z województwa lubelskiego mam kilka py-

tań.

Co konkretnie zaoferuje rząd Lubelszczyźnie?

Drugie pytanie: Kiedy…

( Wesołość, gwar na sali)

Panie marszałku, bardzo proszę, ponieważ posło-

wie z Platformy nawet nie potraﬁą się zachować.

Kiedy nastąpi modernizacja linii kolejowej Lublin

– Warszawa?

Kiedy w końcu będzie realizowany dru-

gi etap obwodnicy Puław?

Kiedy lubelskie szpitale

będą traktowane na równi ze szpitalami bogatszych

województw?

Kiedy będą miały zrównane kontrakty?

Kiedy będą miały zapłacone za tzw. nadwykonania?

O ile skrócą się kolejki do lubelskich specjalistów?

Czy rząd nadal będzie upierał się przy bezsensownej

i nieuzasadnionej niczym prywatyzacji Zakładów

Azotowych Puławy?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję za dyscyplinę.

Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk:

Rybiński, były wiceprezes Narodowego Banku Pol-

skiego, napisał, że Reuters opublikował informację,

iż rząd Irlandii raportował do komisji budżetowej

Bundestagu swoje plany o podwyższeniu VAT o 2 punk-

ty procentowe.

Wiadomo było, że Niemcy rządzą

w Europie, ale żeby do tego stopnia?

Pytanie: Czy pan

premier Donald Tusk również raportuje do Bundesta-

gu (Poruszenie na sali), nie tylko w tej sprawie…

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Bardzo nieele-

gancko.)

…bo Szczecin i Świnoujście też są dowodem na to,

że być może jest przychylny niektórym pomysłom czy

dyrektywom płynącym z tamtej strony.

Jakie działa-

nia zamierza podjąć rząd, aby zabezpieczyć polską

gospodarkę przed negatywnymi skutkami kryzysu

strefy euro?

W tym kontekście szczególne zdziwienie

budzą oﬁcjalne deklaracje przystąpienia do strefy

euro, które można ocenić jako wręcz zaproszenie dla

kryzysu.

Czy rząd zamierza złożyć jedyną rozsądną

w tej sytuacji deklarację, iż nawet poważne rozważe-

nie wprowadzenia w Polsce euro zostaje zawieszone

bezterminowo do czasu przeprowadzenia głębokiej

reformy strefy, zapewniającej jej prawidłowe funkcjo-

nowanie (Dzwonek), lub do momentu gdy likwidacja

euro spowoduje nieaktualność tematu?

I ostatnie

pytanie.

Bogactwo nie zależy od koloru farby na pa-

pierze.

Ono jest efektem ciężkiej pracy, której musi

sprzyjać przyjazny system gospodarczo-społeczny.

Jak podał ostatnio „Dziennik Gazeta Prawna”…

(Głosy z sali: Czas, czas.)

Kończę już.

...od 2006 r. do listopada 2011 r. liczba etatów w sa-

morządach wzrosła średnio o 35%.

W związku z tym

pragnę zapytać, jakie ustawy zamierzacie państwo

znowelizować lub wręcz znieść, by ograniczyć inge-

rencję urzędników w życie obywateli, a tym samym

ograniczyć poziom zatrudnienia w urzędach.

Cytat:

ki pasażerom.

Pytanie: Kto to powiedział i dlaczego

ten ktoś plądruje teraz walizki Polakom?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Przekroczyła pani czas o 100%.

Głos ma pani posłanka Małgorzata Gosiewska.

Poseł Małgorzata Gosiewska:

ną komplikacji gospodarczych, jakie dotknęły więk-

szość rozwiniętych krajów, okazało się działanie

banków.

Wcześniej spełniały one głównie rolę służeb-

ną, świadcząc usługi na rzecz społeczeństwa i państw,

w których działały.

Uczestniczyły w tworzeniu war-

tości dodanej, która powstawała w produkcji i rozwo-

ju technologii.

Ponadpaństwowa dominacja kapitału

ułatwiła bankom pomnażanie korzyści z operacji ﬁ-

nansowych szkodliwych dla rozwoju.

W efekcie spo-

wolniony został rozwój, rośnie bezrobocie i sfera ubó-

stwa.

Ograniczenie pasożytniczej działalności ban-

ków stało się kluczowe w strategiach państw napraw-

dę zaangażowanych w łagodzenie skutków kryzysu

i ochronę interesów obywateli.

Pan pomija ten problem milczeniem, podobnie jak

zgłoszoną przez PiS propozycję podatku bankowego.

Czy pan premier wie, jaka część długu publicznego

powstała w wyniku przekazywania za granicę korzy-

ści uzyskanych przez działające w Polsce obce banki

z tytułu transakcji ﬁnansowych niezwiązanych z ja-

kąkolwiek produkcją w kraju?

Czy pan wie, jakiej

wysokości podatki płaci w Polsce drugi co do wielko-

ści bank Pekao SA należący do włoskiego UniCredit?

Co pan powie rodakom uśpionym hasłem „Polska w bu-

dowie”, kiedy przebudzeni biedą wyjdą na nasze uli-

ce?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Ewa Malik:

nim exposé pan premier powiedział: będziemy wspie-

rać przedsiębiorczość, wreszcie zmienimy prawo,

które utrudnia przedsiębiorcom działalność gospo-

darczą.

Niestety, wbrew temu, o czym mówił tu dziś

pan poseł Szejnfeld, niewiele w tej dziedzinie udało

się zmienić.

Raptownie kurczą się miejsca pracy, sys-

tematycznie zwija się mała i średnia przedsiębior-

czość.

Przedsiębiorcy w ogóle mają wielki kłopot

z odprowadzaniem składek do ZUS, tworzą się zato-

ry płatnicze.

Duże przedsiębiorstwa już zaplanowały

ograniczenie produkcji.

Słyszymy o masowych zwol-

nieniach pracowników.

Tymczasem pan premier w exposé zapowiada

podniesienie składki rentowej.

Mam pytanie, czy w taki

sposób rząd chce realizować postulat wspierania

przedsiębiorczości w Polsce.

Czy ciągła zmiana prze-

pisów dotycząca tej sfery ma służyć tworzeniu stabil-

nych warunków prowadzenia działalności gospodar-

czej, o których tyle mówi się w Komisji Gospodarki?

(Dzwonek) Czy te zmiany przyczyniające się do po-

głębienia kryzysu gospodarczego naprawdę opłacą

się Polsce?

Proszę o podanie konkretnego uzasadnie-

nia decyzji, która tak bardzo uderzy w przedsiębior-

czość.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie

Premierze!

Zasugerował pan w swoim exposé, że tyl-

ko polityczni analfabeci nie chcą być w centrum Eu-

ropy.

Moje pierwsze pytanie brzmi: Czy pan i rząd

koalicji traktujecie obywateli Rzeczypospolitej Pol-

skiej zamieszkujących wschodnie terytorium kraju

jak politycznych analfabetów?

Jeżeli spojrzymy na

zakres inwestycji infrastrukturalnych i gospodar-

czych realizowanych z rządowym wsparciem w Pol-

sce przez ostatnie cztery lata, to wyraźnie represjo-

nowana w tym względzie Polska wschodnia rzeczy-

wiście decyzją koalicji pozostaje poza Europą.

Panie Premierze!

My, Polki i Polacy z tej części

naszego kraju, właśnie jako mieszkańcy Europy,

chcemy i mamy prawo na wzór Europy żyć w godnych

warunkach cywilizacyjnych w kraju, w którym rząd

sprawiedliwie dba o zrównoważony rozwój wszyst-

kich jego regionów.

(Dzwonek) Co pański rząd zamie-

rza zrobić, aby w ciągu następnych czterech lat

zmniejszyć dysproporcje inwestycyjne pomiędzy Pol-

ską wschodnią, w tym Lubelszczyzną, a Polską za-

chodnią?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Lech Sprawka:

2005 r. bezrobocie wynosiło 17,6%.

Po dwóch latach

rządów Prawa i Sprawiedliwości zmniejszyło się o 6%,

do poziomu 11,6% we wrześniu 2007 r.

Po czterech

latach rządów Platformy, we wrześniu 2011 r., wzro-

sło do 11,8%, a przewidywany jest dalszy wzrost.

Tymczasem w dzisiejszym wystąpieniu pan premier

zapowiedział podniesienie składki rentowej po stro-

nie pracodawców, co oczywiście przyniesie negatyw-

ne skutki dla rynku pracy.

Pytam, dlaczego rząd kontynuuje ponad 3-krotne

zmniejszenie środków z Funduszu Pracy na stypen-

dia w okresie odbywania stażu oraz refundację kosz-

tów wyposażenia i doposażenia stanowisk pracy oraz

darczej.

Podobnie jak w 2011 r., w 2012 r. są to trzy

razy mniejsze środki.

Dlaczego z jednej strony zwięk-

sza się koszty pracy po stronie pracodawców

(Dzwonek), a z drugiej – składkę na Fundusz Pracy,

która również kreuje koszty pracy?

Odkłada się na ra-

chunku w 2011 r. ponad 5 mld zł, a w 2012 r. już ponad

7 mld zł.

Do jakich celów wykorzystywane są te środki?

Co oznacza w budżecie zapis: wolne środki ﬁnansowe

Funduszu Pracy przekazane w zarządzanie lub depozyt

u ministra ﬁnansów do 3 dni – 2300 mln zł, powyżej

3 dni – 2300 mln zł, czyli razem blisko 5 mld zł?

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie Premierze!

Dlaczego pański rząd zdezerte-

rował i oddał sprawę Nord Streamu bez walki, a wszyst-

kie oświadczenia o porozumieniu to duża nieprawda?

Szansa Szczecina i Świnoujścia jako portu raz na

zawsze została pogrzebana.

Było tutaj pytanie o do-

kumenty na piśmie.

Zadałam sobie trud polegający

na poszukiwaniu od kilku miesięcy tychże niby-trój-

stronnych zawartych umów.

Pisma moje krążyły

pomiędzy Ministerstwem Spraw Zagranicznych,

kancelarią premiera a Ministerstwem Infrastruktu-

ry.

Otrzymałam, proszę państwa, odpowiedź.

Dostar-

czę ją państwu posłom, bo jest to ciekawa lektura.

Kilka zdań po niemiecku, kilka zdań po polsku, bez

daty i bez żadnego podpisu.

Rzekomo taka treść zo-

stała wymieniona pomiędzy Polską a Niemcami.

Czy prawdą jest, o czym czytamy w Internecie, że

niemiecki bojówki z Antify otrzymały narzędzia do

bicia Polaków w strojach historycznych, rodzin z dzieć-

mi z ﬂagamiwlokaluna(Dzwonek) na Nowym Świe-

cie od Krytyki Politycznej?

Naruszone zostało kon-

stytucyjnie chronione Narodowe Święto Niepodległo-

ści.

Czy prokuratura postawiła komukolwiek zarzuty

podżegania do pomocnictwa w biciu?

Proszę o taką

odpowiedź.

Czy pan premier jest zainteresowany objęciem

w 2014 r. funkcji przewodniczącego Rady Europej-

skiej lub Komisji Europejskiej?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Marzena Machałek:

strowie!

Rzeczywiście dzisiejsze exposé premiera

Tuska było zadziwiająco krótkie.

Pominął premier

rozprawiał cztery lata temu.

A te kwestie to szeroko

rozumiana edukacja, opieka, wykształcenie młodzie-

ży.

Czy dlatego, że te kwestie to pasmo porażek i ka-

tastrof?

Przypomnę: sprawa żłobków, podwyżki – kata-

strofa; przedszkola, podwyżki, protesty rodziców –

katastrofa; operacja obniżenia wieku szkolnego dla

6-latków, nieprzygotowane szkoły, protesty rodziców

– katastrofa; likwidacja kompetencji kuratorów skut-

kująca likwidacją i zamykaniem szkół – następna

porażka; reforma programowa szkół, ograniczenie

kształcenia ogólnego, w tym historii – porażka; za-

powiedziane niespełnione obietnice podwyżek dla

nauczycieli – porażka; wprowadzenie odpłatności za

drugi kierunek na studiach wyższych dla studentów

– następna porażka (Dzwonek); zabranie ulg przysłu-

gujących studentom – porażka.

Właśnie, mamy pa-

smo porażek, mamy pasmo klęsk...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Ale nie mamy pytania.

Poseł Marzena Machałek:

...a premierowi zabrakło odwagi.

Pytam: Dlaczego

premierowi zabrakło odwagi, żeby się do tych kwestii

odnieść i zaproponować rozwiązania?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Głos ma pan poseł Jan Warzecha.

Poseł Jan Warzecha:

Jest pan ponownie szefem polskiego rządu i jako pre-

mier przewodniczy pan Radzie Unii Europejskiej.

Zapowiedział pan drastyczne cięcia i likwidację ulg

po to, aby łatać dziurę budżetową.

Dlaczego, posia-

dając tak wielkie możliwości i władzę, nie zrobił pan

nic dotychczas w celu ukrócenia szkodliwego proce-

deru, jednej z najbardziej wyraﬁnowanych metod

ucieczki od podatków, tzn. wyprowadzania dochodów

przedsiębiorców do rajów podatkowych, m.in. takich

lub nie wprowadził pan innej formy ochrony majątku

przed ﬁskusem,jakimjestlokowaniepieniędzywfun-

dusze zamknięte?

Czy zna pan skalę zjawiska uszczu-

plającego co roku nasz polski budżet?

Czy wie pan,

ile ﬁrm korzysta z rajów podatkowych, np. przy

rodowym?

(Dzwonek) Co zamierza pan zrobić dla

tysięcy właścicieli ﬁrm, którzy prowadząc je w Pol-

sce, ﬁkcyjnie zatrudniają się na niewielką część eta-

nąć płacenia wysokiej składki ZUS w Polsce?

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Kazimierz Gołojuch:

pan premier skupił się jedynie na opodatkowaniu

rolników i reformie KRUS, krótko mówiąc, jedynie

na obciążeniu rolników.

Pan premier nie wspomniał

ani słowem o wspólnej polityce rolnej po roku 2013.

Polscy rolnicy chcą wiedzieć, na co mogą liczyć.

Czy nastąpi wyrównanie dopłat bezpośrednich w no-

wej perspektywie ﬁnansowej w latach 2014–2020?

Jak wyglądają negocjacje w tej sprawie?

Co zrobiono

podczas trwającej naszej prezydencji, aby wyrówna-

nie dopłat bezpośrednich stało się faktem?

Pytam

również, jaki jest stosunek nowego rządu do upraw

genetycznie modyﬁkowanych.

Czy polski rząd zadba

o to, żeby Polska była krajem wolnym od GMO?

W exposé nie wspomniano też nic o infrastruktu-

rze drogowej.

Rząd PO–PSL zaniechał realizacji wie-

lu inwestycji infrastrukturalnych, w tym budowy

Poseł Gabriela Masłowska

wielu obwodnic miast i modernizacji dróg krajowych.

(Dzwonek) W czasie kampanii wyborczej przedstawi-

ciele obecnej koalicji obiecywali, że te inwestycje będą

szybko zrealizowane.

Moje pytanie: Kiedy rozpocznie

się dalsza przebudowa drogi krajowej nr 4 przez Łań-

cut, tzw. obwodnicy, w kierunku wschodnim?

Nad-

mieniam, że na skrzyżowaniu wspomnianej drogi

krajowej nr 4 z drogami wojewódzkimi dochodzi do

wielu bardzo groźnych wypadków, w tym wypadków

śmiertelnych.

Bardzo proszę, żeby ta inwestycja była

bardzo szybko zrealizowana, tak aby zapobiec dal-

szym wypadkom.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

dzisiaj przemówienia, exposé pana premiera, w któ-

rym padło wiele deklaracji, zapowiedzi cięć i innych

działań, zamierzeń rządu na najbliższe lata.

Pan pre-

mier nie mówił nic o tworzeniu nowych miejsc pracy

dla Polaków.

Proponuje pan stopniowe podnoszenie

Panie Premierze!

Emerytury doczekają się nie-

liczni, ci, którym Bóg pozwoli dożyć do momentu

przejścia na emeryturę.

Przypomnę tylko, iż średnia

oczekiwana długość życia mężczyzn w naszym kraju

to nieco ponad 71 lat.

Tak więc przeciętny mężczyzna

będzie pobierał emeryturę jedynie przez 4 lata.

Pod-

noszenie kobietom wieku emerytalnego do 67 lat,

o 7 lat, to jakiś absurd.

Panie Premierze!

Kiedy przedstawi pan propozy-

cje dotyczące zmian w systemie pomocy społecznej

i świadczeń rodzinnych?

Zmiany takie są konieczne,

ponieważ z roku na rok ubywa osób uprawnionych

i świadczeń rodzinnych, nie dlatego że społeczeństwo

staje się bogatsze, ale z powodu braku działań zmie-

rzających do podniesienia kryterium dochodowego.

(Dzwonek) Godzi to w dziesiątki tysięcy polskich ro-

dzin, które przy braku wzrostu poziomu życia tracą

źródła pomocy w postaci zasiłków i ulg.

Świadczenie

rodzinne straciło już 2,5 mln dzieci.

To są bardzo

ważne, istotne pytania.

Bardzo bym prosił o odpo-

wiedź pana premiera lub ministrów pana rządu.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

kojem przyjąłem dzisiejsze słowa w tej ważnej deba-

cie, najważniejszej w trakcie trwania parlamentu, bo

jest to przecież exposé, wyznaczanie głównych kie-

runków pracy rządu.

To moje zdumienie dotyczy

tego, dlaczego pan premier tak lekce potraktował

sprawę, która dla Polaków jest bardzo ważna.

Chodzi

o kwestię pracy, duże bezrobocie.

W województwie świętokrzyskim 77 tys. ludzi jest

bez pracy, z tego 85% to ludzie, którzy nie mają pra-

wa do zasiłku.

Przypomnę, że w 2011 r. w budżecie

państwa w Funduszu Pracy zamrożono kwotę 4 mld

zł.

Dzisiaj kolejna zapowiedź, że klin podatkowy, któ-

ry został ścięty...

Okazuje się, że to było złe rozwią-

zanie i proponuje się podwyższenie składki na ZUS.

To przecież szkodzi (Dzwonek) rynkowi pracy, bo-

wiem pracodawcy będą mieli coraz gorsze warunki

chciałem zapytać, co z Funduszem Pracy na najbliż-

sze lata, czy będzie on odmrożony i czy rząd ma jakiś

pomysł, aby z tytułu zwiększenia składki wprowa-

dzić do obrotu rekompensatę dla tych, którzy tworzą

miejsca pracy?

Chcę powiedzieć o jednej rzeczy.

W moim mieście,

w Starachowicach, 400 ludzi z największej sprywa-

tyzowanej ﬁrmy, dawnej Fabryki Samochodów Cię-

żarowych, będzie teraz zwolnionych.

Jak ta sytuacja

będzie opanowana przez rząd?

Chciałoby się zapytać

o tzw. umowy śmieciowe, do których…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

…pan premier dzisiaj w ogóle się nie odniósł.

Czy

rząd ma pomysły, jak usprawnić sferę legislacji w tym

zakresie?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Marek Polak:

Dziękuję bardzo.

W 2007 r. minister transportu w rządzie pana pre-

miera Jarosława Kaczyńskiego podjął decyzję o bu-

dowie beskidzkiej drogi integracyjnej, która miała

być alternatywą dla zatłoczonej drogi K52 w Mało-

polsce Zachodniej.

Na nową dwujezdniową trasę,

Poseł Kazimierz Gołojuch

która miała wyprowadzić ruch tranzytowy z centrum

Andrychowa, Kęt, Kalwarii i Wadowic, przewidziano

w budżecie środki na wstępne prace projektowe.

Z przykrością muszę powiedzieć, że po objęciu rządu

przez koalicję PO–PSL do dnia dzisiejszego nie zro-

biono nic, co mogłoby przybliżyć termin realizacji tej

inwestycji.

Co więcej, inwestycja ta nie znalazła się

również w „Programie budowy dróg krajowych na

lata 2008–2012”.

Dlatego chciałem skierować do

pana premiera bardzo proste pytanie: Czy pański

rząd, mam na myśli oczywiście nowy gabinet (Dzwo-

nek), widzi potrzebę budowy beskidzkiej drogi inte-

gracyjnej, która jest jedyną szansą rozwoju Małopol-

ski Zachodniej?

A jeśli tak, to kiedy ta inwestycja

może zostać zrealizowana?

Ze względu na wagę te-

matu bardzo proszę o pisemną odpowiedź.

Państwu

dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Poseł Zbigniew Dolata:

się dzisiaj od pana premiera, że jednak mamy kryzys.

Jego skutki od czterech już lat w największym stop-

niu dotykają mieszkańców wsi.

Pan premier dzisiaj

zapowiada kolejne działania, które najmocniej uderzą

właśnie w ludność mieszkającą na wsi, będzie ona

musiała zapłacić swego rodzaju kontrybucję za pana

dotychczasowe nieudolne rządy.

Łatwo jest zabierać

biednym.

Pytam pana premiera: Czy wystarczy panu odwa-

gi, aby dla ratowania upadających ﬁnansów publicz-

nych wprowadzić podatek obrotowy dla wielkich

sieci handlowych, które są w rękach obcych koncer-

nów?

Do tego trzeba odwagi i do takiej odwagi (Dzwo-

nek) pana premiera zachęcam.

Drugie pytanie, krót-

kie.

Od czterech lat mamy masową likwidację wiej-

skich szkół.

Czy pan premier planuje zwiększenie

subwencji oświatowej, żeby szkoły wiejskie mogły

dalej działać, bo to są nie tylko miejsca, gdzie kształ-

ci się młodzież, ale także centra kultury bardzo waż-

ne dla wsi?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

problemy pozostają.

W ławach rządowych nie widzimy

dziś pani minister Julii Pitery i nie ma jej urzędu.

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Ale za to tu jest.)

Widzę.

Nie ma jej urzędu, który miał przygotować pro-

gram przeciwdziałania korupcji.

Panie premierze,

czy likwidacja tego urzędu nie jest czytelnym sygna-

łem dla Polaków, że w naszym państwie korupcji już

nie ma i nie trzeba jej przeciwdziałać?

Podobne pytanie należy zadać w odniesieniu do

urzędu pełnomocnika do spraw osób wykluczonych.

Czy zniknięcie tego urzędu ma świadczyć o tym, że

w oczach premiera ten problem również znikł i nie

ma już w naszym kraju osób wykluczonych?

Rozumiem, że wobec zapowiedzi pana premiera

w sprawie zrównania wieku emerytalnego kobiet

i mężczyzn urząd pani minister Elżbiety Radziszew-

skiej przestał mieć jakikolwiek sens istnienia.

Czy

tak?

Dziękuję bardzo za uwagę.

(Oklaski)

A ja dziękuję bardzo za dyscyplinę czasową.

prezesem spółki odpowiadającej za budowę Stadionu

Narodowego został człowiek bez jakiegokolwiek do-

świadczenia w prowadzeniu inwestycji.

Efekty tej

nominacji są powszechnie znane – stadion bez zdat-

nych do użytku zewnętrznych schodów.

Panie pre-

mierze, czy pan potraﬁ uczyć się na błędach, czy

niekoniecznie?

Dlaczego ministrem transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej w tym rządzie zo-

stał człowiek, dla którego jedynym kontaktem z re-

alnym życiem było prowadzenie ﬁrmy PR-owskiej?

Jaka jest sytuacja, jeśli chodzi o inwestycje w infra-

strukturę komunikacyjną, wie każdy, kto musi po-

dróżować, ja jednak krótko to przypomnę.

To np.

kompletny rozpad „Programu budowy dróg krajo-

wych na lata 2008–2012”, nawet tego w wersji okro-

jonej przez pański rząd.

A projekty kolejowe?

Około

20% podpisanych umów, rozgrzebane remonty linii

kolejowych, rozgrzebane remonty dworców i zagro-

żenie utratą 1200 mln euro na projekty kolejowe,

które chcieliście przenieść – wobec indolencji pana

ministra Grabarczyka – a na co nie chciała zgodzić

się Komisja Europejska, na projekty drogowe.

Mam też drugie pytanie.

(Dzwonek) Dlaczego wo-

bec ﬁaska prywatyzacji PKP rząd usiłuje z taką de-

terminacją sprzedać Polskie Koleje Linowe, wbrew

opinii społeczności lokalnej, wbrew opinii środowisk

Poseł Marek Polak

naukowych?

205 profesorów wyższych uczelni pod-

pisało się pod listem z protestem do pana premiera

w tej sprawie.

Mam pytanie: Czy rząd zdaje sobie

sprawę, jaką szkodę przyrodzie Tatr wyrządzi ta

sprzedaż i jaką szkodę wszystkim mieszkańcom po-

łudniowej Małopolski, zwłaszcza Podtatrza, Podhala,

wyrządzi sprzedaż tej kolei?

To jest dla tych ludzi źró-

dło utrzymania, a sprzedaż takiemu inwestorowi to

będzie jedna wielka niewiadoma.

Bardzo proszę o pi-

semną odpowiedź na to pytanie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Izbo!

Panie premierze, nie przedstawił pan w exposé

planów co do działań rządu przyspieszających rozwój

Polski, decydujących o innowacyjności, o zmianie

struktury eksportu, edukacji i nauce.

Podsumowu-

jąc, należy stwierdzić, że nie przedstawił pan instru-

mentów doganiania przez Polskę bogatych krajów

Unii.

Natomiast zapowiedział pan liczne cięcia i cię-

żary dla obywateli.

Nie powiedział pan też słowa o tym,

co władza skłonna ograniczyć samej sobie.

Zapowie-

dział pan wydłużenie wieku emerytalnego.

Obawiam

cy zamiast przechodzić na emerytury, zasilać będą

szeregi bezrobotnych.

Pańskie exposé omijało trudne

sprawy: wysokiej inﬂacji, problemów demograﬁcz-

nych czy też wielkich obszarów ubóstwa.

W Polsce

6 mln ludzi żyje w ubóstwie.

Chciałabym zapytać, jakie działania zamierza

pan podjąć, aby ograniczyć ubóstwo w Polsce.

Kiedy

wreszcie zostanie odmrożone kryterium dochodowe

uprawniające do otrzymania pomocy socjalnej?

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

maga w Polsce zmian, dobrych zmian, na które cze-

kamy my, na które czekają też Polacy.

Dla mnie,

panie premierze, w dzisiejszym exposé zabrakło jed-

nak jednej rzeczy: pokory i głośnego uderzenia się we

własne piersi za błędy, za niezrealizowane obietnice

z exposé z roku 2007.

Zabrakło przeprosin za wyge-

nerowanie w czasie ostatnich czterech lat rekordo-

wych 300 mld zł długu publicznego, zabrakło prze-

prosin za niespotykany wcześniej rozrost biurokracji,

bardzo wysokie bezrobocie wśród młodego pokolenia,

złą politykę prorodzinną, nieskuteczną obronę i prze-

kształcenie polskich stoczni, drogi gaz wynegocjowa-

ny z Rosją, za najwyższe w historii ceny paliw, za

nieskuteczne zabieganie o wyrównanie dopłat bezpo-

średnich dla polskich rolników, a w końcu za niezda-

ny (Dzwonek) egzamin państwa polskiego z przygoto-

wania i zabezpieczenia wizyty polskiej delegacji na

czele z prezydentem Lechem Kaczyńskim w kwiet-

niu 2010 r. w Katyniu.

Dziś wyborcze hasło Platformy Obywatelskiej

„Zrobimy więcej” zaczyna być realizowane.

Tylko czy

o takim więcej myśleli Polacy 9 października, w dniu

wyborów?

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę kończyć.

Już kończę.

Mam pytanie związane ze zrównaniem wieku

emerytalnego.

O ile wzrośnie i tak wysokie wśród

młodego pokolenia Polaków bezrobocie w związku

z wydłużeniem wieku emerytalnego do 67 lat?

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nym z ważniejszych punktów posiedzeń Sejmu.

Na-

kreślany jest pewien program.

Jeżeli chodzi o dzisiej-

sze exposé, nie będę powtarzał tego, co mówiłem 4 lata

temu.

Powiem tylko, że było krótsze, bardziej szcze-

gółowe, dotyczyło tylko kilku spraw.

Można powie-

dzieć: kryzys.

Jest pewna grupa, która sobie z tym

kryzysem poradzi.

Ostatecznie powinniśmy się czuć

bezpiecznie i ﬁnansowo, i socjalnie.

Natomiast bra-

kowało w tym wystąpieniu bardzo ważnego elemen-

tu.

Jeżeli mówimy o bezpieczeństwie, nie było ani

słowa o tym, co przyniosły lata 2009 i 2010, zwłasz-

cza jeśli chodzi o południową Polskę.

Otóż była po-

wódź.

Były zapewnienia, że znajdą się ogromne pie-

niądze, że będzie realizowany program przeciwpowo-

dziowy, program ochrony przeciwpowodziowej dorze-

cza górnej Wisły.

Poseł Anna Paluch

Mam pytanie.

Czy rzeczywiście ten program jest

i będzie realizowany?

Sprawa kolejna.

Ponoć dlatego

(Dzwonek) pan premier nie mówił nic więcej, bo jest

kontynuacja.

A skoro jest kontynuacja, to mam py-

tanie.

Czy jest też kontynuacja działań antysamorzą-

dowych?

Bo patrząc na kolejne reformy, które się

pojawiają, widzę zagrożenie dla samorządów.

Mam

pytanie.

Jak w stosunku do samorządów będzie po-

stępował rząd?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk:

rzadki w tej Wysokiej Izbie przywilej wygłoszenia

swojego exposé drugi raz z rzędu.

Mieliśmy więc pra-

wo oczekiwać od niego, że to exposé, zwłaszcza w czę-

ści gospodarczej, budżetowej, będzie zawierało podej-

ście innowacyjne.

Tak się jednak nie stało.

Propozy-

cje na poprawę budżetu, ﬁnansówpublicznychzawie-

rają pomysły mechanicznego podnoszenia danin

publicznoprawnych wobec wybranych grup zawodo-

wych, branżowych, społecznych.

To bardzo źle.

Mam pytanie.

Czy z uwagi na to, że premier nie

mówił o prywatyzacji, zamierza ją zatrzymać, wyha-

mować?

Pytam w trosce o ZEW Niedzica SA, w trosce

o Polskie Koleje Linowe w Zakopanem, w trosce o to,

czy ze względu na brak środków na zatkanie dziury

budżetowej następnym podmiotem do sprzedaży nie

będzie na przykład kopalnia soli w Wieliczce.

Chciałbym zwrócić uwagę na pewien aspekt hi-

storyczny.

W czasie tej kadencji rządu premier Do-

nald Tusk (Dzwonek) może pobić rekord polegający

na tym, że będzie premierem rządu, który zadłuży

Polskę na ponad bilion złotych.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Nie ma.

Głos ma pan poseł Tadeusz Iwiński.

Poseł Tadeusz Iwiński:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Polsce potrzeba na pewno wizji,

konkretnego programu i nadziei.

Ale nadzieja jest

dobra na śniadanie, a zła na kolację.

Mawiał tak już

400 lat temu Francis Bacon.

Ta ekipa miała czas na

śniadanie 4 lata temu.

Dzisiaj jest już po obiedzie, choć

na szczęście jest jeszcze trochę czasu do kolacji.

Szalenie mnie dziwi, że ten rząd, a zwłaszcza mi-

nister ﬁnansów, który w międzyczasie przeszedł

transformację ze zwykłego urzędnika w rasowego

polityka, doznał olśnienia dopiero po wyborach.

Tłu-

maczył się, że ta sytuacja jest efektem rozwoju wy-

darzeń w Grecji czy we Włoszech.

Ale w Grecji wciąż

przeciętny Grek żyje lepiej od Polaka i wciąż Włoch

żyje lepiej od Polaka.

Tylko że kiedy nastąpiły tam

zmiany w rządzie, teraz są tam fachowcy, a u nas –

politycy.

Chciałbym zatem zapytać, dlaczego archeolog

śródziemnomorski jest ministrem skarbu (Dzwonek),

30-letni lekarz ministrem pracy i polityki społecznej,

ﬁlozof ministrem sprawiedliwości, a trzech dzienni-

karzy ministrami konstytucyjnymi.

Zmierzam do końca.

Kiedy będzie wyjaśniona,

zaprezentowana wizja rządu, jeśli chodzi o kluczowe

kwestie, które powinny być przedstawione w trakcie

prezydencji Polski w Unii Europejskiej?

Chodzi o to,

jak widzimy przyszłość Unii Europejskiej, dojście do

strefy euro, co moim zdaniem jest realne w końcu tej

dekady, i wreszcie, co jest najistotniejsze dla lewicy,

jaki będzie program przeciwdziałania…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Obiecywał pan koniec, panie pośle.

Poseł Tadeusz Iwiński:

…wzrostowi dysproporcji społecznych.

Bo cieszy -

my się, że rząd, co prawda z opóźnieniem, ale jednak

zaaprobował kilka postulatów, które lewica od dawna

zgłaszała.

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Ale Reagan był

jednak prezydentem.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

(Poseł Tadeusz Iwiński: Znaczy, rozumiem, że pi-

jesz do siebie.

On był również aktorem.)

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Dziękuję.)

Poseł Tadeusz Tomaszewski:

akcentach polityki prorodzinnej, między innymi

przesunięciu części środków ﬁnansów publicznych

w ramach ulgi prorodzinnej na rzecz osób o niższych

dochodach.

Chciałbym zapytać obecnych przedstawicie-

li rządu: A co z grupą rodzin, do której należy 3,5 mln

Poseł Kazimierz Moskal

137

dzieci, a która nie korzysta z ulgi prorodzinnej ze

względu na niskie dochody?

3,5 mln polskich dzieci

nie ma prawa do tej ulgi.

Jest pewna nadzieja zwią-

zana ze zmianą rozliczania podatkowego na obsza-

rach wiejskich, później będzie taka możliwość, ale

teraz nie ma, nie ma więc odpowiedzi.

Druga kwestia, bardzo ważna z punktu widzenia

rozwoju cywilizacyjnego Polski, dotyczy wychowania

przedszkolnego, zwłaszcza w środowisku wiejskim.

Pan premier w czasie kampanii w oświadczeniu z tu-

skobusa raz powiedział, że rząd rozważa wsparcie

polskich samorządów w prowadzeniu przedszkoli.

pomysł z kampanii wyborczej jest aktualny i czy rząd

będzie wspierał polskie gminy w prowadzeniu przed-

szkoli.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

w dzisiejszym exposé nic nie powiedział na temat

ochrony zdrowia.

Chciałbym zapytać, czy to prawda,

że w ostatnich dniach prezes NFZ Jacek Paszkiewicz

rozdzielił pomiędzy wybrane oddziały wojewódzkie

NFZ dodatkową kwotę ok. 600 mln zł pochodzącą

z tzw. funduszu zapasowego.

Beneﬁcjentamitegoza-

strzyku ﬁnansowego zostały: oddział mazowiecki,

który otrzymał ok. 550 mln zł, oraz oddziały pomor-

ski i śląski, które dostały po ok. 15 mln.

Wzrost środ-

ków w województwie śląskim wynosi więc ok. 0,2%

budżetu, natomiast w województwie mazowieckim

aż 6,3%.

Pytam więc, czy jako Ślązacy mamy się czuć

wyróżnieni tym, że dostaliśmy cokolwiek, i czy te 15 mln

to ochłap.

Czy tak ma wyglądać polityka ochrony

zdrowia?

Proszę o ustną odpowiedź, bo szkoda ma-

kulatury.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

dów pana premiera Donalda Tuska cechowało wpro-

wadzanie różnych, z reguły niekorzystnych dla przed-

siębiorców zmian podatkowych.

Tak było w przypad-

ku podwyżki podatku VAT pod koniec 2010 r.

Wiele

tysięcy przedsiębiorców na skutek zlekceważenia za-

sady vacatio legis zostało zaskoczonych i okazało się,

że są nieprzygotowani do prowadzenia działalności

gospodarczej od 1 stycznia 2011 r.

Pochopne rozwią-

zanie wprowadzone w końcu roku spowodowało wiel-

ki chaos i skutecznie utrudniło prowadzenie działal-

ności gospodarczej.

Skoro państwo ma zaufanie do

obywateli, to mam pytanie do pana, panie premierze,

w imieniu olbrzymiej grupy społecznej, jaką są przed-

siębiorcy: Czy zmiany podatkowe, które pan dzisiaj

zapowiedział, również będą wprowadzane w ten sam

zaskakujący sposób, pod koniec roku, tak by spoty-

kały się z negatywnym odbiorem społecznym?

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Nie ma pana.

W poprzednim exposé użył pan stwier-

dzenia: Drogi to nasza obsesja.

Dziś, cztery lata póź-

niej, pytam: Co się stało z tą obsesją?

Czy była to

obsesja dotycząca tylko części Polski?

Może ta obsesja

nie dotyczyła województwa podkarpackiego?

Mówił

pan, że uda się dogonić kraje Europy, a tymczasem

nie pozwala pan na dogonienie regionu w naszym

kraju.

Mówił pan, że drogi to klucz do skoku moder-

nizacyjnego oraz rozwoju gospodarki, tymczasem

sam pan stawia bariery, blokując inwestycje związa-

ne z budową drogi ekspresowej S19 z Barwinka do

Białegostoku.

Autostrada A4 nie będzie gotowa na-

wet na Euro 2012.

Czy w drugiej kadencji zniesie pan dysproporcje

w zakresie leczenia polskich pacjentów?

Przypomnę

tylko, że na Podkarpaciu niespłacone nadwykonania

w ciągu ostatnich dwóch lat to ok. 97 mln zł, przy

czym ostatnie nadwyżki w wysokości 600 mln zł zo-

stały przekazane w 90% tylko jednemu wojewódz-

twu.

(Dzwonek) Dziś w exposé nie usłyszałem nicze-

go, co daje cień nadziei na zmianę sytuacji w tych

obszarach.

Panie premierze, nadal dzieli pan Polskę na Pol-

skę A i Polskę B. Kiedy – naprawdę kiedy – przestanie

pan traktować mieszkańców Podkarpacia jak ludzi

drugiej kategorii?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Poseł Romuald Ajchler:

nia.

Jedno dotyczy dopłat powierzchniowych.

Chciał-

bym dowiedzieć się, na jakim etapie jest zrównywa-

nie tych dopłat.

Mówimy o niebagatelnej kwocie ok.

80 mld zł, z czego 50% może traﬁć do budżetu pań-

stwa – to wymiar 40 mld zł.

Panie ministrze ﬁnan-

sów, proszę się tym zainteresować.

Apeluję do pre-

miera, aby również się w to włączył, bo pan minister

Sawicki sobie z tym nie radzi.

Druga kwestia to sprawa wypłaty tych dopłat

w 2011 r.

Rok temu poszło to bardzo pięknie, ale to

był rok wyborczy.

Chciałbym zapytać o tempo tych

wypłat.

Zresztą występujący w imieniu Polskiego

Stronnictwa Ludowego poseł Bury apelował jako ko-

alicjant do premiera, aby zajął się tą kwestią.

Tak

zrozumiałem wystąpienie pana przewodniczącego

Burego.

Pytania do pani minister edukacji.

Otóż obser-

wuje się, szczególnie w 2011 r., zamykanie zwłaszcza

szkół wiejskich.

(Dzwonek) Podam przykład.

Jedna

gmina, gmina Opalenica, ma zamiar zamknąć czte-

ry szkoły wiejskie.

Proszę to przemnożyć przez ilość

gmin.

Wyjdzie liczba, która z pewnością panią mi-

nister przestraszy.

Chciałbym zapytać: Czy macie

państwo rozeznanie w tej kwestii i co zamierza zro-

bić rząd, aby przeciwdziałać tej sytuacji?

Czy nie

warto by było tym szczególnym gminom, gminom

wiejskim mającym zamiar zamykać szkoły z dwu-

stuletnią tradycją, przygotować granty na okres

przejściowy, po to…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Już kończę.

...aby te szkoły można było uratować?

Mówię

w tym miejscu szczególnie o gminach wiejskich.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Informuje nas pan o podniesieniu składki rentowej

po stronie pracodawców.

Argumentuje to pan bra-

kiem skłonności polskich ﬁrm do inwestowania.

Mówi pan, tu cytat: To są pieniądze, które w innym

przypadku leżałyby na lokatach.

Gdyby rząd był

skłonny do reﬂeksji, choćby tylko w tak małym stop-

niu jak przedsiębiorcy są skłonni do inwestowania,

to z pewnością zauważyłby pan, że przedsiębiorcy nie

tylko nie mają lokat, ale z wielkim trudem wiążą ko-

niec z końcem, utrzymując miejsca pracy.

Przedsię-

biorcy nie mają na benzynę, która w efekcie pana

rządów bije rekordy cenowe.

Przedsiębiorcy nie mają

na odsetki od kredytów, nie mają na podniesiony

przez pana rząd podatek VAT.

Czas się obudzić, panie premierze.

Zwiększenie

składki nie przyniesie zmniejszenia lokat, tylko upa-

dek ﬁrm, likwidację miejsc pracy oraz wzrost bezro-

bocia.

Obliczone przez pana 13 mld zysków nie wy-

starczy na pomoc społeczną dla zwolnionych.

Chcę zapytać: Czy wziął pan pod uwagę negatywne

skutki (Dzwonek) tej podwyżki, czy jedynie zależy panu

na doraźnym łataniu budżetu?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Marek Stolarski:

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Panie Premie-

rze!

Mam pytanie w kontekście wydarzeń z 11 listo-

pada: Czy nie byłoby celowe to, aby oddziały policji

biorące udział w akcjach bezpośrednich wyposażyć

w indywidualny monitoring?

Nie byłoby niedomó-

wień, czy policja sprowokowała demonstrantów, a tak-

że nie byłoby problemu z identyﬁkacjąkażdegoagre-

sywnego chuligana.

W niejednym kraju są tego typu

rozwiązania i sprawdzają się.

Koszt zakupu takich

urządzeń jest stosunkowo niski, a korzyści wynika-

jące z tego niewspółmierne do nakładów.

Sprawnie

i skutecznie działająca policja musi mieć wsparcie

w rządzie, który sprawi jej niezbędne do tego typu

działań instrumenty.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Adam Rybakowicz:

Nie usłyszałem dziś nic na temat służby zdrowia

w pana wystąpieniu.

W programie wyborczym Plat-

formy Obywatelskiej jest zapis, że w 2012 r. pana

rząd planuje wzrost nakładów na służbę zdrowia do

około 29 mld zł.

Przy spodziewanej recesji i spowol-

nieniu wzrostu gospodarczego wydaje się to niemoż-

liwe.

Sytuacja, do której pan i pana rząd doprowadzi-

liście, sprawiła, że nowy minister zdrowia, tu siedzą-

cy pan Arłukowicz zmienił miejsce tylko z nazwy, bo

de facto dalej jest ministrem do spraw osób wyklu-

czonych, gdyż tak właśnie czują się pacjenci w Polsce.

Czy w tej nowej kadencji znajdzie pan odwagę do

przeprowadzenia dużej reformy służby zdrowia, aby

przeznaczone na nią środki przyniosły poprawę jako-

ści usług i krótsze kolejki do specjalistów?

Nie ma

z czym zwlekać, tylko trzeba zacząć działać, bo w pol-

skich szpitalach i przychodniach zamiast „dzień do-

bry” coraz częściej słychać słynne: „Jak żyć?”

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Roman Kotliński:

dzo, że pan premier aspiruje do bycia w nowoczesnej

Europie, do zasiadania przy europejskim stole.

Jest

jednak kilka problemów.

Jednym z nich są kuriozal-

ne, endemiczne przepisy prawne – endemiczne, czyli

występujące niestety tylko w polskim prawie.

Mam

pytanie: Czy pan premier, czy koalicja rządząca po-

prze wykreślenie z polskiego Kodeksu karnego art.

196 o obrazie uczuć religijnych, a także art. 212 do-

tyczącego zniesławienia?

Tylko w Polsce, rozpatrując

to w kontekście Unii Europejskiej, za zniesławienie

można iść do więzienia.

Czy koalicja poprze również wykreślenie z ustawy

oświatowej zapisu mówiącego o tym, że w procesie

dydaktycznym nauczyciele są zobowiązani do respek-

towania wartości chrześcijańskich?

(Dzwonek) Czy

poseł Gowin – to jest moje ostatnie pytanie – jest

w stanie wymodlić takie postępowe zmiany w pol-

skim prawie?

Dziękuję.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Brawo!)

Odnawialne źródła energii już od 2020 r. mają sta-

nowić co najmniej 15% polskiego energy-miksu.

Nie

ma wątpliwości, że chociażby energetyka wiatrowa

to przyszłość i rzecz ważna dla rozwoju polskiej ener-

getyki, całej naszej gospodarki.

W jaki sposób polski

rząd, panie premierze, zamierza wspierać ten istotny

element polityki klimatycznej Unii Europejskiej?

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Wojciech Penkalski:

o dalsze losy IX Brygady Pancernej im. Króla Stefana

Batorego w Braniewie.

Przyjechałem tutaj, do was,

z małego miasta, z Braniewa i chciałbym, żeby pan

premier odpowiedział na to pytanie.

Jest ono o tyle

zasadne, że zapowiedź rozformowania tej jednostki

w Braniewie już paraliżuje strachem mieszkańców

Braniewa.

Istnieje obawa o dalszy byt gospodarczy

całego miasta.

Wojsko to dobroczyńcy miasta.

A przy-

pomnę, że nie tak dawno na skutek politycznych de-

cyzji wyprowadzono już z Braniewa 1200 osób.

Dalsza

negatywna ingerencja w tym delikatnym społecznie

regionie doprowadzi do dramatu rodzin wojskowych,

ale i pogłębi cały proces zubożania społeczności mia-

sta i powiatu braniewskiego.

Czy działania, w wyniku których kończą byt jed-

nostki wojskowe (Dzwonek) w pełni wyposażone

i zorganizowane także w sensie infrastrukturalnym,

prowadzą nas w dobrym kierunku?

Społeczność Bra-

niewa czeka z niepokojem na decyzję w sprawie dal-

szej bytności w tym mieście wojska – wojska jako

dużego pracodawcy, wojska jako dobroczyńcy miasta

i jego mieszkańców.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

(Głos z sali: Niesprawiedliwość...)

(Głos z sali: Sprawiedliwość tych wojskowych…)

(Poseł Bartosz Arłukowicz: Janusz, to kultura czy

wojsko?)

Poseł Zoﬁa Popiołek:

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę wygodniej stanąć.

Poseł Zoﬁa Popiołek:

Wyżej?

Poseł Adam Rybakowicz

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę wygodniej stanąć.

Tak, tak.

(Poseł Jerzy Feliks Fedorowicz: Lepiej jest wyżej.)

Poseł Zoﬁa Popiołek:

Kiedy rząd doprowadzi do tego, aby ustawa o ochro-

nie lokatorów z 2001 r. była zgodna z konstytucyjną

ści społecznej, tak aby lokatorzy, którzy zamieszkali

w budynkach prywatnych na podstawie decyzji ad-

ministracyjnych dotyczących tzw. szczególnego trybu

najmu, nie byli zdani na samych siebie i niejednokrot-

nie na łaskę właścicieli, którzy stosują chwyty poni-

żej pasa, podczas gdy lokatorzy, którzy otrzymali

mieszkania na podstawie takich samych decyzji

w budynkach państwowych, bo mieli większe chody

w minionym okresie (Dzwonek), mogli je wykupić za

niewielkie pieniądze?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Henryk Kmiecik:

Premierze!

Droga ekspresowa S3 między Świnouj-

ściem a Lubawką, określana jako jeden z dwóch głów-

nych priorytetów dla Polski w zakresie dróg ekspre-

sowych, staje się pomału tematem zapomnianym

i spychanym na margines.

Włączenie zagłębia mie-

dziowego, aglomeracji wałbrzyskiej i kamiennogór-

skiej strefy ekonomicznej do międzynarodowego sys-

temu dróg E65 jest działaniem, które może w krót-

kim okresie przynieść wymierne korzyści dla pań-

stwa oraz dla umierającego regionu południowo-za-

chodniej Polski, przez który ma przebiegać ta droga.

W sierpniu tego roku w trakcie spotkania wyborcze-

go poseł Schetyna oświadczył, że powodem opóźnie-

nia w realizacji tego odcinka jest brak uzgodnienia

tego ze stroną czeską.

Informacje te zweryﬁkowałem

w Czechach i okazało się, że strona czeska jest goto-

wa do budowy swojego odcinka od granicy do Hradec

Králové i połączenia z autostradą praską.

Czesi nie

budują (Dzwonek), bo nie otrzymali gwarancji ze

strony polskiej, że zbudujemy też ten odcinek drogi

od Legnicy do Lubawki.

Przypomnę tylko, że hasło wyborcze Platformy

„Polska w budowie”, którym szermowano w kampa-

nii, zobowiązuje.

W związku z powyższym stawiam

pytanie: Kiedy rząd polski, właściwy minister, okre-

śli realny termin rozpoczęcia i zakończenia budowy

południowego odcinka drogi S3 oraz kiedy nastąpi

oddanie całej drogi ekspresowej S3 do użytkowania?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Jan Cedzyński:

tyczy zamówień publicznych.

Panie premierze, czy

rząd rozważa zmianę ustawy o zamówieniach pu-

blicznych?

Obecnie przy wyborze oferty liczy się

w 100% cena.

Czy nie warto wziąć pod uwagę rów-

nież innych kryteriów oceny oferty, np. zdolności ﬁ-

nansowej ﬁrmy,referencji,terminuwykonania,okre-

su gwarancji i innych?

Prostym przykładem niedo-

skonałości wyżej wymienionej ustawy jest wykonaw-

ca autostrady A2 – chińskie konsorcjum Covec.

Bywa

również, że specyﬁkacja istotnych warunków zamó-

wienia jest tak opracowywana, że wydaje się, jakby

ona była przygotowywana pod konkretną ﬁrmę.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Paweł Sajak:

wie!

Kilka razy na tej sali padło już hasło: Polska

w budowie, i zastanawiam się, na ile to hasło będzie

aktualne za rok, a może nawet za 4 lata.

To prawda,

że teraz widzimy piękne place budów, stadionów, dróg,

nawet autostrad.

Ale te inwestycje łatwo prowadzić,

ponieważ w przyszłym roku mamy Euro 2012.

Nieste-

ty już teraz wiemy, że niektórych z tych inwestycji nie

da się zakończyć.

A więc jakie mamy gwarancje po

usłyszeniu słów premiera o konieczności wprowadze-

nia cięć, że po Euro 2012 po prostu nasza piękna Pol-

ska w budowie nie będzie opuszczonym placem budo-

wy?

Jakie mamy gwarancje, że ten rząd konsekwent-

nie będzie kończył rozpoczęte inwestycje i że ewentu-

alne wznowienie przerwanych prac nie będzie ponow-

nym hasłem wyborczym za 4 lata, że to nie będzie

znowu: Polska w budowie?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

noszące się do długu publicznego.

Rząd Platformy

Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego

w prognozie, która jest zatytułowana „Zarządzanie

długiem publicznym”, do roku 2015 chce dalej zadłu-

żać Polskę, zwiększyć dług publiczny do ponad 900

mld zł.

Chciałbym zapytać jako zwykły wyborca:

Gdzie jest granica zadłużania się?

Czy ona w ogóle

istnieje?

Czy cały czas o kolejne setki miliardów zło-

tych zadłużając Polskę, będziecie państwo się cieszy-

li, że jest dobrze, że jesteśmy zieloną wyspą?

Do

uśmiechającego się pana posła Bartosza Arłukowicza

mam też pytanie.

Gdyby mógł pan przedstawić swo-

je sukcesy –tak, panie ministrze – na poprzednim

pana stanowisku, kiedy zajmował się pan osobami

wykluczonymi.

W tej chwili będzie się pan zajmował

najbardziej wykluczonymi ludźmi w Polsce, pacjen-

tami.

A więc chciałbym wiedzieć, czy rzeczywiście

ten okres próbny, który pan przeszedł jako minister

bez teki (Dzwonek), był udany i czy będzie pan

w stanie bronić pacjentów.

I pytanie do pani Pitery.

Jeżeli można się dowiedzieć, jakie sukcesy poza zna-

lezionym dorszem odniósł pani resort.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Jedna uwaga: w tej debacie pytania możemy kie-

rować tylko i wyłącznie do premiera.

Głos ma pan poseł Maciej Mroczek.

Poseł Maciej Mroczek:

mier ogłosił zamiar wprowadzenia szeregu cięć ulg,

zwolnień, które w znakomitej mierze uderzają w naj-

biedniejszych, uderzają w polskie rodziny.

Po raz ko-

lejny zatem po wyborach parlamentarnych znika

z pana oblicza uśmiech i optymizm, a pojawia się gry-

mas bólu i bezsilności pana premiera i jego rządu.

Mam pytanie: Czy te cięcia, o których wspomniałem

miotowych i dotacji przekazywanych co roku na Ko-

ściół katolicki i inne związki wyznaniowe?

Przypo-

mnę, iż w roku 2010 tylko z tytułu 6-procentowej ulgi

na cele kultu religijnego w podatku dochodowym od

osób ﬁzycznych straty budżetu państwa wyniosły

300 mln zł, a lekcje religii, etaty dla kapłanów kosz-

towały podatnika polskiego 1200 mln zł.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję za dyscyplinę co do czasu.

Głos ma pan poseł Michał Tomasz Pacholski.

Poseł Michał Tomasz Pacholski:

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie

Premierze!

Po pierwsze, w dzisiejszym exposé pana

premiera nie usłyszeliśmy nic na temat planowanej

przez pana podwyżki akcyzy na paliwo, co będzie

miało bezpośredni wpływ na podniesienie cen towa-

rów i usług.

Znów ucierpią najbiedniejsi.

Dlaczego

rząd nie zaczyna oszczędności od siebie, np. od re-

dukcji zatrudnienia na wszystkich szczeblach admi-

nistracji publicznej?

Wszyscy wiemy, że za rządów

Platformy Obywatelskiej wzrosło ono o 20%, czyli

mamy około 70 tys. nowych urzędników.

Po drugie,

już w 2007 r. usłyszeliśmy o alternatywnych możli-

wościach odbywania kary pozbawienia wolności za

najlżejsze przestępstwa.

Dziś mamy przepełnione

więzienia.

60 tys. osób skazanych czeka na odbycie

kary.

Większość więźniów to obecnie pijani rowerzy-

ści.

Co ciekawe, jest ich więcej niż kierowców samo-

chodów.

Są to również koszty dla budżetu państwa.

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

(Głos z sali: Nie ma.)

Poseł Artur Bramora:

Czy pana rząd zamierza generować przychody, wy-

łącznie podwyższając podatki, ograniczając ulgi oraz

podejmując kilka drobnych inicjatyw?

Czy rząd wy-

sili się wreszcie i przeprowadzi bardziej ambitne ini-

cjatywy, choćby pobudzenia sektora małej i średniej

przedsiębiorczości?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Artur Górczyński:

wie 4,5 mln osób niepełnosprawnych.

Ludzie ci ocze-

kują wsparcia ze strony państwa.

Światowe standar-

dy polityki społecznej w tej dziedzinie wyznacza

konwencja praw osób niepełnosprawnych ONZ.

Panie

premierze, kiedy w końcu możemy spodziewać się

ratyﬁkacjikonwencjiNarodówZjednoczonychzgrud-

nia 2006 r. dotyczącej praw osób niepełnosprawnych,

Poseł Armand Kamil Ryﬁński

ratyﬁkacji, którą obiecał pan podczas swojego pa-

miętnego exposé z 2007 r.?

Moje drugie pytanie dotyczy grupy zawodowej,

z której się wywodzę, grupy mocno niedocenianej,

a której znaczenie w czasach kryzysu powinno być

kluczowe dla bezpiecznego wprowadzania planowa-

nych reform.

Mówię o pracownikach socjalnych.

Obecny wachlarz zadań przypisywanych pracowni-

kom socjalnym powoduje, że ich rola straciła w istocie

swój właściwy charakter.

Nadmiar biurokracji odbie-

ra czas na pracę z człowiekiem, pomoc społeczna

ogranicza się obecnie do rozdawnictwa, a nie do ak-

tywizacji społecznej i zawodowej.

Panie premierze,

jakie działania zamierza podjąć rząd na rzecz pod-

niesienia rangi zawodu pracownika socjalnego i po-

lepszania warunków wykonywania pracy socjalnej?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Wykorzystał pan czas co do sekundy.

Głos ma pan poseł Artur Dębski.

Wygrywając wybory po raz drugi z rzędu, przeszedł

pan do historii.

Czy przy nadciągającej katastroﬁe

gospodarczej jest pan gotów zapisać się jako ten, za

którego rządów wydarzenia takie jak 11 listopada

w stolicy będą codziennością – gdy nasi rodacy z de-

speracji, z biedy, a coraz częściej z głodu będą brali

kamienie brukowe do ręki i rzucali nimi w cokolwiek?

Czy może jednak podejmie pan próbę ratowania kraju,

przeprowadzając projekty proponowane od dawna

przez Ruch Palikota: reformę Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych oraz połączenie go z Kasą Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego, szczególnie jeżeli chodzi

o poziom administracji, zaprzestanie ﬁnansowania

wszelkich instytucji kościelnych z kasy państwa, li-

kwidację Senatu, co pańska formacja obiecała ponad

10 lat temu, likwidację powiatów, które zupełnie nie

sprawdziły się, obniżenie w sposób zdecydowany kosz-

tów (Dzwonek) prowadzenia państwa, przeciwdziała-

nie postępującej biedzie i bezrobociu w nowoczesny

i zdecydowany sposób?

Proszę o odpowiedź w imieniu

swoich wyborców.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

cząć od przytoczenia dwóch cytatów, które są zapew-

ne państwu dobrze znane: „Naczelną zasadą polityki

blicznych” i kolejny: „Zgodzicie się państwo ze mną,

ludziom w oczy, że chciałby na przykład podwyższyć

podatki”.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Szkoda, iż nie ma

adresata, do którego kieruję pytanie.

Panie premie-

rze, pańskie działania były i są zupełnie odwrotne.

Po raz kolejny koszty wychodzenia z kryzysu prze-

rzuca pan na barki najuboższych, chociaż każdy wie,

iż podwyższenie VAT, akcyzy i pochodnych hamuje

rozwój gospodarki.

Reasumując, można stwierdzić:

obiecanki cacanki, a głupiemu radość.

Panie premierze, moje pytanie brzmi: Czy dzisiej-

sze exposé będzie również powtórką z rozrywki?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

bliższych latach przychodów z prywatyzacji spółek

z udziałem Skarbu Państwa.

Od zawsze wiadomo, że

kto szybko sprzedaje, ten tanio sprzedaje.

Często nie-

stety jest tak, że w Polsce prywatyzacja i wpływy

z jej przeprowadzenia służą doraźnemu łataniu bu-

dżetu.

Niestety, działając w takim celu, działa się

w pośpiechu.

W konsekwencji pochopne, nieprzemy-

ślane i źle przygotowane oferty prywatyzacyjne przy-

pominają często przysłowiowe zarzynanie kur znoszą-

cych złote jajka, a nie opłacalne dla Polski transakcje.

Jakie srebra narodowe, PZU, PKO, Lotos czy Orlen,

zamierza pan i pański rząd w trakcie najbliższej ka-

ratować ﬁnanse państwa?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Artur Górczyński

Poseł Andrzej Piątak:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Dzięki relacji me-

diów cała Polska mogła zobaczyć, jak wyglądało

w Warszawie 11 listopada zapewnienie obywatelom

bezpieczeństwa przez podległe panu, panie premie-

rze, służby.

Spalone auta stacji telewizyjnych są tego

najjaskrawszym przykładem.

Pytam więc pana, pa-

nie premierze, czy podobnie będzie wyglądało zapew-

nienie ładu i porządku podczas zbliżających się Mi-

strzostw Europy w Piłce Nożnej w 2012 r.?

Czy po-

dobnie jak w dzisiejszym exposé zrzuci pan winę za

spodziewane zamieszki na wszelkiej maści ekstremi-

stów?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Maciej Wydrzyński:

Premierze!

W kontekście brakujących funduszy mam

pytanie w sprawie kosztów związanych z udziałem

polskich Sił Zbrojnych w okupacji Afganistanu.

Jakie

straty w sprzęcie poniosła armia polska w czasie mi-

sji w Afganistanie?

Ile utracono śmigłowców i pojaz-

dów opancerzonych?

Jakie były uszkodzenia lub zu-

życia trwałe sprzętów wyłączonych z eksploatacji?

Jakiej wartości sprzęt i wyposażenie bojowe zostało

utracone w czasie misji w Afganistanie i czy straty te

są rekompensowane zakupami nowego sprzętu?

Dziękuję i jednocześnie ubolewam nad tym, że pan

premier tym razem bez mrugnięcia okiem zniknął

z tej sali.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

ków żąda depenalizacji posiadania marihuany.

W następnej kolejności żądają oni pełnego zalegali-

zowania tej używki, która w swoich skutkach jest

znacznie mniej groźna niż tak lubiana w tej Izbie

wódka.

(Wesołość na sali, oklaski) Polacy zorgani-

zowali się w legalnym stowarzyszeniu, a swoje po-

stulaty zgłaszają za pośrednictwem legalnie działa-

jącej partii Ruch Palikota.

Tymczasem ruch Wol-

nych Konopi, zamiast zrozumienia i debaty, spotyka

się z prześladowaniami, represjami i totalną inwi-

gilacją.

Do domów tych ludzi wkraczają służby, robią

przeszukania, zatrzymują, a nawet aresztują dzia-

łaczy, ich rodziny i przyjaciół.

Panie premierze, apeluję do pana, żeby powstrzy-

mał pan aparat przemocy państwowej, bo nie za-

mknie pan w więzieniu 800 tys. Polaków.

Nie tędy

droga.

Wśród posłów Platformy też są palacze mari-

huany, są też w rządzie (Poruszenie na sali), tylko

nikt nie zamyka ich w więzieniach.

Panie premierze,

niech pan ma odwagę powstrzymać funkcjonariuszy

i przerwać tę niepotrzebną falę represji.

(Głos z sali: Andrzej, podaj adres.)

Marihuana w końcu będzie legalna, to tylko kwestia

czasu.

Wiele nowoczesnych europejskich państw już to

rozumie.

Moje pytanie: Kiedy wreszcie pojmie to polski

rzekomo liberalny rząd?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Tomasz Makowski:

O co chodzi z tym exposé?

Z uwagą wysłuchałem expo-

sé premiera Donalda Tuska tak 4 lata temu, jak i dnia

dzisiejszego.

4 lata temu pan premier wiele obiecywał,

że da.

I nie udało się panu.

Dzisiaj pan obiecuje, że

zabierze.

Mamy więc nadzieję, że tym razem też panu

się nie uda.

Mam wrażenie, że dopiero teraz zacznie

pan spełniać swoje obietnice.

Nie znamy szczegółów

zapowiadanych zmian, ale proszę pana premiera, aby

pan rozważnie i roztropnie analizował skutki swoich

reform, aby nie okazało się, że jest tak jak z 4 wielkimi

reformami, w tym OFE.

Mam do pana pytanie: Czy

głosując za OFE, nie czytał pan ustawy o OFE, czy

pan czytał, a nie rozumiał?

Czy jest to stała praktyka

pierwszej analizy swoich czynów (Dzwonek) po 10 la-

tach, czy to wyłącznie wypadek przy pracy?

Panie

premierze, proszę konkretnie odpowiedzieć, co z OFE.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Małgorzata Marcinkiewicz:

Szkoda, że pana nie ma.

Powinnością państwa pol-

skiego jest umożliwienie repatriacji ludziom, którzy

zostali na Wschodzie nie z własnej woli.

Co zrobił

w ostatnich latach pański rząd, aby ułatwić Polakom

zdobycie Karty Polaka lub obywatelstwa polskiego?

Osobiście znam takich ludzi, którzy ubiegają się

o Kartę Polaka i robią to już od kilku lat.

Dlaczego

ten proces trwa tak długo?

Następne pytanie.

W swo-

im exposé nie odniósł się pan do kwestii szeroko ro-

zumianej edukacji.

Nasza młodzież uczy się, studiuje

poza granicami kraju.

Po powrocie ma wielkie pro-

blemy z nostryﬁkacją swoich dyplomów.

Panie pre-

mierze, czy ureguluje pan problem nostryﬁkacji dy-

plomów?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

W swoim exposé dziękował pan wszystkim Polakom

za to, że tak świetnie dali sobie radę w tych trudnych

czasach.

Nasuwa się logiczne pytanie: Skoro dajemy

sobie tak świetnie radę w tak trudnych czasach, to

po co nam rząd?

(Głos z sali: O!)

Sądzę, że po to, żeby zadać pytanie do premiera.

(Wesołość na sali) Mam pytanie dotyczące młodych

ludzi: Czy w nadchodzącą niedzielę, stając przed mo-

imi studentami, będę musiał powiedzieć: W swoim

exposé premier nic nie powiedział o was, o waszych

problemach, o tym, że za chwilę będziecie na rynku

pracy bez pracy?

Czy mam im powiedzieć: Wyjeżdżaj-

cie z ojczyzny, bo rząd Donalda Tuska nie ma dla was

serca, nie ma dla was czasu (Dzwonek), nie ma dla was

programu?

Proszę o ustną odpowiedź.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Adam Kępiński:

Premierze!

Zapowiada pan cięcia ulg, oszczędności,

być może podwyżkę podatków.

Co to będzie oznacza-

ło dla ludzi młodych?

Mamy niż demograﬁczny.

Mło-

dych par nie stać na posiadanie dzieci, a dla przecięt-

nych rodziców, nawet pracujących, dwójka dzieci

oznacza wykluczenie społeczne na długie lata.

Czy

nas, Polaków, nie stać już na normalne życie we wła-

snym kraju?

Czy musi być tak, że jak ktoś jest młody,

zdrowy, wykształcony, to spełnia wszystkie warunki,

żeby wyjechać za granicę do pracy, pracy poniżej swo-

jej godności i ambicji?

Czy o taką Polskę pan walczył?

Czy wolność ma wyłącznie oznaczać drogę wolną na

przejściach granicznych?

Pytam, czy to, że przesta-

nie pan kopać najbiedniejszych, to wszystko, co pan

może zaproponować.

Co z polityką prorodzinną, pa-

nie premierze?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Maciej Banaszak:

Z powodu luki w przepisach dotyczących nowelizacji

ustawy o kierujących pojazdami, która ma wejść

będzie można zdawać dopiero 19 stycznia 2013 r.

Oznacza to, że przez okres 11 miesięcy nie będą obo-

wiązywać żadne wytyczne co do kierujących jedno-

śladami.

Zaistnieje brak podstaw prawnych do prze-

prowadzania egzaminu na kategorię A.

W związku

z powyższym będą odrzucane wszelkie wnioski zło-

żone w WORD-ach.

Jako motocyklista solidaryzujący się z tymi, któ-

rzy chcą w najbliższej przyszłości zdobyć uprawnie-

nia do kierowania jednośladami, zwracam się do

pana, panie premierze, z pytaniem, jakie regulacje

i kiedy ma zamiar wprowadzić pański rząd, aby

w okresie od lutego umożliwić zainteresowanym

przystąpienie do omawianego przeze mnie egzaminu.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

czyńska.

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska:

Cztery lata temu słyszeliśmy w pańskim exposé gwa-

rancję odpowiedzialności za zdrowie obywateli.

Po-

przednio na tej sali mówił pan o służbie zdrowia: My

ten system naprawiamy, oszczędzając ludziom, pa-

cjentom, lekarzom, pielęgniarkom słów, a gwarantu-

jemy szybkie decyzje.

W praktyce lekarza obserwuję efekty zaniedbań

ministerstwa i Narodowego Funduszu Zdrowia.

Za-

gwarantowane w budżecie środki na programy mam-

mograﬁczne są wykorzystywane w taki sposób, że po

upływie roku miliony złotych pozostają w budżecie

państwa zamiast zostać wydane zgodnie z założenia-

mi przyjętej przez rząd polityki zdrowotnej.

Dlaczego

programy mammograﬁczne ruszają co roku z kilku-

miesięcznym opóźnieniem, najczęściej w końcu czerw-

ca?

Dlaczego tak ważna i prosta czynność, jak prze-

Poseł Małgorzata Marcinkiewicz

słanie zaproszeń pacjentkom, wymaga corocznie cza-

sochłonnych ustaleń związanych z przekazywaniem

danych między urzędnikami Narodowego Funduszu

Zdrowia i ministerstwa?

Czy rząd przewiduje skutecz-

ne wykorzystanie środków na programy proﬁlaktycz-

ne na przestrzeni całego roku?

(Dzwonek) Panie pre-

mierze, jakie rozwiązania przewiduje pan, aby wszyscy

pacjenci mieli szanse na badania w momencie, gdy

będzie je można nazwać jeszcze badaniami proﬁlak-

tycznymi, a nie jedynie walkę z czasem w zaawanso-

wanym procesie choroby?

Dziękuję.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo.)

Sejmie!

Ucieszyła mnie zapowiedź skrócenia proce-

dur administracyjnych dotyczących inwestycji, tym

bardziej że padły bardzo konkretne deklaracje.

Dłu-

gie procedury w drodze do uzyskania pozwolenia na

budowę to jedna rzecz, natomiast mnie, byłemu sa-

morządowcowi, nasuwa się pytanie, czy rząd prze-

widuje również ułatwienia administracyjne przy

przygotowaniu i realizacji inwestycji liniowych.

Chodzi o sieci kanalizacyjne, wodociągi, sieci gazo-

we.

Dzisiaj nawet pojedynczy protest jest w stanie

zablokować na długie miesiące przygotowanie inwe-

stycji.

Sądy w sprawach spornych rozstrzygają pro-

testy bardzo długo.

To nie tylko opóźnienie realiza-

cji inwestycji, ale również utrata środków unijnych.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

rze!

Cztery lata temu mówił pan w swoim exposé:

Współczesna komunikacja to przede wszystkim In-

ternet.

To jeden z kluczowych czynników sukcesu

balna sieć to dostęp do wiedzy, kultury i edukacji.

Tak, wiedzy, kultury i edukacji.

Jeszcze dzisiaj po-

wiedział pan w exposé: Jeśli chodzi o ulgę powszech-

ną, to jest ulgę na Internet, jej znaczenie społeczne

maleje i trzeba ją zlikwidować.

Tak, ta ulga jako

ulga powszechna dla biednych i bogatych jest źle

adresowana.

Ale ta ulga jest nadal bardzo ważna

dla wielu mniej zamożnych rodzin.

W badaniach

z 2010 r. 25% polskich rodzin niemających dostępu

do Internetu jako główny powód takiego stanu rze-

czy podało barierę ﬁnansową.

Ich na Internet po

prostu nie stać, to są ludzie wykluczeni z dobro-

dziejstw cywilizacji XXI w.

(Dzwonek) Likwidując

ulgę na Internet, pozbawia pan wiele gorzej sytu-

owanych rodzin dostępu do globalnej sieci.

A global-

na sieć – jeszcze raz przytoczę pana słowa z 2007 r. – to

jasno: tnie pan wydatki na edukację wielu nieza-

możnych Polaków.

Czy ma pan tego świadomość,

panie premierze?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Antoni Macierewicz:

Panie Premierze!

Wysoka Izbo!

Panie Marszałku!

Panie premierze, wiemy już przynajmniej od czasu dra-

matu smoleńskiego, że jest pan mistrzem kłamstwa,

ale nie wiedzieliśmy, że jest pan także mistrzem utraty

publicznych pieniędzy.

Czy wie pan, ile kosztowało pana

dzisiejsze wystąpienie?

Jedno zdanie, to, które dotyczy-

ło miedzi i srebra, to jedno zdanie kosztowało Polaków

2,5 mld zł.

O tyle spadły notowania...

(Głos z sali: O 4 mld zł.)

...o tyle spadły notowania KGHM.

(Głos z sali: Dwa razy tyle.)

Czy pan, panie premierze, zagwarantował i w jaki

sposób ochronę kontrwywiadowczą swojego przemó-

wienia?

Kto wiedział, panie premierze, o tym, że pan

użyje tej informacji?

Czy pan, panie premierze, za-

gwarantuje nam i przedstawi wyniki śledztwa (Dzwo-

na tak wielką sumę z pana przemówienia?

Czy pan

zagwarantuje nam, że ci ludzie zostaną ukarani za

pana niefrasobliwość, za pana obciążenie nas wszyst-

kich tak gigantyczną sumą w tym samym czasie, gdy

zabiera pan młodzieży, gdy zabiera pan kobietom, gdy

zabiera pan najuboższym resztki pieniędzy?

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Andrzej Lewandowski:

pocztowych do 31 grudnia 2012 r. istnieje monopol

Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej.

Sektor prywatny

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

146

próbuje z nim konkurować, doklejając do lekkich

przesyłek pocztowych stalową blachę.

W skali całego

kraju to są tony stali.

Jak pan premier rozwiąże pro-

blem ze skandalicznym marnotrawstwem surowca,

którego produkcja ma wpływ na niszczenie środowi-

ska naturalnego?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Jacek Świat:

w exposé przedstawił specyﬁczną interpretację wy-

darzeń z 11 listopada.

Ja te warszawskie wydarzenia

śledziłem za pośrednictwem mediów i niestety nie

uzyskałem rzetelnej informacji.

A już Himalaje nie-

rzetelności osiągnęły media publiczne.

I to nie jest

przypadek, tylko konsekwencja determinacji, z jaką

rząd Donalda Tuska pilotował ustawę nowelizującą

ustawę o radiofonii i telewizji.

Mam więc prawo za-

pytać: Czy rząd zamierza pilotować rzeczywistą re-

formę mediów publicznych, rzeczywiste ich uspołecz-

nienie i rzeczywiste zapewnienie im pluralizmu?

A także pytam: Czy rząd ma pomysł na urealnienie

i poprawienie ściągalności abonamentu RTV, który

jest podstawą bytu Polskiego Radia?

To nie są fana-

berie, drodzy państwo.

Wolność słowa, wolność deba-

ty publicznej to podstawa demokracji.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Przede wszystkim chciałbym zapytać, gdzie jest pan

premier, do kogo mam się zwrócić.

Jak państwo wi-

dzicie, premier jest, ale jakby go nie było.

Dzisiaj pan premier podczas swojego exposé sporo

mówił o żołnierzach, o armii, o bogaczach, ale nie

wspomniał o kwestiach fundamentalnych, o kwe-

stiach, które tak naprawdę interesują społeczeństwo,

o które od wielu lat pytają premiera organizacje po-

zarządowe, o które pytają organizacje międzynaro-

dowe, eksperci do spraw polityki zagranicznej, o kwe-

stiach dotyczących praw człowieka i praw obywatel-

skich.

O tym pan premier dzisiaj nic nie powiedział,

a to są kwestie fundamentalne.

W związku z tym

rza przystąpić do Protokołu 12. do europejskiej Kon-

wolności dotyczącego ogólnego zakazu dyskrymina-

cji.

(Dzwonek) Co z odejściem od Protokołu 30.

Karty

Praw Podstawowych Unii Europejskiej?

W końcu co

z ratyﬁkacją, i na jakich zasadach ta ratyﬁkacja na-

stąpi, Konwencji ONZ o prawach osób niepełno-

sprawnych podpisanej przez Polskę już w 2007 r.,

a co premier obiecał już dawno temu?

Chciałbym uzy-

skać odpowiedź od pana premiera na te fundamen-

talne dla społeczeństwa obywatelskiego pytania.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Nie ma pani posłanki.

traci każdego roku setki milionów złotych przez skom-

plikowane procedury i nadmierny ﬁskalizm.

Polscy

importerzy wolą odprawiać swoje towary w Niemczech

i tam właśnie płacą cło.

W Niemczech na dokonanie

odprawy czeka się średnio 2 godz., u nas – prawie

2 tygodnie.

To efekt nie tylko lepszej organizacji, ale

także podejścia do przedsiębiorców, którym się po

prostu ufa.

Niestety nie mogę tego powiedzieć o dzia-

łaniach pańskiego rządu w ostatnich latach.

Zapo-

wiedział pan kontynuację ucisku, zniechęcania i pod-

noszenia podatków, w tym kosztów pracy.

Panie

premierze, czy w nadchodzącej kadencji dokona pan

realnej zmiany i uwolni energię polskich przedsię-

biorców, uprości procedury na wzór ustawy Wilczka?

Czy wystarczy panu odwagi do zmiany ustawy o związ-

kach zawodowych, tak aby stały się one realnym

(Dzwonek), odpowiedzialnym partnerem społecznym,

a przestały być jedynie obciążeniem dla pracodaw-

ców?

Panie premierze, kiedy polski przedsiębiorca

będzie traktowany przez pana rząd z godnością i po-

wagą?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Krzysztof Popiołek:

do pana premiera.

Jakie straty poniósł budżet pań-

stwa w wyniku akceptacji przez pana, panie premie-

rze, lobbystycznych nowelizacji ustaw podatkowych

przygotowanych przez tzw. komisję „Przyjazne Pań-

Poseł Andrzej Lewandowski

stwo” w czasie, gdy przewodniczył jej poseł Palikot?

Podam jeden przykład.

Przedsiębiorca ma możliwość

składania korekt deklaracji podatkowych w trakcie

trwania kontroli.

Czy zatem moralne jest, aby dzisiaj

uzupełniać powstałe ubytki w budżecie państwa, ob-

ciążając uczciwych przedsiębiorców podwyższoną

składką rentową i wprowadzając podatki dla rolników,

którzy jako grupa zawodowa w skali kraju osiągają

najniższe dochody?

Czy moralne jest nieustanne za-

dłużanie państwa celem odprowadzania składek do

OFE?

Dlaczego ma się to odbywać kosztem pracują-

cych najstarszych osób poprzez wydłużenie wieku

emerytalnego?

Kto decydował o obsadzie stanowiska

ministra pracy i polityki społecznej, pan czy między-

narodowe instytucje ﬁnansowe (Dzwonek), które są

organami założycielskimi OFE w Polsce?

Czy minister

Fedak zapłaciła za swoją otwartość w ukazywaniu, jak

szkodliwe dla pracujących Polaków i państwa polskie-

go są otwarte fundusze emerytalne?

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Grzegorz Raniewicz:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Chciałbym zapy-

tać o sprawę, którą pan premier poruszył w dzisiej-

szym exposé, podwyżek dla funkcjonariuszy wojska

i Policji.

Czy to był tylko skrót myślowy, czy dotyczy

to tylko funkcjonariuszy tych dwóch służb, czy też

dotyczy funkcjonariuszy pozostałych służb, na przy-

kład Straży Granicznej?

I precyzyjnie: Czy to jest

kwota netto, czy brutto?

Rozumiem, że miałoby to

nastąpić od 1 lipca następnego roku.

Chciałbym również zapytać już o sprawę regio-

nalną.

W tej chwili największa inwestycja drogowa,

jaka jest na Lubelszczyźnie, to budowa 70 km drogi

kategorii S.

O budowę tej drogi zabiegali tak napraw-

dę wszyscy parlamentarzyści: obecna tu pani poseł

Mucha, pan poseł Karpiński, pan poseł Palikot też

zabiegał.

Do bramy raju brakuje nam w tej chwili 100

km od Kurowa do Warszawy.

Kiedy moglibyśmy li-

czyć na wykonanie tego odcinka?

(Dzwonek)

Jeżeli chodzi o samorządy, problemem jest obecnie

ﬁnansowanieremontówdrógkrajowychprzebiegają-

cych przez miasta.

W jaki sposób możemy pomóc ﬁ-

nansowo samorządom, aby wykonywać remonty dróg

krajowych?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Pa-

nie i Panowie Posłowie!

Z satysfakcją odebrałem in-

formację dotyczącą niezmienności sposobu ﬁnanso-

wania polskich Sił Zbrojnych.

To dobra informacja,

ale mamy świadomość, że potrzeby polskiej armii są

ogromne.

Czy zatem rząd przewiduje, że będzie poza

budżetem MON realizowany program, który dotyczy

np. modernizacji Marynarki Wojennej, która de facto

tonie i nie jest w stanie realizować swoich zadań:

zadań dotyczących naszego interesu gospodarczego

na morzu, ale także zadań odnoszących się do wy-

zwań sojuszniczych?

Panie Premierze!

Mam także pytanie dotyczące

kwestii systemu emerytalnego, uprawnień emerytal-

nych żołnierzy i funkcjonariuszy.

Czy negocjacje,

które były dotychczas prowadzone, zostały zakończo-

ne konsensusem?

Czy udało się uzgodnić (Dzwonek)

porozumienie ze stroną społeczną i w myśl tego po-

rozumienia ustalony został termin i sposób wdraża-

nia tych zmian w życie?

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Jeżeli nie ma, głos ma pan poseł Kazimierz

Ziobro.

Także nie ma?

(Głosy z sali: Jest, jest.)

Poseł Kazimierz Ziobro:

w swoim exposé powiedział wprost, że Polska jest

ni, ale zapomniał o tym, że będąc tym tygrysem go-

spodarczym Europy, mamy prawie 2 mln bezrobot-

nych.

Jest to bezrobocie rejestrowane, ale mamy

również bezrobocie ukryte, tzw. szarą strefę.

Mamy

ponad 2 mln młodzieży, ludzi aktywnych, wykształ-

conych za granicą.

I nie było tej zielonej wyspy szczę-

ścia, jak również nie ma Kuwejtu, choć szejków

mamy, ale tylko w spółkach, biorąc pod uwagę wyso-

kości honorariów, jakie były tutaj przytaczane.

Kolejne pytanie: Czy biorąc pod uwagę podwyżkę

składki emerytalno-rentowej, która dodatkowo obcią-

ża pracodawców, będzie to ich motywować do tworze-

nia nowych miejsc pracy dla tej 2-milionowej rzeszy

bezrobotnych?

Pytanie, czy pomysłem (Dzwonek) rzą-

du jest dalsze zamrażanie Funduszu Pracy po to, żeby

ratować budżet?

Czy wydłużanie kolejek dla bezrobot-

nych, dla młodzieży ma uzdrowić system emerytalno-

-rentowy?

Uważam, że rząd zmierza ku temu, żeby-

śmy nie odchodzili na szczęśliwe emerytury, ale raczej

odchodzili na łono Abrahama.

(Oklaski)

Poseł Krzysztof Popiołek

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

stwo Ministrowie!

Organizacja Współpracy Gospo-

darczej i Rozwoju przebadała 24 kraje pod względem

przejrzystości prawa, pod względem możliwości pro-

wadzenia biznesu i okazało się, że wśród tych krajów

jesteśmy na szarym końcu.

Mam więc pytanie.

Co

rząd zamierza zrobić z tak uzyskaną informacją?

Jak

zmienić ten niekorzystny wizerunek Polski?

Nic nie zrobiono w ostatnich latach w zakresie

uproszczenia prawa, jeśli chodzi o PIT, CIT, VAT.

Jest

jeszcze jedna bardzo niekorzystna sytuacja w odnie-

sieniu do przedsiębiorczości, biznesu czy osób ﬁzycz-

nych.

Otóż mamy bardzo różne interpretacje tych

samych przepisów przez urzędników z NIK, regio-

nalnych izb obrachunkowych, urzędów kontroli skar-

bowej.

W tych niekorzystnych warunkach prawnych

jest bardzo ciężko prowadzić działalność gospodar-

czą.

Stąd moje pytanie.

Jak rząd odniesie się do tego

w najbliższych latach?

(Dzwonek)

Kolejne pytanie.

Co ze zbiornikiem wodnym Kąty

– Myscowa?

Tuż przed wyborami jeden z ministrów

tego rządu obiecał pomoc, jeśli chodzi o tę inwestycję.

Bardzo proszę o przekazanie informacji, czy była to

wyborcza obietnica, czy też są jakieś realne działania

w tym zakresie.

Dziękuję uprzejmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Jacek Kwiatkowski:

Przypomnę może wizytę pana premiera w Koninie,

gdzie unikał pan mieszkańców naszego miasta.

Pod-

czas tej wizyty mówił pan, że Janusz Palikot to dia-

umieraliby z głodu.

Fakty są takie, że za pana rządów

powiększyła się liczba emerytów i rencistów żyjących

na skraju ubóstwa.

2,5 mln osób pobiera świadczenia

minimalne, które dzisiaj nie są emeryturą.

Za te pie-

niądze nie da się żyć, a jedynie można wegetować.

Kieruję do pana pytanie w imieniu emerytów

i rencistów: Jak mamy żyć, żyć godnie?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

pytaniom posłanek i posłów do pana premiera, który

jest nieobecny, niewątpliwie można odnieść wraże-

nie, że pan minister transportu Sławomir Nowak

będzie dość popularnym ministrem.

Pan marszałek

natomiast po raz pierwszy odetchnął z ulgą, bo nie

musi odpowiadać na te pytania.

Moje dwa pytania również dotyczą infrastruktury.

Chciałbym zapytać, kiedy dokładnie zostanie zakoń-

czona budowa autostrady Łódź – Warszawa.

Chciał-

bym zadać też pytanie o największy projekt kolejowy

dotyczący kolei dużych prędkości.

Rząd przekazywał

informacje, że zostanie on zakończony w 2020 r., teraz

dostajemy informację, że będzie to 2030 r.

Kolejne pytanie do pana premiera dotyczy tego,

co i jak chce zrobić, razem z nowym ministrem pracy

i polityki społecznej, aby powstrzymać pana ministra

ﬁnansów, żeby nie zamrażał środków ﬁnansowych

na aktywizację zawodową z Funduszu Pracy.

Co pan premier rozumie również przez deregula-

cję wymiaru sprawiedliwości?

(Dzwonek) Jak pan

premier wyobraża sobie współpracę nowego ministra

sprawiedliwości z samorządami prawniczymi, skoro

pan Gowin zdążył już, można powiedzieć, obrazić te

samorządy prawnicze?

Ostatnia kwestia.

Czy powołanie na ministra

zdrowia pana Bartosza Arłukowicza oznacza, że rząd

poprze projekt klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej

dotyczący refundacji in vitro?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Stanisław Kalemba:

Jedną z najbardziej zaniedbanych dziedzin jest zły

stan urządzeń melioracji wodnych podstawowych,

które są własnością Skarbu Państwa.

Dotyczy to

utrzymania wałów przeciwpowodziowych, odmula-

nia, wykaszania kanałów, strug, rowów oraz utrzy-

mania pozostałych urządzeń, co ma szczególne zna-

czenie dla funkcjonowania gospodarstw rolnych i do-

mowych.

W roku 2011 zwiększono środki na te cele

o około 210 mln zł, rozpoczynając nadrabianie zale-

głości w tym zakresie z ponad 20 lat.

Pytanie dotyczy zwiększenia środków budżeto-

wych na te zadania na najbliższe lata, wszak w tej

dziedzinie jeden gram zapobiegania wart jest więcej

niż tysiąc gram leczenia.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Robert Telus:

Panie Marszałku!

Szanowny Rządzie!

Chciałbym

najpierw zwrócić się do pana marszałka z apelem,

proszę nie liczyć mi czasu.

Panie marszałku, proszę dbać o dobre imię pol-

skiego parlamentu.

Nie pozwalajmy na to, żeby po-

słowie, którzy nie byli do tej pory w parlamencie,

psuli dobre imię naszego parlamentu, mówiąc, że

ktoś z parlamentu pali trawkę, marihuanę, że ktoś

z rządu…

(Poseł Robert Biedroń: Ja palę.

Palę…)

Jeżeli ma pan takie informacje, to proszę to

zgłosić do prokuratury.

Proszę nie psuć dobrego

imienia...

(Głos z sali: Nie jestem kapusiem.)

Jeszcze jedna sprawa.

Panie marszałku, jeśli ktoś

mówi, że lubiana jest w tej Izbie wódka…

(Głos z sali: Czas.)

…to chyba że pan mówi o swoim klubie.

Mając na

uwadze pana prezesa, rozumiem to.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Teraz druga rzecz.

Poseł Robert Telus:

Druga rzecz, panie marszałku.

(Głos z sali: Widać po frekwencji.)

Panie marszałku, bardzo przepraszam, ale nie

można pozwolić na to…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Za chwilę minie czas.

Poseł Robert Telus:

Ta właśnie lewa strona...

(Dzwonek)

Prosiłem, to był apel do pana marszałka.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Ale ja nie uwzględniam tego apelu.

Poseł Robert Telus:

Lewa strona w swoim wystąpieniu kpiła z naszej

wiary chrześcijańskiej, kpiła z modlitwy.

Nie pozwo-

lę, żeby w tym parlamencie z tego kpiono.

Jeżeli pań-

stwo mówicie o tolerancji, to niech państwo sami

będą tolerancyjni.

(Gwar na sali)

Mam pytanie.

Panie marszałku, bardzo proszę.

To był apel

o dobre imię.

Mam pytanie do wicepremiera, którego dziś nie

ma.

Panie premierze Pawlak…

(Poseł Julia Pitera: Pytanie może być tylko do

premiera.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Pytanie może być skierowane tylko do premiera.

Poseł Robert Telus:

Do rządu.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Tylko do premiera.

Poseł Robert Telus:

Mam pytanie do premiera.

Panie premierze, za ile

sprzedał się po raz kolejny pan wicepremier Pawlak

i PSL?

Dzisiaj rozpoczęliśmy rozwalanie KRUS-u.

Rozwalając KRUS, rozwalamy nasze polskie rolnic-

two.

Nie można pozwolić na to, żeby partia, która

wywodzi się ze wsi…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Robert Telus:

…dopuściła do tego, by zlikwidowano nasze pol -

skie rolnictwo.

Witos przewraca się w grobie.

Dzię-

kuję bardzo.

(Poruszenie na sali)

Głos ma pani posłanka…

(Poseł Andrzej Jaworski: Panie marszałku, mam

wniosek formalny.

Przed chwilą na tej sali…)

Ale ja nie udzieliłem głosu.

Proszę do mnie po-

dejść.

(Poseł Tadeusz Jarmuziewicz: Brawo, panie mar-

szałku.)

(Oklaski)

Dziękuję.

Bardzo proszę, pani posłanka Elżbieta Rafalska.

Poseł Elżbieta Rafalska:

wiąc o zmianie systemu emerytalnego, mówił o wy-

dłużeniu wieku emerytalnego dla kobiet, o korzy-

ściach wynikających z tego typu zmiany.

Otóż dla

kobiety w wieku 50 lat wydłuży się wiek emerytalny

o trzy lata, natomiast jej świadczenie emerytalne

emerytalne wzrośnie o 80%.

Pytam pana premiera: Jakim cudem wzrośnie to

świadczenie?

Polacy już raz w 1999 r. zostali nabici

w butelkę, oszukani, bo uwierzyli w wizję emerytur

na Wyspach Kanaryjskich.

(Poseł Tadeusz Jarmuziewicz: Teraz w Egipcie.)

Dzisiaj już wiemy, że emerytura kapitałowa to

30% stopy zastąpienia.

Panie premierze, proszę po-

wiedzieć uczciwie Polkom, jaka będzie stopa zastą-

pienia ich emerytur, jeżeli przejdą na tę emeryturę

w wieku 67 lat.

(Dzwonek)

Drugie pytanie.

Jaką ofertę będzie miał rząd ko-

alicyjny dla szpitala w Gorzowie, który jest zadłużo-

ny na 250 mln zł i nie może być przekształcony...

(Poseł Tadeusz Jarmuziewicz: Wymienić zarząd

szpitala.)

...czyli skomercjalizowany, a dla którego w po-

przednim okresie rządów Platformy Obywatelskiej

nie było żadnej oferty?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Pani posłanka Anna Grodzka ma głos.

Poseł Anna Grodzka:

pan prezes Kaczyński jako premier polskiego rządu

nie wie, na czym polega Karta Praw Podstawowych.

Przykro mi, że nie ma odwagi powiedzieć opinii pu-

blicznej, że ta Karta Praw Podstawowych na przy-

kład w rozdziale IV: Solidarność, mogłaby gwaran-

prawdę godziwe życie ludziom.

To prawo europejskie,

które pan odrzuca w imieniu polskiego rządu, ale na

szczęście nie w imieniu Polaków, to prawo europej-

skie mogłoby gwarantować godziwe życie Polakom,

tak jak wszystkim innym członkom Unii Europej-

skiej” – to były słowa pana premiera Donalda Tuska.

Tuż przed wyborami parlamentarnymi ubiegłej ka-

dencji rząd pana Jarosława Kaczyńskiego postanowił

odebrać Polakom pełnię praw, które dawała Karta

Praw Podstawowych (Dzwonek), podpisując protokół

brytyjski.

W związku z powyższym mam pytanie

i proszę o odpowiedź: Czy i kiedy kierowany przez

pana rząd podejmie odpowiednie kroki, aby odstąpić

od wyżej wymienionego protokołu?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

dzisiaj o wzroście PKB w ciągu ostatnich 4 lat, a nie

wspomniał o zwiększającym się zadłużeniu.

Chciał-

ło, że nie wydając złotówki na walkę z kryzysem,

a jednocześnie podnosząc podatki, udało mu się

zwiększyć zadłużenie kraju o 300 mld zł.

To duża

sztuka.

Jak to się udało, panie premierze?

Chciałbym się też dowiedzieć, co zrobił rząd, spra-

wując prezydencję w Unii Europejskiej – a przypo-

mnę, że niedługo się ona skończy – w sprawie rene-

gocjacji pakietu klimatycznego.

Wszyscy na tej sali

wiemy, że pakiet w tej postaci spowoduje problemy

w polskiej energetyce i obniżenie konkurencyjności

polskiej gospodarki.

Co zrobił rząd, żeby to zmienić?

Co zrobił rząd, żeby zrealizować obietnicę wyborczą

odnośnie do 300 mld zł w nowej perspektywie ﬁnan-

sowej Unii?

(Dzwonek) Przypominam, że prezydencja

się kończy.

Co z obiecaną przez Platformę Obywatelską usta-

wą aglomeracyjną dla konurbacji górnośląsko-zagłę-

biowskiej?

I co zrobi premier z prezesem Narodowego

Funduszu Zdrowia, który w skandaliczny sposób po-

dzielił fundusz zapasowy, przeznaczając 537 mln dla

oddziału mazowieckiego, 41 dla pomorskiego, 15 dla

śląskiego i 0 dla reszty?

Co zrobi w tej sprawie rząd?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Cezary Olejniczak:

premiera Donalda Tuska nie usłyszeliśmy nic o oświa-

cie.

Co z subwencją oświatową dla samorządów gmin-

nych, miejskich i powiatowych?

Koszty oświaty w ciągu

biają coraz więcej, subwencja nie starcza na pokrycie

ją na skraju bankructwa.

Większość budżetu muszą

przeznaczyć na pokrycie kosztów utrzymania szkół.

W kilku pytaniach się to przejawiało, ale apeluję do

pana premiera, do pana ministra... pani minister

– przepraszam najmocniej – o to, aby się nad tym

problemem pochylić i aby zwiększyć subwencję dla

samorządów gminnych, powiatowych i wojewódzkich

na utrzymanie szkół i placówek oświatowych.

Dzię-

kuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję za dyscyplinę czasową.

Poseł Edmund Borawski:

Panie Marszałku!

Państwo Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Dzisiejsze exposé pana premiera poświęcone

było głównie porządkowaniu ﬁnansówpaństwa,bra-

kowało w nim natomiast informacji na temat mecha-

nizmów wspierających rozwój gospodarczy Polski,

naszych polskich przedsiębiorstw i gospodarstw rol-

nych.

Wiadomo, że ﬁnanse państwa zawsze mają się

tak, jak ma się gospodarka.

W polskiej gospodarce

znaczącą rolę odgrywa spółdzielczość, o której pan

premier w swoim wystąpieniu również nie wspo-

mniał.

Moje pytanie: Jak pan premier ocenia przy-

szłość spółdzielczości w kontekście polskiej gospodar-

ki?

Jakie mechanizmy powinny ją wspierać?

Kiedy

warunki jej funkcjonowania zostaną zrównane i do-

stosowane do standardów panujących w Unii Euro-

pejskiej?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

strowie!

Panie premierze, o ile rząd planuje zmniej-

szyć zatrudnienie w administracji rządowej?

Dla

przykładu – maleńka Irlandia redukuje to zatrudnie-

nie o ok. 23 tys. Z jakiej liczby my będziemy pana

rozliczać na koniec działalności pańskiego rządu?

Kolejne pytanie dotyczy liczby regulowanych za-

wodów.

Wspomniał pan dzisiaj, że zostanie ta liczba

zmniejszona o połowę, czyli o ok. 190 zawodów.

Chciałbym wiedzieć, jakie to konkretnie będą zawo-

dy, do których ułatwi pan wejście młodym ludziom,

i który minister będzie odpowiedzialny za realizację

tej obietnicy.

Trzecie pytanie dotyczy tego, czy rząd

planuje uwolnienie cen energii dla gospodarstw do-

mowych.

Jeśli tak, to jaki byłby szacowany wzrost

tych cen?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

pienia pana premiera usłyszeliśmy wiele pomysłów

na wyciągnięcie pieniędzy z kieszeni Polaków, ale

niewiele pomysłów na rozwój gospodarczy naszego

kraju.

I stąd też moje pytania.

Jakie są pomysły rzą-

du na poprawę stanu polskiej przedsiębiorczości

i jakie są pomysły rządu na walkę z bezrobociem?

Skąd u pana premiera tak duże bagatelizowanie pro-

blemu podniesienia składki rentowej, zwiększenia

kosztów pracy?

I skąd ma pan premier informację,

państwa z tytułu podwyższenia składki o dwa punk-

ty procentowe, są to pieniądze, które w innym przy-

padku leżałyby raczej na lokatach?

I kolejne pytanie, odnośnie do dywersyﬁkacjiźró-

deł energii.

(Dzwonek) Chciałbym się dowiedzieć,

jakie rząd podejmie działania w celu zapewnienia

energetycznego bezpieczeństwa naszego kraju.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Proszę powiedzieć, kto panu doradzał i wpisał do

exposé większe opodatkowanie Polskiej Miedzi?

Pro-

szę podać nazwiska wszystkich osób, które wiedziały

o informacji o zwiększeniu tego opodatkowania

w pana exposé.

Czy pan sprawdzi, czy osoby, które

znały tak wrażliwą informację, skorzystały z niej lub

przekazały ją innym osobom w celu osiągnięcia zy-

sków na giełdzie?

Pragnę poinformować, że po pana

exposé wartość akcji KGHM spadła o blisko 14%,

tj. o 4220 mln zł.

Proszę o informację, ile Skarb Pań-

stwa stracił jako właściciel 32% akcji KGHM na

spadku wartości akcji KGHM w dniu 18 listopada

2011 r.

Domagam się, aby pan premier powołał grupę

osób, która przeprowadzi w tej sprawie dochodzenie.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

premiera zabrakło jasnych i precyzyjnych informacji

dotyczących planowanych działań rządu w odniesie-

niu do zadań zlecanych samorządom, a których ﬁ-

nansowanie powinno być, a nie jest, po stronie rządu,

administracji centralnej.

Jest to sposób na pozorne

obniżenie wydatków, ale polega on tylko na przerzu-

ceniu ich na barki podległych podmiotów.

Od stycz-

nia wchodzi w życie ustawa o wspieraniu rodziny

powołania nowej administracji i struktur znacznie

znowu obciąży jednostki samorządu terytorialnego,

które nie mają na to zagwarantowanych wystarcza-

jących środków.

Samorządy muszą też ﬁnansować

np. inspekcję nadzoru budowlanego.

Tu dwa pytania do pana premiera.

Pierwsze: Czy przewiduje pan obciążenie samo-

rządów kolejnymi zadaniami, a jeżeli tak, to jakimi

i jakie środki mają zostać samorządom na to przy-

znane?

Drugie: Czy przewiduje pan zwiększenie świadczeń

dla samorządów na ﬁnansowanie (Dzwonek) dotych-

czas zleconych zadań?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Po pierwsze, pan premier w swoim exposé przy-

wołał pewne statystyki, chwalił się 15-procentowym

wzrostem PKB w czasie jego rządów.

Myślę, że tę

statystykę należałoby uzupełnić o wzrost deﬁcytu

budżetowego w tym czasie, o wzrost zadłużenia pań-

stwa w tym czasie, abyśmy mieli pełny obraz: Dlacze-

skoro był wzrost gospodarczy, którego nie było prze-

ciętnie w Europie, to państwo nasze tak bardzo się

zadłużało?

Po drugie, pan premier nie wspomniał w ogóle

o służbie zdrowia – powiedział, że o pewnych dziedzi-

nach nie będzie wspominał, ponieważ będzie konty-

nuacja.

W związku z tym przypominam słowa z expo-

sé premiera Tuska sprzed 4 lat.

Mówił wówczas, że

(Dzwonek) w trybie pilnym dokona zmian, mówił

wówczas o podziale NFZ.

Chciałbym zatem zadać

pytanie.

Minęły 4 lata.

Panie premierze, co dalej

z Narodowym Funduszem Zdrowia?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo.)

Informuję, że do dalszego rozpatrywania tego

19 listopada, tj. w sobotę, o godz. 10.

Na tym zakończyliśmy rozpatrywanie punktów

stopada 2011 r.

Uzupełniliśmy listę.

Listę po uzupełnieniu o posła Andrzeja Jawor-

skiego uważam za zamkniętą.

Łukasz Zbonikowski.

Poseł Łukasz Zbonikowski:

Dziękuję.

oświadczenie w sprawie szeroko komentowanej przez

środowiska sportowe, kibiców oraz wszystkich Pola-

ków, a mianowicie nieumieszczenia godła polskiego

na koszulkach reprezentacji Polski w piłce nożnej.

To skandal, że wizerunek orła białego, który

zawsze był integralną częścią strojów naszych re-

prezentantów we wszystkich dziedzinach sportu,

nie tylko piłki nożnej, został zastąpiony przez logo

PZPN.

Prezentacja nowych strojów piłkarskich wywoła-

ła prawdziwą konsternację, a potem ruszyła fala

sprzeciwu i oburzenia na władze piłki nożnej w Pol-

sce.

Kto dopuścił do takiej sytuacji?

I jakie były po-

wody tej decyzji?

To pytania, na które próbuje sobie

odpowiedzieć dziś wielu Polaków.

Sportowcy nie kry-

ją swojego żalu i nie potraﬁą zrozumieć tej decyzji.

W końcu orzeł na piersi był od zawsze powodem do

dumy podczas wszystkich wydarzeń sportowych

Jak przyznał Zdzisław Kręcina, sekretarz gene-

ralny PZPN, decyzja o usunięciu godła państwowego

z koszulek reprezentacji piłkarskiej była podyktowa-

na chęcią zarobku na sprzedaży koszulek.

Zapewne

przed Euro 2012 wielu kibiców będzie chciało kupić

koszulkę reprezentacji narodowej, a umieszczenie

logo PZPN, które jest znakiem zastrzeżonym, sprawi,

że tylko PZPN jako właściciel praw do tego logo bę-

dzie mógł je sprzedawać.

Wcześniej każdy mógł na-

drukować niezastrzeżone godło Polski.

Wygląda więc

na to, że z chęci zysku PZPN wyeliminował wszyst-

kich konkurentów, którzy mogliby sprzedawać po-

dobne koszulki, i w ten sposób pozbył się orła białego,

który stał się w tym przypadku przeszkodą do swo-

istego zarobku dla notabli rządzących polską piłką.

*

)

153

Widocznie budżet PZPN, który wynosi 60 mln zł, to

za mało i panowie z PZPN chcą jeszcze więcej.

Co

gorsza, dla swoich komercyjnych celów przehandlo-

wano Polskę, usuwając ze strojów reprezentacji Pol-

ski, nie PZPN-u, godło narodowe.

Tym bardziej dzi-

wi lekkomyślność Polskiego Związku Piłki Nożnej

i próby marginalizowania przez niego problemu.

Także ze strony premiera oraz ministerstwa sportu

nie padło żadne wytłumaczenie zaistniałej sytuacji.

Nie wiadomo więc, czy ta sytuacja wynikająca z tego

bulwersującego incydentu zostanie naprawiona, czy

też polska reprezentacja podczas zbliżających się mi-

strzostw Europy w piłce nożnej zmuszona będzie do

grania w strojach z bohomazem na piersi.

Wydaje się więc, że PZPN to prywatny folwark

kilku ludzi, którzy czują się zupełnie bezkarni i po-

dejmują decyzje według swojego widzimisię.

To nie

pierwszy taki przypadek, że poczynania władz związ-

ku piłki nożnej wywołują kontrowersje wśród spor-

towców, kibiców i wszystkich Polaków.

Jednak jeśli PZPN, czyli organizacja zajmująca

się z mocy ustawy piłką nożną w Polsce oraz zbliża-

jącymi się mistrzostwami Europy w piłce nożnej, tak

bardzo wstydzi się orła białego na koszulkach i woli

promować swój logotyp, to może to czas na dokonanie

zmian w PZPN, tak by Polacy nie musieli się więcej

wstydzić za decyzje podejmowane przez władze tej

organizacji.

Może jest to dobra okazja dla ministra

sportu, by wreszcie rozwiązał PZPN lub wprowadził

do niego zarządcę komisarycznego, jeśli ludzie tam

chcą tworzyć nie polską federację sportową, tylko

prywatną ﬁrmę.

Myślę, że wszyscy Polacy liczą na to, że uda się

przywrócić orła białego na koszulkach naszych piłka-

rzy przed Euro 2012, tak by choć jedna decyzja władz

PZPN była podyktowana sercem dla sportu, a nie pie-

niędzmi, oraz żeby polscy piłkarze na tym międzyna-

rodowym festiwalu sportowym tworzyli reprezentację

Polski, a nie PZPN.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Posłowie!

Nigdy nie przypuszczałem, że po tylu la-

tach od przemian społeczno-politycznych i transfor-

macji ustrojowej będę zabierał głos w sprawach tak

oczywistych i dojrzałych, jak obecność krzyża w sali

plenarnej polskiego Sejmu.

Nie sądziłem, że w parla-

mencie może pojawić się jeszcze ktoś, kto swój kapitał

polityczny zechce budować na walce z Kościołem,

przywiązaniem Polaków do tradycji i historii, której

krzyż jest, był i będzie rdzennym fundamentem.

Wy-

starczy przejechać kilka kilometrów w dowolnej czę-

ści naszego kraju, by dostrzec liczne przydrożne

krzyże będące najczęściej pomnikiem różnorodnych

wydarzeń.

Niezwykłą też historię kryje obecny na tej

sali od 1997 r. znak tysiącletniego chrześcijańskiego

państwa, wykonany z drzewa ołtarza ojczyzny na

Jasnej Górze, który przed zawieszeniem go tutaj ad-

orowany był całą noc przez modlitewną wartę ludzi

„Solidarności” nad grobem nieugiętego obrońcy ży-

cia człowieka księdza Jerzego Popiełuszki.

Myślę, że podnosić rękę na ten znak może tylko

ktoś, kto nie zna bądź nie szanuje nie tylko naszej

historii i tożsamości, ale także europejskiej kultury

i życzliwości wobec człowieka.

Dlatego ośmielam się prosić wszystkie panie i pa-

nów posłów, dla których ten wiszący w pokorze i mil-

czeniu znak ludzkiego cierpienia stanowi oczywiste

wartości, o zdecydowane ignorowanie tych hanieb-

nych metod walki z odwiecznym symbolem istnienia

polskości.

Nie dopuśćmy do tego, aby wąska grupa,

nie wiem, zarozumiałych, zdezorientowanych, czy też

zagubionych ludzi w imię świeckiego państwa zmu-

szała nas do odcinania się od naszej polskiej tradycji

i usuwania historycznych symboli religijnych, po-

cząwszy od polskiego parlamentu, skończywszy, być

może, na polskich cmentarzach.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

oświadczenie.

Jest to apel o ludzkie i przyjazne prawo

dla chorych.

NFZ świadomie i bezczelnie wyłudza

pieniądze od aptek i lekarzy.

Dodatkowo zastrasza

i szantażuje obie grupy zawodowe.

Jeżeli lekarz wy-

pisze, tylko wypisze receptę na leki refundowane

osobie nieubezpieczonej, to zostanie ukarany grzyw-

ną przez NFZ.

To samo dotyczy aptekarza, gdy taką

receptę zrealizuje.

Jak lekarz ma sprawdzić tożsa-

mość chorego, pacjenta i sprawdzić, czy ta osoba jest

osobą ubezpieczoną?

Nie ma on uprawnień do legity-

mowania, dodatkowo może przecież zostać oszukany

przez pacjenta, więc nie ponosi on moralnej odpowie-

dzialności, a tylko ﬁnansową.

Urzędnik, bezduszna

istota, prześladuje w ten sposób uczciwych ludzi.

Ap-

teka też jest za to karana.

W cywilizowanych krajach nie karze się dwa razy

za to samo.

Uczciwe kraje mają system sądowniczy,

który jako jedyny może ukarać obywatela.

U nas wy-

kreowano system złodziei urzędników, który działa

bez właściwego umocowania w państwie prawa.

Oświadczenia poselskie

Poseł Łukasz Zbonikowski

154

Wiem, kim jest przeciętny urzędnik NFZ.

W mo-

jej ocenie jest to osoba zacietrzewiona, niekomunika-

tywna, złośliwa i niekompetentna.

Jak więc ma się

bronić lekarz i aptekarz?

Od nowego roku będzie bro-

nił się w ten sposób, dotyczy to jednej i drugiej grupy

zawodowej, że ukarze pacjentów, wypisując im recep-

ty wyłącznie na leki nierefundowane.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Anna Fotyga:

śmy długą debatę nad exposé prezesa Rady Mini-

strów Donalda Tuska i nad złożonym przez niego

wnioskiem o wotum zaufania dla Rady Ministrów.

W trakcie tej debaty w swoim wystąpieniu były prze-

wodniczący Komisji Spraw Zagranicznych, pan poseł

Andrzej Halicki, zamiast na przedmiocie był łaskaw

skupić się na polityce zagranicznej śp. prezydenta

i rządu Prawa i Sprawiedliwości.

W swoim wystąpie-

niu posłużył się przy tym nieprawdą i niekompetent-

ną interpretacją przepisów konstytucji odnoszących

się do kompetencji centralnych organów państwa

w przedmiocie polityki zagranicznej.

Szczególnie od-

nosi się to do art. 133 ust. 3, art. 126 ust. 2 i art. 146

ust. 1, 2 i 4.

Interpretacji tych przepisów dokonał

również Trybunał Konstytucyjny w swoim postano-

wieniu z 20 maja 2009 r., kiedy to orzekł, że jeżeli

prezydent Rzeczypospolitej wyrazi taką wolę, to

może kierować polską delegacją, stać na czele polskiej

delegacji podczas wydarzeń międzynarodowych.

To orzeczenie, to postanowienie trybunału doty-

czyło uczestnictwa w posiedzeniu Rady Europejskiej.

Można je jednak przenieść, jeśli chodzi o rozumienie

przepisów konstytucji, na takie wydarzenia, jak kon-

sultacje w formule Trójkąta Weimarskiego.

Nieprawda, którą zastosował pan poseł, czy kłam-

stwo, które zastosował pan poseł Andrzej Halicki,

odnosi się do stwierdzenia, że zaniechano konsultacji

w trybie Trójkąta Weimarskiego w czasie, kiedy pre-

zydenturę pełnił Lech Kaczyński i urzędował rząd

Prawa i Sprawiedliwości.

Otóż odbyło się na terenie

Niemiec posiedzenie przedstawicieli Trójkąta We-

imarskiego, w którym uczestniczył prezydent Lech

Kaczyński.

To, że media, zwłaszcza przy okazji ostat-

nich wydarzeń i spotkania przedstawicieli Trójkąta

Weimarskiego w Warszawie, propagowały zupełnie

inną ideę, jest w tej sprawie bezprzedmiotowe.

Pan

poseł wygłaszał nieprawdę, co jest szczególnie dziw-

ne w przypadku osoby, która pełniła znaczącą funk-

cję w polityce zagranicznej państwa jako przewodni-

czący Komisji Spraw Zagranicznych.

Jeśli chodzi o interpretację przepisów konstytucji,

dotyczy to przede wszystkim wydarzenia, w którym

odwołane zostało spotkanie Trójkąta Weimarskiego

w lipcu 2006 r.

Otóż bieg wydarzeń był następujący.

Chory prezydent uzgodnił z ówczesnym prezesem

Rady Ministrów pan Kazimierzem Marcinkiewiczem,

że to on będzie reprezentował Rzeczpospolitą Polską

na spotkaniu Trójkąta Weimarskiego w Niemczech.

To było postępowanie w pełni zgodne z zapisami za-

wartymi w polskiej konstytucji, a zwłaszcza z wymie-

nionymi przeze mnie artykułami konstytucji.

Pan

prezydent Jacques Chirac i pani kanclerz Angela

Merkel popełnili niezręczność dyplomatyczną, inge-

rując w wewnętrzny porządek konstytucyjny w Pol-

sce i nie zgadzając się na spotkanie, w którym miał-

by uczestniczyć zamiast polskiego prezydenta polski

premier, który zgodnie z zapisami konstytucji i zgod-

nie z późniejszym postanowieniem Trybunału Kon-

stytucyjnego miał, podobnie jak prezydent, kompe-

tencje w dziedzinie polityki zagranicznej, a jeśli cho-

dzi o stronę merytoryczną, miał wręcz większą rolę

w tym zakresie.

Dlatego też uważam, że wystąpienie pana posła

Halickiego było niegodziwe, nierozsądne, było kry-

tyką tragicznie zmarłej głowy państwa, i sądzę, że ta

sprawa powinna znaleźć swój ﬁnał w komisji etyki.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

w dniu narodowego święta odzyskania przez Polskę

niepodległości, w wielu polskich miastach i wsiach

odbywały się uroczystości upamiętniające to wyda-

rzenie.

Do największej manifestacji patriotycznej

doszło w Warszawie, gdzie w odbywającym się po

raz drugi Marszu Niepodległości uczestniczyło oko-

ło 20 tys. osób pochodzących z niemal każdego za-

kątka kraju.

Szczególną atmosferę i radość z obchodzonego

święta próbowano jednak zakłócić.

Środowiska le-

wackie ściągnęły na ulice Warszawy setki zadymia-

rzy zarówno z kraju, jak i zza granicy, których jedy-

nym celem było zakłócenie prawidłowego przebiegu

legalnej manifestacji patriotycznej, jaką był Marsz

Niepodległości.

W dniu Narodowego Święta Niepod-

ległości już przed godz. 12 hordy napalonych na kon-

frontację lewaków (pochodzących głównie z Niemiec)

zaatakowały grupy rekonstrukcyjne idące ulicami

Warszawy, po czym znalazły schronienie w lokalu

wynajmowanym przez organizację lewicową o nazwie

155

Krytyka Polityczna.

Warto w tym miejscu zaznaczyć,

iż w lokalu tym policja znalazła spory arsenał broni

należącej do „gości” Krytyki Politycznej, między in-

nymi kastety, pałki oraz miotacze gazu.

Jest rzeczą

niepojętą, by jakakolwiek działająca w naszym kraju

organizacja mogła udzielać wsparcia osobom doko-

nującym przestępstw, i to w tak szczególnym – wy-

dawać by się mogło dla wszystkich – dniu.

Gdy o godz. 15, zgodnie z wcześniejszymi ustale-

niami organizatorów z władzami miasta stołecznego

Warszawy, z placu Konstytucji miał wyruszyć Marsz

Niepodległości, zostało mu to uniemożliwione.

Sku-

pione wokół tzw. Porozumienia 11 Listopada organi-

zacje, głównie lewackie, postanowiły zablokować

marsz.

Jednak dzięki przewidywalności organizato-

rów udało się wcześniej ustalić alternatywną drogę

przemarszu i poprowadzono wszystkich zgromadzo-

nych inną trasą.

Osoby idące w Marszu Niepodległo-

ści przemierzały ulice warszawy w niezwykle spokoj-

ny sposób, niesiono tysiące biało-czerwonych ﬂagitrans-

parentów, śpiewano pieśni patriotyczne, wyczuwalna

była niezwykła wspólnota pomiędzy osobami uczest-

niczącymi w marszu, które w zdecydowanej większo-

ści przypadków nawet się nie znały.

W tym szczegól-

nym dniu połączyła ich miłość do ojczyzny i chęć

zamanifestowania swojej dumy narodowej oraz przy-

wiązania do uznawanego systemu wartości.

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Andrzej Jaworski:

Panie Marszałku!

Proszę potraktować moje oświad-

czenie jako swoistą prośbę i apel do pani marszałek

Ewy Kopacz o zajęcie się dzisiejszym incydentem,

który miał miejsce na tej sali.

Wybrany wczoraj nowy

wiceprzewodniczący Komisji Sprawiedliwości i Praw

Człowieka publicznie właściwie chełpił się tym, że

łamie obowiązujące w Polsce prawo.

Wydaje mi się,

że sprawa jest poważna, bo wspomniana osoba pia-

stuje tak ważną funkcję w tej właśnie komisji.

Ta

sprawa powinna być przez panią marszałek rozpa-

trzona i powinno być zajęte zdecydowane stanowisko.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

stopada 2011 r. do godz. 10.

Wytrwałym dziękuję za towarzystwo.

Poseł Waldemar Andzel

Przedstawienie przez prezesa Rady Ministrów

– punkt 10. porządku dziennego

szonym przez premiera Tuska 23 listopada 2007 r.

zawarta została ostra krytyka rządu Prawa i Spra-

wiedliwości za rzekome zadłużenie państwa.

Premier

Tusk stwierdził wówczas: „Państwo, które żyje na

Żeby zbudować w tej dziedzinie zaufanie społeczne,

nie odniósł się pan premier Tusk do zadłużenia, któ-

re powstało podczas jego rządu, a dług publiczny za

rządów PO–PSL wzrósł o ponad 300 mld zł.

Jak bar-

dzo pasują teraz słowa, które kierował premier Tusk

do swoich poprzedników.

Pan premier Tusk stwierdził również, że jest roz-

czarowany realizacją przez poprzednią władzę ideału

taniego państwa.

Tanie państwo dzięki tej ekipie i tej

I co pan premier Donald Tusk zrobił w tym zakresie?

Wzrosła liczba urzędników rządowych i koszty oso-

bowe.

Premier Tusk zapowiedział w 2007 r. walkę z ko-

rupcją: „(…) walka z korupcją będzie dla mojego rzą -

du i dla tej koalicji celem nadrzędnym.

Będziemy

z korupcją walczyć bezwzględnie (…)”.

Powstał urząd

Julii Pitery.

Jakie były efekty jej pracy?

Wybuchła

afera hazardowa i nie ustalono odpowiedzialnych.

Z tego widać, że obietnice sprzed czterech lat były

pustosłowiem.

Panie premierze, czy obecne obietnice

również będą tak samo zrealizowane, jak te z po-

przedniej kadencji?

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr