corpora: CEN

text:
Jak podaje Dziennik Zachodni, około 150 pracowników Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej Kopernik protestowało wczoraj pod siedzibą centrali w Ornontowicach w obronie miejsc pracy.

Do tej pory zwolniono 66 osób, co według związkowców z OPZZ Konfederacja Pracy przy Koperniku, było bezprawnym działaniem.

Dotarły też do działaczy niepokojące informacje, jakoby miano zlikwidować ornontowicką centralę.

Podejrzewają, że w maju straci pracę dodatkowych 150 osób.


corpora: wikisources-pl

text:
Przygotowania do wyprawy szły szparko.

Czeladź wybrano starannie, ludzi silnych, zdrowych i trzeźwych.

Broń, konie, wozy i bryki były gotowe.

Nie przepomniano, ówczesnym zwyczajem nawet i o chartach, które w czasie pochodu szły pod wozami, a którymi na postojach szczwano liszki i zające.

Wielość przygotowań i zapasów nawet dziwiła pannę Sienińską, która nie spodziewała się, że wyprawa wojenna tylu wymaga zachodów — i przypuszczając, że wszystko to czyni się może dla jej bezpieczeństwa, poczęła rozpytywać o te rzeczy pana Serafina.

On zaś, jako człowiek roztropny i doświadczony, tak na jej pytania odpowiedział:

— Pewnie, że i osobę twoją mamy na względzie, gdyż tak myślę, że ze strony Marcyana nie obejdzie się bez jakowegoś gwałtu.

Słyszałaś, że zabijaków zbiera, zmawia się z nimi i pije.

Już-ci hańba byłaby to dla nas, gdybyśmy pozwolili, aby cię nam z rąk wydarł.

Co będzie, to będzie, ale choćbyśmy mieli jeden na drugim paść, musimy odwieść cię przezpiecznie do Krakowa.

Na to panna pocałowała go w rękę, mówiąc, że niewarta jest, by dla niej zdrowie narażali, a on machnął tylko ręką:

— Jużbyśmy też nie śmieli oczu ludziom pokazać — rzekł — a przy tym tak się składa, że jedno da się doskonale z drugim pogodzić, bo na wojenną wyprawę nie dość jest iść, ale trzeba ją i roztropnie przygotować.

Ty się dziwujesz, że na każdego z nas po trzy i cztery konie wraz z czeladzią wypada, ale to wiedz, że koń na wojnie grunt.

Wiele ich pada przez same pochody, przez przeprawy po rzekach i błotach, albo z różnych przygód obozowych.

A potem co?

Kupisz w prędkości innego konia, który ma rozmaite vitia i narowy — i ten cię w nacięższej chwili zawiedzie dlatego; chociaż sowite poczty, a w nich zacne konie powiedli ze sobą i mój syn, i Jacek Taczewski, jednakże na wszelki wypadek pomyśleliśmy, żeby jeszcze po jednym rumaku dla każdego z nich przyprowadzić; a ksiądz Woynowski, nad którego nie masz większego znawcy, kupił za tanie pieniądze u starego pana Podlodowskiego takiego turka dla Jacka, że i hetman nie powstydziłby się na nim pokazać.

— Któren że jest przeznaczon dla syna waszmości? — zapytała panna.

Pan Cypryanowicz popatrzył na nią, ruszył głową, uśmiechnął się i rzekł:

— Wszelako ksiądz Woynowski ma racyę w tem, co o niewiastach mówi.

Choćby to licho było najpoczciwsze, to i takie będzie chytre.

Pytasz, któren koń jest dla mego syna?

Tedy ci odpowiem tak: dla Jacka jest ten cisawy ze strzałką na czole i białą zadnią lewą pęciną.

— Waćpan mi dokuczasz! — zawołała panienka.

I prychnąwszy na niego jak kotka, zakręciła się na miejscu i znikła.

Lecz tego samego dnia poginęły ośrodki z bułek i sól z solniczek, a na drugi dzień zobaczył pan Łukasz Bukojemski rzecz wielce ciekawą: oto przy studni na podwórzu cisawy rumak trzymał nozdrza ukryte w białych rączkach panny Sienińskiej, a gdy następnie odprowadzano go do stajni, oglądał się za nią raz po raz, wyrażając krótkiem urywanem rżeniem swoją tęsknotę.

Pan Łukasz nie mógł wówczas zapytać o przyczynę tej „konfidencyi“, gdyż wielce był ładowaniem wozu zajęty, więc dopiero po południu zbliżył się do dziewczyny z oczyma pełnymi zachwytu i rzekł:

— Czyś waćpanna zauważyła jedną rzecz?

— Jaką? — spytała panienka.

— Że nawet i bydlę pozna się na tem, co jest prawdziwy specyał...

A ona, zapomniawszy że ją rano widział i widząc ów zachwyt w jego oczach, podniosła ze zdumieniem swe śliczne brwi i spytała:

— Kogo waćpan ma na myśli?

— Kogo? — powtórzył Bukojemski: jackowego konia.

— Ach, konia!...

— To rzekłszy parsknęła śmiechem i uciekła z ganku do pokoju, on zaś został, zdziwiony i trochę zmieszany, nie rozumiejąc, dlaczego uciekła i skąd jej się wzięła tak nagła wesołość.

Upłynął jeszcze tydzień — i przygotowania dobiegły końca — ale panu Cypryanowiczowi jakoś nie pilno było w drogę.

Odkładał z dnia na dzień, poprawiał rozmaite drobiazgi, narzekał na upały, a w końcu stał się całkiem frasobliwy.

Panienka tęskniła do wyjazdu.

Bukojemscy poczęli się całkiem niecierpliwić, a wreszcie i ksiądz Woynowski uznał, że dalsza zwłoka byłaby tylko próżną stratą czasu.

Lecz pan Serafin tak im na ich przynaglania odpowiedział:

— Mam wiadomość, iż Króla Jegomości niemasz jeszcze w Krakowie i nie zaraz tam będzie; tymczasem wojska tam mają ściągnąć, ale nie wszystkie i niewiadomo kiedy.

Przykazałem Stanisławowi, aby co miesiąc przysłał mi pachołka z listem i z dokładnem wskazaniem gdzie chorągiew stoi, którędy pójdzie i pod czyją komendą.

Owóż upłynęło już siedm niedziel bez nijakiej wieści.

Listu spodziewam się lada dzień i dlatego zwłóczę, a powiem waćpaństwu, że i trochę się niepokoję.

Bo nie wyobrażajcie sobie, abyśmy ich koniecznie mieli zastać w Krakowie.

Ba!

może się zdarzyć, że ich tam wcale nie będzie.

— Jakto? — spytała z niepokojem panna Sienińska.

— Tak, że chorągwie wcale nie koniecznie potrzebują przez Kraków przechodzić.

Gdzie która stoi, stamtąd może iść prosto, jako sierpem rzucił, a gdzie znajduje się teraz pan Zbierzchowski — nie wiem.

Nuż go wysłano gdzieś nad ślązką granicę, albo do wojsk hetmana wielkiego, które od strony Rusi ciągną.

Często tak bywa, że przed wojną przerzucają chorągwie z jednego miejsca w drugie, choćby dlatego, by je do pochodów wdrożyć.

W ciągu siedmiu niedziel rozmaite mogły przyjść rozkazy, o których powinien mnie był Stanisław zawiadomić — a że nie zawiadomił, przeto się i troskam, bo i to też wiadomo, że w obozach często bywają zwady i pojedynki.

Nuż się co stało!

Ale choćby i nie, trzeba nam przecie wiedzieć, gdzie jest chorągiew i skąd wyruszy.

Zasmucili się temi słowy wszyscy, lecz ks. Woynowski rzekł:

— Chorągiew przecie nie śpilka ani też nie guzik, który jeśli się od kapoty oberwie a w trawę wpadnie, to go i odnaleźć trudno.

Już się też waszmość nie troszcz!

W Krakowie prędzej się o niej dowiemy niż w Jedlince.

— Ale się możem z listem zminąć.

— To ostawić Wilczopolskiemu rozkaz, by list za nami posłał.

Ot co jest!

a przez ten czas w Krakowie obmyślemy przezpieczne schronienie dla panny Sienińskiej, i gdy przyjdzie ruszyć, będziem już mieli wolną głowę.

— Racyja!

Racyja!

— Tedy tak radzę.

Jeśli do jutra nic nie będzie, to wieczorem ruszymy chłodkiem do Radomia — a potem dalej na Kielce, Jędrzejów i Miechów.

— A możeby do Radomia pojutrze świtaniem, żeby zaś przez lasy nocą nie przejeżdżać i zasadzki ze strony Krzepeckich uniknąć.

— O nie wadzi nic!

Lepiej chłodkiem! — zawołał Mateusz Bukojemski.

— Jeśli mają napaść, to tak samo napadną w dzień jak i w nocy, a noce teraz widne.

To rzekłszy, począł zacierać z zadowoleniem dłonie, a trzej pozostali bracia poszli zaraz za jego przykładem.

Lecz ksiądz Woynowski innego był zdania.

Wątpił on bardzo, aby Krzepeccy odważyli się na publiczną napaść.

„Marcjan — może, ale stary Krzepecki zbyt jest na to mądry i nadto dobrze wie, czem taka sprawa pachnie i jak już niejeden gwałtownik przypłacił „raptus puellae“.

Wreszcie wobec ich siły i Marcyan nie mógłby liczyć na zwycięstwo, a natomiast mógłby w każdym razie liczyć na pomstę ze strony Jacka i Stanisława.

Bukojemskim bardzo popsuły radość słowa księdza, ale pocieszył ich Wilczopolski, który począł zaprzeczać, trząść głową, stukać swoją drewnianą nogą w podłogę, a wreszcie rzekł:

— Choćby do Radomia, ba, do Kielc i do Miechowa nie spotkała waszmościów żadna przygoda, radzę aż do samych bram krakowskich żadnej ostrożności nie poniechać, bo bory wszędy po drodze są, a ja, jako najlepiej młodego Krzepeckiego znający, zupełnie jestem pewien, że ten diabeł coś obmyśli.


text:
Money.pl zainwestuje milion złotych w wybrany projekt internetowy.

Ruszyła właśnie akcja portalu pod hasłem "Milion na start-up".

– Wydzielamy z naszej puli inwestycyjnej milion złotych i szukamy tych wszystkich, którzy mają pomysły na dobry biznes internetowy, a nie mają pieniędzy na start – mówi Arkadiusz Osiak, prezes zarządu Money.pl Sp. z o.o..

– Celem naszej akcji jest zmotywowanie młodych ludzi do podjęcia wyzwania: przelania na papier pomysłu, opracowania prostego biznesplanu i przesłania go do oceny.

Zgłoszenia można przesyłać do końca listopada 2008 roku.

Do końca stycznia 2009 jury zdecyduje, w który z przesłanych projektów warto zainwestować.

Docenione będą nowatorskie produkty internetowe ze wszystkich segmentów rynku on-line, nie tylko z branży e-finansów.

Kryterium oceny będzie nie tylko sam pomysł, ale też predyspozycje autora i umiejętność planowania biznesowego.

Więcej na stronie Milion-Na-Startup.pl.


text: bek, beczeć, beknąć, beksa (wedle imion osobowych, jak Jaksa, por. płaksa), bekowisko (jelenie podczas rui); prasłowo, dźwiękonaśladowcze; u wszystkich Słowian o beku owiec, bekati; bē- tak samo o owcach i w łac., greck., niem. (nordyjskie bekra, ‘beczeć’, bekri, baran).


text:
9.

Ciastka z owocami.

Poł kwarty mąki, 4 łuty masła, 4 łuty tłuczonych drobno migdałów, ćwierć funta cukru, 2 jaja, zagnieść razem, rozwałkować, wyrzynać okrągłe placuszki, których brzegi posmarowawawszy białkiem oblepić paskiem takiegoż ciasta, upiec w piecu do zarumienienia i nałożyć na wierzch komputem gęstym bez sosu, z agrestu, wisien, malin lub tym podobnych owoców.


text:
CXLV.

Synu wieków Pana, Jezu dobrotliwy,

Królu nieba, ziemie, o Boże prawdziwy.

Dla twych ran cię proszę, coś ukrzyżowany,

Ryś nas zbawił, racz dziś zleczyć moje rany.

Racz strzedz przez wszytek wiek śmiertelnie zgrzeszenia, 5

Zelżywości, pokus, złej sławy, zgorszenia,

Pośmiechu złośliwych i takiej przygody,

Z której dusza twój gniew — nieżyczny znał gody.

Straż pilną, Boże mój, o mnie racz mieć zawżdy,

Od nagłej i inszej sprosnej śmierci każdy 10

Racz strzedz, od płomieni otchłani piekielnych

I przepaści z wieczną męką nierozdzielnych,

Boże dobrotliwy, niechaj to odnoszę:

Dziś i zawżdy czynić (o to pilnie proszę)

To, co tobie miło; daj tego uchodzić, 15

Coby na twej łasce duszy mogło szkodzić.

Boże miłosierny, źródło wszech lutości,

Nad spraw rak twoich, wszędy łaski dości,

Prze twe rany drogie, zacność męki twojej,

Śmierci sprawiedliwych życz jedynej mojej.

20

Świętej i pobożnej śmierci życz, życz końca,

Coćby się spodobał; o wieczny obrońca,

Daj, bym pierwej ciałem był, krwią twą pojony

I olejem świętym dostojnie sprawiony.

Zdrowy zmysł, nadzieję stałą, mocną wiarę 25

Daj w ten czas, gdyć ducha oddam za ofiarę,

Daj znać twoję łaskę, a w chwale, co wiecznie

Trwać będzie, bym, Panie, z tobą żył społecznie.