corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

część 4

Warszawa

2012

Odpowiedzi na interpelacje (cd.)

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

2037

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2038

Podsekretarz stanu Andrzej Ręgowski.

.

.

2043

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2051

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.2054

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.2058

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak.

.

.

2060

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.2061

Podsekretarz stanu Andrzej Ręgowski.

.

.

2064

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

2065

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak.

.

.

2072

Podsekretarz stanu Andrzej Ręgowski.

.

.

2077

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

2079

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.2081

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.2083

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

2086

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.2093

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

2094

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

2099

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2102

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

.2118

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz.

.

.

2126

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.2130

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

.2133

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.2134

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.2136

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.2137

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.2141

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.2143

str. str.

TREŚĆ

część 4

str. str.

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

.2150

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

.2154

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak.

.

.

2160

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.2163

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2165

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2168

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.2171

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

.2178

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz.

.

.

2180

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

.2181

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

.2182

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

.2187

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2202

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.2204

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2211

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.2212

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2224

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

2224

Sekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2227

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2236

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2242

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2243

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

2246

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2249

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2252

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.2257

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.2259

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Waldemar Skrzypczak.

.

.

2269

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

.2271

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.2273

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.2275

Podsekretarz stanu Hanna Trojanowska .

.

.2279

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz.

.

.

2284

str. str.

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2294

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

2296

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

2298

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

2306

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

2309

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.2311

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.2315

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2318

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.2319

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2325

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.2326

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2326

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

.2331

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

2339

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2345

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

2353

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2356

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.2357

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

2358

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

2361

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.2366

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2371

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2376

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2384

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

2399

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2401

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

2405

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.2415

str. str.

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.2428

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

2441

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.2457

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

2463

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

2463

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2464

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2466

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.2468

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

2485

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2486

Podsekretarz stanu Jacek Gołaczyński .

.

.2491

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

2492

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

2494

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

2500

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2504

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

2509

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak.

.

.

.2517

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2527

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.2529

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2536

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

2540

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2544

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2551

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

2553

str. str.

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.2554

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.2554

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

2562

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

2565

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

2567

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.2570

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

.2571

Podsekretarz stanu Wojciech Węgrzyn.

.

.

.2573

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.2573

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.2574

str. str.

Odpowiedź

i Tadeusza Woźniaka

Tadeusza Woźniaka przekazaną przy piśmie Pani

Marszałek, znak: SPS-023-6853/12, z dnia 20 lipca

2012 r. uprzejmie informuję.

Ad 1.

Średnie roczne zatrudnienie w Gabinecie

Politycznym Ministra Zdrowia, w przeliczeniu na

pełnozatrudnionych, wynosiło w roku:

— 2007 – 3 osoby;

— 2008 – 7 osób;

— 2009 – 7 osób;

— 2010 – 6 osób.

Ad 2.

Koszt wynagrodzeń pracowników Gabinetu

Politycznego Ministra Zdrowia i pochodnych od tych

wynagrodzeń przedstawiał się następująco, w roku:

— 2007 – 394 081,70 zł;

— 2008 – 706 723,79 zł;

— 2009 – 796 407,19 zł;

— 2010 – 701 346,07 zł.

Ad 3.

W Gabinecie Politycznym Ministra Zdrowia

w chwili obecnej są zatrudnione trzy osoby, tj. szef

gabinetu politycznego, rzecznik prasowy i doradca

ministra, co stanowi minimalną obsadę etatową.

Ad 4.

Według stanu na dzień 16 sierpnia 2012 r.

w Gabinecie Politycznym Ministra Zdrowia zatrud-

Zgodnie z zarządzeniem ministra zdrowia z dnia

szefa Gabinetu Politycznego Ministra Zdrowia nale-

ży w szczególności:

1) sprawowanie funkcji doradczej w zakresie po-

lityki ministra;

2) uzgadnianie stanowisk politycznych z gabine-

tami politycznymi członków Rady Ministrów w celu

uzyskania poparcia dla propozycji ministra;

3) kierowanie pracą Gabinetu Politycznego Mini-

stra Zdrowia;

4) prowadzenie działań mających na celu budowa-

nie poparcia dla podejmowanych decyzji w klubach

parlamentarnych i partiach politycznych;

5) tworzenie zaplecza eksperckiego ministra;

6) określenie zasad organizacji pracy Gabinetu

Politycznego Ministra Zdrowia;

7) wykonywanie innych zadań zleconych przez

ministra.

Do zakresu obowiązków osoby zatrudnionej na

stanowisku doradcy ministra należy:

— organizowanie kalendarza spotkań ministra

zdrowia;

— organizowanie posiedzeń ścisłego kierownic -

twa Ministerstwa Zdrowia oraz opracowywanie ma-

teriałów będących przedmiotem posiedzeń;

— opracowywanie materiałów merytorycznych

na spotkania ministra zdrowia;

— bieżące doradztwo w zakresie obowiązujących

regulacji prawnych.

Ad 5.

Koszt wynagrodzeń pracowników Gabinetu

Politycznego Ministra Zdrowia za okres od dnia

nieniem dwóch doradców ministra, z którymi rozwią-

zany został stosunek pracy w tym okresie, oraz

z dodatkowym wynagrodzeniem rocznym wypłaco-

nym w bieżącym roku wynosi 236 727,47 zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

w Ministerstwie Edukacji Narodowej (6854)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nr SPS-023-6854/12, w sprawie rozbudowanego ga-

binetu politycznego w Ministerstwie Edukacji Naro-

dowej, przedstawiam poniżej wykres obrazujący za-

trudnienie w Gabinecie Politycznym Ministra Edu-

kacji Narodowej w latach 2007–2010 (w przeliczeniu

do pełnego etatu).

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE (cd.)

0

2

4

6

8

10

3

1

.

0

3

3

0

.

0

6

3

0

.

0

9

3

1

.

1

2

3

1

.

0

3

3

2007 2008 2009 2010

Zatrudnienie w Gabinecie Politycznym Ministra Edukacji

Narodowej w latach 2007 - 2010

Liczba osób

(w przeliczeniu do

w Gabinecie

Politycznym

Ministra Edukacji

Narodowej wg stanu

na okre�lony dzie�

2034

Jednocześnie uprzejmie informuję, że od 2009 r.

w Ministerstwie Edukacji Narodowej utrzymywany

trzeb i konieczności zapewnienia sprawnej realizacji

Ponadto uprzejmie nadmieniam, że od 2008 r. wy-

datki związane z zatrudnianiem pracowników w Ga-

binecie Politycznym Ministra Edukacji Narodowej

systematycznie maleją.

Koszty związane z zatrud-

nianiem tych pracowników, obejmujące w szczegól-

ności: wynagrodzenia, dodatkowe wynagrodzenie

roczne, nagrody jubileuszowe, odpis na zakładowy

fundusz świadczeń socjalnych, należne składki na

ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, PFRON, wyno-

siły odpowiednio: w 2008 r. – ok. 699 tys. zł, w 2009 r.

– ok. 556 tys. zł, w 2010 r. – ok. 446 tys. zł.

Koszty

pracodawcy (płace, DWR, ZUS itd.) związane z za-

trudnieniem wszystkich pracowników w Gabinecie

Politycznym Ministra za I półrocze 2012 r., tj. za

6 miesięcy br., wyniosły łącznie ok. 164 tys. zł.

Według stanu na 27 lipca 2012 r. w Gabinecie Po-

litycznym Ministra Edukacji Narodowej zatrudnione

mórce organizacyjnej.

Zgodnie z regulaminem organizacyjnym Mini-

ujednolicony załącznika do zarządzenia nr 7 ministra

łania Gabinetu Politycznego Ministra należy zapew-

nienie obsługi ministra, sekretarza stanu i podsekre-

tarzy stanu w ministerstwie.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 30 lipca 2012 r.

Woźniaka w sprawie gabinetu politycznego w Mini-

SPS-023-6855/12) składam na ręce Pani Marszałek

Ad 1.

Zatrudnienie w gabinecie politycznym w la-

tach 2007–2010 wynosiło:

2007 r.

– 6 etatów (w tym 3 etaty od 1.12.2007 r.

w GP ministra Bogdana Zdrojewskiego),

2008 r.

– 5 etatów,

2009 r.

– 3 etaty,

2010 r.

– 2 etaty.

Ad 2.

Koszt zatrudnienia (wraz z pochodnymi)

pracowników gabinetu politycznego kształtował się

w poszczególnych latach następująco:

2007 r.

– 605 203,57 zł,

2008 r.

– 667 098,91 zł,

2009 r.

– 413 297,49 zł,

2010 r.

– 259 385,40 zł.

Ad 3.

W 2012 r. nie jest planowane zmniejszenie

zatrudnienia w gabinecie politycznym ministra.

Ad 4.

W gabinecie politycznym zatrudnionych jest

obecnie (stan na 27 lipca 2012 r.)

5 osób, w tym dy-

rektor GPM.

Do zakresu obowiązków pracowników gabinetu

politycznego ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego należą m.in.:

— sprawy dotyczące współdziałania ministra

twórczymi;

— opracowywanie opinii i analiz w sprawach

przedkładanych do decyzji ministra;

— opiniowanie projektów wystąpień przygotowy -

państwa;

— monitorowanie zgodności działania struktur

Ad 5.

Łączne koszty zatrudnienia (wraz z pochod-

nymi) pracowników gabinetu politycznego ministra

za I półrocze 2012 r. wynoszą 210 962,88 zł.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione powyżej

szczegółowe informacje uznają panowie posłowie

Piotr Szeliga i Tadeusz Woźniak za wystarczające.

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 30 lipca 2012 r.

2035

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Woźniaka (pismo, nr SPS-023-6856/12, z dnia 20 lip-

ca br.) w sprawie rozbudowanego gabinetu politycz-

nego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych poniżej

1.

Średnioroczne zatrudnienie w gabinecie poli-

— 2007 r.

– 2,9 etatu

— 2008 r.

– 3,0 etaty

— 2009 r.

– 2,9 etatu

— 2010 r.

– 3,9 etatu

— 2011 r.

– 3,3 etatu.

2.

Koszt zatrudnienia osób w gabinecie politycz-

nym w latach 2007–2012, poniesiony na płace bez

pochodnych, wynosił:

— 2007 r.

– 173 993,64 zł

— 2008 r.

– 298 949,97 zł

— 2009 r.

– 319 881,24 zł

— 2010 r.

– 373 567,49 zł

— 2011 r.

– 332 809,05 zł

— 2012 r.

– 179 459,81 zł (do 31.07.2012 r.).

trudnienia w ramach gabinetu politycznego, którego

rolą jest zapewnienie ministrowi spraw zagranicz-

nych doradztwa o charakterze programowym i ogól-

nopolitycznym, a także wdrażanie określonych stra-

tegii, działań i przedsięwzięć podejmowanych przez

ministra, w szczególności wyzwań politycznych i mię-

dzynarodowych.

Zatrudnienie pracowników gabine-

tu politycznego ministra następuje na podstawie

umowy o pracę, zawartej tylko na czas pełnienia

sko państwowe.

4.

W Gabinecie Politycznym Ministra Spraw Za-

granicznych zatrudnione są trzy osoby.

Do ich zakre-

su obowiązków należą sprawy powierzone przez mi-

nistra, dotyczące jego współdziałania z organami

tycznych, związków zawodowych i organizacji spo-

łecznych oraz organizacji międzynarodowych, a tak-

że współpracy ze środowiskami opiniotwórczymi.

Członkowie gabinetu politycznego, w zakresie wy-

znaczonym przez ministra, opracowują bądź uczest-

niczą w opracowywaniu dokumentów z zakresu pro-

gramowania i realizowania polityki zagranicznej.

5.

Koszt zatrudnienia osób w gabinecie politycz-

nym ministra spraw zagranicznych w latach 2007–

–2012, poniesiony na wynagrodzenia z uwzględnie-

niem pochodnych na ZUS i Fundusz Pracy, wynosił:

— 2007 r.

– 206 328,72 zł

— 2008 r.

– 338 424,78 zł

— 2009 r.

– 371 085,07 zł

— 2012 r.

– 212 779,85 zł (do 31.07.2012 r.).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Bernatowicz

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2012 r.

ministra obrony narodowej

na interpelację posłów Piotra Szeligi

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

deusza Woźniaka w sprawie rozbudowanego gabine-

tu politycznego w Ministerstwie Obrony Narodowej

(SPS-023-6857/12), uprzejmie proszę o przyjęcie na-

Liczba osób zatrudnionych w gabinetach politycz-

nych ministra obrony narodowej w latach 2007–2010

kształtowała się następująco: w 2007 r. – trzy osoby,

w 2008 r. – pięć osób, w 2009 r. – cztery osoby, w 2010 r.

– cztery osoby.

Obecnie, według stanu zatrudnienia

na dzień 31 lipca br., gabinet polityczny MON tworzą

trzy osoby.

Obowiązki pracowników gabinetu politycznego

ministra obrony narodowej wynikają z decyzji mini-

nego ministra (Dz. Urz.

MON Nr 6, poz. 64).

Do pod-

stawowych zadań tych osób, zgodnie z pkt 2 przywo-

łanej decyzji, należy w szczególności:

1) zapewnienie ministrowi doradztwa o charak-

2) weryﬁkacjaiukierunkowaniedziałańministra

zgodnie z programem Rady Ministrów;

2036

5) przygotowanie propozycji, analiz i raportów od-

noszących się do zadań realizowanych przez ministra.

Wskazana decyzja konkretyzuje również zadania

szefa gabinetu politycznego i doradców ministra.

Koszty wynagrodzeń i pozostałych należności pie-

niężnych osób zatrudnionych w gabinecie politycz-

nym ministra obrony narodowej w poszczególnych

latach wyniosły: w 2007 r.

– 421 612,96 zł, w 2008 r.

– 468 490,26 zł, w 2009 r.

– 490 943,49 zł, w 2010 r.

– 528 686,88 zł, w 2011 r.

– 615 525,31 zł, w 2012 r.

(do dnia 30 czerwca br.) – 192 412,20 zł.

Ponadto pragnę nadmienić, że kwestie związane

z pracą i kosztami funkcjonowania gabinetu politycz-

nego MON zostały przekazane do publicznej wiado-

mości m.in. w odpowiedzi Ministerstwa Obrony Naro-

dowej na interpelację pana posła Kazimierza Moskala

stracji publicznej (SPS-023-844/12) ze stycznia br.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Tomasz Siemoniak

Warszawa, dnia 2 sierpnia 2012 r.

gabinetu politycznego

W odpowiedzi na pismo, znak: SPS-023-6858/12,

z dnia 20 lipca 2012 r. dotyczące interpelacji posła na

nego gabinetu politycznego w Ministerstwie Rolnic-

1.

Roczne średnie zatrudnienie w gabinecie poli-

tycznym w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi

w latach 2007–2010 przedstawiało się następująco:

Rok 2007 2008 2009 2010

Średnie zatrudnienie w gabinecie politycznym

MRiRW 6,06 6,10 6,17 5,08

w latach 2007–2010 przedstawiał się następująco:

Koszty wynagrodzenia

(wraz z dodatkowym

wynagrodzeniem

rocznym, ze składkami

na ubezpieczenie

społeczne i Fundusz

Pracy) w gabinecie

politycznym MRiRW

753 677,74 zł 711 486,12 zł 693 788,85 zł 639 740,25 zł

3.

W celu ograniczenia zatrudnienia w gabinecie

politycznym ministra rolnictwa i rozwoju wsi zatrud-

nienie zredukowano o 3 osoby, z 7 osób w 2008 r. do

4 – stan na dzień 9 sierpnia 2012 r.

4.

Na dzień 9 sierpnia 2012 r. w gabinecie politycz-

nym ministra rolnictwa i rozwoju wsi zatrudnione

były 4 osoby, w tym szef gabinetu politycznego mini-

stra oraz dwoje doradców sekretarza stanu i jeden

doradca ministra.

Osoby zatrudnione w gabinecie po-

litycznym ministra rolnictwa i rozwoju wsi zapew-

niają ministrowi rolnictwa i rozwoju wsi oraz człon-

kom kierownictwa resortu doradztwo polityczno-me-

rytoryczne.

5.

Koszt wynagrodzeń wraz z pochodnymi ww.

pracowników na dzień 9 sierpnia 2012 r. wynosi

34 615,14 zł.

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

śmie otrzymanym w dniu 24 lipca 2012 r., znak: SPS-

-023-6859/12, interpelację pana Piotra Szeligi, posła

tu politycznego w Ministerstwie Finansów, uprzejmie

informuję, co następuje.

W Gabinecie Politycznym Ministra Finansów

w latach 2007–2010 według stanu zatrudnienia na

dzień 31 grudnia każdego roku było zatrudnionych:

w roku 2007 – 1 pracownik, w roku 2008 – 6 pra-

cowników; w roku 2009 oraz w 2010 ograniczono

zatrudnienie do 5 pracowników.

Obecnie w Gabine-

cie Politycznym Ministra Finansów jest zatrudnio-

nych 5 pracowników.

W odniesieniu do kosztów zatrudnienia osób w Ga-

binecie Politycznym Ministra Finansów w pierwszej

połowie 2012 r. łącznie wyniosły one 313 618,32 zł.

Gabinet polityczny jest ciałem doradczym mini-

stra ﬁnansów,któregodziałaniaobejmująwszcze-

gólności:

2037

cych zaangażowania wielu komórek w różnych pio-

nach ministerstwa oraz niektórych prac międzyre-

sortowych.

Należy podkreślić, że obowiązki te wymagają nie

Odpowiadając na pytanie pana posła, czy w 2012

r. przewiduje się zmniejszanie zatrudnienia w ra-

mach gabinetów politycznych, zadane w kontekście

fragmentu exposé premiera Donalda Tuska z 18 li-

stopada 2011 r. o konieczności wprowadzenia oszczęd-

ności w administracji państwowej, należy zauważyć,

że przytoczony przez pana posła fragment dotyczy

całej administracji państwowej.

W tym kontekście

nie powinno się więc koncentrować na gabinetach

politycznych ministrów, które zatrudniają 0,0005 wszyst-

kich pracowników administracji państwowej.

Należy

przy tym wskazać, że według danych GUS w 2011 r.

zatrudnienie w administracji państwowej spadło

o ponad 3600 osób, a oszczędności powstają nie tylko

w wyniku spadku zatrudnienia, ale także w wyniku

zamrożenia wynagrodzeń od 2010 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w Ministerstwie Gospodarki (6861)

przedstawiam odpowiedź na pytania zawarte w in-

netu politycznego w Ministerstwie Gospodarki.

Pytanie 1.

Jak kształtowała się liczba osób za-

trudnionych w gabinecie politycznym resortu w la-

tach 2007–2010?

Średnie zatrudnienie Etaty Osoby

2007 6,7 6

2008 5,2 7

2009 6 8

2010 6,2 8

Pytanie 2.

Jaki był koszt zatrudnienia osób w ra-

mach gabinetu politycznego?

— 2007 r.

– 633 776,86 zł

— 2008 r.

– 582 661,97 zł

— 2009 r.

– 556 632,34 zł

— 2010 r.

– 672 613,60 zł

zatrudnienia w ramach gabinetu politycznego?

Ministerstwo Gospodarki nie planuje w najbliż-

szym czasie działań zmierzających do zmniejszenia

zatrudnienia w ramach gabinetu politycznego.

Pytanie 4.

Ile osób jest obecnie zatrudnionych

w gabinecie politycznym?

Jakie są zakresy obowiąz-

ków tych osób?

Wg stanu na dzień 31 lipca 2012 r. w gabinecie

politycznym jest zatrudnionych 8 osób w wymiarze

6,2 etatu.

1996 r. o Radzie Ministrów – (t.j.

Dz. U. z 2012 r.

poz. 392) minister wykonuje swoje zadania przy po-

mocy: sekretarza i podsekretarzy stanu oraz gabine-

tu politycznego.

Bezpośredni nadzór nad gabinetem

politycznym sprawuje minister.

Przepis ten ozna-

cza, że rolą gabinetu politycznego jest wspomaga-

nie ministra w wykonywaniu zadań, które wyni-

kają z przyjętego programu rządowego, zatem

szczegółowy zakres obowiązków osób zatrudnionych

w gabinecie politycznym określa bezpośrednio mini-

ster, bądź – działając z jego upoważnienia – szef ga-

binetu politycznego.

Do podstawowych zadań gabinetu politycznego

gramowym i ogólnopolitycznym ministrowi, w tym:

a) inicjowanie działań i monitorowanie przez sze-

rzonym mu działem administracji rządowej – gospo-

darka,

b) weryﬁkacjaiukierunkowanie,zgodniezpro-

c) wdrażanie określonych strategii, działań i przed-

ności wyzwań politycznym i społecznych,

d) realizacja zadań z zakresu polityki informacyj-

Pytanie 5.

Jakie są łączne koszty ich zatrudnienia

Pracownicy zatrudnieni w gabinecie politycznym

Ministerstwa Gospodarki są wynagradzani zgodnie

2038

W okresie 01.01.2012 r.

– 30.06.2012 r. koszty za-

trudnienia osób w gabinecie politycznym wyniosły:

— wynagrodzenie brutto – 222 252,40 zł

— składki ZUS – 43 659,81 zł

— Fundusz Pracy – 6034,36 zł.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

przekazującego interpelację posła Piotra Szeligi

w sprawie gabinetu politycznego w Ministerstwie

niżej przedstawiam następujące informacje.

tycznym w b.

Ministerstwie Infrastruktury w latach

2008–2010 wynosiło:

1) w 2008 r.

– 6,29 et.,

2) w 2009 r.

– 5,11 et.,

3) w 2010 r.

– 4,14 et.

W związku z tym, że b.

Ministerstwo Infrastruk-

tury powstało z dniem 16 listopada 2007 r. (wcześniej

funkcjonowało Ministerstwo Transportu, Minister-

stwo Budownictwa oraz Ministerstwo Gospodarki

Morskiej), przedstawione dane obejmują lata 2008–

–2010.

Ad 2.

Koszty zatrudnienia członków gabinetu po-

litycznego ministra obejmujące wynagrodzenia oraz

nagrody (brutto wraz z pochodnymi) w latach 2008–

–2010 wyniosły:

1) w 2008 r.

– 806 875,05 zł,

2) w 2009 r.

– 685 236,56 zł,

3) w 2010 r.

– 530 154,85 zł.

Ad 3. i 4.

W Gabinecie Politycznym Ministra

Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej za-

trudnione są 4 osoby: szef gabinetu politycznego,

2 doradców oraz asystent polityczny.

Morskiej gabinet polityczny ministra prowadzi do-

2) dokonuje, na polecenie ministra, oceny mery-

torycznej i formalnej materiałów przedkładanych

ministrowi oraz na posiedzenia kierownictwa mini-

sterstwa;

Ad 5.

Koszty zatrudnienia członków gabinetu poli-

tycznego ministra (brutto wraz z pochodnymi) w okre-

sie styczeń–lipiec 2012 r. wyniosły 188 963,02 zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

sma, SPS-023-6864/12, dnia 20 lipca 2012 r. dotyczą-

cego interpelacji pana posła Piotra Szeligi informuję.

Ad 1.

W 2007 r. w Gabinecie Politycznym Ministra

Michała Seweryńskiego zatrudnionych było od 4 do

5 pracowników (3,5–4,5 etatu).

W latach 2007–2010 w Gabinecie Politycznym Mi-

nister Barbary Kudryckiej liczba zatrudnionych kształ-

towała się na poziomie 3–7 osób (3–6,5 etatu).

Ad 2.

Koszt wynagrodzeń w Gabinecie Politycz-

grodzenie brutto łącznie z pochodnymi pracodawcy)

w latach 2007–2010 kształtował się na poziomie

537 422,38 zł rocznie.

Ad 3.

Od dnia 1 kwietnia 2011 r. zadania szefa

gabinetu politycznego realizuje doradca ministra

i rzecznik prasowy MNiSW.

Mając na uwadze wspo-

mniane powyżej nowe rozdysponowanie zadań,

uprzejmie informuję, iż w 2012 r. planuje się utrzy-

manie zatrudnienia w Gabinecie Politycznym Mini-

stra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na dotychczaso-

wym poziomie.

2039

Ad 4.

W Gabinecie Politycznym Ministra Nauki

radców ministra.

3) koordynacji i realizacji polityki informacyjnej

ministerstwa;

4) analizowanie wydarzeń społecznych, politycz-

nych i ekonomicznych mających wpływ na rozwój

nauki i szkolnictwa wyższego w Polsce i na świecie;

5) koordynacja zadań wynikających ze współpra-

Osoby zatrudnione w Gabinecie Politycznym Mi-

kunastoletnie doświadczenie zawodowe realizowane

w działalności organizacji społecznych, w podmio-

tach sektora gospodarczego, w środkach masowego

przekazu oraz na uczelniach wyższych.

Członkowie

Gabinetu Politycznego Ministra w swojej karierze

zawodowej poprzedzającej pracę w MNiSW specjali-

zowali się w zakresie pracy dydaktycznej na uczel-

niach wyższych, praktyki dziennikarskiej w prasie

drukowanej i elektronicznej oraz w zarządzaniu.

Ad 5.

Średni miesięczny koszt zatrudnienia pracowni-

ków w Gabinecie Politycznym Ministra Nauki i Szkolnic-

twa Wyższego od 1 stycznia do 31 lipca 2012 r. (wynagro-

dzenie brutto wynikające z umowy o pracę łącznie z po-

chodnymi pracodawcy) wyniósł 59 955,70 zł.

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

ministra środowiska

(6865)

przesyłające interpelację posła Piotra Szeligi w spra-

wie rozbudowanego gabinetu politycznego w Minister-

stwie Środowiska, przekazuję poniższe informacje.

w wymienionym w interpelacji okresie ilustruje za-

łączona tabela:

31 grudnia

2007 r.

31 grudnia

2008 r.

31 grudnia

2009 r.

31 grudnia

2010 r.

Liczba osób 3 osoby 8 osób 4 osoby 6 osób

Liczba

etatów

3 6,20 4 6

Ad 2.

Koszt zatrudnienia w latach 2007–2010

obejmujący koszt wynagrodzeń wynikających z umów

o pracę ww. osób łącznie ze wszystkimi wypłaconymi

dodatkami, nagrodami oraz dodatkowym wynagro-

dzeniem rocznym wyniósł w tym okresie 1 561 513,60 zł,

w tym w poszczególnych latach:

— 2007 r.

– 367 372,29 zł,

— 2008 r.

– 433 720,74 zł,

— 2009 r.

– 390 797,38 zł,

— 2010 r.

– 369 623,19 zł.

Do kosztów tych dodać należy koszty pochodnych

od wyżej wymienionych wynagrodzeń: łącznie w tym

okresie ok. 275 450 zł (składki ZUS oraz Fundusz

Pracy płacone przez pracodawcę, wynikające z obli-

gatoryjnych przepisów).

dowiska.

Szef GPM, rzecznik prasowy oraz trzech

doradców to niezbędne minimum do wykonywania

obowiązków postawionych przed gabinetem.

Ad 4.

Zatrudnienie w gabinecie politycznym mi-

nistra środowiska na dzień 6 sierpnia 2012 r. wynosi

trudnione na stanowisku doradców.

Do zadań gabinetu politycznego ministra należy

tencjach członków gabinetu leży:

dową, organizacjami pozarządowymi oraz gabineta-

2040

Jedna osoba z zatrudnionych w gabinecie dorad-

ców pełni funkcję rzecznika prasowego z innym za-

kresem zadań.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Mi-

zacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach or-

dowiska wykonuje zadania z zakresu polityki infor-

macyjnej ministra, w szczególności:

dotyczące działalności ministra oraz jednostek orga-

nizacyjnych podporządkowanych i nadzorowanych,

w tym zwłaszcza udziela odpowiedzi na krytykę i in-

terwencję prasową;

Ad 5.

Wynagrodzenia pracowników gabinetu po-

litycznego ministra ustala się na podstawie rozporzą-

mujących kierownicze stanowiska państwowe.

(Dz. U.

ków gabinetu politycznego ministra wynikający

żenia pracodawcy (składki ZUS i Fundusz Pracy)

wynosi 34 895 zł.

Minister

Marcin Korolec

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

sekretarza stanu

(6866)

przy którym przekazano interpelację poselską pana

Liczba osób zatrudnionych w gabinecie politycz-

nym ministra na dzień 31 grudnia kształtowała się

następująco:

— w 2007 r.

– 2 osoby (2 etaty),

— w 2008 r.

– 4 osoby (4 etaty),

— w 2009 r.

– 4 osoby (4 etaty),

— w 2010 r.

– 3 osoby (2 etaty).

Koszt zatrudnienia osób w ramach gabinetu poli-

tycznego w poszczególnych latach wyniósł:

Rok

Koszt wynagrodzeń

brutto

(w tym dodatkowe

wynagrodzenie roczne)

Pochodne od wynagrodzeń

(składki na ubezpieczenie

społeczne i Fundusz Pracy

płacone przez pracodawcę)

Łączny koszt zatrudnie-

nia osób

w ramach gabinetu

politycznego –

wynagrodzenia brutto

i pochodne od

wynagrodzeń

(kol. 2+3)

1 2 3 4

2007 674 528,08 114 937,20 789 465,28

2008 418 447,80 68 146,76 486 594,56

2009 418 899,84 58 671,16 477 571,00

2010 375 936,45 54 753,43 430 689,88

W gabinecie politycznym według stanu na dzień 27 lip-

ca 2012 r. jest zatrudnionych sześć osób na 4,5 etatu

odpowiadających za koordynację i realizację spraw,

— zapewnienie politycznej obsługi ministra, se -

kretarza i podsekretarzy stanu,

— przygotowanie propozycji działań, analiz i ra -

portów, odnoszących się do zadań ministra,

— sprawowanie funkcji opiniodawczych i dorad -

czych.

Jednocześnie informuję, że miesięczny koszt wy-

nagrodzeń wynikający z angaży płacowych osób za-

trudnionych w ramach gabinetu politycznego, we-

dług stanu na dzień 27 lipca 2012 r. i pochodnych od

tych wynagrodzeń, wynosi 38 617,99 zł, w tym wy-

nagrodzenie brutto – 32 278,50 zł i składki na ubez-

2041

pieczenie społeczne oraz Fundusz Pracy płacone

przez pracodawcę – 6 339,49 zł.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

ministra sprawiedliwości

(6867)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

-023-6867/12, przedstawiam poniżej odpowiedzi na

Stan zatrudnienia w gabinecie politycznym mini-

stra sprawiedliwości na dzień 31 grudnia wynosił:

— 2007 r.

– 2,0 etatu,

— 2008 r.

– 4,5 etatu,

— 2009 r.

– 5,35 etatu,

— 2010 r.

– 6,3 etatu.

Koszty zatrudnienia pracowników gabinetu poli-

tycznego w latach 2007–2010 przedstawia poniższa

tabela:

Rok

Wynagrodzenia

brutto

Dodatkowe

wynagrodzenie

roczne

Składki

ZUS od

wynagrodze-

nia

Składki ZUS

od

dodatkowego

wynagrodzenia

rocznego

Razem

koszty

2007 468 744 zł 26 007 zł 77 296 zł 5157 zł 577 204 zł

2008 228 969 zł 34 741 zł 40 759 zł 6194 zł 310 663 zł

2009 354 499 zł 18 720 zł 55 451 zł 3338 zł 432 008 zł

2010 424 435 zł 20 654 zł 65 208 zł 3643 zł 513 940 zł

Razem 1 476 647 zł 100 122 zł 238 714 zł 18 332 zł 1 833 815 zł

trudnienia w ramach gabinetów politycznych?

Ministerstwo Sprawiedliwości nie przewiduje

zmniejszenia zatrudnienia w tej grupie zawodowej.

Stan zatrudnienia w gabinecie politycznym mini-

stra na dzień 31 lipca 2012 r. wynosi 3,0 etatu.

Pracą gabinetu politycznego ministra kieruje szef

gabinetu politycznego ministra, który odpowiada za

prawa wykonywanie zadań podległej mu komórki or-

ganizacyjnej, w tym za przestrzeganie określonych

przepisami prawa terminów załatwiania spraw.

Do obowiązków doradcy ministra należy:

1) wsparcie działań ministerstwa sprawiedliwości

w zakresie prac nad ustawami deregulacyjnymi:

a) opracowywanie analiz w zakresie skutków de-

regulacji poszczególnych zawodów dla konsumentów

i przedsiębiorców,

b) koordynowanie prac analitycznych w zakresie

praktyki rynkowej poszczególnych zawodów,

c) reprezentowanie Ministerstwa Sprawiedliwości

w konsultacjach społecznych (proces legislacji);

2) opiniowanie zmian prawnych w zakresie funk-

cjonowania mikro- i małych przedsiębiorstw;

3) reprezentowanie ministra sprawiedliwości pod-

czas oﬁcjalnychspotkań;

4) współtworzenie polityki informacyjnej o dzia-

łaniach Ministerstwa Sprawiedliwości;

5) wykonywanie innych zadań zleconych przez

ministra sprawiedliwości.

Obowiązki asystenta politycznego ministra to:

1) koordynacja bieżącej pracy ministra w zakresie

kontaktów z parlamentarzystami, klubami parla-

mentarnymi oraz współpracy z organizacjami poza-

rządowymi,

2) organizacja wizyt oraz prowadzenie kalendarza

ministra,

3) koordynacja współpracy z pozostałymi mini-

sterstwami w zakresie prac nad ustawami, w których

procesie legislacyjnym występuje Ministerstwo Spra-

wiedliwości,

4) współpraca w zakresie opracowywania działań

Koszty zatrudnienia pracowników gabinetu poli-

tycznego ministra sprawiedliwości za siedem miesię-

cy 2012 r. wyniosły:

Wynagrodzenia brutto

Składki ZUS

od wynagrodzeń

Razem koszty

245 392,63 zł 47 659,57 zł 293 052,20

Z wyrazami szacunku

Minister

Jarosław Gowin

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

2042

Odpowiedź

sekretarza stanu

tycznego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych,

uprzejmie informuję, że zatrudnienie w Gabinecie

Politycznym Ministra Spraw Wewnętrznych i Admi-

roku wynosiło:

— w 2007 r.

– 8 osób;

— w 2008 r.

– 10 osób;

— w 2009 r.

– 7 osób;

— w 2010 r.

– 8 osób.

Aktualnie w Gabinecie Politycznym Ministra

w tym jedna osoba przebywa na urlopie wychowaw-

czym i jedna osoba zatrudniona jest w wymiarze

0,2 etatu.

Ponadto uprzejmie informuję, że do zakresu dzia-

łania osób zatrudnionych w Gabinecie Politycznym

Ministra Spraw Wewnętrznych należy:

kretarza stanu i podsekretarzy stanu;

— realizacja zadań powierzonych przez ministra,

współdziałania z organami władzy ustawodawczej,

zacji społecznych, wynikających z ich funkcji poli-

tycznej;

— realizacja zadań z zakresu polityki informacyj -

nej rządu dotyczących działań należących do właści-

wości ministra;

— realizacja zadań w zakresie: doradztwa oraz

wania istotnych procesów i wydarzeń społecznych,

cych realizacji polityki – określonych przez lub pozo-

stających w kompetencji ministra, sekretarza stanu

i podsekretarzy stanu.

Koszty zatrudnienia członków gabinetu politycz-

nego w latach 2007–2010 kształtowały się następu-

jąco:

— w 2007 r.

– 849 481,16 zł;

— w 2008 r.

– 995 246,77 zł;

— w 2009 r.

– 956 544,56 zł;

— w 2010 r.

– 668 827,36 zł.

Koszty wypłaconych wynagrodzeń członkom ga-

binetu politycznego w Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych za okres styczeń–lipiec 2012 r. wyniosły

358 128,01 zł.

Kwota obejmuje wypłacone wynagro-

dzenia, nagrody uznaniowe i dodatkowe wynagro-

dzenie roczne oraz pochodne, tj. składki na ZUS

i Fundusz Pracy.

Szacowane wynagrodzenie na okres

sierpień–grudzień 2012 r. według aktualnego stanu

zatrudnienia, przy pełnej frekwencji pracowników

gabinetu politycznego (wraz z pochodnymi na ZUS

i Fundusz Pracy), wynosi 194 695,56 zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2012 r.

terpelację posła na Sejm pana Piotra Szeligi z Klubu

Parlamentarnego Solidarna Polska z dnia 20 lipca

2012 r. uprzejmie informuję, że średnioroczne zatrud-

nienie w gabinecie politycznym ministra skarbu pań-

stwa w resorcie w latach 2007–2010 kształtowało się

następująco:

Zatrudnienie

(średnio

w okresie)

5 os./4,4

et.

5 os./4,62 et.

4 os./3,7 et.

4 os./3,4 et.

W chwili obecnej w gabinecie politycznym mi-

nistra skarbu państwa, dla którego ustalono limit

6 etatów, nie ma zatrudnionych żadnych pracow-

ników.

Koszty zatrudnienia osób zatrudnionych w gabi-

necie politycznym ministra skarbu państwa w latach

2007–2010 przedstawia poniższa tabela:

Składki ﬁnansowaneprzezpracodawcę

Rok

Wynagrodzenia

bez dodatkowego

wynagrodzenia rocznego

Składki

społeczne

Składka na

FP

Razem

2007 295 364,84 45 812,05 7098,85 348 275,74

2008 338 214,41 53 773,77 8679,54 400 667,72

2009 310 476,50 51 718,21 8421,64 370 616,35

2010 320 989,77 52 565,31 8732,08 382 287,16

Podsekretarz stanu

Paweł Tamborski

2043

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(6870)

tycznego w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji

necie Politycznym Ministra Administracji i Cyfryza-

cji zatrudnionych było 8 osób.

Koszty utrzymania członków gabinetu politycz-

nia 2011 r. wyniosły 63 233,40 zł, natomiast za okres

stanowiły kwotę w wysokości 368 514,07 zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego (6871)

pelacji posła Piotra Szeligi (znak: SPS-023-6871/12)

w sprawie gabinetu politycznego w Ministerstwie

Rozwoju Regionalnego, poniżej przedstawiam odpo-

wiedzi na zadane pytania.

Ad 1.

Jak kształtowała się liczba osób zatrudnio-

Średnioroczny stan zatrudnienia w Gabinecie Po-

litycznym Ministra Rozwoju Regionalnego w latach

2007–2010 kształtował się następująco:

— w 2008 r.

– 4,50 etatu,

— w 2009 r.

– 3,08 etatu,

— w 2010 r.

– 1,17 etatu.

gabinetu politycznego?

Rok

Wynagrodzenie

brutto

Składki

na ubezpieczenia

społeczne

obliczone

od wynagrodzeń

(koszt pracodawcy)

Ogółem koszt

zatrudnienia osób

w ramach gabinetu

(wynagrodzenia

i składki)

2007 334 227,07 56 610,89 390 837,96

2008 381 879,58 60 139,18 442 018,76

2009 242 957,45 42 899,63 285 857,08

2010 92 479,02 16 148,88 108 627,90

W kwocie wynagrodzenia brutto ujęto: płacę za-

sadniczą, dodatek funkcyjny, dodatek specjalny, wy-

sługę lat, wynagrodzenie chorobowe, ekwiwalenty za

urlop, odprawy, dodatkowe wynagrodzenie roczne.

Ad 3., 4. i 5.

Czy w 2012 r. przewiduje się zmniej-

szanie zatrudnienia w ramach gabinetów politycz-

osób?

Jakie są łączne koszty ich zatrudnienia?

Obecnie nikt nie jest zatrudniony w Gabinecie

Politycznym Ministra Rozwoju Regionalnego.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

2044

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację posła Piotra Szeligi w spra-

wie świadczeń przedemerytalnych, uprzejmie infor-

muję.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej nie prze-

Nr 120, poz. 1252).

A zatem osoba, która do dnia

zakładu pracy – w rozumieniu przepisów ustawy

niż 6 miesięcy i posiada okres uprawniający do eme-

dla mężczyzn, nabywa prawo do świadczenia przed-

emerytalnego, jeśli spełnia warunki do uzyskania

statusu bezrobotnego.

czeniach przedemerytalnych zostają wprowadzone

emerytalnego do dnia osiągnięcia wieku emerytal-

podsekretarza stanu

Szczebrzeszyna, uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

Z uwagi na powyższe, interesująca pana posła in-

westycja pn.: Budowa obwodnicy Gorajca na drodze

nr 74 została ujęta w ramach „Programu budowy

iż w ramach wskazanego powyżej zadania przewi-

dziano również budowę mostu przez rzekę Gorajec.

Dla ww. zadania w dniu 23 października 2009 r.

Obecnie aktualizowana jest dokumentacja do złoże-

zację inwestycji drogowej.

Z uwagi na brak zapewnio-

nego ﬁnansowanianabudowęprzedmiotowegozada-

nia jego realizacja rozpocznie się pod warunkiem

wie ﬁnansowej.

Przekazując powyższe informacje, chciałbym za-

2045

Maciej Jankowski

(6874)

śmie z dnia 20 lipca 2012 r.

(SPS-023-6874/12)

w sprawie braku refundacji leku Leukeran przeka-

zuję następujące informacje.

Zgodnie z aktualnie obowiązującym obwieszczeniem

kresie zarejestrowanych wskazań i przeznaczeń oraz

ziomem odpłatności: bezpłatne.

Zakres wskazań objętych refundacją (wg ICD-10)

znajdujący się w załączniku C8 do ww. obwieszczenia

jest następujący:

Kod ICD-10, nazwa ICD-10

C56 nowotwór złośliwy jajnika

C81 choroba Hodgkina

C81.0 przewaga limfocytów

C81.1 stwardnienie guzkowe

C81.2 mieszanokomórkowa

C81.3 zmniejszenie limfocytów

C81.7 inna choroba Hodgkina

C81.9 choroba Hodgkina, nieokreślona

C82 chłoniak nieziarniczy guzkowy (grudkowy)

C82.0 z małych wpuklonych (szczelinowatych =

cleaved) komórek, guzkowy

C82.1 mieszany z małych wpuklonych (szczelino-

watych = cleaved) i wielkich komórek, guzkowy

C82.2 wielkomórkowy, guzkowy

C82.7 inne postacie chłoniaka nieziarniczego guz-

kowego

C82.9 chłoniak nieziarniczy, nieokreślony

C83 chłoniaki nieziarnicze rozlane

C83.0 z małych komórek (rozlany)

C83.1 z małych wpuklonych (szczelinowatych

= cleaved) komórek (rozlany)

C83.2 mieszany z dużych i małych komórek (roz-

lany)

C83.3 wielkomórkowy (rozlany)

C83.4 immunoblastyczny (rozlany)

C83.5 limfoblastyczny (rozlany)

C83.6 niezróżnicowany (rozlany)

C83.7 guz (chłoniak) Burkitta

C83.8 inne postacie rozlanych chłoniaków nie-

ziarniczych

C83.9 rozlany chłoniak nieziarniczy, nieokreślony

C84 obwodowy i skórny chłoniak z komórek T

C84.0 ziarniniak grzybiasty

C84.1 choroba Sezary’ ego

C84.2 chłoniak strefy T

C84.3 chłoniak limfoepitelioidalny

C84.4 obwodowy chłoniak z komórek T

C84.5 inne i nieokreślone chłoniaki T

C85 inne i nieokreślone postacie chłoniaków nie-

ziarniczych

C85.0 mięsak limfatyczny

C85.1 chłoniak z komórek B, nieokreślony

C85.7 inne określone postacie chłoniaka nieziar-

niczego

C85.9 chłoniak nieziarniczy, nieokreślony

C88.0 makroglobulinemia Waldenströma

C91 białaczka limfatyczna

C91.0 ostra białaczka limfoblastyczna

C91.1 przewlekła białaczka limfocytowa

C91.2 podostra białaczka limfocytowa

C91.3 białaczka prolimfocytarna

C91.4 białaczka włochatokomórkowa (hairy-cell)

C91.5 białaczka dorosłych z komórek T

C91.7 inna białaczka limfatyczna

C91.9 białaczka limfatyczna, nieokreślona.

Wobec powyższego leczenie pacjentów z ww. roz-

poznaniami może być realizowane całkowicie bez-

płatnie w zakresie chemioterapii w trybie ambulato-

ryjnym, gdyż jest ﬁnansowanewcałościzbudżetu

państwa w ramach umowy z Narodowym Fundu-

szem Zdrowia.

W katalogu leków stosowanych w ramach chemio-

terapii w całym zakresie zarejestrowanych wskazań

klinicznym znajduje się obecnie ok. 350 pozycji do-

stępnych dla pacjenta bezpłatnie.

Jednakże konsultant krajowy w dziedzinie hema-

tologii uważa, że terapia ww. schorzeń przy użyciu

produktu leczniczego Leukeran wydaje się być trud-

na do zastąpienia.

Producent Leukeranu zadeklarował złożenie

ceny zbytu tego leku w ramach wykazu A 1: Leki

lub we wskazaniu określonym stanem klinicznym.

Łączę wyrazy wysokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

2046

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie refundacji produktu leczniczego lamiwudy-

na (Zefﬁx)proszęoprzyjęcieponiższychinformacji.

grupy nie kwaliﬁkujesiędoprogramulekowego„Le-

czenie wirusowego zapalenia wątroby typu B”.

Z in-

formacji uzyskanych od pana prof. Andrzeja Horba-

kaźnych, wynika, iż opisany problem może dotyczyć

lamiwudyna minister zdrowia podjął współpracę

z panem dr. hab. n. med. Andrzejem Horbanem oraz

lamiwudyna (Zefﬁx)ﬁrmąGlaxoSmithKline.

Jako

iż stosowanie produktu lamiwudyna w proﬁlaktyce

rejestracyjnych:

ciwciałami HBc total (HBsAg dodatni, HBV DNA

ujemny).

ster zdrowia podejmie bezzwłocznie decyzję w za-

kresie refundacji produktu leczniczego lamiwudy-

na w przedmiotowych wskazaniach w ramach pro-

gramu lekowego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

(6876)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-6876/12, z dnia 20 lipca 2012 r.) w sprawie

o drogach publicznych, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 10 ust. 5

staje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczo-

nek drogi nienależący do kategorii drogi gminnej,

kiem drogi, z mocy prawa zostaje pozbawiony dotych-

kwencją tego ustawowego uregulowania powinno być

gan stopnia gminnego.

2047

mi dróg.

Wieloletnia praktyka, przed wprowadzeniem

tegorii dróg krajowych i gminnych, zawarte w prze-

5 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy do dróg krajowych

zalicza się autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi

strad i dróg ekspresowych.

Zatem, w sytuacji gdy zo-

stał wybudowany i oddany do użytkowania nowy

odcinek drogi ekspresowej, stary odcinek drogi nie

nych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezali-

czone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą

wy) odbywa się odcinkiem drogi ekspresowej, co

Jednocześnie pragnę poinformować, iż oddziały

stały zobowiązane, aby odpowiednio wcześniej infor-

mować organy samorządowe o planowanym przeka-

kompensowane.

Ponadto uprzejmie wyjaśniam, iż w myśl zapisów

tegorii dróg gminnych, może zostać pozbawiony tej

ustawy o drogach publicznych) i jednocześnie zaliczo-

Ewentualne zmiany kategorii powinny zostać zaini-

prowadzone stosownie do ww. przepisów ustawy

o drogach publicznych.

W myśl zaś art. 6 ust. 2 zali-

czenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje

Reasumując, należy wyjaśnić, iż zgodnie z obec-

nie obowiązującymi przepisami prawa możliwe jest,

aby wcześniejsza droga krajowa, która z mocy prawa

stała się drogą gminną, została, zgodnie z ww. prze-

pisami, zaliczona do dróg wojewódzkich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-6877/12, dotyczącą funkcjonowania komi-

sji dyscyplinarnych dla nauczycieli oraz zjawiska

przemocy stosowanej przez nauczycieli wobec dzieci

w przedszkolach i szkołach, przedstawiam poniższe

wyjaśnienia.

dzialności dyscyplinarnej za uchybienia godności za-

ustawy.

Przez uchybienie godności zawodu nauczy-

ciela należy rozumieć wszelkie zachowania nauczy-

ciela, które nie mogą być akceptowane z uwagi na

dobro wychowywanej młodzieży i prawidłowe funk-

cjonowanie systemu szkolnego, podważają zaufanie

nie tylko do obwinionego nauczyciela, ale również

innych nauczycieli, zaprzeczając wartościom doty-

czącym wzajemnego szacunku, kultury i poszano-

wania godności, które nauczyciel powinien przeka-

zywać uczniom.

Podstawą do zakwaliﬁkowania

przewinienia jako uchybienia godności zawodu na-

2048

uczyciela – niezależnie od miejsca jego popełnienia

– będzie zatem stanowić jego treść, np.: wszelkie

przejawy przemocy ﬁzycznej i stosowanie nacisku

psychicznego wobec ucznia; naruszenie godności

ucznia; niestosowne zachowanie się, które w sposób

ewidentny narusza ogólne normy etyczne i normy

zachowania przyjęte w środowisku szkolnym (oświa-

towym).

Zgodnie z art. 77 ust. 1–5 ww. ustawy Karta Na-

uczyciela w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli

terenie województwa.

Drugą instancją w sprawach

dyscyplinarnych dla nauczycieli jest odwoławcza ko-

misja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do

cieli szkół artystycznych – odwoławcza komisja dys-

cyplinarna przy ministrze właściwym do spraw kul-

mocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscypli-

narnych stronom przysługuje odwołanie do właści-

wego ze względu na miejsce zamieszkania obwinio-

społecznych.

W myśl art. 76 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela

karami dyscyplinarnymi dla nauczycieli są: nagana

z ostrzeżeniem, zwolnienie z pracy, zwolnienie z pra-

cy z zakazem przyjmowania ukaranego do pracy

nia i wydalenie z zawodu nauczycielskiego.

W świetle powyższego nauczyciel naruszający

prawa ucznia może zostać ukarany karą dyscypli-

narną stosowną do popełnionego przewinienia.

Na-

leży podkreślić, iż każdy obywatel jest uprawniony

do powiadomienia organu, przy którym działa ko-

misja, o uchybieniu przez nauczyciela godności za-

wodu lub obowiązkom nauczyciela.

Po otrzymaniu

takiej wiadomości organ, przy którym działa komi-

sja, zobowiązany jest niezwłocznie polecić rzeczniko-

wi dyscyplinarnemu przeprowadzenie postępowania

wyjaśniającego.

Zasady przeprowadzania postępowa-

nia dyscyplinarnego regulują przepisy rozporządze-

uczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego (Dz. U.

Nr 15, poz. 64).

Niezależnie od powyższego nauczy-

ciele, tak jak i inni obywatele podlegają odpowiedzial-

ności karnej.

Należy podkreślić, że istotą działania komisji dys-

cyplinarnej jest ustalenie, czy i jakich konkretnie

obowiązków nie dopełnił obwiniony nauczyciel lub/i

czy rzeczywiście uchybił godności zawodu nauczycie-

la.

Jednakże incydentalny charakter sprawy może

mieć znaczenie dla wymiaru kary dyscyplinarnej.

Zgodnie z § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia skład orze-

kający w danej sprawie może wydać orzeczenie o uka-

raniu nauczyciela, o uniewinnieniu go albo o umo-

rzeniu postepowania, jeżeli zachodzą okoliczności,

rządzenia.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 78

ustawy Karta Nauczyciela komisje dyscyplinarne są

niezawisłe w zakresie orzecznictwa dyscyplinarnego.

Niezawisłość komisji dyscyplinarnych oznacza, że ich

członkowie przy orzekaniu podlegają wyłącznie obo-

wiązującym przepisom prawa oraz są wolni od jakich-

kolwiek wpływów i nacisków zmierzających do zała-

twienia rozpatrywanej sprawy w określony sposób.

Jednakże należy zauważyć, że w sytuacji gdy sąd

stwierdzi, że obwiniony dopuścił się przestępstwa,

komisja dyscyplinarna zgodnie z treścią § 35 ust. 4

nych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscypli-

narnego jest związana ustaleniami sądu w zakresie

winy.

Jednakże zdarzają się także sytuacje, w któ-

rych, pomimo tego że dochodzenie w stosunku do

obwinionego zostaje umorzone przez organa ścigania

wobec braku danych dostatecznie uzasadniających

popełnienie przez niego przestępstwa, komisja pierw-

szej instancji, działając w oparciu o § 3 ust. 2 ww.

rozporządzenia, prowadzi postępowanie dyscyplinar-

ne oraz wymierza karę dyscyplinarną.

Tadeusza Tomaszewskiego kwestii gruntownego prze-

analizowania przepisów omawianego rozporządze-

nia, uprzejmie informuję, że prace legislacyjne nad

jego projektem zostały wstrzymane w czerwcu 2011 r.

na rzecz podjęcia prac legislacyjnych zmierzających

do uregulowania postępowania dyscyplinarnego na-

uczycieli w przepisach ustawy Karta Nauczyciela.

Podyktowane było to uwagami zgłoszonymi w toku

uzgodnień międzyresortowych oraz konsultacji spo-

łecznych przez Rządowe Centrum Legislacji, mini-

stra spraw wewnętrznych i administracji oraz gene-

ralnego inspektora ochrony danych osobowych.

Wy-

żej wymienione podmioty wniosły zastrzeżenia co do

zgodności upoważnienia ustawowego do wydania

projektowanego rozporządzenia, przewidzianego

w art. 85 ustawy Karta Nauczyciela, z art. 92 ust. 1

konstytucji.

Podnoszono również, że zasady prowa-

dzenia postępowań dyscyplinarnych, w tym kształ-

tujące sytuację procesową nauczyciela, z uwagi na

ich szczególny charakter związany z ustalaniem od-

powiedzialności dyscyplinarnej i wymierzaniem kary

powinny zostać uregulowane w szerokim zakresie

bezpośrednio w ustawie, nie zaś w akcie wykonaw-

czym.

Ministerstwo Edukacji Narodowej podziela

zaprezentowane powyżej stanowisko Rządowego

Centrum Legislacji, ministra spraw wewnętrznych

i administracji oraz generalnego inspektora ochrony

danych osobowych.

W tym stanie rzeczy wszelkie

propozycje zmian w przedmiotowym zakresie zosta-

ną rozważone po uprzednim uregulowaniu postępo-

wania dyscyplinarnego nauczycieli w przepisach

ustawy Karta Nauczyciela.

Należy także zauważyć, że odpowiedzialność dys-

cyplinarna nie jest jedyną formą służącą wyelimino-

waniu przemocy stosowanej przez nauczyciela wzglę-

dem ucznia.

Warto podkreślić, że kontrola prawidło-

wości procesu dydaktyczno-wychowawczo-opiekuń-

2049

czego dyrektora szkoły jest możliwa przede wszyst-

kim przez sprawowanie nadzoru pedagogicznego,

który jest realizowany poprzez wykonywanie zadań

wowania nadzoru pedagogicznego określa rozporzą-

wynika, że do zadań dyrektora szkoły w zakresie

sprawowanego nadzoru pedagogicznego w stosunku

do nauczycieli należy w szczególności: m.in. przepro-

wadzanie ewaluacji wewnętrznej i kontrolowanie

przestrzegania prawa przez nauczycieli.

kwestii dotyczącej działań podejmowanych przez re-

sort służących wyeliminowaniu przemocy w szkole,

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Edukacji Na-

mocy w szkołach poprzez ogólnopolskie badania an-

kietowe.

Początkowo badania były prowadzone przez

Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Peda-

gogicznej (obecnie Ośrodek Rozwoju Edukacji) we

współpracy z Uniwersytetem Warszawskim, a na-

stępnie przez Uniwersytet Warszawski.

Trzy edycje

badania (1997, 2003 i 2007 r.) przeprowadzano na

dużej próbie uczniów (2141) i nauczycieli (1978) we

wszystkich typach szkół.

Wyniki z I i II edycji badań

zostały przedstawione w publikacjach „Agresja i prze-

moc w szkołach polskich i niemieckich”, red. K. Ostrow-

ska i J. Tatarowicz oraz „Zachowania agresywne

w szkole”, K. Ostrowska, J. Surzykiewicz.

Natomiast

wyniki z III edycji badań zostały opublikowane na

stronach ORE, www.ore.edu.pl, w zakładce: Wycho-

wanie i Proﬁlaktyka/Materiałydopobrania:

— „Rozmiary, nasilenie i rodzaje zachowań agre -

sywnych w szkole w latach 1997, 2003, 2007”;

— „Wstępny raport z analizy wyników ankiety

dla nauczycieli zebranych podczas badań podłużnych

w latach 1997–2003–2007”,

— „Agresja i przemoc uczniowska, a klimat szko -

ły.

Analiza porównawcza 2003–2007”.

Ponadto Ministerstwo Edukacji Narodowej mo-

nitoruje ogólnodostępne statystki dotyczące agresji

i przemocy w szkole udostępniane w raportach

Centrum Badań Opinii Społecznej (CBOS) oraz na

stronie www.szkolabezprzemocy.pl, programu spo-

łecznego realizowanego przez Zespół Instytutu So-

cjologii UW.

Wyniki porównawcze (1998 r., 2003 r., 2008 r.,

2010 r.)

Centrum Badania Opinii Społecznej mówią

cesie ciągłym.

Wskazują również na fakt, że dra-

ste, jak obserwowane we wcześniejszych edycjach

badań.

Raport wskazuje, że relacje z nauczycielami

zależą w pewnej mierze od sukcesów szkolnych

uczniów.

Zadowoleni z nich są przede wszystkim

uczniowie piątkowi i szóstkowi (75%), następnie

czwórkowi (ogółem 72%) oraz rzadziej ci, którzy

otrzymują niższe oceny (51%).

Nie bez znaczenia dla

postrzegania relacji z nauczycielami jest typ szkoły,

w której uczą się respondenci.

W lepszych relacjach

z nauczycielami są uczniowie liceów ogólnokształ-

cących – publicznych i prywatnych (ogółem 69%

określa je jako dobre) – niż uczęszczających do in-

nych typów szkół, przede wszystkim zasadniczych

zawodowych (51%).

Badania Zespołu Instytutu Socjologii UW (lipiec

2011 r.) na temat poczucia bezpieczeństwa i przemo-

cy w szkole świadczą o pozytywnej zmianie sytuacji

w szkołach w tym zakresie.

Poprawiła się atmosfera

moc.

Wyniki wskazują, że 86% uczniów twierdzi, że

w szkole jest bezpiecznie.

Taką samą opinię podziela

aż 98% nauczycieli.

Ponad połowa uczniów twierdzi,

że lubi chodzić do szkoły.

Przekazując powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

negatywnym skutkom migracji rodziców (6878)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

cji posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie ko-

nieczności przeciwdziałania negatywnym skutkom

migracji rodziców, uprzejmie informuję.

Stopniowe otwieranie rynków pracy przez pań-

stwa UE15 od 2004 r. zachęcało Polaków do podej-

mowania pracy za granicą.

W 2007 r. liczba Polaków

przebywających czasowo za granicą osiągnęła naj-

wyższą wartość szacowaną przez GUS na 2270 tys.

W następnych latach liczba ta uległa zmniejszeniu,

w wyniku m.in. kryzysu gospodarczego w państwach,

gdzie pracuje duża liczba Polaków, oraz zmniejszania

się potencjału emigracyjnego Polski.

Szacuje się, że

w końcu 2010 r. poza granicami Polski przebywało

czasowo około 1990 tys. mieszkańców naszego kraju.

W Europie w 2010 r. przebywało 1690 tys. osób, przy

2050

czym zdecydowana większość – około 1615 tys. – prze-

bywała w krajach członkowskich UE.

Spośród 4 kra-

jów UE najwięcej Polaków przebywało w Wielkiej

Brytanii (560 tys.), Niemczech (455 tys.), Irlandii

(125 tys.) oraz Niderlandach (108 tys.).

Zgodnie z danymi narodowego spisu powszechne-

Polski przebywało czasowo 1940 tys. osób.

Biorąc pod

uwagę bieżące trendy, należy przewidywać, że różni-

ce w potencjale ekonomicznym pomiędzy Polską

a państwami UE15 będą w najbliższych latach ulegać

według danych GUS, w Niemczech przebywało

490 tys. Polaków.

Oczekiwania niemieckiej Federal-

nej Agencji Zatrudnienia (Bundesagentur für Arbeit)

imigrantów z Polski, tymczasem zgodnie z danymi

niemieckiego centralnego rejestru cudzoziemców od

strowało się 49,9 tys. Polaków.

Natomiast według

danych zaprezentowanych podczas konferencji zor-

ganizowanej przez ambasadę Węgier w Berlinie

w dniu 20 lipca br., podsumowującej pierwsze do-

świadczenia państw UE8 w dostępie do niemieckiego

rynku pracy, w okresie maj 2011 r. – kwiecień 2012 r.

saldo ruchu migracyjnego pomiędzy UE8 a Niemca-

mi wyniosło zaledwie 52,9 tys. osób, z czego na Pol-

skę przypadło 32,5 tys. osób.

możliwości ustalenia, jaka jest skala ewentualnych

zaniedbań w opiece nad dziećmi w rodzinach osób

migrujących za granicę, których liczby wskazano po-

wyżej.

Niemniej jednak w pierwszej połowie 2007 r.

cjatywę jednorazowego ujęcia w sprawozdawczości

statystycznej przypadków umieszczania dzieci w pie-

czy zastępczej ze względu na zagraniczne wyjazdy

zarobkowe rodziców.

Był to jednak wąski zakres za-

gadnień migracji, dotyczący daleko idących skutków

tego zjawiska, kiedy może to kończyć się umieszcze-

niem dzieci w pieczy zastępczej.

W przypadku rozpo-

znania omawianego zjawiska, przeprowadzonego

tekście danych o pieczy zastępczej, z informacji uzy-

skanych od powiatowych centrów pomocy rodzinie

wynikało, iż ze względu na wyjazd zarobkowy za gra-

nicę co najmniej jednego z rodziców w 2007 r. w pie-

czy zastępczej zostało umieszczonych ok. 1,3 tys. dzie-

ci (tj. 6,4% wszystkich dzieci umieszczonych w 2007 r.

w pieczy zastępczej), z czego ok. 40% przypadków

umieszczeń dzieci w pieczy zastępczej wiązało się

z wcześniejszym bezrobociem, a ok. 15% przypadków

z wcześniejszym ubóstwem.

Szczegółowe dane zawie-

ra tabela 1.

Tabela 1.

Liczba dzieci umieszczonych w pieczy

zastępczej w 2007 r. ze względu na wyjazd zarobkowy

za granicę co najmniej jednego z rodziców.

Lp.

Liczba dzieci

umieszczonych w:

Wyjazd zarobkowy za granicę co najmniej

jednego z rodziców związany z:

Ubóstwem Bezrobociem

Inne/brak

wiedzy

o przyczynie

1 2 3

1.

Rodzinach zastępczych

spokrewnionych

122 326 405

2.

Rodzinach zastępczych

niespokrewnionych

(w tym zawodowych

rodzinach zastępczych)

30 63 68

3.

Razem (1+2) 152 389 473

4.

Placówkach

opiekuńczo-wychowawczych

36 113 136

5.

Razem (3+4) 188 502 609

6.

Razem skutek 1299

Źródło: opracowanie własne MPiPS na podstawie jednora-

zowych sprawozdań przekazanych przez PCPR-y.

W związku z systematycznym zmniejszaniem się

skali emigracji po 2007 r. związane z nią zjawisko

niedostatecznej opieki nad dziećmi również się

zmniejsza, na co wskazują dane uzyskane od powia-

towych centrów pomocy rodzinie w 2009 r.

Ze wzglę-

nego z rodziców w 2009 r. w pieczy zastępczej zosta-

ło umieszczonych ok. 1,1 tys. dzieci (tj. 4,8% wszyst-

kich dzieci umieszczonych w 2009 r. w pieczy zastęp-

czej).

Szczegółowe dane zawiera tabela 2.

Tabela 2.

Liczba dzieci umieszczonych w pieczy

zastępczej w 2009 r. ze względu na wyjazd zarobkowy

120 356 323

2.

Rodzinach zastępczych

niespokrewnionych

13 35 32

3.

Razem (1+2) 133 391 355

4.

Placówkach

opiekuńczo-wychowawczych

37 80 87

5.

Razem (3+4) 170 471 442

6.

Razem skutek 1083

W opinii MPiPS fakt wyjazdów zarobkowych ro-

dziców nie rodzi konieczności wprowadzania nowych

regulacji w zakresie opieki prawnej nad dziećmi.

Obowiązujące regulacje, zawarte w należących do

kompetencji ministra sprawiedliwości przepisach

2051

tyczące władzy rodzicielskiej (art. 92–112), instytucji

opieki i kurateli (art. 145–184) wydają się wystarcza-

jące.

W szczególności, zgodnie z art. 110 K.r.o., w sy-

tuacji gdy rodzice, którym przysługuje władza rodzi-

cielska, wyjeżdżają za granicę, powinni zgłosić się do

praw rodzicielskich wobec pozostawianych dzieci

i przeniesienie tychże praw na wskazaną osobę – jako

powód takiej prośby należy podać tzw. przeszkodę

przemijającą, tymczasowy wyjazd.

Jeżeli odpowied-

nie instytucje, np. pomoc społeczna czy też szkoła,

w której konkretne dziecko się uczy, mają wiedzę, iż

opieka nad dzieckiem jest niewystarczająca i dobro

dziecka może być zagrożone (np. na skutek wyjazdu

rodziców), powinni o zaistniałej sytuacji powiadomić

sąd rodzinny i opiekuńczy, który po zbadaniu sprawy

może w szczególności:

— zobowiązać rodziców oraz małoletniego do okre -

ślonego postępowania, w szczególności do pracy z asy-

stentem rodziny, realizowania innych form pracy

z rodziną, skierować małoletniego do placówki wspar-

cia dziennego, określonych w przepisach o wspieraniu

rodziców do placówki albo specjalisty zajmujących się

zaniem sposobu kontroli wykonania wydanych za-

rządzeń,

dać rodziców innym ograniczeniom, jakim podlega

opiekun,

— poddać wykonywanie władzy rodzicielskiej sta -

łemu nadzorowi kuratora sądowego,

— skierować małoletniego do organizacji lub in -

stytucji powołanej do przygotowania zawodowego

— zarządzić umieszczenie małoletniego w rodzi -

nie zastępczej, rodzinnym domu dziecka albo w in-

stytucjonalnej pieczy zastępczej albo powierzyć tym-

czasowo pełnienie funkcji rodziny zastępczej małżon-

kom lub osobie niespełniającym warunków dotyczą-

cych rodzin zastępczych w zakresie niezbędnych

– lub w skrajnych przypadkach pozbawić rodzi-

ców władzy rodzicielskiej i ustanowić dla dziecka

opiekuna.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

12, przy którym przekazano interpelację posła Jana

Ziobry dotyczącą budowy autostrady A4 na odcinku

Szarów – Brzesko, uprzejmie przekazuję informacje

w przedmiotowej sprawie.

znajduje się również projekt obejmujący budowę au-

tostrady A4 na odcinku w.

Szarów – w.

Brzesko dłu-

gości 23,1 km.

W chwili obecnej na przedmiotowym

odcinku autostrady prowadzone są prace budowlane

ﬁrm:Polimex-MostostalSA,DoprastavASiMetro-

stav AS z dnia 22 grudnia 2009 r.

W odniesieniu do przedmiotowego odcinka zama-

czenia z tytułu niewykonania umowy w terminie,

teriałów na place budów, opóźnień ﬁnansowych

Jednocześnie należy wskazać, że wykonawca zło-

żył w GDDKiA roszczenia kwotowe i czasowe doty-

czące przedłużenia terminu realizacji kontraktu.

Wykonawca uzasadnił swoje żądania m.in. zwiększo-

nym od przewidywanego zakresem prac dotyczącym

mi warunkami klimatycznymi, tj. intensywnymi

Pierwotny termin zakończenia prac na odcinku

A4 Szarów – Brzesko wynikający z zapisów umowy

przewidywał zakończenie prac na 26 stycznia br. Jed-

nak po analizie i rozpatrzeniu złożonych przez wyko-

nawcę roszczeń czas na realizację zamówienia został

przedłużony.

Zgodnie z przyjętymi aktualnymi har-

monogramami prac oraz w oparciu o stan zaawanso-

wania zakończenie robót i oddanie do użytkowania

przewidywane jest na wrzesień 2012 r.

2052

nie terminowej i właściwej realizacji inwestycji uję-

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2012 r.

przy którym przekazano interpelację posła Jana Zio-

bry dotyczącą budowy autostrady A4 na odcinku

Wierzchosławice – Krzyż, uprzejmie przekazuję in-

Wśród zadań realizowanych w ramach „Progra-

2011 r., znajduje się również projekt obejmujący bu-

dowę autostrady A4 na odcinku w.

Wierzchosławice

– w.

Krzyż o długości 12,9 km.

W chwili obecnej na

W odniesieniu do przedmiotowego odcinka zamawia-

jący, tj. GDDKiA, skierował do wykonawcy roszcze-

gólności w zakresie opóźnień w stosunku do zatwier-

dzonych harmonogramów, niewystarczającej mobili-

zacji zasobów, zmniejszonych ilości dostaw materia-

łów na place budów, opóźnień ﬁnansowychwstosun-

ku do zatwierdzonych harmonogramów.

kończenia prac na odcinku A4 Wierzchosławice

– Krzyż, wynikający z zapisów umowy, przewidywał

zakończenie prac na 27 stycznia br. Jednak po ana-

lizie i rozpatrzeniu złożonych przez wykonawcę rosz-

czeń czas na realizację zamówienia został przedłużo-

ny.

Zgodnie z przyjętymi aktualnymi harmonogra-

zakończenie robót i oddanie do użytkowania przewi-

dywane są na październik 2012 r.

Przekazując powyższe informacje, chciałbym za-

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie kosztów utrzymywania stadionów

wybudowanych na Mistrzostwa Europy

przekazaną pismem z dnia 20 lipca 2012 r. (znak:

SPS-023-6882/12) w sprawie kosztów utrzymy-

wania stadionów w Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu

co następuje.

Ad 1.

Stadionami wybudowanymi na Mistrzostwa

dzają odpowiednio:

— Stadionem Narodowym w Warszawie – Naro -

dowe Centrum Sportu sp. z o.o.,

— Stadionem Miejskim w Poznaniu – konsorcjum

KKS Lech Poznań i Marcelin Management,

— Stadionem Miejskim we Wrocławiu – spółka

miejska Wrocław 2012,

— PGE Areną w Gdańsku – spółka miejska Gdań -

ska Agencja Rozwoju Gospodarczego.

Ad 2.

Odnosząc się do kwestii kosztów utrzyma-

nia ww. stadionów, uprzejmie informuję, iż do ich po-

noszenia zobowiązani są właściciele stadionów, któ-

rymi są: w przypadku Stadionu Narodowego – Skarb

Państwa, a w przypadku stadionów w Gdańsku, Po-

znaniu i Wrocławiu – właściwe jednostki samorządu

terytorialnego.

Skarb Państwa i jednostki samorzą-

du terytorialnego są odrębnymi, samodzielnymi i nie-

zależnymi od siebie podmiotami (każdy z nich ma

2053

osobowość prawną).

W związku z powyższym Mini-

sterstwo Sportu i Turystyki nie dysponuje wiedzą

pozwalającą na ustalenie dokładnych miesięcznych

kosztów utrzymania stadionów w Gdańsku, Pozna-

niu i Wrocławiu.

Nawiązując do kwestii kosztów utrzymania Sta-

dionu Narodowego w Warszawie, uprzejmie informuję,

iż zaawansowane są prace dotyczące zawarcia umowy

pomiędzy Ministerstwem Sportu i Turystyki a przy-

szłym operatorem stadionu o zarządzanie Stadionem

Narodowym i jego otoczeniem.

Przygotowywany jest

plan działalności (biznesplan) uwzględniający model

funkcjonowania oraz projekcję ﬁnansową dla wizji

strategicznej zarządzania Stadionem Narodowym.

Po-

nieważ stadion jest obiektem wielofunkcyjnym, ocze-

kuje się, że zostanie w pełni wykorzystany jego poten-

cjał zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki,

w sposób zapewniający zgodną z przeznaczeniem re-

alizację zadań publicznych, w szczególności z zakresu

kultury oraz kultury ﬁzycznej,atakżerealizacjędzia-

łań o charakterze komercyjnym zmierzających do

osiągnięcia przychodów umożliwiających pokrywanie

kosztów funkcjonowania i utrzymania Stadionu Na-

rodowego.

Zarządca Stadionu Narodowego będzie zo-

bowiązany do pokrywania kosztów jego bieżącego

utrzymania i funkcjonowania.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

nauczycieli (6886)

lacją pani poseł Marii Nowak z dnia 20 lipca 2012 r.,

nr SPS-023-6886/12, w sprawie zwolnień nauczycie-

li uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Z deklaracji dyrektorów szkół w sprawie zwalnia-

nia nauczycieli z końcem roku szkolnego 2011/2012

nych, w liczbie 7361 nauczycieli (w etatach).

W szko-

łach podstawowych problem ten będzie dotyczyć

dacją sieci szkół związaną z niżem demograﬁcznym.

nauczycieli straci pracę w mieście (1036) niż na wsi

(116).

W podobnej skali zwolnienia planowane są

(w miastach w skład zespołów wchodzą głównie szko-

ły ponadgimnazjalne).

Wypowiedzenia nie oznaczają,

że wszyscy ci nauczyciele zostaną bezrobotni.

Niektó-

rzy przejdą na emeryturę, niektórzy znajdą pracę

w szkołach niepublicznych lub wrócą do swoich szkół

do I klas okaże się, że oddziałów jest więcej, niż pier-

wotnie zakładano, i trzeba zatrudnić dodatkowych

nauczycieli.

Ilu faktycznie nauczycieli odejdzie ze

szkół, będzie wiadomo w październiku.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że

dowanych np. niżem demograﬁcznym) nauczyciele

korzystają ze szczególnych uprawnień przewidzia-

z późn. zm.).

Nauczycielowi, z którym rozwiązano

sługują dwie odprawy, gdyż Karta Nauczyciela nie

2054

W ramach działania 2.2 schemat c: Doskonalenie na-

uczycieli, osób prowadzących szkolenia i pracowni-

2004–2006, współﬁnansowanegoześrodkówEuro-

pejskiego Funduszu Społecznego, zrealizowano w la-

tach 2004–2008 następujące projekty, których efek-

tem było nabycie nowych kwaliﬁkacjiiumiejętności

nauczycieli zatrudnionych w systemie oświaty:

dających kwaliﬁkacjedonauczaniawklasachI–III

szkół podstawowych oraz nauczycieli wychowania

uczycieli przewiduje się systemowe wsparcie w prze-

tegii przez Radę Ministrów.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

podsekretarza stanu

w sprawie działań Ministerstwa Gospodarki

(6887)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

SPS-023-6887/12, interpelacji pani poseł Marii No-

wak w sprawie działań Ministerstwa Gospodarki

dalej FAP), poniżej przedstawiam wyjaśnienia, któ-

pytania.

W kwietniu 2010 r. kierownictwo koncernu Fiat

Group & Chrysler zatwierdziło i ogłosiło 5-letni plan

rozwoju grupy.

W planach tych założono, że docelowa

produkcja w fabryce FAP w roku 2014 wynosić będzie

470 tys. samochodów osobowych.

Kierownictwo Fia-

ta podjęło m.in. decyzje dot.:

— zamknięcia zakładów na Sycylii, w których

produkowany był „stary” model samochodu Lancia

Ypsilon,

— uruchomienia w Tychach w roku 2011 produk -

cji nowego modelu samochodu Lancia Ypsilon (nale-

żącego do segmentu B) o wielkości ok. 100–120 tys.

szt. rocznie,

— uruchomienia od połowy 2011 r. w zakładzie

w Pomigliano d’Arco k. Neapolu produkcji nowego

modelu samochodu Panda (ostateczną decyzję w spra-

wie produkcji tego samochodu we Włoszech ogłoszo-

no w dniu 9 lipca 2010 r.),

— kontynuowania w Tychach produkcji obecnego

modelu samochodu Panda (w zależności od kształto-

wania się popytu na ten model).

Fabryka w Tychach, jako część Fiat Group & Chry-

sler, realizuje plany koncernu, a minister gospodarki

nie ma bezpośredniego wpływu na decyzje biznesowe

podejmowane przez jego zarząd.

Ministerstwo Go-

spodarki utrzymuje stały, roboczy kontakt z przed-

stawicielem Fiata w Polsce.

Podczas spotkań organi-

zowanych z inicjatywy Ministerstwa Gospodarki

prezentował on założenia dotyczące planów koncernu

Fiat Group & Chrysler, a także planów koncernu wo-

bec fabryki w Tychach i jej aktualnej sytuacji.

Sytuacja i perspektywy rozwoju branży motory-

acją ekonomiczną w Europie i na świecie.

Prawie 98%

produkowanych w Polsce samochodów przeznaczo-

nych jest na eksport, głównie na wymagające i kur-

czące się aktualnie rynki krajów Unii Europejskiej.

Ostatnie spadki sprzedaży samochodów osobowych

na głównych rynkach europejskich zmusiły polskich

producentów do weryﬁkacjiplanówprodukcyjnych

w ubiegłym i bieżącym roku 2012.

Mniejszy popyt

2055

wymusza ograniczenia produkcyjne.

Dotyczy to tak-

że tyskich zakładów Fiata, które na bieżąco muszą

dostosowywać produkcję do aktualnego trendu na

rynku w Europie i popytu na samochody produkowa-

ne przez Fiata w Polsce.

W okresie sześciu miesięcy

2012 r.

FAP zmniejszył produkcję o ok. 23% w sto-

sunku do takiego samego okresu poprzedniego roku.

FAP nadal pozostaje największym producentem sa-

mochodów w Polsce z produkcją 208 tys. szt. i 58%

udziałem w produkcji samochodów osobowych i lek-

kich dostawczych w pierwszym półroczu 2012 r.

Spółka Fiat Auto Poland z siedzibą w Tychach nie

znajduje się w specjalnej streﬁeekonomicznejinie

korzysta z właściwych dla takich stref systemów za-

chęt.

Korzysta natomiast w trybie ciągłym, począw-

szy od roku 1996, ze zwolnień podatkowych zgodnie

z decyzją ministra ﬁnansówzdnia22marca1996r.

kach z udziałem zagranicznym.

Ministerstwo Gospodarki systematycznie wspie-

rało działalność Fiata w Polsce.

Poprzez ustanowie-

nie programu wieloletniego dla inwestycji Ford We-

rke GmbH fabryka Fiata w Tychach podjęła w 2008 r.

dla koncernu Ford produkcję samochodu Ford Ka

(dającą zatrudnienie dla ok. 800 pracowników FAP).

Wartość inwestycji to ok. 315 mln zł.

Warunkiem

udzielenia dotacji w wysokości ok. 16,7 mln zł było

utrzymanie inwestycji do końca 2015 r.

Zgodnie

z programem, ostatnią transzę dotacji przekazano

spółce w 2010 r.

W czerwcu 2011 r. odbyła się w Tychach oﬁcjalna

premiera nowego, pięciodrzwiowego modelu samo-

chodu Lancia Ypsilon, którego produkcja seryjna zo-

stała uruchomiona w tyskim zakładzie FAP kilka

miesięcy wcześniej.

Wartość realizowanej w Polsce

inwestycji związanej z uruchomieniem produkcji

Lancii Ypsilon wyniosła ok.1,4 mld zł.

Zmodernizo-

wano m.in. linie produkcyjne na spawalni (montaż

160 robotów nowej generacji – aktualnie funkcjonuje

w fabryce ok. 1000 robotów) oraz linie montażowe.

FAP wystąpił o objęcie tej inwestycji doﬁnansowa-

niem z budżetu państwa w ramach programu wielo-

letniego.

Pomimo daleko zaawansowanych już roz-

mów z Ministerstwem Gospodarki, FAP zrezygnował

z ew. dotacji w obawie przed brakiem możliwości wy-

wiązania się z podjętych zobowiązań wobec nasilają-

cego się kryzysu na europejskim rynku samochodo-

wym.

Inwestycja została zrealizowana wyłącznie

z funduszy własnych koncernu Fiata.

Zgodnie z za-

pewnieniami przedstawicieli Fiata w Polsce podjęcie

produkcji nowego modelu samochodu Panda we Wło-

szech, przy uruchomieniu produkcji samochodu Lan-

cia Ypsilon w Polsce, nie wpłynęło na zmianę pozio-

mu zatrudnienia w fabryce w Tychach.

Ponadto spółka Fiat Powertrain Technologies Po-

Fiat-GM Powertrain Polska – aktualnie w 100% na-

leżąca do Fiata) korzysta z funkcjonującego obecnie

systemu zachęt z tytułu działalności w specjalnej

streﬁe ekonomicznej oraz z tytułu wsparcia w ra-

mach rządowego programu wieloletniego.

W roku

2003 uruchomiono w zakładzie w Bielsku-Białej pro-

dukcję nowoczesnego silnika wysokoprężnego Multi-

jet o pojemności 1,3 litra.

W czerwcu 2010 r. w zakła-

dzie tym uruchomiono produkcję nowego typu silni-

ka TwinAir o pojemności 0,9 litra, korzystając ze

wsparcia w ramach programu wieloletniego w formie

dotacji w wysokości 14,7 mln zł.

Ministerstwo Gospodarki zainteresowane jest,

aby w Polsce, będącej jednym z kluczowych produ-

centów samochodów w Europie Środkowej oraz eu-

ropejskim zagłębiem produkcji komponentów moto-

ryzacyjnych i części zamiennych dla wielu marek

światowych, nadal produkowano nowoczesne kon-

strukcje samochodów, wdrażano innowacyjne tech-

nologie, które w przyszłości mogą dać jakościowy

transportu samochodowego.

W tym celu konieczne

jest wypracowanie wspólnych rozwiązań w tym sek-

torze, ukierunkowanych na ustabilizowanie sytuacji

przedstawiciele Ministerstwa Gospodarki uczestni-

stytucji międzynarodowych.

Jako swoistą formę

CARS21, reaktywowanej przez Komisję Europejską

w październiku 2010 r.

Kwestie dalszego rozwoju pol-

skiego przemysłu i rynku motoryzacyjnego stały się

międzyresortowego zespołu do spraw wzrostu kon-

kurencyjności przemysłu motoryzacyjnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

-6888/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pani

skiej fabryce Fiat Auto Poland SA uprzejmie infor-

2056

muję, że obowiązki pracodawców, którzy planują lub

Zgodnie z art. 70 ww. ustawy pracodawca zamie-

rzający zwolnić co najmniej 50 pracowników w okre-

sie 3 miesięcy jest obowiązany uzgodnić z powiato-

wym urzędem pracy właściwym dla siedziby tego

1) pośrednictwa pracy;

Dodatkowo pragnę uprzejmie poinformować, że

dach ogólnych, z szerokiego spektrum wsparcia okre-

cjach rynku pracy, m.in. w zakresie:

Wyrażam przekonanie, że przedstawione infor-

wak za wyczerpujące.

Łączę wyrazy szacunku

w sprawie przewidywanego wzrostu bezrobocia

(6889)

zaną przy piśmie, SPS-023-6889/12, z dnia 20 lipca

2012 r. interpelacją, jaką złożyła posłanka Maria No-

wak w sprawie przewidywanego wzrostu bezrobocia,

uprzejmie informuję.

Według sprawozdania MPiPS-02 o przychodach

2012 r. stan środków Funduszu Pracy wynosił

7502,9 mln zł.

Minister pracy i polityki społecznej,

tywnej opinii sejmowej Komisji Finansów Publicz-

nych, dokonał zmiany planu ﬁnansowegoFundu-

szu Pracy polegającej na zwiększeniu wydatków

poz. 1019, ze zm.), zwiększa tegoroczną rezerwę bę-

nej.

Z powyższej kwoty 50,0 mln zł przeznaczone jest

na ﬁnansowanie,nadotychczasowychzasadach,in-

dywidualnych wniosków dotyczących programów

2057

aktywizacji związanych z klęskami żywiołowymi

i zwolnieniami z przyczyn niedotyczących pracowni-

formowani zostali na stronie internetowej państwo-

wych służb zatrudnienia www.psz.praca.gov.pl mar-

szałkowie województw, starostowie oraz dyrektorzy

wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy.

Środki

zane we wnioskach działania muszą służyć osiągnię-

ciu wysokiej efektywności zatrudnieniowej.

Finanso-

wanie z rezerwy dotyczyć bowiem będzie programów

zakładających efektywność zatrudnieniową nie niż-

szą niż 50%.

Odnośnie do pytania o programy specjalne infor-

planuje już uruchomienia dodatkowych środków na

ﬁnansowaniewbieżącymrokuprogramówspecjal-

nych.

W roku 2012 na realizację programów specjal-

nych z rezerwy ministra przekazano kwotę 67 mln

zł dla 150 powiatowych urzędów pracy realizujących

programy specjalne w grupie wiekowej obejmującej

osoby do 30. roku życia oraz kwotę 42 mln zł dla 109

powiatowych urzędów pracy realizujących programy

wyżej 50. roku życia.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

w sprawie planowanej prywatyzacji

polskich uzdrowisk (6890)

Pani Marszałek!

W nawiązaniu do interpelacji

poselskiej pana posła Szymona Giżyńskiego z dnia

12 lipca 2012 r., znak: SPS-023-6890/12, w sprawie

planowanej prywatyzacji polskich uzdrowisk, poniżej

przedstawiam odpowiedzi na zawarte ww. interpela-

cji pytania.

1.

Jakie gwarancje zatrudnienia po przeprowa-

dzonym procesie prywatyzacji przedstawi minister

Po zakończeniu z wyłonionym inwestorem etapu

że Ministerstwo Skarbu Państwa liczy na porozumie-

nie pomiędzy inwestorem a związkami zawodowymi

co do zapisów pakietu socjalnego.

Doświadczenie

przy prywatyzacji spółek uzdrowiskowych pokazuje,

związków zawodowych i inwestora.

We wszystkich

sprywatyzowanych spółkach uzdrowiskowych inwe-

storzy podpisali pakiety socjalne z przedstawicielami

pracowników spółek, które zawierają zapisy dotyczą-

ce gwarancji zatrudnienia i innych spraw pracowni-

czych.

Wybrane pakiety socjalne zawierają zobowią-

zanie inwestora do wzrostu wynagrodzeń i wypłaty

premii prywatyzacyjnych.

2.

Jakie prawne zabezpieczenia odnośnie do dal-

szej działalności leczniczo-rehabilitacyjnej – zgodnie

z obecnym statusem – zastosowało ministerstwo, aby

prywatyzacja sanatoriów czy szpitali sanatoryjnych

i wymagających rehabilitacji dzieci?

Spółki uzdrowiskowe funkcjonują w oparciu m.in.

Nr 167, poz. 1399, z późń. zm).

Zgodnie z art. 17 ww.

sprawują minister właściwy do spraw zdrowia i wo-

jewoda, a w odniesieniu do lecznictwa uzdrowisko-

wego prowadzonego w zakładach lecznictwa uzdro-

wiskowego utworzonych przez ministra obrony na-

rodowej i ministra właściwego do spraw wewnętrz-

nych, odpowiednio ci ministrowie w porozumieniu

miast wojewoda sprawuje nadzór nad lecznictwem

nictwa uzdrowiskowego na obszarze województwa

2058

albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej oraz

uzdrowiskowego.

Wobec powyższego nie ma możliwo-

ści, aby to po stronie Ministerstwa Skarbu Państwa

leżało zagwarantowanie utrzymania prowadzonych

przez spółki uzdrowiskowe kierunków lecznictwa.

3.

Jak ministerstwo zagwarantuje, że prywatyzu-

jący polskie uzdrowiska nie zrezygnują z ich dotych-

czasowej działalności na rzecz bardziej dochodowej,

na przykład przekształcając bazę leczniczą w wypo-

czynkową?

Ministerstwo Skarbu Państwa jest zaintereso-

wane zachowaniem funkcji leczniczo-uzdrowisko-

wych spółek i utrzymaniem przez potencjalnego

inwestora ich statusu uzdrowiskowego.

Kontynu-

acja prowadzonej przez spółki uzdrowiskowe dzia-

łalności jest przedmiotem prowadzonych z poten-

cjalnymi inwestorami negocjacji.

Atutem prywaty-

zowanych spółek, często podkreślanym przez poten-

cjalnych inwestorów jest fakt, że znajdują się

W ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa, prywa-

tyzacja spółek uzdrowiskowych jest skutecznym spo-

sobem pozyskania dodatkowego kapitału i zapewnie-

pracowników spółek i mieszkańców gmin uzdrowi-

skowych, ale również pacjentów, którzy będą mogli

kładem może być Zakład Leczniczy Uzdrowisko Na-

łęczów SA, który w kilkanaście lat po prywatyzacji

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Paweł Tamborski

w sprawie opublikowanych wyników badań

Szanowna Pani Marszałek!

W reakcji na pismo,

SPS-023-6891/12, dotyczące interpelacji posła Szy-

mona Giżyńskiego w sprawie opublikowanych wyni-

ków badań dotyczących płatności ﬁrm(tzw.moral-

ności płatniczej) przekazuję odpowiedź ministra go-

spodarki na postawione w niej pytanie.

Kwestia regulowania płatności i zatorów płatni-

czych – jakkolwiek podstawowa dla funkcjonowania

przedsiębiorstw – jest tylko jednym z aspektów stanu

gospodarki i nie należy traktować jej jako zmiennej

determinującej fazę i tempo ekonomicznego rozwoju

kraju.

Za takie mierniki powszechnie przyjmuje się

jak dotąd poziom i dynamikę produktu krajowego

brutto.

Biorąc je pod uwagę, dotychczasowe dobre

tempo rozwoju gospodarczego Polski na tle innych

krajów UE jest niepodważalne.

W latach 2007–2011,

a więc w okresie obejmującym obecny kryzys gospo-

darczy od jego początków, Polska osiągnęła najwyż-

szy przeciętny roczny wzrost PKB na poziomie 4,34%

– o prawie 0,6 pkt proc. wyższy od drugiego w kolej-

ności kraju unijnego, tj. Słowacji (3,78%).

W całej UE

przeciętny roczny wzrost PKB wyniósł w tym okresie

jedynie 0,54%.

Dla lat 2008–2011 przewaga Polski

pod tym względem jest jeszcze bardziej wyraźna.

Z tego punktu widzenia Polska pozostaje więc w fazie

Należy zastrzec, że w przytoczonym w interpela-

cji badaniu występują tylko wybrane kraje europej-

skie.

Co więcej, spośród krajów z naszego regionu

w badaniu tym znalazły się oprócz Polski jedynie Wę-

gry i Słowenia.

A terminowość regulowania należno-

ści wykazuje statystycznie istotną korelację z pozio-

mem PKB per capita (wynosi ona ok. 50%).

Raport

nie dostarcza zatem wiedzy, jak Polska prezentuje się

pod względem terminowości regulowania należności

na tle większej grupy krajów o zbliżonym rozwoju

gospodarczym.

Wyniki badania wskazują, że pod

względem odsetka należności regulowanych w ter-

minie oraz z opóźnieniem do 60 dni Polska nie wy-

różnia się z badanej grupy krajów.

Faktycznym pro-

blemem są w Polsce należności przeterminowane

powyżej dwóch miesięcy, a w szczególności skala za-

ległości powyżej czterech miesięcy.

Mimo tych wszystkich zastrzeżeń problem za-

torów płatniczych jest w Polsce niekwestionowany

2059

i w ostatnim okresie nasilił się*

)

.

Dynamika Indeksu

Należności Przedsiębiorstw (INP) Krajowego Reje-

stru Długów w minionych kwartałach wskazuje na

szym kraju.

Po raz trzeci z rzędu spadł on, osiągając

w kwietniu br. poziom 84,2 punktu.

Według KRD

oznacza to, że „budowane w okresie od października

cji gospodarczej związane z lepszą obsługą zobowią-

zań polskich przedsiębiorstw zaczynają powoli tracić

znacznie lepsza od tej, którą ﬁrmy raportowały

Ponadto „już drugi kwartał z rzędu obserwujemy też

wzrost przeciętnego okresu przeterminowania należ-

ności.

Obecnie wynosi on 4 miesiące i 12 dni.

Najdłu-

żej na swoje należności czekają ﬁrmy prowadzące

działalność ﬁnansową (prawie 6 miesięcy).

Długi

okres oczekiwania – wynoszący ok. 5 miesięcy – ob-

serwowany jest również w ﬁrmachbudowlanychipro-

wadzących pozostałą działalność usługową.

Najkrót-

szy okres oczekiwania cechuje zaś ﬁrmyprzemysło-

we”.

(KRD, Portfel należności polskich przedsię-

biorstw, kwiecień 2012 r.)

Ministerstwo Gospodarki ma świadomość rosną-

cego znaczenia tego problemu dla polskich przedsię-

biorstw.

Dlatego też w projekcie „Strategii innowa-

cyjności i efektywności gospodarki na lata 2012–

–2020”, będącej elementem nowego systemu polityki

nem uporządkowania strategii rozwoju” z 24 listopa-

da 2009 r., reasumpcja 10 marca 2010 r., 30 kwietnia

2011 r. oraz 12 lipca 2012 r.) przewidziano m.in.:

— weryﬁkację skuteczności ﬁskalnej polityki

przeciwdziałania opóźnieniom w płatnościach, głów-

nie w zakresie podatku VAT;

— szybką transpozycję odnowionej unijnej dyrek-

tywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE

nień w płatnościach w transakcjach handlowych.

Obydwa te działania zostały już de facto rozpo-

częte i projekty odpowiednich regulacji znajdują się

właśnie w fazie konsultacji.

Kwestię zmian podatko-

wych zaprezentowano w projekcie założeń projektu

cyjnych w gospodarce (tzw. III ustawy deregulacyj-

nej).

Sposób transpozycji dyrektywy 2011/7/EU za-

proponowany został natomiast w projekcie założeń

płaty w transakcjach handlowych, nowelizującej

z późn. zm.)

Pierwszy z tych projektów przewiduje m.in. roz-

szerzenie możliwości stosowania przez przedsiębior-

ców kasowej zasady rozliczania podatku VAT (przede

wszystkim poprzez podwyższenie limitu rocznych

obrotów dla uprawnionych podatników do 2 mln EUR

i zniesienie ograniczenia czasowego 90 dni dla sko-

rzystania z metody kasowej) i wydłużenie terminu

na rozliczenie VAT w imporcie.

Ponadto polepszeniu

płynności płatniczej w gospodarce służyć ma skróce-

nie terminu uprawdopodobnienia nieściągalności

wierzytelności ze 180 do 90 dni.

Ustawa proponowana w drugim wzmiankowa-

nym projekcie obejmie swoim zakresem, oprócz pod-

miotów polskich, również przedsiębiorców z państw

członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarcze-

go będących stroną transakcji handlowej z polskim

przedsiębiorcą lub organem publicznym.

Nie obejmie

natomiast konsumentów.

Podstawową zmianą w sto-

uczciwe wobec wierzyciela.

Wskazanie w umowie

dłuższego terminu, po wykazaniu przez wierzyciela,

że w okolicznościach danej umowy było to rażąco nie-

uczciwe wobec niego, traktowane będzie jako opóź-

nienie w płatnościach, wierzycielowi zaś przysługi-

wać będą – po wypełnieniu swoich zobowiązań

sokości wskazanej w ustawie lub uzgodnionej między

stronami.

W umowach, w których dłużnikiem jest

organ publiczny, projekt wprowadza rozwiązanie,

zgodnie z którym termin płatności za dostarczone

30 dni kalendarzowych od daty otrzymania faktury

lub rachunku.

Takie podejście do umownych termi-

nów płatności w transakcjach handlowych znacznie

polepszy sytuację wierzycieli, zwłaszcza małych i śred-

nich ﬁrm,wrelacjidodłużników.

Ustawoweograni-

czenie możliwości stosowania dłuższych terminów

płatności powinno wyeliminować sytuacje, w których

duży odbiorca, wykorzystując swą pozycję rynkową,

wymusza na mniejszych dostawcach kilkumiesięczne

kredytowanie.

Wraz ze stopą odsetek o odpowiedniej

wysokości rozwiązania te istotnie zwiększą koszty

zalegania z płatnościami, co najprawdopodobniej

zwiększy dyscyplinę płatniczą w Polsce.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

*

)

Skłania to do wniosku, że w krótkim okresie aktualna

koniunktura gospodarcza w kraju i za granicą wydaje się mieć

silny wpływ na wskaźniki dyscypliny płatniczej, więc nie jest to

problem wyłącznie strukturalny i branżowy.

2060

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-6892/12), uprzejmie proszę o przyjęcie na-

Projekt nowelizacji ustawy o wojskowym zaopa-

trzeniu emerytalnym został przygotowany w związ-

poz. 204).

W przedmiotowym wyroku Trybunał Konstytu-

cyjny orzekł, że art. 15b ustawy z dnia 10 grudnia

ze zm.) dodany przez art. 1 ustawy z dnia 23 stycznia

wy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

w zakresie, w jakim przewiduje, że emerytura osoby,

rodowego, wynosi 0,7% podstawy wymiaru za każdy

i art. 42 Konstytucji RP.

Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku

stwierdził, że członkowie Wojskowej Rady Ocalenia

Narodowego dopiero od momentu jej powołania

i podjęcia przez nią decyzji w nocy z 12 na 13 grud-

nia 1981 r. różnią się istotnie od innych oﬁcerówsił

zbrojnych PRL.

Przepis art. 15b znowelizowanej ustawy o zaopa-

ich rodzin w określonym przez Trybunał Konstytu-

cyjny zakresie stracił moc w dniu ogłoszenia senten-

cji wyroku w Dzienniku Ustaw, tj. w dniu 10 marca

2010 r.

Rządowe Centrum Legislacji w przesłanej do re-

sortu obrony narodowej analizie wyroku Trybunału

Konstytucyjnego wskazało, że w celu zapewnienia

jednoznaczności i przejrzystości tekstu normatywne-

go wskazane jest nadanie przepisowi nowego brzmie-

nia.

Z uwagi na zakres przedmiotowy wyroku Try-

bunału Konstytucyjnego organem właściwym do

wykonania wyroku jest minister obrony narodowej.

Zatem działania legislacyjne podjęte zostały przez

resort obrony narodowej w związku z wystąpieniem

Rządowego Centrum Legislacji.

Ponadto informuję, że pismem z dnia 4 lipca br.,

uzupełnionym pismem z dnia 10 lipca br., minister

obrony narodowej zwrócił się do przewodniczącego

Zespołu do Spraw Programowania Prac Rządu o wy-

kreślenie wskazanego wyżej projektu z wykazu prac

legislacyjnych Rady Ministrów.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2012 r.

w sprawie projektowanej zmiany ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

2012 r., znak: SPS-023-6893/12, w sprawie projekto-

sowne wyjaśnienia.

Podczas obecnych prac nad nowelizacją ustawy

w kierunku prywatyzacji Lasów Państwowych lub

sprzedaży gruntów leśnych.

Nie planuje się również zwiększenia podatku le-

śnego.

Celem zmian ma być objęcie PGL Lasy Pań-

stwowe podatkiem dochodowym – CIT.

Opracowane założenia do nowelizacji ustawy o la-

sach zostaną najpierw poddane uzgodnieniom we-

wnątrz resortu środowiska, w ramach których zosta-

ną skonsultowane z PGL Lasy Państwowe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 lipca 2012 r.

2061

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie projektu ustawy wprowadzającej

przedstawiam poniżej stanowisko dotyczące kwestii

kiego w sprawie projektu ustawy wprowadzającej

Na wstępie należy wyjaśnić, że przepisy zmienia-

jące ustawę Prawo budowlane zostały określone

przygotowanym w Ministerstwie Gospodarki.

Usta-

wa ta ma na celu m.in. pełną implementację dyrek-

tywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE

jącej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/

str. 16).

Zgodnie z art. 13 ust. 4 ww. dyrektywy państwa

deksach prawa budowlanego odpowiednie środki słu-

żące zwiększeniu udziału energii ze źródeł odnawial-

nych w sektorze budownictwa.

Przy ustanawianiu

tych środków uwzględnia się środki krajowe związa-

ne ze znacznym wzrostem wydajności energetycznej

i kogeneracją oraz pasywnymi budynkami o niskim

lub zerowym zużyciu energii.

Od 1 stycznia 2015 r.

państwa członkowskie wprowadzają w swoich prze-

pisach i kodeksach prawa budowlanego wymóg wy-

korzystania w nowych budynkach i budynkach już

nych.

Osiągnięcie minimalnego poziomu nastąpi

m.in. przez wykorzystywanie w systemach lokalnego

ogrzewania lub chłodzenia znacznego udziału energii

z odnawialnych źródeł energii.

Obowiązek ten może

być spełniony poprzez stosowanie dowolnych insta-

lacji OZE, zarówno w sposób bezpośredni, tj. poprzez

wytwarzanie energii w instalacjach OZE lub ukła-

dach hybrydowych OZE zintegrowanych z budyn-

kiem, np. w małych wiatrakach, panelach fotowolta-

icznych, kolektorach słonecznych, pompach ciepła,

biogazowniach, jak i w sposób pośredni, tj. poprzez

wykorzystanie zielonej energii z sieci elektroenerge-

tycznej, ciepłowniczej lub gazowej.

W projekcie ustawy o odnawialnych źródłach

energii zaproponowano, aby minimalny udział ener-

gii elektrycznej, ciepła lub chłodu, lub paliwa gazo-

wego z instalacji odnawialnych źródeł energii w bi-

lansie energii zużytej w budynku wynosił 13%.

W art. 143 przedmiotowego projektu zawarto delega-

cję ustawową do wydania przez ministra właściwego

kaniowej rozporządzenia ws. warunków technicz-

nych wymaganych do zapewnienia minimalnego

udziału, o którym mowa powyżej, w terminie 12 mie-

1.

Czy ministerstwo planuje utworzenie odpo-

nania obowiązku instalacji odnawialnych źródeł

Aktualnie Narodowy Fundusz Ochrony Środowi-

wniosków w ramach następujących programów:

— 5.3.: „Program dla przedsięwzięć w zakresie

sprawnej kogeneracji”, część 3.: Dopłaty na częściowe

osób ﬁzycznychiwspólnotmieszkaniowych;

— 9.1.: współﬁnansowanieLIFE+.

Uruchomiony w 2010 r. program 45% dopłat do

ścicieli domów i wspólnot mieszkaniowych stał się

tak popularny, że NFOŚiGW zdecydował się o połowę

(150 mln zł) zwiększyć kwotę przeznaczoną na ten

cel.

Z dopłat do kolektorów słonecznych skorzystało

już ponad 21 tys. Rodzin, instalując na swoich budyn-

kach prawie 160 tys. m2 kolektorów.

W ramach drugiego komponentu instrumentu ﬁ-

nansowego LIFE+ Polityka i zarządzanie w zakresie

środowiska przewiduje się ﬁnansowanieinnowacyj-

nych lub demonstracyjnych projektów z zakresu sze-

roko rozumianej ochrony środowiska, w szczególno-

ści: zapobiegania zmianom klimatycznym; ochrony

zdrowia i polepszania jakości życia; ochrony wód,

ochrony powietrza, ochrony gleb; ochrony przed ha-

łasem; monitorowania lasów oraz ochrony przed po-

żarami; zrównoważonego gospodarowania zasobami

naturalnymi i odpadami, jak również tworzenia,

wdrażania i oceny polityk oraz prawa UE w zakresie

ochrony środowiska.

Kolejnym programem pomocowym, z którego

mogą korzystać podmioty realizujące inwestycje bu-

dowlane z wykorzystaniem instalacji OZE, jest „Pro-

gram ﬁnansowaniarozwojuenergiizrównoważonej

w Polsce” (PolSEFF) z linią kredytową o wartości

150 mln euro.

Oferta PolSEFF jest skierowana do

sowanych inwestycją w nowe technologie i urządze-

nia obniżające zużycie energii lub wytwarzające

kości do 1 mln euro za pośrednictwem uczestniczą-

cych w programie instytucji ﬁnansowych (banków

i instytucji leasingowych).

W najbliższym czasie NFOŚiGW planuje nabór

w następujących programach:

2062

— 5.3.: „System zielonych inwestycji” (GIS – Gre -

en Investment Scheme), część 1.: Zarządzanie ener-

gią w budynkach użyteczności publicznej;

gią w budynkach wybranych podmiotów sektora ﬁ-

nansów publicznych;

— „Oszczędzanie energii i promowanie odnawial -

nych źródeł energii” w ramach obszaru programowe-

go: Efektywność energetyczna i odnawialne źródła

energii Mechanizmu Finansowego Europejskiego

Obszaru Gospodarczego (EOG).

Nabór wniosków w V konkursie o doﬁnansowanie

przedsięwzięć w ramach programu priorytetowego

„System zielonych inwestycji” (GIS), część 1.: Zarzą-

dzanie energią w budynkach użyteczności publicznej

planowany jest od 1 września do 1 października 2012 r.

Doﬁnansowanie w V konkursie udzielane będzie

oraz w formie pożyczki do 60% kosztów kwaliﬁkowa-

nych przedsięwzięcia.

Alokacja konkursu będzie za-

pewniona ze środków NFOŚIGW, w tym ze środków

GIS, ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji AAU.

Minimalny koszt całkowity przedsięwzięcia to 2 mln zł.

Beneﬁcjentamikonkursumogąbyć:

1) jednostki samorządu terytorialnego oraz ich

związki;

2) podmioty świadczące usługi publiczne w ra-

du terytorialnego niebędące przedsiębiorcami;

3) ochotnicza straż pożarna;

4) uczelnie w rozumieniu ustawy Prawo o szkol-

5) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowot-

nej oraz podmioty lecznicze prowadzące przedsiębior-

stwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego

6) organizacje pozarządowe, kościoły i inne związ-

ki wyznaniowe wpisane do rejestru kościołów i in-

nych związków wyznaniowych oraz kościelne osoby

prawne;

7) podmiot lub jednostka określone w pkt 1–6 będą-

ce stroną umowy pożyczki w projekcie grupowym.

Nabór w II konkursie w ramach programu prio-

rytetowego „System zielonych inwestycji” (GIS),

część 5.: Zarządzanie energią w budynkach wybra-

nych podmiotów sektora ﬁnansówpublicznychpla-

nowany jest w IV kwartale 2012 r.

Podobny jest przewidywany termin naboru w pro-

gramie „Oszczędzanie energii i promowanie odna-

wialnych źródeł energii” ﬁnansowanegoześrodków

Mechanizmu Finansowego EOG w latach 2009–2014.

Zakres wsparcia w ramach nowej perspektywy bę-

dzie bardzo szeroki.

Największe środki przeznaczono

euro zostanie przekazanych na wsparcie efektywno-

ści energetycznej i odnawialnych źródeł energii, któ-

rych operatorem będzie Ministerstwo Środowiska we

współpracy z NFOŚiGW.

Ponadto w odniesieniu do funduszy europejskich

Ministerstwo Gospodarki aktywnie uczestniczy w pro-

gramowaniu perspektywy ﬁnansowej2014–2020.

Jednocześnie należy podkreślić, że główny me-

chanizm wsparcia produkcji energii ze źródeł odna-

wialnych, jakim jest system tzw. zielonych certyﬁka-

zmem rynkowym sprzyjającym rozwojowi energetyki

biorstwa energetyczne zajmujące się sprzedażą ener-

gii elektrycznej odbiorcom końcowym obowiązek

uzyskania i przedstawienia do umorzenia prezesowi

Urzędu Regulacji Energetyki określonej ilości świa-

dectw pochodzenia energii elektrycznej wytworzonej

Funkcjonujący obecnie system wsparcia wytwa-

rzania energii elektrycznej zostanie zmodyﬁkowany

w taki sposób, aby nowoczesne technologie, takie jak

fotowoltaika, rozwijały się szybciej niż dotychczas,

zwiększając swój udział w bilansie energetycznym

Polski.

Nowe rozwiązania zostały przedstawione

który jest aktualnie uzgadniany z projektem ustawy

Prawo energetyczne oraz projektem ustawy Prawo

gazowe.

Najważniejsze zmiany, które zaproponowało Mi-

nisterstwo Gospodarki, to wprowadzenie tzw. współ-

czynników korekcyjnych, dzięki którym wsparcie dla

poszczególnych technologii będzie dostosowane do

kosztów wytwarzania energii w danej technologii.

Ponadto wielkość współczynnika będzie zależała od

daty oddania instalacji do eksploatacji lub jej moder-

nizacji oraz od jej mocy zainstalowanej.

Ponadto w ww. projekcie przewidziano wprowa-

dzenie nowego instrumentu wsparcia wytwarzania

energii elektrycznej w mikroinstalacjach, tj. instala-

cjach odnawialnych źródeł energii o zainstalowanej

mocy do 40 kW.

Instrumentem tym jest tzw. taryfa

gwarantowana (ang. feed-in-tariff), czyli zapłata wy-

płacana wytwórcy energii za energię sprzedawaną do

sieci elektroenergetycznej ustalona na stałym pozio-

mie przez cały okres wsparcia przyznanego temu

wytwórcy.

Zastosowanie tego mechanizmu pozwoli

na uzyskanie przez wytwórcę pewnego, stałego do-

chodu, który pokryje koszty inwestycji oraz przynie-

sie pewną stopę zwrotu.

Kolejnym elementem projektowanego systemu

promocji odnawialnych źródeł energii (OZE) są uła-

twienia dla tzw. prosumentów, czyli podmiotów, któ-

re wytworzoną we własnych instalacjach energię zu-

żywają na własne potrzeby, a jej nadwyżki sprzedają

do sieci.

W odniesieniu do energii wytworzonej

w ogniwach fotowoltaicznych lub małych przydomo-

wych wiatrakach powyższe propozycje są bardzo

istotne, gdyż umożliwiają korzystanie z tej energii

w ciągu dnia, kiedy zapotrzebowanie na energię jest

największe, oraz uzyskanie dochodu z niewykorzy-

2063

stanej energii wprowadzonej do sieci elektroenerge-

tycznej bez konieczności kosztownego magazynowa-

nia energii.

Ponadto w projekcie ustawy o OZE założono, że

w przypadku mikroinstalacji nie będzie wymagane

uzyskanie koncesji na wytwarzanie energii ani prowa-

dzenie działalności gospodarczej.

MG przewiduje, że

wprowadzenie nowych zasad spowoduje zwiększenie

zainteresowania osób ﬁzycznych,jakisektoramałych

i średnich przedsiębiorstw inwestowaniem w odnawial-

ne źródła energii i przyczyni się m.in. do spełnienia

obowiązku zapewnienia 13-procentowego udziału ener-

małych gospodarstw, które zużywają mało prądu

tażu OZE zwróci się właścicielom dopiero po kilku-

dziesięciu latach?

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego

przedstawionych w publikacji „Zużycie energii w go-

spodarstwach domowych w 2009 r.” gospodarstwa

domowe w Polsce miały znaczny, 20-procentowy

udział w krajowym zużyciu energii.

Polska należała

gospodarstw domowych był stosunkowo wysoki (20%

i więcej zużycia krajowego wystąpiło w 7 krajach,

przy średniej na poziomie 17%).

Przeciętnie w gospo-

darstwach domowych zużywano ok. 21 GJ energii

w przeliczeniu na 1 mieszkańca, co plasowało Polskę

poniżej średniego poziomu europejskiego wynoszące-

go 25 GJ/1 mieszkańca, a trzeba dodać, że mniej

energii w przeliczeniu na mieszkańca zużywają głów-

nie gospodarstwa domowe krajów położonych na po-

łudniu Europy.

W strukturze zużycia energii w go-

spodarstwach domowych w Polsce największe zna-

czenie mają paliwa stałe, głównie węgiel kamienny

(co jest wyjątkiem w Unii Europejskiej) i drewno opa-

łowe.

Były one tymi nośnikami energii, które najczę-

ściej wykorzystywano do celów grzewczych.

Paliwa

stałe były stosowane do ogrzewania pomieszczeń

przez około połowę badanych gospodarstw domo-

wych.

W mniejszej liczbie gospodarstw domowych

paliwa te służyły także do ogrzewania wody, rzadziej

do gotowania posiłków.

Bardzo ważnym nośnikiem

energii jest ciepło z sieci, które ogrzewało około 40%

wszystkich mieszkań, przede wszystkim w dużych

miastach, gdzie było dominującym nośnikiem grzew-

czym.

Około 1/4 je gospodarstw domowych, tj. 60%

konsumentów ciepła sieciowego, używało je także do

ogrzewania wody.

Gaz ziemny był wykorzystywany

w 55% gospodarstw domowych, ale połowa odbiorców

używała go wyłącznie do gotowania posiłków, a tylko

17% do ogrzewania mieszkań.

Taka struktura zuży-

cia gazu była skutkiem długoletniej praktyki insta-

lowania sieci gazowych w budynkach wielorodzin-

nych wyłącznie w celu gotowania posiłków.

Na tych

obszarach kraju, do których nie dociera sieć gazu

ziemnego, powszechne było stacjonarne zastosowa-

nie gazu ciekłego, przy czym był on wykorzystywany

niemal w całości do gotowania posiłków.

Ponad 40%

gospodarstw wykorzystywało drewno opałowe.

Było

ono jedynym odnawialnym nośnikiem energii maso-

wo stosowanym w gospodarstwach domowych.

Spa-

lano je na ogół w tych samych kotłach i piecach co

węgiel kamienny, jednocześnie z węglem lub zamien-

nie.

Oprócz drewna gospodarstwa zużywały także

inne rodzaje biomasy, ale powszechność ich stosowa-

nia była znacznie mniejsza niż drewna.

Kolektory

słoneczne wykorzystywało jedno gospodarstwo do-

mowe na 300, a pompy ciepła tylko jedno na 3000.

Energia elektryczna była w gospodarstwach domo-

wych zużywana powszechnie, w przeważającej części

gospodarstw do oświetlenia oraz zasilania urządzeń

AGD i RTV.

Zastosowanie energii elektrycznej w ce-

lach grzewczych było niewielkie ze względu na wy-

sokie ceny i istnienie tańszych substytutów.

Energia

elektryczna była stosowana do ogrzewania pomiesz-

czeń i gotowania posiłków raczej jako nośnik dodat-

kowy, a do ogrzewania wody była używana głównie

tam, gdzie nie było dostępu do sieci ciepłowniczej

i gazowej.

W świetle powyższych informacji należy podkre-

ślić, że kwestie związane ze zużyciem energii przez

gospodarstwa domowe mają istotny wpływ na krajo-

wy bilans zużycia energii.

Ponadto dominujące wy-

korzystanie paliw kopalnych do ogrzewania pomiesz-

czeń znacząco przyczynia się do emisji zanieczysz-

czeń.

W związku z powyższym zastępowanie paliw

konwencjonalnych odnawialnymi źródłami energii

w przypadku gospodarstw domowych jest jak najbar-

dziej uzasadnione.

W odniesieniu do kosztów stosowania OZE w bu-

dynkach poniżej przedstawiam informacje dotyczące

inwestycji w kolektory słoneczne.

Na całkowite koszty ponoszone z tytułu zakupu

i użytkowania instalacji słonecznych do podgrzewania

ciepłej wody użytkowej składają się: całkowite nakła-

dy inwestycyjne (wydatek rzędu średnio ok. 2500 zł/

m2 powierzchni instalacji słonecznej) oraz pomijalne

w tym przypadku niskie koszty eksploatacyjne (zwią-

zane z pracą pompy obiegowej, rzędu 20–30 zł/rok,

oraz z okresowym serwisem, przede wszystkim wy-

mianą czynnika roboczego raz na 5 lat).

W przypadku instalacji kolektorów słonecznych

warunkiem opłacalności poniesienia dość wysokich

kosztów inwestycyjnych jest uzyskanie odpowiednio

dużych oszczędności eksploatacyjnych.

Oszczędności

te wynikają z ilości energii użytecznej pozyskanej

z instalacji kolektorów słonecznych oraz z uniknię-

tych kosztów zakupu paliwa konwencjonalnego.

Im

większa jest redukcja zużycia energii konwencjonal-

nej oraz im wyższa jest cena zakupu tej energii, tym

większe są oszczędności eksploatacyjne i krótszy jest

okres zwrotu inwestycji.

Największe roczne oszczęd-

ności występują w przypadku podgrzewania wody

użytkowej bojlerem/grzałką elektryczną lub kotłem

na olej opałowy, następnie kotłem/piecykiem gazo-

wym, zaś najmniejsze w przypadku ogrzewania ko-

tłem na paliwo stałe (węglowym lub opalanym drew-

nem).

Oszczędności eksploatacyjne rosną wraz ze

2064

zwiększaniem stopnia pokrycia zapotrzebowania na

ciepło z instalacji słonecznej, co wpływa również na

wzrost nakładów inwestycyjnych.

Aby uniknąć prze-

wymiarowania instalacji i poniesienia z tego tytułu

nadmiernych kosztów początkowych, należy ocenić

planowaną inwestycję z użyciem wskaźników opła-

calności ekonomicznej, takich jak np. okres zwrotu

inwestycji.

Narodowy fundusz przeprowadził wnikliwą ana-

lizę opłacalności inwestycji w kolektory słoneczne

w różnych wariantach: intensywności dopłat, wyko-

rzystywanego źródła energii oraz liczby osób korzy-

stających z instalacji.

Analiza wykonana przez NFO-

ŚiGW została oparta na danych uzyskanych w trak-

cie realizacji projektów pilotażowych doﬁnansowania

instalacji słonecznych w Szczawnicy, Suchej Beskidz-

kiej, powiecie suskim i w Łodzi.

Analiza NFOŚiGW

zakłada bardziej rygorystyczne warunki brzegowe

niż inne analizy występujące na rynku.

Wyniki

przedmiotowej analizy przedstawiono w poniższej

tabeli.

Okres zwrotu inwestycji z uwzględnieniem lat i miesięcy

energia

elektryczna

olej opałowy gaz węgiel

dom – 3 osoby

bez dotacji 10 18 26 36

z dotacją 6 10 13 20

dom – 5 osób

bez dotacji 9;4 17 22 33

z dotacją 5;2 10 11;10 19

wspólnota

mieszkaniowa

bez dotacji 9 16 21 31

z dotacją 5 9 11;1 17

Biorąc pod uwagę powyższe dane oraz trwałość

instalacji kolektorów słonecznych, która wynosi ok.

20 lat, można wyciągnąć wniosek, że zastąpienie in-

stalacji wykorzystującej energię elektryczną lub olej

opałowy do podgrzewania wody użytkowej instalacją

słoneczną jest opłacalne nawet bez dotacji z NFO-

ŚiGW, natomiast w przypadku rezygnacji z kotła lub

pieca gazowego dopłata gwarantuje zwrot z inwesty-

cji w połowie okresu użytkowania kolektorów sło-

necznych.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

na kwestie zawarte w przedmiotowej interpelacji.

Z poważaniem

Grażyna Henclewska

w sprawie konkursu na projekt systemowy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie konkursu na projekt systemowy „E-podręczniki

do kształcenia ogólnego”, uprzejmie informuję.

Ośrodek Rozwoju Edukacji w dniu 23 lipca br.

podjął decyzję o powtórzeniu otwartego naboru ofert

na partnerów i ponownym wyborze partnerów do

wspólnej realizacji projektu „E-podręczniki do kształ-

cenia ogólnego”.

Kierując się dobrem projektu, który towarzyszy

rządowemu programowi „Cyfrowa szkoła”, oraz

biorąc pod uwagę reakcję mediów, która towarzy-

szyła konkursowi, w którym wyłonieni zostali

partnerzy, Ośrodek Rozwoju Edukacji uznał, że

wiek wątpliwości co do przejrzystości postępowa-

nia oraz równego traktowania oferentów, koniecz-

na jest zmiana obowiązujących dotąd procedur

Podjęta decyzja dotyczy wyłącznie partnerów spo-

za sektora publicznego.

Wybór uczelni wyższych, z któ-

rymi podjęta została współpraca w zakresie opraco-

wania podręczników do przedmiotów humanistycz-

nych, przyrodniczych, matematyki i przedmiotów

informatycznych, nie wymaga przeprowadzenia otwar-

tego naboru.

Umowy z tymi instytucjami mogą zo-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 2 sierpnia 2012 r.

w sprawie nowelizacji ustawy

o zbiórkach publicznych (6897)

lację posła na Sejm RP pana Ryszarda Terleckiego

2065

nych (sygn.

SPS-023-6897/12) uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

stwo Administracji i Cyfryzacji prowadzi prace nad

nowym projektem ustawy o zbiórkach publicznych.

Zakłada się, iż nowe rozwiązania prawne zliberalizu-

ją system zbiórek publicznych, tworząc jednocześnie

ramy prawne, które umożliwiałyby ich łatwe prowa-

dzenie oraz zapewniały ich przejrzystość.

Ponadto

przesuną one rolę państwa tak, aby tworzyło ono ramy

przestrzeni − dbało o bezpieczeństwo.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż Minister-

pracy nad przedmiotowym projektem ustawy zapro-

siło przedstawicieli organizacji społecznych oraz

ekspertów.

Odnosząc się do ﬁnansowaniaspołecznościowego,

czyli crowdfundingu, deﬁniowanego jako sytuację,

twórczość, wskazać należy, iż jest to kwestia odrębna

od przeprowadzania zbiórek publicznych.

Minister-

stwo Administracji i Cyfryzacji dostrzega potencjał

crowdfundingu dla przedsiębiorczości i działalności

dobroczynnej i dlatego też zamierza podjąć prace

w zakresie, czy i jak ten proces uregulować.

Decyzja

o tym będzie poprzedzona debatą społeczną i konsul-

tacjami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

pisma z dnia 20 lipca 2012 r., przy którym przedsta-

wiono w trybie art. 192 ust. 6 Regulaminu Sejmu

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 lipca 1992 r. in-

mania ustawy o związkach zawodowych w związku

uprzejmie zauważam, że zgodnie z przepisem art. 192

ust. 1 tego regulaminu posłowi przysługuje prawo

Powyższy pogląd reprezentują przedstawiciele

prawa konstytucyjnego, jak choćby pan dr Janusz

Mordwiłko w opracowaniu pod tytułem „Interpelacje

i zapytania poselskie w świetle Konstytucji”.

Analiza treści interpelacji panów posłów jedno-

znacznie wskazuje, że oczekują od ministra sprawie-

dliwości oceny legalności akcji strajkowej oraz oceny

sprawie, a w konsekwencji zainicjowania działań na

rzecz określonej grupy osób.

Kwestie te nie należą

więc do zagadnień, które mogą być przedmiotem in-

terpelacji.

Na marginesie wypada jedynie dodać, że ustawą

nia cywilnego, rozporządzeń prezydenta Rzeczypospo-

układowym, Kodeksu posterowania administracyjne-

go, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywil-

189, z późn. zm.), wobec głębokich zmian w procedu-

rze cywilnej, skreślono w Kodeksie postępowania cy-

wilnego dział VII „Rewizja nadzwyczajna”, a tym sa-

mym ten nadzwyczajny środek zaskarżenia przestał

funkcjonować w polskim systemie prawnym.

Mając na uwadze, że obowiązek wynikający z tre-

pism, które nie spełniają wskazanych wyżej wymo-

gów dotyczących interpelacji, uprzejmie proszę pana

marszałka o rozważenie potrzeby skierowania niniej-

Regulaminu Sejmu.

Pozwolę sobie jednocześnie zwrócić uwagę na fakt,

tzw. zewnętrzny nadzór administracyjny ministra

sprawiedliwości nad sądami powszechnymi, który

wego toku wewnętrznego urzędowania sądów, bezpo-

średnio związanego z wykonywaniem zadań określo-

nych przez konstytucję i ustawy.

Natomiast nadzór nad działalnością sądów w za-

kresie orzekania sprawuje tylko i wyłącznie Sąd Naj-

wyższy.

Mając powyższe na uwadze zwracam interpelację

panów posłów Dawida Jackiewicza i Adama Kwiat-

kowskiego z dnia 9 lipca 2012 r.

Z poważaniem

Wojciech Węgrzyn

2066

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

w sprawie planów restrukturyzacji

Gazowni Kieleckiej (6899)

2012 r., przesłaną do ministra skarbu państwa za po-

średnictwem wiceprezesa Rady Ministrów, ministra

gospodarki, w sprawie planów restrukturyzacji Ga-

zowni Kieleckiej, znak: SPS-023-6899/12, w oparciu

towe i Gazownictwo SA, informuję, co następuje.

PGNiG SA planuje podjęcie działań restruktury-

zacyjnych w oddziałach obrotu gazem (OOG) we

wszystkich gazowniach na terenie kraju.

Zasadnicza część zmian polega na przemodelowa-

niu struktury oddziałów obrotu tak, aby wpłynęło to

jakości obsługi klientów.

Zmiany struktur wpłyną na

usprawnienie komunikacji i współpracy pomiędzy

szenie elastyczności wykorzystywania zasobów ludz-

kich, racjonalizację zakresów kierowania oraz zwięk-

szenie efektywności procesów wsparcia i wdrożenie

Planowane działania PGNiG SA mają na celu

ujednolicenie i spłaszczenie struktur organizacyj-

nych poprzez włączenie funkcjonujących dotychczas

zamierza scentralizować obsługę klientów bizneso-

wych w oddziałach, podporządkować służby wsparcia

kierownikom funkcjonalnym na poziomie oddziałów

i przekształcić jednostki odpowiedzialne za koordy-

nację obsługi klientów indywidualnych w gazow-

niach w regionalne biura handlowe, których teryto-

rialny zakres działania będzie wykraczał poza do-

tychczasowe granice gazowni.

Konsolidacja regionalnych biur handlowych bę-

dzie miała miejsce w przypadku oddziałów: górnoślą-

skiego, wielkopolskiego, karpackiego i pomorskiego,

przy czym na tym etapie działań restrukturyzacyj-

nych nie jest planowana relokacja pracowników zaj-

mujących się sprzedażą oraz obsługą klientów zmie-

rzająca do zmiany miejsca świadczenia przez nich

pracy lub istotna restrukturyzacja zatrudnienia.

Przedstawione powyżej zmiany w oddziałach ob-

rotu gazem PGNiG SA są konsekwencją realizacji

spójnej koncepcji przyjętej dla całej spółki i nie idą

w kierunku likwidacji struktur PGNiG SA w Kiel-

cach.

Według zapewnień spółki, prowadzone przez

PGNiG SA działania nie będą miały wypływu na

przebieg prowadzonych projektów gazyﬁkacyjnych

i rozwój gazyﬁkacjiwregioniekieleckim.

Jednocześnie informuję panią poseł, iż minister

skarbu państwa, na podstawie ustawy z dnia 8 sierp-

sługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. z 1996 r.

Nr 106, poz. 493), m.in. wykonuje uprawnienia wy-

nikające z praw majątkowych Skarbu Państwa w spół-

łów należących do Skarbu Państwa.

Spółki te podle-

gają pod regulacje kodeksu spółek handlowych, zgod-

nie z którymi prowadzenie spraw spółki zastrzeżone

zostało do kompetencji ich zarządów.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

nia dodatkowego limitu uprawnień do emisji dwu-

tlenku węgla w ZPW Trzuskawica SA przesyłam

odpowiedź.

1.

Kto odpowiada za przyznanie dodatkowych li-

Przyznawanie uprawnień do emisji z krajowej re-

zerwy uprawnień do emisji jest uregulowane w obec-

uprawnień do emisji do dnia wejścia ww. ustawy było

uregulowane w ustawie z dnia 22 grudnia 2004 r.

Nr 281, poz. 2784, z późn. zm.), dalej: ustawa o sys-

temie handlu z 2004 r.

Postępowanie w sprawie przyznania uprawnień

do emisji dla ZPW Trzuskawica SA zostało wszczęte

w 2008 r., kiedy obowiązywała ustawa o systemie

handlu z 2004 r.

Zgodnie z przepisami tej ustawy

(art. 15 ust. 1 pkt 4, art. 22 ust. 2 i 3 oraz art. 34

i 36) liczba uprawnień do emisji przyznana na każdy

rok okresu rozliczeniowego stanowiąca krajową re-

zerwę uprawnień do emisji dla instalacji nowych lub

instalacji, w których dokonano zmiany, na uzupeł-

nienie uprawnień do emisji w związku z ponadplano-

wym wzrostem zapotrzebowania na te uprawnienia,

jest określana w „Krajowym planie rozdziału upraw-

2067

nień do emisji dwutlenku węgla”.

Dla instalacji no-

wych lub instalacji, w których dokonano zmiany,

w zezwoleniu określa się liczbę przyznanych upraw-

wego po uzyskaniu opinii krajowego administratora

zwanego Krajowym Ośrodkiem Bilansowania i Za-

rządzania Emisjami).

Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia

i przydzielenia uprawnień do emisji z krajowej rezer-

wy dla ZPW Trzuskawica SA zostało zakończone

w bieżącym roku, pod rządami ustawy z dnia

poz. 695), dalej: ustawa o systemie handlu z 2011 r.

Marszałek województwa świętokrzyskiego w dniu

15 maja 2012 r. wydał dla ZPW Trzuskawica SA de-

cyzję nr OWŚ.VII.7676-6/2008 w sprawie zezwolenia

uprawnieniami do emisji dla instalacji do produkcji

wapna – piec typu Maerz, przydzielając w zezwoleniu

uprawnienia do emisji w liczbie 240 900 (pkt IV de-

cyzji).

Decyzja została wydana na podstawie art. 33,

34 i 36 ustawy o systemie handlu z 2004 r. oraz na

podstawie przepisów intertemporalnych ustawy

o systemie handlu z 2011 r., co oznacza, że mimo iż

decyzja została wydana w oparciu o przepisy mate-

rialne starej ustawy, stała się ostateczna już w okre-

sie obowiązywania nowej ustawy.

Zatem zgodnie

do jej wykonania zastosowanie mają przepisy nowej

ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 2 ustawy o sys-

temie handlu z 2011 r. uprawnienia do emisji z kra-

jowej rezerwy są wydawane na podstawie ostatecznej

decyzji w sprawie zezwolenia na emisję gazów cie-

plarnianych przez Krajowy Ośrodek Bilansowania

i Zarządzania Emisjami (dalej: krajowy ośrodek).

Na podstawie powyższych przepisów należy wska-

zać, że przyznanie uprawnień do emisji z krajowej

rezerwy dla ZWP Trzuskawica SA leżało w kompe-

tencji marszałka województwa świętokrzyskiego, na-

tomiast wykonanie decyzji leży w kompetencji krajo-

wego ośrodka.

2.

Kiedy zostanie podjęta ostateczna decyzja

Decyzja marszałka województwa świętokrzyskie-

go nr OWŚ.VII.7676-6/2008 z dnia 15 maja 2012 r.

w sprawie zezwolenia na uczestnictwo we wspólno-

towym systemie handlu uprawnieniami do emisji dla

na chwilę obecną ostateczną i pozostającą w obrocie

prawnym decyzją przyznającą uprawnienia do emisji

Jednakże minister środowiska wszczął postępo-

wanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. de-

cyzji marszałka województwa świętokrzyskiego ze

względu na podejrzenie wydania decyzji z rażącym

naruszeniem prawa.

Informacja o możliwych wadach

decyzji została przekazana ministrowi środowiska

przez krajowy ośrodek.

Minister środowiska sprawu-

je nadzór nad systemem handlu uprawnieniami do

emisji oraz jest organem wyższego stopnia w stosun-

ku do marszałka województwa w sprawach rozstrzy-

ganych na podstawie przepisów ustawy o systemie

handlu z 2011 r.

W związku z wszczęciem postępowania minister

środowiska postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r.

wstrzymał wykonanie ww. decyzji.

Obecnie postępo-

wanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

marszałka województwa świętokrzyskiego jest w toku

i zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania admi-

nistracyjnego powinno zostać zakończone najpóźniej

dnia 25 sierpnia 2012 r.

3.

Jak Rada Ministrów wyobraża sobie funkcjonowa-

Dotychczas nie została podjęta decyzja o obniże-

niu przydziału uprawnień do emisji dla ZWP Trzu-

skawica SA.

Uprawnienia do emisji dla spółki są

przyznane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia

lata 2008–2012” dla wspólnotowego systemu handlu

uprawnieniami do emisji (Dz. U. Nr 202, poz. 1248).

Przydział ten przez cały okres rozliczeniowy 2008–

–2012 nie uległ zmianie.

Uprawnienia do emisji na

rok 2012 zostały wydane w lutym br. Należy również

wskazać, że przydział ten pokrył z nadwyżką emisję

dwutlenku węgla ZWP Trzuskawica SA w obecnym

okresie rozliczeniowym.

Z informacji zawartych w ra-

portach o emisji dwutlenku węgla składanych przez

ZWP Trzuskawica SA w latach 2008–2011 r. wynika,

że podmiot dysponował w tym okresie nadwyżką wy-

noszącą 114 642 uprawnień do emisji.

Obecnie toczy się postępowanie administracyjne

szałka województwa świętokrzyskiego o przyznaniu

dla ZWP Trzuskawica SA uprawnień do emisji

z krajowej rezerwy, tj. dodatkowej puli uprawnień

do emisji.

Postępowanie to może zakończyć się

stwierdzeniem nieważności ww. decyzji, co ostatecz-

nie oznaczałoby, że uprawnienia do emisji z krajowej

rezerwy nie zostaną przyznane dla ZWP Trzuska-

wica SA.

Należy jednak podkreślić, że taki wynik

postępowania nie oznacza obniżenia limitu upraw-

nień do emisji, gdyż limit ten został określony ww.

rozporządzeniu i nie uległ zmianie.

Odnosząc się do ogólnie pojętej perspektywy „ob-

niżenia limitów emisji dwutlenku węgla”, należy

wskazać, że w II okresie rozliczeniowym (lata 2008–

–2012) przydziały uprawnień do emisji nie będą

zmniejszane.

Wysokość przydziałów określona jest

–2012” dla wspólnotowego systemu handlu uprawnie-

2068

gnie zmianie.

Obecnie trwają prace nad nowelizacją

ww. rozporządzenia celem uruchomienia dodatkowej

rezerwy uprawnień dla instalacji zidentyﬁkowanych

po dniu 1 stycznia 2008 r. oraz na planowane projek-

ty wspólnych wdrożeń.

W perspektywie zmiany funkcjonowania systemu

handlu uprawnieniami w III okresie rozliczeniowym

(lata 2013–2020) polegającej na wprowadzeniu zasa-

dy nabywania uprawnień do emisji na aukcji, należy

wskazać, że polski rząd podjął wszelkie działania ce-

lem skorzystania z bezpłatnych uprawnień do emisji.

Będzie to możliwe dzięki dotychczas zrealizowanym

zadaniom w zakresie tzw. krajowych środków wyko-

nawczych umożliwiających bezpłatne przydziały dla

przemysłu oraz instalacji elektroenergetycznych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

niepełnoproﬁlowych(6901)

piśmie, znak: SPS-023-6901/12, w sprawie proble-

mów z wezwaniem odpowiedniego transportu me-

dycznego w sytuacji nagłego zagrożenia zdrowotnego

pacjentów przebywających z szpitalach niepełnopro-

ﬁlowych, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

wyjaśnień.

Zespół ratownictwa medycznego zgodnie z ustawą

twie Medycznym (Dz. U. Nr 191 poz. 1410, z późn.

nictwa medycznego nie mogą być dysponowane do

pacjentów przebywających na leczeniu w warunkach

szpitalnych, natomiast mogą być dysponowane do

pacjentów leczonych np. w warunkach ambulatoryj-

nych oraz świadczeniodawców udzielających świad-

czeń całodobowych i stacjonarnych innych niż świad-

czenia szpitalne pod warunkiem jednak, że przyczy-

ną wezwania jest stan nagłego zagrożenia zdrowot-

nego, o którym mowa w ustawie o PRM.

W takiej

sytuacji transport sanitarny pacjenta jest integralną

częścią akcji prowadzenia medycznych czynności ra-

tunkowych i odbywa się zgodnie z przepisami ustawy

o PRM, tj. do najbliższego szpitalnego oddziału ra-

tunkowego, do innego wskazanego szpitala zgodnie

z art. 44 ust. 1 tejże ustawy albo do innego oddziału

szpitala wyspecjalizowanego w zakresie udzielania

świadczeń niezbędnych dla ratownictwa medycznego

lub do centrum urazowego, w przypadku zaistnienia

przesłanek art. 45 ust. 1.

Decyzję co do transportu

pacjenta podejmuje kierownik zespołu ratownictwa

medycznego, w porozumieniu z dyspozytorem me-

dycznym oraz – w razie potrzeby – z lekarzem koor-

dynatorem ratownictwa medycznego.

podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotne-

czonemu przysługuje bezpłatny przejazd środkami

Transport sanitarny, co do zasady, nie stanowi

odrębnego przedmiotu umów ze świadczeniodawca-

mi, lecz stanowi składową świadczenia zdrowotnego

kontraktowanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego zlecający trans-

port sanitarny określa także warunki, w jakich

transport powinien być realizowany – np. z lekarzem

lub bez lekarza.

W sytuacji, gdy dany szpital nie po-

siada na własnym wyposażeniu środka transportu

sanitarnego wraz z personelem, w celu zapewnienia

kompleksowości wykonywanych świadczeń oraz dzia-

łania w zgodzie z umową zawartą z NFZ, powinien

zlecić podwykonawstwo transportu sanitarnego in-

nemu podmiotowi leczniczemu oferującemu usługi

tego typu.

Z drugiej strony, personel medyczny za-

trudniony w danym szpitalu – bez względu na proﬁl

leczniczy tej placówki – powinien posiadać przygoto-

wanie, wyroby medyczne i produkty lecznicze nie-

zbędne do udzielenia pomocy medycznej pacjentowi

w stanie nagłym.

Na podstawie rozporządzenia ministra zdrowia

Nr 81, poz. 484), zwanych dalej „ogólnymi warunka-

mi umów”, świadczeniodawca zapewnia udzielanie

świadczeń w sposób kompleksowy, w szczególności

2069

procedur medycznych związanych z udzielaniem tych

świadczeń.

Jednocześnie § 8 ust. 2 załącznika do

ogólnych warunków umów stanowi, że to świadcze-

niodawca, w ramach środków ﬁnansowychokreślo-

nych w umowie, jest zobowiązany do zapewnienia

ślonych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej

ﬁnansowanychześrodkówpublicznych,awięcwprzy-

padku konieczności podjęcia natychmiastowego le-

czenia w podmiocie leczniczym oraz wynikających

z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

Warunki

transportu (np. z lekarzem, bez lekarza) określa oso-

ba wystawiająca zlecenie.

Zadania realizowane przez zespoły ratownictwa

medycznego oraz realizowane przez transport sani-

tarny zostały odrębnie i wyraźnie określone w prze-

pisach prawnych łącznie z zapewnieniem ich odręb-

nego ﬁnansowania.

Problem zatem z organizacją

zabezpieczenia pacjentów nie leży więc po stronie

braku właściwych przepisów prawnych, lecz po stro-

nie braku takiej organizacji u świadczeniodawcy (za-

bezpieczenie transportu sanitarnego z lekarzem lub

bez lekarza, bezpośrednio lub za pośrednictwem pod-

wykonawców).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

w sprawie planowanych zmian

(6902)

przekazujące interpelację pana Waldemara Sługoc-

kiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

w sprawie zasad funkcjonowania Państwowej In-

spekcji Sanitarnej w województwie lubuskim oraz

i latach kolejnych uprzejmie informuję, co następuje.

wiecie.

Zmiany te obowiązują od dnia 1 stycznia 2010 r.

Jednocześnie, w rozumieniu przepisów ustawy

miologicznej.

Stacja sanitarno-epidemiologiczna jest

ﬁnansowanymzbudżetupaństwa.

Biorąc pod uwagę powyższe, ﬁnansowaniedzia-

łalności stacji sanitarno-epidemiologicznych w woje-

wództwie realizowane jest ze środków budżetowych

będących w dyspozycji wojewody.

Wojewoda zobowią-

zany jest zatem do zabezpieczenia w budżecie, jako

dysponent właściwej części budżetowej, odpowiedniej

wysokości środków budżetowych na zadania realizo-

wane przez uprawnione jednostki organizacyjne, w tym

jednostki Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zapew-

niając tym samym prawidłowe funkcjonowanie tych

jednostek.

Ponadto z informacji przekazanych przez Mini-

sterstwo Finansów wynika, że brak jest jeszcze roz-

wiązania wskazującego ﬁnansowanieporoku2012

państwowych jednostek budżetowych, po likwidacji

rezerwy celowej przeznaczonej na pokrycie kwot uzy-

skiwanych w ramach tzw. dochodów własnych do

Jednocześnie uprzejmie informuję, że minister

ją likwidacji jednostek organizacyjnych Państwowej

Inspekcji Sanitarnej.

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

2070

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie bezzasadnego aresztowania,

(6903)

nych oraz odszkodowań za niewątpliwie niesłuszne

tymczasowe aresztowanie, przekazaną wraz z pismem

z dnia 26 lipca 2012 r. przez pana Adama Jasera, pod-

sekretarza stanu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

Odnośnie do pytania 1., dotyczącego podejmowania

działań w celu wyeliminowania uchybień sądów po-

wodujących odpowiedzialność Skarbu Państwa za

szkody powstałe m.in. w związku z niesłusznym ska-

zaniem lub tymczasowym aresztowaniem oraz z prze-

wlekłością postępowań, uprzejmie informuję, że bez-

pośrednie uprawnienia do podejmowania czynności

nadzorczych w tym zakresie przysługują prezesom

sądów, sprawującym wewnętrzny nadzór administra-

W zakresie działań podejmowanych przez mini-

stra sprawiedliwości służących wyeliminowaniu

wskazanych wyżej uchybień wskazać należy na upo-

wszechnianie wśród sędziów orzecznictwa Europej-

skiego Trybunału Praw Człowieka.

Ponadto z dniem

1 sierpnia 2012 r. wszystkie sądy apelacyjne urucho-

miły portale orzeczeń, na których będą umieszczane

orzeczenia tych sądów.

Docelowo planowany jest do-

stęp do informacji sądowej obejmującej orzecznictwo

rzyści tego rozwiązania należy wymienić także mo-

tywujące oddziaływanie na sędziów wydających dane

orzeczenie, które winno skutkować większą staran-

nością w rozpoznawanych sprawach.

Natomiast zapewnieniu wysokiego poziomu przy-

gotowania do wykonywania zawodu sędziego i dosko-

nalenia zawodowego sędziów służą działania szkole-

niowe realizowane przez Krajową Szkołę Sądownic-

twa i Prokuratury nadzorowaną przez ministra spra-

wiedliwości.

Gruntowna nowelizacja przepisów postępowania

karnego, przygotowana przez Komisję Kodyﬁkacyjną

Prawa Karnego, działającą przy ministrze sprawie-

dliwości, zawiera wiele zmian, które mają służyć

ograniczeniu przewlekłości postępowania.

Projekt

ten na nowo kształtuje podstawy stosowania środ-

ków zapobiegawczych, w sposób który ma zapobiegać

nadmiernemu ich wykorzystywaniu w praktyce pro-

cesowej, a zarazem zapewniać osiągnięcie podstawo-

wego ich celu, jakim jest zabezpieczenie prawidłowe-

go przebiegu postępowania, przy jednoczesnej ochro-

nie gwarancji procesowych oskarżonego.

Problematyka zawarta w pytaniach nr 2 i 3 pozo-

staje poza zakresem kompetencji ministra sprawie-

dliwości w związku z rozdziałem urzędu ministra

sprawiedliwości i prokuratora generalnego, który na-

W odpowiedzi na pytanie 4. przede wszystkim

podkreślenia wymaga, że unormowanie przewidują-

ce ograniczenie czasowe w postaci terminu 24 go-

dzin, liczonych od momentu przekazania zatrzyma-

nego sądowi, po upływie którego należy go zwolnić,

jeżeli nie doręczono mu postanowienia o zastosowa-

niu wobec niego tymczasowego aresztowania, wyni-

ka wprost z art. 41 ust. 3 konstytucji.

Problem rzetelnego przygotowania się sędziego do

rozstrzygnięcia w tak krótkim czasie w przedmiocie

jest bardzo ważny.

Z uwagi na wysoce dotkliwy cha-

rakter tego środka pozbawiającego wolności sąd roz-

poznający wniosek prokuratora każdorazowo winien

dokonać analizy zgromadzonego w sprawie materia-

łu dowodowego.

Zważyć jednak należy, że środki za-

pobiegawcze można stosować, gdy zebrane dowody

ny popełnił przestępstwo (art. 249 § 1 K.p.k.).

Ozna-

wiem stwierdzenie, że dowody wskazują na istnienie

prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa.

Po-

nadto prokurator we wniosku o zastosowanie tym-

czasowego aresztowania ma obowiązek wskazania

dowodów uprawdopodobniających fakt popełnienia

przestępstwa przez podejrzanego, co ułatwia sądowi

zapoznawanie się z przedstawionym materiałem do-

wodowym.

Przed zastosowaniem tymczasowego

aresztowania sąd przesłuchuje podejrzanego, co też

stanowi istotny element mogący przyczynić się do

podjęcia decyzji w krótkim czasie.

Poniżej przedstawiam dane statystyczne dotyczą-

ce zasądzonych w trybie art. 552 K.p.k. odszkodowań

za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie

oraz zasądzonych sum pieniężnych w sprawach cy-

wilnych i karnych na podstawie ustawy z dnia 17 czerw-

czym prowadzonym lub nadzorowanym przez proku-

ratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

Ad 5. i 8.

Zgodnie z art. 552 § 4 Kodeksu postępo-

wania karnego oskarżonemu przysługuje odszkodo-

wanie i zadośćuczynienie w wypadku niewątpliwie

mania.

2071

W 2007 r. odszkodowania z tego tytułu zostały

prawomocnie zasądzone wobec 252 osób w łącznej

wysokości 7 224 616 zł, średnio na jedną osobę

w kwocie 28 669 zł.

W 2008 r. zasądzono odszkodo-

wania wobec 275 osób, w kwocie 5 614 402 zł, średnio

na jedną osobę w wysokości 20 416 zł.

W 2009 r. 173 oso-

bom zasądzono łącznie odszkodowania na kwotę

2 388 775 zł, średnio 13 808 zł na osobę, natomiast

zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymcza-

sowe aresztowanie lub zatrzymanie zasądzono w kwo-

cie 2 381 553 wobec 100 osób, średnio 23 816 zł na oso-

bę.

W 2010 r. wobec 167 osób orzeczono odszkodowanie

w łącznej wysokości 4 305 308, średnio na osobę 25 780 zł,

zaś zadośćuczynienie w kwocie 5 129 136 zł wobec

229 osób, średnio 22 398 zł.

W 2011 r. sądy zasądziły

łącznie 4 225 422 zł tytułem odszkodowań dla 204 osób,

średnio na osobę kwotę 20 713 zł i 9 276 324 zł z ty-

tułu zadośćuczynienia wobec 312 osób, średnio 29 732 zł

na osobę.

Ad 6. i 8.

W przypadku uwzględnienia skargi sąd,

kuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasad-

nionej zwłoki, na żądanie skarżącego przyznaje od

Skarbu Państwa sumę pieniężną w wysokości od

Zakres przedmiotowy ustawy został rozszerzony na

postępowania przygotowawcze prowadzone lub nadzo-

rowane przez prokuratora z dniem 1 maja 2009 r. na

poznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nie-

uzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 61, poz. 498).

W sądach powszechnych skargi rozpoznają sądy

apelacyjne i okręgowe.

Sądem właściwym do rozpo-

i sądem okręgowym, właściwy do jej rozpoznania

postępowania przed sądem apelacyjnym rozpoznaje

Sąd Najwyższy.

Dane dotyczące skarg uwzględnionych poprzez

zasądzenie kwoty pieniężnej w sprawach karnych

i cywilnych:

1) w 2007 r.:

a) w sądach apelacyjnych:

— w sprawach karnych uwzględniono 11 skarg,

zasądzając łącznie 18 500 zł, średnio w jednej sprawie

1682 zł; w sprawach cywilnych – w 29 sprawach

uwzględniono skargi poprzez zasądzenie kwoty pie-

niężnej w łącznej wysokości 76 300 zł, średnio 2631 zł

w jednej sprawie;

b) w sądach okręgowych:

— w sprawach karnych i wykroczeniowych uwzględ -

niono 49 skarg, zasądzając łącznie 96 300 zł, średnio

w jednej sprawie 1965 zł; w sprawach cywilnych

– w 229 sprawach, w których łącznie zasądzono

2) w 2008 r.:

a) w sądach apelacyjnych:

zasądzenie kwoty pieniężnej 11 skarg, zasądzając

łącznie 30 500 zł, średnio w jednej sprawie 2773 zł;

w sprawach cywilnych – w 44 sprawach uwzględnio-

no skargi poprzez zasądzenie kwoty pieniężnej

w łącznej wysokości 157 500 zł, średnio 3580 zł

w jednej sprawie;

uwzględniono 68 skarg, zasądzając łącznie 143 800 zł,

średnio w jednej sprawie 2115 zł; w sprawach cywil-

nych – w 227 sprawach, w których łącznie zasądzono

kwotę 492 200 zł, średnio 2168 zł w jednej sprawie;

3) w 2009 r.:

a) w sądach apelacyjnych:

— uwzględniono poprzez zasądzenie kwoty pie -

niężnej 52 skargi, zasądzając łącznie 221 500 zł, śred-

nio w jednej sprawie 4260 zł; w sprawach cywilnych

– uwzględniono skargi w 51 sprawach poprzez zasą-

dzenie kwoty pieniężnej w łącznej wysokości 180 200 zł,

średnio 3533 zł w jednej sprawie;

niono 145 skarg, zasądzając łącznie 401 000 zł, średnio

w jednej sprawie 2766 zł; w sprawach cywilnych

w 289 sprawach, w których łącznie zasądzono kwotę

807 740 zł, średnio 2795 zł w jednej sprawie;

4) w 2010 r.:

a) w sądach apelacyjnych:

zasądzając łącznie 292 000 zł, średnio w jednej spra-

wie 4563 zł; w sprawach cywilnych w 74 sprawach

niężnej w łącznej wysokości 260 500 zł, średnio

3520 zł. w jednej sprawie;

niono 262 skargi, zasądzając łącznie 849 100 zł, średnio

w jednej sprawie 3241 zł; w sprawach cywilnych

– w 444 sprawach, w których łącznie zasądzono

1318 390 zł, średnio 2969 zł w jednej sprawie;

4) w 2011 r.:

a) w sądach apelacyjnych:

zasądzając łącznie 417 100 zł, średnio w jednej spra-

wie 5561 zł; w sprawach cywilnych – w 105 sprawach

niężnej w łącznej wysokości 364 500 zł, średnio 3471 zł

w jednej sprawie.

b) w sądach okręgowych:

niono 255 skarg, zasądzając łącznie 737 000 zł, średnio

2072

w jednej sprawie 2890 zł; w sprawach cywilnych

– w 615 sprawach, w których łącznie zasądzono

l 779 850 zł, średnio 2894 zł w jednej sprawie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

pana posła Jacka Czerniaka w sprawie działań po-

dejmowanych przez organy ochrony prawnej na oko-

liczność zaginięcia majora Wojska Polskiego (SPS-

-023-6904/12), uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

Jak wyjaśnia Naczelna Prokuratura Wojskowa,

wszystkie fakty, wątpliwości, zastrzeżenia i zarzuty

podnoszone przez ojca wskazanego w interpelacji ma-

jora Wojska Polskiego, a związane z prowadzonym

przez wojskowe prokuratury garnizonowe w Kosza-

linie i Szczecinie postępowaniem w sprawie zaginię-

cia jego syna, były wielokrotnie analizowane i roz-

strzygane przez różne podmioty w toku tej sprawy,

zawsze ze skutkiem negatywnym dla skarżącego.

W dniu 10 listopada 2011 r.

Wojskowa Prokuratu-

ra Garnizonowa w Szczecinie wydała postanowienie

o umorzeniu śledztwa przeciwko wskazanemu oﬁce-

Nr 89, poz. 555, ze zm.) z uwagi na brak danych do-

statecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia

przez podejrzanego zarzucanego mu czynu.

Decyzja

ta stała się prawomocna z dniem 24 listopada 2011 r.

Podnoszone przez ojca oﬁcerawątpliwościdotyczące

prawdziwości zeznań wskazanych w interpelacji

świadków zostały ostatecznie zweryﬁkowaneprzez

Sąd Rejonowy w Białogardzie, który postanowieniem

mał w mocy decyzję Prokuratury Rejonowej w Bia-

łogardzie (sygn.

Ds.

1764/08), która odmówiła wsz-

częcia śledztwa w tej sprawie.

Ponadto według informacji Naczelnej Prokuratu-

ry Wojskowej zachowanie prokuratorów prowadzą-

cych postępowanie w kontekście ewentualnego nie-

dopełnienia przez nich obowiązków służbowych było

przedmiotem śledztwa Wojskowej Prokuratury Okrę-

gowej w Warszawie, która postanowieniem z dnia

25 kwietnia 2012 r.

(Po. Śl.

21/12) umorzyła postępo-

powania karnego wobec braku znamion czynu zabro-

nionego.

Decyzja ta, w następstwie wniesienia zaża-

lenia przez ojca zaginionego majora Wojska Polskie-

go, była poddana kontroli przez Wojskowy Sąd Okrę-

gowy w Poznaniu, który postanowieniem z dnia

20 czerwca br. (sygn.

Kp.

31/12) utrzymał ją w mocy.

Odnosząc się do pytania, czy obowiązujące prze-

pisy prawne w zakresie sprawowania nadzoru służ-

bowego nad prokuratorem prowadzącym postępowa-

nie pozwalają w sposób wystarczający na egzekwo-

wanie wydawanych poleceń, uprzejmie informuję, że

w świetle postanowień ustawy z dnia 20 czerwca

poz. 1599, ze zm.) organem właściwym do udzielenia

odpowiedzi w tym obszarze jest prokurator general-

ny.

Prezes Rady Ministrów, minister obrony narodo-

wej i minister sprawiedliwości nie sprawują nadzoru

nad organami prokuratury i nie są kompetentni do

właściwości zarówno powszechnych, jak i wojsko-

wych jednostek organizacyjnych prokuratury, w tym

do oceny przebiegu postępowania przygotowawczego

w przedmiotowej sprawie.

w sprawie realizacji przez rząd uchwały

i wezwania Parlamentu Europejskiego

smo, SPS-023-6905/12, z dnia 24 lipca 2012 r., prze-

kazujące interpelację posła Krzysztofa Jurgiela oraz

2073

płaty bezpośrednie dla rolników, przekazuję nastę-

pujące wyjaśnienia.

1.

Czy rząd przeprowadził szczegółową analizę

zgodności z art. 18, 39 i 40 TFUE?

Przygotowanie stanowisk rządu RP do propozycji

prawnych związanych z reformą wspólnej polityki rol-

nej, przedstawionych przez Komisję Europejską

w dniu 12 października 2011 r., wiązało się z przepro-

wadzeniem analiz różnych aspektów proponowanych

przez KE przepisów, w tym dotyczących ich zgodności

z przepisami prawa podstawowego Unii Europejskiej.

Efektem tych analiz są zapisy stanowisk rządu.

Zastrzeżenia prawne związane z propozycjami

legislacyjnymi KE zostały odnotowane w stanowi-

sku rządu do propozycji prawnej dotyczącej płatno-

ści bezpośrednich

1)

.

Zawiera ono zapis stwierdzają-

cy, że „propozycje legislacyjne KE budzą wątpliwo-

ści, co do zgodności z zasadami prawa unijnego (nie-

dyskryminacji, proporcjonalności).

W szczególności

jednolite w całej UE wymagania i obowiązki, m.in.

w zakresie „zazielenienia”, rekompensowane zróż-

nicowanym wsparciem (stawki płatności) godzą

w zasadę jednakowego traktowania rolników funk-

cjonujących w tych samych warunkach (traktatowa

zasada niedyskryminacji).

Ten element, podobnie

jak zapowiedź zastosowania obiektywnych kryte-

riów jedynie do podziału środków w ﬁlarzeIIbudzą

wątpliwości o zgodność z zasadą proporcjonalności,

tj. właściwego doboru instrumentów do realizacji

zakładanych celów”.

Rząd jasno stwierdza w ww. stanowisku, że płat-

ności bezpośrednie powinny „pozostać instrumen-

tem WPR odpowiedzialnym za (…) zapewnienie rów -

nych warunków konkurencji w ramach jednolitego

rynku rolno-żywnościowego”.

Stąd wynika postulat

pilnej zmiany systemu płatności bezpośrednich „po-

legającej na jego uproszczeniu i ujednoliceniu, a nie

dalszym komplikowaniu i różnicowaniu form stoso-

wania w państwach członkowskich UE”.

Dalej w sta-

nowisku rząd podkreśla, że „aby zapewnić efektyw-

ność w realizacji zakładanych celów oraz pełne wy-

korzystanie potencjału jednolitego rynku w tym sek-

torze

2)

, jest konieczne przede wszystkim pełne odej-

ście od obecnych rozwiązań, w których wysokość/

stawka płatności i pułapy (koperty) krajowe odzwier-

ciedlają historyczne poziomy i intensywność produk-

cji w poszczególnych państwach członkowskich UE

sprzed kilkunastu lat.”

W związku z tym rząd uważa,

że „dystrybucja środków na wsparcie bezpośrednie

pomiędzy państwa członkowskie UE powinna od-

zwierciedlać aktualne cele i zadania tego instrumen-

tu; tym samym należy odejść od obecnej alokacji

opartej wyłącznie o historyczne poziomy produkcji

rolnej – projekt KE nie spełnia tych warunków”.

Dla-

tego rząd wskazuje, że „w przypadku utrzymania

proponowanej struktury systemu płatności bezpo-

średnich z obowiązkowymi dla państw członkow-

skich UE komponentami (tj. płatnością podstawową,

prośrodowiskową, dla małych gospodarstw oraz płat-

nością dla młodych rolników), rozwiązaniem zapew-

niającym właściwą alokację środków byłoby utworze-

nie odrębnych wspólnotowych kopert, które byłyby

rozdzielane pomiędzy państwa członkowskie UE wg

obiektywnych kryteriów odpowiadających celom każ-

dego z komponentów”.

Powyższe zapisy stanowią

podstawowe wytyczne dla przedstawicieli Polski bio-

rących udział w pracach na forum Rady związanych

z przyszłością WPR, w tym reformą płatności bezpo-

średnich.

Argumenty prawne wysuwane pod adresem pro-

jektów legislacyjnych mogą mieć istotne znaczenie

w procesie stanowienia danego prawa.

Najważniej-

szym wyznacznikiem siły tych argumentów jest to,

czy mogą one wpłynąć na bieg procesu legislacyjnego,

doprowadzić do zmian projektu czy nawet skutkować

jego odesłaniem do ponownego rozpatrzenia.

Z te-

go też punktu widzenia należy ocenić siłę argumen-

tów związanych z naruszeniem zasady niedyskrymi-

nacji rolników ze względu na przynależność państwo-

wą przez sposób podziału środków zaproponowany

przez KE w propozycji dotyczącej płatności bezpo-

średnich.

Linia orzecznictwa sądów unijnych wska-

zuje, że siła tego argumentu jest niska.

Warto rów-

nież zauważyć, że w pracach nad propozycją dotyczą-

cą płatności bezpośrednich prowadzoną w Radzie UE

i jej forach przygotowawczych tego typu argument

nie był podnoszony przez przedstawicieli pozostałych

państw członkowskich.

Nie pojawił się on również

w opublikowanej przez Kancelarię Senatu RP anali-

zie „Pakiet legislacyjny WPR 2020 w świetle podstaw

prawa UE i prawa międzynarodowego.

Kompleksowa

analiza prawna”

3)

.

Dostępne publicznie opinie parla-

mentów narodowych państw członkowskich UE

4)

,

z wyjątkiem opinii Sejmu i Senatu RP, także nie

wskazują na naruszenie zasady niedyskryminacji ze

względu na przynależność państwową przez propo-

nowany nowy sposób podziału płatności bezpośred-

1)

Projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

2)

Tj.

w sektorze rolnym.

3)

http://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatekspertyzy/46/

plik/oe186_inter.pdf.

4)

Portal IPEX (międzyparlamentarna wymiana informacji

w sprawach Unii Europejskiej): www.ipex.eu.

2074

nich, a jedynie parlament litewski wspomina w tym

kontekście o „Europie dwóch prędkości”.

Przedstawiciele polskiej administracji i rządu RP

biorący udział w pracach nad propozycją prawną, do-

tyczącą płatności bezpośrednich, prezentują argu-

mentację zgodną ze wspomnianym wcześniej stano-

wiskiem rządu.

Zarówno Komisja Europejska, jak i Parlament

Europejski posiadają jednostki odpowiedzialne za

kontakty z parlamentami narodowymi państw człon-

kowskich.

Ich praca ma szczególne znaczenie w związ-

ku z realizacją zapisów art. 69 Traktatu o funkcjo-

nowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

Dostępne infor-

macje wskazują, że zarówno opinia Sejmu, jak i Se-

natu RP kwestionująca zgodność propozycji prawnej,

dotyczącej płatności bezpośrednich, z artykułami 18,

39 i 40 TFUE w kontekście naruszenia zasady nie-

dyskryminacji ze względu na przynależność pań-

stwową, została odnotowana przez Parlament Euro-

pejski.

Odzwierciedla to materiał przygotowany

przez dyrekcję ds. relacji z parlamentami narodowy-

mi PE na posiedzenie komisji międzyparlamentar-

nych Parlamentu Europejskiego i parlamentów na-

rodowych w dniu 25 czerwca 2012 r.

5)

.

Podobnie w ze-

stawieniu opinii parlamentów narodowych prowa-

dzonym przez Sekretariat Generalny Komisji Euro-

pejskiej

6)

znaleźć można opinię Senatu RP (zbieżną

z uchwałą Sejmu przywoływaną w interpelacji).

Opi-

nia ta oczekuje na odpowiedź Komisji Europejskiej.

szanse na wyrównanie dopłat dla wszystkich państw

członkowskich UE w celu zapewnienia polskim rol-

nikom równych warunków konkurencji na jednoli-

tym rynku europejskim?

Od przedstawienia przez Komisję Europejską

prawnych dotyczących przyszłej WPR prace nad nimi

prowadzą równolegle: Rada UE i Parlament Europej-

ski.

Celem obu instytucji jest opracowanie stanowisk,

które będą stanowiły ich mandaty negocjacyjne.

Zgodnie z postanowieniami traktatu z Lizbony

o kształcie przyszłej WPR zadecydują ostatecznie

Rada UE i PE w ramach zwykłej procedury prawo-

dawczej.

Prace w obu instytucjach trwają, a termin

przyjęcia stanowisk jest silnie uzależniony od osią-

gnięcia porozumienia w sprawie Wieloletnich Ram

Finansowych na lata 2014–2020 (WRF).

W I połowie 2012 r. prezydencja duńska kontynu-

owała analizę techniczną projektów prawnych doty-

czących reformy WPR na forach przygotowawczych

Rady UE ds. Rolnictwa i Rybołówstwa.

Wybrane ele-

menty tych propozycji, przede wszystkim te natury

politycznej, omawiali ministrowie ds. rolnictwa

w czasie posiedzeń Rady UE.

Uwzględniając uwagi

zgłaszane przez państwa członkowskie na etapie ana-

lizy technicznej, wyniki debaty politycznej ministrów,

a także uwagi prawników lingwistów oraz uwagi wy-

nikające z dostosowania do traktatu z Lizbony (TL),

prezydencja duńska przygotowała zmienione teksty

projektów KE.

Zmienione przez prezydencję duńską projekty

w wielu kwestiach technicznych spełniają polskie

oczekiwania, choć negocjacje będą jeszcze trwały i za-

pisów tych nie można jeszcze uznać za ostateczne.

kwestii należą zmiany dotyczące deﬁnicjiaktywnego

rolnika, elastyczniejsze przepisy dotyczące wprowadze-

nia systemu opartego o uprawnienia (okres referencyj-

ny, sposób ustalania wartości uprawnień) czy niektóre

zmiany dotyczące systemu płatności dla małych gospo-

darstw.

Także proponowane przez prezydencję zmiany

dotyczące zazielenienia płatności bezpośrednich zmie-

rzają w korzystnym kierunku uelastycznienia tego in-

strumentu i zmniejszenia obciążeń administracyjnych

związanych z jego wdrożeniem.

Również część zmian projektu prawnego dotyczą-

cego wspólnej organizacji rynków zmierza w stronę

akceptowalnych rozwiązań.

Są to m.in. propozycje

odejścia od obowiązkowego uznawania organizacji

międzybranżowych na rzecz uznawania fakultatyw-

nego przywrócenie zapisów dotyczących klasyﬁkacji

tusz, niektórych elementów wsparcia pszczelarstwa,

zmiany zapisów dotyczących handlu.

W ramach przepisów w zakresie wsparcia rozwo-

ju obszarów wiejskich korzystne są elastyczniejsze

zapisy dotyczące programowania, rozszerzenia za-

kresu beneﬁcjentówdziałania:Poprawakonkuren-

cyjności gospodarstw rolnych czy przywrócenia nie-

których działań istniejących w ramach obecnego

okresu programowania.

Prezydencja cypryjska, przewodnicząca pracom

w Radzie UE od 1 lipca br., podkreśliła w swoim pro-

gramie, że chce osiągnąć istotny postęp w negocja-

cjach dotyczących reformy WPR.

Zaznaczyła, że jej

celem jest uproszczenie WPR, przy jednoczesnym za-

pewnieniu elastyczności dla państw członkowskich,

tak aby uwzględnić regionalną specyﬁkęipotrzeby.

Wymienia też takie kwestie, jak: potrzebę zapewnie-

nia konkurencyjności, zrównoważenia sektora rolne-

go UE i wykorzystania jego potencjału do produkcji

żywności wysokiej jakości, promocji innowacji i współ-

pracy badaczy, doradców i przemysłu, zapewnienia

podstawowego poziomu wsparcia bezpośredniego dla

rolników oraz specjalnego traktowania potrzeb ma-

łych gospodarstw.

Dyskusja na forum rolnym Rady UE toczy się

równolegle do debaty nt. wieloletnich ram ﬁnanso-

5)

Materiał zatytułowany: „The CAP Reform – State of play

in national Parliaments” dostępny jest na następującej stronie

internetowej: http://www.europarl.europa.eu/webnp/cms/lang/

en/pid/1763.

6)

http://ec.europa.eu/dgs/secretariat_general/relations/rela-

tions_other/npo/index_pl.htm.

2075

wych.

Wiele elementów bardzo istotnych dla przy-

szłości WPR może zostać rozstrzygniętych właśnie

w ramach „ścieżki ﬁnansowej” negocjacji związa-

nych z przyszłą perspektywą ﬁnansową.

Prezydencja

duńska prowadziła prace zmierzające do opracowa-

nia tzw. „schematu negocjacyjnego” (negotiating box)

dla WRF.

Zawarto w nim wariantowe rozstrzygnię-

cia niektórych kwestii WRF, ale nie podano konkret-

nych kwot.

Prezydencja określiła w nim możliwe roz-

wiązania dla takich elementów WPR, jak poziom

i sposób redystrybucji płatności bezpośrednich, ogra-

niczenie wsparcia dla dużych gospodarstw, ilość środ-

ków kierowanych na tzw. „zazielenienie” płatności

bezpośrednich, transfer środków między ﬁlarami

WPR, zasady dystrybucji środków i stawki współﬁ-

nansowania w ramach II ﬁlaraWPR,rezerwazwią-

zana z kryzysami w sektorze rolnym.

W dyskusji nad

negotiating box pojawiła się też kwestia ewentualne-

go ograniczenia środków na I ﬁlar WPR.

Polska

wraz krajami Grupy Wyszehradzkiej gotowa była po-

przeć włączenie zapisu dotyczącego ewentualnych

cięć płatności bezpośrednich, o ile cięcia te objęłyby

w pierwszej kolejności państwa członkowskie mające

płatności powyżej średniej UE.

Prezydencja cypryj-

ska potwierdziła chęć wypracowania kompromisu

w sprawie WRF przed końcem 2012 r. i planuje przed-

stawienie kwot w negotiation box we wrześniu br.,

tak by na październikowej Radzie Europejskiej (sze-

fowie rządów i głowy państw) pojawiła się już propo-

zycja kompromisu.

Szanse wyrównania płatności

bezpośrednich w największym stopniu określą nego-

cjacje dotyczące wieloletnich ram ﬁnansowych.

Na-

leży przy tym pamiętać, że kwestia poziomu płatno-

ści bezpośrednich będzie jednym z elementów global-

nego kompromisu dotyczącego WRF.

Na równe wa-

runki konkurencji na jednolitym rynku europejski

wpływać będzie nie tylko poziom płatności bezpo-

średnich, ale także rozstrzygnięcia, które zapadną w ra-

mach negocjacji reformy WPR, dotyczące takich kwe-

stii, jak wymogi związane z płatnościami prośrodo-

wiskowymi (zazielenienie), możliwości przejściowego

różnicowania uprawnień do płatności bezpośrednich,

możliwości stosowania płatności powiązanych z pro-

dukcją, kształt instrumentów wspierających moder-

nizację rolnictwa oraz wysokość środków związanych

z tymi instrumentami.

Jeżeli chodzi o zaawansowanie prac związanych

z reformą WPR na poziomie Parlamentu Europej-

skiego, to projekty jego stanowisk (raportów) do pro-

pozycji prawnych KE przedstawione zostały na Ko-

misji Rolnictwa i Rozwoju Wsi PE (COMAGRI) w dru-

giej połowie czerwca br. Do 9–10 lipca br. członkowie

COMAGRI składali poprawki do raportów.

Jesienią

2012 r. trwać będą prace nad opracowaniem popra-

wek kompromisowych.

Jeżeli porozumienie w spra-

wie WRF zostanie osiągnięte, to COMAGRI przyjmie

raporty w listopadzie lub grudniu br. Wtedy negocja-

cje Rady z PE nt. reformy WPR rozpoczną się

w kwietniu lub maju 2013 r.

Jeżeli jednak porozumie-

nie ﬁnansowenienastąpiprzedwiosną2013r.,to

negocjacje dotyczące WPR rozpoczną się w maju lub

czerwcu, a być może dopiero w lipcu 2013 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

„E-podręczniki do kształcenia ogólnego” (6906)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skiego z 11 lipca 2012 r., nr SPS-023-6906/12, w spra-

wie realizacji projektu „E-podręczniki do kształcenia

ogólnego”, uprzejmie informuję.

W bieżącym roku w związku z rządowym progra-

munikacyjnych „Cyfrowa szkoła” rozpoczęte zosta-

2076

Przewiduje się, że pierwsze części podręczników

Projekt systemowy „E-podręczniki do kształcenia

matematyki/przedmiotów informatycznych) oraz do-

datkowo jeden partner do opracowania rozwiązań

cjenta i podmioty z sektora lub spoza sektora ﬁnan-

sów publicznych.

Podstawą prawną przeprowadzenia konkursów na

partnerów programu był art. 28a ustawy z dnia 6 grud-

oraz wytyczne instytucji zarządzającej PO KL (MRR)

zawarte w zakresie realizacji projektów partnerskich,

a także obowiązujące w ORE procedury.

Decyzja dyrektora Ośrodka Rozwoju Edukacji

z dnia 23 lipca 2012 r. o powtórzeniu otwartego na-

boru ofert w przypadku partnerów technologicznego

i merytorycznego (podręczniki do edukacji wcze-

snoszkolnej) wynikała z przyczyn proceduralnych

i była podyktowana troską, aby w odbiorze społecz-

nym nie było jakichkolwiek wątpliwości co do przej-

rzystości postępowania oraz równego traktowania

oferentów.

Informuję jednocześnie, że wybrani już partnerzy

merytoryczni, Politechnika Łódzka w zakresie ma-

tematyki i przedmiotów informatycznych, Uniwersy-

tet Wrocławski w zakresie przedmiotów humani-

stycznych i Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu

w zakresie przedmiotów przyrodniczych, dają rękoj-

mię należytego wykonania zadań i wytworzenia pod-

ręczników wysokiej jakości.

Wybór uczelni wyższych, z którymi podjęta zosta-

nie współpraca w zakresie opracowania podręczni-

ków do przedmiotów humanistycznych, przyrodni-

czych, matematyki i przedmiotów informatycznych,

Podsumowując, warto zwrócić uwagę, że projekt

sięwzięciem pionierskim i trudnym.

Pragnę jednak

zapewnić pana posła, że działania podejmowane

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

grupy posłów (SPS-023-6907/12) w sprawie poprawy

uczelniach, pragnę złożyć następujące wyjaśnienia.

Ad 1.

Obowiązujące do dnia wejścia w życie zno-

welizowanej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym,

tj. do 1 października 2011 r., przepisy dotyczące

kształcenia w zakresie języków obcych w uczelniach

przewidywały realizację 120 godzin zajęć i zakładały

osiągnięcie przez absolwenta znajomości języka ob-

cego na poziomie biegłości B2 Europejskiego Syste-

mu Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy.

Uczelnie miały możliwość zwiększenia minimalnego

wymiaru zajęć, przy uwzględnieniu poziomu znajo-

mości języka obcego studentów, gdyż język obcy na-

leży do przedmiotów obowiązkowych na egzaminie

maturalnym.

Pragnę wyjaśnić, że do Ministerstwa Nauki i Szkol-

nictwa Wyższego nie docierały sygnały wskazujące

na niską jakość kształcenia w zakresie języków ob-

cych w uczelniach.

Trudno zatem uznać za uzasad-

nione twierdzenie, że lektoraty stanowią najsłabsze

ogniwo kształcenia.

Teza taka nie wynika też z wi-

zytacji Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Ad 2.

Obecnie, wraz z nowelizacją ustawy z dnia

szeroki zakres autonomii, która obejmuje m.in. sa-

modzielne opracowanie programów kształcenia okre-

ślających moduły kształcenia (zajęcia lub grupy za-

jęć) wraz z przypisaniem do każdego z nich zakłada-

2077

nych efektów kształcenia oraz liczby punktów ECTS.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie

określa zatem liczby godzin zajęć poszczególnych

przedmiotów, w tym również zajęć z języka obcego,

nie ma zatem kompetencji do zwiększenia wymiaru

zajęć realizowanych przez uczelnie.

W ramach funkcjonującego w każdej uczelni sys-

temu zapewniania jakości kształcenia uczelnie doko-

nują bieżącej analizy poziomu kształcenia i mogą

podejmować działania na rzecz podniesienia jego ja-

kości, także w ramach nauczania języków obcych.

Na

uwagę zasługuje również fakt, że integralną częścią

ww. systemu są oceny dokonywane przez studentów

(np. w formie ankiet dotyczących stopnia zadowole-

nia z poziomu nauczania w ramach danego modułu)

oraz wnioski wynikające z monitorowania karie-

ry zawodowej absolwentów uczelni.

Ustawa Prawo

o szkolnictwie wyższym (art. 48a ust. 3 i 4) zapewnia

także kontrolę nad programami studiów opracowa-

nymi przez uczelnie w ramach oceny instytucjonalnej

i programowej dokonywanej przez Polską Komisję

Akredytacyjną (PKA).

Ad 3.

Pragnę zapewnić, że w przypadku zgłosze-

nia przez studentów postulatów dotyczących zmiany

sposobu kształcenia w ramach języków obcych w uczel-

ni zostaną one rzetelnie zbadane, gdyż poprawa ja-

kości kształcenia oraz lepsze dostosowanie kompe-

tencji absolwentów do wymagań rynku pracy jest

obecnie kluczowe dla reformy szkolnictwa wyższego.

Uważam, że wymienione wyżej elementy procesu na-

uczania, poparte również intensywną pracą własną

studentów, pozwolą im na właściwe przygotowanie

się zarówno do egzaminów językowych, jak i do pra-

cy w środowisku międzynarodowym

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

sma z dnia 24 lipca 2012 r. (sygn.

SPS-023-6908/12)

troniczną uprzejmie przedstawiam następujące in-

formacje.

z późn. zm.) zakazane jest przesyłanie niezamówio-

nej informacji handlowej skierowanej do oznaczonego

nicznej, w szczególności poczty elektronicznej.

Nato-

miast przez środki komunikacji elektronicznej zgod-

nie z ww. ustawą należy rozumieć rozwiązania tech-

niczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współ-

pracujące z nimi narzędzia programowe umożliwia-

jące indywidualne porozumiewanie się na odległość

przy wykorzystywaniu transmisji danych między

pocztę elektroniczną (vide: art. 2 pkt 5).

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż urządzenia

teleinformatyczne mieszczą się w zakresie przesyła-

nia informacji środkami komunikacji elektronicznej.

Podkreślić również należy, iż w oparciu o art. 10 ww.

ustawy zakazane jest przesyłanie niezamówionej in-

formacji handlowej.

Zatem przepis ten zakazuje prze-

syłania tylko pewnej części, tzw. spamu wyodrębnio-

nego ze względu na treść wiadomości.

Podkreślenia wymaga fakt, że część doktryny wy-

raża pogląd, iż przesyłanie informacji za pośrednic-

twem faksu nie jest przesyłaniem za pomocą środków

komunikacji elektronicznej.

Stanowisko takie zosta-

ło zaprezentowane również w wyroku Wojewódzkie-

5 grudnia 2006 r.

III SA/Wa 1836/06.

Istnieje rów-

nież stanowisko odmienne, zgodnie z którym faks

spełnia warunki, aby uznać go za środek komunika-

cji elektronicznej.

Jednocześnie niektórzy przedsta-

wiciele środowiska naukowego wskazują na potrzebę

nowej interpretacji przepisów antyspamowych przez

zmianę orzecznictwa, co w ocenie Ministerstwa Ad-

ministracji i Cyfryzacji może okazać się działaniem

wystarczającym.

Jednocześnie należy zauważyć, że art. 6 ustawy

ną do ochrony prywatności konsumenta oraz prze-

rzucenia kosztów naruszania tej prywatności jedynie

na dokonującego naruszenia przedsiębiorcę.

Zgodnie

z treścią tego przepisu zastosowanie przez dostawcę

technik porozumiewania się na odległość, takich jak

automatyczne urządzenia wywołujące bez ludzkiej

ingerencji (automatyczne urządzenia wywołujące)

oraz faksy, które wymagają uprzedniej zgody konsu-

menta, nie może powodować dla konsumentów żad-

nych kosztów.

Przepis ten dotyczy wszelkich środków

lefaksu.

Dziękując za zwrócenie uwagi na zagadnienie

przedstawione w interpelacji i jednocześnie mając na

uwadze złożoność i wagę tej tematyki, uprzejmie in-

2078

formuję, iż będzie ona przedmiotem szczegółowej

analizy pod kątem konieczności zmiany aktów praw-

nych pozostających we właściwości ministra admini-

stracji i cyfryzacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

i Joanny Fabisiak

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posłanek Krystyny Kłosin i Joanny Fabi-

siak, przekazaną przez pana Marka Kuchcińskiego,

w sprawie interpretacji niektórych zapisów ustawy

nych ustaw, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

Ad 1.

Ministerstwo Środowiska kończy właśnie

prace zmierzające do wydania aktów wykonawczych,

do wydania których delegacje znajdują się w ustawie

Następujące rozporządzenia weszły w życie:

— rozporządzenie ministra środowiska z dnia

siębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na

ści ciekłych (Dz. U. z 2012 r. poz. 299),

— rozporządzenie ministra środowiska z dnia

branych odpadach komunalnych, odebranych nieczy-

stościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu

gospodarki odpadami komunalnymi (Dz. U. z 2012 r.

poz. 630),

— rozporządzenie ministra środowiska z dnia

— rozporządzenie ministra środowiska z dnia

dacji przekazywanych do składowania oraz sposobu

Natomiast projekt rozporządzenia w sprawie szcze-

gółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów

rowany do notyﬁkacjitechnicznejwKomisjiEuropej-

skiej, w związku z czym procedura legislacyjna zosta-

ła wstrzymana do dnia 20 sierpnia 2012 r.

wyboru metody ustalenia opłaty, mając na uwadze

sprawiedliwe naliczenie opłaty.

W celu prawidłowego

padami i zapewnienia możliwości weryﬁkacjidanych

mentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji

o wysokości opłaty.

Wówczas gmina, ustalając stawkę

opłaty opartą na przykład na liczbie mieszkańców,

kowy średni wskaźnik zużycia wody jako informację,

na podstawie, której dokonuje weryﬁkacjizłożonych

deklaracji.

Ad 3. i 4.

Przyjmując, że rada gminy uzależni

stawki opłaty.

Niezależnie od ustalenia ww. opłaty

w celu upowszechnienia selektywnego zbierania od-

padów „u źródła” rada gminy ma obowiązek określić

Ad 5.

W przypadku wyboru metody ustalenia

nę takiego selektywnego zbierania lub stworzenie

chomości zapewniają utrzymanie czystości i porząd-

ku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki

nie sanitarnym, porządkowym i technicznym.

Gmi-

na może jednak ułatwić właścicielom nieruchomości

wą usługę za dodatkową opłatę, na zasadach określo-

2079

zować tę usługę za pośrednictwem przedsiębiorcy

grodzenie.

Natomiast w przypadku podjęcia decyzji

Jeżeli właściciel nieruchomości narusza obowią-

zek selektywnego zbierania odpadów komunalnych,

podmiot odbierający te odpady przyjmuje je jako

gminę (art. 9f ustawy o utrzymaniu czystości i po-

rządku w gminach).

Przekłada to się na wysokość

bowiem stawki opłat w przypadku, gdy odpady są

rządku w gminach).

Oznacza to, że w blokach lub

być niemożliwe wskazanie, którzy z mieszkańców nie

segregują odpadów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie zalecenia Parlamentu Europejskiego

ustanowienia Europejskich Ram Kwaliﬁkacji

(6910)

Odpowiadając na interpelację, SPS-023-6910/12,

z 24 lipca 2012 r., złożoną przez pana Tomasza Ku-

skich Ram Kwaliﬁkacjidlauczeniasięprzezcałeży-

cie, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Prace nad przygotowaniem i wdrożeniem krajo-

wych ram kwaliﬁkacjisąprowadzonewPolsceod

2006 r.

Prace te obejmują szereg projektów i działań

odnoszących się do różnych obszarów edukacji.

Efek-

tem tych działań ma być przejrzysty system kwaliﬁ-

kacji obejmujący edukację wyższą, ogólną i zawodo-

wą, oparty na Polskiej Ramie Kwaliﬁkacji(PRK).

Polska pracuje obecnie nad raportem referencyjnym

odnoszącym ramę polską do ramy europejskiej.

Ra-

port referencyjny zostanie przedstawiony Komisji

Europejskiej.

Zostanie w nim opisana całość obo-

wiązującego systemu edukacji formalnej oraz moż-

liwość potwierdzania kompetencji nabytych poza

tym systemem.

W celu koordynacji działań związanych z tworze-

niem krajowych ram kwaliﬁkacji17lutego2010r.

powołany został Międzyresortowy Zespół do spraw

minister edukacji narodowej.

Zadaniami związanymi

z monitorowaniem procesu tworzenia i wdrażania

PRK zajmuje się podzespół – Komitet Sterujący do

spraw Krajowych Ram Kwaliﬁkacjidlauczeniasię

wodniczy minister nauki i szkolnictwa wyższego.

Prace nad krajowymi ramami kwaliﬁkacjiprowa-

dzone są w ramach projektów systemowych ﬁnanso-

wanych z Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”.

projektu systemowego „Opracowanie bilansu kwali-

ﬁkacji i kompetencji dostępnych na rynku pracy

prowadzono prace eksperckie.

Drugi etap prac nad krajowymi ramami kwaliﬁ-

kacji realizowany jest przez Instytut Badań Eduka-

cyjnych w ramach projektu systemowego „Opraco-

wanie założeń merytorycznych i instytucjonalnych

wdrażania krajowych ram kwaliﬁkacjiorazkrajowe-

go rejestru kwaliﬁkacjidlauczeniasięprzezcałeży-

cie”.

Projekt realizowany jest w okresie od lipca 2010

do grudnia 2013 r.

W ramach projektu ma zostać wypracowany mo-

del Polskiej Ramy Kwaliﬁkacji,którabędzieistotnym

stowania w kapitał ludzki.

PRK umożliwi spójny

i harmonijny sposób połączenia i uporządkowania

efektów uczenia się zdobytych na różnych poziomach

edukacji ogólnej, wyższej i zawodowej – określonych,

w przypadku edukacji formalnej, w ustawach i roz-

porządzeniach, oraz efektów uczenia się uzyskanych

poza systemem edukacji formalnej (szkolenia, ucze-

nie się w pracy itp.).

Więcej informacji znajduje się na

stronie internetowej tego projektu systemowego pod

adresem: http://kwaliﬁkacje.org.pl.

Wdrażanie koncepcji wypracowanych w ramach

stytucjonalnych wdrażania KRK oraz krajowego re-

jestru kwaliﬁkacjidlauczeniasięprzezcałeżycie”

planowane jest w kolejnym etapie prac w ramach pro-

jektu systemowego pn. „Budowa krajowego systemu

kwaliﬁkacji–wdrożeniekrajowegosystemukwaliﬁ-

kacji w zakresie organizacyjno-instytucjonalnym

oraz kampania informacyjna dotycząca jego funkcjo-

nowania”.

Jego realizacja przewidziana jest na lata

2013–2015.

2080

Zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady

z 23 kwietnia 2008 r. realizowane jest nie tylko po-

przez projekty systemowe ﬁnansowane z Europej-

skiego Funduszu Społecznego w ramach III priory-

tetu Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”.

Znaj-

duje ono swoje odzwierciedlenie również w realizo-

wanych i planowanych reformach systemu oświaty

w Polsce.

Przykładem takim jest reforma związana

z podstawą programową kształcenia ogólnego.

Nowa podstawa programowa wychowania przed-

szkolnego i kształcenia ogólnego wprowadzona roz-

obowiązuje od 1 września 2009 r. i jest wdrażana

sukcesywnie.

W roku szkolnym 2012/2013 nową pod-

stawę programową stosować będą przedszkola, klasy

I–III szkoły podstawowej, klasy IV szkoły podstawo-

wej, gimnazja oraz klasy I szkół ponadgimnazjal-

nych.

Pełne wdrożenie podstawy programowej nastą-

pi w 2015 r. (w przypadku technikum – w 2016 r.).

Podstawa programowa kształcenia ogólnego okre-

śla obowiązkowe zestawy celów i treści nauczania,

danego etapu edukacyjnego.

Określone w podstawie

programowej zestawy celów treści nauczania, w tym

uczania.

Podstawa programowa determinuje również

egzaminie gimnazjalnym (pierwszy egzamin gimna-

zjalny oparty na wymaganiach zdeﬁniowanychwno-

wej podstawie programowej został przeprowadzony

w kwietniu 2012 r.), sprawdzianie i egzaminie matu-

ralnym od roku szkolnego 2015 r.

Minister edukacji narodowej zlecił Instytutowi

Badań Edukacyjnych projekt systemowy „Badanie

jakości i efektywności edukacji oraz instytucjonali-

zacja zaplecza badawczego”, który realizowany jest

w okresie od 2009 r. do czerwca 2015 r.

Celem pro-

jektu jest m.in. przeprowadzenie interdyscyplinar-

nych badań funkcjonowania podstaw programowych

w rzeczywistości szkolnej, badań nad jakością i efek-

tywnością edukacji w obszarze uwarunkowań we-

wnątrzszkolnych, instytucjonalnych, ekonomicznych

badań będą stanowić zasoby informacyjne wykorzy-

stywane dla realizacji polityki edukacyjnej na róż-

nych szczeblach.

W projekcie opracowywane są na-

rzędzia wspierające pracę szkół i nauczycieli oraz

narzędzia wspomagające modernizację systemu edu-

kacji.

Więcej informacji o projekcie na stronie inter-

netowej: http://eduentuzjasci.pl.

W zgodzie z zasadami zaproponowanymi w ww.

zaleceniu Parlamentu Europejskiego i Rady prowa-

dzona jest reforma kształcenia zawodowego, która

wejdzie w życie od 1 września 2012 r.

W ramach tej

reformy opracowano nową podstawę programową

kształcenia w zawodach uwzględniającą podział za-

wodów na kwaliﬁkacje opisane w języku efektów

kształcenia i oddzielnie potwierdzane w procesie

kształcenia.

Zmodernizowany system kształcenia za-

wodowego umożliwi nabywanie konkretnych kwali-

ﬁkacjiwymaganychwzawodachorazichpotwierdza-

nie w ujednoliconym systemie egzaminów zawodo-

wych otwartym na efekty uczenia się formalnego,

Od 2009 r.

Ministerstwo Edukacji Narodowej wraz

z Ośrodkiem Rozwoju Edukacji – jednostką podległą

i nadzorowaną przez MEN – podejmuje liczne działa-

nia upowszechniające wśród dyrektorów szkół i na-

uczycieli informacje na temat zmian programowych

i organizacyjnych w kształceniu ogólnym oraz działa-

nia wspierające szkoły w ich wprowadzaniu.

–2013:

– „Wdrożenie podstawy programowej wychowania

nych typach szkół”,

– „Wdrożenie podstawy programowej wychowania

nych typach szkół, ze szczególnym uwzględnieniem

W 2009 r. wszystkie szkoły otrzymały 8-tomową

publikację poświęconą nowej podstawie programowej

komentarze, są dostępne on-line na stronie interne-

towej Ministerstwa Edukacji Narodowej.

w ramach drugiego z ww. projektów realizowanego

przez Ośrodek Rozwoju Edukacji.

Zorganizowane zo-

stały szkolenia dla dyrektorów szkół i nauczycieli,

których tematyka obejmowała:

– zmiany programowe i organizacyjne wynika-

jące z rozporządzenia w sprawie podstawy progra-

mowej,

– zmiany organizacyjne w szkołach wynikające

– ćwiczenia w zakresie budowania szkolnych pla-

W trakcie spotkań informacyjnych oraz szkoleń

wypracowane zostały materiały, które opublikowano

na stronie internetowej ORE www.ore.edu.pl. Stały

się one jednocześnie bazą do stworzenia poradników

dla nauczycieli i dyrektorów szkół.

W zakresie wspo-

magania wdrażania nowej podstawy programowej

poszczególnych przedmiotów i edukacji wydrukowa-

no i rozdystrybuowano do kuratoriów oraz central-

nych i wojewódzkich placówek doskonalenia nauczy-

cieli „Poradnik dla dyrektora gimnazjum”, „Porad-

nik dla dyrektora szkoły podstawowej”, „Poradnik

2081

dla dyrektora liceum ogólnokształcącego”, „Progra-

my nauczania w rzeczywistości szkolnej.

Tworzenie

– wybór – ewaluacja”.

Na stronie internetowej ORE

dostępna jest również elektroniczna wersja poradni-

ków oraz inne materiały wspomagające nauczycieli

w analizie podstawy programowej i tworzeniu pro-

gramów nauczania.

W ramach projektu ORE organizuje konkurs na

przykładowe programy nauczania zgodne z nową

podstawą programową.

W wyniku konkursu zostają

wyłonione i nagrodzone najlepsze programy naucza-

nia, które Ośrodek Rozwoju Edukacji upublicznia na

stronie internetowej: www.ore.edu.pl. Z programów

tych może korzystać każdy nauczyciel.

W marcu tego

roku ogłoszono trzecią edycję konkursu, którego roz-

strzygnięcie zaplanowano w połowie września.

Na

stronie internetowej została zamieszczona ponadto

prezentacja multimedialna dotycząca konstruowania

programów nauczania.

Rokrocznie prowadzone jest monitorowanie wdra-

żania podstawy programowej.

Badanie przeprowadza

się w 10% przedszkoli, 10% oddziałów przedszkol-

nych w szkołach podstawowych, 10% punktów przed-

szkolnych, 10% zespołów wychowania przedszkolne-

go, 10% szkół podstawowych, 10% gimnazjów.

Celem

monitorowania jest m.in. uzyskanie informacji o sto-

sowanych przez przedszkola i szkoły rozwiązaniach

żaniem podstawy programowej.

Od roku akademickiego 2012/2013 uczelnie kształ-

cące nauczycieli będą prowadzić studia na podstawie

rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższe-

mach modułów kształcenia.

Standardy kształcenia zawierają opis ogólnych

i szczegółowych efektów kształcenia w zakresie:

– wiedzy,

– umiejętności,

– kompetencji społecznych,

– języka obcego,

– technologii informacyjnej,

– emisji głosu,

– bezpieczeństwa i higieny pracy.

Po zakończeniu kształcenia przygotowującego do

– posiada wiedzę psychologiczną i pedagogiczną

– posiada wiedzę z zakresu dydaktyki i szczegóło-

wej metodyki działalności pedagogicznej popartą do-

świadczeniem w jej praktycznym wykorzystywaniu;

– posiada umiejętności i kompetencje niezbędne

– wykazuje umiejętność uczenia się i doskonalenia

zowania i przetwarzania informacji i materiałów;

– umiejętnie komunikuje się, przy użyciu różnych

– charakteryzuje się wrażliwością etyczną, empa-

tią, otwartością, reﬂeksyjnościąorazpostawamipro-

społecznymi i poczuciem odpowiedzialności;

– jest praktycznie przygotowany do realizowania

Stosownie do przepisów ww. rozporządzenia przy-

szli nauczyciele przygotowywani są również do posłu-

giwania się w procesie dydaktycznym metodami ak-

tywizującymi, w tym szczególnie do organizowania

procesu uczenia się z wykorzystaniem metody projek-

tu.

W ramach kształcenia w zawodzie nauczyciela

przygotowuje się ich do zindywidualizowanej pracy

w tym do pracy z uczniem zdolnym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

w sprawie ochrony patentowej (6911)

-023-6911/12, interpelacją pana posła Leszka Millera

w sprawie ochrony patentowej, w porozumieniu z Pol-

ską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP), po-

niżej przedstawiam wyjaśnienia w przedmiotowej

łych przedsiębiorców chcących realizować wdrażanie

patentów?

tach ubiegłych i w roku bieżącym?

W Polsce najważniejszym programem w zakresie

wsparcia innowacyjnych rozwiązań jest Program

Operacyjny „Innowacyjna gospodarka” (PO IG).

W ramach tego programu do najważniejszych instru-

mentów, które są skierowane do małych i średnich

przedsiębiorstw, należą: poddziałanie 5.4.1 PO IG:

Wsparcie na uzyskanie ochrony własności przemy-

2082

słowej, oraz pilotażowy konkurs w ramach 4. osi prio-

rytetowej: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzię-

cia.

Wsparcie w ramach tych działań jest udzielane

na podstawie rozporządzenia ministra rozwoju regio-

nia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości

pomocy ﬁnansowejwramachProgramuOperacyj-

nego „Innowacyjna gospodarka” 2007−2013 (Dz. U.

z 2012 r. poz. 438).

Wsparcie na rzecz ochrony praw własności prze-

mysłowej zostało przewidziane także w programie Pa-

tent Plus, którego beneﬁcjentamimogąbyćwszcze-

gólności uczelnie, akademickie inkubatory przedsię-

biorczości, centra transferu technologii, jednostki

naukowe, parki technologiczne, konsorcja badawczo-

-rozwojowe z siedzibą w Polsce.

W ramach programu

Patent Plus możliwe jest doﬁnansowaniemiędzyin-

nymi zgłoszeń regionalnych (w tym również europej-

skich), a także procedury międzynarodowej oraz

czynności aż do uzyskania patentu, w szczególności

badania stanu techniki, opłat za usługi rzecznika

patentowego.

Głównym celem pierwszego z tych instrumentów,

tj. działania 5.4 PO IG, jest poprawa efektywności

wiązań innowacyjnych poprzez upowszechnianie sto-

sowania prawa własności intelektualnej, w szczegól-

ności poprzez uzyskiwanie ochrony własności prze-

mysłowej.

Realizacja projektów w ramach poddziała-

własności przemysłowej, w założeniu ma przyczynić

przez wnioskodawców za granicą.

W ramach tego poddziałania przedsiębiorcy mogą

uzyskać wsparcie przede wszystkim z przeznacze-

niem na pokrycie kosztów:

1) przygotowania zgłoszenia wynalazku, wzoru

wego pełnomocnika, który zgodnie z przepisami obo-

wiązującymi w danym kraju jest uprawniony do wy-

stępowania przed właściwym organem ochrony wła-

sności przemysłowej,

2) zgłoszenia przez zawodowego pełnomocnika

wego do właściwego organu w celu uzyskania ochro-

ny przyznawanej przez krajowe, regionalne, unijne

mysłowej oraz prowadzenia postępowania przed wła-

ściwym krajowym, regionalnym, unijnym lub mię-

dzynarodowym organem ochrony własności przemy-

słowej albo prowadzenia postępowania wyłącznie

nym organem ochrony własności przemysłowej

w przypadku, gdy międzynarodowa, unijna lub re-

gionalna faza procedury ochrony własności przemy-

słowej została zakończona przed złożeniem wniosku

3) zakupu w związku z przygotowaniem zgłosze-

nia, zgłoszeniem lub prowadzeniem postępowania,

nych, ekonomicznych, marketingowych i technicznych

tualnej, perspektyw rynkowych i uwarunkowań praw-

nych komercjalizacji oraz zarządzania w przedsiębior-

stwie prawami własności przemysłowej,

4) postępowania w celu obrony prawa w związku

Kwota wsparcia na uzyskanie ochrony prawa wła-

oraz nie może przekroczyć 400 tys. zł dla jednego

przedsiębiorcy na jeden projekt.

Całkowity budżet

tego poddziałania wynosi 21 249 235,69 euro.

Nato-

miast na doﬁnansowanieprojektóww2012r.prze-

znaczona została kwota środków w wysokości 35 mln zł.

Kolejny nabór wniosków został uruchomiony 4 czerw-

ca 2012 r. i jest prowadzony w trybie ciągłym do wy-

czerpania środków przewidzianych w 2012 r. na do-

ﬁnansowanie projektów lub do końca roku.

Nato-

miast pilotażowy instrument w ramach osi prioryte-

towej 4.: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia

w PO IG, ma na celu wsparcie małych i średnich

przedsiębiorstw, które planują wdrożenie wynalaz-

ków własnych bądź nabytych, co w rezultacie spowo-

duje zwiększenie wykorzystania wynalazków przez

przedsiębiorców jako jednej z przewag konkurencyj-

nych.

W efekcie pilotaż ma przyczynić się do polep-

szenia wykorzystania wynalazków w działalności

gospodarczej i zachęcić przedsiębiorców do ochrony

własności intelektualnej.

W ramach pilotażu przedsiębiorcy z sektora ma-

wsparcie na zakup środków trwałych, doradztwa,

prac budowlanych, nieruchomości niezbędnych do

wdrożenia wynalazku do własnej działalności.

Mak-

symalna wartość wsparcia na jeden projekt wynosi

20 mln zł (w tym wartość wsparcia na pokrycie kosz-

tów usług doradczych – 1 mln zł), a maksymalna in-

tensywność wsparcia nie może przekroczyć 50%

kosztów kwaliﬁkujących się do objęcia wsparciem.

Wnioskodawca, składając wniosek do PARP, jest zo-

bowiązany do przedstawienia patentu lub sprawoz-

dania o stanie techniki (bądź równoważnego doku-

mentu w procedurze międzynarodowej), na podsta-

wie których zostanie określone kryterium nowości,

słowego stosowania.

Ważnym dokumentem, który

również należy przedstawić, jest dowód prawa do wy-

łącznego korzystania z wynalazku.

Jeśli produkt lub

rzany lub używany na terytorium Unii Europejskiej,

przedsiębiorca nie uzyska wsparcia.

Kwota przezna-

czona na wsparcie w ramach tego działania wynosi

616 184 623 zł.

Nabór wniosków odbędzie się w ter-

2083

— Czy PARP ma wyznaczone cele gospodarcze,

PARP, udzielając wsparcia w ramach ww. instru-

mentów, działa na podstawie przepisów rozporządze-

nia ministra rozwoju regionalnego z dnia 2 kwietnia

mach Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospo-

darka” 2007−2013 (Dz. U. poz. 438), a złożone przez

wnioskodawców projekty są oceniane zgodnie z kry-

teriami oceny zatwierdzonymi przez komitet moni-

torujący.

Obszary rozwoju gospodarczego, strategia

i cele programowe oraz osie priorytetowe, w oparciu

o które sformułowane zostały poszczególne działa-

nia, określone zostały w zatwierdzonym przez Komi-

sję Europejską Programie Operacyjnym „Innowacyj-

na gospodarka”.

— Jakie zmiany w prawie patentowym planuje

W odpowiedzi na powyższe pytanie uprzejmie in-

formuję, że w Polsce podstawowym aktem prawnym,

który odnosi się do prawa patentowego, jest ustawa

zm.).

Uregulowania zawarte w ustawie Prawo wła-

sności przemysłowej oparte są na konwencjach mię-

dzynarodowych, w szczególności Konwencji paryskiej

stały zharmonizowane z prawem Unii Europejskiej.

Przyjęty system ochrony przedmiotów własności

przemysłowej jest wynikiem oczywistego związku

pomiędzy rozwojem gospodarczym kraju a poziomem

ochrony własności przemysłowej.

System ten z jednej

strony uwzględnia prawa twórców, którzy powinni

być mobilizowani do dalszej pracy, a z drugiej strony

uwzględnia fakt, że nowe rozwiązania techniczne

stanowią wkład w szeroko pojęty rozwój społeczny.

Stąd też powszechne na świecie jest oparcie ochrony

praw własności przemysłowej na monopolu, którego

granice określają w Polsce w szczególności przepisy

ustawy Prawo własności przemysłowej.

System ten

znaczne nakłady ﬁnansowenapracebadawczema-

jące na celu opracowanie i wdrożenie nowych rozwią-

zań, są zainteresowani posiadaniem monopolu na

wykorzystanie innowacji będących efektem tych

prac.

Przyznany monopol stanowi swoiste wynagro-

dzenie za poczynione nakłady zarówno ﬁnansowe,

jak i intelektualne oraz wpływa korzystnie na rozwój

dorobku naukowo-technicznego, a co za tym idzie po-

woduje wzrost poziomu innowacyjności gospodarki.

Przyznawane prawo wyłączne stanowi skuteczne na-

rzędzie funkcjonowania rynku zgodnie z zasadami

uczciwej konkurencji, gdyż przedsiębiorcy, chcąc wy-

korzystać innowacyjne rozwiązanie, muszą uzyskać

zgodę uprawnionego lub poczekać do czasu wygaśnię-

cia prawa wyłącznego bądź też zainwestować własne

środki i przeprowadzić badania skutkujące uzyska-

niem konkurencyjnego rozwiązania.

W przeciwnym

razie narażają się na odpowiedzialność prawną wy-

nikającą z naruszenia prawa wyłącznego.

Zasady

określające granice monopolu zarówno stymulują

rozwój, jak i czynią działalność badawczą i innowa-

cyjną opłacalną.

W Ministerstwie Gospodarki została przygoto-

wana i przekazana pod obrady stałego komitetu

Rady Ministrów „Strategia innowacyjności i efek-

tywności gospodarki”.

Jednym z kierunków działań

strategicznych rządu służących dostosowaniu oto-

czenia gospodarczego do potrzeb innowacyjności

jest kształtowanie kultury innowacyjnej oraz szer-

sze włączenie społeczeństwa w proces myślenia kre-

atywnego i tworzenia innowacji.

Dokument ten

przewiduje instrumenty mające na celu stymulowa-

nie wzrostu wykorzystania praw własności przemy-

słowej oraz efektywne wykorzystanie informacji

patentowej i naukowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Waldemara Andzela w sprawie zmiany prawa doty-

czącego wolności zgromadzeń z upoważnienia preze-

sa Rady Ministrów uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

Na wstępie wskazać należy, iż wspomniany przez

pana posła projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo

o zgromadzeniach przedłożony został do Sejmu RP

przez prezydenta RP.

Proces legislacyjny przedmiotowego projektu

przedstawiał się następująco:

1) w dniu 24 listopada 2011 r. prezydencki projekt

wpłynął do Sejmu RP i otrzymał nr druku 35,

2) w dniu 1 grudnia 2011 r. projekt skierowany

został do organizacji samorządowych celem zaopinio-

wania, równocześnie trwały nad nim prace parla-

mentarne,

3) w dniu 7 marca 2012 r. miało miejsce wysłu-

chanie publiczne w sprawie projektu,

4) uchwalenie przez Sejm RP na 17. posiedzeniu

przedmiotowej ustawy (w dniu 27 lipca 2012 r.) oraz

2084

przekazanie ustawy do prezydenta RP oraz marszał-

ka Senatu RP;

W związku z faktem, iż nie było to przedłożenie

rządowe, Rada Ministrów do prezydenckiego projektu

ustawy przygotowała jedynie stanowisko rządu, które

wpłynęło do Sejmu RP w dniu 24 maja 2012 r.

zgodnie z art. 7a znowelizowanej ustawy Prawo

o zgromadzeniach, jeżeli w tym samym miejscu i cza-

sie lub na trasie przejścia zgłoszone zostały 2 zgro-

madzenia lub więcej i nie jest możliwe ich oddzielenie

rozmiarach, organ gminy wzywa organizatora zgro-

madzenia zgłoszonego później do dokonania zmiany

miejsca lub czasu zgromadzenia, lub trasy przejścia.

Dopiero wówczas gdy organizator zgromadzenia

zgłoszonego później, pomimo wezwania organu gmi-

ny, nie dokona zmiany czasu lub miejsca albo trasy

przejścia zgromadzenia, organ gminy zakazuje odby-

cia zgromadzenia.

Zatem decydujący w tym przypadku jest czas,

w którym organizator dokona zgłoszenia zgromadze-

nia.

Organizator zgromadzenia, które zostało zgło-

szone później, powinien dokonać zmiany miejsca lub

czasu albo trasy przejścia zgromadzenia.

Jeśli nato-

miast tego nie dokona, to wówczas organ gminy

odbycia zgromadzeń w taki sposób, by ich przebieg

w znacznych rozmiarach, zakazuje odbycia zgroma-

dzenia zgłoszonego później.

Ponadto zgodnie z przepisami znowelizowanej usta-

wy Prawo o zgromadzeniach organ gminy będzie do-

ręczał kopię decyzji o zakazie zgromadzenia publicz-

nego (wraz z aktami sprawy) wojewodzie.

Odwołanie

od tej decyzji strona będzie wnosiła bezpośrednio do

o zakazie zgromadzenia.

Na wojewodę został nałożony

obowiązek rozpatrzenia przedmiotowego odwołania

wydanej decyzji organizatorowi zgromadzenia nie-

zwłocznie na piśmie lub za pomocą środków komuni-

kacji elektronicznej (vide: art. 9 ustawy).

Analogiczne obowiązki odnośnie do sposobu do-

ręczenia wydanego rozstrzygnięcia będą spoczywały

na wojewodzie w sytuacji rozpatrywania odwołań od

decyzji o rozwiązaniu zgromadzenia wydanych na

wo o zgromadzeniach.

Oznacza to, że organem I instancji będzie gmina,

natomiast organem odwoławczym wojewoda.

Od roz-

strzygnięcia organu II instancji na decyzję o zakazie

zgromadzenia przysługuje odwołanie do sądu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie zwiększającej się skali bezrobocia

nieniem prezesa Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2012 r.

(sygn.

DSPA-4810-6711-(1)/12) do udzielenia odpo-

wiedzi na interpelację pana posła Szymona Giżyń-

skiego w sprawie zwiększającej się skali bezrobocia

w Polsce uprzejmie wyjaśniam.

Obecnie obowiązujące przepisy, które umożliwia-

ją podejmowanie działań mających na celu ochronę

przed ubóstwem w Polsce osób i rodzin, które pomi-

mo podejmowanych wysiłków, wykorzystując własne

uprawnienia, zasoby i możliwości, nie są w stanie

pokonać trudności życiowych, są wynikiem podejmo-

wanych od wielu lat wysiłków wpisujących się w po-

litykę społeczną państwa.

Działania podejmowane

przez państwo bezpośrednio skierowane do osób i ro-

dzin najbardziej zagrożonych ubóstwem są realizo-

wane przy pomocy instrumentów, które opierają się

– zasadzie pomocniczości.

Zasada ta mówi, że pań-

stwo powinno pomagać i wspierać obywateli w ich

alizowane samodzielnie przez jednostki lub społecz-

ności lokalne, nie powinno być realizowane przez

wiązane do uwzględniania dobra osób i rodzin, wspie-

rając je, ale przede wszystkim wtedy, gdy znajdują się

ust. 1 Konstytucji RP).

Dlatego też państwo wspiera

ﬁnansowopoprzezrealizacjęświadczeńpomocyspo-

łecznej czy świadczeń rodzinnych.

Tegoroczna weryﬁkacjakryteriówdochodowych

i świadczeń pieniężnych w systemie pomocy społecz-

nych oraz systemie świadczeń rodzinnych umożliwi

uzyskanie nie tylko wyższych świadczeń pieniężnych,

ale także poszerzenie kręgu odbiorców tej pomocy.

Zmiany te, które zostały opisane szczegółowo panu

posłowi we wcześniejszej korespondencji (z dnia 31 maja

br., znak: SPS-023-5181/12), będą miały także bez-

pośredni wpływ na poszerzenie kręgu odbiorców pro-

Problem niedożywienia jest jednym z poważniejszych

problemów społecznych wymagających konieczności

kwidację tego zjawiska.

Bardzo trudno jest określić

mów związanych z ubóstwem.

W dniu 29 grudnia 2005 r. przyjęta została przez

2085

zacji programu wieloletniego, tj. w latach 2006–2009.

Tak więc zaplanowana w ustawie o ustanowieniu pro-

żywiania” łączna wielkość środków w latach 2006–

–2009 nie mogła być niższa niż 2,9 mld zł.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że od roku 2008

ﬁcjentówprogramu,którzyspełnialiokreśloneusta-

wą, podwyższone kryterium dochodowe uprawniają-

su wspierania przez kolejne rządy zadania własnego

gminy.

nia”.

I wielkość ta jest utrzymywana w kolejnych la-

tach realizacji programu.

okres działania programu wieloletniego do roku

2013.

Wprowadza też niezbędne korekty wynikające

ringu realizacji programu w latach 2006–2009.

No-

welizacja ustawy nie wprowadziła dodatkowych kosz-

tów realizacji programu, które obciążałyby budżety

gmin.

Przewiduje się, że wielkość minimalnych środ-

ków niezbędnych po stronie jednostek gminnego sa-

morządu terytorialnego będzie analogiczna jak

ją zdecydowanie więcej środków własnych na reali-

zację programu niż wynikałoby to z przepisów usta-

wowych.

Natomiast po stronie budżetu państwa

sie realizacji programu, tj. w latach 2010–2013

W roku 2012 wielkość środków budżetu państwa

550 mln zł.

Środki te uruchamiane są przez ministra

ﬁnansównawniosekministrapracyipolitykispo-

łecznej w oparciu o wnioski wojewodów.

Terminy

uruchomienia poszczególnych transz określa harmo-

nogram zadań wykonywanych w ramach programu

nia” na rok 2012 będący załącznikiem do uchwały

nr 131/2011 Rady Ministrów 26 lipca 2011 r. w spra-

wie harmonogramu zadań wykonywanych w ramach

Pomoc w zakresie dożywiania przyznawana jest

w oparciu o kryteria dochodowe uprawniające do

świadczeń z pomocy społecznej, podwyższone do

dla osoby samotnie gospodarującej wyniesie 813 zł

(wzrost o 97,50 zł), natomiast dla osoby w rodzinie

– 684 zł (wzrost o 157,50 zł).

Jeżeli chodzi o działania, jakie przewiduje resort

pracy, aby poprawić sytuację na polskim rynku pra-

cy, uprzejmie informuję, że minister pracy i polityki

powiatów, podejmowanie w ramach regionalnych po-

lityk rynku pracy działań służących rozwiązaniu naj-

bardziej istotnych problemów rynku pracy.

osób młodych, powiatowe urzędy pracy muszą uła-

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wdraża

cy” jest pakietem działań inicjowanych bezpośrednio

2086

Specyﬁkąwspomnianegorozwiązaniajestmożli-

Minister pracy i polityki społecznej uruchomił

ści 42 mln zł na ﬁnansowanieprogramówspecjal-

nych adresowanego do osób powyżej 50. roku życia.

w lipcu br. do ministra ﬁnansówiuzyskałzgodęna

zwiększenie planu wydatków Funduszu Pracy na ak-

we 500 000 tys. zł.

Na posiedzeniu w dniu 26 lipca

br. pozytywną opinię w sprawie wniosku wyraziła

sejmowa Komisja Finansów Publicznych.

Zmiana

planu ﬁnansowegofunduszuumożliwiauruchomie-

nie dodatkowych środków dla poszczególnych PUP

na wnioski marszałków województw z przeznacze-

niem na ﬁnansowanieprogramówobejmującychre-

alizację szkoleń, staży, robót publicznych, prac inter-

wencyjnych, jednorazowych środków na podjęcie

osób zwalnianych z przyczyn niedotyczących pracow-

ników oraz osób będących w szczególnej sytuacji na

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

(6914)

smo, znak: SPS-023-6914/12, z dnia 24 lipca 2012 r.,

womira Zawiślaka w sprawie sytuacji na rynku owo-

ców miękkich, uprzejmie przekazuję poniższą infor-

mację.

Według prognoz Instytutu Ekonomiki Rolnictwa

tu Badawczego (IERiGŻ – PIB) w obecnym sezonie

zebrano 130 tys. ton truskawek, czyli o blisko 30%

mniej w porównaniu ze średnią z ostatnich sześciu

lat.

Zgodnie z informacją sygnalną GUS niskie zbio-

ry tych owoców mogą być wynikiem znacznych strat,

jakie wystąpiły na plantacjach truskawek w związ-

ku z wystąpieniem w lutym br. silnych mrozów przy

braku okrywy śniegowej.

W konsekwencji część are-

ału plantacji truskawek została zaorana przez plan-

tatorów.

W przypadku malin, począwszy od 2010 r.,

zbiory systematycznie wzrastają i w 2010 r. wynio-

sły 92,9 tys. ton, w 2011 r. 118 tys. ton, a w bieżącym

roku IERiGŻ – PIB prognozuje zbiory w wysokości

110 tys. ton.

W 2011 r. zbiory czarnej porzeczki były

o prawie 14% niższe w porównaniu ze średnią z lat

2008 –2010 i wyniosły 169,6 tys. ton.

Z prognoz IE-

2087

RiGŻ – PIB wynika, że w tym roku zbiory czarnej

porzeczki utrzymają się na zbliżonym poziomie.

Wzrost produkcji krajowej oraz mały popyt na za-

granicznych rynkach zbytu spowodowały zmniejsze-

nie o prawie 40% cen skupu malin przeznaczonych

do mrożenia (do 2,3 zł/kg) względem cen uzyskanych

w roku 2010.

Na rynku truskawek kierowanych do

przetworzenia w 2011 r. zaobserwowano wzrost ceny

tych owoców do 4,5 zł za kg w porównaniu z 2010 r.

Z danych IERiGŻ wynika, że w 2012 r. ceny truska-

wek, szczególnie tych wykorzystywanych do produk-

cji soków, sięgały poziomu 5 zł za kg.

Ceny porzeczek

czarnych w 2011 r. wzrosły do rekordowego poziomu

4,1 zł za kg, natomiast w 2012 r. wróciły do poziomów

notowanych w latach poprzednich i średnio wyniosły

ok. 2 zł za kg.

Niestabilna sytuacja, która występuje okresowo

na rynku owoców miękkich kierowanych do prze-

twórstwa, może być rezultatem następujących czyn-

ników:

— podaż przekraczająca popyt reprezentowany

przez zakłady przetwórcze zlokalizowane w Polsce;

— rozdrobniona podaż na poziomie producentów

oraz brak kontraktacji;

— rosnące koszty siły roboczej, zwłaszcza w przy -

padku ręcznego zbioru owoców;

— duża konkurencja ze strony innych krajów eu -

ropejskich; w przypadku rynku malin dużym konku-

rentem Polski jest Serbia.

Skutkiem ww. problemów jest słaba pozycja ryn-

kowa producentów owoców miękkich.

Producentom,

jako dostawcom niedużych partii towaru, trudno jest

zachęcić zakłady przetwórcze, tj. odbiorców, najczę-

ściej reprezentujących relatywnie duży popyt, do za-

wierania umów kontraktacyjnych zawierających

m.in. konkretne lub orientacyjne ceny dostarczanych

przez nich produktów.

Indywidualni producenci owo-

ców i warzyw rzadko także mają możliwość prowa-

dzenia skutecznych negocjacji cen przed sprzedażą.

W konsekwencji mamy do czynienia z dużą niestabil-

nością cen na rynkach owoców i warzyw.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi koncen-

bardziej korzystne, przejrzyste i proste w zastosowa-

niu krajowe przepisy mające na celu zachęcanie pro-

ducentów do zakładania grup i organizacji producen-

tów owoców i warzyw oraz zrzeszania się w nich,

łym problemom.

Głównym celem grup lub organizacji producen-

tów owoców i warzyw jest umacnianie pozycji rynko-

wej producentów.

Podmioty te mogą efektywnie pla-

nować produkcję, tak aby dostosować ją do popytu,

koncentrując podaż, stają się odpowiednio dużymi

partnerami dla zakładów przetwórczych reprezentu-

jących duży popyt.

W takich relacjach grupy i orga-

skują za dostarczane do przetwórstwa produkty.

Pod-

mioty te, posiadając osobowość prawną, mogą być

stroną w kontraktach zawieranych bezpośrednio

z zakładami przetwórczymi.

Grupy i organizacje, koncentrując znaczny popyt

ślin, mogą także skutecznie negocjować ceny zakupu

tych produktów.

Bardziej uzasadnione ekonomicznie

są także inwestycje w maszyny służące do zbioru

(np. kombajny), przygotowania produktów do sprze-

daży (np. sortownice), które w znacznym stopniu

mogą ograniczyć zapotrzebowanie na coraz droższą

siłę roboczą.

Wiele z tego rodzaju urządzeń może być

przedmiotem wsparcia przysługującego grupom i or-

ganizacjom producentów owoców i warzyw.

Grupy i organizacje producentów korzystają z atrak-

cyjnych form wsparcia z budżetu UE i budżetu kra-

jowego.

Przepisy regulujące wspólną organizację ryn-

ków owoców i warzyw zawarte są w rozporządzeniu

wspólnej organizacji rynku) i rozporządzeniu wyko-

nawczym Komisji (WE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca

2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowa-

tworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz.

UE z 15.6.2011

L 157, str. 1) oraz w odpowiednich wdrażających przed-

miotowe uregulowania przepisach krajowych.

Obecnie na rynku funkcjonuje 239 grup i 68 or-

ganizacji producentów zrzeszających w sumie 6634

producentów owoców i warzyw.

W wyniku reformy wspólnej polityki rolnej na

rynku owoców i warzyw, która miała miejsce w 2007 r.,

na wniosek Polski, wprowadzono płatność obszarową

do owoców miękkich.

W latach 2008–2011 producen-

ci malin lub truskawek otrzymywali płatność do owo-

ców miękkich w formie płatności przejściowej zwią-

zanej z produkcją, a zasady przyznawania tej płatno-

ści zostały uregulowane w: art. 98 rozporządzenia

rządzeniu Komisji nr 1121/2009 z dnia 29 paździer-

Jednocześnie, w wyniku zakończonej w listopa-

dzie 2008 r. dyskusji dotyczącej oceny funkcjonowa-

nia wspólnej polityki rolnej (Health Check), na wnio-

sek Polski, podjęto decyzję o możliwości wypłacania

od roku 2012 płatności do owoców miękkich w formie

płatności oddzielnej, co znalazło odzwierciedlenie

w przepisach unijnych, tj. w art. 129 rozporządzenia

nr 73/2009, gdzie określono, iż nowe państwa człon-

kowskie stosujące system jednolitej płatności obsza-

rowej (a zatem również Polska) mogły, do dnia 1 sierp-

nia 2011 r., podjąć decyzję o przyznawaniu od roku

2012 oddzielnej płatności do owoców miękkich.

Ko-

rzystając z tej możliwości, minister rolnictwa i roz-

woju wsi podjął decyzję o stosowaniu od 2012 r. od-

dzielnej płatności z tytułu owoców miękkich.

2088

Powyższe oznacza możliwość dalszego stosowa-

nia płatności do owoców miękkich, lecz w innej for-

mie.

Od roku 2012 płatność do owoców miękkich

jest płatnością oddzieloną od produkcji, czyli histo-

ryczną (analogicznie jak w przypadku płatności cu-

krowej czy płatności do pomidorów), która jest wy-

płacana w oparciu o okres referencyjny.

Przepisy

art. 129 ust. 1 wspomnianego powyżej rozporządze-

nia nr 73/2009 stanowią, że okres referencyjny

ustala państwo członkowskie, jednakże nie może to

być okres późniejszy niż rok 2008, i taki też okres

referencyjny został przyjęty w ustawie o płatno-

ściach bezpośrednich.

Mając na uwadze powyższe, należy zwrócić uwa-

gę, że warunkiem kwaliﬁkowalnościdopłatnoścido

owoców miękkich w roku 2012 jest, obok spełniania

nikowi przejściowej płatności do owoców miękkich za

2008 r.

Jednocześnie, w ust. 2 art. 24aa wspomnianej

ustawy wprowadzono przepisy dotyczące możliwości

przyznania oddzielnej płatności do owoców miękkich

kodawcy małżonka rolnika, poprzednikowi rolnika

tą rolniczą z ubezpieczenia społecznego rolników.

Odnosząc się do kwestii wysokości wsparcia w ra-

mach płatności do owoców miękkich obowiązującej

w latach 2008–2011, należy podkreślić, iż zgodnie

z art. 98 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 73/2009

możliwym było przyznawanie przejściowej płatności

do owoców miękkich w wysokości do 230 euro/ha (ﬁ-

nansowanej z budżetu wspólnotowego i redukowanej

w przypadku przekroczenia przysługującej Polsce

powierzchni referencyjnej 48 000 ha) oraz pomocy

krajowej uzupełniającej przejściową płatność do owo-

ców miękkich.

Całkowita kwota pomocy wspólnoto-

wej i krajowej nie mogła przekroczyć 400 euro/ha.

Natomiast w latach 2012–2013, zgodnie z art. 129

ust. 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009 oddzielna

płatność do owoców miękkich będzie przyznawana

w granicach kwot przewidzianych w załączniku XII

do rozporządzenia Rady nr 73/2009, tj. do wysokości

11,04 mln euro.

Ponadto obowiązujące przepisy wspól-

notowe (tj. art. 129 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 73/

2009) umożliwiają również przyznanie w roku 2012

pomocy krajowej, uzupełniającej oddzielną płatność do

owoców miękkich, co również znalazło odzwierciedle-

nie w zapisach ustawy o płatnościach w ramach syste-

mów wsparcia bezpośredniego.

Łączna kwota pomocy

wspólnotowej i krajowej nie będzie mogła przekroczyć

w roku bieżącym kwoty 19,2 mln euro.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

nowego rozkładu jazdy pociągów

znak: SPS-023-6915/12, z dnia 24 lipca 2012 r.

w sprawie opracowywania rozkładu jazdy pociągów

2012/2013, ze szczególnym uwzględnieniem kon-

strukcji pociągów PKP InterCity SA, przekazuję po-

niższe informacje.

Wprowadzenie rozwiązania polegającego na po-

dzieleniu na stacji Kraków tras pociągów, które ob-

sługują połączenia na linii E30, wynika z zapisów

„Regulaminu przydzielania tras pociągów i korzy-

stania z przydzielonych tras pociągów przez licencjo-

nowanych przewoźników kolejowych w ramach roz-

kładu jazdy 2012/2013” publikowanego przez PKP

Polskie Linie Kolejowe SA – rozdział 5, § 18, ust. 3,

zgodnie z którym: Dla wniosków o przydzielenie tra-

sy pociągu w ramach rocznego rozkładu jazdy obo-

wiązują następujące ograniczenia: dla odcinka Ru-

Główny Osobowy – Przemyśl Główny.

Wprowadzone w rozkładzie jazdy 2012/2013 zmia-

ny w zakresie połączeń pociągów oraz treści zapisów

regulaminu podyktowane zostały koniecznością pro-

wadzenia prac modernizacyjnych na ww. odcinkach

linii kolejowych.

Intencją resortu jest przywrócenie przedmioto-

wych połączeń, w szczególności przewozów bezpo-

średnich Przemyśl – Kraków – Wrocław lub Szczecin

w dwóch parach pociągów dziennych.

Przy uwzględ-

nieniu zakresu i terminu zakończenia modernizowa-

nej części infrastruktury kolejowej na tym obszarze

kraju można założyć, że realne zmiany idące w kie-

runku przywrócenia połączeń będą mogły nastąpić,

jednakże najwcześniej w rozkładzie jazdy 2013/2014,

zwłaszcza że realizacja wniosku wymaga podjęcia

szeregu decyzji inwestycyjnych, związanych z dzia-

łalnością spółki PKP InterCity SA.

Zgodnie ze stanowiskiem spółki na obecnym eta-

pie zaawansowania prac nad rozkładem jazdy pocią-

gów 2012/2013 istnieje możliwość wprowadzenia

w sposób bezkosztowy opisywanej zmiany do dnia

16 sierpnia br. Wskazany termin obejmuje datę, do

kiedy PKP Polskie Linie Kolejowe SA przyjmuje uwa-

2089

gi przewoźników do rozkładu jazdy pociągów.

Wpro-

wadzane w terminie późniejszym zmiany w rozkła-

dzie jazdy skutkować będą koniecznością zamawia-

nia tras pociągów w ramach indywidualnego rozkła-

du jazdy, co skutkuje wtórnym trasowaniem pocią-

gów w ostatniej kolejności oraz wzrostem stawki

jednostkowej opłaty za korzystanie z infrastruktury

kolejowej o 10%.

Jednocześnie podkreślić należy, że

możliwość podjęcia powyżej opisanych działań uza-

leżniona jest od zmiany zapisu w regulaminie w § 18

ust. 3, w szczególności pkt 6.

W przypadku zmiany zapisu w regulaminie, o któ-

rej mowa powyżej, przewoźnik nie dostrzega prze-

szkód w połączeniu relacji pociągów wymienionych

w interpelacji.

Jednakże, biorąc pod uwagę stan fak-

tyczny, tj. przyczyny postanowień regulaminu i ko-

nieczność dokonania w nim zmian w oczekiwanym

kształcie wskazuje na znikomą możliwość wdrożenia

ww. rozwiązań, skutkujących wprowadzeniem zmian

do rozkładu jazdy 2012/2013.

Niemniej jednak pragnę podziękować za pana za-

interesowanie, które jest cennym sygnałem dla mi-

nistra jako organizatora przewozów.

Wszystkie infor-

macje przedkładane przez odbiorców usług kolejo-

wych, czyli pasażerów oraz ich reprezentantów, są

szczegółowo rozważane pod względem ich oczekiwań

i potrzeb społecznych.

Jednocześnie zaznaczyć nale-

ży, że zdarza się, że wdrożenie nowych rozwiązań

wymaga skoordynowania wielu działań i zaangażo-

wania kilku uczestników rynku transportu kolejo-

wego, a ich efekty można dostrzec w późniejszym

okresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

mu Marka Kuchcińskiego z dnia 24 lipca br., znak:

SPS-023-6916/12, w sprawie szkód łowieckich czy-

jewództwa lubelskiego, przedkładam, co następuje.

Odpowiadając na interpelację w sprawie szacowa-

nia szkód łowieckich i wypłaty odszkodowań, uprzej-

mie informuję, że na przesłane do ministra środowiska

stanowisko Zarządu Lubelskiej Izby Rolniczej w tej

sprawie została udzielona odpowiedź w dniu 27 lipca

br. Odniesiono się w niej do postulatów, które także

występują w ww. interpelacji.

Odpowiadając kolejno

na poszczególne kwestie, uprzejmie informuję.

1.

Koła łowieckie zawierają umowy na dzierżawę

obwodu łowieckiego, faktycznie dotyczy to jedynie

możliwości wykonywania polowania.

Nie ogranicza

to praw własności, ponieważ zwierzyna jest własno-

ścią Skarbu Państwa, a nie władającego gruntem.

Samo wejście w celu wykonywania polowania nie jest

ograniczeniem własności, ponadto jeśli powstaną do-

datkowe szkody w uprawach np. podczas wjazdu lub

wejścia na teren, mogą być rekompensowane zgodnie

z art. 46 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo łowieckie.

2.

Powierzenie szacowania szkód zakładom ubez-

pieczeniowym spowodowałoby wzrost wysokości kosz-

tów obsługi i zarazem potrzebę uwzględnienia zysku

z przeprowadzanych operacji.

Jednak część kół łowiec-

kich podjęła takie ryzyko.

Doświadczenia, które wy-

nikną z tej współpracy, będą mogły być wykorzystane

przy ewentualnych nowelizacjach przepisów.

Obecnie

te czynności wykonują społecznie myśliwi, a udział

przedstawicieli właściwej izby rolniczej winien zapew-

nić obiektywność działania.

Istnieje także możliwość

poddania się mediacji gminy, a w ostateczności spór

może rozstrzygnąć sąd powszechny.

3.

Problem kwaliﬁkacjiszacującychszkodybyłjuż

podnoszony.

Obecnie prowadzą takie szkolenia Polski

Związek Łowiecki, a także dla swoich pracowników

niektóre izby rolnicze.

Umieszczenie stosownego

przepisu w ewentualnej nowelizacji ustawy Prawo

łowieckie, który upoważniłby do organizacji szkoleń

z tego zakresu wskazane podmioty, byłoby spełnie-

niem powyższego postulatu.

Realizowałyby one wy-

tyczne Ministerstwa Środowiska oraz Ministerstwa

aktów wykonawczych i stwierdzały nabyte upraw-

nienia stosownym dokumentem.

4.

Koszty organizacji i wykonania szacowania

szkody, w tym zwykle dwukrotnego dojazdu do miej-

sca jej wystąpienia, przypuszczalnie przekroczyłyby

kilkakrotnie wartość odszkodowania.

Ponadto zespo-

ły szacujące musiałyby podjąć czynności w wielu po-

zycjach równocześnie z uwagi na sezonowość zda-

rzeń, np. młode ziemniaki, młody owies.

Powierzenie

tej funkcji przedstawicielom dzierżawców i zarząd-

ców obwodów łowieckich eliminuje ten problem cał-

kowicie.

5.

Treść zapisów ustawy Prawo łowieckie i jej

aktu wykonawczego w zakresie szacowania szkód ło-

wieckich oraz wypłaty odszkodowań ma na celu skró-

cenie przebiegu całego procesu.

Zastosowanie trybu

postępowania zgodnego z K.p.a. spowodowałoby znacz-

ne przedłużenie całego procesu uregulowanego

ca 2010 r.

Możliwość składania wniosków o ponowne

rozpatrzenie sprawy, a potem oczekiwanie na wyrok

sądów administracyjnych, naszym zdaniem, zdecy-

2090

dowanie wydłużyłoby termin wypłaty odszkodowa-

nia.

Obecnie wynosi on 30 dni od sporządzenia osta-

tecznego protokołu szacowania szkody.

Zakładając

rzetelne działanie obu stron postępowania w ustala-

niu szkody w celu uzyskania ugody oraz zapewnienie

sobie udziału przedstawiciela izby rolniczej, obowią-

zujące przepisy winny spełniać oczekiwania.

Zawsze

jednak pozostaje możliwość poddania się mediacji

gminy w celu polubownego zakończenia sporu

(art. 47 ust. 2) lub ostatecznie wyrokowi sądu po-

wszechnego.

Czyni to niepotrzebnym ustanawianie

odrębnego arbitrażu, ponieważ w przypadku jego

nierozstrzygnięcia sprawa i tak musiałaby traﬁćdo

sądu powszechnego

6.

Problem szacowania szkód poza granicami ob-

wodów łowieckich został, naszym zdaniem, rozwią-

zany w art. 50 ust. 1b oraz ust. 3 i 4 ustawy Prawo

łowieckie, który wyraźnie wskazuje podmiot właści-

wy do szacowania szkody i wypłaty odszkodowania,

tj. zarząd województwa.

Zarząd województwa także

szacuje i wypłaca odszkodowania za szkody czynione

polnych i obszarach niewchodzących w skład obwo-

dów łowieckich.

W granicach obwodów łowieckich

leśnych czynności te wykonuje Państwowe Gospo-

darstwo Leśne Lasy Państwowe.

Natomiast szkody

czynione przez bobry, zwierzęta chronione szacuje

i odszkodowania wypłaca właściwa terytorialnie re-

gionalna dyrekcja ochrony środowiska

Podstawą prowadzenia gospodarki łowieckiej

dzenia gospodarki łowieckiej w obwodzie łowieckim

zależy stan populacji zwierzyny.

Szczególne znacze-

nie ma opinia wójta (burmistrza lub prezydenta mia-

sta), który w przypadkach nadmiernej liczebności

o zwiększenie odstrzału niektórych gatunków wyrzą-

dzających największe szkody w uprawach i płodach

rolnych lub wystąpić z wnioskiem o zmianę zaplano-

wanego odstrzału np. dzików czyniących nadmierne

szkody.

Nie wymaga to wskazywania innego organu

bądź instytucji.

Przyjęte zasady, naszym zdaniem, stosowane we

wieckich.

Należy tutaj przypomnieć, że myśliwi re-

gulują zobowiązanie powstałe w wyniku szkód ło-

wieckich z własnych środków ﬁnansowychifaktycz-

nie winni być zainteresowani utrzymaniem szkód

łowieckich na niskim poziomie.

Prawo łowieckie.

Umożliwiając myśliwym wykony-

wanie polowania i czyniąc ich właścicielem tuszy

zwierząt legalnie pozyskanych, ustawodawca zobo-

wiązał ich równocześnie do szacowania szkód i wy-

płaty odszkodowań.

Zmiana opisanych zasad spowo-

dowałaby konieczność rozpatrzenia pozyskiwania

środków na proponowane działania ze Skarbu Pań-

stwa, co musiałoby uzyskać aprobatę społeczeństwa

i być poprzedzone szczegółową oceną skutków ekono-

micznych koniecznych regulacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

przekazaną pismem z dnia 24 lipca 2012 r. (znak:

SPS-023-6917/12), w sprawie gwarancji dla klientów

informuję, co następuje.

1.

Czy według oceny ministerstwa obecnie obo-

dróży, które ogłaszają upadłość?

Ochrona praw klientów biur podróży wynika

z późn. zm.), która wdraża do polskiego prawa dyrek-

cieczek.

Kluczowym elementem tej ochrony jest sys-

tem zabezpieczeń ﬁnansowychwymaganychwzwiąz-

ku z działalnością wykonywaną przez organizatorów

stycznych organizator turystyki/pośrednik tury-

styczny musi posiadać na wypadek swojej niewypła-

calności zabezpieczenie ﬁnansowewformieumowy

gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej lub umowy

wpłaty klientów wyłącznie na rachunek powierniczy

(tylko jeżeli wykonuje usługi turystyczne wyłącznie

powrotu z imprezy turystycznej, w wypadku gdy or-

imprezę turystyczną, w wypadku gdy z przyczyn do-

2091

z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub

Na mocy ww. rozporządzeń ministra ﬁnansów

wysokość minimalnych sum zabezpieczeń ﬁnanso-

wych została znacząco zwiększona dla organizatorów

turystyki i pośredników turystycznych prowadzą-

cych najbardziej ryzykowną działalność, obejmującą

świadczenie usług turystycznych na terytorium

państw pozaeuropejskich niezależnie od środka

transportu oraz na terytorium państw europejskich

z wykorzystaniem transportu lotniczego w ramach

przewozu czarterowego, z poziomu 6% rocznych przy-

chodów z działalności w zakresie organizowania im-

prez turystycznych i pośrednictwa turystycznego

uzyskanych w roku poprzedzającym złożenie wnio-

sku o zawarcie umowy gwarancji lub ubezpieczenia

do poziomu 12–20% rocznych przychodów z tej dzia-

łalności, i została zróżnicowana w zależności od wy-

sokości i terminu przyjmowania od klientów przed-

płat tytułem zapłaty za imprezę turystyczną.

Należy podkreślić, że w związku z przepisami

przejściowymi, zawartymi w ww. nowelizacji ustawy

o usługach turystycznych, na mocy których dotych-

czasowe zabezpieczenia ﬁnansowe zachowały waż-

nowelizacji ustawy, czyli do dnia 17 września 2011 r.,

nowy system zabezpieczeń ﬁnansowychorganizato-

rów turystyki i pośredników turystycznych zaczął

stanowić miarodajne źródło informacji na temat sku-

wych obowiązującego w Polsce.

Taka ocena po upły-

wie roku funkcjonowania tego systemu, przygotowy-

wana przez Ministerstwo Sportu i Turystyki, przed-

stawiona zostanie w listopadzie bieżącego roku, zgod-

nie z planem pracy podkomisji stałej do spraw tury-

styki sejmowej Komisji Kultury Fizycznej, Sportu

Zdarzające się w ostatnich tygodniach przypadki

pod tym względem, czy obowiązujące nowe podwyż-

szone stawki są wystarczające do pokrycia wszyst-

kich roszczeń poszkodowanych klientów.

Ze wstęp-

znamiona występowania nieprawidłowości w działal-

ności przedsiębiorców, które mogą ograniczać sku-

teczność znaczącego, bo nawet przeszło 3-krotnego

zwiększenia wysokości zabezpieczeń ﬁnansowychor-

ganizatorów turystyki i pośredników turystycznych.

wy, zwrócił uwagę, że na podstawie przeprowadzo-

wych poprzez:

— zaniżanie przez przedsiębiorców przychodów

— pobieranie przez organizatorów turystyki przed -

płat od klientów na poczet imprez turystycznych nie-

— wykreślanie przez organizatorów turystyki

W celu ograniczenia skutków nieprawidłowości

porządzeniach ministra ﬁnansówzmiansłużących

uszczelnieniu systemu.

W związku z powyższym Mi-

nisterstwo Sportu i Turystyki zaproponowało Mini-

sterstwu Finansów rozważenie możliwości wprowa-

dzenia w przedmiotowych rozporządzeniach zmian

służących uszczelnieniu systemu m.in. poprzez:

— uszczegółowienie deﬁnicjiprzychodówprzed -

2092

innych przedsiębiorców wynikające z zawartych

2.

Czy nie należałoby wprowadzić dodatkowych

zabezpieczeń, które gwarantowałyby w przedmioto-

W związku z tegorocznymi przypadkami niewy-

płacalności organizatorów turystyki i pośredników

turystycznych oraz sygnalizowanymi przez branżę

turystyczną i bankowo-ubezpieczeniową problemami

w funkcjonowaniu aktualnie obowiązującego syste-

mu zabezpieczeń ﬁnansowychnawypadekniewypła-

calności biur podróży Ministerstwo Sportu i Tury-

styki podjęło działania na rzecz wzmocnienia tego

systemu.

Oprócz wspomnianych powyżej propozycji

uszczelnienia systemu poprzez zmianę rozporządzeń

ministra ﬁnansówMinisterstwoSportuiTurystyki

przeprowadziło ponowne konsultacje z branżą tury-

styczną w sprawie możliwości ustanowienia obliga-

toryjnego turystycznego funduszu gwarancyjnego,

który pozwoliłby na zapewnienie odpowiedniego,

zgodnego z prawem Unii Europejskiej, poziomu

ochrony konsumentów w taki sposób, który nie po-

wodowałby nadmiernych obciążeń dla biur podróży.

Należy bowiem podkreślić, że wprowadzenie nowych,

wyższych sum gwarancyjnych określonych rozporzą-

dzeniami ministra ﬁnansówspowodowało,żedlaczę-

ści biur podróży znacznie ograniczyły się możliwości

uzyskania zabezpieczenia ﬁnansowego,cozwiązane

jest z brakiem odpowiednich środków ﬁnansowych

lub majątkowych na zabezpieczenie ewentualnych

roszczeń regresowych gwaranta oraz problemami

z uzyskaniem reasekuracji przez gwarantów/ubez-

pieczycieli.

W związku z powyższym Ministerstwo Sportu

i Turystyki podjęło prace nad wprowadzeniem do

systemu zabezpieczeń ﬁnansowych turystycznego

funduszu gwarancyjnego, opartego na następujących

założeniach:

— fundusz miałby charakter funduszu przepły -

wowego, dysponującego środkami pieniężnymi po-

chodzącymi ze składek przedsiębiorców turystycz-

nych, utworzonego na mocy ustawy,

— fundusz nie posiadałby osobowości prawnej ani

nie byłby państwowym funduszem celowym, stano-

wiłby wyodrębnioną masę majątkową,

— nadzór nad funduszem sprawowałby minister

właściwy do spraw turystyki.

Dysponentami środ-

ków ﬁnansowychfunduszubylibywłaściwimarszał-

kowie województw jako organy prowadzące rejestry

działalności regulowanej organizatorów turystyki

do uruchomienia środków i występowania na rzecz

wych zabezpieczeń ﬁnansowychwymaganychprze-

— powołanie funduszu stanowiłoby dodatkowe

wzmocnienie ochrony interesów majątkowych klien-

tów, przewidzianej w przepisach dyrektywy 90/314/

wanych podróży, wakacji i wycieczek; art. 7 dyrekty-

wy wskazuje niewypłacalność organizatora i/lub

punktu sprzedaży detalicznej jako przyczynę, dla

której w przypadku niezrealizowania lub częściowe-

go zrealizowania umowy w stosunku do klienta ma

zostać zapewnione dostateczne zabezpieczenie umoż-

liwiające dokonanie zwrotu klientowi nadpłaconych

pieniędzy oraz powrót klienta z podróży,

— środki z funduszu byłyby uruchamiane w celu

realizacji roszczeń klientów, których dotyczą dotych-

fundusz ten miałby charakter uzupełniający dotych-

czas funkcjonujące zabezpieczenia,

— organem opiniodawczym ministra właściwego

łaby rada funduszu, powoływana przez tego mini-

stra, w skład której wchodziliby przedstawiciele ad-

ministracji rządowej, samorządowej, organizacji bran-

żowych zrzeszających przedsiębiorców, a także dzia-

łających na rzecz ochrony konsumentów.

W oparciu o powyższe założenia przygotowany

został wstępny projekt ustawy o Turystycznym Fun-

duszu Gwarancyjnym, który w dniu 3 sierpnia 2012 r.

został rozesłany do zaopiniowania przez ogólnopol-

skie organizacje branży turystycznej, samorząd go-

spodarczy branży bankowej i ubezpieczeniowej oraz

administrację samorządową i organizacje działające

na rzecz ochrony konsumentów.

Na podstawie wyni-

ków tych wstępnych konsultacji we wrześniu bieżą-

cego roku w Ministerstwie Sportu i Turystyki zosta-

ną podjęte odpowiednie działania legislacyjne.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

2093

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

SPS-023-6918/12), w sprawie kampanii promujacej

„Orliki” uprzejmie informuję, co następuje.

Podstawowym celem zaplanowanej do realizacji

przedmiotowej kampanii społecznej jest promowanie

aktywności ﬁzycznejpolskiegospołeczeństwa.

Obiek-

ty „Orlik” zostały w niej wskazane jako szczególne,

bo jest ich około 2,3 tys. w całej Polsce (zwłaszcza na

wsiach i w małych miejscowościach).

Są one ogólno-

dostępne, bezpłatne, nowoczesne, bezpieczne oraz

wywołują pozytywne skojarzenia.

Nie tylko stały się

doskonałym miejscem do uprawiania sportu, ale tak-

że są doskonałym „ośrodkiem” społecznej, lokalnej

aktywności obywatelskiej.

Ponadto, jak wynika

z przeprowadzonych już dwukrotnie badań dotyczą-

cych funkcjonowania obiektów „Orlik”, w wielu miej-

scach ich potencjał ciągle jeszcze nie jest w pełni wy-

korzystany.

Jednocześnie, odnosząc się do sugestii dotyczącej

skierowania środków na doﬁnansowanieinnychnie-

zbędnych działań prowadzonych w ramach „Orli-

ków”, uprzejmie informuję, że równolegle z procesem

budowy infrastruktury Ministerstwo Sportu i Tury-

styki uruchomiło projekty wspierające program

„Moje boisko – Orlik 2012”, niezbędne do prawidło-

wego i efektywnego wykorzystania powstających

obiektów.

Do działań tych należy zaliczyć: zakupy

sprzętu sportowego dla podmiotów zarządzających

„Orlikami”, ﬁnansowaniespecjalistycznychprogra-

mów szkoleniowych, współﬁnansowanie,wrazzjed-

nostkami samorządu terytorialnego, wynagrodzeń

wadzenie zajęć sportowych na powstających obiek-

tach w postaci projektu „Animator – Moje boisko

2010 r.), koszykówce, piłce siatkowej (od 2011 r.)

i piłce ręcznej (od 2012 r.).

Należy podkreślić, że dzia-

łania wspierające program inwestycyjny „Moje bo-

isko – Orlik 2012”, co roku są prowadzone w więk-

szym zakresie.

W latach 2008–2010 na obiekty „Or-

lik” przekazano m.in. 1123 komplety sprzętu sporto-

wego za kwotę 2,65 mln zł, a na realizację projektu

„Animator – Moje Boisko – Orlik 2012” w latach

2009–2012 ze środków MSiT przekazano kwotę po-

nad 48,6 mln zł.

Informuję również, że Ministerstwo Sportu i Tu-

rystyki, we współpracy z jednostkami samorządu

terytorialnego oraz sportowymi organizacjami poza-

rządowymi, planuje wdrożenie kolejnych projektów

wspierających podmioty odpowiedzialne za zarządza-

nie „Orlikami” a także organizatorów imprez spor-

towych i systematycznych zajęć dla dzieci, młodzieży,

osób niepełnosprawnych, różnych grup społecznych

i środowiskowych, przeprowadzanych na tych obiek-

tach.

Ministerstwo Sportu i Turystyki stawia uczest-

nikom programu „Moje boisko – Orlik 2012” szereg

wymogów, które wprowadzono do umów o przyzna-

niu pomocy ﬁnansowejzbudżetupaństwanabudowę

kompleksów boisk „Moje boisko – Orlik 2012”.

Zgodnie z założeniami programowymi za zarzą-

dzanie „Orlikiem” i bieżącą administrację odpowie-

dzialna jest jednostka samorządu terytorialnego,

która, przystępując do programu, podpisuje oświad-

czenie o zabezpieczeniu środków na utrzymanie

obiektów w należytym stanie technicznym.

Do klu-

czowych zobowiązań beneﬁcjenta należy odpowie-

dzialność za stan techniczny kompleksu, ustalenie

regulaminu korzystania i rezerwację boisk.

Należy

jednak podkreślić, że w sytuacjach wyjątkowych, ta-

kich jak klęski żywiołowe, minister sportu i turysty-

ki może udzielić doﬁnansowanianaremontuszko-

dzonych „Orlików” (10 dotacji w 2010 r., 3 dotacje

w 2011 r.), tak by boiska i zaplecze szatniowo-sani-

tarne odzyskały swoją funkcjonalność i zapewniały

obywatelom możliwości uprawiania sportu niezależ-

nie od statusu majątkowego czy pozycji społecznej.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

wykwaliﬁkowanej pomocy dentystycznej(6919)

-023-6919/12, w sprawie obowiązku zatrudnienia

wykwaliﬁkowanejpomocydentystycznej,uprzejmie

wyjaśniam.

W aktualnie nowelizowanym rozporządzeniu mi-

zm.) wprowadzono warunek wyłączenia od dnia 1 stycz-

nia 2015 r. pomocy stomatologicznych jako personelu

pomocniczego przy udzielaniu świadczeń stomatolo-

gicznych.

W charakterze personelu pomocniczego

będzie mógł być zatrudniony jedynie fachowy perso-

2094

nel, czyli osoby, które ukończyły szkołę policealną

a) tytuł zawodowy asystentka stomatologiczna

lub dyplom potwierdzający kwaliﬁkacje zawodowe

w zawodzie asystentka stomatologiczna lub

b) tytuł zawodowy higienistka stomatologiczna

lub dyplom potwierdzający kwaliﬁkacje zawodowe

w zawodzie higienistka stomatologiczna, lub

tytuł zawodowy higienistka stomatologiczna lub dy-

plom potwierdzający kwaliﬁkacjezawodowewzawo-

dzie higienistka stomatologiczna.

Usunięcie od 1 stycznia 2015 r. warunku zapew-

nienia udziału w udzielaniu świadczeń zdrowotnych

przez pomoc dentystyczną, osobę niemającą wykształ-

cenia medycznego, poprawi jakość udzielanego świad-

czenia zdrowotnego i jest konieczne dla zapewnienia

bezpieczeństwa pacjenta w trakcie jego udzielania.

Zapewnienie pomocy fachowego personelu jest szcze-

gólnie istotne w przypadku osób, których reakcje są

nieprzewidywalne, a w związku z tym bezpieczeń-

stwo świadczenia wymaga natychmiastowej fachowej

pomocy.

Brak fachowej asysty może w niektórych

przypadkach skutkować zagrożeniem zdrowia i życia

pacjenta.

Należy również zaznaczyć, że świadczenia stoma-

tologiczne są zabiegami inwazyjnymi, w związku

z tym wymagana jest szczególna staranność, jeżeli

chodzi o sterylizację i dezynfekcję oraz zachowanie

wymogów sanitarnych koniecznych przy udzielaniu

przedmiotowych świadczeń.

Dla zapewnienia odpo-

wiedniego bezpieczeństwa w tym zakresie niezbędna

jest pomoc osób posiadających udokumentowane wła-

ściwe przygotowanie fachowe.

Pomoce dentystyczne dopuszczone do pracy w okre-

sie przejściowym do 1 stycznia 2015 r. mogą uzupeł-

nić kwaliﬁkacje w niepublicznych oraz bezpłatnie

w publicznych szkołach pomaturalnych i uniwersy-

tetach medycznych.

W Polsce nie jest prowadzony rejestr asystentek

i higienistek stomatologicznych.

Według szacunko-

wych danych Unii Europejskiej z roku 2010 w Polsce

jest 2500 higienistek stomatologicznych i 9700 asy-

stentek stomatologicznych.

Jednocześnie Narodowy

Fundusz Zdrowia podaje, że w roku 2012 umowy

w rodzaju: leczenie stomatologiczne realizuje 8257

świadczeniodawców.

Proponowana regulacja spowo-

duje zatrudnienie wielu pozostających bez pracy lub

pracujących nie w swoim zawodzie asystentek i hi-

gienistek stomatologicznych, a tym samym wpłynie

pozytywnie na rynek pracy.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 1 sierpnia 2012 r.

podjęto prace nad uporządkowaniem i ujednolice-

niem problematyki użycia środków przymusu bezpo-

średniego oraz broni palnej przez wszystkich upraw-

nionych i pismem z dnia 9 lipca 2012 r. do uzgodnień

międzyresortowych skierowany został projekt zało-

żeń projektu ustawy o środkach przymusu bezpo-

średniego i broni palnej.

Obecnie w Ministerstwie

Spraw Wewnętrznych analizowane są uwagi zgłoszo-

ne podczas wyżej wspomnianych uzgodnień.

Projekt ustawy opracowany w oparciu o ww. za-

łożenia będzie m.in. kompleksowo regulował zagad-

nienia związane z użyciem środków przymusu bez-

pośredniego, w tym katalog środków przymusu bez-

pośredniego, przypadki, w których można użyć środ-

ków przymusu bezpośredniego, oraz jednolitą dla

wszystkich uprawnionych służb procedurę postępo-

wania poprzedzającego ich użycie oraz procedurę po-

stępowania po ich użyciu (np. dokumentowanie, za-

bezpieczenie miejsca zdarzenia).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 1 sierpnia 2012 r.

podsekretarza stanu

w sprawie liczby godzin języka angielskiego

w szkołach wiejskich (6921)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-6921/12) w sprawie liczby godzin języka angiel-

skiego na wsi, uprzejmie wyjaśniam.

2095

językową, wykazuje, że istotnie istnieją różnice

w wynikach uzyskiwanych przez uczniów z terenów

wiejskich oraz miejskich, w szczególności jeżeli cho-

padku języka rosyjskiego uczniowie szkół wiejskich

osiągają wyższe średnie wyniki niż uczniowie szkół

miejskich.

Odnosząc się do wyników egzaminu gimnazjalne-

go z lat 2008–2011, należy zwrócić uwagę, że dotyczą

one uczniów, którzy nie byli jeszcze objęci zmianami

programowymi oraz zmianami w organizacji naucza-

nia języków obcych, jakie wprowadzane są sukcesyw-

nie począwszy od roku szkolnego 2009/2010.

wiele czynników, kluczowymi są jednak:

— w roku szkolnym 2008/2009 wprowadzono obo -

wiązkowe nauczanie języka obcego nowożytnego od

— od roku szkolnego 2008/2009 język obcy nowo -

żytny został wprowadzony do egzaminu gimnazjal-

— wraz z wprowadzeniem nowej podstawy pro -

gramowej kształcenia ogólnego w roku szkolnym

— od roku szkolnego 2011/2012 uczniowie, któ -

rzy w gimnazjum kontynuowali naukę języka obce-

go nowożytnego na podbudowie wymagań dla II eta-

pu edukacyjnego, są obowiązani przystąpić dodat-

kowo do części trzeciej egzaminu gimnazjalnego na

poziomie rozszerzonym.

Wynik egzaminu gimna-

szkolny 2018/2019.

Nowa podstawa programowa kształcenia ogólne-

się w języku obcym nowożytnym w mowie i w piśmie.

Począwszy od roku szkolnego 2009/2010 w związ-

nież organizacja nauczania języka obcego.

zacji nauczania języków obcych.

Etap edukacyjny

Liczba nauczanych

obowiązkowo języków

I etap – klasy I–III szkoły

podstawowej

1 290 h 9h

ob

o

w

i

ą

z

ów

; z

a

j

ę

c

, l

i

c

z

ą

c

; p

r

z

y p

III etap edukacyjny

– gimnazjum

2 450 h 14h

godziny mogą

być dowolnie

rozdzielone

liceum ogólnokształcące 2 450 h 15 h

pomiędzy języki technikum 2 450 h 15 h

zasadnicza szkoła

zawodowa

1 130 h 4 h

2096

Od roku szkolnego 2009/2010, w związku z wpro-

cego w gimnazjum, liczba godzin przeznaczona na

nauczanie języków obcych nowożytnych wzrosła

cenia (poprzednio liczba godzin tygodniowo w trzy-

letnim okresie nauczania wynosiła 9).

działu (grupy międzyoddziałowej lub grupy między-

klasowej) w danym roku szkolnym, na:

2) realizację dodatkowych zajęć edukacyjnych

Wyżej przywołane rozporządzenie z dnia 23 grud-

Vinci, Comenius, Młodzież w działaniu).

W ramach działań współﬁnansowanych z EFS

w Programie Operacyjnym „Kapitał ludzki” 2007–

treści i metod kształcenia realizowanych jest 25 pro-

gólnym uwzględnieniem nauk matematyczno-przy-

W ramach ww. projektów wsparciem w zakresie na-

uczania języków obcych objęto 105 017 uczniów na

różnych etapach edukacji w różnych typach szkół.

Głównie ﬁnansowanajestnaukajęzykaangielskiego,

ale także niemieckiego, rosyjskiego i innych.

Należy również podkreślić, że FRSE jako narodo-

wa agencja koordynuje programy edukacyjne Unii

Europejskiej, w tym program Leonardo da Vinci

Comenius, Młodzież w działaniu, które oferują róż-

nego rodzaju staże i wymiany związane z kształce-

niem i doskonaleniem językowym, przygotowanie

językowe i kulturowe dla uczniów, którzy korzysta-

ją w jego ramach z wyjazdów na zagraniczne prak-

tyki zawodowe w przedsiębiorstwach i instytucjach

wsparcia już skorzystało lub skorzysta ok 58 913

uczniów i 32 000 nauczycieli.

Łączna kwota tego ﬁ-

nansowania wynosi 110 mln euro.

je czasopismo „Języki Obce w Szkole”.

Ministerstwo Edukacji Narodowej na podstawie

analizy wyników egzaminów zewnętrznych i zróżni-

cowania wyników pomiędzy miastem i wsią zdecydo-

wało również o konieczności wsparcia nauczania ję-

zyków obcych, zwłaszcza na obszarach defaworyzo-

wanych (w tym obszarach wiejskich).

Przygotowywa-

na jest koncepcja nowego projektu w ramach priory-

tetu III PO KL, na który zostanie przeznaczonych

około 60 mln zł.

Środki te zostaną skierowane na

działania zwiększające kompetencje nauczycieli języ-

ków obcych pracujących na terenach defaworyzowa-

nych, w tym na terenach wiejskich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 31 lipca 2012 r.

2097

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Patryka Jakiego w sprawie walory-

zacji zasiłków stałych udzielanych przez pomoc spo-

łeczną z dnia 9 lipca 2012 r., uprzejmie wyjaśniam.

i rodzin wykazały, że bez zmiany progów dochodo-

wywiązywanie się z zadań nałożonych na pomoc spo-

Dotyczyło to także wysokości zasiłków stałych przy-

znawanych z pomocy społecznej, których wielkość

zależy od wysokości kryteriów dochodowych w po-

mocy społecznej.

temie pomocy społecznej, zgodnie z rozporządzeniem

dzoziemców (ze statusem uchodźcy i ochroną uzupeł-

niającą) z 446–1175 zł, na 531–1260 zł, wartość do-

Wydaje się koniecznym podkreślenie, że przepisy

ustawy o pomocy społecznej przewidują możliwość

udzielenia pomocy społecznej w szczególnie uzasad-

nionych przypadkach osobie albo rodzinie o docho-

dach przekraczających kryterium dochodowe.

Dzia-

łania pomocy społecznej mogą być zatem działaniami

elastycznymi, dostosowanymi do aktualnej sytuacji

bytowej osób i rodzin, inicjowanymi nie tylko z po-

wodu niedostatku ﬁnansowego,aletakżeprzezpoja-

wianie się różnorakich ryzyk socjalnych, przy czym

istnieje prawna możliwość udzielania skutecznej po-

mocy społecznej osobom i rodzinom także w sytu-

acjach wyjątkowych, gdy posiadany dochód przekra-

cza przewidziane prawem progi dochodowe.

I tak

rzeczową.

Zasiłki celowe ﬁnansowanesązbudżetu

szyć kwoty uprawniające do zasiłku okresowego i ce-

lowego.

Rodzina może otrzymać również pomoc

modzielnienie.

Jest to pomoc przyznawana w formie

jednorazowego zasiłku celowego lub nieoprocentowa-

w części (dział II ustawy o pomocy społecznej: Świad-

czenia z pomocy społecznej).

Ponadto pragnę dodać, że minister właściwy ds.

zabezpieczenia społecznego od kilku lat poprzez wła-

sne inicjatywy programowe stara się udzielać nie tyl-

ko wsparcia ﬁnansowegosamorządomgminiorga-

nizacjom pozarządowym, ale również inicjować i po-

budzać podejmowanie takich przedsięwzięć, które

rządowi gminnemu i powiatowemu.

W oparciu o kon-

stytucyjną zasadę pomocniczości państwa oraz inne

obowiązujące przepisy minister może także opraco-

wać i ﬁnansowaćprogramyosłonowe,atakżewspie-

rać ﬁnansowoprogramywokreślonymprzezniego

obszarze pomocy społecznej.

Oto przykłady takich

programów: „Powrót osób bezdomnych do społeczno-

ści”, „Aktywne formy przeciwdziałania wykluczeniu

społecznemu”, „Oparcie społeczne dla osób z zabu-

rzeniami psychicznymi” czy „Świetlica – dzieci – pra-

ca”, czy realizowany od roku 2006 program ministra

pracy i polityki społecznej pod nazwą: „Aktywne for-

my przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu”.

Jeżeli chodzi o minimum socjalne, to jest to wskaź-

nik określający koszty utrzymania gospodarstw do-

mowych na podstawie koszyka dóbr, służących do

zaspokojenia potrzeb bytowo-konsumpcyjnych na ni-

skim poziomie.

Przyjęte składniki koszyka wystar-

czają nie tylko dla podtrzymania życia (porównaj:

minimum egzystencji), lecz także dla posiadania

i wychowania dzieci oraz utrzymania minimum wię-

zi społecznych.

Do pierwszej grupy składników zali-

czają się wydatki na mieszkanie, żywność, odzież,

obuwie, ochrona zdrowia i higiena; do drugiej grupy

– koszty komunikacji i łączności (np. dojazdy do pra-

cy), wydatki na kształcenie i wychowanie dzieci, na

nictwo w kulturze.

Jest to więc model zaspokajania

la wartość koszyka minimum socjalnego oddzielnie

(od rodziny 1-osobowej do 5-osobowej) oraz 2 typów

gospodarstw emeryckich (1-osobowych i 2-osobo-

wych).

Koszyk minimum socjalnego określony jest

dług norm zużycia zalecanych przez naukowców)

2098

i usług).

W ten sposób otrzymujemy obraz niezbęd-

nych kosztów utrzymania gospodarstw domowych na

poziomie standardu minimum socjalnego.

Jak widać

minimum socjalne nie jest miarą biedy.

Bieda poja-

wia się tylko tam, gdzie brakuje możliwości zaspoko-

jenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Obecnie nie-

znane jest na świecie państwo tak bogate, aby mogło

zapewnić wszystkim swoim obywatelom poziom życia

w wymiarze minimum socjalnego.

W Polsce wyso-

kość „biedy ustawowej” (ustawowa granica ubóstwa

to kwota dochodów, która zgodnie z obowiązującą

społecznej) jest ustalana tak, aby zabezpieczyć oby-

watelom życie powyżej minimum egzystencji.

Pomi-

mo tego zakres udzielanej pomocy społecznej jest

ogromny.

Jak wynika ze sprawozdania MPiPS-03 za

Jak widać, w Polsce w ramach zabezpieczenia

społecznego podejmowane są na ogromną skalę wy-

siłki mające na celu przeciwdziałanie negatywnym

skutkom biedy.

Nie można zaprzeczyć, że w roku

trwa od ok. 2007 r. (było to także przyczyną braku

aktualizacji wskaźników progów dochodowych upraw-

niających do niektórych świadczeń z pomocy społecz-

nej i świadczeń rodzinnych).

Można jednak sądzić

obecnie, że po podwyżkach wysokości progów docho-

dowych kwaliﬁkującychdoświadczeńspołecznych,

podejmowane działania w ramach polityki społecznej

cjalnymi.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

terytorialnego (6923)

cym interpelacji pana posła Patryka Jakiego w spra-

wie zasadności przepisów ustawy z dnia 13 listopada

nego w zakresie udziału jednostek samorządu tery-

torialnego we wpływach z podatku dochodowego od

osób prawnych, uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z zasadami ustalania i gromadzenia do-

chodów jednostek samorządu terytorialnego, okre-

prawnych zapłacony przez podatnika jest rozdzielany

pomiędzy ww. uprawnione jednostki samorządu te-

rytorialnego przez właściwy urząd skarbowy.

Celem wprowadzenia takiego rozwiązania była

racjonalizacja systemu ﬁnansowania jednostek sa-

morządu terytorialnego.

Miejsce świadczenia pracy

nostka samorządu terytorialnego uzyska dochody

dżetu jednostki właściwej dla miejsca zamieszkania

podatnika.

stek samorządu terytorialnego pozwala na uzyskanie

stawie umowy o pracę, co umożliwia osiągnięcie do-

chodu, który pozwoli na zrekompensowanie wydat-

ków ponoszonych w związku z funkcjonowaniem

zakładu (oddziału) na terenie danej jednostki samo-

rządu terytorialnego.

Sposób podziału dochodów

nych, określony w tym przepisie, uwzględnia obcią-

żenia dla budżetów i uciążliwości dla mieszkańców

z powodu prowadzonej na ich terenie działalności, co

postulowały środowiska samorządowe.

W obowiązującym stanie prawnym każda gmina,

na terenie której zatrudnieni są pracownicy zakła-

dów (oddziałów), ponosi zarówno koszty ich funkcjo-

nowania, jak i ma proporcjonalny udział w części

dochodów z tego tytułu.

W mojej ocenie pozytywne

aspekty obowiązujących regulacji przemawiają za ich

zachowaniem w niezmienionym kształcie.

nie przewiduje się podejmowania działań zmierzają-

2099

cych do znowelizowania ustawy o dochodach jedno-

stek samorządu terytorialnego w zakresie udziału

Odnosząc się do pytania o alternatywną drogę do

pozyskiwania funduszy przez gminy, uprzejmie wy-

jaśniam, iż dochodami jednostek samorządu teryto-

uważyć, że jednostka samorządu terytorialnego, na

terenie której funkcjonuje przedsiębiorstwo, oprócz

np. podatek od nieruchomości, opłatę eksploatacyjną.

Należy dodać, że podatek od nieruchomości w całości

stanowi dochód gminy, na obszarze której znajduje

się przedmiot opodatkowania, a organy gminy mają

nych w zakresie określonym w ustawie.

Wymieniona

w interpelacji pana posła gmina Zdzieszowice osią-

gnęła w 2011 r. dochody z tytułu podatku od nieru-

chomości w wysokości 12 994 tys. zł, co stanowiło

49,1% jej dochodów własnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

24 lipca 2012 r., dotyczącą zasadności przepisów usta-

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Problematyka dostępu do materiałów czynności

wyjaśniających osoby, wobec której istnieje podstawa

do sporządzenia wniosku o ukaranie oraz pokrzyw-

dzonego, była już przedmiotem wystąpień rzecznika

praw obywatelskich kierowanych do ministra spra-

wiedliwości m.in. w piśmie z dnia 15 października

2008 r.

RPO-577154-II/07/MK.

Trzeba przy tym pod-

kreślić, że resort sprawiedliwości od początku podzie-

la stanowisko rzecznika, iż należy zapewnić dostęp

tych podmiotów do materiałów czynności wyjaśnia-

jących w sprawach o wykroczenia w celu realizacji

ich podstawowych gwarancji procesowych.

Pozbawienie osoby, co do której istnieje uzasad-

niona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wnio-

sku o ukaranie, prawa dostępu do akt sprawy o wy-

kroczenie na etapie czynności wyjaśniających może

uniemożliwić jej skuteczną obronę.

Brak znajomości

zebranego materiału dowodowego powoduje bowiem

sytuację, w której z jednej strony taka osoba nie może

w pełni ocenić, złożenie jakich wniosków dowodo-

wych mogłoby się okazać celowe, z drugiej zaś – unie-

możliwia jej to ustosunkowanie się do dowodów już

w sprawie zgromadzonych.

Również pokrzywdzony

– z powodu niemożności zapoznania się z materiałem

dowodowym na etapie czynności wyjaśniających

– może mieć utrudnioną ocenę, czy celowe będzie jego

wystąpienie w charakterze oskarżyciela posiłkowego,

a w wypadku niewniesienia wniosku o ukaranie, czy

zasadne jest zaskarżenie tej decyzji.

Nie budzi wąt-

pliwości również i to, że powyższa niespójność powin-

na być usunięta w drodze interwencji ustawodawcy,

w szczególności poprzez zmianę odesłania zawartego

w art. 38 § 1 K.p.s.w.

Zagadnienie powyższe wraz ze stanowiskiem mi-

nistra sprawiedliwości zostało zasygnalizowane prze-

wodniczącemu Komisji KodyﬁkacyjnejPrawaKar-

nego prof. dr hab. A. Z. m.in. pismem z dnia 4 sierp-

nia 2011 r., DL-P-I-072-6/11.

Komisja Kodyﬁkacyjna

Prawa Karnego prowadzi bowiem prace nad zmianą

zasad odpowiedzialności za wykroczenia, co impliku-

je także konieczność wprowadzenia modyﬁkacji

w zakresie procedury.

W tym celu przewodniczący

komisji powołał zespół problemowy, którego zada-

niem jest opracowanie założeń przyszłej reformy pra-

wa wykroczeń.

Pragnę jednocześnie wskazać, że prace zmierza-

jące do zmiany uregulowań dotyczących dostępu do

materiałów czynności wyjaśniających w sprawach

o wykroczenia osoby, wobec której istnieje podstawa

dzonego będą prowadzone nadal również w Minister-

stwie Sprawiedliwości w związku z koniecznością

wdrożenia do systemu prawa polskiego dyrektywy

w postępowaniu karnym (Dz. Urz.

DE L 142 z 1.6.2012,

s. 1).

Okres implementacji tej dyrektywy upływa

w dniu 2 czerwca 2014 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

2100

Odpowiedź

podsekretarza stanu

perspektywy ﬁnansowej(6925)

przekazujące interpelację posła Jana Ziobro w spra-

wie niedopełnienia zobowiązań przez KZGW, zwią-

zanych z brakiem sporządzenia planów inwestycyj-

nych na śródlądowych drogach wodnych, przewidzia-

nych do współﬁnansowaniaześrodkówUniiEuro-

pejskiej w ramach kolejnej perspektywy ﬁnansowej,

uprzejmie przedkładam, co następuje.

śródlądowego, przewidzianych do współﬁnansowania

spektywy ﬁnansowej?

Przygotowania do wykorzystania środków z per-

spektywy 2014–2020 rozpoczęte zostały w KZGW je-

sienią 2011 r.

W pierwszej kolejności KZGW opracował

wstępną listę projektów, które zostały określone i wy-

odrębnione z ogółu wnioskowanych przez RZGW po-

trzeb oraz zamierzeń inwestycyjnych i rozeznania

własnego KZGW.

Przy opracowywaniu listy kierowa-

no się przede wszystkim komplementarnością inwe-

stycji planowanych do realizacji w latach 2014–2020,

z inwestycjami obecnie realizowanymi.

Ostatecznie

planowane projekty zostały pogrupowane na:

1) projekty mające na celu ochronę przed powo-

dzią;

2) projekty dotyczące modernizacji i poprawy sta-

nu śródlądowych dróg wodnych;

3) inne projekty, które nie realizują powyższych

celów, ale mają regionalne znaczenie i mogą zostać

zgłoszone do regionalnych programów operacyjnych.

Jednocześnie projekty te wpisują się w dokumenty

strategiczne „Strategia bezpieczeństwo energetyczne

i środowisko do roku 2020” oraz „Strategia rozwoju

transportu do roku 2020”.

Ww.

listy nie zawierają prac o charakterze badaw-

czym lub studialnym, lub też opracowań koncepcji

programowo-przestrzennej, niemających tym samym

charakteru pożądanej technicznej dokumentacji dla

bezpośredniego wdrożenia projektów (w szczególno-

ści koncepcja programowo przestrzenna, studium

wykonalności oraz dokumentacja środowiskowa dla

przeszłościowej drogi wodnej górna Wisła – Odra

(Kanał Śląski) w kontekście połączenia Odra –Dunaj

– Łaba – przewidywany koszt 50 mln zł).

Na spotkaniu roboczym w dniu 6 lutego 2012 r.

w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej prezes KZGW przedstawił wstępną

listę 26 projektów dotyczących modernizacji śródlą-

dowych dróg wodnych i ich infrastruktury oraz no-

wych inwestycji podyktowanych potrzebami żeglugi.

Prezentowana i omawiana lista była wynikiem okre-

ślonych potrzeb realizacyjnych na śródlądowych dro-

gach wodnych, dla poprawy ich stanu i wykorzysta-

nia żeglugowego, a także kontynuacji przedsięwzięć

już realizowanych na drogach wodnych (Odra, Kanał

Gliwicki, a także Kanał Elbląski) w celu osiągnięcia

zamierzonych efektów nawigacyjnych i moderniza-

cyjnych w ich infrastrukturze wobec bardzo ograni-

czonego ﬁnansowoirzeczowozakresutychpracwy-

konywanych aktualnie w ramach Programu Opera-

2.

Wykaz planowanych inwestycji, które zostały

złożonego przez prezesa KZGW.

Proszę o wyjaśnie-

strów na miejsce pana L. K.

W następstwie ww. spotkania roboczego, w dniu

projektów z zakresu modernizacji i poprawy stanu

śródlądowych dróg wodnych do realizacji w ramach

przyszłej perspektywy ﬁnansowejzostałazweryﬁko-

wana w KZGW, a w przypadku projektów indywidu-

alnych była ponownie konsultowana z właściwymi

RZGW.

W wyniku tej weryﬁkacjidwadużeprojekty

dotyczące modernizacji i odbudowy zabudowy regu-

lacyjnej odpowiednio na dolnej Odrze i dolnej Wiśle,

zostały przesunięte do grupy projektów prioryteto-

wych dla ochrony przed powodzią.

Projekty te, o bar-

dzo ważnym znaczeniu dla podniesienia warunków

żeglugowych na tych drogach wodnych i prowadzenia

efektywnej żeglugi śródlądowej, mają jednak domi-

nujące znaczenie dla ochrony dolin tych rzek przed

powodziami.

Polega ono na ułatwieniu spływu wód

powodziowych, uzyskaniu właściwych głębokości do

pracy lodołamaczy (a tym samym dla statków żeglu-

2101

gi śródlądowej) i odprowadzania kry lodowej w okre-

sach zimowych.

Ponadto dokonano przesunięcia 3 pro-

jektów (dotyczących dróg wodnych poniżej III klasy,

o dużym znaczeniu dla rozwoju turystyki wodnej) do

grupy projektów, które mogą być realizowane w ra-

mach regionalnych programów operacyjnych.

Po usta-

leniu hierarchii ważności projektów dla transportu

wodnego ich listę (obejmującą tym razem 22 projekty)

przekazano 16 maja br. ponownie do Ministerstwa

W wyniku prowadzonej współpracy KZGW z tym mi-

nisterstwem i nowych wytycznych (przepisów szcze-

gółowych) dla projektów współﬁnansowanychzEuro-

pejskiego Programu Spójności w zakresie śródlądo-

wych dróg wodnych, które powinny zapewnić „wzrost

przewozu ładunków ulepszonymi śródlądowymi dro-

gami wodnymi (w tkm)” oraz propozycją ministerstwa

wyłączenia z listy kilku projektów (pismo z dnia

11 czerwca 2012 r. odbyło się kolejne dwustronne spo-

tkanie robocze (na szczeblu dyrektorów zainteresowa-

nych departamentów i pracowników).

W toku tego spotkania dokonano wspólnej oceny

zgłoszonych projektów według ustalonych kryteriów,

dokonano powtórnej ich weryﬁkacji,zaakceptowano

ich uporządkowanie zgodnie z ustalonymi wcześniej

priorytetami.

W wyniku tych ocen i działań uzgod-

niono, że do dalszego postępowania w celu współﬁ-

nansowania projektów ze środków ﬁnansowychUnii

Europejskiej i dalszych prac z tym związanych wy-

typowanych będzie 18 projektów, którymi jest zain-

teresowany transport wodny.

Spośród nich: 3 projek-

ty dotyczą Kanału Gliwickiego (potencjalny beneﬁ-

cjent – RZGW w Gliwicach), 6 projektów dotyczy

Odry skanalizowanej i swobodnie płynącej (beneﬁ-

cjent RZGW we Wrocławiu), 1 projekt odnosi się do

dolnej Odry (beneﬁcjentRZGWwSzczecinie),4pro-

jekty odpowiednio do Kanału Bydgoskiego, Noteci

skanalizowanej i dolnej Warty (beneﬁcjent RZGW

w Poznaniu), 2 projekty dotyczą drogi wodnej górnej

Wisły (beneﬁcjentRZGWwKrakowie)oraz2pro-

jekty obejmują drogę wodną Brdy skanalizowanej

oraz śluzy Nogatu i Szkarpawy (beneﬁcjentRZGW

w Gdańsku).

RP, Komisje Infrastruktury oraz Komisję Ochrony

radujące wspólnie w dniu 26.08.2009 r. pod prze-

wodnictwem posła na Sejm RP pana Arkadiusza

Litwińskiego.

Pod koniec pierwszej połowy 2009 r. na wniosek

podsekretarz stanu pani A. Wypych-Namiotko w ów-

czesnym Ministerstwie Infrastruktury utworzono

nieformalną grupę roboczą w celu wypracowania za-

łożeń do sporządzenia zakresu zadań (terms of refe-

rence) do projektu pod nazwą „Program rozwoju in-

frastruktury transportu wodnego śródlądowego

w Polsce”, składającą się z przedstawicieli środowi-

ska żeglugi śródlądowej, administracji dróg wodnych,

urzędów żeglugi śródlądowej oraz wspomnianego Mi-

nisterstwa Infrastruktury.

Spotkania te prowadzone

były przez Departament Transportu Morskiego i Że-

glugi Śródlądowej Ministerstwa Infrastruktury.

Ich

pierwotny przebieg miał charakter otwartych dysku-

sji, w tym zgłaszania różnych propozycji, wniosków

i koncepcji realizacyjnych.

W drugiej fazie prac spo-

tkania te zostały zastąpione pisemną wymianą ko-

respondencji (pocztą mailową) dla zgłaszania uwag

do projektu TOR, propozycji zmian zapisów oraz

uzgodnień poszczególnych jego części.

Ze spotkań

w tej sprawie nie były sporządzane protokoły, a pełną

korespondencję i przekazywane opinie i materiały

posiada wspomniany wyżej departament w obecnym

Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej.

Ww.

prace zostały zakończone w mar-

cu 2010 r., a omawiany TOR został zaakceptowany

przez Bank Światowy, który ﬁnansowałopracowanie

programu.

W dalszej kolejności, decyzją nr 9 ministra infra-

struktury, z dnia 12 maja 2010 r. powołana została

komisja przetargowa do spraw oceny ofert i wyboru

konsultanta, któremu miano powierzyć wykonanie

opracowania „Program rozwoju infrastruktury

sja ta składała się z 7 osób, a na przewodniczącą ko-

misji wyznaczono panią J. M. – radcę ministra w De-

partamencie TMiŻŚ.

Zarządzeniem nr 44 ministra

infrastruktury z dnia 16 listopada 2010 r. powołano

komitet sterujący do nadzorowania i oceny usług

konsultingowych pn. „Opracowanie dla Ministerstwa

Infrastruktury projektu programu rozwoju infra-

struktury transportu wodnego śródlądowego w Pol-

sce”.

W skład komitetu powołano jedenaście osób,

a jego przewodniczącą została pani D. L.S. – dyrektor

Departamentu Transportu Morskiego i Żeglugi Śród-

lądowej w Ministerstwie Infrastruktury.

Zarówno

w pracach komisji przetargowej, jak i w komitetu ste-

rującego udział brała przedstawicielka Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej.

W przypadku obrad ww. komisji przetargowej

i komitetu sterującego, pełna dokumentacja, w tym

przedkładane materiały, uwagi do projektów proto-

kołów oraz same protokoły z posiedzeń oraz uchwały

podejmowane większością głosów o przejęciu lub od-

rzuceniu uwag do protokołu, znajdują się w Departa-

mencie Transportu Morskiego i Bezpieczeństwa Że-

glugi w Ministerstwie Transportu, Budownictwa

2102

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie implementacji europejskiej

i części motoryzacyjnych (6926)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację pana posła Michała Jarosa

pejskiej dyrektywy dotyczącej homologacji pojazdów

i części motoryzacyjnych, uprzejmie informuję, iż od-

powiedź na przedmiotową interpelację została przeze

-5a-0701-24/12 (kopia odpowiedzi w załączeniu*

)

).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-6927/12) w sprawie zmiany ustawy o systemie oświa-

ty w zakresie refundacji kosztów nauki dziecka

w przedszkolu niepublicznym, uprzejmie wyjaśniam:

Jednocześnie jeżeli do przedszkola publicznego,

którego organem prowadzącym nie jest minister lub

jednostka samorządu terytorialnego (ale np. osoba

ﬁzyczna,stowarzyszenie,fundacja),uczęszczauczeń

niebędący mieszkańcem gminy dotującej to przed-

szkole, gmina, której mieszkańcem jest ten uczeń,

kom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia

na której terenie dzieci (z innej gminy) korzystają

nie musiała ponosić dodatkowych kosztów.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w procedo-

wanym przez ministra ﬁnansów projekcie ustawy

o zmianie ustawy o ﬁnansachpublicznychoraznie-

których innych ustaw została zamieszczona propo-

lenia wysokości dotacji dla publicznych i niepublicz-

nych przedszkoli oraz publicznych i niepublicznych

form wychowania przedszkolnego prowadzonych

sokości opłat wnoszonych przez rodziców na rachu-

nek budżetu jednostki samorządu terytorialnego za

świadczenia udzielane przez publiczne przedszkola

ustawy o systemie oświaty, oraz opłat za korzystanie

nie powinno zmniejszyć obciążenia budżetów gmin

z tytułu udzielanych dotacji na realizację zadań z za-

kresu wychowania przedszkolnego.

Ponadto informuję, że w przygotowywanym obec-

nych z edukacją przedszkolną.

Ministerstwo Edukacji Narodowej, przygotowując

zmiany legislacyjne, uwzględnia kontekst demogra-*

)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 6578, str. 1706, cz.

3.

2103

ﬁczny,wktórymdziałaniatebędąprowadzone.

Bio-

rąc pod uwagę prognozy demograﬁczne,zaprojekto-

wano zmiany, które powinny umożliwić organom

cjonalnej polityki oświatowej, a tym samym przyczy-

nić się do rozwoju i upowszechnienia wychowania

przedszkolnego w kraju oraz zwiększenia jego do-

stępności.

Wprowadzanie dalej idących zmian w przepisach

w związku z korzystaniem przez dziecko –mieszkań-

gminie nie wydaje się zasadne.

Jednocześnie należy podkreślić, że zapewnienie

społecznej, w przedszkolach oraz innych formach wy-

chowania przedszkolnego jest zadaniem oświatowym

Zadania jednostek samorządu terytorialnego

Ponadto na każde dziecko niepełnosprawne dota-

instytucje pośredniczące.

Zarządzanie projektami

2104

Jak już wcześniej zostało zaznaczone, w Minister-

stwie Edukacji Narodowej trwają prace mające na

sowego gmin w realizacji zadań dotyczących wycho-

wania przedszkolnego, nie ograniczając się jednak

wyłączenie do prostego doﬁnansowaniagmin.

Zmia-

ny w tym zakresie powinny być znacznie dalej idące.

zapewniający także zmniejszenie obciążeń dla budże-

tów rodzinnych z tytułu korzystania przez dziecko

Z wyrazami szacunku

w sprawie planów likwidacji

drzeja Szlachty w sprawie planów likwidacji Poste-

runku Policji w Krzeszowie w woj. podkarpackim

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

stek Policji w całym kraju, w celu wsparcia policjan-

modzielną, wyodrębnioną jednostką lecz komórką

2105

2106

Proces reorganizacji posterunków Policji spotyka

Wzięli w niej udział: komendant główny, przedstawi-

Ponadto informuję, że w województwie podkar-

packim planowana jest reorganizacja 38 posterun-

ków Policji, tj.: Jasienica Rosielna, Jodłowa, Laszki,

Krempna, Dębowiec, Nowy Żmigród, Cmolas, Dziko-

wiec, Niwiska, Korczyna, Miejsce Piastowe, Chor-

kówka, Bratkówka, Kuryłówka, Oleszyce, Markowa,

Rakszawa, Białobrzegi, Padew Narodowa, Tuszów

szów, Rudnik nad Sanem, Fredropol, Krasiczyn, Żu-

rawica, Iwierzyce, Świlcza, Krasne, Błażowa, Dynów,

Bukowsko, gminy Sanok i Tyrawa Wołoska, Wiśnio-

wa, Frysztak, Niebylec, Czudec, Grębów.

Natomiast

w miejsce przekształcanych komórek organizacyjnych

szyce, Tuszów Narodowy, Radomyśl Wielki, Rudnik

nad Sanem, Żurawica, Dynów i połączenie posterun-

ków Wiśniowa – Frysztak, Niebylec – Czudec.

Podsumowując, należy stwierdzić, iż zaplanowane

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

(6929)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pana posła Dariusza Piontkowskiego z 14 lipca

2012 r., nr SPS-023-6929/12, w sprawie wprowadzania

e-podręczników, uprzejmie informuję.

-podręczników przeznaczonych do nauczania wy-

*

)

2107

Projekt systemowy „E-podręczniki do kształcenia

tów partnerskich”, a także obowiązujące w ORE

procedury.

W unieważnionym otwartym konkursie na wybór

partnera technologicznego komisja wyboru partne-

rów po uzyskaniu szczegółowych wyjaśnień odnośnie

do koncepcji zawartych w ofertach na partnera tech-

nologicznego przedstawionych przez oferentów jed-

nogłośnie uznała, że koncepcja realizacji projektu

przedstawiona przez ﬁrmęProgressFrameworksp.

z o.o. jest najlepsza i daje największe szanse na osią-

gnięcie zakładanych celów projektu.

W ocenie komi-

sji zakres zadań przedstawionych przez ﬁrmęPro-

gress Framework najbardziej odpowiadał celom i za-

łożeniom projektu.

Były to:

— opracowanie spójnej koncepcji informatycznego

formy) do tworzenia i upowszechniania e-podręczni-

ków, jej realizacja i wdrożenie, a następnie utrzyma-

nie i rozwój do końca trwania projektu,

— prowadzenie szkoleń dla użytkowników plat -

formy i opracowanie kursów e-learningowych (sa-

mouczków) prezentujących sposób obsługi systemu,

zgłoszeń),

— udzielanie wsparcia technicznego i meryto -

rycznego partnerom realizującym zadania dotyczące

tworzenia e-podręczników – w zakresie stosowania

Zdaniem komisji przedmiotowa ﬁrmaprzedstawi-

ła najlepszą wizję e-podręcznika: nowoczesną i przy-

jazną uczniowi.

Progress Framework przewidziała

w swojej ofercie możliwość wprowadzania zmian oraz

dostosowanie produktu do potrzeb osób niepełno-

sprawnych, jak również aktualizację e-podręcznika

na wszystkich platformach.

Jako jedyny z oferentów

Progress Framework zadeklarował przeniesienie

praw do stworzonego produktu na Ośrodek Rozwoju

Edukacji.

Decyzja dyrektora Ośrodka Rozwoju Edukacji

Odnosząc się do roli, jaką odegrał pan K. W.

w trakcie otwartego konkursu na nabór partnera do

cenia ogólnego”, uprzejmie wyjaśniam, że pan K. W.

był obecny podczas posiedzeń komisji wyboru part-

nerów, odpowiedzialnej za wybór partnera technolo-

gicznego, jako przyszły koordynator projektu w cha-

rakterze obserwatora.

Pan K. W. jest koordynatorem

projektu „E-podręczniki do kształcenia ogólnego”

zatrudnionym w ORE od dnia 1 lipca br. (umowa

o pracę podpisana w dniu 29 maja w wyniku otwar-

tego naboru).

Informuję jednocześnie, że wybrani już partnerzy

2108

ków do przedmiotów humanistycznych, przyrodni-

Projekt „E-podręczniki do kształcenia ogólnego”

le mogli bezpłatnie korzystać z jego rezultatów.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

wprowadzania programu „Cyfrowa szkoła”, uprzej-

mie informuję.

Działania w obszarze e-nauczyciel towarzyszące

rządowemu programowi „Cyfrowa szkoła” mają na

i oceniania z użyciem TIK;

nych sieci współpracy nauczycieli i samokształcenia.

Efektem tych działań powinno być praktyczne

nia TIK w praktyce szkolnej, będące jednym z wa-

runków udziału w rządowym programie „Cyfrowa

szkoła”, zostały zaplanowane w projekcie „Wdrożenie

przewidywane jest przeszkolenie ok. 70 tys. osób.

cych potencjałem i posiadających doświadczenia

gramowej kształcenia ogólnego w szkołach i przed-

szkolach” ocenie podlegały dwie oferty złożone przez

następujące podmioty − fundację Centrum Edukacji

akowskiego 10 oraz Wyższą Szkołę Pedagogiczną

TWP z siedzibą w Warszawie przy ulicy Pandy 13.

Jako najkorzystniejszą wybrano ofertę złożoną przez

fundację Centrum Edukacji Obywatelskiej.

— opracowana koncepcja realizacji działań, która

nie odrębnego zespołu do realizacji działań projek-

towych,

— zasoby technologiczne i techniczne.

2109

Jednocześnie informuję pana posła, że Ogólnopol-

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-6932/12, w sprawie wyrażenia stanowiska na

wych i ewentualnych zmian jego brzmienia, informu-

ję, co następuje.

ni spoczywa obowiązek zarządu nieruchomościami

wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni

i właścicieli lokali (będących lub niebędących człon-

kami spółdzielni), którym uprzednio przysługiwały

spółdzielcze prawa do lokali.

Zarząd ten jest wyko-

nywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony,

byli członkami spółdzielni, do czasu podjęcia przez

większość właścicieli lokali uchwały o stosowaniu

przepisów ustawy o własności lokali lub wyodrębnie-

nia własności wszystkich lokali w danej nieruchomo-

ści (odpowiednio art. 24¹ lub art. 26 ust. 1 ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych).

Przepisów ustawy

art. 29 ust. 1 i 1a tej ustawy, które stosuje się odpo-

wiednio.

Wykonywany przez spółdzielnię zarząd powierzo-

ny, unormowany we wskazanych wyżej przepisach,

polega na uprawnieniu organów spółdzielni do dzia-

łania w imieniu poszczególnych właścicieli lokali.

Jak

zauważył pan poseł, problemy interpretacyjne doty-

czące art. 27 pojawiają się przy określaniu zakresu

zarządu sprawowanego przez spółdzielnię.

Wobec po-

wyższego kwestią będącą przedmiotem dyskusji jest

to, czy zakres ten obejmuje wyłącznie czynności zwy-

kłego zarządu, czy też także czynności przekraczają-

ce zwykły zarząd.

Mając na uwadze, że powołane wyżej przepisy nie

zawierają tych zasad, sprawy zarządu nieruchomo-

ściami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spół-

dzielni i innych właścicieli lokali winny być określo-

ne w statucie danej spółdzielni lub regulaminie

uchwalonym na podstawie statutu przez właściwy

statutowo organ spółdzielni.

Jeżeli jednak w statucie

lub regulaminie brak jest rozstrzygnięć dotyczących

przedmiotowych kwestii, w sprawach tych będzie

mieć zastosowanie art. 199 Kodeksu cywilnego.

Kwe-

stia dotycząca w szczególności spraw związanych

z pozyskiwaniem przez zarząd spółdzielni pozwoleń

na budowę, w tym uznania właściciela lokalu za stro-

nę w postępowaniach administracyjnych i sądowych

dotyczących tych pozwoleń, była niejednokrotnie

przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądów ad-

ministracyjnych.

Jak wynika na przykład z wyroku Naczelnego

sygn. akt OSK 1683/2008, „zarząd nieruchomościa-

mi stanowiącymi współwłasność spółdzielni miesz-

kaniowej i innych osób jest wykonywany na mocy

ustawowego upoważnienia spółdzielni, tak jak gdyby

zarząd ten został spółdzielni powierzony przez wła-

ścicieli lokali w budynku będącym zarządzaną współ-

o własności lokali).

Dlatego nie można domniemywać,

że współwłaściciele upoważnili spółdzielnię do podej-

mowania czynności przekraczających zakres wspólne-

go zarządu (…).

Wyodrębnienie własności lokali po -

woduje, że budynek staje się współwłasnością, co musi

rzutować na reguły zarzadzania częściami wspólnymi.

Domniemanie pełnego zarządu w znacznym stopniu

niweczy znaczenie wyodrębnienia własności lokali

(…)”.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Ad -

ministracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 30 czerw-

ca 2008 r., znak: II SA/GL 913/07.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

(http://orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA, rozpatrując skar-

gę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Admi-

sygn. akt II SA/Sz 461/2008, stwierdził, że „z art. 27

niach mieszkaniowych (…) wynika, że zarząd nieru -

chomościami wspólnymi stanowiącymi współwła-

sność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię

ni, z zastrzeżeniem art. 24

1

i art. 26.

Przepisów usta-

wy o własności lokali o zarządzie nieruchomością

2110

Powyższy przepis wyraża ogólną zasadę, że we

wszystkich sprawach związanych z własnością loka-

li, które nie zostały odrębnie uregulowane w ustawie

ca 1994 r. o własności lokali.

W samej treści art. 27

niach mieszkaniowych zawarte są jednak unormo-

wania powodujące znaczne ograniczenia w stosowa-

lokali w spółdzielniach mieszkaniowych.

Z przyto-

czonego wyżej przepisu wynika, że nie mają zastoso-

nieruchomością wspólną”, z wyjątkiem art. 18 ust. 1

i art. 29 ust. 1 i 1a.

Przepis art. 18 tej ustawy regu-

luje kwestię powierzenia sprawowania zarządu nie-

ruchomością wspólną w drodze umowy.

Z kolei art. 29

ust. 1 i 1a reguluje kwestie obowiązku prowadzenia

ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nierucho-

mością wspólną, zaliczek uiszczanych na pokrycie

tych kosztów, rozliczeń z innych tytułów na rzecz

nieruchomości wspólnej, a także wskazuje, iż okre-

sem rozliczeniowym jest rok kalendarzowy.

Wyłączenie stosowania przepisów o zarządzie za-

sności lokali oznacza, że do zarządzania nieruchomo-

ścią zastosowanie będą miały procedury spółdzielcze.

dzielniach mieszkaniowych nie wskazują, jakie

uprawnienia przysługują zarządcy, o którym mowa

w art. 27 ust. 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 7

wymienionej wyżej ustawy w sprawach w niej nieure-

gulowanych zastosowanie będą miały rozwiązania

zm.), jednakże przepisy tej ustawy także nie rozstrzy-

gają tej kwestii.

Wskazać jednak należy, iż zgodnie

spółdzielcze zarząd kieruje działalnością spółdzielni

nia przez spółdzielnię mieszkaniową zastosowanie

będą miały procedury spółdzielcze, należy przyjąć,

że spółdzielni mieszkaniowej działającej jako zarząd-

także przysługuje prawo reprezentowania właścicie-

li odrębnych lokali na zewnątrz.

W przeciwnym wy-

padku działalność spółdzielni byłaby nie zarządem,

ale administrowaniem.

Zasada, iż właściciela lokalu

stanowiącego odrębny przedmiot własności reprezen-

tuje zarządca nieruchomości, którym w przedmioto-

wej sprawie jest spółdzielnia, nie wyklucza oczywi-

ście możliwości, iż właściciel takiego lokalu może być

stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia

na budowę.

Może to mieć miejsce jednak tylko wów-

czas, gdy wykaże on własny indywidualny interes

prawny”.

W przedmiotowym wyroku NSA odniósł się rów-

nież do zgłoszonego przez właścicieli lokali zarzutu

naruszenia prawa własności chronionego art. 64

Konstytucji RP w związku z niewyrażeniem zgody

przez część właścicieli na inwestycję planowaną przez

spółdzielnię.

NSA podkreślił, że „przede wszystkim

wskazać trzeba, że prawo własności (…) nie jest pra -

wem bezwzględnym i może być ograniczane, pod wa-

runkiem że nastąpi to tylko w drodze ustawy i tylko

sprawie wymieniona regulacja prawa zawarta w usta-

wie o spółdzielniach mieszkaniowych (art. 27 ust. 2),

wprowadzająca zarząd nieruchomościami wspólnymi

stanowiącymi współwłasność spółdzielni, uprawnia-

ła do decydowania w ramach ustawowego prawa za-

rządu w danym zakresie (podobnie w wyroku NSA

z dnia 26 października 2009 r., II OSK 1666/2008,

publikowanym w internetowym zbiorze orzeczeń

NSA https://cbois.nsa.gov.pl).

Zatem również i ten

zarzut naruszenia przepisów ustawy zasadniczej jako

chybiony w okolicznościach tej sprawy nie zasługiwał

na uwzględnienie, tym bardziej że Trybunał Konsty-

tucyjny, badając konstytucyjność art. 27 ust. 2 usta-

kaniowych (w odpowiednim brzmieniu), uznał go

w wyroku z dnia 28 października 2010 r., SK 19/2009

(Dz. U. z 2010 r.

Nr 205, poz. 1366), za zgodny z art.

Rzeczypospolitej Polskiej”.

Stanowisko NSA wyrażone w ww. wyroku zosta-

ło zaakceptowane w kolejnych orzeczeniach NSA,

OSK 697/2010, NSA stwierdził, że „wyłączenie sto-

sowania przepisów o zarządzie zawartych w ustawie

że do zarządzania nieruchomością zastosowanie będą

miały procedury spółdzielcze”.

Przedstawiając powyższe orzeczenia sądów jako

organów uprawnionych do dokonywania wykładni

przepisów prawa, uprzejmie wyjaśniam, że wyroki te

zostały wydane w oparciu o konkretne stany faktycz-

ne sprawy.

Ustosunkowując się do pytań pana posła:

nie mieszkaniowe zarządu w rozumieniu art. 27 usta-

wy o spółdzielniach mieszkaniowych, czy obejmuje

on swym zakresem uprawnienie do suwerennego de-

cydowania przez spółdzielnie w ramach czynności

przekraczających zakres zwykłego zarządy, czy też

wadzających się do czynności zachowawczych?

2111

jest samodzielne oświadczenie spółdzielni mieszka-

nej, czy też właśnie niezbędna jest zgoda, oświadcze-

nie, wszystkich właścicieli lokali w sprawie prawa

− wyjaśniam, że o ile przedmiotowa sprawa nie

została uregulowana w statucie lub wydanym na

jego podstawie regulaminie spółdzielni, do czynno-

ści przekraczających zakres zwykłego zarządu, jak

wspomniałem wcześniej, będzie mieć zastosowanie

Mając na uwadze, że w Sejmie znajduje się poselski

(druk nr 517), w którym przewiduje się m.in., że po

ustanowieniu odrębnej własności pierwszego lokalu

w określonej nieruchomości stosuje się przepisy usta-

leżnie od pozostawania przez właścicieli lokali człon-

kami spółdzielni, wyrażam pogląd, że w trakcie prac

parlamentarnych możliwa jest zmiana brzmienia

art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

przy którym przekazano interpelację pani poseł Be-

aty Kempy w sprawie fali upadłości w budownictwie,

przekazuję poniższe informacje.

Zgodnie z danymi przedstawianymi przez anali-

tyków rynku w pierwszym półroczu 2012 r. były

472 oﬁcjalnieopublikowaneupadłości,czylinastąpił

wrotne, niespotykane wcześniej problemy z płynno-

ścią nawet największych spółek budowlanych.

Za

ny obrót ﬁrm,któreznalazłysięwczerwcowejstaty-

styce upadłości, był trzykrotnie większy od analo-

gicznego, zsumowanego obrotu ﬁrmzmajowychsta-

tystyk upadłości, a przeszło czterokrotnie większy

niż w pierwszych miesiącach br. W najnowszych ze-

stawieniach bankructw z 23 upadłości ﬁrmbudow-

lanych w czerwcu, siedem to ﬁrmybudującedrogi,

autostrady i obiekty inżynieryjne, kolejne siedem jako

główną specjalizację wykazywało wznoszenie budyn-

ków mieszkalnych i niemieszkalnych, a pozostałe

dziewięć za swoją główną specjalizację podawało wy-

konywanie prac specjalistycznych, w tym instalacji

Niemniej jednak należy wskazać, iż szczegółowy-

mi analizami rynku polskiego, w porównaniu do in-

nych rynków światowych oraz przyczyn obecnie wy-

stępujących tendencji, zgodnie z właściwością powi-

nien dysponować minister ds. gospodarki.

Odnosząc się do zmniejszenia ilości inwestycji

drogowych, informuję, iż okres realizacji przyjętego

lat, natomiast okres programowania ﬁnansowego

obejmuje trzy lata.

W związku z powyższym należy

wskazać, iż resort transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej rozpoczął intensywne działania w celu

projektów drogowych w ramach nowej perspektywy

ﬁnansowejUE.

Aktualniebrakjestjeszczemożliwo-

ści szczegółowego oszacowania kwoty dostępnych

w kolejnych latach środków.

Zgodnie z założeniami

program zostanie więc zaktualizowany w momencie,

Niemniej jednak należy wskazać, iż Program Ope-

racyjny „Infrastruktura i środowisko” na lata 2007–

–2013, a wcześniej fundusze europejskie na lata

Z uwagi na powyższe, należy wskazać, iż przed-

wczesne jest twierdzenie jakoby konieczne było zwol-

nienie 100 tys. osób zatrudnionych w branży budują-

cej drogi.

Niemniej jednak trzeba zaznaczyć, iż resort

2112

ma wpływu na decyzje podejmowane przez właścicie-

li ﬁrmwykonawczych.

Podejmowane są natomiast działania, które mają

pomóc ﬁrmomwzachowaniuichpłynnościﬁnanso-

wej.

W celu ułatwienia wykonawcom realizacji obec-

nych i przyszłych kontraktów z inicjatywy resortu

struktury a Bankiem Gospodarstwa Krajowego,

umożliwiający niezwłoczne regulowanie zobowiązań

GDDKiA wobec wykonawców robót drogowych, a nie

jak to się odbywało do tej pory, w ostatnim dniu ter-

minu zapłaty.

Niezależnie od tego, w celu skrócenia

KiA wprowadziła procedurę polegającą m.in. na do-

konywaniu przedpłaty środków na rzecz wykonawcy

na podstawie Przejściowego Świadectwa Płatności

wystawionego na podstawie złożonego przez wyko-

ryﬁkacjaprzedłożonychprzezwykonawcędokumen-

tów będzie następować w terminie późniejszym.

Po-

wyższe rozwiązanie daje możliwość szybszego regu-

lowania płatności przez wykonawców swoim dalszym

kontrahentom.

§ 5 K.c. (solidarna odpowiedzialność inwestora robót

Ww.

ustawa została opracowana z inicjatywy Mi-

nisterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

powania o udzielenie zamówienia publicznego oraz

lane.

GDDKiA już rozpoczęła weryﬁkacjęiprzyjmo-

wanie wniosków od podwykonawców i usługodawców

poszkodowanych przez generalnych wykonawców

kontraktów drogowych.

W celu ułatwienia wniosko-

dawcom procedury, w każdym z 16 oddziałów GDD-

KiA wytypowano osoby odpowiedzialne za przyjmo-

wanie i weryﬁkacjęwniosków.

Reasumując, należy stwierdzić, iż resort trans-

sprawę, iż realizacja inwestycji infrastrukturalnych

sort ma świadomość, iż w Polsce w dalszym ciągu

brak jest spójnego i sprawnie funkcjonującego syste-

mu transportowego, zintegrowanego z systemem eu-

ropejskim i globalnym.

Z punktu widzenia celów roz-

wojowych Polski i aspiracji obywateli jest bardzo

istotne, by transport przyczyniał się do rozwoju go-

spodarczego.

W związku z powyższym resort podej-

muje działania w celu zabezpieczenia środków ﬁnan-

sowych na inwestycje drogowe realizowane w kolej-

nych latach.

Z poważaniem

w sprawie planów likwidacji

zowniczego w Kielcach Karpackiej Spółki Gazownic-

twa sp. o.o., sygnatura pisma: SPS-023-6934/12,

z dnia 24 lipca 2012 r., w oparciu o informacje prze-

kazane przez Karpacką Spółkę Gazownictwa sp.

z o.o. oraz Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo

przesłał do Ministerstwa Skarbu Państwa oświad-

czenie, w którym stwierdza, iż nie podejmował decy-

zji w sprawie likwidacji któregokolwiek z ośmiu od-

działów zakładów gazowniczych, w tym również Od-

działu Zakładu Gazowniczego w Kielcach.

Wydaje się zatem, iż powodem interpelacji pani

poseł mogą być planowane przez PGNiG SA działa-

nia restrukturyzacyjne w oddziałach obrotu gazem

(OOG) w podobnym stopniu obejmujące wszystkie

gazownie PGNiG SA.

Planowane przez PGNiG SA zmiany polegać mają

na przemodelowaniu struktury oddziałów obrotu

informacji przekazanej przez PGNiG SA planowane

zmiany struktur wpłyną na usprawnienie komuni-

2113

ścieżek decyzyjnych, zwiększenie elastyczności wy-

Planowane przez PGNiG SA zmiany mają na celu

gazowni do struktur organizacyjnych OOG.

Zakła-

dane jest scentralizowanie obsługi klientów bizneso-

wych w oddziałach, podporządkowanie służby wspar-

cia kierownikom funkcjonalnym na poziomie oddzia-

łów i przekształcenie w gazowniach jednostki odpo-

wiedzialnej za koordynację obsługi klientów indywi-

dualnych w regionalne biura handlowe, których te-

rytorialny zakres działania będzie wykraczał poza

dotychczasowe granice gazowni.

nośląskiego, Wielkopolskiego, Karpackiego i Po-

morskiego, przy czym na tym etapie działań re-

strukturyzacyjnych nie jest planowana relokacja

pracowników zajmujących się sprzedażą oraz ob-

sługą klientów, zmierzająca do zmiany miejsca

turyzacja zatrudnienia.

Zgodnie z oświadczeniem zarządu spółki plano-

wane działania PGNiG SA w rejonie kieleckim w ża-

den sposób nie wpłyną na jakość bieżącej obsługi

lokalnych klientów oraz nie spowodują utrudnień

w kontakcie z placówkami, w których dotychczasowo

były prowadzone ich sprawy.

Zarząd spółki podkre-

śla, iż przekształcenia w Karpackim Oddziale Obro-

tu Gazem nie będą powodować oddalenia prowadze-

nia spraw klientów do Krakowa czy Sandomierza,

szeniu kosztów ponoszonych przez klientów w związ-

ku z obsługą przez PGNiG SA.

Nowy model obsługi przewiduje, że klientów biz-

nesowych PGNiG SA obsługiwać będzie rozbudowy-

wana aktualnie sieć doradców handlowych działają-

cych mobilnie, zaś za pełną i kompleksową obsługę

klientów indywidualnych odpowiedzialne są i będą

biura obsługi klienta, wsparte nowymi elektronicz-

nymi kanałami komunikacji z klientem, jak contact

center, e-BOK.

Według zamierzeń zarządu prowadzone przez

PGNiG działania mają przygotować spółkę do dzia-

łania na otwartym, zliberalizowanym rynku i zwięk-

szyć jej efektywność poprzez optymalizację procesów

oraz podniesienie jakości usług świadczonych obsłu-

giwanym przez spółkę odbiorcom.

Przedstawione powyżej zmiany w oddziałach ob-

koncepcji przewidzianej dla całej ﬁrmy i nie idą

cach.

Prowadzone przez PGNiG SA działania nie

będą miały wpływu na przebieg prowadzonych pro-

jektów gazyﬁkacyjnychirozwójgazyﬁkacjiw regio-

nie kieleckim, ponieważ zadania te są realizowane

niącą funkcję operatora systemu dystrybucyjnego.

Według zapewnień zarządu spółki planowane przez

PGNiG SA zmiany w OOG w żaden sposób nie wpły-

ną na funkcjonowanie i zadania realizowane przez

Przedstawione wyżej przekształcenia stanowić

będą istotną zmianę w sposobie funkcjonowania

spółki.

Ewentualne dalsze modyﬁkacjestrukturyGK

PGNiG, na przykład wspomniane przez panią poseł

połączenie sześciu spółek gazownictwa, będą mogły

być realizowane dopiero wówczas, gdy w pełni wdro-

żone i utrwalone zostaną wyniki wyżej wymienio-

nych prac.

Mając na uwadze powyższe, zarząd PGNiG

SA prowadzi niezbędne analizy mające na celu przy-

gotowanie optymalnej struktury segmentu dystry-

bucji, jednak wdrożenie tych zmian planowane jest

na lata 2013–2014.

Przedstawione przez PGNiG SA informacje doty-

czące planowanych zmian zarówno w Kielcach, jak

i w innych regionach kraju wskazują, że dobro klien-

tów spółki oraz jej pracowników jest kluczowym ele-

mentem branym pod uwagę przez zarząd przy opra-

cowywaniu planów restrukturyzacji OOG.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

i Mariusza Kamińskiego

Wodociągów i Kanalizacji

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację posłów Adama Kwiatkow-

skiego i Mariusza Kamińskiego w sprawie informa-

cji o planowanej prywatyzacji Miejskiego Przedsię-

biorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warsza-

wie SA (MPWiK), przedstawiam następujące wyja-

śnienia.

Z informacji uzyskanych od zastępcy prezydenta

uchwałą nr XXXIX/1025/2012 w sprawie wyrażenia

zgody na utworzenie jednoosobowej spółki akcyjnej

m.st. Warszawy oraz wniesienie do nowo utworzonej

spółki akcyjnej udziałów m.st. Warszawy w spółce

Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w m.st.

Warszawie sp. z o.o. i akcji m.st. Warszawy w spółce

2114

Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji

w m.st. Warszawie SA Rada m.st. Warszawy wyrazi-

ła zgodę na utworzenie jednoosobowej spółki akcyjnej

m.st. Warszawy w celu zarządzania spółkami wcho-

dzącymi w skład grupy kapitałowej oraz w celu wy-

konywania zadań własnych m.st. Warszawy, w szcze-

nalnych oraz utrzymania czystości i porządku, urzą-

dzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania od-

padów komunalnych.

W przedmiotowej uchwale Rada

m.st. Warszawy wyraziła również zgodę na wniesie-

nie do ww. spółki wkładu niepieniężnego (aportu) na

pokrycie nowych akcji w jej podwyższonym kapitale

zakładowym, w postaci do 100% udziałów m.st. War-

szawy w spółce Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszcza-

Warszawy w spółce Miejskie Przedsiębiorstwo Wodo-

ciągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie SA.

Dokonując oceny powyżej opisanych działań pod

względem regulacji dotyczących wydatkowania środ-

ków europejskich, należy stwierdzić, że w ocenie Mi-

nisterstwa Rozwoju Regionalnego nie prowadzą one

do naruszenia zasady trwałości.

W tym kontekście

należy wyjaśnić, że np. zgodnie z art. 57 rozporzą-

dzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (regulacje odnoszą-

ce się do tych kwestii w poprzednich perspektywach

ﬁnansowychmiałypodobnebrzmienie)donarusze-

nia zasady trwałości dojdzie w razie wystąpienia,

w okresie 5 lat od zakończenia projektu, znaczącej

modyﬁkacji.

Przez „znaczącą modyﬁkację” należy

rozumieć:

a) modyﬁkacjęmającąznaczącywpływnacha-

rakter lub warunki realizacji projektu lub powodu-

jącą uzyskanie nieuzasadnionych korzyści przez

przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny,

która wynika

b) ze zmiany charakteru własności elementu in-

frastruktury albo z zaprzestania działalności pro-

dukcyjnej.

Ze znaczącą modyﬁkacjąmamydoczynieniatyl-

ko w razie łącznego wystąpienia ww. przesłanek

(tj. co najmniej jednej z wymienionych w lit. a oraz

co najmniej jednej wymienionej w lit. b).

W związku

z tym, że w przedstawionym stanie faktycznym nie

dojdzie do spełnienia żadnej z ww. przesłanek, należy

uznać, iż nie wystąpi znacząca modyﬁkacjaprojektu,

a w konsekwencji nie zostanie naruszona zasada

trwałości.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

w sprawie projektu rozporządzenia

Pani Marszałek!

W związku z interpelacją posel-

ską pana posła Mariusza Kamińskiego w sprawie

stanowisko w przedmiotowej sprawie.

I. Uwagi ogólne.

Prace legislacyjne nad projektem

nowego rozporządzenia ministra skarbu państwa

ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji

1)

, rozpoczęte

zostały w maju 2012 r.

Projekt po zakończeniu uzgod-

nień wewnątrzresortowych w dniu 28 maja 2012 r.

skierowany został do uzgodnień międzyresortowych,

w których udział wzięli, poza członkami Rady Mini-

strów, prezes Rządowego Centrum Legislacji, prezes

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, przewod-

niczący Komisji Nadzoru Finansowego oraz generalny

inspektor ochrony danych osobowych.

Przeprowadzo-

no również szerokie konsultacje społeczne, przesyłając

projekt do Ogólnopolskiego Porozumienia Związków

Zawodowego „Solidarność”, Forum Związków Zawo-

dowych, Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywat-

nych Lewiatan, Konfederacji Pracodawców Polskich,

Krajowej Izby Gospodarczej, Business Centre Club,

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego,

Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodar-

czych.

Ponadto Projekt został umieszczony na stronie

nież na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Mini-

sterstwa Skarbu Państwa.

W toku uzgodnień i konsultacji do projektu zosta-

ły zgłoszone uwagi o charakterze redakcyjnym i ję-

zykowym (głównie przez Rządowe Centrum Legisla-

cji).

Uwagi te zostały uwzględnione w całości.

Komi-

sja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego po

otrzymaniu wyjaśnień ministra skarbu państwa

w trybie roboczym uznała projekt za uzgodniony, na-

tomiast uwagi generalnego inspektora ochrony da-

nych osobowych skonsumowano poprzez odpowied-

nią modyﬁkacjęuzasadnieniaprojektu.

Doprojektu

rozporządzenia nie wpłynęły zgłoszenia podmiotów,

2)

.

W dniu

16 lipca 2011 r. projekt został przesłany do Rządowe-

go Centrum Legislacji z prośbą o rozważanie możli-

1)

2)

2115

wości zwolnienia go z obowiązku rozpatrzenia przez

Komisję Prawniczą.

W dniu 2 sierpnia 2012 r. pro-

jekt został zwolniony z obowiązku rozpatrzenia

przez komisję prawniczą

3)

.

Warto podkreślić, że ża-

den z uczestników uzgodnień międzyresortowych,

jak również konsultacji społecznych nie wskazał na

potrzebę dalszego rozbudowywania wzoru karty pry-

watyzacji.

interpelacji, dotyczącej informowania o udzieleniu wy-

łączności do negocjacji, należy zauważyć, iż w prakty-

ce opinia publiczna jest informowana o przyznanej

wyłączności w ramach umieszczanych na stronie in-

katów prywatyzacyjnych

4)

.

Komunikaty te charakte-

ryzują się bardziej obszerną formą, jak również

szczegółowością niż jedynie podanie podmiotu i ter-

minu przyznanej wyłączności.

Postulat zawarty

w interpelacji jest zatem w pełni realizowany, wpro-

wadzenie jednak zmian spowoduje z jednej strony

dalsze powiększanie karty prywatyzacji o kolejne

pola, co negatywnie odbija się na jej przejrzystości,

a z drugiej strony przełamie ukształtowany zwyczaj

dotyczący miejsca umieszczania informacji o udzie-

leniu wyłączności negocjacyjnej.

Odmienne rozwią-

zanie polegające na zamieszczeniu tych samych in-

formacji w dwóch różnych miejscach jest niecelowe.

III.

Propozycje zawarte w pkt 2 i 3 interpelacji

dotyczą zamieszczania w karcie prywatyzacji regu-

laminów funkcjonowania komisji i zespołów powoły-

wanych na podstawie § 9 oraz § 20 rozporządzenia

procesu przekształceń własnościowych wskazuje, że

powyższe informacje nie budzą istotnego zaintereso-

wania ze strony potencjalnego inwestora czy innych

osób zainteresowanych przebiegiem procesu prywa-

tyzacji.

Regulamin funkcjonowania komisji lub ze-

społu jest dokumentem zestandaryzowanym, zawie-

rającym regulacje o charakterze technicznym, doty-

czące na przykład sposobu zwoływania posiedzeń ze-

społu czy też minimalnej treści protokołu lub też za-

sad zastępstw w przypadku nieobecności członka ko-

misji/zespołu.

Umieszczanie kopii regulaminu w każ-

dej karcie prywatyzacji negatywnie wpłynie na przej-

rzystość karty.

Nie oznacza to jednak, iż osoby zain-

teresowane zostały pozbawione dostępu do tego doku-

mentu, gdyż można go realizować zgodnie z przepisa-

mi ustawy o dostępie do informacji publicznej

5)

.

Z tych samych przyczyn nie jest celowe zamieszcza-

nie w karcie prywatyzacji informacji o strukturze

odpowiedzi, która to informacja znajduje się w me-

morandum informacyjnym.

IV.

Odnosząc się do propozycji zawartych w pkt 4

i 5 interpelacji, chciałbym zauważyć, iż tryb negocja-

cji w drodze publicznego zaproszenia, o którym mowa

w rozdziale 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

wania akcji Skarbu Państwa, w sposób istotny różni

się od trybu przetargu i trybu aukcyjnego.

Istotą tego

trybu jest wyłonienie inwestora, który będzie gotowy

zaoferować jak najkorzystniejsze warunki zawarcia

umowy w zakresie ceny za akcje/udziały Skarbu Pań-

stwa oraz zobowiąże się wypełnić szereg innych zo-

bowiązań (tzw. zobowiązania pozacenowe).

Pragnę

jednocześnie zauważyć, że w treści zaproszenia, o któ-

rym mowa w § 19 wspomnianego rozporządzenia,

zbywca (Skarb Państwa) nie podaje ceny za akcje/

udziały.

Tym samym, poprzez składanie ofert wstęp-

nych, a następnie ofert wiążących, potencjalni inwe-

storzy, przedstawiając swoje propozycje cenowe, wska-

zują, ile w ich ocenie warte są zbywane akcje/udziały.

Jest to dla zbywcy bardzo ważny komunikat i wiedza,

którą w razie niepowodzenia procesu prywatyzacji

bierze pod uwagę przy wyborze trybu prywatyzacji

w kolejnym procesie prywatyzacji spółki.

Należy pamiętać, iż potencjalni inwestorzy biorą-

cy udział w tym samym procesie nie są informowani

o cenie zaproponowanej przez konkurenta i w trybie

negocjacji nigdy nie dochodzi do bezpośredniej kon-

frontacji pomiędzy potencjalnymi inwestorami w za-

kresie zaproponowanych warunków cenowych i po-

zacenowych.

Istotą tego trybu prywatyzacji jest wy-

łonienie w drodze negocjacji oferenta, który zaoferu-

je najkorzystniejsze warunki transakcji.

Protokoły

negocjacji wraz z notatkami służbowymi zawierają

przedłożone przez inwestora proponowane warunki

transakcji wraz z rekomendacją zespołu dla ministra

skarbu państwa, które z parametrów transakcji (cena,

poziom zatrudnienia, wysokość inwestycji etc.) są na

poziomie akceptowalnym, a które nie, oraz ewentual-

ne rekomendacje co dalszego prowadzenia procesu.

Upublicznienie tych informacji w sposób istotny po-

gorszy sytuację negocjacyjną ministra skarbu pań-

stwa jako zbywcy w kolejnych procesach prywatyza-

cji tej samej spółki, albowiem kolejny potencjalny

inwestor będzie wiedział, na jakie warunki minister

skarbu państwa jest gotów się zgodzić, tym samym

na tym polu negocjacji nie ma możliwości osiągnięcia

postępu na korzyść ministra skarbu państwa.

Dzia-

łanie takie może przyczynić się do istotnego zmniej-

szenia przychodów z prywatyzacji.

Przedstawiając powyższe stanowisko, pozwolę so-

bie wyrazić nadzieję, że znajdzie ono akceptację pana

posła, oraz zadeklarować, że w przypadku dalszych

wątpliwości służę dodatkowymi wyjaśnieniami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Paweł Tamborski

3)

Pismo RCL, znak: DPG.542-650-12, z 2 sierpnia 2012 r.

4)

Przykładowo: http://www.msp.gov.pl/portal/pl/250/21895/

BUDOPOLDELTA_sp_z_oo_z_siedziba_w_Nowinach__udziele-

nie_wylacznosci_negocjacyjnej.html?search=3304

http://www.msp.gov.pl/portal/pl/250/21800/Wytwornia_Fil-

trow_PZLSedziszow_SA__udzielenie_wylacznosci_negocjacyj-

nej.html?search=3304.

2116

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie wydatków na system informatyczny

(6938)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie wydatków na system informatyczny w Banku

Gospodarstwa Krajowego, przesłaną w dniu 24 lip-

ca br. przy piśmie nr SPS-023-6938/12, po otrzyma-

niu wyjaśnień z banku uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Bank Gospodarstwa Krajowego jest bankiem

państwowym, któremu zostało powierzone wykony-

wanie zadań związanych z obsługą ﬁnansówpublicz-

nych.

Do najważniejszych z nich należą: konsolidacja

ﬁnansów publicznych, obsługa programów rządo-

wych, obsługa podmiotów jednostek samorządu te-

rytorialnego.

Bank przy realizacji powyższych celów

wykorzystuje systemy informatyczne.

Ich nowocze-

sność, niezawodność, sprawność czy bezpieczeństwo

wpływają na jakość obsługi kluczowych instytucji

rządowych, w tym ministerstw, agencji rządowych

i sądów.

Od czasu przejęcia w 2011 r. obsługi kluczo-

wych z punktu widzenia budżetu państwa klientów

istotnie rośnie skala wykonywanych operacji.

Od po-

łowy 2011 r. liczba przetwarzanych transakcji wzro-

sła kilkunastokrotnie.

Planowane na najbliższe lata

działania spowodują kolejny skokowy wzrost ilości

operacji obsługiwanych przez bank, co przy założeniu

pozostawienia systemów informatycznych w obec-

nym kształcie i zaniechaniu działań zmierzających

do ich wzmocnienia mogłoby doprowadzić do unieru-

chomienia jego systemu bankowego.

Intencją Banku

Gospodarstwa Krajowego jest dostosowanie rozwią-

zań informatycznych do wymagań rozwijającej się

działalności banku.

Bank Gospodarstwa Krajowego wykorzystuje sys-

tem bankowy Def 2000, który został wdrożony w la-

tach 2003–2004.

W ogólnej ofercie dostawcy (Asseco

Poland SA) wersja systemu Def 2000 została zastą-

piona wersją Def 3000 i nie jest już powszechnie wy-

korzystywana przez inne instytucje ﬁnansowe.

Po-

woduje to dodatkowe koszty utrzymania i rozwijania

funkcjonalności systemu Def 2000 tylko na rzecz

banku.

Znając obecne ograniczenia i nadchodzące wy-

zwania, Bank Gospodarstwa Krajowego w 2010 r.

uruchomił postępowanie w trybie przetargu publicz-

nego, w wyniku którego wyłonione zostało konsor-

cjum profesjonalnych konsultantów, w skład których

wchodzą ﬁrmy Ernst & Young Business Advisory,

Capgemini oraz Kancelaria Prawna C/M/S Cameron

McKenna, których zadaniem było wykonanie analizy

stanu obecnego działalności operacyjnej banku i sfor-

mułowanie rekomendacji do dalszego postępowania.

W drugiej połowie 2011 r. wykonana została szczegó-

łowa analiza kluczowych procesów i produktów.

Przeanalizowano również wszystkie wspierające je

systemy informatyczne.

Skutkiem tej analizy jest li-

sta wymagań, jakie powinny spełniać eksploatowane

przez bank systemy.

W wyniku ww. prac powstały

również mapy niedopasowania systemów do obec-

nych wymagań.

Wnioski płynące z analizy wskazywały, że obecna

infrastruktura IT w Banku Gospodarstwa Krajowe-

go nie będzie w stanie zaspokoić rosnących potrzeb,

to znaczy przewidywanej liczby zlecanych transakcji,

wymogu bezpośredniego łączenia się z systemami

klientów i integracji z przygotowywaną nową plat-

formą obsługi podstawowych procesów w banku.

Ar-

chitektura produktowa i stosowane technologie nie

byłyby w stanie docelowo zapewnić pożądanej wydaj-

ności i funkcjonalności, co ograniczyłoby elastycz-

ność systemu, a przez to podatność na zmianę, moż-

liwość obsługi klientów na oczekiwanym poziomie

przy uwzględnieniu niezbędnych kosztów i czasu wy-

maganego na wdrożenie niezbędnych modyﬁkacji.

Po

kompleksowej analizie procesów biznesowych, archi-

tektury systemów i stosowanej technologii, uwzględ-

niając strategię Banku Gospodarstwa Krajowego na

najbliższe lata i stawiane przed bankiem zadania,

konsultanci przedstawili rekomendację odnośnie do

wdrożenia nowego rozwiązania, jakim będzie nowy

centralny system bankowy.

Jest to główna meryto-

ryczna przesłanka postępowania ogłoszonego przez

bank.

W przeprowadzonej analizie ﬁnansowejprzedsię-

wzięcia polegającego na zastąpieniu dotychczasowego

rozwiązania nowym, centralnym systemem banko-

wym przeanalizowano trzy warianty, zależne bezpo-

średnio od zakładanej dla każdego z nich skali pro-

wadzonej przez Bank Gospodarstwa Krajowego dzia-

łalności i sposobu jej ﬁnansowania.

Podejścietakie

umożliwiło stworzenie wariantów: pesymistycznego,

bazowego i optymistycznego.

Wyliczone odpowiednio

wielkości NPV są ujemne dla wariantu pesymistycz-

nego, dodatnie dla wariantów bazowego i optymi-

stycznego.

Kwotę, jaką Bank Gospodarstwa Krajowego za-

mierza przeznaczyć na sﬁnansowaniezamówieniana

„Wdrożenie centralnego systemu bankowego wraz

z niezbędną infrastrukturą oraz usługą utrzyma-

bezpośrednio przed publicznym otwarciem ofert, któ-

re zostaną złożone w ww. postępowaniu o udzielenie

zamówienia.

Bank Gospodarstwa Krajowego nie mógł udostęp-

nić do publicznej wiadomości ani ujawnić w protoko-

le z postępowania o udzielenie zamówienia na „Wdro-

żenie centralnego systemu bankowego wraz z nie-

zbędną infrastrukturą oraz usługą utrzymania”

szacunkowej wartości niniejszego zamówienia, poza

2117

informacją, iż wartość ta przekracza wyrażoną w zło-

tych równowartość kwoty 200 000 euro.

Wybór nowego systemu bankowego oraz dostaw-

cy, którego zadaniem będzie wdrożenie tego systemu,

realizowany jest zgodnie z ustawą Prawo zamówień

publicznych, w trybie dialogu konkurencyjnego.

Tryb

ten został zarekomendowany na etapie analizy przed-

wdrożeniowej jako najwłaściwszy z uwagi na wyjąt-

kowy charakter Banku Gospodarstwa Krajowego

i pełnione przez niego funkcje na tle innych banków

polskiego systemu bankowego.

Ponadto taki tryb

umożliwia potencjalnym dostawcom zapoznanie się

ze specyﬁką banku, szczegółowymi wymaganiami

i zakresem prac do wykonania, natomiast bankowi

zapewnia możliwość określenia ostatecznej formy,

zakresu i warunków współpracy z wybranym do-

stawcą.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

„Służba Polsce” (6939)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

SPS-023-6939/12, interpelację poseł Barbary Bartuś

lonych do Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

W 2005 r. grupa posłów przedłożyła Sejmowi

V kadencji projekt ustawy o świadczeniu pieniężnym

które przymusowo wcielano do Powszechnej Organi-

zacji „Służba Polsce” (druk nr 201).

Do tego projektu Rada Ministrów przedstawiła

sku tym między innymi podniosła, że Powszechna

Organizacja „Służba Polsce” była organizacją para-

militarną i została powołana na podstawie przepisów

wiązku przysposobienia zawodowego, wychowania

ﬁzycznegoiprzysposobieniamłodzieżyorazoorga-

nizacji spraw kultury ﬁzycznejisportu(Dz.U.

Nr12,

poz. 90, z późn. zm.) celem bezpośredniego kierowa-

nia powszechnym obowiązkiem przysposobienia mło-

dzieży.

Obowiązkowi temu podlegali obywatele pol-

wojskowej, podlegały powszechnemu obowiązkowi

przysposobienia zawodowego, wychowania ﬁzyczne-

go i przysposobienia wojskowego do ukończenia

30 lat życia.

Osoby wykonujące powszechny obowią-

zek przysposobienia zawodowego otrzymywały za-

kwaterowanie, wyżywienie i umundurowanie.

Oso-

bom tym przysługiwało prawo do bezpłatnej opieki

lekarskiej oraz – w razie utraty zdolności zarobkowej,

kalectwa lub śmierci – do świadczeń przewidzianych

ustawą o zaopatrzeniu inwalidzkim.

Powszechny

obowiązek przysposobienia zawodowego obejmował

między innymi naukę, jak też wykonywanie pracy

okresowej: 6 miesięcy w stosunku do młodzieży

wszystkim osobom, które przedstawią dowody po-

twierdzające pracę w ramach przysposobienia zawo-

dowego w Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”,

renty.

Wprawdzie członkowie Powszechnej Organi-

zacji „Służba Polsce” znaleźli się w tej organizacji

z powszechnego przymusowego naboru, niemniej jed-

nak fakt ten trudno uznać za podstawę wypłaty

świadczeń odszkodowawczych.

Ponadto należy przy-

pomnieć, że w roku 1955, tzn. w końcowym okresie

istnienia Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”,

uczestnictwo w brygadach „Służby Polsce” miało

w przeważającej części charakter ochotniczy.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że na podstawie

ontygentowych brygad „Służba Polsce” i przymuso-

wo zatrudniani w kopalniach węgla i kamienioło-

mach, przysługuje świadczenie pieniężne.

leni do ponadkontyngentowych brygad „Służby Pol-

ne.

Świadczenie przysługuje za każdy pełny miesiąc

trwania pracy przymusowej, nie więcej jednak niż za

interesowanego.

Osobom uprawnionym przysługuje

2118

także ryczałt energetyczny.

Osobom niezdolnym do

z przymusowym zatrudnieniem określonym w wy-

mienionej ustawie przysługują również świadczenia

nych i okresu powojennego (Dz. U. 2012 r. poz. 400)

skierowane są do osób, które albo walczyły o niepod-

ległość lub ryzykowały życiem dla ochrony współo-

bywateli, tj. kombatantów, lub osób, których działal-

ność została uznana za równorzędną z kombatancką,

albo doznały określonych, bezpośrednich represji

z przyczyn politycznych, narodowościowych, religij-

nych i rasowych skutkujących przebywaniem przy-

kładowo w hitlerowskich więzieniach, obozach kon-

centracyjnych, gettach, na przymusowym zesłaniu

Pragnę podkreślić, iż przy rozpatrywaniu upraw-

acji życiowej.

Mając powyższe na uwadze oraz stan budżetu

prowadzone prace nad przyznaniem świadczeń dla

wybranych grup społecznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie zmiany obszaru właściwości

ści Wydziału Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejono-

wym w Stargardzie Szczecińskim, przesłaną przy

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Włączenie gminy Dolice do obszaru właściwości

magać będzie zmiany rozporządzenia ministra spra-

ślenia sądów rejonowych prowadzących księgi wie-

na to, że w strukturze sądu, poza zamiejscowym wy-

działem ksiąg wieczystych w Pyrzycach funkcjonuje

także zamiejscowy wydział karny, którego obszar

właściwości jest ujednolicony z ww. wydziałem ksiąg

wieczystych, przeniesienie gminy Dolice powinno na-

stąpić także w odniesieniu do spraw karnych, a za-

tem wiązałoby się z koniecznością zmiany rozporzą-

Gmina Dolice należy do powiatu stargardzkiego.

Z informacji Sądu Okręgowego w Szczecinie wynika,

że chociaż gmina ta należy do dużych jednostek sa-

morządu terytorialnego, to liczba spraw wieczystok-

sięgowych nie zwiększyłaby znacząco wpływu spraw

do Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego

w Stargardzie Szczecińskim.

W związku z powyższym przeniesienie gminy Do-

lice może być rozważane pod warunkiem włączenia

do obszaru wydziałów Sądu Rejonowego w Stargar-

dzie Szczecińskim wszystkich spraw rozpoznawa-

nych aktualnie w Pyrzycach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

Krzysztofa Michałkiewicza

w sprawie art. 30 i 30a ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

kiewicza (SPS-023-6941/12) w sprawie art. 30 i 30a

ustawy Karta Nauczyciela, uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

Ministerstwo Edukacji Narodowej stoi na stano-

2119

z późn. zm.), w tym ewentualne zmiany przepisów

art. 30 i 30a tej ustawy, wymagają przedyskutowania

no być podniesienie jakości kształcenia oraz dobro

Mając na uwadze powyższe, w dniu 16 lipca br.

w ministerstwie odbyło się spotkanie przedstawicie-

li związków zawodowych zrzeszających nauczycieli

podczas którego strony zaprezentowały swoje stano-

wiska na temat ustawy Karta Nauczyciela oraz jej

sze rozmowy będą prowadzone w grupach eksperc-

kich.

Efekty pracy grup eksperckich będą omawiane

na kolejnych szerszych spotkaniach przedstawicieli

stron dialogu.

Rozmowy powinny prowadzić do wy-

pracowania takich zmian w ustawie Karta Nauczy-

ciela, które będą wynikiem kompromisu stron dialo-

gu społecznego i zapewnią wysoką jakość kształce-

nia, a jednocześnie umożliwią samorządom efektyw-

ne zarządzanie siecią i infrastrukturą szkolną.

Jednocześnie od jesieni 2011 r.

Instytut Badań Edu-

kacyjnych prowadzi badanie czasu i warunków pracy

nauczycieli, którego wyniki będą znane w 2013 r.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

terpelację posła Krzysztofa Michałkiewicza w spra-

wie możliwości wprowadzenia w prawie rozwiązań

pomocnych dla małych i średnich gospodarstw rol-

znak: SPS-023-6942/12, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

uwadze znaczny udział małych i średnich gospo-

darstw rolnych w ogólnej strukturze polskich gospo-

darstw, które stanowią odpowiednio ponad 69% oraz

25% ogółu gospodarstw rolnych, przywiązuje szcze-

gólną uwagę do zapewnienia ich sprawnego funkcjo-

nowania.

W związku z powyższym resort rolnictwa wiele

ze swoich działań zarówno w ramach Programu Roz-

i innych instrumentów uruchomił, mając na uwadze

właśnie tę grupę gospodarstw rolnych.

Producenci rolni, w szczególności ci, którzy dys-

ponują mniejszym potencjałem wytwórczym, aby

sprostać wyzwaniom gospodarki rynkowej opartej na

zasadach konkurencji i zapewnić zbyt produkowa-

nym przez siebie towarom, mogą podejmować inicja-

tywy, jakimi są m.in. wspólne działania, w co wpisu-

je się działalność grup producentów rolnych.

Dzięki

zorganizowaniu się w grupę producentów rolnych

i dostosowaniu produkcji do wymagań odbiorcy pod

snym stosowaniem zasad ochrony środowiska na

trybucji produktów rolnych, rolnicy zyskują możli-

wość zapewnienia sobie silniejszej pozycji na rynku,

skracając jednocześnie łańcuch dostaw do odbiorcy

ﬁnalnegopoprzezeliminacjępośredników.

Wychodząc naprzeciw potrzebom wspierania wspól-

nych inicjatyw podejmowanych przez rolników, Mi-

nisterstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi kładzie duży

nacisk na tworzenie i rozwój grup producentów rol-

nych.

W Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na

lata 2007–2013 jednym z działań zachęcających rol-

ników do organizowania się, jest działanie 142: Gru-

py producentów rolnych.

z art. 2 ww. ustawy, w grupy producentów rolnych

nizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz

zumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzą-

ce działalność rolniczą w zakresie działów specjal-

nych produkcji rolnej.

W ramach przedmiotowego

działania grupy producentów rolnych mogą ubiegać

działalności.

Ponadto załącznik do rozporządzenia ministra

py mogą uzyskać wsparcie w ramach przedmiotowe-

go działania.

2120

Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomo-

cy ﬁnansowejdlagrupproducentówrolnychregulu-

w ramach działania: Grupy producentów rolnych ob-

jętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na

Wsparcie uzyskane przez grupę może być przezna-

czane na cele administracyjne i inwestycyjne.

Dotychczas w ramach działania: Grupy producen-

tów rolnych Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa, pełniąca rolę instytucji wdrażającej przed-

miotowe działanie, wypłaciła grupom producentów

rolnych ponad 286 mln zł.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, iż w przypadku

gdy niemożliwe będzie spełnienie przez producentów

rolnych wszystkich niezbędnych warunków utworze-

nia grupy producentów rolnych, określonych w usta-

niach wykonawczych (w tym również wymogu doty-

czącego minimalnej rocznej wielkości produkcji to-

warowej oraz minimalnej liczby członków grupy pro-

ducentów rolnych), producenci rolni mają możliwość

nawiązania kontaktu i współpracy handlowej z już

istniejącymi grupami producentów rolnych.

Aktual-

nie w województwie lubelskim działają 23 grupy

zrzeszające 4224 producentów rolnych.

Funkcjonu-

jąca już na rynku grupa producentów rolnych może

wyrazić chęć zakupu produktów rolnych od produ-

centów niebędących członkami grupy.

W związku

z czym istnieje możliwość sprzedaży nadwyżek pro-

duktów rolnych do takich grup.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że zarejestrowana

grupa producentów rolnych prowadzi swoją działal-

ność jako pełnoprawna ﬁrmawwybranejprzezsiebie

formie prawnej (np. spółka z o.o. czy spółdzielnia)

i działa na podstawie przepisów, które regulują dzia-

łanie tej formy prawnej.

W związku z powyższym gru-

pa producentów rolnych może prowadzić obrót dowol-

nym produktem rolnym, nie tylko tym, ze względu na

który została utworzona i zarejestrowana przez mar-

szałka.

Powyższe oznacza, że np. grupa utworzona ze

względu na kategorię produktów „świnie” może sku-

pować od producentów rolnych (także niebędących

członkami grupy) inne produkty, np. zboże.

Działal-

ność taka stanowi dodatkowy zakres działalności gru-

py mający na celu uzyskanie dodatkowych dochodów

oraz rozwój grupy jako ﬁrmy.

Mając na uwadze powyższe, aby ułatwić możli-

wość nawiązania kontaktu z grupami producentów

rolnych, uprzejmie informuję, iż zgodnie z art. 9 usta-

tów rolnych na bieżąco prowadzą marszałkowie po-

szczególnych województw właściwi ze względu na

siedzibę grupy i zamieszczają je na stronach interne-

towych urzędów.

Ponadto wykaz istniejących grup

producentów rolnych zamieszczony jest na stronie

(www.minrol.gov.pl) w zakładce: Wsparcie rolnictwa

i rybołówstwa/PROW 2007–2013/Działania PROW

2007–2013/Grupy Producentów Rolnych.

Dodatkowo należy zaznaczyć, iż możliwość sko-

rzystania ze wsparcia ﬁnansowegowramachPROW

2007–2013 posiadają producenci rolni wytwarzający

żywność w systemach jakości żywności (np. w ra-

mach integrowanej produkcji, rolnictwa ekologiczne-

go lub systemu QMP, w ramach którego produkowa-

na jest wysokojakościowa wołowina).

Dzięki produk-

cji w ramach systemów jakości żywności mogą oni

być potencjalnymi beneﬁcjentamidziałania:Uczest-

nictwo rolników w systemach jakości żywności.

Z powyższego działania może korzystać pojedyn-

czy producent rolny, który w ciągu 5 lat będzie mógł

odzyskać koszty poniesione na kontrolę produkcji

prowadzonej w swoim gospodarstwie w ramach sys-

temu jakości żywności oraz koszty uczestnictwa

w tym systemie.

Limity kwot wsparcia dla każdego

z systemów jakości żywności zostały określone w roz-

Ponadto należy podkreślić, iż Program Rozwoju

gu działań skierowanych bezpośrednio do małych

i średnich gospodarstw uwzględnia również działa-

nia, które pozwalają na pośrednie stymulowanie roz-

woju tego segmentu gospodarstw.

Jednym z takich

sposobów jest wspieranie samorządów lokalnych,

które poprzez swoją działalność, tj. podejmowanie

licznych inicjatyw na rzecz swoich mieszkańców, wy-

kazują się znaczną siłą oddziaływania.

Obok całego szeregu działań realizowanych przez

gminy, a wdrażanych przez samorządy województw

wyróżnić można jedną z form wsparcia - dla małych

i średnich producentów szczególnie atrakcyjną, bo

dającą bezpośrednio możliwość sprzedaży nadwyżek

produktów.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom miesz-

kańców wsi, wprowadzono możliwość współﬁnanso-

wania ze środków PROW 2007–2013 inwestycji pole-

gających na budowie, przebudowie, remoncie lub wy-

posażeniu targowisk stałych.

Budowa takiego targo-

wiska z pewnością może przyczynić się do aktywiza-

cji mieszkańców, rozwoju lokalnej przedsiębiorczości

oraz wpłynie na rozwój gospodarczy regionu.

W tym celu dokonano zmiany PROW 2007–2013

i uzupełniono zakres działania: Podstawowe usługi

czące rozwoju targowisk – obejmujące zarówno po-

prawę standardów już istniejącej infrastruktury

nych warunków prowadzenia działalności handlo-

wej), jak i budowę oraz wyposażanie nowych obiek-

2121

tów.

Rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju wsi

ności wiejskiej objętego Programem Rozwoju Obsza-

Nr 142, poz. 833) w wyżej opisanym zakresie weszło

w życie w dniu 23 lipca 2011 r.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w woj. lubel-

skim, w ramach naboru wniosków w ww. działaniu,

złożono 19 wniosków o przyznanie pomocy dotyczą-

cych budowy i wyposażenia targowisk stałych.

W dniu

3 lipca 2012 r.

Zarząd Województwa Lubelskiego pod-

jął uchwałę w sprawie zatwierdzenia listy operacji

w ramach działania: Podstawowe usługi dla gospodar-

ki i ludności wiejskiej w zakresie budowy, przebudowy,

remontu lub wyposażenia targowiska stałego objętego

2007–2013 dla naboru przeprowadzonego w dniach od

cji znalazło się 17 wniosków na łączną wnioskowaną

kwotę pomocy ponad 14 mln zł.

pozycji samorządu województwa pozostają wciąż nie-

wykorzystane środki, o które mogą się ubiegać gmi-

ny woj. lubelskiego.

Jednak podjęcie decyzji o złoże-

niu wniosku o przyznanie pomocy i skorzystaniu

z tych środków zależy jedynie od władz gminnych

i spełniania przez gminy wszystkich wymaganych

kryteriów otrzymania pomocy ﬁnansowejnarozwój

targowisk, określonych w rozporządzeniu ministra

Producenci rolni chcący prowadzić sprzedaż pro-

duktów pochodzących z własnych gospodarstw rol-

nych na targowiskach zobowiązani są do przestrze-

gania prawa żywnościowego Unii Europejskiej, które

obowiązuje wprost we wszystkich państwach człon-

kowskich.

Z tego powodu producenci ci w zależności

od rodzaju wprowadzanych do obrotu produktów rol-

nych, tj. roślinnych lub zwierzęcych, muszą spełnić

odrębne dla tych grup produktów wymogi określone

w przepisach krajowych.

W ramach działalności rolników w zakresie do-

staw bezpośrednich i drobnej produkcji przetwórczej

produktów pochodzenia roślinnego produkcja i sprze-

daż środków spożywczych podlega w Polsce wielu

regulacjom prawnym zarówno na poziomie krajo-

wym, jak i unijnym.

Ze względu na bardzo duże zna-

czenie produktów żywnościowych dla zdrowia i życia

ludzkiego szczególnie duży nacisk położony jest na

bezpieczeństwo wprowadzanych do obrotu rynkowe-

go środków spożywczych, surowców, półproduktów

i produktów wykorzystywanych przy produkcji.

Kwestie związane z produkcją i obrotem żywno-

ścią są regulowane prawem żywnościowym, w tym

w szczególności przepisami:

— rozporządzenia (WE) nr 852/2004 PE i Rady

— rozporządzenia (WE) nr 178/2002 PE i Rady

Wyżej wymieniona ustawa o bezpieczeństwie żyw-

ności i żywienia określa, że każdy producent musi

spełniać warunki produkcji gwarantujące jakość zdro-

wotną produkowanej żywności i zapewnić odpowied-

nią higienę produkcji.

Ustawa ta określa również m.in.

wymagania w zakresie jakości zdrowotnej żywności

oraz dozwolonych substancji dodatkowych, warunki

produkcji i obrotu środkami spożywczymi, zasady hi-

gieny w procesie produkcji oraz zasady przeprowadza-

nia urzędowych kontroli żywności.

Zgodnie z przepisami art. 61 i 63 ww. ustawy za-

kłady, które prowadzą działalność w zakresie pro-

dukcji lub wprowadzania do obrotu żywności pocho-

dzenia niezwierzęcego, podlegają obowiązkowi reje-

stracji oraz zatwierdzenia przez państwowego powia-

towego inspektora sanitarnego właściwego ze wzglę-

du na siedzibę zakładu lub miejsce prowadzenia

Zatwierdzanie nie jest wymagane m.in. w odnie-

sieniu do działalności w zakresie dostaw bezpośred-

nich, które podlegają obowiązkowi rejestracji.

Zatwierdzanie przez właściwego państwowego po-

wiatowego inspektora sanitarnego nie jest wymaga-

ne m.in. w odniesieniu do działalności w zakresie

dostaw bezpośrednich, które podlegają obowiązkowi

rejestracji.

stwie żywności i żywienia określa, że dostawy bez-

lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

ność dotycząca bezpośrednich dostaw dokonywanych

przez producenta małych ilości produktów produkcji

pierwotnej pochodzenia roślinnego do konsumenta koń-

cowego lub lokalnego zakładu detalicznego bezpośred-

Zgodnie z art. 68 ww. ustawy podmioty działające

mach dostaw bezpośrednich są obowiązane prze-

2122

strzegać zasad dobrej praktyki higienicznej.

Szczegó-

łowe wymagania dotyczące tej działalności określone

Według ww. rozporządzenia produkty pochodze-

nia roślinnego podlegające dostawom bezpośrednim

to: zboża, owoce, warzywa, zioła, grzyby uprawne,

li, niestanowiące działów specjalnych produkcji rol-

nej oraz pozostałe surowce pochodzące z dokonywa-

nych osobiście zbiorów ziół i runa leśnego oraz ww.

produkty w postaci kiszonej lub suszonej.

Wielkości obrotu w ramach dostaw bezpośred-

nich nie mogą przekraczać wielkości plonów w ska-

li roku poszczególnych surowców uzyskanych przez

nikami, albo ilości surowców pochodzących z doko-

nywanych osobiście zbiorów ziół i runa leśnego oso-

by dostarczającej środki spożywcze w ramach do-

staw bezpośrednich.

Działalność w ramach dostaw bezpośrednich pro-

duktów pochodzenia niezwierzęcego może być pro-

wadzona na terenie województwa, w którym prowa-

dzona jest produkcja pierwotna, lub na terenie woje-

wództw przyległych.

Jeżeli działalność ta prowadzona jest na terenie

nitarny właściwy dla miejsca prowadzenia produkcji

prowadzenie tych dostaw o wpisie do rejestru.

Zgodnie z § 2 ust. 4 powyższego rozporządzenia

dostawy bezpośrednie nie dotyczą produktów pier-

wotnych wprowadzanych do obrotu przez zakład pod-

miotu działającego na rynku spożywczym w ramach

prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu

Wymagania higieniczne, które obowiązane są prze-

strzegać podmioty prowadzące działalność w ramach

dostaw bezpośrednich, zostały określone w części A za-

łącznika I do rozporządzenia PE i Rady nr 852/2004.

Jednym z powyższych wymogów jest wymóg pro-

wadzenia i przechowywania dokumentacji odnoszą-

cej się do działań podejmowanych w celu kontroli

zagrożeń we właściwy sposób oraz przez właściwy

okres, proporcjonalny do charakteru i rozmiaru

przedsiębiorstwa, oraz udostępniania istotnych in-

formacji zawartych w tej dokumentacji właściwemu

organowi i, na wniosek, przedsiębiorstwom sektora

spożywczego.

Obowiązki w zakresie prowadzenia do-

nika I do ww. rozporządzenia, obejmują wymóg udo-

stępniania organowi urzędowej kontroli żywności lub

ślinnego, oraz innych informacji istotnych ze względu

na zdrowie człowieka.

Dokumentacja ta musi zawie-

rać informacje dotyczące w szczególności:

a) wszelkiego użycia środków ochrony roślin i bio-

cydów;

b) wszelkiego występowania szkodników lub cho-

rób, które mogą zagrozić bezpieczeństwu produktów

pochodzenia roślinnego oraz

c) wyników wszelkich analiz przeprowadzonych

na próbkach pobranych od roślin lub innych prób-

kach, istotnych ze względu na zdrowie ludzkie.

W przypadku produkcji prowadzonej przez rolni-

ków w ramach innej działalności (np. agroturystycz-

nej) w domach mieszkalnych konieczne jest spełnie-

nie przynajmniej wymagań podanych poniżej, a okre-

ślonych w rozdziale III załącznika II ww. rozporzą-

dzenia 852/2004:

1.

Pomieszczenia i automaty uliczne, na tyle, na

owane, zaprojektowane i skonstruowane oraz utrzy-

mywane w czystości i dobrym stanie i kondycji tech-

nicznej, aby uniknąć ryzyka zanieczyszczenia, w szcze-

gólności przez zwierzęta i szkodniki.

2.

W szczególności i w miarę potrzeby:

a) muszą być dostępne odpowiednie urządzenia,

aby utrzymać właściwą higienę personelu (włącznie

ze sprzętem do higienicznego mycia i suszenia rąk,

higienicznymi urządzeniami sanitarnymi i przebie-

ralniami);

b) powierzchnie w kontakcie z żywnością muszą

być w dobrym stanie, łatwe do czyszczenia i, w miarę

potrzeby, dezynfekcji; będzie to wymagać stosowania

gładkich, zmywalnych, odpornych na korozję i nie-

toksycznych materiałów, chyba że produkujący może

zapewnić organy kontrolne, że inne użyte materiały

są odpowiednie;

c) należy zapewnić warunki do czyszczenia i, w mia-

d) w przypadku gdy jako część działań producen-

ta czyszczone są środki spożywcze, należy ustanowić

odpowiednie wymagania, aby dokonywać tego w spo-

sób higieniczny;

e) należy zapewnić odpowiednią ilość gorącej i/lub

zimnej wody pitnej;

f) należy zapewnić odpowiednie warunki i/lub

udogodnienia dla higienicznego składowania i usu-

wania niebezpiecznych i/lub niejadalnych substancji

i odpadów (zarówno płynnych, jak i stałych);

g) należy zapewnić odpowiednie udogodnienia i/

lub warunki dla utrzymywania i monitorowania wła-

ściwych warunków termicznych żywności;

h) środki spożywcze muszą być tak umieszczone,

kowane, ryzyka zanieczyszczenia.

Powyżej przytoczone wymagania (w punktach

a-h) dotyczą ruchomych i/lub tymczasowych pomiesz-

czeń (jak: duże namioty, stragany, ruchome punkty

prywatne domy mieszkalne (ale gdzie regularnie

2123

obrotu) i automatów ulicznych.

W przypadku sprzedaży świeżych owoców i wa-

rzyw należy pamiętać, iż we wszystkich państwach

członkowskich UE wszystkie owoce i warzywa ofero-

wane do sprzedaży powinny spełniać wymagania

norm handlowych określone w przepisach unijnych

(w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego

z 15.06.2011, str. 1).

Dla 10 ważniejszych gospodarczo

produktów produkowanych w Polsce, do których na-

leżą: jabłka, gruszki, pomidory, truskawki, papryka

słodka, obowiązują normy szczegółowe, a dla pozo-

stałych, takich jak np.: śliwki, czereśnie, kapusta,

ogórki, cebula i inne - norma ogólna.

Zgodnie z prze-

pisami o wspólnej organizacji rynków rolnych (roz-

dzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku” (Dz. Urz.

wadzać do obrotu te produkty na rynek wyłącznie

pewnienie takiej zgodności.

Właściciel oznacza tutaj

dowolną osobę ﬁzycznąlubprawną,któraﬁzycznie

posiada dane produkty.

Przepisy prawa przewidują sytuacje wyjątkowe

zwalniające z obowiązku spełniania norm handlo-

wych owoców i warzyw:

1) sprzedanych przez producenta w jego gospodar-

stwie konsumentom do wykorzystania na ich użytek

własny;

2) sprzedanych bądź wysłanych z gospodarstwa

nia w obrębie danego obszaru produkcji;

3) przeznaczonych do przetwórstwa przemysłowe-

go lub na paszę dla zwierząt;

4) pokrojonych lub przyciętych w celu przygoto-

wania ich do bezpośredniego spożycia.

Jakość handlową świeżych owoców i warzyw kon-

trolują wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Jakości

Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, zgodnie

W celu poprawy sytuacji małych i średnich gospo-

darstw w sektorze owoców i warzyw wdrożono do

prawodawstwa krajowego przepisy o wspólnej orga-

nizacji rynków rolnych w zakresie tego sektora po-

zwalające na otrzymanie wsparcia ﬁnansowegona

tworzenie grup i organizacji producentów owoców

i warzyw.

Możliwość organizowania się drobnych

producentów w większe podmioty, które m.in. dzięki

prowadzonym analizom rynku mogą dostosować pro-

dukcję swoich członków do wymogów rynku pod

względem asortymentu, ilości, jakości i sposobów

sprzedaży, daje szansę na poprawę sytuacji ﬁnanso-

wej producentów, większą ich stabilizację i lepszą

konkurencyjność na rynku.

Silne podmioty, jakimi

są grupy i organizacje skupiające producentów owo-

ców i warzyw, mogą negocjować ceny z dużymi od-

biorcami, takimi jak supermarkety czy zakłady prze-

twórcze, a także negocjować ceny środków do pro-

dukcji z ich dostawcami.

Należy zaznaczyć, że grupy

i organizacje nie są pośrednikami w handlu, ale pod-

miotami tworzonymi przez samych producentów,

mają wzmocnić ich pozycję na rynku.

Zadaniem grup

i organizacji jest koncentrowanie podaży dla odbior-

ców oczekujących dużych, jednolitych dostaw, co jest

trudnym zadaniem dla pojedynczych producentów.

Warto pamiętać, że grupa producentów owoców i wa-

rzyw, inaczej niż grupa producentów rolnych funk-

cjonująca w innych sektorach rolnictwa, to forma

tymczasowa, która po okresie wstępnym, trwającym

maksymalnie 5 lat, jest zobowiązana przekształcić

się w organizację producentów.

W ramach uregulowań wspólnej organizacji ryn-

ków rolnych możliwe jest pozyskanie następujących

rodzajów wsparcia ﬁnansowego:

1.

Wsparcie dla wstępnie uznanych grup produ-

centów owoców i warzyw:

— na założenie i funkcjonowanie grupy, w kolej -

nych latach realizacji planu dochodzenia do uznania

– odpowiednio 10%, 10%, 8%, 6%, 4% rocznej warto-

ści produkcji sprzedanej przez grupę, z zachowaniem

limitu 100 tys. EUR rocznie (stawka tego wsparcia

jest redukowana o 50%, dla wsparcia kalkulowanego

czono równowartość 1 mln EUR);

— na pokrycie części kwaliﬁkowanychkosztów

inwestycji – w Polsce wsparcie to określono na naj-

wyższym dopuszczalnym prawodawstwem wspólno-

towym poziomie, tj. 75%.

Zgodnie ze stosownymi przepisami krajowymi, in-

westycje realizowane z udziałem tego wsparcia to

m.in. budynki i budowle oraz maszyny i urządzenia

gotowania do sprzedaży (np. pakowania), a także trans-

portu owoców i warzyw.

Po zakończeniu realizacji

planu dochodzenia do uznania grupa producentów

musi przekształcić się w organizację producentów.

W przeciwnym wypadku wiąże się to z koniecznością

zwrotu 100% uzyskanego przez grupę wsparcia.

W 2012 r. Komisja Europejska wprowadziła do-

datkowe limity pomocy dla grup producentów owo-

ców i warzyw: łączne wydatki dla wszystkich grup

nie mogą przekroczyć kwoty 10 mln euro rocznie oraz

wydatki na inwestycje danej grupy nie mogą prze-

kroczyć 70%, 50% i 20% jej wartości produkcji sprze-

danej w kolejnych latach realizacji planu dochodzenia

do uznania, począwszy od trzeciego roku (rozporzą-

2124

nawcze (UE) nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe

2.

Wsparcie dla uznanych organizacji producen-

tów owoców i warzyw:

— pomoc przyznawana jest wtedy, gdy podmioty

te realizują program operacyjny.

Pomoc ta może wy-

nosić 4,1% wartości produkcji sprzedanej przez daną

organizację.

Pułap ten może zostać zwiększony do

4,6%, jeśli organizacja realizuje środki zarządzania

kryzysowego.

Wsparcie jest ograniczone do:

— 60% założonego przez organizacje funduszu

operacyjnego;

— 50% faktycznie poniesionych w ramach progra -

mu operacyjnego kosztów.

Programy operacyjne

przygotowuje się w oparciu o dokument opracowany

„Strategia krajowa dla zrównoważonych programów

operacyjnych organizacji producentów owoców i wa-

rzyw w Polsce na lata 2010–2013”.

W przypadku jaj sprzedawanych na publicznym

rynku lokalnym, np. targowisku, jarmarku, produ-

cent, który posiada nie więcej niż 50 kur niosek,

może odstąpić od znakowania jaj.

Akty prawne regu-

lujące kwestię jakości handlowej jaj spożywczych,

w tym znakowania jaj, są następujące:

dzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku (Dz. Urz.

— rozporządzenie Komisji (WE) nr 589/2008

sieniu do jaj (Dz. Urz.

L 163 z 24.6.2008, str. 6–23);

— rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju

środków spożywczych (Dz. Urz.

Nr 137, poz. 966,

Prowadzenie produkcji oraz sprzedaż konsumen-

tom końcowym niewielkich ilości nieprzetworzonych

lub przetworzonych produktów pochodzenia zwierzę-

cego przez rolników prowadzących małe i średnie

gospodarstwa rolne jest rodzajem działalności pod-

legającym nadzorowi przez Inspekcję Weterynaryj-

ną.

Warunkiem jej prowadzenia jest spełnienie wy-

magań mających zastosowanie do tego rodzaju dzia-

łalności oraz uzyskanie wpisu do rejestru prowadzo-

nego przez właściwego terytorialnie powiatowego

lekarza weterynarii.

Tego rodzaju działalność można prowadzić w ra-

mach sprzedaży bezpośredniej albo działalności mar-

ginalnej, lokalnej i ograniczonej, dla których wyma-

gania określają rozporządzenia ministra rolnictwa

W ramach sprzedaży bezpośredniej możliwa jest

produkcja i sprzedaż niewielkich ilości następujących

produktów pochodzenia zwierzęcego: tuszek drobio-

wych i tuszek zajęczaków (królików, zajęcy, nutrii),

pozyskanych ze zwierząt poddanych ubojowi w go-

spodarstwie, produktów rybołówstwa, a także surow-

ców pochodzenia zwierzęcego, takich jak: surowe

mleko, surowa śmietana, jaja konsumpcyjne, produk-

ty pszczele nieprzetworzone.

Produkty te mogą być sprzedawane w gospodar-

stwach rolnych lub rybackich, na targowiskach, ze

środków transportu, do zakładów prowadzących

końcowego, takich jak np.: sklepy, restauracje, zakła-

dy prowadzące catering.

średniej, zgodnie z wymogami przepisów Unii Euro-

pejskiej, mogą być sprzedawane jedynie niewielkie

ilości produktów, w przepisach krajowych zostały

określone limity produkcji dla niektórych produktów,

np. wielkość produkcji dla tuszek drobiowych wyno-

si maksymalnie 200 sztuk tygodniowo, mleka suro-

wego – 1000 l tygodniowo, surowej śmietany – 500 l ty-

godniowo.

Sprzedaż bezpośrednia może być prowadzona na

dujących z nim województw, tj. miejsca produkcji

i sprzedaży produktów pochodzenia zwierzęcego,

oraz zakłady prowadzące handel detaliczny, do któ-

rych następują dostawy, powinny znajdować się na

Wymagania weterynaryjne dla sprzedaży bezpo-

średniej w rozporządzeniu z dnia 29 grudnia 2006 r.

cji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczo-

nych do sprzedaży bezpośredniej są określone na

poziomie podstawowym i dotyczą przede wszystkim:

pomieszczeń produkcyjnych, pomieszczeń sprzeda-

ży, mycia i dezynfekcji instalacji, urządzeń i sprzętu,

higieny osób mających kontakt z produktami, wy-

magań w odniesieniu do opakowań, temperatury

i sposobu przechowywania produktów, a także spo-

sobu usuwania odpadów.

W ramach działalności marginalnej, lokalnej i ogra-

niczonej rolnicy mogą prowadzić produkcję przetwo-

rzonych produktów pochodzenia zwierzęcego, takich

jak: produkty mleczne, produkty rybołówstwa, suro-

we wyroby mięsne, mięso mielone, produkty mięsne,

żego mięsa wołowego, wieprzowego, baraniego, ko-

2125

ziego, końskiego, drobiowego, świeżego mięsa zwie-

rząt łownych oraz zwierząt dzikich utrzymywanych

w warunkach fermowych.

Jednym z najważniejszych warunków uznania

warunek prowadzenia przez podmiot prowadzący

taką działalność sprzedaży ww. produktów konsu-

mentom końcowym, np. w miejscu przyległym do miej-

sca produkcji, we własnym sklepie, ze środków trans-

portu.

Podmiot powinien ponadto prowadzić dostawy

tych produktów do innych zakładów prowadzących

końcowego, np. do sklepów, restauracji.

Wielkość

tych dostaw jest ograniczona ilościowo, np. dostawy

świeżego mięsa wieprzowego albo wołowego nie mogą

przekroczyć tony tygodniowo, produktów mlecznych

– 0,3 t tygodniowo, a produktów mięsnych – 1,5 t

tygodniowo.

Działalność marginalna, lokalna i ograniczona

powinna być prowadzona na obszarze danego woje-

wództwa lub powiatów sąsiednich.

W odniesieniu do działalności marginalnej, lokal-

nej i ograniczonej stosuje się przepisy rozporządzenia

spożywczych.

W związku z tym w zakładzie prowa-

dzącym tego rodzaju działalność w odniesieniu do

pomieszczeń i produktów powinny być spełnione wy-

magania higieniczne określone w przepisach tego roz-

porządzenia.

Produkcja produktów pochodzenia zwie-

rzęcego i ich sprzedaż może odbywać się w specjalnym

budynku (zakładzie) albo w dostosowanym pomiesz-

czeniu mieszkalnym, używanym tylko do tego celu.

Wymagania dla dostosowanych pomieszczeń miesz-

kalnych w ww. rozporządzeniu są odpowiednio niższe.

W przypadku dostosowanych pomieszczeń mieszkal-

nych wymagania ogólne dotyczą przede wszystkim:

utrzymywania pomieszczeń w czystości, dobrym sta-

nie i kondycji technicznej, zabezpieczenia przed za-

nieczyszczeniem żywności i pomieszczeń (np. w wy-

niku dostępu zwierząt lub szkodników), zapewnienia

sprzętu do higienicznego mycia i suszenia rąk, za-

pewnienia warunków do czyszczenia i w miarę po-

trzeby dezynfekcji narzędzi i sprzętu, zapewnienia

odpowiedniej ilości wody przeznaczonej do spożycia

przez ludzi, zapewnienia odpowiednich warunków

lub udogodnień dla utrzymywania i monitorowania

właściwych warunków termicznych żywności.

Ponadto w odniesieniu do działalności marginal-

nej, lokalnej i ograniczonej stosuje się przepisy rozpo-

szczegółowych warunków uznania działalności mar-

ginalnej, lokalnej i ograniczonej.

W rozporządzeniu

tym określono szczegółowe wymagania, jakie powinny

spełniać produkty i surowce przeznaczone do obróbki

i przetwarzania w ramach tej działalności.

Procedura rejestracji podmiotów zamierzających

prowadzić sprzedaż bezpośrednią albo działalność

marginalną, lokalną i ograniczoną, a także obowiąz-

ki podmiotów dotyczące powiadomienia powiatowego

lekarza weterynarii o zakresie, wielkości produkcji, ro-

dzaju produktów, które mają być produkowane w za-

kładzie, zostały określone w art. 19–21 ustawy z dnia

Szczegółowe informacje na temat możliwości pro-

wadzenia produkcji produktów pochodzenia zwierzę-

cego przeznaczonych na rynki lokalne zostały udo-

stępnione w Biuletynie Informacyjnym wydawanym

w nw. artykułach:

— „Informacja dla przedsiębiorców na temat moż -

liwości prowadzenia produkcji i sprzedaży produk-

tów pochodzenia zwierzęcego wyprodukowanych

nej, lokalnej i ograniczonej” (Biuletyn Informacyjny

nr 7– 8/2010);

— „Produkcja i sprzedaż niektórych produktów

pochodzenia zwierzęcego w ramach sprzedaży bez-

pośredniej” oraz „Działalność marginalna, lokalna

i ograniczona – podstawowe informacje dla producen-

tów” (Biuletyn Informacyjny nr 10–11/2010).

Wersje elektroniczne ww. Biuletynów Informacyj-

nych zamieszczone są na stronie internetowej mini-

sterstwa pod adresem: www.minrol.gov.pl (zakładka:

Informacje branżowe —> Opracowania i publikacje

—> Biuletyn Informacyjny —> 2010).

Wymagania określone w ww. przepisach krajo-

wych dotyczących sprzedaży bezpośredniej oraz dzia-

łalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej są zgod-

ne z zasadą minimalnych wymagań dla małych

przedsiębiorstw i nie ma potrzeby ich liberalizacji.

Ustanowiona w przepisach krajowych możliwość pro-

wadzenia takich działalności jest właśnie odpowie-

dzią na oczekiwania przedsiębiorców prowadzących

produkcję na małą skalę, np. rolników prowadzących

małe i średnie gospodarstwa rolne, którzy prowadzą

produkcję określonego rodzaju produktów, często

o specyﬁcznychcechach,naktóreistniejezapotrze-

bowanie głównie na rynku lokalnym.

Możliwość prowadzenia ww. działalności, przy za-

chowaniu jednocześnie standardów gwarantujących

bezpieczeństwo produkowanej żywności, wpisuje się

w strategię wspierania produkcji żywności na pozio-

mie lokalnym oraz wprowadzania ułatwień dla ma-

łych przedsiębiorstw.

Dostosowania do niektórych wymagań higienicz-

nych i weterynaryjnych Unii Europejskiej, w tym

zlokalizowane w regionach o szczególnych ogranicze-

niach geograﬁcznych,produkującychżywnośćtrady-

cyjną pochodzenia zwierzęcego, tj. redykołkę, oscy-

pek oraz bryndzę podhalańską, w myśl przepisów

2126

te dotyczą np. częstotliwości pobierania próbek do

badań mleka na obecność drobnoustrojów.

Zakłady produkujące produkty pochodzenia zwie-

mogą również ubiegać się o przyznanie odstępstw od

niektórych wymagań higienicznych określonych

w przepisach Unii Europejskiej, zgodnie z rozporzą-

żywność tradycyjną pochodzenia zwierzęcego (Dz. U.

Podmioty działające na rynku spożywczym mogą

skorzystać z odstępstw określonych w ww. rozporzą-

dzeniu pod warunkiem uzyskania decyzji administra-

cyjnej wydanej przez właściwego terytorialnie powia-

towego lekarza weterynarii.

Warunkiem uzyskania

takiej decyzji jest stosowanie w zakładzie tradycyj-

nych metod produkcji (wskazanych w przepisach Unii

Europejskiej lub w innych dokumentach) oraz zapew-

nienie przez podmiot, że stosowane odstępstwa nie

będą miały negatywnego wpływu na bezpieczeństwo

produkowanej żywności.

Odstępstwa te mogą doty-

czyć np. konstrukcji ścian, suﬁtówidrzwiwpomiesz-

czeniach produkcyjnych, rodzaju materiałów, z któ-

rych wykonane są przyrządy i sprzęt używany do

przygotowywania i pakowania produktów, rodzaju

środków do dezynfekcji i czyszczenia pomieszczeń oraz

częstotliwości ich stosowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

w sprawie planów likwidacji

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

24 lipca 2012 r., dotyczące interpelacji pana posła

Krzysztofa Michałkiewicza w sprawie planów likwi-

dacji Oddziału Celnego w Puławach, uprzejmie infor-

zmierzające do zmiany struktury organizacyjnej

tak aby konieczność załatwiania formalności związa-

nym w miejscu wyznaczonym zmniejsza koszty zwią-

zane z dostarczeniem towarów do oddziału celnego,

jak również umożliwia racjonalne planowanie dostaw

nami pracy oddziału celnego.

ogranicza koszty i czas dostawy towarów.

Podejście

Ponadto uprzejmie informuję, że na spotkaniu

z przedstawicielami organizacji związkowych działa-

jących w Służbie Celnej, które odbyło się w dniu

12 lipca br., poinformowano, że obecnie nie są prowa-

dzone prace nad zmniejszeniem liczby izb celnych,

urzędów celnych i oddziałów celnych.

Natomiast

w związku z wprowadzaną elektronizacją w Służbie

Celnej i uproszczeniami dla przedsiębiorców natural-

nie ograniczona będzie rola oddziałów celnych.

W miarę zmniejszania obciążenia pracą oraz zmniej-

szania obowiązków obecności przedsiębiorcy w od-

dziale celnym, a więc w perspektywie kilku lat będą

2127

one w części – tam gdzie obciążenie pracą będzie ni-

skie – przeformułowane na wewnętrzne komórki or-

ganizacyjne (np. dozoru), żadne z wprowadzanych

rozwiązań nie wiążą się ze zwalnianiem funkcjona-

riuszy celnych.

Przedstawiając powyższe, wyrażam nadzieję, iż

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 31 lipca 2012 r.

w sprawie niekorzystnych skutków

-023-6944/12) w sprawie niekorzystnych skutków

pisów zwiększających ilość treści komercyjnych

stosowne informacje.

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji jako niezależ-

ny organ regulacyjny w obszarze mediów posiada

kompetencje w sprawach kontroli działalności dostaw-

ców usług medialnych pod kątem należytego wypeł-

niania przez nich przepisów ustawy.

Pismem z dnia

2 sierpnia br. zwróciłem się z prośbą o ustosunkowa-

nie się do pytań i wątpliwości pani poseł do pana Jana

Dworaka, przewodniczącego Krajowej Rady Radiofo-

nii i Telewizji.

Odpowiedź pana przewodniczącego,

w której wyczerpująco odniósł się do poruszanych

przez panią poseł kwestii, uprzejmie załączam.

Jednocześnie chciałbym podkreślić, iż w chwili

obecnej w ocenie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Narodowego nie upłynął jeszcze wystarczający okres

czasu, by ocenić, czy przepisy o lokowaniu produktów

– wprowadzone do polskiego porządku prawnego no-

marca 2011 r. – powinny być zaostrzone.

Krajowa

Rada Radiofonii i Telewizji, jak wynika z jej informa-

cji, dysponuje odpowiednimi instrumentami prawny-

mi do reagowania na zdarzające się przypadki nad-

miernej ekspozycji produktów (w tym instrumentami

pozwalającymi na zakazanie ich lokowania).

Załącznik

pana pismo z dnia 2 sierpnia br. (sygn.

DWIM/1305/

12/KJ) pragnę przekazać uwagi dotyczące tematyki

poruszonej w pkt 3 interpelacji pani poseł Barbary

Bubuli, a więc skuteczności egzekucji zakazu nad-

miernej ekspozycji produktu oraz zakazu lokowania

duktu.

Instytucja lokowania produktu wraz z pojęciem

nadmiernej ekspozycji pojawiła się w polskim prawie

lowana została w art. 17a ustawy o radiofonii i tele-

z późn. zm.), dalej jako „ustawa”.

Od tego momentu

lokowanie produktu jest monitorowane przez właści-

we departamenty Biura KRRiT.

W trakcie kontroli

planowych, którym corocznie poddawany jest każdy

z nadawców ustanowiony na terytorium Polski, ba-

dana jest prowadzona przez niego ewidencja audycji

zawierających lokowanie produktu oraz jej zgodność

z § 4 rozporządzenia KRRiT z dnia 30 czerwca 2011 r.

w sprawie szczegółowych warunków lokowania pro-

duktów (Dz. U. z 2011 r.

Nr 161, poz. 977).

Audycje

takie podlegają kontroli również podczas prowadze-

nia monitoringu bieżącego programów nadawców,

jak i w następstwie skarg widzów.

Należy podkreślić, że stwierdzenie nadmiernej

ekspozycji w przypadku lokowania produktu jest za-

daniem trudnym, gdyż ustawa nie deﬁniujetegopo-

jęcia, ani kryteriów, jakimi należy się kierować przy

jej ocenie.

KRRiT posiłkuje się w tym zakresie posta-

nowieniami pkt 33 komunikatu interpretacyjnego

Komisji Europejskiej z 28 kwietnia 2004 r. w sprawie

niektórych aspektów przepisów o reklamie telewizyj-

nej w dyrektywie o telewizji bez granic (2004/C 102/

02), który zawiera opis nadmiernej ekspozycji (choć

dokument poświęcony jest warunkom uznania za re-

klamę ukrytą, treść i wyznaczniki tego kryterium

pozostają niezmienione dla instytucji lokowania pro-

duktu).

„33.

Biorąc pod uwagę, iż zamierzone działanie

jest jednym z kryteriów zakazanej reklamy ukrytej,

rozróżnienie pomiędzy reklamą ukrytą a dozwolo-

nym odniesieniem się do towarów, usług, marek lub

nazw przedsiębiorców może okazać się dla krajowych

organów dość trudne do przeprowadzenia w prakty-

ce.

Mając to na względzie, Komisja uznaje za odpo-

wiednie stosowanie kryterium nadmiernej (nieuza-

sadnionej) ekspozycji (»un-due prominence«).

Ten

nieuzasadniony charakter może wynikać z powta-

rzającej się obecności danej marki, towaru lub usługi

lub ze sposobu, w jaki jest ona prezentowana i się

treść audycji (np. ﬁlmtelewizyjny,audycjainforma-

2128

cyjna), w których dana marka, towar lub usługa się

pojawia.”

Praktycznymi metodami oceny nadmiernej eks-

pozycji wykorzystywanymi w codziennej praktyce

KRRiT są ponadto m.in.: czas prezentacji, sposób ka-

drowania, uwagi na temat cech lub właściwości pro-

duktu w kontekście treści programu, promocyjne

odniesienia do lokowanych produktów.

Zarzut nadmiernej ekspozycji produktu stał się

podstawą decyzji przewodniczącego KRRiT nr 1/2012

z dnia 12 marca 2012 r. o ukaraniu TVP SA, nadaw-

cy programu pod nazwą Telewizja TVP3, karą w wy-

sokości 30 000 zł za naruszenie art. 16c pkt 1 ustawy,

czyli naruszenie zakazu ukrytych przekazów han-

dlowych (reklama ukryta zakładów mięsnych Lenar-

cik w programie TVP3 z dnia 24 czerwca 2011 r.).

Nadmierną ekspozycję produktu zarzucono rów-

nież TVP SA emitującej w dniu 13 listopada 2011 r.

na antenie Telewizji Polonia audycję „Smaki czasu

z Karolem Okrasą” (produktem lokowanym było

mięso certyﬁkowanewsystemiePQS).

Nadawcazo-

stał wezwany do zaniechania rozpowszechniania au-

dycji naruszających art. 17a ust. 5 ustawy (nadmier-

na ekspozycja) oraz podjęcia stosownych działań, aby

KRRiT reagowała również na inne przypadki ła-

mania zasad określających możliwości lokowania

produktu.

W dniu 9 lipca br. Stavka sp. z o.o., nadaw-

ca programu pod nazwą Telewizja TTV, został we-

zwany do zaniechania rozpowszechniania audycji

zawierających lokowanie produktu, naruszających

przepis art. 17a ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc niebędą-

cych ﬁlmamikinematograﬁcznymi,ﬁlmamilubse-

rialami wytworzonymi na użytek audiowizualnych

usług medialnych, audycjami sportowymi lub roz-

rywkowymi.

KRRiT monitoruje także audycje nadawców pod

kątem możliwego naruszenia art. 16c pkt 3 ustawy

(zakaz lokowania tematu).

Do tej pory KRRiT nie

prowadziła żadnego postępowania wobec nadawcy

z tytułu złamania tego zakazu.

Należy jednak za-

uważyć, że w tym przypadku zasadnicze znaczenie

ma – zgodnie z zapisami art. 4 pkt 22 ustawy – udo-

wodnienie faktu nawiązania do towaru, usługi lub

ich znaku towarowego w scenariuszu lub liście dia-

logowej audycji w zamian za wynagrodzenie.

Aby ta-

kiego nawiązania w zamian za wynagrodzenie do-

wieść, należy podjąć czynności, do których KRRiT

nie jest uprawniona (np. wgląd w umowy handlowej

nadawców komercyjnych, badanie pierwotnej i kolej-

nych wersji scenariuszy, czynności o charakterze do-

chodzeniowym), ani nie posiada właściwych dla tego

rodzaju działań narzędzi.

Z tego powodu egzekucja

przez KRRiT takich naruszeń ustawy jest niezmier-

nie utrudniona.

Pragnę jednocześnie poinformować – odnośnie do

wspomnianej w interpelacji pani poseł audycji „Piąty

stadion” – że KRRiT z własnej inicjatywy przepro-

wadziła jej kontrolę, analizując, czy podczas emisji

kolejnych odcinków audycji nie doszło do naruszenia

przepisów obowiązujących nadawcę w zakresie działal-

ności reklamowej i sponsorskiej, w szczególności doty-

czących lokowania produktu i reklamy piwa.

W wyniku

analizy otrzymanych od nadawcy materiałów emi-

syjnych oraz niezbędnych ewidencji audycji zawiera-

jących lokowanie produktu i wskazań sponsorskich

nie stwierdzono naruszeń ww. przepisów.

Odnośnie do promocji marki Wedel w głównym

wydaniu „Wiadomości” emitowanym w dniu 1 lipca

2012 r. na antenie TVP1 KRRiT przyjęła stanowisko,

że dopuszczalne jest informowanie telewidza, gdzie

znajduje się dziennikarz przeprowadzający relację

lub osoba komentująca określone, ważne wydarzenia.

Nie powinno się to jednak wiązać z przekazywaniem

informacji o komercyjnym podmiocie lub jego znaku

towarowym.

Podkreślono, że przy ocenie danego

przekazu muszą być brane pod uwagę – zarówno

przez nadawcę, jak i regulatora rynku medialnego

– społeczny odbiór przekazu i jego skutki, a nie wy-

łącznie uwarunkowania prawne.

W związku z po-

wyższym nadawcy zwrócono uwagę na niestosowność

tego rodzaju przekazów, które szczególnie w przypad-

ku nadawcy publicznego budzą dezaprobatę odbior-

ców, oraz zalecono podjęcie niezbędnych kroków ma-

jących na celu zapobieżenie podobnym praktykom

w przyszłości.

Z poważaniem, przewodniczący Krajowej Rady

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Omilanowska

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

(6945)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

nym krwi pochodzącej od honorowych krwiodawców,

SPS-023-6945/12, przedstawiam odpowiedzi na za-

dane pytania.

lecznictwa mają nadwyżki krwi i mogą ją sprzedawać

koncernom farmaceutycznym?

Czy w Polsce mamy

2129

lach i centrach krwiodawstwa?

Powszechnie stosowany w lecznictwie koncentrat

krwinek czerwonych, będący podstawowym składni-

kiem krwi pełnej pobieranej od honorowych krwio-

dawców, jest praktycznie w 100% wykorzystywany

na potrzeby lecznictwa w Polsce.

Niedobory krwi i jej składników występują okre-

sowo w ciągu całego roku, a najdłużej utrzymują się

w okresie wakacyjnym.

Jest to spowodowane m.in.

większą liczbą wypadków oraz faktem, że krwiodaw-

cy przebywają w tym okresie na urlopach.

Dlatego

też szczególnie w okresie wakacyjnym wystosowy-

wane są apele o oddawanie krwi do krwiodawców.

Pragnę podkreślić, że koncentrat krwinek czer-

wonych jest wydawany przez centra krwiodawstwa

za opłatą wyłącznie do podmiotów leczniczych funk-

cjonujących na terenie Polski, nie ma miejsca wyda-

wanie tego składnika krwi do wytwórni farmaceu-

tycznych.

Do wytwórni farmaceutycznych wydawane

jest za opłatą wyłącznie osocze.

681, z późn. zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o: krwi

Regionalne centra krwiodawstwa i krwiolecznic-

twa utrzymują tzw. niezniżalny zapas osocza, który

ma na celu zabezpieczenie potrzeb lecznictwa i wy-

nosi 363 450 jednostek dla całego kraju (czyli około

90 tys. litrów).

Wyżej wymienione nadwyżki osocza,

czyli liczba jednostek osocza, która jest powyżej tzw.

niezniżalnego poziomu osocza, znajdująca się w re-

gionalnych centrach krwiodawstwa, uzależniona jest

od ilości pobranej krwi pełnej, ilości wydań do szpi-

tala itp., dlatego ulega codziennym wahaniom.

Na

przykład 30 grudnia 2011 r. stan zapasów osocza

w regionalnych centrach krwiodawstwa i krwiolecz-

nictwa wyniósł 1 651 112 jednostek, z czego 1 287 662

jednostek stanowiło nadwyżkę, natomiast w dniu

gionalnych centrach znajdowało się 1 625 519 jedno-

stek, z czego 1 262 069 stanowiło nadwyżkę osocza.

Ponadto należy podkreślić, że regionalne centra

wy.

Krew jest wydawana przez jednostki organiza-

cyjne publicznej służby krwi, o których mowa w art. 4

tra krwiodawstwa są traktowane jako zwrot kosztów,

braniem, badaniem, przechowywaniem i przygoto-

korzystania przez podmioty lecznicze lub wytwórnie

farmaceutyczne.

Tak jak wcześniej wspomniałem, do wytwórni

farmaceutycznych wydawane jest za opłatą wyłącz-

nie osocze.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra

za jedną jednostkę osocza świeżo mrożonego po ka-

rencji wynosi 135 zł (przyjmuje się, że 1 litr osocza

stanowi ok. 4 jednostek).

Ten poziom opłaty uwzględ-

nia rzeczywiste, faktyczne koszty ponoszone przez

centra krwiodawstwa na przygotowanie jednej jed-

nostki osocza do wydania.

Obecnie w Polsce uzyskiwane osocze w 97% po-

chodzi z krwi pełnej, z czego do celów klinicznych

(przede wszystkim do przetoczeń pacjentom w szpi-

talach) zużywa sie ok. 30% osocza pochodzącego od

honorowych dawców oddających krew pełną.

Pozo-

stająca po zabezpieczeniu potrzeb klinicznych ilość

osocza, tj. ok. 70%, stanowi nadwyżkę, która może

zostać przeznaczona do frakcjonowania celem uzy-

skania produktów osoczopochodnych wykorzystywa-

nych w leczeniu wielu grup chorych, u których ko-

nieczne jest zastosowanie leków osoczopochodnych,

w tym chorych na hemoﬁlię,poprzeszczepach,znie-

doborami odporności etc.

W roku 2011 centra krwiodawstwa wydały do wy-

twórni farmaceutycznych 329 311, 38 jednostek oso-

cza, tj. około 84 980 litrów tego składnika krwi, co

stanowi ok. 34% ilości osocza pobieranej przez centra

krwiodawstwa rocznie.

W roku 2012 w okresie od

stycznia do czerwca centra krwiodawstwa wydały do

wytwórni farmaceutycznych 381 067,64 jednostek

osocza, tj. około 96 478 litrów tego składnika.

Centra krwiodawstwa, aktualnie wydając osocze,

na które z jednej strony nie ma zapotrzebowania ze

strony szpitali, a z drugiej strony istnieje ryzyko

przeterminowania tego składnika krwi, mogą uzy-

skać kwotę ok. 57–67 euro za litr osocza.

3.

Czy Pan Minister zamierza usunąć szkodliwy

krwi koncernom farmaceutycznym?

Wprowadzenie do kwestionariusza dawcy zapisu

kazanie oddanej krwi do przetworzenia na leki

w przypadku niewykorzystania jej do celów klinicz-

nych nastąpiło na podstawie rekomendacji przedło-

Przykładowy wzór ankiety dla kandydatów na

dawców krwi, który zawiera także przykład zgody

nictwa lub do wytwórni farmaceutycznych, znajduje

lania jej składników i wydawania obowiązujących

krwi”, wydanie II z 2011 r., wydanych przez Instytut

gnałami, iż wprowadzony zapis do kwestionariusza

2130

dawcy był niewłaściwie interpretowany, została wy-

dana errata „Medycznych zasad pobierania krwi,

cych w jednostkach organizacyjnych publicznej służ-

by krwi”, która zawiera poprawiony wzór kwestiona-

riusza dawcy.

W nowym brzmieniu zapisu w kwestionariuszu

dla dawcy została jednoznacznie sprecyzowana treść

zgody na: przekazanie krwi i jej składników na po-

trzeby lecznictwa – warunek konieczny (żeby została

w ogóle pobrana krew), oraz zgody lub jej braku na

przekazanie osocza do wytwórni farmaceutycznych

w celu wytworzenia leków.

Zmieniona wersja kwestionariusza dla krwiodaw-

cy zawiera alternatywny wariant udzielenia odpowie-

dzi, dzięki któremu zostanie zminimalizowane ryzy-

ko niewłaściwej interpretacji zapisów.

Z wyrazami wysokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

szu Kościelnego uprzejmie przedstawiam następują-

ce informacje.

Na wstępie wskazać należy, iż opracowany w Mi-

ustaw przewiduje likwidację Funduszu Kościelnego,

nych związków wyznaniowych w płaceniu składek

na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe

i zdrowotne, poprzez wprowadzenie możliwości prze-

kazania na rzecz kościoła lub innego związku wyzna-

niowego mającego uregulowane stosunki z państwem

Z dotychczasowego przebiegu konsultacji wynika,

nież Kościół katolicki, w Rzeczypospolitej Polskiej

generalnie zaakceptowały proponowany kierunek

zmian.

Należy również zauważyć, iż minister admini-

stracji i cyfryzacji, wychodząc naprzeciw postulatom

formułowanym w trakcie konsultacji projektu, przed-

stawił możliwość wprowadzenia do przedmiotowego

projektu rozwiązań polegających na zakreśleniu

okresu przejściowego, w którym państwo gwaranto-

wać będzie kościołom i innym związkom wyznanio-

wym środki na niezmienionym poziomie w stosunku

do roku 2012 r.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż obecnie Mi-

nisterstwo Administracji i Cyfryzacji nie prowadzi

prac zmierzających do utworzenia komisji regulacyj-

nej rozpatrującej wnioski rewindykacyjne osób praw-

nych Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej Pol-

skiej na zasadach i w trybie, w jakim były one rozpa-

trywane przez zniesioną Komisję Majątkową.

Przedstawiając powyższe informacje, pragnę pod-

kreślić, iż ze względu na zobowiązania nałożone na

Rzeczpospolitą Polską przez Radę Ecoﬁnwzakresie

redukcji nadmiernego deﬁcytuizwiązaneztymre-

nowego modelu wspierania kościołów i innych związ-

ków wyznaniowych jest ściśle wyznaczona.

Należy

bowiem pamiętać, że zgodnie z ww. art. 112c ustawy

o ﬁnansachpublicznychdoczasuuchyleniaprocedu-

ry ograniczania deﬁcytuRadaMinistrówniemoże

przyjmować rozwiązań generujących dodatkowe wy-

datki budżetu państwa lub zmniejszające poziom do-

chodów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

2131

Odpowiedź

sekretarza stanu

odbierania dzieci z rodzin dysfunkcyjnych

(6948)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

-6948/12, dotyczące interpelacji posła Waldemara

wyjaśniam.

Kwestie dotyczące sposobu ochrony dzieci przed

krzywdzeniem ze strony rodziców i opiekunów zosta-

ły uregulowane w ostatnich zmianach do ustawy

Uznano bowiem, że dzieci są szczególną kategorią

oﬁarprzemocywrodzinie–bezbronneipozbawione

jakichkolwiek możliwości zwrócenia się o pomoc.

Przemoc wobec dzieci, w różnych jej wymiarach, na-

leży traktować jako największe okrucieństwo.

Dlate-

go też Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 25 czerwca

2010 r. uchwalił przepisy, dzięki którym podjęto sku-

teczną walkę ze zjawiskiem przemocy wobec dzieci.

Jednym z wprowadzonych od 1 sierpnia 2010 r.

przepisów jest regulacja, której celem jest bardziej

skuteczna ochrona dzieci przed krzywdzeniem - prze-

pis art. 12a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy

w rodzinie w nowym brzmieniu, zgodnie z którym

w razie bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia

socjalny wspólnie z policjantem i pracownikiem

ochrony zdrowia może zabrać z rodziny dziecko i umie-

ścić je w bezpiecznym dla niego miejscu.

Jest to zmiana przede wszystkim jakościowa, bo-

wiem w poprzednim porządku prawnym w podob-

nych sytuacjach, można było umieścić dziecko w pla-

cówce opiekuńczo-wychowawczej bądź rodzinie za-

stępczej.

Obecnie dziecku zapewniamy bezpieczeństwo po-

przez przewiezienie również do innych członków naj-

bliższej rodziny, niezamieszkujących z dzieckiem,

np. babci lub cioci.

Oznacza to, że w sytuacjach ekstre-

malnych dziecko dodatkowo nie przeżywa traumy

związanej z umieszczeniem go w obcym środowisku.

Ponadto wspólna decyzja przedstawicieli trzech

służb pozwala w sposób profesjonalny i obiektywny

ocenić stopień zagrożenia życia i zdrowia dziecka,

a w związku z tym ustalić konieczność i sposób za-

pewnienia mu bezpieczeństwa.

Przy tej okazji pragnę poinformować pana posła,

terenie całego kraju było 588 przypadków zabezpie-

czenia dziecka w trybie powyższego artykułu.

Można

więc stwierdzić, że gdyby nie ingerencja służb, w bez

mała sześciuset polskich rodzinach mogłoby dojść do

tragedii.

Zgodnie z ww. art. 12 a ust.1 ustawy o przeciwdzia-

łaniu przemocy w rodzinie, pracownicy socjalni mają

prawo odebrać dziecko z rodziny w czasie wykonywa-

nia swoich obowiązków służbowych, tj. w godzinach

pracy oraz zgodnie z warunkami określonymi w umo-

wie o pracę wynikającymi z Kodeksu pracy.

Natomiast może zaistnieć sytuacja, że pracodaw-

ca, chcąc rozszerzyć swoją ofertę, będzie chciał zor-

ganizować np. w ośrodku pomocy społecznej możli-

wość skorzystania z pomocy pracownika socjalnego

w ramach wyznaczonych dyżurów w celu zintensyﬁ-

kowania współpracy z innymi grupami zawodowymi

działającymi na rzecz przeciwdziałania przemocy

w rodzinie.

W takim przypadku pracodawca musi zadbać, aby

zatrudnieni pracownicy socjalni, wykonujący powyż-

sze zadania, mieli te kwestie uregulowane w ramach

umów o pracę.

Ponadto regulacje w tym zakresie po-

winny być określone w regulaminie ośrodka.

Wskazać należy, iż zadnia dotyczące przeciwdzia-

łania przemocy w rodzinie są w większości zadania-

mi własnymi samorządów lokalnych.

W związku

z powyższym to wójt/burmistrz/prezydent miasta

jest w pełni odpowiedzialny za stan ich realizacji

i sposób organizacji pracy w tym zakresie.

Należy jednak pamiętać, iż bez względu na treść

art. 12a ustawy, obowiązuje ustawa o Policji, zgodnie

z którą do podstawowych zadań Policji należy ochro-

na życia i zdrowia ludzi przed bezprawnymi zama-

chami naruszającymi te dobra.

Realizując to zadanie,

Policja ma prawo zatrzymywania osób stwarzających

cia lub zdrowia ludzkiego, żądania niezbędnej pomo-

cy od instytucji państwowych, organów administracji

użyteczności publicznej, a także zwracania się w na-

głych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraź-

nej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

Należy zaznaczyć, iż przepis art. 12a nie przenosi

kompetencji policjanta na pracownika socjalnego

i powinien mieć zastosowanie tylko w takich szcze-

gólnych sytuacjach, kiedy pracownik socjalny, wyko-

nując czynności służbowe, np. przeprowadzając ro-

dzinny wywiad środowiskowy, jest świadkiem sytu-

acji zagrażającej życiu lub zdrowiu dziecka, np. opie-

kunowie są niezdolni do opieki nad dzieckiem z uwa-

gi na nietrzeźwość lub wykazują agresję w stosunku

do dziecka albo też opiekunów dziecka po prostu

w mieszkaniu nie ma.

W takich sytuacjach istnieje

obawa, że brak interwencji spowoduje nieodwracalne

w konsekwencji skutki, które mogą doprowadzić do

tragedii.

2132

W odniesieniu do ww. przepisu oraz dbając o pro-

fesjonalizm w zakresie wykonywania wszystkich za-

dań z obszaru przeciwdziałania przemocy w rodzinie,

minister pracy i polityki społecznej, uznał za zasadne

wystosowanie w 2011 r. do wszystkich wójtów/bur-

mistrzów/prezydentów miast apelu, w którym wska-

zuje na konieczność pozostawania pracowników so-

cjalnych w gotowości do działań w przypadkach tego

wymagających.

Z przesłanego przez pana ministra pisma nie wy-

nika jednak obowiązek pełnienia dyżurów, bowiem

po pierwsze w małych ośrodkach pomocy społecznej

byłoby to organizacyjnie niewykonalne, a po drugie

wydaje się, że nie ma potrzeby wprowadzania dodat-

kowej formy pracy.

Monitorując zjawisko przemocy w rodzinie, nale-

ży zwrócić uwagę na fakt, iż sytuacje dotyczące ko-

nieczności odebrania dziecka z rodziny ze względu

na zagrożenie jego zdrowia lub życia w związku

z przemocą w rodzinie, nie będą zbyt częste, gdyż

decyzje takie podejmowane są w sytuacjach wyjątko-

wych, wymagających natychmiastowej reakcji ze stro-

ny służb pomocowych.

Dlatego też uważam, że realizacja powyższego za-

dania nie będzie stanowiła znacznego obciążenia za-

wodowego dla pracowników socjalnych.

Odnosząc się do pytania w zakresie przewozu

dzieci należy zważyć na fakt, że pracownik socjalny

decyzję o odebraniu dziecka będzie podejmował

wspólnie z policją oraz pracownikiem ochrony zdro-

wia.

Zatem należy mniemać, iż jedna ze wskazanych

ustawowo służb będzie dysponowała samochodem

wykorzystywanym do celów służbowych.

Kwestie techniczne należy więc rozstrzygnąć

przy współpracy i wspólnym podejmowaniu decyzji

pomiędzy trzema służbami działającymi na rzecz

przeciwdziałania przemocy w rodzinie uczestniczą-

cymi w zdarzeniu.

Przepisy nie regulują wprost sposobu doprowa-

dzenia dziecka.

Należy jednak przyjąć za zasadę, że

za kompleksowe zabezpieczenie sytuacji dziecka, od-

powiadają trzy służby biorące udział w procedurze

odbierania dziecka z rodziny.

Niemniej jednak, jeżeli po uzgodnieniu z pozo-

stałymi służbami, obowiązku przewiezienia dziecka

podejmie się pracownik socjalny, to obowiązek ten

spoczywa na samorządzie gminnym lub powiato-

wym jako organie odpowiedzialnym za realizację

wszystkich zadań z zakresu przeciwdziałania prze-

W takim przypadku to samorząd gminny lub po-

wiatowy będzie zobowiązany do zorganizowania do-

wiezienia dziecka do określonego miejsca w celu za-

bezpieczenia jego sytuacji lub do pokrycia kosztów

zorganizowania transportu.

Należy także mieć na uwadze, że na żądanie pra-

cownika socjalnego Policja jest zobowiązana do udzie-

lenia mu pomocy przy czynnościach związanych

dzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką (art. 598

niu przemocy w rodzinie).

Pomoc udzielona przez

Policję może więc polegać na dowiezieniu dziecka do

odpowiedniej placówki lub do dalszej rodziny.

Nato-

miast kwestia wprowadzenia przepisów regulujących

zasady przewozu dzieci w radiowozach oraz innych

pojazdach służbowych nie leży w kompetencjach Mi-

nisterstwa Pracy i Polityki Społecznej.

Ponadto osobne uregulowania dotyczą przekaza-

nia dziecka z rodziny do pieczy zastępczej.

Ustawa

z późn. zm.) reguluje kwestie bezpośrednio związane

ze wspieraniem rodziny i pieczą zastępczą, nieuregu-

lowane w innych przepisach.

Postępowanie związane

z wykonaniem postanowienia sądu w zakresie prze-

kazania dziecka odpowiednio do wskazanej formy

pieczy zastępczej zostało określone w przepisach ko-

deksu postępowania cywilnego.

Obowiązek przekazania dziecka do pieczy zastęp-

czej spoczywa przede wszystkim na jego rodzicach.

W sytuacji gdy jest to niemożliwe, zgodnie z przepi-

sem art. 598

K.p.c., jeżeli zobowiązany do oddania

o którym mowa w art. 598, sąd, na wniosek upraw-

nionego, zleci kuratorowi sądowemu przymusowe

odebranie tej osoby.

Z przepisu tego wynika, że tylko

kurator na zlecenie sądu może przymusowo odebrać

dziecko rodzicom.

Dalej, art. 598 K.p.c. wskazuje,

że przy odebraniu dziecka pozostającego pod opieką

rodziny powinna asystować, poza kuratorem, rów-

nież osoba, której należy przekazać dziecko.

Osobą

taką może być np. pracownik socjalny z PCPR lub

pracownik pedagogiczny placówki, w której dziecko

będzie umieszczone.

Za umieszczenie dziecka w ca-

łodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej lub

rodzinie zastępczej odpowiedzialny jest powiat wła-

ściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka

przed umieszczeniem w systemie opieki.

Powiat wy-

daje skierowanie do placówki na podstawie postano-

wienia sądu.

Realizacja orzeczeń sądowych to wyko-

nanie treści orzeczenia, które w sytuacji umieszcze-

nia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej

lub rodzinie zastępczej, obejmuje wydanie skierowa-

nia i wszystkie czynności związane z umieszczeniem

dziecka w placówce lub rodzinie zastępczej.

Przepisy

nie regulują wprost kwestii technicznych zlecenia

doprowadzenia dziecka.

Należy jednak przyjąć, iż sąd

może zwrócić się do powiatu również o udzielenie po-

mocy w zorganizowaniu dowiezienia dziecka do pla-

cówki, np. o pokrycie kosztów lub zorganizowanie

transportu.

Dlatego też w budżecie powiatu powinny

być zabezpieczone środki na takie wydatki.

Należy przy tym podkreślić, że pracownik placów-

ki opiekuńczo-wychowawczej lub powiatowego cen-

trum pomocy rodzinie nie ma uprawnień odbierania

dziecka od rodziców.

Jego rolą jest przyjęcie dziecka

od kuratora i otoczenie go fachową opieką.

Podobnie

sprawa wygląda przy przekazaniu dzieci do rodzinnej

2133

pieczy zastępczej.

Przy odebraniu dziecka nie może

asystować osoba pełniąca rolę rodziny zastępczej lub

rodzinnego domu dziecka.

W zadaniach powiatu, wy-

szczególnionych w ustawie o wspieraniu rodziny

zał odbierania dzieci od rodziców.

Przy doborze osób, które mogą uczestniczyć przy

przymusowym odebraniu dziecka, należy uwzględ-

nić, jaką rolę osoby te będą odgrywały dalej w życiu

dziecka i jego rodziny.

Nie mogą być one kojarzone

z traumatycznymi przeżyciami odebrania dziecka

rodzicom.

Obecny stan prawny, analogicznie jak w przepisach

czający sposób reguluje sprawy związane z przekaza-

niem dziecka z rodziny do pieczy zastępczej.

Łączę wyrazy szacunku

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

(6949)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

poselską pani poseł Iwony Ewy Arent, w sprawie rzą-

dowego projektu „Długookresowej strategii rozwoju

proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Uprzejmie informuję, że w 2009 r.

Zespół Dorad-

ców Strategicznych Premiera przygotował i przedsta-

wił raport „Polska 2030.

Wyzwania rozwojowe”.

Ra-

port miał charakter diagnostyczny, ale zapoczątkował

dyskusję na temat wizji rozwoju Polski i priorytetów

działania rządu.

Jako odpowiedź m.in. na wyzwania

sformułowane w ww. raporcie został przygotowany

projekt długookresowej strategii rozwoju kraju i jest

zarówno kontynuacją przedmiotowego raportu, jak

i jego rozwinięciem.

Zawiera 25 kluczowych decyzji,

które należy podjąć, aby zapewnić rozwój społeczny

i gospodarczy w perspektywie do 2030 r.

Uprzejmie wyjaśniam, że konsultacje społeczne

strategii były organizowane i nadzorowane najpierw

przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów, a następ-

nie po zmianach instytucjonalnych w nowym rządzie

przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji, zgod-

stwo Administracji i Cyfryzacji, konsultacje społecz-

ne strategii miały charakter ogólnopolski, regionalny

i środowiskowy, były w pełni dokumentowane oraz

każdy miał możliwość dotarcia do informacji o kon-

sultacjach i wzięcia w nich udziału.

Konsultacje były

prowadzone na etapie tworzenia dokumentu (od lip-

ca do września 2011 r.) oraz w momencie przedsta-

wienia projektu dokumentu (od listopada do grudnia

2011 r.).

Proces implementacji i odniesienia się do

uwag partnerów społecznych zakończył się.

Ponadto uprzejmie informuję, że Biuro Pełnomoc-

nika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych w Minister-

że całkowite, bezreﬂeksyjneodejścieodfunkcjonują-

cych, sprawdzonych i efektywnych instrumentów

wsparcia osób niepełnosprawnych w praktycznie

każdym obszarze może w konsekwencji doprowadzić

do zmarginalizowania tej grupy osób i cofnięcia osią-

gniętego dziś stosunkowo wysokiego poziomu inte-

gracji i zabezpieczenia realizacji ich praw.

Należy

podkreślić, że w ostatnim czasie obserwujemy zdecy-

dowaną poprawę wskaźników aktywności osób nie-

pełnosprawnych, a także zmiany w podejściu do ich

wsparcia na poziomie działań administracji publicz-

nej i prawodawstwa.

Dziś niepełnosprawność znajdu-

je się w głównym nurcie działań – sprawdza się poli-

tyka mainstreamingu.

Należy równocześnie podkreślić, że istotne jest

takie budowanie rozwiązań na rzecz osób niepełno-

sprawnych, które będą uwzględniały ich indywidual-

ne potrzeby i ograniczenia wynikające z niepełno-

sprawności.

Niezbędne jest uwzględnienie takich

elementów wsparcia, które skierowane są wprost dla

osób niepełnosprawnych i pozwalają im w pełni funk-

cjonować w życiu społecznym.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

w sprawie jednoznacznego sprecyzowania

deﬁnicji elektrowni wiatrowej(6950)

(SPS-023-6950/12), w sprawie jednoznacznego spre-

2134

cyzowania deﬁnicji elektrowni wiatrowej, poniżej

wyjaśniam, co następuje.

Poprzedzając udzielenie odpowiedzi na pytanie

pani poseł, pragnę zaznaczyć, iż minister gospodarki

poprzez tworzone przepisy prawne zachęca potencjal-

nych inwestorów do podejmowania działań w zakre-

sie rozwoju energetyki odnawialnej w Polsce.

Podsta-

wą powyższych działań jest zapewnienie optymal-

nych warunków prowadzenia działalności gospodar-

czej w zakresie produkcji energii z OZE, co ma umoż-

liwić zwiększanie stopnia wykorzystania energii

pochodzącej z odnawialnych źródeł energii, w tym

energii z wiatru.

Zadaniem nowej ustawy o odnawialnych źródłach

energii, której projekt jest opracowywany w Mini-

sterstwie Gospodarki, jest m.in. wprowadzenie atrak-

cyjnych i stabilnych zasad wsparcia dla wytwórców

Założeniem tej regulacji jest m.in. wdrożenie jedno-

litego i czytelnego systemu wsparcia dla producentów

chętę inwestycyjną dla budowy nowych mocy wy-

twórczych, a tym samym spowoduje zwiększanie

udziału energii z OZE w Polsce.

czy ustawa o OZE będzie przewidywała zmianę deﬁ-

nicji elektrowni wiatrowej, uprzejmie informuję, iż

projekt przygotowany przez Ministerstwo Gospodar-

ki nie przewiduje wprowadzenia takiego pojęcia.

Na-

leży przy tym zaznaczyć, iż kwestie związane z pla-

nowaniem przestrzennym i gospodarką przestrzenną

leżą w kompetencjach ministra transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż obecnie

trwają konsultacje społeczne projektu założeń do no-

wej ustawy Prawo budowlane, o zmianie ustawy

likwidację instytucji decyzji o warunkach zabudowy,

uregulowanej w przepisach art. 59–67 ustawy z dnia

z późn. zm.) i wprowadzenie w jej miejsce zasady, że

lokalizacja zabudowy odbywa się na podstawie prze-

pisów prawa powszechnie obowiązującego (o randze

ustawowej lub zawartych w aktach prawa miejscowe-

go).

Ponadto przewidziana jest reguła, zgodnie z któ-

rą obiekty mające znaczny wpływ na środowisko oraz

wysokość powyżej 25 m będą lokalizowane wyłącznie

na terenach objętych miejscowymi planami zagospo-

darowania przestrzennego.

Proponowane w projekcie

założeń zmiany doprowadzą do lokalizowania zdecy-

dowanej większości elektrowni wiatrowych wyłącz-

nie na podstawie miejscowych planów zagospodaro-

wania przestrzennego, eliminując nadużycia, które

mogą mieć miejsce w praktyce stosowania decyzji

o warunkach zabudowy.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

Iwony Arent.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 31 lipca 2012 r.

w sprawie emerytur dla rolników (6951)

Odpowiadając na pismo z dnia 24 lipca 2012 r.,

znak: SPS-023-6951/12, dotyczące interpelacji poseł

Iwony Arent w sprawie emerytur dla rolników,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Reforma emerytalna w zakresie podwyższenia

powszechnego wieku emerytalnego została zakoń-

nie z przepisami tej ustawy, począwszy od 1 stycznia

2013 r., podnoszony będzie stopniowo ustawowy wiek

emerytalny, który docelowo wynosić będzie dla ko-

biet i mężczyzn 67 lat i dotyczyć będzie zarówno osób

ubezpieczonych w systemie emerytalnym powszech-

nym, jak i ubezpieczonych w systemie ubezpieczenia

społecznego rolników.

Ww.

ustawa nie zmieniła zasad ustalania prawa

do emerytury ani w systemie powszechnym, ani rol-

nym.

Przyznanie prawa do emerytury rolniczej na

Nr 51, poz. 291, z późn. zm.) uwarunkowane jest nie

tylko osiągnięciem wieku emerytalnego, ale również

posiadaniem wymaganego stażu ubezpieczeniowego

rolnego – niezbędne jest posiadanie co najmniej

30- letniego okresu podlegania ubezpieczeniu eme-

rytalno-rentowemu rolników.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że ww. ustawa

z dnia 11 maja 2012 r., zarówno do systemu powszech-

nego, jak i rolnego wprowadziła nowe świadczenie dla

osób w wieku przedemerytalnym, tzw. częściową

emeryturę.

Częściowa emerytura rolnicza przysługi-

wać będzie kobiecie po ukończeniu 62 lat, a mężczyź-

nie po ukończeniu 65 lat, jeżeli posiadają wymagany

staż podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowe-

2135

mu rolników, który wynosi odpowiednio: dla kobiety

35 lat, a dla mężczyzny 40 lat.

Wysokość częściowej

emerytury rolniczej wynosić będzie 50% „normalnej”

emerytury i będzie ona wypłacana w pełnej przyzna-

nej kwocie, bez względu na fakt prowadzenia lub za-

przestania prowadzenia działalności rolniczej (tj. prze-

kazania gospodarstwa rolnego).

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że przekaza-

nie gospodarstwa rolnego nie jest warunkiem ko-

niecznym do uzyskania prawa do „normalnej” eme-

rytury rolniczej (tj. w związku z osiągnięciem usta-

wowego wieku emerytalnego).

Jest to natomiast wa-

runek konieczny, aby uzyskać prawo do wypłaty

pełnego przyznanego świadczenia emerytalnego.

Wy-

płata emerytury rolniczej ulega bowiem częściowemu

zawieszeniu w przypadku prowadzenia przez emery-

ta działalności rolniczej.

Pragnę dodać, że ww. usta-

rolnego regulację, która pozwala na wypłatę w cało-

ści przyznanego świadczenia emerytalnego, jeżeli

rolnik emeryt prowadzi działalność rolniczą wraz

z małżonkiem, który podlega ubezpieczeniu emery-

talno-rentowemu z mocy ustawy.

Rozwiązanie to za-

bezpiecza więc małżonków rolników, którzy z racji

różnicy wieku nie nabędą praw emerytalnych w jed-

nakowym czasie.

Pragnę dodać, że obowiązek zaprzestania prowa-

dzenia działalności rolniczej (poprzez przekazanie

gospodarstwa rolnego) jest nadal warunkiem ko-

niecznym przy ubieganiu się o tzw. wcześniejszą eme-

ryturę rolniczą (po ukończeniu 55 lat przez kobietę,

a 60 lat przez mężczyznę).

Jednakże prawo do ubie-

gania się o wcześniejszą emeryturę rolniczą jest

uprawnieniem wygasającym.

Przysługiwać będzie

runki do przyznania tego świadczenia spełnią do

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

mie informuję, że przedmiotowy projekt założeń, które-

go celem jest wprowadzenie do krajowego porządku

2009 jest procedowany zgodnie z uchwałą nr 49 Rady

Uprzejmie informuję Panią Marszałek, że Rzecz-

pospolita Polska jako członek Unii Europejskiej ma

obowiązek wprowadzić do polskiego porządku praw-

rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia

ły uregulowane wprost w wykonywanym rozporzą-

dzeniu.

Uchylenie regulacji krajowych, które dotyczą

zakresu określonego tym rozporządzeniem jest za-

sadne także w przypadku, gdy regulacja krajowa jest

identyczna lub podobna.

Ponadto uprzejmie informuję Panią Marszałek,

ności wyznania, prawa do uzewnętrzniania religii

praktykowania i uczestniczenia w obrzędach.

Ewentualne zmiany przepisów dotyczące metod

ślonym w tym rozporządzeniu Rady (WE) nr 1099/

2009 będą mogły być wprowadzane na poziomie

uzasadnione wynikami badań naukowych i postę-

pem technicznym.

Należy przy tym zauważyć, że art. 25 i art. 35

z dnia 17 maja 1989r.

o gwarancjach wolności sumie-

z późn. zm.) nakładają na państwo obowiązek stano-

wienia prawa, które nie jest dyskryminujące wobec

mniejszości wyznaniowych, niezależnie od liczby osób

deklarujących przynależność do tych mniejszości.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że projekt za-

zwierząt nie zawiera regulacji dotyczących odstęp-

stwa od ogłuszania zwierząt podczas uboju, ponieważ

rządzeniu Rady (WE) nr 1099/2009.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

2136

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie pomocy w usuwaniu

wodzi, przekazanego do Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych przez sekretarza stanu w Ministerstwie

MAC-BM-0713-712/2012/JM), uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

Mieszkańcy województwa dolnośląskiego na za-

siłki celowe do 6 tys. zł otrzymali dotychczas z bu-

dżetu państwa kwotę 4 025 600 zł.

Odnosząc się do kwestii pomocy państwa dla po-

szczególnych jednostek samorządu terytorialnego

z terenu województwa dolnośląskiego, pragnę wska-

zać, że powiat jeleniogórski z rezerwy celowej budże-

tu państwa na remont i odbudowę infrastruktury

technicznej zniszczonej w wyniku działania żywiołu

otrzymał w 2012 r. promesy w wysokości 7,5 mln zł.

Gmina Mysłakowice otrzymała na powyższy cel

900 tys. zł, zaś gmina Podgórzyn – dwie promesy

w wysokości 560 tys. zł i 250 tys. zł.

Powiat lwówecki otrzymał 1,5 mln zł, miasto

Lwówek Śląski – 1,450 mln zł, zaś gmina Gryfów

Śląski otrzymała promesę o wartości 1 mln zł.

Powiat złotoryjski otrzymał w 2012 r. 600 tys. zł,

gmina Świerzawa – 1,5 mln zł, natomiast gmina Woj-

cieszów otrzymała dwie promesy o wartości 300 tys. zł

oraz 190 tys. zł.

Powiat lubański otrzymał w tym roku promesy

w wysokości 7,04 mln zł.

Gmina Lubań otrzymała

450 tys. zł, zaś gmina Olszyna – 2,445 mln zł.

Przedstawiając powyższe, jednocześnie pragnę po-

informować, że w dniu 14 sierpnia 2012 r. do Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych wpłynął wniosek wojewo-

dy dolnośląskiego z propozycjami doﬁnansowania

zadań związanych z remontem lub odbudową znisz-

czonej w wyniku działania żywiołu infrastruktury

technicznej jednostek samorządu terytorialnego z te-

renu województwa dolnośląskiego.

We wniosku opie-

wającym na kwotę blisko 50 mln zł wskazano gminy

i powiaty wyszczególnione w wystąpieniu pani poseł.

Przedmiotowy wniosek zostanie przeanalizowa-

ny przede wszystkim pod kątem możliwości realiza-

cji zgłoszonych w nim propozycji doﬁnansowania

poszczególnych zadań, a następnie zainteresowane

jednostki samorządu terytorialnego otrzymają pro-

mesy z przyznanymi kwotami na realizację zgłoszo-

nych zadań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

w sprawie nieodpłatnego nabycia

terpelację pani poseł Moniki Wielichowskiej, przesła-

ną przy piśmie, znak: SPS-023-6955/12, dotyczącą

ewentualnej komunalizacji spółki Instytut Automa-

tyki Systemów Energetycznych sp. z o.o. z siedzibą

we Wrocławiu udzielam następujących wyjaśnień.

W dniu 18 maja 2012 r. wpłynął wniosek Zarządu

Województwa Dolnośląskiego w sprawie nieodpłatne-

go nabycia udziałów w spółce Instytut Automatyki

Wrocławiu.

We wniosku tym przywołano dwa od-

mienne tryby pozwalające na przekazanie udziałów

Skarbu Państwa samorządowi województwa, tj. nie-

odpłatne zbycie udziałów ww. spółki na podstawie

mercjalizacji i prywatyzacji oraz nieodpłatne przeka-

zanie tychże udziałów na podstawie art. 50 ustawy

Biorąc pod uwagę różnice pomiędzy powyższymi

trybami, w szczególności w zakresie analizy spełnie-

nia warunków komunalizacji, Ministerstwo Skarbu

-555-41/12 MSP/DR/1173/12, wystąpiło do marszał-

ka województwa dolnośląskiego o korektę ww. wnio-

sku w ten sposób, aby tryb, w jakim wniosek ma zo-

stać rozpatrzony, nie budził wątpliwości.

Marszałek

województwa dolnośląskiego został także poinformo-

wany, że do ww. wniosku wnioskodawca winien do-

łączyć uchwałę Sejmiku Województwa Dolnośląskie-

go wyrażającą zgodę na przedmiotową czynność.

W dniu 1 sierpnia 2012 r. do Ministerstwa Skarbu

Państwa wpłynęło uzupełnienie powyższego wnio-

sku, w którym m.in. sprecyzowano, że winien on być

2137

województwa.

Chciałbym podkreślić, że jednym z celów Mini-

sterstwa Skarbu Państwa jest wychodzenie ze spółek

pozostających w jego nadzorze.

Komunalizacja jest

ścieżką przekształceń własnościowych pozwalającą

na zbywanie akcji/udziałów spółek Skarbu Państwa,

których przedmiot działalności wykazuje związek

z zadaniami jednostek samorządu terytorialnego

w sposób, który przyczynia się do rozwoju społeczno-

ści lokalnych.

Należy jednak zwrócić uwagę, że ocena

i wybór trybu zbycia akcji/udziałów tych spółek na-

leży do ministra skarbu państwa, który, podejmując

decyzję, bierze pod uwagę szereg czynników.

Wobec powyższego pragnę poinformować, że de-

cyzja w sprawie zbycia udziałów w spółce Instytut

nie po analizie przedłożonych dokumentów, z uwzględ-

nieniem faktu, że wniosek o nieodpłatne zbycie

udziałów ww. spółki złożył także prezydent miasta

Wrocławia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

w sprawie wniesienia jako wkładu

własność Skarbu Państwa, położonej

otrzymane za pośrednictwem ministra skarbu pań-

-EW-0701-442/12(BM/10860/12), przekazujące inter-

pelację pani poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie

wa własności zabudowanej nieruchomości, stanowią-

cej własność Skarbu Państwa, położonej w Nowej

informacji w przedmiotowej sprawie.

Z treści wystąpienia wynika, że nieruchomość

stanowi własność Skarbu Państwa i wchodzi w skład

z późn. zm.) ww. organ w ramach czynności gospo-

darowania nieruchomościami Skarbu Państwa może

zbywać nieruchomości za zgodą wojewody.

Jednocze-

śnie w myśl art. 12 ustawy o gospodarce nierucho-

mościami organy działające za Skarb Państwa zobo-

wiązane są do gospodarowania nieruchomościami

Omawiane regulacje prawne pozostawiają staroście

swobodę w zakresie wyboru formy zagospodarowa-

nia lub rozporządzenia nieruchomością.

Natomiast

organem uprawnionym do oceny działań starosty,

wykonującego zadania z zakresu administracji rzą-

dowej i wydania zgody na wybraną formę zagospoda-

rowania nieruchomości jest wojewoda.

Minister

indywidualne z zakresu gospodarowania nierucho-

mościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

pliwości zawartych w interpelacji pani poseł Moniki

Wielichowskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

(pismo, nr SPS-023-6958/12, z dnia 24 lipca br.) w spra-

wie niewłaściwych praktyk w związku ze składaniem

System e-Konsulat, który służy między innymi

do rejestracji wniosków wizowych oraz ustalania ter-

minów wizyt w urzędach konsularnych, jest syste-

2138

mem stosunkowo nowym.

Od chwili powstania jest

nieustannie rozwijany i poprawiany.

Możliwość zapi-

sania się kilkuosobowej rodziny na wizytę w sprawie

wizowej jest przewidziana do wdrożenia, jednak już

w tej chwili system daje taką możliwość poprzez za-

pisanie każdej osoby oddzielnie na wybrany termin.

Data wizyty nie jest przy tym ustalana automatycz-

nie, jak można wyczytać w interpelacji, lecz jest wy-

bierana samodzielnie przez interesanta z listy do-

stępnej w systemie.

Jeżeli z uwagi na brak dostatecznej liczby wolnych

miejsc nie uda się zapisać wszystkich członków rodzi-

ny na dany termin, osoby zainteresowane zazwyczaj

kontaktują się z odpowiednim urzędem konsularnym

i rejestrują na pierwszy wolny termin, a następnie są

przyjmowane wraz z całą rodziną w tym samym

dniu.

Jak wynika z treści interpelacji, w przywoły-

wanym przypadku kontakt z konsulem niestety nie

nastąpił.

Automatycznie ustalone odległe terminy

wizyt małoletnich dzieci są bezzasadne, ponieważ to

wnioskujący wybiera datę z listy wyboru w systemie

i wskazuje najdogodniejszy termin.

W interpelacji pojawiła się również informacja

o braku możliwości rejestracji zaproszeń dla cudzo-

ziemców ze względu na „wdrażanie nowego systemu”.

Uprzejmie informuję, że system e-Konsulat nie służy

do rejestracji zaproszeń dla cudzoziemców – zajmują

się tym urzędy wojewódzkie, a nie MSZ.

W uzupełnieniu powyższych wyjaśnień uprzejmie

informuję, że w dniu 12 lipca br. system działał spraw-

nie i był dostępny.

W terminie od 18 maja do 17 lipca br.

nie były wykonywane żadne aktualizacje systemu e-

-Konsulat, więc nie może być mowy o braku jego do-

stępności.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

informuję.

najwyższą stawkę podatku od nieruchomości stosu-

je się w odniesieniu do gruntów, budynków i budow-

li związanych z prowadzeniem działalności gospo-

darczej, które deﬁniuje się jako grunty, budynki

darczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz

Stawka podatku jest niższa, jeśli wymienione

przedmioty opodatkowania nie są i nie mogą być wy-

korzystywane do prowadzenia działalności gospodar-

czej ze względów technicznych.

Pojęcie „względów technicznych” nie zostało zde-

ﬁniowanewustawie.

Wzałożeniuwyłączeniestoso-

wania najwyższej stawki podatku od nieruchomości

ze względów technicznych ma dać podatnikom pro-

wadzącym działalność gospodarczą możliwość obni-

żenia obciążeń podatkowych w przypadku, gdy z przy-

czyn obiektywnych, od nich niezależnych przedmiot

opodatkowania nie nadaje się do prowadzenia dzia-

łalności.

Przy konstrukcji deﬁnicjigruntów,budyn-

ności gospodarczej, która łączy się z samym ich po-

siadaniem, a nie faktycznym wykorzystywaniem

przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący dzia-

łalność gospodarczą, względy techniczne są swego

rodzaju klauzulą generalną, która pozwala na wyłą-

czenie z tej kategorii nieruchomości, gdy nie istnieje

realna możliwość prowadzenia tam działalności go-

spodarczej.

Ogólny charakter pojęcia „względów technicz-

nych” i brak uszczegółowienia za pomocą ustawowej

deﬁnicjipozwalaobjąćwyłączeniemzestosowania

najwyższej stawki różne, często trudne do przewidze-

nia przypadki, takie jak np.: budynek grożący zawa-

leniem, skażony grunt, nieruchomości zniszczone

przez klęski żywiołowe.

Wyłączeniu z najwyższej

stawki mogą więc podlegać nieruchomości nieprzy-

datne do prowadzenia działalności gospodarczej lub

często jakiejkolwiek działalności, które podmiot go-

spodarczy posiada i ze względu na ich stan trudno

będzie mu się tego posiadania (własności) pozbyć.

Ewentualne wprowadzenie deﬁnicji,wktórejzna-

lazłby się wymóg potwierdzania względów technicz-

nych decyzją odpowiedniego organu, wiązałoby się

z ograniczeniem zakresu wyłączenia, co byłyby sprzecz-

ne z funkcją przepisu.

Ponadto ustanowiłoby kolejne

wyjątki od wyjątków zawarte w jednej deﬁnicji(przed-

miotów opodatkowania związanych z działalnością

gospodarczą), co jest nieprawidłowe z punktu widze-

nia zasad techniki legislacyjnej.

Pojęcie „względy techniczne” było wielokrotnie

przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych,

2139

które aczkolwiek różni się w ocenie niektórych aspek-

tów pojęcia, to jednak w wielu kwestiach dotyczących

stosowania przepisu (wyszczególnionych poniżej) wy-

pracowało w miarę jednolitą linię orzecznictwa.

Pojęcie „względów technicznych” należy interpre-

tować zgodnie z jego potocznym rozumieniem lub

w odniesieniu do obiektów budowlanych, pomocniczo

zgodnie z prawem budowlanym (zob. orzeczenie WSA

830/11, WSA w Lublinie z dnia 23 marca 2011 r.

sygn. akt I SA/Lu 834/10).

Okoliczności, które uniemożliwiają prowadzenie

działalności gospodarczej, muszą mieć charakter obiek-

tywny, a więc niezależny od woli przedsiębiorcy oraz

trwały, tzn. stanowić trwałą, choć niekoniecznie nie-

odwracalną przeszkodę w prowadzeniu działalności

gospodarczej (m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia

19 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1662/11, WSA

830/11, WSA w Szczecinie z 28 kwietnia 2011 r. sygn.

akt I SA/Sz 53/11).

Istnienie względów technicznych należy oceniać

ad casum, tj. w odniesieniu do konkretnej sprawy, co

oznacza, że okoliczności ich istnienia mogą być dowo-

dzone wszelkimi środkami dowodowymi.

Mogą nimi

być zarówno orzeczenia organów nadzoru budowla-

nego, opinie biegłych, jak i inne dowody dopuszczone

zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej (por. wyrok

NSA z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II FSK

Przyczyny technologiczne, ekonomiczne i ﬁnan-

sowe, jako niemające charakteru technicznego, jak

również przeprowadzane remonty i modernizacje nie

stanowią podstawy do zakwaliﬁkowaniatychprzy-

czyn jako względów technicznych (m.in. wyrok WSA

akt I SA/Lu 834/10, WSA w Gdańsku z dnia 15 mar-

ca 2011 r. sygn. akt I SA Gd 1170/10, WSA w Gliwi-

cach z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA Gl

901/10).

Większość orzeczeń, zwłaszcza z lat poprzednich,

skłania się również do stwierdzenia, że nieprzydat-

ność przedmiotu opodatkowania do prowadzenia

działalności gospodarczej ze względów technicznych

należy rozpatrywać w kategorii działalności w ogóle,

nie zaś jej konkretnego rodzaju.

Biorąc pod uwagę powyższe, ocena zaistnienia

względów technicznych jako okoliczności warunku-

jącej zastosowanie odpowiedniej stawki podatku od

nieruchomości w konkretnej sprawie powinna być

dokonywana przez organ podatkowy w postępowa-

niu, przy uwzględnieniu wszystkich możliwych do-

wodów oraz dominującej linii orzecznictwa.

Orzecze-

nia organów administracji budowlanej są dowodami

często stosowanymi w postępowaniu podatkowym,

ale w świetle powołanego orzecznictwa nie powinny

stanowić jedynego dowodu dokumentującego względy

techniczne.

dzone prace nad przygotowaniem nowelizacji przepi-

kresie omawianego przepisu.

W przypadku podjęcia

prac legislacyjnych, dotyczących ustawy, zasadność

jego zmiany zostanie szczegółowo przeanalizowana.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 sierpnia 2012 r.

-6960/12, interpelacją posła na Sejm RP pana Józefa

nego podziału odzyskanych dochodów z tytułu zwro-

tu funduszu alimentacyjnego uprzejmie informuję.

Uważam za niezasadne proponowane rozwiąza-

nie dotyczące podziału kwoty należności oraz odse-

tek ściągniętych od dłużników alimentacyjnych,

zwłaszcza w obecnej, trudnej sytuacji budżetu pań-

stwa i budżetów jednostek samorządu terytorialne-

go.

Wprowadzenie takiego rozwiązania oznaczałoby

bowiem uszczuplenie dochodów budżetu państwa

o 10% z tytułu należności oraz odsetek ściągniętych

od dłużników alimentacyjnych, a także uszczuple-

nie dochodów własnych jednostek samorządu tery-

torialnego (gmin dłużników) odpowiadających 20%

kwoty należności.

Podejmowanie inicjatywy ustawodawczej w za-

kresie zmiany przepisów ustawy z dnia 7 września

Maciej Grabowski

2140

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

stałych” zajętych na prowadzenie działalności gospo-

darczej, nadesłaną przy piśmie marszałka Sejmu

uprzejmie informuję.

stawek podatku od nieruchomości stosowaną w od-

niesieniu do budynków jest stawka właściwa dla bu-

dynków lub ich części związanych z prowadzeniem

nych lub ich części zajętych na prowadzenie działal-

ności gospodarczej.

W 2012 r. górna granica kwotowa

stawki wynosi 21,94 zł. od 1 m

2

powierzchni użytko-

wej budynku.

Innym rodzajem stawki stosowanej dla budynków

jest stawka właściwa dla „budynków pozostałych”,

tę stosuje się do budynków, które nie zostały wy-

szczególnione na podstawie określonych kryteriów

(funkcji mieszkalnej, ochrony zdrowia, działalności

gospodarczej) do zastosowania odrębnych stawek po-

datku od nieruchomości.

i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle zwią-

zane z prowadzeniem działalności gospodarczej to

dynkami, a także gruntów pod jeziorami i zbiornika-

mi wodnymi.

Ze względu na wyłączenie w powyższej deﬁnicji

przedmiotów opodatkowania związanych z prowa-

kalnych i gruntów, na których się znajdują, w art. 5

przedmiotów znalazło się zastrzeżenie, że jeśli budynki

mieszkalne zajęte są na działalność gospodarczą, obję-

te są właściwą dla tej działalności stawką.

Potrzeba takiego zastrzeżenia nie istnieje nato-

miast w przypadku „budynków pozostałych”, ponie-

waż nie wyłączono ich ze stosowania stawki dla dzia-

łalności gospodarczej w deﬁnicjizawartejwart.1a

ust. 1 pkt 3 ustawy.

W przypadku bowiem wszystkich

budynków lub ich części ich faktyczne zajęcie na dzia-

łalność gospodarczą powoduje stosowanie najwyższej

stawki.

Budynki takie stają się bowiem budynkami

związanymi z prowadzeniem działalności gospodar-

Zaproponowane brzmienie przepisu art. 5 ust. 1

pkt 2 lit. b opiera się na błędnym założeniu, że „bu-

dynki pozostałe” (ich części) mogą być zajęte na dzia-

łalność gospodarczą, natomiast zgodnie z przepisami

pozostałe” to budynki niezliczone do żadnej z kate-

lit.

a–d.

Finansów nie istnieje potrzeba nowelizacji przepisów

omawianego przepisu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

w sprawie sposobu naliczania podatku

(6962)

2012 r. w sprawie sposobu naliczania podatku od nie-

ruchomości od gruntów związanych z budynkiem,

SPS-023-6962/12, uprzejmie informuję.

W konsekwencji powyższego unormowania część

wspólnych gruntów i części wspólne budynków nie

są objęte obowiązkiem podatkowym, co znalazło po-

twierdzenie w orzecznictwie (wyrok WSA w Warsza-

2141

wie z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt III SA/

Wa 1336/1).

W ocenie sądu wyrażonej w ww. wyroku powoła-

ny sposób ustalania podatku od nieruchomości im-

plikuje brak podstaw do opodatkowania tych części

powierzchni użytkowej budynków i powierzchni

gruntów, które na podstawie art. 3 ust. 5 ww. ustawy

nie są objęte obowiązkiem podatkowym.

Odmienne stanowisko wyraża zaś część doktryny

stwierdzając, iż zastosowanie art. 3 ust. 5 ustawy

liwości opodatkowania pozostałej części nieruchomo-

ści.

W ich opinii bowiem do części nieobjętej obowiąz-

kiem podatkowym zgodnie z ww. przepisem powinny

mieć zastosowanie ogólne zasady opodatkowania nie-

ruchomości wspólnych, a więc art. 3 ust. 4 powoły-

wanej ustawy.

Niezależnie jednak od powyższego uprzejmie in-

formuję, iż propozycja zmiany przepisu art. 3 ust. 5

szczegółowo przeanalizowana, jeżeli zostaną podjęte

prace nad nowelizacją przepisów ustawy o podatkach

Włodkowskiego i Henryka Smolarza

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

i Henryka Smolarza (pismo nr SPS-023-6963/12)

w sprawie realizacji projektu „System doskonalenia

wspomaganiu szkół”, uprzejmie wyjaśniam.

Szkolenia dla szkolnych organizatorów rozwoju

edukacji (SORE) oraz dyrektorów szkół i przedszko-

li realizowane są przez wykonawców wyłonionych

targ nieograniczony) w ramach projektu systemowe-

go „System doskonalenia nauczycieli oparty na ogól-

którego beneﬁcjentemjestOśrodekRozwojuEduka-

cji.

Przedmiot zamówienia obu postępowań obejmo-

wał zarówno część merytoryczną (m.in. przygotowa-

nie konspektów i programów szkoleń, materiałów

szkoleniowych, prowadzenie szkoleń i konsultacji tre-

nerskich), jak i część organizacyjną (w tym rekruta-

cję uczestników, zapewnienie noclegów, wyżywienia).

Firmy, które wygrały przetargi, spełniły warunki

udziału w postępowaniu, a także złożyły najtańsze

oferty.

W przypadku przetargu na przeprowadzenie

szkoleń dla SORE wygrała ﬁrmaPMGroupZubryc-

ki, Panasewicz spółka jawna, zaś szkoleń dla dyrek-

torów – ﬁrma MDDP sp.z o.o. Akademia Biznesu

spółka komandytowa.

Zgodnie z umowami zawartymi z wykonawcami,

rekrutacja na szkolenia odbywa się w sposób gwaran-

tujący udział w szkoleniach osobom z każdego powia-

tu, które zgłoszą chęć uczestnictwa.

W celu ułatwie-

nia dojazdu szkolenia organizowane są we wszystkich

regionach Polski (zarówno w miastach wojewódz-

kich, jak i większych miastach powiatowych).

W wy-

mienionym w interpelacji przypadku kandydatów na

SORE z powiatu piskiego, liczba chętnych na szkole-

nie w Ełku przekroczyła o jedną osobę maksymalną

liczbę osób w grupie określoną w umowie.

Postępując

zgodnie z umową, wykonawca zaproponował udział

w szkoleniu odbywającym się w innym mieście.

W wyniku rozmów z chętnymi z powiatu piskiego

cała grupa SORE (5 osób) podjęła decyzję o uczest-

nictwie w szkoleniach w Elblągu.

Zakres merytoryczny szkoleń jest zgodny z zało-

żeniami projektów powiatowych określonymi w szcze-

„Kapitał ludzki”, a także planie działania na rok

2012 (założenia merytoryczne projektu pozostały

niezmienione od 2011 r.).

Powiaty nie ponoszą kosz-

tów związanych z uczestnictwem w szkoleniach osób

przez nie delegowanych.

Przeszkolone osoby, w więk-

szości pracownicy instytucji wsparcia szkoły (porad-

ni psychologiczno-pedagogicznych, placówek dosko-

nalenia nauczycieli oraz bibliotek pedagogicznych),

będą wykorzystywały nabyte podczas szkoleń kom-

petencje również po zakończeniu projektu.

Zgodnie

z projektami rozporządzeń dot. zasad działania ww.

placówek wsparcia szkoły, kompleksowe wspomaga-

nie zostanie wprowadzone jako obowiązkowe zadanie

placówek doskonalenia nauczycieli, poradni psycho-

logiczno-pedagogicznych oraz bibliotek pedagogicz-

nych.

Pierwszy z projektów rozporządzeń został skie-

rowany do uzgodnień i konsultacji społecznych w dn.

13 lipca br.

Konkurs (o numerze 1/POKL/3.5/2012) pn.: Pro-

gramy kompleksowego wspomagania szkół oraz

miotów w obszarach wymagających szczególnego

wsparcia, obejmujące:

— pomoc w diagnozowaniu obszarów problemo -

wych,

— prowadzenie procesu doskonalenia w oparciu

oferty doskonalenia nauczycieli,

— powołanie i prowadzenie lokalnych sieci współ -

pracy i samokształcenia w celu zapewnienia wspól-

2142

nego rozwiązywania problemów i wymiany do-

świadczeń

został ogłoszony w dn. 5 lipca br. na podstawie

założeń określonych w szczegółowym opisie priory-

tetów Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” oraz

w planie działania na rok 2012.

W trakcie przygotowywania projektu – w związku

z dużym zainteresowaniem powiatów realizacją pro-

jektów w ramach działania 3.5: Kompleksowe wspo-

maganie rozwoju szkół – instytucja zarządzająca PO

KL w porozumieniu z instytucją pośredniczącą dla

priorytetu III PO KL podjęła decyzję o zmianie trybu

dokonywania wyboru projektów z systemowego na

tryb konkursowy.

Komunikat w tej sprawie został

zamieszczony na stronach MEN i ORE w dn. 9 maja

2012 r.

Różnice w zmianie trybu widoczne są głównie na

etapie wyboru projektu.

W trybie systemowym

wszystkie poprawnie wypełnione wnioski aplikacyj-

ne uzyskują doﬁnansowanie.

W przypadku trybu

konkursowego system selekcji wniosków o doﬁnan-

sowanie został stworzony w taki sposób, by zapewnić

wybór najlepszych projektów, najbardziej odpowiada-

jących potrzebom grup docelowych oraz przynoszą-

cych największe efekty w odniesieniu do poniesionych

nakładów.

Preferencyjne warunki wprowadzono dla

powiatów ziemskich, które mają utrudniony dostęp

do instytucji wsparcia szkół i przedszkoli.

W przy-

padku tych powiatów nie wprowadzano górnego li-

mitu szkół, które mogą zostać objęte wsparciem

w ramach projektu.

Powiaty ziemskie mogą więc ob-

jąć wsparciem wszystkie szkoły znajdujące się na ich

terenie.

W przypadku powiatów grodzkich limit ten

wynosi 40% szkół.

Drugą istotną różnicą jest zakres obligatoryjności

prowadzonych przez powiaty działań projektowych.

W trybie systemowym instytucja pośrednicząca

II stopnia przygotowuje zasady realizacji projektów,

w których szczegółowo opisuje wszystkie elementy

projektu (łącznie z np. liczbą i zakresem działań pro-

jektowych, budżetem szczegółowym), a powiat jest

zobowiązany do postępowania ściśle z przygotowaną

instrukcją.

W ramach działania 3.5 został również

przygotowany modelowy wniosek o doﬁnansowanie,

w którym wnioskodawcy mieli wpisywać jedynie in-

formacje specyﬁcznedladanegopowiatu.

Wtrybie

konkursowym natomiast powiaty mają większą swo-

bodę w planowaniu projektu.

Obligatoryjne jest jedy-

nie podanie informacji zawartych w dokumentacji

konkursowej, w tym w szczególności opisanych w kry-

teriach dostępu.

Wnioskodawca, chcąc pozytywnie

przejść ocenę wniosku, musi spełnić te kryteria.

Może jednak, kierując się specyﬁcznymipotrzebami

konkretnego powiatu, zaplanować działania dodat-

kowe, które przyczynią się do lepszej realizacji celów

projektu.

Zmiana trybu pozwoli więc na lepsze dostosowa-

nie projektów do potrzeb wnioskodawcy, zapewniając

jednocześnie, poprzez kryteria dostępu, realizację

działań istotnych z punktu widzenia założeń zmo-

dernizowanego systemu wspomagania szkół i przed-

szkoli.

Należy podkreślić, że pomimo zmiany trybu zało-

żenia merytoryczne projektu nie uległy zmianie.

Niniejszy konkurs ma charakter otwarty, tzn. na-

bór wniosków o doﬁnansowanieprojektówprowadzo-

ny jest od dnia jego ogłoszenia do momentu wyczer-

pania alokacji, która określona została na poziomie

167 000 000,00 PLN.

Zgodnie z harmonogramem

prac Komisji Oceny Projektów, stanowiącym załącz-

nik nr 10 do dokumentacji konkursowej, pierwsza

edycja zostanie zakończona w dniu 17 sierpnia br.

Ośrodek Rozwoju Edukacji, jako instytucja po-

średnicząca II stopnia dla priorytetu III PO KL,

a jednocześnie instytucja organizująca przedmiotowy

konkurs, przeprowadził w dniach 10, 16 oraz 23 lipca

br. spotkania z potencjalnymi beneﬁcjentami kon-

kursu, podczas których pracownicy IP2 przybliżyli

zasady konkursu oraz wypełniania wniosku aplika-

cyjnego, odpowiadając jednocześnie na pytania i wąt-

pliwości przedstawicieli powiatów.

Dodatkowo, dzia-

łania informacyjne w zakresie merytorycznej reali-

zacji projektów powiatowych prowadzone są w ra-

mach projektu systemowego ORE „System doskona-

lenia nauczycieli oparty na ogólnodostępnym kom-

pleksowym wspomaganiu szkół”.

Bieżące informacje

znajdują się na stronie internetowej ORE.

Od wrze-

śnia ruszy kolejna (po spotkaniach informacyjnych

dla powiatowych organizatorów rozwoju edukacji,

dyrektorów szkół i placówek, pracowników placówek

doskonalenia nauczycieli) seria spotkań informacyj-

nych dla uczestników systemu doskonalenia, której

adresatem będą przede wszystkim osoby pełniące

funkcje koordynatorów sieci współpracy i samo-

kształcenia.

Planowane jest również uruchomienie

szkoleń dla tej grupy osób.

Jednocześnie, wraz z wdro-

żeniem platformy informatycznej, która zostanie

opracowana w ramach projektu systemowego ORE,

zostanie uruchomiony newsletter o tematyce projek-

towej (obecnie działają strony internetowe i newslet-

tery dla uczestników szkoleń).

Do momentu urucho-

mienia newslettera powiaty, jako beneﬁcjenciprojek-

tów konkursu 1/POKL/3.5/2012, są na bieżąco infor-

mowane drogą mailową o wszystkich ważnych wyda-

rzeniach, które mają miejsce w ramach realizowane-

go obecnie projektu systemowego ORE – maile wy-

syłane są na adresy powiatowych organizatorów

rozwoju edukacji.

W celu ułatwienia aplikowania o środki na pro-

jekty powiatowe został uruchomiony punkt informa-

cyjny (adres mailowy: konkurs.3.5@ore.edu.pl).

Py-

tania można również zadawać drogą telefoniczną.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 3 sierpnia 2012 r.

2143

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Zbigniewa Włodkowskiego i pana Henryka Smolarza

dla ﬁrm,któretakieusługiwykonujądlajednostek

samorządu terytorialnego, przekazanej zgodnie

2 sierpnia 2012 r., sygn.

GN9/0602/2/MDL/2012/10612,

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Problematyka dotycząca usuwania pojazdów z dro-

przewidziane zostały przypadki obligatoryjnego usu-

wania pojazdów z drogi na koszt ich właścicieli, na-

tomiast art. 130a ust. 2 ustawy dotyczy przypadków

wym przed zmianą tejże ustawy stanowił, że pojazd

usunięty z drogi w trybie określonym w art. 130a

4/06) Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że art. 130a

womocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46,

Polskiej.

Ponadto trybunał orzekł o niezgodności

art. 130a ust. 11 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym

W następstwie wspomnianego wyroku przepisy

2009 r.

Na skutek utraty mocy obowiązującej przez

utraciło również moc rozporządzenie ministra spraw

poz. 1377), w części wydanej na podstawie art. 130a

tem moc obowiązującą przepisy prawa regulujące

postępowanie w przedmiocie przejęcia pojazdu usu-

niętego z drogi na rzecz Skarbu Państwa, w tym § 8

ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowił, że o prze-

jęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzeka na-

czelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego.

W ramach podjętych w związku z powołanym wy-

rokiem TK prac legislacyjnych przygotowano projekt

prac parlamentarnych nad ww. projektem uchwalona

nowelizacji przepisów m.in. art. 130a Prawa o ruchu

drogowym.

Ustawa nowelizująca weszła w życie, co

do zasady, w dniu 4 września 2010 r.

Ustawą nowelizującą dokonano w szczególności

W ustawie nowelizującej zawarte zostały także

przepisy przejściowe, co uzasadnione było potrzebą

uregulowania kwestii związanych nie tylko ze zmia-

ną przepisów prawa, ale również z faktem, że ww.

przepisy Prawa o ruchu drogowym utraciły moc z dniem

art. 13 ustawy nowelizującej, regulujący przypadki,

pojazdu z drogi zakończył się w okresie od dnia

w którym utraciły moc obowiązującą przepisy uzna-

ne przez trybunał za niekonstytucyjne, do dnia wej-

ścia w życie ustawy nowelizującej.

Zgodnie ze wspo-

mnianym przepisem prawa, wobec tej kategorii po-

jazdów koszty przechowywania, jakie powstały po

zującej, ponosi Skarb Państwa.

Z kolei ani omawiany przepis art. 13 ustawy no-

welizującej, ani inne przepisy przejściowe zawarte

w tejże ustawie nie regulują kwestii ponoszenia kosz-

tów przechowywania tych pojazdów, w stosunku do

2144

z drogi upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r.

Należy jednak wskazać, że stosownie do art. 130a

związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszaco-

waniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, po-

wstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunię-

cia do zakończenia postępowania w przedmiocie orze-

czenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu, ponosi

dania dyspozycji usunięcia pojazdu, zaś o obciążeniu

właściciela tymi kosztami orzeka starosta w drodze

decyzji administracyjnej.

Wskazać zarazem należy, że ustawa nowelizująca

nie zawiera innych niż art. 13 tejże ustawy przepisów

przewidujących pokrywanie przez Skarb Państwa

kosztów przechowywania pojazdów usuniętych z dro-

gi.

Wspomniany przepis prawa dotyczy jedynie tych

pojazdów, w stosunku do których 6-miesięczny ter-

ustawy nowelizującej.

Powyższe przemawia za przy-

jęciem, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowy-

wania pojazdów jedynie w odniesieniu do tych pojaz-

dów, w stosunku do których 6-miesięczny termin od

wy nowelizującej, i tylko te koszty, jakie powstały po

upływie owych 6 miesięcy do dnia wejścia w życie

ustawy nowelizującej.

Wobec braku odmiennego uregulowania dla pojaz-

odebranie pojazdu” upłynął przed dniem 11 czerwca

2009 r., zasadne jest przyjęcie, iż zastosowanie powinna

mieć do nich powołana wyżej ogólna reguła wyrażona

Odnosząc się z kolei do problematyki obowiązku

ponoszenia przez powiat kosztów usunięcia i prze-

chowywania pojazdu, należy wskazać, że możliwe

jest przyjęcie stanowiska, w myśl którego powiat nie

ma w świetle obecnych regulacji art. 130a Prawa

o ruchu drogowym, a także przepisów ustawy nowe-

lizującej, obowiązku ponoszenia powyższych kosz-

tów.

Za takim stanowiskiem przemawiać może fakt,

iż art. 130a Prawa o ruchu drogowym, jak również

ustawa nowelizująca nie zawierają przepisów, które

nakładałyby na powiat obowiązek pokrycia kosztów

usunięcia i przechowywania pojazdów przed wyda-

niem przez starostę na podstawie art. 130a ust. 10h

Prawa o ruchu drogowym decyzji o zapłacie tychże

kosztów przez właściciela pojazdu (lub osobę włada-

jącą pojazdem na podstawie innego tytułu prawne-

go), czego następstwem byłaby konieczność faktycz-

nego dochodzenia zwrotu tej kwoty na podstawie

powyższej decyzji starosty.

Przewidziana bowiem

zja starosty jest decyzją o zapłacie kosztów, co pozwa-

la twierdzić, że nie została ona przewidziana jako

instrument ściągnięcia równowartości środków pu-

blicznych, uiszczonych przez starostę z tytułu usu-

wania i przechowywania pojazdu, lecz jest instru-

mentem egzekwowania od właściciela pojazdu obo-

wiązku uregulowania tych kosztów (a także kosztów

związanych z oszacowaniem, sprzedażą lub zniszcze-

niem pojazdu).

Prezentowany jest również pogląd, zgodnie z któ-

rym obowiązek pokrycia przez powiat kosztów prze-

chowywania pojazdów może być wywodzony ze sto-

sowanego na podstawie § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia

kłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania,

na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz,

zwrotu koniecznych wydatków związanych z wyko-

nywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór.

W tym zakresie rolę organu egzekucyjnego na grun-

cie przepisów dotyczących usuwania pojazdów (a tak-

że ich ewentualnego przepadku orzeczonego przez

sąd, a będącego skutkiem usunięcia pojazdu oraz nie-

odebrania pojazdu z parkingu w ustawowym termi-

nie) pełni starosta, a tym samym byłby on, jak się

wydaje, zobowiązany do pokrycia koszów przechowy-

wania pojazdów.

Starosta nie byłby przy tym zobo-

wiązany do pokrycia kosztów usunięcia pojazdu

z drogi, gdyż art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji dotyczy jedynie dozo-

ru, tj. przechowywania ruchomości (w tym przypad-

ku pojazdu).

Natomiast art. 130a ust. 10h Prawa

o ruchu drogowym stanowiłby wówczas instrument

umożliwiający wyegzekwowanie od właściciela pojaz-

du obowiązku uregulowania kosztów jego usunięcia

i przechowywania.

Możliwe jest zatem przedstawianie stanowiska,

że powiat jest obowiązany do pokrywania kosztów

przechowywania pojazdów, co do których przed

dniem 4 września 2010 r. nie wszczęto lub nie zakoń-

czono postępowań w sprawie przejęcia pojazdu na

własność Skarbu Państwa, a których przepadek,

zgodnie z art. 11 ustawy nowelizującej, orzeka się

obecnie na rzecz powiatu.

Obowiązek ten dotyczyć

może także okresu od momentu usunięcia pojazdu

z drogi do momentu przejścia pojazdu na własność

powiatu.

Za takim stanowiskiem przemawia treść

uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyj-

nego z dnia 29 listopada 2010 r. (sygn. akt I OPS

1/10), w której wskazano, że „jeżeli właściciel pojaz-

du usuniętego z drogi w przypadkach, o których

nej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce

znane wynagrodzenie za cały okres wykonywania

2145

nistracji”.

Powyższa uchwała stanowi istotną zmianę orzecz-

nictwa, które wcześniej przewidywało obowiązek po-

noszenia przez Skarb Państwa jedynie kosztów prze-

chowywania pojazdów, powstałych po przejściu po-

jazdu na własność Skarbu Państwa.

Uchwała ta za-

padła wprawdzie na tle poprzedniego stanu prawne-

go, gdy pojazd przechodził z mocy prawa na własność

Skarbu Państwa, jednakże może pozostawać aktual-

na także na gruncie obecnego stanu prawnego, gdy

o przepadku pojazdu na rzecz powiatu orzeka sąd.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

w sprawie planowanej likwidacji

(6965)

rosława Górczyńskiego w sprawie planowanej likwi-

dacji posterunków Policji w woj. świętokrzyskim

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

modzielną wyodrębnioną jednostką, lecz komórką

2146

2147

mendanta Głównego Policji złożonej ze specjalistów

twa świętokrzyskiego zmiany organizacyjne mogą

dotyczyć alokacji lub przekształcenia 38 posterun-

ków Policji.

Ze względu na zainteresowanie społeczne

modyﬁkacjami struktur Policji komendant woje-

wódzki Policji we wrześniu 2012 r. planuje przepro-

wadzenie publicznej debaty na temat zagadnień bez-

pieczeństwa na terenie województwa świętokrzyskie-

go w kontekście reorganizacji sieci posterunków Po-

licji.

Do czasu przeprowadzenia ww. debaty nie na-

stąpią żadne zmiany w organizacji świętokrzyskiej

Policji bezpośrednio związane z likwidacją posterun-

ków Policji.

Podsumowując, należy stwierdzić, iż zaplanowane

w woj. świętokrzyskim (6966)

sława Rusieckiego w sprawie odstąpienia od zamiaru

renach poszczególnych gmin w woj. świętokrzyskim

1)

2148

2149

1)

2150

w sprawie utrzymania samodzielności

wie utrzymania samodzielności Sądu Rejonowego

2012 r., nr SPS-023-6967/12, uprzejmie informuję, że

słowi dotyczące przyczyn planowanych zmian w struk-

turze organizacyjnej jednostek sądownictwa po-

wszechnego najniższego szczebla, jak również prze-

widywanych skutków przedmiotowej reorganizacji

przedstawione w piśmie z dnia 2 sierpnia 2012 r.,

nr DSO-V-071-28,-29,-34/12.

Jak wskazano we wcześniejszej korespondencji,

projekt rozporządzenia ministra sprawiedliwości

– regulujący zasadniczą część reorganizacji – zakłada

zniesienie jednostek sądowych szczebla rejonowego

W wyniku dalszych przekształceń powstaną sądy re-

Wprowadzenie projektowanych zmian organizacyj-

Sąd Rejonowy w Pleszewie jest jedną z jednostek

sądowych objętych reorganizacją określoną przez

ww. projekt rozporządzenia z uwagi na limit etatów

sędziowskich w tym sądzie (siedem) oraz inne uwa-

runkowania uwzględnione w trakcie prac koncepcyj-

nych nad zmianami w organizacji sądów rejonowych.

Planuje się, aby obszar właściwości miejscowej zno-

szonego sądu włączyć do jurysdykcji Sądu Rejonowe-

go w Jarocinie i jednocześnie utworzyć w Pleszewie

zamiejscowe wydziały jednostki przejmującej (cywil-

ny, karny, rodzinny i nieletnich, ksiąg wieczystych).

Niemniej pragnę poinformować pana posła, że

w sprawie interpelacji posła Zbigniewa Matuszcza-

ka dotyczącej zmian organizacyjnych w PGE Dys-

trybucja SA, poniżej przedstawiam stosowne wyja-

śnienia.

–2035”.

Gwarancją sukcesu wdrożenia założonych celów

ny i posterunki energetyczne (RE i PE) działają bar-

dziej efektywnie.

Automatyzacja pracy sieci, stoso-

wanie nowych technologii i nowoczesnych urządzeń,

2151

budowa linii kablowych w miejsce napowietrznych,

zmniejszyła awaryjność infrastruktury energetycz-

nej.

Pozwoliło to na obsługę przez rejony i posterun-

ki energetyczne większego obszaru przy zachowaniu

dotychczasowych lub wyższych parametrów dostar-

czania energii elektrycznej.

W założeniach programu nie przewiduje się wy-

powiadania umów o pracę.

Naczelną zasadą podczas

całego procesu konsolidacji jest respektowanie pra-

cowniczych praw nabytych.

W oddziałach spółki obo-

wiązują porozumienia i umowy społeczne, w których

wiązują do 2016 r.

Relokacja nieznacznej grupy pra-

kie działania, które będą związane z migracją pra-

cowników z jednej jednostki terytorialnej do drugiej,

będą prowadzone z poszanowaniem praw pracowni-

czych.

Dla tej grupy przewidywane są działania osło-

nowe.

Zrekompensowane zostaną koszty dojazdu do

nie szeroki program szkoleniowy adresowany do pra-

cowników, którzy będą wymagali przekwaliﬁkowa-

nia.

Wielu pracowników zyska możliwość rozwoju

Należy podkreślić, iż wdrażany program obejmu-

je konsolidację, a zatem spojenie i wzmocnienie funk-

cji struktur organizacyjnych, natomiast nie przewi-

duje likwidacji jednostek.

Konsolidacja dotyczy 26 spo-

śród 66 rejonów energetycznych.

Nastąpi zmiana

identyﬁkacji zewnętrznej skonsolidowanych struk-

cych uprawnienia przekraczające wymagania for-

malne dla poszczególnych stanowisk.

polityka taryfowa, narzucają konieczność przeprowa-

Warszawa, dnia 1 sierpnia 2012 r.

(6969)

terpelacji posła Sławomira Kłosowskiego w sprawie

wysokości 3 m przekazanej przez marszałka Sejmu

br., znak: SPS-023-6969/12, uprzejmie wyjaśniam,

iż realizacja tego typu urządzeń technicznych, co do

zasady, nie podlega reglamentacji przepisów ustawy

wania pozwolenia na budowę.

Przepisy ustawy Prawo budowlane zwalniają

zgłoszenia instalowanie na obiektach urządzeń o wy-

sokości nieprzekraczającej 3 m (art. 29 ust. 2 pkt 15

dowlane).

Instalowanie urządzeń o wysokości więk-

szej niż 3 m wymagać będzie dokonania jedynie zgło-

szenia.

Podkreślić przy tym należy, że urządzenia,

o których mowa we wskazanych przepisach ustawy

Prawo budowlane, muszą być zainstalowane zawsze

na obiekcie budowlanym, co oznacza, że nie mogą one

posiadać własnych części budowlanych w postaci fun-

damentów.

Zaznaczyć bowiem należy, że części budowlane

urządzeń technicznych, np. fundamenty pod maszy-

ny i urządzenia, jako odrębne pod względem tech-

nicznym części przedmiotów składających się na ca-

łość użytkową stanowią budowle w rozumieniu art. 3

pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Tego rodzaju kon-

strukcje podlegają reglamentacji ustawy Prawo bu-

dowlane i wymagają zgodnie z generalną zasadą wy-

rażoną w art. 28 ustawy Prawo budowlane uzyskania

pozwolenia na budowę.

W rezultacie realizacja urządzenia dźwigowego

dla osób niepełnosprawnych wymagającego wybudo-

wania własnego fundamentu nie będzie możliwa bez

pozwolenia na budowę, lecz powinna opierać się,

uwzględniając deﬁnicjębudowlizart.3pkt3ustawy

Prawo budowlane, na ostatecznej decyzji o pozwole-

niu na budowę obejmującej swoim zakresem jedynie

części budowlane urządzenia technicznego.

Również,

jeśli realizacja urządzenia dźwigowego wiązać się bę-

dzie z przebudową bądź rozbudową istniejącego

obiektu budowlanego, inwestor przed rozpoczęciem

2152

takich robót zobowiązany będzie do uzyskania osta-

tecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto należy dodać, że wstępnej kwaliﬁkacji

zamierzonych robót dokonuje inwestor, jednak osta-

teczna ocena, czy konkretne roboty budowlane będą

prowadzone na podstawie zgłoszenia, pozwolenia na

budowę, czy też będą zwolnione z obu tych obowiąz-

ków, należy do właściwego organu administracji ar-

chitektoniczno-budowlanej (starosty), który w opar-

ciu o przepisy ustawy oraz konkretny stan faktyczny

prowadzonych robót jest władny do zajęcia w przed-

miotowej sprawie wiążącego stanowiska.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że wśród zamierzeń

budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania

zgłoszenia znalazły się pochylnie przeznaczone dla

osób niepełnosprawnych (art. 29 ust. 1 pkt 18 w zw.

Podsumowując, przepisy ustawy Prawo budowla-

ne jednoznacznie mówią, przy których urządzeniach

i budowlach wymagane jest pozwolenie na budowę,

a przy których – tylko zgłoszenie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

przekazanej przy piśmie z dnia 25 lipca 2012 r., nr SPS-

-023-6970/12, interpelacji złożonej przez posła Toma-

sza Lenza w sprawie wątpliwości interpretacyjnych

i nadużyć podatkowych dotyczących obrotu złomem

Nr 177, poz. 1054), pragnę uprzejmie przedstawić na-

stępujące stanowisko.

Należy przede wszystkim wskazać, iż ustawodaw-

stwa państw członkowskich Unii Europejskiej podle-

gają ścisłej harmonizacji w zakresie konstrukcji sys-

temu podatku od wartości dodanej (w Polsce funk-

ku z powyższym polskie przepisy regulujące opodat-

kowanie tym podatkiem muszą być zgodne z przepi-

sami prawa Unii Europejskiej, w szczególności z prze-

Niniejsza dyrektywa stanowi podstawę prawną

członkowskie Unii Europejskiej mechanizmu odwrot-

nego obciążenia podatkiem VAT.

W art. 199 ust. 1

warów i świadczenia usług, wymienionych w załącz-

W celu wyeliminowania nieprawidłowości w roz-

liczaniu podatku w zakresie obrotu i przetwarzania

złomu Polska zaimplementowała przepis art. 199 ust. 1

lit. d dyrektywy 2006/112/WE i od dnia 1 kwietnia

2011 r. zmieniła system naliczania i odliczania po-

wając obowiązek rozliczenia VAT ze sprzedawców na

nabywców, w przypadku gdy są oni podatnikami,

– Dz. U. Nr 64, poz. 332).

Z dniem 1 lipca 2011 r.

o VAT.

do ustawy, który nie korzysta ze zwolnienia, o któ-

W przypadku dostawy towarów, które nie miesz-

czą się w katalogu towarów wymienionych w załącz-

o VAT.

W konsekwencji obowiązek podatkowy nie zo-

staje w tym przypadku przeniesiony na nabywcę,

2153

a podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku

należnego z tytułu dostawy tych towarów jest sprze-

dający.

Celem zmiany, która weszła w życie z dniem

1 lipca 2011 r., było rozszerzenie stosowania tego me-

chanizmu na obrót towarami, których odzysk i prze-

twarzanie stwarzało sygnalizowane przez organiza-

cje przedstawicielskie przedsiębiorców działających

w szeroko deﬁniowanejbranżyzłomuryzykowystą-

pienia nadużyć podatkowych (np. zużyte akumula-

rzyw sztucznych), oraz usunięcie wątpliwości inter-

pretacyjnych, jakie pojawiły się na gruncie poprzed-

nich przepisów w związku z brakiem ustawowej de-

ﬁnicjizłomu.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż poruszona

w niniejszej interpretacji problematyka oszustw i nad-

użyć polegających na uchylaniu się od opodatkowania

wianej branży jest obecnie przedmiotem komplekso-

wej analizy obejmującej pełną diagnozę zjawiska.

Z uwagi na skalę oraz stopień szkodliwości tego pro-

cederu dla przedsiębiorców i dla budżetu państwa

jego zwalczanie jest szczególnie priorytetowo trakto-

wane przez państwowe służby podatkowe i jest obec-

nie jednym z głównych celów kontroli skarbowej.

W celu wyeliminowania nieprawidłowości w ob-

rocie złomem oraz zapobieżeniu rozprzestrzeniania

się negatywnych zjawisk organy kontroli skarbowej

podjęły decyzję o kompleksowym zbadaniu omawia-

nego sektora poprzez przeprowadzenie działań kon-

trolnych na terenie całego kraju.

Obecnie postępowa-

nia kontrolne prowadzone wobec ﬁrm recyklingo-

wych są na etapie gromadzenia materiału dowodo-

wego.

Wyniki kontroli świadczą o dużej skali zjawi-

ska oraz potwierdzają zasadność przyjętych rozwią-

zań zarówno pod względem ustaleń, jak i ekonomiki

prowadzenia kontroli.

Udowodniono między innymi,

że do obrotu zostało wprowadzonych ok. 53 tys. ﬁk-

cyjnych faktur sprzedaży złomu o łącznej wartości

kontroli potwierdzają również wysoki stopień zorga-

nizowania działań grup podmiotów uczestniczących

w wyłudzaniu zwrotu podatku od towarów i usług

Z uwagi jednak na fakt, iż toczące się obecnie kon-

trole obejmują okres przed wprowadzeniem mecha-

nizmu reverse charge w obrocie złomem, brak jest

danych, które pozwoliłyby wiarygodnie ocenić sku-

teczność tego rozwiązania w Polsce.

Dopiero wyniki

kontroli obejmujących swym zakresem okres po

1 kwietnia 2011 r. umożliwią dokonanie oceny pra-

widłowości rynku obrotu złomem i ujawnią ewentu-

alne nowe sposoby wyłudzania VAT przy obrocie zło-

mem.

Należy jednak oczekiwać, że efekty wprowa-

dzenia reverse charge będą podobne jak w krajach

Unii Europejskiej, które odnotowały spadek nadużyć

Pragnę zapewnić, iż zarówno wyniki powyższych

analiz, jak i wszelkie propozycje wprowadzenia do

porządku prawnego zmian obecnie obowiązujących

deﬁnicjiiprocedurzostanąpoddanewnikliwejocenie

pod kątem ewentualnego wprowadzenia w przyszło-

ści zmian legislacyjnych mających na celu wyelimi-

nowanie niekorzystnych zjawisk w omawianym za-

kresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

w sprawie prób sprywatyzowania spółki

Naftor sp. z o.o. z siedzibą w Rasztowie (6971)

spółki Naftor sp. z o.o., informuję, co następuje.

Procedura zmierzająca do zbycia udziałów w spół-

ce Naftor należących do spółki Operator Logistyczny

rozpoczęła się w pierwszym kwartale roku 2010.

W rezultacie prowadzonych prac przygotowawczych

w grudniu 2010 r. wystąpiono do Zgromadzenia

Wspólników spółki OLPP sp. z o.o. o określenie wa-

runków i trybu zbycia przez właściciela wszystkich

udziałów w kapitale zakładowym Naftor sp. z o.o.

Rada Nadzorcza OLPP sp. z o.o. pozytywnie zaopi-

niowała planowane warunki i tryb zbycia przez spół-

kę ww. udziałów i w pierwszym kwartale roku 2011

Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników OLPP

podjęto uchwałę określającą warunki i tryb zbycia

przez spółkę powyższych udziałów.

W dniu 6 lipca

2011 r. w dzienniku „Rzeczpospolita” ukazało się

ogłoszenie w zakresie publicznego zaproszenia do ne-

gocjacji w sprawie zbycia przez właściciela wszyst-

kich udziałów w spółce Naftor.

Otwarcie złożonych

przez zainteresowane podmioty odpowiedzi nastąpi-

ło w dniu 28 lipca 2011 r.

Wszystkie złożone odpowie-

dzi zawierały braki formalne, co uniemożliwiło kon-

tynuowanie postępowania i spowodowało podjęcie

decyzji o odstąpieniu od negocjacji.

Ponowne publicz-

ne ogłoszenie w zakresie publicznego zaproszenia do

negocjacji w sprawie zbycia przez OLPP wszystkich

udziałów w spółce Naftor zostało opublikowane

w dzienniku „Rzeczpospolita” w dniu 7 listopada

2011 r.

Proces ten jest obecnie w toku realizacji, ofe-

2154

renci, którzy wypełnili wymagania formalne, zosta-

li dopuszczeniu do badania spółki oraz do złożenia

ofert.

Zbycie udziałów odbywa się na podstawie publicz-

nego zaproszenia do rokowań, na podstawie kryte-

riów umożliwiających wybór podmiotu wiarygodnego

oraz posiadającego znaczące doświadczenie w zakre-

rze złożonych instalacji przemysłowych o podobnej

do OLPP charakterystyce zagrożeń (rynek chemicz-

ny i paliwowy).

Pragnę podkreślić, iż proces zbycia przedmioto-

wych udziałów jest objęty nadzorem korporacyjnym.

Niezależnie od powyższego Ministerstwo Skarbu

Państwa w zakresie posiadanych uprawnień, wyni-

kających z powszechnie obowiązujących przepisów

prawa, będzie na bieżąco nadzorować proces zbycia

przedmiotowych udziałów.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie należnego dodatku z tytułu kurateli

nad osobą częściowo ubezwłasnowolnioną

(6972)

2012 r. (sygn. pisma SPS-023-6972/10) w sprawie wy-

nagrodzenia przysługującego z tytułu pełnienia funk-

cji kuratora dla osoby częściowo ubezwłasnowolnionej

uprzejmie przedstawiam poniższą odpowiedź.

Zgodnie z treścią art. 16 § 1 ustawy Kodeks cy-

osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona czę-

ściowo z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju

nych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, je-

żeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnie-

nia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowa-

dzenia jej spraw.

Postępowanie w sprawach o ubezwłasnowolnienie

częściowe regulowane jest przez art. 544–560 ustawy

nym skutkiem ubezwłasnowolnienia częściowego jest

zmiana zakresu zdolności do czynności prawnych.

Od chwili uprawomocnienia się postanowienia sądo-

wego w tej sprawie ubezwłasnowolniony traktowany

jest jak osoba o ograniczonej zdolności do czynności

prawnych.

Przedstawicielem osoby ubezwłasnowolnionej czę-

ściowo staje się kurator, którego ustanawia sąd

w oparciu o przepis art. 178 ustawy Kodeks rodzinny

zm.), dalej: K.r.o. Podstawowym zadaniem kuratora

jest udzielenie osobie ubezwłasnowolnionej częściowo

pomocy przy prowadzeniu jej spraw.

W przeważają-

cym zakresie będzie to pomoc prawna, chociaż nie

można wykluczyć również pomocy faktycznej oraz

konieczności doradzania osobie ubezwłasnowolnionej

częściowo.

Odpowiadając na pytania przedstawione w inter-

pelacji, uprzejmie informuję, że zgodnie z treścią

art. 179 § 1 K.r.o. organ państwowy, który ustanowił

nagrodzenie za sprawowanie kurateli.

Wynagrodze-

grodzenie pokrywa ten, kto żądał ustanowienia ku-

ratora.

Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że wy-

nagrodzenia nie przyznaje się, jeżeli nakład pracy

dą jest więc odpłatność sprawowanej kurateli.

Jed-

nakże zasadą jest również, że źródłem wypłacanego

wynagrodzenia są dochody (po ostatniej zmianie ww.

przepisów) lub majątek osoby, dla której ustanowiono

kuratora.

W sytuacji, gdy osoba ta nie ma odpowied-

nich dochodów lub majątku, ewentualnie jest on nie-

wielki, wynagrodzenie wypłacane jest przez tego, na

czyje żądanie kurator został ustanowiony.

Podnieść w tym miejscu należy, że w obowiązują-

cych przepisach prawnych brak jest obecnie podstaw

do stosowania w drodze analogii przepisów odnoszą-

cych się do przyznawania wynagrodzenia opiekuno-

wi prawnemu, które uprawniają w ściśle określo-

nych przypadkach (art. 162 § 3 kro) pokrywania

tego wynagrodzenia ze środków publicznych na

przyznawania wynagrodzenia kuratorom zostały bo-

wiem w sposób szczegółowy i wyczerpujący uregulo-

wane w art. 179 K.r.o.

W celu rozwiązania sygnalizowanego w interpela-

cji problemu, osoba zwracająca się do pani poseł

z prośbą o wyjaśnienie sprawy winna więc w pierwszej

kolejności ustalić, czy osoba ubezwłasnowolniona czę-

ściowo posiada majątek, z którego wynagrodzenie dla

kuratora mogłoby być wypłacone.

W przypadku gdy

ubezwłasnowolniony nie posiada środków na pokrycie

wynagrodzenia kuratora, należy ustalić, na czyje żą-

danie został on ustanowiony i do tego podmiotu kie-

rować roszczenie o wypłatę wynagrodzenia.

Wymieniany w interpelacji miejski ośrodek pomo-

cy społecznej może zostać zobowiązany do pokrycia

kosztów wynagrodzenia kuratora jedynie na zasa-

2155

dach ogólnych, tj. w przypadku ustanowienia kura-

tora na jego żądanie i przy braku odpowiedniego ma-

jątku oraz dochodów osoby, na rzecz której został on

ustanowiony.

Na marginesie można zwrócić uwagę na postano-

wienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2005 r.,

w którym wypowiedział się on w przedmiocie przy-

znania wynagrodzenia kuratorowi, ustanowionemu

co prawda na podstawie art. 603 K.p.c. (kurator dla

osoby prawnej), jednakże do którego również ma za-

stosowanie art. 179 K.r.o. Sąd Najwyższy przyjął, iż

odpłatność wynagrodzenia kuratora nie oznacza, że

ma ona (cyt.) „charakter bezwarunkowy i nie dozna-

je ograniczeń.

Wynagrodzenia nie otrzyma kurator

ustanowiony dla osoby, która nie dysponuje żadnym

majątkiem, a w przypadku gdy ustanowienie kura-

tora nastąpiło na żądanie, jeżeli na wypłatę wyna-

grodzenia nie pozwala stan majątkowy żądającego”

II CZ 84/05, LEX nr 187028).

W związku z występującymi jednak rozbieżno-

ściami w kwestii przyznawania wynagrodzenia ku-

ratorom dla osób częściowo ubezwłasnowolnionych

Ministerstwo Sprawiedliwości zwróciło się o infor-

mację do prezesów sądów okręgowych co do praktyki

w tym zakresie.

Analiza przekazanych danych po-

twierdziła, że w sytuacji, gdy nie zachodzą warunki

do obciążenia wynagrodzeniem osoby pozostającej

pod kuratelą, sądy podejmują rozbieżne decyzje pro-

cesowe, wynikające z odmiennej wykładni obowiązu-

jących przepisów.

Pojawiające się problemy z wynagradzaniem ku-

ratorów dla osób częściowo ubezwłasnowolnionych,

a wynikające z trudności w interpretacji obowiązu-

jących przepisów, sygnalizowane były również w pi-

śmie ministra pracy i polityki społecznej (sygn.

DPS-

-I-079-72-7266-MS/11) skierowanym w dniu 29 listo-

pada 2011 r. do ministerstwa sprawiedliwości.

W od-

powiedzi na to pismo podzielony został pogląd, że

brak jednoznacznych regulacji w tym zakresie powo-

duje, iż wykładnia obowiązujących przepisów doko-

nywana przez sądy nie jest jednolita, co uzasadnia

potrzebę podjęcia prób rozwiązania tego problemu

w trybie zmian legislacyjnych.

zwrócono się do Komisji KodyﬁkacyjnejPrawaCy-

wilnego o zaopiniowanie i podjęcie prac nad noweli-

zacją Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w celu

ujednolicenia i doprecyzowania zapisów w powyż-

szym zakresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

-6972/12, w związku z interpelacją poselską pani

z tytułu kurateli na osobą częściowo ubezwłasnowol-

nioną, uprzejmie wyjaśniam.

Problematyka zasądzania przez sądy wynagro-

dzenia, nie dodatku, za sprawowanie kurateli kura-

torom osób częściowo ubezwłasnowolnionych ze wska-

zaniem jako źródła ﬁnansowaniaśrodkówpublicz-

nych jest tematem licznej korespondencji prowadzo-

nej pomiędzy ministrem pracy i polityki społecznej

a ministrem sprawiedliwości.

mocy społecznej jest między innymi wynagrodzenie

należne opiekunowi z tytułu sprawowania opieki,

przyznane przez sąd.

Nie ma natomiast przewidzia-

nego świadczenia w postaci wynagrodzenia z tytułu

sprawowania kurateli.

Należy w tym miejscu wyraź-

czynienia z prawem administracyjnym, nie należy

domniemywać istnienia innych świadczeń z pomocy

społecznej niż wyraźnie w ustawie wskazane (jest to

katalog zamknięty).

Nie ma tu zastosowania szeroko

pojęta analogia.

Nie można również domniemywać

kompetencji organu do wypłaty (rozumianej jako dzia-

łania proceduralnego, jak i pokrywania kosztów

świadczenia) bądź realizacji świadczenia, gdy żaden

akt prawny nie nakłada na niego takiego obowiązku.

Dlatego minister pracy i polityki społecznej zapropo-

nował w jednym z pism kierowanych do ministra spra-

wiedliwości, aby uściślić w Kodeksach rodzinnym

i opiekuńczym przepisy dotyczące realizacji przyzna-

nego przez sąd wynagrodzenia dla kuratorów i biorąc

pod uwagę celowość rozwiązania, przekazać realizację

wypłat przedmiotowego świadczenia kasom sądów

orzekających w przedmiotowych sprawach.

Minister sprawiedliwości nie podjął do tej pory

żadnych skutecznych działań w przedmiotowej

sprawie.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

2156

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

sytuacji materialnej pracowników

jednostek sfery budżetowej (6973)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Elżbiety Witek, przesłaną przy pi-

w sprawie możliwości uwolnienia środków niezbęd-

nych na wyrównanie inﬂacyjne dla pracowników

jednostek sfery budżetowej, uprzejmie informuję, co

następuje.

Zgodnie z rekomendacją Rady EcoﬁndeﬁcytGG

kończącej procedurę nadmiernego deﬁcytu (EDP)

budżetowej UE, w ciągu 6 miesięcy od otrzymania

nowej rekomendacji Rady z art. 126.7 TFUE Polska

łowy plan działań ograniczających wydatki GG i/lub

duje możliwość nałożenia sankcji ﬁnansowych na

cyzją Rady może być wstrzymanie całości albo części

nagrodzeń oznaczałby konieczność redukcji wydat-

ków w innych obszarach, zwiększenie podatków lub

deﬁcytu oznaczałaby groźbę utraty wiarygodności

Polski na rynkach ﬁnansowychigwałtownywzrost

kosztów kapitału zarówno dla sektora prywatnego,

kiego scenariusza spowodowałyby znaczne pogor-

szenie sytuacji gospodarczej Polski, spadek zatrud-

nienia, wzrost bezrobocia i ostatecznie konieczność

nym, włącznie z funduszem wynagrodzeń w sferze

budżetowej.

Jeśli chodzi o rok 2013, to w dniu 12 czerwca 2012 r.

wej w 2013 r. w wysokości 100% (w ujęciu nominal-

zgodnie z art. 6 ww. ustawy, nie będą waloryzowane

automatycznie jednym wskaźnikiem).

darczych, a także do ogólnokrajowych organizacji

nastąpiło uzgodnienie stanowiska Komisji Trójstron-

nej, Rada Ministrów przyjmie do projektu ustawy

Trójstronnej przez Radę Ministrów.

zobowiązań, w tym wynikających z aktów norma-

tywnych, oraz wzrosty wynagrodzeń związane ze

nych w 2012 r.

Ograniczenie kosztów administracji publicznej

nie musi automatycznie oznaczać braku możliwości

podniesienia płac.

W ramach zamrożonego funduszu

wynagrodzeń istnieje bowiem możliwość, przy odpo-

wiedniej polityce kadrowo-płacowej, np. w przypadku

zwiększania płac indywidualnych w ramach plano-

wanych wynagrodzeń.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę na nieścisło-

ści i nieprawidłowości ujęte w interpelacji z dnia

4 lipca 2012 r.:

— zgodnie z danymi GUS realny (a nie, jak poda -

no, nominalny) wzrost PKB wyniósł: w 2008 r. 5,1%,

w 2009 r. 1,6%, w 2010 r. 3,9%, a 2011 r. 4,3%,

— błędnie podano dane w zakresie inﬂacjiw2008r.

– zgodnie z danymi GUS w 2008 r. ceny wzrosły

o 4,2%, a nie, jak wskazano, o 3,3%.

Ponadto zgodnie

2157

z projektem budżetu na 2012 r. prognozowany wzrost

cen w 2012 r. wynosi 2,8%.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie kryteriów określających,

które dokumenty mogą być dowodem w sprawie

(6974)

terpelację z dnia 6 lipca 2012 r., złożoną przez panią

poseł Elżbietę Witek, przekazaną przy piśmie mar-

–6974/12, w sprawie wyjaśnienia, jakie cechy powi-

nien posiadać dokument stwierdzający zawarcie

umowy pożyczki, aby mógł stanowić dowód w spra-

wie, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Stosownie do art. 720 § 2 ustawy z dnia 23 kwiet-

z późn. zm.), zwanej dalej: K.c., umowa pożyczki, któ-

rej wartość przenosi pięćset złotych, powinna być

stwierdzona pismem.

Zgodnie z art. 78 § 1 K.c. do

zachowania pisemnej formy czynności prawnej wy-

starcza złożenie własnoręcznego podpisu na doku-

mencie obejmującym treść oświadczenia woli.

Do za-

warcia umowy wystarcza wymiana dokumentów

osoba niemogąca pisać, lecz mogąca czytać, może zło-

znaczeniem, że został złożony na życzenie niemogą-

cego pisać, lecz mogącego czytać (art. 79 K.c.).

Tym samym, co do zasady, dokument mieszczący

treść umowy pożyczki – zawartej w zwykłej formie

pisemnej – powinien obejmować oświadczenia (lub

oświadczenie) woli stron (strony) o zawarciu umowy

pożyczki i podpisy (lub podpis) stron (strony).

Nie jest

więc konieczne, aby dokument podpisany był przez

obie strony.

W doktrynie przyjmuje się (Prawo cywilne – część

ogólna, [W:] System Prawa Prywatnego, t.

2, pod red.

Z. Radwańskiego, Warszawa 2008 r., s. 129–130;

cyt. za SSP Legalis), że podpis jest elementem kon-

stytutywnym dokumentu i dopiero po jego złożeniu

zostaje zachowana pisemna forma oświadczenia woli.

Należy też odróżnić treść oświadczenia woli od pod-

pisu (art. 78 K.c.), aczkolwiek są to elementy ze sobą

powiązane.

Ustawa nie deﬁniujeokreślenia„podpis”.

Znacze-

nie tego określenia należy więc ustalić na podstawie

wykładni językowej, kontekstu, w jakim pojawia się

ono w przepisach prawnych oraz mając na względzie

funkcję, jaką pełni w obrocie prawnym.

Funkcja ta

polega na:

— identyﬁkowaniuosobyskładającejoświadcze -

nie woli,

— stwierdzeniu stanowczej decyzji wywołania

skutków prawnych, a więc złożenia oświadczenia

woli, a nie tylko zamiaru jego złożenia,

— wskazania, że oświadczenie woli zostało zakoń -

czone.

Na tej podstawie przyjmuje się, że na pojęcie pod-

pisu składają się następujące jego cechy:

— jest to językowy znak graﬁczny (art. 78, 79

K.c.) – podobnie jak treść oświadczenia woli.

Inne niż

słowne znaki tożsamości (np. odcisk tuszowy linii

papilarnych, badanie oka) nie są podpisami,

— znak ten powinien być postawiony własnoręcz -

nie przez podpisującego, co pozwala przez badania

graﬁcznepismastwierdzićodkogoonpochodzi,

— na treść podpisu składa się co najmniej nazwi -

sko oświadczającego.

Natomiast podanie imienia nie

jest konieczne, aczkolwiek pożądane.

Nazwisko może

przybrać postać skróconą (tzn. z opuszczeniem nie-

których liter) i niekoniecznie czytelną, lecz charak-

terystyczną dla osoby podpisanej.

W nauce sporne

jest, czy dopuszczalne jest podpisywanie się pseudo-

nimem.

Wydaje się, że można dopuścić taką możli-

wość, gdy podpisujący stale używa pseudonimu i jest

ogólnie pod nim znany,

— doniosłość ma także usytuowanie wspomnia -

nego znaku graﬁcznego.

Opierającsięnawykładni

etymologicznej, ogólnie uważa się, że ma on cechę

podpisu tylko wtedy, gdy umieszczony jest pod tek-

stem oświadczenia woli, wskazując w ten sposób, ja-

kiej treści oświadczenie woli składa osoba stawiająca

ten znak.

Treści umieszczone poniżej podpisu nie

uważa się za objęte formą pisemną, chyba że również

będą one podpisane.

Z powyższego wynika, że dokument mieszczący

treść umowy pożyczki nie musi (dla wywarcia skut-

ków cywilnoprawnych) zawierać danych adresowych

stron umowy.

z późn. zm.), zwanej dalej: K.p.c., stanowi, że doku-

ment prywatny (takim właśnie dokumentem jest ww.

pismo stwierdzające zawarcie umowy pożyczki doko-

nanej w zwykłej formie pisemnej) stanowi dowód

2158

nie zawarte w dokumencie.

Dokumenty prywatne

stanowią też dowody w postępowaniu karnym – zob.

Osobną natomiast kwestią jest ocena wiarygod-

ności dowodu z dokumentu prywatnego, dokonywana

przez organ prowadzący postępowanie przygotowaw-

cze, czy też sądowe.

Należy mieć bowiem na wzglę-

rygodność i moc dowodów według własnego przeko-

nania, na podstawie wszechstronnego rozważenia

zebranego materiału.

Podobną normę zawiera art. 7

K.p.k. Stosownie do tego przepisu organy postępowa-

nia kształtują swe przekonanie na podstawie wszyst-

kich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swo-

bodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozu-

mowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia ży-

ciowego.

Dopiero po przeprowadzeniu ww. oceny sąd

lub prokurator mogą przyjąć, że przedłożony w po-

stępowaniu dokument prywatny (w konfrontacji z in-

nymi dowodami) udowadnia np. fakt zawarcia umo-

wy pożyczki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

w sprawie zintegrowanego systemu

poszukiwań osób zaginionych, ze szczególnym

uwzględnieniem zaginionych dzieci (6975)

ka Tomczaka w sprawie zintegrowanego systemu

nieniem dzieci, uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

W jednostkach Policji na szczeblu komend rejono-

wych/powiatowych/miejskich oraz komisariatów o struk-

turze wydziałowej prowadzeniem poszukiwań osób

zaginionych zajmują się przeszkoleni funkcjonariu-

sze zespołów poszukiwań i identyﬁkacjiosób.

Ponad-

to w komendach wojewódzkich/stołecznej Policji

funkcjonują wyspecjalizowane zespoły poszukiwań

celowych, które w przypadku dużego stopnia skom-

plikowania sprawy obejmują ją nadzorem szczegól-

nym lub przejmują do dalszego prowadzenia.

Nato-

miast nadzór ogólny nad całością prowadzonych po-

szukiwań w kraju sprawuje Wydział Poszukiwań

i IdentyﬁkacjiOsóbBiuraKryminalnegoKomendy

Głównej Policji.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w dniu

Policji zatwierdził i podpisał opracowaną przez Biuro

Kryminalne KGP koncepcję stworzenia i funkcjono-

wania, w ramach Wydziału Poszukiwań i Identyﬁka-

cji Osób Biura Kryminalnego KGP, Centrum Poszu-

kiwań Osób Zaginionych (CPOZ), którego celem bę-

dzie zwiększenie skuteczności prowadzonych przez

Policję poszukiwań osób zaginionych, a w szczegól-

ności dzieci.

Działalność CPOZ będzie polegała na bieżącej

analizie prowadzonych spraw związanych z zaginię-

ciem osób, ich koordynacji, jak również na bezpośred-

nim udziale i wsparciu ekspertów na rzecz jednostki

Policji prowadzącej poszukiwania oraz wypracowy-

waniu nowych metod i algorytmów postępowania.

Odnosząc się do problematyki zaginionych dzieci,

należy podkreślić, iż od marca 2009 r. w ramach po-

wierzonego przez ministra spraw wewnętrznych

w wyniku otwartego konkursu ofert zadania: Prowa-

dzenie interwencyjnego telefonu w sprawie zaginio-

nych dzieci działa telefon 116 000 prowadzony przez

bezpłatna i dostępna przez 24 godziny na dobę przez

Działanie telefonu 116 000 przyczyniać się ma do

mat zaginionego dziecka, przekazywania tych infor-

macji Policji oraz opiekunom dziecka, włączania

organizacji udzielających specjalistycznej pomocy.

Ponadto w 2011 r.

Fundacja Itaka otrzymała

w trybie otwartego konkursu ofert dotację celową

w wysokości 100 000 zł na realizację zadania publicz-

nego: Prowadzenie działań związanych z przygoto-

waniem do uruchomienia w Polsce systemu Child

Alert.

W ramach przedmiotowego zadania fundacja

przygotowała raport o zasadach funkcjonowania sys-

wszystkim opracowała koncepcję wdrożenia systemu

w Polsce.

Child Alert (Child Abduction Alert System) to

poszukiwawcze w ramach systemu Child Alert pole-

gają na natychmiastowym rozpoczęciu rozpowszech-

nienia informacji na temat zaginionego dziecka za

nikacji (radio, TV, media, ekrany reklamy zewnętrz-

nej, tablice informacyjne w miejscach publicznych

2159

fonia komórkowa).

W praktyce w sytuacji uprowadze-

nia dziecka wszyscy posiadacze telefonów komórko-

wych otrzymują SMS ze zdjęciem dziecka oraz opi-

sem wyglądu, billboardy wzdłuż autostrad wyświe-

tlają informacje na temat dziecka, jego wizerunek

wizyjnych, radiowych, Internetu itp.

temu na terytorium całej UE oraz nawiązywania

w strefach przygranicznych.

System Child Alert

wdrożono w 11 krajach Unii Europejskiej, wprowa-

dzając rozwiązania oparte na woluntarystycznej

współpracy pomiędzy instytucjami.

wnętrznych podjęło działania zmierzające do urucho-

mienia wspomnianego systemu w Polsce.

W oparciu

o przygotowany przez Fundację Itaka raport oraz

uwarunkowania prawne minister spraw wewnętrz-

dy Głównej Policji jako odpowiedzialnej za urucho-

mienie systemu Child Alert w Polsce.

Stały nadzór

merytoryczny nad funkcjonowaniem planowanej i przy-

gotowywanej do wdrożenia w 2013 r. platformy infor-

matycznej systemu Child Alert zapewni Centrum

Poszukiwań Osób Zaginionych.

W związku z wdrażaniem systemu Child Alert

w dniu 31 lipca 2012 r. po przeprowadzeniu otwarte-

go konkursu ofert została podpisana umowa z Fun-

dacją Itaka na realizację zadania publicznego pn.:

Przeprowadzenie kampanii społecznej dotyczącej po-

stępowania rodziców i opiekunów w przypadku upro-

wadzenia lub zaginięcia dziecka w kontekście przy-

gotowań do wdrożenia w Polsce systemu Child Alert,

w oparciu o dotację w wysokości 100 000 zł.

Przed-

miotowe zadanie dotyczy:

— prowadzenia działań informacyjnych skiero -

wanych do społeczeństwa dotyczących systemu Child

Alert,

— przygotowania materiałów informacyjnych do -

tyczących zasad postępowania rodziców lub opieku-

nów dziecka w sytuacji jego uprowadzenia lub zagi-

nięcia, w kontekście doświadczeń działania systemu

Child Alert w innych krajach,

— wspierania policyjnych działań zmierzających

do uruchomienia systemu Child Alert w Polsce, w tym

m.in. poprzez organizację szkoleń.

Dodatkowo w dniach 10–11 października 2012 r.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych we współpracy

z Fundacją Itaka zaplanowało konferencję pn. Poszu-

– 2012.

W odniesieniu do kwestii korzystania z osiągnięć

technicznych przy poszukiwaniu osób zaginionych

warto wskazać, że Policja ma możliwości aktualizacji

wyglądu osób małoletnich poprzez wykonywanie tzw.

progresji wiekowej.

Czynność ta w uzasadnionych

przypadkach była do tej pory wykonywana przez wy-

szkolonych w tym zakresie pracowników niektórych

laboratoriów kryminalistycznych Policji oraz Cen-

tralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji.

Od dnia 18 czerwca 2012 r. obowiązują nowe za-

sady poszukiwania osób zaginionych oraz identyﬁ-

kacji osób i zwłok o nieustalonej tożsamości wprowa-

dzone zarządzeniem nr 124 komendanta głównego

stępowania w przypadku ujawnienia osoby o nieusta-

lonej tożsamości lub znalezienia nieznanych zwłok

oraz szczątków ludzkich (elektroniczny Dz. Urz.

KGP

z 2012 r. poz. 29).

Nowe przepisy prawa poza wprowadzeniem obli-

gatoryjności wykonania progresji wiekowej w każ-

dym przypadku dotyczącym zaginięcia osoby mało-

letniej przed zakończeniem czynności poszukiwaw-

czych wprowadziły również nowe rozwiązania w za-

kresie poszukiwania osób zaginionych, m.in. koniecz-

ność uzyskania i wyodrębnienia proﬁluDNAosoby

zaginionej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

wykorzystania stadionów zbudowanych

lub zmodernizowanych w związku

-023-6977/12), w sprawie wsparcia optymalnego

ernizowanych w związku z organizacją Mistrzostw

Stadiony na UEFA EURO 2012™ zostały zapro-

jektowane w oparciu o najwyższe standardy UEFA

i FIFA.

Są nowoczesnymi obiektami i spełniają normy

obowiązujące dla tego typu obiektów, a infrastruktu-

ra zapewniająca bezpieczeństwo podczas meczu czy

jakiegokolwiek innego wydarzenia o charakterze ma-

sowym na stadionach spełnia wszystkie wymogi

i standardy.

Stadiony są przygotowane do rozgrywa-

nia meczów oraz do organizowania na nich innych

imprez (konferencji, koncertów, zjazdów itp.).

2160

Odpowiadając na pytanie pana posła, należy jed-

nak podkreślić, że tylko budowa Stadionu Narodo-

wego jest inwestycją realizowaną przez Skarb Pań-

cławiu – są stadionami miejskimi.

Zostały one zbu-

dowane lub przebudowane przez właściwe jednostki

mi.

Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorial-

nego są odrębnymi, samodzielnymi i niezależnymi od

siebie podmiotami.

Skarb Państwa nie jest więc

uprawniony do tego, by ingerować w sposób wykorzy-

stania stadionów miejskich, tak jak jednostki samo-

rządu terytorialnego nie są władne wpływać na spo-

sób wykorzystania Stadionu Narodowego.

W związku z tym odpowiedź na interpelację może

Ponieważ stadion jest obiektem wielofunkcyjnym,

oczekuje się, że podmiot zarządzający w pełni wyko-

rzysta jego potencjał zgodnie z zasadami prawidłowej

znaczeniem realizację zadań publicznych, w szczegól-

że realizację działań o charakterze komercyjnym

jących pokrywanie kosztów funkcjonowania i utrzy-

mania Stadionu Narodowego.

Z wyrazami szacunku

Minister

w sprawie zakończenia udziału Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej

w misji w Afganistanie (6979)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

interpelację pana posła Jacka Tomczaka w sprawie

tej Polskiej w misji w Afganistanie (SPS-023-6979/

12), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Zgodnie z toczącą się na forum Organizacji Trak-

tatu Północnoatlantyckiego (NATO) debatą na temat

przyszłości Międzynarodowych Sił Wspierania Bez-

pieczeństwa (ISAF), podjętymi wcześniej zobowiąza-

niami oraz decyzjami politycznymi, w tym prezyden-

ta Rzeczypospolitej Polskiej – Polska zaplanowała

wstępny harmonogram ograniczania naszego kon-

tyngentu w Afganistanie.

Zawarty jest on w przyję-

tym przez polski rząd dokumencie z dnia 20 września

2011 r.

„Kierunki zaangażowania Polski w Afgani-

stanie w latach 2011–2014”, który zakłada stopniową

zmianę charakteru misji w bieżącym roku z bojowej

na szkoleniowo-stabilizacyjną.

Zgodnie ze wspomnianym harmonogramem od

października bieżącego roku do października przy-

szłego roku polscy żołnierze realizować będą zadania

szkoleniowe i doradcze, z ewentualnym utrzymywa-

niem gotowości do ograniczonego wsparcia sił afgań-

skich.

W tym też okresie liczebność naszego kontyn-

gentu może zostać zredukowana do poziomu poniżej

2 tys. żołnierzy.

Natomiast do końca 2014 r. utrzyma-

na zostanie najprawdopodobniej liczba 1 tys. żołnierzy,

którzy skupiać się będą jeszcze w większym stopniu

na działaniach szkoleniowych i doradczych.

W 2014 r.

planowane jest wprowadzenie do kontyngentu grupy

likwidacyjnej z zadaniem przygotowania zakończenia

misji w Afganistanie i wycofywania całości sił i środ-

ków do kraju.

Działania te będą ściśle koordynowane

z sojusznikami.

Planowany termin zakończenia misji,

potwierdzony podczas ostatniego szczytu NATO

w Chicago (20–21 maja br.), to 2014 r.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w związku

z potrzebą właściwego przygotowania procesu wyco-

fania z rejonu działania Polskiego Kontyngentu Woj-

skowego w Afganistanie w Sztabie Generalnym Woj-

ska Polskiego opracowano „Wstępną koncepcję trans-

portu powrotnego żołnierzy i pracowników wojska

oraz środków zaopatrzenia w ramach realizacji za-

kończenia funkcjonowania PKW Afganistan”, która

uwzględnia wskazane „Kierunki....”, a także określa

zakres i harmonogram działań niezbędnych do pod-

jęcia przez właściwe komórki organizacyjne Mini-

sterstwa Obrony Narodowej oraz podmioty spoza

ministerstwa.

Wskazano w niej sposób przeprowa-

dzenia procesu wycofania mienia kontyngentu wraz

ze stopniowym zmniejszaniem liczebności kontyn-

gentu oraz przyjęto zakończenie wycofania stanów

osobowych oraz całego mienia do kraju w terminie

nie, że stan osobowy kontyngentu do końca 2014 r.

znajdzie się w kraju, natomiast transport mienia bę-

dącego „w drodze” poza terytorium Afganistanu zo-

stanie zakończony w pierwszym kwartale 2015 r.

Pragnę także podkreślić, że w najbliższych dwóch

latach (do zakończenia misji) wielkość sił naszego

kontyngentu oraz zakres realizowanych zadań zale-

żeć będzie od poziomu bezpieczeństwa w rejonie pol-

skiej odpowiedzialności, stopnia osiągania celów mi-

sji, a także zadań stawianych Polskiemu Kontyngen-

towi Wojskowemu w Afganistanie przez dowództwo

ISAF.

W styczniu bieżącego roku w prowincji Ghazni

rozpoczął się proces przekazywania odpowiedzialno-

ści za bezpieczeństwo kraju władzom Afganistanu.

Intensywne szkolenie afgańskiej armii oraz policji

w naszej prowincji pozwala na przekazywanie Afgań-

czykom kolejnych jej terenów, a to niewątpliwie przy-

2161

bliża nas do osiągnięcia założonego przez sojusz celu,

jakim jest zakończenie w 2014 r. operacji ISAF.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

w sprawie zmiany ustawy o zapobieganiu

czypospolitej Polskiej, w sprawie zmiany ustawy o za-

Sanitarnej i sformułowane w niej pytania uprzejmie

informuję, co następuje.

Ad 1.

Zaproponowana w nowelizacji ustawy z dnia

choroby zakaźnej – jako każdej choroby wywoływanej

biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, a nie

grożenia dla zdrowia publicznego – stanowi dostoso-

wanie ustawowej deﬁnicjichorobyzakaźnejdodeﬁ-

nicji choroby zakaźnej obowiązującej na polu nauk

medycznych zarówno w Polsce, jak również na świe-

cie.

Zmiana ta przed jej wprowadzeniem poddana

została konsultacjom z ekspertami i konsultantami

krajowymi, którzy potwierdzili jej zasadność.

Zawężenie ustawowej deﬁnicjichorobyzakaźnej

nych.

Deﬁnicjatakaniewystępowaławpolskimpra-

wie przed rokiem 1963, kiedy wciąż obowiązywała

jeszcze ustawa z 1935 r. o zapobieganiu chorobom

roby zakaźnej i posługiwała się tym pojęciem w zna-

czeniu obowiązującym w naukach medycznych.

Wprowadzone ustawą z 1963 r. zawężenie deﬁnicji

choroby zakaźnej miało swoje uzasadnienie w fakcie,

że ówczesna ustawa delegowała określenie wykazu

chorób zakaźnych objętych przepisami ustawy do

Zawężenie deﬁnicjiustawowejbyłowięcelemen-

leży jednak zauważyć, że owo ograniczenie zostało

Kolejne ustawy regulujące obszar chorób zakaź-

nych (z roku 2001 oraz 2008) zostały uchwalone już

przedmiotowy ich obowiązywania, tzn. zakres chorób

wykonawczej w drodze rozporządzenia, lecz przez

Sejm w samej ustawie – w formie wykazu chorób sta-

nowiącego jej załącznik, który jest integralną częścią

ustawy.

Nie towarzyszyło temu niestety przywróce-

nie prawidłowej deﬁnicjichorobyzakaźnej.

Obecnie decyzja o zakresie przedmiotowym usta-

wy, tzn. wykazie chorób objętych ustawą, znajduje się

w kompetencji Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej jako

władzy ustawodawczej i sztuczne, w stosunku do de-

ﬁnicjimedycznej,zawężeniadeﬁnicjilegalnejchoroby

zakaźnej nie znajduje uzasadnienia prawnego i me-

rytorycznego.

Należy przy tym podkreślić, że wykaz

chorób zakaźnych skupia się na chorobach, które

stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.

Jednocześnie należy mieć na uwadze przepis

art. 3 obowiązującej ustawy, który mówi, że jej prze-

pisy stosuje się wyłącznie do zakażeń i chorób zakaź-

ustawy.

Dlatego też zmiana deﬁnicji nie tworzy

w żadnej mierze pola do nadużyć zarówno przy wpro-

wadzaniu stanu epidemii, jak i realizacji „Programu

szczepień ochronnych”.

Ad 2.

Biorąc pod uwagę wysokie w skali budżetu

państwa koszty, które musiałyby zostać poniesione

przez powiatowe stacje sanitarno-epidemiologiczne,

wykonawczych do ustawy w roku 2012 i przez na-

stępne lata, zrezygnowano z przepisów, które wpro-

wadzały refundację m.in. kosztów zgłoszeń niepożą-

danych odczynów poszczepiennych dokonywanych

przez lekarzy i felczerów do organów Państwowej In-

spekcji Sanitarnej.

W skali pojedynczej placówki czy lekarza koszty

dokonania zgłoszenia są wręcz niezauważalne i są

wkalkulowane w ogólne koszty administracyjne.

Więk-

szość bowiem niepożądanych odczynów poszczepien-

nych ma charakter lekki i polega na wystąpieniu

przemijających objawów miejscowych, głównie w po-

2162

ka, i zwykle nie są one w ogóle zgłaszane przez rodzi-

ców lekarzowi.

Natomiast zgłaszany jest każdy przy-

padek wystąpienia ciężkiego i bardzo ciężkiego NOP,

który poddawany jest szczegółowej analizie w zakre-

sie okoliczności (m.in. seria szczepionki, sposób jej

przechowywania i podania) mogących mieć wpływ

na jego wystąpienie.

Niedoszacowanie, o którym

wspomina pan poseł, może wynikać z niewywiązy-

wania się lekarzy z obowiązku zgłaszania NOP

w stosunku do odczynów lekkich z uwagi na fakt, iż

– jak wspomniano – objawy przemijają szybko, a ro-

dzice zwykle nie informują lekarza o ich wystąpieniu

u dziecka.

Ad 3.

W przepisach określających dopuszczalność

i sposób stosowania przymusu bezpośredniego wpro-

wadzono doprecyzowanie, zgodnie z którym przymus

będący częścią interwencji medycznej może być sto-

sowany jedynie przez pracowników medycznych pod

bezpośrednim nadzorem lekarza lub felczera.

Po-

przedni przepis miał brzmienie: „O zastosowaniu

bądź zaprzestaniu stosowania środka przymusu bez-

pośredniego decyduje lekarz lub felczer udzielający

padek zastosowania środka przymusu bezpośrednie-

go odnotowuje się w dokumentacji medycznej”,

a nowy przepis brzmi następująco: „O zastosowaniu

środka przymusu bezpośredniego decyduje lekarz lub

felczer, który określa rodzaj zastosowanego środka

przymusu bezpośredniego oraz osobiście nadzoruje

jego wykonanie przez osoby wykonujące zawody me-

dyczne.

Każdy przypadek zastosowania środka przy-

musu bezpośredniego odnotowuje się w dokumenta-

cji medycznej”.

Nie poszerzono więc katalogu osób, które mogą

stosować środek przymusu bezpośredniego, jak błęd-

nie zinterpretowała to grupa internautów, a wręcz

zawężono go jedynie do osób, które posiadają stosow-

ną wiedzę medyczną pozwalającą zapobiec dodatko-

wemu narażeniu pacjenta, wobec którego stosuje się

środek przymusu, na ewentualny jatrogenny uszczer-

bek na zdrowiu.

Należy podkreślić także, że ustawowy obowiązek

niem środków przymusu bezpośredniego, co także

zostało błędnie przez niektórych internautów zinter-

pretowane.

Należy pamiętać, że szczepienia ochronne stano-

wią jedną z najskuteczniejszych, a czasami jedyną

czesna medycyna nadal nie dysponuje żadnym lecze-

niem o charakterze przyczynowym.

Trzeba jednak

tek istnienia przeciwwskazań medycznych, uzyskać

szczepieniu ochronnemu.

Dotyczy to m.in. dzieci cho-

rych na nowotwory oraz inne schorzenia przebiega-

jące z obniżeniem odporności.

Ponadto niektóre oso-

by pomimo poddania się szczepieniu nie wytwarzają

odporności poszczepiennej.

W tej sytuacji prowadzenie powszechnego obo-

wiązkowego programu szczepień zapewnia również

ochronę osobom nieszczepionym poprzez powstanie

tzw. odporności zbiorowiskowej.

Poziom zaszczepie-

nia populacji polskiej sięgający 95–98% (w zależności

od zakaźności choroby) sprawia, że również osoby

pieniu, korzystają z ochrony, jaką daje istnienie po-

wszechnych programów obowiązkowych szczepień

ochronnych.

Obowiązkowe szczepienia ochronne są

skuteczną i pomimo istnienia bardzo nielicznej grupy

ich przeciwników są powszechnie akceptowaną spo-

łecznie metodą zapobiegania zachorowaniom na cho-

roby zakaźne.

Nałożenie przez ustawodawcę powszechnego obo-

przeciw tym chorobom i skutecznie zmniejsza ryzyko

pień ochronnych przeciw wybranym chorobom

zmniejsza także znacznie społeczne skutki związane

rób oraz ich powikłań ponoszonymi przez sektor ﬁ-

nansów publicznych.

Obecna stabilna sytuacja epidemiologiczna w za-

nie jest stanem danym raz na zawsze.

W roku 2010

gionu WHO, który był dotychczas uznawany za stre-

zawleczenia zachorowań w graniczące z Tadżykista-

nem rejony Federacji Rosyjskiej.

Dzięki wysokiemu

ciwko poliomyelitis Polska jest obecnie chroniona

przed wybuchem epidemii w przypadku zawleczenia

zachorowań na teren naszego kraju.

Co do stwierdzenia, że słowo „obowiązkowe” su-

geruje „faktyczne zobowiązanie zdrowego dziecka

lub zdrowej osoby do poddania szczepieniu”, uprzej-

mie informuję, że szczepienie osób zdrowych leży

u podstaw idei szczepień jako działania z obszaru

prewencji, czyli zapobiegania chorobom.

Szczepienie

wywołuje w organizmie powstanie długotrwałej od-

porności przeciwko chorobie, bez konieczności nara-

żania osoby szczepionej na zachorowanie i konse-

kwencji z tym związanych.

Należy przy tym podkre-

ślić, że istnieją również choroby zakaźne, w przypad-

ku których nawet ich przechorowanie może nie da-

wać ochrony przed powtórnym zachorowaniem,

a jedyną metodą uzyskania odporności jest wykona-

nie szczepienia.

Do chorób takich należy tężec.

2163

Ad 4.

Ustawa nie przyznaje Państwowej Inspekcji

Sanitarnej nowych uprawnień.

W odniesieniu do

uprawnień, które istniały już w dotychczasowych

przepisach, precyzuje je natomiast w taki sposób, aby

zapewnić w jak największym stopniu ochronę prawa

do prywatności i innych praw obywatelskich.

Przy-

kładem jest uregulowanie uprawnień w zakresie do-

chodzenia epidemiologicznego w zakresie uzyskiwa-

nia informacji związanych z danymi na temat osób

narażonych na biologiczne czynniki chorobotwórcze.

Ma to niezwykle istotne znaczenie w przypadku wie-

lu dochodzeń epidemiologicznych, począwszy od tych,

które są prowadzone w związku np. z zachorowania-

mi wywołanymi spożyciem skażonej żywności (np. sal-

monellozy), aż po przypadki narażenia na kontakt

z osobą chorą na chorobę wysoko zakaźną i szczegól-

nie niebezpieczną w czasie wielogodzinnych podróży

lotniczych (wirusowe gorączki krwotoczne, SARS,

wysoce patogenna grypa ptaków A(H5N1), grypa

pandemiczna), jak również w stosunku do osób po-

kąsanych przez zwierzęta i potencjalnie w ten sposób

narażonych na zakażenie wścieklizną.

Obowiązek

udzielania informacji oraz niezbędnych danych pod-

miotom sprawującym nadzór był już przewidziany

Obecnie wprowadzony przepis art. 32a doszczegóła-

wia konkretnie, które organy, od kogo i w jakich sy-

tuacjach jakich danych mogą żądać.

W zakresie szczepień ochronnych powodem zmia-

ny przepisów art. 5 ustawy był m.in. fakt, że w dotych-

czasowym kształcie wymieniony był jedynie obowią-

zek poddawania się szczepieniom ochronnym prowa-

dzonym w ramach „Programu szczepień ochronnych”.

Nie wyczerpywało to wszystkich sytuacji, w których

ustawa przewiduje możliwość nałożenia obowiązku

szczepień ochronnych – obowiązek poddania się in-

nym szczepieniom ochronnym niż te, o których mowa

w „Programie szczepień ochronnych”.

Przewidziano w ten sposób również m.in. możli-

wość nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na

inne osoby niż objęte „Programem szczepień ochron-

nych” oraz przeciw innym zakażeniom i chorobom

zakaźnym niż corocznie, czyli w sytuacji ogłoszenia

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Obowiązek taki może być nałożony jedynie przez mi-

nistra zdrowia lub wojewodę.

Ustawa w proponowa-

nym brzmieniu umożliwia poddawanie osób przeby-

wających na terytorium RP takim szczepieniom je-

dynie w razie konieczności, ale nie daje dowolności

w interpretacji przepisów w tym zakresie.

Jak wspomniano wcześniej, założeniem szczepień

ochronnych jest uodparnianie przeciwko chorobom

szczególnie osób zdrowych, które wcześniej się z nimi

nie zetknęły, a więc nie posiadają odporności po prze-

chorowaniu.

Niekiedy, w zależności od oceny kon-

kretnej sytuacji epidemiologicznej, uzasadnione jest

proﬁlaktyczne podanie leków osobom z kontaktu

z osobą zakażoną lub chorą.

Art. 5 ustawy uzupeł-

niono więc o obowiązek poddania się proﬁlaktyczne-

mu leczeniu w razie zaistnienia takiej konieczności.

Jak wiadomo, kwestia ta pozostaje w gestii lekarza,

który w świetle przepisów prawa krajowego jest wła-

ściwy do ordynowania leków.

Dlatego też m.in. kon-

kretne leki nie mogły zostać wymienione w przepi-

sach znowelizowanej ustawy o zapobieganiu oraz

wspomina pan poseł.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie jednolitego patentu europejskiego

(6982)

-023-6982/12, interpelacją pana posła Krzysztofa

uprzejmie przekazuję wyjaśnienia w przedmiotowej

— Czy pan wicepremier mógłby ustosunkować się

do stwierdzeń ekspertów Polskiej Izby Rzeczników

Patentowych, PKPP Lewiatan, BCC oraz NSZZ „So-

lidarność”?

W nawiązaniu do stwierdzeń niektórych eksper-

tów na temat faworyzowania przez patent jednolity

koncernów międzynarodowych i tym samym posta-

wienia w gorszej sytuacji polskich przedsiębiorców

uprzejmie informuję, że przyjęcie nowych regulacji

w zakresie jednolitej ochrony patentowej nie oznacza,

że wyłącznie państwa wysoko rozwinięte będą bene-

ﬁcjentami,adlapolskichprzedsiębiorcówbędąone

oznaczać wzrost ryzyka prawnego, kosztów prowa-

dzenia działalności oraz zmniejszenie zdolności kon-

kurowania z podmiotami zagranicznymi.

Istniejący

obecnie europejski system patentowy ma wiele nega-

w raportach Komisji Europejskiej pokazują, że nie-

sprawny system patentowy dotyka wiele MŚP z mniej-

szych państw członkowskich lub z tych, które mają

na aktywność patentowa jest niska w porównaniu do

Konwencji o udzieleniu patentów europejskich korzy-

2164

lity przewiduje takie rozwiązania, żeby wszyscy

ropejskiej zachęci polskie podmioty gospodarcze do

Według danych Komisji Europejskiej

1)

dotyczących

kosztów związanych z uzyskaniem patentu jedno-

litego obejmującego wszystkie 27 państw członkowskich

opłaty mogłyby wynosić 6200 EUR, z czego jedynie

należy zwrócić uwagę, że w porównaniu do obecnych

kosztów dotyczących uzyskania patentu europejskiego

są to opłaty znacząco obniżone.

Zdaniem Komisji Eu-

ropejskiej koszt uzyskania patentu europejskiego

Obniżenie kosztów będzie możliwe w szczególno-

ści z uwagi na brak opłat za usługi związane z tłu-

maczeniem patentu na języki urzędowe 25 państw

walidacji (tj. przeprowadzenia procedury związanej

z dostarczeniem tłumaczenia patentu europejskiego

na język urzędowy państwa członkowskiego w celu

nieczności korzystania z przymusu rzecznikowskiego

w postępowaniu przed urzędami państw członkow-

skich w zakresie walidacji patentu czy też brak opłat

za usługi rzeczników patentowych poza granicami

Polski w związku z walidacją patentu.

W odniesieniu do zagadnienia zgłoszenia paten-

tu jednolitego warto pamiętać, że co do zasady sys-

tem patentu jednolitego będzie opierał się na proce-

durze, która jest już obecnie stosowana dla patentu

europejskiego.

Tak więc zgłoszenia patentu jednoli-

tego, podobnie jak obecnie ma to miejsce w przypad-

ku patentu europejskiego, będą mogły być składane

w językach narodowych.

Następnie dokonujący zgło-

szenia patentowego, podobnie jak w przypadku pa-

tentu europejskiego, w określonym terminie będą

zobowiązani przedłożyć tłumaczenie zgłoszenia pa-

tentowego na jeden z języków postępowania Euro-

pejskiego Urzędu Patentowego (tj. angielski, fran-

cuski lub niemiecki).

Odmienność, którą wprowadza projekt rozporzą-

dzenia w sprawie tłumaczeń patentu jednolitego

2)

,

polega na preferencyjnym systemie zwrotu kosztów

tłumaczenia w przypadku, gdy zgłaszający złożą

wniosek w języku innym niż język postępowania

przed Europejskim Urzędem Patentowym.

Zgodnie

z projektem rozporządzenia podmiot zgłaszający,

np. w języku polskim, będzie mógł liczyć na zwrot

kosztów tłumaczenia na język postępowania przed

Europejskim Urzędem Patentowym w zakresie wy-

kraczającym poza obecną praktykę stosowaną przez

Europejski Urząd Patentowy (obecnie jest tylko czę-

ściowa redukcja opłat − 20%).

Oznacza to, że polskie

przedsiębiorstwa, które dokonają zgłoszenia patentu

jednolitego w języku innym niż język postępowania

przed Europejskim Urzędem Patentowym, znajdą się

w korzystniejszej sytuacji, niż to ma miejsce w przy-

padku zgłoszenia patentu europejskiego.

Odnosząc się do poruszanej kwestii naruszenia

patentu, uprzejmie informuję, że w przypadku powo-

łania w Polsce oddziału lokalnego lub regionalnego

sądu pierwszej instancji Jednolitego Sądu Patento-

wego, w sytuacji naruszenia patentu na obszarze

mającego siedzibę w Polsce postępowanie toczyłoby

się w języku polskim.

Powyższe wynika z okoliczno-

ści, że co do zasady prawem właściwym jest prawo

lacyjnego, a sprawy w pierwszej kolejności będą roz-

strzygane przed jego oddziałem lokalnym lub regio-

nalnym Jednolitego Sądu Patentowego, gdzie języ-

kiem postępowania będzie język siedziby tego sądu.

szył patent w innym państwie członkowskim, wów-

czas, podobnie jak w chwili obecnej, byłby zobowią-

zany do prowadzenia sporu poza granicami Polski.

przedsiębiorca mógłby także ponosić ewentualną od-

powiedzialność z tytułu naruszenia patentu jednoli-

tego poza terytorium Polski.

Wówczas polski przed-

siębiorca mógłby być pozwany przed właściwym od-

działem Jednolitego Sądu Patentowego (lokalnym,

szenie.

Niemniej należy pamiętać, że w przypadku

postępowania przed oddziałem centralnym podmiot

pochodzący z państwa niebędącego stroną umowy

nie będzie mógł żądać dostarczenia stosownych tłu-

maczeń, ponieważ prawo to zarezerwowane jest je-

dynie dla pochodzących z państw będących stroną

dzięki wprowadzeniu jednolitego systemu ochrony

patentowej zostaną obniżone koszty dochodzenia

dzenia wielu postępowań przed sądami w różnych

krajach Unii Europejskiej.

1)

2)

Tj.

projekt rozporządzenia Rady wprowadzający wzmocnioną

3)

2165

prowadzenia sporu sądowego tylko w 4 państwach

członkowskich Unii Europejskiej, w których prowadzi

Wielka Brytania, Holandia) wynosi od 310 000 EUR

temu rozstrzygania sporów powiązana z brakiem

jednolitego tytułu prawnego utrudnia dostęp do sys-

temu patentowego, w szczególności małym i średnim

przedsiębiorcom.

Dodatkową korzyścią będzie rów-

nież ujednolicenie orzecznictwa w sprawach z zakre-

su patentu europejskiego i jednolitego.

Projekt umo-

wy o Jednolitym Sądzie Patentowym przewiduje, że

teczne na terenie wszystkich państw stron tego po-

rozumienia, podczas gdy obecnie orzeczenia właści-

wych organów krajowych wydawane w sprawach

dotyczących patentu europejskiego mają skutek je-

dynie na terytorium kraju siedziby tych organów.

W kwestii opłat, które są wnoszone przez podmio-

ty zagraniczne, uprzejmie informuję, że po wejściu

w życie patentu jednolitego do budżetu państwa

nadal będą wpływały opłaty od podmiotów zagra-

nicznych, które będą ubiegały się o uzyskanie ochro-

ny patentu europejskiego w Polsce.

Choć wstępne

prognozy pokazują, że po wejściu w życie patentu

jednolitego można liczyć się ze stopniowo postępują-

cym obniżaniem wpływów do budżetu państwa z opłat

za utrzymanie patentów europejskich w mocy z uwa-

gi na zakładane większe zainteresowanie zgłaszają-

cych korzystaniem z tańszego systemu patentu jed-

nolitego niż z systemu patentu europejskiego, to

z drugiej strony dla pełnej oceny tego zagadnienia

należy wziąć pod uwagę również dochody, które uzy-

ska budżet państwa w związku z podziałem opłat za

utrzymanie patentu jednolitego.

— Jakie jest stanowisko ministerstwa w sprawie

jednolitego patentu europejskiego?

Ministerstwo Gospodarki prezentuje swoje stano-

wisko w oparciu o zatwierdzone przez Komitet do

Spraw Europejskich stanowiska rządu RP w stosun-

ku do projektów rozporządzeń patentowych oraz za-

twierdzoną w dniu 10 listopada 2011 r. przez prezesa

Rady Ministrów instrukcję negocjacyjną do projektu

umowy międzynarodowej o Jednolitym Sądzie Paten-

towym.

Rząd RP wyraził swoje poparcie dla prac nad

stworzeniem jednolitego systemu ochrony patentowej

w stanowiskach rządu RP przyjętych przez KSE

− w odniesieniu do decyzji Rady upoważniającej do

podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie two-

25 lutego 2011 r., a w odniesieniu do dwóch projektów

rozporządzeń w sprawie patentu jednolitego11) − w dniu

25 maja 2011 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie umieszczania reklam

na zaparkowanych pojazdach samochodowych

(6983)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-6983/12, z dnia 25 lipca 2012 r.

przekazujące interpelację posła Krzysztofa Brejzy

pojazdach samochodowych, przedstawiam następu-

jącą informację.

W odniesieniu do pytania pierwszego, uprzejmie

umieszczania reklam na pojazdach.

W zakresie pytania drugiego, należy wskazać, że

pojazd wykonujący postój na drodze musi spełniać

wymagania określone w przepisach ustawy Prawo

o ruchu drogowym, m.in. dotyczące: postoju (art. 46–

–49 ustawy) i przewozu ładunków (art. 61 ustawy)

oraz wymagania techniczne określone w rozporzą-

dzeniu ministra infrastruktury z dnia 31 grudnia

Ponadto należy zwrócić uwagę, że na podstawie

art. 50a ust. 1 przywołanej wyżej ustawy pojazd po-

zostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, któ-

cję na koszt właściciela lub posiadacza.

Szczegółowy

tryb usuwania takich pojazdów oraz jednostki wła-

ściwe w tym zakresie zostały uregulowane w przepi-

sach rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych

Równocześnie uprzejmie wskazuję, iż zgodnie

z brzmieniem przepisu art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Pra-

wo o ruchu drogowym zabrania się umieszczania na

Przepis ten ma zastosowanie nie tylko do urządzeń

wysyłających lub odbijających światło, umieszczonych

do tych zainstalowanych na pojeździe.

Wobec powyższego, gdy pojazd wykonujący postój,

np. z ładunkiem w formie reklamy umieszczonym na

dachu, narusza przywołane powyżej regulacje praw-

ne, istnieją podstawy – z punktu widzenia przepisów

2166

o ruchu drogowym – do podjęcia odpowiednich dzia-

łań mających na celu usunięcie zaistniałych niepra-

widłowości związanych z postojem takiego pojazdu.

Należy podkreślić, iż ocena prawidłowości sposobu

i miejsca parkowania oraz egzekwowanie wyżej wy-

mienionych przepisów pozostaje w kompetencjach

uprawnionych organów kontroli – Policji oraz straży

gminnych (miejskich).

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie braku jednoznacznych uregulowań

w bezpiecznej odległości od siedzib ludzkich,

miejsc przebywania zwierząt

oraz zapewniających zachowanie wartości

środowiska przyrodniczo-krajobrazowego

(6984)

go w sprawie braku jednoznacznych uregulowań

wych w bezpiecznej odległości od siedzib ludzkich,

jobrazowego, otrzymaną przy piśmie wicemarszałka

2012 r., znak: SPS-023-6984/12, uprzejmie informu-

ję, jak poniżej.

Na wstępie należy zaznaczyć, że obecne otoczenie

prawne dla odnawialnych źródeł energii reguluje

kwestie związane z realizacją na terytorium Polski

projektów polegających na budowie nowych mocy wy-

twórczych na wszystkich etapach inwestycji, co ma

kluczowe znaczenie dla realizacji zadań dotyczących

bezpieczeństwa energetycznego państwa.

Składa-

ją się na to procedury związane z planowaniem, bu-

dową, przyłączaniem do sieci elektroenergetycznej

i eksploatacją instalacji pracujących w oparciu o od-

nawialne źródła energii.

Procedury te mają zapewnić

optymalne rozmieszczenie nowych źródeł na teryto-

rium kraju.

Procesy związane z ustaleniem lokalizacji inwesty-

cji regulowane są odrębnie na lądowym terytorium

kraju i w polskich obszarach morskich.

Proces lokali-

zacji inwestycji w obszarach morskich RP określa

Na lądzie podlegają one, co do zasady, przepisom

poz. 647), zwanej dalej ustawą p.z.p. Zgodnie z art. 4

ust. 1 ustawy p.z.p. ustalanie przeznaczenia terenu,

gospodarowania przestrzennego.

W miejscowych planach zagospodarowania prze-

strzennego określa się granice obszarów, na których

czającej 100 kW, a także ich strefy ochronne, związa-

ne z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodaro-

waniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem

wisko, o ile gmina przewiduje na terenie objętym pla-

nem miejscowym lokalizację tych urządzeń (art. 15

ust. 3 pkt 3a ustawy p.z.p.).

W przypadku braku miejscowego planu zagospo-

spodarowania terenu i warunków zabudowy następu-

je w drodze decyzji o warunkach zabudowy – w tym

przypadku w odniesieniu do urządzeń wytwarzają-

cych energię elektryczną oraz w drodze decyzji o usta-

leniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – w odnie-

sieniu do sieci przesyłowych energii elektrycznej.

Decyzja o pozwoleniu na budowę dla inwestycji

związanych z odnawialnymi źródłami energii musi

przestrzennego lub – w przypadku gdy na terenie

planowanej inwestycji nie obowiązuje plan miejscowy

– z decyzją o warunkach zabudowy, lub decyzją

Należy przy tym nadmienić, że podmioty społeczne

mają prawo aktywnie partycypować w każdym etapie

procesu administracyjnego zmierzającego do wyda-

nia pozwolenia na budowę.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż Minister-

skiej nie jest organem właściwym do prowadzenia

prac badawczych nad oddziaływaniem farm wiatro-

wych na środowisko, przyrodę i zdrowie człowieka

oraz nie prowadzi prac w zakresie określenia mini-

malnej odległości turbin wiatrowych od elementów

środowiska lub zabudowy, a w związku z tym nie

dysponuje szczegółowymi opracowaniami naukowy-

mi lub wynikami badań w tym zakresie.

MTBiGM

podziela punkt widzenia Ministerstwa Gospodarki,

iż wprowadzenie sztywnych granic stref ochronnych

bez dostatecznej wiedzy na temat potencjalnego

wpływu takiej regulacji na rozwój odnawialnych źró-

2167

deł energii w Polsce, w kontekście obligatoryjnych

celów zawartych w dyrektywie 2009/28/WE, nie jest

właściwe.

Należy przy tym zaznaczyć, iż wielkość

i natężenie wpływu turbin wiatrowych na otoczenie

zależy przede wszystkim od indywidualnych parame-

trów technicznych planowanych turbin wiatrowych

oraz od konkretnych uwarunkowań lokalnych.

Na

przykład rozpatrując kwestie poziomu hałasu emito-

wanego przez siłownie wiatrowe, pod uwagę należy

lecz także ukształtowanie i użytkowanie terenu,

nych każdego projektu.

Wskutek bardzo dużej ilości

natężeniu i wielkości rozchodzącego się hałasu oraz

cia oddziaływań, nie jest możliwe wprowadzenie do

polskiego prawa regulacji podających bezwzględną

minimalną odległość turbin od zabudowań.

Ustawo-

we określenie choćby przybliżonych wartości para-

metru oddalenia od miejsca przeznaczonego do poby-

dywidualnych danych technicznych oraz środowisko-

wych, obarczone byłoby bardzo dużą niepewnością.

W związku z powyższym odległości od obiektów

zabytkowych, zabudowań mieszkalnych, obiektów

inwentarskich czy wszelkich chronionych form i ele-

mentów środowiska, w jakich można zlokalizować

elektrownie wiatrowe, aby nie oddziaływały one ne-

gatywnie na ww. tereny, są każdorazowo określane

podczas procedury oceny oddziaływania na środowi-

sko, prowadzonej zgodnie z ustawą z dnia 3 paździer-

nika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowi-

zwaną dalej ustawą o.o.ś.

Tym samym ministerstwo

podziela opinię Ministerstwa Środowiska, iż tylko

podczas rozpatrywania jednostkowego, konkretnego

projektu znane są kluczowe parametry zamierzenia

inwestycyjnego, wykonywane są odpowiednie bada-

ślenie wpływu planowanego przedsięwzięcia i wska-

zanie bezpiecznej lokalizacji względem obszarów za-

budowanych oraz cennych przyrodniczo i krajobra-

zowo (na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji

Ochrony Środowiska dostępna jest m.in. publikacja:

„Wytyczne w zakresie prognozowania oddziaływań

jest szczegółowy opis wymagań lokalizacyjnych

w kontekście wpływu tego typu inwestycji na środo-

wisko (m.in. infradźwięki, migotanie cienia, zakłó-

cenie szlaków wędrówki ptactwa).

Podczas przedmiotowej procedury powinny zostać

zidentyﬁkowaneizweryﬁkowanewszystkieuciążli-

wości oraz poziom i rodzaje zagrożeń wynikające

z realizacji elektrowni wiatrowych.

Wydana na ich

podstawie decyzja o środowiskowych uwarunkowa-

niach nakłada na inwestora szereg obowiązków gwa-

rantujących spełnienie standardów jakości środowi-

ska oraz zapobiegających wystąpieniu znacznego

negatywnego oddziaływania na środowisko.

Nato-

nia negatywnego oddziaływania na ludzi lub środo-

wisko następuje odmowa zgody na realizację przed-

sięwzięcia, co praktycznie wyklucza możliwość loka-

lizowania farm wiatrowych w bezpośredniej bliskości

zabudowań mieszkalnych.

Przedstawienie propozycji legislacyjnych, okre-

ślających minimalne odległości elektrowni wiatro-

wych od zabudowań, ewentualnie wskazanie zasad

ich ustalania na etapie postępowania środowisko-

wego, uregulowanego w ustawie o.o.ś., leży w gestii

ministra środowiska, który jest gospodarzem ww.

ustawy, przy współpracy z ministrem zdrowia, do

Obecnie obowiązujące przepisy ustawy p.z.p. wraz

z aktami wykonawczymi nie określają szczegółowych

wymogów dotyczących lokalizowania elektrowni wia-

trowych.

Jak wskazano na wstępie, normy tego typu

mogą być wprowadzane w aktach prawa miejscowego

– w uchwałach w przedmiocie miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego, w ramach władz-

twa planistycznego, którym dysponują gminy.

W prze-

pisie art. 10 ust. 2a ustawy p.z.p. zawarty jest wymóg

wskazania w studium uwarunkowań i kierunków

rozwoju przestrzennego gminy obszarów, na których

wych planach zagospodarowania przestrzennego.

Zarówno uchwalenie studium uwarunkowań i kie-

runków rozwoju zagospodarowania przestrzennego

gminy, jak i miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego wymaga, zgodnie z przepisem art. 46

ustawy o.o.ś., przeprowadzenia strategicznej oceny

oddziaływania na środowisko, dotyczącej projektów

tych dokumentów.

W ramach tej procedury sporzą-

dzana jest prognoza oddziaływania na środowisko

(uregulowana w przepisie art. 51 ustawy o.o.ś.), obej-

mująca m.in. analizę i ocenę dotyczącą:

1) istniejącego stanu środowiska oraz potencjal-

2) stanu środowiska na obszarach objętych prze-

3) przewidywanych znaczących oddziaływań,

wych oraz pozytywnych i negatywnych, na cele

2168

ta, rośliny, wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, kra-

jobraz, klimat, zasoby naturalne.

Inwestycja polegająca na budowie elektrowni wia-

trowej może podlegać postępowaniu w przedmiocie

przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzię-

cia na środowisko, o którym mowa w przepisie art. 59

Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięcia mogącego za-

instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii

nej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW oraz loka-

lizowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej

stalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elek-

trycznej energię wiatru, inne niż wymienione w § 2

są na obszarach objętych formami ochrony przyrody,

runki życia ludzi, dobra materialne.

Analizie podlega-

ją także możliwość oraz sposoby zapobiegania i zmniej-

szania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia

wy o.o.ś.).

Analiza ta obejmuje zatem ocenę intensyw-

ności zjawisk, które powszechnie łączy się z funkcjo-

nowaniem elektrowni wiatrowych, takich jak zmiany

dynamiczny, hałas infradźwiękowy, pole elektroma-

gnetyczne czy efekt migotania cienia.

Efektem tych analiz winno być określenie, czy wnio-

skowana inwestycja jest możliwa do zlokalizowania na

proponowanym terenie, oraz ewentualnie wskazanie

innych wymagań prowadzących do minimalizacji wpły-

Uwzględniając potrzebę zapewnienia partycypacji

trowych, w ocenie Ministerstwa Transportu, Budow-

darowania przestrzennego (tj. zgodnie z zasadami

spowodowałoby możliwość społecznej kontroli proce-

su planistycznego w ramach przewidzianych w usta-

wie p.z.p. konsultacji społecznych, a w konsekwencji

zwiększyłoby szanse na wypracowanie rozwiązań

kompromisowych.

Dokonana analiza zapisów ustawy p.z.p. wskazuje

także na potrzebę klaryﬁkacji kwestii związanych

z przyjętym przez sądy administracyjne kwaliﬁkowa-

niem instalacji odnawialnych źródeł energii jako urzą-

dzeń infrastruktury technicznej; powstaje to wskutek

braku deﬁnicji legalnej.

Wtym celu Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pro-

wadzi robocze uzgodnienia zmiany brzmienia ww.

ustawy z Ministerstwem Gospodarki.

Ewentualne

zmiany będą mogły zostać wprowadzone w trakcie

energii (OZE).

Już podjęte działania doprowadzić mają

do zwiększenia kontroli gmin m.in. nad miejscami

i warunkami lokalizacji elektrowni wiatrowych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

w sprawie nowelizacji ustawy Prawo

o ruchu drogowym, wprowadzającej

w życie europejską dyrektywę 2007/46/WE

dotyczącą homologacji pojazdów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację pana posła Piotra Tomań-

w życie europejską dyrektywę 2007/46/WE dotyczą-

cą homologacji pojazdów i części motoryzacyjnych,

przedstawiam następujące wyjaśnienia, które jedno-

cześnie stanowią odpowiedź na zadane przez pana

posła pytania.

skiem, iż proponowane zmiany w projekcie wprowa-

dzają obowiązek homologowania wszystkich części,

co w konsekwencji spowoduje wzrost ich cen, zmniej-

szenie konkurencyjności polskich przedsiębiorców na

rynku, jak również nabywanie części bez udokumen-

2169

towanego źródła pochodzenia lub ze złomowisk celem

szukania oszczędności.

Należy wyraźnie podkreślić,

mologacji wyłącznie przedmioty wyposażenia lub

części montowane w pojeździe, które są objęte prze-

pisami dyrektyw UE i regulaminów EKG ONZ.

wach homologacji organ państwa członkowskiego

tów wyposażenia lub części określonych w załączni-

ku nr XIII do ww. dyrektywy.

Należy jednocześnie

ce legislacyjne w ramach UE w tym zakresie.

Pań-

stwa członkowskie zostały jednakże zobowiązane do

wprowadzenia procedury umożliwiającej wydanie

takiego zezwolenia w przypadku, gdy UE określi ta-

kie przedmioty wyposażenia lub części.

gólności obowiązków poza te, które wynikają z prze-

w sprawie konieczności rozwiązania problemu

szkód wyrządzanych przez dziki

w uprawach rolnych (6986)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Piotra Tomańskiego z dnia 5 lipca

SPS-023-6986/12, w sprawie szacowania szkód i wy-

płaty odszkodowań rolnikom z terenu powiatu prze-

myskiego za szkody wyrządzone przez zwierzęta łow-

ne na ich gruntach rolnych, przekazuję stosowne

wyjaśnienia.

8 marca 2010 r. podpisanym zgodnie z delegacją usta-

wową także przez ministra rolnictwa i rozwoju wsi.

Rozporządzenie to przygotowywali eksperci z dzie-

dziny szacowania szkód łowieckich oraz przedstawi-

ciele samorządów rolniczych.

Przygotowano je na

zasadzie kompromisu pomiędzy zainteresowanymi

grupami społecznymi, tj. rolnikami, myśliwymi, sa-

morządami terytorialnymi czy administracją leśną.

poszkodowanych bez względu na okresową sytuację

ﬁnansowąorazdokonaniawypłatyodszkodowania

w terminie 30 dni po ostatecznym szacowaniu szko-

dy.

W przypadku nieuzyskania porozumienia co do

wielkości odszkodowania, należy tutaj przypomnieć

o roli wójta gminy jako mediatora w sprawie polu-

bownego załatwienia sporu na zasadzie umowy cy-

wilnej.

Podnoszony problem braku obiektywizmu

przy ocenie szkód jest niwelowany możliwością

uczestniczenia w procesie oceny szkody przedstawi-

cieli właściwej izby rolniczej.

Zawsze jednak pozosta-

je możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze

sądowej i mediacji gminy.

Podstawą prowadzenia gospodarki łowieckiej

populacji zwierzyny.

Przepisy zawarte w art. 47 ust. 1

Prawa łowieckiego wskazują ponadto na potrzebę

żawcami lub zarządcami obwodów w celu zabezpie-

czania upraw przed szkodami w obopólnym ich inte-

resie.

Propozycja powołania straży rolnej w kontek-

ście przepisów wyraźnie wskazujących gremia, które

posiadają możliwość inicjatywy ustawodawczej do

celów przygotowania zmiany przepisów Prawa ło-

wieckiego i jego aktów wykonawczych nie wydaje się

konieczna, ostatnia nowelizacja zasad szacowania

szkód łowieckich miała miejsce w 2010 r.

Propozycja

grodzenia obszarów leśnych nie jest właściwa z uwa-

gi na przerwanie korytarzy ekologicznych, którymi

poruszają się dzikie zwierzęta, chronione i łowne.

Problem ten został rozwiązany przy budowie szlaków

komunikacyjnych, gdzie zobowiązuje się inwestorów

do budowy przejść nadziemnych i podziemnych dla

dzikich zwierząt, właśnie dla umożliwienia im swo-

bodnego przemieszczania się.

Jednak takie zabezpie-

czenia, jak grodzenie i inne, przewidziane są w art. 47

i 48 ustawy Prawo łowieckie.

W celu pomniejszenia

2170

szkód w uprawach rolnych dzierżawcy obwodów ło-

wieckich w roku gospodarczym 2011/12 wybudowa-

li 63,5 tys. paśników, 187 tys. lizawek, uprawiali 16 tys.

poletek żerowych, utrzymywali 9,9 tys. pasów zapo-

rowych, wyłożyli około 140 tys. ton karmy i 1,9 tys.

ton soli.

Zrobiło to 2,5 tys. kół łowieckich.

Planowanie odstrzału dzików znajduje się w gestii

kół łowieckich, zarządów okręgowych PZŁ oraz ana-

lizujących i zatwierdzających plany łowieckie nadle-

śniczych.

Stosując aktualnie obowiązujące przepisy

odnośnie terminów polowań na dziki, stan populacji

może być utrzymany na poziomie gwarantującym

znośny poziom szkód łowieckich.

Zgodnie z przepisami

rozporządzenia w sprawie określenia okresów polo-

wań na zwierzęta łowne, poluje się przez cały rok na:

tomiast na lochy poluje się od 15 sierpnia do 15 stycz-

nia.

Myśliwi mogą być zatem w łowisku przez cały rok

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie wyczerpania limitów

w przychodniach specjalistycznych (6987)

lacją pana Piotra Tomańskiego, posła na Sejm Rze-

wyczerpania limitów w przychodniach specjalistycz-

nych, która została przesłana przy piśmie marszałka

(znak: SPS-023-6987/12), uprzejmie proszę o przyję-

w ramach planu ﬁnansowego oddziału wojewódz-

kiego należy do kompetencji dyrektora tego oddzia-

łu.

Również w zakresie kompetencji dyrektora od-

działu wojewódzkiego funduszu leży zgodnie z art. 124

nej ﬁnansowanychześrodkówpublicznychmożli-

wość dokonywania przesunięć w ramach kosztów

dyrektora Podkarpackiego OW NFZ z prośbą o przed-

limitów w przychodniach specjalistycznych, dyrektor

Podkarpackiego OW NFZ poinformował, że w po-

szczególnych zakresach świadczeń kształtuje się to

bardzo różnie.

Czas oczekiwania pacjenta na nie-

które świadczenia jest dłuższy, natomiast na inne

zdecydowanie krótszy, a pacjenci przyjmowani są nie-

mal z dnia na dzień.

Nawet w tym samym zakresie

w jednej poradni kontrakt jest wyczerpany, zaś

w drugiej czas oczekiwania jest czasem akceptowal-

nym przez pacjenta.

W celu zabezpieczenia ciągłości udzielania świad-

czeń zdrowotnych dla ubezpieczonych podkarpacki

OW NFZ monitoruje poziom wykonania i dokonuje

przesunięcia środków ﬁnansowychzgodniezzapisa-

mi § 20 i 21 oraz § 43 ogólnych warunków umów.

Jednocześnie należy dodać, że oddział jest ogra-

niczony planem ﬁnansowym, którego nie może

przekroczyć i który pozwala na zakup określonej

liczby świadczeń zdrowotnych w danym okresie ﬁ-

nansowym.

większego zabezpieczenia usług medycznych, szcze-

gólnie specjalistów i leczenia szpitalnego, dyrektor

oddziału poinformował, że plan ﬁnansowyjestprzy-

gotowywany w oparciu o rzeczywiste wykonanie

świadczeń na danym terenie i w danym zakresie

świadczeń w odniesieniu do posiadanych środków

ﬁnansowychipotencjałuświadczeniodawców.

Jed-

nocześnie Podkarpacki Oddział Wojewódzki NFZ na

bieżąco dokonuje analizy świadczeń wykonanych

ponad limit określony w umowie i w pierwszej ko-

lejności ﬁnansujeświadczenianielimitowaneoraz

tzw. procedury ratujące życie.

W sytuacji wzrostu

nakładów w planie ﬁnansowym oddział zwiększa

wartości obowiązujących umów oraz kontraktuje

nowe poradnie specjalistyczne i oddziały szpitalne,

aby zapewnić jak najlepszy dostęp do świadczeń dla

ubezpieczonych.

W odniesieniu do kwestii dotyczącej procedur obo-

wiązujących w nagłych wypadkach dyrektor oddzia-

2171

łu poinformował, że w stanach nagłych świadczenia

niezwłocznie.

Mówi o tym art. 19 ww. ustawy o świad-

ków publicznych, który określa tok postępowania

w takich przypadkach.

okresu, na jaki zapewnione są środki na utrzymanie

oddziałów ratunkowych, dyrektor Podkarpackiego

OW NFZ poinformował, że ﬁnansowanieświadczeń

udzielanych w szpitalnych oddziałach ratunkowych

Ryczałt ten ustalany jest zgodnie z algorytmem okre-

ślonym w § 18 zarządzenia nr 72/2011/DSOZ prezesa

na okres jednego roku.

Stawka ryczałtu dobowego

ustalana jest z góry oraz na podstawie m.in. średniej

dobowej liczby pacjentów zaopatrzonych w SOR oraz

średniej wagi punktowej wykonanych czynności

w SOR zrealizowanych w danym okresie sprawoz-

dawczym.

A zatem nie jest możliwe wyczerpanie li-

mitów w tych oddziałach.

Odnosząc się do propozycji pana posła dotyczącej

likwidacji limitów na świadczenia opieki zdrowotnej

ﬁnansowaneześrodkówpublicznychwzamianza

okazanie dowodu ubezpieczenia przez pacjenta i na-

stępnie wystąpienie lekarza o zwrot kosztów do NFZ,

uprzejmie informuję, że realizacja tego postulatu wy-

magałaby gruntownej zmiany systemu ﬁnansowania

oraz istotnego zwiększenia ﬁnansowaniaświadczeń.

Ministerstwo Zdrowia obecnie nie prowadzi prac le-

gislacyjnych w tym kierunku.

kwestii dotyczącej rozważenia możliwości wprowa-

dzenia na wzór śląskiej karty NFZ podobnego roz-

wiązania na terenie całego kraju oraz niedogodno-

ści związanych z rozwiązaniem stosowanym przez

Śląski OW NFZ pragnę poinformować, że w dniu

alizacji karty ubezpieczenia zdrowotnego (KUZ)

w formie osobnej, dodatkowej, elektronicznej karty

wydawanej przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Do-

zdrowotnego oraz nowego dowodu osobistego pl.ID.

Za podjęciem decyzji o wydaniu odrębnej karty prze-

mawia jednak znacznie niższy koszt oraz możliwość

dowód osobisty będzie zawierał przestrzeń pozwala-

jącą na umieszczenie w przyszłości komponentu ob-

sługującego funkcjonalność karty ubezpieczenia

zdrowotnego.

Funkcje, jakie ma spełniać karta ubezpieczenia

dokumentem potwierdzającym prawo ubezpieczone-

go do świadczeń opieki zdrowotnej oraz umożliwia-

jącym potwierdzanie wykonania świadczeń opieki

zdrowotnej.

Z poważaniem

w sprawie przyłączenia pow. wejherowskiego

do strefy małego ruchu przygranicznego

z obwodem kaliningradzkim (6988)

terpelację pana posła Jerzego Budnika (pismo z dnia

25 lipca br., nr SPS-023-6988/12) w sprawie przyłą-

czenia powiatu wejherowskiego do strefy małego ru-

chu przygranicznego z obwodem kaliningradzkim

uprzejmie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych od początku

swego zaangażowania w nowelizację rozporządzenia

państw członkowskich przywiązywało ogromną wagę

do osiągnięcia rozwiązania najbardziej korzystnego

dla strony polskiej.

Ministerstwo, podejmując działa-

nia mające na celu zmianę tego rozporządzenia, dąży-

ło nie tylko do stworzenia wyjątku dla obwodu kali-

ningradzkiego, ale również do maksymalnego posze-

rzenia strefy małego ruchu granicznego (MRG) po

polskiej stronie.

Starania te były prowadzone w uzgod-

nieniu z innymi resortami, w szczególności z Minister-

stwem Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Przy

wyznaczaniu zasięgu rozszerzonej strefy przygranicz-

nej po polskiej stronie, objętej umową o małym ruchu

granicznym z Rosją, były brane pod uwagę takie kry-

teria, jak: równoważność (w przybliżeniu) w stosunku

do obszaru obwodu kaliningradzkiego, funkcjonal-

ność (m.in. w aspekcie obejmowania kluczowych ośrod-

ków administracyjnych, takich jak Olsztyn i Trójmia-

sto) oraz zgodność proponowanych zmian z celem

określonym w rozporządzeniu 1931/2006.

Chciałabym zapewnić, że na wstępnym etapie for-

mułowania polskiego stanowiska brano pod uwagę

2172

wariant maksymalny, tj. objęcie zakresem małego

ruchu granicznego po stronie polskiej dwóch całych

województw: pomorskiego i warmińsko-mazurskie-

go.

Było to wyjściowe stanowisko negocjacyjne Pol-

ski.

Powiaty wskazane w projekcie nowelizacji przez

Komisję Europejską stanowiły wyraz kompromisu za-

MRG po stronie polskiej obejmuje 16 525,73 km

2

(to

jest tylko część województw pomorskiego i warmiń-

po stronie rosyjskiej.

Tym samym stronie polskiej

udało się zwiększyć obszar naszej strefy MRG.

Nale-

ży mieć na uwadze, że zanim KE przygotowała pro-

jekt, który odzwierciedla powyższe kompromisowe

ści państw członkowskich.

Aktywność lobbingowa

i poparciem pozostałych państw członkowskich oraz

Komisji Europejskiej.

Przyznając zasadność poruszonej przez pana posła

oraz Radę Powiatu Wejherowskiego argumentacji

(uchwała nr IV/XVII/197/12 z dnia 27 czerwca br.), na-

leży jednocześnie zwrócić uwagę, iż projekt rozporzą-

dzenia został w dniu 1 grudnia 2011 r. przyjęty przez

Parlament Europejski w kształcie zaproponowanym

przez Komisję.

Umowa między rządem Rzeczypospoli-

tej Polskiej a rządem Federacji Rosyjskiej o zasadach

małego ruchu granicznego została podpisana w Mo-

skwie w dniu 14 grudnia 2011 r. i weszła w życie

27 lipca br. Obecnie nie ma możliwości przyłączenia

powiatu wejherowskiego do strefy małego ruchu przy-

granicznego z obwodem kaliningradzkim.

W przypad-

ku pozytywnych ocen dotyczących funkcjonowania

wyżej wymienionej umowy oraz sprzyjających warun-

ków zapewniam, że strona polska będzie podejmować

odpowiednie działania w celu ewentualnej modyﬁkacji

zasięgu strefy małego ruchu granicznego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie doﬁnansowania nauki

języka kaszubskiego w przedszkolach

publicznych i niepublicznych (6989)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Jerzego Feliksa Budnika, posła na

w sprawie doﬁnansowanianaukijęzykakaszubskie-

go w przedszkolach publicznych i niepublicznych,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

chody własne, subwencje ogólne (w tym część oświa-

Ostateczne kwoty części oświatowej subwencji

2012 skalkulowane zostały na podstawie rozporządze-

W algorytmie podziału części oświatowej subwen-

na rok 2012 – w części szkolnej (SOB) – uwzględnio-

no w odniesieniu do uczniów mniejszości narodowych

kiem regionalnym następujące wagi:

— P

9

ści posługującej się językiem regionalnym, dla

podejmuje dodatkowe zadania edukacyjne, a także

dla uczniów korzystających z dodatkowej, bezpłatnej

nauki języka polskiego, o których mowa w art. 94a

ust. 4 i 4b ustawy o systemie oświaty,

— P

10

= 1,50 dla uczniów oddziałów i szkół dla

2173

podstawowych, w których łączna liczba uczniów ko-

rzystających z zajęć dla mniejszości narodowej lub

etnicznej, społeczności posługującej się językiem re-

gionalnym, uczniów pochodzenia romskiego lub uczniów

wy o systemie oświaty, nie przekracza 84, oraz gim-

nazjów i szkół ponadgimnazjalnych, w których łącz-

na liczba uczniów korzystających z zajęć dla mniej-

szości narodowej lub etnicznej, społeczności posługu-

jącej się językiem regionalnym, uczniów pochodzenia

przekracza 42.

W ostatecznej kwocie części oświatowej subwencji

czone jednostkom samorządu terytorialnego w wyniku

zastosowania wagi P

9

wyniosły łącznie 23 562 tys. zł,

natomiast środki obliczone w ramach wagi P

10

opiewa-

ły łącznie na kwotę 246 996 tys. zł.

W części oświa-

liczone zostały jednostkom samorządu terytorialnego

dodatkowe środki (z uwzględnieniem wskaźnika ko-

rygującego D

i

) w łącznej wysokości 270 558 tys. zł.

Środki te zostały skalkulowane dla 53 399 uczniów (z tego

waga P

9

– 22 260 uczniów, waga P

10

– 31 139 uczniów)

objętych nauką języków mniejszości, uczniów posługują-

cych się językiem regionalnym – kaszubskim.

Wzorem

lat ubiegłych w roku 2012 objęto zwiększoną subwen-

cją oświatową uczniów szkół, które podejmują dodat-

kowe zadania edukacyjne dla uczniów pochodzenia

romskiego.

Należy jednakże podkreślić, że powyższe rozwią-

zania dotyczą nauczania języka mniejszości narodo-

wych i etnicznych oraz społeczności posługującej się

językiem regionalnym tylko w odniesieniu do szkół, po-

wencji ogólnej.

Zadania te są ﬁnansowanegłównie

z dochodów własnych gmin.

Zgodnie z przepisami ww. ustawy o dochodach

snymi jednostek samorządu terytorialnego są m.in.

osób ﬁzycznych(PIT)orazzpodatkudochodowego

od osób prawnych (CIT).

W związku z powyższym z przykrością informuję,

że nie ma możliwości doﬁnansowaniazadaniaopisane-

go w interpelacji ze środków części oświatowej subwen-

cji ogólnej, jak to ma miejsce w przypadku szkół.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie zwolnień bądź zmniejszenia

wymiaru godzin nauczycieli (6990)

lacją pana posła Michała Kabacińskiego z dnia 25 lip-

ca 2012 r., nr SPS-023-6990/12, w sprawie zwolnień

lub zmniejszenia wymiaru godzin nauczycieli, uprzej-

mie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Analiza zmian demograﬁcznychiichwpływna

wę projektowania kierunkowych zmian w systemie

oświaty.

Należy jednakże zauważyć, że spadek liczby

uczniów nie ma bezpośredniego wpływu na liczbę

zatrudnionych w szkołach nauczycieli.

Liczba zatrud-

nionych w systemie oświaty nauczycieli zależna jest

uczania, a więc liczby godzin zajęć realizowanych

nauczycieli, którzy nie prowadzą bezpośrednio zajęć

cy zawodowi, logopedzi, pedagodzy szkolni, bibliote-

karze, nauczyciele wychowawcy w świetlicach i inter-

natach, nauczyciele wczesnego wspomagania rozwo-

ju dziecka.

W praktyce zaobserwowano sytuacje, w których

czący spadek liczby uczniów nie oznacza zmniejsze-

nia liczby oddziałów, a tym samym zmniejszenia licz-

by zatrudnionych nauczycieli.

Decyzja w zakresie

określania minimalnej liczby uczniów w klasach

ogólnodostępnych należy wyłącznie od jednostki sa-

morządu terytorialnego, która prowadzi samodzielną

politykę w zakresie organizacji pracy szkół.

Minister

edukacji narodowej w rozporządzeniu z dnia 21 maja

poz. 624, z późn. zm.) określa liczbę uczniów w: od-

dziale szkoły integracyjnej, oddziale integracyjnym

2174

w szkole ogólnodostępnej, oddziale szkoły specjalnej

Odsetek szkół, które w zakresie liczby uczniów w od-

dziale podlegają ww. rozporządzeniu, jest nieznaczny

wobec ogólnej liczby szkół, dla których minimalną

liczbę uczniów określają organy prowadzące.

administracji oświatowej oraz rozwój innowacyjnych

programów nauczania Sektorowego Programu Ope-

racyjnego „Rozwój zasobów ludzkich” (SPO RZL)

2004–2006, współﬁnansowanegoześrodkówEuropej-

uczycieli zatrudnionych w systemie oświaty:

uczycieli do roli doradcy zawodowego dla 4460 na-

uczycieli,

„Zwiększenie atrakcyjności zawodu nauczyciela, po-

nauczycieli” przewiduje się systemowe wsparcie

w przekwaliﬁkowaniunauczycieli,którzyniewidzą

Z wyrazami szacunku

w sprawie ﬁnansowania „Programu

wspierającego powrót osób bezdomnych

Szanowna Pani Minister!

W związku z przekaza-

-6992/12, interpelacją posła na Sejm RP pana Micha-

ła Kabacińskiego w sprawie ﬁnansowania„Progra-

mu wspierającego powrót osób bezdomnych do spo-

łeczności” uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

„Program wspierający powrót osób bezdomnych

do społeczności” jest resortowym programem osłono-

wym w obszarze pomocy społecznej opracowywanym

i ﬁnansowanymprzezministrapracyipolitykispo-

realizację programu planowane są w budżecie, czę-

ści 44: Zabezpieczenie społeczne, dziale 852: Pomoc

społeczna.

Program ma charakter uzupełniający wobec usta-

wowych obowiązków samorządów gmin w zakresie

przeciwdziałania bezdomności, a także charakter

tów uprawnionych działających w obszarze pomocy

o pomocy społecznej.

Celem programu jest inspiro-

wanie samorządów gmin oraz podmiotów pomocy

społecznej do stosowania wszechstronnych metod po-

mocy i zwalczania bezdomności.

dany rok budżetowy dysponenci części budżetowych,

w tym minister pracy i polityki społecznej, otrzymu-

ją wstępne kwoty wydatków dla poszczególnych czę-

ści budżetowych.

Podziału przyznanej wstępnej kwoty wydatków

na dany rok budżetowy na poszczególne zadania do-

2175

konują samodzielnie dysponenci, w tym minister pra-

cy i polityki społecznej, który na realizację omawia-

przeznaczył 5 000 tys. zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 sierpnia 2012 r.

w sprawie „Programu wspierającego

(6993)

pelację poselską pana Michała Kabacińskiego, skiero-

2012 r., znak: SPS-023-6993/12, w sprawie „Programu

ści”, proszę przyjąć następujące stanowisko.

Celem „Programu wspierającego powrót osób bez-

domnych do społeczności”, realizowanego przez mi-

nistra pracy i polityki społecznej, jest inspirowanie

podmiotów uprawnionych działających w obszarze

pomocy społecznej (organizacje pozarządowe okre-

ślone w ustawie o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie) do stosowania metod pomocy i prze-

ciwdziałania bezdomności w trzech podstawowych

wymiarach:

— prewencja bezdomności (proﬁlaktyka)–prowa -

dzenie działań wpisanych w szeroko rozumianą pra-

cę socjalną ukierunkowaną na pobudzanie świado-

mości dot. czynników prowadzących do bezdomności,

ność, bezrobocie itp.

z PKP SA.

Oddział Dworce Kolejowe, cel ogólnokra-

jowy pt. „Zmniejszenie skali bezdomności na dwor-

cach kolejowych oraz w ich otoczeniu”.

W bieżącym roku w otwartym konkursie ofert,

nęły 202 wnioski złożone przez podmioty uprawnio-

ność w zakresie pomocy osobom bezdomnym.

Wnio-

skowały one łącznie o kwotę 20 585 856,60 zł.

Do

najlepszej pod względem merytorycznym grupy

A wydziały polityki społecznej urzędów wojewódz-

kich zakwaliﬁkowały124oferty,wktórychorgani-

zacje wnioskowały o kwotę 13 726 693,81 zł.

Spośród

nich maksymalną liczbę 19 punktów otrzymało

69 ofert konkursowych, w których starano się o do-

ﬁnansowaniewwysokościogółem9393931,21zł.

Minister pracy i polityki społecznej dysponuje

projektów realizujących zadanie publiczne w ramach

do społeczności”.

Stąd konieczne było dokonanie po-

nownej weryﬁkacjiiselekcjiofertprzezkomisjękon-

kursową powołaną zarządzeniem ministra.

Ocena ta

odbywa się zawsze na podstawie jasno określonych

w ogłoszeniu o otwartym konkursie ofert kryteriów:

zarówno formalnych, jak i merytorycznych.

W tegorocznej edycji konkursu w ramach „Pro-

społeczności” dotacje otrzymały 42 podmioty upraw-

nione.

W każdym województwie doﬁnansowanieuzy-

skało od dwóch do czterech organizacji pozarządo-

z zasadami konkursowymi złożenie oferty na wspar-

cie ﬁnansowerealizacjizadaniapublicznegoniebyło

równoznaczne z przyznaniem dotacji we wnioskowa-

nej wysokości.

Przedstawione w wielu ofertach cele oraz zakła-

dane efekty działań prowadzonych na rzecz osób bez-

domnych spotkały się z uznaniem i zostały docenione

poprzez przyznanie wysokiej punktacji przez komisję

konkursową, jednak z powodu bardzo dużego zain-

teresowania konkursem ze strony organizacji poza-

rządowych z całej Polski nie było możliwe doﬁnanso-

wanie wszystkich, nawet najlepiej ocenianych, pro-

jektów.

Mimo to nie przewiduje się obecnie zwiększe-

nia środków budżetowych przeznaczonych na reali-

zację „Programu wspierającego powrót osób bezdom-

nych do społeczności”.

Organizacje pozarządowe

otrzymują również dotacje w konkursach realizowa-

nych przez wojewodów, a także od samorządów miast

i gmin.

W tym miejscu przypominam, że ustawowy

obowiązek udzielenia schronienia, zapewnienie po-

siłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozba-

wionym należy do zadań własnych gminy - ustawa

kowym należy (...) udzielanie schronienia, zapewnie-

nie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego

2176

Stąd największe środki ﬁnansoweprzeznaczone

na działalność w zakresie pomocy osobom bezdom-

nym i przeciwdziałania bezdomności pochodzą z bu-

dżetów gmin.

Badanie dotyczące m.in. tej kwestii,

przeprowadzone w 2011 r. przy pomocy Statystycznej

Aplikacji Centralnej (SAC), wykazało, że w 2010 r.

było to ponad 111 mln zł.

Podsumowując, obecnie złożenie oferty konkur-

sowej w ramach „Programu wspierającego powrót

możliwość uzyskania dotacji pochodzącej ze środków

budżetowych, jakimi dysponuje minister pracy i po-

lityki społecznej.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 1 sierpnia 2012 r.

z cudzoziemcami, wobec których rozpoczęto

procedurę uchodźczą (6994)

nia z cudzoziemcami, wobec których rozpoczęto pro-

cedurę uchodźczą, uprzejmie informuję, iż zadania

związane z prowadzeniem postępowań w sprawach

o nadanie statusu uchodźcy, jak również z przyzna-

waniem świadczeń socjalnych w zakresie określo-

laniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP re-

alizuje Urząd do Spraw Cudzoziemców.

Przepisy

ww. ustawy wskazują na obowiązek zgłaszania się

do ośrodka recepcyjnego przed upływem 48 godzin

od przekroczenia granicy RP.

Niestawienie się cu-

dzoziemca w ośrodku w wyznaczonym terminie

skutkuje umorzeniem postępowania o nadanie sta-

tusu uchodźcy, jednak zgodnie z art. 42 ust. 2 ww.

ustawy procedura może zostać wznowiona na wnio-

dania decyzji o jej umorzeniu.

Należy wskazać, iż osoby składające wniosek

w Terespolu są informowane przez funkcjonariuszy

Straży Granicznej, w zrozumiałym dla nich języku,

o konieczności zgłoszenia się do ośrodka przed upły-

wem wyznaczonego terminu.

Ponadto każdy cudzo-

ziemiec otrzymuje mapkę dojazdu do ośrodka recep-

cyjnego w Białej Podlaskiej.

Praktyka wskazuje, iż

najczęściej cudzoziemcy przybywają do ośrodka jesz-

cze tego samego dnia, w którym przekroczyli granicę.

Zdecydowana większość z nich korzysta z taksówek

lub lokalnej komunikacji, np. minibusów kursują-

cych z Terespola.

Po przybyciu na teren placówki

osoby ubiegające się o status uchodźcy otrzymują pro-

wiant i nocleg.

Przechodzą także badania lekarskie

i zostają objęci systemem świadczeń socjalnych.

Zgodnie z ustawą o udzielaniu cudzoziemcom

korzystania z pomocy socjalnej, w tym także do

otrzymywania zwrotu kosztów przejazdu we wska-

zanych przez ustawodawcę przypadkach, dopiero po

zarejestrowaniu się w ośrodku dla cudzoziemców

i wprowadzeniu ich danych do systemu ewidencji

świadczeń socjalnych.

Z tego względu nie ma możli-

wości zwracania kosztów przejazdu cudzoziemcom

dojeżdżającym z przejścia granicznego w Terespolu

do ośrodka dla cudzoziemców w Białej Podlaskiej.

Pragnę nadmienić, iż do września 2009 r. cudzo-

ziemcy wnioskujący o nadanie statusu uchodźcy

w Terespolu kierowani byli do ośrodka recepcyjnego

zlokalizowanego w Podkowie Leśnej-Dębaku.

W celu

usprawnienia procesu recepcji cudzoziemców ubiega-

jących się o nadanie statusu uchodźcy oraz ułatwie-

nia dojazdu z przejścia granicznego do ośrodka re-

cepcyjnego Urząd do Spraw Cudzoziemców otworzył

placówkę w Białej Podlaskiej położoną w odległości

około 30 km od granicy.

Analiza napływu cudzoziem-

ców do ośrodka w Białej Podlaskiej wskazuje, iż

w skali miesiąca do ośrodka zgłasza się średnio oko-

ło 200–300 cudzoziemców, co oznacza przyjazdy od

kilku do kilkunastu osób dziennie.

Jednocześnie pragnę poinformować, że dla szcze-

gólnie wrażliwych grup cudzoziemców Urząd do

Spraw Cudzoziemców z własnej inicjatywy zapewnia

ułatwienia w zakresie transportu z przejścia granicz-

nego w Terespolu do ośrodka w Białej Podlaskiej.

Po

uzyskaniu informacji z placówki Straży Granicznej

w Terespolu o liczbie oraz sytuacji cudzoziemców

wnioskujących o nadanie statusu uchodźcy zapew-

niany jest transport do ośrodka w Białej Podlaskiej

cudzoziemcom znajdującym się w wyjątkowej sytu-

acji, np. osobom niepełnosprawnym, ciężarnym ko-

bietom lub rodzinom z bardzo małymi dziećmi, jak

również pomoc w okresie występowania niskich tem-

peratur.

wszyscy cudzoziemcy zobowiązani do stawiennictwa

w ośrodku, po przekroczeniu granicy w Terespolu,

rzeczywiście się do niego zgłaszają.

Z danych będą-

cych w posiadaniu Urzędu do Spraw Cudzoziemców

wynika, iż liczba obcokrajowców rejestrujących się

w ośrodku w Białej Podlaskiej oscyluje pomiędzy 30%

a 80% osób składających w Terespolu wnioski o nada-

nie statusu uchodźcy – w latach 2010–2012 średnio

ok. 49%.

Dla większości bowiem cudzoziemców prze-

2177

kraczających granicę w Terespolu Polska pozostaje

krajem tranzytowym na drodze do państw Europy

Zachodniej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

dla cudzoziemców rozpoczętej

1 stycznia 2012 r.

(6995)

dzenia abolicji dla cudzoziemców rozpoczętej 1 stycz-

nia 2012 r. uprzejmie przekazuję następujące infor-

macje.

Akcja abolicyjna w 2012 r. została przeprowadzo-

nie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na

dzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133).

W Polsce dotychczas trzykrotnie zdecydowano się

na wprowadzenie przepisów pozwalających na zale-

galizowanie pobytu cudzoziemcom o nieuregulowa-

nym statusie prawnym.

W ramach pierwszej akcji

abolicyjnej, przeprowadzonej w okresie od dnia 1 wrze-

dana wniosków o udzielenie zezwolenia na zamiesz-

kanie na czas oznaczony skorzystało 3508 cudzo-

ziemców.

Podczas następnej akcji abolicyjnej, trwa-

jącej od dnia 20 lipca 2007 r. do dnia 20 stycznia 2008 r.,

wnioski złożyło 2033 cudzoziemców.

Korzystając z doświadczeń przeprowadzonych ak-

cji abolicyjnych, planując akcję abolicyjną w 2012 r.,

zdecydowano się na znaczne zliberalizowanie prze-

słanek udzielenia zezwolenia na pobyt w ramach tej

akcji oraz na przeprowadzenie ogólnopolskiej kam-

panii informacyjnej.

Odstąpiono od wymogów, które

zastosowano w ramach poprzednich akcji z lat 2003

i 2007/2008, dotyczących tytułu prawnego do lokalu

i możliwości wykonywania pracy lub posiadania do-

chodów lub mienia wystarczającego na pokrycie

kosztów utrzymania i leczenia cudzoziemca oraz

członków jego rodziny pozostających na jego utrzy-

maniu przez okres 1 roku.

W wyniku powyższych działań w ramach ostatnio

przeprowadzonej abolicji złożono 9485 wniosków

– więcej niż w obu poprzednich akcjach łącznie.

W ramach abolicji obecna ustawa przewidywała

możliwość złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia

w życie ustawy, tj. od dnia 1 stycznia 2012 r.

Taki

termin, w ocenie projektodawcy, był optymalny i miał

umożliwić skorzystanie z wprowadzanej akcji regu-

laryzacyjnej możliwie dużej liczbie cudzoziemców

spełniających wymagane kryteria, nie prowadząc

jednocześnie do nasilenia zjawisk patologicznych, ta-

kich jak „turystyka abolicyjna” – czyli zjawisko skła-

dania wniosków o zezwolenie na pobyt w ramach

abolicji przez cudzoziemców, którzy korzystając z bra-

ku kontroli granicznych na granicach wewnętrznych

w streﬁeSchengen,przyjechalidoPolskizinnych

państw członkowskich UE jedynie w celu złożenia

ww. wniosku.

Dla porównania warto również wska-

zać, iż przeprowadzona w 2005 r. w Hiszpanii akcja

abolicyjna trwała zaledwie trzy miesiące, przeprowa-

dzona w 2006 r. we Francji akcja regularyzacyjna

trwała dwa miesiące.

Odnosząc się do kwestii zapewniania cudzoziem-

com pomocy w wypełnianiu dokumentów oraz opieki

psychologa w trakcie procedury związanej z legaliza-

cją pobytu, należy podkreślić, iż przeprowadzenie

akcji abolicyjnej poprzedzone było przeprowadzoną

ogólnopolską kampanią informacyjną pod hasłem

„Bądź Legalnie – Abolicja 2012”.

W radiu oraz tele-

wizji emitowane były reklamy zachęcające do skła-

dania wniosków abolicyjnych.

Uruchomiona została

również poświęcona abolicji strona internetowa www.

abolicja.gov.pl, na której w piętnastu językach za-

mieszczone były wszystkie niezbędne informacje.

Po-

nadto znajdowały się na niej informacje pozwalające

na prześledzenie procedury ubiegania się o zezwole-

nie pobytowe.

W trakcie trwania abolicji działała

także infolinia oraz e-mail informacyjny.

Ponadto w ramach akcji „Bądź Legalnie – Aboli-

cja 2012” Urząd do Spraw Cudzoziemców współpra-

cował zarówno z podmiotami administracji publicz-

nej – głównie urzędami wojewódzkimi, które również

uruchomiły punkty informacyjne, jak i organizacja-

mi pozarządowymi, takimi jak: Amnesty Internatio-

nal, Caritas Polska, Fundacja Instytut na rzecz Pań-

stwa Prawa, Fundacja Ocalenie, Fundacja Polskie

Forum Migracyjne, Fundacja Edukacji i Twórczości,

Instytut Spraw Publicznych, Helsińska Fundacja

Praw Człowieka, Fundacja Afryka Inaczej, Fundacja

Ormiańska KZKO, Stowarzyszenie Wolontariatu

w Lublinie, Fundacja Termopilska, Fundacja Rozwo-

ju „Oprócz Granic”, Stowarzyszenie Wolnego Słowa,

Fundacja Proksenos, Tygodnik „Nasze Słowo”, Cen-

trum Pomocy Prawnej im. Haliny Nieć, Fundacja dla

Somalii, Ormiańskie Towarzystwo Kulturalne, Sto-

warzyszenie Interwencji Prawnej, Związek Ukraiń-

ców w Polsce, Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne

Ethnos.

2178

Jednocześnie informuję, że ustawa o zalegalizo-

waniu pobytu niektórych cudzoziemców na teryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie usta-

cach nie zawierała uregulowań dotyczących pomocy

psychologicznej.

W chwili obecnej nie jest planowana kolejna akcja

abolicyjna.

Należy jednak zaznaczyć, w kontekście za-

pewnienia nielegalnym imigrantom możliwości ure-

gulowania ich statusu, że przyjęty przez Radę Mini-

strów w dniu 31 lipca 2012 r. dokument „Polityka

łania”, wyznaczający kierunki dalszych działań pań-

stwa w obszarze migracji, zawiera m.in. postulat

wprowadzenia mechanizmu pozwalającego w indy-

widualnych przypadkach na zalegalizowanie pobytu

cudzoziemcom przebywającym nielegalnie.

poz. 589) transponująca postanowienia dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE

przez państwa członkowskie w odniesieniu do powro-

tów nielegalnie przebywających obywateli państw

trzecich zawiera nowe podejście do problematyki wy-

daleń, odstępując od ich dotychczasowej konstrukcji

i kładąc nacisk na dobrowolny powrót do krajów po-

chodzenia nielegalnie przebywających w Polsce oby-

wateli państw trzecich.

Regulacja ta pozwala m.in. na

określanie, w decyzji o wydaleniu z terytorium Rze-

czypospolitej Polskiej i decyzji o zobowiązaniu do

opuszczenia terytorium Polski, terminu od 7 do 30 dni,

w którym cudzoziemiec jest obowiązany dobrowolnie

opuścić terytorium naszego kraju.

Przyjęte rozwiązania przewidują również, iż

w decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz w decyzji o zobowiązaniu do opuszcze-

nia Polski organ orzeka indywidualnie, w granicach

przewidzianych w ustawie, o zakazie ponownego

wjazdu na terytorium RP lub terytorium Polski

i państw obszaru Schengen.

Ponadto organ, który

orzekł o zakazie wjazdu, będzie mógł go cofnąć na

wniosek cudzoziemca, w przypadku gdy cudzozie-

miec wykaże, iż wykonał wszystkie postanowienia

Powyższe rozwiązanie pozwoli cudzoziemcowi na po-

nowny legalny wjazd do Polski po spełnieniu innych

ustalonych prawem warunków formalnych (np. uzy-

skanie wizy).

Wyrażam przekonanie, że wprowadzone rozwią-

zania przyczynią się do uregulowania sytuacji imi-

grantów przebywających w Polsce nielegalnie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

w sprawie skazywania na pozbawienie

wolności za przestępstwa o niskiej szkodliwości

społecznej (6997)

25 lipca 2012 r., w sprawie skazywania na pozbawie-

nie wolności za przestępstwa o niskiej szkodliwości

społecznej uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Ustawy karne (Kodeks karny i inne ustawy za-

wierające regulacje prawnokarne) przewidują sank-

cje publicznoprawne o charakterze penalnym za po-

pełnienie czynów społecznie szkodliwych w stopniu

większym niż znikomy, stypizowanych w ich przepi-

sach.

Ustawodawca wprowadza sankcję za popełnie-

nie czynów określonego typu z uwagi na to, że czyny

takie godzą w chronione porządkiem prawnym do-

bra.

Z punktu widzenia przyjętych przez ustawodaw-

cę założeń aksjologicznych czyny takie już w sensie

kategorialnym są społecznie szkodliwe (abstrakcyjna

społeczna szkodliwość).

Stopniowanie abstrakcyjnej

społecznej szkodliwości znajduje swój wyraz przede

wszystkim w surowości zagrożenia karnego przewi-

dzianego dla danego typu czynu.

Należy mieć jednak

na względzie, że opis typu czynu zabronionego zawie-

ra jedynie elementy konstytutywne dla tej ujemnej

treści i dla jej nasilenia uzasadniającego karalność,

pomija zaś wszystkie elementy, które indywidualizu-

ją czyn.

Te elementy indywidualizujące mają zaś zna-

czenie dla oceny materialnej (ujemnej) zawartości

danego czynu i stanowią o jego społecznej szkodliwo-

ści w ujęciu konkretnym (konkretna społeczna szko-

dliwość).

Ich wpływ na tę ocenę może być na tyle

duży, że będzie ona zasadniczo odbiegać od oceny ty-

powej, związanej z generalnie i abstrakcyjnie ujętym

określeniem czynu zabronionego.

Jeżeli ujemna za-

wartość czynu będzie atypowo niska, to może brako-

wać uzasadnienia dla potraktowania tego konkret-

nego czynu jako przestępstwa (por. art. 1 § 2 K.k.).

Stopień społecznej szkodliwości czynu w ujęciu kon-

kretnym jest tą immanentną cechą czynu, która po-

zwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych

i na uznanie za przestępstwo tylko takich, które fak-

tycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednost-

ki bądź dobru społecznemu.

Ta zmienna cecha czynu,

który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona da-

nego typu czynu zabronionego, podlega indywidual-

nemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych

okoliczności podmiotowych i przedmiotowych może

być bądź to znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu

wysoka lub nawet szczególnie wysoka.

Jak wskazano

w orzecznictwie, szczególnym zadaniem sędziów jest

2179

ocena stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa

w ramach przyjmowanej kwaliﬁkacjiprawnej,byczy-

ny błahe zostały odróżnione od poważnych, a każdy

z nich został odpowiednio ukarany.

Oceny tej nie

można sprowadzać do ogólników, ale wskazać należy,

jakie są jej konkretne kryteria (wyrok Sądu Apela-

cyjnego w Krakowie z 20 czerwca 2000 r., II Aka

99/00, KZS 2000, nr 7–8, poz. 39).

Powyższe uwagi świadczą o tym, że o ile ustawo-

dawca szereguje poszczególne typy czynów zabronio-

nych wedle ich stopnia abstrakcyjnej społecznej szko-

dliwości, to dane przestępstwo, wyczerpujące zna-

miona określonego typu czynu, może charakteryzo-

wać się odmiennym stopniem społecznej szkodliwości

w ujęciu konkretnym.

Stąd też ustawodawca przewi-

duje dla poszczególnych typów czynów zróżnicowane

zagrożenia sankcją karną, w tym także karami izo-

lacyjnymi, przy czym dla czynów o niższej abstrak-

cyjnej szkodliwości granice ich wymiaru są niższe.

Nie można jednak zupełnie wyłączyć stosowania kar

surowszego rodzaju wobec sprawców przestępstw wy-

czerpujących znamiona typów czynów o niższej abs-

trakcyjnej szkodliwości społecznej, gdyż wśród tych

czynów zdarzają się również i takie, których sprawcy

zgodnie z ustawowymi dyrektywami wymiaru sank-

cji powinni być karani surowiej.

W konkluzji podkre-

ślić trzeba, że nie należy mylić szkodliwości społecz-

nej w ujęciu abstrakcyjnym i konkretnym, gdyż pro-

wadzi to do nieporozumień i formułowania błędnych

wniosków.

Wskazać warto, że w systemie prawa polskiego

poszczególne typy czynów zabronionych jako prze-

stępstwa, również w odniesieniu do typów podstawo-

wych, kwaliﬁkowanych i uprzywilejowanych, są

określone zgodnie z przyjętym przez ustawodawcę

stopniem ich abstrakcyjnej szkodliwości społecznej,

co wyraża się w ustawowym zagrożeniu karą tych

typów czynów.

Istnieją więc adekwatne środki praw-

ne służące do zwalczania czynów zabronionych o róż-

nym stopniu społecznej szkodliwości w ujęciu kon-

kretnym.

Sądy mają do dyspozycji szeroki zakres

konkretnego czynu i właściwości oraz warunków

stanie w poszczególnych wypadkach zarówno z in-

stytucji o charakterze probacyjnym (warunkowe

umorzenie postępowania, warunkowe zawieszenie

wykonania kary), z sankcji łagodniejszych, np. po-

przestania na zastosowaniu środka karnego, kar

wolnościowych, ale też otwarta jest możliwość orze-

czenia kar surowszego rodzaju, w tym izolacyjnych,

zwłaszcza wobec sprawców niepoprawnych, dokonu-

jących przestępstw z motywacji zasługującej na

szczególne potępienie, wyrządzających znaczne szko-

dy.

W celu skutecznego przeciwdziałania drobnej

przestępczości konieczne jest właściwe korzystanie

z instrumentów przewidzianych przez prawo i prze-

jawianie troski o kształtowanie się odpowiednio wy-

sokiego poziomu orzecznictwa niezawisłych sądów

w tych sprawach.

Problem podniesiony w interpelacji

dotyczy zatem prawidłowego stosowania istniejących

uregulowań w praktyce sądów, nie wskazuje nato-

miast na potrzebę podjęcia konkretnej inicjatywy

legislacyjnej w tym zakresie.

Z powyższych względów Ministerstwo Sprawie-

dliwości nie planuje wdrożenia prac zmierzających

do wyeliminowania dopuszczalności orzekania kar

izolacyjnych za przestępstwa o niższym stopniu abs-

trakcyjnej szkodliwości społecznej.

Możliwe są nato-

miast działania mające na celu skorygowanie w dro-

dze działań legislacyjnych sankcji za poszczególne

typy czynów zabronionych, zgodnie z aktualnymi za-

łożeniami polityki karnej państwa.

I tak dla przykła-

du w odniesieniu do typu czynu polegającego na pro-

wadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem

ny (art. 178a § 2 K.k.)

Rada Ministrów w przyjętym

w dniu 9 maja 2012 r. na wniosek ministra sprawie-

dliwości projekcie założeń projektu ustawy o zmianie

innych ustaw zaproponowała dokonanie jego kontra-

wencjonalizacji (przeniesienia z kategorii przestępstw

do kategorii wykroczeń).

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

w sprawie stopy bezrobocia oraz środków

Powiatowego Urzędu Pracy w Lubartowie

(6998)

-6998/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

Michała Kabacińskiego w sprawie stopy bezrobocia

towie, w odniesieniu do pytania o powód zmniejsze-

nia kwoty środków przekazywanych do PUP w Lu-

bartowie w porównaniu z latami 2003–2009 uprzej-

mie informuję, że Fundusz Pracy jest państwowym

funduszem celowym, przez co, realizując zadania

ga rygorom obowiązującym fundusze celowe.

Wysokość środków Funduszu Pracy możliwych do

2180

integralną część stanowi plan ﬁnansowytegofundu-

łania bezrobociu wyniosą 3435,080 tys. zł, co stano-

tys. zł.).

Należy wspomnieć, że wydatki funduszu

podlegają ograniczeniom wynikającym z rekomenda-

cji Ecoﬁnzdnia7lipca2009r.(zobowiązanijesteśmy

do korekty deﬁcytu sektora instytucji rządowych

rygodny i trwały sposób).

Z tego powodu w latach

2011 i 2012 mniejsze środki Funduszu Pracy otrzy-

mał zarówno Powiatowy Urząd Pracy w Lubartowie,

jak i pozostałe urzędy w kraju.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zamierza

podjąć kroki dążące do zwiększenia walki z bezrobo-

ciem w powiecie lubartowskim, informuję, iż działa-

nej opinii sejmowej Komisji Finansów Publicznych

Pracy, polegającej na zwiększeniu wydatków na ak-

Uruchomiana kwota została podzielona na woje-

formowani zostali – za pośrednictwem strony inter-

netowej publicznych służb zatrudnienia: www.psz.

praca.gov.pl – marszałkowie województw, starosto-

wie oraz dyrektorzy wojewódzkich i powiatowych

Środki są przyznawane na indywidualne wnioski

nienia (...).

Ponadto informuję, że w 2012 r. większość środ-

ków rezerwy Funduszu Pracy przeznaczona została

na ﬁnansowanie/doﬁnansowanie realizacji progra-

mów specjalnych, dedykowanych osobom bezrobot-

nym w wieku do 30. oraz powyżej 50. roku życia.

Powiatowy Urząd Pracy w Lubartowie, uzyskując

pozytywną rekomendację marszałka województwa

lubelskiego, otrzymał z rezerwy Funduszu Pracy

łączne wsparcie w wysokości 971,8 tys. zł (731,1 tys.

30. roku życia oraz 240,7 tys. zł na realizację progra-

mów specjalnych dla osób po 50. roku życia).

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej infor-

w sprawie wysokich cen paliw oraz marży

(6999)

wysokich cen paliw silnikowych i wysokich marż na-

kładanych na te paliwa przez dystrybutorów, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

Chociaż podatek akcyzowy ma charakter ceno-

re dla Polski wynoszą obecnie w przypadku benzyny

bezołowiowej 359 EUR/1000 l, a dla oleju napędowego

Dla przykładu ceny benzyny silnikowej i oleju na-

pędowego w porównaniu z cenami w Polsce (5,63 zł/l

benzyny i 5,57 zł/l oleju napędowego), w przeliczeniu

na walutę polską, wynoszą obecnie, wg notowań www.

e-petrol.pl z dnia 1 sierpnia 2012 r., odpowiednio:

w Niemczech około 6,76 zł/l i 6,10 zł/l, w Czechach

5,89 zł/l i 5,83 zł/l, na Słowacji 6,29 zł/l i 5,74 zł/l, na

Litwie 5,79 zł/l i 5,43 zł/l, a w Szwecji 7,26 zł/l i 7,20 zł.

W stosunku do danych przytoczonych w interpe-

lacji (5,79 zł/l benzyny i 5,69 zł/l oleju napędowego)

ceny paliw silnikowych w Polsce obniżyły się odpo-

wiednio o 16 gr/l benzyny i 12 gr/l oleju napędowego.

Zatem ceny paliw silnikowych wykazują cały czas

trend spadkowy.

2181

konkurencyjności na rynku wewnętrznym, o której

go deﬁcytu.

WskutektakiegodziałaniaPolskajest

zobowiązana do ograniczenia deﬁcytu,copociągaza

sobą brak możliwości obniżenia podatków.

acja mogłaby doprowadzić do niewykonania budżetu

i doprowadziłaby do wzrostu deﬁcytubudżetowego.

projektów ustaw określających zwolnienia, ulgi i ob-

niżki, których skutkiem ﬁnansowymmożebyćzmniej-

zujących przepisów.

Co ważne, zapis dotyczący nie-

przyjmowania projektów ustaw skutkujących obniże-

niem dochodów został potwierdzony w liście ministra

ﬁnansówdokomisarzaO.

Rehna,tymsamymwzmac-

niając nasze zobowiązania w tym zakresie.

bowiem obniżka akcyzy może być „przechwycona”

wych.

W praktyce obniżka taka mogłaby być niezau-

ważona przez konsumentów.

ropy, a zwłaszcza cen benzyny EU 95, na rynkach świa-

towych, minister ﬁnansówobniżyłstawkęakcyzyna

dy wymiernego odzwierciedlenia w cenach detalicznych

średniego wpływu na kształtowanie ich poziomu.

zji podmiotów gospodarczych i prowadzonej przez nie

wolny rynek.

Podsumowując, należy zauważyć, iż mamy jedne

z najniższych cen paliwa spośród unijnych sąsiadów,

a minister ﬁnansówniemamożliwościbezpośred-

tówki w stosunku do dolara amerykańskiego, jak

i obowiązek przestrzegania minimum unijnego mi-

nister ﬁnansówniemamożliwościobniżeniastawki

pędowy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 10 sierpnia 2012 r.

tyczące interpelacji pana posła Michała Kabacińskie-

go w sprawie wysokich cen paliw oraz marży, pragnę

przedstawić następujące wyjaśnienia.

nikowych na stacjach mają wpływ przede wszystkim

pospolitej Polskiej nie ma bezpośredniego wpływu na

cenę surowców energetycznych.

Obrót ropą naftową

wych giełdach surowcowych takich jak NYMEX

(CME) w Nowym Jorku, The ICE w Londynie oraz

Dubai Mercantile Exchange w Dubaju lub w ramach

Niemniej jednak pragnę zaznaczyć, iż Minister-

stwo Gospodarki wyraża zainteresowanie tematyką

kształtowania się notowań ropy naftowej na świato-

wych rynkach poprzez uczestnictwo w pracach orga-

nizacji międzynarodowych podejmujących kwestie

związane z niestabilnością wyceny surowca – m.in.

Międzynarodowej Agencji Energetycznej (MAE),

Międzynarodowego Forum Energetycznego (IEF),

a także poprzez kontakty robocze z Organizacją Państw

Eksportujących Ropę Naftową (OPEC).

Na forum

2182

tych organizacji podejmowane są próby ograniczenia

udziału rynków ﬁnansowychnarynkuropynaftowej

w celu ograniczenia negatywnych skutków działań

spekulacyjnych.

Niemniej jednak nie przyniosły one

dotychczas wymiernych rezultatów (uregulowanie

kwestii niestabilności notowań ropy naftowej powin-

no zostać wypracowane w skali globalnej).

Przedstawiając wyjaśnienia, należy dodać, iż na

ceny paliw płynnych (przed opodatkowaniem podat-

kami pośrednimi) znaczący wpływ ma stosunek ceny

skiego (USD), ponieważ jest to waluta, w której roz-

30 lipca 2012 r. notowania ropy naftowej gatunku

Brent osiągnęły na giełdzie w Londynie poziom

złotego w stosunku do USD rzędu ok. 3,35 zł, co

za baryłkę przy średnim kursie złotego do USD ok.

2,06 zł.).

W związku z powyższym nie można oceniać

trendów obejmujących ceny paliw, jedynie opierając

się na zmianach w notowaniach ropy naftowej, bez

uwzględnienia elementu kursu walut.

Warto przy tym dodać, że koszt surowca stanowi

jedynie jeden z komponentów ceny paliwa.

W konse-

kwencji dla przykładu należy wskazać, że cena deta-

liczna benzyny bezołowiowej obejmuje: cenę ropy

naftowej, koszt wyprodukowania paliwa w raﬁnerii

oraz marżę raﬁneryjną(ok.47%),podatekakcyzowy

(ok. 28%), opłatę paliwową (ok. 2%), podatek VAT

(ok. 18%) oraz marżę dystrybucyjną (ok. 5%).

Znacz-

ny udział kosztów „pozasurowcowych” w ostatecznej

cenie paliw osłabia wpływ zmian notowań ropy naf-

towej na cenę paliw gotowych.

Należy także przypo-

mnieć, iż pewna część z tych kosztów (np. poziom

podatków) jest częściowo uzależniona od regulacji

zewnętrznych (przepisów Unii Europejskiej).

Marże dystrybucyjne są natomiast kategorią ryn-

nisterstwa Gospodarki szacunkowa marża dystrybu-

żowe organizacje sektora naftowego takie jak Polska

PiHN) i Polska Izba Paliw Płynnych (PIPP) wskazu-

ją, iż minimalna marża handlowa dla zapewnienia

warunków ekonomicznych prowadzenia stacji paliw

sprzedanej benzyny silnikowej lub oleju napędowego.

Jednocześnie stacje paliwowe dla podtrzymania po-

pytu niejednokrotnie decydują się na dobrowolną re-

dukcję marży poniżej ww. poziomu.

Ministerstwo Gospodarki prowadzi dialog z przed-

stawicielami sektora naftowego oraz organizacjami

Ministerstwo Gospodarki razem z innymi resortami

będzie również kontynuowało bieżącą analizę obcią-

żeń administracyjnych sektora w celu opracowania

PiHN oraz PIPP zorganizowało debatę paliwową

Z uwagi na wagę podnoszonych w trakcie debaty

zagadnień Ministerstwo Gospodarki zaproponowało

utworzenie grup roboczych złożonych z przedstawi-

ślonymi zagadnieniami (np. grupa robocza ds. opo-

datkowania paliw ciekłych, grupa robocza ds. samo-

obsługi LPG, grupa robocza ds. sektora raﬁneryjne-

go).

Dodać należy, że rozważana jest również koncep-

cja organizacji spotkań zainteresowanych resortów

klicznie organizowanych debat, w celu oceny postę-

roboczych.

W ocenie Ministerstwa Gospodarki powo-

łanie ww. grup roboczych przyczyni się do wzmocnie-

nia dialogu prowadzonego przez właściwe organy

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

w sprawie walki z rasizmem (7000)

wie walki z rasizmem uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

2183

Kabacińskim, że w otwartym społeczeństwie Rzeczy-

pospolitej Polskiej nie ma miejsca na zjawiska takie

jak rasizm, antysemityzm czy ksenofobia.

Konstytu-

cja gwarantuje ochronę godności człowieka, a także

zakazuje dyskryminacji.

Wymienione wartości są

chronione na podstawie odpowiednich ustaw i innych

regulacji prawnych.

Nie ulega wątpliwości, że dys-

kryminacja, bez względu na przyczynę, i jej publicz-

ne propagowanie to zjawiska niepożądane społecznie

i naruszające dobra istotne dla obywateli.

W polskim prawie zapewniono szeroką ochronę

obywateli przed jakimikolwiek deliktami, przestęp-

stwami i wykroczeniami popełnionymi z dyskrymi-

nacyjnej motywacji.

Środki zwalczania rasizmu, an-

tysemityzmu, ksenofobii oraz związanej z nimi nie-

tolerancji przybierają postać zarówno cywilnopraw-

ną, jak i karnoprawną.

Kwestie poszanowania godności człowieka i jej

ochrona przez zasługującymi na potępienie dyskry-

minacyjnymi zamachami w szeroki sposób są objęte

jedną z podstawowych instytucji prawa cywilnego

zawartą w art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego.

Przepis

ten dotyczy m.in. dóbr niemajątkowych, ściśle zwią-

zanych z osobą, będących wyrazem jej odrębności

psychicznej.

Wymienia też zdrowie, wolność, cześć,

nek, tajemnicę korespondencji, nietykalność miesz-

kania, twórczość naukową, artystyczną, wynalazczą

i racjonalizatorską.

Oﬁarymotywowanychdyskry-

minacyjnie zamachów na te dobra prawne w pierw-

szej kolejności powinny szukać pomocy, odwołując się

do tych przepisów.

Art. 24 K.c. daje oﬁaromrasizmu,

antysemityzmu i ksenofobii narzędzia w postaci zo-

bowiązania sprawcy w wyroku sądowym do usunię-

cia skutków naruszenia danego dobra, wykonania

zadośćuczynienia lub zapłaty odpowiedniej sumy na

cel społeczny.

Co do funkcji prewencyjnej sąd może

nałożyć na sprawcę obowiązek zaniechania określo-

nego niekorzystnego działania.

Art. 24 stosuje się,

gdy spotykamy się z sytuacją zagrożenia lub naru-

szenia dóbr osobistych, przy spełnieniu koniecznej

przesłanki bezprawności działania wywołującego nie-

pożądany przez jednostkę skutek.

Omawiany przepis

ma więc dwojaką funkcję: ochronną oraz prewencyjną.

Warto zaznaczyć, że dla udzielenia ochrony z art. 24 K.c.

nie jest konieczne wykazanie winy sprawcy czynu,

a jedynie bezprawności określonego działania.

Dowo-

dzenie przed sądem zdecydowanie ułatwia pokrzyw-

dzonym domniemanie bezprawności, co przerzuca

ciężar dowodu i stanowi dodatkową ochronę, którą

mogą wykorzystać osoby pokrzywdzone.

W Kodeksie

cywilnym znajdujemy także rozwiązanie problemu

powołania się przez drugą stronę sporu na inne prawa

podmiotowe poprzez regulację z art. 5, który dotyczy

nadużycia prawa podmiotowego.

Istotne wydaje się omówienie sytuacji, w której

dobra podmiotu są naruszane przez dyskryminujące

wypowiedzi osób publicznych skierowanych pod ad-

resem ogółu, a nie konkretnych osób.

Nie widzę prze-

szkód, by osoba zaliczająca się do danej grupy, jeżeli

czuje się urażona, mogła wnieść powództwo o ochro-

nę dóbr osobistych przeciwko osobie odpowiedzialnej

za naruszenie.

Po pierwsze, rasistowska, antysemic-

ka lub ksenofobiczna wypowiedź odnosi się do kon-

kretnej grupy osób, która może zostać zidentyﬁko-

wana przez posiadanie cechy relewantnej.

Po drugie,

wypowiedź obraźliwa odnosi się do konkretnych dóbr

osobistych osób o określonych przyrodzonych i natu-

ralnych cechach.

W związku z tym podmiot, którego

dobro zostało naruszone, może w wyżej omówionej

sytuacji skorzystać z dobrodziejstw art. 24 K.c.

Jak

widać, zakres ochrony cywilnoprawnej jest szeroki

i stanowi solidny środek dla osób, których prawa zo-

stały naruszone.

Gdyby powyższe środki okazały się niewystarcza-

jące, dalej idącą ochronę praw obywateli stanowią

przepisy z art. 212, 216, 217 Kodeksu karnego.

Prze-

stępstwo z art. 212 K.k. obejmuje swym zakresem

między innymi pomówienie innej osoby lub grupy

osób o takie postępowanie lub właściwości, które

utratę zaufania potrzebnego na danym stanowisku,

w zawodzie lub działalności.

Co więcej, formą kwali-

ﬁkowanąprzestępstwajestpomówieniezapomocą

środków masowego przekazu.

Dlatego też, jeśli dany

podmiot będzie z zamiarem poniżenia osoby lub też

środowiska pomawiał ze względu na przynależność

etniczną, narodową lub rasową, wyczerpując jedno-

cześnie przesłanki z przepisu, to takie zachowanie

podlega karze.

Natomiast zniewaga, sankcjonowana

na podstawie art. 216 K.k. stanowi przestępstwo

przeciwko godności osobistej człowieka, rozumianej

jako jego subiektywne poczucie własnej wartości.

W takiej sytuacji osoba dotknięta obelżywym okre-

śleniem może domagać się ochrony z art. 216 K.k.

Odpowiednio przed naruszeniem nietykalności cie-

lesnej chroni art. 217 K.k.

W przypadkach zaś czynów o najwyższej społecz-

nej szkodliwości, porządek publiczny i harmonijne

współżycie różniących się od siebie jednostek w ra-

mach wspólnie budowanego społeczeństwa są chro-

nione przez przepis art. 119 K.k., na podstawie któ-

rasowej.

Z kolei w myśl art. 256 K.k. przestępstwem

jest nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodo-

wościowych, etnicznych lub rasowych, a także rozpo-

wszechnianie produkowanie, utrwalanie, sprowadza-

nie, nabywanie, przechowywanie, posiadanie, pre-

zentowanie, przewożenie, przesyłanie, drukowanie,

druku nagrania lub innego przedmiotu zawierające-

go tego rodzaju treści.

Przestępstwem z art. 257 K.k.

jest natomiast publiczne znieważanie grupy ludności

Przepisy prawa materialnego przewidują więc

szeroki i elastyczny system cywilnoprawnych i kar-

noprawnych środków ochrony obywateli przed zacho-

2184

waniami będącymi przedmiotem uwagi i troski pana

posła.

Odnosząc się do procesowego aspektu zagadnie-

nia, stwierdzić należy, że z uwagi na autonomię jed-

nostki to pokrzywdzonemu pozostawia się decyzję

o uruchomieniu wyżej wskazanych środków cywilno-

prawnych.

W przypadku bardziej drastycznych zda-

rzeń, wyczerpujących znamiona przestępstwa naru-

szenia nietykalności, zniesławienia lub zniewagi,

ustawodawca przekazał pokrzywdzonemu inicjatywę

do skierowania aktu oskarżenia.

Dalsza intensyﬁka-

cja procesowego wymiaru ochrony następuje, w przy-

padku gdy czyn popełniony na szkodę pokrzywdzo-

nego wyczerpuje znamiona przestępstwa ściganego

z urzędu (w szczególności art. 119, 256, 257 K.k.).

Organem ścigania jest niezależna od rządu i niepod-

legająca ministrowi sprawiedliwości prokuratura.

W chwili obecnej prokuratura nie podlega kontro-

li.

Z uwagi jednak na fakt, że walka z przestępczo-

ścią, w tym z tzw. przestępstwami z nienawiści, i za-

pewnienie obywatelom poczucia bezpieczeństwa są

jednymi z podstawowych zadań państwa, a także

uwzględniając okoliczność, że realizacja tego zadania

wymaga skoordynowania działań wielu organów

państwowych, jak również uwzględniania wielu oko-

liczności, nie tylko decydujących o efektywności ści-

gania karnego, ale przede wszystkim okoliczności

sprzyjających rozwojowi przestępczości, zachodzi ko-

nieczność precyzyjnego deﬁniowaniaprzezrządkie-

runków polityki karnej.

W związku z powyższym

rząd planuje wprowadzenie norm prawnych, które

zobowiązywałyby ministra sprawiedliwości do opra-

cowania, w porozumieniu z ministrem spraw we-

wnętrznych, założeń zasadniczych kierunków polity-

ki karnej, które następnie przyjmowane byłyby przez

Radę Ministrów.

W zasadniczych kierunkach polity-

ki karnej Rada Ministrów określałaby bieżące pro-

blemy ścigania przestępstw, instrumenty prawne,

których stosowanie uznaje za szczególnie istotne dla

realizacji polityki karnej i respektowania konstytu-

cyjnych i prawnomiędzynarodowych standardów

ochrony praw i wolności człowieka i obywatela, jak

również rozwiązania normatywne z zakresu prawa

karnego, których efektywność wymaga oceny.

Siłą

rzeczy założenia te będą musiały się odnosić do kwe-

stii poruszanych w interpelacji pana posła.

W razie wniesienia aktu oskarżenia (złożenia po-

zwu) ostateczna decyzja co do skazania sprawcy

(uwzględnienia powództwa) należy do niezawisłego

sądu, którego decyzje pozostają pod kontrolą instan-

cyjną (apelacja lub zażalenie do sądu odwoławczego).

Osoba niezadowolona z orzeczenia sądu drugiej in-

stancji może na zasadach określonych w ustawie zło-

żyć kasację do Sądu Najwyższego albo odwołać się

(po wyczerpaniu krajowej drogi prawnej) do organów

międzynarodowych, jakimi są m.in. Europejski Try-

bunał Praw Człowieka i Komitet Praw Człowieka

ONZ; może także złożyć skargę do rzecznika praw

obywatelskich.

Konkludując, stwierdzam, że zjawisko rasizmu,

antysemityzmu, ksenofobii jest bez wątpienia depra-

wujące, niekorzystne i społecznie niepożądane.

Je-

żeli spełnia ono przesłankę bezprawności, nie pozo-

staje bez konsekwencji karnoprawnych lub cywilno-

prawnych.

Ochrona ta jest w mojej opinii wystarcza-

jąca.

W chwili obecnej Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści nie planuje zaostrzenia przepisów mówiących

o karaniu wykroczeń (a także przestępstw) popeł-

nionych na tle rasistowskim, antysemickim oraz

ksenofobicznym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

w sprawie budowy drogi ekspresowej S5 (7001)

przy którym przekazano interpelację pana posła To-

masza Latosa w sprawie budowy drogi ekspresowej

S5 w województwie kujawsko-pomorskim, uprzejmie

informuję, iż obecnie realizowany „Program budowy

ogólnoeuropejskiego kryzysu gospodarczego, musiał

zostać dostosowany do aktualnych możliwości ﬁnan-

sowych.

Limit przyznany na realizację zadań ujętych

na liście podstawowej, tj. w załączniku nr 1 do pro-

gramu, został ściśle określony i wynosi 82,8 mld zł.

W związku z powyższym przy wyborze inwestycji do

realizacji brane pod uwagę były przede wszystkim:

stan zaawansowania prac przygotowawczych, ujęcie

na liście inwestycji ﬁnansowanych zfunduszy UE

oraz zawarte już zobowiązania.

danie pn. „Budowa drogi S5 na odcinku Nowe Marzy

– Bydgoszcz – Żnin – Mielno (w.

Mielno bez węzła)”,

miotowego załącznika w chwili tworzenia programu

zapewnienie ﬁnansowaniaichrealizacjibyłoniemoż-

liwe.

Stworzono dla nich jednak możliwość kontynu-

W dniu 20 stycznia 2011 r. uprawomocniła się de-

cyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na

2185

realizację inwestycji.

Wskazana decyzja jest podsta-

wą do kontynuacji prac projektowych w celu uzyska-

nia kolejnych decyzji niezbędnych do rozpoczęcia bu-

dowy.

Z uwagi na brak zapewnionego ﬁnansowania

na budowę przedmiotowego zadania, jego realizacja

Jednocześnie informuję, że „Program budowy

Warszawa, dnia 3 sierpnia 2012 r.

w sprawie projektu nowelizacji ustawy

Kodeks morski i ustawy o obszarach morskich RP

terpelację (znak: SPS-023-7002/12) pana Tomasza

Latosa, posła na Sejm RP, uprzejmie informuję, co

następuje.

Wykonanie postanowień dyrektywy 2009/20

armatorów od roszczeń morskich przewidującej obo-

wiązek posiadania ubezpieczenia przez statki podno-

szące bandery krajów UE oraz statki obce wchodzą-

ce do portów na terenie UE nie spowoduje zmniejsze-

nia konkurencyjności polskich armatorów.

Z infor-

macji Związku Armatorów Polskich wynika bowiem,

iż wszyscy polscy armatorzy uprawiający żeglugę

międzynarodową od wielu lat posiadają ubezpiecze-

nie spełniające, a nawet znacznie przewyższające,

minimalne wymogi określone przez dyrektywę 2009/

20.

Posiadanie takiego ubezpieczenia jest wymogiem

koniecznym dla uzyskania kontraktów udzielanych

przez liczących się w transporcie morskim gestorów

ładunków.

Nie można tu zatem mówić o zobowiąza-

niu armatorów do wykupowania dodatkowych ubez-

pieczeń, ubezpieczenia posiadane obecnie przez pol-

skich armatorów spełniają bowiem warunki przewi-

dziane przez dyrektywę 2009/20, a za nią Kodeks

morski.

Wdrożenie przepisów dyrektywy 2009/20 pozwo-

li na wyeliminowanie z transportu morskiego UE

statków nieposiadających ubezpieczenia, najczęściej

ze względu na znaczny wiek takich statków lub nie-

spełnianie rygorystycznych wymagań bezpieczeń-

stwa stawianych przez ubezpieczycieli morskich i kon-

kurujących z polskimi armatorami jedynie niską

opłatą za przewóz.

Oznacza to, iż wdrożenie w Ko-

deksie morskim przepisów dyrektywy 2009/20 uznać

należy za część działań mających na celu poprawę

konkurencyjności polskich armatorów.

Podkreślić

należy też, iż w procesie konsultacji polscy armatorzy

nie zgłaszali uwag do przedmiotowego projektu no-

welizacji Kodeksu morskiego przygotowanego przez

Komisję Kodyﬁkacyjną Prawa Morskiego, której

członkami są również wybitni prawnicy rekomendo-

wani przez samych armatorów i na co dzień ich re-

prezentujący.

Niezależnie od powyższego pragnę uprzejmie po-

informować, iż MTBiGM prowadzi prace nad dal-

szym poprawieniem warunków prowadzenia działal-

ności przez armatorów, przede wszystkim w zakresie

prawa podatkowego, morskiego prawa pracy oraz

ubezpieczeń społecznych marynarzy.

W chwili obec-

nej trwają konsultacje projektu ustawy o zmianie

nych ustaw oraz założeń do ustawy o pracy na stat-

kach morskich.

Dodać należy również, iż oba te do-

kumenty opiniowane były przez wspomnianą Komi-

sję KodyﬁkacyjnąPrawaMorskiego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 sierpnia 2012 r.

w sprawie wolontariuszy pracujących

w szpitalach (7003)

w sprawie wolontariuszy pracujących w szpitalach,

uprzejmie przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Nie jest prawdą, że przepisy z dnia 15 kwietnia

z późn. zm.) spowodują, że „wolontariusze nie będą

2186

mogli kontynuować swojej pracy w szpitalach”.

Wręcz

ności leczniczej świadczenia zdrowotne mogą być

udzielane w ramach wolontariatu, na zasadach okre-

ślonych w porozumieniu zawartym z wolontariu-

szem.

Powyższa regulacja nie zawiera ograniczeń

w tym zakresie i zachowuje spójność z obecnym

brzmieniem art. 42 ust. 1 z dnia 24 kwietnia 2003 r.

ustawy o działalności pożytku publicznego i wolon-

zm.), który umożliwia działalność wolontariuszy na

rzecz każdego podmiotu leczniczego, bez względu na

jego formę organizacyjno-prawną (samodzielny pu-

bliczny zakład opieki zdrowotnej, stowarzyszenie,

fundacja, spółka kapitałowa itp.).

Przygotowywany przez ministra pracy i polityki

społecznej projekt nowelizacji ustawy o działalności

niczenia wolontariatu w podmiotach leczniczych.

Mi-

nister zdrowia zgłosił do projektu uwagę, zwracając

się o utrzymanie status quo, w tym zachowanie moż-

liwości wykonywania świadczeń w ramach wolonta-

riatu we wszystkich podmiotach leczniczych.

Mając powyższe na uwadze, umożliwienie wolon-

tariuszom działania na rzecz podmiotów leczniczych

nie wymaga dokonania zmian w ustawie o działalno-

ści leczniczej, lecz pozostawienia w aktualnym brzmie-

niu przepisów ustawy o działalności pożytku publicz-

nego i wolontariacie, która należy do właściwości

będzie wdzięczny za wsparcie przez pana posła po-

dejmowanych działań poprzez właściwą interpretację

uchwalonych przez parlament przepisów prawa oraz

skierowanie interpelacji do ministra pracy i polityki

społecznej, będącego właściwym adresatem w zakre-

sie problematyki wolontariatu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

w sprawie wsparcia dla Fundacji

„Polsko-Niemieckie Pojednanie” (7004)

lacją posła Tomasza Latosa przesłaną przy piśmie

o syg.

SPS-023-7004/12 w sprawie wsparcia Fundacji

,,Polsko-Niemieckie Pojednanie” uprzejmie informu-

ję, że Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie” ze

względu na swój status mieści się w pojęciu państwo-

wej jednostki organizacyjnej i w zakresie postępowa-

nia z dokumentacją podlega przepisom ustawy z dnia

zm.).

Z tego względu objęta była tzw. nadzorem ar-

chiwalnym przez Archiwum Akt Nowych, tj. m.in.

podlegała okresowej kontroli (art. 28 pkt 4 ustawy

o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach).

Zgodnie z przepisami art. 5, art. 6, art. 12 oraz

art. 33–35 ustawy o narodowym zasobie archiwal-

nym i archiwach kierownik każdej państwowej jed-

nostki organizacyjnej odpowiada za gromadzenie,

przechowywanie, zabezpieczanie, ewidencjonowanie,

opracowanie dokumentacji wytwarzanej i gromadzo-

nej w toku działalności tej jednostki organizacyjnej.

Z informacji, którymi dysponuje naczelny dyrektor

archiwów państwowych, właściwy merytorycznie or-

gan podległy ministrowi kultury i dziedzictwa naro-

dowego, wynika, ze władze fundacji mają świadomość

tych obowiązków.

Ze względu na specyﬁkęswojejdziałalnościfun-

dacja w toku swego funkcjonowania zgromadziła

dokumentację nie tylko wynikającą z jej działalności

jako jednostki organizacyjnej, ale także dokumen-

tację związaną z wypłatą świadczeń z tytułu dozna-

nych w czasie II wojny światowej represji.

Na tę

ostatnią dokumentację składają się nie tylko doku-

menty poświadczające dokonane wypłaty, ale także

dokumenty źródłowe poświadczające prawo do tych

wypłat.

Fundacja ww. dokumentację przechowuje obec-

nie w dwóch odrębnych archiwach: archiwum za-

kładowym oraz tzw. archiwum historycznym.

Przedmiotem interpelacji jest zasób drugiego archi-

wum, w którym zgromadzono dokumentację zwią-

zaną z wypłatą świadczeń.

W tym miejscu warto pod-

kreślić, że zasób zgromadzony w archiwum histo-

rycznym stanowi unikatową całość mającą ogromne

znaczenie nie tylko dla badań historycznych, ale

przede wszystkim dla osób represjonowanych w cza-

sie II wojny światowej.

O problemach z utrzymaniem archiwum histo-

rycznego naczelny dyrektor archiwów państwowych

otrzymał informację od władz fundacji w trakcie spo-

tkania w dniu 29 grudnia 2011 r.

Według dyrektora

przewodniczący zarządu fundacji poinformował wte-

dy, że fundacja zamierza przekazać zasób archiwum

historycznego do archiwów państwowych.

Miało więc

to nastąpić przed upływem 25-letniego okresu prze-

chowywania wynikającego z § 10 ust. 1 rozporządze-

klasyﬁkowaniaikwaliﬁkowaniaorazzasadi trybu

przekazywania materiałów archiwalnych do archi-

wów państwowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1375).

Na bazie tej informacji przeprowadzone zostało

przez Naczelną Dyrekcję Archiwów Państwowych

rozpoznanie stanu zasobu archiwum historycznego

fundacji w dniu 20 stycznia 2012 r.

W magazynach

tego archiwum stwierdzono wtedy w sumie 4105 mb

2187

dokumentacji, z czego prawie 400 mb wymagało prac

porządkowych.

Ustalenia w tym zakresie zostały

zweryﬁkowane przez fundację 27 czerwca 2012 r.,

która poinformowała, że w sumie zasobu przynależ-

nego do archiwum historycznego jest 4320,73 mb,

a wzrost ilości dokumentacji w stosunku do danych

wcześniejszych wiąże się głównie z likwidacją części

pomieszczeń przy ul. Kolejowej 15.

Fundacja poinformowała tymczasem dyrektora

(pismo z dnia 27 lutego 2012 r.), że nie posiada środ-

ków ﬁnansowychnietylkonadalszeprzechowywa-

nie dokumentacji w archiwum historycznym, ale tak-

że na jej zgodne z przepisami prawa przygotowanie

do przekazania do archiwum państwowego, pomimo

że obowiązek taki dla państwowej jednostki organi-

zacyjnej wynika z przepisu § 13 ust. 6 ww. rozporzą-

Dyrektor zaproponował fundacji zwrócenie się o wspar-

cie ﬁnansowe do fundatora, którym jest minister

skarbu państwa, tak by możliwe było utrzymanie

zbiorów archiwalnych w dotychczasowym miejscu ich

przechowywania w celu zakończenia spraw z zakresu

bieżącej obsługi osób zainteresowanych dokumenta-

mi znajdującymi się w archiwum historycznym fun-

dacji oraz celem właściwego ich opracowania i przy-

gotowania do przekazania do archiwum państwowe-

go.

W tym miejscu pragnę zaznaczyć, że naczelny

dyrektor archiwów państwowych nie ma podstaw

prawnych do wspierania ﬁnansowegorealizacjiobo-

wiązków nałożonych na państwowe jednostki orga-

nizacyjne przepisami prawa.

W zakresie jego kompe-

tencji, jak i w zakresie kompetencji podległych mu

archiwów państwowych wsparcie to może przybierać

jedynie charakter metodyczny.

W trakcie kolejnych konsultacji dyrektora z przed-

stawicielami fundacji okazało się, że jej fundator tak-

że nie ma możliwości przekazania środków ﬁnanso-

wych fundacji, chyba że postawiona ona zostanie

w stan likwidacji.

Mając na uwadze możliwość, którą daje przepis

państwową jednostką organizacyjną wcześniej niż

przed upływem 25 lat materiałów archiwalnych do

archiwum państwowego, dyrektor zdecydował wspól-

nie z zarządem fundacji, że w celu niezwłocznego za-

bezpieczenia unikatowego zbioru archiwalnego zgro-

madzonego przez fundację podjęte zostaną następu-

jące działania:

1.

Archiwa państwowe (tj. Archiwum Akt No-

wych) przejmą ten zbiór archiwalny do swego zasobu

w trybie określonym przepisami ww. rozporządzenia

2.

Ze względu na to, że zbiór ten nie jest obecnie

uporządkowany, a obowiązek jego uporządkowania

spoczywa na państwowej jednostce organizacyjnej

przekazującej materiały archiwalne, zawarte zosta-

nie porozumienie pomiędzy Archiwum Akt Nowych

i fundacją, w którym fundacja zobowiąże się do upo-

rządkowania tego zbioru w ciągu trzech lat poprzez

oddelegowanie do prac archiwalnych trzech osób za-

trudnianych dotychczas przez fundację w archiwum

historycznym fundacji.

Jednocześnie informuję, że dyrektor podjął już

wstępne czynności związane z przygotowaniem poro-

zumienia pomiędzy fundacją i Archiwum Akt No-

wych.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowe-

go zabezpieczy dodatkowe środki dla Naczelnej Dyrek-

cji Archiwów Państwowych niezbędne na ten cel.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Omilanowska

Warszawa, dnia 3 sierpnia 2012 r.

w sprawie zniesienia ograniczeń

w pracy tymczasowej (7005)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

z dnia 25 lipca br., znak: SPS-023-7005/12, przy któ-

rym przekazano interpelację pana posła Tomasza

czasowej, pragnę uprzejmie wyjaśnić, co następuje.

Status pracowników tymczasowych w Polsce re-

z późn. zm.) – dalej: ustawa o z.p.t.

Przyjęty w ustawie model pracy tymczasowej za-

kłada wykonywanie pracy tymczasowej w sposób cza-

sowy, okresowy, doraźny, a nie stały.

Zgodnie z usta-

wową deﬁnicjąpracytymczasowej(art.2ust.3usta-

wy o z.p.t.) pracą tymczasową jest wykonywanie na

dawcę użytkownika.

Jednocześnie ustawodawca w art. 20 ustawy

o z.p.t. ustanowił maksymalny okres skierowania

przez agencję pracy tymczasowej pracownika tym-

czasowego do pracy na rzecz pracodawcy użytkowni-

ka.

W okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy

ka tymczasowego może skierować tego pracownika

2188

jący łącznie 18 miesięcy.

Jeżeli pracownik tymczaso-

dawcy użytkownika pracę tymczasową obejmującą

Powyższe regulacje oddają istotę pracy tymczaso-

wej, tj. czasowy charakter zadań wykonywanych na

rzecz określonego pracodawcy użytkownika.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę, iż ustawa

zawiera szereg postanowień, które mają ułatwiać sta-

łe zatrudnienie u przedsiębiorcy użytkownika.

Usta-

lenie między agencją pracy tymczasowej a pracodaw-

cą użytkownikiem warunku niezatrudnienia pra-

cownika tymczasowego przez pracodawcę użytkow-

nika po zakończeniu wykonywania pracy tymczaso-

wej jest nieważne (art. 12).

Pracodawca użytkownik

jest obowiązany informować pracowników tymczaso-

wych, w sposób przyjęty u tego pracodawcy użytkow-

nika, o wolnych stanowiskach pracy, na których za-

mierza zatrudnić pracowników (art. 23 ust. 3).

Odnosząc się do kwestii ewentualnych zmian w usta-

wie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych pra-

gnę uprzejmie poinformować, iż problematyka za-

trudnienia pracowników tymczasowych jest przed-

miotem prac Zespołu Problemowego ds. Prawa Pracy

Społeczno-Gospodarczych.

Zespół przyjął stanowi-

sko, w którym zobowiązał się do podjęcia komplek-

tekście warunków stosowania umów na czas okre-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2012 r.

w sprawie śmigłowców ratunkowych

nieprzystosowanych do latania w nocy (7007)

terpelacji pana posła Tomasza Latosa w sprawie

funkcjonowania śmigłowców ratunkowych, pozosta-

jących w dyspozycji SPZOZ LPR, w porze nocnej,

przesłanej przy piśmie (znak: SPS-023-7007/12)

z dnia 25 lipca br., przedstawiam poniżej odpowiedzi

na pytania pana posła.

Uprzejmie informuję, iż w wyniku wykonania za-

niu programu wieloletniego „Wymiana śmigłowców

Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdro-

wotnej – Lotnicze Pogotowie Ratunkowe w latach

2005–2010” (Dz. U. Nr 122, poz. 1022) SPZOZ Lot-

nicze Pogotowie Ratunkowe został wyposażony

w 23 śmigłowce typu EC 135 P2i oraz symulator lo-

tów.

Realizacja programu pozwoliła na dokonanie

wymiany wysłużonych śmigłowców Mi-2, dzięki cze-

mu obecnie dyżur Śmigłowcowej Służby Ratownic-

twa Medycznego prowadzony jest w oparciu o nowo-

czesne śmigłowce EC 135.

Jednym z głównych zało-

żeń przy realizacji programu była wymiana śmigłow-

ców na takie, które umożliwiają operowanie nie tylko

w porze dziennej, jak to było w przypadku Mi-2, ale

także w porze nocnej.

Obecnie nocne dyżury Śmigłowcowej Służby Ra-

townictwa Medycznego (Helicopter Emergency Me-

zach Lotniczego Pogotowia Ratunkowego:

ny 23.00,

ny 23.00.

W każdej z pozostałych 15 baz śmigłowce dyżu-

rują między wschodem słońca (jednak nie wcześniej

niż od godziny 7.00 w miesiącach letnich) do 45 mi-

do godziny 20.00 w miesiącach letnich).

W bazach

tych załoga ma możliwość rozpocząć misję HEMS

przed zachodem słońca (tj. w trakcie trwania dyżuru)

i kontynuować ją aż do zrealizowania bez względu na

porę doby, co umożliwia nabieranie doświadczenia

przez pilotów w lataniu w porze nocnej.

Należy wska-

gotowia Ratunkowego nie ma możliwości lądowania

wicach, Sanoku i Suwałkach.

W Sanoku i Suwałkach

tów będą posiadały własne lądowiska dopuszczone

wane oświetlenie miejsca lądowania śmigłowca, tak

Obecnie na terenie Polski dostępnych jest 207 lądo-

wisk przyszpitalnych wpisanych do wykazu lądowisk

instrukcji operacyjnej część C oraz 75 lądowisk sani-

2189

tarnych zarejestrowanych w rejestrach prowadzo-

nych przez Urząd Lotnictwa Cywilnego.

Lotnicze

Pogotowie Ratunkowe posiada w swojej dokumenta-

cji operacyjnej 88 całodobowych lądowisk przyszpi-

talnych w całym kraju.

Szacunkowo przewiduje się,

wych lądowisk.

Ministerstwo Zdrowia wspólnie z SPZOZ LPR

nieprzerwanie prowadzi działania zmierzające do

stopniowego wydłużania dyżurów w kolejnych loka-

lizacjach.

W tym zakresie należy wskazać, iż:

— trwa szkolenie załóg HEMS w zakresie wyko -

nywania operacji w nocy,

— nowo przeszkoleni piloci zdobywają doświad -

czenie, wykonując operacje nocne pod nadzorem bar-

dziej doświadczonych pilotów (jest to warunek do-

puszczenia pilotów do samodzielnego wykonywania

operacji nocnych),

— trwa budowa lub modernizacja lądowisk przy -

szpitalnych, z uwzględnieniem wymagań dla wyko-

nywania bezpiecznych lądowań w nocy,

— część baz HEMS jest modernizowana, by po -

siadać warunki do bezpiecznego lądowania śmigłow-

ca w nocy,

— trwa uzgadnianie i zatwierdzanie tzw. gmin -

nych miejsc lądowań, które mogą być wykorzystane

do operacji nocnych pod warunkiem zabezpieczenia

ich przez przeszkolone zastępy straży pożarnej.

Uprzejmie informuję, że wprowadzenie nowych

trwałym, a przygotowanie załóg HEMS (Helicopter

Przepisy lotnicze nakładają na przewoźników lot-

niczych (a takim przewoźnikiem jest SPZOZ Lotni-

cze Pogotowie Ratunkowe) obowiązek zdobycia od-

powiedniego doświadczenia przez załogi przed roz-

poczęciem wykonywania określonych operacji lotni-

czych (czyli w tym przypadku lotów ratunkowych).

Zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi

pilot musi legitymować się odpowiednim nalotem na

nowym typie statku powietrznego, czyli śmigłowcu

Eurocopter EC 135.

Niezbędne minimum to 100 go-

dzin lotu na nowym typie statku powietrznego.

Do-

piero taki nalot umożliwia rozpoczęcie przez załogę

wykonywania misji ratunkowych.

dla załóg niż wykonywanie podobnych operacji w cią-

Zgodnie ze strategią rozwoju przyjętą jesienią 2010 r.

tunkowe obecnie realizowane jest sukcesywne wdra-

żanie załóg do wykonywania nocnych misji HEMS.

noszący minimum 150 godzin, z czego minimum

skuje podczas lotów treningowych, a także kończąc

po zachodzie słońca misje HEMS rozpoczęte jeszcze

w ciągu dnia, co zakłada zatwierdzony model dyżu-

rowania baz HEMS.

SPZOZ LPR sukcesywnie przygotowuje wszystkich

pilotów do spełnienia tych minimalnych wymogów.

Na

dzień dzisiejszy uprawnienia takie posiada około po-

łowa pilotów śmigłowcowych z 73 zatrudnionych.

Ko-

lejni wypracowują systematycznie wymagane mini-

mum.

Obecna liczba pilotów jest odpowiednia do przy-

jętej strategii rozszerzania dyżurów o porę nocną.

Minister zdrowia analizuje obecnie koncepcję

przedstawioną przez SPZOZ LPR dotyczącą wydłu-

żenia dyżurów o porę nocną w kolejnych bazach

HEMS.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

w sprawie zasiłku rodzinnego dla dzieci (7008)

-7008/12, interpelacją posła na Sejm RP pana Toma-

uprzejmie wyjaśniam.

Rada Ministrów przyjęła dwuetapowe podnosze-

nie kwot kryteriów dochodowych uprawniających do

na osobę w rodzinie/583 zł na osobę w rodzinie,

Ww.

rozwiązania zawarto w rozporządzeniu Rady

2190

Trudno jest zatem mówić o zmianie terminu wejścia

w życie wysokości kwot kryteriów dochodowych do-

piero przyjętych przez Radę Ministrów.

Z poważaniem

Jacek Dominik

w sprawie zmiany limitu paliwa

zużywanego na 1 ha (7009)

Tomasza Latosa, przesłaną przy piśmie z dnia 25 lip-

ca 2012 r., znak: SPS-023-7009/12, w sprawie zmiany

2012 r. na zwrot podatku akcyzowego zawartego

dukcji rolnej oraz pokrycie kosztów gmin zostały za-

gażowania z przeznaczeniem na zwrot podatku ak-

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

w sprawie dopłat do paliwa rolniczego (7010)

ca 2012 r., znak: SPS-023-7010/12, w sprawie dopłat

do paliwa rolniczego uprzejmie informuję, że zgodnie

określa, w drodze rozporządzenia, corocznie, w ter-

minie do dnia 30 listopada, stawkę zwrotu podatku

mając na względzie projekt ustawy budżetowej na

następny rok i obowiązującą stawkę podatku akcy-

zowego od oleju napędowego.

Uwzględniając kwotę dotacji określoną w ustawie

wego wykorzystywanego do produkcji rolnej na 1 l

oleju w 2012 r.

(Dz. U. poz. 19), zgodnie z którym

stawka zwrotu podatku w 2012 r. została ustalona w

wysokości 0,95 zł na 1 l oleju, tj. 81,70 zł/ha, i jest

wyższa o 0,10 zł na 1 litr oleju w porównaniu do staw-

ki ustalonej na 2011 r.

Dalsze podwyższenie stawki zwrotu podatku ak-

cyzowego zostanie rozważone przy przygotowywaniu

projektu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie

cji rolnej na 1 l oleju w 2013 r., uwzględniając kwotę

budżetowej na 2013 r. oraz obowiązującą stawkę po-

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

dla bobrów (7011)

przekazujące interpelację posła Tomasza Latosa do-

tyczącą zniesienia okresu ochronnego dla bobrów

uprzejmie przedkładam, co następuje.

Bóbr europejski (Castor ﬁber)objętyjestczęścio-

wą ochroną gatunkową mocą rozporządzenia mini-

wie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. Nr 237

poz. 1419).

2191

Zgodnie z dyrektywą siedliskową pozyskiwanie ze

stanu dzikiego i eksploatacja bobra jest możliwa pod

trolą.

Resort środowiska rozpoczął prace nad włącze-

niem bobra do listy gatunków objętych ochroną czę-

ściową, które można pozyskiwać (zmiana rozporzą-

dzenia o ochronie gatunkowej zwierząt).

Pozwoli to

regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska lub

generalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wyda-

wać zezwolenia na pozyskiwanie bobra jedynie pod

warunkiem braku szkodliwego wpływu planowanych

działań dla zachowania we właściwym stanie ochro-

ny dziko występujących populacji bobra europejskie-

go.

W decyzji można wskazać obszar, na którym na-

leży dokonać redukcji bobra ze względu na dużą ilość

lub wartość szkód powodowanych przez te zwierzęta.

Obecnie zezwolenie na odstępstwa od zakazów może

być wydane, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla

populacji gatunków chronionych, brak jest rozwią-

zań alternatywnych, oraz jeżeli jest spełniona jedna

z przesłanek, np. ze względu na poważne szkody

w gospodarstwie.

W przypadku wprowadzenia pro-

ponowanego rozwiązania w odniesieniu do osobni-

ków bobra europejskiego pozyskanych na podstawie

zezwolenia regionalnego dyrektora ochrony środowi-

ska lub generalnego dyrektora ochrony środowiska

nie będą wymagane zezwolenia na przetrzymywanie,

mianę, darowiznę, a także wywożenie poza granicę

dowiska o ochronie gatunkowej zwierząt).

Przypusz-

cza się, że spowoduje to wzrost zainteresowania bo-

brem jako gatunkiem możliwym do wykorzystywania

do celów gospodarczych.

Ponadto aktualnie procedowany jest przez Senat

Rzeczypospolitej Polskiej projekt ustawy o zmianie

wieckie, w którym wprowadzono zapis umożliwiają-

cy regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska

wydawanie zezwoleń na czynności podlegające zaka-

zom (płoszenie, chwytanie, zabijanie, niszczenie tam

i żeremi) w stosunku do bobra europejskiego na czas

miejscowego w formie zarządzenia.

Regionalny dy-

rektor ochrony środowiska w przedmiotowym zarzą-

dzeniu będzie określał warunki wykonywania ww.

zarządzenie, oraz konieczność składania sprawozdań

rządzenia.

Umożliwi to kontrolę liczebności bobra

ny.

Zaletą tego rozwiązania jest plastyczne dostoso-

wanie czynności do potrzeb występujących w danym

miejscu i nieobciążanie zainteresowanego podmiotu

nadmierną procedurą administracyjną – podmiot

wykonujący działania podlegające zakazom będzie

musiał jedynie przesłać sprawozdanie z ich wykona-

nia, np. ile sztuk bobra odstrzelono.

Zakłada się, iż ww. rozwiązania i działania umoż-

liwią racjonalne gospodarowanie populacją bobra

europejskiego oraz spowodują ograniczenie szkód po-

wodowanych przez ten gatunek.

Wierzę, że zapropo-

nowane przeze mnie zmiany w stopniu znaczącym

rozwiążą wiele problemów związanych ze wzrostem

snym zachowaniu zgodności prawa krajowego z pra-

wem Unii Europejskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie braku możliwości wykorzystania

na drogi funduszy Unii Europejskiej, z których

wydaniem nie poradziła sobie

infrastruktura kolejowa (7012)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-7012/12, uprzejmie proszę o przyjęcie na-

1.

Czy ministerstwo posiada środki na wkład wła-

sny w celu wykorzystania dotacji unijnej?

Uprzejmie informuję, że Ministerstwo Rozwoju

Regionalnego nie jest dysponentem środków na wkła-

dy własne w zakresie projektów realizowanych przez

innych beneﬁcjentów korzystających ze wsparcia

w ramach krajowych i regionalnych programów ope-

racyjnych.

2.

Czy w kolejnych latach ministerstwo również

będzie się skupiać jedynie na rozbudowie infrastruk-

tury drogowej?

Zadaniem Ministerstwa Rozwoju Regionalnego

jest realizacja przyjętej strategii rozwoju społeczno-

-gospodarczego, której jednym z narzędzi są negocjo-

wane z Komisją Europejską pakiety programów ope-

racyjnych zarówno na lata 2007−2013, jak i na kolej-

ną perspektywę, tj. lata 2014−2020.

Zatem w zakre-

2192

sie odpowiedzialności resortu jest realizacja ogółu

zobowiązań płynących z zapisów przyjętych doku-

mentów strategicznych.

Należy więc zaznaczyć, że

rozwój regionalny jest procesem wielowymiarowym.

Na podstawie krajowych i unijnych strategii rozwoju

MRR realizuje projekty, które będą służyć wypełnie-

niu celów zwiększenia spójności społecznej i teryto-

rialnej Polski, a przez to polepszenia jakości życia

mieszkańców.

Działania zmierzające do usprawnie-

nia i zwiększenia efektywności transportu – m.in.

przez wsparcie transportu kolejowego, jak również

publicznego czy drogowego – są istotnymi narzędzia-

mi realizacji tego założenia tak w obecnej, jak i przy-

szłej perspektywie.

3.

Dlaczego ministerstwo nie może przeznaczyć

dotacji unijnej na infrastrukturę kolejową?

Informuję, że wszystkie działania podejmowane

przez MRR miały i mają na celu maksymalizację wy-

korzystania środków na poprawę jakości infrastruk-

tury kolejowej w Polsce.

Obecnie działania te dotyczą

dwóch zasadniczych kwestii: możliwości usprawnie-

nia procesu wdrażania inwestycji znajdujących się

dziś na liście projektów Programu Operacyjnego „In-

stania oszczędności w ramach projektów kolejowych

(m.in. przez wprowadzenie nowych typów projektów

– rewitalizacji linii kolejowych).

W ramach działania

7.1 PO IiŚ: Rozwój transportu kolejowego, istnieje

potencjał alokacji do wykorzystania, a jedynym wa-

runkiem do objęcia inwestycji doﬁnansowaniemjest

spełnienie przez potencjalne projekty kryteriów pro-

gramowych oraz wykazanie zdolności realizacyjnej

w obecnej perspektywie ﬁnansowej.

Kluczowezna-

czenie ma tu zatem taki dobór projektów do doﬁnan-

sowania, który z jednej strony zapewni realizację

celów programu, z drugiej zaś da gwarancję efektyw-

nego wykorzystania przeznaczonych na nie środków

w wymaganym okresie kwaliﬁkowalności dlaper-

spektywy 2007−2013.

Zatem środki UE będą prze-

znaczone dla tych projektów kolejowych, które wy-

każą opisany powyżej potencjał realizacyjny.

Za ich

przygotowanie odpowiada beneﬁcjent, czyli PKP

PLK SA.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

w sprawie wprowadzenia wymogu posiadania

koncesji dla ﬁrm windykacyjnych oraz

uregulowania warunków ich działalności (7013)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pań posłanek Izabeli Katarzyny Mrzy-

głockiej i Urszuli Augustyn z dnia 12 lipca 2012 r.

w sprawie utworzenia wymogu posiadania koncesji

dla ﬁrmwindykacyjnychorazuregulowaniawarun-

ków ich działalności, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosow-

jątkami przewidzianymi w innych ustawach, czyn-

ności egzekucyjne w sprawach cywilnych wykonuje

wyłącznie komornik.

Warto nadmienić, iż aktualne

brzmienie przytoczonego przepisu zostało wprowa-

nie słowa „wyłącznie” miało na celu likwidację bez-

prawnych egzekucji prowadzonych przez ﬁrmywin-

dykacyjne.

Zgodnie z przepisem art. 759 § 1 ustawy z dnia

czynności egzekucyjne, co do zasady, są wykonywane

przez komorników sądowych, a wyjątkowo niektóre

z nich zastrzeżono dla sądów.

Jedynie wskazane pod-

mioty, jako organy egzekucyjne, dysponują zespołem

środków prawnych służących do przymusowego speł-

nienia przez dłużnika świadczenia określonego tytu-

łem wykonawczym.

Wszelkie czynności zmierzające do przymusowego

wyegzekwowania wierzytelności podejmowane przez

inne podmioty, w tym ﬁrmylubkancelariewindyka-

cyjne są dokonywane bez podstawy prawnej.

Firma

windykacyjna nie jest bowiem organem egzekucyj-

nym, a podmiotem prowadzącym działalność gospo-

biorca winna ona wykonywać swoją działalność na

zasadach uczciwej konkurencji oraz poszanowania

prawa i dobrych obyczajów.

Firma windykacyjna nie posiada kompetencji do

podejmowania działań wymuszających spełnienie

przez dłużnika świadczenia określonego tytułem wy-

2193

konawczym, ani też obciążania dłużnika kosztami

swojej działalności.

Przepisy, na podstawie których organy egzekucyj-

ne prowadzą egzekucję sądową, nie przewidują sank-

cji cywilnoprawnych za podejmowanie czynności wy-

muszających spełnienie przez dłużnika świadczenia

określonego tytułem wykonawczym przez nieupraw-

nione podmioty.

Jednakże nie oznacza to wyłączenia

odpowiedzialności za takie bezprawne działania.

Opisane w interpelacji sposoby działalności nie-

których ﬁrmwindykacyjnychpolegającena„zastra-

szaniu dłużników poprzez wysyłanie niezrozumia-

łych pism, zawierzających niezgodne z prawem sfor-

mułowania i zawyżone wysokości zobowiązań, na-

chodzenie w domu czy też próby upublicznienia in-

formacji o długu na przykład poprzez rozmowy

z sąsiadami dłużnika”, mogą być źródłem zarówno

odpowiedzialności cywilnej, jak i karnej.

Sankcje mogą wynikać miedzy innymi z przepi-

sów ogólnych prawa cywilnego, np. z art. 415 K.c.,

K.k., a ich ewentualna realizacja pozostaje w gestii

dłużnika.

W razie naruszenia przez ﬁrmy windykacyjne

przepisów o ochronie danych osobowych, można tak-

że kierować skargi do generalnego inspektora ochro-

ny danych osobowych.

Ponadto niezbędne do ochrony osób dotkniętych

bezprawnymi działaniami ﬁrmwindykacyjnychin-

strumenty prawne, posiadają również niektóre orga-

ny państwowe.

Wśród nich działający na podstawie

ze zm.) prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

sumentów, który w ramach przysługujących mu

kompetencji przeciwdziała funkcjonowaniu ﬁrmwin-

dykacyjnych stosujących nieuczciwe praktyki rynko-

we wobec konsumentów.

Wydaje się, że powołane wyżej regulacje dosta-

tecznie chronią obywateli przed ewentualnymi nad-

użyciami ze strony ﬁrmwindykacyjnychinieuza-

sadniają potrzeby wprowadzenia koncesji dla tej for-

my działalności gospodarczej.

Z tych samych przyczyn, brak jest również racjo-

nalnego uzasadnienia dla nałożenia na ﬁrmywindy-

kacyjne wymogu ścisłej współpracy z komornikami

sądowymi w zakresie odzyskiwania wierzytelności.

Komornik sądowy, jako organ egzekucyjny, winien

koncentrować swoją działalność na prowadzeniu sku-

tecznej egzekucji, nie zaś na kontroli funkcjonowania

ﬁrmwindykacyjnych,któreniemająuprawnieńdo

przymusowego egzekwowania wierzytelności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

psychologiczno-pedagogicznej w szkołach (7014)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Magdalenę Ewę Gąsior-Marek (nr SPS-023-7014/

12) w sprawie pomocy psychologiczno-pedagogicznej

w rozwoju i pomoc psychologiczno-pedagogiczną, sto-

sownie do jego potrzeb rozwojowych i edukacyjnych.

nymi potrzebami edukacyjnymi realizowane są m.in.

poprzez:

W związku z powyższym zadanie udzielania dzie-

ciom i młodzieży, ich rodzicom oraz nauczycielom

pomocy psychologiczno-pedagogicznej, określone w prze-

pisach rozporządzenia ministra edukacji narodowej

(Dz. U. Nr 228, poz. 1487), nie jest zadaniem nowym.

rektorzy szkół również wcześniej zobowiązani byli

do jej udzielania dzieciom i młodzieży, ich rodzicom

oraz nauczycielom.

nizacji pomocy w szkołach, jest podkreślenie formu-

ły zespołowej pracy nauczycieli oraz specjalistów pro-

wadzących zajęcia z uczniami w tym zakresie.

Celem

zasad udzielania i organizacji pomocy psychologicz-

łach i placówkach w sposób umożliwiający zapewnie-

2194

nie każdemu uczniowi kompleksowej oferty pomocy

jak najbliżej dziecka, tj. w środowisku jego nauczania

dowisku rodzinnym (poprzez działania wpierające

rodziców).

Każdy uczeń powinien mieć zapewnioną

zindywidualizowaną pomoc psychologiczno-pedago-

giczną, zgodnie z jego potrzebami rozwojowymi

mi, rozpoznanymi przez nauczyciela lub specjalistę.

Właściwie zorganizowana i zespołowo udzielana po-

moc psychologiczno-pedagogiczna w najbliższym śro-

dowisku ucznia stwarza szansę na spójne działanie

go programu wspomagania rozwoju dziecka bądź do-

konaniu pogłębionej diagnozy związanej ze specjal-

nymi potrzebami edukacyjnymi dziecka.

Natomiast

zgodnie z nową podstawą kształcenia ogólnego w po-

szczególnych typach szkół szkoła oraz poszczególni

dywidualizowane wspomaganie rozwoju każdego

szczególnych typach szkół.

W rozporządzeniu wska-

chologiczno-pedagogicznej.

etapie edukacji przedszkolnej obserwację pedagogicz-

i objęcia go właściwym indywidualnym wsparciem.

ją wyczerpujące informacje na temat oferty szkół po-

nadgimnazjalnych, zawodów poszukiwanych na ryn-

ku pracy oraz zawodów zagrożonych bezrobociem.

wościowe są pożądane do pracy w konkretnym zawo-

dzie oraz jakie są przeciwwskazania dla danego za-

wodu.

Nauczyciele pomogą mu określić jego zainte-

resowania i wybrać szkołę najbardziej odpowiadającą

jego predyspozycjom.

specjalistycznej diagnozy dokonują wyłącznie specja-

liści posiadający odpowiednie kwaliﬁkacjewtymza-

kresie.

Poradnie w ramach swoich zadań przewidzia-

nych w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych

diagnozę uczniów, w szczególności w sytuacjach gdy

2195

łach i placówkach sprzyjać będzie podnoszeniu jako-

ści edukacji poprzez właściwe wykorzystanie pomocy

psychologiczno-pedagogicznej do celów efektywnej

gólnych etapach kształcenia.

społu dotyczące form, sposobów i okresów udzielania

poszczególnym uczniom pomocy psychologiczno-peda-

gogicznej na terenie danego przedszkola, szkoły lub

placówki są podstawą dla dyrektora do podjęcia usta-

leń dotyczących udzielania tym uczniom pomocy,

w tym dotyczących wymiaru godzin, w którym po-

szczególne formy pomocy będą realizowane.

Jest to

szkola, szkoły i placówki.

instytucje i organizacje szkół, przedszkoli i placówek

berprzemocą lub uzależnieniem od komputera, wy-

magają od nauczycieli nowych umiejętności wycho-

wawczych.

Specjaliści pracujący w poradniach bądź

zatrudnieni obecnie w szkołach są pierwszym źró-

dłem informacji i wsparcia dla nauczyciela poszu-

kującego nowych sposobów pomocy uczniom.

Po-

wyższe regulacje w sposób szczególny podkreślają

trzebuje ono wsparcia.

wskazuje zadania, które mogą być wykonywane przez

wszystkich nauczycieli, wychowawców grup wycho-

wawczych oraz specjalistów zatrudnionych w przed-

wyłącznie do realizacji przez pedagoga, psychologa, lo-

gopedę i doradcę zawodowego.

Zadania publicznych poradni psychologiczno-peda-

ne natomiast zostały w rozporządzeniu ministra edu-

nież wsparcie w obszarze wychowania.

ły lub placówki, w tym poradni psychologiczno-peda-

gogicznej, odpowiada jej dyrektor.

W uzgodnieniu

z organem prowadzącym podejmuje decyzje dotyczą-

ce zatrudnienia nauczycieli i specjalistów, zabezpie-

czające rozpoznane wcześniej potrzeby w tym zakre-

sie.

Wprowadzane zmiany wdrażane są odpowiednio

dy organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-

-pedagogicznej obowiązują:

od 1 września 2011 r.

1) w przedszkolach i gimnazjach (wszystkie rodzaje,

tzn. ogólnodostępne, integracyjne, specjalne, z oddzia-

łami integracyjnymi, z oddziałami specjalnymi);

wo-wychowawcze, placówki kształcenia ustawiczne-

go, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki do-

2196

kształcania i doskonalenia zawodowego, ośrodki spe-

cjalne (MOW, MOS, SOSW, SOW, ORW), placówki

lizuje wszelkie informacje dotyczące zmian w sposobie

które nastąpiły po wprowadzeniu ww. przepisów

prawnych.

Z danych systemu informacji oświatowej

(wg stanu na 30 września 2011r.) wynika, że w roku

szkolnym 2011/2012 w jednostkach systemu oświaty

było zatrudnionych 18 808 nauczycieli pedagogów

i 7380 nauczycieli psychologów.

Natomiast jednostek

systemu oświaty zatrudniających nauczycieli pedago-

gów jest 12 329, a nauczycieli psychologów – 3678.

Przygotowaniu szkół i placówek, organu nadzoru

żyły działania projektu systemowego pn. „Podniesie-

nie efektywności kształcenia uczniów ze specjalnymi

nych w partnerstwie z Akademią Pedagogiki Specjal-

nia 2011 r.

Beneﬁcjentamiprojektubylinauczyciele,

kadra zarządzająca przedszkoli, szkół i placówek, ro-

dzice, organy prowadzące i sprawujący nadzór peda-

gogiczny, kadra dydaktyczna uczelni wyższych.

Be-

neﬁcjentem ostatecznym projektu są uczniowie,

rodne działania wspierające.

Celem ogólnym było przygotowanie beneﬁcjentów

projektu, tj.:

1) przygotowanie dyrektorów szkół, nauczycieli

2) wspieranie ww. grup w prawidłowym wdra-

żaniu zmian, w szczególności poprzez informowa-

nie, szkolenie i dostarczenie materiałów ułatwia-

jących zrozumienie istoty zmian i zastosowania

w praktyce.

wo-informacyjne dla około 50 tys. nauczycieli i dyrek-

luacji.

Wynika z niej, że realizowane działania przy-

czyniły się do podniesienia wiedzy i umiejętności na-

uczycieli w obszarze dotyczącym udzielania uczniom

Spotkania informacyjno-szkoleniowe przybliża-

nadzór pedagogiczny nad szkołami i placówkami

oświatowymi (190 osób), przedstawicieli jednostek

cielskich szkół oraz placówek (1182 osoby), poradni

psychologiczno-pedagogicznych (1092 osoby) oraz

przedstawicieli uczelni wyższych pedagogicznych

lub posiadających wydziały pedagogiczne (89 osób).

nom nadzoru pedagogicznego i organom prowadzą-

cym szkoły i placówki było również podkreśleniem

wagi współpracy wszystkich podmiotów zapewnia-

jących dziecku zindywidualizowaną pomoc, aby była

Podczas pięciu spotkań z przedstawicielami po-

radni psychologiczno-pedagogicznych na terenie ca-

łego kraju omawiana była także rola tych placówek

treści umożliwiających przygotowanie nauczycieli do

realizacji zadań z zakresu pomocy psychologiczno-pe-

dagogicznej i indywidualizacji pracy z uczniem.

Podczas

bliżone zostały zmiany prawne w omawianym obsza-

rze, drugie służyło przede wszystkim zaprezentowa-

2197

niu przez szkoły uczestniczące w pilotażu sposobu

cji pomocy psychologiczno-pedagogicznej i kształce-

nia specjalnego.

— materiały szkoleniowe cz.

I,

— materiały szkoleniowe cz.

II,

— materiały dla nauczycieli.

riałach dla nauczycieli poświęcony został pracy z uczniem

Liderzy otrzymali materiały szkoleniowe cz.

I i II,

nauczycieli, ponadto do każdego przedszkola, szkoły

zemplarze materiałów dla nauczycieli.

nowego prawa, począwszy od nowej deﬁnicjipomocy

psychologiczno-pedagogicznej po zadania realizowa-

ne bezpośrednio z uczniem.

Zawiera on m.in. analizę

porównawczą dotychczasowych regulacji prawnych

i nowych zapisów.

Podpowiada też, jakie działania

podjąć powinien dyrektor, by dobrze przygotować

swoje przedszkole, szkołę czy placówkę do identyﬁko-

wania i zaspokajania indywidualnych potrzeb ucznia,

żą jak najlepszych efektów.

Poradnik również przeka-

zano do każdego przedszkola, szkoły i placówki.

— „Specjalne potrzeby edukacyjne dzieci i młodzie -

Dla nauczycieli opracowany został poradnik „Spe-

kacyjnymi”

Poradnik adresowany jest do rodziców dzieci

lanie ich dziecku wsparcia w przedszkolu czy szkole.

W przygotowanej i wdrażanej nowej formule organi-

zacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz

i placówkach w sposób szczególny podkreślona zosta-

ła rola rodziców w organizowaniu pomocy dla dziec-

ka.

Nowe regulacje kładą duży nacisk na współpracę

szkoły z rodzicami i zapewniają rodzicom większy

wpływ na edukację ich dzieci.

Rodzice mogą uczest-

niczyć w spotkaniu zespołu nauczycieli i specjalistów

tor przedszkola, szkoły i placówki został zobowiąza-

ny do poinformowania rodziców ucznia o terminie

ważne decyzje dotyczące dziecka.

Zadaniem dyrek-

tora jest zorganizowanie wsparcia w sposób odpowia-

dający indywidualnym potrzebom edukacyjnym i roz-

wojowym dziecka oraz uwzględniający jego możliwo-

nia się organizacja pomocy dla dzieci i młodzieży

w przedszkolach i szkołach oraz jak o taką pomoc

wnioskować.

Przygotowana została również ulotka

dla rodziców.

2198

nisterstwa Edukacji Narodowej oraz Ośrodka Roz-

W ramach projektu przeprowadzony został także

w 103 szkołach, w tym 62 podstawowych i 41 gimna-

zjach, pilotaż nowych rozwiązań prawnych.

103 szko-

ły pilotażowe otrzymały narzędzia do rozpoznawania

ryzyka dysleksji oraz pracy terapeutycznej ze swoimi

uczniami.

W oparciu o nowe rozwiązania prawne zespoły na-

uczycieli określały potrzeby uczniów.

Dokonano zaku-

pu dla szkół uczestniczących w pilotażu zestawów na-

edukacyjnymi.

Dla szkół podstawowych zakupiono ze-

staw do rozpoznawania ryzyka specyﬁcznychtrudno-

ści w uczeniu się oraz zestaw do wspomagania rozwo-

ju poznawczego oraz prowadzenia terapii uczniów,

u których rozpoznano ryzyko wystąpienia specyﬁcz-

nych trudności w uczeniu się lub zdiagnozowano wy-

stępowanie specyﬁcznych trudności w uczeniu się

(dysleksji, dysortograﬁi, dysgraﬁi, dyskalkulii).

Dla

gimnazjów zakupiono zestaw do wspomagania rozwo-

ju poznawczego i prowadzenia terapii uczniów ze spe-

cyﬁcznymi trudnościami wuczeniu się – dysleksji,

dysortograﬁi,dysgraﬁii dyskalkulii.

Zorganizowane zostały także konferencje podsu-

mowujące spotkania konsultacyjno-informacyjne pro-

wadzone przez liderów, a także konferencje podsu-

mowujące projekt, pokazujące przykłady dobrych

praktyk prezentowane przez szkoły pilotażowe.

Przed-

stawione wyżej informacje nt. działań Ministerstwa

Edukacji Narodowej na rzecz poprawy sytuacji szkol-

nej dzieci i młodzieży ze specjalnymi potrzebami roz-

wojowymi i edukacyjnymi, w tym poprzez zapewnia-

nie im pomocy psychologiczno-pedagogicznej, wska-

zują, że obszar ten jest przedmiotem szczególnej tro-

ski resortu edukacji.

Podejmowane liczne działania

choﬁzycznych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 sierpnia 2012 r.

w sprawie zajęć z zakresu

gimnastyki korekcyjnej w szkołach (7015)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, nr SPS-023-7015/12, złożoną przez panią

poseł Magdalenę Ewę Gąsior-Marek w sprawie pro-

wadzonych w szkołach zajęć z gimnastyki korekcyj-

nej, uprzejmie wyjaśniam.

Podzielam troskę pani poseł związaną z realizo-

miarze zajęć z gimnastyki korekcyjno-kompensacyj-

nej.

Z punktu widzenia zrównoważenia obciążeń or-

ganu prowadzącego oraz różnych potrzeb poszczegól-

nych szkół dotyczących liczby zajęć z gimnastyki

korekcyjno-kompensacyjnej wprowadzenie obowiąz-

kowych zajęć w tym zakresie nie jest zasadne.

Uwa-

trzeb – kształtować liczbę zajęć z gimnastyki korek-

cyjno-kompensacyjnej jest optymalne.

podstawowej i w klasach II–III szkoły ponadgimna-

zjalnej.

realizujących nową postawę programową kształcenia

ogólnego (określoną w rozporządzeniu ministra edu-

szkół – Dz. U. z 2009 Nr 4, poz. 17) godziny do dyspo-

zycji dyrektora szkoły mogą być przeznaczone na:

1) zwiększenie liczby godzin wybranych obowiąz-

kowych zajęć edukacyjnych,

2) zajęcia realizujące potrzeby i zainteresowania

2199

w szkołach publicznych, która wchodzi w życie z dniem

Informuję, że od roku szkolnego 2012/2013 za-

cznie obowiązywać nowa podstawa programowa

kształcenia ogólnego w klasie IV szkoły podstawowej

nych latach szkolnych w kolejnych klasach ww. szkół.

Od roku szkolnego 2009/2010, począwszy od klas

pierwszych szkoły podstawowej i klas pierwszych

gimnazjów, realizowana jest ww. nowa podstawa pro-

gramowa kształcenia ogólnego.

Uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z przepisami

Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania ﬁzycz-

w trzyletnim okresie nauczania.

Dla uczniów szkół

ponadgimnazjalnych: 290 godzin lekcyjnych w za-

sadniczej szkole zawodowej i 270 godzin lekcyjnych

w liceum ogólnokształcącym w trzyletnim okresie

nauczania, oraz 360 godzin lekcyjnych w technikum

w czteroletnim okresie nauczania.

poz. 1042) obowiązkowe zajęcia wychowania ﬁzycz-

o prowadzeniu zajęć uwzględniających potrzeby zdro-

wotne uczniów podejmuje dyrektor szkoły po uzgod-

nieniu tego z organem prowadzącym i po zaopinio-

rodziców.

odżywiania, aktywności ﬁzycznej oraz zachowań

obejmuje również patronatem honorowym szereg

aktywność ﬁzycznąwśróddzieciimłodzieży.

Należy w tym miejscu przypomnieć najistotniej-

sze działania skierowane do szkół w tym zakresie:

1.

Program „Szkoła promująca zdrowie”, w ra-

mach którego stworzono strukturę wspierającą roz-

wój sieci szkół promujących zdrowie − wojewódzkie

sieci szkół oraz wojewódzkich koordynatorów progra-

mu.

Szkoły promujące zdrowie planują swoją pracę

i podejmują działania z uwzględnieniem określonych

standardów.

Jednym z nich jest tworzenie środowi-

ska ﬁzycznego sprzyjającego zdrowiu, bezpieczeń-

stwu i dobremu samopoczuciu uczniów i pracowni-

ków, w tym zapewnienie w sklepikach szkolnych

asortymentu zgodnego z zaleceniami prawidłowego

żywienia.

Programy promocji zdrowia są przygoto-

wywane przez szkoły, dzięki czemu odpowiadają na

przewidziana na zajęcia dotyczące edukacji zdro-

wotnej nie jest ściśle określona.

Zagadnienia promo-

lekcyjnych.

Szczególny nacisk kładzie się na współ-

pracę szkoły w zakresie promocji zdrowia z rodzica-

świadczeń miedzy szkołami i współpracę w zakresie

projektów z tego obszaru.

W Ministerstwie Eduka-

cji Narodowej opracowano Procedurę nadawania

krajowego certyﬁkatu:SzkołaPromującaZdrowie,

zgodnie z którą o nadanie tego znaczącego wyróż-

nienia mogą ubiegać się szkoły wszystkich typów,

które należą do wojewódzkiej sieci szkół promują-

cych zdrowie i posiadają certyﬁkattejsieciconaj-

mniej przez 3 lata.

2.

Podpisanie w dniu 23 listopada 2009 r. porozu-

mienia o współpracy między ministrem edukacji na-

rodowej, ministrem zdrowia oraz ministrem sportu

Ośrodku Rozwoju Edukacji, Radę Programową ds.

hab. med. B. W. Na mocy ww. porozumienia został

Rada Programowa opracowała „Kierunki działa-

2010–2014”, które obejmują wspieranie realizacji

2200

– wspieranie realizacji programów proﬁlaktyki

3.

Program HEPS (Healthy Eating and Physical

ﬁzycznawszkołach”.

Głównymicelamiprojektujest

udzielenie decydentom na poziomie krajowym, regio-

nalnym i lokalnym wsparcia w tworzeniu, wdrażaniu

i realizacji skutecznej polityki w zakresie zdrowego

żywienia i aktywności ﬁzycznejwszkołachorazewa-

luacji jej wyników.

Polityka taka powinna tworzyć

odpowiednie ramy dla promocji zdrowia w szkołach,

z naciskiem na zdrowe żywienie i aktywność ﬁzycz-

ną.

Zadaniem programu jest również wspieranie

szkół w tworzeniu własnej polityki z zakresu zdro-

wego żywienia i aktywności ﬁzycznej.

Wramachupo-

wszechniania projektu organizowane są szkolenia

dla liderów projektu oraz wojewódzkich koordynato-

rów szkół promujących zdrowie, którzy prowadzą

Upowszechniane są ponadto wśród szkół pakiety

czterech poradników oraz przetłumaczono i przeka-

zano do sieci szkół promujących zdrowie pakiet sce-

nariuszy dla nauczycieli z zakresu promocji zdrowia,

w tym dotyczących aktywności ﬁzycznejizdrowego

żywienia.

4.

Konkurs na realizację zadania publicznego pn.

łecznościach lokalnych”.

Konkurs skierowany był

są organami prowadzącymi przedszkola, szkoły lub

placówki oświatowo-wychowawcze.

Celem konkursu

było wyłonienie najkorzystniejszych ofert wniosko-

dawców, którzy zaplanują oraz wdrożą w przedszko-

lach lub/i w szkołach projekty obejmujące jednocze-

śnie działania z zakresu: promowania zdrowego sty-

wśród dzieci i młodzieży, oraz upowszechniania kon-

cepcji szkoły promującej zdrowie wśród innych szkół

oraz w społeczności lokalnej.

5.

Upowszechnianie przez Ośrodek Rozwoju

narodowej – kampanii społecznej „Wiem, co jem”.

Celem kampanii jest edukacja prozdrowotna dzieci

ci i ich rodziców, a także podnoszenia kwaliﬁkacji

osób odpowiedzialnych za planowanie i przygotowa-

nie posiłków.

6.

Promowanie założeń i upowszechnianie wśród

uczniów i nauczycieli wiedzy na temat dwóch progra-

mów ustanowionych przez Komisję Europejską w ra-

mach wspólnej polityki rolnej, realizowanych przez

płaty do spożycia mleka i przetworów mlecznych

7.

Współpraca z ministrem zdrowia w ramach re-

alizacji „Narodowego programu zapobiegania nad-

mach której upowszechniano m.in. w szkołach i pla-

cówkach oświatowych publikacje dotyczące zasad

zdrowego odżywiania.

Należy również przypomnieć, że przepisy wpro-

wadzanej sukcesywnie od roku szkolnego 2009/2010

podkreślają znaczenie edukacji zdrowotnej jako waż-

nej składowej szkolnego programu dydaktycznego,

wychowawczego i proﬁlaktyki.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 1 sierpnia 2012 r.

w sprawie ewentualnej likwidacji

jednostki gazowni w Kielcach (7016)

-Drewnowicz, pana Artura Gierady, pana Lucjana

Pietrzczyka w sprawie ewentualnej likwidacji jed-

nostki gazowni w Kielcach, sygnatura pisma SPS-

formacje przekazane przez Polskie Górnictwo Nafto-

W Polskim Górnictwie Naftowym i Gazownictwie

SA planowane są w skali całego kraju działania re-

strukturyzacyjne w oddziałach obrotu gazem (OOG)

i w podobnym stopniu obejmą wszystkie gazownie

PGNiG SA.

Zasadnicza część zmian polega na prze-

modelowaniu struktury oddziałów obrotu tak, aby

tur wpłyną na usprawnienie komunikacji i współpra-

cy pomiędzy jednostkami, skrócenie ścieżek decyzyj-

2201

nych, zwiększenie elastyczności wykorzystywania

nia oraz zwiększenie efektywności procesów wspar-

cia i wdrożenie strategii spółki.

miała miejsce w przypadku oddziałów: Górnośląskie-

go, Wielkopolskiego, Karpackiego i Pomorskiego, przy

czym na tym etapie działań restrukturyzacyjnych nie

jest planowana relokacja pracowników zajmujących

się sprzedażą oraz obsługą klientów zmierzająca do

na restrukturyzacja zatrudnienia.

Według zapewnień PGNiG SA działania w rejonie

żącej obsługi lokalnych klientów oraz nie spowodują

tychczas były prowadzone ich sprawy.

Ponadto prze-

kształcenia w Karpackim Oddziale Obrotu Gazem

nie będą powodować oddalenia prowadzenia spraw

ponoszonych przez klientów w związku z obsługą

przez PGNiG SA.

nesowych PGNiG SA w województwie świętokrzy-

skim, tak samo jak w innych regionach, obsługiwać

będzie rozbudowywana aktualnie sieć doradców han-

dlowych działających mobilnie, zaś za kompleksową

obsługę klientów indywidualnych odpowiedzialne są

i będą biura obsługi klienta wsparte nowymi elektro-

nicznymi kanałami komunikacji z klientem, jak con-

tact center, e-BOK.

Przedstawione powyżej zmiany w oddziałach ob-

cach.

Według zapewnień spółki prowadzone przez

Gazownictwa pełniącą funkcję operatora systemu

dystrybucyjnego.

Przedstawione przez PGNiG SA informacje doty-

mentami branymi pod uwagę przez zarząd przy opra-

tu gazem.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie stawek z tytułu zwrotu kosztów

używania samochodów prywatnych

w celach służbowych (7017)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

pana marszałka z dnia 25 lipca br., znak: SPS-023-

-7017/12, w sprawie interpelacji poseł Agnieszki Ha-

najczyk, dotyczącej możliwości przyjęcia podwyższo-

nych stawek maksymalnych za 1 km przebiegu po-

jazdu – zawartych w projekcie rozporządzenia Mini-

skiej zmieniającego rozporządzenie w sprawie wa-

własnością pracodawcy – uprzejmie informuję, że

w opinii ministra ﬁnansówrok2012niejestokresem

sprzyjającym wdrażaniu zaproponowanych zmian ze

względu na konieczność zredukowania nadmiernego

deﬁcytuwsposóbwiarygodnyitrwały,zgodnieze

zaleceniami wydanymi na podstawie art. 104 ust. 7

Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską

Unii Europejskiej).

W ocenie ministra ﬁnansów zaplanowane pod-

wyższenie stawek zwrotu kosztów używania pojaz-

dów dla celów służbowych spowoduje wzrost kosztów

funkcjonowania wielu podmiotów dokonujących wy-

płat z tego tytułu.

W zdecydowanej większości są to

bowiem podmioty gospodarcze, których działalność

podlega opodatkowaniu podatkami dochodowymi.

Proponowana zmiana będzie zatem oddziaływała na

zmniejszenie podstaw opodatkowania podmiotów go-

spodarczych podatkiem dochodowym od osób ﬁzycz-

nych i podatkiem dochodowym od osób prawnych,

a w konsekwencji spowoduje istotne zmniejszenie

wpływów do sektora ﬁnansówpublicznychzichty-

tułu.

W toku prac legislacyjnych ministerstwo ﬁnan-

sów dokonało niezależnej od projektodawcy oceny

skutków ﬁnansowychprojektowanegorozporządze-

2202

nia, a dokonane kalkulacje potwierdziły, że uszczu-

plenie dochodów sektora ﬁnansówpublicznychosią-

gnęłoby w najlepszym razie poziom co najmniej kil-

kudziesięciu milionów złotych.

Dodatkowo należy

również perspektywicznie stwierdzić, że rozporzą-

dzenie to będzie podstawą do ewentualnego zgłasza-

nia w kolejnych latach zwiększonego zapotrzebowa-

nia na środki ﬁnansoweprzezjednostkisektoraﬁ-

nansów publicznych.

Z uwagi na powyższe, przyjęcie

zmian zaproponowanych w przedstawionym projek-

cie nie wydaje się na chwilę obecną możliwe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

syłające interpelację poseł Agnieszki Hanajczyk

mie przedstawiam następujące stanowisko.

ukową pn. „Analiza kosztów eksploatacji pojazdów

i ocena, czy wysokość obowiązujących stawek za

powiadają przeciętnym kosztom użytkowania pojaz-

dów w Polsce.

Obecnie w ministerstwie nadal trwają prace legisla-

cyjne mające na celu uzgodnienie przedmiotowego

projektu z ministrem ﬁnansów,którypodpisujepro-

jektowane rozporządzenie w porozumieniu.

W związ-

ku z powyższym termin zakończenia procesu konsul-

tacji jest uzależniony od uzgodnienia planowanych

zmian z ministrem ﬁnansów.

Z poważaniem

w sprawie prac wykończeniowych

na odcinkach A i C autostrady A2 (7018)

przy którym przekazano interpelację poseł Agniesz-

ki Hanajczyk dotyczącą budowy autostrady A2 Stry-

ków – Konotopa na odcinkach A i C, przekazuję in-

formacje w przedmiotowej sprawie.

Zadanie polegające na budowie autostrady A2

Stryków – Konotopa o łącznej długości 91 km zosta-

ło ujęte w programie wieloletnim pn. „Program bu-

2011 r.

Przedmiotowy odcinek autostrady został po-

dzielony na 5 odcinków realizacyjnych.

Należy przy

tym wskazać, iż zadanie to realizowane było w kon-

tekście i w związku z potrzebami organizacji Mi-

Z uwagi na okoliczności niezależne od zamawiającego

udostępnienie trasy użytkownikom na części odcin-

ków odbyło się w oparciu o przepisy znowelizowanej

regulują kwestie warunkowego dopuszczenia do ruchu

Wprowadzone zmiany ustawowe miały na celu

„uzyskanie przejezdności dróg przed rozpoczęciem

Euro 2012”.

Zapewnienie przejezdności budowanych

tras umożliwiło kibicom szybszy dojazd na mecze po-

między miastami, które były gospodarzami turnieju

UEFA Euro 2012, tj. Warszawą, Gdańskiem, Pozna-

2203

niem i Wrocławiem.

W chwili obecnej prace na odcin-

kach A i C prowadzone są „pod ruchem”, czyli bez

konieczności całkowitego zamykania drogi.

W sto-

sunku do pozostałych odcinków: B, D i E, należy pod-

kreślić, że ich realizacja została zakończona i uzyska-

ne zostały ostateczne pozwolenia na użytkowanie

drogi, co oznacza, że zostały zrealizowane zgodnie

z decyzjami administracyjnymi i obowiązującymi

Odnosząc się do kwestii prowadzenia prac wykoń-

czeniowych na odcinku autostrady A2 Stryków – Ko-

notopa po zakończeniu Euro 2012, należy wskazać,

że od samego początku w kontraktach zawieranych

z wykonawcami przedmiotowego zadania na poszcze-

gólnych odcinkach zawarty był warunek uzyskania

tzw. przejezdności, czyli realizacji projektu w takim

stopniu i zakresie rzeczowym, aby możliwe było udo-

stępnienie głównego ciągu trasy użytkownikom na

czas trwania turnieju.

Zgodnie z przyjętymi harmo-

nogramami prac oraz zobowiązaniami zawartymi

w podpisanych kontraktach zakończenie prac na od-

cinkach A i C autostrady A2 Stryków – Konotopa

przewidywane jest na październik 2012 r.

W ramach

tych prac wykonywane będą m.in.: pasy technologicz-

ne i drogi wewnętrzne, roboty odwodnieniowe, wały

ziemne, zabezpieczenia antykorozyjne na obiektach

inżynierskich i docelowe oznakowanie poziome.

Przekazując powyższe informacje, chciałbym za-

pewnić, iż celem działań resortu transportu jest

inwestycji ujętych w „Programie budowy dróg krajo-

zyka nieprawidłowości i opóźnień.

Wszelkie działania

podejmowane przez Ministerstwo Transportu, Bu-

cji powyższego celu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie możliwości rejestrowania

działalności gospodarczej

za pośrednictwem Internetu (7019)

terpelację poselską poseł Agnieszki Hanajczyk (sygn.

SPS-023-7019/12) dotyczącą możliwości rejestrowa-

nia działalności gospodarczej za pośrednictwem In-

ternetu pragnę przedstawić, co następuje.

Zgodnie z obowiązującą art. 24 ust 1 ustawy

Nr 173, poz. 1807) przekazywanie danych oraz infor-

macji do CEIDG oraz przekazywanie danych oraz

informacji z CEIDG odbywa się za pośrednictwem

platformy usług administracji publicznej lub w inny

sposób, środkami komunikacji elektronicznej.

Zgod-

nie z wyżej przytoczonym przepisem usługi rejestra-

cji działalności gospodarczej możliwe są za pośred-

nictwem platformy www.ﬁrma.gov.pl.

SystemCEIDG

zakłada 3 warianty możliwości złożenia wniosku

o wpis do CEIDG (wniosek CEIDG-1):

1) za pośrednictwem platformy ﬁrma.gov.plprzy

użyciu podpisu elektronicznego z certyﬁkatemkwa-

liﬁkowanymlubprzyużyciuproﬁluzaufanegoudo-

stępnianego przez platformę ePUAP, z dowolnego

dzie gminy;

2) za pośrednictwem platformy ﬁrma.gov.plbez

konieczności użycia podpisu elektronicznego bądź

proﬁluzaufanego–złożenietzw.wnioskuroboczego

przy użyciu funkcjonalności zaimplementowanych

na platformie (kreator wniosku CEIDG-1 lub aktyw-

ny formularz CEIDG-1), a następnie udanie się do

dowolnego urzędu gminy i potwierdzenie go podpi-

sem odręcznym;

nie wniosku papierowego, potwierdzonego podpisem

odręcznym, następnie złożony wniosek urzędnik prze-

kształca na elektroniczny.

Ogółem za pośrednictwem CEIDG od dnia 1 lipca

2011 r. zostało złożonych ponad 1 250 000 wniosków

i wszystkie są wysyłane elektronicznie, ponieważ

w każdym z wymienionych wyżej wariantów proces

odbywa się w CEIDG.

Oczywiście obowiązuje swobo-

da wyboru i przedsiębiorcy sami decydują, jak złożyć

wniosek, a do podpisania elektronicznego potrzebny

jest albo proﬁl zaufany, albo podpis elektroniczny

(wiąże się to z dodatkową wizytą przed rejestracją

działalności gospodarczej w urzędzie potwierdzania

proﬁluzaufanegolubkomercyjnympunkciewydają-

cym podpisy elektroniczne).

Podsumowując, ze statystyk wynika, że bezpo-

średnio w formie elektronicznej zostało przez przed-

siębiorców złożonych faktycznie ponad 30% wnio-

sków (warianty 1 oraz 2), z tym zastrzeżeniem, że

część przedsiębiorców podpisała wniosek przy użyciu

narzędzi elektronicznych, a pozostała grupa wcze-

śniej przygotowany i wysłany elektronicznie wniosek

podpisała odręcznie w urzędzie.

Należy podkreślić

fakt, że CEIDG została uruchomiona 1 lipca 2011 r.,

natomiast proces migracji danych z 2479 ewidencji

gminnych zakończył się pomyślnie z dniem 31 grud-

nia 2011 r.

Liczba użytkowników systemu rośnie

z dnia na dzień, a liczba obsługiwanych przez CEIDG

w ciągu dnia wniosków to w okresach na przełomie

miesięcy ponad 20 000.

W chwili obecnej koszt utrzy-

2204

mania jednego wpisu w CEIDG to ok. 4,88 zł.

Pier-

wotnie, tj. przed uruchomieniem CEIDG, kwota ta

była wielokrotnie wyższa.

W załączeniu przekazuję

realne statystyki wygenerowane z systemu*

)

.

Kontynuując odpowiedź na pytania, uprzejmie

informuje, iż świadomość obywateli dotycząca narzę-

dzi elektronicznych umożliwiających podpisywanie

dokumentów w Internecie jest niestety bardzo niska.

Podpis elektroniczny utożsamiany jest niejednokrot-

nie z narzędziem skomplikowanym, kosztownym,

trudnym w obsłudze.

Jak pokazuje praktyka, polscy

przedsiębiorcy posiadają wiedzę na temat możliwości

rejestracji działalności elektronicznie, z użyciem wła-

ściwych narzędzi, mimo to i tak wolą udać się do

urzędu i uzyskać potwierdzenie „papierowe” oraz do-

datkową poradę.

Ponadto większość z nich posiada

bardzo niski poziom zaufania do transakcji elektro-

nicznych w Internecie oraz obawia się o ich bezpie-

czeństwo.

Dlatego jedną z głównych przyczyn nieko-

rzystania z elektronicznej formy rejestrowania przy

użyciu certyﬁkatów jest czynnik psychologiczny.

Oczywiście zmiany należy dokonywać m.in. poprzez

żmudny i konsekwentny proces promocji przedmio-

towej idei, który trwa od roku.

Uprzejmie wyjaśniam, że w ramach projektu zo-

jestracji działalności gospodarczej on-line i są to

m.in.: reklama w ogólnopolskich dziennikach, w ra-

dio, w metrze, autobusach, pismach branżowych, In-

ternecie i warsztatach organizowanych przez Mini-

sterstwo Gospodarki.

Działania promocyjne prowa-

dzone są nadal i polegają głównie na dalszej propa-

gacji metody rejestracji on-line, w tym przy użyciu

proﬁluzaufanego.

Ponadtowrozpowszechnianieidei

rejestracji działalności gospodarczej za pośrednic-

twem www.ﬁrma.gov.plzaangażowałysięinstytucje

działające na rzecz przedsiębiorczości, takie jak

PARP, KIG, Lewiatan, ZBP.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Dariusz Bogdan

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

w sprawie projektu rozporządzenia

o depenalizacji tajemnicy bankowej (7020)

terpelację pani poseł Agnieszki Hanajczyk w sprawie

bankowej, przekazaną przy piśmie Pana Marszałka

mie przedstawiam, co następuje.

W chwili obecnej tajemnica bankowa chroniona jest

Prawo bankowe.

Przepis ten stanowi, że kto, będąc obo-

wiązany do zachowania tajemnicy bankowej, ujawnia

kową niezgodnie z upoważnieniem określonym w usta-

wienia wolności do lat 3.

Nie odpowiada prawdzie informacja, że minister

sprawiedliwości przygotował projekt rozporządzenia

o depenalizacji tajemnicy bankowej.

Informacja ta

jest nieprawidłowa zarówno pod względem formalno-

prawnym, gdyż rozporządzenie jako akt prawny niż-

szego rzędu nie może zmienić ustawy będącej aktem

prawnym wyższego rzędu, jak też pod względem me-

rytorycznym, gdyż nie jest i nie było intencją mini-

stra sprawiedliwości, by depenalizować ujawnienie

tajemnicy bankowej.

Minister sprawiedliwości przygotował projekt za-

łożeń projektu ustawy o ograniczeniu prawa karnego

w obrocie gospodarczym.

W projekcie tym propono-

nia 1997 r.

Prawo bankowe.

Nie oznacza to jednak

zniesienia tajemnicy bankowej.

W razie uchylenia

powyższego przepisu ujawnienie tajemnicy bankowej

byłoby w dalszym ciągu ścigane i karane na podsta-

wie art. 266 § 1 Kodeksu karnego.

Ochrona prawno-

karna byłaby więc nadal realizowana, tyle że przy

użyciu innego instrumentu prawnego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

oraz grupy posłów

w sprawie składki rządu RP do budżetu

międzynarodowej organizacji

Polsko-Niemieckiej Współpracy Młodzieży

(7021)

posłów, nr SPS-023-7021/12, dotyczącą składki rządu

RP do budżetu organizacji Polsko-Niemiecka Współ-

praca Młodzieży (PNWM) poniżej uprzejmie przed-

stawiam stanowisko w tej sprawie.*

)

2205

Minister ﬁnansów,działającnapodstawieustawy

oraz zgodnie z § 3 rozporządzenia ministra ﬁnansów

zuje dysponentom poszczególnych części budżeto-

wych wstępną kwotę wydatków.

Minister ﬁnansów

nie ustala wysokości kwot na konkretne zadania,

a jedynie sumę wydatków dla danej części budżeto-

wej.

Dysponent części budżetowej dokonuje podziału

otrzymanego limitu wydatków i decyduje o rodzaju

i wysokości wydatków na poszczególne cele.

W tym

przypadku minister edukacji narodowej jako organ

odpowiedzialny za ﬁnansowaniePNWMprzezPol-

skę podejmuje decyzję o wysokości polskiej składki

na rzecz organizacji Polsko-Niemiecka Współpraca

Młodzieży w kontekście wszystkich swoich powierzo-

nych zadań i ustalonych priorytetów.

Należy przy tym podkreślić, iż w związku z utrzy-

mującym się kryzysem ﬁnansowymigospodarczym

w UE oraz ze względu na konieczność ograniczania

wydatków ﬁnansówpublicznych,dodatkoweśrodki

na realizację zadań muszą być wygospodarowywane

przez dysponentów poszczególnych części budżeto-

wych w ramach przyznanego im limitu.

Zgodnie z informacjami uzyskanymi od ministra

edukacji narodowej wkład na rzecz budżetu organizacji

Polsko-Niemiecka Współpraca Młodzieży (PNWM) zo-

stał w roku 2011 podwyższony o kwotę 1 mln zł w sto-

sunku do roku poprzedniego do poziomu 16,5 mln zł,

a w roku 2012 o 500 tys. zł do poziomu 17 mln zł.

Dodatkowym czynnikiem wartym odnotowania

jest, co zauważono również w interpelacji, wpływ wa-

hań kursu złotego do euro na wysokość polskiej

składki na rzecz ww. organizacji.

To powoduje, że

zwiększony poziom wydatków wyrażonych w złotych

może nie przekładać się na wyższą kwotę w euro,

która traﬁadoorganizacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

sekretarza stanu

w sprawie obniżenia kosztów zakupu

podręczników szkolnych (7022)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-7022/12) w sprawie obniżenia kosztów za-

kupu podręczników szkolnych, przedstawiam, co na-

stępuje.

ręczników, które wprowadza ograniczenie możliwości

matyczne zwiększenie od 1 listopada 2012 r. mini-

malnej kwoty stypendium szkolnego z wysokości

Dochód uprawniający do ubiegania się w stypen-

(od 1 października 2012 r. planowana jest weryﬁka-

cja ww. dochodu do kwoty 456 zł netto na osobę

Wnioski o otrzymanie stypendium szkolnego na-

2206

stąpienia zdarzenia stanowiącego podstawę do ubie-

Monitorowanie cen podręczników szkolnych pro-

wadzone jest w związku z przygotowywanym corocz-

nie, począwszy od 2002 r. programem rządowym „Wy-

prawka szkolna”, w którym określana jest wysokość

doﬁnansowaniakosztówzakupupodręczników.

Wprowadzając w 2009 r. nową podstawę kształce-

nia ogólnego, Ministerstwo Edukacji Narodowej

na” kolejną grupę uczniów, którzy nie mogli korzy-

stać z używanych podręczników ze względu na wpro-

wadzone zmiany programowe.

W kolejnych latach

byli to uczniowie klasy I, II oraz klasy III gimna-

zjum.

Aby zapewnić odpowiedni poziom ﬁnasowania

podręczników dla uczniów zwiększono również kwo-

tę przewidzianą na program, w 2009 r. do kwoty

104 000 tys. zł, w 2010 r. do 103 350 tys. zł oraz

w 2011 r. do 115 000 tys. zł.

Jednocześnie od 2010 r. obok uczniów pozostających

ekonomicznych, rodzinnych lub społecznych mają trud-

ności z nabyciem podręczników szkolnych.

1) słabowidzący,

2) niesłyszący,

3) z upośledzeniem umysłowym w stopniu lek-

4) z niepełnosprawnościami sprzężonymi, w przy-

W 2011 r. z programu korzystali uczniowie klas

w wysokości 115 000 tys. zł, z których w maju 2011 r.

uruchomiono 50% jako pierwszą transzę.

We wrze-

śniu 2011 r., na podstawie danych uzyskanych od

poszczególnych wojewodów uruchomiono drugą tran-

szę środków w wysokości 12 000 tys. zł.

Z otrzymanych danych wynika, że uruchomione

środki pozwoliły na objęcie wsparciem wszystkich

uprawnionych uczniów spełniających kryterium do-

chodowe i zgłaszających się o pomoc.

W ramach pro-

gramu, poza ustawowym kryterium dochodowym,

z programu skorzystało ok. 3–4% uczniów, z klas ob-

jętych programem, którzy znajdują się w trudnej sy-

tuacji społecznej, rodzinnej, ekonomicznej, lecz prze-

kraczają kryterium dochodowe.

Łącznie z pomocy

w 2011 r. w formie doﬁnansowaniadozakupupod-

ręczników skorzystało ponad 267 tys. uczniów, w tym

blisko 35 tys. uczniów z orzeczeniami o potrzebie

kształcenia specjalnego.

szkolna”,

ników będzie przysługiwać ze względu na jedno

2207

Doﬁnansowaniezakupupodręcznikówbędziewy-

nosić (poniższa tabela).

kształcących szkół baletowych, prowadzonych przez

uczniów niepełnosprawnych technikum, uczniów niepełnosprawnych klas II–III uzupełniającego

2208

Odrębną sprawą pozostaje natomiast konieczność

ponenci części budżetowych występują do ministra

ﬁnansówdodnia30wrześniaopodziałrezerwcelo-

wych, w wyniku którego następuje zwiększenie wy-

datków części budżetowych państwa, których dyspo-

nentami są wojewodowie.

sowaniem zakupu podręczników, w tym również wo-

Odnosząc się do pytania dotyczącego stanu za-

awansowania realizacji programu rządowego „Cyfro-

wa szkoła”, uprzejmie informuję, że obecnie organy

prowadzące szkoły zakwaliﬁkowane do udziału

w programie przygotowują i przeprowadzają postę-

powania o udzieleniu zamówień publicznych na za-

kup sprzętu komputerowego.

Według harmonogramu

realizacji programu zakupiony sprzęt komputerowy

powinien być zainstalowany w szkołach najpóźniej

do końca listopada br.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie szykanowania członków związków

zawodowych podejmujących walkę

z patologiami w Służbie Celnej (7024)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Polskiej pana Jarosława Zielińskiego, z dnia 25 lipca

w Służbie Celnej, działając z upoważnienia prezesa

Rady Ministrów, uprzejmie informuję Panią Marsza-

Fakty z ostatnich lat jednoznacznie przeczą stawi-

anej w interpelacji poselskiej tezie o szykanach dzi-

ałaczy związkowych i łamaniu prawa związkowego.

kanuje kierownictwo Służby Celnej, paraliżując jego

dejrzeniu popełnienia przestępstwa przez szefa Służ-

nia działalności związkowej utrudnia zarządzanie

sekwencji wobec autorów takich wniosków.

lalności poszczególnych związków zawodowych dzia-

ne informacje i podejrzenia publicznie, w tym pu-

blicznie i za pośrednictwem mediów, kiedy nawołują

funkcjonariuszy celnych do działań niezgodnych z pra-

wem, wreszcie kiedy w sposób niegodny zachowują

nej, której, mimo działalności związkowej, są częścią,

wtedy dopuszczają się pomówień i naruszenia dobre-

wolności dozwolonej działalności związkowej i naru-

cjonariuszy celnych – mają obowiązek przestrzegania

poszanowania powszechnie przyjętych i społecznie

sze Służby Celnej, obowiązany jest, stosownie do art. 122

nikających ze złożonego ślubowania (art. 122 pkt 1)

kowemu przysługuje – na podstawie ustawy z dnia

wy, to, co istotne, jedynie w ramach zakreślonej usta-

wą działalności związkowej.

Działalność związkowa

prowadzona na podstawie przywołanej ustawy, mimo

manie porządku prawnego obowiązującego w Rze-

czypospolitej Polskiej.

W doktrynie prawa pracy po-

wszechny jest pogląd, iż działalność związkowa od-

bywać się musi w granicach obowiązującego prawa

2209

wodowych kosztem łamania innych powszechnie

wobec przewodniczącego Związku Zawodowego Celni-

cy PL postępowania dyscyplinarne są efektem naru-

szenia przez przewodniczącego ZZ Celnicy PL zasad

służb mundurowych i nie mają związku z prowadzoną

Pierwsze z postępowań dyscyplinarnych prowa-

dzonych wobec przewodniczącego ZZ Celnicy PL do-

tyczyło publicznego podważania legalności wprowa-

i obiektywny.

Jak się wydaje, należycie rozgranicza-

ła elementy obowiązków wynikające z kanonów za-

chowań funkcjonariuszy służb mundurowych od

skargę przewodniczącego związku w sprawie prowa-

dzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego.

W tym miejscu należy podkreślić, iż sposób orzeczenia

merytorycznie oraz że objęte nią postępowanie dyscy-

plinarne zarówno w warstwie przesłanek jego wszczę-

cia, jak i w warstwie formalnej – sposobu jego przepro-

wadzenia – spełniało wymogi obowiązujących norm

prawa.

Od orzeczenia przewodniczący związku złożył

W drugim aktualnie prowadzonym postępowaniu

naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wydał wobec

przewodniczącego związku orzeczenie dyscyplinar-

ne, orzekając karę dyscyplinarną przeniesienia na

niższe stanowisko służbowe.

Podstawą orzeczenia

było stwierdzenie w postępowaniu wyjaśniającym

naruszenia przez przewodniczącego ZZ Celnicy PL

wianie go o działania antypaństwowe oparte na ku-

moterstwie.

W chwili obecnej zakończona została

procedura rozpoznania odwołania i w najbliższym

czasie zostanie wydane w tej sprawie orzeczenie dys-

cyplinarne dyrektora Izby Celnej w Opolu.

Nieprawdziwy jest również zarzut nieuzasadnio-

nego przedłużania i przewlekania postępowań dys-

cyplinarnych prowadzonych wobec pana przewodni-

czącego czy innych związkowców.

W opisanym wyżej

postępowaniu organ dyscyplinarny pierwszej instan-

formalnych procedury, ponieważ obwiniony unikał

odbioru pism.

W postępowaniu prowadzonym przez

od 15 lutego 2011 r. do 4 kwietnia 2011 r. był on nie-

obecny w służbie, korzystając naprzemiennie ze zwol-

nienia lekarskiego i zwolnienia na prowadzenie dzia-

aktywność w działalności publicznej, jak choćby po-

przez obecność na spotkaniu Komisji Sprawiedliwo-

na nieprawdziwość zarzutu przewlekłości tego typu

syłki pocztowej organ dyscyplinarny pierwszej in-

stancji zmuszony był doręczyć przewodniczącemu

związku orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej

w związkach zawodowych lub są ich członkami.

Z tych względów wobec przewodniczącego ZZ Celnicy

mawiania kierownictwa Służby Celnej o „ułatwianie

o Służbie Celnej, dyrektor Izby Celnej w Opolu wsz-

czął postępowanie o wydalenie ze służby na podsta-

Jak zostało wskazane wyżej, organy Służby Cel-

nej są bezwzględne w piętnowaniu zachowań nagan-

nych i stosują jedną miarę do wszystkich funkcjona-

riuszy.

Dlatego też postępowanie o wydalenie ze służ-

by wszczęto wobec innego działacza ZZ Celnicy PL.,

funkcjonariusza, który za działalnością związkową

ukrywa niegodne zachowania w służbie i poza nią:

notorycznie spóźniającego się do pracy, ale przede

wszystkim nadużywającego alkoholu oraz dopuszcza-

jącego się przypadków niszczenia mienia.

Jak w przy-

padku wszystkich tego typu postępowań także w tym

przypadku zebrano rzetelne dowody, m.in. w postaci

notatek interweniującej policji.

2210

W tym miejscu chciałbym poinformować Panią

wodowy funkcjonariusza celnego odpowiednie, zgod-

nie z zasadami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

procedury oparte na zasadzie dwuinstancyjności w ra-

mach organizacji i dwuinstancyjnej kontroli zapa-

dłych tam rozstrzygnięć przez niezawisłe sądy.

Przy

tak skonstruowanej procedurze szef Służby Celnej

ma możliwość badania zasadności działania podle-

głych sobie organów – dyrektorów izb celnych i na-

czelników urzędów celnych – dopiero w sytuacji, kie-

dy odpowiednie przepisy dają mu możliwość orzeka-

nia w sprawie, na odpowiednim jej etapie, lub skon-

trolowania przeprowadzonego postępowania.

Tym

samym szef Służby Celnej nie ma możliwości jakiej-

kolwiek ingerencji w te postępowania, ponieważ do

tego czasu wyznaczone do prowadzenia danego ro-

dzaju postępowań organy Służby Celnej działają au-

tonomicznie w obrębie danej sprawy.

Jakakolwiek

ingerencja organu nadrzędnego byłaby więc równo-

znaczna z naruszeniem obowiązujących procedur.

Zapewniam Panią Marszałek, iż wzajemne relacje

związkami zawodowymi są co do zasady poprawne.

obecnej 5 organizacji związkowych o charakterze

ogólnopolskim, z których tylko jedna stawia tak po-

ważne zarzuty.

Tymczasem kierownictwo Służby Cel-

nej przykłada należytą wagę do współpracy ze wszyst-

kimi związkami zawodowymi działającymi w Służbie

Celnej.

Praktyka ta przekłada się na odbywane cy-

klicznie w Ministerstwie Finansów spotkania z przed-

stawicielami związków zawodowych, na których

omawiane są najistotniejsze sprawy dotyczące Służby

riuszy celnych.

We wszystkich procesach legislacyj-

nych dotyczących aktów prawnych wpływających na

środowisko, jeśli gospodarzem tego procesu jest mi-

nister ﬁnansów,projektytakiesąkonsultowanena

zasadach przewidzianych ustawą o związkach zawo-

dowych ze wszystkimi organizacjami związkowymi.

Wbrew zarzutom postawionym w interpelacji wnio-

ski z tych konsultacji brane są pod uwagę przy opra-

cowywaniu ostatecznych wersji projektów aktów

prawnych.

Reasumując powyższe, chcę jeszcze raz podkre-

jaśniając je i konsekwentnie piętnując naganne za-

chowania za pomocą instrumentów dyscyplinarnych,

Odnosząc się do poruszonych w interpelacji posel-

skiej kwestii kontroli celnej, uprzejmie wyjaśniam

Pani Marszałek, iż Służba Celna systematycznie po-

dejmuje inicjatywy ukierunkowane na podnoszenie

skuteczności swojego działania tak, aby zapewnić

ochronę i bezpieczeństwo obszaru celnego Unii Eu-

ropejskiej.

Na bieżąco monitorowana jest sytuacja

w zakresie przemytu wyrobów akcyzowych, rozpo-

znawane są nowe zjawiska, kierunki i metody prze-

mytu oraz prowadzone są ciągłe działania w celu

ograniczenia tego zjawiska.

Wszystkie działania do-

tyczące zwalczania przemytu towarów mają charak-

ter systemowy i planowy oraz są prowadzone na pod-

stawie badania prawdopodobieństwa wystąpienia

naruszenia przepisów prawa (tzw. analizy ryzyka).

Efekty podejmowanych przez funkcjonariuszy cel-

nych czynności są w szczególności widoczne w zakre-

sie zwalczania przemytu wyrobów tytoniowych, któ-

re stanowią dominującą grupę przemycanych wyro-

bów akcyzowych.

Ponadto minister ﬁnansówpowołał

w Służbie Celnej specjalistyczne komórki organiza-

cyjne o zasięgu ogólnopolskim, składające się z eks-

pertów z takich dziedzin tematycznych jak dziedziny

obejmujące wyroby tytoniowe, paliwa oraz wyroby

alkoholowe, które to komórki na bieżąco prowadzą

prace analityczne umożliwiające identyﬁkację zja-

wisk niepożądanych oraz wypracowywanie skutecz-

nych metod ich zwalczania.

Szczegółowe informacje

w tym zakresie zostały przedstawione panu posłowi

w odpowiedzi na jego interpelację przekazaną na ręce

nr SC4/0602/8/2012/JBO/8756.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzenie, jakoby

na przejściach granicznych panowały zachowania

patologiczne, ułatwiające przemyt, jest w sposób

oczywisty nieprawdziwe i nie znajduje oparcia w fak-

tach.

Analogiczna ocena dotyczy rzekomego ingero-

wania w systemy informatyczne na przejściach gra-

nicznych, ponieważ dotychczas nie udowodniono fak-

tu próby takiej ingerencji.

Pozwalam sobie wyrazić nadzieję, iż przedsta-

pującą.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

2211

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie kłopotów z utrzymaniem zapłaty

przez wykonawców i podwykonawców za

wykonane usługi przy budowie autostrad (7025)

przy którym przekazano interpelację pana posła

zapłaty przez wykonawców i podwykonawców za wy-

konane usługi przy budowie autostrad, przekazuję

poniższe informacje.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż proces budowy

gające odpowiedniego czasu oraz środków ﬁnanso-

wych do realizacji.

Obwarowane jest wieloma rygo-

rami prawnymi, proceduralnymi oraz standardami

technologicznymi.

Pan poseł w swojej interpelacji po-

ruszył kilka kwestii dotyczących realizacji inwestycji

komentarz resortu transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej.

Odnosząc się do kwestii udzielenia zamówienia

Dolnośląskim Surowcom Skalnym SA na dokończe-

nie budowy autostrady A2, informuję, iż zgodnie

z prawem polskim, w przypadku budowy dróg w imie-

niu strony publicznej – Skarbu Państwa działa gene-

KiA).

Firma Dolnośląskie Surowce Skalne SA była

liderem konsorcjum, które zawarło ze Skarbem Pań-

stwa, reprezentowanym przez generalnego dyrektora

dróg krajowych i autostrad kontrakt na budowę od-

cinka C autostrady A2.

Podkreślenia wymaga fakt,

iż umowa została zawarta z konsorcjum ﬁrmwskład

którego wchodziły: Dolnośląskie Surowce Skalne SA,

z późn. zm.) stanowi podstawę do wspólnego ubiega-

nia się o udzielenie zamówienia publicznego.

Zgodnie

z tym przepisem, na wykonawcach spoczywa obowią-

zek ustanowienia pełnomocnika na etapie ubiegania

się o udzielenie zamówienia.

Pełnomocnik może rów-

nież reprezentować wykonawców przy zawieraniu

umowy.

Przepisy wymuszają na wykonawcach wspól-

nie ubiegających się o zamówienie zawarcie umowy,

która ureguluje zakres ich współpracy, nazywanej

umową konsorcjum.

Zastosowanie tego rozwiązania

pozwala na zjednoczenie potencjałów technicznych,

ekonomicznych i ﬁnansowychczłonkówkonsorcjum,

tak aby sprostać wymaganiom przedstawionym przez

zamawiającego.

Jeśli na przykład wymagane jest dys-

ponowanie określonym certyﬁkatemprzezwykonaw-

cę to wystarczy, że przynajmniej jeden z członków

konsorcjum będzie nim dysponował.

2011 r. przez Oddział GDDKiA w Warszawie od umo-

wy z poprzednim wykonawcą (konsorcjum ﬁrmChi-

na Oversease Engineering Group Co., Shanghai Con-

struction General Co., China Railway Tunnel Group

zamawiający zobligowany był do wyłonienia wyko-

nawcy, który kontynuowałby prace na kontrakcie.

Podczas konsultacji ﬁrmywchodzącewskładkon-

sorcjum były oceniane łącznie jako potencjalny wy-

konawca, któremu zamawiający mógłby powierzyć

realizację zamówienia.

Podczas negocjacji zweryﬁko-

wano czy konsorcjum spełnia warunki udziału w po-

stępowaniu określone w zaproszeniu do negocjacji.

W zakresie sytuacji ekonomicznej i ﬁnansowejwyko-

nawca musiał wykazać średni roczny przychód za

nia działalności był krótszy – za wszystkie pełne lata

obrotowe (na podstawie „rachunku zysków i strat”

pozycja „przychód netto ze sprzedaży produktów, to-

warów i materiałów” lub „przychód netto ze sprze-

daży i zrównane z nimi”) w wysokości nie mniejszej

Wszyscy członkowie konsorcjum (tj. DSS, Bogl

a Krysl ks, Bogl a Krysl sp. z o.o.) przedstawili wy-

magane przez zamawiającego dokumenty na potwier-

dzenie spełniania warunku udziału w postępowaniu

sprawozdania ﬁnansowego–rachunekzyskówistrat

wraz z opinią biegłego rewidenta za ostatnie trzy lata

obrotowe, tj. za lata 2008–2010.

Jednocześnie w kwestii badania wiarygodności

ﬁrmyDSSSA,informuję,iżprzedpodpisaniemkon-

traktu doszło w przedmiotowej kwestii do wymiany

skiej) a Ministerstwem Skarbu Państwa.

Pozyskane

z MSP informacje zostały przekazane do GDDKiA.

prawidłowości opisanych na podstawie artykułu pra-

sowego, należy stwierdzić, iż resort transportu jako

odpowiedzialny za realizację rządowego „Programu

żąco monitoruje i nadzoruje realizację inwestycji dro-

gowych.

Celem działań resortu transportu jest m.in.

stycji ujętych w programie oraz minimalizowanie

ryzyka nieprawidłowości i opóźnień.

Wszelkie dzia-

łania podejmowane przez Ministerstwo Transportu,

służą realizacji powyższego celu.

GDDKiA jako inwe-

2212

stor zadań realizowanych na sieci dróg krajowych

wowym narzędziem nadzoru terminowości i prawi-

dłowości prowadzonych prac są Rady Budowy orga-

nizowane cyklicznie z udziałem przedstawicieli GDD-

KiA i wykonawców.

Skuteczne zarządzanie projekta-

mi drogowymi wiąże się m.in. z koniecznością pod-

jęcia działań związanych z zarządzaniem ryzykiem,

tak aby kontrakty zostały zakończone w terminach

określonych w umowach, natomiast mogące wystąpić

ewentualne opóźnienia zostały skutecznie zminima-

lizowane.

GDDKiA, zlecając wykonawstwo w trybie przepi-

sów ustawy Prawo zamówień publicznych, w odręb-

nych postępowaniach zleca również zadania związa-

ne z nadzorem nad tymi inwestycjami.

Zastosowanie

takiego trybu postępowania umożliwia GDDKiA wy-

łonienie kompetentnych podmiotów odpowiedzial-

nych za nadzór nad robotami budowlanymi.

W kon-

sekwencji zapewnia to utrzymanie odpowiednich

standardów nadzoru.

Szczegółowe wymagania, jakie

nadzór nad wykonywanymi robotami zawierane są

w specyﬁkacji istotnych warunków zamówienia.

SIWZ w sposób bardzo dokładny precyzuje wymaga-

nia, jakie podmioty sprawujące nadzory inwestorskie

powinny spełniać, aby należycie wypełniać powierzo-

ne zadania.

Podstawowym zadaniem inżyniera kontraktu jest,

tak jak i inspektora inwestorskiego, nadzór technicz-

ny nad robotami budowlanymi i ich jakością oraz całą

dokumentacją sporządzaną przez wykonawcę.

Drugą

poważną kwestią jest sprawowanie kontroli prawi-

dłowości stosowania procedur unijnych oraz dopeł-

nienie w tym zakresie wszelkich formalności, gdyż

większość projektów to inwestycje współﬁnansowane

z funduszy UE.

Wymagania dotyczące zakresu zadań

w tym przedmiocie wynikają z umowy o doﬁnansowa-

nie projektu.

Inżynier kontraktu, wraz z wchodzący-

mi w jego skład inspektorami nadzoru inwestorskie-

go, to pierwsza instancja kontrolna w zakresie dys-

ponowania środkami unijnymi.

Ponadto GDDKiA systematyczne monitoruje ja-

kość robót, również za pomocą własnych laborato-

riów drogowych wyposażonych w nowoczesny sprzęt

ją co najmniej 10% badań wymaganych przez specy-

ﬁkacjęprzetargową.

Dziękitemumożliwajestbieżą-

ca kontrola jakości realizowanych prac.

W sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości przy

realizowanych inwestycjach GDDKiA, zgodnie z za-

pisami umownymi, nakłada kary pieniężne, nakazu-

je przygotowanie i wdrożenie programów napraw-

czych i/lub wydłuża okres gwarancyjny.

W związku

wszelkie możliwe działania, aby przeciwdziałać ja-

kimkolwiek nieprawidłowościom.

W przypadku jed-

nak posiadania dowodów przez autora przywołanego

przez pana posła artykułu na istnienie opisanych me-

chanizmów, wskazane byłoby przekazanie informacji

do odpowiednich organów państwowych.

Należy ponadto zaznaczyć, iż resort transportu

realizuje inwestycje w oparciu o system generalnego

wykonawstwa, polegający na tym, iż wykonawca or-

ganizuje, koordynuje i zapewnia kapitał obrotowy

zacji inwestycji.

W odpowiedzi na interpelację, znak:

SPS-023-6700/12, szczegółowo zostały opisane po-

dejmowane przez resort transportu działania, które

mają pomóc ﬁrmomwzachowaniuichpłynnościﬁ-

nansowej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

dotacji dla przedszkoli i szkół publicznych

prowadzonych przez organy inne niż jednostki

samorządu terytorialnego

oraz przedszkoli niepublicznych (7026)

Odpowiadając na interpelację pana Lecha Spraw-

-7026/12) w sprawie określenia podstawy do ustale-

nia dotacji dla przedszkoli i szkół publicznych prowa-

dzonych przez organy inne niż jednostki samorządu

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Podstawę prawną dotowania przedszkoli i szkół

nostki samorządu terytorialnego oraz przedszkoli

niepublicznych stanowią przepisy art. 80 i 90 ustawy

deﬁnicjipojęcia„wydatkibieżące”,którymsięposłu-

guje.

Dlatego też dokonując interpretacji tego pojęcia,

należy przyjąć, że jego zakres określają przepisy ogól-

2213

niają w planie wydatków jednostki samorządu tery-

torialnego w układzie działów i rozdziałów klasyﬁ-

kacji budżetowej kwoty wydatków bieżących.

Ust.

2

tego artykułu określa, iż przez wydatki bieżące bu-

dżetu jednostki samorządu terytorialnego rozumie

kowymi, a ust. 3 wyraźnie precyzuje, jakiego rodzaju

a są to wydatki sklasyﬁkowanewparagrafach:401

Dla potrzeb naliczania i rozliczania wykorzysta-

nia dotacji podmiotowych udzielonych zarówno szko-

łom, jak i placówkom oświatowym prowadzonym

przez osoby ﬁzyczneiosobyprawneinneniżjednost-

ki samorządu terytorialnego należy kierować się de-

ﬁnicjąwydatkówbieżącychokreślonąwww.przepi-

sach.

Tak więc do podstawy ustalenia wysokości

omawianych dotacji należy przede wszystkim zali-

czyć: wynagrodzenia i uposażenia osób zatrudnio-

nych w jednostkach budżetowych oraz składki nali-

czane od tych wynagrodzeń i uposażeń, koszty utrzy-

mania oraz inne wydatki związane z funkcjonowa-

niem jednostek budżetowych i realizacją ich zadań

statutowych.

W podstawie naliczania dotacji dla szkół (przed-

szkoli) publicznych oraz niepublicznych powinny

więc być uwzględniane wszystkie wydatki bieżące

ponoszone na funkcjonowanie szkół (przedszkoli)

prowadzonych przez jednostki samorządu terytorial-

nego, na które zostały ujęte środki w planach ﬁnan-

sowych tych szkół (przedszkoli) jako jednostek bu-

dżetowych.

Do takich wydatków zaliczyć należy

w szczególności koszty dokształcania i doskonalenia

zawodowego nauczycieli, a także koszty prowadzenia

stołówki szkolnej lub przedszkolnej (bez kosztów wy-

żywienia pokrywanych przez rodziców).

Wpłaty ro-

dziców za wyżywienie dzieci – zgodnie z przepisami

art. 223 ustawy o ﬁnansachpublicznych–samorzą-

dowe jednostki budżetowe prowadzące działalność

madzić na wydzielonych rachunkach dochodów okre-

ślonych w uchwałach organów stanowiących jedno-

stek samorządu terytorialnego.

Organ stanowiący

danej jednostki samorządu terytorialnego określa

również przeznaczenie dochodów oraz sposób i tryb

sporządzania planu ﬁnansowego dochodów i wy-

datków.

Brak jest podstaw do różnicowania wyso-

kości dotacji udzielanych szkołom publicznym pro-

wadzonym przez inne organy niż jednostki samo-

rządu terytorialnego w zależności od tego, czy zosta-

ła zorganizowana w szkole dotowanej stołówka, gdyż

obecnie obowiązujące przepisy takiego różnicowania

nie przewidują.

poz. 674, z późn. zm.) nie stosuje się do organów pro-

wadzących szkoły niepubliczne oraz do osób ﬁzycz-

nych i osób prawnych innych niż jednostki samorzą-

du terytorialnego prowadzących szkoły publiczne.

Nauczyciele zatrudnieni w tych szkołach mogą ko-

rzystać z form doskonalenia zawodowego doﬁnanso-

wojewodów i budżecie ministra edukacji narodowej.

Nie istnieją również przepisy, które uniemożliwiały-

by przeznaczania przez podmioty inne niż jednostki

samorządu terytorialnego, które prowadzą szkoły

i placówki oświatowe, środków na dokształcanie i do-

skonalenie nauczycieli.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie zlikwidowanej kasy biletowej

na Dworcu Zachodnim PKP w Olsztynie (7027)

wanej kasy biletowej na Dworcu Zachodnim PKP

w Olsztynie, przesłaną przy piśmie marszałka Sejmu

kazuję poniższe informacje.

Z informacji uzyskanych od przewoźnika – PKP

InterCity SA wynika, że decyzja o likwidacji kasy na

dworcu Olsztyn Zachodni została podjęta w oparciu

o rachunek ekonomiczny.

Przychody uzyskiwane na

stacji Olsztyn Zachodni były ponad 8-krotnie niższe

niż przychody uzyskiwane na stacji Olsztyn Główny,

a w przeliczeniu na kasę – ponad 3-krotnie niższe.

Na stacji Olsztyn Zachodni udział transakcji w sprze-

daży na rzecz PKP InterCity SA wynosił 28,40%,

a na rzecz spółki Przewozy Regionalne 71,54%.

W związku z powyższym PKP InterCity SA nie

przewiduje ponownego uruchomienia kasy na tym

dworcu.

W okresie remontu dworca Olsztyn Główny

kasy zostaną przeniesione na dworzec Olsztyn Za-

stacji Łódź Fabryczna i Łódź Widzew w październiku

ubiegłego roku.

2214

Spółka poinformowała, że kreuje politykę dystry-

ści, mieć na uwadze optymalizację kosztów prowa-

dzonej działalności.

Zgodnie ze strategią spółki, sieć

dystrybucji PKP InterCity SA tworzą głównie kasy

których zatrzymują się pociągi spółki – łącznie

303 kasy, z czego 231 kas własnych oraz 72 kasy

agencyjne.

Uzupełnieniem własnej sieci dystrybucji

jest ponad 630 kas innych przewoźników (zlokalizo-

wanych na mniejszych stacjach) – spółki Przewozy

Regionalne sp. z o.o. oraz spółki Koleje Mazowieckie

– KM sp. z o.o., w których dostępne są bilety oraz

informacja o pociągach PKP InterCity SA.

Oprócz

tradycyjnej sieci sprzedaży (kasowej) funkcjonuje ka-

nał internetowy – e-IC, sprzedaż biletów przez dru-

żyny konduktorskie w pociągach oraz przez 76 bileto-

matów.

PKP InterCity SA rozwija internetowy kanał

sprzedaży, ponieważ jest tańszy w eksploatacji.

Obec-

nie przez ten dostępny z każdego miejsca w Polsce

kanał dystrybucji można kupić, z 7-dniowym wyprze-

dzeniem, bilety na wszystkie krajowe pociągi spółki

PKP InterCity oraz na wybrane pociągi w komunika-

cji międzynarodowej.

Udział tego kanału dystrybucji

w sprzedaży ogółem w maju 2012 r. wynosił 7,8%, co

wobec udziału 5,3% uzyskanego w maju ubiegłego

roku oznacza ponad 40-procentowy wzrost.

Przewoźnik podkreślił, że stopniowe odchodzenie

cu wdrożona pilotażowa wersja, obecnie rozszerzana)

– oraz poprzez automaty biletowe jest w perspekty-

wie najbliższych lat nieuniknione.

Do takich działań

obliguje przewoźnika panująca na rynku transpor-

towym konkurencja, a co za tym idzie także rachu-

nek ekonomiczny, jako podstawowe kryterium pro-

wadzenia działalności w gospodarce wolnorynkowej.

Należy podkreślić, że żadne przepisy prawa krajowe-

go oraz międzynarodowego nie obligują przewoźnika

do prowadzenia kas na stacjach zatrzymania urucha-

mianych pociągów.

Uprzejmie informuję, że minister

posiada kompetencji ani narzędzi do wyegzekwowa-

nia cofnięcia decyzji o likwidacji kasy biletowej na

Dworcu PKP Olsztyn Zachodni.

PKP InterCity SA na podstawie umowy ramowej

o świadczenie usług publicznych w zakresie między-

wojewódzkich kolejowych przewozów pasażerskich,

podpisanej z ministrem właściwym do spraw trans-

portu – ustawowym organizatorem przewozów mię-

dzywojewódzkich i międzynarodowych, otrzymuje

rekompensatę w zakresie poniesionej straty z tytułu

realizacji usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego.

Poziom rekompensaty określony jest

w umowie ramowej i ma charakter stały.

Działania

spółki zmierzające do obniżenia kosztów prowadzo-

nej działalności (w tym wypadku likwidacja kasy bi-

letowej) zwiększają aktywa przewoźnika.

Dzięki tego

typu działaniom przewoźnik, utrzymując stały po-

ziom doﬁnansowania publicznego (rekompensaty),

pozyskuje oszczędności, które może wykorzystywać

do realizacji nowych bądź bardziej niezbędnych in-

westycji, co w konsekwencji prowadzi do poprawy

Dodatkowo wyjaśniam, że w celu poprawienia ja-

kości obsługi podróżnych obecnie na terenie woje-

wództwa warmińsko-mazurskiego realizowane są

— przygotowanie projektu „Modernizacja linii

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

o przyjęcie niniejszego wyjaśnienia.

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

w sprawie refundacji pobytu dzieci

w przedszkolach poza miejscem

ich zamieszkania (7028)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

cha (SPS-023-7028/12) w sprawie podjęcia stosow-

2215

nych działań zmierzających do zmiany ustawy o sys-

ﬁczny,wktórymdziałaniatebędąprowadzone.

Bio-

rąc pod uwagę prognozy demograﬁczne,zaprojekto-

wania przedszkolnego jest zadaniem oświatowym gmin

2216

w sprawie nieskutecznych działań

ustawowo zobowiązanych organów państwa

związanych z przeciwdziałaniem procederowi

i gospodarczym (7029)

skiego z dnia 12 lipca 2012 r. (znak: SPS-023-7029/

12) uprzejmie przedstawiam poniżej stanowisko

2217

przygotowane we współpracy z ministrem sprawie-

dliwości oraz ministrem spraw wewnętrznych oraz

właściwymi organami w zakresie zwalczania prze-

stępczości ﬁnansowej.

1.

Czy i jakie działania naprawcze podjęte zostały

celem realizacji zaleceń pokontrolnych wydanych

przez NIK po kontroli?

W odpowiedzi na pytanie o działania zmierzające

uprzejmie informuję, że projekt rozporządzenia mi-

nistra ﬁnansów dotyczący sposobu rejestrowania

i przekazywania do generalnego inspektora informa-

cji ﬁnansowej(dalejjakoGIIF)informacji,doktóre-

go odnosi się delegacja określona w art. 13 ustawy

pieniędzy oraz ﬁnansowaniu terroryzmu (Dz. U.

wą, jest na etapie uzgodnień międzyresortowych.

Obecnie przygotowywana będzie kończąca proces

konferencja uzgodnieniowa, mająca na celu wypra-

cowanie ostatecznego stanowiska do zmian w przed-

łożonym przez ministra ﬁnansów projekcie aktu.

Projekt uwzględnił m.in. szczegółowe opisy walidacji

poszczególnych pól, które mają na celu zapobiegać

pojawianiu się błędów w przekazywanych przez in-

stytucje obowiązane informacjach.

Należy przy tym zauważyć, że wyjaśnianie (w opar-

ciu o analizę, ale też korygowanie i eliminowanie

błędów) przekazywanych przez instytucje obowiąza-

ne wadliwych informacji jest od początku stałym za-

daniem GIIF.

Wyrazem ciągłości tych działań jest

odnotowany w protokole pokontrolnym spadek liczby

przekazywanych przez instytucje obowiązane wadli-

wych informacji o pojedynczych transakcjach i liczby

wyjaśnionych błędnych lub niekompletnych informa-

cji o transakcjach.

Ilustracją efektów działań GIIF

w tym zakresie są też procentowe wskaźniki doty-

czące liczby informacji uznanych za błędne lub nie-

pełne w odniesieniu do ogółu informacji o transak-

cjach o wartości przekraczającej 15 000 EUR (dalej

zwanych transakcjami ponadprogowymi) przesła-

nych do GIIF.

W latach 2008–2010 (czyli w okresie

objętym kontrolą NIK) odsetek ten kształtował się

na poziomie 12,3% – 14,7%, podczas gdy w latach

2006–2007 wskaźnik ten wynosił jeszcze ok. 20% in-

formacji o transakcjach przekazywanych ogółem.

Liczby powyższe ilustrują pozytywne rezultaty pod-

jętych działań i współpracy z instytucjami obowią-

zanymi w zakresie wyjaśniania błędów.

Wart uwagi jest wskaźnik procentowy wskazany

w protokole pokontrolnym NIK, określający liczbę

niewyjaśnionych przez GIIF informacji o transak-

cjach uznanych za wadliwe (tzn. zawierające błędne

lub niepełne dane).

W badanym okresie wspomniane

we wstępie interpelacji 4,75 mln informacji o trans-

akcjach stanowiło 5,4% ogółu informacji o transak-

cjach ponadprogowych pozyskanych przez GIIF.

Jest

to liczba relatywnie nieduża, zwłaszcza że dane są

dostarczane do GIIF przez tysiące instytucji obowią-

zanych.

Sprostowania wymaga zawarte we wstępie

interpelacji stwierdzenie: „Najczęściej błędy w infor-

macjach dotyczyły pominięcia numeru lub serii do-

kumentu (...), pominięcia numeru rachunku”.

W rze-

czywistości wymienione powyżej rodzaje błędów nie

występują najczęściej, zresztą w protokole pokontrol-

nym NIK stwierdzono, że: „Błędy w informacjach

polegały m.in. na ominięciu numeru lub serii doku-

mentu (...), numeru rachunku”.

Niezależnie od liczby informacji o transakcjach

uznanych za wadliwe GIIF dąży do obniżenia ww.

wskaźnika i wyeliminowania/wyjaśnienia jak naj-

większej liczby błędnych informacji.

Jeszcze w trak-

cie trwania kontroli NIK (m.in. wskutek interesują-

cych analiz i dyskusji, jakich dostarczyła ta kontrola)

zdeﬁniowanezostałykolejnekategoriebłędówwin-

formacjach o transakcjach posiadających wspólne

cechy i dające się zidentyﬁkowaćźródła,wyselekcjo-

nowane zostały rodzaje instytucji obowiązanych,

wśród których najczęściej występuje taki rodzaj błę-

dów.

DIF spotykał się z przedstawicielami organiza-

cji zrzeszających przedsiębiorców ww. rodzajów.

Pod-

czas spotkań wyjaśnione zostały zasady przekazywa-

nia informacji o transakcjach podsumowane w ko-

munikatach GIIF opublikowanych na stronach www

GIIF.

Podjęte działania wyeliminowały/wyeliminują

źródła ww. błędów.

Statystyczna ocena wpływu na

poprawę jakości danych przekazywanych do GIIF

podjęta po okresie 6–9 miesięcy od wprowadzenia

nowych rozwiązań wskazuje na ich skuteczność.

Trwają kolejne analizy, które zaowocują wskazaniem

kolejnych kategorii błędów w informacjach o trans-

akcjach posiadających wspólne cechy i dające się zi-

dentyﬁkowaćźródła.

Należysięspodziewać,żewko-

lejnych okresach nastąpi poprawa wskaźnika niewy-

jaśnionych błędnych/niepełnych informacji o trans-

akcjach.

Odnosząc się do kontroli wypełniania przez insty-

tucje obowiązane obowiązków w zakresie przeciw-

działania praniu pieniędzy oraz ﬁnansowaniuterro-

ryzmu, należy zauważyć, że zgodnie z ustawą powyż-

sze kontrole są wykonywane nie tylko przez GIIF, ale

także prezesa Narodowego Banku Polskiego (w przy-

padku podmiotów prowadzących działalność kanto-

rową), Komisję Nadzoru Finansowego (w zakresie

podmiotów nadzorowanych przez komisję), naczelni-

ków urzędów celnych (w stosunku do podmiotów

tach o niskich wygranych), prezesów sądów apelacyj-

nych (w odniesieniu do notariuszy), właściwych wo-

jewodów lub starostów (w odniesieniu do stowarzy-

szeń), Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-

-Kredytową (w zakresie spółdzielczych kas oszczęd-

nościowo-kredytowych), a także organy kontroli skar-

bowej.

Trzeba podkreślić, że organy kontroli skarbo-

wej oraz wojewodowie i starostowie uzyskali upraw-

nienia kontroli instytucji obowiązanych w powyż-

szym zakresie na podstawie znowelizowanych w 2009 r.

przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pienię-

dzy oraz ﬁnansowaniuterroryzmu.

Tylkow2011r.

2218

wszystkie ww. organy i podmioty przeprowadziły

w sumie 1292 kontrole w instytucjach obowiązanych

(dane na podstawie informacji zawartych w sprawoz-

daniu GIIF za 2011 r.), przy czym blisko 22% tych

kontroli przeprowadziły organy podległe ministrowi

ﬁnansów(tj.GIIF,organykontroliskarbowejoraz

naczelnicy urzędów celnych).

GIIF współpracując ze wszystkimi ww. organami

i podmiotami przy wymianie informacji o kontrolach

wypełniania przez instytucje obowiązane obowiąz-

ków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy

oraz ﬁnansowaniuterroryzmu,zwracałm.in.uwagę

organom kontroli skarbowej na przedsiębiorców pro-

wadzących domy aukcyjne, antykwariaty, działalność

chetnymi i półszlachetnymi, sprzedaż komisową oraz

działalność lombardową, wnioskował także o prowa-

dzenie kontroli takich podmiotów.

Ponadto w 2011 r.

GIIF przeprowadził również

szkolenia dla funkcjonariuszy izb celnych i urzędów

kontroli skarbowej ukierunkowane na dalsze dosko-

nalenie warsztatu zawodowego w zakresie przepro-

wadzania kontroli w salonach gier oraz kasynach.

Na

bieżąco przekazywane są też uwagi i spostrzeżenia

do jednostek współpracujących w zakresie jakości

merytorycznej informacji o wynikach kontroli prze-

syłanych przez wspomniane wyżej instytucje.

Na bazie wyników kontroli GIIF w pierwszej in-

stancji, a minister ﬁnansówwdrugiejinstancjipro-

wadzą postępowania administracyjne w sprawie na-

kładania kar pieniężnych na instytucje obowiązane

za niedopełnienie obowiązków oraz działanie wbrew

obowiązującym przepisom w zakresie przeciwdziała-

nia praniu pieniędzy i ﬁnansowaniu terroryzmu.

Kontrola NIK objęła działalność GIIF w latach 2008–

–2010, tj. początek obowiązywania przepisów doty-

czących prowadzenia tych postępowań (czyli 2010 r.).

Obecnie prawidłowość prowadzonych postępowań

znalazła swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie Wo-

jewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w War-

szawie (na 9 przypadków w 8 przeprowadzonych roz-

prawach sąd podtrzymał stanowisko wyrażone w de-

cyzjach ministra ﬁnansów).

Kwestia zapewnienia nakładów ﬁnansowychna

działalność GIIF umożliwiających skuteczne prze-

ciwdziałanie praniu pieniędzy jest podnoszona przez

GIIF co roku na etapie konstruowania planu wydat-

ków związanych z działalnością merytoryczną komó-

rek MF.

Komentując to zalecenie NIK nie wolno za-

pomnieć o tym, że usytuowanie GIIF w strukturze

organizacyjnej MF przekłada się na model funkcjo-

nowania dostosowany do standardów przyjętych

w MF dla działających w jego strukturze komórek

organizacyjnych, kształtowanych przez prawne re-

gulacje wewnętrzne dotyczące m.in. zasad gospoda-

rowania środkami ﬁnansowymiwramachlimitów

budżetu Centrali MF.

W związku z taką sytuacją

w zarządzaniu jednostką utrzymano dotychczasowe

działania, tj. stosowanie rozwiązań bieżących pole-

gających na okresowej alokacji zasobów w celu utrzy-

mania poziomu realizowanych czynności w najważ-

niejszym zakresie i w obszarach szczególnie wrażli-

wych.

Była ona możliwa dzięki realizowanemu kon-

sekwentnie procesowi budowy zespołu merytorycz-

nego charakteryzującego się wzajemną zastępowal-

nością.

Postępowanie takie pozwala na okresowe

utrzymanie wysokiego poziomu funkcjonowania bez

zaniedbywania któregokolwiek z obszarów meryto-

rycznych.

2.

Czy minister sprawiedliwości oraz minister ﬁ-

nansów, biorąc pod uwagę konstytucyjną równość

podmiotów wobec prawa, zamierzają podjąć (kiedy

i w jakim zakresie) prace legislacyjne celem zrówna-

nia obowiązków nałożonych w ustawie z 16 listopada

nansowaniu terroryzmu na instytucje obowiązane,

jakimi są notariusze, z tymi obowiązkami, niewspół-

miernie lżejszymi, jakie posiadają radcowie prawni

i adwokaci?

Czy ta rażąca niewspółmierność obo-

wiązków pomiędzy różnymi korporacjami prawni-

czymi nie budziła dotychczas i nie budzi zastrzeżeń

ministra sprawiedliwości, ministra ﬁnansów oraz

Krajowej Rady Notarialnej?

w rozumieniu tej ustawy określa m.in.:

— notariuszy – w zakresie czynności notarialnych

— adwokatów wykonujących zawód,

— radców prawnych wykonujących zawód poza

rytorialnego,

— prawników zagranicznych świadczących po -

moc prawną poza stosunkiem pracy.

stytucja obowiązana przeprowadzająca transakcję,

obowiązek zarejestrować taką transakcję również

cą więcej niż jednej operacji, których okoliczności

uniknięcia obowiązku rejestracji.

Natomiast w przy-

padku przeprowadzania transakcji, której okoliczno-

obowiązana ma obowiązek zarejestrować taką trans-

W przypadku instytucji obowiązanych będących

adwokatami, radcami prawnymi oraz prawnikami

ust. 3 powołanej ustawy, podmioty te wykonują, je-

żeli uczestniczą w transakcjach w związku ze świad-

czeniem klientowi pomocy w planowaniu lub prze-

prowadzaniu transakcji dotyczących:

1) kupna i sprzedaży nieruchomości lub przedsię-

biorstw;

2219

2) zarządzania pieniędzmi, papierami wartościo-

wymi lub innymi wartościami majątkowymi;

3) otwierania rachunków lub zarządzania nimi;

wadzenia działalności spółek lub zarządzania nimi;

5) tworzenia, działalności przedsiębiorców w innej

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy obowią-

zek informowania o transakcjach objętych przepisa-

mi ustawy nie dotyczy przypadku, gdy adwokaci,

radcowie prawni i prawnicy zagraniczni reprezentu-

ją klienta na podstawie pełnomocnictwa procesowego

lają porady służącej temu postępowaniu.

Zdaniem ministra ﬁnansóworazministraspra-

wiedliwości przytoczone regulacje wskazują, iż usta-

wa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i ﬁnansowa-

niu terroryzmu nie różnicuje w sposób niewspółmier-

ny obowiązków nakładanych na podmioty wykonu-

jące zawody notariusza, adwokata, radcy prawnego,

względnie prawnika zagranicznego.

Zróżnicowanie

obowiązków w zakresie informowania o transakcjach

będących przedmiotem omawianej ustawy jest wyni-

kiem indywidualnego podejścia do każdego z wymie-

nionych zawodów prawniczych.

Każdy z nich polega

bowiem na świadczeniu pomocy prawnej w innym

zakresie przedmiotowym.

Notariusz, jak o tym stanowi art. 1 § 1 ustawy

ne lub pragną nadać formę notarialną.

Nr 146, poz. 1188, ze zm.) zawód adwokata polega na

nych, opracowywaniu projektów aktów prawnych

Analogiczne określenie zakresu pomocy prawnej

świadczonej przez radcę prawnego zawiera art. 4 ust. 1

ze zm.), z wyłączeniem jednakże możliwości wystę-

powania w charakterze obrońcy w postępowaniu

stwa skarbowe.

zm.) pomoc tę świadczą w zakresie odpowiadającym

zawodowi adwokata bądź radcy prawnego w zależno-

ści od tego, czy wpisani zostali na listę prawników

zagranicznych prowadzoną przez właściwą okręgową

radę adwokacką bądź radę okręgowej izby radców

prawnych.

Ze względu na powyższe nie można zgodzić się

w zakresie ukształtowanych ustawą o przeciwdzia-

łaniu praniu pieniędzy oraz ﬁnansowaniuterrory-

zmu obowiązków ciążących na notariuszach, adwo-

katach, radcach prawnych i prawnikach zagranicz-

nych naruszają konstytucyjną zasadę równości.

Wskazana zasada odnosi się bowiem do podmiotów

znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej

i prawnej.

Ze względu na różny zakres świadczonych

usług prawniczych nie można między zawodami no-

tariusza a zawodami adwokata, radcy prawnego

i prawnika zagranicznego mówić o tożsamym poło-

żeniu wymagającym tożsamego traktowania.

Wobec powyższego brak jest również podstaw do

podjęcia prac legislacyjnych zmierzających do ujed-

nolicenia obowiązków ciążących na wymienionych

wyżej zawodach z racji przepisów ustawy o przeciw-

ryzmu.

3.

Czy zdaniem prokuratora generalnego, mini-

stra ﬁnansów, ministra spraw wewnętrznych (ko-

mendanta głównego Policji), szefa ABW i szefa CBA

zastrzeżeń nie budzi fakt, iż z katalogu instytucji

obowiązanych określonym w ustawie z 16 listopada

2000 r. brak jest ﬁrmkonsultingowych,któremoim

zdaniem znajdować się mogą w dużym zainteresowa-

niu osób lub grup osób zajmujących się, często w spo-

sób zorganizowany i zawodowy, praniem pieniędzy?

Czy sprawa objęcia zakresem stosowania ustawy z dnia

cych w obrocie gospodarczo-ﬁnansowymjestprzed-

miotem analiz w resortach ﬁnansów,sprawiedliwości

oraz spraw wewnętrznych?

GIIF zwraca uwagę na ryzyko prania pieniędzy czy

ﬁnansowania terroryzmu związane zpodmiotami

prowadzącymi działalność w niektórych obszarach

gospodarki, m.in. w zakresie szeroko rozumianych

usług doradczych (konsultingowych).

Przejawem tego

jest m.in. podkreślenie tego ryzyka w odniesieniu do

takich podmiotów w III wydaniu publikacji GIIF

pt. „Przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz ﬁnanso-

waniu terroryzmu.

Poradnik dla instytucji obowiąza-

nych i jednostek współpracujących” (m.in. w rozdzia-

le dotyczącym typowania transakcji).

Zgodnie z informacjami prokuratora generalnego

w wyniku monitoringu przestępczości polegającej na

praniu pieniędzy prowadzonego w Departamencie do

Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji

Prokuratury Generalnej stwierdzano również przy-

padki wykorzystywania przez sprawców przestępstw

ﬁrmiosóbświadczącychusługiwzakresiedoradz-

twa do legalizowania pieniędzy pochodzących z nie-

legalnych źródeł.

Działania ﬁrm konsultingowych

polegały w tych przypadkach na świadczeniu ﬁkcyj-

nych lub przeszacowanych usług i wystawianiu nie-

rzetelnych faktur VAT, wykorzystywanych następnie

w procesie prania pieniędzy.

Należy jednak zauważyć, że katalog instytucji

obowiązanych zawarty w ustawie z dnia 16 listopada

nansowaniu terroryzmu nie jest równoznaczny z ka-

2220

talogiem podmiotów związanych z wyższym ryzy-

kiem prania pieniędzy lub ﬁnansowaniaterroryzmu.

Obejmuje on przede wszystkim te rodzaje podmiotów,

których działalność polega na realizacji w imieniu

klientów transakcji związanych z przeniesieniem po-

siadania lub własności wartości majątkowych albo

które w związku z prowadzoną działalnością posia-

dają na ich temat wiedzę.

Należy dodatkowo zauwa-

żyć, że w podmiotach oferujących usługi konsultin-

gowe często są zatrudnieni biegli rewidenci, doradcy

podatkowi, radcowie prawni – osoby te są instytucja-

mi obowiązanymi i tym samym wykonują obowiązki

ustawowe.

Zdaniem prokuratora generalnego rozszerzenie

katalogu instytucji obowiązanych o ﬁrmykonsultin-

gowe musiałoby być poprzedzone wypracowaniem

deﬁnicjitegorodzajudziałalnościgospodarczej.

4.

Jakie są zdaniem ministra sprawiedliwości

i ministra ﬁnansówwnioskizdotychczasprzeprowa-

dzonych w latach 2008–2011 postępowań kontrol-

nych w kancelariach notarialnych w zakresie prze-

strzegania i realizacji ustawy z dnia 16 listopada

2000 r. realizowanych przez Departament Informacji

Finansowych MF oraz przez prezesów sądów apela-

cyjnych?

W ocenie ministra ﬁnansów po prawie trzech

niędzy oraz ﬁnansowaniuterroryzmuz2009r.dzia-

łania kancelarii notarialnych w zakresie realizacji

przepisów ustawy są zadowalające.

Na podstawie wy-

ników kontroli przeprowadzanych w kancelariach

notarialnych można stwierdzić, że z biegiem czasu

świadomość problemu związanego z celem ustawy

przejawiana przez notariat jest coraz większa.

W po-

czątkowym okresie kontrolerzy GIIF zidentyﬁkowa-

li kilka istotnych problemów związanych z nowym

podejściem „jakościowym” do przeciwdziałania pra-

niu pieniędzy oraz ﬁnansowaniuterroryzmuopar-

tym na ocenie ryzyka, a wynikającym z przepisów

dyrektywy 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania

korzystaniu z systemu ﬁnansowego w celu prania

pieniędzy oraz ﬁnansowaniaterroryzmu(Dz.U.UE

L 309 z 25.11.2005 r.) zaimplementowanych przez

Rzeczpospolitą Polską w ramach ww. nowelizacji.

W wyniku intensywnej pracy Departamentu In-

formacji Finansowej Ministerstwa Finansów zarów-

no w toku kontroli, jak i szkoleń oraz spotkań robo-

czych udało się wypracować z notariatem zasadniczo

spójne stanowisko odnośnie do kwestii budzących

w początkowym okresie obowiązywania znowelizo-

wanych przepisów najwięcej wątpliwości, a dotyczą-

cych: beneﬁcjentarzeczywistego,osóbzajmujących

eksponowane stanowiska polityczne, oceny ryzyka

prania pieniędzy uzależnionej w szczególności od ro-

dzaju klienta, stosunków gospodarczych, produktów

lub transakcji, stosowania środków bezpieczeństwa

ﬁnansowego,wymogudokonywaniaidokumentowa-

nia bieżącej analizy przeprowadzanych transakcji

pod kątem identyﬁkacji transakcji podejrzanych

Jak wskazano powyżej, aktualnie większość pro-

blemów została już rozwiązana, a te występujące

identyﬁkowanesąprzedewszystkimwkancelariach,

które niedawno rozpoczęły swoją działalność.

Podobne zdanie zostało wyrażone przez ministra

sprawiedliwości.

Kontrolę wypełniania przez nota-

riuszy obowiązków wynikających z ustawy o prze-

ciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz ﬁnansowaniu

terroryzmu sprawują prezesi sądów apelacyjnych

(art. 21 ust. 3 pkt 4 ustawy).

Jest ona wykonywana

systematycznie w ramach sprawowanego nadzoru

nad notariatem, tj. w trakcie wizytacji lub lustracji.

Z przesyłanych corocznie ministrowi sprawiedliwości

przez prezesów sądów apelacyjnych planów nadzor-

czych wynika, że kontrola wypełniania przez nota-

riuszy obowiązków nałożonych ustawą o przeciw-

działaniu praniu pieniędzy i ﬁnansowaniuterrory-

zmu stanowi obowiązkowy element corocznych dzia-

łań nadzorczych prezesów.

Kontrole kancelarii notarialnych mają kluczowe

znaczenie w procesie przeciwdziałania praniu pienię-

dzy i ﬁnansowaniuterroryzmu.

Ichwynikistanowią

ważny materiał analityczny dla GIIF.

Z tego też

względu, gdy pismem z dnia 10 kwietnia 2011 r.

GIIF

o przypomnienie podległym instytucjom o obowiąz-

kach wynikających z omawianej ustawy, minister

sprawiedliwości w dniu 4 maja 2011 r. skierował do

wszystkich prezesów sądów apelacyjnych pisma nad-

zorcze.

Przypomniano w nich o obowiązku kontroli

kancelarii notarialnych wynikającym z art. 21 ust. 3

pkt 4 ustawy, szczegółowo określono obszary, jakie

należy uwzględniać w trakcie kontroli, zwrócono

uwagę na konieczność formułowania zaleceń pokon-

trolnych wobec notariusza w razie stwierdzenia uchy-

bień oraz przypomniano o konieczności szkoleń uzu-

pełniających.

Zalecenia te zostały wdrożone do stosowania

przez wszystkich prezesów sądów apelacyjnych, któ-

rzy nadto przesłali stosowane wytyczne dotyczące

zakresu kontroli do rad poszczególnych izb notarial-

nych.

Podkreślić bowiem należy, iż również w toku

wizytacji kancelarii notarialnych przeprowadzanych

przez samorząd notarialny każdorazowo badana jest

prawidłowość wypełniania przez notariuszy obowiąz-

ków wynikających z przepisów ustawy o przeciwdzia-

łaniu praniu pieniędzy i ﬁnansowaniuterroryzmu.

W myśl art. 44 § 2 Prawa o notariacie samorząd no-

tarialny przeprowadza wizytację każdej kancelarii

co najmniej raz na 3 lata.

Na podstawie przeprowadzonych dotychczas kon-

troli stwierdzić należy, iż notariusze przykładają

dużą wagę do prawidłowego wywiązywania się z obo-

wiązków, jakie nakłada na nich ustawa o przeciw-

zmu.

W kancelariach prowadzone są w formie elek-

tronicznej odrębne rejestry transakcji, a dane z ta-

kich rejestrów są przekazywane drogą teletransmisji

2221

do generalnego inspektora informacji ﬁnansowej,

gdzie podlegają rejestracji.

Zgodnie z przepisami ww.

ustawy notariusze opracowali oraz wdrożyli w kan-

celariach wewnętrzną procedurę, o której mowa

w art. 10a ustawy.

Notariusze realizują także obowiązek szkolenio-

nicząc w kursach organizowanych przez GIIF lub

seminariach i legitymują się stosownymi certyﬁka-

tami ukończenia tych szkoleń.

W obowiązkowych

szkoleniach uczestniczą także pracownicy kancelarii

notarialnych.

W latach 2008–2011 jedynie sporadycznie docho-

dziło do naruszenia przez notariuszy obowiązków

nałożonych na nich ustawą o przeciwdziałaniu pra-

niu pieniędzy oraz ﬁnansowaniuterroryzmu.

Każ-

dorazowo w przypadku stwierdzenia naruszeń były

wszczynane postępowania dyscyplinarne oraz zawia-

damiane organy ścigania.

z dotychczas przeprowadzonych w kancelariach no-

tarialnych kontroli stosowania procedur przewidzia-

nych ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy

i ﬁnansowaniuterroryzmuwynika,żeproceduryte

realizowane są prawidłowo, a notariusze oraz nadzo-

rujący ich samorząd notarialny i prezesi sądów ape-

lacyjnych przywiązują szczególną wagę do prawidło-

wego wykonywania tych obowiązków.

5.

Jakie są przyczyny w specjalnym preferowaniu

informacyjnym przez generalnego inspektora infor-

macji ﬁnansowejwMFwzakresieujawnionychprzy-

padków prania pieniędzy obrocie ﬁnansowymigo-

spodarczym ABW kosztem CBA oraz posiadającego

w tym zakresie, moim zdaniem, doświadczenie ope-

racyjno-procesowe CBŚ KGP?

Czy wynika to z faktu

delegowania do jednostki analityki ﬁnansowejwMi-

nisterstwie Finansów, w tym na stanowiska w niej

kierownicze, funkcjonariuszy ABW, którzy z tego ty-

tułu otrzymują dodatkowe atrakcyjne wynagrodze-

nie ﬁnansowe?

Nie można podzielić poglądu odnośnie do spe-

cjalnego preferowania informacyjnego ABW przez

GIIF w zakresie ujawnionych przypadków prania

pieniędzy.

ściwy do spraw wewnętrznych oraz szef Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego w porozumieniu z mini-

mogą delegować pracowników lub funkcjonariuszy

jednostek i organów im podległych lub przez nich

w art. 3 ust. 4 (tj. Departamencie Informacji Finan-

sowej MF).

W 2008 r. skorzystano z takiej możliwości

i od tamtej pory funkcję jednego z zastępców dyrek-

tora sprawuje funkcjonariusz oddelegowany z Agen-

cji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej ABW).

Na-

leży jednak zauważyć, że ten fakt nie spowodował

preferowania ABW w wymianie informacji z GIIF.

Potwierdzają to m.in. dane przytoczone poniżej.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia popeł-

Kodeksu karnego, GIIF przekazuje zawiadomienie

kazuje także informacje o transakcjach objętych

przepisami ww. ustawy z własnej inicjatywy orga-

(m.in. do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Centralnego Biura Śledczego, Centralnego Biura An-

tykorupcyjnego).

Powyższe powiadomienia dotyczą

przede wszystkim podejrzanych transakcji mogących

mieć związek z czynami zabronionymi, których ści-

ganie jest w kompetencjach ww. organów i jednostek.

W corocznych sprawozdaniach GIIF podaje liczbę ta-

kich powiadomień.

W 2010 r. GIIF przekazał m.in.

następujące ilości powiadomień:

—195 powiadomień do organów kontroli skar -

bowej,

— 122 powiadomienia na Policję (w tym do Cen -

tralnego Biura Śledczego),

— 89 powiadomień do Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego (w tym do Centrum Antyterrory-

stycznego),

— 7 powiadomień do Straży Granicznej,

— 6 powiadomień do Centralnego Biura Antyko -

rupcyjnego,

— 1 powiadomienie do organów podatkowych.

W 2011 r. do uprawnionych podmiotów GIIF prze-

słał:

— 184 powiadomień do organów kontroli skar -

— 156 powiadomień do Agencji Bezpieczeństwa

— 14 powiadomień do Straży Granicznej,

— 11 powiadomień do Centralnego Biura Antyko -

— 2 powiadomienia do Komisji Nadzoru Finan -

sowego.

Wyżej wymieniona statystyka wskazuje na bar-

dzo dobrą współpracę GIIF zarówno z organami

kontroli skarbowej, Policją, jak i ABW.

Mniejsza

liczba powiadomień do CBA wynika ze specyﬁki

i kompetencji tej służby, która swoim zakresem nie

obejmuje ścigania tylu przestępstw jak w przypadku

Policji czy ABW.

O dobrej współpracy GIIF z ww. służbami świad-

czą również statystyki dotyczące wniosków o infor-

macje przekazywane do GIIF i ich realizacji.

Często-

kroć informacje zawarte w tych wnioskach są przy-

czynkiem wysyłanych później powiadomień w trybie

art. 33 ust. 3 ww. ustawy w przypadku uzyskania

przez GIIF dodatkowych informacji.

Przykładowo

w 2011 r. wpłynęło m.in. 98 wniosków o informacje

dotyczące 706 podmiotów z Policji (w tym CBŚ),

35 wniosków o informacje dotyczące 371 podmiotów

2222

z ABW i 6 wniosków dotyczących 46 podmiotów

z CBA, w 2010 r. 108 wniosków o informacje dotyczą-

ce 595 podmiotów z Policji (w tym CBŚ), 38 wniosków

o informacje dotyczące 252 podmiotów z ABW i 8 wnio-

sków dotyczących 19 podmiotów z CBA.

Szczegółowe dane na temat współpracy są poda-

wane w sprawozdaniach z rocznej działalności GIIF,

które są publikowane na stronie internetowej Mini-

sterstwa Finansów.

6.

Jakie są przyczyny niepodejmowania przez

Ministerstwo Finansów szkoleń w zakresie przeciw-

działania procederowi prania pieniędzy i ﬁnanso-

wania terroryzmu w odniesieniu do korporacji praw-

niczych, w następstwie czego zmuszone są one do

korzystania ze szkoleń internetowych (e-learningo-

wych), podczas których brak jest bezpośredniego

kontaktu z ekspertami, którzy mogliby pomóc w roz-

wikłaniu wielu zawiłości związanych ze stosowa-

niem np. ustawy o notariacie lub innych przepisów

prawa określających wykonywane przez notariuszy

wymogami dotyczącymi np. obowiązku podejmowa-

nia czynności rejestracyjno-informacyjnych określo-

nego rodzaju transakcji?

Stwierdzenie, że Ministerstwo Finansów nie po-

dejmuje szkoleń w zakresie przeciwdziałania praniu

pieniędzy oraz ﬁnansowaniuterroryzmudlanota-

riuszy jest nieprawdziwe.

Minister ﬁnansówpragnie

zauważyć, iż z posiadanych przez niego informacji

(w tym dostępnych na stronie internetowej www.

spektor informacji ﬁnansowejwielokrotniespotykał

się z przedstawicielami środowiska notarialnego, cze-

go wyrazem są następujące spotkania:

— szkolenie dla przedstawicieli okręgowych rad

notarialnych w dniach 3–4 września 2009 r. w Zako-

panem,

— spotkanie w dniu 11 września 2009 r. w Mini -

sterstwie Finansów z przedstawicielami Krajowej

Rady Notarialnej,

— szkolenie dla notariuszy wizytatorów z regio -

nalnych rad notarialnych przeprowadzone w siedzi-

bie Krajowej Rady Notarialnej w dniu 19 październi-

ka 2009 r.,

— konferencja przeprowadzona w dniach 1–2 grud -

nia 2009 r. w Ministerstwie Finansów z udziałem m.in.

przedstawicieli Krajowej Rady Notarialnej, na której

przekazano notariuszom kolejną edycję poradnika

„Przeciwdziałanie praniu pieniędzy i ﬁnansowaniuter-

roryzmu” w wersji papierowej i elektronicznej,

— spotkanie w I kwartale 2010 r. w Krajowej Ra -

dzie Notarialnej dotyczące zmian w procedurze we-

wnętrznej kancelarii notarialnej,

Radzie Notarialnej z przedstawicielami regionalnych

izby notarialnych,

— spotkanie w dniu 11 lipca 2012 r. z przedstawi -

cielem Krajowej Rady Notarialnej.

Wyżej przedstawione fakty wskazują, że GIIF ak-

tywnie brał udział w pracach nad podniesieniem

efektywności stosowania przepisów ustawy przez no-

tariuszy poprzez wyjaśnianie przepisów ustawy oraz

wskazanie sposobów praktycznego ich stosowania.

Niezależnie od powyższego nadmienić należy, że

przywołany w zapytaniu kurs e-learningowy dotych-

czas (dane obejmują okres od października 2009 do

końca I kwartału 2012 r.) ukończyło ponad 3000 osób

będących notariuszami lub pracownikami kancelarii

notarialnych, co w opinii Ministerstwa Finansów

świadczy o wysokim poziomie merytorycznym kursu

i jego przydatności w codziennej pracy kancelarii no-

tarialnych.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że GIIF udziela

również wyjaśnień dotyczących wątpliwości instytu-

cji obowiązanych w zakresie stosowania przepisów

(w 2011 r. do Departamentu Informacji Finansowej

Ministerstwa Finansów traﬁło221zapytańpisem-

nych dotyczących interpretacji przepisów ustawy).

7.

Jakie jest stanowisko prokuratora generalnego,

ministra ﬁnansów(generalnegoinspektorakontroli

skarbowej – generalnego inspektora informacji ﬁnan-

sowej), ministra spraw wewnętrznych (komendanta

głównego Policji), szefa CBA w kontekście dotychcza-

sowych doświadczeń i analiz podatności i stopnia

wykorzystywania podmiotów zajmujących się obro-

tem złomem i wyrobami hutniczymi, hurtowym han-

dlem artykułami spożywczymi, a także usługami

hotelarskimi i gastronomicznymi w procederze pra-

nia pieniędzy pochodzących z wyłudzania nienależ-

nego zwrotu podatku VAT oraz ze sprzedaży tzw.

faktur kosztowych VAT?

Z punktu widzenia GIIF jako organu zajmującego

się badaniem przebiegu transakcji ﬁnansowych,co

do których powziął on podejrzenie prania pieniędzy,

wynika, że w ostatnich latach w Polsce następuje

daleko idąca profesjonalizacja działalności grup prze-

stępczych zajmujących się przestępczością o charak-

terze ekonomicznym.

Proces ten jest szczególnie wi-

doczny w wypadku przestępczości związanej z wyłu-

dzeniami podatku od towarów i usług.

Grupy prze-

stępcze wykorzystują istniejące uregulowania praw-

ne do czerpania bezprawnych korzyści poprzez brak

zapłaty należnego podatku VAT bądź poprzez otrzy-

manie od organów podatkowych zwrotu podatku

VAT, który w rzeczywistości nie został uregulowany

na wcześniejszym etapie obrotu.

Profesjonalizacja

procederu przestępczego w wymienionym obszarze

wyraża się przede wszystkim poprzez szybką reakcję

na zmianę przepisów prawa materialnego oraz wy-

korzystywanie istniejących luk prawnych i procedur

administracyjnych.

Przykładem tego była szybka re-

akcja podmiotów podejrzewanych o wyłudzenia po-

datku VAT na ustawową zmianę systemu naliczania

surowcami wtórnymi, w tym złomem, poprzez wpro-

wadzenie mechanizmu odwrotnego obciążenia (ang.

reverse charge – podatek VAT rozlicza nie sprzedaw-

ca towaru, lecz jego nabywca).

W prowadzonych przez

2223

GIIF w tym okresie postępowaniach analitycznych

dotyczących prania pieniędzy pochodzących z prze-

stępstw skarbowych, zwłaszcza z tzw. transakcji ka-

ruzelowych, zauważono, że podmioty będące dotych-

czas w zainteresowaniu GIIF w związku z podejrze-

niem dokonywania transakcji związanych z nielegal-

nym lub ﬁkcyjnymobrotemzłomemzaczęłydziałal-

ność w innym obszarze.

Chodziło o handel metalami

szlachetnymi, granulatem złota i srebra.

Granulat

złota i srebra, który nie został objęty deﬁnicjązłomu,

nie był też objęty mechanizmem odwrotnego obcią-

żenia.

Ponadto w wypadku ﬁrm podejrzewanych

o uczestnictwo w procederze wyłudzania zwrotu po-

datku VAT można zaobserwować zwiększenie liczby

uczestników transakcji w łańcuchu ﬁkcyjnychﬁrm

w celu utrudnienia ewentualnych kontroli i skompli-

kowania rzeczywistego obrotu towarowego.

Wprowa-

dzono do mechanizmu wyłudzeń uczestników z kra-

jów spoza Unii Europejskiej, a jednocześnie zwięk-

szyła się wartość towarów będących przedmiotem

pojedynczej transakcji.

Jeśli chodzi o przestępstwa związane z wyłudze-

niami podatku VAT, analizy prowadzone przez GIIF

wskazują, że duże znaczenie ma przede wszystkim to-

war, który jest przedmiotem obrotu.

Mniejsze znacze-

nie posiadają aspekty związane z dziedziną, w której

teoretycznie powinna działać ﬁrmabędącawłańcu-

chu ﬁrmuczestniczącychwwyłudzaniupodatkuVAT.

Najczęściej spotykane są transakcje ﬁnansowedoty-

czące handlu metalami, stalą oraz elektroniką.

Pod-

mioty uczestniczące w wyłudzaniu podatku VAT zaj-

mują się całym spektrum działalności gospodarczej,

od działalności agencyjnej i pośrednictwa, po ﬁrmy

budowlane i handlowe.

Te podmioty również są przed-

miotem analiz GIIF jako podejrzewane o pranie pie-

niędzy pochodzących z wyłudzeń podatku VAT.

Należy jednak zauważyć, że głównym celem pro-

wadzonych przez GIIF analiz nie jest identyﬁkowa-

nie i uprawdopodobnienie przestępstwa bazowego dla

kowe podlegające praniu, gdyż GIIF nie posiada od-

powiednich prawnych możliwości w tym zakresie.

Prowadzona przez GIIF analiza transakcji ﬁnanso-

wych ma na celu przede wszystkim znalezienie

i uprawdopodobnienie związku pomiędzy transakcja-

mi ﬁnansowymiaprzestępstwembazowym,którym

może być również przestępstwo związane z wyłudza-

niem podatku VAT.

W związku z faktem, że przestępczość ekonomicz-

na, w tym przestępstwa wyłudzenia podatku VAT,

powoduje najwyższe straty dla Skarbu Państwa,

działania GIIF były w ostatnim okresie koncentro-

wane na poprawie współpracy z organami ścigania,

organami kontroli skarbowej i innymi jednostkami

współpracującymi.

Znalazło to swoje odzwierciedle-

nie w zwiększonej liczbie powiadomień przesyłanych

do tych organów w trybie art. 33 ust. 3 ustawy.

Także Centralne Biuro Śledcze w Komendzie

Głównej Policji (dalej CBŚ) podkreśla rolę współpra-

cy z urzędami kontroli skarbowej, wywiadem skar-

bowym oraz GIIF, m.in. w zakresie rozpoznawania,

ujawniania i zapobiegania działalności zorganizowa-

nych grup przestępczych zajmujących się legalizowa-

niem środków ﬁnansowych pochodzących z prze-

stępstw lub wyłudzaniem podatku VAT.

Dotychcza-

sowe doświadczenia CBŚ w zakresie przeciwdziała-

nia praniu pieniędzy wskazują, że do procederu tego

dochodzi przede wszystkim przy wykorzystaniu sys-

temu bankowego, poprzez transakcje bankowe lub

bankowość elektroniczną.

Najczęściej występującymi

przestępstwami bazowymi dla prania pieniędzy są

przestępstwa na szkodę Skarbu Państwa: wyłudze-

nia podatku VAT, uchylanie się od obowiązku świad-

czenia podatku VAT i podatku akcyzowego, w tym

w nielegalnym obrocie paliwami i wyrobami stalowy-

mi, telefonami komórkowymi oraz przemycie wyro-

bów tytoniowych i spirytusowych bez polskich zna-

ków skarbowych akcyzy.

Zdaniem prokuratora generalnego proceder pole-

gający na wyłudzaniu podatku VAT i praniu pocho-

dzących z tego źródła dochodów jest zjawiskiem do-

brze rozpoznanym w praktyce organów ścigania.

Powszechne jednostki prokuratury na terenie całego

kraju prowadzą postępowania, których przedmiotem

są oszustwa podatkowe polegające na wyłudzeniu

zwrotów podatku VAT zarówno w obrocie krajowym,

jak i w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowych

dostaw i nabycia towarów.

Wspomniane wyłudzenia

występują przede wszystkim w takich sferach życia

gospodarczego, jak obrót paliwami płynnymi, wyro-

bami hutniczymi i złomem, przy czym działania

sprawców obejmują szeroki wachlarz przestępczych

zachowań, poczynając od najprostszych schematów

oszustwa typu „znikający podatnik”, a kończąc na

tzw. oszustwach karuzelowych mających często cha-

rakter transgraniczny i popełnianych z udziałem

licznych podmiotów polskich i zagranicznych.

Postępowania przygotowawcze dotyczące niepra-

widłowości w obrocie paliwami, złomem i wyrobami

hutniczymi, w tym oszustw podatkowych i wyłudzeń

zwrotu podatku VAT, objęte są monitoringiem De-

partamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowa-

nej i Korupcji Prokuratury Generalnej.

W wyniku

monitoringu stwierdzić można wzrastającą skutecz-

ność działań prokuratury w zwalczaniu tego rodzaju

przestępczości oraz poprawę koordynacji działań or-

ganów ścigania oraz administracji skarbowej.

Pragnę wyrazić nadzieję, że powyższe obszerne

Jacek Dominik

2224

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie budowy obwodnicy Wschowy

przy którym przekazano interpelację pana posła

informacje.

Aktualnie obowiązującym dokumentem progra-

Określone w nim programowanie rzeczowe obejmuje

okres pięciu lat, natomiast programowanie ﬁnanso-

we – trzech lat.

Należy jednocześnie zaznaczyć, iż

program w dobie ogólnoeuropejskiego kryzysu gospo-

darczego musiał zostać dostosowany do określonych

możliwości ﬁnansowychpaństwa.

Tymsamymzada-

nie polegające na budowie przedmiotowej obwodnicy

programu (na realizację którego Rada Ministrów przy-

znała limit środków w wysokości 82,8 mld zł), brano

pod uwagę przede wszystkim stan przygotowania

i zaawansowania prac, na jakim znajdowały się po-

szczególne zadania, oraz możliwość pozyskania do-

tacji unijnych na inwestycje drogowe.

Realizacja interesującej pana posła inwestycji

–2015” może być rozpatrywane, jeśli spełniał on bę-

dzie wymagania formalnoprawne.

Natomiast jego

mu i zapewnieniu źródeł ﬁnansowania.

Wprzypadku

jącym kryterium przesądzającym o wyborze danego

westycji przez odpowiednią jednostkę samorządu te-

rytorialnego.

Ostateczną decyzję podejmie jednak

Rada Ministrów.

szą szansę na doﬁnansowanieunijnewkolejnejper-

spektywie ﬁnansowej(wieloletnichramachﬁnanso-

w sprawie planów prywatyzacji

Odpowiadając na interpelację posłanki Jadwigi

Wiśniewskiej przekazaną przez marszałka Sejmu RP

12, w sprawie planowanej prywatyzacji PGL Lasy

Państwowe, przekazuję stosowne wyjaśnienia

Podczas obecnych prac nad nowelizacją ustawy

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

w sprawie budowy zachodniej obwodnicy

Radomia (7032)

przy którym przekazano interpelację pana posła

wodnicy Radomia, uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

2225

Interesująca pana posła obwodnica realizowana

(Jedlińsk) – Radom (S12, obwodnica).

Inwestycja zo-

stała ujęta w załączniku 1a do programu.

W powyż-

nia prac przygotowawczych pozwoliłby na ich rozpo-

częcie do roku 2013, co jest jednak uwarunkowane

wygospodarowaniem środków ﬁnansowych wra-

mach korekt przetargowych na zadaniach inwesty-

Dla przedmiotowej obwodnicy w dniu 3 stycznia

2008 r. uzyskano decyzję środowiskową dla wariantu

I, zaś w dniu 6 lipca 2011 r. uzyskano decyzję o ze-

Z uwagi na brak zapewnionego ﬁnansowanianabu-

dowę przedmiotowego zadania, jego realizacja roz-

nansowych.

Należy wskazać, że pierwsze środki z uzyskanych

korekt przetargowych zostały przeznaczone na reali-

zację najpilniejszych zadań pn.: Budowa drogi eks-

presowej S8 odc. w.

Powązkowska – w.

Modlińska

(most Grota-Roweckiego) oraz Budowa drogi ekspre-

sowej S8 Opacz – Paszków, odc. poza granicami War-

szawy.

Jednocześnie informuję, że resort transportu na

bieżąco monitoruje wydatki i podejmuje działania

w celu uzyskania kolejnych środków na realizację

najpilniejszych zadań.

„Program budowy dróg kra-

w sprawie przedłużenia funkcjonowania

specjalnych stref ekonomicznych (7033)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posłów Michała Jacha, Leszka Dobrzyń-

skiego, Marii Zuby, Jerzego Materny i Dariusza

Piontkowskiego, otrzymaną za pośrednictwem Kan-

celarii Prezesa Rady Ministrów przy piśmie marszał-

ka Sejmu RP z dnia 25 lipca br., znak: SPS-023-7033/

12, uprzejmie informuję, że procedura zmiany 14 roz-

porządzeń Rady Ministrów w sprawie poszczególnych

specjalnych stref ekonomicznych w zakresie wydłu-

żenia okresu ich funkcjonowania do 2026 r. jest da-

lece zaawansowana.

Projekty zostały rozpatrzone przez Komitet Rady

Rady Ministrów projekty nie zostały jednak rozpa-

trzone, ponieważ nie spełniają zaleceń Rady Mini-

strów z dnia 24 lipca br. i Komitetu Rady Ministrów

z dnia 26 lipca br. dot. wypracowania innej niż do-

tychczas stosowana metodologii szacowania skutków

budżetowych regulacji.

Do opracowania nowej formuły obliczeń został zo-

bowiązany minister ﬁnansówwewspółpracyzmini-

strem gospodarki i Kancelarią Prezesa Rady Mini-

strów.

Do momentu wypełnienia ww. zaleceń projek-

ty aktów prawnych dot. specjalnych stref ekonomicz-

nych nie będą rozpatrywane.

Przewidywany termin

zakończenia prac to koniec sierpnia br., tak więc

omawiane projekty rozporządzeń mogłyby wejść pod

obrady Rady Ministrów we wrześniu br. Trudno jed-

nak przewidzieć, jaką decyzję podejmie rząd wobec

negatywnego stanowiska ministra ﬁnansówdosamej

koncepcji wydłużenia okresu funkcjonowania stref.

Odnosząc się do kwestii wprowadzenia beztermi-

nowego działania stref, uprzejmie informuję, że takie

rozwiązanie wymaga zmiany ustawy o specjalnych

łożeniami do tej nowelizacji, także w zakresie znie-

sienia granicznego terminu funkcjonowania stref

i jednoczesnego wprowadzenia okresu ważności ze-

zwolenia na prowadzenie działalności w SSE.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

2226

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

terpelacje pana posła Leszka Aleksandrzaka: w spra-

w Krotoszynie, przesłaną przy piśmie z dnia 13 lipca

2012 r., znak: SPS-023-6531/12, w sprawie zniesienia

Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie, przesłaną przy

12, w sprawie zniesienia Sądu Rejonowego w Gosty-

znak: SPS-023-7034/12, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

warunkach organizacyjnych nie jest wystarczająco

efektywne, z uwagi na brak możliwości racjonalnego

sprzyja również konieczności zapewnienia jak najwyż-

zamiejscowych (cywilnego, karnego, rodzinnego i nie-

sądu rejonowego.

Siedzibę wydziałów zamiejscowych

Prowadząc prace koncepcyjne dotyczące struktu-

2227

niem zaległości.

Jednocześnie, z uwagi na niewielką

sienia niewielkich sądów rejonowych.

Uprzejmie informuję pana posła, że przygotowany

nocześnie, w wyniku połączenia znoszonych jedno-

stek powstaną sądy rejonowe o limicie wynoszącym

kiedy konieczne będzie utworzenie jednostki organi-

zacyjnej obejmującej dwa dotychczasowe sądy o eta-

tyzacji mniejszej niż dziewięciu sędziów w każdym

rejonowe o identycznym limicie etatów orzeczniczych.

Wprowadzenie projektowanych zmian organizacyj-

(ośmiu sędziów), Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie

(sześciu sędziów) oraz Sądu Rejonowego w Gostyniu

(sześciu sędziów) i objęcie obszaru tych sądów wła-

ściwością miejscową odpowiednio przez Sąd Rejono-

wy w Ostrowie Wielkopolskim, Sąd Rejonowy w Kęp-

nie i Sąd Rejonowy w Lesznie.

Zgodnie z przyjętymi

założeniami, w miejsce znoszonych sądów powołane

zostaną zamiejscowe wydziały: cywilny, karny, ro-

Warszawa, dnia 2 sierpnia 2012 r.

w sprawie utrzymania czystości i porządku

na wszystkich kategoriach dróg

mieszczących się w granicach miasta (7036)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-7036/12, z dnia 25 lipca 2012 r.) w sprawie

tegoriach dróg mieszczących się w granicach miast

pujące informacje.

drogi należy w szczególności:

— utrzymanie nawierzchni drogi, chodników,

— wykonywanie robót interwencyjnych, robót

utrzymaniowych i zabezpieczających.

Natomiast utrzymanie drogi zgodnie z art. 4 pkt 20

ww. ustawy jest to wykonywanie robót konserwacyj-

nych, porządkowych i innych zmierzających do

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę, iż zgodnie

art. 5 ust. 1 pkt 4 tej ustawy właściciele nieruchomo-

nieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieru-

dzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu

nych zanieczyszczeń z wydzielonych krawężnikiem

2228

cych utrzymania czystości i porządku sprawuje wójt,

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie budowy hali widowiskowo-sportowej

na mistrzostwa Europy Euro 2016

w piłce ręcznej w Kielcach (7037)

12), w sprawie budowy hali widowiskowo-sportowej na

cach, uprzejmie informuję, co następuje.

Ad 1.

Pragnę zapewnić, że Ministerstwo Sportu

i Turystyki stara się w jak największym stopniu

wspierać ﬁnansowozamierzeniainwestycyjne,któ-

rych realizacja ma na celu rozwój bazy strategicznej

dla sportu wyczynowego w Polsce, a także stwarza

możliwość organizacji imprez o randze europejskiej

czy światowej.

Doﬁnansowanieinwestycjiopierasię

jednak na ściśle określonych uwarunkowaniach for-

malnoprawnych.

Dopiero ich spełnienie może stwa-

rzać przesłanki ewentualnego udzielenia ﬁnansowe-

go wsparcia przez ministerstwo.

Ad 2. i ad 3.

Trzeba zaznaczyć, iż strategiczne cele

i główne kierunki działania ministerstwa w zakresie

rozwoju bazy sportowej dla poszczególnych sportów

określane są w tzw. programie rozwoju inwestycji

dokonuje się głównie w oparciu o potrzeby inwesty-

cyjne zgłaszane przez Centralny Ośrodek Sportu,

akademie wychowania ﬁzycznegoorazpolskiezwiąz-

ki sportowe.

Programowanie rozwoju infrastruktury

w ramach powyższego programu odbywa się dwu-

stopniowo, tj. w układzie wieloletnim oraz rocznym.

W pierwszej kolejności niezbędne jest dokonanie for-

malnego zgłoszenia przez inwestora do Ministerstwa

Sportu i Turystyki planowanej inwestycji.

Zgłoszenie

to winno zawierać projekt koncepcyjny lub program

funkcjonalno-użytkowy, szacunkową wartość kosz-

torysową zadania z wyodrębnieniem kosztu części

sportowej, planowane terminy realizacji zadania, zbi-

lansowane źródła pokrycia kosztów realizacji oraz

eksploatacji obiektu, charakterystykę zadania w za-

kresie jego funkcji sportowych oraz podstawowych

parametrów użytkowych obiektu, widowni i zaplecza

uwzględniającego wymogi międzynarodowych fede-

racji sportowych, a także merytoryczną ocenę celo-

wości realizacji zadania, potwierdzoną przez opinie

i rekomendacje odpowiednich polskich związków

sportowych wraz ze wskazaniem czynników kwali-

ﬁkującychobiektdouznaniazaszczególnieistotny

dla sportu.

Ministerstwo wysoko ceni podejmowane przez

jednostki samorządu terytorialnego oraz inne pod-

mioty inicjatywy inwestycyjne o charakterze strate-

gicznym dla sportu polskiego.

W związku z powyż-

szym niezwłocznie po złożeniu przez inwestora do-

kumentacji zgłoszeniowej, zawierającej wyżej wska-

zany zakres informacji, przedsięwzięcie będzie mogło

być rozpatrywane pod względem możliwości udziele-

nia przez Ministerstwo Sportu i Turystyki wsparcia

ﬁnansowego.

Jednocześnie odpowiadając na pytanie o kwestię

terminów i czynników decydujących o przyznaniu do-

tacji, informuję, że zgodnie z decydującym w tych kwe-

stiach rozporządzeniem ministra sportu i turystki

nej (Dz. U. Nr 156, poz.1051) rozpoczęcie ﬁnansowania

ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej

może nastąpić po zamknięciu procesu przygotowania

inwestycji do realizacji, w szczególności po uzyskaniu

cji montażu ﬁnansowego.

Tymsamymaktualnie,wo-

bec braku dokumentacji stanowiącej niezbędny ele-

ment wnioskowania o doﬁnansowanie,ministerstwo

nie ma możliwości odniesienia się do kwestii dotyczą-

cej możliwości udzielenia wsparcia.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

2229

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie przerywania proﬁlaktycznego

leczenia hemoﬁlii u pacjentów powyżej

18. roku życia, w związku z ogłoszonym

przez ministra zdrowia

„Narodowym programem leczenia hemoﬁlii

na lata 2012–2014” (7038)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

przekazaną przez wicemarszałka Sejmu pana Marka

Kuchcińskiego przy piśmie, SPS-023-7038/12, z dnia

hemoﬁliiupacjentówpowyżej18.rokużycia,wzwiąz-

ku z programem zdrowotnym ministra zdrowia pn.

stra zdrowia w ostatnich latach przyczyniają się do

znacznej poprawy leczenia chorych na hemoﬁlięipo-

krewne skazy krwotoczne, co najlepiej obrazuje sys-

tematyczny wzrost wskaźnika zużycia czynnika VIII

w przeliczeniu na 1 mieszkańca rocznie.

W Polsce

wskaźnik zużycia czynnika VIII na 1 mieszkańca

wyniósł: w 2007 r. 2,1 j.m., w 2008 r. 2,6 j.m., w 2009 r.

3,7 j.m., w 2010 r. 4,5 j.m., a w 2011 r. 4,7 j.m.

Planu-

je się systematyczne zwiększanie ilości kupowanych

koncentratów czynników krzepnięcia, aż do uzyska-

rok.

Warto również podkreślić, iż zgodnie z zalece-

niami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) mini-

malny poziom tego wskaźnika wynosi 2 j.m. czynni-

ka VIII w przeliczeniu na 1 mieszkańca.

wia na leczenie chorych na hemoﬁlięipokrewneskazy

krwotoczne wzrosły ponaddwukrotnie, z 84 000 000 zł

do 210 000 000 zł.

Oznacza to ciągły wzrost nakładów

ﬁnansowych na zakup koncentratów czynników

podnoszenia standardu opieki zdrowotnej nad tą gru-

pą chorych.

Obecnie chorzy są zaopatrywani w koncentraty

mentów programowych: ﬁnansowanego z budżetu

państwa programu zdrowotnego ministra zdrowia

ﬁlięipokrewneskazykrwotocznenalata2012–2018”

oraz ﬁnansowanegoprzezNarodowyFunduszZdro-

wia programu lekowego pn. „Zapobieganie krwawie-

niom u dzieci z hemoﬁliąAiB”.

W związku z wdrożeniem od 1 sierpnia 2008 r.

programu NFZ pn. „Zapobieganie krwawieniom

u dzieci z hemoﬁliąAiB”dziecichorenahemoﬁlię

A i B w grupie wiekowej 0–18 lat zostały objęte lecze-

niem proﬁlaktycznym koncentratami czynników

krzepnięcia.

Młodzi pacjenci, w zależności od rodza-

ju hemoﬁliiipostacichoroby,otrzymująkoncentraty

ma na celu zapobieganie wylewom i krwawieniom

śródstawowym.

Minister zdrowia jest zainteresowany umożliwie-

niem kontynuacji leczenia proﬁlaktycznegodlapa-

cjentów zakwaliﬁkowanychdoproﬁlaktykikrwawień

również po osiągnięciu przez nich pełnoletności.

Udzielając odpowiedzi na szczegółowe pytania

pani poseł Małgorzaty Gosiewskiej, uprzejmie infor-

muję, iż:

1.

Określając zadania przewidziane do realizacji

w treści programu zdrowotnego pn. „Narodowy pro-

gram leczenia chorych na hemoﬁlięipokrewneska-

zy krwotoczne na lata 2012–2018”, uwzględniono

realne możliwości ﬁnansowebudżetupaństwa,szcze-

gólnie na lata 2012–2014.

Wspomniany powyżej pro-

gram przewiduje wydatkowanie we wszystkich la-

tach jego realizacji łącznej kwoty 1 897 621 000 zł.

Pragnę zapewnić, że już obecnie dorośli chorzy

zaopatrywani są powszechnie w koncentraty czyn-

kach domowych.

W perspektywie kilku lat upo-

wszechniane będzie również proﬁlaktyczne poda-

wanie koncentratów czynników krzepnięcia u doro-

słych pacjentów.

2.

Z wyliczeń resortu zdrowia wynika, że objęcie

wtórną proﬁlaktykąkrwawieńchorychnahemoﬁlię

A i B osiągających, począwszy od roku 2012, pełno-

letność skutkowałoby dodatkowymi kosztami w wy-

sokości: 3 199 282,41 zł w roku 2012 (od sierpnia),

13 938 643,44 zł w roku 2013 i 19 649 347,83 zł

w roku 2014.

Rozważana jest ewentualna możliwość

dokonania zmian w treści programu zdrowotnego pn.

pod warunkiem uzyskania wystarczających środków

budżetowych na powyższe zadanie.

3.

Resort zdrowia nie prowadzi statystyk dotyczą-

cych kosztów świadczeń społecznych udzielanych

chorym na hemoﬁlięipokrewneskazykrwotoczne,

lecz skupia się na działaniach, które mają na celu

poprawę wyników leczenia i poprawę jakości życia

wszystkich chorych, w tym pacjentów z hemoﬁlią

i pokrewnymi skazami krwotocznymi.

Uśredniony roczny koszt koncentratów czynników

krzepnięcia, ﬁnansowanyzbudżetupaństwa,dlajed-

nego pacjenta w roku 2011 wyniósł ok. 80 000 zł.

Przedstawiając powyższe, pragnę zapewnić, że

minister zdrowia podejmuje wszelkie możliwe stara-

nia, których celem jest dobro pacjentów.

Przedsta-

wione powyżej fakty dowodzą tych wysiłków również

w obszarze leczenia hemoﬁlii.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

2230

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie wysokiej ceny leku Exelon

podawanego w systemie transdermalnym,

w związku z obwieszczeniem ministra zdrowia

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

interpelację pani Małgorzaty Gosiewskiej, posłan-

ki na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przesłaną

12), w sprawie wysokiej ceny leku Exelon w posta-

ci systemu transdermalnego przekazuję następu-

jące informacje.

Obniżenie dopłaty pacjenta do leku Exelon, sys-

tem transdermalny w dawkach 4,6 mg/24h i 9,5 mg/

24h, byłoby możliwe w przypadku:

leku,

mają porównywalną skuteczność, a ewentualna ko-

zmienionego proﬁludziałańniepożądanych,ijest

nieproporcjonalna do wysokości ceny, jaką zapropo-

nował jedyny producent leku.

Rywastygmina nie

zwalnia postępów choroby Alzheimera, natomiast

poprawia nieznacznie komfort i funkcjonowanie po-

znania w początkowym okresie demencji.

Wygoda

stosowania postaci przezskórnej leku z punktu wi-

dzenia opiekunów nie może determinować nadmier-

nych obciążeń dla budżetu płatnika publicznego.

Umożliwienie pacjentom z chorobą Alzheimera do-

stępu do tanich leków zawierających rywastygminę

w postaci przezskórnej jest uzasadnione jedynie

żyła do wynegocjowania z producentem rywastyg-

miny przezskórnej ceny, która byłaby możliwa do

zaakceptowania przez budżet państwa/płatnika

i pozwalała na objęcie leku refundacją w stopniu

Należy pamiętać, że całkowity budżet na refundację

blicznych przeznaczonych na ﬁnansowanieświad-

czeń gwarantowanych w planie ﬁnansowymNaro-

dowego Funduszu Zdrowia.

Stanowisko producenta leku w kwestii obniżenia

ceny plastrów przezskórnych Exelon podczas prowa-

dzonych w kilku rundach negocjacji cenowych było

bardzo sztywne.

W lipcu 2012 r. do Ministerstwa Zdrowia wpły-

nął projekt programu lekowego z użyciem rywastyg-

miny w postaci przezskórnej.

Ww.

propozycja została

przesłana przez konsultanta krajowego ds. neurologii

panią prof. Danutę Ryglewicz.

Należy podkreślić, że warunkiem podjęcia działań

zmierzających do ﬁnansowaniarywastygminywposta-

ci transdermalnej w ramach programu lekowego jest

złożenie odpowiedniego wniosku przez podmiot odpo-

wiedzialny lub przedstawiciela podmiotu odpowiedzial-

nego.

Taki wniosek dotychczas nie wpłynął.

W nawiązaniu do kwestii realizacji celów prezy-

dencji unijnej, dotyczących choroby Alzheimera,

pragnę podkreślić, że wydatki związane z lecze-

niem ww. schorzenia (z wyszczególnieniem kon-

kretnych produktów leczniczych) w roku 2011 przed-

stawiały się następująco (tabela 1, str. 2231).

Natomiast w okresie styczeń–kwiecień 2012 r.

wydatki Narodowego Funduszu Zdrowia na produk-

ty lecznicze stosowane w terapii choroby Alzheimera

były następujące (tabela 2, str. 2233).

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie rządowego projektu

(7040)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

pana posła Łukasza Borowiaka, w sprawie rządowe-

go projektu „Długookresowej strategii rozwoju kraju

o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

„Projekt długookresowej strategii rozwoju kraju

główne kierunki rozwoju kraju.

Zakłada m.in. zmia-

2231

Tabela 1

kodEAN nazwa handlowa ilość wydanego leku

kwota refundacji

(dane szczegółowe statystyczne

przekazane przez OWNFZ)

5909990066704 EXELON 53742,6662 11820239,63

5909990066766 EXELON 103064,1998 22661503,38

5909990454310 EXELON 985 305894,43

5909990657339 COGNEZIL 5980 387432,9

5909990657346 COGNEZIL 10055 770850,4

5909990657353 DONESYN 10525 683475,34

5909990657360 DONESYN 18259 1394629,47

5909990662104 SYMEPEZIL 4428 286888,53

5909990662203 SYMEPEZIL 7526 573017,27

5909990683581 DONECTIL 10346,5 657465,45

5909990683642 DONECTIL 1 60,82

5909990683666 DONECTIL 18634,5 1400831,18

5909990689781 DONECEPT 7273 473575,08

5909990689873 DONECEPT 12065 921224,97

5909990698431 MENSAPEX (DONESAN) 354 22581,4

5909990698448 MENSAPEX (DONESAN) 2391 154407,56

5909990698561 MENSAPEX (DONESAN) 672 51935,67

5909990698578 MENSAPEX (DONESAN) 5488 417230,71

5909990700646 NIMYASTID 10464 795080,24

5909990700660 NIMYASTID 5783 440318,63

5909990700684 NIMYASTID 8950 679532,92

5909990700691 NIMYASTID 7201 547837,77

5909990700707 NIMYASTID 1349 204777,54

5909990700721 NIMYASTID 6 910,37

5909990700738 NIMYASTID 3814 288782,85

5909990700745 NIMYASTID 4869 370093,89

5909990700752 NIMYASTID 721 108445,82

5909990700769 NIMYASTID 1 151,73

5909990712847 ALZDONE 3331 211537,76

5909990713097 ALZDONE 6265 471134,83

5909990724369 ALZEPEZIL 8281 539584,9

5909990724383 ALZEPEZIL 10859 831411,17

5909990726929

PAMIGEN (DONEPEZIL

GENERICS)

3965 231846,02

5909990726936

PAMIGEN (DONEPEZIL

GENERICS)

2629 190370,13

5909990739479 DONEMED 152 9666,07

5909990739509 DONEMED 386 28855,77

5909990743940 PEZILGEN 264 17512,2

5909990744008 PEZILGEN 603 46126,68

5909990764143 RIYASTIGMINE TEYA 9485 2595861,45

5909990770038 APO-DOPERIL 6105 393475,83

5909990770045 APO-DOPERIL 10260 783155,88

5909990776870 DONEPRION 1061 68627,25

5909990776900 DONEPRION 1660 120785,86

5909990778898 RIYASTIGMIN ORION 310 23332,18

5909990778935 RIYASTIGMIN ORION 189 14033,66

2232

5909990778942 RIYASTIGMIN ORION 79,5 11812,19

5909990778966 RIYASTIGMIN ORION 150 10926,74

5909990778973 RIYASTIGMIN ORION 145,5 21403,34

5909990778997 RIYASTIGMIN ORION 154 11686,23

5909990779000 RIYASTIGMIN ORION 136 19828,35

5909990781119 EXELON 32313,5 2564339,48

5909990781133 EXELON 2 151,73

5909990781218 EXELON 15157,5 1221940,09

5909990781225 EXELON 15495,75 2452235,5

5909990781232 EXELON 2 135,37

5909990781317 EXELON 7333,5 602567,26

5909990781324 EXELON 10788 1733400,55

5909990781416 EXELON 4226 356346,81

5909990781423 EXELON 12118,25 1918656,75

5909990782048 RJSTDDIC 6167 455803,48

5909990782055 RISTIDIC 5 993,71

5909990782079 RISTIDIC 4588,6428 338028,43

5909990782086 RISTIDIC 951 138065,53

5909990782147 RISTIDIC 2509 185183,58

5909990782154 RISTIDIC 657 96828,72

5909990782178 RISTIDIC 2450 183363,7

5909990782185 RISTIDIC 873,5 128464,33

5909990795307 RIVAXON 1792 136965,08

5909990795376 RTVAXON 1633 123627,91

5909990795383 RIVAXON 378,5 58006,91

5909990795567 RIVAXON 719 54402,35

5909990795574 RIVAXON 180 27009,16

5909990795598 RIVAXON 651 49230,64

5909990795604 RIVAXON 100 14980,43

5909990798933 RICORDO 41 2600,35

5909990798940 RICORDO 61 4586,53

5909990798964 COGNEZIL 228 14544,06

5909990799053 COGNEZIL 328 24835,74

5909990808199 SYMELON 2283 171024,26

5909990808397 SYMELON 2492 186321,01

5909990808427 SYMELON 1104 82465,2

5909990808441 SYMELON 1004 75490,78

5909990816200 RIYALDO 2248 167504

5909990816248 RIYALDO 1422,4 105691,64

5909990816255 RIYALDO 591,5 87097,99

5909990816262 RIYALDO 650 48659,96

5909990816279 RIYALDO 252,5 37085,88

5909990816286 RIYALDO 348 25963,63

5909990816293 RIYALDO 185,5 26860,97

5909990850075 YASNAL Q-TAB 776 47596,21

5909990850082 YASNAL Q-TAB 5 378,27

5909990866250

RIYASTIGMINE TEYA

PHARMA

447 33356,38

5909990866304

RIYASTIGMINE TEYA

PHARMA

362 27048,23

5909990866366

RIYASTIGMINE TEYA

PHARMA

286,5 42352,55

2233

5909990866397

RIYASTIGMINE TEYA

PHARMA

214 15949,24

5909990866427

RIYASTIGMINE TEYA

PHARMA

153 22609,53

5909990866458

RIYASTIGMINE TEVA

PHARMA

145 10703,11

5909990866472

PJYASTIGMINE TEVA

PHARMA

89 13388,1

5909990993215 YASNAL 19648,036 1324682,97

5909990993314 YASNAL 38601 3032124,35

5909991024314 COGITON 5 61090,5 4001696,68

5909991024413 COGITON 10 103480,75 7955027,4

5909991055912 DONEPEX 26812 1787105,62

5909991056018 DONEPEX 43750 3443974,37

Tabela 2

kodEAN nazwa handlowa ilość wydanego leku

przekazane przez ÓW NFZ)

5909990066704 EXELON 4375 305303,21

5909990066766 EXELON 14009 1036818,84

5909990454310 EXELON 82 9040,33

5909990657339 COGNEZIL 811 24316,18

5909990657346 COGNEZIL 1529 88074,69

5909990657353 DONESYN 2576 75050,37

5909990657360 DONESYN 6335 330111,63

5909990662104 SYMEPEZIL 470 14037,28

5909990662203 SYMEPEZIL 1247 71440,18

5909990683581 DONECTIL 47 1398,83

5909990683666 DONECTIL 66 2870,74

5909990689781 DONECEPT 3564 102530,05

5909990689873 DONECEPT 9649 354423,55

5909990698448 MENSAPEX (DONESAN) 170 5171,51

5909990698578 MENSAPEX (DONESAN) 717 42177,31

5909990700646 NTMYASTID 2196 18632,68

5909990700660 N1MYASTID 1446 11670,38

5909990700684 NIMYASTID 2392 35836,07

5909990700691 NIMYASTID 2771 41506,21

5909990700707 NIMYASTID 937 27119,81

5909990700738 NIMYASTID 1831 39585

5909990700745 MMYASTID 2212 47514,93

5909990700752 NIMYASTID 742 31666,21

5909990700790 NIMYASTID 1692 48526,15

5909990700806 NIMYASTID 2152 62679,46

5909990700844 NIMYASTID 744 42750,58

5909990712847 ALZDONE 236 6818,03

5909990713097 ALZDONE 753 43438,12

5909990724369 ALZEPEZIL 1473 44330,32

5909990724383 ALZEPEZIL 2292 132658,5

5909990726929 PAMIGEN (DONEPEZIL GENEPJCS) 307 9118,72

2234

5909990726936 PAMIGEN (DONEPEZIL GENEPJCS) 475 27261,58

5909990739479 DONEMED 270 7133,4

5909990739509 DONEMED 56 2803,36

5909990743940 PEZILGEN 27 983,99

5909990744008 PEZILGEN 66 3793,96

5909990764143 PJYASTIGMINE TEVA 761 36319,34

5909990768202 RIYASTIGMIN STADA 88 654,08

5909990768264 PJYASTIGMIN STADA 47 719,75

5909990768288 RIYASTIGMIN STADA 81 2329,39

5909990768301 PJYASTIGMIN STADA 22 466,4

5909990768332 RIYASTIGMIN STADA 49 2078,09

5909990768356 RIYASTIGMIN STADA 1 56,54

5909990768363 PJYASTIGMIN STADA 14 395,78

5909990768370 PJYASTIGMIN STADA 16 904,64

5909990770038 APO-DOPEPJL 5678 152065,83

5909990770045 APO-DOPERIL 10030 334617,19

5909990776870 DONEPRION 49 1385,23

5909990776900 DONEPRION 89 5161,34

5909990778898 PJYASTIGMIN ORION 1 99,26

5909990778973 PJYASTIGMIN ORION 2 391,22

5909990781119 EXELON 3451 80890,25

5909990781218 EXELON 2076 66618,93

5909990781225 EXELON 1451,5 83501,21

5909990781317 EXELON 1369 50287,89

5909990781324 EXELON 1245,5 95789,3

5909990781416 EXELON 910 42412,38

5909990781423 EXELON 1502,25 127638

5909990782048 PJSTIDIC 14 716,9

5909990782055 RISTIDIC 1 36,72

5909990782079 RISTIDIC 22 725,62

5909990782086 RISTIDIC 3 285,12

5909990782147 RISTIDIC 4 195,79

5909990782154 RISTIDIC 3 120,98

5909990782178 RISTIDIC 6 599,52

5909990782185 RISTIDIC 3 348,57

5909990795307 RIVAXON 14 1442,54

5909990795376 RIYAKON 10 1109,8

5909990795383 RIVAXON 2 442,84

5909990795567 RIVAXON 2 208

5909990795574 RIVAXON 1 209,78

5909990795598 RIVAXON 2 207,8

5909990798933 RICORDO 29 1197,9

5909990798940 RICORDO 17 519,16

5909990798964 COGNEZIL 85 2431,15

5909990799053 COGNEZIL 149 8412,02

5909990803156 RIYASTIGMINE MYLAN 13 1023,58

5909990803545 RIYASTIGMINE MYLAN 6 425,87

5909990803569 RIYASTIGMINE MYLAN 2 243,42

5909990803781 RJYASTIGMINE MYLAN 3 169,59

5909990803804 RIYASTIGMINE MYLAN 1 114,52

2235

5909990804085 RIYASTIGMINE MYLAN 2 126,84

5909990808199 SYMELON 19 1519,97

5909990808397 SYMELON 40 3120,36

5909990808427 SYMELON 33 2769,69

5909990814077 DONEPEZIL BLUEFISH 9 218,7

5909990816200 RJYALDO 87 1873,86

5909990816248 RIYALDO 55 1620,53

5909990816255 RIYALDO 18 635,49

5909990816262 RIYALDO 18 468,96

5909990816279 RIYALDO 8 503,07

5909990816286 RIYALDO 23 700,72

5909990816293 RIYALDO 10 558,58

5909990850075 YASNAL Q-TAB 10 695,56

5909990850204 YASNAL Q-TAB 3 246,87

5909990866250 RIYASTIGMINE TEYA PHARMA 550 5301,22

5909990866304 RIYASTIGMINE TEYA PHARMA 478 7681,08

5909990866366 PJYASTIGMINE TEYA PHARMA 307 9510,03

5909990866397 RIYASTIGMINE TEYA PHARMA 278 5953,6

5909990866427 RJYASTIGMINE TEYA PHARMA 263 11633,75

5909990866458 RIYASTIGMINE TEYA PHARMA 207 6349,91

5909990866472 RIYASTIGMINE TEYA PHARMA 185 10913,71

5909990993215 YASNAL 3376 108539,44

5909990993314 YASNAL 8540 500029,64

5909991024314 COGITON 5 12751,75 379396,12

5909991024413 COGITON 10 24738 1425027,43

5909991055912 DONEPEX 6436 190205,22

5909991056018 DONEPEX 14123 810236,31

nę obecnego systemu rehabilitacji społeczno-zawodo-

wej i zatrudniania osób niepełnosprawnych.

Jednym

z celów jest zwiększenie zatrudnienia osób niepełno-

sprawnych na otwartym rynku pracy.

Działalność

warsztatów terapii zajęciowej wpisuje się w ten trend

pomimo nieopisania ich aktywności w przedmiotowej

strategii.

W przypadku uczestników warsztatów te-

rapii zajęciowej również preferowane jest zatrudnia-

nie na otwartym rynku pracy.

i ﬁnansowoplacówkęstwarzającąosobomniepełno-

pii zajęciowej zmierzających do rozwijania:

wych form aktywności wspomagającej proces reha-

nych (art. 10 ww. ustawy).

Celem prowadzonej w warsz-

tacie rehabilitacji jest uzyskanie optymalnego efektu

rynek pracy.

2236

systemem rehabilitacji społecznej.

W ich wyniku roz-

ważone zostanie przygotowanie odpowiednich zmian

nia tej formy rehabilitacji, a nie jej likwidację.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 2 sierpnia 2012 r.

w sprawie udostępnienia pytań dla kandydatów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-7041/12, przekazujące interpelację

rowania pojazdami silnikowymi, przedstawiam na-

stępujące wyjaśnienie.

Podstawą prawną do przeprowadzania egzami-

nów dla kandydatów na egzaminatorów jest przepis

zasady egzaminowania kandydatów na egzaminato-

rów określa rozporządzenie ministra infrastruktury

rujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów

Zgodnie z przepisami § 54 ust. 4 ww. rozporządzenia

komisja weryﬁkacyjnaprzeprowadzaegzaminwspo-

sób określony w wewnętrznym regulaminie zatwier-

dzonym przez organ powołujący komisję weryﬁka-

cyjną.

Przepis § 59 ust. 1 przywołanego rozporządze-

nia określa, że egzamin teoretyczny prowadzony jest

na podstawie odpowiedniego banku pytań.

Przepis

trybu i sposobu prowadzenia egzaminów dla kandy-

datów na egzaminatorów i egzaminatorów osób ubie-

silnikowym (Dz. Urz.

MI 07.2.8) stwierdza, że pyta-

nia egzaminacyjne nie są publikowane.

Dostęp do

pracy egzaminacyjnej zapewnia się poprzez wręcze-

nie na życzenie osoby egzaminowanej arkusza odpo-

wiedzi, na którym wskazane są numery pytań oraz

informacja o liczbie punktów otrzymanych za odpo-

wiedź na każde z pytań.

Wydruk arkusza odpowiedzi

następuje po zakończeniu części teoretycznej egza-

minu weryﬁkacyjnego dla wszystkich kandydatów

na egzaminatorów.

Warto wskazać, że przyjęta i od wielu lat stosowa-

na procedura postępowania w przypadkach odwołań

od wyników egzaminów przewiduje, że każda osoba

mająca wątpliwości co do prawidłowości udzielonych

odpowiedzi na pytania jest informowana o zawartości

merytorycznej pytań, na które udzieliła odpowiedzi

nieprawidłowych, a następnie wskazywane są tym

osobom przepisy, z których wynika prawidłowa odpo-

wiedź na zadane pytanie.

Nigdy nie są i nigdy nie były

przekazywane w formie pisemnej bezpośrednie treści

pytań egzaminacyjnych, jednakże w całej historii

przeprowadzania egzaminów dla kandydatów na eg-

zaminatorów stosowana procedura nie była dotych-

czas kwestionowana.

W związku z wejściem w dniu

19 stycznia 2013 r. przepisów ustawy o kierujących

nia egzaminu dla kandydatów na egzaminatorów bę-

dzie opracowywany nowy regulamin pracy komisji

weryﬁkacyjnej.

Wprzedmiotowymregulaminieprze-

widziano opracowanie szczegółowej procedury odwo-

ławczej dla osób przystępujących do egzaminu wraz

z jednoznacznym określeniem prawa i sposobu dostę-

pu do informacji na temat pytań zadanych na egzami-

nie i udzielonych na nie odpowiedzi.

Odnosząc się do kwestii udostępnienia pytań sto-

sowanych na egzaminie dla egzaminatorów, należy

wskazać, że egzaminator po zdanym egzaminie uzy-

skuje uprawnienia eksperta, którego decyzje obcią-

żone są odpowiedzialnością za bezpieczeństwo ruchu

„młodych kierowców”, dlatego jego wiedza musi być

niepodważalna, a przyszłe decyzje niezaprzeczalne.

Udostępnienie pytań spowodowałoby dążenie do na-

uczenia się wyłącznie bazy pytań lub pytań dostęp-

nych, a nie całości wymaganej wiedzy, co spowodo-

wałoby obniżenie poziomu wiedzy i umiejętności

przyszłych egzaminatorów, a ich błędne decyzje pro-

wadziłyby do zwiększenia liczby oﬁar na polskich

drogach.

dydaci na egzaminatorów mają pełną możliwość uzy-

2237

skania informacji, w jakim zakresie powinni uzupeł-

nić swoje wiadomości przed ponownym przystąpie-

niem do egzaminu teoretycznego dla kandydatów na

egzaminatorów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie rozwoju polskiego cheerleadingu

(7042)

SPS-023-7042/12) w sprawie rozwoju polskiego che-

erleadingu uprzejmie informuję, co następuje.

Na wstępie pragnę podziękować za zainteresowa-

nie tematem związanym z aktywnością sportową

naszych obywateli, która mieści się w formule upo-

wszechniania i funkcjonowania sportu w Polsce.

kie formy aktywności ﬁzycznej,któreprzezuczestnic-

two doraźne lub zorganizowane wpływają na wypraco-

wanie lub poprawienie kondycji ﬁzycznejipsychicznej,

rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników

W ramach prowadzonej działalności minister

sportu i turystyki nadzoruje polskie związki sporto-

we, które mają na podstawie ustawy o sporcie usta-

nowione wyłączne prawo do organizowania i prowa-

związki sportowe ustalają zasady i regulaminy tego

współzawodnictwa.

W chwili obecnej żaden z polskich związków spor-

towych nie prowadzi działalności w zakresie współ-

zawodnictwa sportowego dla formy tanecznej – che-

erleaders.

Organizacją zajmującą się promocją i roz-

wojem cheerleadingu w Polsce jest Polskie Stowarzy-

szenie Cheerleaders, co nie oznacza, że jest to jedyna

organizacja zajmującą się tą formą taneczną.

Należy przyjąć, że w sportach, w których współ-

zawodnictwo sportowe nie jest organizowane przez

istniejący polski związek sportowy będący posiada-

czem wymienionych powyżej praw wyłącznych, orga-

nizowanie współzawodnictwa sportowego o tytuł

mistrza Polski i o puchar Polski może być podejmo-

wane przez działające w tym sporcie podmioty inne

niż polskie związki sportowe.

Ustawa o sporcie unika nadmiernej regulacji ta-

kich sfer aktywności sportowej, które mogą być re-

alizowane w oparciu o ogólne normy i istniejące re-

gulacje o charakterze ogólnym.

nie ogranicza możliwości prowadzenia takiej działalno-

ści przez inne organizacje działające w Polsce.

Z wymienionych powyżej przyczyn nie jest wska-

zane, by minister sportu i turystyki ingerował w pro-

wadzenie przez organizacje pozarządowe działalno-

ści w zakresie współzawodnictwa sportowego dla

formy tanecznej – cheerleaders.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie utworzenia warunków rozwoju

i zrównoważenia przewozu ładunków

wykorzystującego więcej niż jedną gałąź

transportu w Polsce (7043)

ka w sprawie stworzenia warunków rozwoju i zrów-

noważenia przewozu ładunków wykorzystującego

stawiam stanowisko w przedmiotowej kwestii.

Na wstępie informuję, iż kampania zorganizowa-

na przez Instytut Spraw Obywatelskich pod hasłem

„Tiry na tory” jest znana Ministerstwu Transportu,

W czerwcu 2011 r. przedstawiciel ówczesnego Mini-

sterstwa Infrastruktury uczestniczył w debacie pt.

„Użytkujący płaci”, zorganizowanej przez Instytut

Spraw Obywatelskich w ramach ww. kampanii,

w trakcie której przedstawione zostały najważniejsze

działania resortu zmierzające do ograniczenia kon-

gestii i zwiększenia przewozów towarów koleją,

przede wszystkim tzw. przewozów intermodalnych.

Organizatorzy ww. kampanii byli również zaprosze-

ni na spotkanie z podsekretarzem stanu w Minister-

2238

stwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki Mor-

Andrzejem Masselem, na którym przekazali infor-

macje o kampanii i jej efektach.

Zapewniam, iż problemy wynikające z obserwo-

wanego na przestrzeni ostatnich lat wzrostu udziału

transportu samochodowego w obsłudze przewozu ła-

dunków są znane resortowi i dokładnie analizowane.

Przewaga transportu drogowego przy jego niewątpli-

wych atutach, takich jak: elastyczność, szybkość, sto-

sunkowo niska cena usług dla gospodarki i przemy-

słu, niesie jednak za sobą szereg zagrożeń dla społe-

czeństwa, kumulujących się latami, których skutki

zaczynamy coraz bardziej odczuwać, przede wszyst-

kim za sprawą zanieczyszczenia środowiska.

Mini-

sterstwo, z uwagi na rosnące wymagania rynku

transportowego oraz priorytet zrównoważonego roz-

woju transportu UE, podejmuje różnorakie działania

zmierzające do zwiększenia konkurencyjności trans-

portu kolejowego, który jest uważany za bardziej eko-

logiczny.

Rozwój tej gałęzi transportowej w Polsce

należy do priorytetów polityki transportowej pań-

stwa na lata 2006−2025.

Zgodnie z przedmiotowym

dokumentem jednym z celów rządu jest właśnie

zwiększenie udziału transportu kolejowego w prze-

wozie towarów ogółem, w tym zwiększenie przewo-

zów o charakterze intermodalnym.

Ministerstwo angażuje się także w działania pro-

wadzone na forum Unii Europejskiej, których celem

jest poszukiwanie źródeł ﬁnansowaniadziałalności

operacyjnej w transporcie intermodalnym.

Wykorzy-

stanie alternatywnych dla przewozów drogowych

gałęzi transportu, takich jak transport kolejowy,

morski, żegluga śródlądowa, w tym w systemie trans-

portu intermodalnego, jest wspierane również przez

Komisję Europejską, np. poprzez program wspiera-

jący rozwijanie usług transportu intermodalnego

Marco Polo II.

W ramach tego programu przedsię-

biorstwa transportowe i logistyczne mogą ubiegać się

o pomoc ﬁnansowąwrealizacjidziałalnościlogistycz-

nej.

Okres ﬁnansowania obejmuje lata 2007–2013,

a fundusz wynosi ogółem 450 mln EUR.

W 2009 r.

przyjęte zostało rozporządzenie 923/2009 zmieniają-

ce rozporządzenie (WE) nr 1692/2006 ustanawiające

drugi program Marco Polo dla udzielania wspólnoto-

wej pomocy ﬁnansowejwcelupoprawydziałaniasys-

temu transportu towarowego na środowisko.

Głów-

nym celem zmian było zwiększenie wykorzystania

środków dostępnych w ramach programu.

Warto podkreślić, iż strona polska aktywnie

uczestniczyła w pracach grupy roboczej Rady UE nad

zmianami w ww. rozporządzeniu.

Polska wnosiła

przede wszystkim o zmianę progów kwaliﬁkowalno-

ści projektów, co ma ułatwić polskim przedsiębior-

stwom udział w programie.

Jak dotychczas zaintere-

sowanie programem ze strony polskich ﬁrm było

niewielkie: od akcesji Polski do UE, czyli od 2004 r.,

brało w nim udział zaledwie kilka ﬁrmjakopartne-

rzy projektu, brak było natomiast projektów z ﬁrma-

mi polskimi jako partnerami wiodącymi.

Powodem

tego były, wspomniane wyżej, wysokie progi kwaliﬁ-

kowalności, jak również mała wiedza o programie

Marco Polo.

Oprócz zaangażowania w prace nad

zmianami projektu resort, na potrzebę aktywizacji

polskich ﬁrmwprogramie,zainicjowałiwspółorga-

nizował we wrześniu 2011 r. (wspólnie z Komisją Eu-

ropejską) międzynarodową konferencję Marco Polo

w Gdańsku, w której uczestniczyli przedstawiciele

ﬁrm,stowarzyszeńbranżowychiadministracji.

Należy zaznaczyć, iż dla zdecydowanej poprawy

funkcjonowania kolejowego transportu towarów klu-

czowe znaczenie mają dobra jakość infrastruktury

kolejowej, nowoczesne terminale przeładunkowe

i specjalistyczny tabor, w tym tabor przeznaczony do

przewozu jednostek intermodalnych.

Dlatego działa-

nia tutejszego resortu koncentrują się na moderniza-

cji linii kolejowych, wsparciu zakupu taboru oraz

budowy terminali, dla których kluczowym źródłem

ﬁnansowaniajestProgramOperacyjny„Infrastruk-

tura i środowisko” 2007−2013 (PO IiŚ).

Przykładowe

rodzaje projektów mogących ubiegać się o doﬁnanso-

wanie z funduszy UE to:

— budowa i rozbudowa infrastruktury wchodzą -

cej w skład kolejowych lub morskich terminali kon-

tenerowych,

cej w skład centrum logistycznego, zlokalizowanego

— zakup lub remont wyposażenia terminala/cen -

trum służącego zarządzaniu,

— zakup lub remont taboru intermodalnego.

W II półroczu 2011 r. trwały intensywne działa-

nia w celu rozstrzygnięcia konkursu dla działania 7.4

PO IiŚ: Rozwój transportu intermodalnego, dla któ-

rego zarezerwowano kwotę alokacji w wysokości

451 882 490 PLN, i umożliwienia realizacji zgłoszo-

nych projektów dotyczących rozwoju transportu inter-

modalnego.

Ogółem w ramach konkursu złożono

16 wniosków, natomiast zatwierdzono do doﬁnanso-

wania 12 projektów.

Wnioskodawcy przedstawili do

doﬁnansowaniaprojektypolegającenawybudowaniu

terminali położonych w pobliżu linii kolejowych, mię-

dzy innymi w okolicach Warszawy, Poznania, Wrocła-

wia, Częstochowy i Łodzi, oraz inwestycje w ramach

istniejących już terminali kontenerowych w portach

morskich w Gdańsku, Szczecinie oraz Gdyni.

Z projektów intermodalnych znajdujących się na

podstawowej liście rankingowej o łącznej wartości

kosztów całkowitych 1 361 347 463,24 PLN i plano-

wanym doﬁnansowaniuześrodkówFunduszuSpój-

ności w wysokości 395 306 150,64 PLN do MTBiGM

w okresie listopad 2011 r. – styczeń 2012 r. zostało

przekazanych do zatwierdzenia 11 wniosków o doﬁ-

nansowanie na łączną kwotę 1 296 853 067,08 PLN.

Z ww. puli zatwierdzono dotychczas 9 wniosków,

m.in. następujące:

— Budowa morskiej bazy kontenerowej w Termi -

nalu Krono Port w Szczecinie,

— Budowa Terminala Europort w Małaszewi -

czach,

2239

— Budowa terminalu intermodalnego w Brwino -

wie k. Warszawy,

— Budowa terminalu intermodalnego w Dąbro -

wie Górniczej,

— Budowa intermodalnego terminalu kontenero -

wego wraz z obiektami towarzyszącymi w mieście

Kutno,

— Budowa infrastruktury i zakup sprzętu w ra -

mach II etapu budowy terminalu kontenerowego

GCT w Gdyni,

— Budowa ogólnodostępnego, intermodalnego

terminala kontenerowego wraz z infrastrukturą

w Kątach Wrocławskich,

— Modernizacja terminalu BCT w Gdyni dla

zwiększenia potencjału w zakresie przeładunków in-

termodalnych,

— Budowa terminalu kontenerowego na Ostrowie

Grabowskim w Porcie Szczecin − etap I.

Przewiduje się, że w 2012 r. będą kontynuowane

intensywne działania zmierzające do podpisania

umów o doﬁnansowaniedlaww.12projektówinter-

modalnych.

Jednocześnie wspieranie przewozów in-

termodalnych realizowane jest także poprzez tworze-

nie stosownych przepisów prawnych, czyli jeden

z głównych czynników mogących rozwinąć przedmio-

tową gałąź transportu.

Uprzejmie informuję, iż re-

sorcie trwają obecnie prace nad projektem założeń do

lejowym oraz niektórych innych ustaw.

Projekt ten

w części odnoszącej się do transportu intermodalne-

go wdraża rozwiązania wspomagające rozwój tych

przewozów poprzez umożliwienie obniżania kosztów

korzystania z infrastruktury kolejowej przez prze-

woźników realizujących ten rodzaj przewozów.

Za-

kłada się wprowadzenie deﬁnicji całopociągowych

towarowych przewozów intermodalnych, określając

rodzaj i sposób ich wykonywania, w kontekście

stosowania przepisów dotyczących stosowania ulg

w opłacie podstawowej, przyznawanych przez zarząd-

cę infrastruktury kolejowej przewoźnikom, pobiera-

nej za korzystanie z infrastruktury kolejowej z tytu-

łu wykonywania tego rodzaju przewozów intermo-

dalnych.

Zaproponowana przez wnioskodawcę regu-

lacja umożliwi preferencyjne traktowanie przewozów

intermodalnych, jest jednocześnie realnym wspar-

ciem rozwoju tego segmentu transportowego.

Perspektywa równoważenia międzygałęziowego

przewozów towarowych jest również konsekwentnie

zabezpieczana w dokumentach rządowych programu-

jących rozwój systemu transportowego w Polsce.

Do-

tyczy to zarówno dokumentów branżowych powsta-

jących w naszym resorcie, jak i dokumentów o cha-

rakterze horyzontalnym, których opracowanie koor-

dynują inne resorty.

Przykładem szerokiego podejścia

do programowania zrównoważonego rozwoju trans-

portu jest „Koncepcja przestrzennego zagospodaro-

(M.P. z 2012 r. poz. 252), która w ramach pakietu

działań dotyczących zmniejszenia zewnętrznych kosz-

tów transportu wprowadza zadanie utworzenia zin-

tegrowanego multimodalnego systemu transporto-

wego w Polsce.

Zintegrowanie transportu drogowego,

kolejowego, powietrznego i żeglugi nastąpi poprzez

uwzględnienie w strategiach średniookresowych wza-

jemnej komplementarności tych środków transportu,

a co się z tym wiąże, poprzez uwzględnienie kosztów

i korzyści funkcjonowania różnych typów transportu

w kontekście ogólnorozwojowym oraz wspieranie sys-

temów intermodalnych, m.in. poprzez utworzenie

sieci terminali dla transportu kombinowanego (duże

miasta, towarowe przejścia graniczne, porty rzeczne

i morskie), rozbudowę inteligentnych systemów trans-

portowych.

W zakresie inwestycji pierwszoplanowe znaczenie

będzie miało stworzenie operatorom dogodnych wa-

runków do budowy i rozbudowy terminali przeładun-

kowych i przesiadkowych dla różnych form transpor-

tu (wykorzystujących nowoczesne rozwiązania tech-

nologiczne), dokończenie inwestycji zapewniających

lepszą dostępność terminali portów morskich i rzecz-

nych w transporcie lądowym oraz integracja sieci

lotnisk z istniejącą i zaplanowaną siecią dróg oraz

połączeń kolejowych w relacjach wewnętrznych,

zgodnie z celem wspólnej polityki transportowej UE,

jakim jest utworzenie europejskiego jednolitego ob-

szaru transportowego.

W projekcie „Strategii rozwoju transportu do

kazany komitetowi stałemu Rady Ministrów w dniu

7 maja 2012 r. (projekt SRT oczekuje na rozpatrzenie

przez komitet stały Rady Ministrów, które będzie

możliwe po przyjęciu długookresowej i średniookre-

sowej strategii rozwoju kraju), nastąpiła konkrety-

zacja zadań rozwojowych dla segmentu przewozów

intermodalnych.

Strategicznym celem rozwoju trans-

portu intermodalnego w Polsce jest, w myśl projektu

SRT, stworzenie korzystnych warunków do dyna-

micznego rozwoju systemu tego typu przewozów.

Aby

udział transportu intermodalnego w przewozach ła-

dunków mógł wzrastać, będą tworzone korzystne

warunki techniczne, prawne, organizacyjne i ekono-

miczno-ﬁnansowedo:a)poprawyjakościusług,ob-

niżenia kosztów funkcjonowania operatorów oraz

zapewnienia bezpieczeństwa przesyłek, b) zwiększe-

nia efektywności transportu kolejowego i regional-

nych portów lotniczych, c) zwiększenia możliwości

rozwoju przewozów towarowych w transporcie wod-

nym śródlądowym i morskim bliskiego zasięgu.

Pod-

stawowym działaniem wspierającym rozwój trans-

portu intermodalnego będzie intensywna moderni-

zacja kolejowej infrastruktury liniowej i punktowej,

wykorzystywanej w systemie tych przewozów (usy-

tuowanej w sieci AGTC).

Główne infrastrukturalne warunki rozwoju prze-

wozów intermodalnych to:

— sieć węzłów przeładunkowych (terminali inter -

modalnych, centrów logistycznych),

2240

— sieć linii kolejowych o podwyższonej skrajni,

dostosowanych do nisko zawieszonych składów po-

ciągowych,

— systemy telematyczne i satelitarne, optymali -

zujące procesy transportowe i sterujące tymi proce-

sami, które przyczyniają się do skrócenia czasu do-

stawy oraz eliminują zagrożenia dla stanu przewo-

żonych ładunków,

— efektywna współpraca przewoźników kolejo -

wych z operatorami transportu kombinowanego, cen-

trami logistycznymi, właścicielami terminali, służba-

mi celnymi, weterynaryjnymi oraz ﬁtosanitarnymi.

Rozwój transportu kombinowanego w Polsce wy-

maga modernizacji i rozbudowy istniejących termi-

nali transportu intermodalnego, zwiększenia ogólnej

liczby terminali, a także stworzenia regionalnych

centrów logistycznych przy dużych polskich aglome-

racjach miejskich.

Niezbędne będzie uzupełnienie

węzłów multimodalnych o transport lotniczy poprzez

infrastrukturalne i operacyjne połączenie lotnisk

z transportem drogowym i kolejowym.

SRT 2020

uwzględnia także decyzję Komisji Europejskiej o uję-

ciu w strukturze tej transeuropejskiej sieci transpor-

towej (TEN-T) tzw. platform multimodalnych.

Pla-

nowane usytuowanie multimodalnych terminali dro-

gowo-kolejowych na sieci TEN-T w Polsce obrazuje

poniżej zamieszczona mapa.

Przewidywana lokalizacja platform multimodal-

nych w sieci TEN-T.

Źródło: Opracowanie własne MTBiGM na podstawie map

sieci TEN-T załączonych do projektu rozporządzenia Parlamen-

sieci TEN-T, 2011 r.

Wzrostowi konkurencyjności przewozów intermo-

dalnych w porównaniu do bezpośrednich przewozów

samochodowych nawet na duże odległości służyć bę-

dzie wdrażanie innowacji oraz sprawniejszych tech-

nologii, a także bardziej efektywne informowanie

nadawców, spedytorów i przewoźników o możliwo-

ściach, warunkach i cenach transportu intermodal-

nego.

Ponadto systemy śledzenia i odnajdywania

(ang. tracking and tracing) dostarczą użytkownikom

informacji, które w dużej mierze zadecydują o sukce-

sie całego łańcucha transportu intermodalnego.

W Polsce promowane będą najlepsze europejskie do-

świadczenia w tym zakresie.

Wyrażam nadzieję, iż działania ministerstwa i przed-

siębiorstw sektora kolejowego, jak również inicjatywy

społeczne, m.in. takie jak kampania „Tiry na tory”,

wpłyną na politykę przedsiębiorstw spedycyjnych i lo-

gistycznych, przyczyniając się do rozwoju kolejowego

transportu towarowego oraz ograniczenia kongestii

i poprawy bezpieczeństwa na drogach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

w sprawie uwzględnienia działań i uwag

samorządu rolniczego w zakresie

aktualnej sytuacji w rolnictwie (7044)

W odpowiedzi na pismo, znak: SPS-023-7044/12,

z dnia 25 lipca 2012 r. dotyczące interpelacji posła

Wojciecha Penkalskiego w sprawie uwzględnienia

tualnej sytuacji w rolnictwie uprzejmie informuję, co

następuje.

Samorząd rolniczy, którego jednostkami organi-

zacyjnymi są izby rolnicze funkcjonuje na podstawie

nym z zadań izb rolniczych jest występowanie do or-

ganów administracji rządowej w województwie i or-

ganów samorządu terytorialnego z inicjatywami od-

nośnie norm prawnych dotyczących problematyki

rolnej, a także opiniowanie przygotowywanych przez

organy administracji rządowej na szczeblu wojewódz-

kim oraz organy samorządu terytorialnego, projek-

tów przepisów miejscowych w powyższym zakresie,

projektu.

Samorząd rolniczy posiada także reprezentację

krajową.

Jest nią utworzona zgodnie z przepisami tej

ustawy Krajowa Rada Izb Rolniczych.

W jej skład

wchodzą prezesi izb rolniczych oraz wybrani przez

walne zgromadzenia izb delegaci po jednym z każdej

izby.

Do zadań Krajowej Rady Izb Rolniczych należy

m.in. „reprezentowanie izb przed Sejmem, Senatem

2241

ministracji rządowej w województwie”, „przedstawia-

nie Sejmowi, Senatowi i organom administracji rzą-

dowej wniosków dotyczących sytuacji w rolnictwie

oraz regulacji prawnych w tym zakresie” i „opinio-

wanie projektów prawnych dotyczących rolnictwa

polityki rolnej” (art. 38 ww. ustawy).

Krajowa Rada

Izb Rolniczych opiniuje projekty aktów prawnych

nia projektu.

Organy administracji rządowej mają

obowiązek konsultowania z Krajową Radą Izb Rol-

niczych projektów regulacji związanych z rolnic-

twem, rozwojem obszarów wiejskich i gospodarką

żywnościową.

Przepisy o izbach rolniczych gwarantują zatem

samorządowi rolniczemu zarówno wobec administra-

cji rządowej w województwie, jak i poprzez reprezen-

tację krajową w stosunku do administracji rządowej

udział w kształtowaniu prawodawstwa dotyczącego

rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych.

Pragnę podkreślić, że zgodnie ze sprawozdaniem

z działalności Krajowej Rady Izb Rolniczych za 2011 r.,

stanowiącym załącznik do uchwały nr 3/2012 Krajo-

wej Rady Izb Rolniczych z dnia 16 maja 2012 r.

w sprawie zatwierdzenia sprawozdania ﬁnansowego

wraz ze sprawozdaniem z działalności Krajowej Rady

rów aktywności Krajowej Rady Izb Rolniczych są

działania legislacyjne.

W 2011 r. do Biura Krajowej

Rady Izb Rolniczych wpłynęły 182 projekty aktów

prawnych do zaopiniowania.

Działania związane

z procesem legislacyjnym Krajowa Rada Izb Rolni-

czych szczegółowo omówiła w sprawozdaniu.

Samorząd rolniczy uczestniczy w tworzeniu regu-

lacji prawnych związanych z rolnictwem nie tylko na

płaszczyźnie krajowej, ale również bierze udział

w kształtowaniu wspólnej polityki rolnej na forum

instytucji unijnych.

Krajowa Rada Izb Rolniczych,

wspólnie z 5 innymi polskimi organizacjami rolni-

czymi, jest członkiem COPA – COGECA, dwóch naj-

większych organizacji rolników w Unii Europejskiej,

mających wpływ na decyzje Komisji Europejskiej

w zakresie wspólnej polityki rolnej.

Polskie organi-

zacje rolnicze aktywnie angażują się w prace orga-

nów statutowych tych organizacji, tj. prezydiów i grup

roboczych.

Członkostwo polskich organizacji rolni-

czych, w tym samorządu rolniczego w ponadnarodo-

wych organizacjach rolniczych, wspierane jest w la-

tach 2008–2013 ze środków budżetu państwa w for-

mie dotacji celowej.

Dialog społeczny prowadzony z partnerami spo-

łecznymi, w tym z samorządem rolniczym, obejmuje

nie tylko konsultowanie projektów aktów prawnych,

ale również liczne spotkania, debaty i konferencje

służące przede wszystkim omówieniu aktualnej sy-

tuacji w rolnictwie, poszukiwaniu jak najlepszych

rozwiązań problemów dotykających producentów rol-

nych oraz dyskusji na temat przewidywanych zmian

w prawodawstwie rolnym, zwłaszcza w zakresie

przedstawionego przez Komisję Europejską pakietu

legislacyjnego dotyczącego przyszłego kształtu wspól-

nej polityki rolnej po 2013 r.

Ponadto resort rolnictwa udziela wyczerpujących

odpowiedzi na wystąpienia zarówno Krajowej Rady

Izb Rolniczych, jak i izb rolniczych działających w wo-

jewództwach.

W interpelacji pan poseł porusza również kwestie

związane z kredytami preferencyjnymi, reformą sys-

temu emerytalnego i opodatkowaniem rolników po-

datkiem dochodowym.

Odnośnie do zwiększenia puli środków ﬁnanso-

rencyjnych informuję, że uwzględniając zgodę mini-

stra ﬁnansówipozytywnąopinięsejmowejKomisji

Finansów Publicznych w sprawie wprowadzenia zmian

w planie ﬁnansowymAgencjiRestrukturyzacjiiMo-

dernizacji Rolnictwa na 2012 r., minister rolnictwa

dytów inwestycyjnych i tym samym na zwiększenie

W wyniku powyższego w planie ﬁnansowymAgencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na 2012 r.

zaplanowana została łączna kwota w wysokości

966 564 tys. zł, w tym:

— kredytów inwestycyjnych oraz częściową spła -

tę kapitału kredytu (plan po zmianach) – kwota

864 374 tys. zł,

— kredytów klęskowych na wznowienie pro -

dukcji rolnej i na odtworzenie środków trwałych

po wystąpieniu szkód spowodowanych m.in. przez

huragan, grad, powódź czy deszcz nawalny – kwo-

ta 102 190 tys. zł.

Równocześnie uprzejmie informuję, że uwzględ-

niając konieczność pokrycia zobowiązań z tytułu do-

płat do oprocentowania kredytów inwestycyjnych

i klęskowych udzielonych do końca 2011 r., w pierw-

szym półroczu br. została uruchomiona akcja kredy-

tów inwestycyjnych w wysokości 1430 mln zł oraz ak-

cja kredytów klęskowych w wysokości 338 mln zł.

Do

końca 2012 r. przewiduje się uruchomienie akcji kre-

dytów klęskowych do wysokości 1 mld zł.

W sprawie reformy systemu emerytalnego pole-

gającej na wydłużeniu wieku emerytalnego informu-

ję, iż nowelizacja ustaw związanych z tym systemem,

tj. ustawy dotyczącej powszechnego systemu emery-

talnego i ustawy dotyczącej przywilejów emerytal-

nych funkcjonariuszy służb mundurowych, stanowi

kolejny etap reformy tego systemu, zapoczątkowanej

w 2009 r. zmianą przepisów o emeryturach pomosto-

wych.

Uchwalona przez parlament w dniu 11 maja

rytalny zarówno w powszechnym, jak i rolniczym

systemie ubezpieczeń społecznych, wejdzie w życie od

dnia 1 stycznia 2013 r.

Podwyższenie wieku emery-

talnego do 67. roku życia powinno, zgodnie z założe-

niami reformy, przełożyć się w przyszłości na wzrost

wysokości świadczeń emerytalnych.

2242

W kwestii zmiany systemu podatkowego dla rolni-

ków informuję, że wprowadzenie regulacji prawnych

określających zasady opodatkowania podatkiem do-

chodowym działalności rolniczej zostało zapowiedzia-

ne przez prezesa Rady Ministrów w exposé.

Za przy-

gotowanie rozwiązań prawnych w tym zakresie odpo-

wiada minister ﬁnansów.

Aktualniewresorcieﬁnan-

sów trwają prace nad opracowaniem projektu aktu

prawnego regulującego przedmiotowe zagadnienie,

który zgodnie z procedurami legislacyjnymi minister

ﬁnansówprzekażedokonsultacjispołecznych.

producenci rolni prowadzący działalność rolniczą

legają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od

osób ﬁzycznych,zgodniezprzepisamiustawyzdnia

zm.).

Producenci rolni, jako osoby ﬁzyczneprowadzą-

ce taką działalność rolniczą, mogą wybrać jeden

z dwóch sposobów opodatkowania w zależności od

przyjętej podstawy wyliczenia podatku, którą może

być dochód rzeczywisty ustalany w oparciu o ewiden-

cję w księgach podatkowych lub dochód szacunkowy

(uproszczony sposób ustalenia dochodu), liczony przy

zastosowaniu norm szacunkowych dla określonej po-

wierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej.

Normy szacunkowe obowiązujące w 2012 r. reguluje

rozporządzenie ministra ﬁnansówzdnia10listopa-

da 2011 r. w sprawie norm szacunkowych dochodu

z działów specjalnych produkcji rolnej (Dz. U. z 2011 r.

Przedstawiając powyższe, pragnę zapewnić, że

w realizacji zadań bieżących, jak również w debacie

nad kształtem przyszłej wspólnej polityki rolnej, sa-

morząd rolniczy oraz pozostałe organizacje rolnicze

są i będą ważnym partnerem.

Minister

Stanisław Kalemba

Warszawa, dnia 10 sierpnia 2012 r.

w sprawie nowelizacji ustawy

przez ministerstwo (druk nr 376),

implementującej europejską dyrektywę

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację pana posła Wojciecha Pen-

cji ustawy Prawo o ruchu drogowym przygotowanej

przez ministerstwo (druk nr 376) implementującej

europejską dyrektywę 2007/46/WE dotyczącą homo-

tania.

skiego UE.

Wymóg ten będzie dotyczył wyłącznie

trwają prace legislacyjne w ramach UE w tym zakre-

sie.

Państwa członkowskie zostały jednakże zobowią-

zane do wprowadzenia procedury umożliwiającej

określi takie przedmioty wyposażanie lub części.

2243

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie potrzeby wprowadzenia zmian

przepisów dotyczących zakładania działalności

w zawodzie bioenergoterapeuty i radiestety

(7046)

-023-7046/12, w sprawie potrzeby wprowadzenia

ści w zawodzie bioenergoterapeuty i radiestety,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Przedmiotowa problematyka nie znajduje się we

właściwości ministra sprawiedliwości, który koordy-

nuje proces deregulacji dostępu do zawodów.

W za-

kres tych działań wchodzi usuwanie barier na drodze

do wykonywania zawodów, nie zaś wprowadzanie do-

datkowych wymogów.

Tym samym minister sprawie-

dliwości nie jest upoważniony i nie podejmuje żad-

nych działań mających na celu uregulowanie działal-

ności bioenergoterapeutów i radiestetów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

w sprawie opłat za korzystanie z autostradowej

obwodnicy Wrocławia (7049)

obwodnicy Wrocławia, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące stanowisko.

10 października 2011 r. zmieniającym rozporządze-

poz. 1465) autostrada A8, czyli autostradowa obwod-

nica Wrocławia (AOW), została wykreślona z listy

autostrad budowanych i eksploatowanych jako auto-

strady płatne.

Rozporządzenie weszło w życie w dniu

2 grudnia 2011 r. i od tego dnia nie można pobierać

opłat za przejazd AOW od kierowców pojazdów samo-

kraczającej 3,5 tony i motocykli (tzw. pojazdy lekkie).

Decyzja Rady Ministrów była motywowana faktem,

że AOW spełnia inną rolę niż autostrady A1, A2 i A4,

ponieważ ma na celu przeniesienie ruchu pojazdów

lekkich poza centrum miasta, a nie przenoszenie ru-

chu międzynarodowego i długodystansowego.

Pragnę jednocześnie podkreślić, że nie przewidu-

je się wprowadzenia ustawowego zapisu o bezpłat-

nym przejeździe AOW.

Wiąże się to z obowiązującymi

systemowymi zasadami konstrukcji przepisów po-

święconych regulacji zasad poboru opłat za przejazd

autostradą, uwzgledniającymi systemowe rozwiąza-

nia zawarte w tym zakresie w przepisach innych

ustaw.

Rozwiązania te przewidują normowanie w prze-

pisach rangi ustawowej podstawowych zasad doty-

czących danego obszaru prawa, pozostawiając zagad-

nienia szczegółowe do uregulowania w aktach wyko-

nawczych (zgodnie z zasadami techniki prawodaw-

czej).

Mając na uwadze powyższe, ustawodawca

z późn. zm.) nałożył na użytkowników autostrad

obowiązek uiszczania opłat za przejazd autostradą.

Natomiast odcinki autostrad, których dotyczy

ww. obowiązek, zostały określone w rozporządzeniu

stanowi, że „Rada Ministrów określi, w drodze roz-

porządzenia, autostrady lub ich odcinki, które będą

budowane i eksploatowane albo wyłącznie eksploato-

wane jako płatne”.

Analogiczne rozwiązanie ustawodawca przyjął na

zm.).

W myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy opłata elek-

troniczna jest pobierana za przejazd po drogach kra-

jowych lub ich odcinkach, określonych w rozporzą-

dzeniu Rady Ministrów wydanym na podstawie ust. 6

tego przepisu.

Zgodnie z brzmieniem art. 13ha ust. 6

ustawy o drogach publicznych „Rada Ministrów,

w drodze rozporządzenia: 1) określi drogi krajowe

niczną, 2) ustali dla nich wysokość stawek opłaty

elektronicznej za przejazd kilometra, dla danej kate-

w ust. 4 – mając na uwadze potrzeby utrzymania

Powyższe przykłady obrazują założenie przyjęte

przez ustawodawcę, zgodnie z którym podstawowe

zasady poboru opłat za korzystanie z infrastruktury

drogowej określane są w ustawie, natomiast kwestie

szczegółowe, w tym określenie dróg krajowych (w tym

autostrad) lub ich odcinków, na których pobierane są

opłaty, pozostawiono do doprecyzowania w aktach

2244

wykonawczych o randze rozporządzeń Rady Minis-

trów.

Przepisy dotyczące zasad poboru opłat są kon-

sekwentnie konstruowane w sposób wskazany

powyżej.

Ustawodawca uwzględnił przy tym specyﬁkę

regulowanej materii oraz mogące wystąpić zmiany

w zakresie infrastruktury drogowej bądź okoliczności

wynikające z sytuacji gospodarczej, które będą miały

wpływ na ustalenia dotyczące odcinków autostrad

płatnych.

Innym argumentem przemawiającym za uregu-

lowaniem kwestii odpłatności poszczególnych dróg

w Polsce aktami prawnymi rangi rozporządzenia,

a nie przepismai ustawy jest fakt, że zmiana aktu

prawnego rangi ustawowej podlega czasochłonnej pro-

cedurze, trwającej zdecydowanie dłuższej niż ma to

miejsce w przypadku zmiany rozporządzenia.

W toku

prowadzonych prac legislacyjnych mających na celu

zmianę ustawy polegającą na wprowadzeniu do jej prz-

episów kolejnego odcinka, na którym obowiązywałaby

opłata za przejazd autostradą, Krajowy Fundusz Dro-

gowy byłby narażony na nieuzasadnione straty z ty-

tułu braku wpływów z opłat za odcinki.

Z drugiej stro-

ny konieczność zmiany ustawy w wyniku podjęcia

decyzji o wyłączeniu danego odcinka autostrady z opłat

mogłaby spowodować znaczne opóźnienia w praktycz-

nej realizacji takiej decyzji.

Pragnę jednocześnie podkreślić, że w chwili obec-

nej nie przewiduje się zmiany rozporządzenia Rady

Ministrów w sprawie autostrad płatnych i przywró-

cenia odpłatności AOW dla pojazdów lekkich.

Dodam, że pojazdy samochodowe o dopuszczalnej

wiązane do uiszczania opłaty elektronicznej za prze-

jazd AOW, pobieranej na podstawie przepisów ustawy

Z poważaniem

w sprawie ﬁnansowania sportu

osób niepełnosprawnych (7050)

-7050/12), w sprawie ﬁnansowaniasportuosóbniepeł-

nosprawnych, uprzejmie informuję, co następuje.

Zgodnie z § 7 wyżej wymienionego rozporządzenia

środkami funduszu doﬁnansowywanesąnastępują-

ce zadania z zakresu sportu powszechnego osób nie-

pełnosprawnych:

— organizacja zajęć sekcji sportowych osób nie -

tów, klasyﬁkatorówiwolontariuszysportuosóbnie-

pełnosprawnych,

— promocja sportu osób niepełnosprawnych,

Kwota środków funduszu przeznaczonych na do-

ﬁnansowanie zadań z zakresu upowszechniania

13 502 000 zł.

W 2011 r. wydatkowano na ten cel

13 239 000 zł.

W 2012 r. zwiększono więc środki

o 263 000 zł.

Jednocześnie informuję, że Polski Związek Sportu

Niepełnosprawnych Start otrzymał w 2012 r. doﬁ-

nansowanie w kwocie 400 000 zł na organizację im-

prez rangi mistrzostw Polski i pucharów Polski.

Or-

ganizacja, jak również kalendarz ww. imprez należą

do PZSN Start.

Ministerstwo Sportu i Turystyki nie

ingeruje w to, które zawody mają się odbyć lub nie.

PZSN Start nie informował ministerstwa o odwoły-

waniu jakichkolwiek zawodów, w związku z czym

ministerstwo nie posiada danych dotyczących ilości

odwołanych imprez rangi mistrzowskiej.

Ponadto na-

leży dodać, że Mistrzostwa Polski Osób Niepełno-

sprawnych w Pływaniu odbyły się w dniach 14–16

czerwca br. w Szczecinie.

Brało w nich udział 134 za-

wodników.

Ministerstwo Sportu i Turystyki doﬁnan-

sowało zawody w kwocie 40 000 zł.

Na realizację programów z zakresu sportu wy-

czynowego osób niepełnosprawnych przeznaczono

– 10 294 000 zł, w lipcu br. środki zostały zwiększo-

ne o 1 500 000 zł, do kwoty 11 794 000 zł.

Podział

środków na programy:

— przygotowania do igrzysk paraolimpijskich

– I etap – 7 294 000 zł, w lipcu bieżącego roku zwięk-

szenie środków do 8 154 000 zł (w 2011 r.

– 8 879 048 zł,

w 2012 r. zmniejszono więc środki o 725 048 zł; jed-

nocześnie na przygotowania do IP w Londynie prze-

2245

znaczono ze środków budżetu państwa 2 554 000 zł,

średnictwem Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego),

— przygotowania do igrzysk głuchych – I etap

– 2 000 000 zł, w lipcu bieżącego roku zwiększenie

środków do 2 300 000 zł (w 2011 r.

– 1 539 300 zł,

w 2012 r. zwiększono więc środki o 760 700 zł),

— przygotowania do mistrzostw świata i mi -

strzostw Europy w sportach nieolimpijskich – I etap

w 2012 r. zmniejszono środki o 181 652 zł).

W roku 2011 na realizację zadań zleconych z za-

kresu współzawodnictwa sportowego osób niepełno-

sprawnych przekazano ze środków funduszu dotacje

celowe w kwocie 11 940 000 zł.

W 2012 r. zmniejszo-

no więc środki funduszu o 146 000 zł.

Różnice wysokości doﬁnansowaniazadańześrod-

ków funduszu w obszarze sportu wyczynowego w la-

tach 2011 i 2012 uwarunkowane są następującymi

czynnikami:

— programy realizowane w 2011 r. obejmowały

doﬁnansowanieorganizacjimistrzostwPolskiipu-

charów Polski, na które przeznaczono w roku ubie-

głym ok. 2 000 000 zł.

W 2012 r. realizację i doﬁnan-

sowanie tych zadań przesunięto do obszaru sportu

powszechnego, zmniejszając zakres rzeczowy i ﬁnan-

sowy programów w obszarze sportu wyczynowego,

w tym przede wszystkim programu przygotowań do

igrzysk paraolimpijskich, w ramach którego organi-

zowano najwięcej imprez rangi mistrzostw Polski

— w roku paraolimpijskim odbywa się mniejsza

gotowań,

— w programie przygotowań do igrzysk paraolim -

pijskich zadania prowadzone są w roku bieżącym

— w związku z odbywającymi się IP w Londynie

Ministerstwo Sportu i Turystyki zwiększyło ponad

dwukrotnie w porównaniu z rokiem 2011 doﬁnanso-

wanie zadań zleconych PKPar, aby zabezpieczyć

przeznaczonych na realizację programów w obszarze

sportu wyczynowego,

— w 2012 r. zwiększono środki na program przy -

gotowań do igrzysk głuchych z uwagi na konieczność

letnich igrzysk głuchych.

Bieżący rok jest dla zawod-

ników okresem zintensyﬁkowanych przygotowań

i walki o kwaliﬁkacjeolimpijskie.

nowiących monopol państwa, zgodnie z przepisami

W związku z powyższym wysokość środków jest uza-

leżniona od wpływów do funduszu.

Jednocześnie informuję, że na podstawie art. 29

styki doﬁnansowuje realizację zadań związanych

z przygotowaniami kadry narodowej osób niepełno-

sprawnych do udziału w igrzyskach paraolimpijskich,

strzostwach Europy, które mogą być zlecane wyłącz-

nie polskim związkom sportowym, PKOl i PKPar.

Na realizację wymienionych zadań przeznaczono

w I etapie – 4 554 000 zł, w czerwcu bieżącego roku

zwiększono środki o 500 000 zł, do kwoty 5 054 000 zł

(w 2011 r.

– 4 455 000 zł).

W roku 2012 nastąpił więc

wzrost o 599 000 zł kwoty środków budżetu przezna-

czonych na doﬁnansowanie zadań w porównaniu

z kwotą przyznaną w roku ubiegłym.

W kontekście przedstawionych powyżej danych

ﬁnansowychniemożnazgodzićsięzestwierdzeniem,

że na sport osób niepełnosprawnych Ministerstwo

Sportu i Turystyki przeznaczyło w roku 2012 znacz-

nie mniej środków ﬁnansowychniżwrokuubiegłym.

W porównaniu z rokiem 2011 w 2012 r. nastąpił

wzrost o 716 000 zł łącznej kwoty środków (funduszu

i środków budżetu państwa) przeznaczonych na sport

osób niepełnosprawnych.

w programie rozwoju sportu osób niepełnosprawnych

w roku bieżącym i latach następnych, informuję, że

kierunek działań Ministerstwa Sportu i Turystyki

w tym zakresie wyznaczony jest założeniami „Stra-

tegii rozwoju sportu w Polsce do 2015 r.”

Zgodnie

z nimi rozwój sportu osób niepełnosprawnych prowa-

dzić ma do integracji w sporcie i poprzez sport osób

niepełnosprawnych.

Działania ministerstwa zmie-

rzają do integracji sportu osób pełnosprawnych i nie-

pełnosprawnych poprzez m.in. rozwój sportu osób

niepełnosprawnych w polskich związkach sporto-

wych.

Działania te są zgodne z tendencjami w świa-

towym ruchu paraolimpijskim, w którym rozwija się

partnerski układ współpracy sportowej pomiędzy or-

ganizacjami osób pełnosprawnych i niepełnospraw-

nych.

Należy podkreślić, że minister sportu i tury-

styki podejmuje w ramach dostępnych środków

wszelkie starania, aby zapewnić niepełnosprawnym

sportowcom jak najlepsze warunki uczestnictwa

w rywalizacji sportowej.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

2246

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie procedur dopuszczania

do użytku szkolnego podręczników szkolnych

oraz sposobu i klucza doboru recenzentów

(7051)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

go podręczników szkolnych oraz sposobu i klucza do-

boru recenzentów (nr SPS-023-7051/12), uprzejmie

wyjaśniam.

Ad 1.

Minister edukacji narodowej pani Krystyna

Szumilas z uwagi inne obowiązki służbowe nie mogła

osobiście uczestniczyć w nadzwyczajnym posiedzeniu

dowej było jednak właściwie reprezentowane, w po-

siedzeniu komisji uczestniczyła bowiem pani Joanna

Berdzik, podsekretarz stanu w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej, do zakresu czynności której, zgod-

nie z obowiązującym wówczas zarządzeniem nr 9

ministra edukacji narodowej z dnia 24 kwietnia 2012 r.

w sprawie zakresów czynności sekretarza stanu

rodowej oraz dyrektora generalnego Ministerstwa

Edukacji Narodowej, należały sprawy dopuszczania

do użytku szkolnego podręczników do kształcenia

ogólnego.

Ad 2.

W piśmie z dnia 3 lipca 2012 r. przewodni-

czący sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży

pan Artur Bramora poinformował, iż porządek dzien-

ny obejmuje informację na temat procedur i okolicz-

ności dopuszczenia przez MEN do użytku szkolnego

podręcznika do historii pt. „Ku współczesności.

Dzie-

je najnowsze 1918−2006”, a także oceny jego zawar-

tości merytorycznej, i taka informacja została przed-

przez podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

Narodowej panią Joannę Berdzik.

Natomiast w związ-

ku z wyrażonym na tym posiedzeniu wnioskiem pana

posła Sławomira Kłosowskiego w sprawie udostęp-

nienia komisji treści wszystkich recenzji wydanych

przez rzeczoznawców w sprawie dopuszczenia do

Dzieje najnowsze 1918−2006” pismem z dnia 16 lipca

ło przewodniczącemu Komisji Edukacji, Nauki i Mło-

dzieży kserokopie tych recenzji.

Ad 3.

Postępowanie w sprawie dopuszczenia pod-

ręcznika do użytku szkolnego jest prowadzone na

stracyjnego z uwzględnieniem szczególnych uregulo-

wań wynikających z art. 22a ust. 3−5 ustawy z dnia

kie inne osoby, niebędące uczestnikami postępowa-

nia administracyjnego w indywidualnej sprawie

(w przypadku postępowań w sprawie dopuszczenia

wnoszący o jego dopuszczenie), mogą mieć dostęp do

akt tego postępowania na podstawie odrębnych prze-

pisów i z zachowaniem wymagań w nich przewidzia-

nych (np. na podstawie przepisów ustawy o dostępie

do informacji publicznej).

Informuję natomiast, że

w celu zapewnienia pełnej przejrzystości i jawności

postępowań od 2009 r. informacja o przebiegu proce-

dury dopuszczenia do użytku szkolnego poszczegól-

nych podręczników, w tym również o uzyskanych

przez podręczniki opiniach (pozytywna, warunkowa,

negatywna), jest publicznie dostępna na stronie in-

ternetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej http://

www.men.gov.pl/podreczniki/.

Wszyscy zaintereso-

wani – a zatem zarówno wnioskodawcy ubiegający

jak i nauczyciele, dyrektorzy szkół, rodzice uczniów

– mogą na bieżąco obserwować proces dopuszczenia

do użytku szkolnego poszczególnych podręczników.

Dostęp do akt postępowania, w tym treści opinii rze-

czoznawców, jest natomiast możliwy wyłącznie w try-

bie przepisów ustawy o dostępie do informacji pu-

blicznej.

oświaty przewiduje obowiązek posiadania przez rze-

czoznawców wykształcenia wyższego oraz doświad-

czenia w pracy naukowej lub dydaktycznej.

Rozpo-

rządzenie ministra edukacji narodowej w sprawie

analogicznie jak poprzednio obowiązujące rozporzą-

dzenia w tej sprawie, wydane na podstawie art. 22a

ust. 8 ustawy o systemie oświaty, nie wymaga od osób

posiadania statusu samodzielnego pracownika na-

ukowego.

W myśl § 18 powołanego rozporządzenia

dające wykształcenie wyższe magisterskie, doświad-

czenie i osiągnięcia w pracy naukowej lub dydaktycz-

nej, kompetencje w dziedzinie technologii informa-

cyjno-komunikacyjnych oraz rekomendację stowa-

rzyszenia naukowego, instytutu badawczego, jed-

nostki naukowej Polskiej Akademii Nauk, Polskiej

skiego kolegium języków obcych lub komitetu głów-

nego olimpiady przedmiotowej.

Osoba ubiegająca się

2247

o wpisanie na listę rzeczoznawców składa do mini-

kopie dokumentów poświadczających posiadane wy-

kształcenie, rekomendację, informację o posiadanym

daktycznej, oświadczenie, że nie była ukarana karą

dyscyplinarną, oświadczenie, że nie była skazana

ukowy posiadany przez rzeczoznawcę jest natomiast

podręcznika wydane zostały opinie zakończone róż-

niącymi się stwierdzeniami i zachodzi konieczność

zasięgnięcia dodatkowej, rozstrzygającej opinii o pod-

ręczniku.

ww. rozporządzenia minister właściwy do spraw

oświaty i wychowania wskazuje rzeczoznawców wła-

wnioskodawcę (nie autorów podręcznika).

Wniosko-

dawca musi być informowany o rzeczoznawcach

wskazanych do sporządzenia opinii o podręczniku,

ponieważ przekazuje każdemu ze wskazanych rze-

czoznawców egzemplarz opracowania podręcznika,

zawierający materiał ilustracyjny wraz z projektem

okładki, a w przypadkach określonych w § 13 ust. 3

i 4 rozporządzenia − także wskazane w tych przepi-

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej z rzeczo-

znawcami obowiązkiem rzeczoznawcy jest sporzą-

dzenie opinii o podręczniku oraz przekazanie tej opi-

nii ministrowi właściwemu do spraw oświaty i wy-

chowania oraz wnioskodawcy.

Przepisy regulujące

materię dopuszczania do użytku szkolnego podręcz-

ników nie zawierają zakazu kontaktu pomiędzy wy-

dawnictwem lub autorem a recenzentem.

Trudno

jednak wyobrazić sobie sposób, w jaki w postępowa-

niu administracyjnym miałoby być sprawdzane prze-

strzeganie takiego zakazu.

Przepisy rozporządzenia

ręczników, analogicznie jak poprzednio obowiązują-

ce rozporządzenia w tej sprawie, zobowiązują nato-

miast rzeczoznawcę do złożenia, przed sporządze-

niem opinii o podręczniku, oświadczenia, że nie za-

chodzą przesłanki wykluczające możliwość opiniowa-

dzenia rzeczoznawca nie może opiniować podręczni-

ka, jeżeli:

2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym

wnioskodawcy,

Ad 7. i 8.

Ministerstwo Edukacji Narodowej za-

wiera umowy o dzieło z rzeczoznawcami wskazanymi

do sporządzenia opinii o podręczniku, które są ﬁnan-

sowane ze środków zagwarantowanych na ten cel

nia.

Podmiot składający wniosek o dopuszczenie pod-

ców wynosi od 600 zł do 1800 zł.

Ad 9.

Liczba wymaganych opinii jest uzależniona

podręczników do kształcenia ogólnego – do jednego

przedmiotu, warunkiem dopuszczenia do użytku

szkolnego jest uzyskanie 3 pozytywnych opinii spo-

rządzonych przez rzeczoznawców, w tym:

wierających szczegółową ocenę poprawności pod

2) jednej opinii językowej, zawierającej szczegóło-

ręcznika wydano:

2248

2) negatywną opinię, w przypadku gdy warun-

Ad 12. i 13.

Rzeczoznawca wyznaczony do sporzą-

dzenia dodatkowej opinii o podręczniku dokonuje

oceny podręcznika w określonym zakresie (meryto-

ryczno-dydaktycznym lub językowym), mając do dys-

pozycji egzemplarz podręcznika, jak również wszyst-

kie recenzje z danego zakresu sporządzone przez

poprzednich rzeczoznawców.

Wersja podręcznika

zawierać poprawki uwzględniające błędy rzeczowe,

jeżeli takowe zostały wskazane przez poprzednich

rzeczoznawców.

Niemniej jednak obowiązkiem do-

datkowego rzeczoznawcy jest samodzielne dokonanie

oceny podręcznika pod względem spełniania wszyst-

kich wymaganych warunków, a zatem również pod

względem poprawności merytorycznej, dydaktycznej,

nu wiedzy naukowej i metodycznej.

Ad 14.

Rzeczoznawca, który wydał negatywną

opinię o podręczniku, nie otrzymuje ponownie do

wglądu tego podręcznika, ponieważ jego ocena jest

jednoznacznie negatywna.

Zgodnie z § 14 ust. 3 roz-

porządzenia jedynie rzeczoznawca, który wydał tzw.

warunkową opinię, otrzymuje poprawiony podręcz-

nik w celu sporządzenia opinii końcowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

szkół niepublicznych o uprawnieniach

szkół publicznych (7052)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

mierczaka (SPS-023-7052/12) w sprawie zasad ﬁnan-

sowania szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół

publicznych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

prowadzonych przez osoby ﬁzyczneiosobyprawne

Ministerstwo Edukacji Narodowej w pismach kie-

rowanych do jednostek samorządu terytorialnego

prezentowało stanowisko, zgodnie z którym przy

miesiąc lipiec i sierpień nie należało kalkulacyjnie

zmniejszać liczby uczniów stanowiących podstawę

szkoły.

Stanowisko to wiązało się z faktem, że prze-

pisy ustawy o systemie oświaty nie deﬁniująpojęcia

„uczeń”, a zatem sposób jego rozumienia nie może

opierać się na wykładni gramatycznej, ale musi brać

pod uwagę reguły wykładni systemowej i celowościo-

wej.

Dotacje dla szkół niepublicznych o uprawnie-

niach szkoły publicznej służą doﬁnansowaniu ich

tyczno-wychowawcze, funkcjonowanie szkoły pocią-

ga za sobą określone stałe wydatki (np. wynagrodze-

nia, koszty utrzymania bazy lokalowej).

Należy też

zauważyć, że podział części oświatowej subwencji

nieniem dotowania publicznych oraz niepublicznych

szkół i placówek, prowadzonych przez osoby prawne

przez osoby ﬁzyczne.

Naliczanajednostkomsamorzą-

du terytorialnego na dany rok budżetowy kwota czę-

ści oświatowej subwencji ogólnej uwzględnia wszyst-

kich uczniów wykazanych w systemie informacji

poprzedzającego rok budżetowy, zarówno w szkołach

publicznych, jak również w szkołach niepublicznych

o uprawnieniach szkoły publicznej i nie ulega po-

mniejszeniu o absolwentów.

Powyższe stanowisko zakwestionowała Najwyż-

sza Izba Kontroli, uznając, że jest ono niezgodne

z art. 90 ust. 2a i 3 ustawy o systemie oświaty, we-

dług których to przepisów dotacja przysługuje na

każdego ucznia (słuchacza), a nie na absolwenta tej

szkoły.

Opinie Najwyższej Izby Kontroli podzieliły

niektóre regionalne izby obrachunkowe.

W tej sytu-

acji, prezentując stanowisko Ministerstwa Edukacji

Narodowej, nie można było też tracić z pola widzenia

konsekwencji, jakie mogą wyniknąć dla innych pod-

miotów stosujących te przepisy, które nie znając sta-

nowiska organów kontroli w tej kwestii, będą inter-

pretowały przepisy o dotowaniu szkół niepublicznych

zgodnie z opinią Ministerstwa Edukacji Narodowej.

Przesłanki, które stanowiły podstawę do sformuło-

wania opinii zawartych w pismach Ministerstwa

Edukacji Narodowej kierowanych do jednostek samo-

rządu terytorialnego, pozostają w dalszym ciągu ak-

tualne.

Warto również zauważyć, że opinia zawarta

2249

w wystąpieniu pokontrolnym Najwyższej Izby Kontro-

li nie uwzględnia reguł wykładni systemowej i celowo-

ściowej.

Stanowisko organów kontroli spowodowało

niejednolite traktowanie szkół publicznych prowadzo-

nych przez osoby prawne niebędące jednostkami sa-

morządu terytorialnego lub przez osoby ﬁzyczne,

a także szkół niepublicznych, gdyż część jednostek sa-

morządu terytorialnego wypłaca dotację na absolwen-

tów szkół w okresie wakacji, natomiast niektóre sa-

morządy terytorialne wstrzymały ich wypłatę.

Ze względu na pojawiające się wątpliwości inter-

pretacyjne podjęto prace nad doprecyzowaniem prze-

pisów w art. 80 i 90 ww. ustawy o systemie oświaty

w przedmiotowej kwestii.

Uchwalona przez Sejm RP

na posiedzeniu w dniu 27 lipca 2012 r. ustawa o zmia-

ustaw zawiera m.in. zmiany w art. 80 i 90 ustawy

kwestie związane z dotowaniem przez:

— jednostki samorządu terytorialnego szkół pro -

wadzonych przez osoby prawne niebędące jednost-

kami samorządu terytorialnego lub przez osoby ﬁ-

zyczne,

— ministra właściwego do spraw kultury i ochro -

ny dziedzictwa narodowego szkół artystycznych.

Polegają one na doprecyzowaniu przepisów usta-

wątpliwości podstawa prawna do udzielania dotacji

no-wychowawcze w kwietniu lub czerwcu, w okresie

W przypadku szkół, w których zajęcia dydaktycz-

no-wychowawcze w klasach (semestrach) programo-

wo najwyższych zakończyły się w kwietniu lub czerw-

cu 2012 r., przepis przejściowy zawarty w art. 3 wspo-

mnianej ustawy, która została uchwalona przez Sejm

RP na posiedzeniu 27 lipca 2012 r., zapewni podstawę

prawną do wypłaty przez jednostki samorządu tery-

również na każdego absolwenta szkoły w okresie od

czył szkołę, do końca roku szkolnego 2011/2012.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie lokalizacji punktów poboru opłat

na odcinku Sośnica – Kleszczów autostrady A4

(7053)

-7053/12, w sprawie lokalizacji punktów poboru opłat

uprzejmie przekazuję następujące stanowisko.

sieniu do autostrady A4 na odcinku Bielany Wro-

cławskie – Sośnica należy stwierdzić, że zainstalo-

wany system oraz zbudowane obiekty wypełniają

przesłankę dostosowania autostrady do poboru opłat.

W związku z tym rozpoczęcie poboru opłat od pojaz-

dów lekkich od dnia 1 czerwca br. należy uznać za

Natomiast, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom

wszystkich kategorii pojazdów z wyjątkiem motocy-

kli oraz pojazdów samochodowych o dopuszczalnej

dalej pojazdami lekkimi, poruszających się w ruchu

kalizacji punktów poboru opłat.

2250

Podkreślenia wymaga również fakt, iż postępo-

węzłach Kleszczów, Łany czy Ostropa, czy też prze-

niesieniu placu poboru opłat Żernica poza odcinek

węzeł Kleszczów – węzeł Sośnica.

Dlatego też pod-

kreślam, iż powyższa infrastruktura do poboru opłat

KiA na bieżąco monitoruje sytuację na autostradzie

torami powstającymi na PPO (między innymi na

PPO Żernica zlokalizowanym w okolicach Gliwic).

Po

wprowadzeniu odpłatności na ww. odcinku dla pojaz-

dów lekkich i powstaniu kolejek do PPO GDDKiA

zobowiązała konsorcjum Kapsch, które jest odpowie-

nienie ruchu.

W razie zwiększenia natężenia ruchu

w sprawie bezpieczeństwa na autostradzie A4

na odcinku Katowice – Gliwice (7054)

Kaźmierczaka dotyczącą bezpieczeństwa na auto-

stradzie A4 na odcinku Katowice – Gliwice, przeka-

zuję informacje w przedmiotowej sprawie.

nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów

W wyniku uzyskanych od zarządcy drogi danych

informuję, iż obecnie funkcjonująca na przedmioto-

wym odcinku autostrady organizacja ruchu jest zgod-

na z zatwierdzonymi projektami docelowej (stałej)

organizacji ruchu.

Projekty te zostały opracowane

w oparciu o obowiązujące przepisy dotyczące ozna-

kowania drogowego pionowego i poziomego oraz

uzyskały wymaganą akceptację właściwych organów

administracji publicznej.

Zarzut przedstawiony przez pana posła, dotyczą-

cy błędnego oznakowania trzypasmowego odcinka

autostrady, nie znajduje uzasadnienia w stanie fak-

tycznym.

Lokalizacja bramownicy w tym miejscu jest

zgodna z warunkami technicznymi w tym zakresie

oraz z ww. organizacją ruchu.

Należy wskazać, że przepisy rozporządzenia mi-

ślają m.in. wygląd oraz treść tablic oznakowania kie-

runkowego.

Przywołane regulacje nie przewidują

możliwości usytuowania więcej niż dwóch strzałek

na tablicach drogowskazowych umieszczonych nad

jezdnią.

Jednocześnie w bezpośrednim sąsiedztwie bra-

mownicy zlokalizowane są tablice typu F-14, infor-

mujące o zbliżającym się węźle drogowym.

Jest to

dodatkowa informacja dla kierowców o znajdującej

się dalej łącznicy węzła umożliwiającej zjazd z au-

tostrady, a więc z wykorzystaniem osobnego pasa

ruchu.

Uprzejmie informuję, iż Oddział GDDKiA w Ka-

towicach przeprowadził analizy ruchu na przedmio-

towym odcinku.

W ich wyniku stwierdzono, iż jedyną

przyczyną wykonywania niewłaściwych manewrów

w obrębie węzłów na autostradzie A4 na odcinku Gli-

wice – Katowice jest nieznajomość zasad oznakowa-

nia autostrad oraz poruszania się w ich ciągu przez

kierujących pojazdami.

Zdaniem zarządcy przedmiotowej drogi nie docho-

dziłoby do niewłaściwych manewrów wykonywanych

przez kierujących pojazdami, gdyby kierowcy w spo-

sób prawidłowy odczytywali i reagowali na informa-

2251

cje przedstawiane na tablicach kierunkowych, które

swoim wyglądem, umiejscowieniem oraz zakresem

informacji, jakie przedstawiają, odpowiadają wymo-

gom wynikającym z ww. przepisów rozporządzenia.

Ponadto znajomość kierujących pojazdami sposobu

skomunikowania autostrady z innymi drogami (czy-

li poprzez węzły drogowe posiadające odrębne od kie-

runków głównych łącznice) ograniczyłaby powstawa-

nie opisanych przez pana posła sytuacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie naruszenia przez władze ukraińskie

umowy o zasadach ruchu osobowego

nr SPS-023-7055/12, z dnia 25 lipca br.) w sprawie

naruszenia przez władze ukraińskie przepisów umo-

netem Ministrów Ukrainy o zasadach ruchu osobo-

z dnia 15 grudnia 2003 r.), uprzejmie informuję.

Zgodnie z art. 1 przywołanego porozumienia oby-

watele polscy wjeżdżający na terytorium Ukrainy

ww. pobytu bezwizowego jedynie w uzasadnionych

Protokół o zmianie ww. umowy, podpisany w dniu

30 listopada 2007 r., nie wprowadził w tym aspekcie

przewiduje pobyt na Ukrainie związany np. z pracą

nie będzie mógł go legalnie przedłużyć.

Wynika to,

od początku obowiązywania umowy, z treści jej art.

1 ust. 2, jednak w pierwszych latach przepis ten nie

lerowano przedłużanie pobytu obywateli RP ponad

watelstwa oraz rozporządzenia Gabinetu Ministrów

nia 2011 r. i 15 lutego 2012 r.) o zatwierdzeniu prze-

inę i przejazd tranzytem przez jej terytorium, władze

ukraińskie restrykcyjnie stosują przepisy regulujące

dłuższy niż 90/180 dni, należy wystąpić o wydanie

dzoziemcom, którzy po przyjeździe na Ukrainę ubie-

gać się będą o legalizację dłuższego pobytu).

Długo-

terminowa wiza typu D wydawana jest cudzoziem-

inę, w celu uzyskania dokumentów dających prawo

iny w okresie przekraczającym 90 dni (pkt 11.3 roz-

porządzenia).

kładowo, dziennikarze uzyskują wizy D na podstawie

twierdzeniu przez Ukraiński Państwowy Komitet

Radia i Telewizji.

z 22 września 2011 r.).

czasowego pobytu, uważa się za osoby, które prze-

bywają legalnie na terytorium Ukrainy na czas wy-

konywania pracy na jej terytorium (art. 4 ust. 11

ustawy).

— Tryb wydawania kart czasowego pobytu okre -

śla zarządzenie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

trybu wystawiania i wydawania karty czasowego po-

tów niezbędnych do wydania karty pobytu explicite

przedsiębiorców, studentów), wyrażających niezado-

bytu na Ukrainie, od wejścia w życie umowy z 2003 r.,

ukraińska przystąpiła od 2010 r. do egzekwowania

2252

obowiązującego prawa, w tym wspomnianej umowy

sprawy imigracji.

W tym kontekście należy podkre-

ślić, że przytoczone przepisy są wzorowane na regu-

lacjach obowiązujących w streﬁeSchengenizostały

wdrożone do ukraińskiego prawa w wyniku realiza-

cji porozumień zawartych między Unią Europejską

a Ukrainą.

Praktyka wykazała, że rozporządzenie Gabinetu

lontariuszy (w tym nauczycieli-wolontariuszy z Pol-

ski – dzięki staraniom placówek w Kijowie i Lwowie

kwestia ich pobytu na Ukrainie jest obecnie uregu-

lowana), osób jednoosobowo prowadzących działal-

ność gospodarczą, niektórych kategorii niekierowa-

nych pracowników misji dyplomatycznych i podmio-

tów zagranicznych.

W efekcie akt ten nowelizowano

Do czasu wejścia w życie podpisanej w dniu 6 czerw-

ca br. w Przemyślu dwustronnej umowy między rzą-

dem RP a Gabinetem Ministrów Ukrainy o zniesie-

niu opłat za wydawanie wiz krajowych, co nastąpi

w myśl jej art. 7 ust. 1 „trzydziestego (30) dnia od

daty otrzymania drogą dyplomatyczną ostatniej pi-

semnej notyﬁkacji,wktórejstronypoinformująsię

nawzajem o spełnieniu wewnętrznych procedur nie-

zbędnych dla wejścia umowy w życie”, polskie urzędy

konsularne na Ukrainie i ukraińskie urzędy konsu-

larne w Polsce pobierają opłaty za wydawanie wiz dłu-

goterminowych (tj. na okres pobytu od 91 do 365 dni),

opartych o prawo krajowe, w dotychczasowej wyso-

kości.

W przypadku długoterminowych wiz krajo-

wych (typu D), wydawanych obywatelom Ukrainy,

w urzędach konsularnych RP opłata wynosi 20 EUR.

Za wizy długoterminowe (również oznaczone symbo-

lem D) urzędy konsularne Ukrainy od obywateli RP

pobierają opłatę w wysokości 85 USD.

Oczekuje się,

że wejście w życie rzeczonej umowy nastąpi w ciągu

najbliższych tygodni.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Prawo ruchu drogowym (7056)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pismo,

nr SPS-023-7056/12, z dnia 25 lipca 2012 r. przekazu-

jące interpelację posła Arkadiusza Litwińskiego w spra-

gowym, przedstawiam następującą informację.

Propozycja wprowadzenia do przepisów ustawy

lacji umożliwiającej kierującym rowerami przejeż-

dżanie wzdłuż po wyznaczonym przejściu dla pie-

szych – zarówno w mojej ocenie, jak i Biura Ruchu

nione wątpliwości związane z bezpieczeństwem

uczestników ruchu drogowego.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ruch rowe-

rowy odbywa się na specjalnie wydzielonych lub wy-

znaczonych i oznakowanych drogach, pasach ruchu

dla rowerów albo śluzach dla rowerów.

W razie ich

braku kierujący rowerem jest zobowiązany poruszać

padku rowerzysta powinien korzystać z jezdni, a po-

przeczne jej przekroczenie jest możliwe po odpowied-

nio wyznaczonym i oznakowanym przejeździe dla

rowerzystów, gdzie rowerzysta ma bezwzględne

pierwszeństwo przed innym kierującym pojazdem,

zbliżającym się do tego przejazdu.

W tym kontekście istotnym jest, iż korzystający

z drogi rowerzysta jest faktycznie kierującym pojaz-

określone w przepisach rozdziału 3 „Ruch pojazdów”

ustawy Prawo o ruchu drogowym i oddziału 11 „Prze-

pisy dodatkowe o ruchu rowerów, motorowerów oraz

pojazdów zaprzęgowych” tej ustawy.

W interpelacji poseł Litwiński porusza kwestię

bezpieczeństwa ruchu drogowego jedynie w odniesie-

niu do pieszych.

Należy zaznaczyć, że wprowadzenie

postulowanej zmiany przepisów mogłoby powodować

niebezpieczne sytuacje i w efekcie prowadzić do

znacznego obniżenia poziomu bezpieczeństwa kieru-

jących rowerem.

Nawet w przypadku wyeliminowa-

nia możliwości nagłego pojawienie się rowerzysty na

przejściu dla pieszych (poprzez obowiązek zatrzyma-

nia się przed tym przejściem), mógłby on poruszać

się po tym przejściu z prędkością znacznie wyższą od

prędkości pieszego.

Taka sytuacja będzie mieć miej-

sce szczególnie na przejściach o znacznej długości,

umożliwiających rozwinięcie większej prędkości

przez kierującego rowerem.

Prędkość, jaką może roz-

wijać rowerzysta, jest zazwyczaj wyraźnie większa

2253

niż prędkość pieszego, nawet wtedy gdy pieszy poru-

sza się na tzw. rolkach czy hulajnodze.

Taki ruch ro-

weru na przejściu dla pieszych może stanowić zasko-

czenie dla kierującego pojazdem (samochodem, mo-

tocyklem, tramwajem itd.), a w rezultacie stać się

przyczyną zdarzenia drogowego.

drogowym, zabraniający jazdy wzdłuż po chodniku

lub przejściu dla pieszych, tworzy generalną zasadę

dla wszystkich kierujących pojazdami.

O ile w ściśle

określonych przypadkach dopuszczono możliwość po-

ruszania się chodnikiem przez kierujących rowerami,

to w przypadku wyznaczonego na jezdni lub torowi-

sku przejścia dla pieszych brak jest jakichkolwiek

odstępstw.

W innym przypadku dochodziłoby np. do

sytuacji, w których jadący prawą stroną jezdni rowe-

rzysta, po dojechaniu do przejścia dla pieszych, bę-

dzie je wykorzystywał do skręcenia w lewo na skrzy-

żowaniu.

Zgodnie z zamysłem ustawodawcy, do tego

celu służą tzw. śluzy dla rowerów.

Wymaga podkreślenia, że w dniu 21 maja 2011 r.

poz. 530), które nadały kierującym rowerami szereg

nowych uprawnień w ruchu drogowym i usankcjono-

wały wiele zachowań, które do tej pory nie były praw-

nie dozwolone.

Podczas procedowania tej nowelizacji

trzeby zmiany przepisów w zakresie proponowanym

przez pana posła Arkadiusza Litwińskiego.

W mojej ocenie, obecnie obowiązujące przepisy

nakładające na kierującego rowerem obowiązek prze-

prowadzania tego pojazdu przez przejście dla pie-

szych (co wymaga zatrzymania się i zejścia z roweru

przed wkroczeniem na przejście) wpływa na zacho-

wanie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa w miej-

scu przekraczania jezdni lub torowiska.

Mając na względzie potencjalny negatywny wpływ

przejeżdżania kierujących rowerami wzdłuż po wy-

znaczonym przejściu dla pieszych na bezpieczeństwo

ruchu drogowego, uprzejmie wskazuję, że nie jest za-

sadne podjęcie działań legislacyjnych w celu zmiany

sieniu do przedmiotowego zagadnienia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie zaległości głównych wykonawców

programu autostradowego w Polsce wobec

podwykonawców z regionu radomskiego (7057)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

wie zaległości głównych wykonawców programu au-

tostradowego w Polsce wobec podwykonawców z re-

gionu radomskiego (pismo z dnia 25 lipca br., znak:

SPS-023-7057/12), pragnę poinformować, iż problem

teriałów budowlanych i wykonywaniem innych usług,

nym resort transportu podjął prace nad projektem

cych prace wykonawcze związane z realizacją zamó-

wienia publicznego na roboty budowlane.

Dnia 30 maja

2012 r.

Rada Ministrów przyjęła przedstawiony przez

skiej projekt ustawy w sprawie spłaty niezaspokojo-

nych należności przedsiębiorców za niektóre prace,

modyﬁkacjęprojektuprzygotowanegoprzezministra

transportu, budownictwa i gospodarki morskiej.

ustawę, która została opublikowana w Dzienniku

miast prezydent RP po podpisaniu ustawy zapowie-

dział złożenie do Trybunału Konstytucyjnego w try-

bie kontroli następczej na podstawie art. 191 ust. 1

pkt 1 Konstytucji RP wniosku o zbadanie zgodności

przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności niektó-

rych przepisów ustawy z konstytucją wszystkie prze-

2254

min ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy,

tywny – dwunastu miesięcy.

Zatem ustawa o spłacie niektórych niezaspokojo-

stać z tychże uprawnień.

Przedmiotowa ustawa przewiduje rozwiązania,

wą materiałów i usług.

Zgodnie z ustawą w razie dużych

zaległości wykonawców w płatnościach GDDKiA, do wy-

sokości posiadanego zabezpieczenia należytego wyko-

nania umowy złożonego przez wykonawcę, będzie

podwykonawców.

Zaspokojenie roszczeń podwyko-

nawców nastąpi po sporządzeniu przez GDDKiA listy

pocznie wypłatę 50% zaliczki należności, a pozostałe

skania należności, nawet gdy wykonawca zostanie

częte przez GDDKiA postępowania o udzielenie za-

mówienia publicznego oraz już udzielone zamówienia

Jednocześnie informuję, iż ustawa przewiduje wy-

płatę należności przez GDDKiA wobec podwykonaw-

ców, którzy zawarli umowę z wykonawcą w związku

dowlane udzielonego przez generalnego dyrektora

podmiotowego ustawy o dalszych podwykonawców,

stało uwzględnione ze względu na trudności z wery-

ﬁkacją przez GDDKiA dalszych podwykonawców

Z poważaniem

Sekretarz stanu

oraz grupy posłów

narodowych uzdrowisk polskich (7076)

terpelację pana Joachima Brudzińskiego, pana Lesz-

ka Dobrzyńskiego i pana Czesława Hoca, posłów na

(znak: SPS-023-7076/12) w sprawie planów prywa-

tyzacji uzdrowisk uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

Spółki uzdrowiskowe ministra skarbu państwa

są jednymi z wielu podmiotów prowadzących lecznic-

two uzdrowiskowe na obszarze uzdrowisk.

Dlatego

też sprywatyzowanie dalszych spółek będących wła-

snością ministra skarbu państwa pod pewnymi wa-

runkami, które przedstawiam poniżej, nie spowodu-

je naruszenia takich wartości konstytucyjnych jak:

Minister zdrowia odnosząc się do zagadnień pry-

watyzacji w obszarze lecznictwa uzdrowiskowego,

mania leczenia uzdrowiskowego, zgodnie z zapisami

stwa określił dla każdej spółki uzdrowiskowej wa-

runki, jakie musi spełnić potencjalny, nowy właści-

ciel.

Warunki te, zawarte w umowie prywatyzacyjnej,

gwarantują kontynuację prowadzenia lecznictwa

uzdrowiskowego co najmniej w dotychczasowym za-

kresie.

Najważniejsze z tych warunków to: kontynuacja

działalności leczniczej w określonych przez ministra

zdrowia kierunkach leczniczych, utrzymanie leczni-

czej działalności uzdrowiskowej na co najmniej do-

tychczasowym poziomie i w dotychczas funkcjonują-

cych podmiotach leczniczych.

Ponadto uprzejmie informuję, że minister zdrowia

odnosząc się do zagadnień prywatyzacji spółek uzdro-

wiskowych będących własnością ministra skarbu

ruje się troską i dbałością o zapewnienie możliwości

utrzymania leczenia uzdrowiskowego na poziomie

odpowiadającym wymaganiom wiedzy medycznej na

2255

najwyższym poziomie, która jest niezależna od formy

własnościowej podmiotów leczniczych.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ustalanie

polityki w zakresie prywatyzacji spółek Skarbu Pań-

stwa leży w gestii rządu i ministra skarbu państwa,

który tę politykę realizuje.

Wymienione w interpelacji pytania dotyczące aspek-

tów ﬁnansowychsprzedażyuzdrowiskorazzwiązane

z zapewnieniem dotychczasowego zatrudnienia pozo-

stają poza kompetencjami ministra zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Leszka Dobrzyńskiego i Czesława Hoca z dnia

prywatyzacji narodowych polskich uzdrowisk, po-

1.

Jak rząd PO i PSL zamierza zapewnić równy

i powszechny dostęp do lecznictwa uzdrowiskowego

(zwłaszcza osób starszych) oraz jak zagwarantuje

uczciwe wykorzystanie i gospodarowanie kopalina-

mi leczniczymi (m.in. borowiny, źródła solanek),

które są własnością Skarbu Państwa i służą dobru

ogólnemu?

Działalność większości podmiotów leczniczych

w uzdrowiskach opiera się na kontraktach z Narodo-

wym Funduszem Zdrowia (dalej: NFZ), co stanowi

ok. 75% wszystkich wpływów ﬁnansowychtychpod-

miotów.

Rozmowy Ministerstwa Skarbu Państwa

prowadzone dotychczas z inwestorami wskazują na

ich zainteresowanie dalszym kontraktowaniem usług

w NFZ.

Zwracam uwagę, że jednoosobowe uzdrowiskowe

spółki Skarbu Państwa to podmioty prawa handlo-

uzdrowiskowa) nadzór nad lecznictwem uzdrowisko-

wym sprawują minister właściwy do spraw zdrowia

skowego prowadzonego w zakładach lecznictwa

nych – odpowiednio ci ministrowie w porozumieniu

ku z powyższym każdy właściciel spółki uzdrowisko-

wej będzie podlegać nadzorowi, o którym mowa po-

wyżej.

Jednocześnie minister właściwy do spraw

runki lecznicze dla poszczególnych uzdrowisk w opar-

ciu o naturalne surowce o potwierdzonych właściwo-

przez wojewodę naczelny lekarz uzdrowiska, zgodnie

z art. 26 ustawy uzdrowiskowej, monitoruje prawi-

dłową eksploatację naturalnych surowców leczni-

czych oraz nadzoruje kwestie prawidłowego wykorzy-

stania naturalnych surowców.

2.

Jak rząd PO i PSL zamierza prywatyzować nie-

ruchomości należące do uzdrowiska będące na przy-

kład zabytkami (np. tężnie w Ciechocinku – na ska-

lę światową zespół obiektów zabytkowych, Lądek

i Busko-Zdrój) czy też będące darowiznami (Ryma-

nów-Zdrój, znacjonalizowane w 1945)?

Co z wytwór-

niami wód mineralnych, olbrzymim majątkiem?

Pragnę podkreślić, że zbycie akcji/udziałów spół-

ek uzdrowiskowych nie stanowi rozporządzenia ich

mieniem, jest to forma wykonania praw z akcji/udzia-

łów spółki powstałej z przekształcenia przedsiębior-

stwa państwowego na podstawie ustawy z dnia

ustawa o komercjalizacji i prywatyzacji).

Nierucho-

mości, również te będące zabytkami, stanowią mają-

tek prywatyzowanych spółek, podlegają wycenie

i tworzą ich wartość.

Atutem prywatyzowanych spółek, często podkre-

ślanym przez potencjalnych inwestorów jest fakt, że

2256

bazie unikatowych zasobów.

Na podstawie dotych-

czasowych doświadczeń widać, że inwestorzy nie

miejsce w przypadku pozbycia się naturalnych su-

rowców leczniczych, wręcz przeciwnie, podkreślają

ten szczególny charakter prowadzonej działalności.

3.

Czy sprzedając Uzdrowisko Kołobrzeg SA z obiek-

tami i jednostkami wymienionymi powyżej należącymi

do spółki, rząd PO i PSL sprywatyzuje też złoża boro-

winy i źródła solanek, w tym Kopalnię Borowiny Miro-

cice oraz czy sprzeda też Szpital Uzdrowiskowy „Sło-

neczko”, jednocześnie zapewniając powszechną i równą

dostępność dla dzieci z całej Polski?

Ewentualne zbycie akcji spółki Uzdrowisko Ko-

łobrzeg SA nie będzie stanowiło rozporządzenia jej

mieniem, będzie formą wykonania praw z akcji

Rozpatrując działalność dziecięcych szpitali uzdro-

wiskowych, należy zaznaczyć, iż przed spółkami

uzdrowiskowymi nadal stoi zadanie wykonania sze-

regu niezbędnych działań w celu sprostania wymo-

gom unijnych przepisów w zakresie sanitarnym,

przeciwpożarowym, bezpieczeństwa i higieny pracy

oraz pełnego dostosowania obiektów dla potrzeb osób

niepełnosprawnych.

Ponadto spółki muszą sprostać

wymaganiom NFZ w zakresie pozyskania kontrak-

tów na świadczenie usług lecznictwa uzdrowiskowe-

go.

Poziom ﬁnansowanialecznictwaprzezNFZoraz

zasady i kryteria ich przyznawania są nadal zasad-

niczym czynnikiem wpływającym na wyniki w lecz-

nictwie stacjonarnym.

Z informacji będących w po-

siadaniu Ministerstwa Skarbu Państwa wynika, że

na przestrzeni ostatnich lat w spółkach uzdrowisko-

wych liczba skierowań na leczenie uzdrowiskowe

dzieci znacząco się obniżyła i nadal systematycznie

maleje.

Nie jest to związane z procesami zmian wła-

snościowych spółek, a z coraz mniejszym zaintereso-

waniem NFZ formą leczenia uzdrowiskowego dzieci.

Proszę mieć na uwadze, że przy kontraktowaniu

publicznym, NFZ kieruje się jedynie ich jakością oraz

Natomiast równy dostęp do świadczeń opieki

zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

oraz zasady powszechnego obowiązkowego ubezpie-

4.

Jakie kryteria i analizy przeprowadzono szacu-

jąc, że za sześć polskich uzdrowisk zostanie pozyska-

na kwota 125,5 mln zł, a więc równowartość budowy

2 km autostrady A2?

Ministerstwo Skarbu Państwa prowadzi prywa-

o komercjalizacji i prywatyzacji, a szczegółowe wa-

runki sprzedaży akcji/udziałów spółek określone są

Wskazana przez panów posłów kwota 125,5 mln zł

jest wartością księgową, która nie ma odzwierciedle-

nia w rynkowej wartości spółek.

Rynkowa wartość

spółek uzdrowiskowych zostanie oszacowana przez

doradcę MSP.

Wybór doradcy, który sporządzi oszacowanie war-

tości spółek uzdrowiskowych, będzie możliwe po wej-

ściu w życie zmienionego rozporządzenia w sprawie

wykazu zakładów lecznictwa uzdrowiskowego pro-

5.

W uzasadnieniu projektu rozporządzenia poda-

no kwotę 5289 tys. zł dotacji z budżetu państwa na

remont tężni w Uzdrowisku Ciechocinek w 2012 r.

To bardzo cieszy.

Jednakże jakie przesłanki powodu-

ją, że w tym samym roku mamy to uzdrowisko spry-

watyzować?

Spółka Przedsiębiorstwo Uzdrowisko Ciechocinek

SA położona jest na obszarze o niepowtarzalnym na

skalę europejską klimacie wynikającym z działania

w największym w Europie kompleksie tężni solanko-

wych, będących własnością spółki.

Należy podkre-

ślić, iż tężnie są unikalnym obiektem budownictwa

drewnianego na terenie nie tylko Polski, ale także

Europy i świata, z uwagi na wielkość i przyjęte roz-

wiązania techniczne.

Jako dziedzictwo polskiej myśli

technicznej zostały wpisane do rejestru zabytków.

Ministerstwo Skarbu Państwa nie planuje prywa-

tyzacji spółki Przedsiębiorstwo Uzdrowisko Ciecho-

cinek SA w roku 2012.

Aktualnie trwają prace nad

rządzenie).

Po wejściu w życie zmienionego rozporzą-

dzenia możliwy będzie wybór doradcy MSP, który

zostanie zobowiązany do wykonania tzw. analiz

przedprywatyzacyjnych spółki.

Wykonana na zlece-

2257

nie MSP dokumentacja pozwoli na przeprowadzenie

analizy różnych możliwych rozwiązań zmiany struk-

tury właścicielskiej spółki, nie wykluczając komuna-

lizacji jako alternatywy dla prywatyzacji spółki.

6.

W uzasadnieniu projektu rozporządzenia Pan

Minister twierdzi, że ograniczenie liczby spółek

uzdrowiskowych jest to szansa na zwiększenie miejsc

pracy.

Wobec powyższego, jeśli będą zwolnienia pra-

cowników w okresie prywatyzacji lub już sprywaty-

zowanych uzdrowisk, to czy Pan Minister zareaguje

stosownie do tego zapewnienia?

Proponowane zmiany umożliwić mają spółkom

– poprzez zrealizowanie przekształceń własnościo-

wych – pozyskanie środków na rozwój i inwestycje

w nowoczesną bazę leczniczą i hotelową.

Rozwój spół-

ek uzdrowiskowych stwarza natomiast szansę m.in.

nąć na rynek pracy.

W ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa, na pod-

spółek jest skutecznym sposobem pozyskania dodat-

kowego kapitału i zapewnienia stabilnego ich rozwo-

ju z korzyścią nie tylko dla ich pracowników, ale rów-

nież mieszkańców gmin uzdrowiskowych.

Bez znacz-

nych dodatkowych nakładów inwestycyjnych spółki

mogą mieć trudności w konkurencji z podmiotami

ﬁnansowanymiprzezprywatnychwłaścicieli.

Niebez

znaczenia jest również fakt, że Ministerstwo Skarbu

leczniczo-uzdrowiskowych spółek i utrzymaniem

skowego.

Kontynuacja prowadzonej przez spółki

uzdrowiskowe działalności jest każdorazowo przed-

miotem prowadzonych z inwestorami negocjacji.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

w sprawie Muzeum Techniki w Warszawie

(7077)

-023-7077/12, w sprawie Muzeum Techniki w Warsza-

wie poniżej przedstawiam stanowisko w sprawie.

Ministerstwo Gospodarki dostrzega istotę proble-

mu, jakim jest konieczność zagwarantowania prawi-

dłowego, systemowego funkcjonowania tak ważnej

instytucji kulturalnej jak Muzeum Techniki.

W chwi-

li obecnej muzeum, znajdujące się pod opieką Naczel-

nej Organizacji Technicznej – Federacji Stowarzy-

szeń Naukowo-Technicznych (FSNT-NOT), posiada

status muzeum prywatnego, wobec czego jako nie-

państwowa instytucja kultury nie ma zagwaranto-

wanych odpowiednich środków ﬁnansowychpocho-

dzących z budżetu państwa na jej utrzymanie.

Biorąc

pod uwagę potencjał oraz rolę ww. muzeum na rzecz

ochrony polskiego dziedzictwa kulturowego, a także

jego działalność oświatową, minister gospodarki stoi

na stanowisku, iż niezbędne jest poczynienie wszel-

kich możliwych kroków celem ułatwienia ww. pla-

cówce kontynuowania pełnienia swojej misji.

Jedno-

cześnie jednak należy mieć na uwadze najważniejszy

i najtrudniejszy aspekt zaistniałej sytuacji, tj. ko-

nieczność zagwarantowania Muzeum Techniki wła-

ściwych nakładów ﬁnansowych.

Pragnę zapewnić, iż Ministerstwo Gospodarki

dołoży wszelkich starań, aby przyczynić się do dal-

szego funkcjonowania i rozwoju Muzeum Techniki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

w Świnoujściu (7078)

do ministra skarbu państwa za pośrednictwem Kan-

terminalu LNG w Świnoujściu, sygn. pisma SPS-

postawione pytania informuję, co następuje.

1.

Jaki jest obecny stan realizacji budowy termina-

lu LNG w Świnoujściu?

Ile wynosi opóźnienie w sto-

sunku do planowanego harmonogramu budowy?

Na obecnym etapie realizowane są głównie prace

związane z konstrukcjami zbiorników LNG, budyn-

ków, sieci podziemnych i budową konstrukcji estakad

rurociągowych.

Dotychczas wykonane zostały fun-

damenty zbiorników, ściany betonowe, konstrukcje

stalowe dachów zbiorników LNG oraz konstrukcje

żelbetowe dwóch budynków na terenie terminalu.

Zaawansowane są również prace przy wykonywaniu

konstrukcji estakady w obszarze technologicznym.

Na przełomie miesiąca lipca i sierpnia ukończono jed-

ną z najważniejszych operacji na placu budowy ter-

minalu LNG, tj. podniesiono kopuły na zbiornikach

2258

do magazynowania skroplonego gazu (LNG).

Opóź-

nienie na tym obszarze prac wyniosło około dwa ty-

godnie (zgodnie ze zaktualizowanym harmonogra-

mem cząstkowym dotyczącym tego zakresu prac

podniesienie kopuł miało zakończyć się w lipcu br.).

Obecne, łączne zaawansowanie inwestycji zgod-

nie z ostatnim miesięcznym raportem projektu zło-

żonym przez GRI za miesiąc lipiec 2012 r. wynosi

25,1% (postęp 0,8% w stosunku do poprzedniego mie-

siąca).

Jest ono kalkulowane w ujęciu branżowym

i uwzględnia zaawansowanie w poszczególnych bran-

żach, tj. projektowanie, zamówienia, wytwarzanie

i dostawy, prace budowlane oraz odbiory.

2.

Kiedy planowane jest zakończenie budowy?

Data oddania terminalu LNG do użytku, 30 czerw-

ca 2014 r., została zapisana w umowie, którą w 2010 r.

podpisał inwestor – spółka Polskie LNG z konsor-

cjum realizującym projekt, na czele którego stoi wło-

ska ﬁrmaSaipem.

Wchwiliobecnejinwestorniema

przesłanek formalnych mogących świadczyć o ewen-

tualnym przesunięciu zakładanej daty oddania ter-

minalu LNG w Świnoujściu do użytku.

Międzynaro-

dowe konsorcjum realizujące projekt jest solidarnie

odpowiedzialne za realizację inwestycji zgodnie z przy-

jętym w podpisanej umowie terminem.

Zmiana daty

oddania terminalu do użytku (30 czerwca 2014 r.)

wymaga bezwzględnie aneksu do umowy z 2010 r.

w przedmiocie zmiany powyższego terminu.

Zmiana

terminu może nastąpić wyłącznie w przypadkach

zaistnienia przesłanek obiektywnie uzasadniających

taką zmianę i w każdym przypadku byłaby poprze-

dzona szczegółową analizą okoliczności faktycznych

i prawnych dokonaną przez spółkę Polskie LNG.

3.

Jaki jest powód opóźnienia w budowie gazo-

portu?

Budowa terminalu LNG w Świnoujściu jest złożo-

ną inwestycją infrastrukturalną.

Równolegle prowa-

dzonych jest bardzo wiele prac.

Łączna liczba zadań

w harmonogramie jest liczona w tysiącach.

Zadań

związanych z pracami budowlano-montażowymi są

setki.

Do tego dochodzą m.in. pozycje dotyczące za-

mówień, dostaw, projektowania i odbioru.

Aktualnie

w związku z budową terminala LNG realizowanych

jest około 350 zadań.

Ewentualne opóźnienia na nie-

których obszarach prac nie mogą zostać uznane za

zagrażające terminowemu oddaniu terminalu do

użytku.

Odnosząc się do kwestii spółek z grupy PBG,

należy podkreślić, że zakres prac, za które odpowie-

dzialna jest Hydrobudowa, nie jest dla projektu klu-

czowy.

Z prac nad konstrukcją zbiorników spółka już

się wywiązała.

Obecnie Hydrobudowa wykonuje pra-

ce związane z budową dwóch budynków wchodzących

w skład infrastruktury towarzyszącej.

Nie są to pra-

ce wymagające specjalistycznej wiedzy, więc może je

z powodzeniem wykonać każda inna ﬁrmabudowla-

na.

W stosunku do tych obiektów można mówić

o spowolnieniu prowadzonych prac.

Konsorcjum czy-

ni starania na potrzeby zwiększenia siły roboczej

i nadrobienia opóźnień względem harmonogramu.

Podkreślić należy, że opóźnienia dotyczące wskaza-

nych robót nie mają wpływu na datę końcową.

Budo-

wa innych budynków została usunięta z zakresu prac

Hydrobudowy i konsorcjum jest obecnie na etapie

angażowania innych wykonawców do wykonania

tych robót.

4.

Jakie są konsekwencje za nieuruchomienie ga-

zoportu w terminie?

Umowa na usługę regazyﬁkacjipodpisanaprzez

PGNiG i Polskie LNG zakłada, że pierwszy transport

LNG powinien dotrzeć do terminalu w Świnoujściu

nie wcześniej niż 30 czerwca 2014 r. i nie później niż

31 grudnia 2014 r.

Przesunięcie pierwszej dostawy

w opisanym powyżej terminie może się zatem odbyć

bez konieczności ponoszenia przez żadną ze stron do-

datkowych kosztów.

Ponadto, zgodnie z zawartym porozumieniem

w sprawie zapewnienia realizacji inwestycji pomię-

dzy PGNiG SA, OGP Gaz-System SA i Polskie LNG

SA, w przypadku nieuruchomienia terminalu LNG

w Świnoujściu w uzgodnionym terminie Gaz-System

SA i Polskie LNG SA zobowiązały się do naprawienia

szkody i będą ponosić odpowiedzialność do wysokości

szkody rzeczywistej poniesionej przez PGNiG SA.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie odwołań od wyników

egzaminu maturalnego (7079)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-7079/12) w sprawie odwołań od wyników egza-

minu maturalnego, przekazuję w załączeniu zesta-

wienie danych dotyczących udostępniania zdającym

do wglądu sprawdzonych i ocenionych arkuszy egza-

minacyjnych, w tym kart odpowiedzi w latach 2008–

–2012, przygotowane na podstawie danych przeka-

zanych przez okręgowe komisje egzaminacyjne.

Uprzejmie informuję jednocześnie, że z analizy

informacji przekazanych przez okręgowe komisje eg-

zaminacyjne wynika, że powodami zmiany oceny

punktacji na kartę odpowiedzi;

2259

wiedzi.

waniu kryteriów oceniania stosowanych przez egza-

minatorów oraz przekazywaniu każdemu zdającemu

informacji o szczegółowej punktacji za poszczególne

zadania i kryteria.

Ponadto okręgowe komisje egza-

minacyjne na spotkaniach szkoleniowych z dyrekto-

rami szkół informują, że jeżeli zdający jest zaniepo-

kojony uzyskanymi wynikami w stosunku do ocze-

kiwanych wyników, powinien zgłosić się do okręgo-

wej komisji w celu weryﬁkacji.

Liczba 327 poprawionych wyników we wszystkich

komisjach, przy liczbie 342 531 przystępujących do

matury w maju 2012 r., to niecałe 0,1% zdających.

Może to być naturalnym procesem „demokratyzacji

wyniku maturalnego” i nie świadczy o pogorszeniu

jakości sprawdzania i oceniania (poniższa tabela).

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

w sprawie przekształcenia struktury

Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego

oraz redukcji zatrudnienia w delegaturach

(7080)

w sprawie przekształcenia struktury Wielkopolskie-

go Urzędu Wojewódzkiego oraz redukcji zatrudnienia

w delegaturach (sygn.

SPS-023-7080/12) uprzejmie

przedstawiam następujące informacje.

wielkopolskiego mające na celu optymalizację reali-

zacji zadań przypisanych wojewodzie, wbrew twier-

dzeniu organizacji związkowej, nie skutkują likwida-

cją delegatur Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkie-

go w Poznaniu, lecz jedynie prowadzą do przeniesie-

nia wykonywania niektórych zadań do siedziby Wiel-

kopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu.

Zmiany te poprzedzone zostały stosownym rozezna-

niem możliwości i potrzeby ich dokonania, zarówno

w aspekcie merytorycznym, jak i kadrowym.

Należy podkreślić, że podjęte zmiany mają przede

funkcjonowania Wielkopolskiego Urzędu Wojewódz-

kiego, przy pomocy którego wojewoda realizuje przy-

pisane mu zadania.

Kierunek działań wojewody

w tym zakresie jest zbieżny z ogólnym założeniem

Zestawienie danych dotyczących liczby wglądów i weryﬁkacjiwynikówegzaminumaturalnegowlatach2008-2012

Liczba osób wnioskujących o wgląd

Liczba osób wnoszących o ponowne

sprawdzenia prac

Liczba osób, którym zmieniono wynik

po wglądzie

Postępowania sadowe w sprawie wyników

maturalnych

Rok Maj Czerwiec Lipiec RAZEM Maj Czerwiec Sierpień RAZEM Maj Czerwiec Sierpień RAZEM Liczba Rezultaty

2008 5679 13 272 5964 1388 0 10 1398 161 0 0 161

2009 6550 10 280 6840 1602 0 38 1640 228 0 0 228 1

Skarga do sądu administracyjnego na

OKE Jaworznie w sprawie wyniku

egzaminu maturalnego z biologii

i chemii.

Skarga została odrzucona.

2010 5200 12 267 5479 1110 0 38 1148 297 0 0 297

2011 5522 15 373 5910 1228 0 76 1304 288 0 1 289 35

Skargi do sądu administracyjnego

na decyzję OKE w Łodzi dotyczącą

unieważnienia oceny z przedmiotu

dodatkowego ze względu

na stwierdzoną niesamodzielność

rozwiązań – na dzień 10 lipca 2012 r.

skarga odrzucona przez sąd

administracyjny

2012 4880 11 _ 4891 1201 1 _ 1202 327 0 _ 327

2260

racjonalizacji zatrudnienia i usprawnienia funkcjo-

nowania administracji rządowej.

Zmiany w organizacji realizacji zadań w Wielko-

polskim Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu dokona-

ne zostały w 2 etapach, w oparciu o zarządzenia wo-

jewody wielkopolskiego, tj.:

1) zarządzenie nr 138/12 wojewody wielkopolskie-

— wydziału skarbu państwa i nieruchomości,

— wydziału infrastruktury i rolnictwa.

2) zarządzenie nr 293/12 wojewody wielkopolskie-

no przeniesienia zadań z delegatur urzędu do siedzi-

by urzędu w Poznaniu z zakresu:

— wydziału kontroli, prawnego i nadzoru,

— części wydziału spraw obywatelskich i cudzo -

ziemców,

— części wydziału polityki społecznej.

dacji części stanowisk pracy w wydziale spraw oby-

watelskich i cudzoziemców w delegaturach urzędu

celem dostosowania zatrudnienia do aktualnych po-

trzeb.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że wojewoda

wielkopolski nie zamierza likwidować Delegatury

Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lesznie,

Kaliszu, Koninie i Pile.

Wspomnieć również należy, że w wyniku zmian

w organizacji zadań z 2 pracownikami rozwiązano

stosunek pracy, natomiast 37 pracowników otrzyma-

ło wypowiedzenia zmieniające warunki pracy.

Zmia-

ny w sposobie organizacji zadań w Delegaturze WUW

w Lesznie objęły 5 pracowników.

Wszyscy otrzymali

propozycje zatrudnienia w siedzibie Wielkopolskiego

tychczasowych zadań.

we organizacje związkowe zostały zawiadomione

o zamiarze wręczenia wypowiedzeń umów o pracę

lub wypowiedzeń warunków pracy.

Ponadto w dniu

11 lipca 2012 r. wojewoda wielkopolski podczas spo-

tkania z przewodniczącym Zarządu Regionu NSZZ

„Solidarność” w Koninie, przewodniczącym Zarządu

Regionu NSZZ „Solidarność” Wielkopolska Południo-

wa, przewodniczącym Zarządu Regionu NSZZ „Soli-

darność” Wielkopolska oraz z przewodniczącym Mię-

dzyzakładowej Komisji NSZZ „Solidarność” w WUW

w Poznaniu przedstawił informację o podjętych dzia-

łaniach w sferze zmian w organizacji zadań w Wiel-

kopolskim Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu, ich

skali i hipotetycznych skutkach dla mieszkańców

Wielkopolski.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

w sprawie stosowania przepisów

o tzw. niedostatecznej (cienkiej) kapitalizacji,

w przypadku odsetek wypłacanych

między podmiotami wchodzącymi w skład

podatkowej grupy kapitałowej (7081)

przy którym przekazano interpelację pani poseł Ur-

cymi w skład podatkowej grupy kapitałowej, uprzej-

mie wyjaśniam.

dochodowym od osób prawnych (t.j. z 2011 r.

Nr 74,

poz. 397, ze zm.), zwana dalej: u.p.d.o.p., wskazuje, iż

po spełnieniu szeregu warunków określonych tą

ustawą podatnikiem tego podatku może być podat-

kowa grupa kapitałowa.

Jest to grupa co najmniej

wość prawną, a więc spółek z ograniczoną odpowie-

dzialnością lub spółek akcyjnych, które pozostają

w związkach kapitałowych.

Ponadto grupę kapitało-

wą mogą tworzyć jedynie spółki mające siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na wstępie pragnę podkreślić, iż pomimo bycia

członkiem podatkowej grupy kapitałowej, członkowie

tej grupy podlegają przepisom ustawy o podatku do-

określonych sytuacji wskazanych w tej ustawie

Zgodnie z art. 7a u.p.d.o.p. w podatkowych grupach

kapitałowych przedmiotem opodatkowania podatkiem

gnięty w roku podatkowym dochód stanowiący nad-

wyżkę sumy dochodów wszystkich spółek tworzących

2261

u.p.d.o.p., czyli na zasadach ogólnych stosowanych do

pojedynczego podatnika podatku CIT.

Zatem w praktyce wszystkie elementy składowe

dochodu, służące obliczeniu wysokości podatku, okre-

śla się najpierw na poziomie poszczególnych członków

grupy, a następnie tak ustalone dochody/straty sumu-

je się na poziomie całej podatkowej grupy kapitałowej.

Jednocześnie należy wskazać, iż przepis ten nie dzieli

przychodu (dochodu, kosztów uzyskania przychodów)

na zewnętrzny czy też wewnętrzy, który powstaje

w wyniku wewnętrznych transkacji (świadczeń) po-

między członkami podatkowej grupy podatkowej.

W rezultacie członkowie podatkowej grupy kapitało-

wej zobowiązani są do uwzględnienia – we własnym

zakresie – wszystkich czynności (np. transkacji), któ-

re mają bezpośrednie przełożenie na określenie docho-

du danego członka grupy podatkowej.

W kontekście funkcjonowania podatkowej grupy

kapitałowej faktem jest, iż świadczenia wzajemne (ob-

roty wewnętrzne) pomiędzy spółkami tworzącymi po-

datkową grupę kapitałową są neutralne podatkowo,

gdyż zwiększenie kosztów w jednej spółce powoduje

zwiększenie przychodu w drugiej spółce.

Tym samym

obrót ten nie wpływa na globalny dochód podatkowej

grupy kapitałowej i w rezultacie na wysokość podatku

należnego do budżetu państwa.

Jednakże należy pa-

miętać, iż w świetle art. 7a u.p.d.o.p. neutralność ta

nie wyklucza obowiązku wykazania (przez członków

tej grupy) tego świadczenia dla celów podatkowych

i oczywiście nie wyklucza stosowania przez spółki

prawnych, w sposób niezależny od siebie.

Odnosząc się do instytucji niedostatecznej, tzw.

cienkiej kapitalizacji, pragnę wskazać, iż na gruncie

u.p.d.o.p. (art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61) instytucja ta uregu-

lowana jest w sposób szczególny.

Ogranicza ona bo-

wiem, po spełnieniu warunków określonych w ustawie,

prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów od-

setek wypłacanych na rzecz kwaliﬁkowanychakcjona-

riuszy/udziałowców.

Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od

osób prawnych ustawodawca przyjął zasadę wyraź-

nego wskazania odstępstw w stosowaniu przepisów

tej ustawy w odniesieniu do podatkowej grupy kapi-

nie przewiduje takiego odstępstwa w odniesieniu do

przepisów o tzw. cienkiej kapitalizacji (art. 16 ust. 1

pkt 60 i 61 u.p.d.o.p.).

Zatem w tym przypadku brak

jest podstaw do stosowania wykładni innej niż wy-

kładnia gramatyczna.

Odnosząc się do argumentów pani poseł dotyczą-

cych niezasadności stosowania ograniczeń w zakre-

sie stosowania przepisów o cienkiej kapitalizacji do

członków podatkowej grupy kapitałowej, pragnę zwró-

cić uwagę, iż zobowiązania Polski wynikające z umów

międzynarodowych, a w szczególności zasada lojal-

ności wynikająca z art. 4 ust. 3 Traktatu o UE (daw-

ny art. 10 TWE) obliguje Polskę do tworzenia syste-

mu podatkowego z poszanowaniem traktatowych

zasad, w szczególności zasady niedyskryminacji.

Ozna-

cza to, że podmioty krajowe nie mogą pozostawać

w korzystniejszej podatkowo sytuacji niż podmioty

zagraniczne.

Potwierdza to rówież orzecznictwo TS

UE, m.in. w sprawie Lankhorst – Hohorst (sprawa C-

-324/00) oraz Bosal Holding z 18 września 2003 r.

(sprawa C-168/01), dotyczące prawa do swobody pro-

wadzenia działalności gospodarczej obywateli jednego

z państw członkowskich Unii Europejskiej (UE) na

terytorium innego państwa członkowskiego.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż funkcjonujące

do końca 2004 r. przepisy u.p.d.o.p. w zakresie cien-

kiej kapitalizacji, które różnicowały skutki podatko-

we związane z udzielaniem pożyczek (kredytów) w za-

leżności od siedziby podmiotu udzielającego pożyczki,

przewidywały iż odsetki od pożyczki udzielonej po-

datnikowi, będącego rezydentem polskim przez in-

nego podatnika również będącego polskim rezyden-

tem – jeżeli nie korzystał on ze zwolnienia przedmio-

towego z tytułu prowadzenia działalności na terenie

specjalnej strefy ekonomicznej – podlegały zaliczeniu

do kosztów uzyskania przychodów bez ograniczeń

wynikających z przepisów odnoszących do niedosta-

tecznej kapitalizacji.

Jednakże jednym z celów zmian,

wprowadzonych do ustawy o podatku dochodowym

od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2005 r., było

dostosowanie przepisów tej ustawy do wykładni art. 43

Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

wg. wykładni przedstawionej przez ETS m.in. we

wspomnianej sprawie C-324/00.

Nowelizacja tych

przepisów wyeliminowała dyskryminację podatni-

ków ze względu na położenie ich siedziby i wprowa-

dziła równe traktowanie podmiotów polskich i zagra-

nicznych.

Pragnę również nadmienić, iż niestosowanie ogra-

niczeń w zakresie cienkiej kapitalizacji jedynie do pod-

miotów krajowych, albowiem podatkową grupę kapi-

tałową mogą tworzyć jedynie podmioty krajowe, może

skutkować także naruszeniem, przyjętej w umowach

międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatko-

wania, zasady równego traktowania.

Co do zasady,

treść – art. 24, względnie art. 25 – umów o unikaniu

podwójnego opodatkowania podpisanych przez Polskę,

w oparciu o art. 24 modelowej konwencji OECD, na-

kazuje stosowanie do podmiotów zagranicznych tych

samych zasad, co do podmiotów krajowych.

Biorąc powyższe pod uwagę, pragnę wskazać, iż

przepisy dotyczące tzw. niedostatecznej (cienkiej) ka-

u.p.d.o.p., znajdują zastosowanie do odsetek wypła-

canych wewnątrz podatkowej grupy kapitałowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

2262

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie zbyt wysokich obciążeń ﬁnansowych

rodziców związanych z zakupem

podręczników szkolnych (7082)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-7082/12) w sprawie zbyt wysokich obciążeń ﬁ-

nansowych rodziców związanych z zakupem pod-

ręczników szkolnych, uprzejmie informuję.

Łączenie podręcznika z ćwiczeniami dotyczy tyl-

Nowe rozporządzenie nie przewiduje już możliwo-

ści dopuszczania do użytku szkolnego zeszytów ćwi-

czeń i innych materiałów pomocniczych, dzięki cze-

gatoryjnym zakupem zeszytów ćwiczeń.

Z tego względu nie przewiduje się zmiany w za-

kresie prawa nauczyciela do wyboru podręcznika lub

swobodnego wyboru innych materiałów edukacyj-

nych stosowanych w procesie nauczania.

Art. 12 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela określa,

że nauczyciel w realizacji programu nauczania ma

nia, jakie uważa za najwłaściwsze, spośród uznanych

sy IV szkoły podstawowej i uczniów klas I szkół po-

nadgimnazjalnych.

Uczniowie pozostałych klas wszystkich typów

ników.

Ponadto, jeżeli nauczyciel oceni, że poprzednia

1 marca 2012 r. projekt został rekomendowany do

realizacji przez komitet monitorujący Programu

Operacyjnego „Kapitał ludzki”).

Pierwsze e-podręczniki opracowane w ramach

tego projektu powinny być gotowe we wrześniu 2014 r.,

czyli za ponad 2 lata.

Jest to czas niezbędny do odpo-

wiedniego ich opracowania.

W roku szkolnym 2011/2012 minister edukacji

2263

czy dyrektorzy podejmują działania organizacyjne

Kontrolą zostało objęte 10% publicznych szkół

Sygnały o oferowaniu nauczycielom lub dyrekto-

rom szkół korzyści w zamian za wybór konkretnego

podręcznika docierają do Ministerstwa Edukacji Na-

rodowej, natomiast zauważyć należy, że takie prak-

tyki są niedopuszczalne i o wszystkich takich przy-

padkach powinny być zawiadamiane odpowiednie

organy.

Nauczyciel powinien dokonywać wyboru podręcz-

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

oraz ochrony przeciwpowodziowej

na dolnej Wiśle (7083)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-7083/12, w sprawie konieczności bu-

Wisły, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Na wstępie dziękuję panu posłowi za podjęcie te-

matu dotyczącego ochrony przeciwpowodziowej re-

gionu dolnej Wisły.

Przedmiotowa problematyka jest

niezmiernie ważna ze względu na zarówno bezpie-

czeństwo przeciwpowodziowe, jak i poprawę standar-

du życia mieszkańców na danym obszarze.

Ad 1.

Finansowanie inwestycji z zakresu bezpie-

czeństwa przeciwpowodziowego odbywa się ze źródeł

programów operacyjnych (RPO).

Inwestycje z zakre-

su retencjonowania wody i zapewnienia bezpieczeń-

stwa przeciwpowodziowego w ramach obecnej per-

spektywy ﬁnansowejprzewidzianesądodoﬁnanso-

wania ze środków w ramach działania 3.1 PO IiŚ.

W tym miejscu należy podkreślić, że cała alokacja

przewidziana na działanie 3.1 (tj. 516 mln euro z Fun-

duszu Spójności) została już rozdysponowana.

Jednocześnie informuję, że wsparcie dla projek-

tów z zakresu ochrony przeciwpowodziowej zostało

również przewidziane w ramach Regionalnego Pro-

morskiego na lata 2007−2013 (RPO WK-P), oś prio-

rytetowa 2.: Zachowanie i racjonalne użytkowanie

środowiska, działanie 2.5: Rozwój infrastruktury

bezpieczeństwa powodziowego i przeciwdziałanie za-

grożeniom środowiska.

Alokacja ﬁnansowanadzia-

łanie ogółem wyniosła 13,7 mln EUR, a wśród typów

projektów mogących uzyskać doﬁnansowaniemożna

wymienić: budowę, rozbudowę i przebudowę urzą-

dzeń przeciwpowodziowych oraz stopni wodnych,

odtwarzanie naturalnych terenów zalewowych, bu-

dowę systemów małej retencji oraz budowę i przebu-

dowę wielozadaniowych zbiorników retencyjnych

o pojemności mniejszej niż 10 mln m

3

.

W odniesieniu do przewidywanego w najbliższym

czasie wsparcia w powyższym zakresie należy pod-

kreślić, że dokładne warunki wnioskowania o dotacje

wraz z planowaną wysokością alokacji określane są

przez instytucję zarządzającą RPO WK-P w regula-

minach ogłaszanych konkursów.

Terminy konkur-

sów podane są w harmonogramach naborów projek-

tów, które znajdują się na stronie internetowej IZ

RPO.

Z posiadanych przez Ministerstwo Rozwoju Re-

gionalnego informacji wynika, że najbliższy nabór

z powyższego zakresu został zaplanowany w grudniu

2012 r.

W tym miejscu należy podkreślić, że sﬁnansowa-

nie inwestycji przeciwpowodziowych z funduszy eu-

ropejskich uwarunkowane jest spełnieniem wymogów

dyrektyw środowiskowych podczas realizacji tych

przedsięwzięć, a w szczególności dyrektywy 2000/60/

dziernika 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnego

2264

działania w dziedzinie polityki wodnej oraz dyrekty-

Ad 2.

Obecnie prowadzone są prace nad projektem

„Ekologiczne bezpieczeństwo stopnia wodnego Wło-

cławek: modernizacja stopnia wodnego we Włocław-

ku i poprawa bezpieczeństwa powodziowego zbiorni-

ka włocławskiego”, który przewidziany jest do reali-

zacji w ramach Programu Operacyjnego „Infrastruk-

Przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje m.in. dzia-

łania wzmacniające zaporę.

Projekt ten został wstęp-

nie oceniony przez niezależnych ekspertów pracują-

cych na zlecenie Komisji Europejskiej.

W świetle

przedłożonej dokumentacji aplikacyjnej niezależni

eksperci, tak jak pan poseł, zwrócili uwagę m.in. na

rozległą erozję koryta rzeki poniżej zapory, wynika-

jącą z eksploatacji elektrowni wodnej, oraz na nieza-

dowalający stan techniczny zapory we Włocławku.

Kwestie te zostały również potwierdzone w obowią-

zującym pozwoleniu wodnoprawnym na szczególne

korzystanie z wód.

Problematyka dotycząca zagroże-

nia występującego na poszczególnych obiektach stop-

nia wodnego Włocławek jest niezmiernie istotna

i ważna z punktu widzenia bezpieczeństwa przeciw-

powodziowego na danym obszarze.

Analiza skutków

pęknięcia tamy we Włocławku jest uwzględniona

w projekcie, który jest obecnie przedmiotem oceny

przez Ministerstwo Środowiska.

Ad 3.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego popie-

ra wszelkie działania zmierzające do zwiększenia

bezpieczeństwa energetycznego i ochrony środowiska

w wyniku efektywnego wykorzystania rozproszo-

nych odnawialnych źródeł energii.

Rozwój wykorzy-

stania odnawialnych źródeł energii jest ważnym ele-

mentem wspierającym przejście na gospodarkę ni-

skoemisyjną.

W tym miejscu chciałabym zauważyć,

że w przypadku budowy stopnia wodnego podmiotem

realizującym daną inwestycję byłby podmiot prywat-

ny, który prowadzi działalność gospodarczą, a tym

samym uzyskuje przychody ze sprzedaży energii.

Projekty realizowane przez podmioty prywatne, zwią-

zane z działalnością komercyjną, jaką jest sprzedaż

energii z OZE, co do zasady podlegają reżimowi po-

mocy publicznej.

Należy zaznaczyć, że wsparcie ﬁ-

nansowe stanowiące pomoc publiczną udzielane jest

na innych, bardziej rygorystycznych, warunkach

oraz wymaga zastosowania szeregu dodatkowych

procedur.

W takich przypadkach poziom doﬁnanso-

wania unijnego jest co do zasady niższy niż w wypad-

ku inwestycji dla ogółu społeczeństwa.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2012 r.

w sprawie planowanych zmian

oraz zasad ﬁnansowania inspekcji sanitarnej

zujące interpelację pana Roberta Wardzały, posła na

uprzejmie informuję, co następuje.

stwie Zdrowia, ani w Głównym Inspektoracie Sani-

tarnym nie planowano likwidacji akredytowanych

laboratoriów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Obo-

wiązujące przepisy prawne stanowią, że kwestie ﬁ-

nansowo-organizacyjne dotyczące wojewódzkich i po-

wiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych są

z późn. zm.): „ustala ogólne kierunki działania orga-

z późn. zm.): „stacja sanitarno-epidemiologiczna jest

ﬁnansowanym z budżetu państwa”.

Jednocześnie

państwowy wojewódzki inspektor sanitarny jest or-

jewództwie zapewnia warunki skutecznego jej dzia-

łania.

Jednocześnie w rozumieniu przepisów ustawy

miologicznej.

Zatem wojewódzkie i powiatowe stacje

sanitarno-epidemiologiczne jako podmioty lecznicze

ﬁnansowane są z części budżetu państwa będącej

W kontekście ustania rezerwy celowej po 2012 r.,

która do końca br. rekompensuje stacjom dochody

2265

odprowadzone do budżetu a wypracowane z usług

zleconych, należy przytoczyć treść pisma, które pani

Hanna Majszczyk, podsekretarz stanu w Minister-

stwie Finansów, w dniu 29 czerwca 2012 r. skierowa-

ła do przewodniczącej Federacji Związków Zawodo-

wych Pracowników Ochrony Zdrowia i Pomocy Spo-

łecznej: „Jednym z zasadniczych celów reformy ﬁ-

nansów publicznych znajdującym swoje odzwiercie-

dlenie w uchwalonej w dniu 27 sierpnia 2009 r. usta-

wie o ﬁnansachpublicznych(Dz.U.

Nr157,poz.1240,

z późn. zm.) było wzmocnienie oraz poprawa przej-

rzystości ﬁnansówpublicznych,atakżezwiększenie

kontroli i racjonalizacja wydatkowania środków pu-

blicznych, którą zapewnić miała przede wszystkim

reorganizacja sektora ﬁnansówpublicznychpolega-

jąca m.in. na rezygnacji z części dotychczasowych

form organizacyjno-prawnych jednostek sektora ﬁ-

nansów publicznych.

Zmiana w zakresie organizacji i zasad funkcjono-

wania sektora ﬁnansówpublicznychpolegającana

likwidacji instytucji rachunku dochodów własnych

pozwoliła na skupienie środków publicznych w sys-

temie ﬁnansowymtworzonymprzezbudżetpaństwa

oraz budżety jednostek samorządu terytorialnego.

Należy przy tym wskazać, iż decyzja o likwidacji in-

stytucji rachunku dochodów własnych, których funk-

cjonowanie było odstępstwem od ogólnej zasady go-

spodarki ﬁnansowejjednostekbudżetowychokreślo-

nej w art. 11 ww. ustawy, zgodnie z którym dochody

tych jednostek są dochodami budżetowymi i w całości

odprowadzane są na właściwy rachunek budżetu,

miała charakter systemowy i uniwersalny, gdyż do-

tyczyła rachunków prowadzonych przez wszystkie

jednostki budżetowe – państwowe i samorządowe.

wadzające ustawę o ﬁnansach publicznych (Dz. U.

warunki organizacyjno-prawne, jak i ﬁnansoweumoż-

liwiające dokonywanie zmiany w organizacji sektora

ﬁnansów publicznych polegającej na likwidacji ra-

chunków dochodów własnych.

Zgodnie bowiem z art.

94 tej ustawy w latach 2011 i 2012, tj. w okresie przej-

ściowym, utworzona została rezerwa celowa – w pro-

pozycji odpowiadającej przyrostowi dochodów uzyski-

wanych przez państwowe jednostki budżetowe.

Środ-

ki z rezerwy mają na celu zniwelowanie skutków

zmian systemowych, zapewniając tym samym cią-

głość realizacji zadań państwowych jednostek budże-

towych.

Po okresie przejściowym i analizie tego okre-

su podjęte będą działania w zakresie właściwego za-

planowania wydatków w tych jednostkach.

W ocenie resortu ﬁnansówwyżejprzedstawione

działania potwierdzone określonymi rozwiązaniami

prawnymi stanowią wystarczającą podstawę do za-

pewnienia właściwej realizacji zadań Państwowej

Inspekcji Sanitarnej i nie wymagają zmian”.

Należy nadmienić, że wszystkie przedsięwzięcia

podejmowane są w celu optymalizacji działalności

oraz usprawnienia pracy organów Państwowej In-

spekcji Sanitarnej i wiążą się z dostosowaniem struk-

tur do zmieniających się warunków, w tym zasad ich

ﬁnansowania, lecz bez generowania negatywnych

skutków dla społeczeństwa, a w tym pracowników

organów PIS.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

2012 r. pani poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie

nich przedsiębiorstw, uprzejmie informuję.

Ad 1.

Odpowiadając na pytanie dotyczące możli-

w których uregulowana została kwestia prowadzenia

przez podatników rozliczeń podatku według tzw. me-

tody kasowej, na wstępie należy podkreślić, że wszel-

kie zmiany dokonywane w prawie krajowym muszą

gólności muszą być zgodne z dyrektywą Rady 2006/

mencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.

leżniałoby określenie momentu powstania obowiąz-

ku podatkowego u sprzedawcy od faktu otrzymania

czoną usługę.

Zatem wprowadzenie jako generalnej

datku VAT dopiero po zapłaceniu faktury stałoby

mentu powstania obowiązku podatkowego z otrzy-

2266

Stosownie bowiem do art. 66 lit. b dyrektywy

2006/112/WE w drodze odstępstwa od art. 63, 64

i 65, państwa członkowskie mogą postanowić, że VAT

w momencie otrzymania zapłaty.

Powyższa możliwość została wykorzystana przez

nia ich za tzw. małych podatników, dysponują pra-

wem do stosowania kasowego, zamiast powszechnie

VAT jest zminimalizowanie negatywnych (w szcze-

skutków, spowodowanych obowiązkiem odprowadze-

w powyższej wysokości umożliwia skorzystanie z me-

tody kasowej zarówno małym, jak i średnim przed-

siębiorstwom.

za sprzedane przez podatnika towary lub świadczone

przez niego usługi, nie później jednak niż 90. dnia,

Zatem w świetle art. 21 ustawy o VAT obowiązek

podatkowy podatnika dokonującego sprzedaży towa-

rów lub usług (obligujący go do odprowadzenia do

właściwego urzędu skarbowego kwot podatku należ-

nego, wynikających z wystawionych przez tego po-

datnika faktur) powstaje dopiero w momencie otrzy-

mania zapłaty od nabywcy tych towarów lub usług.

Jednakże w przypadku, gdy podatnik nie otrzyma

należnej mu zapłaty do 90. dnia od daty wydania to-

waru lub wykonania usługi, obowiązek podatkowy

takiego podatnika powstaje dokładnie w 90. dniu od

tej metody jest zatem odroczenie momentu, w jakim

sekwencją powyższego jest przesunięcie terminu,

cji podatek od towarów i usług.

Podsumowując powyższe wyjaśnienia, należy

podkreślić, że w świetle obowiązujących Polskę prze-

pisów unijnych rozlicznie podatku według metody

kasowej może stanowić jedynie wyjątek od generalnej

zasady rozliczania tego podatku według metody me-

moriałowej.

Ustalenie kręgu podatników uprawnio-

nych do wyboru metody kasowej poprzez określenie

górnego limitu wartości ich sprzedaży (wraz z kwotą

podatku) w poprzednim roku podatkowym, w wyso-

kości wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej

równowartości 1 200 000 euro, oznacza bardzo sze-

rokie (w tym na tle innych państw unijnych) odstęp-

stwo od ww. zasady generalnej.

Mając powyższe na

podatników uprawnionych do wyboru metody kaso-

wej może spowodować ryzyko sprzeczności polskiego

kategorii małych podatników podatku VAT upraw-

nionych do stosowania metody kasowej.

Nie są rów-

nież prowadzone prace, które zmierzałyby do likwi-

dacji ww. limitu 90-dniowego.

Rozważając natomiast ewentualną zmianę zasady

powstawania przychodu w podatku dochodowym z me-

tody memoriałowej na kasową, należy mieć na uwadze,

że memoriałowy sposób powstawania przychodu jest

powiązany z memoriałowym sposobem ujmowania

kosztów uzyskania przychodów.

Oznacza to, że podat-

W związku z powyższym, wprowadzenie kasowej

metody określania przychodów z działalności gospo-

darczej, musiałoby skutkować przyjęciem zasady ka-

sowej również po stronie kosztów uzyskania przycho-

dów.

W konsekwencji podatnik mógłby zaliczyć do

kosztowej skutkowałoby niepożądanymi konsekwen-

cjami podatkowymi wiążącymi się ze znacznym ob-

niżeniem wpływów z podatku dochodowego.

zań na budżet państwa, poprzez zmniejszenie docho-

dów z podatku dochodowego.

Przyjęte w przepisach ustaw o podatkach docho-

dowych rozwiązanie polegające na stosowaniu zasa-

dy memoriałowej przy ustalaniu przychodów (a tak-

że ujęciu kosztów uzyskania przychodów), jest powią-

zane z zasadą memoriałową wynikającą z przepisów

o rachunkowości.

Wprowadzenie zasadniczo odmien-

nych – od tych przyjętych w rachunkowości – regu-

lacji w tym zakresie skutkowałoby nałożeniem na

podatników dodatkowych obowiązków przejawiają-

cych się w konieczności prowadzenia podwójnej ewi-

dencji (jednej dla celów rachunkowych i drugiej dla

celów podatkowych).

Jednocześnie należy zauważyć, iż obowiązujące

już rozwiązania umożliwiające wierzycielom podat-

2267

kowe rozliczenie wierzytelności, które są nieściągal-

osób ﬁzycznych(Dz.U.z2012r.,poz.361),kosztem

uzyskania przychodów mogą być wierzytelności od-

pisane jako nieściągalne, jeżeli wierzytelności

stała udokumentowana, np. postanowieniem o nie-

ściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpo-

wiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez

ne rozwiązanie funkcjonuje również na podstawie

Ponadto podatnicy podatków dochodowych mają

z późn. zm.), od tej części należności, która była

nych do przychodów należnych, a ich nieściągalność

została uprawdopodobniona, np. poprzez wszczęcie

postępowania upadłościowego z możliwością zawar-

cia układu w rozumieniu przepisów prawa upadło-

ściowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zo-

stało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu

biorstw i banków.

Ad 2.

W odniesieniu do przedstawionego przez pa-

nią poseł przykładu podatnika, który otrzymuje część

zapłaty za wydany towar lub świadczoną usługę wraz

z wydaniem tego towaru lub wykonaniem usługi,

a resztę zapłaty po 90. dniu od dnia wydania tego

towaru lub wykonania usługi, w sytuacji wybrania

przez tego podatnika metody kasowej, o której mowa

powyżej, należy stwierdzić, że w części należności,

która została uregulowana przed 90. dniem od dnia

podatkowy powstaje z dniem uregulowania tej części

należności, natomiast w części należności, która nie

została uregulowana do 90. dnia od dnia wydania

dania towaru lub wykonania usługi.

Jednocześnie należy zauważyć, że moment po-

wstania obowiązku podatkowego u małego podatni-

ka rozliczającego się według metody kasowej nie ma

wpływu na jego prawo do obniżenia podatku należ-

nego o podatek naliczony, gdyż sytuacje te dotyczą

dwóch różnych transakcji.

Mały podatnik, stosownie

rym uregulował całą należność wynikającą z otrzy-

manej faktury (nie wcześniej niż z dniem otrzymania

faktury).

Ad 3.

Kwestie poruszone przez panią poseł, zwią-

zane ze zwrotem nadwyżki podatku naliczonego,

zostały uregulowane w art. 87 ustawy o VAT.

Zgod-

nie z ust. 1 tego artykułu, w przypadku gdy kwota

ustawy o VAT, jest w okresie rozliczeniowym wyższa

nicy na rachunek bankowy.

Natomiast stosownie do ust. 2 ww. artykułu,

gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zwery-

ﬁkowania, naczelnik urzędu skarbowego może pr-

zedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryﬁka-

cji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach

ustawy Ordynacja podatkowa lub postępowania kon-

trolnego na podstawie przepisów o kontroli skar-

bowej.

Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności

urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę

nia płatności podatku lub jego rozłożeniu na raty.

Jak stanowi art. 87 ust. 6 ustawy o VAT, na wni-

osek podatnika, złożony wraz z deklaracją podat-

kową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić róż-

w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wyka-

zane w deklaracji podatkowej, wynikają z:

— faktur dokumentujących kwoty należności,

— dokumentów celnych, deklaracji importowej

art. 34 ustawy o VAT, i zostały przez podatnika za-

płacone,

— importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a

ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowego nabycia to-

warów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem

jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której

datkowej została wykazana kwota podatku należne-

go od tych transakcji.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że podat-

nik ma prawo do skrócenia terminu zwrotu nadwyż-

ki podatku naliczonego nad należnym z 60 dni do

25 dni w przypadkach, gdy zwrot podatku dotyczy

należności w całości przez niego zapłaconych.

Odnosząc się do wskazanych przez panią poseł

różnic występujących w ustawodawstwach poszcze-

gólnych państw członkowskich Unii Europejskiej

w zakresie uregulowań dotyczących terminów zwro-

tu nadwyżki podatku VAT, należy odwołać się do po-

2268

stanowień dyrektywy 2006/112/WE.

Z uwagi na art. 183

tej dyrektywy, zgodnie z którym w przypadku, gdy

za dany okres rozliczeniowy kwota odliczeń przekra-

cza kwotę VAT należnego, państwa członkowskie

mogą dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na na-

stępny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone

przez siebie warunki – w przepisach krajowych

państw członkowskich UE w przedmiotowym zakre-

sie występują istotne różnice.

W konsekwencji porównania wewnętrznych regu-

lacji państw unijnych w tym zakresie nie należy,

w mojej opinii, ograniczać wyłącznie do porównania

terminów określających dokonanie zwrotu przez or-

gan podatkowy.

Należy bowiem zauważyć, że w prze-

pisach tych funkcjonują często inne regulacje, które

wpływają na możliwość otrzymania zwrotu podatku

VAT.

Wypłacenie zwrotu przez organ podatkowy wa-

runkowane jest bowiem dodatkowo przykładowo wy-

sokością deklarowanej kwoty do zwrotu, czasem wy-

konywania czynności opodatkowanych, rzetelnym

wypełnianiem obowiązków podatkowych, charakte-

rem wykonywanych czynności, czy też okresem spra-

wozdawczym.

Należy podkreślić, że warunki te mogą

okazać się decydujące przy dokonywaniu analiz w za-

kresie zwrotu podatku VAT.

Uwzględniając powyższe, a zwłaszcza przewidzia-

ną możliwość otrzymania zwrotu podatku w termi-

nie 25 dni, z której to możliwości korzysta coraz wię-

cej podatników, uprzejmie informuję, że nie planuje

sach ustawy o VAT w zakresie regulacji dotyczących

terminów zwrotu różnicy podatku.

Ad 4.

Zasady kwartalnego sposobu wpłacania ry-

czałtu od przychodów ewidencjonowanych regulują

wy o zryczałtowanym podatku dochodowym (…), ry -

czałt od przychodów ewidencjonowanych mogą wpła-

cać kwartalnie wyłącznie podatnicy, których otrzy-

mane przychody z działalności prowadzonej samo-

dzielnie albo przychody spółki, w roku poprzedzają-

cym rok podatkowy, nie przekroczyły równowartości

kwoty 25 000 euro.

Kwotę tę przelicza się na walutę

(art. 4 ust. 2 ustawy).

W roku 2012 z tego sposobu

wpłacania ryczałtu mogą korzystać podatnicy, któ-

rych przychody w roku poprzednim nie przekroczyły

kwoty 110 280 zł.

Mechanizm kwartalnego sposobu wpłacania ry-

wiązaniem o charakterze preferencyjnym, skierowa-

nym do podatników osiągających przychody w nie-

wielkich rozmiarach.

Rozwiązanie to wywołuje ko-

rzystne dla podatników skutki, przede wszystkim

w sferze ﬁnansowej.

Podatnikpłacącpodatekkwar-

talnie, zamiast miesięcznie, przez dwa miesiące za-

chowuje do własnej dyspozycji środki przeznaczone

na podatek.

Przykładowo miesięczny ryczałt za sty-

czeń, luty i marzec podatnik obowiązany jest uisz-

czać w terminach odpowiednio do: 20 lutego, 20 mar-

ca i 20 kwietnia.

W przypadku wyboru kwartalnego

sposobu wpłacania ryczałtu, podatek zostanie za-

płacony jednorazowo w terminie do 20 kwietnia.

W miesiącach lutym i marcu środki przeznaczone

na podatek pozostają zatem w dyspozycji podatnika.

Jeszcze korzystniejszą sytuację ma podatnik w ostat-

nim kwartale roku podatkowego, z uwagi na fakt,

że ryczałt za ostatni kwartał uiszczany jest w ter-

minie złożenia zeznania rocznego, tj. do 31 stycznia

następnego roku.

Środki ﬁnansowe,którepodatnik

zachowuje do własnej dyspozycji, wybierając kwar-

talny ryczałt, odpowiadają środkom, które w tym

czasie nie wpływają do budżetu państwa.

Budżet

państwa traci tym samym regularne zasilanie po-

datkiem z tego tytułu.

Preferencyjny charakter tego rozwiązania powo-

duje, że również na gruncie ustawy o podatku docho-

korzystać wszyscy podatnicy, a wyłącznie tzw. mali

podatnicy, tj. podatnicy, których wartość przychodu

wiadającej równowartości 1 200 000 euro.

Objęcie wszystkich podatników opodatkowa-

nych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjo-

nowanych możliwością kwartalnych rozliczeń po-

datkowych mogłoby, w odniesieniu do dochodów

z tego tytułu, spowodować utratę płynności ﬁnan-

sowej budżetu.

W związku z powyższym, aktualnie nie są prowa-

dzone prace zmierzające do objęcia kwartalnym spo-

sobem wpłacania ryczałtu od przychodów ewidencjo-

nowanych wszystkich podatników tego podatku.

Ad 5.

W myśl art. 112 ustawy o VAT podatnicy są

celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty

nu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgod-

bowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem

Uprzejmie informuję, że nie planuje się zmian me-

rytorycznych w obecnie obowiązujących przepisach

ustawy o VAT w zakresie „zmian terminów i sposo-

bów przetrzymywania przez przedsiębiorców dowo-

dów transakcji”.

Pewne niewielkie zmiany związane

z dodaniem w ustawie o VAT nowego art. 112a pla-

nowane są w związku z implementacją dyrektywy

2010/45/WE.

Zmiany te w ramach projektu ustawy

powinny wpłynąć do parlamentu we wrześniu br.

Ad 6.

Odnosząc się do pytania dotyczącego możli-

wości zwolnienia osób pragnących otworzyć własną

działalność z opłaty skarbowej od zgłoszeń rejestra-

cyjnych, uprzejmie informuję, że wprowadzenie zmian

2269

jących na zniesieniu stawki opłaty skarbowej od po-

twierdzenia zarejestrowania podatnika podatku od

datnika VAT zwolnionego skutkowałoby zmniejsze-

niem dochodów budżetowych gmin, które są beneﬁ-

cjentami wpływów z tytułu opłaty skarbowej.

Mając na względzie brzmienie art. 112c pkt 1

cych z obowiązujących przepisów, należy stwierdzić,

że w świetle obowiązujących regulacji dokonanie

zmiany przepisów o opłacie skarbowej w powyższym

zakresie jest niedopuszczalne.

§ 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, organ podat-

kowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uza-

resem publicznym, może udzielić ulgi indywidual-

nej, w szczególności odroczyć termin płatności lub

rozłożyć zapłatę opłaty skarbowej na raty bądź umo-

rzyć w całości lub w części zaległości z tytułu opła-

ty skarbowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

w sprawie zakupu nowych pociągów

w ramach realizacji projektu pn:

„Odnowa taboru PKP IC SA dla relacji

Warszawa – Łódź” (7087)

kupu nowych pociągów w ramach realizacji projektu

Warszawa – Łódź” (PO IiŚ 7-49), przesłaną przy pi-

śmie marszałka Sejmu RP z dnia 27 lipca 2012 r.,

nr SPS-023-7087/12, przekazuję poniższe informacje.

Uprzejmie informuję, że projekt pod nazwą „Od-

– Warszawa nie jest objęta obowiązkiem świadczenia

go.

Oznacza to brak możliwości współﬁnansowania

przedmiotowego projektu ze środków publicznych

ności pomocy publicznej ﬁnansowania ze środków

Unii Europejskiej.

wany z projektami: „Modernizacja linii kolejowej

Warszawa – Łódź Fabryczna, etap I, odcinek Skier-

niewice – Łódź Widzew”, zrealizowanym w ramach

Sektorowego Programu Operacyjnego „Transport”

2004–2006 przez zarządcę infrastruktury PKP Pol-

skie Linie Kolejowe SA, oraz „Modernizacja linii ko-

Zachodnia – Miedniewice (Skierniewice)”, „Moderni-

7.1-24.1) i „Modernizacja linii kolejowej Warszawa

– Łódź, etap II, lot C, pozostałe roboty” (PO IiŚ 7.1-

-24.3) realizowanymi w ramach Programu Operacyj-

ww. beneﬁcjenta.

Decyzję,napodstawiektórejstwier-

dzono, że do obsługi relacji Łódź – Warszawa należy

lowe podwyższenie parametrów linii kolejowej War-

szawa – Łódź.

Dzięki wzrostowi przepustowości oraz

siadający 660 miejsc siedzących kursowałby ze zwięk-

szoną częstotliwością.

W rezultacie liczba miejsc sie-

dzących w składzie byłaby adekwatna do zapotrze-

bowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

w sprawie sytuacji Marynarki Wojennej RP

(7088)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tuacji Marynarki Wojennej RP (nr SPS-023-7088/12),

2270

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyja-

Na wstępie pragnę zaznaczyć, że Sztab Generalny

Wojska Polskiego, zgodnie z cyklem planistycznym

w zakresie programowania rozwoju Sił Zbrojnych Rze-

czypospolitej Polskiej, zakończył przegląd potrzeb ope-

racyjnych i jest w trakcie opracowywania „Programu

rozwoju Sił Zbrojnych w latach 2013–2022”.

Równole-

gle do tego przedsięwzięcia powstała „Koncepcja roz-

woju Marynarki Wojennej”, w której określono zada-

nia, zdolności oraz najbardziej niezbędne uzbrojenie,

jakimi powinna dysponować Marynarka Wojenna.

Efektem wyżej wymienionych działań są prowadzone

aktualnie prace nad kolejną edycją programu opera-

cyjnego poświęconego Marynarce Wojennej pod na-

zwą „Program operacyjny osiągania zdolności opera-

cyjnej do zwalczania celów nawodnych, podwodnych

czące planowanych zakupów sprzętu i uzbrojenia nie-

zbędnego do wypełniania określonych w przeglądzie

leniowym i logistycznym.

Pragnę poinformować, że w ramach „Planu mo-

dernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej” resort obrony narodowej realizuje m.in.

wieloletnie umowy na dostawy w zakresie:

— systemu rakietowego RBS-15 Mk3,

— bateryjnego systemu kierowania ogniem zesta -

wu artyleryjskiego S-60 BLENDA,

— sprzętu dla Nadbrzeżnego Dywizjonu Rakieto -

wego Marynarki Wojennej.

Realizowane są także umowy na remonty okrętów

bojowych i pomocniczych jednostek pływających:

— remont eksploatacyjny i dokowy ORP Grom,

— remont średni i dokowy ORP Gniezno,

— remont średni i dokowy ORP Kontradmirał X.

Czernicki,

— remont kutrów transportowych typu 716,

— remont okrętów podwodnych typu Kobben.

Ponadto są prowadzone postępowania zmierzają-

ce do pozyskania okrętu podwodnego nowego typu,

nowoczesnego niszczyciela min Kormoran II oraz

sprzętu i uzbrojenia, w tym: radiostacji, systemów

kryptograﬁcznych,radarów,zestawówratowniczych

i wyposażenia dla nurków.

chy dotyczącego potencjału bojowego Marynarki Wo-

jennej, uprzejmie informuję, że posiada ona obecnie

41 okrętów bojowych, z czego 13 to okręty uderzenio-

we, a więc takie, które zdolne są do wykonania bez-

pośredniego ataku na wybrane cele przeciwnika.

Po-

zostałe okręty to jednostki trałowo-minowe, trans-

portowe oraz specjalistyczne, które odgrywają bar-

dzo ważną rolę dla bezpieczeństwa wykonywania

zadań przez ﬂotęuderzeniowąorazbezpieczeństwa

infrastruktury portowej i innych obiektów nadbrzeż-

nych.

Ponadto siły okrętowe wspierane są przez lot-

nictwo morskie składające się z 14 samolotów turbo-

śmigłowych oraz 29 śmigłowców różnych typów

i przeznaczenia.

Należy stwierdzić, że dzięki posiadanemu poten-

cjałowi bojowemu Marynarka Wojenna utrzymuje

obecnie wystarczającą zdolność operacyjną do rozpo-

znania oraz zwalczania zagrożenia minowego na mo-

rzu, a także prowadzenia akcji poszukiwawczo-ra-

towniczych.

Natomiast w ograniczonym zakresie

posiada zdolności w takich obszarach zadaniowych

jak zwalczanie celów nawodnych i podwodnych, obro-

na przeciwlotnicza, przeciwrakietowa oraz wydziela-

nie sił okrętowych do stałych zespołów sił morskich

NATO.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

w sprawie systemu monitorowania dzieci (7089)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-7089/12, złożoną przez pana posła Jana Warzechę,

w sprawie systemu monitorowania losów dziecka,

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej udziela na-

stępujących wyjaśnień.

skutecznego przeciwdziałania krzywdzeniu dzieci

w ostatnich latach wprowadzono zmiany w prawo-

dawstwie polskim, w tym między innymi do ustawy

mującymi się zwalczaniem przemocy w rodzinie,

tecznie chroniące oﬁaryprzemocy,wszczególności

dzieci.

Nowelizacja ustawy o przeciwdziałaniu przemocy

w rodzinie weszła w życie od 1 sierpnia 2010 r.

Wpro-

wadzono zakaz stosowania kar cielesnych wobec

w rodzinie bezpłatnego zaświadczenia lekarskiego

określającego przyczyny i rodzaj uszkodzeń ciała

możliwość natychmiastowego zabrania dziecka we

2271

współpracy pracownika socjalnego, funkcjonariusza

Policji, a także lekarza lub pielęgniarki w sytuacji

z przemocą w rodzinie.

Wprowadzono również zmiany

regulujące kwestie współpracy w zespołach interdy-

scyplinarnych w oparciu o realizację procedury „Nie-

bieskiej karty”.

Ponadto wprowadzone zmiany kodek-

sprawcy zbliżania się do pokrzywdzonych, kontakto-

jest prowadzenie w samorządach lokalnych szeroko

samorządu terytorialnego w Tworzeniu systemu

przeciwdziałania przemocy w rodzinie”.

Przedmio-

tem tego programu jest doﬁnansowaniesamorządów

gminnych, powiatowych i województwa w tworzeniu

zintegrowanego systemu przeciwdziałania przemocy

i monitorowaniu stopnia ich realizacji na terenie Pol-

ski, a także w związku z ostatnimi wydarzeniami

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej podjęło roz-

ważania dotyczące stworzenia systemu mającego

du delikatność i specyﬁkętematykiorazzamieszczane

w niej dane musi zostać poddana szerokim konsulta-

cjom eksperckim.

Stworzenie takiego systemu wyma-

ga wielu analiz zarówno pod kątem konieczności za-

bezpieczenia danych osobowych, możliwości korzysta-

nia z tego systemu jedynie przez osoby uprawnione,

oszacowania jego kosztów, stworzenia systemu infor-

matycznego itp.

System ten wymaga bardzo szczegó-

łowego opracowania i stworzenia odpowiednich me-

chanizmów jego zastosowania.

W szczególności trzeba

rozważyć, na jakim poziomie ma zostać on wprowa-

dzony: Czy ma być to centralna baza danych, czy może

rozwiązanie służące udzielaniu profesjonalnej pomocy

w najbliższym środowisku dziecka?

Uwzględniając powyższe, pragnę zaznaczyć, że

i podlega wstępnej analizie projektowej.

Dlatego też

podjąłem decyzję, aby na najbliższym posiedzeniu

tematem tym zajął się Zespół Monitorujący ds. Prze-

ciwdziałania Przemocy w Rodzinie, który jest orga-

nem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego

kowie opracują szczegółowe założenia tego systemu.

Na zakończenie pragnę pana posła poinformować,

że projekt wprowadzenia systemu monitorowania lo-

sów dziecka jest w początkowej fazie jego powstawania,

a ewentualne jego wprowadzenie będzie poprzedzone

wieloma konsultacjami i opiniami eksperckimi.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

zasad funkcjonowania PGL Lasy Państwowe

(7090)

Odpowiadając na interpelację posła Jana Warze-

chy przekazaną przez marszałka Sejmu RP pismem

w sprawie planowanych zmian zasad funkcjonowa-

nia PGL Lasy Państwowe przekazuję stosowne wy-

jaśnienia.

runku sprzedaży gruntów leśnych.

Planowane jest

objęcie PGL Lasy Państwowe powszechnie obowią-

zującym podatkiem dochodowym – CIT.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

w sprawie działania Funduszu Rozwiązywania

Problemów Hazardowych (7091)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

mu (SPS-023-7091/12), przy którym przesłana zosta-

ła interpelacja pana posła Jana Warzechy w sprawie

funkcjonowania Funduszu Rozwiązywania Proble-

mów Hazardowych, uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

1 stycznia 2010 r., został utworzony Funduszu Roz-

wiązywania Problemów Hazardowych, dalej FRPH.

Dysponentem powyższego funduszu wskazany został

2272

minister właściwy do spraw zdrowia.

Wpływy na ra-

chunek funduszu stanowi 3% dopłat do stawek

w grach losowych objętych monopolem państwa.

Wpływy te zależą zatem od liczby i wartości zawar-

tych w grach losowych zakładów.

Zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 88 ust. 4

ustawy o grach hazardowych wydatki funduszu mia-

ły być przeznaczane wyłącznie na realizację ustawo-

wo określonych działań z zakresu rozwoju i unowo-

cześniania leczenia uzależnienia od hazardu, proﬁ-

laktyki, edukacji, szkoleń i badań naukowych.

Nowe-

lizacja art. 88 przywołanej ustawy dokonana ustawą

w sposób istotny rozszerzyła katalog zadań ﬁnanso-

wanych ze środków FRPH – w miejsce uzależnienia

od hazardu wprowadzono wszystkie uzależnienia

niebędące uzależnieniami od substancji chemicznych

(tzw. uzależnienia behawioralne).

Z uwagi na wskazane powyżej okoliczności podję-

cie działalności przez FRPH możliwe było dopiero po

dokonaniu stosownych korekt w przyjętych przez mi-

nistra zdrowia programach (w ramach których reali-

zowane są poszczególne działania doﬁnansowywane

ze środków FRPH).

Zadanie to wykonane zostało

przed wejściem w życie wskazanej powyżej noweliza-

cji, lecz ogłoszenie postępowań konkursowych (nabo-

ru wniosków o doﬁnansowanie) możliwe było naj-

wcześniej 14 lipca 2011 r., co też miało miejsce.

Niestety zmiana zakresu działalności FRPH

w trakcie roku budżetowego znacząco ograniczyła

możliwość realizacji jego ustawowych zadań.

Biorąc

pod uwagę konieczność ogłoszenia w pierwszej kolej-

ności konkursu na przeprowadzenie badań nad ska-

lą problemu uzależnień behawioralnych w Polsce (co

szerzej wyjaśniam poniżej), w 2011 r. możliwe było

zawarcie umów o doﬁnansowanienakwotę0,5mln

zł.

Przy czym wydatkowano, kierując się zasadą go-

spodarności i celowości, jak również ﬁnansującjedy-

nie wykonane prace, kwotę poniżej 100 tys. zł.

nieprzeprowadzenia badań przed powołaniem FRPH

uprzejmie informuję, iż za wyjątkiem danych o liczbie

osób zgłaszających się do lecznictwa psychiatryczne-

go (tzw. chorobowość szpitalna) w Polsce brak jest

ogólnopopulacyjnych danych o rozpowszechnieniu

poszczególnych zaburzeń psychicznych, w tym zwią-

zanych z uzależnieniami behawioralnymi (np. hazar-

dem patologicznym).

Za dane o skali problemu nie

powinny być uznawane informacje NFZ o liczbie osób

korzystających ze świadczeń opieki zdrowotnej, u któ-

rych rozpoznano określone jednostki chorobowe.

Jest

bowiem faktem powszechnie znanym, iż szczególnie

w zakresie zdrowia psychicznego terapię rozpoczyna

jedynie część chorych.

Pozostałe osoby nie mają świa-

domości choroby lub z różnych przyczyn nie chcą się

leczyć.

Warto jednak zauważyć, iż dane NFZ potwier-

dzają wzrost liczby przypadków, na tyle poważnych,

że wymagają one interwencji medycznej, z hospitali-

zacją włącznie.

Liczba osób z rozpoznaniem patolo-

gicznego hazardu (F63.0 wg ICD-10) korzystających

ze świadczeń ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

wyniosła w 2008 r.

– 958 osób, w 2009 r.

– 2135 osób,

w 2010 r.

– 2927 osób oraz w 2011 r.

– 3278 osób.

Z uwagi na powyższe okoliczności, a w szczegól-

ności brak danych epidemiologicznych, minister zdro-

wia jeszcze w marcu 2011 r. podjął decyzję o przyjęciu

5 programów, w ramach których udzielane jest doﬁ-

nansowanie ze środków funduszu.

Pierwszym z tych

programów jest program badawczy służący oszaco-

waniu skali zjawiska uzależnień behawioralnych

w Polsce.

sadności dalszego funkcjonowania FRPH, pragnę

zauważyć, iż w mojej opinii zawarte w informacji

NIK stwierdzenie, iż: „wątpliwa jest zasadność ist-

nienia funduszu…”, nie znajduje uzasadnienia w ze -

branym w toku kontroli materiale dowodowym, jak

również w dotychczasowej działalności funduszu.

Warto zauważyć, iż jako okoliczności poddające pod

wątpliwość celowość istnienia FRPH wskazano moż-

liwość skorzystania przez osoby dotknięte zaburze-

niem patologicznego hazardu ze świadczeń w ramach

powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego (NFZ), jak

również niewielką liczbę tych osób korzystających

z tych świadczeń (3278 w 2011 r.).

Pomijając w tym

miejscu fakt, iż zakresem działalności FRPH objęte

są nie tylko osoby z rozpoznaniem patologicznego ha-

zardu, ale jak wskazano powyżej również osoby cier-

piące na inne rodzaje uzależnień behawioralnych, ich

rodziny i bliscy (tzw. współuzależnieni), należy

stwierdzić, iż powyższe okoliczności w żadnej mierze

nie mogą zostać uznane za świadczące o niewielkim

znaczeniu tego problemu zdrowotnego.

Dodatkowo należy zauważyć, iż w ramach po-

wszechnego ubezpieczenia zdrowotnego (NFZ) pro-

wadzone są jedynie działania terapeutyczne (medy-

cyna naprawcza), natomiast ze środków FRPH doﬁ-

nansowywane są przede wszystkim działania o cha-

rakterze prewencyjnym (promocji i proﬁlaktyka).

Mając na względzie wskazane powyżej okoliczno-

ści, należy stwierdzić, iż zasadność istnienia FRPH

nie powinna budzić wątpliwości.

jakie podejmie minister zdrowia w celu usprawnienia

działania FRPH, uprzejmie informuję, iż w pierw-

szym okresie funkcjonowania funduszu podstawo-

wym problemem była wykładnia art. 88 ustawy o grach

hazardowych zastosowana przez ministra ﬁnansów.

Zgodnie ze stanowiskiem ministra ﬁnansówfundusz

jest funduszem celowym nieposiadającym osobowości

prawnej, stanowiącym wyodrębniony rachunek ban-

kowy, którym dysponuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

W konsekwencji koszty obsługi tego fundu-

szu, prowadzonego jako rachunek bankowy, to jedy-

nie koszty prowadzenia tego rachunku przez bank.

W związku z powyższym znaczące koszty obsługi

funduszu, szacowane na kwotę około 0,5 mln zł rocz-

2273

nie, powinny być sﬁnansowanezbudżetupaństwa,

część 46: Zdrowie, a nie ze środków funduszu.

Szacunek kosztów obsługi FRPH opracowano na

podstawie analizy prognozowanej wysokości środków

funduszu (średnio ok. 22 mln zł rocznie), liczby pod-

miotów ubiegających się o doﬁnansowanieześrod-

ków będących w dyspozycji podległych ministrowi

zdrowia jednostek organizacyjnych (Państwowej

Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych,

oraz Krajowego Centrum ds. AIDS) i wysokości tych

środków, jak również liczby umów o doﬁnansowanie

zawieranych przez wymienione powyżej jednostki.

Założono, iż corocznie zawieranych będzie od 160 do

200 umów o doﬁnansowanieróżnegorodzajudziałań

ze środków funduszu z podmiotami wyłonionymi

w postępowaniach konkursowych, w których można

się spodziewać udziału około 300 do 400 wniosko-

dawców.

Zakres obowiązków związanych z obsługą

funduszu wymaga zatem zatrudnienia co najmniej

7 osób w Ministerstwie Zdrowia lub jednostce podle-

głej.

Szacunek ten zawarty został w OSR projektu

rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie szczegó-

łowych warunków uzyskiwania doﬁnansowaniare-

alizacji zadań z zakresu ochrony zdrowia, trybu skła-

dania wniosków oraz przekazywania środków z Fun-

W chwili obecnej obsługę FRPH zapewnia Krajo-

we Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii.

Z uwagi

na ograniczenia budżetowe możliwe było przyznanie

tej jednostce środków na zatrudnienie 3 pracowni-

ków.

Tym samym sprawna realizacja zadań FRPH,

a przede wszystkim zapewnienie kontroli nad celo-

wym i gospodarnym wykorzystaniem przez beneﬁ-

cjentów funduszu otrzymanych środków oraz ich

rzetelnym i zgodnym z prawem rozliczeniem, wyma-

ga dostosowania skali doﬁnansowaniaudzielanego

przez FRPH do aktualnych możliwości organizacyj-

nych biura.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

w sprawie licznych kontroli polskich rybaków

(7092)

dam, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, Pani

Marszałek odpowiedź na interpelację pana Jana Wa-

wie licznych kontroli polskich rybaków.

kontroli, jakim polskie statki rybackie były poddane

przyczyn należy wyjaśnić, co następuje.

dorsza na Morzu Bałtyckim.

57 761 250 EUR za każdy okres półroczny, licząc od

stała kosztami postępowania.

dorsza stada wschodniego przez polskich rybaków

zaakceptowany przez Komisję plan działania polega-

stwa;

— przygotowaniu planu restrukturyzacji ﬂoty;

2274

połowowej dorsza, tzw. trójpolówka, polegał na tym,

odławiać dorsza, a pozostałe 2/3 otrzymywały rekom-

pensatę ﬁnansowązProgramuOperacyjnego„Ryby”

2007–2013 za czasowe zawieszenie połowów.

Nie-

zbędne było przy tym podjęcie działań, które polega-

ły na wprowadzeniu obowiązku wyładunku jakiej-

kolwiek ilości dorszy wyłącznie w obecności inspek-

tora rybołówstwa morskiego, dzięki czemu wzmoc-

2011 r., z których wynika, iż polskie statki rybackie

były poddane prawie 11 tys. kontroli, wyjaśnić nale-

ży, że rozporządzeniem ministra rolnictwa i rozwoju

wsi z dnia 19 grudnia 2008 r. zmieniającym rozpo-

rządzenie w sprawie wymiarów i okresów ochron-

Z analizy danych dotyczących ogólnej liczby prze-

prowadzonych kontroli (bez kontroli wyładunku dor-

– 4471 kontroli.

Powyższe dane stanowią zbiorczą informację po-

chodzącą ze sprawozdawczości kontrolnej krajowych

statków rybackich o polskiej przynależności prze-

prowadzone na Morzu Bałtyckim w 2007 r. wyniosły

Rząd podejmował i podejmuje działania zapewnia-

jące polskim rybakom ekonomiczne warunki prowa-

dzenia działalności połowowej.

Należy również za-

uważyć, że jesienią 2011 r. minister rolnictwa i roz-

woju wsi zniósł obowiązek wyładunku dorszy w obec-

ności inspektora rybołówstwa morskiego.

Należy

podkreślić, że obowiązujące obecnie wartości odnie-

członkowskich UE i ustalane każdorazowo na pod-

stawie przeprowadzanej analizy ryzyka.

W związku z powyższym, ustosunkowując się do

drugiej z poruszonych w przedmiotowej interpelacji

kwestii, dotyczącej rozłożenia kontroli proporcjonal-

sadę wyboru statków rybackich do inspekcji na pod-

stawie analizy ryzyka proporcjonalne obłożenie kon-

trolą statków rybackich w poszczególnych państwach

nie ma zastosowania w świetle obowiązujących prze-

pisów prawa UE.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

na Kresach Wschodnich (7093)

27 lipca br., nr SPS-023-7093/12) w sprawie sytuacji

mie informuję.

W dniu 8 marca br. MSZ ogłosiło konkurs mający

na celu wyłonienie najlepszych projektodawców, któ-

rzy zrealizują programy i projekty zgodne z celami,

założeniami i priorytetami „Planu współpracy z Po-

lonią i Polakami za granicą na 2012 r.”

Konkurs skie-

rowany został do zarejestrowanych na terytorium

RP organizacji pozarządowych, publicznych i niepu-

blicznych szkół wyższych, jednostek samorządu te-

rytorialnego, PAN i jej jednostek organizacyjnych,

a także do instytutów badawczych.

MSZ w ramach

prowadzonego konkursu nie ﬁnansujebezpośrednio

organizacji polonijnych.

Środki na realizację projek-

tów związanych ze wsparciem polskich mediów na

Wschodzie zostały przekazane przez MSZ organiza-

cjom biorącym udział w konkursie, których projekty

zostały rekomendowane do doﬁnansowania(Funda-

cja Pomoc Polakom na Wschodzie, Fundacja Wolność

i Demokracja, Stowarzyszenie Wspólnota Polska,

a także Wschodnia Fundacja Kultury Akcent).

W dniu 2 sierpnia br. na stronie internetowej MSZ

(zakładka: Wydarzenia bieżące) opublikowany został

materiał zawierający informację na temat terminów

zawarcia umów z poszczególnymi podmiotami wyło-

2275

nionymi w ramach konkursu, a także dat dokonania

przelewu środków na konta bankowe ww. organiza-

cji.

Wydruk tej informacji (po aktualizacji na dzień

13 sierpnia br.) załączam do niniejszego pisma.

Dal-

sza dystrybucja środków ﬁnansowychdoorganizacji

polonijnych realizowana jest przez ww. podmioty,

zgodnie z założeniami oraz harmonogramami przed-

stawionymi w złożonych wnioskach projektowych.

Poza udzieleniem przez MSZ dotacji w ramach ww.

konkursu podmiotom uprawnionym do otrzymania

doﬁnansowania ministerstwo przekazało również

środki polskim placówkom dyplomatyczno-konsular-

nym z przeznaczeniem na realizację projektów z za-

kresu wsparcia działalności polskich mediów na

Wschodzie.

Na stronie internetowej MSZ w ww. loka-

lizacji również dostępny jest materiał zawierający wy-

kaz projektów w zakresie wsparcia polonijnej działal-

ności medialnej na Wschodzie, prowadzonych przez

konsulaty i wydziały konsularne ambasad RP.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do inter-

pelacji posła Arkadiusza Litwińskiego z 17 lipca 2012

r.

(SPS-023-7094/12) w sprawie złożonej przez Polskę

dziecka (zw. dalej konwencją), uprzejmie informuję,

co następuje.

1.

„Obserwacje końcowe Komitetu Praw Dziec-

ka” (przyjęte na 208 spotkaniu 26 stycznia 1995 r.)

odnoszą się do stanu prawnego, obowiązującego

w okresie objętym pierwszym sprawozdaniem z re-

alizacji przez RP przepisów konwencji, tj. w latach

1991–1993.

2.

W ww. obserwacjach końcowych Komitet Praw

Dziecka zachęca rząd RP do przeprowadzenia anali-

zy treści zastrzeżeń, jak również deklaracji odnoszą-

cej się do sposobu realizacji przepisów art. 12–16 kon-

wencji, pod kątem możliwości ich wycofania.

3.

Najważniejszym aktem prawnym, który zawie-

ra regulacje dotyczące praw dziecka, jest Konstytucja

Rzeczypospolitej Polskiej, która weszła w życie 16 paź-

dziernika 1997 r.

Istotnym novum wprowadzonym

przez Konstytucję RP jest zaliczenie ratyﬁkowanych

umów międzynarodowych do źródeł prawa Rzeczy-

dą prymatu umów międzynarodowych nad ustawami

wprost postanowień konwencji.

Ponadto Konstytucja

RP zawiera katalog podstawowych praw i wolności

obywatelskich, a także szczególne przepisy dotyczące

Należy jednocześnie podkreślić, że z punktu wi-

dzenia zasad prawa międzynarodowego deklaracja

zgłoszona do umowy międzynarodowej nie posiada

mocy prawnej zastrzeżenia – jest jedynie formą pu-

blicznego oświadczenia państwa strony na temat spo-

sobu realizowania postanowień zawartych we wska-

zanym artykule danej umowy.

Ewentualne podjęcie decyzji o wycofaniu lub

utrzymaniu deklaracji do art. 12–16 konwencji może

nastąpić w ramach konsultacji międzyresortowych

i społecznych, które będą przeprowadzone w związku

z opracowywaniem kolejnego okresowego sprawoz-

dania Polski z realizacji przepisów Konwencji o pra-

wach dziecka obejmującego lata 2011–2012.

Pragnę jednocześnie poinformować, że w świetle

zmian wprowadzonych ustawą z dnia 26 maja 1995 r.

niektórych innych ustaw do ustawy z dnia 25 lutego

wilnego, jak również zmian w ustawie z dnia 21 li-

Rzeczypospolitej Polskiej, uznano za zasadne wyco-

fanie zastrzeżenia zgłoszonego do art. 7 i 38 Konwen-

cji o prawach dziecka, jak i dokonanie zmiany treści

deklaracji do protokołu fakultatywnego do Konwen-

w konﬂiktyzbrojne.

2 maja br. Rada Ministrów przyjęła uchwały

w sprawie zmiany zakresu obowiązywania konwencji

oraz ww. protokołu fakultatywnego.

20 czerwca br.

rządowe projekty stosownych ustaw (druki sejmowe

490 i 491) zostały skierowane do sejmowych Komisji:

Człowieka.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

2276

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie uregulowania zasad

przeprowadzania konkursów ofert przez NFZ

(7095)

cym interpelację posła na Sejm RP pani Izabeli Ka-

tarzyny Mrzygłockiej w sprawie uregulowania zasad

mie proszę o przyjęcie poniższego.

Zasady i tryb kontraktowania świadczeń opieki

Zgodnie z art. 97 ust. 3 ww. ustawy do zadań Na-

rodowego Funduszu Zdrowia należy m.in. określanie

oraz rokowań i zawieranie umów o udzielanie świad-

realizacji i rozliczanie, a także ﬁnansowanieświad-

czeń opieki zdrowotnej udzielanych świadczeniobior-

com innym niż ubezpieczeni – na podstawie dotacji

otrzymanej z budżetu państwa.

Jednocześnie, zgodnie z postanowieniami działu

VII ww. ustawy, nadzór nad Narodowym Funduszem

Zdrowia sprawowany jest przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, stosując kryterium legalności, rze-

telności, celowości i gospodarności.

Jednocześnie,

zgodnie z art. 173 ww. ustawy, minister właściwy do

kontrolę działalności NFZ, m.in. w celu sprawdzenia,

czy działalność funduszu jest zgodna z prawem.

Świadczenia opieki zdrowotnej w poszczególnych

zakresach świadczeń opieki zdrowotnej są zabezpie-

czane zgodnie z planem zakupu, w ramach określo-

nych obszarów kontraktowania.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ ogłasza

sach świadczeń celem zabezpieczenia świadczeń

zdrowotnych od określonego terminu.

Każde ogłosze-

nie o konkursie ofert powinno zawierać wskazanie

aktów prawnych obowiązujących w prowadzonych

postępowaniach.

Ogłoszenia o postępowaniach w spra-

wie zawarcia umów zostają umieszczane na stronach

internetowych poszczególnych oddziałów wojewódz-

kich NFZ oraz w izbach zrzeszających zawody me-

dyczne, a także na tablicach informacyjnych w sie-

dzibach oddziałów wojewódzkich NFZ.

renci mogą wystąpić do oddziału wojewódzkiego NFZ

dur oraz przepisów prawnych.

Każdy z oferentów

ze stosownymi zapisami zarządzeń (dotyczących da-

nego postępowania) oraz z warunkami zawierania

umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmu-

je je do stosowania, oświadczając jednocześnie, że

wnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być po-

twierdzona certyﬁkatemjakościlubakredytacją;

2277

a) ofertę udzielania świadczeń opieki zdrowotnej

Fakt spełnienia wszystkich wymaganych warun-

umowy, a jedynie pozwala na dokonanie, na podsta-

wotnej oraz zarządzenia nr 54/2011/DSOZ prezesa

Narodowego Funduszu Zdrowia – oceny i porówna-

nia ofert.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

opieki zdrowotnej przepisów dotyczących konkursu

ze świadczeniodawcami udzielającymi świadczeń

podstawowej opieki zdrowotnej.

Świadczeniodawcy

udzielający świadczeń podstawowej opieki zdrowot-

nej zawierają umowę z NFZ przy spełnieniu warun-

ków do zawarcia umowy określonych przez prezesa

NFZ.

Do zawierania umów POZ na 2012 r. warunki

były określone w zarządzeniu nr 85/2011/DSOZ preze-

wowa opieka zdrowotna.

kontroli przez NFZ podmiotów przed powierzeniem

im danego rodzaju opieki medycznej, proszę o przy-

jęcie następujących informacji.

Postępowania prowadzone w trybie konkursu

czeń opieki zdrowotnej obecnie są realizowane wg

zasad określonych w dokumencie: „Procedura kon-

kursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie

wanych ze środków publicznych” – wersja nr 5.9, pi-

smo znak: CF/DSOZ/KAC/2011/075/1899/W/24202

z dnia 29 września 2011 r.

Procedura ta nakłada obowiązek przeprowadza-

nia kontroli u podmiotów, które dotychczas nie mia-

ły zawartej umowy o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej z funduszem w zakresie, na który zosta-

ła złożona oferta.

Należy jednak wskazać, że istnieje możliwość od-

stępstwa od tego punktu procedury.

Dyrektor od-

działu wojewódzkiego NFZ w uzasadnionych przy-

padkach (np. duża ilość podmiotów, duża ilość postę-

powań a brak odstąpienia od procedury spowoduje,

że nie zostaną dotrzymane terminy przeprowadzenia

i zakończenia postępowań konkursowych, co w kon-

sekwencji spowoduje konieczność wydłużenia ww.

terminów, a tym samym uniemożliwi zawarcie umów

w założonym terminem) może, powiadamiając preze-

sa NFZ, od niej odstąpić.

Należy jednak nadmienić,

że wskazywano w uzasadnieniach, że po zawarciu

umów u wszystkich świadczeniodawców, z którymi

po raz pierwszy zawarto umowy o udzielanie świad-

który została złożona oferta – zostaną przeprowadzo-

ne kontrole w okresie pierwszego kwartału obowią-

zywania umowy.

rządów terytorialnych w zapewnieniu opieki me-

dycznej swoim mieszkańcom, proszę o przyjęcie in-

formacji.

Zgodnie z art. 106 ww. ustawy w oddziałach wo-

jewódzkich funduszu działają rady oddziałów woje-

wódzkich funduszu o charakterze opiniodawczo-nad-

zorczym.

W skład rady oddziału wojewódzkiego funduszu

wchodzi dziewięciu członków będących ubezpieczo-

nymi zamieszkujących na obszarze działania danego

oddziału wojewódzkiego funduszu, którzy powoływa-

ni są przez sejmik województwa, w tym: dwóch człon-

ków powoływanych z własnej inicjatywy sejmiku,

jeden członek spośród kandydatów wskazanych przez

Ponadto przewodniczący rady oddziału wojewódz-

kiego funduszu zaprasza do udziału w posiedzeniach

rady oddziału wojewódzkiego funduszu, w charakte-

rze obserwatorów, przedstawicieli właściwej okręgo-

wej rady lekarskiej, okręgowej rady pielęgniarek i po-

łożnych i okręgowej rady aptekarskiej oraz Krajowej

Do zadań rad oddziału wojewódzkiego funduszu

należy:

1) opiniowanie projektu planu ﬁnansowego od-

działu wojewódzkiego funduszu;

2) uchwalanie planu pracy oddziału wojewódzkie-

go funduszu;

3) opiniowanie sprawozdania z wykonania planu

ﬁnansowego oddziału wojewódzkiego funduszu za

dany rok;

4) monitorowanie prawidłowości postępowania

2278

5) monitorowanie, na podstawie przekazanych

nywania przez świadczeniodawców obowiązków,

6) kontrolowanie bieżącej działalności oddziału

wojewódzkiego funduszu we wszystkich dziedzinach

jego działalności;

7) występowanie do dyrektora oddziału woje-

8) występowanie do dyrektora oddziału woje-

wódzkiego o przeprowadzenie kontroli realizacji za-

wartych umów o udzielanie świadczeń opieki zdro-

wotnej;

9) dokonywanie okresowych analiz skarg i wnio-

sków wnoszonych przez ubezpieczonych, z wyłącze-

niem spraw podlegających nadzorowi medycznemu;

10) występowanie do prezesa funduszu o prze-

prowadzenie kontroli oddziału wojewódzkiego fun-

duszu.

ustawy minister właściwy do spraw zdrowia określił,

w drodze rozporządzenia, zakres informacji przeka-

zywanych wojewodom i sejmikom województwa.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie ujęcia budowy obwodnicy Suwałk

przy którym przekazano interpelację posła Dariusza

Piontkowskiego dotyczącą realizacji zadania budowy

obwodnicy Suwałk, przekazuję informacje w przed-

miotowej sprawie.

sowych państwa.

Zadanie polegające na budowie dro-

cym obwodnicą Suwałk, zostało ujęte w załączniku

czych dla przedmiotowych projektów.

Należy jednak

nansowe państwa resort transportu zobowiązany

wane z funduszy UE oraz inwestycje wynikające

nika 2011 r. uzyskana została decyzja o środowisko-

sięwzięcia.

W dniu 25 maja br. podpisana została

również umowa z wykonawcą dokumentacji projek-

towej dla przedmiotowego zadania wraz z materia-

łami przetargowymi.

Resort transportu, dostrzega-

jąc znaczenie przedmiotowej drogi, przedstawił ją

propozycji modyﬁkacjitranseuropejskiejsiecitrans-

portowej TEN-T, zgłoszonych przez stronę polską

nia Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wy-

tycznych Unii Europejskiej dotyczących Transeuro-

pejskiej Sieci Transportowej, w ramach którego prze-

widywana jest również procedura rewizji i aktuali-

zacji korytarzy drogowych.

W roku 2011 prowadzony

misji Europejskiej szczegółowe informacje dotyczące

S61.

Na obecny rok przewidywane jest zakończenie

danie obecnie nawet przybliżonych terminów reali-

zacji obarczone byłoby wysokim stopniem niedokład-

2279

uzależniona jest od ilości środków ﬁnansowychpo-

strukturę drogową, dostępnych dla Polski.

Trasa Via

cząc Europę” – funduszu rozbudowy infrastruktu-

ralnej, ściśle związanego z polityką spójności, który

portowo-komunikacyjnej poprzez rozbudowę infra-

struktury transportowej, połączeń energetycznych

oraz rozwiązania z zakresu technologii informacyj-

no-komunikacyjnych.

CEF miałby być zarządzany

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie postępowania z wypalonym paliwem

(7099)

terpelacji poselskiej pani poseł Ewy Wolak, znak:

SPS-023-7099/12, z dnia 18 lipca 2012 r., w sprawie

padami promieniotwórczymi, odpowiadając na przed-

stawione pytanie, wyjaśniam.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej uznaje problema-

tykę gospodarki odpadami promieniotwórczymi i wy-

palonym paliwem za szczególnie istotną dla możliwo-

ści rozwoju i funkcjonowania energetyki jądrowej

w Polsce.

Prowadzenie racjonalnej, bezpiecznej i efek-

tywnej gospodarki odpadami odgrywa istotną rolę

dla uzyskania i utrzymania aprobaty społecznej dla

wdrożenia i rozwoju energetyki jądrowej.

Odpady

promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe są wy-

nikiem realizacji wielu pożytecznych rodzajów dzia-

łalności, takich jak produkcja energii elektrycznej

w elektrowniach jądrowych czy też liczne zastosowa-

nia izotopów promieniotwórczych w medycynie, prze-

myśle, rolnictwie i badaniach.

Z uwagi na szczególny

charakter odpady promieniotwórcze wymagają spe-

cjalnego postępowania.

Dotyczy to gromadzenia,

przetwarzania, zestalania, transportu, okresowego

przechowywania i ostatecznego składowania.

Z tego

względu ograniczenie źródeł i ilości powstających od-

padów jest czynnikiem bardzo ważnym.

Odpady promieniotwórcze muszą być odpowied-

nio przetworzone, zestalone, opakowane, a następnie

bezpiecznie składowane.

Podstawowym celem wy-

mienionych działań jest takie zabezpieczenie odpa-

dów promieniotwórczych, aby nie stworzyły one za-

grożeń dla człowieka i środowiska.

Unia Europejska

przyjęła w dniu 19 lipca 2011 r. dyrektywę Rady

2011/70/Euratom ustanawiającą ramy wspólnotowe

darowania wypalonym paliwem jądrowym i odpa-

dami promieniotwórczymi.

Polska musi ją imple-

mentować do swojego sytemu prawnego do połowy

2013 r.

Dyrektywa ma na celu ustanowienie ram

prawnych UE w zakresie postępowania z wypalo-

nym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwór-

czymi, co powinno zagwarantować, że państwa człon-

kowskie wprowadzą odpowiednie rozwiązania krajo-

we zapewniające wysoki poziom bezpieczeństwa,

a także będą utrzymywać i promować przejrzystość

przy podejmowaniu decyzji dotyczących postępowania

mieniotwórczymi.

Poszczególne cele w ramach realizacji ogólnego

celu obejmują:

— zapewnienie ochrony pracowników i ludności

jonizującego – obecnie i w przyszłości, a także poza

granicami państw,

— wdrożenie najwyższych standardów bezpie -

czeństwa w zakresie postępowania z odpadami pro-

mieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym,

— zapobieganie nakładaniu na przyszłe pokolenia

nadmiernych obciążeń,

— wypracowanie trwałego zobowiązania politycz -

nego w odniesieniu do postępowania z wypalonym

w perspektywie długoterminowej,

— zapewnienie transpozycji decyzji politycznych

do jasno określonych przepisów dotyczących wdroże-

nia wszystkich etapów postępowania z odpadami

wym – od ich wytworzenia aż do składowania,

— osiągnięcie i utrzymanie wysokiego standardu

systemu postępowania w oparciu o etapowe podejmo-

wanie decyzji i akceptację społeczną,

— zapewnienie wystarczających i zarządzanych

w przejrzysty sposób środków ﬁnansowych,dostęp-

nych w razie potrzeby zgodnie z zasadą: zanieczysz-

czający płaci.

Dyrektywa zobowiązuje wszystkie kraje człon-

kowskie UE do:

— opracowania najpóźniej do 23 sierpnia 2015 r.

„Krajowego planu postępowania z odpadami promie-

informowania KE o jego treści,

— poinformowania do 23 sierpnia 2013 r. o prze -

biegu prac (ustawowych, wykonawczych, administra-

cyjnych) umożliwiających opracowanie „Krajowego

2280

planu postępowania z odpadami promieniotwórczy-

mi i wypalonym paliwem jądrowym”.

W Polsce za właściwe postępowanie z odpadami

promieniotwórczymi na terenie jednostki organiza-

cyjnej, gdzie one powstały, a więc: okresowe przecho-

wywanie, ewidencjonowanie i unieszkodliwianie od-

padów, odpowiada kierownik tej jednostki (zgodnie

z zasadą: zanieczyszczający płaci).

Ministerstwo Go-

spodarki prowadzi działania zmierzające do długofa-

lowego uporządkowania kwestii gospodarki odpada-

mi promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądro-

wym.

Zgodnie z harmonogramem zawartym w pro-

jekcie programu polskiej energetyki jądrowej prowa-

dzone są prace zespołu powołanego przez ministra

gospodarki do opracowania „Krajowego planu postę-

powania z odpadami promieniotwórczymi i wypalo-

nym paliwem jądrowym”.

Zespół, w skład którego

wchodzą przedstawiciele urzędów i instytucji zwią-

zanych z gospodarką odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym, zajmuje się analizą

wszystkich istotnych zagadnień związanych z funk-

cjonowaniem gospodarki odpadami promieniotwór-

czymi i wypalonym paliwem jądrowym oraz wybo-

rem, w oparciu o wyniki ww. analiz, najlepszych dla

Polski metod rozwiązania problemów związanych

z tym zagadnieniem.

W oparciu o wyniki dotychczas wykonanych ana-

liz i ekspertyz zespół przygotował dla ministra go-

spodarki rekomendacje do opracowania „Krajowego

planu postępowania z odpadami promieniotwórczy-

mi i wypalonym paliwem jądrowym”, które w dniu

1 sierpnia br. zostały zatwierdzone przez ministra

gospodarki.

Rekomendacje zespołu zawierają najważ-

niejsze wytyczne i założenia do przygotowania „Kra-

jowego planu postępowania z odpadami promienio-

twórczymi i wypalonym paliwem jądrowym”, które

obejmują następujące kwestie:

— regulacje prawne,

— ilość odpadów promieniotwórczych i wypalone -

go paliwa jądrowego, powstałych w wyniku realizacji

programu polskiej energetyki jądrowej,

— ogólne zasady postępowania z odpadami pro -

mieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym,

— główne zadania w zakresie gospodarki odpa -

dami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem ją-

drowym,

— ochronę ﬁzycznąobiektówipostępowanieprze -

ciwawaryjne,

— źródła ﬁnansowaniaprogramupostępowania

z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym pali-

wem jądrowym (po uruchomieniu elektrowni),

— prace naukowo-badawcze i rozwojowe,

— przejrzystość i zaangażowanie społeczne w pro -

cesach decyzyjnych i konsultacyjnych.

Przygotowany w oparciu o powyższe rekomenda-

cje projekt „Krajowego planu postępowania z odpa-

dami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem ją-

drowym” ma być przygotowany do końca bieżącego

roku.

W związku z ww. dyrektywą Rady 2011/70/Eu-

ratom ustanawiającą ramy wspólnotowe w zakresie

niotwórczymi prowadzone są w Ministerstwie Gospo-

darki prace nad jej implementacją do polskiego pra-

wa.

Powinny one zakończyć tworzenie sytemu gospo-

darki odpadami promieniotwórczymi i wypalonym

paliwem jądrowym, wprowadzonego nowelizacją

ustawy Prawo atomowe, która weszła w życie 1 lipca

2011 r.

Stosowny projekt zmian w ustawie Prawo ato-

mowe powinien zostać przekazany do Sejmu RP do

końca bieżącego roku.

Ministerstwo Gospodarki jeszcze w bieżącym

roku dokona wyboru wykonawcy zadania,,Opraco-

wanie metodyki oceny bezpieczeństwa i wybór opty-

malnej lokalizacji płytkiego składowania odpadów

promieniotwórczych nisko- i średnioaktywnych”.

Wyłoniony w wyniku przetargu publicznego wyko-

nawca będzie miał za zadanie:

— dokonanie analizy i weryﬁkacjidanycharchi -

walnych oraz wytypowania trzech najbardziej dogod-

nych lokalizacji składowiska odpadów promienio-

twórczych,

— wykonanie badań geologicznych w trzech wy -

typowanych lokalizacjach,

— wykonanie badań modelowych dla każdej

z trzech wytypowanych lokalizacji,

— opracowanie metodyki oceny bezpieczeństwa

oraz dokonanie wyboru jednej optymalnej lokalizacji

składowiska odpadów promieniotwórczych nisko-

i średnioaktywnych.

Wykonawca będzie zobowiązany do zrealizowania

zadania w terminie do 31 października 2015 r.

Nadzorowane przez ministra gospodarki pań-

stwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej,Za-

kład Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwór-

czych, które jest jedyną instytucją w Polsce posiada-

jącą zezwolenie prezesa Państwowej Agencji Atomi-

styki do wykonywania działalności w zakresie postę-

nym paliwem jądrowym, w ramach prac przygoto-

wawczych do budowy nowego składowiska, którego

będzie operatorem i użytkownikiem, przygotowuje

ogłoszenie w tym roku przetargu publicznego na

opracowanie programu funkcjonalno-użytkowego

nowego krajowego składowiska odpadów promienio-

twórczych.

Opracowanie to będzie zawierać następu-

jące zagadnienia:

— kryteria wyboru lokalizacji składowiska,

— zagadnienia związane z przechowywaniem

i składowaniem wypalonego paliwa jądrowego,

— ilość i rodzaj odpadów promieniotwórczych

przyjmowanych na składowisko,

— technologia przygotowania odpadów promie -

niotwórczych do składowania na terenie elektrowni

jądrowej i na terenie składowiska,

— technologia składowania odpadów na terenie

składowiska,

— wymagania w zakresie kontroli, pomiarów

i zabezpieczeń składowiska,

— wymagane wyposażenie składowiska,

2281

— wstępna koncepcja składowiska odpadów pro -

mieniotwórczych (SOP) i wypalonego paliwa jądro-

wego (WPJ).

Jego realizacja zostanie zakończona do końca bie-

żącego roku.

Dziękuję za zainteresowanie się kwestiami zwią-

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

Andrzeja Guta-Mostowego

Zespołu Elektrowni Wodnych Niedzica SA

(7100)

terpelację (SPS-023-7100/12) pana posła Andrzeja

dzicy (spółka), uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Czy jest możliwość ograniczenia prywatyzacji do

części nieruchomości niezbędnej do produkcji energii,

natomiast pozostałą część terenu pozostawić jako

własność Skarbu Państwa lub samorządową?

W pierwszej kolejności chciałbym zwrócić uwagę

stało konsorcjum ﬁrm:PKFConsultsp.zo.o.,PKF

z o.o. W dniu 15 listopada 2010 r. została podpisana

memorandum informacyjne o spółce.

Następnie mi-

nister skarbu państwa po dokonaniu analizy sporzą-

Równolegle z procesem prywatyzacji odbywa się

proces wskazywania nieruchomości, w jakie ma być

wyposażona spółka.

W chwili obecnej Ministerstwo

Skarbu Państwa koncentruje się na uregulowaniu

stanu prawnego nieruchomości związanych z głów-

ną działalnością statutową spółki.

Powyższy proces

uzależniony jest jednakże od podjęcia działań przez

starostę nowotarskiego, który zgodnie z art. 52

ruchomościami wskazuje ww. nieruchomości.

Jako

oczekiwany termin uregulowania powyższych kwe-

stii wskazano 31 sierpnia 2012 r.

Na chwilę obecną

starosta nie udzielił żadnej informacji w powyższym

zakresie.

Czy zainteresowane samorządy zwróciły się o za-

bezpieczenie ich interesów i postulatów w procesie

prywatyzacji spółki i czy pan minister je uwzględnił

w umowie prywatyzacyjnej?

Na chwilę obecną, biorąc pod uwagę stan zaawan-

sowania procesu prywatyzacji spółki, jak również

poufność procesu negocjacji nie jest niestety możliwe

przedstawienie zapisów, jakie znalazły się w przed-

wstępnej umowie sprzedaży akcji spółki.

Dziękując za zainteresowanie procesem prywaty-

na interpelację poselską będzie satysfakcjonująca.

Z poważaniem

Minister

2282

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie możliwości wprowadzenia

funduszu metropolitalnego (7104)

z ministrem rozwoju regionalnego, odpowiedzi na

interpelację pana posła Łukasza Gibały z dnia 31 lip-

ca br., nr SPS-023-7104/12, w sprawie możliwości

wprowadzenia funduszu metropolitalnego proszę Pa-

Zgodnie z zapisami „Krajowej strategii rozwoju

wiejskie” oraz „Koncepcji przestrzennego zagospo-

darowania kraju 2030” został przygotowany projekt

„Założeń krajowej polityki miejskiej do roku 2020”.

Celem dokumentu jest sformułowanie podstawowych

kument zawiera m.in. propozycję deﬁnicji polityki

miejskiej, identyﬁkujewyzwania,przedjakimistoją

obszary miejskie, formułuje propozycje głównych ce-

są pierwszym krokiem na drodze do przygotowania

„Krajowej polityki miejskiej” – dokumentu docelowe-

go, który będzie pokazywał kierunki rozwoju obsza-

rów miejskich oraz proponował konkretne instru-

menty i zmiany prawne w obszarach warunkujących

rozwój polskich miast.

Projekt „Założeń krajowej polityki miejskiej” zo-

stał przekazany Komisji Wspólnej Rządu i Samorzą-

du Terytorialnego.

W dalszej kolejności skierowany

zostanie pod obrady Komitetu do Spraw Europej-

skich, Komitetu Rady Ministrów do Spraw Cyfryza-

cji, stałego komitetu Rady Ministrów, a następnie do

Rady Ministrów (z projektem „Założeń krajowej po-

lityki miejskiej do roku 2020” można się zapoznać na

nalnego – www.mrr.gov.pl, dział: aktualności, za-

kładka: polityka rozwoju).

Po przyjęciu projektu założeń przez Radę Mini-

strów zostaną podjęte prace nad przygotowaniem

„Krajowej polityki miejskiej”.

Projekt tego docelowe-

go dokumentu poddany zostanie szerokim konsulta-

cjom międzyresortowym i społecznym.

Należy podkreślić, iż wszelkie zmiany w systemie

ﬁnansowaniasamorządówpowinnybyćprzeprowa-

dzane w warunkach ich odpowiedniego wkompono-

wania w cały system ﬁnansowy państwa, przy

uwzględnieniu podziału zadań i kompetencji jedno-

stek samorządu terytorialnego.

Skoro nie zostały

przyjęte zmiany zarówno w zakresie podziału zadań,

jak i kompetencji jednostek samorządu terytorialne-

go, to nie mogą być rozważane zmiany ustawy o do-

stawione w interpelacji pana posła Łukasza Gibały.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie zmiany przepisów regulujących

zasady sprzedaży lokali mieszkalnych

w zasobach towarzystw

budownictwa społecznego (przekazaną pismem z dnia

przekazuję poniższe informacje.

możliwość wyodrębniania na własność lokali miesz-

stwa Krajowego towarzystwom budownictwa spo-

łecznego oraz spółdzielniom mieszkaniowym na pod-

wprowadzony został nowy rozdział 4b, który określa

procedurę wyodrębniania na własność lokali miesz-

kalnych na wynajem, wybudowanych przez towarzy-

stwa lub spółdzielnie mieszkaniowe.

Ustawa z dnia

z późn. zm.) ust. 2 w art. 12

1

, w którym zawarty był

zakaz wyodrębniania na własność lokali spółdziel-

czych.

Zatem warunki nabycia prawa odrębnej wła-

sności lokalu przez członka posiadającego spółdziel-

cze lokatorskie prawo do lokalu wybudowanego z udzia-

łem kredytu udzielonego przez BGK określone są

2283

Odnośnie do poruszonej przez panią poseł kwestii

pozbawienia najemców lokali mieszkalnych w zaso-

bach TBS, którzy nie są jednocześnie partycypanta-

mi, możliwości wykupienia na własność zajmowane-

go lokalu mieszkalnego uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

Początkowo przepisy ustawy o niektórych formach

(…) regulowały zagadnienia dotyczące partycypacji

bardzo ogólnie, stanowiąc jedynie, że „pracodawca

mogą zawierać z towarzystwem umowy w sprawie

partycypacji w kosztach budowy tych mieszkań”.

W celu bardziej precyzyjnego uregulowania praw

i obowiązków partycypantów ustawa z dnia 27 sierp-

Nr 213, poz. 2157) wprowadziła nową treść art. 29,

a także nowy art. 29a.

W pierwszym przypadku par-

tycypantami mogą być pracodawcy działający w celu

uzyskania lokali mieszkalnych dla swoich pracowni-

niu lokali mieszkalnych przez wskazane przez nie

których formach (…) możliwe jest przeniesienie praw

i obowiązków wynikających z umów w sprawie par-

tycypacji w kosztach budowy lokali mieszkalnych,

bez zgody towarzystwa, na rzecz wskazanych najem-

ców.

Nieco odmienną sytuację normuje art. 29a ww.

ustawy, który daje możliwość zawarcia przez osobę

ﬁzycznąumowywsprawiepartycypacjiwkosztach

budowy lokalu mieszkalnego, którego będzie najemcą.

Przepisy określają maksymalną kwotę partycypacji,

a także tryb postępowania w przypadku zakończenia

przez partycypanta najmu.

Powyższe przepisy, zgod-

mają zastosowanie do przedsięwzięć inwestycyjno-

-budowlanych objętych wnioskami wstępnymi o udzie-

lenie kredytu ze środków Krajowego Funduszu

Mieszkaniowego, złożonymi z zachowaniem termi-

nów określonych w przepisach wykonawczych, po-

cząwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.

Do lokali miesz-

kalnych wybudowanych w ramach przedsięwzięć

realizowanych na podstawie wniosków składanych

w BGK do 2004 r. włącznie mają zastosowanie zapi-

sy ustawy o niektórych formach popierania budow-

nictwa mieszkaniowego w brzmieniu sprzed noweli-

zacji z 2004 r.

Przepisy ustawy o niektórych formach (…) w od -

niesieniu do lokali mieszkalnych zrealizowanych

w ramach przedsięwzięcia inwestycyjno-budowlane-

go, którego dotyczył wniosek złożony przez TBS

w BGK do 30 września 2004 r., nie uniemożliwiają

dokonywania cesji partycypacji (w tym również na

najemcę).

Cesja partycypacji może być zatem doko-

nana (przy braku zakazujących zapisów umownych)

na podstawie art. 509 Kodeksu cywilnego.

Zgodnie

z ww. przepisem wierzyciel może bez zgody dłużnika

mu albo właściwości zobowiązania.

stwa Krajowego na podstawie wniosków złożonych

ﬁzycznej,będącejjednocześnienajemcąlokalumiesz-

kalnego i stroną umowy w sprawie partycypacji w kosz-

tach budowy tego lokalu.

W przypadku gdy partycy-

pantem jest osoba trzecia, a nie najemca (co może

mieć miejsce w przypadku lokali mieszkalnych wy-

budowanych na podstawie przepisów obowiązujących

do 2004 r.), warunkiem wyodrębnienia na własność

lokalu mieszkalnego będzie zatem cesja praw i obo-

wiązków wynikających z umowy w sprawie partycy-

pacji na rzecz najemcy.

W przypadku gdy zawarta

pomiędzy TBS a partycypantem umowa zawiera

klauzulę o zakazie cesji praw i obowiązków z tytułu

partycypacji na najemcę, niezbędna będzie w tym

celu odpowiednia zmiana zapisów umowy w sprawie

go (za obopólną zgodą stron).

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pragnę za-

pewnić, że funkcjonowanie przepisów związanych

z wprowadzeniem możliwości wyodrębniania na wła-

sność lokali mieszkalnych wybudowanych przez to-

warzystwa budownictwa społecznego oraz spółdziel-

nie mieszkaniowe przy udziale preferencyjnego kre-

dytu jest objęte w Ministerstwie Transportu, Budow-

W przypadku pojawienia się sygnałów świadczących

o konieczności dokonania zmian legislacyjnych w tym

zakresie podjęte zostaną odpowiednie prace mające

pisów.

Jednocześnie odpowiadając na postawione py-

tanie, uprzejmie informuję, że ministerstwo nie prze-

widuje wystąpienia z inicjatywą legislacyjną posze-

rzającą w stosunku do aktualnego stanu prawnego

zakres lokatorów mieszkań w zasobach TBS objętych

możliwością wykupu zajmowanego lokalu.

Resort

ocenia, że przesłanka współﬁnansowaniaprzedsię-

wzięcia inwestycyjnego przez partycypanta wobec

wcześniej obowiązującego systemowego zakazu prze-

kształceń jest jedyną przesłanką dającą możliwość

prywatyzacji.

Lokatorzy niebędący jednocześnie par-

tycypantami mają możliwość wystąpienia z wnio-

skiem o wyodrębnienie zajmowanego przez nich lo-

kalu w zasobach TBS po uzyskaniu statusu partycy-

panta w drodze zawartej umowy cesji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

2284

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie odwołania z zajmowanego

stanowiska przewodniczącego Rady Sekcji

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

-7108/12, w sprawie odwołania z zajmowanego stano-

wiska pana T. L., przewodniczącego Rady Sekcji Kra-

jowej Pracowników Skarbowych NSZZ „Solidar-

ność”, uprzejmie informuję, co następuje.

Pan T. L. został odwołany ze stanowiska inspek-

tora kontroli skarbowej III stopnia na wniosek dy-

rektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie.

Odwołanie nastąpiło w trybie art. 42a ust. 1 pkt 3

z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych

obowiązków członka korpusu służby cywilnej okre-

2)

oraz zarzą-

ki korpusu służby cywilnej

3)

.

We wniosku o odwołanie ze stanowiska inspekto-

ra kontroli skarbowej dyrektor Urzędu Kontroli

Skarbowej w Warszawie wykazał, iż postawa pana T. L.

odbiega od wzorca członka korpusu służby cywilnej,

sumiennie i starannie wykonującego swoją pracę,

w zgodzie z jego podstawowymi obowiązkami.

Jako

szczególnie szkodliwe dla interesu pracodawcy uzna-

no działania powodujące paraliż organizacyjny, a tak-

że zmierzające lub mogące skutkować utratą zaufa-

nia społecznego do Urzędu Kontroli Skarbowej

w Warszawie i osób pełniących funkcje kierownicze,

zarówno w urzędzie, jak i resorcie ﬁnansów.

Powyż-

sze jest o tyle naganne, iż takich zachowań dopuści-

ła się osoba pełniąca funkcję społecznego inspektora

pracy oraz przewodniczącego związku zawodowego,

którego podstawowym celem jest przeciwdziałanie

takim praktykom.

Pragnę jednocześnie zapewnić pana posła, iż wy-

łącznie wskazane powyżej motywy były podstawą do

podjęcia decyzji o odwołaniu pana T. L. ze stanowiska

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

w sprawie szkód wyrządzonych

w płodach rolnych przez zwierzynę łowną

(7109)

terpelację z dnia 19 lipca 2012 r. posła Andrzeja

Orzechowskiego w sprawie szkód łowieckich czynio-

nych przez zwierzęta łowne w uprawach i płodach

rolnych przedkładam, co następuje.

z późn. zm.) dzierżawcy i zarządcy obwodów łowiec-

kich odpowiadają za szkody wyrządzone przez dziki,

rolnych oraz za szkody wyrządzone podczas wykony-

wania polowania.

Szczegółowo kwestie szacowania

szkód łowieckich reguluje rozporządzenie ministra

poz. 272) w sprawie sposobu postępowania przy sza-

cowaniu szkód oraz wypłat odszkodowań za szkody

długotrwałej pracy międzyresortowego zespołu i wy-

pracowanym kompromisem pomiędzy interesami

gospodarki łowieckiej i rolnej.

W zespole uczestniczy-

li przedstawiciele MRiRW, Krajowej Rady Izb Rolni-

czych, Polskiego Związku Łowieckiego, Lasów Pań-

stwowych oraz MŚ.

Obecne obowiązujące przepisy

dotyczące szacowania szkód uczynionych przez zwie-

rzynę w uprawach i płodach rolnych zapewniają moż-

liwość udziału w szacowaniu szkody przedstawicie-

lom właściwej terytorialnie izby rolniczej.

Jest to

zapewne dodatkowe obciążenie dla pracowników

tych izb, ale właśnie w ten sposób została podkreślo-

na ich wiedza fachowa i cel, dla którego izby powsta-

ły, jako organizacje działające na rzecz rolników.

Przywołany w interpelacji zapis § 4 ust. 7 (omyłkowo

podany jako ust. 1) dotyczy ustalenia wysokości od-

szkodowania pomniejszonego odpowiednio o niepo-

niesione koszty zbioru, transportu i przechowywania

Dzieje się to także na zasadzie ugody stron i może

być w przypadku sporu rozstrzygane na drodze me-

diacji lub wyrokiem sądu powszechnego.

Natomiast

przepis § 4 ust. 2 nakłada na szacującego szkody obo-

wiązek wykonania ostatecznego szacowania szkody

nie później niż 1 dzień przed sprzętem uszkodzonej

go lub zniszczonego płodu rolnego – w ciągu 7 dni od

dnia zgłoszenia szkody.

W § 1 ust. 2 ww. rozporzą-

dzenia wyraźnie stwierdza się, że właściciel gruntu

(poszkodowany) zgłasza szkodę w terminie 3 dni od

dnia jej stwierdzenia w formie pisemnej, a w przy-

padku szkód w sadach 14 dni od dnia jej powstania

1)

3)

Dz. U. 2011 r.

Nr 93, poz. 953.

2285

drzew.

Są to istotne zmiany, które zostały uwzględ-

nione w nowelizacji ww. rozporządzenia z 2010 r.

w wyniku zgłoszeń organizacji rolniczych.

Biorąc pod uwagę fakt, że koła łowieckie dzierża-

wią obwody łowieckie na przeważającym obszarze

kraju (ok. 80%), to przyjęte rozwiązania w zakresie

szacowania szkód łowieckich można uznać za opty-

malne dla naszych warunków.

Obowiązujący system szacowania szkód należy

oraz PGL LP) na społecznym zaangażowaniu myśli-

wych zgrupowanych w kołach łowieckich dokonują-

cych wszystkich czynności z zakresu szacowania

powszechnymi w razie sporu o wysokość odszkodo-

wania.

Przewidziana prawem droga odwoławcza

w przypadku niezawarcia ugody daje możliwość stro-

nom dochodzenia swoich praw na drodze sądowej.

Powierzenie czynności szacowania przedstawicielom

dzierżawców czy zarządców obwodów łowieckich spo-

wodowane było obniżeniem kosztów generowanych

przez tą czynność (niezależny rzeczoznawca miałby

prawo do wynagradzania swych czynności, zwrotu

kosztów dojazdów i delegacji, powstałby nowy pro-

blem, kto miałby to wynagrodzenie wypłacać i z ja-

kich środków), daleko lepszą znajomością terenu i ga-

tunków zwierząt, na którym szkoda wystąpiła (zna-

jomość tego terenu oraz biologii dzikich zwierząt

przez myśliwych jest nieporównanie wyższa).

Pojawiające się projekty powoływania komisji zło-

żonych z niezależnych ekspertów lub przedstawicieli

urzędów było już przedmiotem rozważań podczas

prac nad obowiązującym obecnie rozporządzeniem

w sprawie sposobu postępowania przy szacowaniu

szkód oraz wypłaty odszkodowań za szkody w upra-

wach i płodach rolnych.

Podnoszone wówczas argu-

menty za utrzymaniem obecnych zasad są nadal ak-

tualne.

W skali całego kraju nie ma wystarczającej

liczby ekspertów znających dobrze tę problematykę

oraz zdolnych do podjęcia czynności równocześnie na

wielu pozycjach na terenie całego kraju, np. na po-

czątku okresu wegetacyjnego lub przed wykopkami

czy żniwami.

Koszty prac komisji byłyby bardzo wy-

sokie, a w przypadkach szkód małych tzn. występu-

jących na obszarze kilku arów, mogłyby przekraczać

wartość szkody.

Należy także podkreślić, że społecz-

nie działające komisje powoływane przez dzierżaw-

ców obwodów łowieckich wykonują rocznie średnio

kilkadziesiąt tysięcy wyjazdów w celu szacowania

szkód łowieckich, a ich działalność podlega kontroli

sądowej.

W § 5 ww. rozporządzenia zostały podane

terminy oraz ustalona procentowo wysokości odszko-

dowania w uprawach wymagających zaorania.

Jeże-

li szkoda powstała po 11 czerwca i grunt rolny został

zaorany przewiduje się wysokość odszkodowania na

85% wartości, ponieważ w procesie wyliczania szko-

dy bierze się pod uwagę ceny rynkowe i wydajność

oraz ustala się spodziewaną wartość całego plonu,

a także nieponiesione koszty zbioru, transportu

i przechowywania.

Ponadto istnieje zawsze możli-

wość innego zagospodarowania tych gruntów, a w koń-

cu założenia uprawy np. użytków zielonych, które

można wykorzystać na pasze.

W ten sposób powięk-

sza to również uzyskane odszkodowanie.

Trudno natomiast jest ustalić, co mianowicie na-

leżałoby rozumieć pod pojęciem utraconych korzyści

przy szacowaniu szkód i wypłacie odszkodowania

np. w roślinach okopowych czy zbożach.

Przy usta-

laniu wartości szkody podczas szacowania ostatecz-

nego za cenę artykułu rolnego przyjmuje się bowiem

cenę rynkową lub cenę skupu z dnia szacowania osta-

tecznego szkody w rejonie powstania szkody (zwykle

jest to teren gminy).

Oczywiście, ceny mogą być wyż-

sze lub niższe niż w poprzednim roku, ale jest to ry-

zyko związane z produkcją rolną.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie możliwości rozwiązania zawartych

umów ubezpieczenia od zdarzeń medycznych

albo przeniesienia terminu ich wprowadzenia

na 2014 r.

(7110)

zaną przy piśmie, znak: SPS-023-7110/12, dotyczącą

możliwości rozwiązania umów ubezpieczenia od zda-

rzeń medycznych, przedstawiam następujące wyja-

śnienia.

Mając na uwadze regulacje zawarte w przepisach

ży wskazać, że ww. ubezpieczenie z tytułu zdarzeń

medycznych należy do grupy ubezpieczeń obowiąz-

tj. do ubezpieczeń wynikających z przepisów odręb-

nych ustaw lub umów międzynarodowych ratyﬁko-

wanych przez Rzeczpospolitą Polską, nakładających

ubezpieczenia.

W omawianym przypadku obowiązek

ubezpieczenia wynika z przepisów ustawy z dnia

2286

W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy

pierwszej w wymienionych ustaw nie zawierają regu-

lacji, które ograniczałyby możliwość rozwiązania ta-

kich umów ubezpieczenia przed upływem okresu, na

jaki zostały zawarte.

Oczywiście do rozwiązania ta-

kiej umowy niezbędna jest wola obu jej stron.

Jednocześnie chciałbym zwrócić uwagę, że trudno

odnieść się do propozycji zawartej w interpelacji do-

tyczącej zmiany „przepisów wykonawczych”, gdyż nie

jest jasne, o jakie przepisy chodzi.

Ponadto przypomnienia wymaga fakt, że jakkol-

wiek obowiązek zawarcia umowy ww. ubezpieczenia

został odroczony do 1 stycznia 2014 r., to podmiot

leczniczy prowadzący szpital ponosi odpowiedzial-

ność z tytułu zdarzeń medycznych już od dnia 1 stycz-

nia 2012 r.

A zatem na koniec roku może się okazać,

że koszty podmiotu leczniczego, który wykupił ww.

polisę, mogą być niższe od takiego, który tego nie

uczynił i będzie zobowiązany do pokrycia roszczeń

z własnych środków.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie świadczeń dla małoletnich oﬁar

II wojny światowej (7111)

-7111/12, w sprawie przyznania świadczeń dla mało-

letnich oﬁarIIwojnyświatowejuprzejmieprzedsta-

wiam, co następuje.

su wojny, stanowiła przedmiot prac parlamentarnych

prowadzone były prace nad projektem ustawy o świad-

czeniu dla małoletnich oﬁarwojny1939–1945.

Drugą

przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projekt

małoletnim oﬁaromwojny1939–1945zawykonywa-

jektem ustawy o świadczeniu pieniężnym dla mało-

letnich oﬁarwojny1939–1945(druknr1670),awSej-

mie V kadencji nad poselskimi projektami ustaw

ny (druki nr 1019 i 1022).

Wszystkie wspomniane

projekty nie uzyskały aprobaty ówczesnych parla-

mentarzystów, zwłaszcza z uwagi na brak precyzyj-

nej deﬁnicji małoletniej oﬁary wojny i wynikającą

oﬁar wojny była także przedmiotem wniesionego

w VI kadencji parlamentu poselskiego projektu usta-

wy o świadczeniu pieniężnym dla małoletnich oﬁar

wojny 1939–1945 oraz o zmianie niektórych innych

ustaw (druk nr 634).

Stanowisko Rady Ministrów

w stanowisku tym wskazała, że „przede wszystkim

wątpliwości budzą wskazywane w projekcie koszty

wejścia w życie ustawy”.

W stanowisku tym zauwa-

żono również, że „już obecnie Polska w porównaniu

ność rozszerzania tego katalogu o kolejne ustawy,

miałoby brać odpowiedzialność ﬁnansowązaniego-

dziwe czyny innych państw”.

Pragnę dodać, że do Sejmu obecnej kadencji został

zgłoszony przez grupę posłów projekt ustawy o świad-

czeniu pieniężnym dla małoletnich oﬁarwojny1939–

nr 431).

Wskazany projekt jest analizowany.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia

(7112)

pospolitej Polskiej, z dnia 16 lipca 2012 r., w sprawie

zasad ﬁnansowaniaoddziałówwojewódzkichNaro-

2287

dowego Funduszu Zdrowia, przesłaną przy piśmie

31 lipca 2012 r. (znak: SPS-023-7112/12), uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących informacji.

Obecnie obowiązujące zasady podziału środków

czeń, w szczególności świadczeń kosztochłonnych.

nych i kosztowych, determinuje wysokość udziału po-

szczególnych OW NFZ w ogólnej puli środków fundu-

szu przeznaczanych na świadczenia opieki zdrowotnej.

W związku z tym porównywanie OW NFZ w zakresie

wysokości środków przypadających na 1 ubezpieczo-

nego nie pokazuje pełnego obrazu w zakresie poziomu

ﬁnansowaniaposzczególnychOWNFZ.

Wysokość środków na 1 ubezpieczonego w OW

NFZ w praktyce nigdy nie będzie taka sama, ponie-

waż nie będzie taka sama struktura demograﬁczna

i konsumpcyjna świadczeń opieki zdrowotnej w tych

województwach.

Niemniej jednak, odnosząc się do

danych dotyczących porównania środków na 1 ubez-

pieczonego, należy poinformować, że w wyniku ostat-

niej zmiany algorytmu podziału środków rozpiętość

pomiędzy maksymalnym a minimalnym poziomem

środków przypadających na l ubezpieczonego w po-

szczególnych OW NFZ istotnie się zmniejszyła.

Na

przykład w pierwszym planie ﬁnansowymNFZna

2008 r. rozpiętość ta wynosiła 29%, natomiast w pier-

wotnym planie ﬁnansowymna2013r.rozpiętośćta

wynosi 8%.

Pragnę jednocześnie poinformować, że, jak poka-

zuje doświadczenie, zarówno polskie, jak i międzyna-

2288

rodowe określone zasady podziału środków wymaga-

ją stałej analizy pod kątem ich dostosowania do ist-

niejących uwarunkowań w zakresie zabezpieczenia

świadczeń opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrod-

ków publicznych.

Takie analizy są prowadzone na

chanizmów podziału środków pomiędzy oddziały wo-

jewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia.

nia płatności za tzw. migracje pacjentów, mając na

uwadze, że prowadzenie gospodarki ﬁnansowejNFZ

zgodnie z ww. ustawą należy do kompetencji prezesa

NFZ, minister zdrowia wystąpił do Narodowego

wiska w przedmiotowej sprawie.

Prezes Narodowego

Funduszu Zdrowia poinformowała, ze w związku

sposobu podziału środków na świadczenia opieki

szu, stanowiącą, iż oddział wojewódzki funduszu

otrzymuje w planie ﬁnansowymśrodkinasﬁnanso-

wanie świadczeń opieki zdrowotnej i refundacji cen

leków zrealizowanych dla ubezpieczonych zarejestro-

wanych w danym oddziale wojewódzkim funduszu,

począwszy od 2008 r., środki ﬁnansowezabezpieczo-

ne w planach kosztów świadczeń opieki zdrowotnej

oddziałów wojewódzkich funduszu uwzględniają po-

wyższą zasadę.

Jednocześnie w związku z zagwarantowaniem

prawa świadczeniobiorcy do wyboru świadczeniodaw-

cy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej oraz

uregulowaniem w ww. ustawie zasad ﬁnansowania

przez NFZ świadczeń opieki zdrowotnej w oparciu

zawarte pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem

oddziału wojewódzkiego funduszu, konieczne było

wprowadzenie tzw. rozliczeń międzyoddziałowych

umożliwiających oddziałom wojewódzkim NFZ doko-

nywanie wzajemnych rozliczeń za świadczenia opieki

zdrowotnej zrealizowane na rzecz ubezpieczonych

zarejestrowanych w danym oddziale wojewódzkim

i rozliczone przez inny oddział wojewódzki funduszu.

W związku z powyższym prezes Narodowego Fundu-

szu Zdrowia w odpowiednich zarządzeniach nr:

— 29/2008/DEF z dnia 16 maja 2008 r. w sprawie

rozliczania migracji ubezpieczonych w 2008 r.,

wie wprowadzenia „Instrukcji przeprowadzania roz-

liczeń międzyoddziałowych z tytułu migracji ubez-

pieczonych w 2009 r.”,

pieczonych w 2010 r.”,

pieczonych w 2011 r.”,

pieczonych w 2012 r.” z późn. zm.

określił jednolity sposób postępowania centrali

i oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu

Zdrowia umożliwiający poprawne planowanie, ana-

lizę, monitorowanie i rozliczanie kosztów świadczeń

opieki zdrowotnej zrealizowanych dla ubezpieczo-

nych z danego oddziału wojewódzkiego NFZ na tere-

nie całego kraju.

W celu zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowot-

nej dla swoich ubezpieczonych na terenie innego OW

dyrektor oddziału pacjenta, działając zgodnie z ure-

gulowaniami powyższych zarządzeń prezesa NFZ,

w oparciu o informacje o kosztach świadczeń opieki

zdrowotnej udzielonych w latach ubiegłych pacjen-

tom przypisanym do jego oddziału na terenie innych

oddziałów, wystawia dyrektorowi oddziału świadcze-

niodawcy upoważnienia do zaciągania zobowiązań

Jednocześnie w przypadku sﬁnansowaniaprzezod-

dział świadczeniodawcy świadczeń udzielonych na

rzecz ubezpieczonych, na które nie otrzymano upo-

ważnień z innych oddziałów wojewódzkich, lub w przy-

padku wyczerpania limitu w wystawionych uprzed-

nio upoważnieniach do zaciągania zobowiązań w za-

kresie kosztów świadczeń opieki zdrowotnej oddział

pacjenta na podstawie otrzymanych informacji powi-

nien udzielić upoważnienia lub dokonać zmiany

udzielonego uprzednio upoważnienia.

Przyjęcie powyższych rozwiązań w zakresie do-

konywania wymiany upoważnień do zaciągania zo-

bowiązań, jak i dokonywania rozliczeń kosztów świad-

czeń opieki zdrowotnej zrealizowanych w ramach

migracji ubezpieczonych ujednoliciło sposób postępo-

wania oddziałów wojewódzkich funduszu w zakresie

dokonywania rozliczeń kosztów świadczeń opieki

zdrowotnej zrealizowanych dla ubezpieczonych z da-

nego oddziału wojewódzkiego funduszu na terenie

całego kraju, a także pozwoliło na wypełnienie wa-

runków określonych w:

środków publicznych, zgodnie z którym wysokość

łącznych zobowiązań funduszu wynikających z za-

wartych ze świadczeniodawcami umów nie może

nych może zaciągać zobowiązania do sﬁnansowania

2289

datków lub kosztów jednostki, pomniejszonej o wy-

datki na wynagrodzenia i uposażenia, składki na

ki i opłaty obligatoryjne oraz płatności wynikające

Mając na uwadze powyższe oraz bieżące dane do-

tyczące rozliczeń migracji, przedmiotowe zagadnienie

nie powinno być charakteryzowane jako problem.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej podziału fun-

duszu zapasowego, uprzejmie informuję, że przepisy

prawa powszechnie obowiązującego nie określają kry-

teriów wykorzystania środków odpowiadających fun-

duszowi zapasowemu.

Sprawa ta znajduje się w wy-

łącznej gestii prezesa NFZ zgodnie z art. 102 ust. 5

oraz art. 129 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdro-

Decyzje prezesa NFZ w tym zakresie, które były

podejmowane dotychczas, miały na celu stabilizację

sytuacji w zakresie zabezpieczenia świadczeń w po-

szczególnych zakresach.

Decyzje te były badane przez

ministra zdrowia w trybie określonym w art. 163

ust. 2 ww. ustawy.

W wyniku badań nie ujawniono

przesłanek do stwierdzenia nieważności tych decyzji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie budowy nowego stopnia wodnego

na Wiśle w okolicach Włocławka (7113)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Anny Bańkowskiej przekazaną przez

2012 r., znak: SPS-023-7113/12, w sprawie budowy

ję stosowne informacje.

1.

Czy rząd rzeczywiście rozważa zaniechanie bu-

dowy nowego stopnia wodnego na Wiśle w rejonie

Ciechocinek – Nieszawa?

2.

Jeśli nie, proszę o poinformowanie mnie, na

jakim etapie realizacji jest wspomniana inwestycja

i kiedy będzie realizowana?

Przedsięwzięciem warunkującym bezpieczeństwo

w sierpniu 2009 r. w obecności przedstawicieli ad-

ministracji rządowej i samorządowej listu intencyj-

nego o partnerskiej współpracy z ENERGA SA

wek przy jednoczesnym uwzględnieniu rozwoju

ochrony środowiska było wyrazem poparcia dla ra-

cjonalnego i skutecznego rozwiązania tego na-

brzmiałego od lat problemu.

Liczne warianty tego

rozwiązania były przedmiotem analiz eksperckich

przygotowanych na zlecenie ENERGA SA.

W ra-

mach tych prac rozważano 9 wariantów podstawo-

wych oraz 6 wariantów uzupełniających (tzw. kana-

łowych), dla których przeprowadzono wielokryte-

rialną analizę wraz ze szczegółowymi badaniami

terenowymi obejmującymi inwentaryzację przyrod-

niczą obszarów Natura 2000, w obrębie których zlo-

kalizowane są wszystkie warianty.

ny środowiska do dalszych prac projektowych budo-

wy drugiego stopnia na Wiśle ENERGA SA wybrała

lokalizację w miejscowości Siarzewo (Siarzewo II).

lizowanych.

W końcowym etapie brane były pod uwa-

gę cztery: Przypust, Nieszawa, Siarzewo przed Kępą

„ENERGA Wisła”, który zakłada poprawę zabezpie-

czenia przeciwpowodziowego, produkcję energii ze

źródeł odnawialnych, jak również poprawę warun-

ków społecznych, stanu środowiska oraz bezpieczeń-

stwa publicznego w rejonie stopnia we Włocławku.

przed katastrofą, a region zwiększenia bezpieczeń-

stwa powodziowego.

Zdaniem wielu ekspertów cele

hydrotechniczną, która dzięki podwyższeniu zwier-

ciadła wody w dolnym stanowisku stopnia Włocławek

w jak najmniejszym stopniu będzie oddziaływał na

środowisko, ale również zwiększał jego potencjał.

biec erozji wgłębnej w rzece oraz zapewnić kompen-

sację wpływu inwestycji na środowisko.

zacja przyrodnicza doliny Wisły, trwały od 2010 r.

się złożeniem do RDOŚ raportu oddziaływania na

środowisko.

W ramach proponowanych unormowań zawar-

2290

nia istniejących obiektów piętrzących o znaczeniu

Włocławku.

Projekt ustawy o odnawialnych źródłach

przysługiwało 1 świadectwo pochodzenia za każdą

wytworzoną MWh do równowartości 50% poniesio-

nych nakładów inwestycyjnych na realizację budowy

nowej instalacji odnawialnego źródła energii wyko-

rzystującej hydroenergię o zainstalowanej łącznej

darki wynika, iż budowa nowych jednostek hydro-

energetycznych o mocy zainstalowanej powyżej

znacznym wsparciem w postaci świadectw pocho-

dzenia.

W projekcie ustawy o odnawialnych źró-

dłach energii proponuje się, aby nowe duże elek-

trownie zostały objęte współczynnikiem korygują-

cym ilość otrzymywanych świadectw pochodzenia

tworzoną MWh.

Zaproponowane rozwiązania umożliwią osiągnię-

warte w interpelacji poseł Anny Bańkowskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

w sprawie podatku katastralnego (7114)

terpelację pani Anny Bańkowskiej, posła na Sejm RP,

iż obecnie nie przewiduje się podjęcia prac legislacyj-

nych nad zmianą sposobu opodatkowania nierucho-

mości, w tym wprowadzenia podatku od wartości

nieruchomości.

W aktualnym stanie prawnym podstawą opodat-

w sprawie możliwości wystawiania faktur

przez zakłady aktywności zawodowej

utworzone w formie

gminnego samorządowego

zakładu budżetowego za usługi świadczone

na rzecz gminy oraz jednostek organizacyjnych

gminy (7115)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

-023-7115/12, interpelacji złożonej przez pana posła

Sławomira Piechotę w sprawie możliwości wystawia-

nia faktur przez zakłady aktywności zawodowej

kładu budżetowego za usługi świadczone na rzecz

uprzejmie przedstawić następujące stanowisko.

Odnosząc się do problematyki poruszonej w ni-

niejszej interpelacji, należy na wstępie zwrócić uwa-

opodatkowania oraz podmiotów, które są uznawane

za podatników.

2291

Zgodnie z treścią art. 5 tejże ustawy opodatkowa-

przeniesienie prawa do rozporządzania towarami

Warunkiem opodatkowania tych czynności podat-

ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki or-

by ﬁzycznewykonującesamodzielniedziałalnośćgo-

2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działal-

muje również czynności polegające na wykorzysty-

waniu towarów lub wartości niematerialnych i praw-

Deﬁnicjapojęciasamorządowegozakładubudże-

towego oraz jego sposób funkcjonowania podlega re-

o ﬁnansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240,

z późn. zm.).

Samorządowy zakład budżetowy odpłat-

nie wykonuje powierzone mu przez jednostkę samo-

rządu terytorialnego zadania własne tej jednostki,

pokrywając koszty swojej działalności, co do zasady,

z przychodów własnych.

Może również otrzymywać od

jednostki macierzystej dotacje podmiotowe, przedmio-

towe i celowe.

Samodzielność samorządowego zakładu

budżetowego służy większej efektywności funkcjono-

wania danego obszaru działalności samorządowej.

Ta

forma organizacyjno-prawna zakłada bowiem bardziej

elastyczne gospodarowanie środkami.

Ustawa o ﬁnansachpublicznychokreślarównież

enumeratywnie obszary działalności samorządów,

które mogą być realizowane w tej formie organiza-

cyjno-prawnej, do których, w myśl art. 14 ww. usta-

wy, należą zadania o charakterze użyteczności pu-

blicznej, takie jak m. in. zadania w zakresie gospo-

darki mieszkaniowej, zarządzania infrastrukturą

drogową, zaopatrzenia w wodę, usuwania i oczysz-

czania ścieków komunalnych, zaopatrzenia w energię

zbiorowego, kultury ﬁzycznejisportu,pomocyspo-

łecznej, czy też rehabilitacji zawodowej i społecznej

osób niepełnosprawnych.

Zakład budżetowy nie posiada odrębnej osobowo-

ści prawnej, a wstępując w prawa i obowiązki wyni-

kające z podejmowania działań, do których został

powołany, korzysta z osobowości prawnej gminy.

Wska-

zania w tym miejscu wymaga, iż zgodnie z art. 8 ust. 2a

Jak słusznie stwierdza pan poseł, gmina i tworzo-

ne przez nią jednostki organizacyjne, takie jak m.in.

samorządowe zakłady budżetowe, mogą mieć status

odrębnych podatników VAT, co oznacza, że transak-

cje dokonywane między nimi podlegają co do zasady

opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Po-

wyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie są-

dów administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe oraz zawartą w art. 15

ust. 2 powyższej ustawy deﬁnicjędziałalnościgospo-

darczej stosowaną dla potrzeb przepisów dotyczących

ności wykonywane przez samorządowe zakłady bu-

dżetowe na rzecz jednostki samorządu terytorialne-

go co do zasady stanowią czynności podlegające opo-

datkowaniu tym podatkiem.

Zatem należy uznać, iż funkcjonujące w tej formie

organizacyjno-prawnej zakłady aktywności zawodo-

wej, wykonując czynności podlegające opodatkowa-

niu podatkiem VAT na rzecz gminy i jej jednostek

organizacyjnych, są w konsekwencji jako podatnicy

tego podatku zobowiązane, zgodnie z wymogiem wy-

nikającym z art. 106 ustawy, do wystawienia faktur

VAT dokumentujących niniejsze czynności.

Jednocześnie pragnę zapewnić, iż w związku z nie

w pełni jednolitą linią orzecznictwa sądowo-admini-

stracyjnego na gruncie przepisów regulujących ujmo-

wanie w kategoriach czynności opodatkowanych

czynności dokonywanych przez samorządowe zakła-

dy budżetowe na rzecz ich jednostek macierzystych,

problematyka ta zostanie poddana analizie w celu

wyeliminowania wszelkich wątpliwości podatników

w tym zakresie.

Z poważaniem

w sprawie zmiany nomenklatury jednostek

terytorialnych do celów statystycznych (NTS)

(7116)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

dotyczące interpelacji posła Roberta Kropiwnickiego

2292

w sprawie możliwości zmian nomenklatury jednostek

terytorialnych do celów statystycznych (NTS), prze-

kazuję poniższe informacje.

W ramach harmonizacji prac dotyczących zbiera-

nia, opracowania i rozpowszechniania na obszarze

Wspólnoty porównywalnych danych statystyk regio-

nalnych prowadzona jest przez Eurostat klasyﬁkacja

tychże jednostek dla wszystkich państw członkow-

skich na trzech poziomach regionalnych.

Wytyczne

i zasady związane z metodyką i trybem opracowa-

nia podziałów terytorialnych oraz zarządzaniem

zmianami w nich zawarte są w rozporządzeniu

(WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

z 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej kla-

syﬁkacjiJednostekTerytorialnychdoCelówStaty-

stycznych (NUTS).

Przepisy tego rozporządzenia

regulują między innymi takie kwestie, jak:

— wielkość jednostek terytorialnych na poszcze -

gólnych poziomach, wyrażana liczebnością zamiesz-

kującej je populacji − przykładowo jednostki teryto-

rialne szczebla NUTS 3 powinny zawierać nie mniej

niż 150 tys. i nie więcej niż 800 tys. ludności,

— sposób zgłaszania zmian do nomenklatury

przez państwa członkowskie UE – zmiany mogą być

wprowadzane do klasyﬁkacji nie częściej niż co

3 lata, w terminach ogłoszonych przez Eurostat

i w trybie opisanym w przywoływanym rozporządze-

niu Parlamentu Europejskiego i Rady.

Aktualna polska Nomenklatura Jednostek Tery-

torialnych do Celów Statystycznych (NTS), będąca

częścią klasyﬁkacjiNUTSobowiązującejwUniiEu-

ropejskiej, została wprowadzona w życie rozporzą-

W obu przypadkach zmiany dotyczyły zwiększenia

ilości jednostek terytorialnych szczebla NTS 3.

Chcia-

łabym podkreślić, że Ministerstwo Rozwoju Regional-

nego podchodzi z dużą rozwagą i ostrożnością do często

zgłaszanych propozycji zmian w obowiązującej klasyﬁ-

kacji NTS.

Klasyﬁkacjata,będącpodstawą:

— gromadzenia danych statystycznych w prze -

krojach terytorialnych,

— prac analitycznych, programowych i ewalu -

acyjnych związanych z polityką rozwoju regionów,

w tym polityką spójności, prowadzonych na szczeblu

UE, kraju i regionów,

— prac planistycznych związanych z zagospoda -

rowaniem przestrzennym kraju

— spełnia swoje funkcje pod warunkiem zacho -

wania jej stabilności w czasie.

Z tych między innymi

względów przywoływane rozporządzenie (WE) nr 1059/

2003 Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadziło

zasady chroniące stabilność nomenklatury NUTS

i ograniczające możliwości wnoszenia dowolnych

zmian przez państwa członkowskie.

Odpowiadając na pytania posła Roberta Kropiw-

nickiego, uprzejmie informuję.

1.

Czy będą zmiany rozporządzenia Rady Mini-

strów w sprawie NTS?

Z informacji uzyskanych w GUS wynika, że

w październiku bieżącego roku Eurostat planuje

ogłoszenie możliwości wnoszenia zmian przez pań-

stwa członkowskie

1)

do klasyﬁkacjiNUTS.

Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego rozważy w najbliższym

czasie potrzebę takich zmian w porozumieniu z wła-

dzami samorządowymi województw.

Zatem zmiany

będą możliwe i zostaną wprowadzone, o ile w toku

prac analitycznych i konsultacji społecznych zainte-

resowane strony stwierdzą uzasadnioną potrzebę ta-

kich zmian.

2.

Czy można włączyć powiaty jaworski i złotoryj-

ski do legnicko-głogowskiego obszaru NTS II?

Przedmiotowa zmiana podziału na podregiony

NTS 3 będzie możliwa przy spełnieniu szeregu wa-

runków.

— Władze samorządowe województwa dolnoślą -

skiego powinny zgłosić i uzasadnić potrzebę takiej

zmiany, przy czym muszą być spełnione następujące

warunki formalne: obie ulegające zmianie jednostki

NTS 3 muszą mieścić się w granicach stanu ludności

od 150 do 800 tys. ludności, a ponadto zmiana taka

powinna zmniejszyć standardowe odchylenie wielko-

ści pod względem zaludnienia we wszystkich jednost-

kach terytorialnych tego poziomu w UE

2)

.

— Propozycja zmiany powinna zostać zaakcepto -

wana w toku uzgodnień międzyresortowych, a na-

stępnie przyjęta przez Radę Ministrów.

— Propozycje Polski dotyczące modyﬁkacjiklasy -

ﬁkacjiNTSpoprzekazaniudoKomisjiEuropejskiej

powinny następnie być przyjęte w toku unijnego pro-

cesu legislacyjnego i wprowadzone w formie rozpo-

rządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

w sprawie prowadzenia przez niektórych

komorników egzekucji z dochodów

wyłączonych spod egzekucji (7117)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

interpelację pani poseł Julii Pitery z dnia 19 lipca

2012 r. w sprawie prowadzenia przez niektórych ko-

1)

Zmiany te powinny być przekazane przez stronę polską

2)

Warunek w przypadku zmian na poziomie jednostek niead-

ministracyjnych – pkt 3 w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1059/

2293

morników egzekucji z dochodów wyłącznych spod

egzekucji – uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Egzekucja z rachunku bankowego jest jednym ze

sposobów egzekucji uregulowanym w przepisach

Przez umowę rachunku bankowego, którą regu-

nia jego środków pieniężnych oraz do przeprowadza-

nia na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych.

Regulacja

umowy rachunku bankowego wskazuje, iż mamy tu-

taj do czynienia nie z kwestią własności środków pie-

niężnych, lecz z prawem posiadacza do żądania ich

zwrotu w takiej samej wysokości.

Posiadaczowi przy-

sługuje zatem konkretna wierzytelność do środków

zgromadzonych na jego rachunku obejmująca abstrak-

cyjne jednostki pieniężne.

Tym samym, w przypadku

skierowania egzekucji do rachunku bankowego nie

środki pieniężne, ale właśnie owa wierzytelność posia-

dacza rachunku podlega zajęciu.

Przedmiotem egze-

kucji z rachunku bankowego jest bowiem wierzytel-

ność przypadająca dłużnikowi względem banku z ty-

tułu prowadzenia rachunku bankowego.

Wierzytel-

ność ta powstaje z chwilą wpłynięcia środków pienięż-

nych na rachunek posiadacza niezależnie od tego, kto

był wpłacającym, z czyjego majątku i z jakiego tytułu

nastąpiło przekazanie tych środków.

Egzekucja z rachunku bankowego może zatem

obejmować wszelkie środki przekazane na ten ra-

chunek niezależnie od źródła ich pochodzenia.

Z tej

przyczyny, po wpłaceniu np. należności alimenta-

cyjnych na rachunek bankowy osoby, która nie jest

wierzycielem alimentacyjnym, a jedynie osobą

uprawnioną do odbioru alimentów, możliwe jest pro-

wadzenie z takiego rachunku bankowego egzekucji

należności, których dłużnikiem jest posiadacz ra-

chunku bankowego.

Powyższe rozważania pozwalają odnieść się do jed-

nego z postawionych w interpelacji pytań i stwierdzić,

iż w trybie obecnie obowiązujących przepisów dotyczą-

cych egzekucji z rachunków bankowych, dopuszczalne

jest prowadzenie egzekucji z wierzytelności posiada-

cza rachunku, niezależnie od zdarzenia faktycznego

lub prawnego, które legło u podstaw przelewu okre-

ślonych środków pieniężnych na rachunek.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż nie zawsze

cała zgromadzona na danym rachunku kwota podle-

ga zajęciu.

Odstępstwa od tej zasady przewidują m.in.

art. 890 § 2 K.p.c. oraz art. 54 Prawa bankowego.

W myśl tego ostatniego przepisu, w stosunku do nie-

których rodzajów rachunków bankowych, wolne od

zajęcia są środki pieniężne do wysokości trzykrotne-

go przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sek-

torze przedsiębiorstw (bez wypłat nagród z zysku),

ogłaszanego przez prezesa Głównego Urzędu Staty-

stycznego za okres bezpośrednio poprzedzający dzień

Jednocześnie dla zapewnienia ochrony praw ma-

łoletniego uprawnionego do alimentów, którego

świadczenie wpływa na rachunek bankowy osoby

uprawnionej, ustawodawca przewidział możliwość

założenia oddzielnego rachunku oszczędnościowego.

Warunki otwarcia i zasady prowadzenia takiego ra-

chunku wynikają m.in. z art. 58 Prawa bankowego.

Wydaje się, iż wskazana instytucja prawa bankowego

w sposób należyty zabezpiecza interesy małoletnich

wierzycieli, pozwalając uniknąć skierowania egzeku-

cji prowadzonych przeciwko ich przedstawicielom

ustawowym do świadczeń alimentacyjnych.

Natomiast obrona przed skutkami ewentualnych

nieprawidłowych czynności organu egzekucyjnego

może być realizowana poprzez złożenie skargi na

czynność komornika w trybie art. 767 K.p.c., zaś

w wypadku osób trzecich dodatkowo jeszcze w drodze

powództwa opartego na art. 841 K.p.c.

pisy w sposób wystarczający precyzują, jakie dochody

wyłączone są spod egzekucji, podnieść należy, iż

ograniczenia egzekucji świadczeń powtarzających

mania, zostały unormowane w art. 833 K.p.c.

Wyda-

je się, iż przepis ten w sposób jasny i czytelny wska-

zuje na należności, z których egzekucja nie może być

prowadzona.

Za precyzyjny uznać należy również

§ 6 tego przepisu, z którego wynika, iż nie podlegają

egzekucji świadczenia alimentacyjne, świadczenia

nych oraz świadczenia z pomocy społecznej.

Nie moż-

na jednak pominąć, iż powyższe ograniczenia egze-

kucji dotyczą jedynie wierzytelności o alimenty czy

o inne świadczenia w nim wymienione i ustają z chwi-

lą wpłacenia tych środków na rachunek bankowy.

Jednocześnie podnieść należy, iż powyższa pro-

blematyka została już wcześniej poddana pod roz-

wagę działającej przy ministrze sprawiedliwości

Komisji KodyﬁkacyjnejPrawaCywilnego,którajed-

nak nie dostrzegła potrzeby zmiany stanu prawne-

go w omawianym zakresie.

Z poważaniem

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

2294

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie migracji pacjentów Lubuskiego

Oddziału Wojewódzkiego NFZ (7118)

lacją pani Elżbiety Rafalskiej, posła na Sejm Rzeczy-

migracji pacjentów Lubuskiego Oddziału Wojewódz-

kiego NFZ, która została przesłana przy piśmie mar-

ca 2012 r. (znak: SPS-023-7118/12), uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących informacji.

Zdrowia.

Uwzględniając powyższe, w związku z inter-

pelacją pani poseł minister zdrowia wystąpił do Na-

czeń z tytułu migracji pacjentów Lubuskiego Oddzia-

łu Wojewódzkiego NFZ w ostatnich 4 latach, prezes

Narodowego Funduszu Zdrowia poinformowała, że

w latach 2008–2011 różnica pomiędzy wartością

świadczeń udzielonych na terenie Lubuskiego OW

NFZ ubezpieczonym zarejestrowanym w innych OW

NFZ a wartością świadczeń udzielonych ubezpieczo-

nym zarejestrowanym w Lubuskim OW NFZ na te-

renie działalności innych OW NFZ kształtowała się

następująco:

— w 2008 r. – wartość ujemna – 50 187,59 tys. zł,

— w 2009 r. – wartość ujemna – 51 834,70 tys. zł,

— w 2011 r. – wartość ujemna – 83 060,53 tys. zł.

Dane dotyczące kosztów świadczeń opieki zdrowot-

nej udzielonych ubezpieczonym zarejestrowanym

w Lubuskim OW NFZ na terenie pozostałych oddzia-

łów wojewódzkich NFZ przedstawia załącznik nr 1*

)

.

Ponadto prezes NFZ poinformowała, że w komu-

nikatach z realizacji świadczeń opieki zdrowotnej,

przekazywanych pomiędzy oddziałami wojewódzki-

mi, są informacje umożliwiające identyﬁkacjępowia-

tu, z którego pacjent pochodzi, oraz informacje o świad-

czeniodawcy, który udzielił świadczeń opieki zdro-

wotnej, w tym powiatu, na którego terenie działa

świadczeniodawca.

W odniesieniu do kwestii dotyczącej uregulowa-

nia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, wykona-

nych w 2011 r. na rzecz pacjentów z innych oddziałów

wojewódzkich NFZ przez Lubuski OW NFZ, prezes

Narodowego Funduszu Zdrowia poinformowała, że

w roku 2012, zgodnie z zarządzeniem prezesa NFZ

nr 15/2012/DEF z dnia 19 mara 2012 r. zmieniającym

w sprawie wprowadzenia „Instrukcji rozliczeń mię-

dzyoddziałowych z tytułu migracji ubezpieczonych

w 2012 r.”, oddziały wojewódzkie funduszu dokonały

ostatecznego rozliczenia nierozliczonych w 2011 r.

kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych

w ramach migracji ubezpieczonych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie incydentów polegających

na oślepianiu pilotów samolotów

wiązkami laserowymi (7119)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

lotów wiązkami lasera (SPS-023-7119/12), uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

Zjawisko polegające na oślepianiu pilotów wiąz-

kami lasera jest zjawiskiem z obszaru bezpieczeń-

stwa (safety) i ochrony (security) lotnictwa cywilne-

go.

Problem ten dotyczy całego świata, a szczególnie

rozpowszechniony jest na terytorium USA.

W Euro-

pie pierwsze przypadki oślepień pilotów laserami od-

notowano 15 lat temu (wg Eurocontrol), dodatkowo

w ostatnich latach odnotowuje się również przypad-

ki oślepień kontrolerów ruchu lotniczego.

Obserwo-

walny wzrost liczby tego typu zdarzeń prawdopodob-

nie wynika również ze względu na łatwo dostępne

i tanie wskaźniki laserowe.

Nie jest jasnym, w jakim stopniu przyczyną ww.

zjawisk są niemądre żarty, akty chuligaństwa i wan-

dalizmu ani w jakim zakresie są to celowe ataki.

Nie

można jednak wykluczyć, iż wskaźniki laserowe

mogą zostać wykorzystane w celu działań o charak-

terze terrorystycznym w najbardziej krytycznych *

)

2295

fazach lotu, tj. startu i lądowania, kiedy ze względu

na ww. skutki mogą stanowić realne zagrożenie dla

bezpieczeństwa w ruchu lotniczym.

Mimo iż do tej

pory na świecie nie odnotowano wypadków spowodo-

wanych oślepieniem pilota, nie można wykluczyć ta-

kiej możliwości.

Są już jednak pierwsze głosy polityków europej-

skich, którzy wzywają, aby surowo karać osoby ośle-

piające laserem pilotów.

Jak stwierdzili, najlepszym

rozwiązaniem jest mieć zharmonizowane podejście

w całej Europie na podstawie dyrektywy UE.

Kwestia laserów pojawiła się już w Konwencji

o międzynarodowym lotnictwie cywilnym podpisanej

w załączniku nr 14: Lotniska.

W pkt 5.3: Światła,

w rozdziale: Promieniowanie laserowe mogące sta-

nowić zagrożenie dla bezpieczeństwa statku po-

wietrznego zawarto zalecenie mówiące, że w celu

zapewnienia bezpieczeństwa statku powietrznego

przed niebezpiecznym działaniem promieniowania

laserowego na lotnisku powinny być wyznaczone po-

niższe strefy ochronne:

1) strefa lotów wolna od wpływu promieniowania

laserowego;

2) strefa lotów krytyczna dla działania promienio-

wania laserowego;

3) strefa lotów wrażliwa dla działania promienio-

wania laserowego.

Ograniczenia w wykorzystaniu promieniowania

laserowego określone poprzez ww. trzy strefy ochron-

ne odnoszą się wyłącznie do promieniowania widzial-

nego.

Promieniowanie laserowe wykorzystywane

przez właściwe władze w sposób niepowodujący za-

grożenia bezpieczeństwa lotów jest wyłączone z tych

ograniczeń.

Na obszarze przestrzeni powietrznej wy-

korzystywanej do transportu lotniczego poziom pro-

mieniowania laserowego zarówno widzialnego, jak

i niewidzialnego powinien być mniejszy niż maksy-

malny dopuszczalny poziom promieniowania (maxi-

mum permissible exposure, MPE), chyba że taki po-

ziom został zgłoszony do właściwej władzy i uzyskał

jej akceptację.

Wyżej wymienione strefy ochronne

wyznacza się w celu ograniczenia ryzyka wpływu

promieniowania laserowego w otoczeniu lotnisk.

Uprzejmie informuję, iż Urząd Lotnictwa Cywil-

nego zaangażowany jest w rozwiązanie problemu

oświetlania światłem laserów statków powietrznych

oraz kontrolerów ruchu lotniczego od 2009 r., kiedy

to odnotowano wzrost liczby tego typu zdarzeń.

In-

formacje w tej sprawie ULC otrzymywał w ramach

przyjętego w lotnictwie cywilnym systemu raporto-

wania zdarzeń lotniczych, jak również od innych

służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa,

konkretnie od Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrzne-

go.

W 2010 r. przeprowadzono analizę zjawiska i jego

potencjalnego wpływu na bezpieczeństwo lotnicze,

w którą zaangażowano specjalistów z różnych dzie-

dzin bezpieczeństwa lotniczego (m.in. od żeglugi po-

wietrznej, lotnisk, medycyny lotniczej).

Urząd Lotnictwa Cywilnego podjął działania ko-

ordynujące aktywność podmiotów przez siebie nad-

zorowanych w celu wytworzenia efektywnych kana-

łów szybkiego zbierania informacji o zdarzeniach

polegających na oślepianiu załóg statków powietrz-

nych bądź kontrolerów ruchu lotniczego promieniami

laserowymi i ich niezwłocznego przekazywania do

szeroko rozumianego aparatu ścigania.

Zdaniem ULC

w omawianej sprawie konieczne są bowiem równole-

głe działania zmierzające do identyﬁkacjiiujmowa-

nia sprawców omawianych czynów celem wyjaśnie-

nia ich motywacji oraz ewentualnego wszczęcia po-

stępowania karnego przeciw nim.

Efektem ww. działań było opracowanie modelu

mechanizmu szybkiego przekazu informacji o oma-

wianych zdarzeniach do instytucji zaangażowanych

w szeroko rozumianą ochronę lotnictwa cywilnego

przed aktami bezprawnej ingerencji (od załogi statku

powietrznego, przez organy ruchu lotniczego, dyżur-

nego portu lotniczego, do Policji, Straży Granicznej

i do prokuratury).

Wyżej wymieniony model przeka-

zano zarządzającym portami lotniczymi celem opra-

cowania na jego podstawie mechanizmu przekazy-

wania informacji o tego typu zdarzeniach, które

przesłano następnie do ULC.

Stosowne pismo doty-

czące konieczności informowania o przypadkach

oślepiania wiązką lasera skierowano także do prze-

woźników lotniczych oraz PAŻP.

Ponadto w pismach

kierowanych do zarządzających lotniskami zwracano

się m.in. z wnioskiem o poruszenie tego tematu pod-

czas posiedzeń zespołów ochrony lotnisk i zaangażo-

wanie w sprawę podmiotów uczestniczących w tych

posiedzeniach, w tym przedstawicieli przewoźników

lotniczych.

Równocześnie podjęto działania legislacyjne, któ-

rych skutkiem było dodanie do ustawy Prawo lotni-

cze, przy okazji jej nowelizacji, art. 87a oraz art. 211

pkt 12, o czym mowa poniżej.

Punktem wyjścia do konieczności stworzenia ww.

mechanizmu stał się fakt, iż prawie 100% oślepień

laserami podejmowanych jest spoza obszarów pozo-

stających w jurysdykcji zarządzających lotniskami

lub PAŻP, stąd skuteczność działań tych podmiotów

oraz ULC jest nieznaczna.

W latach 2011 i 2012 (do dnia 7 sierpnia) do Pań-

stwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych zo-

stały zgłoszone zdarzenia związane z oślepianiem

wiązką lasera w liczbach jak poniżej:

Zgłoszenia Łącznie EPGD EPKK EPKT EPLL EPPO EPRZ EPWA EPWR

w

trasie

Inne

lotni-

ska

w roku: 2011 55 10 3 0 1 4 1 22 9 5 0

2012 46 10 11 2 2 2 1 10 3 3 2

Każda informacja, która traﬁadoPKBWL,oza-

istnieniu zdarzenia lotniczego jest przesyłana do In-

spektoratu Bezpieczeństwa Lotów Urzędu Lotnictwa

Cywilnego.

Po potwierdzonym przypadku czasowego

oślepienia pilota zielonym laserem wszystkie przy-

2296

padki traktowane są obecnie jako incydenty (PKBWL).

Aktualnie wypracowywane są również procedury

zgłaszania Policji oraz ścigania sprawców takich

praktyk.

Chciałbym uprzejmie poinformować, iż udzielenie

informacji na temat pociągnięcia kogokolwiek do od-

powiedzialności karnej za czyny, o których mowa

w niniejszej odpowiedzi, wykracza poza zakres wie-

dzy i kompetencji ministra transportu, budownictwa

W zakresie działań legislacyjnych uprzejmie in-

formuję, iż znowelizowana ustawa Prawo lotnicze

wprowadziła art. 87a.

1., który mówi, że zabrania się

emitowania lub powodowania emisji w strefach prze-

strzeni powietrznej wykorzystywanej do żeglugi po-

światy i mogący stworzyć zagrożenie bezpieczeństwa

Następnie w art. 211 podkreślono, że kto wbrew

światy i w rezultacie stworzyć zagrożenie dla bezpie-

czeństwa statku powietrznego lub zdrowia załogi

rze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności

do roku.

Tym samym karom podlega każdy, kto, nie

do popełnienia tych czynów.

Na podstawie art. 87a ust 4. ustawy Prawo lotni-

cze minister właściwy do spraw transportu określi

w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem przepi-

sów międzynarodowych strefy przestrzeni powietrz-

nej wykorzystywanej do żeglugi powietrznej, szcze-

źródeł w tych strefach oraz tryb wydawania zgody na

tym aktem prawnym wciąż trwają.

Projekt rozporządzenia ministra transportu, bu-

ków wykorzystywania źródeł światła w przestrzeni

powietrznej został przygotowany przez prezesa Urzę-

du Lotnictwa Cywilnego i stanowi wykonanie upo-

ważnienia ustawowego, o którym mowa powyżej.

Zakres regulacji odpowiada konieczności zapew-

nienia zwiększonego poziomu bezpieczeństwa stat-

ków powietrznych, które osiągnięte zostanie poprzez

uregulowanie w przepisach prawa powszechnie obo-

wiązujących stref przestrzeni powietrznej wykorzy-

stywanych do żeglugi powietrznej, w których zabra-

nia się emitowania lub powodowania emisji wiązki

powietrznego.

Zabronione zostanie emitowanie takiej

wiązki światła, w szczególności w strefach lądowa-

nia/startu statków powietrznych, jeżeli sposób tej

emisji może spowodować olśnienie, oślepienie lub wy-

stąpienie poświaty i może stworzyć zagrożenie bez-

pieczeństwa statku powietrznego albo życia lub zdro-

wia załogi, lub pasażerów na jego pokładzie.

Przed-

miotem tej regulacji jest również określenie szczegó-

łowych warunków użycia lasera lub lasera z innych

źródeł w tych strefach.

Projekt był poddany procedurze konsultacji spo-

łecznych, uzgodnień wewnątrzresortowych oraz oce-

ny skutków regulacji (OSR).

Zgłoszone uwagi zosta-

ły przekazane prezesowi urzędu przez Departament

Lotnictwa MTBiGM celem ich opracowania i przeka-

zania projektu do dalszego procedowania.

Warto też podkreślić, iż w dniu 15 lutego 2012 r.

ww. projekt był przedmiotem prac Zespołu ds. in-

frastruktury, rozwoju lokalnego, polityki regional-

nej i środowiska.

Zespół pozytywnie zaopiniował

przedłożony mu projekt, a następnie w dniu 22 lu-

tego 2012 r.

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu

Terytorialnego.

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie wielokrotnych kontroli

polskich łodzi rybackich (7121)

SPS-023-7121/12, w sprawie wielokrotnych kontroli

polskich łodzi rybackich.

Odpowiadając na pytanie, czy do Ministerstwa

Rolnictwa i Rozwoju Wsi docierały wcześniej infor-

macje o dużych dysproporcjach w przeprowadzanych

kontrolach armatorów polskich w porównaniu do in-

nych krajów UE, uprzejmie informuję, iż tego typu

informacje przekazywane były do MRiRW podczas

spotkań ze środowiskiem rybackim, na których

przedstawiciele resortu rolnictwa udzielali stosow-

nych wyjaśnień.

Ponadto przedmiotowe informacje

traﬁałydoMRiRWwramachskładanychdomini-

stra rolnictwa i rozwoju wsi w miesiącu lipcu br. in-

terpelacji poselskich.

W odniesieniu do kwestii dotyczącej licznych kon-

troli polskich łodzi rybackich oraz ich przyczyn na-

leży wyjaśnić, co następuje.

2297

ści odniesienia dla inspekcji zgodne są z rozporządze-

niem Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającym wspól-

notowy system kontroli w celu zapewnienia prze-

strzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa,

mającym równe zastosowanie we wszystkich pań-

stwach członkowskich UE i ustalane każdorazowo

na podstawie przeprowadzanej analizy ryzyka.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

2298

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie opłat za świadectwa szkolne (7122)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-7122/12) w sprawie opłat pobieranych za świadectwa

szkolne, uprzejmie informuję.

Pobieranie od uczniów opłat za świadectwa szkol-

ne oraz wstrzymywanie wydawania uczniom i absol-

wentom promocyjnych świadectw szkolnych i świa-

opłaty za świadectwo jest niezgodne z prawem.

Mi-

nisterstwo Edukacji Narodowej systematycznie przy-

pomina kuratorom oświaty i dyrektorom szkół o obo-

wiązujących w tym zakresie unormowaniach praw-

nych.

Ponadto dnia 15 czerwca br. zamieszczony zo-

stał na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji

Zasady wydawania świadectw, jak wspomniał pan

poseł w interpelacji, jednoznacznie określają przepi-

sy rozporządzenia ministra edukacji narodowej

Nr 97, poz. 624, ze zm.), które stanowią, iż świadec-

twa są wydawane przez szkoły nieodpłatnie.

Dnia 19 czerwca br. Ministerstwo Edukacji Naro-

kuratorów oświaty, w którym jest mowa o koniecz-

ności podjęcia przez organy nadzoru pedagogicznego

działań w celu wyeliminowania nieprawidłowości

w tym zakresie.

Po raz kolejny zwrócono się do ku-

ratorów oświaty z prośbą o upowszechnienie wśród

o wnikliwe zbadanie, w trybie nadzoru pedagogicz-

nego, każdej skargi dotyczącej stosowania w szkole/

placówce niedopuszczalnych praktyk dotyczących

niewydawania świadectw.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że 4 lipca br.

wystosowano do kuratorów oświaty pismo z prośbą

o przekazanie Ministerstwu Edukacji Narodowej in-

formacji dotyczących ww. sprawy, w tym danych nt.

planowanych przez kuratorów oświaty w nowym

roku szkolnym działań mających na celu wyelimino-

wanie tych niedopuszczalnych praktyk (kserokopia

pisma w załączeniu*

)

).

Podsekretarz stanu

w sprawie odpraw celnych (7123)

nywania odpraw celnych w polskich portach mor-

skich uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Chcąc odnieść się do poruszonego przez pana po-

sła Krzysztofa Brejzę problemu dot. rozliczania na-

leżności, w tym terminowości zapłaty cła i podatku

VAT, uprzejmie informuję, iż w Ministerstwie Finan-

sów podejmowane są prace nad zmianami aktów

prawnych, które zmierzają m.in. do uproszczenia roz-

z tytułu importu towarów.

Należy jednak pamiętać,

iż przy tworzeniu zmian aktów prawnych należy brać

pod uwagę przede wszystkim zgodność proponowa-

nych zmian z przepisami unijnymi, a także ich skut-

podlegają bowiem w całości harmonizacji z prawem

wspólnotowym, a każda zmiana przepisów musi być

rozpatrywana również pod kątem wpływu do budże-

tu państwa, w tym czy nie spowoduje ujemnych skut-

ków dla budżetu państwa.

Obecnie obowiązujące przepisy zawierają regula-

cje, które mają na celu poprawę konkurencyjności

dokonywania odpraw celnych w naszym kraju, jak

również uproszczenie systemu w tym zakresie.

W ostatnim czasie wprowadzono szereg zmian

przepisów, do najważniejszych z nich z zakresu po-

datku od towarów i usług zaliczyć można:

— rezygnację z poboru zabezpieczenia na poczet

podatku VAT z tytułu importu, który ma być rozli-

czony w deklaracji podatkowej – art. 33a ustawy

— nowe warunki dotyczące możliwości skorzysta -

portu towarów w przypadku gdy miejscem przezna-

kowskiego UE inne niż terytorium kraju i wywóz

towarów (tzw. procedury 42 oraz 63).

Co do zasady

w przypadku ww. zwolnienia nie ma obowiązku zło-

żenia zabezpieczenia na poczet podatku VAT.

Odnosząc się do pytania, czy Ministerstwo Finan-

sów podejmuje lub zamierza podjąć działania mające

na celu zachęcenie importerów do dokonywania zgło-

szeń celnych, w szczególności w polskich portach

morskich, uprzejmie informuję, iż poza opisanymi

powyżej ułatwieniami w zakresie zmian przepisów

wprowadzono w ostatnim czasie:

— zmianę zasad składania zabezpieczeń na po -

czet podatku akcyzowego,*

)

2299

— możliwość ustanawiania agencji celnych przed -

stawicielem podatkowym w przypadku importu to-

warów i następującej po nim dostawie wewnątrzw-

spólnotowej,

— zwolnienie z podatku VAT przy świadczeniu

usług portowych i w transporcie morskim,

— uproszczenie formularzy wniosków o pozwole -

nia oraz zastąpienie zaświadczeń oświadczeniami,

— uchylenie z dniem 1 stycznia 2012 r. rozporzą -

dzenia ministra ﬁnansówwsprawierodzajówtowa-

rów, których objęcie procedurą celną z zastosowa-

niem procedury uproszczonej zależy od spełnienia

dodatkowych warunków oraz towarów wyłączonych

spod tej procedury, co przyczyniło się do zwiększenia

ilości towarów, które mogą być obejmowane wniosko-

waną procedurą celną z zastosowaniem procedur

uproszczonych.

Ponadto należy zaznaczyć, iż wprowadzanych jest

szereg ułatwień dedykowanych transportowi mor-

skiemu, należą do nich m.in.:

a) budowa i wdrożenie system pojedynczego okien-

ka w obrocie towarowym z zagranicą – wprowadzony

pilotaż ww. inicjatywy w porcie w Szczecinie,

no-chińskiego projektu Smart and Secure Trade La-

nes (SSTL) – dot. morskiego portu w Gdańsku (ter-

minal głębokowodny).

tyczącego danych w zakresie liczby polskich konte-

nerów odprawionych w 2011 r. w portach niemiec-

kich, holenderskich i polskich oraz ewentualnych

strat, jakie ponosi Polska z powodu dokonywania od-

praw celnych w obcych portach, uprzejmie wyja-

śniam, co następuje.

Bazy danych, którymi dysponuje Służba Celna,

obejmują jedynie te podmioty, które dokonują czyn-

ności celnych na terytorium Polski, a nie obejmują

działalności podmiotów prowadzonej poza granica-

mi, do której podmioty są w pełni uprawnione.

Zgodnie z powyższym nie jesteśmy w posiadaniu

informacji dotyczących liczby polskich kontenerów,

które w 2011 r. zostały odprawione w portach nie-

mieckich i holenderskich.

W polskich portach mor-

skich w 2011 r. przyjęto 162 763 zgłoszenia celne,

w tym do procedur przywozowych 103 670 zgłoszeń

celnych.

Jednocześnie w załączeniu do niniejszego pisma

przedstawiam dane za okres od początku 2009 r. do

końca 2011 r. obrazujące kształtowanie się liczby od-

praw celnych dokonanych w tym czasie w Polsce.

Wy-

kresy obrazują zmiany w poszczególnych kwartałach

na przestrzeni lat 2009–2011 w zakresie liczby zgło-

szeń celnych przyjmowanych do wszystkich procedur

celnych oraz do procedury wywozu*

)

.

Odnośnie do przyczyn, które wpływają na decyzje

podmiotów gospodarczych o dokonaniu odprawy w in-

nym kraju członkowskim, należy wyjaśnić, że wspól-

notowe przepisy celne pozwalają importerom mają-

cym siedzibę w UE na dokonywanie odpraw przywo-

zowych w dowolnie wybranym przez nich kraju

członkowskim.

Regulacje prawne w zakresie krajowego prawa

zachowaniu dotychczasowej skuteczności w zwal-

czaniu wszelkiego rodzaju patologii występujących

w obrocie towarowym.

Podstawowa przyczyna wpływająca na decyzję

polskich importerów dotycząca dokonania odprawy

w innym kraju członkowskim ma charakter obiek-

tywny i jest niezależna od krajowych regulacji praw-

nych.

Największe europejskie morskie porty przeła-

dunkowe znajdują się w innych krajach członkow-

skich, w szczególności dotyczy to portów morskich

w Hamburgu i Rotterdamie.

To do tych portów pro-

wadzą główne szlaki handlowe m.in. z Chin; w związ-

ku z powyższym znaczny procent towarów przezna-

czonych na polski obszar celny wprowadzanych jest

na wspólnotowy obszar celny właśnie przez te ogrom-

ne porty przeładunkowe.

Mając na uwadze, iż tryb

obsługi towarów w portach morskich uzależniony

jest od pracy szeregu niezależnych instytucji, pragnę

dodać, iż podejmowane są na szczeblu rządowym pra-

ce mające na celu usprawnienie funkcjonowania por-

tów morskich.

Na poziomie Ministerstwa Finansów

realizowany jest projekt Single Window oraz unijno-

-chiński projekt Smart and Secure Trade Lanes

(SSTL).

Ponadto Ministerstwo Transportu, Budow-

spodarki podejmuje również inicjatywy w przedmio-

towym zakresie.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

w sprawie różnic w wysokości zasiłków

macierzyńskich i chorobowych dla kobiet (7127)

znak: SPS-023-7127/12, dotyczące interpelacji posła *

)

2300

siłków macierzyńskich i chorobowych dla kobiet

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Kwestia obowiązku ubezpieczenia społecznego zo-

pieczeniom emerytalnemu i rentowym mogą, na swój

wniosek, zostać objęte dobrowolnym ubezpieczeniem

chorobowym.

Jednocześnie podstawa wymiaru składek na ubez-

pieczenie chorobowe ww. osób nie może przekraczać

grodzenia w poprzednim kwartale.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że obecnie pro-

wy zawierającą propozycję zmiany zasad w zakresie

chowywaniem dziecka.

W okresie urlopu wychowawczego pracownik pod-

lega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, co

ma wpływ na wysokość jego późniejszych świadczeń.

Aktualnie podstawę wymiaru składek na te ubezpie-

czenia, zgodnie z art. 18 ust. 5b i ust. 14 ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych, stanowi kwota

60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w poprzednim kwartale, nie wyższa niż przeciętne

sięcy kalendarzowych poprzedzających urlop wycho-

wawczy.

Taka podstawa wymiaru składek dla osób

wiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r.

Składki te ﬁnan-

suje w całości budżet państwa za pośrednictwem Za-

kładu Ubezpieczeń Społecznych.

Odnosząc się do innych ubezpieczonych, należy

wskazać, że osoby prowadzące działalność gospodar-

czą na własny rachunek nie mogą w obecnym stanie

prawnym korzystać z urlopu wychowawczego, gdyż

jest to prawo przysługujące jedynie pracownikom,

tj. osobom zatrudnionym w ramach stosunku pracy.

W przypadku konieczności sprawowania opieki

nad dzieckiem osoba prowadząca działalność gospo-

darczą może skorzystać z możliwości jej zawieszenia.

Od dnia 20 września 2008 r., zgodnie z art. 14a ustawy

darczej, przedsiębiorca niezatrudniający pracowników

zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej,

dząca działalność gospodarczą nie podlega obowiąz-

kowym ubezpieczeniom społecznym.

potrzebą zapewnienia godziwej wysokości przyszłych

świadczeń osób wychowujących dzieci, projektodaw-

re budżet państwa opłacałby składki w związku ze

wychowawczych, ﬁnansować ma w całości budżet

państwa za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń

W projekcie ustawy wprowadzono dwie podstawy

wymiaru składek dla osób rezygnujących z pracy za-

robkowej w związku z opieką nad dzieckiem.

Dla osób

posiadających 6-miesięczny staż ubezpieczeniowy

(opłacających przez ten okres składki na ubezpiecze-

nia emerytalne i rentowe) bezpośrednio przed sko-

rzystaniem z możliwości ubezpieczenia w związku

z opieką nad dzieckiem miałaby to być kwota 60%

prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia mie-

sięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ogranicze-

nia rocznej podstawy wymiaru składek, nie więcej

jednak niż przychód (lub odpowiednio kwota zade-

klarowana) stanowiący podstawę wymiaru składek

na ubezpieczenia społeczne tej osoby i nie mniej niż

miast dla osób nieposiadających stażu ubezpieczenio-

wego, osób nieubezpieczonych oraz osób z krótszym

niż półroczny stażem podstawę wymiaru składek

stanowiłaby kwota 75% minimalnego wynagrodze-

nia za pracę.

Zróżnicowanie wynika z faktu, że jak-

kolwiek ustawodawca prowadzi politykę prorodzinną

obejmującą maksymalnie szeroki krąg podmiotów,

za szczególnie uzasadnione uznał premiowanie osób,

które były aktywne zawodowo i odprowadzały skład-

ki na swoje przyszłe świadczenia.

Jednocześnie w art. 18 zmienia się ust. 14 w taki

sposób, aby zagwarantować pracownikom przebywa-

jącym na urlopach wychowawczych podstawę wymia-

ru składek z tego tytułu nie niższą niż przysługująca

osobom dotychczas nieubezpieczonym.

Stąd też pod-

stawa wymiaru składek dla wszystkich grup osób

dotychczas ubezpieczonych, które podlegałyby ubez-

pieczeniom w związku z opieką nad dzieckiem, będzie

ustalona na zbliżonych zasadach.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

2301

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

ca 2012 r. pana posła Krzysztofa Brejzy w sprawie

formuję.

tań dotyczących rozliczania podatku od towarów

Stosownie do art. 63 dyrektywy 2006/112/WE

w momencie dostarczenia towarów lub wykonania

płaty;

nie nie później niż z upływem terminu wystawienia

faktury ustalonego przez państwo członkowskie na

mocy art. 222 akapit drugi lub, jeżeli państwo człon-

kowskie nie ustaliło takiego terminu – w określonym

terminie od daty zaistnienia zdarzenia powodującego

powstanie obowiązku podatkowego.

2006/112/WE nie przewidują możliwości powszech-

nego zastosowania rozwiązania, które uzależniałoby

Zatem wprowadzenie jako generalnej zasady rozwią-

zania polegającego na rozliczeniu podatku VAT do-

wiącego odstępstwo od ww. generalnej zasady możli-

we jest bowiem wyłącznie w odniesieniu do określo-

nych transakcji lub do określonych kategorii podat-

ników.

Zgodnie z ustawą o VAT, której regulacje znajdują

odzwierciedlenie w powołanych przepisach dyrektywy

2006/112/WE, obowiązek podatkowy w tym podatku

powstaje, co do zasady, z chwilą wydania towaru lub

czynności te powinny być potwierdzone fakturą, obo-

wiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia tej

sy określają odmienny moment powstania obowiązku

uregulowania szczególne mają pierwszeństwo przed

wskazaną zasadą ogólną.

Obowiązujące regulacje w zakresie podatku od to-

warów i usług wykorzystują możliwość przewidzianą

dyrektywą 2006/112/WE i dają podatnikom, którzy

wanego memoriałowego, rozliczenia tego podatku.

znany obowiązek podatkowy z tytułu dokonanych

kwencją jest przesunięcie terminu, w jakim powinien

warów i usług.

wiony w powołanym przepisie ustawy o VAT limit

umożliwia zatem skorzystanie z metody kasowej za-

równo małym, jak i średnim przedsiębiorstwom

(w limicie tym mieści się ok. 95% zarejestrowanych

podatników podatku od towarów i usług).

2302

„Faktura VAT-MP” (czyli fakturą wystawioną przez

mowanie ma na celu skłonienie kontrahentów ma-

łych podatników rozliczających się metodą kasową

Reasumując, w świetle powołanych regulacji unij-

nych, z którymi muszą być zgodne przepisy prawa

krajowego, nie jest możliwa zmiana przepisów usta-

wy o VAT, która wykraczałaby poza wskazane przy-

padki uzależnienia powstania obowiązku podatko-

nabywcę, tj. nie jest możliwe powszechne zastosowa-

nie rozwiązania, które uzależniałoby określenie mo-

war lub świadczoną usługę.

Omówione regulacje ustawy o VAT dotyczące me-

tody kasowej VAT, którą mogą wybrać ww. podatnicy,

jeżeli spełnią kryteria uznania ich za małych podat-

ników, pozwalają złagodzić problemy związane z nie-

terminowym wywiązywaniem się przez kontrahen-

tów z obowiązku zapłaty za towary i usługi.

W takich

przypadkach obowiązek podatkowy powstanie u nich

bowiem co do zasady z chwilą uregulowania całości

lub części należności przez nabywców (tj. z chwilą

otrzymania należności lub jej części przez dostawcę

towarów lub świadczącego usługę).

Ponadto należy wskazać, że w przepisach ustawy

która umożliwia sprzedawcy podjęcie działań zmie-

rzających do zmniejszenia trudności z zachowaniem

płynności ﬁnansowej w sytuacji, gdy kupujący nie

zmniejszenie obciążeń podatkowych u podatnika,

rów lub świadczenia usług na terytorium kraju,

w przypadku wierzytelności, których nieściągalność

została uprawdopodobniona, a za takie uważa się

gu 180 dni od upływu terminu ich płatności określo-

wy o VAT).

Szczegółowe wymogi, które warunkują

Podsumowując powyższe wyjaśnienia, omówione

regulacje ustawy o VAT pozwalają, w mojej ocenie,

złagodzić problemy związane z nieterminowym wy-

wiązywaniem się przez kontrahentów z obowiązku

że wywiązywanie się kontrahentów z ich wzajemnych

gospodarczej, której ryzyko ponosi przede wszystkim

przedsiębiorca, i ryzyka tego nie można przerzucać

na Skarb Państwa.

Przedstawiając powyższe, dodatkowo uprzejmie

informuję, że zwłoka dłużnika, skutkująca powsta-

niem zatorów płatniczych, jest zjawiskiem dostrzeżo-

wilnego przyjęto stosowne regulacje, m.in. w ustawie

faktury lub rachunku – do dnia zapłaty, ale nie dłuż-

lub odsetki wyższe – uzgodnione między wierzycie-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

w sprawie ciężarnych wychowanek

w zakładach poprawczych (7129)

uprzejmie przedstawiam poniżej stanowisko mini-

stra sprawiedliwości.

2303

W zakładzie poprawczym umieszczane są osoby

nieletnie, które ukończyły 13 rok życia i popełniły

niu w sprawach nieletnich; tj. Dz. U. z 2010 r.

Nr 33,

poz.178, z późn. zm. – dalej: u.p.n.).

Nieletni w trakcie

pobytu w zakładach poprawczych mają zapewniony

dostęp do świadczeń zdrowotnych i rehabilitacyjnych.

Wychowanki w ciąży mają zagwarantowany dostęp

chowanek rodzących dziecko podczas pobytu w za-

kładzie poprawczym jest niepełnoletnia, a zatem nie

opieką małoletniej matki.

W przypadku gdy wycho-

sługuje jej władza rodzicielska, dyrektor zakładu

poprawczego może umieścić wychowankę na czas

nia nieletniej wskazuje, iż będzie możliwe roztocze-

nie nad nią skutecznego nadzoru (art. 90 § 1 pkt 4

u.p.n.).

Nieletnia nadal pozostaje wychowanką zakła-

niu nieletniej poza zakładem, jeżeli ustały przyczyny

zatem nieletnia umieszczona poza zakładem na pod-

stawie art. 90 u.p.n. poddaje się w dalszym ciągu od-

działywaniom resocjalizacyjnym, nie ma powodów,

aby uniemożliwić jej korzystanie z szansy sprawowa-

nia bezpośredniej opieki nad dzieckiem.

kilkuletniego pobytu w zakładzie poprawczym.

Za-

czeństwu, lecz nie jest przygotowana do sprawowa-

nia profesjonalnej opieki nad dziećmi wychowanek.

Pomieszczenia w zakładach poprawczych są dosto-

sowane do potrzeb przebywających w nich nielet-

nich, nie są natomiast przystosowane do potrzeb

przedszkolnym.

porządzenie) nakłada na zakłady poprawcze obowią-

zek przygotowania wychowanka do zwolnienia.

dzie na czas określony (§ 82 rozporządzenia).

Ponad-

to zgodnie z § 3 rozporządzenia ministra polityki

czego informuje powiatowe centrum pomocy rodzi-

roku kalendarzowym osiągną pełnoletność.

Uprzejmie informuję, że po opuszczeniu przez wy-

chowanka zakładu poprawczego i skreślenia z ewi-

dencji zakładu za zabezpieczenie wychowanków nie

nej i jest regulowana przepisami art. 88–90a ustawy

chowanka opuszczająca zakład poprawczy zostaje

nienie i integrację ze środowiskiem.

Ponadto zgodnie

biet w ciąży.

Szczegółowe zasady dotyczące przyjmo-

wania i przebywania w ww. placówkach reguluje

rozporządzenie ministra polityki społecznej z dnia

2304

Obecnie funkcjonują 4 zakłady poprawcze dla

letnich), które łącznie dysponują 130 miejscami (War-

szawa-Falenica, Mrozy, Koronowo, Zawiercie).

Od lat

ki pobytu w tych placówkach ulegały poprawie i speł-

niały obowiązujące standardy.

Przykładowo od dnia

25 maja 2012 r. obowiązują w zakładach poprawczych

wyższe od podstawowych stawki żywieniowe dla ko-

biet w ciąży.

Finansowanie placówek dla nieletnich

musi jednak odpowiadać podstawowemu celowi, dla

których zostały powołane, tj. resocjalizacji nieletnich,

którzy popadali w konﬂiktzprawem.

Narealizacji

tego celu koncentruje się działalność wychowawcza

rach związanych z nauczaniem, przygotowaniem do

zawodu, wychowaniem, organizacją wolnego czasu

oraz przygotowaniem nieletnich do wypełniania obo-

wiązków rodzinnych i obywatelskich.

Uprzejmie in-

formuję, że nie jest możliwe zapewnienie wychowan-

kom, które urodziły dziecko podczas pobytu w zakła-

dzie poprawczym, zamieszkiwania razem z dzieckiem

prawczego.

Odpowiednie zaopatrzenie przez zakład

ki odbywa się obecnie i tak w szerszym zakresie niż

wynika to z obecnie obowiązujących przepisów,

po opuszczeniu placówki.

W aktualnym stanie praw-

nym kwestie związane z zapewnieniem opieki na-

stępczej byłym wychowankom zakładów popraw-

czych oraz ewentualne rozszerzenie jej zakresu nie

leżą w kompetencji ministra sprawiedliwości, lecz

podmiotów i innych jednostek organizacyjnych

świadczących pomoc społeczną.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

w sprawie programu modernizacji służb

kasza Borowiaka w sprawie programu modernizacji

Odnosząc się do kwestii uruchomienia środków

przewidzianych w rezerwie celowej budżetu państwa

na modernizację Policji, Straży Granicznej, Państwo-

wej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu, należy

spraw wewnętrznych ze wskazanej powyżej kwoty

zakupu samochodu specjalnego – drabiny na wypo-

sażenie nowo wybudowanej strażnicy PSP we Wro-

cławiu oraz kontynuacja budowy strażnic w Wąbrzeź-

i sprzętu informatycznego, a także realizacja za-

dań remontowych i konserwacyjnych obiektów oraz

sprzętu.

szczególnych służb, a także umożliwiający skuteczne

Co więcej zgodnie z art. 42 ustawy budżetowej,

wy celowe, poz. 4), upoważnia się ministra ﬁnansów

2305

o uwzględnienie w możliwie najszerszym zakresie

ﬁnansowaniapotrzebzgłaszanychprzezposzczegól-

ne służby.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie podwyższenia standardów opieki

nad pacjentami na oddziałach

intensywnej opieki (7132)

w sprawie podwyższenia standardów opieki nad pa-

cjentami na oddziałach intensywnej opieki, uprzej-

mie wyjaśniam.

Rozporządzenie ministra zdrowia i opieki społecz-

gii i intensywnej terapii w zakładach opieki zdrowot-

nej (Dz. U. Nr 37, poz. 215 oraz z 2007 r.

Nr 160,

Projekt rozporządzenia ministra zdrowia w spra-

przygotowany w oparciu o dotychczasowe rozwiąza-

nia zawarte w ww. rozporządzeniu oraz stanowi kon-

tynuację treści zapisów zawartych w rozporządzeniu

w części dotyczącej wymagań dla oddziału anestezjo-

logii i intensywnej terapii.

Celem nadrzędnym przedmiotowego projektu jest

zwiększenie bezpieczeństwa chorych poddawanych

znieczuleniu oraz dostosowanie do obecnie obowią-

zujących przepisów prawa, jak również rozwoju me-

dycyny i postępu w diagnostyce medycznej.

Stopnio-

we osiąganie minimów poprzez standaryzowanie

niezbędnych do udzielania świadczeń zdrowotnych

zasobów kadrowych odpowiednio do zakresu i rodza-

ju tych świadczeń, jak również standaryzowanie wy-

magań w zakresie minimalnej liczby stanowisk in-

tensywnej terapii w oddziałach anestezjologii i inten-

sywnej terapii wraz z ich niezbędnym wyposażeniem,

w stosunku do wszystkich ostrych łóżek szpitala, ma

kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa każdego cho-

rego, który wymaga hospitalizacji w naszym kraju.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w projekcie

rozporządzenia, uwzględniając uwagi, jakie wpłynę-

ły w ramach konsultacji społecznych, umożliwiano

znieczulanie chorych poniżej 3. roku życia również

przez lekarza anestezjologa (lekarza, który posiada

i intensywnej terapii), ale pod warunkiem uzyskania

pisemnej zgody kierującego oddziałem anestezjologii

i intensywnej terapii.

Natomiast w odniesieniu do wskazanego w przed-

miotowej interpelacji zarzutu ograniczenia możliwo-

ści wykonywania niektórych czynności z zakresu

wyjaśniam, iż kwestie związane z postępowaniem

medycznym, prowadzone w oddziałach neonatolo-

gicznych, pozostają poza zakresem regulacji niniej-

wpływu na wykonywanie tych czynności przez neo-

natologów.

Odnosząc się do wymagań personalnych, należy

zauważyć, iż w stosunku do projektu przekazanego

do konsultacji społecznych w obecnym projekcie na-

stąpiło odejście od przelicznika wskazującego na ko-

nieczność zapewnienia obsady przy uwzględnieniu

przelicznika: 1 lekarz na 1 stanowisko intensywnej

terapii.

Obecnie przyjęto za zasadę wskazania wy-

łącznie minimalnych wymagań personalnych, co po-

zwoli na zabezpieczenie obsady lekarskiej i pielę-

w tygodniu, z uwzględnieniem obowiązujących w tym

zakresie norm czasu pracy.

Ponadto należy podkre-

ślić, iż projektowane wymagania personalne w zasa-

2306

dzie stanowią dostosowanie stanu prawnego do ist-

niejącego stanu faktycznego i jako takie nie będą

generować znacznych kosztów dla większości świad-

czeniodawców.

Odnosząc się do kwestii obciążeń ﬁnansowych,

jakie przedmiotowy projekt nakłada na podmioty

lecznicze realizujące świadczenia z przedmiotowego

zakresu, uprzejmie wyjaśniam, iż projektowana re-

gulacja, wprowadzając konieczność doposażenia od-

działów anestezjologii i intensywnej terapii w wyma-

ganą liczbę stanowisk intensywnej terapii, dostoso-

wania oddziałów do wymagań przestrzennych i ka-

drowych, nie wpłynie znacząco na sytuację ﬁnanso-

wą podmiotów prowadzących szpitale.

Należy zauwa-

żyć, iż obecnie z 453 oddziałów anestezjologii i inten-

sywnej terapii zaledwie 35 oddziałów ma mniej niż

wymagane na I poziomie referencyjnym 4 stanowi-

ska intensywnej terapii.

Biorąc pod uwagę standardy

europejskie, pozwolę sobie podkreślić, iż na I pozio-

mie referencyjnym wymagane jest posiadanie od

6 do 8 stanowisk intensywnej terapii.

Liczba stanowisk intensywnej terapii wynosi obec-

nie 1,68% wszystkich ostrych łóżek szpitalnych, nato-

miast rozporządzenie przewiduje wymóg 2% stano-

wisk w stosunku do wszystkich łóżek szpitalnych.

Jednocześnie należy podkreślić, iż dla wszystkich

wymagań odnoszących się do oddziału anestezjologii

i intensywnej terapii, oddziału anestezjologii i inten-

sywnej terapii dla dzieci oraz oddziału anestezjologii

lub oddziału anestezjologii dla dzieci w szpitalu wpro-

wadzono okresy dostosowawcze, w tym w części do-

tyczącej:

1) organizacji udzielania świadczeń, wyposażenia

magań – do dnia 31 grudnia 2016 r.,

2) personelu oraz warunków szczegółowych dla

poziomów referencyjnych oddziału anestezjologii i in-

tensywnej terapii oraz oddziału anestezjologii i inten-

sywnej terapii dla dzieci – do dnia 1 lipca 2017 r.,

3) wymagań przestrzennych – do dnia 31 grudnia

2018 r.

Ponadto należy zauważyć, iż podmioty lecznicze

realizujące świadczenia opieki zdrowotnej w ramach

nie spełniają warunki realizacji świadczeń gwaranto-

je również po wejściu w życie rozporządzenia.

kim utrzymanie właściwej jakości udzielanych świad-

chorych poddawanych zabiegom znieczulania, jedno-

cześnie nie zamierza wprowadzać wymagań niemoż-

liwych do spełnienia przez świadczeniodawców reali-

zujących świadczenia zdrowotne z przedmiotowego

zakresu.

Natomiast w odniesieniu do kwestii wprowadze-

nia przedmiotowym projektem nowych standardów

postępowania medycznego przy udzielaniu w szpita-

lu świadczeń zdrowotnych w zakresie anestezji, uprzej-

mie informuję, iż dotychczasowe zasady postępowa-

nia medycznego z przedmiotowego zakresu doprecy-

zowano m.in. o wskazanie expressis verbis, iż w przy-

padku konieczności opuszczenia pacjenta znieczula-

nego przez lekarza dokonującego znieczulenia w celu

przeprowadzenia resuscytacji innego pacjenta, jeśli

nie stanowi to bezpośredniego zagrożenia dla jego

życia, przy pacjencie do czasu przybycia lekarza do-

konującego znieczulenia pozostaje pielęgniarka ane-

stezjologiczna.

Wprowadzono wymóg rozdziału cza-

sowego lub przestrzennego planu zabiegów wykony-

wanych na rzecz pacjentów dorosłych oraz na rzecz

dzieci, a ponadto w przypadku badania w celu zakwa-

liﬁkowaniadozabiegupacjentamałoletniegowpro-

wadzono wymóg jego przeprowadzenia w pomiesz-

czeniach przeznaczonych dla dzieci.

Jednocześnie

zobowiązano lekarza dokonującego kwaliﬁkacji do

znieczulenia do wypełniania karty konsultacji ane-

stezjologicznej, natomiast lekarza dokonującego znie-

czulenia – do przeprowadzenia kontroli zgodności

biorcy z każdą jednostką krwi lub jej składnika, prze-

znaczoną do jej przetoczenia w przypadku koniecz-

ności jej toczenia, oraz wypełniania karty przebiegu

znieczulenia.

Przyjęcie powyższych rozwiązań ma na

celu zapewnienie odpowiedniego poziomu jakości

i bezpieczeństwa udzielania świadczeń zdrowotnych

z zakresu anestezji, prowadzonych wobec dorosłych

i dzieci.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie zmian zapisu art. 9b ust. 3 ustawy

Karta Nauczyciela (7133)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ka (SPS-023-7133/12) w sprawie zmian przepisu art.

9b ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela, uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

nio postępowania kwaliﬁkacyjnegolubegzaminacyj-

nego w roku uzyskania pozytywnej oceny dorobku

2307

może złożyć wniosek o podjęcie postępowania kwali-

ﬁkacyjnegowokresie3latoddniaotrzymaniapozy-

tywnej oceny dorobku zawodowego za okres stażu.

W myśl art. 9b ust. 3 i 3a powołanej ustawy na-

uczycielom, którzy złożą wnioski o podjęcie odpo-

wiednio postępowania kwaliﬁkacyjnegolubegzami-

nacyjnego do dnia:

1) 30 czerwca danego roku – właściwy organ wy-

2) 31 października danego roku – właściwy or-

gan wydaje decyzję o nadaniu lub o odmowie nada-

Należy podkreślić, że od czasu modyﬁkacjisyste-

mu awansu zawodowego nauczycieli, dokonanej usta-

prac komisji kwaliﬁkacyjnych i egzaminacyjnych.

Wnioski o podjęcie postępowania kwaliﬁkacyjnego

lub egzaminacyjnego mogą być zatem składane i roz-

patrywane przez cały rok, przy czym ustawowo za-

gwarantowano, że wnioski złożone do dnia 30 czerw-

ca zostaną rozpatrzone do dnia 31 sierpnia danego

roku, a wnioski złożone do dnia 31 października – od-

powiednio do dnia 31 grudnia danego roku.

Określenie w art. 9b ust. 3 i 3a ustawy Karta Na-

uczyciela terminów, w których musi zostać wydana

decyzja o nadaniu lub odmowie nadania stopnia

awansu zawodowego, ma istotne znaczenie dla usta-

lenia wynagrodzenia nauczyciela.

W myśl bowiem

art. 39 ust. 1 i 1a ustawy Karta Nauczyciela zmiana

wysokości wynagrodzenia w czasie trwania stosunku

szym dniem roku szkolnego następującego po roku

pień awansu.

W przypadku uzyskania kolejnego stop-

nia awansu zawodowego w trybie art. 9b ust. 3a

(tj. w przypadku uzyskania stopnia awansu zawodo-

nia danego roku) zmiana wysokości wynagrodzenia

jącego po roku kalendarzowym, w którym nauczyciel

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że na skutek

dokonywanych analiz praktycznego funkcjonowa-

nia wprowadzonych w 2000 r. rozwiązań systemo-

wych w zakresie awansu zawodowego nauczycieli

dokonywane były nowelizacje mające na celu w szcze-

gólności odbiurokratyzowanie i usprawnienie tego

systemu.

Zmiany te dotyczyły również powoływania

ekspertów w skład komisji kwaliﬁkacyjnychiegza-

minacyjnych.

pień nauczyciela mianowanego wchodzi dwóch, a nie

jak wcześniej trzech ekspertów z listy ustalonej przez

(art. 9g ust. 2 pkt 4 ustawy Karta Nauczyciela).

Kolejne ułatwienia w pozyskiwaniu ekspertów do

komisji egzaminacyjnych i kwaliﬁkacyjnychdlana-

uczycieli ubiegających się o stopnie awansu zawodo-

wego wprowadzono rozporządzeniem ministra edu-

kacji narodowej z dnia 24 listopada 2010 r. zmienia-

poz. 1543).

Przed wejściem w życie tej zmiany organy

powołujące komisje egzaminacyjne i kwaliﬁkacyjne

dla nauczycieli ubiegających się o stopnie awansu za-

wodowego, ustalając skład komisji, zobowiązane były

do zapewnienia w nich udziału ekspertów posiadają-

cych kwaliﬁkacjedozajmowaniastanowiskanauczy-

najmniej jeden musiał być zatrudniony w szkole tego

samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden musiał

nauczać tego samego przedmiotu lub prowadzić ten

sam rodzaj zajęć co nauczyciel ubiegający się o awans.

Wymóg, aby co najmniej jeden ekspert był zatrudnio-

cuje nauczyciel ubiegający się o awans, utrudniał

pozyskiwanie odpowiednich ekspertów do składu ko-

misji.

Zmiana wprowadzona w 2010 r. polegała na

skreśleniu wymagania, aby ekspert był zatrudniony

rej jest zatrudniony nauczyciel ubiegający się o awans.

Zatem obecnie żaden z ekspertów nie musi być za-

nauczyciel ubiegający się o awans, natomiast musi

spełniać pozostałe wymagania.

Umożliwienie uczest-

niczenia ekspertów niezatrudnionych w szkole tego

samego typu lub rodzaju co nauczyciel ubiegający się

o awans zawodowy w komisjach kwaliﬁkacyjnych

i egzaminacyjnych pozwoliło organom powołującym

te komisje na wykorzystywanie w szerszym zakresie

listy ekspertów prowadzonej przez ministra edukacji

narodowej.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

spotkania z przedstawicielami związków zawodo-

nostek samorządu terytorialnego, podczas których

strony prezentują swoje stanowiska na temat ustawy

rządu terytorialnego.

Rozmowy mają prowadzić do

uczyciela, które będą wynikiem kompromisu stron

dialogu społecznego i zapewnią wysoką jakość kształ-

cenia, a jednocześnie umożliwią samorządom efek-

Dotychczas przedstawiciele jednostek samorządu te-

rytorialnego nie zgłaszali do Ministerstwa Edukacji

Narodowej problemu dotyczącego powoływania eks-

pertów w skład komisji egzaminacyjnych oraz ko-

2308

nieczności zmiany ustawy Karta Nauczyciela w tym

zakresie.

Jeżeli kwestia taka zostanie podniesiona przez

stronę samorządową, będzie ona przedmiotem rozmów

podczas spotkania ww. stron poświęconego zmianom

w systemie awansu zawodowego nauczycieli.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

w sprawie papierowej wersji e-podręczników

(7134)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

2012 r., nr SPS-023-7134/12, w sprawie papierowej

wersji e-podręczników, uprzejmie informuję.

mowego współﬁnansowanego ze środków Europej-

skiego Funduszu Społecznego, który zakłada opra-

cowanie interaktywnych i multimedialnych e-pod-

nych.

Projekt systemowy „E-podręczniki do kształ-

cenia ogólnego” jest przedsięwzięciem wpisanym

e-zasoby edukacyjne, w tym e-podręcznik, którego

go „Kapitał ludzki”, priorytet III, działanie 3.3, pod-

działanie 3.3.3.

Planowana wartość projektu, który

cowana na kwotę 45 mln zł.

BeneﬁcjentemsystemowymprojektujestOśrodek

Dotychczas zostali już wyłonieni przez Ośrodek

Rozwoju Edukacji partnerzy merytoryczni do wspól-

nej realizacji projektu „E-podręczniki do kształcenia

ogólnego”, towarzyszącemu realizacji rządowego pro-

gramu „Cyfrowa szkoła” – Politechnika Łódzka w za-

kresie matematyki i przedmiotów informatycznych,

manistycznych i Uniwersytet Przyrodniczy we Wro-

cławiu w zakresie przedmiotów przyrodniczych.

Dzia-

łania w kierunku wyboru partnera merytorycznego

w zakresie edukacji wczesnoszkolnej i partnera mery-

torycznego są w toku.

Opracowywane podręczniki

będą miały możliwość drukowania wybranych przez

nauczyciela, ucznia lub rodziców ucznia fragmentów

(bez elementów multimedialnych), jeżeli taka potrze-

ba zaistnieje dla potrzeb realizacji programu naucza-

nia konkretnego nauczyciela.

Nie przewiduje się nato-

miast zlecania drukowania papierowych wersji e-pod-

ręczników na poziomie centralnym.

Projekt „E-podręczniki do kształcenia ogólnego”

2309

Odpowiedź

ministra pracy i polityki społecznej

szczególnie mieszkańców małych miast i wsi

(7135)

lacją pana posła Łukasza Borowiaka, z dnia 31 lipca

2012 r., znak: SPS-023-7135/12, w sprawie aktywi-

zacji osób starszych, szczególnie mieszkańców ma-

łych miast i wsi, przekazuję odpowiedzi na następu-

jące pytania.

1.

Jakie inicjatywy mają szansę na otrzymanie

wsparcia ﬁnansowegozministerstwa?

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej przygo-

towało projekt rządowego „Programu na rzecz ak-

–2013”.

W projekcie programu zaplanowano dwa

komponenty: systemowy i konkursowy.

W ramach

komponentu konkursowego beneﬁcjenciokreślenina

podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego

z późn. zm.) będą mieli możliwość składania ofert na

jeden z czterech priorytetów.

Przyjęto następujące

priorytety działań w ramach komponentu konkurso-

wego programu:

— priorytet I: Edukacja osób starszych,

— priorytet II: Aktywność społeczna promująca

integrację wewnątrz- i międzypokoleniową,

— priorytet III: Partycypacja społeczna osób star -

szych,

— Priorytet IV: Usługi społeczne dla osób star -

szych (usługi zewnętrzne).

Dodatkowo w projekcie programu opisano po-

szczególne priorytety i do każdego priorytetu zostały

wskazane możliwe kierunki działań (tabela 5: Prio-

rytety i kierunki działań).

Rozstrzygnięcie konkursu

odbędzie się na podstawie formalnych i merytorycz-

nych kryteriów oceny, które będą zawarte w regula-

minie konkursu.

Wśród kryteriów merytorycznych

do oceny ofert przewidziano wzrost liczby uczestni-

ków – odbiorców projektu.

Celem jest zwiększenie

zasięgu działań już istniejących oraz rozwinięcie

oferty adekwatnie do wielkości środowiska, w któ-

rym będzie realizowany projekt.

Cele te mogą być

osiągnięte poprzez wzrost liczby słuchaczy w ramach

istniejących struktur lub poprzez tworzenie nowych

organizacji lub ﬁliiistniejącychorganizacji.

Tworze-

nie na przykład ﬁliimożestanowićciekawerozwią-

zanie, aby dotrzeć do mieszkańców małych miast

i wsi.

Ponadto w projekcie programu wymieniono

kwestię kompetencji cyfrowych osób starszych.

Po-

prawa kompetencji cyfrowych została wyszczególnio-

na w odniesieniu do starszych osób mieszkających

w obszarach wiejskich.

2.

Czy doﬁnansowanie uzyskują tylko projekty

zakładające współpracę z UTW?

Beneﬁcjenci zostali określeni w projekcie „Pro-

gramu na rzecz aktywności społecznej osób starszych

na lata 2012–2013” na podstawie ustawy o działal-

otwartego konkursu będą więc mogły składać oferty

m.in. organizacje pozarządowe, kościelne osoby praw-

ne, spółdzielnie socjalne (w zakresie działalności spo-

łecznie użytecznej w sferze zadań publicznych), sto-

warzyszenia jednostek samorządu terytorialnego.

Wśród wymienionych beneﬁcjentówbędązatemrów-

nież uniwersytety trzeciego wieku, które funkcjonu-

ją na podstawie ww. ustawy (rozdział 8 „Beneﬁcjenci

programu”).

Ponadto program przewiduje składanie

ofert w tzw. partnerstwie (w ramach komponentu

konkursowego).

To pozwoli na szeroki udział w kon-

kursie UTW oraz innych organizacji, które poprzez

formułę partnerstwa (dla UTW, które nie działają na

podstawie ww. ustawy na przykład w strukturze

uczelni oraz w jednostkach samorządu terytorialne-

go), z podmiotami uprawnionymi według ww. usta-

wy.

Należy również zauważyć, że ta możliwość dodat-

kowo otwiera perspektywy rozwoju partnerstw pu-

bliczno-społecznych w Polsce.

3.

Na czym polega pomysł upowszechniania wo-

lontariatu osób starszych?

Według danych statystycznych w Polsce ok. 10%

osób powyżej 55. roku życia angażowało się w 2010 r.

w działania wolontariackie (dane GUS) lub w szero-

ko pojęte nieodpłatne i dobrowolne działania na rzecz

organizacji charytatywnych.

Dla porównania średnia

w UE (dla działań wolontariackich) dla tej grupy wie-

ku wynosi 27% (dane Eurostat).

Stosunkowo niskie

angażowanie się osób powyżej 55. roku życia w dzia-

łania wolontariackie można tłumaczyć uwarunko-

waniami szczególnymi dla tej kategorii wiekowej.

Uwarunkowania zostały wymienione w części ana-

litycznej projektu programu i mogą stanowić suge-

stię dla ofert składanych w ramach programu na

rozwój wolontariatu wśród osób starszych.

Należy

zauważyć, że część programu dotycząca wolontariatu

stanowi kontynuację działań podjętych podczas Eu-

ropejskiego Roku Wolontariatu Propagującego Ak-

tywność Obywatelską w 2011 r. (decyzja Rady UE

z dnia 27 listopada 2009 r., 2010/37/WE) poprzez

przygotowywanie do świadczenia wolontariatu i pro-

mowanie tej formy aktywności społecznej wśród osób

starszych.

W decyzji Rady wolontariat jest wymienio-

ny jako „jeden z kluczowych wymiarów aktywności

obywatelskiej” i deﬁniowanyjakoodnoszącesiędo

wszelkiego rodzaju działania ochotnicze – formalne,

pozaformalne i nieformalne – które dana osoba po-

dejmuje z własnej woli, własnego wyboru i własnych

powodów, bez wynagrodzenia.

Działania mające na celu upowszechnienie wolon-

tariatu osób starszych zostały w szczególności ujęte

(w programie) w priorytecie II: Aktywność społeczna

wą, oraz pośrednio w priorytecie I: Edukacja osób

starszych, poprzez wskazanie zajęć przygotowują-

2310

cych do usług wolontariackich jako jednego z kierun-

ków działań, i w priorytecie IV: Usługi społeczne dla

działania na rzecz wspierania rodzin w opiece nad

osobą starszą poprzez rozwój usług opartych właśnie

na działalności wolontariuszy.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

niepełnosprawnych (7136)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

SPS-023-7136/12) interpelację z dnia 11 lipca 2012 r.,

złożoną przez pana posła Łukasza Borowiaka w spra-

wie aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych,

uprzejmie wyjaśniam, że działania dotyczące akty-

pełnosprawnych, należą do kompetencji jednostek

samorządu terytorialnego.

Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej wspiera aktywizację zawodową osób

legislacyjnym, programowym i nadzorczym.

Pragnę podkreślić, że osoby niepełnosprawne za-

rejestrowane w urzędach pracy jako bezrobotne mogą

korzystać ze wszystkich instrumentów i usług okre-

trudnienia osób niepełnosprawnych.

Należy wskazać,

że instrumenty aktywizacji zawodowej osób niepełno-

sprawnych kierowane są zarówno do pracodawców

zatrudniających pracowników niepełnosprawnych, jak

i do samych osób niepełnosprawnych.

interwencyjnych, przygotowania zawodowego doro-

słych lub studiów podyplomowych.

cji możliwa jest refundacja ze środków PFRON:

Refundacja przysługuje w wysokości:

Oprócz wyżej wymienionych, jak już wspomnia-

łem, ustawa o rehabilitacji przewiduje również in-

strumenty aktywizacji zawodowej skierowane do

pracodawców zatrudniających pracowników niepeł-

nosprawnych, mające na celu zachęcanie pracodaw-

ców do zatrudniania takich osób, to znaczy:

— miesięczne doﬁnansowaniedowynagrodzenia

pracownika niepełnosprawnego,

— zwrot kosztów przystosowania stanowiska pracy,

— zwrot kosztów wyposażenia stanowiska pracy

osoby niepełnosprawnej,

2311

— zwrot kosztów szkolenia pracownika niepełno -

sprawnego oraz

— zwrot kosztów zatrudnienia pracownika poma -

gającego pracownikowi niepełnosprawnemu w pracy.

Ponadto Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych, jako beneﬁcjentsystemowypod-

działania 1.3.6 PFRON: Projekty systemowe Progra-

mu Operacyjnego „Kapitał ludzki” 2007–2013, reali-

zuje projekty skierowane do osób niepełnosprawnych

z rzadko występującymi niepełnosprawnościami oraz

niektórymi niepełnosprawnościami sprzężonymi,

których celem jest aktywizacja zawodowa i integracja

społeczna tych osób.

Wsparcie udzielane w ramach projektów poddzia-

łania 1.3.6 PO KL skierowane jest do osób niepełno-

sprawnych, które cechuje wysoki wskaźnik bierności

zawodowej, a ograniczenia wynikające z niepełno-

sprawności utrudniają lub uniemożliwiają podjęcie

pracy.

Realizowane projekty służą rozwijaniu samo-

dzielności oraz aktywności samych osób niepełno-

sprawnych.

Mają na celu wspieranie osób niepełno-

sprawnych w szybkim powrocie, wchodzeniu i funk-

cjonowaniu na rynku pracy.

W projektach przewidu-

je się rozwijanie i podtrzymywanie aktywności spo-

łeczno-zawodowej, m.in. poprzez poradnictwo zawo-

dowe, szkolenia zawodowe, staże rehabilitacyjne,

warsztaty aktywizacji zawodowej.

Projekty kierowane są do różnych grup osób nie-

pełnosprawnych, dzięki czemu uwzględniają specy-

ﬁczneproblemyfunkcjonalnedotycząceposzczegól-

nych grup.

Wsparciem objęte są osoby z zaburzenia-

mi psychicznymi, osoby z autyzmem, osoby z upośle-

nym (w tym z zespołem Downa i/lub niepełnospraw-

nościami sprzężonymi) oraz głębokim stopniem

upośledzenia umysłowego, głuchoniewidomi, niesły-

szący, niewidomi oraz osoby niepełnosprawne rucho-

wo.

W ramach projektów jest również objęte wspar-

ciem otoczenie osób niepełnosprawnych.

W okresie programowania 2007–2013 alokacja ﬁ-

nansowa (ogółem środki Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego oraz środki krajowe) w ramach poddziałania

1.3.6 PFRON: Projekty systemowe wynosi 72 075 553

euro.

Planuje się objęcie wsparciem 15 000 osób niepeł-

nosprawnych.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że osoby niepeł-

nosprawne mogą zostać objęte wsparciem również

w ramach projektów realizowanych w komponencie

regionalnym (przede wszystkim w ramach prioryte-

tu VI: Rynek pracy otwarty dla wszystkich oraz prio-

rytetu VII: Promocja integracji społecznej).

Odpowiadając na pytanie numer 3, wyjaśniam, że

według danych urzędów pracy na koniec I półrocza

2012 r. w województwie wielkopolskim zarejestrowa-

nych było 8889 osób niepełnosprawnych, w tym 7604

bezrobotnych i 1285 poszukujących pracy niepozo-

stających w zatrudnieniu.

Szczegółowe dane dotyczą-

ce sytuacji osób niepełnosprawnych na rynku pracy

w podziale na województwa będą dostępne po opubli-

kowaniu przez Główny Urząd Statystyczny pełnych

danych z narodowego spisu powszechnego przepro-

wadzonego w 2011 r.

rza podjąć resort pracy w celu dalszego zwiększania

zatrudnienia osób niepełnosprawnych, wyjaśniam,

że aktualnie funkcjonujące instrumenty wspierania

zatrudnienia osób niepełnosprawnych, a wśród nich

cieszące się największym zainteresowaniem praco-

dawców doﬁnansowaniedowynagrodzeniapracow-

nika niepełnosprawnego, ze względu na fakt, że przy-

noszą oczekiwane rezultaty i korzystnie wpływają na

wzrost zatrudnienia wśród osób niepełnosprawnych,

nadal będą realizowane i kontynuowane.

Oprócz tego

przygotowywane jest również wprowadzenie do usta-

nieniu osób niepełnosprawnych nowego instrumentu

wspierania zatrudnienia, jakim będzie zatrudnienia

wspomagane.

Zatrudnienie wspomagane będzie sta-

nowić nie tylko metodę wprowadzania osoby niepeł-

nosprawnej na otwarty rynek pracy ale także będzie

miało na celu wspieranie jej w utrzymaniu się na tym

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie zwiększenia kosztów

Funduszu Pracy na ﬁnansowanie w 2012 r.

zadań na rzecz promocji zatrudnienia,

wie zwiększenia kosztów Funduszu Pracy na ﬁnan-

zawodowej, przekazaną przez marszałka Sejmu RP

12, uprzejmie informuję zgodnie z poniższym.

nej opinii sejmowej Komisji Finansów Publicznych

polegającej na zwiększeniu wydatków na aktywne

2312

zm.), zwiększa tegoroczną rezerwę będącą w dyspo-

szałkowie województw, starostowie oraz dyrektorzy

poinformowani pismem ministra pracy i polityki spo-

ne na stronie internetowej publicznych służb zatrud-

nienia: www.psz.praca.gov.pl.

dla osób bezrobotnych będących w szczególnej sytu-

formy aktywizacji, jak staże, szkolenia, roboty pu-

W chwili obecnej trwa realizacja ww. wniosków,

łecznej we wskazanym terminie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

z funkcjonowaniem powiatowych urzędów

pracy (7138)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację posła Łukasza Borowiaka

powiatowych urzędów pracy, uprzejmie informuję.

W związku z podnoszonym przez powiatowe urzę-

dy pracy problemem obowiązku opłacania przez nie

obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego za osoby

bezrobotne należy podkreślić, że kwestie związane

go są we właściwości Ministerstwa Zdrowia.

Nieza-

leżnie od tego informuję, iż następstwem wprowadzo-

nej w 1999 r. reformy zdrowia było także przyjęcie

zasady, że bezrobotni nieposiadający prawa do zasił-

ku lub stypendium są objęci ubezpieczeniem zdro-

wotnym na podstawie zgłoszenia do tego ubezpiecze-

nia, dokonywanego przez powiatowy urząd pracy.

Negatywne, uboczne skutki, przyjętego w tym zakre-

sie rozwiązania uwidoczniły się bardzo szybko.

obciążenie powiatowych urzędów pracy, dodatkowo

utrudniając realizację ich podstawowego zadania,

tzn. prowadzenia pośrednictwa pracy i pomocy oso-

bom rzeczywiście poszukującym pracy.

W niektórych

powiatowych urzędach pracy różnica pomiędzy po-

ziomem bezrobocia rejestrowanego a wynikającego

z danych BAEL wynosi ponad jedną trzecią ogólnej

liczby bezrobotnych w tym rejonie.

Skutkuje to m.in.

zawyżaniem i zniekształcaniem statystyk dotyczą-

cych faktycznej liczby osób bezrobotnych z uwagi na

osoby rejestrujące się wyłącznie w celu uzyskania

tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego.

Należy także zaznaczyć, że na powiatowe urzędy

pracy zostało nałożone dodatkowe, pracochłonne,

zadanie związane z obowiązkiem zgłaszania każde-

go bezrobotnego do ubezpieczenia zdrowotnego

wraz z bieżącym korygowaniem tych zgłoszeń, ob-

liczaniem oraz przekazywaniem składek do Zakła-

du Ubezpieczeń Społecznych, a obsługa obliczeń

skarbowo-ﬁnansowych jest realizowana kosztem

zatrudnienia przy zadaniach podstawowych.

Skut-

kiem tego jest wydawanych rocznie kilkanaście mi-

lionów różnego rodzaju zaświadczeń oraz ponoszone

są koszty przekazu składek i wysyłki różnego rodza-

ju dokumentów.

Podkreślić należy, że pogarsza to jakość obsługi

osób rzeczywiście poszukujących pracy oraz praco-

dawców, ponadto wydłużony jest obieg przepływu

środków na opłacenie składek na ubezpieczenie zdro-

wotne za bezrobotnych nieposiadających prawa do

– wojewodowie – starostowie – powiatowe urzędy pra-

cy – ZUS – Narodowy Fundusz Zdrowia).

Ponoszone

z powyższych powodów koszty zgodnie z opinią po-

wiatowych urzędów pracy sięgają wielu milionów

złotych, które powinny być przeznaczane na zadania

związane z ograniczaniem poziomu bezrobocia.

2313

wał Międzyresortowy zespół do przygotowania zmia-

stwa składek na ubezpieczenie zdrowotne ewidencjo-

nej dla świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni.

towym zakresie oraz przygotował wstępne propozy-

cje kierunków zmian, stwierdzając jednocześnie,

stawienia ocen i propozycji ostatecznych.

Obecnie między ministrem pracy i polityki spo-

łecznej a ministrem zdrowia trwa wymiana poglądów

na temat różnych koncepcji zmiany obowiązujących

zasad podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez

osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

spółdzielni socjalnych (7139)

przekazaną przez wicemarszałka Sejmu RP Euge-

niusza Grzeszczaka na ręce pana Władysława Kosi-

niaka-Kamysza, ministra pracy i polityki społecznej,

pismem z 31 lipca 2012 r., znak: SPS-023-7139/12,

proszę przyjąć następujące informacje.

1.

Minister pracy i polityki społecznej posiada

szeroką wiedzę dotyczącą funkcjonowania sektora

spółdzielczości socjalnej w Polsce, pochodzącą z da-

nych gromadzonych na potrzeby cyklicznej informa-

cji o funkcjonowaniu spółdzielni socjalnych, przed-

stawianej przez Radę Ministrów Sejmowi oraz Se-

natowi RP.

niach socjalnych w art. 20 zobowiązała Radę Mini-

strów do złożenia do dnia 30 czerwca 2008 r. spra-

wozdania z realizacji ustawy, obejmujące okres od

dnia jej wejścia w życie (tj. 6 lipca 2006 r.) do dnia

31 grudnia 2007 r.

W czerwcu 2008 r. minister pracy

i polityki społecznej przedłożył marszałkowi Sejmu

nia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych”.

Sprawozda-

nie to z datą 30 lipca 2008 r. zostało opublikowane

jako druk sejmowy nr 930.

Sprawozdanie zostało roz-

patrzone 17 czerwca 2009 r. na posiedzeniu Komisji

posiedzeniu komisji jednomyślnie przyjęto sprawoz-

danie (druk sejmowy nr 2089), rekomendując Sejmo-

wi przyjęcie sprawozdania.

została przyjęta zmiana ustawy wprowadzająca sys-

tem stałego monitoringu spółdzielni socjalnych,

w postaci nowego art. 19a.

Przepis ten zobowiązuje

Radę Ministrów do przedkładania Sejmowi i Senato-

wi Rzeczypospolitej Polskiej co dwa lata informacji

o funkcjonowaniu spółdzielni socjalnych, wskazując

każdorazowo termin najpóźniej do dnia 30 czerwca

których innych ustaw, pierwszy termin sprawozda-

nia ustalono na 30 czerwca 2012 r., co powinno objąć

informację za okres 2010 r. i 2011 r., a następne spra-

wozdanie – za okres 2012 r. i 2013 r. przedstawione

będzie do 30 czerwca 2014 r.

Ubiegając wprowadzenie ustawowych regulacji

związanych z cyklicznym zbieraniem informacji do-

tyczących spółdzielni socjalnych w Polsce, Mini-

równolegle w 2011 r. ogólnopolskie badanie ankie-

towe „Monitoring spółdzielni socjalnych”, mające

na celu pozyskanie kompleksowej wiedzy o spół-

dzielniach socjalnych, zdiagnozowanie ich kondycji

ekonomicznej i społecznej oraz poznanie realnej po-

zycji na rynku pracy.

Dzięki zdobytej w ten sposób

wiedzy możliwe jest bardziej kompleksowe podejście

do kreowania polityk publicznych w obszarze spół-

dzielczości socjalnej oraz szerzej – w obszarze zatrud-

nienia i spraw społecznych.

Pragnę ponadto poinformować, iż w dniu 1 sierp-

nia 2012 r. komitet stały Rady Ministrów w trybie

§ 17 zarządzenia nr 98 prezesa Rady Ministrów

Rady Ministrów (M.P. Nr 99, poz. 1171, z późn. zm.)

przyjął zgłoszony przez ministra pracy i polityki spo-

łecznej dokument pn. „Informacja o funkcjonowaniu

socjalnych za okres 2010–2011” Dokument ten ma na

celu realizację zobowiązania zawartego w art. 19a

socjalnych i obejmuje m.in. informacje pozyskane

podczas monitoringu spółdzielni socjalnych, a także

dane dotyczące spółdzielni socjalnych pochodzące

z zewnętrznych instytucji zaangażowanych w reali-

jęciu ww. dokumentu przez Radę Ministrów, zostanie

on przekazany do Sejmu oraz Senatu RP.

2.

W trakcie ponad sześcioletniego okresu funk-

cjonowania ustawy o spółdzielniach socjalnych, Mi-

nisterstwo Pracy i Polityki Społecznej zidentyﬁkowa-

ło obszary sektora spółdzielczości socjalnej wymaga-

jące dodatkowego wsparcia o charakterze systemo-

2314

wym i uzupełniającym w stosunku do istniejących

ram formalnoprawnych.

W związku z powyższym,

w bieżącym roku Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej wystąpiło z inicjatywą projektu systemowego

pod nazwą: „System wzmacniania potencjału i kom-

petencji sektora spółdzielczości socjalnej oraz stwo-

rzenie sieci współpracy z instytucjami rynku pracy

oraz pomocy i integracji społecznej” (w ramach Pro-

gramu Operacyjnego „Kapitał ludzki”).

Projekt ma

na celu w sposób systemowy wesprzeć rozwój sektora

spółdzielczości socjalnej w Polsce poprzez działania

w następujących komponentach:

— komponent diagnostyczno-analityczny,

— komponent dotyczący tworzenia sieci wsparcia

Rozpoczęcie realizacji projektu przewidziano na

IV kwartał 2012 r.

3.

Pragnę poinformować, iż ani ustawa z dnia

żaden inny akt prawny nie przyznaje ministrowi pra-

cy i polityki społecznej kompetencji nadzorczych wo-

bec spółdzielni socjalnych.

Posiadane przez Minister-

jących w poszczególnych województwach spółdziel-

niach socjalnych pochodzą z ogólnodostępnego źró-

dła, jakim jest Krajowy Rejestr Sądowy.

Zgodnie

z późn. zm.), rejestry prowadzone są przez właściwe

sądy rejonowe – sądy gospodarcze.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie utrzymania jezior

w czystości i porządku, a także możliwości

wprowadzenia procedur przekazywania

własności jezior na rzecz jednostek

samorządu terytorialnego (7140)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przez pana Eugeniusza Grzeszczaka, wicemarszałka

ca 2012 r., znak: SPS-023-7140/12, w sprawie powie-

rzenia gminom kompetencji w zakresie wykonywa-

nia praw właścicielskich Skarbu Państwa w stosun-

ku do jezior, przekazuję stosowne wyjaśnienia.

Aktualnie toczą się intensywne prace legislacyjne

nicznych w gospodarowaniu wodami, które zapewnią

wój kraju, z uwzględnieniem adaptacji do przewidy-

wanych zmian klimatu.

Ponadto dotychczasowe

malne (§ 84 Zasad techniki prawodawczej), jak i wzglę-

dy merytoryczne wskazujące na konieczność wpro-

gramie reform.

Europa 2020” przyjętym przez Radę

Nowa ustawa Prawo wodne obejmie w szczegól-

ności zakresem regulacji podział wód publicznych na:

wody rządowe i wody samorządowe.

Wody rządowe,

nych państwowych osób prawnych, to przede wszyst-

Wisła, Odra, pozostałe rzeki graniczne, rzeki żeglow-

ne (śródlądowe drogi wodne).

Wody niezaliczone do

W ramach prac legislacyjnych analizowano różne

czenie ma w tym przypadku fakt funkcjonowania

w województwach wyspecjalizowanych jednostek or-

ganizacyjnych – wojewódzkich zarządów melioracji

logiczne zadania na wodach przypisanych przez usta-

2315

wę Prawo wodne do właściwości samorządu woje-

wództwa.

Przewidywane w projekcie założeń objęcie

przez właściwy podmiot odpowiedzialnością nie tylko

wody w korycie i międzywala, ale także wałów prze-

ciwpowodziowych przemawia za powierzeniem wy-

konywania w tym zakresie praw właścicielskich pod-

miotowi, który posiada adekwatną strukturę organi-

zacyjną oraz możliwość pozyskiwania dodatkowych

środków ﬁnansowych.

Mogąjednakżezaistniećprzy-

padki, w których powierzenie wykonywania upraw-

nowej ustawy Prawo wodne ten aspekt zostanie pod-

dany wnikliwej analizie pod względem spójności

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie ﬁrm eksportujących węgiel z Polski

(7141)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

20 lipca br., w sprawie ﬁrmeksportującychwęgiel

znak: SPS-023-7141/12, uprzejmie wyjaśniam, że

działalność polegająca na obrocie węglem zarówno

koncesji.

darczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) ustalono, że uzyska-

nia koncesji wymaga wykonywanie działalności go-

spodarczej w zakresie wytwarzania, przetwarzania,

gii i obrotu nimi.

Jednocześnie w art. 46 ust. 2 stwier-

dza się, że szczegółowy zakres i warunki wykonywa-

nia działalności gospodarczej podlegającej koncesjono-

waniu określają przepisy odrębnych ustaw.

poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, wydo-

bywanie kopalin ze złóż, bezzbiornikowe magazyno-

wanie substancji oraz składowanie odpadów w góro-

tworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górni-

czych.

Natomiast przepisy dotyczące koncesji w za-

kresie wytwarzania paliw i energii i obrotu nimi

koncesji wymaga wykonywanie działalności gospo-

darczej w zakresie wytwarzania paliw lub energii,

ale z wyłączeniem paliw stałych, do których zalicza-

ny jest węgiel.

Identyczna regulacja dotyczy obrotu

paliwami stałymi (art. 32 ust. 1 pkt 4 lit. a).

Reasumując, należy stwierdzić, że rynek węgla

w Polsce jest wolny i nie podlega koncesjonowaniu.

Natomiast zwiększenie konkurencyjności na tym

rynku poprzez wzrost liczby podmiotów zajmujących

się sprzedażą i importem zależy wyłącznie od decyzji

przedsiębiorców, którzy kierują się opłacalnością po-

dejmowanych przedsięwzięć.

Wpływ liczby ﬁrmzaj-

mujących się obrotem węglem na stan konkurencyj-

ności podlega ocenie Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów.

Jak zauważył pan poseł, najwięk-

szym eksporterem jest Węglokoks SA (udział w eks-

porcie ogółem w roku 2010 wynosił 85%, a w 2011 r.

− 77,1%), ale należy pamiętać, że eksportem zajmują

się także bezpośrednio spółki węglowe.

Wysokość

tego eksportu kształtuje się w zależności od zmian

w poziomie popytu krajowego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 10 sierpnia 2012 r.

w sprawie kolizji drogowych spowodowanych

przez sędziów posiadających immunitet (7142)

17 lipca 2012 r. dotyczącą odpowiedzialności sędziego

za spowodowanie kolizji drogowej oraz naprawienia

szkody wyrządzonej w wyniku takiego zdarzenia

uprzejmie informuję, co następuje.

Odpowiedzialność za spowodowanie tzw. kolizji

ze zm.).

Spowodowanie kolizji drogowej stanowi za-

tem wykroczenie.

ze zm.), dalej: P.u.s.p., za wykroczenia sędzia odpo-

2316

wiada wyłącznie dyscyplinarnie.

Postępowanie dys-

cyplinarne regulują przepisy rozdziału 3 P.u.s.p.:

Odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów.

W myśl

tych przepisów w sprawach dyscyplinarnych orzeka-

ją sądy dyscyplinarne, którymi w I instancji są wła-

ściwe sądy apelacyjne, a w II instancji Sąd Najwyż-

szy.

Mając powyższe na uwadze, w sprawie odpowie-

dzialności sędziego za spowodowanie kolizji drogowej

rozstrzygają wymienione sądy dyscyplinarne.

Poszkodowany w kolizji drogowej może dochodzić

od sędziego, na zasadach ogólnych, odszkodowania

na podstawie przepisów prawa cywilnego, przede

W wypadku sporu co do odpowiedzialności za ko-

lizję drogową lub co do sposobu naprawienia szkody

poszkodowany może dochodzić roszczeń na drodze

procesu cywilnego przed sądem powszechnym.

Po-

stępowanie cywilne regulowane jest przez przepisy

cywilny czyni własne ustalenia faktyczne w zakresie

sprawstwa zdarzenia.

Tzw. immunitet sędziowski obejmuje dwa aspek-

ty: konieczność uzyskania zezwolenia sądu dyscypli-

narnego na pociągniecie sędziego do odpowiedzial-

ności karnej oraz odpowiedzialność sędziego za po-

pełnienie wykroczenia wyłącznie w trybie dyscypli-

narnym.

Immunitet sędziowski nie wyłącza ani nie ogra-

nicza odpowiedzialności cywilnej sędziego za wyrzą-

dzenie szkody.

Również podleganie przez sędziego

wyłącznie odpowiedzialności dyscyplinarnej za wy-

kroczenie polegające na spowodowaniu kolizji drogo-

wej nie ma wpływu na obowiązek naprawienia szko-

dy.

Za wyrządzenie szkody sędzia odpowiada na za-

sadach ogólnych, tak jak każdy obywatel.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

w sprawie likwidacji Przewozów Regionalnych

w woj. śląskim (7143)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-7143/12, z dnia 31 lipca 2012 r.) w sprawie li-

kwidacji Przewozów Regionalnych w województwie

śląskim, uprzejmie informuję, co następuje.

Spółka Przewozy Regionalne sp. z o.o. od dnia

22 grudnia 2008 r. znajduje się w wyłącznej gestii

samorządów województw, które jako udziałowcy mają

decydujący wpływ na jej funkcjonowanie.

Rząd prze-

kazał udziały spółki świadczącej przewozy regional-

ne samorządom województw, ponieważ samorządy

województw są podmiotami, na których spoczywa

obowiązek organizowania i ﬁnansowaniaprzewozów

regionalnych.

Dokonując, zgodnie ze „Strategią dla

transportu kolejowego do roku 2013”, usamorządo-

wienia spółki Przewozy Regionalne sp. z o.o., wpro-

wadzono jednocześnie szereg instrumentów wpływa-

jących na poprawę jej sytuacji ﬁnansowej, w tym

między innymi:

— spółce wypłacono rekompensatę strat poniesio -

nych w związku z wykonywaniem przewozów pasa-

żerskich w ramach obowiązku świadczenia usług

30 kwietnia 2004 r., w wysokości 2,16 mld zł;

— w uchwale Rady Ministrów z dnia 2 grudnia

wych przewozów pasażerskich zagwarantowano sa-

morządom województw środki ﬁnansowenazakup,

modernizację i naprawy kolejowych pojazdów szyno-

z lat ubiegłych; wielkość wsparcia przewidzianego

w ww. uchwale wynosi co najmniej 7 mld zł;

— aportowano do spółki majątek obejmujący m.in.

zaplecza techniczne do obsługi taboru o łącznej war-

tości 270,06 mln zł.

Należy zgodzić się z wyrażanymi stanowiskami,

że przyjęty model funkcjonowania spółki Przewozy

Regionalne sp. z o.o. z szesnastoma właścicielami nie

jest optymalny.

W okresie prowadzenia działalności

przez usamorządowioną spółkę Przewozy Regionalne

sp. z o.o. można wykazać pewne niedoskonałości sys-

temu funkcjonowania przewozów regionalnych.

Nie-

zależnie od przejęcia udziałów spółki Przewozy Re-

gionalne sp. z o.o., niektóre samorządy województw

utworzyły własne spółki przewozowe (np. Koleje Dol-

nośląskie SA, Koleje Wielkopolskie sp. z o.o., czy Ko-

leje Śląskie sp. z o.o.).

W toku dyskusji pomiędzy samorządami woje-

wództw Konwent Marszałków Województw RP po-

wołał zespół, którego zadaniem jest przedstawienie

koncepcji przyszłego funkcjonowania spółki Przewo-

zy Regionalne sp. z o.o., natomiast w spółce podejmo-

wane są działania w kierunku opracowania progra-

mu restrukturyzacji, którego jednym z kluczowych

elementów jest optymalizacja kosztów.

2317

alizuje na terenie całego kraju przewozy o charakterze

publicznym, wymusza konieczność poszukiwania roz-

wiązań jej problemów.

Według mojej oceny, problemy

związane z funkcjonowaniem kolejowych przewozów

osób o charakterze regionalnym występują lokalnie

i powinny być rozwiązywane we współpracy z lokal-

nymi samorządami.

Wskazywane w interpelacji

pana posła Jerzego Borkowskiego problemy związane

z funkcjonowaniem przewozów regionalnych oraz

są wynikiem planowanego przez władze samorządu

województwa śląskiego powierzenia od przyszłego

roku świadczenia usług przewozowych na terenie tego

Z przekazanych przez marszałka województwa ślą-

dzone są negocjacje dotyczące ustalenia warunków

cowników Śląskiego Zakładu spółki Przewozy Regio-

nalne sp. z o.o. Negocjacje początkowo dotyczyły przyj-

mowania pracowników do obsługi linii Katowice – Wi-

sła Głębce, na której spółka Koleje Śląskie sp. z o.o.

że w trakcie rozmów z udziałem przewoźników oraz

zane z przekazywaniem kolejnych połączeń.

Jednocze-

śnie marszałek województwa śląskiego zaznaczył, że

ników, którzy są niezbędni do realizacji przez nią pro-

cesu przewozowego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że sprawa przej-

mowania pracowników spółki Przewozy Regionalne

sp. z o.o. przez Koleje Śląskie sp. z o.o. na początku

września bieżącego roku będzie jednym z tematów

posiedzenia Wojewódzkiej Komisji Dialogu Społecz-

nego działającej przy wojewodzie śląskim.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2012 r.

w sprawie nowego rozkładu jazdy PKP (7144)

informacje.

Według informacji udzielonych przez zarządcę in-

frastruktury kolejowej PKP Polskie Linie Kolejowe SA,

Centrum Zarządzania Ruchem Kolejowym, w związku

z planowaną wymianą nawierzchni torowej i sieci trak-

cyjnej w terminie 2–31 lipca 2012 r. zamknięte były

całodobowo tory nr 1 i 2 (naprzemiennie) szlaku Dą-

browa Górnicza – Dąbrowa Górnicza – Ząbkowice oraz

tory nr 1 i 2 w stacji Dąbrowa Górnicza linii nr 1 War-

Z powodu ograniczonej przepustowości tego od-

cinka linii oraz zbyt krótkiego czasu na obrót skła-

dów pociągów spółki Koleje Śląskie na stacjach po-

czątkowych, przedstawiciel licencjonowanego prze-

woźnika kolejowego Koleje Śląskie sp. z o.o. zapropo-

nował, aby na czas robót pociągi nie zatrzymywały się

na przystankach osobowych: Będzin, Dąbrowa Gór-

nicza Sikorka, Chruszczobród, Będzin Ksawera i Wie-

siołka, co zostało uwzględnione przez zarządcę infra-

struktury w zastępczym rozkładzie jazdy.

W opinii

przewoźnika Koleje Śląskie taka konstrukcja za-

mknięciowego rozkładu jazdy zwiększyła jego ela-

styczność i umożliwiła przeprowadzenie wszystkich

kursujących pociągów bez konieczności ich odwołań

na części lub całości drogi przebiegu.

W związku z zakończonymi robotami zasadniczy-

mi od dnia 1 sierpnia 2012 r. wszystkie pociągi pasa-

żerskie przewoźnika Koleje Śląskie zatrzymują się na

wyżej wymienionych przystankach.

Ministerstwu Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej nie jest znany opisywany w interpe-

lacji posła Jerzego Borkowskiego konﬂiktpomiędzy

spółkami PKP SA i PKP Polskie Linie Kolejowe SA

w zakresie remontów.

Należy przy tym zauważyć, że

zarządca infrastruktury odpowiada za infrastruktu-

rę kolejową oraz obiekty służące bezpośredniej od-

prawie podróżnych – w tym perony i podziemne przej-

ścia dla pieszych, natomiast w gestii PKP SA pozo-

staje utrzymanie i ewentualne remonty budynków

dworcowych.

Koordynacją tych inwestycji zajmuje się

bezpośrednio zespół ds. koordynacji inwestycji dwor-

cowych i liniowych, w skład którego wchodzą człon-

kowie obu spółek oraz przedstawiciele ministerstwa.

Podczas cyklicznych posiedzeń zadaniem zespołu jest

wspólne koordynowanie i planowanie działań, a tak-

że rozwiązywanie bieżących problemów gwarantują-

cych kompleksowe przeprowadzenie inwestycji w taki

pasażerów kolei.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszego

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

2318

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

w sprawie otwarcia węzła drogowego Jeleń

w Jaworznie w woj. śląskim (7145)

Szanowna Pani Marszałek!

Niniejszym odnoszę

się do interpelacji posła Jerzego Borkowskiego

z dnia 29 lipca 2012 r. (ref.

SPS-023-7145/12)

w sprawie węzła Jeleń w ciągu autostrady A4 oraz

umowy koncesyjnej ze spółką Stalexport Autostrada

O lokalizacji węzła Jeleń w ciągu autostrady płat-

nej A4 Katowice – Kraków rozstrzyga decyzja preze-

1999 r., z podkreśleniem, że ostateczna decyzja o prze-

budowie lub likwidacji tego węzła należy do konce-

sjonariusza – spółki Stalexport Autostrada Małopol-

ska SA.

Zgodnie z umową koncesyjną został on zobo-

wiązany do zamknięcia węzła Jeleń w tzw. etapie I

robót budowlanych oraz do rozbudowy oddalonego

o 5,5 km węzła Byczyna w tzw. etapie IIb.

Koncesjo-

nariusz rozpoczął obecnie najpilniejsze prace z za-

kresu etapu IIb, takie jak odwodnienie autostrady na

odcinku biegnącym przez województwo śląskie, na-

tomiast prace z zakresu rozbudowy węzła Byczyna

przewidział do realizacji po 2012 r.

W związku ze znacznym upływem czasu od pod-

jęcia tychże decyzji zasadne jest przybliżenie stanu

faktycznego leżącego u podstaw jej podjęcia.

Częścio-

we zamknięcie węzła Jeleń nierozerwalnie wiąże się

ze strukturą ﬁnansowaniaprojektuprzystosowania

autostrady A4 Katowice – Kraków do standardów

autostrady płatnej i jej eksploatacji, jak również

strukturą systemu poboru opłat na tejże autostra-

dzie.

Zgodnie z umową koncesyjną z 19 września

1997 r. ryzyko popytu (ruchu) w tym projekcie pono-

si partner prywatny.

W zamian za prawo do poboru

opłat koncesjonariusz zobowiązany został do eksplo-

atacji i utrzymania autostrady w okresie trwania

koncesji, tj. do 2027 r., oraz wykonania określonych

prac remontowych.

Jednocześnie Skarb Państwa nie

udzielił żadnych gwarancji spłaty kredytów zacią-

gniętych przez koncesjonariusza na remonty auto-

strady.

Na przedmiotowym odcinku funkcjonuje tzw.

otwarty system poboru opłat.

Oznacza to, że infra-

struktura do poboru opłat za przejazd zlokalizowana

jest jedynie w ciągu autostrady (podobnie jak np. na

odcinku Nowy Tomyśl – Konin autostrady A2).

Otwarcie brakujących relacji w węźle Jeleń umożli-

wiłoby omijanie przez kierowców placu poboru opłat

Brzęczkowice i naraziłoby koncesjonariusza na stra-

ty.

Ewentualna przebudowa tego węzła nie ogranicza

się zatem do prac z branży drogowej (co do których

chęć współﬁnansowaniawyraziłw2010r.prezydent

miasta Jaworzno), ale również do budowy infrastruk-

tury służącej poborowi opłat za przejazd wraz z mo-

dernizacją istniejącego na autostradzie systemu.

Przy szacowanym przez stronę publiczną wzroście

przychodów z opłat za przejazd na poziomie 1,1%

dzięki otwarciu dodatkowych relacji węzła Jeleń

(i uruchomieniu w jego obrębie poboru opłat) wątpli-

wa jest w chwili obecnej chęć koncesjonariusza do

poniesienia nieprzewidywanych uprzednio wydatków

inwestycyjnych i operacyjnych z tego tytułu.

Mini-

ster transportu, budownictwa i gospodarki morskiej,

dążąc do zachowania wskazanego powyżej, ustalone-

go pod koniec lat 90., układu ryzyk pomiędzy strona-

mi, opartego o brak zaangażowania ﬁnansowegomi-

nistra w projekt, również nie zakłada w tej chwili

pokrycia kosztów z tymże związanych.

W kwestii ujawnienia postanowień umowy kon-

cesyjnej należy zauważyć, co następuje.

Postanowienia umowy koncesyjnej na budowę

towice (węzeł Murckowska, km 340,2) – Kraków (wę-

przez ministra transportu i gospodarki morskiej ze

czas Stalexport SA), ze zmianami, stanowią informa-

cje poufne, podlegające ochronie ze względu na ta-

jemnicę przedsiębiorstwa.

Dlatego też strony umowy

uzgodniły, iż nie będą wykorzystywane one do celów

innych niż wykonanie tejże umowy.

Umowa dopusz-

cza ujawnienie osobom trzecim przedmiotowej umo-

wy, po uprzednim wyrażeniu zgody przez drugą ze

stron umowy.

W związku z powyższym zobowiązaniem ujawnie-

nie treści tejże umowy przez ministra transportu,

razowej zgody koncesjonariusza.

Zwrócić należy rów-

nież uwagę, że udostępnienie umowy koncesyjnej

było przedmiotem postępowania sądowego.

Sąd

2011 r. (w sprawie sygn.

V Ca 1960/11) podzielił ar-

gumentację spółki Stalexport Autostrada Małopol-

ska SA, uznając, że zawiera ona informacje stanowią-

ce tajemnicę przedsiębiorstwa spółki, które podlega-

ją ochronie ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

Niezależnie od powyższego resortowi transportu

nie jest znany powoływany przez posła Jerzego Bor-

kowskiego związek pomiędzy ujawnieniem postano-

wień umowy koncesyjnej a interesem kierowców

i samorządów sąsiadujących z płatnym odcinkiem

autostrady.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej każdorazowo udziela bowiem

stronom trzecim wyjaśnień z zakresu praw i obo-

wiązków zarówno ministra, jak i koncesjonariusza,

a upublicznienie umowy koncesyjnej per se nie wpły-

nie na ich zmianę.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

2319

Odpowiedź

podsekretarza stanu

wobec władz Ukrainy gloryﬁkujących

zbrodniczą UPA (7147)

nr SPS-023-7147/12, z dnia 31 lipca br.) w sprawie

ryﬁkującychzbrodnicząUPAuprzejmieinformuję.

Nadrzędnym celem polskiej polityki zagranicznej

wobec Ukrainy pozostaje wspieranie proeuropejskich

aspiracji naszego wschodniego sąsiada, zorientowa-

nych na modernizację, konsekwentne wdrażanie re-

form wewnętrznych, a także absorpcję standardów

i wartości europejskich.

Aktywnie angażowaliśmy

się w ten proces w czasie prezydencji Polski w Radzie

UE, kiedy to przyspieszeniu uległ proces stowarzy-

szeniowy UE–Ukraina.

Realizujemy go nadal, także

w agendzie dwustronnej, o czym świadczy chociażby

wejście w życie w sierpniu br. umowy o wzajemnym

zniesieniu opłat za wizy narodowe, zapewniającej

społeczeństwu ukraińskiemu otwarty dostęp do kon-

taktów z Polską i zakorzenionymi w naszym kraju

wartościami europejskimi.

Jednakże integracja z Unią Europejską to nie tyl-

ko harmonizacja wielu obszarów współpracy tech-

nicznej, ale i świadoma wola kierowania się warto-

ściami europejskimi we wszystkich dziedzinach życia

społeczno-politycznego.

W tym kontekście zgadzam

się z poglądem, że proeuropejski wektor polityki Ki-

jowa winien uwzględniać praktyczne wcielanie w ży-

cie wartości, takich jak np. poszanowanie praw czło-

wieka czy respektowanie prawa do bezstronnego

i sprawiedliwego procesu sądowego.

Obserwowane

w ostatnim czasie na Ukrainie niepokojące zjawiska,

związane z selektywnym stosowaniem prawa używa-

nego jako narzędzia walki politycznej czy naciskami

na niezależne media, znalazły swoje odzwierciedlenie

nie tylko w obniżeniu pozycji Ukrainy w rankingach

międzynarodowych organizacji praw człowieka, ale

i uzależnieniu dalszego rozwoju relacji UE–Ukraina

od poprawy stanu demokracji w tym kraju.

W odniesieniu do działań polskiej dyplomacji wo-

bec aktów gloryﬁkacjiOUN/UPApragnępodkreślić,

że budowanie porozumienia na gruncie prawdy hi-

storycznej o wydarzeniach, do jakich doszło na Wo-

łyniu i w Galicji Wschodniej, stanowi ważny element

dwustronnej agendy politycznej.

Wśród naszych dzia-

łań niezmiennym pozostaje reagowanie na przejawy

z gloryﬁkacjączłonkówOUN/UPA.

Stoimynastano-

wisku, że budowanie tożsamości narodowej w opar-

ciu o tradycje nacjonalistyczne prezentowane przez

te organizacje nie znajduje zrozumienia w oczach

społeczeństwa polskiego i nie może mieć miejsca rów-

nież w zjednoczonej Europie, która potępia wszelkie

przejawy ksenofobii, aktów przemocy, nienawiści ra-

sowej i etnicznej.

Chciałabym przypomnieć, że po

nadaniu przez byłego prezydenta Ukrainy W. Jusz-

czenkę tytułu Bohatera Ukrainy S. Banderze Mini-

sterstwo Spraw Zagranicznych RP wysłało stosowną

notę, wyrażającą nasze zaniepokojenie tym aktem.

Pragnę również podkreślić, że w ostatnich latach ob-

serwujemy zauważalną rezygnację z retoryki nacjo-

nalistycznej ze strony najwyższych władz Ukrainy,

czego wyrazem było sądowe anulowanie w 2010 r.

decyzji o nadaniu tytułów Bohatera Ukrainy S. Ban-

derze i R. Szuchewyczowi.

We współpracy z aktual-

nymi władzami ukraińskimi udało się uregulować

wiele zaległych od lat problemów, m.in. budowę cmen-

tarza wojskowego w Bykowni, rozwiązywana jest

kwestia upamiętnienia oﬁarnacjonalistówukraiń-

skich w Ostrówkach.

Obecne władze ukraińskie po-

dejmują także aktywne działania na rzecz rozwiąza-

nia innych wrażliwych kwestii dotyczących mniejszo-

ści polskiej na Ukrainie, np. ﬁnalizowanajestsprawa

lokalizacji Domu Polskiego we Lwowie.

Nie zmienia

to faktu występowania wśród środowisk nacjonali-

stycznych na Ukrainie przypadków gloryﬁkacji

OUN/UPA, co jest zjawiskiem niepokojącym i przez

Ministerstwo Spraw Zagranicznych potępianym.

Zdajemy sobie przy tym sprawę, że oprócz reago-

wania na tendencje negatywne w naszych relacjach

z Ukrainą potrzebna jest również agenda pozytywna

– wyjaśnienie wszelkich historycznych zaszłości

umożliwi prawdziwe pojednanie między naszymi na-

rodami.

Do osiągnięcia tego celu przyczyniają się or-

ganizowane od lat na Ukrainie, a wspierane przez

Ministerstwo Spraw Zagranicznych za pośrednic-

twem naszych placówek dyplomatyczno-konsular-

nych, konferencje i dyskusje z ukraińskimi naukow-

cami na temat wspólnej historii naszych narodów.

W ramach działań z zakresu dyplomacji publicznej

i kulturalnej na poziomie lokalnym realizowanych

jest wiele projektów edukacyjnych, kierowanych

głównie do młodzieży szkół ukraińskich, poświę-

conych historii II wojny światowej.

Systematycznie

przekazywane są również na rzecz ukraińskich

placówek oświatowych, bibliotek, organizacji spo-

łecznych materiały promujące europejskie wartości

i wiedzę na temat wydarzeń historycznych, w tym

w szczególności losu Polaków na kresach w czasie

II wojny światowej.

Mając na celu wzmocnienie dialogu między spo-

łeczeństwami Polski i Ukrainy oraz umacnianie pro-

cesu zbliżenia i pojednania obu narodów na wszyst-

kich szczeblach kontaktów międzyludzkich, w lutym

2011 r. wspólnie z ministrem SZ Ukrainy powołali-

śmy Polsko-Ukraińskie Forum Partnerstwa.

Przed-

stawiciele różnych środowisk intelektualnych i opi-

niotwórczych podejmują m.in. trudne tematy ze wspól-

nej historii, a także podnoszą kwestie tożsamości

2320

i świecie.

Podczas ostatniego spotkania w Łucku

w maju br. członkowie forum zapoczątkowali dysku-

sję nad tragedią wołyńską i akcją „Wisła”, podkreśla-

jąc, że wspólna pamięć o dziedzictwie historycznym

stanowi czynnik zbliżenia narodów w zjednoczonej

Europie.

W odpowiedzi na przywołany casus procesu o chu-

ligaństwo w związku ze zniszczeniem przez miesz-

kańca Charkowa tablic upamiętniających UPA pra-

gnę poinformować, że do Ministerstwa Spraw Zagra-

nicznych i podległych placówek dyplomatycznych nie

traﬁły żadne listy apele wystosowane przez panią

Doroszko ani jakiekolwiek zgłoszenia od innych osób/

instytucji, informujące o istotnym naruszeniu praw

człowieka wobec tej osoby czy jej rodziny.

Z naszej

ogólnej wiedzy wynika, że pani Doroszko rzeczywi-

ście przedkłada władzom m.

Charkowa zapytania

dotyczące wznoszonych pomników upamiętniających

działalność UPA.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że

krytyczna ocena działalności UPA jest przez panią

Doroszko przedstawiana przez pryzmat historiogra-

ﬁisowieckiej.

Podsumowując, chciałabym zapewnić, że Mini-

sterstwo Spraw Zagranicznych żywo uczestniczy we

wspieraniu rządu ukraińskiego w jego aspiracjach

unijnych oraz przybliżaniu do europejskich wartości,

posługując się przyjętymi w polityce międzynarodo-

wej instrumentami.

W ramach swoich kompetencji

będziemy kontynuować działania zmierzające do po-

głębiania porozumienia na gruncie prawdy historycz-

nej, przy czym nasze zaangażowanie i reakcje winny

zawsze być proporcjonalne i adekwatne do istniejące-

go stanu rzeczy, a jednocześnie odpowiadać standar-

dom i mechanizmom obowiązującym w polityce mię-

dzynarodowej.

Pojednanie pomiędzy Polską i Ukrainą jest pro-

cesem trudnym i długotrwałym.

Nie chcemy, aby

skomplikowana historia naszych narodów kładła się

cieniem na bieżące relacje dwustronne.

Jestem jed-

nak zdania, że społeczeństwo ukraińskie musi przejść

ścią.

Okres ten będzie zapewne długi, ale nie wydaje

nio ingerować.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

spółdzielni mieszkaniowych do ustalania zasad

obmiaru powierzchni użytkowej lokali (7148)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Przemysława Wiplera, nr SPS-

-023-7148/12, z dnia 31 lipca br. w sprawie uprawnień

miaru powierzchni użytkowych lokali, uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

Zasady określenia i obmiaru powierzchni użytko-

wej lokali przedstawiłem i omówiłem szczegółowo

w odpowiedzi z dnia 18 kwietnia br. na interpelację

pana posła Przemysława Wiplera, nr SPS-023-3311/

12, którą w całości podtrzymuję.

Zgodnie z tymi zasadami mogą być zastosowane

do wyboru dwie normy, których tematyką jest obli-

czanie powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych.

Jest to norma 02365 Powierzchnia budynków.

Po-

dział, określenia i zasady obmiaru oraz norma PN-

-ISO 9836:1997 Właściwości użytkowe w budownic-

twie.

Określanie i obliczanie wskaźników powierzch-

niowych i kubaturowych.

Przepis pkt 4.2 normy PN-

-70/B przyjmuje zasadę obliczania poszczególnych

rodzajów powierzchni w świetle ścian w stanie suro-

wym, z zastrzeżeniem, że przy obliczaniu powierzch-

ni na podstawie pomiarów z natury należy uwzględ-

niać korektę wymiarów przy założeniu grubości wy-

praw w pomieszczeniach 2 cm (dodawać 4 cm do od-

czytu z natury).

Natomiast norma PN-ISO 9836:1997

zakłada dokonywanie pomiarów w świetle wyprawio-

nych ścian.

W świetle powyższych wyjaśnień w przypadku

z którym decyzję o przyjęciu metody określenia po-

wierzchni użytkowej lokali oraz pomieszczeń do nich

rząd spółdzielni, wyrażam opinię, że to oznacza, iż

wybór, która z podanych wyżej norm będzie stosowa-

na, należy do zarządu.

Odnosząc się do pytania przedstawionego w inter-

pelacji, wyrażam pogląd, że zarządy spółdzielni

mieszkaniowych na podstawie art. 42 ust. 6 ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych nie mają uprawnie-

nia do deﬁniowaniapojęcia„powierzchniaużytkowa

lokalu” i ustalania zasad jej obmiaru, a jedynie doko-

nują wyboru metody określenia powierzchni użytko-

2321

wej lokali oraz pomieszczeń do nich przynależnych,

o której mowa wyżej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w pobieraniu przez zarządy spółdzielni

zaliczek na podatek od nieruchomości (7149)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

RP, w sprawie nieprawidłowości w obliczaniu podsta-

wy opodatkowania podatkiem od nieruchomości

przez zarządy spółdzielni mieszkaniowych, przesłaną

SPS-023-7149/12, uprzejmie wyjaśniam.

Podstawę opodatkowania podatkiem od nierucho-

mości dla budynków lub ich części stanowi, zgodnie

która na potrzeby opodatkowania podatkiem od nie-

ruchomości została zdeﬁniowanajakopowierzchnia

mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszyst-

kich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek

wą za kondygnację uważa się również garaże pod-

ziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Ustawa podatkowa nie określa zasad ustalania

powierzchni użytkowej uwidocznionej w ewidencji

gruntów i budynków.

Zasady te określone zostały

w przepisach regulujących zagadnienia związane

z prowadzeniem tej ewidencji, co jest spójne z treścią

który stanowi, że podstawę wymiaru podatków stano-

W myśl zatem § 63 ust. 3 rozporządzenia ministra

której obmiaru powierzchni użytkowej lokalu doko-

nuje się w świetle wyprawionych ścian.

Powierzchnię

lecz mniejszej od 2,20 m w 50%, o wysokości mniej-

szej od 1,40 m pomija się całkowicie (art. 2 ust. 2

ustawy).

Odnosząc się do kwestii deklarowania przez wska-

zaną w interpelacji konkretną spółdzielnię mieszka-

niową podstaw opodatkowania podatkiem od nieru-

chomości, należy zauważyć, że organem podatkowym

lokalnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Decyzje organów podatkowych pierwszej instancji są

weryﬁkowanewtokukontroliinstancyjnejprzezsa-

oceny wskazanego podatnika podatku od nierucho-

mości w zakresie prawidłowości deklarowania pod-

staw opodatkowania i wysokości płaconego przez

niego podatku od nieruchomości.

Niemniej należy

wskazać, że jeżeli w postępowaniu podatkowym or-

gan podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążą-

kość zobowiązania podatkowego jest inna niż wyka-

zana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję,

go (art. 21 ust. 3 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie zaś

z art. 26 ordynacji podatnik odpowiada całym swoim

wych podatki.

Podatnikiem, na podstawie art. 3 usta-

mieszkaniowa, z wyłączeniem lokali stanowiących

odrębną własność, od których podatnikami są ich

właściciele.

Natomiast odpowiedzialność członków zarządu

spółdzielni mieszkaniowych za zobowiązania podat-

kowe spółdzielni jest ukształtowana na zasadach wy-

nikających z art. 116 i art. 116a Ordynacji podatko-

wej.

W myśl tych przepisów za zaległości podatkowe

w tym m.in. spółdzielni mieszkaniowych, odpowia-

dają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie

organów zarządzających tych osób.

Należy jednak

zauważyć, że ustawa przewiduje odpowiedzialność

członków organów zarządzających w sytuacji, gdy

egzekucja z majątku osoby prawnej okazała się w ca-

łości lub w części bezskuteczna.

Zgodnie z art. 116 § 2 w związku z art. 116a Or-

dynacji podatkowej odpowiedzialność członków za-

rządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobo-

wiązań, których termin płatności upłynął w czasie

Ponadto wskazane osoby mogą uwolnić się od odpo-

wiedzialności za zobowiązania podatkowe w razie

2322

spełnienia jednej z trzech przesłanek wymienionych

w art. 116 ordynacji.

zm.) w art. 35 stanowi, że organami spółdzielni są:

nem zarządzającym spółdzielni jest zarząd, zgodnie

z art. 48 Prawa spółdzielczego kieruje on działalno-

ścią spółdzielni i reprezentuje ją na zewnątrz.

Zatem na podstawie art. 116a w związku z art. 116

Ordynacji podatkowej członkowie zarządu spółdziel-

ni mieszkaniowej ponoszą solidarną i subsydiarną

odpowiedzialność za zaległe zobowiązania podatko-

we spółdzielni.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie wadliwego oznaczania

nieruchomości w księgach wieczystych (7151)

2012 r., znak: SPS-023-7151/12, w sprawie nieprawi-

dłowego określenia powierzchni użytkowej lokali

w uchwale zarządu spółdzielni mieszkaniowej, podej-

u.s.m., określenie przedmiotu odrębnej własności lo-

kali w danej nieruchomości następuje na podstawie

le tej zarząd spółdzielni określa przedmiot odrębnej

własności wszystkich lokali, jakie położone są w da-

nej nieruchomości, tj. nieruchomości zawierającej lo-

kale, których własność ma lub może być przez spół-

dzielnię przenoszona na inne osoby.

Uchwała taka

powinna określać m.in. powierzchnię lokali (art. 42

ust. 3 pkt 2 u.s.m.).

Stosownie do treści art. 42 ust. 6 u.s.m. decyzję

o przyjęciu metody określenia powierzchni użytko-

wej lokali oraz pomieszczeń do nich przynależnych

mości.

Oznacza to, że zarząd może wybrać sposób

obliczania powierzchni użytkowej zgodny z art. 2

z późn. zm.) albo normę obliczania powierzchni użyt-

kowej lokali mieszkalnych zamieszczoną w zbiorze

norm Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, albo

jeszcze inną metodę.

Ważne jest, aby sposób oblicza-

nia powierzchni użytkowej był taki sam dla wszyst-

kich lokali w danej nieruchomości.

Wówczas suma

udziałów w nieruchomości wspólnej, obliczona zgod-

jako stosunek powierzchni użytkowej lokalu wraz

lokalu, do sumy powierzchni użytkowej wszystkich

lokali w danej nieruchomości wraz z powierzchnią

pomieszczeń do nich przynależnych, będzie równa 1,

a każdy właściciel lokalu ponosił będzie ciężary zwią-

zane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części

odpowiadającej udziałowi powierzchni jego lokalu do

powierzchni całego budynku.

Wprowadzenie do art. 42 u.s.m. regulacji przyzna-

jącej zarządowi prawo wyboru metody obliczania po-

wierzchni użytkowej nastąpiło na mocy ustawy

cji zarząd miał podać w uchwale metodę obliczania po-

wierzchni użytkowej, ale jedynie dla celów informacyj-

nych.

Nowelizacja dokonana ustawą z dnia 14 czerwca

mieszczenie w u.s.m. regulacji zawartej w art. 42

ust. 6 u.s.m., wprowadziła istotną zmianę.

W obec-

nym stanie prawnym, pomimo że art. 42 ust. 6 u.s.m.

stosuje się dla potrzeb sporządzenia uchwały okre-

ślającej przedmiot odrębnej własności lokali w danej

nieruchomości, osoby uprawnione do nabycia własno-

ści lokali na podstawie takiej uchwały nie mają moż-

liwości jej zaskarżenia z tego powodu, że kwestionu-

ją wybraną przez zarząd metodę obliczania powierzch-

ni użytkowej (zob. E. Kucharczyk-Bończak.

Komen-

tarz do art. 24 ustawy o spółdzielniach mieszkanio-

wych, Lex).

Mogą jednakże kwestionować uchwałę

zarządu z innych względów, np. jeżeli uchwała w ogó-

le nie określa powierzchni lokali (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 8 czerwca 2006 r., II CSK 37/06,

M. Prawn.

2006/13/681; wyrok Sądu Apelacyjnego

w Poznaniu z dnia 9 listopada 2005 r., I ACa 419/05,

LEX nr 194512).

Wydaje się, że nie ma przeszkód

również do tego, aby osoby uprawnione do nabycia

własności lokali na podstawie uchwały zarządu kwe-

2323

stionowały ją z tego powodu, że określona w niej po-

wierzchnia lokali została ustalona w sposób niepra-

widłowy.

Należy bowiem wskazać, że niezależnie od

wybranej przez zarząd metody, określonej w uchwale,

jeżeli zostanie ona zastosowana do każdego z lokali

w sposób prawidłowy, to powierzchnia użytkowa

wszystkich lokali w danej nieruchomości zostanie

określona przy zastosowaniu takich samych parame-

trów.

Problem nie dotyczy więc wyboru metody, lecz

jej prawidłowego zastosowania przy określaniu po-

wierzchni użytkowej każdego z lokali w nieruchomo-

ści.

Jeżeli przy zastosowaniu tej samej metody po-

wierzchnia jednego lokalu zostanie określona inaczej

niż powierzchnia drugiego, identycznego z nim loka-

lu (zawyżona lub zaniżona), to oznacza to jedynie

błąd w zastosowaniu wybranej metody.

Prawidłowe

zastosowanie musi bowiem prowadzić do tego same-

go wyniku w odniesieniu do identycznych lokali.

W opisanych wyżej przypadkach u.s.m. przewidu-

je odpowiednią procedurę umożliwiającą usunięcie

zaistniałych nieprawidłowości.

Zgodnie z art. 43

pisami u.s.m., przysługuje prawo żądania przeniesie-

nia na nich własności poszczególnych lokali (ust. 1).

zmian tego projektu (ust. 2).

Zarząd spółdzielni obo-

wiązany jest rozpatrzyć te wnioski najpóźniej w cią-

uwzględniającej dokonane korekty (ust. 3).

O wyni-

kach rozpatrzenia wniosków oraz o treści zmian pro-

jektu uchwały, do którego wnioski zgłoszono, zarząd

spółdzielni, w ciągu siedmiu dni od podjęcia uchwały,

dotyczą i którym przysługuje prawo żądania przenie-

sienia na nich własności poszczególnych lokali, a tym

uwzględnienia w całości lub w części zgłoszonych

przez nie wniosków (ust. 4).

Osoby, których projekty

interesowane wysłanych przez zarząd spółdzielni

W związku z tym dopiero od dnia wejścia w życie

uchwała ta stanowi podstawę oznaczania lokali

(i przypadających na każdy lokal udziałów w nieru-

chomości wspólnej) przy zawieraniu umów o ustano-

wieniu odrębnej własności lokali na rzecz członków

niesieniu własności tych lokali przez spółdzielnię na

ust. 5 u.s.m.).

Opisane wyżej specjalne procedury, obowiązujące

przy podejmowaniu uchwały zarządu spółdzielni,

zainteresowanym wpływ na jej ostateczną treść,

kształtuje na trwałe stosunki własnościowe w obrę-

bie poszczególnych nieruchomości.

Należy też zaznaczyć, że w doktrynie wskazuje się

(zob. A. Kopeć.

Spółdzielnie mieszkaniowe.

Komen-

kaniowych oraz niektórych innych ustaw, Lex 2003),

że przyznanie zarządowi spółdzielni kompetencji do

ustalania metod określenia powierzchni użytkowej

lokali jest zgodne z art. 48 ustawy z dnia 16 września

poz. 1848, z późn. zm.), który stanowi, że zarząd kie-

ruje działalnością spółdzielni i reprezentuje ją na ze-

wnątrz, podejmując wszelkie decyzje niezastrzeżone

Odpowiadając na pytanie dotyczące odpowiedzial-

ności zarządu, należy wskazać, że zgodnie z art. 49

§ 2 u.s.m. rada lub walne zgromadzenie, stosownie

do postanowień statutu, może odwołać wszystkich

członków zarządu bądź niektórych z nich, w tym pre-

zesa i jego zastępców.

Podjęcie uchwały o odwołaniu

członków zarządu nie jest niczym ograniczone.

Może

zatem być też efektem stwierdzenia nieprawidłowo-

ści przy wykonywaniu obowiązków wynikających

z ustawy, np. przy wydawaniu uchwały określającej

chomości.

Ponadto w zależności od okoliczności faktycznych,

jest możliwa odpowiedzialność indywidualna członka

zarządu, jako osoby, która wyrządziła szkodę wła-

ścicielowi lokalu – art. 415 i nast. ustawy z dnia

z art. 267d § 1 u.s.m. jeżeli nieprawidłowe oznaczenie

powierzchni danego lokalu było efektem przedstawie-

nia zarządowi spółdzielni nieprawdziwych danych

przez członka zarządu).

Jeżeli chodzi o zagadnienie dotyczące sposobu ob-

liczania przez spółdzielnię mieszkaniową powierzch-

ni użytkowej lokali w przypadku wyodrębniania ich

własności, uprzejmie wskazuję, że przedmiotowa pro-

blematyka, będąca zagadnieniem należącym do dzia-

2324

łu budownictwo, gospodarka przestrzenna i miesz-

kaniowa, leży w zakresie kompetencji ministra trans-

poz. 1548, z późn. zm.).

Z poważaniem

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

gm. Słupia Jędrzejowska

w woj. świętokrzyskim (7152)

tokrzyskim uprzejmie przedstawiam następujące in-

formacje.

Na terenie gminy Słupia Jędrzejowska uszkodzo-

ne zostały w sumie 123 budynki, w tym 29 budynków

mieszkalnych.

Do udzielenia pomocy zakwaliﬁkowa-

no 21 osób.

Wójt gminy Słupia Jędrzejowska dwu-

krotnie wystąpił do wojewody świętokrzyskiego z wnio-

skiem o środki na przedmiotowy cel: w wysokości

5520 zł, a następnie o dodatkowe 4416 zł.

Niezależnie od powyższego pragnę wskazać, że

gmina Słupia Jędrzejowska na remont infrastruktu-

ry komunalnej otrzymała w tym roku promesy o war-

tości 250 000 zł (150 000 zł w lutym i 100 000 zł

w czerwcu).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Roman Dmowski

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

w sprawie podwyżek opłat za pobyt dzieci

szkolach (SPS-023-7154/12) uprzejmie wyjaśniam.

określonych zadań (władztwo wydatkowe).

2325

nie do prostego doﬁnansowaniagmin.

Zmianywtym

Z uwagi obowiązujący stan prawny zmiana spo-

sobu ﬁnansowaniawychowaniaprzedszkolnegopo-

przez objęcie tego obszaru wsparciem ﬁnansowym,

prowadzenia bardzo wnikliwych i szczegółowych ba-

dań oraz analiz, ponieważ podjęcie decyzji w powyż-

szej sprawie wiąże się ze znaczącymi zmianami sys-

temowymi w sposobie ﬁnansowaniajednosteksamo-

rządu terytorialnego.

w sprawie nowego prawa jazdy (7155)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-7155/12, przekazujące interpelację

wzoru prawa jazdy, przedstawiam następujące in-

formacje.

Zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2006/126/

chowane wolne miejsce, umożliwiające ewentualne

wprowadzenie mikroczipa.

Z zapisów tych wynika

fakultatywne i pozostaje w gestii każdego z państw

jekcie rozporządzenia ws. wzorów dokumentów stwier-

dzających uprawnienia do kierowania pojazdami na

dynie widoczne puste miejsce na rewersie dokumen-

tu w celu zapewnienia pełnej zgodność układu gra-

ﬁcznegonowegowzoruprawajazdyzewzoremunij-

nym, określonym w załączniku do dyrektywy 2006/

126/WE.

Wprowadzony ww. rozporządzeniem wzór

nowego prawa jazdy nie będzie natomiast zawierał

mikroczipa ani żadnego podobnego elementu elektro-

nicznego.

Należy jednocześnie wskazać, że projekt przed-

miotowego rozporządzenia został w dniu 19 lipca

2012 r. rozpatrzony na posiedzeniu Zespołu do spraw

Infrastruktury, Rozwoju Lokalnego, Polityki Regio-

nalnej oraz Środowiska, podczas którego nie zgło-

szono żadnych uwag do dokumentu, natomiast

w dniu 25 lipca br. ww. projekt uzyskał pozytywną

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

2326

Odpowiedź

podsekretarza stanu

dyskryminacji Polaków na Litwie (7156)

wie kolejnych przypadków dyskryminacji Polaków na

Litwie uprzejmie informuję.

czych kontaktach z partnerami litewskimi, jak i po-

przez przenoszenie tej tematyki na wyższy szczebel

ją działacze organizacji polonijnych.

Na wszystkich

także o zmianę nastawienia władz Republiki Litew-

skiej oraz jej środowisk opiniotwórczych do zagad-

nień związanych z mniejszościami narodowymi, poj-

mowaniem ich roli oraz przestrzeganiem systemu

wartości obowiązującego w Unii Europejskiej.

Z zaniepokojeniem przyjęliśmy informację o zmia-

nie granic okręgów wyborczych.

Niezwykle bowiem

istotnym wskaźnikiem stosunku państwa do za-

mieszkujących go grup etnicznych i mniejszości na-

rodowych jest zagwarantowanie im pełnoprawnego

udziału we wszelkich formach życia publicznego na

zasadach równych z innymi obywatelami.

Dotyczy to

nie tylko zmiany okręgów wyborczych, ale także

wprowadzenia progu wyborczego.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych stale zabiega

o nieumniejszanie szans wyborczych Polaków na Li-

twie i ich reprezentacji w życiu politycznym Republi-

ki Litewskiej na szczeblu centralnym i lokalnym.

W oparciu o własne, sprawdzone doświadczenia do-

tyczące reprezentacji przedstawicieli mniejszości na-

rodowych w życiu politycznym wskazujemy korzyści

wynikające dla mniejszości narodowych, ale także

dla państwa mającego gwarantować ich prawa.

Zwra-

camy też uwagę na znaczenie procesu integracji

mniejszości w sferze życia publicznego.

Wprawdzie

strona litewska twierdzi, że zmiany granic jedno-

mandatowych okręgów wyborczych są zgodne z pra-

wem i służą dostosowaniu okręgów wyborczych do

zmian demograﬁcznych,tojednakpolskamniejszość

na Litwie uważa je za celową działalność zmniejsza-

jącą szanse wyborcze Polaków.

Opinię tę podziela

również polskie MSZ.

Ograniczanie praw mniejszości, a szczególnie

praw wyborczych, jest sprzeczne z postanowieniami

Konwencji ramowej Rady Europy o ochronie mniej-

szości narodowych i mogłoby – jeżeli taka byłaby

wola samych zainteresowanych – stanowić podstawę

ich skarg m.in. do instytucji OBWE, np. Biura Insty-

tucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODIHR).

W trakcie trwania misji wysokiego komisarza OBWE

ds. mniejszości narodowych Knuta Vollebaeka strona

polska podniosła zarzut, że Litwa narusza zakaz

wprowadzania zasadniczych zmian do prawa wybor-

czego w okresie roku przed wyborami.

Zmiany granic

okręgów wyborczych zaliczone zostały do zmian za-

sadniczych (art. 10 zaleceń wysokiego komisarza

OBWE z Lund z 1999 r. oraz Kodeks Dobrej Prakty-

ki w Sprawach Wyborczych/Code of Good Practice in

Electoral Matters przyjęty przez Komisję Wenecką

w 2002 r.).

Mniejszość polska na Litwie, wykorzystując we-

wnętrzne możliwości prawne, już w przeszłości po-

dejmowała działania, które miały zapobiec zmianom.

Nie przyniosły one jednak wymiernych efektów.

Ograniczeniu możliwości stosowania przez wła-

dze litewskie zabiegów niezgodnych z konwencją ra-

mową i polsko-litewskim traktatem z 1994 r. służy

także udział polskich posłów i senatorów w obserwo-

waniu wyborów parlamentarnych i samorządowych,

organizowany za zgodą polskiego parlamentu i litew-

skiej Głównej Komisji Wyborczej.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

w sprawie fatalnej sytuacji ﬁnansowej

polskich ﬁrm budowlanych(7157)

przy którym przekazano interpelację pana posła Ka-

sowej polskich ﬁrmbudowlanychprzekazujęponiż-

sze informacje.

Resort transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej nie może brać odpowiedzialności za sytuację

ﬁrmbudowlanych.

Należywskazać,iżaktualniere-

alizację wszystkich zadań z listy podstawowej.

W związku z powyższym możliwe było rozpisanie

2327

zainteresowana i spełniająca wymogi zamówienia

ﬁrma.

Zdecydowanie nie można jako przyczyn upadku

ﬁrm budowlanych wskazywać kontraktów drogo-

wych.

W przypadku inwestycji drogowych działa in-

westor (w imieniu Skarbu Państwa generalny dyrek-

tor dróg krajowych i autostrad), który podpisuje umo-

wę z wykonawcą – ﬁrmąbądźkonsorcjumﬁrmbu-

dowlanych, wybranych zgodnie z przepisami ustawy

Prawo zamówień publicznych.

Ustawa ta nakłada na

kacji istotnych warunków zamówienia.

Szczególny

charakter nadawany cenie wynika z obowiązku

oszczędzania pieniędzy publicznych, nałożonego przez

ustawę o ﬁnansachpublicznych,zgodniezktórąwy-

datki publiczne powinny być dokonywane w sposób

nia najlepszych efektów z danych nakładów oraz

gnięciu założonych celów.

Należy jednoznacznie wskazać, iż GDDKiA doko-

nuje płatności na rzecz generalnych wykonawców

zgodnie z obowiązującymi procedurami i terminami.

Ponadto z uwagi na sytuację na rynku ﬁrmbudow-

lanych podjęto w resorcie działania, które mają po-

móc ﬁrmomwzachowaniuichpłynnościﬁnansowej.

W celu ułatwienia wykonawcom realizacji obecnych

portu zawarty został aneks do porozumienia zawar-

tego pomiędzy byłym Ministerstwem Infrastruktury

płaty”.

Niezależnie od tego, w celu skrócenia faktycz-

nego przepływu środków pieniężnych między inwe-

storem, wykonawcą a podwykonawcami, GDDKiA

wprowadziła procedurę polegającą m.in. na dokony-

waniu przedpłaty środków na rzecz wykonawcy na

stawionego na podstawie złożonego przez wykonaw-

ﬁkacjaprzedłożonychprzezwykonawcędokumentów

będzie następować w terminie późniejszym.

Powyż-

sze rozwiązanie daje możliwość szybszego regulowa-

nia płatności przez wykonawców swoim dalszym kon-

trahentom.

uwadze sytuację na rynku ﬁrmwykonawczych,re-

sort podejmuje wszelkie możliwe i dopuszczalne prze-

pisami prawa działania mające na celu pomoc ﬁrmom

w zachowaniu ich płynności ﬁnansowej.

Podkreśle-

nia wymaga fakt, iż okres realizacji przyjętego przez

nie realizowanego „Programu budowy dróg krajo-

muje trzy lata.

W związku z powyższym resort trans-

szej kwoty doﬁnansowania projektów drogowych

alnie brak jest jeszcze możliwości szczegółowego

środków.

Zgodnie z założeniami, program zostanie

czowego programu realizowanego w latach 2014–

–2015, a także wskaże ﬁrmombudowlanymkolejne

możliwości ubiegania się o realizację inwestycji dro-

gowych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

2328

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie decyzji Trybunału Konstytucyjnego

odnośnie do ustawy o rodzinnych ogrodach

działkowych (7159)

otrzymane za pośrednictwem pana Adama Jassera,

sekretarza do spraw parlamentarnych w Kancelarii

jące interpelację pana posła Kazimierza Moskala

śnie do ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych,

działając z upoważnienia prezesa Rady Ministrów,

uprzejmie przekazuję następujące informacje odno-

śnie do kwestii poruszonych w interpelacji.

Jak zauważył pan poseł, w dniu 11 lipca 2012 r.

Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjno-

ści wielu przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach

działkowych, przy czym zdecydował odroczyć na

niku Ustaw utratę mocy obowiązującej większości

z zakwestionowanych regulacji.

Zastosowanie klau-

zuli odraczającej uzasadnione zostało koniecznością

umożliwienia uchwalenia przez Sejm RP nowych re-

gulacji dotyczących funkcjonowania ogrodów dział-

kowych w Polsce, które uwzględniałyby konstytucyj-

ne zasady demokratycznego państwa prawnego, rów-

ności, ochrony własności oraz wolności zrzeszania

się.

Należy przy tym wskazać, że trybunał podkreślił,

dy od wielu lat, a nawet kilku pokoleń użytkują przy-

znane im działki.

Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika za-

tem, że szczegółowe kwestie, o których wspomina pan

praw użytkowników ogrodów działkowych, a także

problematyki prawno-organizacyjnej powinny być roz-

strzygnięte przez ustawodawcę w kompleksowej regu-

lacji określającej warunki funkcjonowania ogrodów

działkowych, która zastąpi dotychczasowe unormowa-

nia uznane za niezgodne z Konstytucją RP.

Minister transportu, budownictwa i gospodarki

zm.), jest upoważniony do prowadzenia spraw z za-

kresu rodzinnych ogrodów działkowych.

W ramach

tej kompetencji aktualnie w resorcie transportu, bu-

przednio wydanego w tej sprawie orzecznictwa Trybu-

nału Konstytucyjnego, a także rozpoznanie zagranicz-

nych rozwiązań prawnych funkcjonujących w przed-

miotowym zakresie.

Istotnych merytorycznych wska-

zówek do określenia kierunku ewentualnych zmian

legislacyjnych dostarczy uzasadnienie ww. wyroku try-

bunału.

Spodziewanym efektem prowadzonych w re-

sorcie prac analitycznych będzie sformułowanie tez,

które ewentualnie będą pomocne ustawodawcy do przy-

gotowania regulacji prawnych, które zastąpią unormo-

wania uznane za niezgodne z Konstytucją RP.

działalności KRRiT (7160)

cym interpelacji, nr SPS-023-7160/12, posła Kazi-

mierza Moskala w sprawie krytycznej oceny NIK

dotyczącej działalności KRRiT, z upoważnienia pre-

zesa Rady Ministrów, uprzejmie informuję, że prezes

powiedzi na pytania dotyczące działalności Krajowej

Warszawa, dnia 3 sierpnia 2012 r.

2329

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

Busko-Zdrój SA (7164)

terpelacji poselskiej pani poseł Marii Zuby z dnia

prywatyzacji Uzdrowiska Busko-Zdrój SA poniżej

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa planuje sprze-

daż Uzdrowiska Busko-Zdrój SA?

Jeśli tak, to za jaką

kwotę i na co zostaną przeznaczone pieniądze uzy-

skane z tej sprzedaży?

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa sprzedaży jed-

nego ze starszych uzdrowisk polskich za kwotę odpo-

wiadającą równowartości wybudowania 333 m auto-

strady A2 nie uważa za przedsięwzięcie godne przy-

słowiowego Zabłockiego, czy może jest to ta trzecia

faza nowoczesności, o której rząd tyle mówi i która

właśnie na tym polega?

Uprzejmie informuję, że podtrzymuję swoje sta-

nowisko z dnia 11 maja 2012 r. zaprezentowane

w odpowiedzi na interpelację pani poseł: wobec

przyjęcia przez Radę Ministrów „Planu prywatyza-

cji na lata 2012–2013”, który zakłada m.in. zmiany

własnościowe w spółkach uzdrowiskowych aktual-

nie wyłączonych z prywatyzacji pod warunkiem

łę oraz swoje ustawowe uprawnienia, będę zobowią-

zany do podjęcia wobec tych podmiotów działań

Zmiana rozporządzenia ministra skarbu państwa

Nr 192, poz. 1186), dalej: rozporządzenie, daje moż-

liwość dokonania zmiany struktury właścicielskiej

spółek uzdrowiskowych, nie wykluczając komunali-

zacji jako alternatywy dla prywatyzacji spółek, w tym

spółki Uzdrowisko Busko-Zdrój SA.

Odnosząc się do wpływów uzyskanych z ewentual-

nej prywatyzacji spółki Uzdrowisko Busko-Zdrój SA,

informuję, że Ministerstwo Skarbu Państwa prowadzi

prywatyzację spółek z udziałem Skarbu Państwa,

Nr 114, poz. 664), dalej: ustawa o komercjalizacji

i prywatyzacji.

Powyższe oznacza, że:

udziałów, oraz z którym zostaną wynegocjowane sa-

Wskazana przez panią poseł kwota jest wartością

księgową, która nie ma odzwierciedlenia w rynkowej

wartości spółki.

Rynkowa wartość spółki zostanie

oszacowana przez doradcę MSP.

Przeznaczenie przychodów z prywatyzacji określa

co rok ustawa budżetowa.

Zgodnie z zapisami art. 56

chodów uzyskanych z prywatyzacji tworzy się pań-

stwowe fundusze celowe, m.in.:

— Fundusz Reprywatyzacji – z przeznaczeniem

— Fundusz Restrukturyzacji Przedsiębiorców

– z przeznaczeniem na pomoc w celu ratowania lub

restrukturyzacji przedsiębiorców oraz na udzielanie

wsparcia niebędącego pomocą publiczną,

— Fundusz Nauki i Technologii Polskiej – z prze -

nologii polskiej, wspieranie inwestycji służących po-

trzebom badań naukowych lub prac rozwojowych

oraz promocję i upowszechnianie nauki.

Jakie były wyniki ﬁnansoweUzdrowiskaBusko-

-Zdrój SA na przestrzeni czterech ostatnich lat i czy

te wyniki uzasadniają potrzebę sprzedaży?

Spółka Uzdrowisko Busko-Zdrój SA osiągnęła do-

datnie wyniki ﬁnansowe na przestrzeni ostatnich

czterech lat.

Informuję, że podtrzymuję swoje stanowisko z dnia

terpelację pani poseł, iż pomimo dodatnich wyników

ﬁnansowychnettospółkaniedysponujewystarcza-

jącymi środkami na sﬁnansowanieswoichpotrzeb

inwestycyjnych, a bez przeznaczenia odpowiednich

nakładów w zakresie sprzętu medycznego oraz mo-

dernizacji obiektów nie będzie możliwe w przyszłości

2330

skuteczne jej funkcjonowanie na rynku usług lecz-

rencji.

Biorąc pod uwagę zapotrzebowanie spółki na

spółek Skarbu Państwa, jedynym sposobem uzyska-

nia środków na dalszy rozwój jest pozyskanie inwe-

stora zdolnego do zainwestowania w nowoczesną

bazę leczniczą i hotelową.

W ocenie Ministerstwa

Skarbu Państwa na podstawie dotychczasowych do-

świadczeń prywatyzacja spółki jest skutecznym spo-

nienia stabilnego jej rozwoju z korzyścią nie tylko

dla pracowników spółki i mieszkańców gminy

uzdrowiskowej, ale również pacjentów, którzy będą

W jaki sposób po ewentualnej sprzedaży Uzdro-

wiska Busko-Zdrój SA bada realizowane zadania na-

wiskowych?

Spółki uzdrowiskowe funkcjonują w oparciu m.in.

rzonych przez ministra obrony narodowej i ministra

wym do spraw zdrowia.

Natomiast wojewoda spra-

zorowi, o którym mowa powyżej.

Jednocześnie to mi-

nister właściwy do spraw zdrowia określa kierunki

wiskowego, ustala kierunki lecznicze dla poszczegól-

twierdzonych właściwościach leczniczych i klimat,

dowiskowych warunkujących przyznanie i utrzyma-

nie statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony

winny spełniać zakłady lecznictwa uzdrowiskowego

przez Polskie Drużyny Strzeleckie

mundurów polowych Wojska Polskiego

wraz z oznaczeniami stopni wojskowych (7165)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie używania przez Polskie Drużyny Strzeleckie mun-

durów polowych Wojska Polskiego wraz z oznaczenia-

mi stopni wojskowych (SPS-023-7165/12), uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

1711, ze zm.) oraz z decyzją nr 187/MON ministra

rodowej z organizacjami pozarządowymi i innymi

poz. 131, ze zm.) resort obrony narodowej wspiera

działalność organizacji pozarządowych działających

w obszarze obronności w wielu formach, m.in. po-

przez udzielanie dotacji celowych w ramach zadań

publicznych, pomocy logistycznej i organizacyjnej,

a także merytorycznej.

Wszelkie informacje na temat

prowadzonej przez resort obrony narodowej współ-

pracy dostępne są na stronie internetowej www.woj-

skopolskie.pl (współpraca ze społeczeństwem).

Pragnę podkreślić, że organizacja pozarządowa

o nazwie Polskie Drużyny Strzeleckie nie współpra-

cuje z Ministerstwem Obrony Narodowej w żadnej

z wymienionych form.

Polskie Drużyny Strzeleckie

są organizacją pozarządową z siedzibą w Ozorkowie,

zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym pod

numerem 0000029064.

Organizacja ta na etapie two-

rzenia stowarzyszenia nie uzgodniła statutu z mini-

2331

strem obrony narodowej.

Jednym z celów działania

Polskich Drużyn Strzeleckich jest „współdziałanie

zgodnie z doktryną NATO z wojskiem w ramach

współpracy CIMIC – NATO” (art. 6g statutu tej or-

ganizacji).

Tym samym organizacja była zobligowana

do uzgodnienia zakresu działalności z Minister-

stwem Obrony Narodowej i nie zastosowała się do

poz. 855, ze zm.).

Mimo braku takich uzgodnień sąd

zarejestrował organizację w dniu 19 lipca 2001 r.

W odniesieniu do zapytania o możliwość noszenia

umundurowania pragnę zaznaczyć, że jedynie nie-

liczne podmioty wymienione w rozporządzeniu mini-

stra obrony narodowej z dnia 19 października 2005 r.

lub jego części (Dz. U. Nr 216, poz. 1827, ze zm.) mają

prawo w ściśle określonych przypadkach korzystać

z tego przywileju.

Należą do nich m.in. organizacje,

które podpisały z Ministerstwem Obrony Narodowej

porozumienie o współpracy.

Wykorzystywanie przez Polskie Drużyny Strze-

leckie munduru jest naruszeniem postanowień przy-

wołanego rozporządzenia w sprawie zakazu używa-

nia munduru wojskowego lub jego części.

Każdy taki

przypadek podlegający sankcji karnej z art. 61 § 1

odpowiednich organów ścigania.

Na zakończenie pragnę poinformować, że Mini-

sterstwo Obrony Narodowej w dniu 7 stycznia 2010 r.

skierowało wniosek o prawne uregulowanie funkcjo-

nowania Polskich Drużyn Strzeleckich, zgodnie

z obowiązującymi przepisami, do starosty powiatu

zgierskiego będącego organem nadzorczym dla sto-

warzyszenia.

Postanowieniem z dnia 7 września 2011 r.

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi,

wego po rozpoznaniu sprawy z wniosku starosty

zgierskiego umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu

orzeczenia czytamy, że przyczyną umorzenia było

wycofanie wniosku przez pełnomocnika wniosko-

dawcy – starosty powiatu zgierskiego.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie propozycji zmiany przepisów prawa

w zakresie terminu płacenia faktur

przez ﬁrmy zamawiające

oraz naliczania odsetek (7166)

-7166/12), przy którym przekazano interpelację posła

Jarosława Rusieckiego, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące stanowisko.

Ministerstwo Gospodarki dostrzega problem wy-

akcjach handlowych.

Za prace nad jej wdrożeniem do

krajowego porządku prawnego odpowiedzialny jest

minister gospodarki.

W tym celu opracowane zosta-

ły założenia nowelizacji ustawy z dnia 12 czerwca

już przez Radę Ministrów.

W najbliższym czasie pro-

jekt ustawy przygotowany na bazie powyższych za-

łożeń zostanie przekazany do uzgodnień międzyre-

sortowych.

Ze względu na termin implementacji dy-

rektywy krajowe przepisy w tym zakresie powinny

wejść w życie najpóźniej 16 marca 2013 r.

Celem projektu jest zmniejszenie opóźnień w płat-

nościach w transakcjach handlowych, co powinno

zwiększyć bezpieczeństwo obrotu gospodarczego i wpły-

nąć korzystnie na funkcjonowanie przedsiębiorstw.

Przedsiębiorcy będą mogli skorzystać z dodatkowych

instrumentów dyscyplinujących kontrahentów do za-

płaty w krótszym terminie.

Skutkiem rozwiązań

przewidzianych w ustawie powinno być zapobieganie

nadużywaniu swobody zawierania umów na nieko-

rzyść przedsiębiorcy-wierzyciela oraz zwiększenie

bezpieczeństwa przy zawieraniu umów pomiędzy

przedsiębiorcami oraz między przedsiębiorcami a or-

ganami publicznymi.

Zgodnie z przedmiotową dyrektywą w założeniach

handlowych zawarto rozwiązanie, zgodnie z którym

2332

będzie uzasadnione szczególnym charakterem lub

szczególnymi elementami umowy.

Termin ten w żadnym jednak przypadku nie bę-

dzie mógł przekroczyć 60 dni kalendarzowych.

Wska-

zanie w umowie terminu dłuższego traktowane bę-

dzie jako opóźnienie w zapłacie należności, wierzy-

cielowi zaś przysługiwać będą odsetki za opóźnienie

wierzycielowi kosztów, które poniósł przy dochodze-

niu należnej mu od dłużnika kwoty.

Proponuje się,

zgodnie z dyrektywą 2011/7, wprowadzenie stałej re-

kompensaty w wysokości wyrażonej w złotych rów-

Podkreślenia wymaga, że wszelkie propozycje in-

gerujące w zasadę swobody umów powinny być szcze-

gółowo rozpatrywane pod względem ich wpływu na

sytuację przedsiębiorców, w szczególności w zakresie

rozliczeń podatkowych.

W związku z tym po wpro-

wadzeniu zmian opisanych powyżej i ocenie ich sku-

teczności Ministerstwo Gospodarki zakłada konty-

nuowanie prac w celu dokonania ewentualnych

zmian w innych aktach prawnych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie prywatyzacji polskich uzdrowisk

(7167)

w sprawie prywatyzacji polskich uzdrowisk poniżej

przedstawiam odpowiedzi na zawarte w ww. interpe-

lacji pytania.

1.

Jakie zabezpieczenia ﬁnansoweprzewidujeMi-

nisterstwo Skarbu Państwa w celu sﬁnalizowania

transakcji z potencjalnymi inwestorami i wywiąza-

nia się ich z podpisanych umów?

Gwarancją realizacji wynegocjowanych z inwesto-

rem zobowiązań pozacenowych (m.in. kontynuacja

działalności uzdrowiskowej, nakłady inwestycyjne)

są odpowiednie zapisy w umowie prywatyzacyjnej

dotyczące zapłaty kwot gwarancyjnych przez inwe-

stora z tytułu niewykonania lub nienależytego wy-

konania zobowiązań.

Na zabezpieczenie płatności kwot gwarancyjnych

oraz odsetek za opóźnienie w zapłacie kwot gwaran-

cyjnych inwestor:

— poddaje się egzekucji wprost z aktu notarial -

powania cywilnego; stosowny akt notarialny zostaje

podpisany przez inwestora równocześnie z podpisa-

niem umowy i stanowi załącznik do umowy sprzeda-

ży akcji/udziałów spółki, bądź

— jednocześnie z zawarciem umowy wystawia

i wręcza sprzedawcy weksle własne in blanco wraz

z deklaracją wekslową, która określa warunki uzu-

pełnienia weksla przez sprzedawcę.

Minister skarbu państwa w dotychczas prowa-

dzonych procesach prywatyzacji uzdrowisk wyma-

gał od inwestorów m.in. podjęcia zobowiązania do-

tyczącego utrzymania działalności uzdrowiskowo-

-leczniczej, rozumianej jako podstawowa działalność

spółek uzdrowiskowych.

Odpowiednie zapisy mają odzwierciedlenie w pod-

pisanych dotychczas umowach sprzedaży spółek

uzdrowiskowych.

2.

Dlaczego planuje się sprywatyzować uzdrowi-

ska, takie jak Busko-Zdrój, które posiadają dobre

wyniki ﬁnansoweigenerujądochód?

Spółki uzdrowiskowe, w tym Uzdrowisko Busko-

-Zdrój SA, odczuwają niedobór środków ﬁnansowych

na realizację planów rozwojowych.

Bez przeznacze-

nia odpowiednich nakładów w zakresie sprzętu me-

dycznego oraz modernizacji obiektów nie będzie moż-

liwe w przyszłości skuteczne ich funkcjonowanie na

rynku usług lecznictwa uzdrowiskowego, a szerzej

jącej się konkurencji.

Biorąc pod uwagę zapotrzebo-

wanie spółek na środki inwestycyjne oraz fakt, że

nansowania spółek Skarbu Państwa, jedynym spo-

sobem uzyskania środków na dalszy rozwój jest po-

zyskanie inwestora zdolnego do zainwestowania

czasowych doświadczeń, prywatyzacja spółek uzdro-

wiskowych jest skutecznym sposobem pozyskania

watyzowanych spółek i mieszkańców gmin uzdrowi-

2333

uzdrowiskowego.

3.

Jakie zostały przyjęte kryteria wyceny uzdro-

wisk?

Ministerstwo Skarbu Państwa prowadzi prywa-

Wskazana przez pana posła w treści interpelacji

kwota 125,5 mln zł jako przewidywany zysk z pry-

watyzacji spółek uzdrowiskowych jest wartością

skowych zostanie oszacowana przez doradcę MSP.

polskich uzdrowisk oznacza ryzyko ograniczenia do-

stępu do leczenia sanatoryjnego, czego przyczyną

mogą być zwiększone ceny usług?

Doświadczenie przy prywatyzacji spółek uzdrowi-

wia (dalej: NFZ).

Przykładem może być Zakład Lecz-

niczy Uzdrowisko Nałęczów SA, który w kilkanaście

wanych spółek uzdrowiskowych mają szansę skorzy-

stać z wyższego standardu usług po obowiązujących

w ramach kontraktów z NFZ cenach.

o proﬁlu uzdrowiskowym dynamicznego rozwoju

skowego.

5.

Dlaczego placówki strategiczne, jakimi są pol-

skie uzdrowiska, do tej pory ujęte w wykazie ośrod-

ków wyjętych spod prywatyzacji, obecnie zaplanowa-

ne są do sprywatyzowania w latach 2012–2013?

Jakie

są kryteria, według których zmienia się charakter

perspektyw prywatyzacyjnych danego przedmiotu?

W Ministerstwie Skarbu Państwa przeprowadzo-

no analizę obecnej sytuacji ekonomiczno-ﬁnansowej

spółek uzdrowiskowych w kontekście możliwości

wszczęcia procesów prywatyzacyjnych uzdrowisk

wyszczególnionych w rozporządzeniu ministra skar-

W wyniku ww. analizy stwierdzono, iż istnieje ko-

nieczność dokonania weryﬁkacjiobecnieobowiązu-

jącej listy spółek niepodlegających prywatyzacji.

Ak-

tualna sytuacja ekonomiczno-prawna spółek uzdro-

wiskowych działających w formie jednoosobowych

spółek Skarbu Państwa jest zróżnicowana.

Pomimo,

w większości przypadków, dodatnich wyników ﬁnan-

sowych netto spółki uzdrowiskowe odczuwają niedo-

bór środków ﬁnansowychnarealizacjęplanówroz-

wojowych.

Zablokowanie spółkom uzdrowiskowym

możliwości prywatyzacji, a co za tym idzie, pozyska-

nia niezbędnych środków ﬁnansowych, znacznie

utrudnia właściwe funkcjonowanie oraz konkurowa-

nie z innymi podmiotami działającymi na rynku.

Podsumowując, zmiana rozporządzenia daje moż-

liwości dokonania zmiany struktury właścicielskiej

Odnosząc się do zawartej w pana interpelacji in-

formacji co do arbitralności podejmowanych przez

rząd decyzji i braku stosownych konsultacji, pragnę

podkreślić, że projekt zmieniający rozporządzenie

został przesłany do uzgodnień międzyresortowych

i konsultacji społecznych.

Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa uważnie śledziło ich przebieg, prezentując po-

stawę otwartego dialogu i wymiany argumentów.

Przedstawiciele ministerstwa brali i biorą udział

2334

w spotkaniach z udziałem zainteresowanych stron,

analizując przedstawiane stanowiska.

Przeprowa-

dzone uzgodnienia i konsultacje będą podstawą do

dokonania oceny, czy przedmiotowy projekt realizu-

je wytyczne, o których mowa w art. 64 ustawy uzdro-

wiskowej.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie odpłatności za przebywanie rodziców

z dzieckiem w szpitalu, uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższych informacji.

cjent przebywający w podmiocie leczniczym wykonu-

jącym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne

przepisów o działalności leczniczej ma prawo do kon-

taktu osobistego, telefonicznego lub korespondencyj-

nego z innymi osobami.

Art. 34 ustawy kreuje dla

pacjenta prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej,

którą jest opieka niepolegająca na udzielaniu świad-

czeń zdrowotnych.

Prawo to ma szczególne znaczenie

w sytuacji, gdy pacjentem jest dziecko.

Przepisy nie

precyzują jednak tego uprawnienia.

Sposób jego re-

przebywa dziecko) jest bowiem uzależniony od wa-

runków (m.in. lokalowych) konkretnego szpitala.

Art. 35 ustawy stwarza możliwość pobierania przez

podmiot leczniczy opłat z tytułu kosztów realizacji

powyższych praw.

Jest to jednak możliwe pod warun-

kiem, iż realizacja tych praw skutkuje kosztami po-

niesionymi przez podmiot leczniczy.

Wysokość opłaty

uwzględnia rzeczywiste koszty realizacji tych praw.

Opłaty są ustalane przez kierownika podmiotu, zaś

informacja o ich wysokości, sposobie ustalenia jest

miotu leczniczego.

Jeśli zatem przebywanie osób bliskich przy dziec-

ku powoduje dla podmiotu leczniczego dodatkowe

koszty (np. za korzystanie z pościeli czy mediów)

mogą zostać pobrane opłaty z tego tytułu.

Oznacza to, iż kierownik podmiotu leczniczego

podmiotu leczniczego dodatkowe koszty.

Wysokość

tych kosztów powinna zostać przez podmiot leczniczy

udokumentowana.

Nie w każdym przypadku bowiem

z obecności rodziców wynikają koszty dla szpitala,

np. gdy nie korzystają oni ze szpitalnego łóżka, a je-

dynie z krzesła przy łóżku dziecka.

Pobieranie opłaty

jest w tej sytuacji niezasadne.

Jeżeli chodzi o ustawowe określenie wysokości

odpłatności za usługi pozamedyczne, takie rozwiąza-

nie nie znajduje uzasadnienia z dwóch powodów: po

pierwsze koszty te cechuje znaczne zróżnicowanie

w zależności od podmiotu leczniczego, po drugie

w przypadku ich określenia byłyby z pewnością bar-

dziej bezwzględnie egzekwowane.

Pomoc rodzicom z niskimi dochodami byłaby ro-

dzajem pomocy społecznej, zaś właściwy w tym za-

kresie jest minister pracy i polityki społecznej.

Z poważaniem

w sprawie zbyt małej liczby

honorowych krwiodawców w Polsce (7169)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

przesłaną przy piśmie, SPS-023-7169/12, z dnia 27

lipca 2012 r., w sprawie podjęcia działań mających na

celu promowanie idei honorowego krwiodawstwa

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Niedobory krwi w Polsce zdarzają się sporadycz-

nie i mają charakter sezonowy.

W poszczególnych

regionach kraju występują zazwyczaj w okresie wa-

kacyjnym, a wynikają z migracji dawców i okresu

urlopowego oraz zwiększonej liczby wypadków dro-

gowych.

Stany te są na bieżąco monitorowane, a ewen-

tualne braki bądź niedobory uzupełniane krwią i jej

składnikami z regionów posiadających nadwyżki.

Po-

bierana ilość krwi zapewnia aktualnie dostateczne

zaopatrzenie placówek służby zdrowia w krew i jej

2335

składniki.

Zapotrzebowanie szpitali na krew i jej

składniki pokrywane jest w 100%.

Warto zaznaczyć,

że liczba wysokospecjalistycznych operacji w Polsce

jest wciąż mniejsza niż np. w krajach Europy Zachod-

niej, zatem wzrost ilości pobieranej krwi powinien

być skorelowany z liczbą zabiegów, do których po-

trzebna jest krew.

Wskaźnik liczby donacji w Polsce, przypadający

na 1000 mieszkańców, wzrastał dynamicznie w ciągu

ostatnich lat i z poziomu 25,32 donacji w 2006 r.

wzrósł do ok. 32,00 donacji w 2011 r.

Postęp medycyny i możliwość przeprowadzenia

skomplikowanych operacji, szczególnie przeszczepów,

cji) powoduje wzrost zapotrzebowania na krew nie-

alizowany jest program zdrowotny pn. „Zapewnienie

–2014”.

Program ten ma charakter strategiczny i dłu-

goterminowy.

W nowatorski sposób deﬁniujeokreślo-

Polskę rzeczywistej samowystarczalności.

W swej

pośredni sposób mają wpływ na pozyskanie nowych

Celem ogólnym ww. programu jest osiągnięcie

przez RP samowystarczalności zaopatrzenia w bez-

pieczną krew, jej składniki i produkty krwiopochod-

ne poprzez optymalne wykorzystanie potencjału jed-

nostek organizacyjnych publicznej służby krwi i ho-

norowych dawców krwi.

Cele szczegółowe zaś to m.in.

propagowanie honorowego krwiodawstwa, rozwój

systemu pobierania krwi i jej składników w oparciu

o mobilne punkty poboru oraz optymalizacja wyko-

rzystania krwi i jej składników w lecznictwie.

Celem ogólnopolskich działań promujących hono-

rowe krwiodawstwo w Polsce jest podniesienie pozio-

mu wiedzy społeczeństwa w zakresie krwiodawstwa,

przełamywanie mitów i stereotypów związanych

z oddawaniem krwi, pozyskanie dawców pierwszora-

zowych i zachęcenie do regularnego oddawania krwi,

a także edukacja dzieci i młodzieży z zakresu krwio-

dawstwa i krwiolecznictwa.

Ministerstwo Zdrowia, Narodowe Centrum Krwi

oraz centra krwiodawstwa inicjują wiele akcji zwią-

zanych z promowaniem krwiodawstwa oraz aktyw-

nie włączają się w wydarzenia, które mogą wpłynąć

na wzrost świadomości Polaków o honorowym odda-

waniu krwi, np. ogólnopolska zbiórka krwi organizo-

wana przez Niezależne Zrzeszenie Studentów pn.

Wampiriada, festiwal Przystanek Woodstock, ogól-

nopolska zbiórka krwi z Caritas Polska, Bankowa

Akcja Honorowego Krwiodawstwa współorganizowa-

na z PKO Bankiem Polskim, zbiórki krwi z Fundacją

Ronalda McDonalda, ogólnopolski Festiwal Muzyki

i Życia Bluesobranie Krwiodawców, uroczyste obcho-

dy Światowego Dnia Honorowego Krwiodawcy oraz

wiele innych akcji: pikniki, festyny, lokalne eventy.

Wyrażam głębokie przekonanie, że wszystkie dzia-

łania na rzecz propagowania honorowego krwiodaw-

stwa w Polsce, zarówno te realizowane obecnie, jak

i zaplanowane na najbliższą przyszłość, w istotny

stwie motywacji do honorowego oddawania krwi

i zaowocują wzrostem liczby stałych dawców, a tym

samym zwiększeniem ilości pobieranej krwi i jej

składników.

Igor Radziewicz-Winnicki

określającego standardy postępowania

w anestezjologii (7171)

lacją pana Waldy Dzikowskiego, posła na Sejm RP,

jektu rozporządzenia określającego standardy postępo-

wania w anestezjologii, uprzejmie wyjaśniam.

2336

tynuację treści zapisów zawartych w rozporządzeniu

Odnosząc się do kwestii obciążeń ﬁnansowych,

Z poważaniem

w sprawie zmian systemu nadzoru nad

rynkiem turystycznym (7172)

SPS-023-7172/12), w sprawie zmian systemu nad-

zoru nad rynkiem turystycznym uprzejmie informuję,

co następuje.

1.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie zmian

dotyczących wysokości zabezpieczenia?

2.

Jakie rozwiązania chroniące klientów zapropo-

nuje ministerstwo?

Ad 1.

Ochrona interesów osób korzystających

ra wdraża do polskiego prawa dyrektywę Rady 90/

nizowanych podróży, wakacji i wycieczek.

Kluczo-

wym elementem tej ochrony jest system zabezpieczeń

ﬁnansowych,wymaganychwzwiązkuzdziałalno-

ścią wykonywaną przez organizatorów turystyki

średnik turystyczny musi posiadać na wypadek swo-

jej niewypłacalności zabezpieczenie ﬁnansowewfor-

mie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczenio-

2337

przyjmować wpłaty klientów wyłącznie na rachunek

ne wyłącznie na terenie kraju).

cieczek.

W ww. rozporządzeniach ministra ﬁnansów

wprowadzono zróżnicowanie minimalnej wysokości

turystyki i pośredników turystycznych w zależności

imprez turystycznych (tj. w zależności od zasięgu te-

rytorialnego i środka transportu oraz terminu i wy-

sokości przyjmowanych przedpłat), i znacząco pod-

niesiono wysokości wymaganych zabezpieczeń ﬁnan-

sowych, z poziomu 6% rocznych przychodów do po-

ziomu 12−20% rocznych przychodów dla imprez

obarczonych największym ryzykiem, organizowa-

nych z wykorzystaniem lotów czarterowych do kra-

jów europejskich i niezależnie od środka transportu

do krajów pozaeuropejskich.

przejściowymi zawartymi w ww. nowelizacji ustawy

pod względem tego, czy obowiązujące nowe, podwyż-

szone stawki są wystarczające, aby pokryć wszystkie

roszczenia poszkodowanych klientów.

Ze wstępnych

na występowania nieprawidłowości w działalności

przedsiębiorców, które mogą ograniczać skuteczność

znaczącego, bo nawet przeszło 3-krotnego zwiększenia

W stanowisku Konwentu Marszałków Woje-

ustawy zwrócono uwagę, że na podstawie przeprowa-

dzonych kontroli zostało stwierdzone naruszanie

stycznych warunków posiadanych zabezpieczeń ﬁ-

nansowych poprzez:

— zaniżanie przez przedsiębiorców przychodów

2338

jako nowe ﬁrmywtensposób,abyobowiązywałaje

Przedstawione w przedmiotowym stanowisku

informacje dokumentują fakt, że przyczyny upadło-

ści i problemów w zakresie płynności biur podróży

wiążą się z praktykami i decyzjami podejmowanymi

przez biura podróży działające jako jedne z wielu

podmiotów obrotu gospodarczego.

Należy podkre-

ślić, iż w gospodarkach wolnorynkowych ﬂuktuacja

na rynku, przejęcia i upadłości przedsiębiorstw nie

są niczym wyjątkowym i dotyczą wielu dziedzin go-

spodarki.

W celu ograniczenia skutków nieprawidłowości

Ad 2.

Sygnalizowane przez branżę turystyczną

i bankowo-ubezpieczeniową problemy w funkcjonowa-

niu systemu zabezpieczeń oraz tegoroczne przypadki

niewypłacalności organizatorów turystyki i pośredni-

ków turystycznych stanowią impuls do ponownego

podróży.

Ministerstwo Sportu i Turystyki przeprowa-

dziło ponowne konsultacje z branżą turystyczną w spra-

wie możliwości ustanowienia obligatoryjnego Tury-

stycznego Funduszu Gwarancyjnego.

Także Konwent Marszałków w swoim stanowisku

jąc między innymi dodatkowe wzmocnienie ochrony

określanego funduszem/kasą, który zabezpieczałby

zatora turystyki, stanowiąc rezerwę bądź główny

by wpłaty organizatorów turystyki i pośredników

turystycznych naliczane na podstawie realnie podpi-

sanych umów.

W Ministerstwie Sportu i Turystyki przygotowa-

ny został projekt wstępny ustawy o Turystycznym

Funduszu Gwarancyjnym w oparciu o poniższe głów-

ne założenia:

— nadzór nad funduszem sprawowałby minister

właściwy do spraw turystyki, dysponentami środków

ﬁnansowychfunduszubylibywłaściwimarszałkowie

województw jako organy prowadzące rejestry dzia-

łalności regulowanej organizatorów turystyki i po-

średników turystycznych oraz organy właściwe do

fundusz ten miałaby charakter uzupełniający do-

tychczas funkcjonujące zabezpieczenia,

2339

— organem opiniodawczym ministra właściwego

łaby rada funduszu powoływana przez tego ministra,

w której skład wchodziliby przedstawiciele admini-

stracji rządowej, samorządowej, organizacji branżo-

wych zrzeszających przedsiębiorców, a także działa-

jących na rzecz ochrony konsumentów.

Na podstawie wyników wstępnych konsultacji

w środowisku branży turystycznej, ubezpieczenio-

wej i bankowej we wrześniu br. w Ministerstwie

Sportu i Turystyki zostaną podjęte dalsze działania

legislacyjne.

Z wyrazami szacunku

Minister

Pietrzczyka oraz grupy posłów

w sprawie własnościowej

Spółdzielni Mieszkaniowej „Hutnik”

w Ostrowcu Świętokrzyskim (7173)

sma z dnia 27 lipca 2012 r., przy którym przedstawio-

lację pana posła Lucjana Marka Pietrzczyka oraz

skim, uprzejmie zauważam, że zgodnie z przepisem

czym charakterze i odnoszących się do problemów

Analiza treści pisma grupy posłów z dnia 25 lipca

2012 r. jednoznacznie wskazuje, że oczekują od mi-

nistra sprawiedliwości oceny sytuacji prawnej wska-

zanej spółdzielni oraz udzielenia porady prawnej czy

wręcz podjęcia działań na rzecz grupy osób.

Kwestie

przedmiotem interpelacji.

korespondencji, która nie spełnia wskazanych wyżej

wymogów dotyczących interpelacji, uprzejmie proszę

Panią Marszałek o rozważenie potrzeby skierowania

4 regulaminu Sejmu.

nistracyjną działalnością sądów powszechnych.

Mając powyższe na uwadze, zwracam interpelację

Z poważaniem

koncepcji przestrzennego zagospodarowania

z art. 47 ustawy o planowaniu

i gospodarowaniu przestrzennym (7196)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając, z upo-

interpelacji pana posła Krzysztofa Jurgiela oraz

grupy posłów, w sprawie niezgodności Koncepcji

Przestrzennego Zagospodarowania Kraju, przyjętej

stawiam następujące wyjaśnienia.

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania

(KPZK) razem z Długookresową Strategią Rozwoju

Kraju (DSRK) to, zgodnie z przyjętymi przez Radę

Ministrów w 2009 r. założeniami systemu zarządza-

nia rozwojem Polski, najważniejsze dokumenty pla-

nistyczne w perspektywie długookresowej.

Zakłada

się, że docelowo KPZK będzie stanowiła przestrzen-

ny element DSRK.

„Koncepcja przestrzennego zagospodarowania

kraju 2030” w swojej wizji Polski w perspektywie naj-

bliższych dwudziestu lat, jest zbieżna z opracowanym

w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów raportem

„Polska 2030”, nakreślającym główne społeczno-go-

spodarcze wyzwania rozwojowe.

Należy podkreślić,

że raport stanowi dokument o charakterze analitycz-

no-eksperckim, który jest podstawą zarówno KPZK

2030, jak i DSRK.

2340

Prace nad KPZK 2030 i DSRK, do czasu przyjęcia

przez Radę Ministrów pierwszego z dokumentów, po-

stępowały równolegle.

Teksty ich były wzajemnie

konsultowane i uspójniane.

Konieczność przyjęcia

KPZK 2030 jeszcze przed zakończeniem prac nad

DSRK, wynikała z postulatów samorządów szczebla

regionalnego i lokalnego, które z powodu braku no-

wego dokumentu planistycznego szczebla krajowego,

aktualizując swoje strategie rozwoju i plany prze-

strzennego zagospodarowania, musiałyby się odwo-

ływać do zdezaktualizowanej „Koncepcji polityki

przestrzennego zagospodarowania kraju” z 2001 r.

Istotnym argumentem, za jak najszybszym przyję-

ciem przez rząd KPZK 2030 był też fakt, iż w roku

2014 rozpocznie się nowa perspektywa ﬁnansowa

UE.

Nakreślona w KPZK 2030 wizja zagospodaro-

wania przestrzennego kraju oraz wskazane kierunki

działań mogą w sposób znaczący pomóc instytucjom

zarządzającym funduszami w wyborze właściwych

priorytetów.

Aktualnie prace nad DSRK jeszcze trwają, ale ich

zakończenie jest przewidziane w tym roku.

Organem

odpowiedzialnym za opracowanie tego dokumentu jest

obecnie Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji.

Ponadto stwierdzam, że KPZK 2030 spełnia wy-

wyznaczono obszary problemowe w korelacji z Kra-

jową Strategią Rozwoju Regionalnego, bazując na

ustawowej deﬁnicjiobszaruproblemowego,tj.„ob-

szaru szczególnego zjawiska z zakresu gospodarki

strzennych”, wskazanego w planie zagospodarowa-

nia przestrzennego województwa lub określonego

w studium uwarunkowań i kierunków zagospodaro-

wania przestrzennego gminy.

Obszary te są elemen-

tem składowym zdeﬁniowanychwKPZK2030obsza-

rów funkcjonalnych i zostały sklasyﬁkowanewroz-

dziale VI: Typologia obszarów funkcjonalnych.

Odnośnie obszarów produkcji rolnej w KPZK

2030, jako jeden z typów obszarów funkcjonalnych

wskazano obszary ochrony gleb dla celów produkcji

rolnej i zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego

kraju oraz ochrony funkcji towarzyszących produkcji

żywności.

Obszary o cechach rolniczych ujęte zosta-

ły również w kategorii obszarów wiejskich wymaga-

jących wsparcia procesów rozwojowych.

Obszary te

będą obowiązkowym elementem wojewódzkich stra-

tegii rozwoju oraz będą uwzględnione w planach za-

gospodarowania przestrzennego województw w celu

rozwiązania wskazanych problemów na poziomie re-

gionalnym.

Natomiast, obszary przedsiębiorczości i obszary

produkcji rolnej – zdrowej żywności (rozumianej jako

jedna z form tej przedsiębiorczości), podane w inter-

pelacji jako przykłady obszarów problemowych, nie

mieszczą się w przyjętej w KPZK 2030 deﬁnicjiob-

szarów funkcjonalnych, gdyż nie mają ani charakte-

rystycznych cech przestrzennych, ani nie noszą zna-

mion wyróżniających je jako szczególne zjawisko.

Wskazanie takich obszarów byłoby też równoznacz-

ne z ingerencją w uprawnienia samorządów.

Nato-

miast rolą KPZK 2030 jest wskazanie zasad, zgod-

nie z którymi można rozdysponować przestrzeń

w celu pobudzenia rozwoju określonego geograﬁcz-

nie terytorium.

Mam nadzieję, że powyższe informacje wyjaśnia-

ją problem zgłoszony w interpelacji pana posła

Z poważaniem

Adam Zdziebło

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-7198/12, dotyczące zapytania posła

lęgnacyjne lub legitymują się one znacznym stopniem

niepełnosprawności albo gdy rodzice zostali pozba-

wieni praw rodzicielskich.

Świadczenie pielęgnacyjne

2341

będzie przysługiwało, jeżeli niepełnosprawność osoby

nie wysokości specjalnego zasiłku opiekuńczego na

dochodowego w ramach przeprowadzanej co trzy

dzinnych, weryﬁkacji kwot świadczeń rodzinnych

się dziećmi niepełnosprawnymi, a jeżeli rodzice nie

pełnosprawności – innych osób obciążonych obowiąz-

kiem alimentacyjnym, pozwoli rozważyć skierowanie

jak dotychczas, bez kryterium dochodowego) i uwzględ-

niając sytuację budżetową, w przyszłości także więk-

dze nieposiadanie przez zdecydowaną większość pod-

dów, z których można byłoby choćby częściowo sﬁ-

nansować opiekę.

Mając na uwadze konstytucyjną zasadę ochrony

wydane na podstawie przepisów dotychczasowych

ściwe zostały zobowiązane do poinformowania osób

gnacyjnego.

Poinformowanie to ma nastąpić w ciągu

w sprawie zmian w podatkach, które mogą być

elementem polityki prorodzinnej (7199)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając w poro-

zumieniu z ministrem ﬁnansównapismoPaniMar-

dotyczące interpelacji posła Bogdana Rzońcy w spra-

polityki prorodzinnej, uprzejmie wyjaśniam.

Na wstępie należy zauważyć, że kwestie dotyczą-

ce ulgi podatkowej na dzieci określone są w ustawie

jącej się w bezpośredniej kompetencji ministra ﬁnan-

W gospodarce rynkowej system podatkowy powi-

nien spełniać przede wszystkim podstawowy cel, ja-

kim jest sprawne i efektywne gromadzenie dochodów

publicznych pozwalające państwu na wypełnianie

jego funkcji.

Systemu podatkowego nie należy zatem

utożsamiać z instrumentem polityki prorodzinnej

państwa.

Tym niemniej ustawa o podatku dochodo-

wym od osób ﬁzycznychzawieraregulacje,którenie-

polityki prorodzinnej.

Wprawdzie przyjęte w ustawie

rozwiązania nie realizują wszystkich zgłaszanych

w tym zakresie postulatów, jednak to nie w systemie

podatkowym, ale przede wszystkim w systemie świad-

czeń rodzinnych oraz innych systemach (np. instytu-

cjonalnej opieki nad małym dzieckiem, wsparcia ro-

dziny niewydolnej wychowawczo, pomocy społecznej)

powinna być realizowana polityka prorodzinna.

Re-

alizowanie bowiem polityki prorodzinnej poprzez sys-

2342

tem podatku dochodowego od osób ﬁzycznychzeswej

istoty niesie ze sobą ograniczenia polegające m.in. na

tym, że z ulgi na dzieci mogą korzystać jedynie po-

datnicy tego podatku.

Nie korzystają zatem z ulgi

osoby niebędące podatnikami podatku dochodowego

2012 r. do Sejmu RP projekt nowelizacji ustawy o po-

m.in. propozycje zmian w zakresie ulgi na dzieci, sta-

nowi realizację zapowiedzianych przez premiera Do-

pada 2011 r. zmian kierunku polityki ﬁskalnejwkon-

tekście sytuacji demograﬁcznej kraju oraz zasady

sprawiedliwości i solidarności społecznej.

W dniu

tego projektu ustawy, po którym skierowano projekt

do Komisji Finansów Publicznych.

Stąd też, jak słusz-

nie poseł Bogdan Rzońca zauważył, zaproponowane

w ww. nowelizacji zmiany polegają na:

— zwiększeniu ulgi dla rodzin z trojgiem i więcej

— ograniczeniu ulgi dla rodzin z jednym dziec -

kiem poprzez wprowadzenie kryterium dochodo-

wego.

Warto zauważyć, iż korzystanie z każdej ulgi po-

na cele rehabilitacyjne) bądź od podatku (np. ulga na

dzieci) uzależnione jest nie tylko od przewidzianych

w ustawie limitów dla poszczególnych rodzajów ulg,

ale również od wysokości uzyskanego przez podatni-

ka dochodu i będącego jego wynikową podatku.

Tym

ﬁzycznychprzewidujewyłącznieulgiodliczanewroku

podatkowym, którego dotyczą, do wysokości uzyska-

nego dochodu bądź podatku.

Jeżeli uzyskany przez

podatnika dochód bądź podatek nie pozwala na odli-

czenie całej przysługującej kwoty ulgi, ta „nadwyż-

ka” nie może być odliczona od dochodu (podatku)

w latach następnych.

Taka zasada dotyczy również

ulgi na dzieci zarówno w obowiązującym stanie

prawnym, jak i proponowanym w nowelizacji.

przeciętnie w skali roku z 577 zł, w tym rodzina z:

— trójką dzieci – 556 zł,

małżonkowie, którzy osiągają przychody np. ze sto-

nowanych zmianach) na:

miesięcznie,

miesięcznie.

Jednocześnie należy wspomnieć o zwiększeniu

wsparcia materialnego rodzin z dziećmi na utrzyma-

niu w ramach systemu świadczeń rodzinnych poprzez

teriów dochodowych uprawniających do świadczeń

poprzez podwyższenie kwot zasiłków rodzinnych (mie-

sięcznie):

Zwiększone dochody rodzin z tytułu świadczeń

rodzinnych są wyłączone z opodatkowania podat-

kiem dochodowym od osób ﬁzycznych.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

przekazujące interpelację pana posła Bogdana Rzoń-

cy w sprawie ustawy o rodzinnych ogrodach działko-

wych uprzejmie przekazuję następujące informacje.

tucyjności wielu przepisów ustawy o rodzinnych

wanie klauzuli odraczającej uzasadnione zostało ko-

niecznością umożliwienia Sejmowi RP uchwalenia

2343

nowych regulacji dotyczących funkcjonowania ogro-

dów działkowych w Polsce, które uwzględniałyby

konstytucyjne zasady demokratycznego państwa

prawnego, równości, ochrony własności oraz wolno-

bunał podkreślił, iż ochroną prawną objęci w pierw-

szym rzędzie muszą być sami działkowcy, którzy

pokoleń użytkują przyznane im działki.

zatem, że szczegółowe kwestie, o których wspomina

pan poseł w wystąpieniu, dotyczące m.in. ochrony

rozstrzygnięte przez ustawodawcę w kompleksowej

regulacji określającej warunki funkcjonowania ogro-

dów działkowych, która zastąpi dotychczasowe unor-

mowania uznane za niezgodne z Konstytucją RP.

bunału Konstytucyjnego, a także rozpoznanie zagra-

nicznych rozwiązań prawnych funkcjonujących w przed-

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

w sprawie działalności ﬁrmy

Serwimed sp. z o.o. z Dębicy (7202)

12, dotyczące interpelacji poseł prof. Józefy Hrynkie-

wicz w sprawie działalności ﬁrmySerwimedsp.zo.o.

w Dębicy przekazuję odpowiedź w przedmiotowym

zakresie.

Odpowiadając na interpelację pani poseł w spra-

wie usunięcia stwierdzonych w wyniku kontroli NIK

rażących naruszeń prawa w działalności spółki Ser-

wimed oraz podjęcia działań zmierzających do za-

przestania szkodliwego działania tej spółki, uprzej-

mie wyjaśniam, że decyzją z dnia 28 kwietnia 2008 r.,

znak: RŚ.III.7628/M/10/4/08, marszałek wojewódz-

twa podkarpackiego udzielił spółce Serwimed zezwole-

nia na prowadzenie działalności w zakresie unieszko-

dliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weteryna-

ryjnych metodą D16 (przetwarzanie odpadów, w wyni-

ku którego wytwarzane są odpady przeznaczone do

unieszkodliwiania, zgodnie z załącznikiem nr 6 do

zlokalizowanej w Dębicy przy ul. Jana Pawła II 19b.

W dniu 20 czerwca 2008 r. wpłynęło do resortu

pismo marszałka województwa podkarpackiego, w któ-

rym zwrócono się z prośbą o wszczęcie postępowania

w przedmiocie stwierdzenia nieważności przywołanej

powyżej decyzji.

W wyniku przeprowadzonego postę-

powania decyzją z dnia 7 sierpnia 2008 r., znak: DO-

OŚ-III-mw-86-39/08/ALS, stwierdzono nieważność

omawianej decyzji marszałka województwa podkar-

packiego ze względu na naruszenie treści art. 42

ust. 1a przywołanej ustawy o odpadach, który stano-

wił o zakazie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów

spalanie w spalarniach odpadów medycznych i wete-

rynaryjnych.

Spółka Serwimed zwróciła się z wnioskiem o po-

nowne rozpoznanie sprawy, w wyniku którego decy-

zją z dnia 5 listopada 2008 r., znak: DIŚ-III-mw-133/

89-5651/08/ALS, utrzymano w mocy decyzję z dnia

7 sierpnia 2008 r. (znak: DOOŚ-III-mw-133/89-5651/

08/ALS).

Decyzja ta została przez spółkę Serwimed

zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyj-

nego w Warszawie.

Ponownie badając prawidłowość

decyzji marszałka województwa podkarpackiego

z punktu widzenia formalnych wymogów jej uzy-

skania przez spółkę Serwimed, stwierdzono, iż za-

padła ona po zasięgnięciu opinii burmistrza miasta

Dębica (postanowienie z dnia 7 kwietnia 2008 r.,

znak: IM-7660/5/08, pozytywnie opiniujące zamie-

rzoną działalność).

Decyzją marszałka województwa podkarpackiego

udzielono spółce Serwimed zezwolenia na prowadze-

nie działalności w zakresie wstępnego unieszkodli-

wiania odpadów metodą D16, która polega na dezyn-

fekcji termicznej zakaźnych odpadów medycznych

i weterynaryjnych.

Takie prowadzenie procesu uniesz-

kodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i wete-

rynaryjnych było dopuszczalną wstępną metodą

unieszkodliwiania tych odpadów.

Stosowanie tej me-

tody (D16), wstępnego unieszkodliwiania omawia-

nych odpadów, było możliwe pod warunkiem, że od-

2344

pady powstające po tym procesie są następnie prze-

kazywane do spalenia.

Warunek ten został zawarty

w pkt V.1 omawianej decyzji marszałka województwa

podkarpackiego.

Dopuszczalność takiego postępowa-

nia w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpa-

dów medyczny i zakaźnych odpadów weterynaryj-

nych została stwierdzona w stanowisku ministra

środowiska z dnia 27 września 2005 r., które zostało

zamieszczone na stronach internetowych resortu.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że art. 54 § 3 usta-

poz. 1270, ze zm.) stanowi, że organ, którego działa-

nie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie

dnia rozpoczęcia rozprawy.

Tak więc decyzją z dnia

8 grudnia 2008 r., znak: DIŚ-III-s-18/7515/08, dzia-

łając na podstawie art. 54 § 3 wyżej wymienionej

ustawy, uwzględniając skargę Serwimed, uchylono

uprzednie decyzje z dnia 7 sierpnia 2008 r. i z dnia

5 listopada 2008 r.

Przedstawione powyżej kwestie dotyczące okolicz-

ności wydania decyzji w sprawie udzielonego spółce

Serwimed zezwolenia na unieszkodliwianie zakaź-

nych odpadów medycznych i weterynaryjnych meto-

dą D16 w instalacji zlokalizowanej w Dębicy przy

ul. Jana Pawła II 19b były również przedmiotem wy-

jaśnień udzielanych NIK.

Jednocześnie informuję, że w wyniku wystąpienia

pokontrolnego prezesa NIK (znak: LRZ-0401-010-

-01/2011, P/11/162) poddano ponownie analizie decy-

zję marszałka województwa podkarpackiego z dnia

28 kwietnia 2008 r. (znak: RŚ.III.7628/M/10/4/08)

pozostającą w obiegu prawnym w zakresie wstępne-

go unieszkodliwiania odpadów zakaźnych medycz-

nych i weterynaryjnych metodą D16 z obowiązują-

cym warunkiem przekazania odpadów powstałych

po tym procesie do termicznego przekształcania

– spalania (D10), do dnia 12 marca 2011 r.

Analizy

tej dokonano w aspekcie zaistnienia przesłanki okre-

ślonej w treści ar.

156 § 1 pkt 2, tj. stwierdzenia, że

przedmiotowa decyzji została wydana z rażącym na-

ruszeniem prawa.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów

przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa de-

cydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naru-

szenia, charakter przepisu, który został naruszony,

oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki,

które wywołuje decyzja (wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 13/94,

oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, z dnia

31 października, sygn. akt II OSK 1306/07, z dnia

„Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej

się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzy-

gnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podsta-

wę prawną (...).

Skutki, które wywołuje decyzja uzna-

na za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożli-

we do zaakceptowania z punktu widzenia praworząd-

ności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia,

zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez

Biorąc pod uwagę, fakt, że przesłanki łącznie de-

cydujące o rażącym naruszeniu prawa nie wystąpiły

w analizowanej sprawie, brak było podstaw prawnych

do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdze-

nia nieważności decyzji marszałka województwa pod-

RŚ.III.7628/M/10/4/08.

Nadto, co wskazano również

w przywołanym powyżej wystąpieniu NIK, „wyniki

badań i kontroli dotyczących funkcjonowania insta-

lacji Serwimed w Dębicy nie potwierdziły występo-

wania organizmów niebezpiecznych lub uciążliwości

zapachowej”.

Jednocześnie informuję, że w chwili obecnej spół-

ka może prowadzić działalność w zakresie unieszko-

dliwiania odpadów innych niż niebezpieczne.

Spółka

posiada również pozwolenie na wytwarzanie odpa-

dów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych na

odzysk odpadów innych niż niebezpieczne, wydane

przez starostę dębickiego, z dnia 13 lipca 2007 r.,

znak: WRL.I.7644-60/2007, z późn. zm.

W obowiązującym stanie prawnym spółka Serwi-

med (obecna nazwa Serwitech) nie prowadzi działal-

ności w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpa-

nych na terenie przy ul. Jana Pawła II 19b w Dębicy.

Spółka ta nie uzyskała również zezwolenia na pro-

wadzenie działalności w zakresie zbierania zakaź-

terynaryjnych.

Postępowanie w przedmiocie odmowy

udzielenia tego zezwolenia zakończyło się ostateczną

decyzją ministra środowiska z dnia 31 maja 2012 r.,

znak: DOPoa-281-17-21305/12/MT.

Decyzja ta nie zo-

stała przez spółkę Serwitech zaskarżona do Woje-

wódzkiego Sądu Administracyjnego.

A zatem do

przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania

wiska uprawnieni są starosta dębicki i podkarpacki

wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Jednocześnie wyjaśniam, że podczas kontroli

przeprowadzonej w dniach 16–18 kwietnia 2012 r.

podkarpacki wojewódzki inspektor ochrony środowi-

ska nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie pro-

wadzonej przez ww. spółkę działalności.

W świetle

powyższych wyjaśnień uprzejmie informuję, że nie

znajduję w chwili obecnej podstaw do podejmowania

interwencji w zakresie działalności ﬁrmy,któranie

prowadzi działalności w zakresie zbierania zakaź-

terynaryjnych oraz unieszkodliwiania tych odpadów

Podsekretarz stanu

Beata Jaczewska

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

2345

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

w sprawie prywatyzacji ﬁrmy Naftor sp. z o.o.

(7203)

z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącą prywatyzacji spółki

Naftor sp. z o.o. informuję, co następuję.

Procedura dezinwestycji spółki Operator Logi-

styczny Paliw Płynnych sp. z o.o. zmierzająca do zby-

cia udziałów w spółce Naftor sp. z o.o. (właściciel

le roku 2010.

W rezultacie prowadzonych prac przy-

gotowawczych w grudniu 2010 r. wystąpiono do Zgro-

madzenia Wspólników OLPP sp. z o.o. o określenie

warunków i trybu zbycia przez właściciela wszyst-

kich udziałów w kapitale zakładowym Naftor sp.

zaopiniowała planowane warunki i tryb zbycia przez

sp. z o.o. podjęło uchwałę określającą warunki i tryb

06.07.2011 r. w dzienniku „Rzeczpospolita” ukazało

w dniu 28.07.2011 r.

Wszystkie złożone odpowiedzi za-

wierały braki formalne, co uniemożliwiło kontynu-

owanie postępowania i spowodowało podjęcie decy-

zji o odstąpieniu od negocjacji.

Ponowne publiczne

ogłoszenie w zakresie publicznego zaproszenia do

wszystkich udziałów w spółce Naftor zostało opu-

blikowane w dzienniku „Rzeczpospolita” w dniu

07.11.2011 r..

Proces ten jest obecnie w toku reali-

zacji, oferenci, którzy wypełnili wymagania formal-

ne, zostali dopuszczeniu do badania spółki oraz do

do OLPP sp. z o.o. charakterystyce zagrożeń (rynek

chemiczny i paliwowy).

Należy podkreślić, iż proces zbycia przedmioto-

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

i dworców w transporcie publicznym (7204)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przy którym przekazana została interpelacja posła

w transporcie publicznym, przedstawiam poniżej

Natomiast w przypadku, gdy jednostka samorzą-

dowa nie jest właścicielem lub zarządzającym przy-

stankiem komunikacyjnym lub dworcem, zgodnie

dzy gminą, na obszarze której jest usytuowany przy-

stanek lub dworzec a właścicielem albo zarządzają-

cym tym obiektem.

Określone w tym trybie stawki

opłat, zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy, powinny być

ustalone z uwzględnieniem niedyskryminujących za-

sad dla wszystkich operatorów i przewoźników, wy-

konujących publiczny transport drogowy na obszarze

właściwości organizatora.

W szczególności odnosi się

to do takich kwestii, jak np.:

— jednakowa wysokość stawki opłat,

— uwzględnianie standardu poszczególnych przy -

stanków komunikacyjnych lub dworców,

2346

— uwzględnianie wielkości taboru, jakim wyko -

nywany jest przewóz.

W przypadku, gdy właścicielem lub zarządzają-

cym przystankiem komunikacyjnym lub dworcem

nie jest jednostka samorządowa, stawki pobieranych

opłat podlegają mechanizmom rynkowym, a więc

opłata ta nie ma charakteru opłaty regulowanej.

Zgodnie z przepisami ww. ustawy podstawą do

ustalenia stawki opłaty za korzystanie z przystan-

ków i dworców, w przypadku gdy ich właścicielem jest

podmiot prywatny, są negocjacje.

Mają one na celu

osiągnięcie porozumienia możliwego do zaakcepto-

wania przez obu partnerów negocjacji.

Kluczowe zna-

czenie w trakcie takich negocjacji z jednej strony po-

winny mieć koszty utrzymania przystanku lub dwor-

ca, z drugiej strony poziom cen za korzystanie z po-

dobnych przystanków i dworców w danym regionie.

Zatem w przypadku, gdy w trakcie negocjacji wła-

ściciel albo zarządzający przystankiem lub dworcem

stawia wygórowane żądania ﬁnansowe, zadaniem

gminy jest niedopuszczenie, aby ustalone stawki

opłat były zbyt wysokie w stosunku do kosztów zwią-

zanych z funkcjonowaniem tych obiektów, gdyż może

to mieć wpływ na cenę biletów oferowanych przez

przewoźników mieszkańcom danej gminy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister-

nie przewiduje obecnie prowadzenia prac nad zmianą

ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

przez mianowanych pracowników

wyższych uczelni, którzy ukończyli wiek życia

określony w ustawie

Prawo o szkolnictwie wyższym (7205)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-7205/12, w sprawie kontynuacji zatrudnie-

nia przez mianowanych nauczycieli akademickich,

którzy ukończyli 65. rok życia, przekazuję następu-

jące wyjaśnienia.

Zgodnie z art. 127 ust. 2 znowelizowanej ustawy

ka 2011 r. stosunek pracy mianowanego nauczyciela

ukończył on 65. rok życia.

Wyjątek stanowi stosunek

pracy mianowanego nauczyciela akademickiego po-

siadającego tytuł naukowy profesora, zatrudnionego

czajnego, dla którego ten stosunek pracy wygasa

Natomiast w przypadku mianowanych nauczycie-

li akademickich, którzy przed dniem 1 października

2011 r. ukończyli już 65. rok życia, nie ma wystarcza-

jących podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia ich sto-

sunku pracy.

Jednocześnie, zgodnie z przepisami ustawy o eme-

nych, osoba, która osiągnęła wiek emerytalny, ma

prawo do korzystania z emerytury pod warunkiem

rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą.

Jest to

rozwiązanie systemowe i przepisy dotyczące emery-

tur i rent nie przewidują żadnych wyjątków.

Znowelizowana ustawa Prawo o szkolnictwie wyż-

szym umożliwia ponowne zatrudnienie nauczyciela

akademickiego, który nabył uprawnienia emerytal-

bez postępowania konkursowego, które obecnie sta-

nowi generalną zasadę w przypadku zatrudniania na

wszystkie stanowiska.

Jednak w myśl art. 138 ust. 2

tej ustawy ponowne zatrudnienie mianowanego na-

uczyciela akademickiego, przechodzącego na emery-

turę w związku z osiągnięciem 65. roku życia, może

2000/78/ WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawia-

jącej ogólne warunki ramowe równego traktowania

jątek od generalnej zasady zakazu dyskryminacji ze

względu na wiek.

Z przepisu tego wynika, że odmien-

ne traktowanie nie będzie stanowiło dyskryminacji,

jeżeli zostanie obiektywnie i racjonalnie uzasadnio-

ne, w szczególności celami polityki zatrudnienia.

Ta-

kie odmienne traktowanie może polegać na wprowa-

dzeniu specjalnych warunków dostępu do zatrudnie-

nia i kształcenia zawodowego, zatrudnienia i pracy,

włącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania,

dla ludzi młodych, pracowników starszych i osób ma-

jących na utrzymaniu inne osoby w celu wspierania

ich integracji zawodowej lub zapewnienia im ochrony.

Zatem przepisy tej dyrektywy przewidują możliwość

wprowadzenia odmiennego traktowania ze względu

na wiek, w szczególności w zakresie zwalniania pra-

cowników.

Warunkiem dla uznania, że taka odmien-

ność nie jest dyskryminująca jest jednak wskazanie

obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia.

Możliwość wprowadzenia tego typu regulacji

przez państwa członkowskie potwierdził Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia

09 i C-268/09 Georgiev i inni.

Trybunał Sprawiedli-

2347

wości UE stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem wspie-

ranie zatrudnienia bez wątpienia stanowi zgodny

z prawem cel prowadzonej przez państwa członkowskie

polityki społecznej oraz zatrudnienia, w szczególności

gdy chodzi o ułatwianie osobom młodym dostępu do

wykonywania określonego zawodu.

W związku ze zmianą ustawy o emeryturach i ren-

tach z FUS, została dostrzeżona konieczność zmiany

przepisów określonych w art. 127 ust. 2 oraz art. 138

ust 2. w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym.

Działania w tym zakresie podejmowane były już na

etapie uzgodnień międzyresortowych projektu usta-

wy wydłużającej wiek emerytalny.

Minister nauki

i szkolnictwa wyższego przygotował także propozycje

brzmienia omawianych przepisów mających na celu

zapewnienie spójności regulacji prawnych i przedsta-

wił je ministrowi pracy i polityki społecznej.

Stano-

wisko to zostało podtrzymane w trakcie dodatkowych

konsultacji dotyczących przeglądu przepisów w za-

kresie powiązania ich z wiekiem emerytalnym.

Zgłaszane propozycje stosownych zmian zostały

zaakceptowane przez ministra pracy i polityki spo-

łecznej oraz przyjęte przez stały komitet Rady Mini-

strów.

Ponadto informuję, że minister spraw zagra-

nicznych oraz pełnomocnik rządu do spraw równego

traktowania w opiniach przygotowanych zgodnie

z ustaleniami stałego komitetu RM nie zgłosili za-

strzeżeń do przedstawionych propozycji.

Z wyrazami szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

w sprawie zmiany częstotliwości i metodologii

wyliczania progu interwencji socjalnej (7208)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ny częstotliwości i metodologii wyliczania progu in-

terwencji socjalnej z dnia 27 lipca 2012 r., uprzejmie

wyjaśniam.

sza weryﬁkacjamiałamiejscew2006r.(podwyższo-

no kryteria dochodowe oraz kwoty świadczeń pie-

niężnych rozporządzeniem Rady Ministrów, Dz. U.

Nr 135, poz. 950).

Weryﬁkacjaprzypadającanarok

2009 pozostawiła kryteria bez zmian (rozporządze-

nie Rady Ministrów, Dz. U. Nr 127, poz. 1055).

Kolej-

na weryﬁkacjakryteriówdochodowychprzypadana

rok 2012.

Wobec powyższego w Instytucie Pracy

i Spraw Socjalnych przeprowadzono badanie progu

interwencji socjalnej.

Na podstawie wyników tego

2012 r. propozycje podwyższenia kwot kryteriów do-

społecznej – w przypadku osób samotnie gospodaru-

jących do takiego poziomu, aby do 2014 r. – roku ko-

lejnej weryﬁkacji–kwotakryteriumnieznalazłasię

poniżej minimum egzystencji dla gospodarstwa 1-oso-

bowego, w przypadku osoby w rodzinie – do poziomu

kwoty dla gospodarstwa 3-osobowego (rodziców z 1 dziec-

kiem w wieku 0–5 lat), przedstawionego w badaniu

progu interwencji socjalnej.

Trójstronna Komisja do

są one ustalane w drodze rozporządzenia Rady Mi-

nistrów.

Z uwagi na to, że w oparciu o obowiązujące prze-

pisy jest możliwe zabezpieczenie obywateli przed ży-

ciem poniżej minimum egzystencji – obecnie nie pla-

nuje się zmian w metodologii ustalania kwot progów

dochodowych w pomocy społecznej, jak również

w częstotliwości podwyższania progów dochodowych

uprawniających do pomocy społecznej.

każdego roku o ok. 4%.

Jak widać w Polsce, w ramach

ną skalę wysiłki mające na celu przeciwdziałanie ne-

gatywnym skutkom biedy.

Nie można zaprzeczyć, że

2348

walającej sytuacji ﬁnansowej niektórych jednostek

samorządu terytorialnego oraz niepokojów przed

czyną braku aktualizacji wskaźników progów docho-

dowych uprawniających do niektórych świadczeń

społecznych, podejmowane działania w ramach poli-

głych, skutecznie chronić obywateli przed różnora-

kimi ryzykami socjalnymi, a zwłaszcza przed ryzy-

kiem życia poniżej poziomu minimum egzystencji.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

w sprawie szkolenia na śmigłowcach

dla Straży Granicznej (7210)

ży Granicznej, uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

ła proces szkolenia kadry lotniczej Lotnictwa Stra-

ży Granicznej, korzystając z wieloletniego programu

projekt FGZ-07-3512 „Podnoszenie kwaliﬁkacji

służb realizujących zadania związane z ochroną

granicy z wykorzystaniem statków powietrznych”,

śmigłowcowych do zawodowej licencji śmigłowcowej

nieograniczonego na realizację przedmiotowego za-

dania wyłoniono wykonawcę, który złożył najko-

rzystniejszą ofertę, oferując szkolenie na śmigłowcu

typu EC-120.

Szkolenie zrealizowano w okresie od

szenie kwaliﬁkacjisłużbrealizującychzadaniazwią-

przepisami lotniczymi JAR FCL 2 dotyczącymi szko-

przypadku do szkolenia CPL(H), posiadający za-

twierdzony przez ULC stosowny program szkolenia

lotniczego.

Nie można było zażądać od potencjalnych

wykonawców realizacji szkolenia na śmigłowcu użyt-

nikt poza Policją i Straż Graniczną nie posiada śmi-

głowców tego typu.

Realizacja szkolenia z założeniem

wykorzystania śmigłowców użytkowanych przez

śmigłowców (wymagany przepisami minimalny nalot

całkowitym wyłączeniem z działania operacyjnego

minimum jednego śmigłowca na okres 1 roku.

niczą – Urząd Lotnictwa Cywilnego, zgodnie z mię-

wych.

Przeprowadzenie takiego szkolenia w ośrodku

wojskowym uniemożliwiłoby wydanie szkolonym

osobom cywilnych licencji zawodowego pilota śmi-

głowcowego CPL(H).

Zaznaczyć w tym miejscu nale-

nicznej posiadają cywilne licencje wydane przez Pań-

stwowy Nadzór Lotniczy.

Lotniczego TRTO Lotnictwa Straży Granicznej, uzy-

skując od Urzędu Lotnictwa Cywilnego certyﬁkat

planów zakupu śmigłowców, informuję, że po prze-

prowadzeniu szczegółowych analiz Straż Graniczna

2349

wstępnie planuje zakup nowych śmigłowców o pa-

rametrach zbliżonych do obecnie użytkowanych po

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

12 z dnia 27 lipca 2012 r.) w sprawie prywatyzacji

Polskich Kolei Linowych SA, uprzejmie informuję,

Uprzejmie informuję, że dla PKP SA prywatyza-

stwa.

Spółka PKP SA jest bowiem podmiotem pro-

wadzącym działalność gospodarczą, którego podsta-

wowym zadaniem jest restrukturyzacja ﬁnansowa

i organizacyjna wynikająca z faktu, iż jest jedynym

nansowe.

Zbywanie przez PKP SA aktywów, w tym

Ponadto, działalność gospodarcza w zakresie

przewozu pasażerów kolejami linowymi w celach tu-

rystycznych nie należy do branż, które powinny pod-

legać szczególnej ochronie ze strony państwa, ponie-

waż działalność ta nie jest związana z bezpieczeń-

nia usług mających podstawowe znaczenie dla społe-

czeństwa.

Z ekonomicznego punktu widzenia okoliczność, iż

kiego standardu świadczonych przez nią usług.

Dla

pitału od inwestorów.

Spółka PKP SA nie przewidu-

je możliwości ograniczenia kręgu potencjalnych in-

westorów zainteresowanych nabyciem akcji PKL SA

wyłącznie do podmiotów prywatnych.

Inwestorem

stwowe i samorządowe osoby prawne.

W kwestii ochrony środowiska należy zauważyć,

pospolitej Polskiej, będzie musiała stosować obowią-

zujące regulacje, zarówno krajowe, jak i wspólnoto-

we, w tym przepisy dotyczące ochrony środowiska,

Prywatyzacja PKL SA nie pogorszy zatem sposobu

korzystania przez spółkę z najcenniejszych fragmen-

Jednocześnie podkreślenia wymaga okoliczność,

iż w lokalizacjach, w których spółka posiada majątek

wykorzystywany do prowadzenia działalności gospo-

darczej, działalność ta podlega szeregowi ograniczeń

eksploatacyjnych wynikających ze szczególnej ochro-

ny niektórych obszarów, jak na przykład Tatrzański

Park Narodowy czy obszar Natura 2000.

Należy również pamiętać, że inwestycje na takich

terenach jak Tatrzański Park Narodowy mogą być

rozważane tylko w przypadku dysponowania przez

inwestora prawem do korzystania z gruntu.

Skarb

Państwa, jako właściciel gruntów na terenie TPN,

dysponuje natomiast dostatecznymi narzędziami do

reglamentacji korzystania z tych gruntów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

2350

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

lecznictwa uzdrowiskowego (7212)

SPS-023-7212/12, w sprawie planów prywatyzacji

uzdrowisk, uprzejmie proszę o przyjęcie następują-

Ad 2.

Jakie skutki dla równego i powszechnego

dostępu do leczenia sanatoryjnego będzie miała pry-

watyzacja spółek uzdrowiskowych?

Spółki uzdrowiskowe ministra skarbu państwa

też sprywatyzowanie dalszych spółek, będących wła-

snością ministra skarbu państwa, pod pewnymi wa-

Najważniejsze z tych warunków to: kontynuacja

czej działalności uzdrowiskowej – na co najmniej do-

powiadającym wymaganiom wiedzy medycznej na

Ad 3.

Czy Ministerstwo Zdrowia zgadza się z pla-

nami prywatyzacji zakładów lecznictwa uzdrowisko-

wego?

W prowadzonej z ministrem skarbu państwa ko-

respondencji minister zdrowia, pozytywnie opiniując

zmianę rozporządzenia ministra skarbu państwa

kazu zakładów lecznictwa uzdrowiskowego prowa-

Państwa niepodlegających prywatyzacji, kierując się

mania leczenia uzdrowiskowego na właściwym po-

ziomie oraz zapewnienie pacjentom leczenia uzdro-

wiskowego we wszystkich kierunkach leczniczych,

zwracał się z prośbą do ministra skarbu państwa

o zawarcie w umowach prywatyzacyjnych klauzuli

zobowiązującej nowych inwestorów do kontynuowa-

nia lecznictwa uzdrowiskowego w nabytych zakła-

dach leczniczych oraz zagwarantowania prowadze-

nia lecznictwa uzdrowiskowego w dotychczasowym

zakresie, w wymiarze co najmniej 15 lat.

Wymienione w interpelacji pytania dotyczące

aspektów ﬁnansowychsprzedażyuzdrowiskpozosta-

ją poza kompetencjami ministra zdrowia.

Z uwagi na powyższe minister zdrowia w piśmie

MO/12, zwrócił się z prośbą do ministra skarbu pań-

stwa o udzielenie odpowiedzi na pytania 1 i 4.

DNW/5385/12, minister skarbu państwa przedstawił

następujące wyjaśnienia.

Ad 1.

Dlaczego rząd zamierza sprywatyzować sześć

największych uzdrowisk, skoro miały nie podlegać

prywatyzacji na mocy rozporządzenia ministra skar-

logiczną i prawną konsekwencją komercjalizacji, zgod-

tyzacji, jest przeprowadzenie procesu zbycia akcji/

udziałów spółki powstałej w jej wyniku.

Zgodnie z zapisami ustawy o zasadach wykony-

stwa, minister skarbu państwa odpowiada za pro-

cesy przekształceń własnościowych mienia Skarbu

„Planu prywatyzacji na lata 2012–2013”, który za-

kłada m.in. zmiany własnościowe w spółkach uzdro-

wiskowych aktualnie wyłączonych z prywatyzacji,

nia, minister skarbu państwa zobowiązany będzie

tyzacyjnych.

W ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa proces

cza że nie będzie ograniczał możliwości zapewnienia

Skarbu Państwa jest zainteresowane zachowaniem

niem ich statusu uzdrowiskowego, co jest przedmio-

tem negocjacji z potencjalnymi inwestorami.

Odpo-

wiednie zapisy dotyczące zobowiązań inwestorów

mają odzwierciedlenie w podpisanych dotychczas

2351

Należy podkreślić, iż proponowane zmiany umoż-

liwić mają spółkom, poprzez zrealizowanie przekształ-

ceń własnościowych, pozyskanie środków na rozwój

zytywnie wpłynąć na rynek pracy.

Można też oczeki-

wać, iż w rezultacie przekształceń własnościowych

szczególnych jednostek sektora oraz wzrost podaży

Ad 4.

Ile środków ﬁnansowychskierowanonain-

westycje w przedmiotowe uzdrowiska w okresie ostat-

nich pięciu lat?

W latach 2007–2011 na realizacje zadań przeka-

zano fundusze spółce Przedsiębiorstwo Uzdrowisko

Ciechocinek SA oraz Uzdrowisko Krynica-Żegie-

stów SA.

Spółka Przedsiębiorstwo Uzdrowisko Ciechocinek

SA otrzymała środki na remont tężni:

a) z Funduszu Skarbu Państwa:

— 2008 r.

– 1 971 166 zł,

— 2010 r.

– 1 418 702 zł,

— 2011 r.

– 2 898 617 zł;

b) z dotacji celowej:

— 2007 r.

– 1 977 000 zł,

— 2009 r.

– 3 495 400 zł.

Łącznie przekazano spółce 11 760 885 zł.

W październiku 2011 r. minister skarbu pań-

stwa podpisał ze spółką Uzdrowisko Krynica-Że-

giestów SA umowę w sprawie wsparcia niebędące-

go pomocą publiczną na kwotę 28 000 000 zł.

Wspo-

mniana wyżej umowa przewiduje wypłatę środków

z Funduszu Restrukturyzacji Przedsiębiorców w 6 tran-

szach, w ramach kolejnych podwyższeń kapitału za-

kładowego spółki.

W dniu 20 października 2011 r. została wypłaco-

na pierwsza transza dokapitalizowania w kwocie

440 000 zł.

Ostatnia transza dokapitalizowania po-

winna zostać zrealizowana w drugiej połowie 2014 r.

Środki z dokapitalizowania zostaną przeznaczone na

realizację kilku projektów inwestycyjnych.

W latach 2007–2011 z Funduszu Skarbu Państwa

dokapitalizowano dodatkowo, na łączną kwotę ponad

28,5 mln zł, 5 spółek uzdrowiskowych nieobjętych roz-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

w sprawie wysokości dodatku

do zasiłku rodzinnego dla rodzica będącego

na urlopie wychowawczym, który sprawuje

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

cji posła Jana Warzechy w sprawie wysokości dodat-

nego porodu, uprzejmie informuję.

Istotą ww. dodatku jest częściowe zrekompenso-

wawczego.

Kwota wynagrodzenia za pracę też nie

jest uzależniona od liczby wychowywanych przez pra-

cownika dzieci.

Zgodnie z art. 186 Kodeksu pracy

niezależnie od liczby dzieci urodzonych podczas jed-

nego porodu pracownikowi przysługuje jeden urlop

wychowawczym wypłacany jest przedmiotowy doda-

wywania więcej niż jednego dziecka urodzonego pod-

czas jednego porodu.

2352

Preferencją w przypadku urodzenia więcej niż

rodzinnych.

Opierają się one na analogicznych, obo-

wiązujących przez wiele lat zasadach przyznawania

wie doﬁnansowaniaprzedszkoli(SPS-023-7214/12)

uprzejmie wyjaśniam.

waniu władzy publicznej.

Przysługującą mu w ra-

dochodowe) oraz dysponowania nimi, w granicach

Należy zaznaczyć, że Ministerstwo Edukacji Na-

alizacji zadań dotyczących wychowania przedszkol-

nego, nie ograniczając się jednak wyłączenie do pro-

stego doﬁnansowaniagmin.

Zmianywtymzakresie

przedszkolnego.

Takie rozwiązanie ułatwi dostęp do

edukacji przedszkolnej także dzieciom z rodzin mniej

zamożnych.

2353

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(7215)

towniczych, uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, Tatrzań-

skie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, jak i Wodne

Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe są stowarzysze-

niami, które działają w celach niezarobkowych, opie-

rając swą działalność na pracy społecznej członków,

zaś dochody wypracowane przez te organizacje oraz

środki pozyskane z różnych źródeł mają obowiązek

przeznaczyć, zgodnie z obowiązującymi w tym zakre-

sie przepisami prawa, na cele statutowe.

Wspomniane organizacje, poza ratownictwem gór-

skim i wodnym, realizują także inne działania,

np. organizują ratownictwo na stokach narciarskich,

zabezpieczają imprezy i zawody sportowe na stokach

i obszarach wodnych oraz podejmują działania na

rzecz ochrony środowiska.

Działania te, choć niewąt-

pliwie istotne, nie mogą być jednakże ﬁnansowane

spraw wewnętrznych.

Środki ﬁnansowewczęścibudżetu,którejdyspo-

nentem jest minister spraw wewnętrznych, mogą być

wydatkowane na realizację zadań publicznych zwią-

zanych z zapewnieniem bezpieczeństwa, w tym za-

pewnieniem bezpieczeństwa osobom przebywającym

w górach i na obszarach wodnych.

Nie mogą być jed-

nak przeznaczone na ﬁnansowaniebieżącejdziałal-

ności organizacji społecznych.

Z ogółu środków przewidzianych w ustawie bu-

dżetowej na rok 2011 na zadania ratownictwa gór-

skiego i wodnego poszczególne organizacje otrzy-

mały:

— TOPR – 3 600 000 zł

— GOPR – 6 250 000 zł

— WOPR – 1 870 000 zł

— pozostałe organizacje działające w zakresie ra -

townictwa wodnego – 529 000 zł.

W 2012 r. natomiast poszczególne organizacje

otrzymały:

— WOPR – 1 275 000 zł

townictwa wodnego – 1 516 000 zł.

Niezależnie od powyższego warto wskazać, że

środki ujęte w budżecie państwa, w części pozostającej

w dyspozycji ministra spraw wewnętrznych, nie są je-

dynym źródłem ﬁnansowaniaorganizacjispołecznych.

Podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownic-

twa górskiego na ﬁnansowaniezadańwzakresiera-

townictwa górskiego, nieobjętych umową z ministrem

spraw wewnętrznych, dotacji celowych mogą bowiem

Ponadto parki narodowe mają obowiązek przekazy-

wania ww. podmiotom 15% wpływów z opłat pobiera-

dowego lub krajobrazowego znajdującego się w górach

i biletowane obiekty, na obszarze, na którym znajduje

się określony park narodowy lub krajobrazowy, z prze-

znaczeniem na doﬁnansowaniezadańwzakresiera-

townictwa górskiego.

Kwestia ﬁnansowaniaratownictwawodnegozo-

pisami ww. ustawy od 2013 r. działania ratownictwa

wodnego będą doﬁnansowywane przez wojewodów

właściwy do spraw wewnętrznych będzie mógł doﬁ-

nansować jedynie szkolenia ratowników wodnych

w zakresie ratownictwa wodnego.

Jednocześnie pragnę poinformować, że na reali-

zację zadań z zakresu ratownictwa górskiego i wod-

nego na rok 2013 minister ﬁnansówprzyznałlimit

środków w wysokości 10 277 tys. zł.

Z wyrazami szacunku

Zespołu Elektrowni Wodnych w Niedzicy SA

(7216)

terpelację (nr SPS-023-7216/12) pana posła Jana Wa-

rzechy w sprawie prywatyzacji Zespołu Elektrowni

2354

Jakie argumenty przemawiają za prywatyzacją

ZEW Niedzica SA?

Czy tak strategiczne przedsiębior-

stwa nie powinny bezwzględnie pozostać w rękach

państwa polskiego?

Decyzja o prywatyzacji spółki wynikała pierwotnie

tego 2009 r. planu prywatyzacji na lata 2008−2011.

W przyjętym planie przewidywano termin prywaty-

zacji spółki do 2011 r. w trybie negocjacji bądź za

zgodą Rady Ministrów.

Ponieważ prywatyzacja spół-

ki nie nastąpiła w tak zakreślonych ramach czaso-

wych, spółka została włączona do kolejnego planu.

zakończenie procesu prywatyzacji spółki w 2013 r.

Kolejne plany prywatyzacji są realizacją zapowie-

dzianych w exposé prezesa Rady Ministrów pana Do-

nalda Tuska działań mających na celu odblokowanie

i przyspieszenie prywatyzacji.

Ustalono również wy-

kaz spółek, które państwo uznało za strategiczne

ca SA do grupy spółek strategicznych.

W związku

cedury prywatyzacji spółki (tj. sprzedaży 100% akcji

przez prawie 2 lata procesu prywatyzacji spółki było

2012 r. z Energo-pro a.s. oraz jej spółką zależną Cam-

bert Investments sp. z o.o. przedwstępnej umowy

sprzedaży akcji spółki ZEW Niedzica SA.

Spełnienie

Czy ministerstwo nie dostrzega zagrożeń związa-

nych z prywatyzacją tego przedsiębiorstwa?

Pragnę poinformować, że Zespół Zbiorników Wod-

nych Czorsztyn-Niedzica-Sromowce Wyżne został

zaprojektowany i wykonany w celu prowadzenia go-

spodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodzio-

wej, jak i produkcji energii elektrycznej oraz działal-

ności rekreacyjnej.

W chwili obecnej wszystkie wy-

mienione powyżej zadania są realizowane.

Z infor-

macji uzyskanych od Regionalnego Zarządu Gospo-

darki Wodnej w Krakowie wynika, że zmiana wła-

ściciela zbiornika retencyjnego nie powoduje zmiany

pozwolenia wodnoprawnego będzie działał w oparciu

stawione informacje potwierdzają fakt bezwzględnej

konieczności przestrzegania przez nowego właścicie-

la spółki obowiązującego prawa przy planowaniu

i realizacji interesów biznesowych.

Dziękując za zainteresowanie procesem prywaty-

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

w sprawie udzielania przedpłat

przez Ministerstwo Obrony Narodowej

ﬁrmom zbrojeniowym na zakup sprzętu

dla wojska (7217)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

rodowej ﬁrmomzbrojeniowymnazakupsprzętudla

wojska (SPS-023-7217/12), uprzejmie proszę o przy-

poz. 1240, ze zm.) jednostki sektora ﬁnansów pu-

blicznych dokonują wydatków zgodnie z przepisami

nister ﬁnansów,wykonującdelegacjęart.17ust.1

ustawy o ﬁnansachpublicznychokreślił,wdrodze

rozporządzenia, m.in. sposób prowadzenia gospodar-

ki ﬁnansowejjednostekbudżetowychisamorządo-

wych zakładów budżetowych, a w szczególności tryb

dokonywania wydatków państwowych jednostek bu-

dżetowych.

Ustawodawca nakazał dodatkowo mini-

strowi ﬁnansówuwzględnićwrozporządzeniuspe-

cyﬁkędziałalnościm.in.jednostekorganizacyjnych

podległych ministrowi obrony narodowej.

Stosownie

do § 15 ust. 6 rozporządzenia ministra ﬁnansów

i samorządowych zakładów budżetowych (Dz. U.

Nr 241, poz. 1616) zaliczki mogą być udzielane wyłącz-

nie w zakresie określonym w odrębnych przepisach.

Aktualnie, zgodnie z wolą ustawodawcy, umowy,

których przedmiotem jest uzbrojenie i sprzęt wojsko-

wy, są zawierane i wykonywane na zasadach innych

niż powszechnie obowiązujące.

Stosownie bowiem do

Nr 113, poz. 759, ze.

zm.) ustawy tej nie stosuje się

2355

ustanawiającego Wspólnotę Europejską (broń, amu-

nicja lub materiały wojenne).

W resorcie obrony na-

rodowej stosowana jest zatem decyzja nr 291/MON

narodowej umów, których przedmiotem jest uzbroje-

Ani Ministerstwo Finansów, ani Najwyższa Izba

Kontroli nie zakwestionowały jednoznacznie prakty-

ki udzielania przedpłat przez Ministerstwo Obrony

Narodowej.

Najwyższa Izba Kontroli w wystąpieniu pokon-

trolnym z dnia 28 maja br. podzieliła stanowisko Mi-

nisterstwa Obrony Narodowej, że konieczność udzie-

lania kontrahentom przedpłat wymuszona była spe-

cyﬁkązamówień,którychprzedmiotembyłowyso-

kospecjalistyczne uzbrojenie i sprzęt wojskowy, na

wytworzenie których wykonawcy musieli ponieść

znaczne nakłady ﬁnansowe,aichprodukcjajestcza-

sochłonna.

NIK pozytywnie oceniła zabezpieczanie

przedpłat gwarancjami bankowymi lub ubezpiecze-

niowymi jako zabezpieczenie przed utratą zainwesto-

wanych środków, jednakże wskazała także na istnie-

nie potrzeby szczegółowego przeanalizowania syste-

mu przedpłat stosowanego przez Ministerstwo Obro-

ny Narodowej.

Zdaniem Najwyższej Izby Kontroli

w zależności od wyników powyższej analizy należa-

łoby wprowadzić odpowiednie podstawy stosowania

przedpłat (o charakterze prawa powszechnie obowią-

zującego) lub zrezygnować z ich stosowania.

Podsumowując, biorąc pod uwagę aktualny stan

prawny, jak również interpretacje ministra ﬁnansów

i Najwyższej Izby Kontroli, nie można mówić o zaka-

zie udzielania przedpłat na dostawy uzbrojenia i sprzę-

tu wojskowego.

Konieczne jest jednak uporządkowa-

nie zasad ich udzielania.

Jednocześnie pragnę poinformować, że procedo-

wany obecnie w Sejmie rządowy projekt ustawy

zawiera zapisy, które w przyszłości będą stanowić

podstawę do udzielania zaliczek przy zakupach

uzbrojenia i sprzętu wojskowego, realizowanych na

podstawie przepisów powszechnie obowiązujących.

Ponadto w resorcie obrony narodowej trwają prace

nad decyzją ministra obrony narodowej dotyczącą

omawianej problematyki.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

w sprawie zmian umów o pracę

pielęgniarek i pielęgniarzy (7218)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

cę pielęgniarek i pielęgniarzy uprzejmie proszę o przy-

Zgodnie z zapisami ustawy z dnia 19 grudnia

poz. 1656, z późn. zm.) z uprawnień do emerytury

pomostowej korzystają osoby wykonujące prace okre-

ślone w załączniku nr 2 – wykaz prac o szczególnym

charakterze.

W przypadku pielęgniarek i położnych

są to prace o szczególnym charakterze wymienione

Podmiotem uprawnionym do kwaliﬁkowaniada-

z późn. zm.), jest zakład pracy (płatnik składek),

Natomiast organem powołanym do formalnej

kontroli ewidencji wykazu stanowisk pracy o szcze-

gólnym charakterze według art. 41 powyższej usta-

wy jest Państwowa Inspekcja Pracy.

Przepisy ustawy

o emeryturach pomostowych, w przypadku nie-

skargi do Państwowej Inspekcji Pracy.

Jeżeli skarga

gany Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do

mogła z kolei być skontrolowana na drodze sądowego

1 stycznia 2010 r. prowadzić wykaz stanowisk pracy,

dencję pracowników wykonujących takie prace.

W ewi-

dencji tej powinni się znaleźć wszyscy pracownicy,

rakterze.

Zatem zaliczenie pracownika do grupy pracowni-

ków wykonujących prace o szczególnym charakterze

odbywa się na poziomie jego zakładu pracy, a praco-

2356

dawca decydując o tym, powinien stosować wytyczne

miotowej ustawy.

Ponadto minister zdrowia zwrócił się do ministra

w powyższej sprawie.

W ocenie ministra pracy i poli-

tyki społecznej nie ma potrzeby zmiany przepisów re-

gulujących kwestie związane z umieszczaniem stano-

wisk pielęgniarek i położnych w wykazie stanowisk

nieważ te kwestie są szczegółowo uregulowane w usta-

wie o emeryturach pomostowych.

Ponadto ustawa

o emeryturach pomostowych była trzykrotnie badana

zawartych w art. 3 ust. 1–3 i kompletności załączni-

ny w systemie emerytur pomostowych w kierunku

uzasadnione.

Rozszerzenie kręgu osób uprawnionych

do wcześniejszych świadczeń emerytalnych nie byłoby

i ekonomicznych.

Odpowiadając na pytanie o działania ministra

zdrowia w sprawie uregulowania powyższej kwestii,

pragnę poinformować, iż minister zdrowia nie jest

uprawniony do oceny i regulacji, czy praca wykonywa-

na na danym stanowisku powinna być uznana za pra-

cę o szczególnym charakterze.

Oceny takiej dokonuje

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w postępowaniu

o przyznanie emerytury z tytułu wykonywania pracy

terze na podstawie przedłożonej dokumentacji.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

oraz grupy posłów

w sprawie bezpieczeństwa pieszych

na drodze krajowej nr 4 w Łańcucie (7219)

12, przy którym przekazano interpelację posła Sta-

nisława Ożoga oraz grupy posłów dotyczącą bezpie-

czeństwa pieszych na drodze krajowej nr 4 na odcin-

ku przebiegającym przez miasto Łańcut, przekazuję

informacje w przedmiotowej sprawie.

(GDDKiA) prowadzi prace przygotowawcze związane

z rozbudową odcinka drogi krajowej nr 4 Łańcut

– Głuchów.

Przygotowania te z powodu protestów

przeciwników rozbudowy oraz składanych odwołań

i skarg na każdym etapie uzyskiwania kolejnych de-

cyzji administracyjnych ulegały znacznemu opóźnie-

niu, co w konsekwencji doprowadziło do przesunięcia

terminu rozpoczęcia realizacji inwestycji.

Przeciwni-

cy rozbudowy drogi, w celu wymuszenia przerwania

prac przygotowawczych inwestycji, organizowali

m.in. blokady istniejącej drogi krajowej nr 4.

Na zlecenie Oddziału GDDKiA w Rzeszowie opra-

cowana została dokumentacja projektowa dla rozbu-

od km 613+767,3 do km 619+589,89.

Na wniosek

GDDKiA wojewoda podkarpacki wydał decyzję o ze-

zwoleniu na realizację tej inwestycji drogowej (ZRID).

Od decyzji tej zostały złożone odwołania, po rozpa-

trzeniu których decyzja ta została utrzymana w mocy.

Decyzja ZRID stała się ostateczna, co pozwala na

wypłatę odszkodowań za grunty przejęte pod inwe-

stycję.

Na przedmiotową decyzję złożono dwie skargi

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w War-

szawie, które po rozpatrzeniu zostały oddalone.

W 2012 r. konieczna będzie jednak zmiana wyda-

nej decyzji w zakresie budowy postulowanych przez

samorząd i mieszkańców dodatkowych bezkolizyj-

nych przejść dla pieszych, które wejdą w zakres pla-

nowanej rozbudowy drogi, a także wprowadzenie

ronda na węźle z drogą wojewódzką DW 877 Naklik

– Szklary, którego projekt opracowywany jest przez

burmistrza Łańcuta.

W chwili obecnej na odcinku drogi prowadzącej

przez miasto Łańcut wyznaczonych jest 8 przejść

dla pieszych, w tym 2 na skrzyżowaniach z sygna-

lizacją świetlną.

Ze względu na charakter zabudowy

tego odcinka droga nie jest wyposażona w chodniki.

Każde nowe przejście dla pieszych musi mieć zacho-

waną ciągłość komunikacji.

Z uwagi na fakt, że za-

danie polegające na rozbudowie drogi jest przygoto-

wane, czeka na ﬁnansowanieizostaławydanadecy-

zja na realizację, GDDKiA nie ma możliwości zapla-

nowania i realizacji innych, nawet niewielkich zadań

inwestycyjnych na tym odcinku drogi.

W związku

z powyższym, jeżeli jest konieczność realizacji nawet

tymczasowych zadań inwestycyjnych, to w całości są

ﬁnansowane z innych środków, np.sygnalizacja

świetlna, która powstała na skrzyżowaniu drogi kra-

rawica, w całości ﬁnansowanabyłaześrodkówsa-

morządowych.

Natomiast dla odcinków Głuchów – Przeworsk,

Przeworsk – Jarosław oraz Jarosław – Radymno ak-

tualnie w opracowaniu znajduje się projekt budowla-

ny, projekt wykonawczy oraz materiały do wniosku

2357

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach.

Planowany termin wykonania tych materia-

łów to III kwartał 2012 r.

Uzyskanie decyzji o środo-

wiskowych uwarunkowaniach przewidywane jest

w 2013 r., zaś złożenie wniosku o ZRID nastąpi po

ukończeniu opracowywania dokumentacji projekto-

wej i po uzyskaniu środków ﬁnansowychnapokrycie

odszkodowań za nieruchomości pod inwestycję.

Odnosząc się do zadania budowy obwodnicy mia-

sta Przeworska, informuję, że w 2011 r. została uzy-

skana ostateczna decyzja o środowiskowych uwarun-

kowaniach oraz została opracowana i zatwierdzona

koncepcja programowa.

Inwestycja przewidziana jest

do realizacji w systemie „projektuj i buduj”.

Rada Ministrów, uchwalając „Program budowy

ﬁnansoweprzeznaczonenainwestycjeiremontyna

sieci dróg w całym kraju, które są dalece niewystar-

czające, aby zrealizować wszystkie zadania, nawet

gionalnych.

GDDKiA w miarę udostępniania środ-

ków ﬁnansowychpodejmujedziałaniazmierzającedo

wybudowania sieci dróg krajowych o najwyższym

standardzie w możliwie najkrótszych terminach, jed-

nakże ze względu na ograniczenia ﬁnansowe nie

cej perspektywie ﬁnansowej.

W związku z powyższym zadanie inwestycyjne

polegające na wzmocnieniu drogi krajowej nr 4 na

odcinku Łańcut – Radymno wraz z rozbudową odcin-

ka Łańcut – Głuchów oraz budowa obwodnicy Prze-

gramu.

Oznacza to, iż realizację ww. zadań zaplano-

wano po 2013 r. i obecnie nie ma środków ﬁnanso-

wych na ten cel.

opracowywane są plany dotyczące nowej perspekty-

wy ﬁnansowejnalata2014–2020irealizacjaposzcze-

gólnych projektów inwestycyjnych w tych ramach

UE przeznaczonych na infrastrukturę drogową.

Z poważaniem

w sprawie utworzenia przejścia granicznego

z Białorusią i Ukrainą na wschodniej granicy

Polski (7221)

nicznego z Białorusią i Ukrainą na wschodniej gra-

nicy Polski uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

nowiła program wieloletni pn. „Program rozwoju

infrastruktury granicznej na polsko-ukraińskiej

zostały ujęte działania inwestycyjne na ww. granicy.

Zakres wspomnianych działań obejmuje: budowę

nowych przejść granicznych w Dołhobyczowie i Bu-

domierzu, modernizację przejść drogowych w Zosi-

nie i Korczowej oraz przejść kolejowych w Dorohu-

sku, Hrubieszowie i Przemyślu, budowę parkingu

buforowego w Dorohusku, a także wyposażenie

przejść kolejowych w skanery do prześwietlania wa-

gonów.

Przewiduje się, że dzięki realizacji ww. pro-

gramu granica polsko-ukraińska stanie się jednym

nej Unii Europejskiej, zapewniającym sprawną ob-

sługę podróżnych i towarów, a także przyczyni się

ralnej i handlowej.

zumienia o utworzeniu drogowych przejść granicz-

nych Dołhobyczów-Uhrynów oraz Budomierz-Hru-

szew.

Budowę pierwszego z ww. przejść rozpoczęto

w dniu 3 lipca 2009 r., zaś drugiego z przejść − w dniu

31 maja 2010 r.

Zakończenie prac budowlanych i peł-

ne wyposażenie obu przejść granicznych planowane

jest na 2013 r.

Z kolei w celu otwarcia nowych przejść

dla ruchu granicznego niezbędne będzie zapewnienie

odpowiednich dróg dojazdowych ze strony ukraiń-

skiej.

Warto także wskazać w tym miejscu, że strona

polska w nocie z dnia 22 marca 2007 r. zaproponowa-

ła stronie ukraińskiej zawarcie porozumienia o utwo-

rzeniu drogowego przejścia granicznego Malhowice-

-Niżankowice.

Infrastruktura przejścia ma zostać

usytuowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zaś rozpoczęcie prac inwestycyjnych uzależnione jest

od zawarcia ww. porozumienia.

Strona ukraińska nie

odpowiedziała jednakże dotychczas na polską notę.

Jednocześnie pragnę wskazać, że zgodnie z dwu-

stronnymi polsko-ukraińskimi ustaleniami kolejne

2358

przejścia graniczne powinny być zlokalizowane na

granicznych.

Jednakże w aktualnym stanie praw-

nym utworzenie nowych przejść nie jest możliwe ze

względu na ograniczenia formalne.

Utworzenie

przejść granicznych zlokalizowanych na terytorium

Ukrainy z kontrolą graniczną na terytorium Ukra-

iny będzie możliwe pod warunkiem zapewnienia

nych i organizacyjnych zgodnych z dorobkiem praw-

nym Unii Europejskiej oraz odpowiedniej zmiany

rozporządzenia (WE) 562/2006 Parlamentu Europej-

cego wspólnotowy kodeks zasad regulujących prze-

pływ osób przez granice (kodeks graniczny Schen-

gen) (Dz. U. UE L Nr 105, s. 1, z późn. zm.).

Wymogi

czą zapewnienia odpowiedniej ochrony danych oso-

bowych oraz zagwarantowania pełnej realizacji do-

robku prawnego Schengen na terytorium Ukrainy

Niezależnie od powyższego warto wskazać, że

jedną z form przekraczania granicy zewnętrznej

Unii Europejskiej jest tzw. mały ruch graniczny.

Polska jako kraj, który posiada jedną z najdłuższych

lądowych granic zewnętrznych, była i jest zaintere-

sowana rozwojem tej formy wzajemnych kontaktów

pomiędzy mieszkańcami Polski i Ukrainy.

W dniu

2009 r.

Wspomniana umowa pozwala mieszkańcom

stref przygranicznych, obejmujących co do zasady

obszar do 30 km od granicy, a w niektórych przypad-

kach do 50 km od granicy, na regularne przekracza-

nie wspólnej granicy i przebywanie w tychże strefach

ze względów kulturalnych, społecznych, rodzinnych,

a w uzasadnionych przypadkach, po okazaniu spe-

cjalnego zezwolenia, lecz bez konieczności uzyskiwa-

nia wizy – także z powodów ekonomicznych.

Należy

podkreślić, że przekraczanie granicy w ramach ma-

łego ruchu granicznego jest możliwe w każdym przej-

ściu granicznym.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że na polsko-

-białoruskiej granicy państwowej funkcjonuje 7 dro-

gowych przejść granicznych, 5 kolejowych przejść

granicznych oraz jedno rzeczne przejście graniczne.

Większość przejść granicznych została zmodernizo-

wana i rozbudowana jeszcze przed wejściem Polski

do strefy Schengen.

Dużą inwestycją była rozbudowa

i dostosowanie do unijnych standardów drogowego

przejścia granicznego w Terespolu.

Inwestycja ta

była doﬁnansowanazunijnychśrodków,copozwoli-

ło na stworzenie nowoczesnego przejścia graniczne-

go.

Obecnie najważniejszą inwestycją na granicy pol-

sko-białoruskiej jest budowa po polskiej stronie

obiektów drogowego przejścia granicznego w Połow-

cach.

Nowe obiekty w tym przejściu przyczynią się

do poprawy warunków przekraczania granicy przez

podróżnych i usprawnienia kontroli granicznej.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie uregulowania kwestii zwrotu

kosztów podróży dla świadków związanych

ze stawiennictwem na wezwanie sądu (7222)

nie sądu, SPS-023-7222/12, uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

Wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r.

Trybunał Kon-

stytucyjny stwierdził niezgodność art. 4 ust. 1 dekre-

(Dz. U. Nr 49, poz. 445, z późn. zm.) z art. 64 ust. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (sygn. akt SK

13/08).

Zakwestionowany przepis regulował kwestię

zwrotu kosztów podróży osobie wezwanej w charak-

terze świadka przez sąd (względnie inny organ)

w związku z toczącym się przed nim postępowaniem.

Niezależnie od treści sentencji wyroku z dnia 22 mar-

ca 2011 r.

Trybunał Konstytucyjny zauważył, że

utrata mocy obowiązującej art. 4 ust. 1 dekretu nie

powoduje wprawdzie uchylenia podstawy prawnej żą-

dania zwrotu kosztów stawiennictwa świadka na

ust. 1 dekretu), jednak może ona skutkować powsta-

niem wątpliwości dotyczących zasad, które powinny

być stosowane przez sądy orzekające w sprawach

zwrotu kosztów podróży świadka w postępowaniu

karnym.

Jednocześnie trybunał zasygnalizował „pil-

ną potrzebę unowocześnienia i ujednolicenia przez

ustawodawcę zasad zwrotu kosztów podróży i innych

kosztów ponoszonych przez świadków w postępowa-

niu karnym”.

W tym stanie rzeczy wypowiedź Trybunału Kon-

stytucyjnego w sprawie SK13/08 w istocie obligowa-

ła ustawodawcę do jednolitego i kompleksowego

unormowania problemu zwrotu kosztów podróży oso-

bom wzywanym w związku z potrzebami wymiaru

sprawiedliwości, jak również osobom obowiązanym

2359

do stawiennictwa na wezwanie innego organu niż

sąd.

Dodać należy, że przepisy dekretu zawierają ar-

chaiczne i martwe obecnie regulacje, posługując się

przy tym odmienną niż w przypadku świadków bio-

rących udział w postępowaniu cywilnym terminolo-

i art. 11 ust. 1 dekretu kwoty, określające wysokość

należności świadków, stron i biegłych, są nieaktual-

ne.

Wysokość tych kwot określana jest rozporządze-

niami wykonawczymi, wydanymi na podstawie

art. 16 dekretu, który również budzi wątpliwości na-

tury konstytucyjnej w świetle wzorca z art. 92 ust. 1

konstytucji.

VII kadencji podjął inicjatywę ustawodawczą, zmie-

rzającą z jednej strony do wykonania orzeczenia Try-

bunału Konstytucyjnego, z drugiej – po dokonaniu

przeglądu ustawodawstwa – modernizacji rozwiązań

systemowych i w rezultacie uchylenia dekretu z 1950 r.

W prace senackie aktywnie włączył się minister spra-

wiedliwości.

Uchwała Senatu w sprawie wniesienia do Sejmu

VI kadencji projektu ustawy regulującej przedmioto-

wą materię została przyjęta w dniu 14 września 2011 r.,

jednak z uwagi na upływ kadencji parlamentu proces

legislacyjny nie został zakończony.

W obecnej kadencji Senat Rzeczypospolitej Pol-

skiej ponownie podjął prace legislacyjne nad uregu-

lowaniem materii, której dotyczy interpelacja i po-

nownie w prace te aktywnie włączyli się przedstawi-

ciele ministra sprawiedliwości.

W dniu 13 lipca 2012 r.

(druki sejmowe nr 270 i 505).

W dniu 3 sierpnia 2012 r.

dzając do jej tekstu poprawki.

Obecnie uchwała Se-

natu została przekazana marszałkowi Sejmu (druk

nr 645).

W ustawie kompleksowo uregulowano zagadnie-

nia związane ze zwrotem kosztów podróży i innych

kosztów stawiennictwa, poniesionych przez świad-

ków oraz inne osoby wzywane w toku postępowania

karnego.

Podmioty te mogą uzyskać zwrot na pozio-

mie ustalonym dla pracowników z tytułu podróży

wykazanie w odpowiedni sposób faktu poniesienia

określonych kosztów.

Świadkom wzywanym w spra-

wach karnych zagwarantowano także zwrot zarobku

przy czym górną granicę tych należności pozostawio-

no na dotychczasowym poziomie.

Podobnie ukształ-

towane zostały prawa osób towarzyszących świad-

zdrowia – nie mogli samodzielnie stawić się na we-

zwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie

przygotowawcze.

Z kolei biegłym oraz specjalistom,

którzy nie są funkcjonariuszami organów proceso-

wych, ma być wypłacane wynagrodzenie, a także ma

być przyznawany zwrot wydatków niezbędnych dla

wydania opinii, przy czym stawki wynagrodzenia

oraz sposób dokumentowania wspomnianych wydat-

ków zostaną określone przez ministra sprawiedliwo-

ści w drodze rozporządzenia.

Ponadto biegli, specja-

liści, jak również tłumacze będą mogli żądać zwrotu

kosztów podróży, noclegu oraz utrzymania w miejscu

wykonywania czynności postępowania, a w wypadku

gdy nie dojdzie do skorzystania z ich usług, także

utraconego zarobku lub dochodu.

W ustawie sprecy-

zowano też tryb, w jakim rozpatrywane będą rosz-

czenia o zwrot omówionych powyżej należności, oraz

kwestię ich przedawnienia.

Ustawa nowelizuje te akty normatywne, które

wanych w dekrecie (zakładając jego stosowanie

z mocy art. 1 ust. 1) albo też generalnie odsyłają do

jego postanowień.

Jednocześnie ustawa koryguje

cywilnych, dzięki czemu zostanie zapewniona pełna

paralelność regulacji dotyczących kosztów, a znajdu-

jących zastosowanie w rozmaitych postępowaniach,

w szczególności w sprawach karnych i cywilnych.

Z uwagi na wyczerpanie zakresu przedmiotowego

dekretu ustawa uchyla ten akt.

Uprzejmie informuję, że powyższa ustawa zyska-

ła poparcie Rady Ministrów, co znalazło wyraz w sta-

nowisku rządu, przyjętym w dniu 16 maja 2012 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie zasad opłacania składek

na ubezpieczenie zdrowotne i skorelowanej

z nimi opieki zdrowotnej (7225)

W odpowiedzi na interpelację pana Marka Po-

znańskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

ustosunkowując się do pierwszego pytania, uprzejmie

miaru składki, a zatem istnieje jedna stała stawka

2360

dla wszystkich osób opłacających składkę.

Stawka

cent od podstawy wymiaru składki, którą najczęściej

jest uzyskiwany przez ubezpieczonego przychód

jednakże osoby ubezpieczone nie otrzymują żadnego

łoby zwrócić uwagę na osoby bezrobotne niepobiera-

jące zasiłku na podstawie przepisów ustawy z dnia

z późn. zm.).

W tym przypadku podstawą wymiaru

da ubezpieczeniowa przyjęta w systemie opieki zdro-

wotnej zakłada, iż za każdą osobę ubezpieczoną opła-

cana jest składka na ubezpieczenie zdrowotne, przy

na.

Takie rozwiązanie wynika ze względów społecz-

Ustosunkowując się do pytań drugiego i trzecie-

go, dotyczących obejmowania obowiązkiem opłaca-

nia składki na ubezpieczenie zdrowotne od każdego

z tytułów, a także skorelowania poziomu opieki

zdrowotnej z wysokością uiszczanej przez ubezpie-

czonego składki, wskazać należy, iż zasady opłaca-

nia składki zdrowotnej określa ustawa z dnia 27 sierp-

sowanych ze środków publicznych.

Zgodnie z art. 82

cia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o któ-

przedsiębiorców, którzy prowadzą kilka działalności

prawo do sﬁnansowaniaświadczeńopiekizdrowot-

nej w przypadku zajścia ryzyka ubezpieczeniowego.

Mechanizm ﬁnansowania świadczeń opieki zdro-

emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe.

Me-

chanizm ﬁnansowaniaświadczeńwpowszechnym

łecznej i równym dostępie do świadczeń, właściwy

Mechanizm ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdro-

2361

nym i bezzwrotnym oraz celowym, przeznaczonym

ków publicznych, ani także nie gwarantuje lepszej

cych w systemie opłacających składkę z jednego ty-

tułu.

Uczestnictwo jednakże w systemie, który za-

kłada obciążenie składką w oderwaniu od indywidu-

alnej sytuacji ubezpieczonego, wymaga każdorazo-

wego opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż każ-

dorazowe podejmowanie dodatkowej działalności

może prowadzić do intensyﬁkacjiczynnościzawodo-

wych, a ta może powodować zwiększenie ryzyka wy-

stąpienia konieczności udzielenia świadczenia zdro-

wotnego.

Jedyny wyjątek w zakresie obowiązku opłacania

składki od każdego ze zbiegających tytułów został

ustanowiony przez ustawodawcę ze względów aksjo-

logicznych i społecznych, a odnosi się do emerytów

i rencistów otrzymujących minimalne kwoty świad-

czeń, prowadzących jednocześnie pozarolniczą dzia-

łalność gospodarczą (art. 82 ust. 8 ustawy).

Odnosząc się do piątego pytania, wskazać należy,

litej Polskiej obywatelom, niezależnie od ich sytuacji

ze środków publicznych.

Zadaniem ministra zdrowia

jest zapewnienie funkcjonowania takich mechani-

zmów prawnych, które pozwalają na korzystanie ze

świadczeń opieki zdrowotnej w zgodzie z ww. przepi-

sem.

Na gruncie ustawy o świadczeniach opieki zdro-

wotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznychprzy-

jęto tzw. model ubezpieczeniowy.

Ubezpieczeniem

obejmuje się również osoby nieporadne życiowo

(np. osoby nieposiadające tytułu do obowiązkowego

ubezpieczenia zdrowotnego, spełniające określone

w przepisach ustawy o pomocy społecznej kryterium

dochodowe) czy osoby bezrobotne (zarówno posiada-

jące jak i nieposiadające prawa do zasiłku dla bezro-

botnych).

Obok kompleksowego modelu ubezpiecze-

niowego obowiązujące szczególne przepisy ustawowe

kształtują również w określonych sytuacjach tzw.

model zaopatrzeniowy, polegający na ﬁnansowaniu

świadczeń opieki zdrowotnej niezależnie od ubezpie-

czenia w Narodowym Funduszu Zdrowia.

Taki sys-

tem zaopatrzeniowy w zakresie świadczeń rzeczo-

wych funkcjonuje w odniesieniu do świadczeń zdro-

wotnych udzielanych:

1) osobom posiadającym obywatelstwo polskie

są w okresie ciąży, porodu lub połogu (art. 2 pkt 3

2) na podstawie przepisów wymienionych w art. 12

ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ﬁnanso-

wanych ze środków publicznych (m.in. ustawa o wy-

zmowi, ustawa o ochronie zdrowia psychicznego,

ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii, ustawa o Pań-

stwowym Ratownictwie Medycznym, ustawa o zapo-

Należy podkreślić, iż obecnie w Ministerstwie

wych składek na ubezpieczenie zdrowotne, w szcze-

gólności dotyczących opłacania składki na ubezpie-

czenie zdrowotne w przypadku zbiegu tytułów do

obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.

Należy

świadczenia opieki zdrowotnej.

Niezależnie od po-

wyższego podkreślić należy, iż obecnie obowiązują

szczególne wymogi wobec przyjmowanych przez Radę

Ministrów projektów ustaw, których skutkiem ﬁnan-

sowym może być zwiększenie wydatków lub zmniej-

szenie dochodów jednostek sektora ﬁnansówpublicz-

wiązujących przepisów, co wynika wprost z art. 50

w sprawie wielkości środków na likwidację

skutków powodzi (7226)

nisława Ożoga w sprawie wielkości środków na likwi-

dację skutków powodzi, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

2362

Zweryﬁkowaneprzezwojewodępodkarpackiego

straty w infrastrukturze komunalnej w 2010 r. wy-

niosły 781 090 tys. zł.

Z budżetu państwa na usuwa-

— 2010 r.

– 196 889 tys. zł;

— 2011 r.

– 127 681 tys. zł;

— 2012 r.

– 93 876 tys. zł.

Łącznie w latach 2010–2012 przyznano dotacje na

kwotę 418 446 tys. zł.

Szczegółowe informacje zawierające wielkość

strat po powodzi z 2010 r. oraz wysokość środków na

gólne samorządy (gminy i powiaty) województwa

podkarpackiego uzyskały od 2010 r. do końca czerw-

ca 2012 r. przedstawia załączona tabela.

Należy przy tym wskazać, że przyznane w latach

2010–2012 dotacje dla jednostek samorządu teryto-

rialnego na remont i odbudowę infrastruktury tech-

nicznej zniszczonej w wyniku działania żywiołu były

przeznaczone nie tylko na zadania związane z usu-

waniem skutków powodzi z 2010 r., ale również na

usuwanie szkód w infrastrukturze komunalnej, któ-

re powstały przed 2010 r. oraz w 2011 r.

Pragnę jednocześnie zapewnić, że wszelka pomoc

dla jednostek samorządu terytorialnego udzielana

jest zgodnie wytycznymi ministra spraw wewnętrz-

str. 2363).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

dla branży odlewniczej zapisów

w projekcie ustawy o odpadach

(druk sejmowy nr 456) (7227)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację posła Piotra Babinetza

w sprawie zagospodarowania odpadów powstających

w produkcji odlewniczej, uprzejmie informuję.

Na podstawie art. 217 projektu nowej ustawy

o odpadach określone w dotychczasowych przepisach

procesy odzysku R14 i R15 staną się odpowiednio

procesami odzysku R3, R5, R11 i R12, określonymi

w załączniku nr 1 do niniejszej ustawy.

Wobec po-

wyższego warto podkreślić, że wprowadzenie nowej

ustawy o odpadach nie spowoduje uniemożliwienia

ani nawet nie ograniczy stosowania dotychczasowych

metod zagospodarowania odpadów poza instalacjami

i urządzeniami.

Zatem należy zdecydowanie podkre-

ślić, że przedmiotowe zmiany w przepisach z zakresu

gospodarowania odpadami nie przyczynią się do

zwiększenia kosztów funkcjonowania zakładów spe-

cjalizujących się w branży odlewniczej i konieczności

redukcji zatrudnienia.

Natomiast poruszając kwestię określenia w pro-

jekcie ustawy o odpadach kryteriów uznawania

przedmiotów lub substancji za produkty uboczne,

uprzejmie informuję, że ww. przepisy stanowią trans-

pozycję art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego

tywy (dyrektywy ramowej o odpadach).

Regulacje te

mają na celu, w ściśle określonych przypadkach,

umożliwić niekwaliﬁkowanieniektórychsubstancji

powstających w wyniku procesu produkcyjnego, któ-

rego celem nie było ich wyprodukowanie, jako odpa-

dów (staną się one produktami ubocznymi).

Ze wzglę-

du na fakt, iż możliwość niekwaliﬁkowaniaichjako

odpadów zniesie konieczność stosowania przepisów

z zakresu gospodarki odpadami (dotyczy to zarówno

obrotu krajowego, jak i w obrębie Unii Europejskiej),

przepisy transponujące art. 5 dyrektywy ramowej

o odpadach określają szczegółowy sposób udowodnie-

nia spełnienia przesłanek do klasyﬁkacjisubstancji

lub przedmiotów jako produktów ubocznych.

Ma to

na celu dopuszczenie do obrotu wyłącznie produktów

ubocznych bezpiecznych dla środowiska.

Dowody te,

w tym wyniki badań, dołącza się wyłącznie do zgło-

szenia przedmiotu lub substancji za produkt ubocz-

ny.

Ponadto istotny jest fakt, iż przepisy projektu

ustawy umożliwiają wykorzystanie wcześniej wyko-

nanych badań właściwości substancji lub przedmio-

tów, o ile zostały przeprowadzone przez odpowiednie

laboratoria.

Ponadto, odnosząc się do kwestii konsultowania

projektu ustawy o odpadach z przedsiębiorcami re-

prezentującymi branżę odlewniczą, uprzejmie infor-

muję, że zgodnie z obowiązującą procedurą legisla-

został poddany konsultacjom społecznym, podczas

których był zamieszczony na stronie internetowej

Ministerstwa Środowiska i każdy przedsiębiorca oraz

każda osoba ﬁzyczna mieli możliwość zgłoszenia

uwag do projektu.

Reasumując, należy podkreślić, że projekt nowej

ustawy o odpadach nie wprowadza nowych, nieko-

rzystnych dla branży odlewniczej przepisów.

Zatem

wejście w życie nowej ustawy o odpadach nie spowo-

duje zmian w zakresie możliwości zagospodarowania

2363

Wielkość strat w infrastrukturze komunalnej województwa podkarpackiego po powodzi z 2010 r. oraz wysokość

środków uzyskanych przez samorządy (gminy i powiaty) w okresie od 2010 r. do końca czerwca 2012 r.

Lp.

Gmina Powiat Samorząd

Województwa

Zweryﬁkowane

przez wojewodę straty

w infrastrukturze

komunalnej w tys. zł

Nakłady poniesione na usuwanie skutków klęsk

żywiołowych w latach 2010–2012 (w tys. zł)

Suma dotacji

z lat

2010–2012

w 2010 r.

z rezerwy celowej

2010 r.

z rezerwy

celowej 2011 r.

z rezerwy

celowej 2012 r.

1. gmina Adamówka 637 0 110 150 260

2. gmina Baligród 0 248 2 341 680 3 269

3. gmina Baranów Sandomierski 11 377 3 749 1 332 380 5 461

4. gmina Besko 400 83 390 130 603

5. gmina Bircza 3 514 387 340 630 1 357

6. gmina Błażowa 2 594 744 219 80 1 043

7. gmina Boguchwała 2 720 99 200 100 399

8. gmina Bojanów 1 959 791 610 120 1 521

9. gmina Borowa 4 607 1 500 734 120 2 354

10. gmina Brzostek 7 649 1 600 540 480 2 620

11. gmina Brzozów 4 439 647 1 400 340 2 387

12. gmina Brzyska 1 257 321 795 890 2 006

13. gmina Bukowsko 3 984 600 360 680 1 640

14. gmina Chłopice 1 378 0 1 062 1 062

15. gmina Chmielnik 2 661 900 1 636 650 3 186

16. gmina Chorkówka 1 165 641 222 863

17. gmina Cieszanów 4 147 900 668 70 1 638

18. gmina Cisna 617 300 620 180 1 100

19. gmina Cmolas 1 219 150 478 300 928

20. gmina Czarna d.

1 705 2 000 867 800 3 667

21. gmina Czarna ł.

1 401 0 400 140 540

22. gmina Czermin 6 114 3 125 534 400 4 059

23. gmina Czudec 930 829 637 570 2 036

24. gmina Dębica 17 083 4 699 412 1 070 6 181

25. gmina Dębica miasto 9 006 2 388 1 097 150 3 635

26. gmina Dębowiec 1 714 487 600 120 1 207

27. gmina Domaradz 1 783 684 286 230 1 200

28. gmina Dubiecko 540 240 595 210 1 045

29. gmina Dukla 2 654 169 301 140 610

30. gmina Dydnia 3 891 3 395 417 200 4 012

31. gmina Dynów 945 85 310 250 645

32. gmina Dynów miasto 2 853 1 060 527 390 1 977

33. gmina Dzikowiec 360 0 0 300 300

34. gmina Fredropol 0 480 945 340 1 765

35. gmina Frysztak 5 960 700 415 490 1 605

36. gmina Głogów Małopolski 110 110

37. gmina Gawłuszowice 4 278 1 700 672 2 372

38. gmina Gorzyce 24 051 9 000 832 630 10 462

39. gmina Grębów 4 235 936 880 360 2 176

2364

40. gmina Grodzisko Dolne 2 513 300 785 400 1 485

41. gmina Haczów 5 021 212 479 150 841

42. gmina Harasiuki 2 171 1 100 1 370 888 3 358

43. gmina Horyniec-Zdrój 0 135 0 290 425

44. gmina Hyżne 765 70 0 150 220

45. gmina Iwierzyce 3 487 750 349 450 1 549

46. gmina Iwonicz-Zdrój 2 281 150 310 110 570

47. gmina Jasienica Rosielna 2 070 135 280 250 665

48. gmina Jasło 4 158 1 517 931 610 3 058

49. gmina Jasło miasto 27 401 6 144 1 700 1 150 8 994

50. gmina Jaśliska 0 0 270 120 390

51. gmina Jawornik Polski 1 695 550 626 240 1 416

52. gmina Jedlicze 2 481 996 910 420 2 326

53. gmina Jeżowe 1 239 0 279 380 659

54. gmina Jodłowa 7 228 1 756 1 700 720 4 176

55. gmina Kamień 830 550 880 900 2 330

56. gmina Kańczuga 0 104 0 150 254

57. gmina Kołaczyce 9 710 800 1 462 700 2 962

58. gmina Kolbuszowa 440 440

59. gmina Komańcza 956 122 452 210 784

60. gmina Korczyna 2 233 728 284 140 1 152

61. gmina Krasne 945 200 350 500 1 050

62. gmina Krempna 1 822 576 605 247 1 428

63. gmina Krzeszów 410 0 125 150 275

64. gmina Krzywcza 802 316 326 60 702

65. gmina Kuryłówka 4 910 350 670 240 1 260

66. gmina Laszki 282 0 0 200 200

67. gmina Lesko 4 470 475 375 900 1 750

68. gmina Leżajsk 1 593 0 65 490 555

69. gmina Lubaczów 614 198 339 440 977

70. gmina Lubenia 2 872 650 820 400 1 870

71. gmina Łańcut 482 0 200 140 340

72. gmina Markowa 0 0 330 390 720

73. gmina Miejsce Piastowe 3 427 42 500 240 782

74. gmina Mielec 8 089 3 295 718 280 4 293

75. gmina Mielec miasto 957 1 197 0 1 197

76. gmina Narol 282 176 300 140 616

77. gmina Niebylec 3 160 1 100 589 280 1 969

78. gmina Nisko 0 0 77 280 357

79. gmina Niwiska 442 50 530 220 800

80. gmina Nowa Dęba 2 087 500 335 300 1 135

81. gmina Nowy Żmigród 1 347 700 506 200 1 406

82. gmina Nozdrzec 4 909 522 627 240 1 389

83. gmina Oleszyce 0 176 0 176

84. gmina Olszanica 1 585 200 750 160 1 110

85. gmina Osiek Jasielski 2 246 409 500 120 1 029

86. gmina Orły 220 220

2365

87. gmina Padew Narodowa 6 136 2 000 518 330 2 848

88. gmina Pilzno 25 942 4 400 3 007 2 300 9 707

89. gmina Pruchnik 0 200 250 340 790

90. gmina Przecław 4 325 850 780 350 1 980

91. gmina Przeworsk 1 800 0 610 100 710

92. gmina Przeworsk miasto 910 38 0 38

93. gmina Pysznica 390 0 150 220 370

94. gmina Radomyśl nad Sanem 1 569 200 280 130 610

95. gmina Radomyśl Wielki 2 396 2 700 505 360 3 565

96. gmina Raniżów 624 0 200 270 470

97. gmina Rokietnica 848 690 148 610 1 448

98. gmina Ropczyce 10 307 4 153 5 479 970 10 602

99. gmina Roźwienica 5 174 900 1 748 290 2 938

100. gmina Rudnik nad Sanem 1 300 1 300

101. gmina Rymanów 953 138 258 150 546

102. gmina Sanok 6 027 427 608 490 1 525

103. gmina Sędziszów Małopolski 4 636 1 395 529 550 2 474

104. gmina Sieniawa 2 392 700 3 339 1 000 5 039

105. gmina Skołyszyn 7 459 2 390 1 090 480 3 960

106. gmina Sokołów Małopolski 2 150 143 280 220 643

107. gmina Solina 0 75 0 75

108. gmina Stary Dzików 323 148 0 350 498

109. gmina Strzyżów 5 677 1 500 464 550 2 514

110. gmina Tarnowiec 3 252 500 450 110 1 060

111. gmina Tryńcza 794 0 125 110 235

112. gmina Tuszów Narodowy 4 429 849 420 171 1 440

113. gmina Tyczyn 0 140 150 350 640

114. gmina Tyrawa Wołoska 494 267 469 120 856

115. gmina Trzebownisko 100 100

116. gmina Ulanów 1 307 0 520 330 850

117. gmina Ustrzyki Dolne 242 0 79 90 169

118. gmina Wadowice Górne 5 330 2 180 413 140 2 733

119. gmina Wiązownica 300 300

120. gmina Wielkie Oczy 460 460

121. gmina Wielopole Skrzyńskie 9 440 1 300 185 100 1 585

122. gmina Wiśniowa 1 135 574 399 250 1 223

123. gmina Wojaszkówka 2 092 490 921 400 1 811

124. gmina Zagórz 1 130 117 470 460 1 047

125. gmina Zaleszany 1 142 0 958 958

126. gmina Zarszyn 2 547 690 1 480 340 2 510

127. gmina Żyraków 3 658 86 1 455 450 1 991

128. miasto Tarnobrzeg 50 271 2 640 7 767 2 000 12 407

129. powiat bieszczadzki 3 997 813 2 216 240 3 269

130. powiat brzozowski 10 846 4 079 2 783 1 850 8 712

131. powiat dębicki 33 299 6 280 1 857 2 050 10 187

2366

132. powiat jarosławski 7 014 2 100 2 630 2 800 7 530

133. powiat jasielski 65 299 6 824 329 2 700 9 853

134. powiat kolbuszowski 197 494 0 830 1 324

135. powiat krośnieński 13 728 6 000 599 2 460 9 059

136. powiat leski 3 084 3 410 3 579 2 600 9 589

137. powiat leżajski 9 808 1 500 2 741 700 4 941

138. powiat lubaczowski 7 508 2 779 2 186 1 290 6 255

139. powiat łańcucki 11 612 1 833 1 205 2 050 5 088

140. powiat mielecki 16 820 8 700 0 2 100 10 800

141. powiat niżański 2 036 567 1 386 2 270 4 223

142. powiat przemyski 11 540 2 854 2 968 2 450 8 272

143. powiat przeworski 7 158 2 405 1 120 3 530 7 055

144. powiat ropczycko-sędziszowski 11 060 2 645 1 380 2 950 6 975

145. powiat rzeszowski 25 897 5 000 7 000 1 700 13 700

146. powiat sanocki 14 423 2 082 5 828 7 200 15 110

147. powiat stalowowolski 2 743 600 0 1 000 1 600

148. powiat strzyżowski 16 642 11 121 2 045 1 400 14 566

149. powiat tarnobrzeski 25 001 8 050 1 481 1 980 11 511

150. samorząd województwa 34 278 10 990 356 1 500 12 846

151. suma 781 090 196 889 127 681 93 876 418 446

odpadów z przemysłu odlewniczego poza instalacjami

i urządzeniami.

Przedsiębiorcy będą mieli możliwość

wykorzystywania ww. odpadów w dotychczasowy

sposób, zmianie ulegnie jedynie samo oznaczenie

procesów odzysku, tzn. procesy odzysku klasyﬁko-

wane zgodnie z obowiązującymi przepisami jako pro-

cesy R14 lub R15 będą klasyﬁkowanejakoprocesy

R3, R5, R11 i R12.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie rosnącego bezrobocia dotyczącego

głównie osób młodych (7228)

-023-7228/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pani

Barbary Bartuś w sprawie rosnącego bezrobocia do-

tyczącego głównie osób młodych, uprzejmie informu-

ję, że do osób, które utraciły pracę i zarejestrowały

w tym do młodych osób bezrobotnych, adresowane

2367

Pragnę poinformować, że z uwagi na szczególnie

trudną sytuację młodzieży na rynku pracy Minister-

stwo Pracy i Polityki Społecznej wdraża obecnie pro-

Specyﬁkąwspomnianegorozwiązaniajestmożli-

mentami wspierającymi zatrudnienie” w sytuacji,

i polityki społecznej pozostanie aktywny w monito-

szczególnych województwach oraz reagowaniu w przy-

padku niekorzystnego rozwoju sytuacji poprzez uru-

chamianie środków Funduszu Pracy z rezerwy mi-

nistra, a także wnioskowaniu w sprawie zmiany pla-

nu ﬁnansowegoFunduszuPracywoparciuoreali-

zowane dodatkowe przychody funduszu.

Uprzejmie informuję, że za zgodą ministra ﬁnan-

sów i po uzyskaniu pozytywnej opinii sejmowej Ko-

misji Finansów Publicznych dokonałem zmiany pla-

nu ﬁnansowego Funduszu Pracy, polegającej na

na dotychczasowych zasadach, indywidualnych wnio-

sków dotyczących programów aktywizacji związa-

nych z klęskami żywiołowymi i zwolnieniami z przy-

czyn niedotyczących pracowników.

Pozostała kwota

uwzględnieniu zróżnicowania stopy bezrobocia.

O szcze-

gółach dystrybucji środków i ich wykorzystaniu pi-

smem z dnia 27 lipca br. poinformowani zostali na

stronie internetowej państwowych służb zatrudnie-

nia: www.psz.praca.gov.pl, marszałkowie województw,

towych urzędów pracy.

Środki rezerwy są przyznawane na indywidualne

Jednocześnie pragnę podkreślić, że intensyﬁkacja

działań na rzecz młodzieży wymaga podjęcia różnego

między poszczególnymi resortami, lecz także na po-

ziomie samorządów terytorialnych oraz różnych pod-

miotów wnoszących istotny wkład w kształtowanie

Biorąc pod uwagę powyższe, wyrażam przekona-

czerpujące i satysfakcjonujące.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

2368

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

transport kolejowy w Polsce (7229)

w Polsce, zwłaszcza rewitalizacji linii oraz rozszerze-

nia oferty połączeń kolejowych w południowej Mało-

polsce z uwzględnieniem Gorlic, przekazuję poniższe

informacje.

Na wstępie uprzejmie informuję, że planowane

jest uruchomienie połączenia Gdynia – Bydgoszcz

– Warszawa – Lublin – Rzeszów już od grudnia 2012 r.

Jednocześnie podkreślam, że uruchomienie połącze-

nia w Bieszczady nie może nastąpić wcześniej niż

w rozkładzie jazdy 2013/14, co podyktowane jest ko-

niecznością zakończenia prac modernizacyjnych pro-

wadzonych obecnie na określonych odcinkach tej

trasy, m.in. na odcinku linii nr 108 Zagórz – Jasło,

na linii nr 106 Jasło – Rzeszów.

Niemniej jednak roz-

ważane jest wytrasowanie pociągu relacji Warszawa

– Zagórz.

Podczas opracowywania strategicznych

planów i założeń polityki transportowej dla segmen-

tu kolejowych przewozów pasażerskich rozważana

jest możliwość skierowania ww. pociągu relacji War-

szawa – Zagórz przez Skarżysko-Kamienną i Jasło.

Ponadto przewiduje się przywrócenie sezonowych

połączeń kolejowych do Zagórza przez Gorlice, co

z pewnością poprawi dostępność komunikacyjną re-

gionu dla turystów.

Dodatkowo zauważyć należy, że obecnie spółka

PKP InterCity SA nie dysponuje odpowiednim środ-

kiem trakcyjnym, który zapewniłby obsługę omawia-

nego pociągu na odcinku Jasło – Zagórz.

Ewentualne

rozwiązanie stanowiłby zakup i modernizacja loko-

motyw SU46 (koszt ok. 7 mln zł.) lub zakup przez

spółkę PKP InterCity SA nowych spalinowych środ-

ków trakcyjnych.

Podkreślenia wymaga fakt, że plany i zamiary

uruchomienia nowych połączeń związane są z moż-

liwościami ﬁnansowymi organizatora przewozów

i są uwarunkowane każdorazowo limitem dotacji bu-

dżetowej, określanej corocznie w ustawie budżetowej.

Jednocześnie pragnę zapewnić, że kwestia połączeń

kolejowych Gdynia – Zagórz poddawana jest kom-

pleksowej weryﬁkacjiidziękitemuniepozostajenie-

zauważona.

Warto zwrócić uwagę, że spadek zainteresowania

koleją jest w dużej mierze efektem coraz większej do-

stępności transportu indywidualnego oraz systema-

tyczną poprawą liczby, przepustowości i stanu pol-

skich dróg.

Odnośnie do kwestii wykorzystania funduszy

unijnych wyjaśniam, że wniosek strony polskiej do-

tyczący przeniesienia 1,2 mld EUR z projektów kole-

jowych na drogowe został negatywnie oceniony przez

Komisję Europejską (KE).

Wcześniej KE zleciła

wykonanie badania ewaluacyjnego pn. „Evaluation

of readiness for implementation of railway projects

in Poland and assessing the absorption capacity of

the railway sector in Poland in relation to the Op-

erational Programme “Infrastructure and environ-

ment” 2007–2013”.

Na podstawie rekomendacji z ra-

portu ewaluacyjnego został powołany zespół roboczy,

tzw. task force, złożony z przedstawicieli Komisji Eu-

ropejskiej, Ministerstwa Transportu, Budownictwa

Regionalnego.

W wyniku prac zespołu powstała lista

projektów, których realizacja możliwa będzie jeszcze

w obecnej perspektywie ﬁnansowej 2007–2013 ze

środków PO IiŚ.

Lista obejmuje projekty inwestycyj-

ne i przygotowawcze ujęte na dotychczasowej liście

projektów indywidualnych dla PO IiŚ 2007–2013

oraz propozycje nowych projektów, które umożliwią

jak największą absorpcję środków UE.

Wykaz do-

datkowych projektów obejmuje cztery grupy inwe-

stycji: projekty rewitalizacyjne, projekty obejmujące

poprawę bezpieczeństwa na przejazdach kolejowych,

taboru do obsługi połączeń międzywojewódzkich.

Wymienione grupy inwestycji zawierają projekty

o krótszym czasie i mniejszym stopniu złożoności

ich realizacji niż projekty obejmujące pełną moder-

nizację linii kolejowych, co pozwoli na wykorzysta-

nie większej puli środków pochodzących z budżetu

UE przed zakończeniem okresu kwaliﬁkowalności

wydatków w ramach obecnej perspektywy ﬁnanso-

wej, tj. do końca 2015 r., niż w przypadku projektów

„pełnych modernizacji”.

Na zakończenie pragnę podziękować za pani za-

i potrzeb oraz możliwości inwestycyjnych i technicz-

nych przewoźników.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

2369

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

Elektrowni Wodnych Niedzica SA (7230)

nowanej sprzedaży Zespołu Elektrowni Wodnych Nie-

-023-7230/12, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Jak zamierza pan zabezpieczyć przeciwpowodzio-

wo mieszkańców gmin położonych w dolinie Dunajca,

w tym mieszkańców Nowego i Starego Sącza?

Jaką

możliwość prowadzenia prawidłowej gospodarki wod-

nej na Dunajcu widzi Ministerstwo po stracie jakiej-

kolwiek kontroli nad ZEW Niedzica SA, czyli sprze-

daży przez Skarb Państwa akcji spółki?

Na wstępie pragnę zauważyć, że pytania dotyczą

problematyki bezpośrednio związanej z gospodarką

wodną i bezpieczeństwem powodziowym w dolinie

ści ministra środowiska.

(RZGW).

każdy zbiornik retencyjny funkcjonuje w oparciu

spodarowania wodą.

prawa wodnego).

Zgodnie z zapisami przedmiotowej

ną przed powodzią w tym obszarze Podhala.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę na fakt, iż

równolegle z procesem prywatyzacji odbywa się pro-

ces wskazywania nieruchomości, w jakie ma być

wyposażona spółka.

Stosownie do zapisów ustawy

ściami, realizacja powyższego procesu uzależniona

jest od aktywności starosty nowotarskiego.

W chwili

obecnej samorządy opowiadają się przeciwko wypo-

sażaniu sprzedawanej spółki w nieruchomości inne

w sprawie zatrważających wyników matury

w 2012 r.

(7231)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Barbary Haliny Bartuś (nr SPS-

-023-7231/12) w sprawie wyników matury w 2012 r.,

uprzejmie wyjaśniam.

28 czerwca 2012 r.

Centralna Komisja Egzamina-

cyjna (CKE) przedstawiła wstępną informację o wy-

nikach egzaminu maturalnego przeprowadzonego

w maju 2012 r.

Informacja nie obejmuje wyników

osób, które w czerwcu przystąpiły do egzaminu ma-

turalnego w terminie dodatkowym.

Ze wstępnych wyników egzaminu maturalnego

2370

tegorocznych absolwentów już zdało egzamin ze

wszystkich przedmiotów obowiązkowych, a 13% ab-

solwentów, którzy nie zdali egzaminu maturalnego

z jednego przedmiotu obowiązkowego, ma możliwość

przystąpienia do egzaminu poprawkowego z tego

przedmiotu w sierpniu br. Tylko 7% absolwentów nie

pokonało progu zdawalności dla przedmiotów obo-

wiązkowych, ustalonego na poziomie 30% możliwych

Z danych przedstawionych przez CKE wynika rów-

nież, że 85% osób z powodzeniem zakończyła egzamin

maturalny z matematyki zdawanej jako przedmiot

obowiązkowy, co należy uznać za dobry wynik.

Wyniki uzyskane przez zdających egzamin matu-

ralny w maju 2012 r. nie odbiegają od wyników ab-

solwentów przystępujących do tego egzaminu w po-

przednich latach.

Ostateczne wyniki tegorocznego

egzaminu maturalnego CKE zaprezentuje w spra-

wozdaniu we wrześniu 2012 r.

Informuję ponadto, że jednostki podległe MEN od-

powiedzialne za przygotowanie i przeprowadzenie

sprawdzianu i egzaminów podejmują działania wspie-

rające nauczycieli i uczniów w przygotowaniu do egza-

minu maturalnego, w tym egzaminu z matematyki.

Centralna Komisja Egzaminacyjna na stronie in-

ternetowej (www.cke.pl) publikuje:

— informator o egzaminie maturalnym z wszyst -

kich przedmiotów zawierający szczegółowe informa-

cje na temat zakresu, organizacji i przebiegu egza-

minu maturalnego z poszczególnych przedmiotów

oraz przykładowe zadania, jakie mogą wystąpić na

egzaminie,

— wszystkie arkusze egzaminacyjne z egzaminu

maturalnego z poszczególnych przedmiotów od 2005 r.

wraz z odpowiedziami i schematem punktowania,

komentarz wskazujący, jakie zadania sprawiły zda-

jącym najwięcej trudności – z próbą diagnozy przy-

czyn tych trudności.

Okręgowe komisje egzaminacyjne przygotowują:

— analizę wyników z egzaminu maturalnego

z każdego przedmiotu, uzyskanych przez szkoły ob-

jęte działaniem poszczególnych OKE,

— opracowania monograﬁczne,analizyprzedmio -

ralnego,

Wyżej wymienione materiały oraz działania po-

dejmowane przez CKE i OKE stanowią istotne

turalnego.

W latach 2010–2012 w związku z wprowadzeniem

obowiązkowego egzaminu maturalnego z matematy-

ki CKE udostępniała próbne arkusze egzaminacyjne

i przeprowadzone zostały próbne egzaminy z tego

Ponadto w roku 2010 i 2011 (a więc od momentu

wprowadzenia obowiązkowego egzaminu maturalne-

go z matematyki) Centralny Zespół Ekspertów Ma-

tematyki, pracujący w ramach projektu CKE-EFS,

przygotował ogólnopolskie konferencje dla nauczy-

cieli doradców metodycznych poświęcone szczegóło-

wej analizie wyników egzaminu maturalnego z tego

przedmiotu.

Program tych konferencji obejmował

także część metodyczną, w której zaprezentowano

wskazówki metodyczne dotyczące kształcenia tych

umiejętności matematycznych, które na egzaminie

sprawiły zdającym najwięcej trudności.

Warto zwrócić uwagę, że tegoroczni maturzyści

najczęściej (poza językami obcymi) wybierali mate-

matykę na poziomie rozszerzonym jako przedmiot

zdawany dodatkowo (23%).

Wyniki uzyskane przez

zdających egzamin maturalny w maju 2012 r. nie od-

biegają od wyników absolwentów przystępujących do

tego egzaminu w poprzednich latach.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

w sprawie wydania przez Radę Ministrów

nowego rozporządzenia dotyczącego

szczegółowych zasad ustalania podstawy

(7232)

pelacją posła Marka Polaka przekazaną przez Pa-

znak: SPS-023-7232/12, w sprawie wydania przez

Radę Ministrów rozporządzenia dotyczącego szcze-

gółowych zasad ustalania podstawy wymiaru eme-

rytur i rent dla pracowników zatrudnionych na

budowach eksportowych pragnę poinformować, że

są obecnie prowadzone prace nad nowelizacją prze-

pisów.

Projekt rozporządzenia Rady Ministrów w spra-

wie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymia-

ru emerytury i renty jest procedowany łącznie z usta-

wą o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecz-

2371

został przygotowany dnia 30 lipca 2012 r. i skierowa-

ny do uzgodnień międzyresortowych w dniu 6 sierp-

nia 2012 r. oraz zamieszczony na stronach Biuletynu

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie kontynuacji inwestycji

pn. Beskidzka Droga Integracyjna (7234)

2012 r. (sygn. akt SPS-023-7234/12), przekazaną

przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów pismem

z dnia 6 sierpnia 2012 r. (sygn. akt DSPA-4810-6911-

-(1)/12), w sprawie kontynuacji inwestycji pn. Be-

skidzka Droga Integracyjna, informuję, iż przedmio-

towe przedsięwzięcie nie było ujęte w poprzednio

na lata 2008–2012”, przyjętym uchwałą Rady Mini-

Odnosząc się do kwestii ujęcia przedmiotowego

strów, przyjmując program, dokładnie określiła limi-

ty wydatków w poszczególnych latach.

Wskazany

nie z zapisami programu zostanie dokonana jego ak-

tualizacja w momencie, kiedy znane będą poziomy

ﬁnansowaniainfrastrukturydrogowej,dostępnedla

Polski w Wieloletnich Ramach Finansowych Unii

w sprawie braku zmian w przepisach

umożliwiających zwalnianie pracowników

po ukończeniu 65. roku życia (7236)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

zaną przy piśmie z dnia 1 sierpnia br., znak: SPS-

-023-7236/12, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

jące na stopniowym podwyższaniu wieku emerytal-

67 lat, przy czym podwyższanie wieku emerytalnego

będzie procesem stopniowym i rozłożonym w długim

2372

w zakresie wieku emerytalnego wymaga odpowied-

niego dostosowania wszystkich regulacji prawnych

nawiązujących do wysokości wieku emerytalnego,

a regulacje te powinny wejść w życie jednocześnie ze

zmianami w powszechnym systemie emerytalnym.

zmian we wszystkich ustawach, które powinny być

wprowadzone w związku z podwyższeniem i zrówna-

niem wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn, jednak-

że na etapie prac legislacyjnych nad projektem tej

ustawy podjęta została decyzja, że Rada Ministrów

dokona niezbędnego przeglądu regulacji prawnych

związanych z faktem osiągnięcia przez ich adresatów

wieku 60 lub 65 lat (tj. zbliżonego do obecnego wieku

emerytalnego).

Analiza systemu przepisów łączących

się z wiekiem emerytalnym miała obejmować nastę-

pujące grupy przepisów:

1) przepisy, których bezwzględnym skutkiem jest

rozwiązanie stosunku pracy lub utrata możliwości

zajmowania dotychczasowego stanowiska,

2) regulacje odnoszące się do wieku jako wyznacz-

nika uprawnień do wykonywania określonych czyn-

ności zawodowych,

3) normy przyznające prawa do zabezpieczenia

60 lub 65 lat,

4) przepisy uprawniające pracodawcę do wcześniej-

szego rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem

z osiągnięciem przez niego wieku 60 lub 65 lat.

z jakiejkolwiek przyczyny.

Zakaz dyskryminacji obo-

wiązuje także w prawie pracy.

Z przepisów Kodeksu

pracy stosowanych do zdecydowanej większości pra-

cowników w Polsce wynika, że jakakolwiek dyskry-

w szczególności m.in. ze względu na płeć i wiek jest

niedopuszczalna (art. 113 K.p.).

Pracownicy powinni

noszenia kwaliﬁkacjizawodowych,wszczególności

kikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, z okre-

ślonych wyżej przyczyn (art. 183a § 1 i 2 K.p.).

Jednocześnie należy jednak zauważyć, że sytuacja

prawna m.in. wykładowców akademickich i urzędni-

ków służby cywilnej jest regulowana przepisami

ustaw szczególnych, tzw. pragmatyk służbowych,

a nie przepisami Kodeksu pracy.

Ponadto należy zwrócić uwagę na to, iż ogólne

ramy dla walki z dyskryminacją wyznacza dyrekty-

wiek dyrektywa ta zakazuje dyskryminacji ze wzglę-

du na wiek, to z jej postanowień wynika, że odmien-

ne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dys-

kryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zosta-

nie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgod-

nym z przepisami celem, w szczególności celami po-

lityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawo-

dowego i jeżeli środki mające służyć realizacji tego

celu są właściwe i konieczne.

Uprzejmie informuję także, że zgodnie z ustale-

niami dokonano przeglądu regulacji prawnych łączą-

cych się z wiekiem emerytalnym, pozostających

w zakresie kompetencji poszczególnych ministrów.

Aktualnie trwają zaawansowane prace legislacyjne

kobiet i mężczyzn.

W najbliższym czasie projekt zo-

stanie przekazany do uzgodnień międzyresortowych

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie kolejnych podwyżek opłat

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

interpelację pani poseł Barbary Haliny Bartuś

ci w przedszkolach (SPS-023-7237/12) uprzejmie

wyjaśniam.

2373

ustawy o systemie oświaty).

Równocześnie, zgodnie

w sprawie niedopuszczalnej selekcji chorych,

którą stosują niektóre szpitale niepubliczne

posiadające umowy

z Narodowym Funduszem Zdrowia (7238)

z dnia 1 sierpnia 2012 r.

(SPS-023-7238/12) zawiera-

jącym interpelację posła na Sejm RP pani Barbary

Bartuś w sprawie niedopuszczalnej selekcji chorych

stosowanej przez niektóre szpitale niepubliczne oraz

powołania agencji taryﬁkacjiuprzejmieproszęoprzy-

jęcie poniższego wyjaśnienia.

Odpowiadając na pierwsze pytanie: jak długo mi-

nisterstwo zamierza pozwalać na tego typu dyskry-

minację pacjentów w szpitalach niepublicznych, któ-

re mają podpisane umowy z NFZ, uprzejmie infor-

powołał zarządzeniem zespół do przygotowania opra-

cowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie

świadczeń.

W skład zespołu wchodzą pracownicy Mi-

nisterstwa Zdrowia, Gdańskiego Uniwersytetu Me-

dycznego oraz Narodowego Funduszu Zdrowia.

Pra-

ce zespołu podzielono na kilka etapów.

Obecnie przy-

stąpiono do prowadzenia analiz empirycznych oraz

trwa dalsze gromadzenie danych, które będą wyko-

rzystane w następnych etapach prac.

Odpowiadając na drugie pytanie: kiedy rząd za-

mierza powołać do istnienia agencję taryﬁkacji,

2374

uprzejmie informuję, że w Ministerstwie Zdrowia

trwają prace analityczne dotyczące rozwiązań w za-

kresie nowego standardu rachunku kosztów, spra-

wozdawczości ﬁnansowej oraz określenia procesu

taryﬁkacji (wyceny) świadczeń opieki zdrowotnej

(w tym utworzenia nowej instytucji agencji taryﬁka-

cji).

W szczególności od dwóch lat realizowany jest

wspólnie ze Szkołą Główną Handlową współﬁnanso-

wany ze środków Europejskiego Funduszu Społecz-

nego projekt, w ramach którego m.in. eksperci SGH

prowadzą dla świadczeniodawców szkolenia z nowego

standardu rachunku kosztów przygotowanego przez

zespół pod kierownictwem pani prof. dr hab. Gertru-

dy Świderskiej.

W czerwcu br. Zespół do spraw Programowania

Prac Rządu działający w Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów uwzględnił w planie prac legislacyjnych

rządu również projekt zmian przepisów w ww. za-

kresie.

W związku z tym w ministerstwie rozpoczę-

to prace nad przygotowaniem założeń do projektu

ustawy, który będzie regulował przedmiotowe za-

gadnienia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

w sprawie warunków uzyskania

znak: SPS-023-7239/12, dotyczące interpelacji pana

posła Krzysztofa Tchórzewskiego z dnia 16 lipca

emerytury rolniczej oraz zaliczania okresów ubezpie-

czenia w ZUS do ustalania uprawnień w systemie

ubezpieczenia społecznego rolników uprzejmie pro-

prowadzenia działalności rolniczej np. poprzez prze-

nik otrzymał świadczenie odpowiadające opłaconym

wej w obu systemach.

Stosowne przepisy prawne

w tym zakresie w ustawie o ubezpieczeniu społecz-

nym rolników oraz innych ustawach wprowadzone

turach kapitałowych (Dz. U. Nr 228, poz. 1507), któ-

dzonych w Otwartym Funduszu Emerytalnym, jeże-

świadczenia emerytalnego rolniczego stanowiącej

część ubezpieczeniową.

Natomiast jeżeli w okresie

spodarstwie rolnym była głównym źródłem utrzyma-

na ubezpieczenie emerytalno-rentowe rolników wy-

magany do uzyskania emerytury rolniczej (25 lat lub

miał prawo do emerytury rolniczej (którą wypłacać

będzie KRUS) niezależnie od świadczeń emerytal-

Zarówno ZUS, jak i KRUS świadczenia emerytalne

będą wypłacać niezależnie.

takich zasadach, jak ustala się wysokość części skład-

2375

składek ubezpieczeniowych.

Rolnik posiadający długi

-letni) oraz okresy opłacania składek w systemie po-

wszechnym ma szansę otrzymać na starość 3 emery-

8 stycznia 2009 r.

Przyjęte rozwiązania są więc ko-

rzystniejsze od poprzednich, które przewidywały wy-

płatę tylko jednego świadczenia emerytalnego z wy-

branego przez ubezpieczonego systemu, tj. z KRUS lub

zgromadzonego „kapitału” ze składek, także w części

podlegającej dziedziczeniu (z OFE), przy jednocze-

snym zachowaniu praw do emerytury rolniczej.

Moim zdaniem rozwiązania te są prawidłowe i nie

ograniczona została możliwość przejścia na wcze-

śniejszą emeryturę rolniczą.

Z takiego uprawnienia

mogą skorzystać tylko ci rolnicy, którzy obniżony

wiek emerytalny oraz wymagany staż ubezpieczenio-

wy osiągną do dnia 31 grudnia 2017 r.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

przez gminy na dzieci niezamieszkałe

na terenie danej gminy, a uczęszczające

do przedszkoli i oddziałów przedszkolnych

prowadzonych przez daną gminę (7240)

gminy za dzieci niezamieszkałe na terenie danej gmi-

ny, a uczęszczające do przedszkoli i oddziałów przed-

szkolnych prowadzonych przez daną gminę (SPS-

-023-7240/12) uprzejmie wyjaśniam.

nym jest przedszkole, które przeprowadza rekrutację

Jednocześnie, jak to podniósł pan poseł w swojej

interpelacji, przepisy prawa oświatowego nie nakła-

dają na jednostki samorządu terytorialnego obowiąz-

ku ponoszenia (zwrotu) kosztów uczęszczania dzieci

samorządu terytorialnego.

Należy jednak podkreślić, iż z obowiązujących

przepisów prawa nie wynika również zakaz zawiera-

nia porozumienia w przedmiocie zwrotu przez gmi-

nę, która jest miejscem zamieszkania dziecka, kosz-

tów jego utrzymania w przedszkolu publicznym pro-

wadzonym przez inną jednostkę samorządu teryto-

rialnego, gdyż zgodnie z art. 10 i 74 ustawy z dnia

nie zadań publicznych może być realizowane w dro-

dze współdziałania między jednostkami samorządu

terytorialnego.

Zgodnie z obowiązującym prawem w tym zakresie

podejmowanie uchwał i decyzji przez jednostkę sa-

morządu terytorialnego (gminę) jest całkowicie sa-

modzielne, a jedynym kryterium pozostaje jej zgod-

ność z przepisami prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, że

liczba przyjmowanych do przedszkoli dzieci zamiesz-

kałych na terenie innej gminy uzależniona jest od

liczby posiadanych przez daną gminę wolnych miejsc

edukacji przedszkolnej.

Takie rozwiązanie nie wpływa negatywnie na za-

pewnienie edukacji przedszkolnej dzieciom.

Świadczą

o tym dane statystyczne zbierane w ramach systemu

informacji oświatowej.

Ze wstępnych danych (według

2376

nych – ich liczba wzrosła do 1405.

ła się o 1313.

W roku szkolnym 2011/2012 ich liczba

szkolnym objętych było ogółem już 72,0% dzieci

W 2007 r. wskaźnik upowszechnienia wychowania

23,1%.

Podobnie sytuacja przedstawia się w odniesie-

niu do poszczególnych roczników.

Obecnie 53,2%

objętych jest wychowaniem przedszkolnym.

Tymcza-

sem w 2007 r. tylko 36,1% trzylatków, 48,1% cztero-

latków i 57,8% pięciolatków.

o 9,2 tys. dzieci), a w roku szkolnym 2008/2009

wzrasta do 994,1 tys. dzieci (przyrost o 75 tys. dzie-

lejny przyrost o blisko 101 tys. dzieci).

Należy także podkreślić, że gmina organizując

i prowadząc wychowanie przedszkolne, realizuje przy-

pisane jej zadania publiczne, zgodnie z przepisami cy-

towanej wcześniej ustawy o samorządzie gminnym,

nie ograniczając jednocześnie prawa rodziców do swo-

bodnego wyboru miejsca edukacji przedszkolnej.

Biorąc jednak pod uwagę napływające do Mini-

sterstwa Edukacji Narodowej sygnały zgłaszane

przez gminy, zbieżne z uwagami zgłoszonymi przez

pana posła w interpelacji, uprzejmie informuję, że

w przygotowywanym projekcie zmian w ustawie

o systemie oświaty uwzględniony został postulat zobli-

gowania gminy, której mieszkańcem jest dziecko korzy-

stające z wychowania przedszkolnego w przedszkolu

prowadzonym przez inną gminę, do refundacji kosztów

w sprawie naruszania przez przewoźników

przepisów ustawy o uprawnieniach

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przy którym przekazana została interpelacja

o transporcie drogowym, przedstawiam poniżej od-

powiedź, odnoszącą się do zagadnień poruszonych

cyjnej przedsiębiorcy (czyli również tzw. przewoźnik

prywatny), ma obowiązek przestrzegać warunki

wie której zezwolenie to zostało wydane.

2377

zów regularnych z powodu naruszenia lub zmiany

o udzielenie zezwolenia stanowi jeden z tych warun-

ków.

Organem wydającym zezwolenia na przewozy

porcie drogowym) i do tego organu powinny być kie-

rowane sygnały o nieprzestrzeganiu przez przewoź-

ników przepisów ustawy o ulgach m.in. dotyczących

pasażerów niewidomych.

ujawnione pobranie należności za przejazd niezgod-

Ponadto zgodnie z lp.

2.7. tego załącznika, niewyda-

nie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesie-

nia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu

(z wyjątkiem taksówek), również podlega karze

w wysokości 2000 złotych.

Kary te nakłada, w drodze

decyzji administracyjnej, organ właściwy ze względu

cy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obo-

wiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 93

ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).

Obowiązujące unormowania prawne bezpośred-

nio regulują stosowanie ulg przejazdowych w komu-

nikacji publicznej.

Istnieje bowiem prawny obowią-

zek honorowania tych ulg przez przewoźników oraz

są przewidziane określone sankcje za nieprzestrze-

ganie przepisów w powyższym zakresie w postaci

cofnięcia przewoźnikowi zezwolenia na przewozy re-

gularne.

Problem niehonorowania przez przewoźników

wykonujących przewozy regularne w publicznym

transporcie zbiorowym uprawnień do ulgowych prze-

jazdów był już wcześniej sygnalizowany w korespon-

dencji wpływającej do Ministerstwa Transportu, Bu-

docierały jednak dotychczas informacje o konkret-

nych przypadkach nierespektowania ulg przejazdo-

wych w środkach komunikacji publicznej w wymia-

rze wskazującym na powszechny charakter opisywa-

nych zdarzeń.

Każdorazowo w pojedynczych odosob-

nionych przypadkach, gdy takie sygnały wpływały,

były one kierowane do odpowiednich organów odpo-

wiedzialnych za wydawanie zezwoleń na przewozy

regularne w celu wyjaśnienia sprawy.

Niewielka ska-

la tego zjawiska pozwala stwierdzić, że obecnie funk-

cjonujące przepisy dotyczące ulg w komunikacji pu-

blicznej regulują to zagadnienie na wystarczającym

poziomie, zapewniającym odpowiednią ochronę inte-

resów pasażerów i gwarantującym obronę przysłu-

gujących im praw.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

charakteru studium uwarunkowań

darowania terenu, przekazaną pismem z dnia 1 sierp-

nia 2012 r. (znak: SPS-023-7242/12), uprzejmie in-

formuję, co następuje.

Odnośnie do wzajemnych relacji pomiędzy stu-

dium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy a decyzją o warunkach zabu-

dowy należy zauważyć, że zgodnie z przepisami

poz. 647, dalej jako: ustawa) decyzja o warunkach

zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że

w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę warun-

ków wymienionych w przepisie art. 61 ustawy organ

zobowiązany jest wydać decyzję pozytywną.

Wśród

2378

warunków, jakie musi spełnić projektowana inwesty-

cja, nie znajduje się konieczność jej zgodności z zapi-

sami studium uwarunkowań i kierunków zagospo-

darowania przestrzennego gminy.

Studium ma cha-

rakter dokumentu strategicznego, którego adresatem

są organy gminy sporządzające na jego podstawie

miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego.

Jako dokument niemający charakteru aktu prawa

miejscowego, studium nie może wiązać jednostek,

a zatem nie może stanowić kryterium względem któ-

rego oceniany jest wniosek o wydanie decyzji o wa-

runkach zabudowy.

Pogląd ten utrwalony jest w orzecz-

nictwie sądów administracyjnych.

Należy też zauwa-

żyć, że studium zawiera szereg zapisów, z których

jedynie część nadaje się do przetworzenia na treść

normatywną, część zaś ma charakter diagnozy, opisu

istniejącego stanu uwarunkowań przestrzennych i tren-

przepisu wskazującego, że całość studium stanowi

akt prawa miejscowego doprowadziłoby do sytuacji,

w której niemożliwe byłoby ustalenie norm tego pra-

wa na podstawie treści ww. dokumentu.

Z legislacyj-

nego punktu widzenia nie byłoby także możliwe au-

tomatyczne uznanie wszystkich obowiązujących stu-

diów za akty prawa miejscowego na mocy nowelizacji

ustawy.

Mając to na uwadze, minister transportu, budow-

jekcie założeń projektu ustawy Prawo budowlane,

sji skierowanej do uzgodnień międzyresortowych)

wprowadzenie instytucji uchwały w sprawie wy-

znaczenia obszarów urbanizacji, która stanowiłaby

uzupełnienie studium o zapisy mające charakter

wiążący (akt prawa miejscowego).

Uchwała ta wyda-

wana byłaby na podstawie zapisów studium i powta-

rzała niektóre ustalenia tego dokumentu, takie jak

np. przeznaczenie terenu.

Informacje na temat aktu-

alnego stanu prac nad przedmiotową nowelizacją

znajdują się w końcowej części odpowiedzi na inter-

pelację.

Nawiązując do przytoczonego w interpelacji orze-

czenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

rym sąd stwierdził, iż „przepis art. 9 ust. 5 u.p.z.p. nie

warunków zabudowy wydawane dla terenów obję-

mi”, należy podnieść, że wydane ono zostało w bar-

dzo specyﬁcznymstaniefaktycznym.

Przedmiotem

zwalająca na budowę budynku wielorodzinnego na

zytywną decyzję o warunkach zabudowy, ponieważ

dzinnych znajdowywały się budynki wielorodzinnie,

których odległość od działki inwestora, w myśl do-

tychczasowej wykładni sądów administracyjnych,

była wystarczająca, aby wydać decyzję pozytywną.

ki inwestora od budynków wielorodzinnych jest wy-

starczająca, to jednak należy wziąć pod uwagę cha-

rakter najbliższej zabudowy (jednorodzinnej) oraz

fakt, iż owe istniejące budynki wielorodzinne znaj-

dium.

Jak stwierdził NSA w uzasadnieniu wyroku

w przedmiotowej sprawie, ustalenia studium „nale-

żało mieć na uwadze przy ocenie obszaru analizowa-

i zagospodarowania terenu.”

Jednocześnie NSA po-

twierdził, iż „studium nie jest aktem prawa miejsco-

dawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy”.

Dokładna analiza uzasadniania przedmiotowego wy-

roku prowadzi do wniosku, iż – w ocenie NSA – wadą

zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy nie było

to, iż przy wyznaczaniu obszaru analizowanego

(a zatem w toku jednej z czynności postępowania ad-

ministracyjnego prowadzącego do wydania decyzji

wzizt), w toku przygotowywania projektu decyzji, nie

lazło potwierdzenia w kolejnych wyrokach NSA,

brak jest podstaw, aby uzależnić wydanie tej decyzji

od zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami

studium.

Odnosząc się do kwestii związanej z trybem do-

konywania uzgodnień w toku postępowania w przed-

miocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwe-

stycji celu publicznego należy wskazać, że zgodnie

z przepisem art. 53 ust. 4 ustawy właściwy organ

wydaje tę decyzję po uzgodnieniu z organami wymie-

nionymi w treści tego przepisu.

Instytucja uzgodnień

jest formą współdziałania organów administracji pu-

blicznej w toku postępowania administracyjnego, zaś

uregulowanie jej kwestii proceduralnych znajduje się

„jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od

ten organ”.

Obowiązująca regulacja określa w jakiej

formie następuje uzgodnienie (postanowienie), nie

wskazuje jednak wprost, jaki dokument przedstawia-

ny jest organowi celem dokonania uzgodnień.

W orzecz-

nictwie wskazuje się, że dokumentem tym jest pro-

jekt rozstrzygnięcia podlegającego uzgodnieniu, nie

zaś „zamierzenie inwestycyjne” opisywane przez in-

westora we wniosku o wszczęcie postępowania.

W tym

zakresie należy wskazać między innymi na orzecze-

nie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

gan współdziałający uzgadnia przedłożony mu pro-

2379

jekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego”

(LEX nr 746441) oraz z dnia 13 kwietnia 2007 r.

w sprawie II OSK 638/06: „Użyty w art. 53 ust. 4

ze zm.) zwrot „po uzgodnieniu” rozumieć trzeba

w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie

główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na któ-

rego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu

współdziałającego” (LEX nr 322325).

Na wymóg do-

konania uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego, nie zaś „zamierzenia in-

westycyjnego” scharakteryzowanego we wniosku

o wszczęcie postępowania, wskazuje także brzmienie

przepisu art. 53 ust. 5a ustawy.

Odnosząc się do przedstawionych w interpelacji

problemów w stosowaniu przepisu art. 59 ustawy,

należy wskazać, że uzyskanie decyzji o warunkach

zabudowy jest niezbędne w przypadku następujących

zamierzeń:

1) zmiana zagospodarowania terenu polegająca

gającego pozwolenia na budowę (art. 59 ust. 1 w zw.

2) zmiana zagospodarowania terenu polegająca

na wykonaniu innych robót budowlanych, w tym nie-

3) inna zmiana zagospodarowania terenu, nie-

wymagająca pozwolenia na budowę (art. 59 ust. 2

ustawy);

4) zmiana sposobu użytkowania obiektu budow-

lanego lub jego części (art. 59 ust. 1 ustawy).

Jednocześnie wydania decyzji o warunkach zabu-

dowy nie wymagają:

1) tymczasowa, jednorazowa zmiana zagospoda-

rowania terenu, trwająca do roku (art. 59 ust. 2

ustawy);

2) roboty budowlane polegające na remoncie, mon-

tażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany

sięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowa-

ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy);

3) roboty budowlane niewymagające pozwolenia

ustawy).

Wątpliwości interpretacyjne wywoływać może

kwestia konieczności uzyskania decyzji w przypadku

robót budowlanych – z jednej strony decyzja o warun-

kach zabudowy wymagana jest dla zmiany zagospo-

darowania terenu polegającej na wykonaniu robót

budowlanych, w tym niewymagających pozwolenia

na budowę (art. 59 ust. 1 i 2 ustawy), z drugiej zaś

przepis art. 50 ustawy, stosowany odpowiednio,

stwierdza, że decyzji tej nie wymagają roboty budow-

lane niewymagające pozwolenia na budowę.

W tej

sytuacji odpowiednie stosowanie powinno skutkować

przyjęciem, że wymóg uzyskania decyzji o warun-

kach zabudowy obowiązuje także w przypadku robót

wę (jeśli wiążą się one ze zmianą zagospodarowania

terenu), bowiem to przepis art. 59 ustawy tworzy za-

sadniczą normę regulującą przypadki wymagania tej

decyzji, zaś przepis art. 50 ustawy ma charakter po-

mocniczy, uzupełniający listę wyjątków.

Podobny po-

gląd, choć bez omówienia problematyki sprzeczności

tych przepisów, przedstawiony jest w komentarzu do

ustawy autorstwa prof. Zygmunta Niewiadomskiego

(„Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

Ko-

mentarze Becka”, CH Beck, Warszawa 2009).

Projekt założeń projektu ustawy Prawo budowla-

ne, o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowa-

niu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw

procedowany w Ministerstwie Transportu, Budow-

w dniu 3 lipca 2012 r. do uzgodnień międzyresorto-

wych, zakładał dokonanie zmian w ustawie o plano-

waniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez

między innymi likwidację instytucji decyzji o warun-

wadzenie w to miejsce zasady, że lokalizacja inwesty-

cji odbywa się na podstawie aktów prawa powszech-

nie obowiązującego.

W wyniku analizy uwag przeka-

zanych w toku konsultacji społecznych i uzgodnień

międzyresortowych projektu zadecydowano o wyłą-

czeniu z dalszych prac zmian w ustawie o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

W efekcie w dniu

14 sierpnia 2012 r. skierowano do szefa KPRM wnio-

sek o dokonanie odpowiedniej zmiany w wykazie

prac legislacyjnych rządu.

Jednocześnie w dniu 9 sierpnia br. weszło w życie

Komisji KodyﬁkacyjnejPrawaBudowlanego(Dz.U.

z 2012 r. poz. 856) przewidujące powstanie organu,

którego zadaniem będzie opracowanie projektu prze-

pisów rangi ustawowej w zakresie kompleksowej re-

gulacji dotyczącej procesu inwestycyjno-budowlanego

(zgodnie z przepisem § 7 ww. rozporządzenia).

Regu-

lacja ta obejmować będzie także zagadnienia związane

z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym

sy regulujące lokalizację inwestycji.

Po wprowadzeniu do wykazu prac legislacyjnych

rządu zmian wynikających ze wspomnianego wyżej

pisma z dnia 14 sierpnia 2012 r. wykaz ten nie będzie

zawierał projektów zakładających nowelizację ustawy

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

2380

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie braku opodatkowania kabli

znajdujących się w kanalizacji kablowej

powodującego duże nieuzasadnione ubytki

w dochodach gmin (7243)

datkowania kabli znajdujących się w kanalizacji ka-

blowej, nadesłaną przy piśmie marszałka Sejmu

uprzejmie informuję.

poz. 675) dokonano zmiany w treści art. 3 ustawy

wanie pojęcia obiektu liniowego („obiekt budowlany,

którego charakterystycznym parametrem jest dłu-

rociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia ka-

blowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio

stalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub

czenie tego pojęcia w katalogu obiektów zaliczanych

do budowli.

Wyżej wymienione zmiany weszły w ży-

cie z dniem 17 lipca 2010 r.

W związku z faktem, że

ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, deﬁniując

budowlę dla celów podatku od nieruchomości, odwo-

łuje się do pojęcia budowli zawartego w ustawie Pra-

wo budowlane, powołana wyżej zmiana mogłaby mieć

wpływ na zakres opodatkowania budowli podatkiem

od nieruchomości.

Należy jednak zauważyć, iż

w związku z wątpliwościami interpretacyjnymi do-

tyczącymi pojęcia „budowla” nie można było jedno-

znacznie stwierdzić, czy kable ułożone w kanalizacji

kablowej podlegały opodatkowaniu podatkiem od

nieruchomości jako budowle.

Warto dodać, że także wcześniejsze orzecznictwo

sądowe nie było jednolite w tej kwestii, aczkolwiek

przeważał pogląd, że kable stanowią część budowli

i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od

nieruchomości (m.in. wyrok z dnia 8 lipca 2008 r.,

sygn. akt I SA/Łd 139/08, wyrok z dnia 1 lipca 2008 r.,

sygn. akt I SA/Bd 223/08, wyrok z dnia 23 września

2009 r., sygn. akt I SA/Ol 501/09 – przeciwny pogląd:

wyrok z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz

159/09).

Natomiast w opinii Głównego Urzędu Nad-

zoru Budowlanego kable ułożone w kanalizacji ka-

blowej nie stanowiły budowli.

Takie stanowisko wy-

rażała także część doktryny naukowej.

W związku z faktem, że przed wejściem w życie

nikacyjnych zarówno istniejące poglądy doktryny,

jak i linia orzecznicza sądów administracyjnych do-

tyczące objęcia kabli podatkiem od nieruchomości nie

były jednolite, nie można było jednoznacznie stwier-

dzić przed 17 lipca 2010 r., że kable ułożone w kana-

lizacji kablowej podlegały opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości.

W tym kontekście wprowadzenie

ww. zmiany przepisów nie miało wpływu na poziom

dochodów jednostek samorządu terytorialnego z ty-

tułu podatku od nieruchomości.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

że zasadność postulatu objęcia podatkiem od nieru-

chomości kabli ułożonych w kanalizacji kablowej zo-

stanie szczegółowo przeanalizowana, jeżeli zostaną

budowli jako jednego z przedmiotów opodatkowania

tym podatkiem.

Z wyrazami szacunku

w sprawie podatku rolnego od części gruntów

stanowiących własność Skarbu Państwa

a których posiadaczami są inne osoby prawne

lub osoby ﬁzyczne(7244)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

pani Lidii Gądek i pana Mirosława Pluty, posłów na

Sejm RP, w sprawie podatku rolnego od części grun-

tów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jed-

nostki samorządu terytorialnego, a których posiada-

czami są inne osoby prawne lub osoby ﬁzyczne,prze-

2012 r., SPS-023-7244/12, uprzejmie wyjaśniam.

Zakres przedmiotowy podatku rolnego określa

datkiem rolnym podlegają grunty sklasyﬁkowane

2381

kach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na pro-

wadzenie działalności gospodarczej innej niż działal-

ność rolnicza.

Użytki rolne w myśl § 68 ust. 1 rozpo-

mi i rowy.

Natomiast art. 3 ustawy o podatku rolnym

określa podatników podatku rolnego, którymi są:

osoby ﬁzyczne,osobyprawne,jednostkiorganiza-

cyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości

2) posiadaczami samoistnymi gruntów;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami gruntów stanowiących własność

cją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu praw-

nego albo

bu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Pań-

stwowych, w tym przypadku podatnikami są odpo-

wiednio jednostki organizacyjne Agencji Nierucho-

mości Rolnych i Lasów Państwowych.

Podmioty wskazane w art. 3 ustawy o podatku

rolnym są zatem podatnikami tego podatku od użyt-

ków rolnych lub gruntów zadrzewionych i zakrzewio-

nych na użytkach rolnych, tj. od gruntów, które

w ten sposób zostały sklasyﬁkowane w ewidencji

gruntów i budynków (np. gruntów ornych, sadów),

w tym również od gruntów stanowiących własność

nego będących w posiadaniu osób ﬁzycznychipraw-

nych, nawet wówczas gdy w posiadaniu tych osób

znajduje się tylko część gruntu.

Taki posiadacz jest

na gruncie ustawy o podatku rolnym posiadaczem,

Należy bowiem zauważyć, że ustawa o podatku

rolnym nie posługuje się pojęciem nieruchomości

w znaczeniu nadanym w ustawie z dnia 23 kwietnia

zm.).

Użyte w ustawie regulującej opodatkowanie po-

datkiem rolnym pojęcie grunty nie oznacza zatem,

zgodnie z deﬁnicjązawartąwart.46§1K.c.,części

powierzchni ziemskiej stanowiących odrębny przed-

miot własności.

Pojęcie to należy rozumieć wyłącznie

w znaczeniu potocznym, oznaczającym powierzchnię

ziemi, część skorupy ziemskiej, która służy jako two-

rzywo do wykonywania budowli ziemnych, obszar

własności ziemskiej (internetowy słownik języka pol-

skiego).

Sumując, należy zatem stwierdzić, że przedsta-

wiona w interpelacji teza o istniejącym w ustawie

o podatku rolnym zapisie, który powoduje nieuzasad-

nione ubytki w dochodach gmin, jest nieprawdziwa.

Na podstawie ustawy o podatku rolnym opodat-

kowaniu tym podatkiem podlegają bowiem grunty

czy stanowią odrębne nieruchomości w sensie cywi-

listycznym (prawnym), czy też tylko wyodrębnione

ﬁzycznieichczęści.

Brak jest więc uzasadnienia dla dokonania wnio-

skowanych zmian w ustawie o podatku rolnym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie usprawnienia procedury

doręczeń stronom aktów wydawanych

w toku postępowania administracyjnego (7245)

terpelację pana Józefa Lassoty oraz grypy posłów

propozycji usprawnienia procedury doręczeń stro-

nom aktów wydawanych w toku postępowania admi-

nistracyjnego związanego z wydawaniem pozwoleń

na budowę uprzejmie informuję i wyjaśniam.

z późn. zm.) stronami w postępowaniu w sprawie po-

zwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użyt-

kownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdu-

jących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Organ

administracji architektoniczno-budowlanej w celu

ustalenia stron postępowania w sprawie pozwolenia

na budowę najpierw ustala obszar oddziaływania

obiektu, następnie ustala krąg podmiotów, którym

przysługuje przymiot strony w postępowaniu, zgod-

nie z cechami wymienionymi w ww. przepisie.

W celu ustalenia danych adresowych właścicieli,

użytkowników wieczystych lub zarządców nierucho-

mości znajdujących się w określonym obszarze od-

działywania obiektu organ administracji architekto-

niczno-budowlanej może skorzystać z danych ujaw-

2382

nionych ewidencji gruntów i budynków, w księgach

wieczystych oraz w ewidencji ludności.

Korzystanie jedynie z informacji zawartych w ewi-

dencji gruntów i budynków nie w każdym przypadku

byłyby wystarczające dla organu prowadzącego po-

stępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na bu-

dowę.

Kataster nie zawiera bowiem danych o zarząd-

cach obiektów znajdujących się w obszarze oddziały-

wania planowanej inwestycji, którzy w świetle art. 28

powania.

Ponadto dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków często nie posiadają kompletnych infor-

macji teleadresowych zapewniających skuteczne do-

ręczenie, natomiast uzyskiwanie wypisów i wyrysów

jest odpłatne co oznaczałoby, biorąc po uwagę ilość

spraw dotyczących wydawania pozwolenia na budowę,

konieczność przeznaczenia w budżecie państwa du-

żych środków ﬁnansowychpotrzebnychnatencel.

Natomiast odnosząc się do propozycji wprowadze-

nia do ustawy Prawo budowlane przepisów umożli-

wiających zawiadamianie stron postępowania o de-

cyzjach i innych czynnościach organów administracji

wynikających z regulacji szczególnych, tzw. specustaw,

tego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania

blicznego

(Dz. U. Nr 42, poz. 340, z późn. zm.) oraz

dowli przeciwpowodziowych

(Dz. U. Nr 143, poz. 963),

w ocenie Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej jest ona niezasadna.

Należy mieć bowiem na uwadze, że wprowadzenie

ww. specustawami uproszczonych zasad i procedur

w zakresie zawiadamiania stron na adres wskazany

w katastrze nieruchomości, a także w drodze ob-

wieszczeń związane jest ze szczególnym charakterem

tych aktów prawnych.

Ratio legis wprowadzanych

w drodze tzw. specustaw regulacji uproszczonych sta-

nowi zazwyczaj potrzeba przyśpieszenia procesu roz-

woju określonego rodzaju infrastruktury, która leży

w interesie publicznym, z jednoczesnym ogranicze-

niem niektórych uprawnień uczestników przeprowa-

dzanych postępowań.

Zastosowanie tych zasad do

inwestycji, które nie spełniają specjalnych z punku

widzenia ustawodawcy celów, byłoby niewłaściwe.

Ponadto zgodnie z generalną zasadą postępowa-

nia administracyjnego określoną w art. 39 ustawy

Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i in-

nych czynnościach organów administracji publicznej

ty w danej miejscowości sposób publicznego ogłasza-

nia, jeżeli przepis szczególny tak stanowi – art. 49

K.p.a.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Admini-

sygn. akt II OSK 1871/08: „Z porównania przepisów

regulujących zasady doręczania bezpośredniego

(art. 39–48 K.p.a.) z zasadą doręczania w formie ob-

wieszczenia lub formie zwyczajowo przyjętej (art. 49

K.p.a.) wynika, że przyjęcie tej drugiej formy dorę-

czenia może mieć charakter wyjątkowy i w zakresie

skutków procesowych nie może niweczyć skutków

wynikających z doręczenia bezpośredniego, do rąk

adresatów personalnie ustalonych i postrzeganych

przez organ jako strony postępowania”.

Podobne sta-

nowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyj-

sygn. akt II OSK 938/09, LEX nr 649092: „Ta forma

powiadamiania adresatów pism, decyzji lub innych

aktów organu prowadzącego postępowanie chroni

niewątpliwie w znacznie mniejszym stopniu interesy

osób mogących być potencjalnie zainteresowanymi

w sprawie i dlatego może być stosowana tylko wyjąt-

kowo, ze względu na znaczną ilość tych osób (stron)

a także gdy organ nie jest w stanie ustalić w sposób

precyzyjny kręgu podmiotów, które powinny brać

udział w całym postępowaniu.

Drugą, obligatoryjną

przesłanką stosowania tego przepisu jest wyraźne

upoważnienie organu do jego stosowania przez prze-

pis szczególny”.

Reasumując, obecne przepisy, w tym art. 28 ust. 2

ustawy Prawo budowlane, w odpowiedni sposób gwa-

rantują prawo podmiotów do udziału w postępowa-

niu w charakterze stron.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż z chwilą

wejścia w życie (tj. z dniem 9 sierpnia 2012 r.) rozpo-

nienia ustawowego zawartego w art. 12a i art. 15 ust. 2

z 2012 r. poz. 392) do zadań komisji należy opraco-

wanie projektu przepisów rangi ustawowej w zakre-

sie kompleksowej regulacji dotyczącej procesu inwe-

stycyjno-budowlanego.

Powodem dla powołania ko-

misji i odstąpienia od tradycyjnej formuły procedo-

wania poszczególnych ustaw jest szeroki zakres re-

gulacji, jaki będzie przedmiotem prac.

W związku

z powyższym, planowane jest ujęcie w jednym akcie

roki, to jest obejmujący proces budowlany (w tym

opiniowanie i uzgadnianie przez inne organy), plano-

wanie przestrzenne na poziomie lokalnym, scalenia

i podziały gruntów oraz mechanizmy ﬁnansowania

inwestycji i inne zagadnienia ﬁnansowe, takie jak

kary i opłaty legalizacyjne.

Zagadnienia te obecnie

uregulowane są w różnych aktach prawnych leżących

2383

w gestii wielu resortów, stąd potrzebne jest podejście

interdyscyplinarne, zapewniające koordynację zmian

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

w sprawie sprecyzowania podstaw prawnych

dotyczących obowiązku zwrotu równowartości

odliczonego lub zwróconego podatku

naliczonego dotyczącego zakupionych towarów

przeznaczonej na założenie nowej działalności

gospodarczej lub doposażenie

już działających ﬁrm(7249)

-023-7249/12, interpelacją pana posła Henryka

nych dotyczących obowiązku zwrotu równowartości

tyczącego zakupionych towarów i usług w ramach

wej działalności gospodarczej lub doposażenie już

działających ﬁrmuprzejmieinformuję.

Przywołane przez pana posła w interpelacji roz-

porządzenie ministra pracy i polityki społecznej

duszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub

Nr 155, poz. 922) zostało zastąpione rozporządze-

wania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wypo-

rowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezro-

botnemu środków na podjęcie działalności gospo-

w życie z dniem 30 kwietnia 2012 r.

refundacji w terminie:

Stosownie do ww. przepisów beneﬁcjentpomocy

przedkłada staroście rozliczenie zawierające zesta-

wienie kwot wydatkowanych w ramach przyznanej

pomocy, których globalną wysokość (uwzględniającą

podatek od towarów i usług) określa art. 46 ustawy

poz. 415, z późn. zm.).

Oznacza to, że starosta może

przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na pod-

jęcie działalności gospodarczej w wysokości określo-

sokość przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku

ślonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przy-

znanych bezrobotnemu środków nie może przekra-

czać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jed-

nego członka założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego

norazowe środki, o których mowa, nie stanowią za-

tem wsparcia w formie krótkoterminowych pożyczek

lub nieoprocentowanych kredytów, bowiem starosto-

wie przyznają je nieodpłatnie i bezzwrotnie pod wa-

runkiem, że zostały wydatkowane zgodnie z celem

określonym w ww. ustawie o promocji zatrudnienia

inne warunki umowy dotyczące przyznania tych

Wprowadzenie w ww. rozporządzeniu rozwiąza-

nia upoważniającego starostów do przyznawania ww.

środków w kwocie nieuwzględniającej podatku od to-

warów i usług (netto) oznaczałoby obowiązek egze-

kwowania od wnioskodawców-bezrobotnych wkładu

własnego.

W sytuacji gdy przepisy ww. ustawy o pro-

uzależniają przyznania ww. pomocy od posiadania

przez wnioskodawców takiego wkładu, w przepisach

wykonawczych do ustawy (w rozporządzeniach) nie

mogły znaleźć się przepisy zezwalające na przyzna-

wanie pomocy w kwocie netto.

W ww. rozporządzeniu z dnia 23 kwietnia 2012 r.

2384

cji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska

ści gospodarczej wprowadzono obowiązek zwrotu

równowartości odzyskanego zgodnie z ww. ustawą

przyznanego doﬁnansowaniawceluwyeliminowania

możliwości podwójnego ﬁnansowaniabeneﬁcjentowi

pomocy podatku VAT ze środków publicznych.

W ak-

tualnym stanie prawnym beneﬁcjent,któryotrzymał

z Funduszu Pracy dotację/refundację w wysokości

nieprzekraczającej 6-krotnego przeciętnego wyna-

grodzenia (w kwocie brutto), jest zobowiązany zwró-

cić Funduszowi Pracy należny podatek VAT od kwo-

ty przyznanej dotacji (refundacji) po terminie jego

odzyskania z właściwego urzędu skarbowego.

Ozna-

cza to, że beneﬁcjentpomocymaobowiązekzwrotu

podatku VAT na rachunek bankowy Funduszu Pra-

cy prowadzony przez powiatowy urząd pracy wyłącz-

nie w przypadku, gdy stanie się podatnikiem VAT

i podatek ten odzyska zgodnie z ww. ustawą o podat-

ku od towarów i usług.

W przypadku natomiast gdy

osoba bezrobotna po otrzymaniu jednorazowych

środków na podjęcie działalności gospodarczej nie

zamierza występować do właściwego urzędu skarbo-

wego o zwrot należnego podatku VAT, po złożeniu

stosownego oświadczenia do starosty z informacją

o nieskorzystaniu z przysługujących jej uprawnień

zostanie zwolniona z obowiązku dokonania zwrotu

mach przyznanej pomocy.

W takim przypadku poda-

tek VAT stanowi wydatek kwaliﬁkowalny,zgodnie

bowiem ze stanowiskiem Ministerstwa Finansów

z dnia 14 grudnia 2011 r., PTI/063-57/830/TKQ/11/

PT-1369, podatnik ma prawo a nie obowiązek do sko-

rzystania z przysługującego uprawnienia w przed-

miocie odzyskania ww. podatku.

Analogiczne stano-

wisko odnosi się do przyznawania środków Funduszu

socjalnych.

W związku z poruszoną w interpelacji kwestią

dot. realizacji projektów współﬁnansowanychzEFS

pragnę poinformować, że właściwe w sprawie Mini-

sterstwo Rozwoju Regionalnego potwierdziło zasad-

ność określonego w ww. rozporządzeniu sposobu roz-

liczania przez PUP środków przyznanych i ponoszo-

nych przez uczestników projektów (tj. w kwotach

uwzględniających podatek VAT – brutto).

Pragnę jed-

nocześnie nadmienić, że przedstawiony wyżej, zgod-

towarów i usług sposób rozliczenia przez beneﬁcjen-

tów pomocy przyznawanych środków został także

zaakceptowany przez Ministerstwo Finansów.

Jednocześnie należy wskazać, że beneﬁcjencipo-

mocy rekrutujący się z osób bezrobotnych na etapie

wnioskowania o wsparcie ﬁnansowezFunduszuPra-

cy nie są czynnymi płatnikami podatku VAT, stąd

nie wydaje się uzasadnioną i możliwą do wykonania

przez starostów na samym początku procesu przy-

znawania jednorazowych środków na podjęcie dzia-

łalności gospodarczej propozycja dokonania podziału

wnioskodawców-beneﬁcjentówpomocynaczynnych

płatników podatku VAT i na tych, którzy nie są płat-

nikami tego podatku.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie wzmożenia działań

mających na celu zabezpieczenie miejsc

szczególnie niebezpiecznych

na drogach krajowych, ze szczególnym

uwzględnieniem dróg położonych

na terenach górskich (7250)

nym uwzględnieniem dróg położonych na terenach

górskich, przekazuję poniższe informacje.

scowych planów zagospodarowania przestrzennego,

opracowywanie projektów planów ﬁnansowaniabu-

nie funkcji inwestora, nabywanie nieruchomości pod

mości, przeprowadzanie okresowych kontroli stanu

2385

praw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem

go, wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzy-

maniowych i zabezpieczających, wprowadzanie ogra-

niczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów

nie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia,

utrzymywanie zieleni przydrożnej, w tym sadzenie

Zgodnie z art. 4 pkt 22 ww. ustawy zieleń przy-

drożna jest to roślinność umieszczona w pasie drogo-

wym, mająca na celu w szczególności:

— ochronę użytkowników drogi przed oślepia -

niem przez pojazdy nadjeżdżające z kierunku prze-

ciwnego;

— ochronę drogi przed zawiewaniem i zaśnieża -

niem;

— ochronę przyległego terenu przed nadmiernym

Podstawową funkcją drogi jest możliwie sprawne

i bezpieczne przenoszenie ruchu.

Z kolei zieleń przy-

drożna jest elementem wyposażenia pasa drogowego

i powinna być do funkcji drogi możliwie najlepiej do-

stosowana.

W przeciwnym bowiem razie dochodzi do

obniżenia funkcjonalności drogi, a wydane środki

ﬁnansowenajejbudowęiutrzymanieniesąpożyt-

kowane efektywnie.

Zasady urządzania zieleni przydrożnej powinny

uwzględniać parametry drogi oraz funkcje pełnione

w strukturze powiązań komunikacyjnych, z których

wynika aktualne i przyszłe obciążenie ruchem.

Za-

drzewienia przydrożne są kształtowane na długi

okres czasu rzędu dziesiątków lat.

Ich nieprawidłowe

urządzenie może następnie przysporzyć dodatko-

wych kosztów funkcjonowania drogi, które należy

określić jako zbędne – jeżeli dadzą się przewidzieć

jako niepożądane.

Zapewnienie bezpieczeństwa użytkowników ru-

chu kołowego jest priorytetową sprawą dla wszyst-

kich osób związanych z drogownictwem.

Na podsta-

wie delegacji zawartej w art. 7 ustawy z dnia 7 lipca

§ 2 ww. rozporządzenia mówi, że „Przepisy roz-

porządzenia stosuje się przy projektowaniu, wykony-

art. 1 ustawy o drogach publicznych „drogą publicz-

ną jest droga zaliczona (...) do jednej z kategorii dróg”.

ﬁkujedroginaczterykategorie:krajowe,wojewódz-

kie, powiatowe, gminne.

Rozporządzenie dzieli drogi publiczne na 6 klas

– tzw. klas technicznych.

Najwyższą klasą jest klasa

A – autostrada, a najniższą klasą jest klasa D – do-

jazdowa.

Rozporządzenie wskazuje takie parametry

techniczne, aby przede wszystkim zapewnione było

maksymalne bezpieczeństwo użytkowników dróg.

Minister infrastruktury w dniu 1 kwietnia 2010 r.

wydał rozporządzenie zmieniające powyższe rozpo-

rządzenie.

Zmiany dotyczyły barier drogowych, któ-

re zostały dostosowane do wymogów Unii Europej-

skiej, co ma na celu poprawę bezpieczeństwa.

Zgodnie z § 52 ust. 2 ww. rozporządzenia zieleń

w pasie drogowym nie powinna zagrażać bezpieczeń-

stwu uczestników ruchu, ograniczać wymaganego

pola widoczności, skrajni drogi oraz utrudniać utrzy-

mania drogi.

W myśl natomiast § 53 ust. 3 odległość

mniejsza niż 3,0 m, a w wypadku przebudowy albo

będą spełnione pozostałe warunki określone w roz-

porządzeniu.

Rozporządzenie parametryzuje również m.in. sy-

tuowanie barier drogowych (§ 129 i § 130) oraz sytu-

owanie drzew w pasie drogowym (§ 53).

Bariery

ochronne można stosować na wszystkich drogach pu-

blicznych.

Jednakże w przypadkach szczególnie uzasadnio-

nych, gdy spełnienie warunków technicznych zawar-

tych w rozporządzeniu nie jest możliwe, dopuszcza

się odstępstwo od przepisów techniczno-budowla-

nych, zgodnie z zapisami art. 9 ustawy Prawo budow-

lane.

Podstawowym warunkiem do udzielenia upo-

ważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo jest

przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa uczest-

budowlane odstępstwo nie może powodować zagro-

żenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia.

W temacie poruszonym przez pana posła należy

zaznaczyć, iż zieleń urządzona funkcjonuje dziś

w pasach drogowych jako element ich wyposażenia.

Z założenia ma zatem pełnić funkcje użytkowe wzglę-

dem pasa drogowego, a uwzględniając negatywne

oddziaływania ruchu komunikacyjnego – także funk-

cje użytkowe względem przestrzeni sąsiadującej.

Jed-

nak ze względu na nałożenie się skutków urządzania

zieleni przydrożnej w okresach dość odległych w cza-

sie, kiedy funkcje te były widziane zupełnie inaczej,

a także wskutek nieprzystosowania aktualnie ist-

niejącej infrastruktury drogowej do warunków ist-

niejącego dziś ruchu komunikacyjnego – zieleń przy-

drożna oraz jej sposób urządzania staje się niezmier-

nie ważnym problemem.

Związane jest to z oczywi-

stą kolizyjnością jej aktualnie przeważających form

z postulatami wynikającymi z analiz zagrożeń dla

ruchu drogowego oraz statystyki wypadków komu-

nikacyjnych.

Istnienie związku pomiędzy wypadkami drogo-

wymi oraz drzewami przydrożnymi jest w większości

powodowane przede wszystkim wypadnięciem pojaz-

du poza jezdnię.

Dlatego zdarzenia takie są szczegól-

2386

nie częste na drogach o większej prędkości ruchu

pojazdów.

Dotyczy to zatem przede wszystkim odcin-

ków dróg biegnących poza terenami zabudowanymi.

W Polsce często spotyka się jednakże drzewa rosnące

na poboczach, w bezpośrednim sąsiedztwie jezdni.

Kwestie usuwania drzew lub krzewów regulują

zm.).

Należy jednak pamiętać o tym, iż zgodnie z art. 21

poz. 721, z późn. zm.) do usuwania drzew i krzewów

zją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej,

z tym związanych.

A zatem przepis ten wyłącza sto-

sowanie ustawy o ochronie przyrody w przypadku

budowy drogi.

Natomiast inne sytuacje, w których

zarządcy drogi dokonują wycinki drzew, to m.in.:

— zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze,

żą się niewystarczające;

— drzewa obumarłe lub znajdujące się w stanie

prowadzącym do ich uschnięcia.

Zadrzewienia zagrażające bezpieczeństwu ruchu

na drodze stanowią również drzewa i krzewy ogra-

niczające widoczność użytkownikom dróg, w szcze-

gólności po wewnętrznej stronie łuków i na skrzyżo-

waniach dróg.

przyrody w przypadku drzew, które zagrażają bez-

pieczeństwu ruchu drogowego, konieczne jest uzy-

skanie zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza

ruchomości na usunięcie tych drzew lub krzewów.

Należy wskazać, iż do resortu transportu wielo-

krotnie traﬁaływnioski,wktórychregionalnydy-

rektor ochrony środowiska w drodze decyzji zabra-

niał wycinki drzew znajdujących się w pasie drogo-

wym, gdyż w drzewach tych zinwentaryzowano chro-

nione gatunki fauny i ﬂory(pachnicadębowa,poro-

sty).

Wobec zdecydowanego sprzeciwu RDOŚ jedyną

możliwością rozbudowy drogi było udzielenie odstęp-

stwa na pozostawienie drzew, nierzadko w odległości

0,5 m od krawędzi jezdni.

W takich sytuacjach nie-

możliwy jest natomiast montaż barier ochronnych.

Reasumując, należy pamiętać, iż większość dróg

jak również drzew była budowana i sadzona kilka-

dziesiąt lat temu.

Wówczas natężenie ruchu drogo-

wego było znacznie mniejsze, tym samym budowane

wtedy drogi miały inne parametry techniczne, a spo-

sób rozmieszczenia wzdłuż nich drzew był dostoso-

wany do mniejszego ruchu.

Nie zagrażało to wtedy

bezpieczeństwu uczestników ruchu.

Niemniej jednak

resort transportu, przygotowując plany działań in-

westycyjnych i utrzymaniowych, ma na względzie

bezpieczeństwo użytkowników dróg i podejmuje wszel-

kie możliwe działania mające na celu jego zapewnie-

nie.

Przekazane przez pana posła uwagi, w przypadku

ewentualnej nowelizacji ww. rozporządzenia, zostaną

przeanalizowane przez zespół ekspertów.

Należy

przy tym wskazać, iż z uwagi na fakt pełnienia funk-

cji zarządcy dróg innych niż krajowe przez odpowied-

nie organy administracji samorządowej minister wła-

ści wpływania na ich działania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie reperkusji związanych

z wprowadzeniem w życie ustawy

o grach hazardowych oraz wyrokiem

Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

z dnia 19 lipca 2012 r.

(7251)

przy którym została przesłana, skierowana do pre-

19 lipca 2012 r., z upoważnienia prezesa Rady Mini-

strów, uprzejmie przekazuję odpowiedź na poniższe

pytania.

1.

Czy w chwili obecnej nadal pan uważa, że na

Polsce nie ciążył obowiązek notyﬁkacjiuchwalonej

ustawy hazardowej przed Komisją Europejską?

2.

Jaki jest stan sprawy notyﬁkacjiustawyhazar-

dowej na dzień dzisiejszy?

3.

Czy rząd Polski otrzymał już pełne stanowisko

Komisji Europejskiej dotyczące wyroku ETS z dnia

19 lipca 2012 r.?

4.

Czy z uwagi na to, iż istnieje realna groźba

konieczności wypłaty odszkodowań, rząd Polski za-

stanowił się już nad tym, skąd, a konkretnie komu,

zabierze pieniądze na pokrycie wielomilionowych od-

szkodowań?

5.

Czy pan premier jest w posiadaniu miarodaj-

nych danych dotyczących malejących wpływów do

budżetu państwa z opodatkowania hazardu?

2387

Ad 1. i 2.

Przedmiotem postępowania przed Try-

bunałem było rozstrzygnięcie skierowanych przez

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytań,

czy trzy przepisy przejściowe ustawy z dnia 19 listo-

art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2) stanowią przepisy

techniczne w rozumieniu art. 1 ust. 11 dyrektywy

98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informa-

nego – tzw. dyrektywy notyﬁkacyjnej (Dz. U. UE

L.98.204.37, z późn. zm.), w takim zakresie, w jakim

stanowią one o zakazie przywozu.

Przepisy te doty-

czą odpowiednio: zakazu zmiany miejsca urządzania

kiem zmniejszenia liczby punktów gry na automa-

tach (art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych),

zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w za-

kresie gier na automatach o niskich wygranych (art.

138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych) oraz uma-

rzania postępowań w sprawie wydania zezwoleń na

nych przed wejściem w życie ustawy (art. 129 ust. 2

ustawy o grach hazardowych).

Na etapie przygotowywania projektu ustawy

ekspertów faktycznie podlegała obowiązkowi noty-

ﬁkacji, została wyodrębniona z projektu ustawy

Przepisy te zostały zawarte w notyﬁkowanejKomisji

Europejskiej, jako zawierającej przepisy techniczne,

(Dz. U. Nr 134, poz. 779).

Ustawa ta została notyﬁ-

kowana Komisji Europejskiej w dniu 16 września

2010 r. pod nr. 2010/0622/PL, zgodnie z § 4 rozporzą-

które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Eu-

wiającą procedurę udzielania informacji w zakresie

cych usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz.

z późn. zm.).

W pozostałym zakresie uznano nato-

miast, że nie ma obowiązku notyﬁkacjiprojektowa-

nych przepisów.

W dniu 19 lipca 2012 r.

Trybunał Sprawiedliwości

UE wydał orzeczenie w sprawach (C-213/11, C-214/11

i C-217/11) Fortuna i inni.

Zgodnie z tym wyrokiem

przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy

niczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowa-

dzenia gier na automatach o niskich wygranych poza

„przepisy techniczne” w rozumieniu art. 1 pkt 11 dy-

rektywy 98/34/WE, w związku z czym ich projekt

ży do sądu krajowego.

Tak więc Trybunał pozostawił

ocenę charakteru tych przepisów sądowi krajowemu,

który zobowiązany będzie, rozpoznając sprawę, wziąć

pod uwagę rozstrzygnięcie Trybunału i zawarte

w nim wskazania.

Jedynie w uzasadnieniu przedmiotowego orzecze-

nia Trybunał wypowiedział się w kwestii dotyczącej

art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie

z którym urządzanie gier cylindrycznych, gier w kar-

jest wyłącznie w kasynach gry, stwierdzając, iż jest

to przepis techniczny.

Dodać należy, że w toku postę-

powania przed Trybunałem stanowisko Polski wobec

braku obowiązku notyﬁkacji poparły także Belgia

i Portugalia.

Ad 3.

Komisja Europejska nie przesłała stanowi-

ska w sprawie wyroku Trybunału Sprawiedliwości

UE z dnia 19 lipca 2012 r.

Ad 4.

Z uwagi na to, że Trybunał Sprawiedliwości

UE nie orzekł, że trzy przepisy przejściowe, których

dotyczyły pytania prejudycjalne przedstawione przez

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (art. 129

ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 2 ustawy o grach

hazardowych), są przepisami technicznymi, orzecze-

nie Trybunału nie daje podstaw do wypłaty odszko-

dowań.

W związku z powyższym rozważania w spra-

wie realności czy wysokości odszkodowań są obecnie

nieuzasadnione.

Ad 5.

Analizując wpływ przepisów ustawy o grach

nia 2010 r., na kształtowanie się dochodów budżeto-

wych z podatku od gier, należy porównać półrocza

lat 2010–2012 z analogicznym okresem roku 2009.

Poniższa tabela przedstawia dochody budżetu

2009–2011.

(w mln zł)

I półrocze

2009 r.

I półrocze

2010 r.

I

półrocze

2011 r.

I

półrocze

2012 r.

Dochody z podatku

od gier

784,5 838,1 746,1 731,9

W 2010 r. wzrost wpływów z podatku od gier wy-

nikał w szczególności ze wzrostu stawki podatku od

zryczałtowanej), tj. z kwoty 180 euro do kwoty w wy-

spadek wpływów z podatku od gier odnotowany zo-

wygranych i jest wynikiem zmian ustawowych za-

kładających stopniową likwidację punktów gier na

powyższe, należy zwrócić uwagę również na fakt, iż

na zmiany rynku gier hazardowych, wprowadzone

2388

ustawą o grach hazardowych, nie należy patrzeć tyl-

ko i wyłącznie pod względem osiąganych wpływów

do budżetu państwa z tytułu odprowadzanych podat-

kiemu służyć miała nowa, kompleksowa regulacja

ustawowa dotycząca tego obszaru.

Celem tym była

potrzeba naprawy istniejącego stanu poprzez wzmoc-

nienie kontroli państwa nad rynkiem gier hazardo-

wych oraz ograniczenie negatywnych skutków ha-

zardu.

Temu celowi służyć miało m.in.:

— wprowadzenie dodatkowego limitu lokalizacyj -

nego dla kasyn gry,

— ustanowienie zasad wygaszania rynku gier na

tach gier na automatach o niskich wgranych,

— ograniczenie dotyczące możliwości prowadze -

nia reklamy, promocji i informowania o sponsorowa-

niu przez podmioty prowadzące działalność w zakre-

sie gier hazardowych,

— odstąpienie od możliwości urządzania wideolo -

terii (wideoloterie nie były urządzane pomimo istnie-

nia możliwości ich urządzania).

W wyniku ww. zmian nastąpiło ograniczenie do-

stępności hazardu i tym samym zwiększenie ochrony

nieletnich przed jego negatywnymi skutkami, a tak-

że odnotowany został spadek wykrywanych niepra-

widłowości na rynku gier na automatach.

Tak więc

zakładane cele związane z przedmiotową ustawą są

realizowane.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

w sprawie polityki rządu w obszarze

prywatyzacji w latach 2012–2013 (7253)

2012–2013 uprzejmie informuję, co następuje.

W opracowanym w Ministerstwie Skarbu Pań-

stwa „Planie prywatyzacji na lata 2012–2013” przy

wyborze podmiotów planowanych do prywatyzacji

kierowano się zasadą racjonalizacji posiadanych ak-

tywów Skarbu Państwa, a więc dążeniem do jak

najlepszego zabezpieczenia interesów gospodar-

czych państwa, oraz efektywnym oddziaływaniem

na podmioty gospodarcze poprzez prowadzenie prze-

mian własnościowych.

Celem jest konsekwentne

ograniczenie roli państwa w tych obszarach gospo-

darczych, w których nie jest konieczne sprawowanie

nadzoru właścicielskiego przez organy administra-

cji publicznej.

W interpelacji pan poseł stwierdza, że „rzucane

są slogany o kontynuacji transformacji gospodarczej

Polski poprzez wzmacnianie polskiego rynku kapita-

łowego i zwiększenie konkurencyjności polskiej go-

spodarki”.

Pragnę zauważyć, iż prywatyzacja pod-

miotów z udziałem Skarbu Państwa, a w szczególno-

ści poprzez Giełdę Papierów Wartościowych w War-

szawie SA, pozwoliła spółkom na pozyskanie dodatko-

wych kapitałów m.in. na nowe inwestycje, know-how,

modernizację – w latach 2008–2011 było to 15 mld zł.

Środki te, przeznaczane przede wszystkim na cele

rozwojowe, umożliwiły spółkom utrzymanie i posze-

rzenie pozycji na rynku.

Ponadto stwierdzenie, iż w dalszej kolejce ﬁrm

oczekujących na prywatyzację wymienić można kon-

trolowaną prywatyzację Lasów Państwowych, dalszą

komercjalizację szpitali, oddziały regionalne TVP,

jest nieprawdziwe.

W przywołanym przez pana posła

dokumencie „Plan prywatyzacji na lata 2012–2013”

na liście spółek planowanych do prywatyzacji (załącz-

nik nr 1 do planu prywatyzacji) nie znalazły się Lasy

Państwowe, jak również szpitale czy oddziały regio-

nalne TVP, a spółka Telewizja Polska SA jest na li-

ście spółek o istotnym znaczeniu pozostających

nr 3 do planu prywatyzacji).

Odnośnie do Specjalnej Strefy Ekonomicznej Ma-

łej Przedsiębiorczości z siedzibą w Kamiennej Górze,

według informacji uzyskanej od ministra gospodarki

spółki, a zgodnie z Kodeksem spółek handlowych nie

ma prawa przeprowadzać kontroli w spółce ani wy-

dawać zarządowi wiążących poleceń.

Ocena pracy

członków zarządu dokonywana jest m.in. poprzez za-

twierdzanie sprawozdań ﬁnansowych,aspółkapod-

lega także kontroli innych instytucji państwowych,

jak np. Najwyższej Izbie Kontroli, która pozytywnie

oceniła działania zarządu spółki związane z realiza-

cją zadań dotyczących rozwoju strefy.

Wynagrodze-

nia członków zarządu spółki reguluje tzw. ustawa

kominowa.

Poniżej przedstawiam szczegółowe odpowiedzi na

zadane pytania.

1.

Ile wynosi obecnie dług publiczny Polski?

Czy

jego wysokość oscyluje w granicach 900 mld zł?

Według ostatnich pełnych danych na koniec I kwar-

tału 2012 r. zadłużenie sektora ﬁnansówpublicznych

(według metodologii polskiej, określonej w ustawie

o ﬁnansachpublicznych)wPolscewyniosło824,3mldzł.

Dług sektora instytucji rządowych i samorządowych

(sektor general government według metodologii UE)

ukształtował się natomiast na poziomie 867,4 mld zł.

Powyższe dane publikowane są kwartalnie i są do-

sów.

Dane na koniec II kwartału opublikowane zo-

staną we wrześniu br.

2389

2.

Jaka część uzyskanej kwoty pochodzącej z pry-

watyzacji ma być przeznaczona na częściową spłatę

długu publicznego?

Przychody z prywatyzacji mają dwojaki wpływ na

poziom długu publicznego: bezpośrednio poprzez ob-

niżenie potrzeb pożyczkowych budżetu państwa oraz

pośrednio poprzez mechanizm konsolidacji.

Na bezpośrednie zmniejszenie potrzeb pożyczko-

niczenie przyrostu długu publicznego mają wpływ

jedynie przychody z prywatyzacji netto (tj. przycho-

dy z prywatyzacji pomniejszone o odpisy na Fun-

dusz Rezerwy Demograﬁcznejorazniektórefundu-

sze celowe np. Fundusz Reprywatyzacji, Fundusz

Państwa).

Zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń społecz-

nych z 13 października 1998 r.

Fundusz Rezerwy

Demograﬁcznej ma obowiązek lokowania środków

otrzymanych z prywatyzacji w skarbowe papiery

wartościowe, co wpływa na zmniejszenie wielkości

państwowego długu publicznego po konsolidacji,

tj. wyeliminowanie wzajemnych zobowiązań jedno-

stek sektora ﬁnansów publicznych.

Dodatkowo od

maja 2011 r. nowelizacja ustawy o ﬁnansachpublicz-

nych nakłada na państwowe fundusze celowe (w tym

również fundusze, do których przekazywane są od-

pisy z prywatyzacji) obowiązek przekazywania wol-

nych środków w zarządzanie ministrowi ﬁnansów.

Środki te są następnie wykorzystywane do ﬁnanso-

wania potrzeb pożyczkowych.

Opisane powyżej mechanizmy sprawiają, że war-

tość przychodów z prywatyzacji obniżająca dług pu-

bliczny obejmuje zarówno kwotę przychodów z pry-

watyzacji netto, jak i odpisów na państwowe fundu-

sze celowe i Fundusz Rezerwy Demograﬁcznej.

3.

Ile wynosi zadłużenie zagraniczne Polski?

Czy

Według danych Narodowego Banku Polskiego

(NBP) na koniec I kwartału 2012 r. całkowite zadłu-

żenie zagraniczne Polski wyniosło 350,4 mld dolarów

(tj. 1 093,1 mld zł).

Na wielkość tę składało się zadłu-

żenie NBP (1,9%), sektora rządowego i samorządo-

wego (37%), sektora bankowego (19,1%) oraz sektora

pozarządowego i pozabankowego (41,9%).

Dane do-

tyczące zadłużenia zagranicznego Polski są groma-

dzone przez NBP i publikowane na stronie interne-

towej NBP.

Zadłużenie zagraniczne Polski nie powinno być

utożsamiane z zadłużeniem zagranicznym sektora

ﬁnansów publicznych, które stanowi jedynie część

zadłużenia zagranicznego Polski, tj. całości zadłuże-

nia wszystkich podmiotów krajowych wobec zagra-

nicy.

Ministerstwo Finansów publikuje dane nt. za-

dłużenia zagranicznego sektora ﬁnansów publicz-

nych w ujęciu kwartalnym w oparciu o kryterium

miejsca emisji (na koniec I kwartału 2012 r. dług za-

graniczny wyniósł 247,4 mld zł) oraz w oparciu

o strukturę podmiotową (zadłużenie sektora ﬁnan-

sów publicznych wobec nierezydentów wyniosło na

koniec I kwartału 2012 r. 401 mld zł).

4.

Jaka część z uzyskanej kwoty z prywatyzacji

ma być przeznaczona na częściową spłatę zadłużenia

zagranicznego Polski?

Wpływ przychodów z prywatyzacji na dług pu-

bliczny został przedstawiony w punkcie 2: Sposób

ﬁnansowania potrzeb pożyczkowych państwa oraz

kształtowanie struktury długu, w tym wybór rynku

ﬁnansowaniatychpotrzeb(krajowylubzagraniczny)

odbywa się na podstawie strategii zarządzania dłu-

giem sektora ﬁnansówpublicznychimanacelumi-

nimalizację kosztów obsługi długu w długim hory-

zoncie czasowym przy przyjętych ograniczeniach

dotyczących poziomu ryzyka.

5.

Czy po dymisji Marka Sawickiego z funkcji mi-

nistra rolnictwa w aspekcie „ustawek” w spółkach

Skarbu Państwa polegających na przygotowaniu ich

do prywatyzacji w taki sposób, ażeby pozostały w ge-

stii koalicji rządzącej, nie skłania się Pan do głębokiej

weryﬁkacjizakładanychplanówprywatyzacjinalata

2012–2013?

Zamierzenia prywatyzacyjne ministra skarbu pań-

stwa zostały przedstawione w dokumencie „Plan pry-

watyzacji na lata 2012–2013”.

Monitorowanie postę-

pu procesów prywatyzacyjnych odbywa się na bieżą-

co, podobnie jak weryﬁkacjatrybóworazharmono-

gramów prywatyzacji poszczególnych spółek.

„Plan prywatyzacji na lata 2012–2013” stanowi

ramową listę zamierzeń prywatyzacyjnych ministra

skarbu państwa.

Jednakże, zgodnie z obowiązujący-

mi przepisami, corocznie w Ministerstwie Skarbu

Państwa opracowywany jest dokument „Kierunki

prywatyzacji majątku Skarbu Państwa” stanowiący

fragment uzasadnienia ustawy budżetowej, w któ-

rym poza wartością szacowanych przychodów z pry-

watyzacji przedstawione są uwarunkowania i cele

prowadzonych procesów prywatyzacyjnych.

Weryﬁ-

kowana jest także lista projektów planowanych do

realizacji w najbliższym okresie.

Działania prywatyzacyjne ministra skarbu pań-

stwa uwarunkowane są przede wszystkim obowią-

zującymi przepisami prawa, tj. ustawą o komercja-

lizacji i prywatyzacji, oraz przepisami wykonawczy-

mi, a także rządowymi programami i strategiami,

przy uwzględnieniu uwarunkowań rynkowych, za-

bezpieczenia rozwoju podmiotu oraz interesów pra-

cowników.

Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że pry-

watyzacja może kreować nowe możliwości dla pol-

skich przedsiębiorstw oraz korzystne warunki dla

ich rozwoju.

Skuteczne prowadzenie procesów pry-

watyzacji jest jedną z szans na utrzymanie wzrostu

gospodarczego oraz poprawę konkurencyjności go-

spodarki.

Na efektywne prowadzenie procesów prywatyza-

cyjnych wpływa również sytuacja na rynkach kapi-

tałowych, która odzwierciedla stan gospodarki w kra-

ju, wskazuje na nastroje panujące wśród inwestorów

oraz jest miejscem, gdzie następuje najszybsza, a za-

2390

razem najbardziej widoczna reakcja na zmiany ko-

niunktury.

Przeprowadzanie ofert publicznych spół-

ek z udziałem Skarbu Państwa służy rozwojowi oraz

wzmocnieniu polskiego rynku kapitałowego.

Rynek

kapitałowy to m.in. rozwój taniego, efektywnego i bez-

piecznego mechanizmu konwersji krajowych oszczęd-

ności w ﬁnansowanieiinwestycjekrajowychprzed-

siębiorstw.

łowymi analizami przedprywatyzacyjnymi, sporzą-

tryb prywatyzacji z uwzględnieniem m.in. sytuacji

gospodarczej, w tym sytuacji panującej na rynkach

ﬁnansowych.

Prywatyzacja jest prowadzona przy uwzględnie-

niu kryteriów przejrzystości oraz efektywności.

Za-

bezpiecza zarówno interesy Skarbu Państwa, jak

i rozwój prywatyzowanych ﬁrm,zuwzględnieniem

spraw pracowniczych.

Znaczna część przychodów

z prywatyzacji jest przeznaczana na istotne cele dla

obywateli i przedsiębiorców, m.in. na Fundusz Rezer-

wy DemograﬁcznejorazFunduszRestrukturyzacji

Przedsiębiorców.

Wszystkie zrealizowane transakcje

prywatyzacyjne opublikowane są na stronie interne-

towej Ministerstwa Skarbu Państwa, podobnie jak

informacja odnośnie do realizacji zobowiązań prywa-

tyzacyjnych inwestorów podjętych przy zakupie ak-

cji/udziałów spółek Skarbu Państwa.

6.

Czy Szanowny Pan Premier nie frasuje się

tym, że na dobrą sprawę w roku 2014 i w następnych

latach niewiele zostanie w naszym kraju do sprze-

daży?

Dwie dekady temu Polska dokonała transformacji

ustrojowej.

Jej celem w wymiarze ekonomicznym

była zmiana modelu gospodarki z centralnie plano-

wanej na wolnorynkową.

Najdłuższym i jednym

z najbardziej pracochłonnych etapów transformacji

ekonomicznej jest wychodzenie Skarbu Państwa

z początkowych tysięcy podmiotów gospodarczych

i pozostanie jedynie tam, gdzie jest to niezbędne dla

zapewnienia bezpieczeństwa kraju.

Zatem sprzedaż

kolejnych spółek nie tylko nie daje powodów do fra-

sunku, ale modernizując polską gospodarkę i tworząc

lepsze warunki dla rozwoju naszego państwa, przy-

bliża nas do zakończenia transformacji ekonomicznej

Polski.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

uporządkowanie problemu skutków prawnych

nieprawidłowego doręczenia orzeczeń

wydawanych w sprawach cywilnych (7254)

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

2012 r., znak: SPS-023-7254/12, prezesowi Rady Mi-

nistrów, a następnie przekazaną ministrowi spra-

wiedliwości, zawierającą postulat podjęcia działań

legislacyjnych mających na celu uporządkowanie

kwestii związanych ze skutkami prawnymi doręcze-

nia na niewłaściwy adres orzeczeń wydanych w po-

stępowaniu cywilnym, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Minister sprawiedliwości kilkakrotnie zajmował

stanowisko w kwestii stanowiącej przedmiot niniej-

szej interpelacji, m.in. w pismach skierowanych do

rzecznika praw obywatelskich z dnia 25 czerwca

2009 r. i 26 sierpnia 2009 r. (znak: DL-P-II-0760-6/

09), z dnia 29 kwietnia 2011 r. (znak: DL-P-II-072-

-6/11) oraz z dnia 9 listopada 2011 r. (znak: DL-P-II-

-072-21/11).

Stanowisko to, jak również przedstawio-

ną tam argumentację podtrzymuję.

Pragnę wskazać, że przewidziane w art. 139 § 1

zwanej dalej „K.p.c.”, oraz w § 6–10 rozporządzenia

ministra sprawiedliwości z dnia 12 października

ręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym

krotnego) „awizowania” przesyłki pocztowej może

być uznane za skuteczne tylko wówczas, gdy zawia-

domienie o przesyłce zostanie umieszczone w drzwiach

smo, i pouczeniem o terminie jego odbioru.

Zatem

doręczenie jest prawidłowe tylko wtedy, gdy „awizo-

wanie” nastąpiło pod właściwym adresem odbiorcy.

Jeżeli „awizowanie” dokonane zostało pod niewłaści-

wym adresem, doręczenie w ogóle nie następuje (por.

nr 532366; z dnia 13 grudnia 2002 r., IV CZ 188/02,

OSP 2003, nr 6, poz. 119; z dnia 18 marca 2009 r.

IV CNP 87/08, Lex nr 603176).

2391

nak abstrahować od celu doręczenia, rozumianego

jako zapewnienie adresatowi rzeczywistej możliwości

materialna).

Doręczenie może być uznane za skutecz-

ne tylko wtedy, gdy jest prawidłowe zarówno pod

względem formalnym, jak i materialnym.

czenia adresatowi pierwszego pisma w postępowa-

niu oparte są na domniemaniu, że dopełnienie wy-

maganych prawem czynności (prawidłowość formal-

na) gwarantuje adresatowi możliwość zapoznania

takiego założenia wynika stąd, że zazwyczaj organ

procesowy nie jest w stanie stwierdzić, czy cel dorę-

czenia został osiągnięty.

Istnienie tego domniemania

powoduje, że w dalszym postępowaniu doręczenie

zastępcze jest uznawane za skuteczne.

Jeżeli przed-

miotem doręczenia był odpis decyzji procesowej pod-

legającej zaskarżeniu, to przyjmuje się, że doręczenie

zastępcze zainicjowało bieg terminu do jego zaskar-

żenia, a w wyniku jego bezskutecznego upływu do-

szło do uprawomocnienia się orzeczenia.

Należy jed-

nak podkreślić, że przekonanie o prawidłowości do-

ręczenia jest w tym przypadku wyłącznie wynikiem

Jeżeli adresat dowie się o fakcie doręczenia i wy-

każe, że zostało ono skierowane na nieprawidłowy

adres, to zachodzi podstawa do stwierdzenia, że do-

ręczenie to było materialnie wadliwe.

Mimo formal-

nej prawidłowości nie mogło bowiem zrealizować

swojego celu.

Dochodzi wówczas do obalenia domnie-

mania prawidłowości doręczenia.

Pismo należy wów-

czas doręczyć na właściwy adres.

Jeżeli doręczenie to

będzie prawidłowe, to od tej chwili będą biegły ter-

miny procesowe dla adresata pisma.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem przeciw-

nym, według którego doręczenie prawidłowe formal-

nie jest skuteczne nawet wówczas, gdy okaże się, że

było ono materialnie wadliwe.

Według tego poglądu

adresat nie może domagać się prawidłowego doręcze-

nia pisma.

Jeżeli został w ten sposób doręczony odpis

decyzji procesowej podlegającej zaskarżeniu, to może

on złożyć środek zaskarżenia wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu.

Zapatrywanie to pomija jed-

nak zagadnienie celu doręczenia procesowego, przez

co nie gwarantuje należytej ochrony praw adresata.

Uprawnienie do zapoznania się z treścią doręczanych

pism procesowych (zwłaszcza decyzji procesowych)

stanowi zaś gwarancję jawności procesu i równości

stron oraz jest desygnatem konstytucyjnego prawa

do rzetelnego procesu sądowego.

Należy dodać, że

uprawnienie to przysługuje niezależnie od tego, czy

strona zdecyduje się na zaskarżenie orzeczenia.

Za-

tem teza o dopuszczalności złożenia w takiej sytuacji

wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środ-

ka zaskarżenia wydaje się wątpliwa.

W przypadku

gdy „awizowanie” zostało dokonane pod niewłaści-

wym adresem, wtedy w ogóle nie dochodzi do prawi-

dłowego doręczenia (w konsekwencji nie następuje

jego skutek).

W związku z tym wszelkie terminy, któ-

rych bieg miałby rozpocząć się z chwilą doręczenia,

nie rozpoczynają swojego biegu.

Doręczenie w sposób przewidziany w art. 139 § 1

K.p.c. może odnosić się do każdego pisma, w tym tak-

że do pierwszego pisma w sprawie (por. postanowie-

nie SN z dnia 8 grudnia 2010 r., III CZP 105/10, Lex

nr 694257), jak również do orzeczenia (wyroku za-

ocznego, nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu

nakazowym lub upominawczym – w tym przypadku

doręczenie obejmuje jednocześnie pierwsze pismo

w sprawie, którym jest pozew, oraz nakaz zapłaty).

W wypadku wyroku zaocznego podstawowe zna-

czenie ma kwestia doręczenia pozwanemu odpisu po-

zwu (a nie samego wyroku).

Odpis pozwu może być

doręczony pozwanemu również w sposób przewidzia-

ny w art. 139 § 1 K.p.c.

Jeżeli „awizowanie” nastąpi-

ło pod niewłaściwym adresem pozwanego, wtedy

– chociaż doręczenie nie jest skuteczne – sąd wyda

wyrok zaoczny, gdyż nie ma podstaw do stwierdzenia,

że „awizowanie” było dokonane pod niewłaściwym

adresem pozwanego, a pozwany nie wziął udziału

w postępowaniu, ponieważ o nim nie wie (art. 339

§ 1 K.p.c.).

Z reguły następuje wtedy także „awizowa-

nie” wyroku zaocznego pod niewłaściwym adresem.

Wyrok zaoczny, jeśli uwzględnia powództwo i na-

daje się do wykonania w drodze egzekucji, zaopatry-

wany jest przez sąd z urzędu w rygor natychmiasto-

wej wykonalności (art. 333 § 1 pkt 3 K.p.c.).

Należy

jednak mieć na względzie, że wyrok zaoczny wydany

w warunkach, w których sąd przyjął, że pozwanemu

skutecznie doręczono pozew w drodze „awizowania”

pod niewłaściwym adresem, jest wyrokiem, który

został wydany z naruszeniem przepisów o dopusz-

czalności jego wydania (por. art. 346 § 1 zd.

1

K.p.c.).

Wyrok zaoczny zaopatrzony w rygor natychmia-

stowej wykonalności może uzyskać klauzulę wyko-

nalności, gdyż jest wykonalny (art. 777 § 1 pkt 1

K.p.c.).

Jednakże wyrok zaoczny, który został „awizowa-

ny” na podstawie art. 139 § 1 K.p.c. pod niewłaści-

wym adresem pozwanego, nie zostaje prawidłowo

i skutecznie doręczony, i jako taki nie może się upra-

womocnić – nie rozpoczął bowiem biegu termin do

wniesienia sprzeciwu od tego wyroku (art. 344 § 1

K.p.c.).

W rezultacie pozwany, który dowiaduje się o wy-

daniu przeciwko niemu wyroku zaocznego, np. na

etapie postępowania egzekucyjnego, może wnieść

sprzeciw od wyroku zaocznego.

Orzecznictwo przyj-

muje zgodnie (i trafnie), że środek zaskarżenia,

w tym sprzeciw od wyroku zaocznego, może być

wniesiony od chwili wydania orzeczenia lub jego

ogłoszenia (jeżeli ma ono miejsce), choćby nie rozpo-

czął jeszcze biegu termin do jego wniesienia (por.

uchwały SN z dnia 5 maja 1988 r., III CZP 29/88,

OSNCP 1989, nr 10, poz. 151 i z dnia 2 grudnia 2003 r.,

III CZP 90/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 21).

Wyjątek

dotyczy tylko skargi kasacyjnej, gdyż na tle art. 398

5

§ 1 K.p.c. przyjmuje się, że prawo do jej wniesienia

2392

powstaje dopiero z chwilą doręczenia orzeczenia,

w której to chwili otwiera się także termin do wnie-

sienia skargi (por. szczegółowo T. Zembrzuski, „Skar-

ga kasacyjna.

Dostępność w postępowaniu cywil-

nym”, Warszawa 2011, s. 228–236).

Wyjątku tego nie

można jednak rozciągać na inne środki zaskarżenia,

w tym sprzeciw od wyroku zaocznego.

Wniesienie sprzeciwu przez pozwanego powinno

stanowić dla sądu impuls do tego, aby ponowić próbę

doręczenia wyroku zaocznego, tym razem już na wła-

ściwy adres.

Nie ma powodu, aby jako odrębny środek

obrony pozwanego traktować ewentualność złożenia

przez niego wniosku o doręczenie wyroku zaocznego.

Wniosek taki jest wprawdzie dopuszczalny, ale nie

wzmacnia ochrony pozwanego.

W sprzeciwie od wyroku zaocznego pozwany może

wnioskować o zawieszenie rygoru natychmiastowej

wykonalności nadanego wyrokowi (art. 346 § 1 zd.

1).

Po uzyskaniu zawieszenia rygoru natychmiastowej

wykonalności pozwany (dłużnik) może – na podsta-

wie art. 820 zd.

2 K.p.c. – domagać się zawieszenia

postępowania egzekucyjnego, które w takim przy-

padku jest obligatoryjne.

doręczenie pozwu zostało dokonane w sposób właści-

wy (art. 133 i 135 K.p.c.), a pozwany pomimo to nie

stawił się na rozprawę i zmienił adres, o czym jednak

nie zawiadomił sądu (wbrew obowiązkowi wynikają-

cemu z art. 136 § 1 K.p.c.).

W tej sytuacji wyrok za-

oczny może być pozostawiony przez sąd w aktach

pozwanego jest sądowi znany (art. 136 § 2 zd.

1

K.p.c.).

Warunkiem pozostawienia wyroku zaocznego

w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia jest jednak

stosowne pouczenie pozwanego, dokonane przy

pierwszym doręczeniu (art. 136 § 2 zd.

2 K.p.c.).

Jeżeli chodzi o nakaz zapłaty wydany w postępo-

waniu nakazowym, to jest on doręczany pozwanemu

wraz z odpisem pozwu.

Pierwsze doręczenie w sprawie

obejmuje zatem odpis pozwu i orzeczenie (art. 491 § 3

K.p.c.).

Gdy nastąpi „awizowanie” nakazu zapłaty

wraz z odpisem pozwu pod niewłaściwym adresem

pozwanego, doręczenie nie będzie skuteczne.

Nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazo-

wym od chwili wydania stanowi tytuł zabezpiecze-

nia, wykonalny bez nadawania mu klauzuli wyko-

nalności (art. 492 § 1 zd. l K.p.c.).

Skutek ten jest

niezależny od kwestii doręczenia pozwanemu nakazu

zapłaty, gdyż jest konsekwencją charakteru postępo-

wania nakazowego – toczy się ono w pierwszej fazie

ex parte, ale podstawą nakazu są określone doku-

menty dające dużą dozę pewności co do istnienia

roszczenia (art. 485 § 1–3 K.p.c.).

Nakaz zapłaty staje się co do zasady wykonalny

(uzyskuje przymiot tytułu egzekucyjnego) z chwilą

uprawomocnienia się (art. 494 § 2 i art. 777 § 1 pkt 1

K.p.c.).

Jeśli nie nastąpiło skuteczne doręczenie na-

kazu zapłaty w związku z „awizowaniem” pod nie-

właściwym adresem pozwanego, nie rozpoczyna bie-

gu termin do wniesienia zarzutów.

Oznacza to, że

nakaz zapłaty nie może się uprawomocnić, a tym sa-

mym stać się wykonalny.

Jeżeli nakaz zapłaty został wydany na podstawie

weksla, czeku, warrantu lub rewersu, staje się z mocy

ustawy natychmiast wykonalny z upływem terminu

do wniesienia zarzutów i uzyskuje przymiot tytułu

egzekucyjnego (art. 492 § 3 zd.

1 i art. 777 § 1 pkt 1

K.p.c.) oraz nie traci tej wykonalności, choćby zarzu-

ty zostały wniesione.

W razie wniesienia zarzutów

istnieje możliwość złożenia wniosku o wstrzymanie

wykonania takiego nakazu (art. 492 § 3 zd.

2 K.p.c.).

Jeśli nie nastąpiło skuteczne doręczenie nakazu za-

płaty wskutek „awizowania” pod niewłaściwym ad-

resem pozwanego, nie rozpocznie biegu termin do

wniesienia zarzutów, wobec czego nakaz nie może

stać się z mocy ustawy natychmiast wykonalny.

Pomimo niespełnienia warunków wykonalności

nakazu zapłaty, o których mowa powyżej, może dojść

do tego, że sąd, który nie będzie miał wiadomości, że

„awizowanie” nakazu nastąpiło pod niewłaściwym

adresem, uzna go za prawomocny i wykonalny i jako

taki zaopatrzy go z urzędu (art. 782 § 2 K.p.c.) w klau-

zulę wykonalności.

W rezultacie pozwany, który o wydaniu przeciwko

niemu nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym

dowiaduje się np. na etapie postępowania egzekucyj-

nego, może (analogicznie jak w przypadku wyroku

zaocznego) wnieść środek zaskarżenia – zarzuty od

nakazu zapłaty.

Wniesienie zarzutów powinno sta-

nowić impuls dla sądu, aby powtórzyć doręczenie po-

zwanemu nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu.

Pozwany może również wnieść zażalenie na postano-

wienie o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi

zapłaty (art. 795 § 1 K.p.c.) oraz równolegle wniosko-

wać o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na

podstawie art. 821 § 1 zd.

1 K.p.c. (zawieszenie ma

tutaj charakter fakultatywny).

Przesłankę uchylenia

postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności bę-

dzie stanowić okoliczność, że orzeczenie nie jest pra-

womocne z uwagi na brak skutecznego doręczenia.

Po uwzględnieniu przez sąd zażalenia na nadanie

klauzuli wykonalności pozwany może wystąpić z wnio-

skiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego

(art. 825 pkt 2 K.p.c.), które w tym przypadku jest

obligatoryjne.

W razie skutecznego doręczenia nakazu zapłaty

wydanego na podstawie weksla, czeku, warrantu lub

rewersu pozwany może wnioskować o zawieszenie

uzyskaniu zawieszenia wykonania nakazu zapłaty

pozwany (dłużnik) może domagać się zawieszenia

postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 820

zd.

2 K.p.c. (które jest obligatoryjne).

Pozwany może również korzystać ze środków

obrony przysługujących przeciwko nakazowi zapłaty

jako tytułowi zabezpieczenia (art. 492 § 1 zd.

2 i 3

oraz § 2 zd.

2 i 3 K.p.c.).

W przypadku nakazu zapłaty wydanego w postę-

powaniu upominawczym jest on (tak jak nakaz za-

płaty w postępowaniu nakazowym) doręczany po-

2393

zwanemu wraz z odpisem pozwu (art. 502 § 2 K.p.c.).

Jest to więc pierwsze doręczenie w sprawie.

„Awizo-

niewłaściwym adresem pozwanego nie będzie dorę-

czeniem skutecznym.

ny (uzyskuje przymiot tytułu egzekucyjnego) z chwi-

nakazu wskutek „awizowania” pod niewłaściwym

adresem pozwanego, nie rozpocznie biegu termin do

wniesienia sprzeciwu.

W związku z tym nakaz zapła-

ty nie może się uprawomocnić, a tym samym stać się

wykonalny.

Nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upomi-

nawczym traci moc w razie prawidłowego wniesienia

sprzeciwu w części objętej sprzeciwem (art. 505

K.p.c.).

W związku z tym pozwany, który o wydaniu

upominawczym dowiaduje się np. na etapie postępo-

wania egzekucyjnego, może wnieść sprzeciw od tego

nakazu.

Wobec wniesienia sprzeciwu sąd powinien

powtórzyć doręczenie nakazu zapłaty wraz z odpisem

wykonalności (art. 795 § 1 K.p.c.) oraz złożyć wniosek

o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na pod-

rakter fakultatywny).

Przesłankę uchylenia posta-

nowienia o nadaniu klauzuli wykonalności będzie

stanowić okoliczność, że orzeczenie nie jest prawo-

zuli wykonalności pozwany może wystąpić z wnio-

gumentum a fortiori z art. 825 pkt 2 K.p.c.), które

jest w takiej sytuacji obligatoryjne.

Z przedstawionej analizy wynika, że system środ-

ków obrony przysługujących stronie postępowania

cywilnego w razie doręczenia orzeczenia na niewła-

ściwy adres jest w pełni wystarczający.

Pogląd taki

prezentuje także działająca przy ministrze sprawie-

dliwości Komisja KodyﬁkacyjnaPrawaCywilnego.

Kwestią, która może być przedmiotem ewentual-

nych rozważań, jest modyﬁkacja zasad doręczeń

„awizowania”, tak aby zwiększyć prawdopodobień-

stwo, że nastąpi ono pod adresem zamieszkania stro-

ny (zwłaszcza jeśli idzie o doręczenie adresatowi

Owo zwiększenie prawdopodobieństwa może być re-

alizowane poprzez nałożenie na doręczających dodat-

kowych obowiązków, np. związanych z ustalaniem

sem zamieszkania adresata.

Szczegółowy kształt ta-

kich regulacji wymagałby pogłębionych analiz i sze-

rokich konsultacji, ponieważ ich skutki mogłyby wią-

zać się nie tylko z dodatkowymi kosztami, ale też

Przedmiotowe zagadnienia będą analizowane

przez Komisję KodyﬁkacyjnąPrawaCywilnegona

Grzegorz Wałejko

w sprawie zmian spowodowanych

nową podstawą programową

i ramowymi planami nauczania (7255)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

12), uprzejmie wyjaśniam.

W związku z wprowadzaną sukcesywnie, począw-

szy od roku szkolnego 2009/2010, reformą programo-

wą zmianie uległy ramowe plany nauczania.

Zasadnicza zmiana w ramowych planach naucza-

nia dla poszczególnych typów szkół publicznych po-

lega na tym, że zrezygnowano z określania obowiąz-

kowej tygodniowej liczby godzin w trzy- lub cztero-

letnim okresie nauczania przeznaczonych na po-

szczególne obowiązkowe zajęcia, a przede wszystkim

na poszczególne obowiązkowe zajęcia edukacyjne.

W to miejsce określono minimalną ogólną liczbę go-

dzin przeznaczonych na pełną realizację przyjętych

w szkole programów nauczania obowiązkowych zajęć

edukacyjnych.

Dyrektor szkoły jest odpowiedzialny

za to, aby liczba godzin poszczególnych obowiązko-

wych zajęć edukacyjnych w ciągu trzech lat (w przy-

padku technikum czterech lat) była nie mniejsza niż

wymieniona w ramowym planie nauczania.

W oparciu o nowe ramowe plany nauczania okre-

szkoły ponadgimnazjalne przygotują oferty przed-

miotów, które będą realizowane w zakresie rozsze-

rzonym (liceum ogólnokształcące – od 2 do 4 przed-

miotów; technikum – 2 przedmioty).

Tygodniowa

liczba godzin przedmiotów obowiązkowych będzie

czas w liceum ogólnokształcącym tygodniowa liczba

cyjne wynosi 88, a zgodnie z nowym rozporządze-

2394

niem wyniesie 91; odpowiednio w technikum – jest

obecnie 129, a będzie 133.

Natomiast o tym, które

Zestawienie liczby godzin obowiązkowych zajęć

(3 – 2)

1 2 3 4

III etap – klasy

I–III

88

I–IV

129

133

Zwolnienia nauczycieli są efektem niżu demogra-

ﬁcznego.

Jeszczew2007r.wszkołachuczyłosię6026

tys. dzieci i młodzieży.

W ostatnim roku szkolnym do

placówek uczęszczało 5422 tys. Z deklaracji dyrekto-

tkną nauczycieli wszystkich typów szkół, od podsta-

wowych do ponadgimnazjalnych.

W szkołach podstawowych problem ten będzie do-

ﬁcznym.

Napoziomiegimnazjówzdecydowaniewięk-

łach ponadgimnazjalnych i w zespołach szkół (w mia-

stach w skład zespołów wchodzą głównie szkoły po-

nadgimnazjalne).

Należy podkreślić, że wypowiedzenia nie oznacza-

ją, iż wszyscy ci nauczyciele zostaną bezrobotni.

Nie-

którzy przejdą na emeryturę, niektórzy znajdą pracę

Faktyczna liczba nauczycieli, którzy odejdą ze

szkół, będzie znana dopiero w listopadzie br.

Obserwując zmiany w zatrudnieniu nauczycieli,

cieli w ciągu ostatnich lat był znacznie niższy niż

spadek liczby uczniów.

Liczba nauczycieli pracują-

cych bezpośrednio z uczniami zmniejszyła się nie-

znacznie.

Liczba uczniów: 2005/2006 – 6550 tys.,

2006/2007 – 6302 tys., 2007/2008 – 6026 tys., 2008/

2009 – 5865 tys., 2009/2010 – 5630 tys., 2010/2011

– 5476 tys., a w 2011/2012 – 5422 tys.

Natomiast liczba wszystkich nauczycieli (razem

ze szkołami i placówkami niepublicznymi) w ostat-

pracuje więcej logopedów, pedagogów i psychologów.

towo-wychowawczych oraz kształcenia ustawiczne-

go, co obrazuje poniższe zestawienie:

— 2005/2006 – osoby – 652 911, etaty – 646 448,

— 2006/2007 – osoby – 649 745, etaty – 644 373,

— 2007/2008 – osoby – 650 050, etaty – 645 291,

— 2008/2009 – osoby – 656 763, etaty – 647 546,

— 2009/2010 – osoby – 659 440, etaty – 650 734,

— 2010/2011 – osoby – 665 097, etaty – 653 583,

— 2011/2012 – osoby – 668 605, etaty – 655 653.

Prowadzi to do wniosku, że spadek liczby uczniów

nych w szkołach nauczycieli.

Liczba zatrudnionych

w systemie oświaty nauczycieli zależna jest bezpo-

średnio od liczby oddziałów oraz planów nauczania,

uczycieli, a także od zatrudnienia w szkołach nauczy-

cieli, którzy nie prowadzą bezpośrednio zajęć wyni-

kających z planów nauczania, takich jak: doradcy

zawodowi, logopedzi, pedagodzy szkolni, biblioteka-

rze, nauczyciele wychowawcy w świetlicach i inter-

nawet znaczący spadek liczby uczniów nie oznacza

zmniejszenia liczby oddziałów, a tym samym zmniej-

szenia liczby zatrudnionych nauczycieli.

Decyzja

w tym względzie zależy wyłącznie od jednostki sa-

Ministerstwo Edukacji Narodowej na bieżąco mo-

5-letnich.

W konsekwencji powyższego utworzone zo-

stały nowe miejsca pracy dla nauczycieli.

2395

nież inne działania osłonowe, których celem było

ﬁkacjiiumiejętności.

Wramachdziałania2.2sche-

mat c: Doskonalenie nauczycieli, osób prowadzących

Sektorowego Programu Operacyjnego „Rozwój zaso-

wanego ze środków Europejskiego Funduszu Spo-

łecznego, zrealizowano w latach 2004–2008 wiele

projektów, których efektem było nabycie nowych

kwaliﬁkacjiiumiejętnościnauczycielizatrudnionych

w systemie oświaty, co pozwoli na lepsze dostosowa-

nie kwaliﬁkacjinauczycielidopotrzeblokalnychryn-

ków edukacyjnych.

Ponadto w 2009 r. wdrożono przepisy, które umoż-

siadających kwaliﬁkacje do nauczania w klasach

nia przedszkolnego w klasach I–III szkół podstawo-

wych.

Umożliwiono również zatrudnianie nauczycie-

li innych specjalności niż pedagogika opiekuńczo-wy-

chowawcza w świetlicach szkolnych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie szczególnej opieki zdrowotnej

państwa nad osobami niepełnosprawnymi

(7258)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

ki zdrowotnej państwa nad osobami niepełnospraw-

nymi, uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z ustawą

zm.) zadaniem ministra kierującego danym działem

administracji rządowej jest m.in. inicjowanie i opra-

cowywanie polityki Rady Ministrów w stosunku

do działu, którym kieruje.

Ministrem właściwym dla

działu obejmującego opodatkowanie sprzętu rehabi-

litacyjnego, ortopedycznego i rent socjalnych jest mi-

nister ﬁnansów.

Ministrem właściwym dla działu

obejmującego prywatyzację sanatoriów i uzdrowisk

jest minister skarbu państwa.

Niezależnie od powyższego wyjaśniam, że pismem

z dnia 9 sierpnia br., znak: BON-II-0700-44-2-KD/12,

Biuro Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnospraw-

nych zwróciło się do ministra ﬁnansów i ministra

ruszonych przez pana posła tematów.

Informacje

przekazane przez Ministerstwo Finansów pismem

z dnia 14 sierpnia br., znak: DD3/0602/69/KDJ/12/

BMI9-11505, oraz przez Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa pismem z dnia 13 sierpnia br., znak: MSP/DPR/

7884/12/WB/PW, przedstawiam poniżej.

Odnosząc się do poruszonej kwestii opodatkowa-

nia w Polsce sprzętu rehabilitacyjnego i ortopedycz-

nego, należy przede wszystkim wskazać, iż ustawo-

dawstwa państw członkowskich Unii Europejskiej

sami Unii Europejskiej, w szczególności z przepisami

niejszej dyrektywy dostawa towarów i świadczenie

usług podlegające VAT są opodatkowane co do zasa-

dy według stawki podstawowej.

Dowolne kształtowa-

nie wysokości stawek podatkowych i zwolnień od

tego podatku nie jest zatem możliwe.

Dyrektywa dopuszcza stosowanie jednej lub dwóch

obniżonych stawek VAT, jednakże wyłącznie w odnie-

III (art. 98 dyrektywy), wśród których w pkt 4 tego

załącznika wymienia się sprzęt medyczny, sprzęt po-

mocniczy oraz pozostałe urządzenia przeznaczone

sprawności, przeznaczone wyłącznie do użytku oso-

bistego przez osoby niepełnosprawne, łącznie z na-

prawami takich towarów, jak również dostarczanie

fotelików do przewozu dzieci w samochodach.

Usta-

w art. 41 ustawy stawkę podstawową podatku VAT

31 grudnia 2013 r. stawka ta wynosi 23%).

Jednocześnie wskazania wymaga, iż polski usta-

wodawca skorzystał ze wskazanej w dyrektywie moż-

liwości zastosowania przez państwo członkowskie

obniżonych stawek podatku VAT m.in. do sprzętu re-

habilitacyjnego i ortopedycznego, co znalazło od-

zwierciedlenie w załączniku nr 3 do ustawy, prezen-

tującym wykaz towarów i usług opodatkowanych pre-

ferencyjną stawką podatku w wysokości 7% (w okresie

stawka podatku wynosi 8%).

Odpowiadając na kolejne pytanie, wyjaśniam, że

kwestie związane z przekazywaniem środków pocho-

2396

dzących z 1% podatku dochodowego od osób cywilno-

prawnych na rzecz organizacji pożytku publicznego

dochodowego od osób ﬁzycznychprzekazują1%po-

datku obliczonego zgodnie z przepisami podatkowy-

mi na rzecz wybranej przez siebie organizacji pożyt-

ku publicznego.

Ponadto zgodnie z art. 45c ustawy

o podatku dochodowym od osób ﬁzycznychpodatnik

podatku dochodowego w składanym przez siebie ze-

znaniu może również podać dodatkowe informacje

(tzw. cel szczegółowy), które w jego ocenie mogą mieć

organizacje pożytku publicznego.

Informacje te po-

datnik zamieszcza w zeznaniu podatkowym w spe-

cjalnie do tego przeznaczonej rubryce rozliczenia.

Wskazanie przez podatnika podatku dochodowe-

go od osób ﬁzycznychceluszczegółowegowzeznaniu

podatkowym nie ma jednak z mocy prawa charakte-

ru wiążącego, lecz jest traktowane jako pewnego ro-

dzaju wytyczne, wskazówka podatnika dla organiza-

cji pożytku publicznego, będącej beneﬁcjentemtych

środków.

Przekazywanie środków z 1% podatku na

konkretny, wskazany przez podatnika, cel nie jest

prawnym obowiązkiem organizacji.

Nie oznacza to

jednak, że organizacja pożytku publicznego może wy-

korzystywać środki z 1% podatku w sposób dowolny.

Ogranicza ją w tym zakresie ustawa, nakazując wy-

korzystanie ich wyłącznie na działalność pożytku

publicznego (art. 27 ust. 2 ustawy).

Pierwszoplanową dyrektywą, jeśli chodzi o wyko-

rzystanie środków z 1%, jest dla organizacji wymóg

przeznaczania ich na działalność pożytku publiczne-

go, a ponadto dodatkowym ograniczeniem jest wy-

datkowanie w sposób zgodny z postanowieniami sta-

tutu.

Cele statutowe organizacji pozarządowych i spo-

soby ich realizacji mogą zaś być w statutach zdeﬁnio-

wane rozmaicie.

Z uwagi na charakter regulacji,

ustawodawca nie mógł więc przyjąć konstrukcji wią-

żącego celu szczegółowego.

Teoretycznie mogłoby się

zdarzyć, że podatnik wskazuje cel szczegółowy nie-

mieszczący się w sferze zadań publicznych lub taki,

który jest sprzeczny ze statutem danej organizacji

(np. wskazanie organizacji działającej w sferze pomo-

cy społecznej celu ekologicznego).

W takiej sytuacji

nie byłoby prawnej możliwości zadośćuczynienia

wskazanemu przez podatnika celowi.

Czym innym jest natomiast zobowiązanie orga-

nizacji do przekazywania 1% podatku podopieczne-

mu, który został imiennie wskazany przez podatnika

w celu szczegółowym, jeżeli organizacja informowała

o zbieraniu środków na danego beneﬁcjenta.

Jestto

częsta praktyka, której prawo nie zakazuje, jednak

nie jest ona uregulowana w ustawie.

W takich sytu-

acjach organizację i beneﬁcjentałączyzazwyczajja-

kiegoś rodzaju umowa (pisemna lub tylko ustna) co

do sposobu wydatkowania środków przekazanych

przez podatników.

W przypadku zobowiązań umow-

nych, które objęte są zasadą swobody umów i mogą

być różnie kształtowane przez strony, właściwe do

rozstrzygania sporów są sądy cywilne.

Odnośnie do prywatyzacji uzdrowisk i sanatoriów

wyjaśniam, że spółki uzdrowiskowe Skarbu Państwa

nie dysponują wystarczającymi środkami na sﬁnan-

sowanie swoich potrzeb inwestycyjnych.

Zadania sto-

jące przed spółkami uzdrowiskowymi obejmują wy-

konanie szeregu niezbędnych działań w celu sprosta-

nia wymogom unijnych przepisów w zakresie sani-

tarnym, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz peł-

pełnosprawnych, co oznacza zaangażowanie znacz-

nych środków ﬁnansowych.

Należy zaznaczyć, iż

część uzdrowisk świadczy usługi dla dzieci niepełno-

sprawnych, co ze względu na ich charakter wymaga

ponoszenia znacznie wyższych kosztów związanych

z zakupem specjalistycznego sprzętu oraz zatrudnie-

niem większej liczby personelu w celu zabezpieczenia

właściwej opieki.

Ponadto spółki muszą sprostać wymaganiom Na-

rodowego Funduszu Zdrowia w zakresie pozyskania

kontraktów na świadczenie usług lecznictwa uzdro-

wiskowego.

Poziom ﬁnansowania lecznictwa przez

NFZ oraz zasady i kryteria przyznawania kontrak-

tów są nadal zasadniczym czynnikiem wpływającym

na wyniki w lecznictwie stacjonarnym.

Biorąc pod

dla pacjentów.

Doświadczenie przy prywatyzacji spół-

ek uzdrowiskowych pokazuje, że prywatni właści-

ciele nie rezygnują z kontraktów z NFZ.

Przykła-

dem może być Zakład Leczniczy Uzdrowisko Nałę-

traktów z NFZ cenach.

Spółki uzdrowiskowe funkcjonują w oparciu m.in.

2397

wiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U.

zór nad lecznictwem uzdrowiskowym sprawują mi-

spółki uzdrowiskowej podlega nadzorowi, o którym

mowa powyżej.

Odpowiadając na pytanie dotyczące opodatkowa-

nia renty socjalnej, informuję, że Konstytucja Rze-

czypospolitej Polskiej, w art. 84, na każdego nakłada

obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicz-

wą”, uszczegółowieniem tej konstytucyjnej normy

jest art. 9 ust. 1, ustanawiający zasadę powszechno-

ści opodatkowania.

Stosownie bowiem do postano-

wień tego przepisu opodatkowaniu podatkiem docho-

jątkiem dochodów enumeratywnie wymienionych

przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku bądź

dochodów, od których minister ﬁnansówwoparciu

o przepisy Ordynacji podatkowej zaniechał poboru

podatku, w drodze rozporządzenia.

Podkreślenia wymaga, iż zmiany ustrojowe zapo-

czątkowane w 1989 r. nie ominęły również sfery po-

datków.

Jednym z fundamentów leżących u podstaw

podatku dochodowego od osób ﬁzycznychwprowa-

dzonego od 1992 r. było uczynienie go powszechnym

i osobistym.

Osobisty charakter tego podatku ozna-

cza, że jego podatnikiem jest każda osoba ﬁzyczna

osiągająca dochód.

Dlatego też podatek dochodowy

od osób ﬁzycznychobejmujeswoimzakresemwszel-

kie dochody osób ﬁzycznych,wtymzeźródłaprzy-

chodów, jakim są np. stosunek pracy i stosunki po-

krewne, emerytura, renta (art. 10 ust. 1 pkt 1 usta-

wy).

Co do zasady dochody uzyskane z powyższego

źródła przychodów podlegają opodatkowaniu według

obowiązującej skali podatkowej.

Powyższe regulacje

dotyczące opodatkowania świadczeń emerytalnych

i rentowych, podobnie jak cała ustawa o podatku do-

chodowym od osób ﬁzycznych,zostaływypracowane

w wyniku szerokiej merytorycznej dyskusji społecz-

nej oraz parlamentarnej.

Wprowadzając podatek do-

chodowy od osób ﬁzycznych(począwszyod1992r.),

wszystkie krajowe emerytury i renty zostały ubrut-

towione, tj. podwyższone o kwotę należnego podatku

przysługiwało przed wprowadzeniem podatku docho-

dowego.

Wyjątek od zasady powszechności opodatkowania

stanowią dochody (przychody) zwolnione przez usta-

wodawcę od podatku, wymienione w art. 21 ust. 1

ustawy, do których m.in. należą:

— renty przyznane na podstawie odrębnych prze -

pisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojsko-

— dodatki do rent rodzinnych dla sierot zupeł -

nych, wypłacone na podstawie odrębnych przepisów

(pkt 64),

— otrzymywane z zagranicy:

a) renty inwalidzkie z tytułu inwalidztwa wojen-

nego,

b) kwoty zaopatrzenia przyznane oﬁaromwojny

oraz członkom ich rodzin,

c) renty wypadkowe osób, których inwalidztwo po-

wstało w związku z przymusowym pobytem na robo-

tach w III Rzeszy Niemieckiej w latach 1939−1945,

— pod warunkiem przedstawienia płatnikowi do -

kumentu instytucji zagranicznej stwierdzającego

charakter przyznanego świadczenia (pkt 74),

— renty wypłacone osobom represjonowanym

ślonych w przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wo-

jennych i wojskowych oraz ich rodzin (pkt 75),

— wypłacone, za pośrednictwem płatnika, przy

szenia) mające charakter dodatków rodzinnych, pod

stwierdzającego wysokość podwyżki (pkt 91),

— emerytury lub renty otrzymane przez osoby,

w okresie wojny 1939−1945 lub eksplozji pozostałych

kiem posiadania przez podatnika:

2398

b) dokumentacji leczniczej (szpitalnej) z okresu

czonego notarialnie oświadczenia dwóch świadków

wojennych w latach 1939−1945 lub eksplozji niewy-

pałów i niewybuchów pozostałych po tej wojnie,

c) aktualnego zaświadczenia lekarskiego okuli-

stycznego o urazowym uszkodzeniu wzroku bądź ak-

tualnego zaświadczenia z przeprowadzonej obdukcji

w lit. b, lub

d) ważnej legitymacji Stowarzyszenia Niewido-

mych Cywilnych OﬁarWojnylubZwiązkuOciemnia-

łych Żołnierzy RP (pkt 100).

Renta socjalna nie została enumeratywnie wy-

mieniona przez ustawodawcę w katalogu zwolnień

przedmiotowych, również nie zaniechano od niej po-

boru podatku, podlega zatem opodatkowaniu podat-

kiem dochodowym na ogólnych zasadach.

Należy

jednocześnie podkreślić, iż obecnie nie przewiduje się

zwolnienia rent socjalnych z opodatkowania podat-

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

przewiduje dla osób niepełnosprawnych bądź osób

mających na utrzymaniu takie osoby preferencję po-

datkową w postaci ulgi na cele rehabilitacyjne.

Wszel-

kie warunki korzystania z tej ulgi określa art. 26

ustawy.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

w sprawie sprecyzowania art. 42 ust. 1

ustawy o wspieraniu rodziny i systemie

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, znak: SPS-023-7259/12, dotyczące interpelacji

posła Jacka Kwiatkowskiego w sprawie sprecyzowa-

rodziny zastępczej oraz prowadzenie rodzinnego

kiem, co zostało potwierdzone zaświadczeniami

Ministerstwo Zdrowia, Departament Matki i Dziec-

ka, w piśmie z dnia 24 lutego 2012 r. przesłanym do

Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej przedstawi-

ło stanowisko, iż (podobnie jak konsultanci krajowi

w dziedzinach chorób wewnętrznych, psychiatrii,

chorób zakaźnych, chorób płuc) jest przeciwne two-

rzeniu katalogu przeciwwskazań zdrowotnych do

pełnienia funkcji rodziny zastępczej.

Sprzeciw wyni-

ka z faktu, iż bardzo trudno jest precyzyjnie określić,

które schorzenia stanowią takie przeciwwskazania,

ponieważ nie tylko rodzaj zaburzeń, ale ich nasilenie

oraz przebieg, współistnienie innych schorzeń, mogą

decydować o istnieniu lub o braku przeciwwskazań.

Podobnie dzieje się w przypadku orzekania o niepeł-

nosprawności czy inwalidztwie.

Nie tworzy się np. ka-

talogu wskazań psychiatrycznych do orzekania in-

walidztwa.

Podobne stanowisko przestawia również

konsultant krajowy w dziedzinie chorób wewnętrz-

nych.

Także w chorobach zakaźnych nie jest zasadne

tworzenie przedmiotowego katalogu, ponieważ ostre

schorzenia tego typu trwają krótko, a przewlekłe

– w związku z postępem wiedzy – są w większości

przypadków skutecznie leczone.

Z pewnością obar-

czeniem jest choroba wątroby spowodowana przewle-

kłym zakażeniem wirusami hapatotropowymi, za-

awansowany AIDS czy aktywna gruźlica stanowiąca

ryzyko zakażenia dziecka.

Przykładem ilustrującym trudności w tworzeniu

katalogu przeciwwskazań mogą być zaburzenia ner-

wicowe.

W tej grupie zaburzeń mieści się zarówno

uogólnione zaburzenie lękowe, przebiegające z regu-

ły w sposób przewlekły i nieznacznie nasilony, jak

i ciężka postać zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych,

z reguły wyłączająca pacjenta z funkcjonowania.

Ustalenie przeciwwskazania zależy więc nie tylko od

kategorii diagnostycznej, ale także od innych czyn-

ników.

Dlatego należy stwierdzić, że lekarz, do któ-

rego zgłosi się osoba ubiegająca się o zaświadczenie

nego domu dziecka, powinien polegać na własnej

ocenie braku takich przeciwwskazań, w sytuacjach

dla niego trudnych powinien zasięgnąć opinii specja-

listy.

Dotyczy to każdej specjalności medycznej.

Two-

rzenie katalogu przeciwwskazań np. z dziedziny psy-

chiatrii nosiłoby znamiona stygmatyzacji, czego robić

nie wolno.

Jednocześnie Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej pragnie zaznaczyć, iż ustawa o pomocy spo-

łecznej w formie, która obowiązywała do czasu wej-

raniu rodzin i systemie pieczy zastępczej, w art. 73

ust. 1 pkt 6 dotyczącym konieczności posiadania

przez kandydatów na rodziny zastępcze stosownego

2399

zaświadczenia lekarskiego także nie zawierała kata-

logu chorób czy warunków, które uniemożliwiałyby

wystawienie przedmiotowego zaświadczenia.

jest planowane wprowadzenie zmian w ustawie o wspie-

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

w sprawie instytutów badawczych

nadzorowanych

przez Ministerstwo Gospodarki (7260)

terpelację posła pana Pawła Szałamachy przekazanej

mi przy piśmie z dnia 1 sierpnia, znak: SPS-023-

-7260/12, uprzejmie informuję, co następuje.

W 2010 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjął

pakiet ustaw reformujących naukę polską w tym:

ustawę o instytutach badawczych, Polskiej Akademii

Nauk, Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, Na-

rodowym Centrum Nauki oraz ustawę o ﬁnansowa-

niu nauki.

Aktualnie w Polsce działa ok. 120 instytutów ba-

dawczych, z których minister gospodarki nadzoruje

53 instytuty.

W ostatnich latach, poprzez dostosowa-

nie funkcjonowania tych jednostek do warunków

rynkowych i w wyniku przeprowadzonych konsoli-

dacji, komercjalizacji (18 instytutów), prywatyzacji

oraz likwidacji (7 instytutów) ilość instytutów nad-

zorowanych przez ministra gospodarki zmniejszyła

się ze 116 w 2006 r. do 53 w 2012 r.

Proces konsolidacji instytutów badawczych prze-

biegał w skali całego kraju, a działania w ramach

Ministerstwa Gospodarki były szczególnie intensyw-

ne.

Instytuty badawcze nadzorowane przez MG ce-

chuje największa efektywność badań i wdrożeń.

Wyrazem tego jest ilość zgłoszonych i uzyskanych

patentów oraz wzorów użytkowych:

Rok

Zgłoszenia

patentowe

Zgłoszone

wzory

użytkowe

Razem

zgłoszenia

Uzyska-

ne

patenty

Uzyskana

ochrona

wzorów

użytko-

wych

Razem

uzyskana

ochrona

Ogółem

2008 66 9 75 113 11 124 199

2009 146 6 152 168 8 176 328

2010 199 9 208 181 19 200 408

2011 360 16 376 305 21 326 702

Ogółem 771 40 811 767 59 826 1637

W ostatniej ocenie parametrycznej prowadzonej

przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego

w oparciu o mierniki wspólne dla wszystkich jedno-

stek badawczo-naukowych w Polsce (w tym szczegó-

łowych informacji, jak: ilość wdrożeń, patentów, pu-

blikacji i inne) 34 instytuty badawcze nadzorowane

przez MG uzyskały najwyższą kategorię A. Cechą

właściwą IB nadzorowanych przez MG jest wprowa-

dzanie do gospodarki nowych technologii i wyrobów,

co robią z dużym sukcesem.

Działalność instytutów badawczych odnosi się do

wszystkich przedsiębiorstw naszego kraju niezależ-

nie od ich struktury właścicielskiej.

Istotą działań IB

jest prowadzenie badań ﬁnansowanychzkilkuźró-

deł, w tym m.in.:

— ze środków przedsiębiorstw,

— z budżetu nauki poprzez NCBiR i NCN,

— na rzecz przedsiębiorstw zagranicznych,

— ze środków europejskich, w tym VII, a następ -

nie VIII PR UE.

Ministerstwo Gospodarki nie ﬁnansowało i nie

ﬁnansuje działalności nadzorowanych instytutów

badawczych.

Ponadto informuję, że instytuty badawcze nie

działają na rzecz poszczególnych spółek, np. w zakre-

sie przemysłu chemicznego wobec spółek z grupy

„Ciech” czy spółek elektroenergetycznych.

Działają

one na rzecz całych branż i całego kraju.

Ich działal-

ności nie należy więc wiązać z pojedynczymi przed-

siębiorstwami i spółkami.

W skali UE pozycja instytutów badawczych jest

coraz silniejsza i stanowi podstawę rozwoju gospo-

darki europejskiej.

Wyrazem tego jest funkcjonowa-

nie kilkuset instytutów badawczych, których przed-

stawicielstwem jest organizacja o nazwie EARTO.

Organizacja ta wywiera duży wpływ na politykę na-

ukową i innowacyjną UE.

UE określiła wstępne zasady funkcjonowania ko-

lejnego Programu Ramowego o nazwie „Horyzont

2020”, w którym dominują tematy badawcze realizo-

wane w sposób szczególny przez instytuty badawcze,

w tym:

— osiąganie przez kraje UE pozycji lidera w no -

wych technologiach,

— realizowanie badań w obszarach ważnych dla

społeczeństwa UE.

W tej sytuacji instytuty badawcze naszego kraju

wymagają intensywniejszego wzmacniania, aby mo-

gły spełnić swoją misję i zadania związane z rozwo-

jem gospodarczym, a także wziąć bardziej efektywny

udział w programach UE, w tym „Horyzont 2020”.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

2400

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie rozwiązania problemu

budownictwa mieszkaniowego (7262)

SPS-023-7262/12) uprzejmie przekazuję następujące

stanowisko.

poz. 266, z późn. zm.) na poziomie lokalnym za za-

Rada każdej gminy działając stosownie do art. 21

go zasobu gminy, która szczegółowo określa warunki

o najem takich mieszkań.

Poza ogólnymi zasadami wynajmowania lokali

określonymi uchwałą rady gminy, która m.in. określa

wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasad-

zakłada możliwość przyznania prawa do lokalu so-

cjalnego osobom uprawnionym do niego z mocy wy-

nieniu do otrzymania lokalu socjalnego, biorąc pod

oraz szczególną sytuację materialną i rodzinną.

Po-

nadto sąd orzekając o eksmisji z mieszkania zobligo-

wany jest również do przyznania lokalu socjalnego

bez względu na sytuację majątkową wobec szeroko

ujętej kategorii osób uprawnionych z mocy art. 14

ust. 4, tj:

— kobiety w ciąży,

— małoletniego, niepełnosprawnego w rozumie -

— obłożnie chorych,

— emerytów i rencistów spełniających kryteria

— osoby posiadającej status bezrobotnego,

— oraz osoby spełniającej przesłanki określone

Obecne rozwiązania prawne utrudniają prowa-

dzenie efektywnej i racjonalnej gospodarki lokalami

wchodzącymi w skład zasobu mieszkaniowego gmi-

ny.

Lokale, które w zamierzeniu ustawodawcy mia-

ły być wykorzystywane w celu wsparcia osób realnie

najbardziej potrzebujących, mających problemy

z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych we wła-

snym zakresie (tj. osób ubogich, rodzin wielodziet-

nych), są częstokroć zajmowane przez osoby o do-

chodach pozwalających na najem na wolnym rynku.

Konsekwencją tego jest mała elastyczność w gospo-

darowaniu mieszkaniowym zasobem gminy i trud-

ność z właściwym zaadresowaniem tej formy wspar-

cia, jakim jest najem lokalu z tego zasobu, do grupy

docelowej, co oznacza w praktyce ograniczenie dostę-

pu do tych mieszkań dla gospodarstw domowych

o niskich dochodach.

Biorąc pod uwagę aktualny stan

polskiego sektora mieszkaniowego i sytuację mieszka-

niową osób o średnich i niskich dochodach, niezbędne

jest stworzenie odpowiednich instrumentów regula-

cyjnych umożliwiających gminom poprawę gospoda-

rowania posiadanym zasobem mieszkaniowym.

W celu uelastycznienia i poprawy efektywności

oraz racjonalności gospodarowania zasobem gminy

przygotowany został przez ministerstwo projekt

których innych ustaw, który przewiduje wprowadze-

nie zmian legislacyjnych polegających m.in. na odda-

nieniach do otrzymania lokalu socjalnego, jak rów-

nież wprowadzeniu najmu socjalnego lokali miesz-

kalnych.

Proponowana nowelizacja przepisów spowoduje,

że przyznanie uprawnienia do lokalu socjalnego na-

leżało będzie do decyzji sądu, który orzekając w tym

przedmiocie, zobowiązany będzie zbadać sytuację

materialną i rodzinną osób ubiegających się o taki

lokal.

Wobec tego rozstrzygnięcie o przyznaniu ta-

kiego lokalu uzasadnione będzie stanem faktycz-

nym, trudną sytuacją, w jakiej znajduje się dana

osoba czy rodzina.

Wyeliminowany zostanie nato-

miast automatyzm, który narzucają obecnie obo-

wiązujące przepisy.

Ponadto obecnie obowiązujące wymagania usta-

wowe zawierające zarówno deﬁnicjęlokalusocjalne-

go, jak też zasady najmu takich lokali powodują, że

gminy, do których należy ustawowy obowiązek za-

pewnienia lokali socjalnych, mają problemy z wywią-

zywaniem się z tego obowiązku.

W konsekwencji

i spółdzielniom mieszkaniowym.

Dlatego też noweli-

„lokal socjalny”.

Stosowanie najmu socjalnego będzie

podnająć w ramach najmu socjalnego.

Umożliwienie

2401

bardziej elastycznego zawierania przez gminę umów

no pozwolić na zmniejszenie skali problemów zwią-

zanych z niedoborem lokali socjalnych.

Projekt założeń, o którym mowa wyżej, w dniu

30 lipca 2012 r. został skierowany do Komisji Wspól-

nej Rządu i Samorządu Terytorialnego.

Państwo ze swojej strony podejmuje jednocześnie

działania ułatwiające samorządom wywiązywanie

najuboższym.

Podstawową formą pomocy w tym za-

kresie jest realizowany od 2007 r. program wsparcia

budownictwa socjalnego, działający w oparciu o prze-

ce lokali socjalnych, mieszkania chronione, nocle-

gownie lub domy dla bezdomnych.

Możliwy jest tak-

łecznego.

Rozwiązania ułatwiające gminom podjęcie inicja-

tywy związanej z tworzeniem zasobu komunalnego

wprowadziła uchwalona w dniu 12 lutego 2009 r.

z przedłożenia rządowego ustawa o zmianie ustawy

o ﬁnansowymwsparciutworzenialokalisocjalnych,

domnych oraz ustawy o niektórych formach popiera-

nia budownictwa mieszkaniowego.

W wyniku nowe-

lizacji umożliwiono pozyskiwanie przez gminy, przy

pomocy ﬁnansowejzbudżetupaństwa,takżemiesz-

kań komunalnych nieposiadających statusu lokali

noległe utworzenie – bez wykorzystania środków

Funduszu Dopłat – mieszkań socjalnych o powierzch-

nieść ma inwestycja, w wyniku której powstaną lo-

kale komunalne.

Efektem nowelizacji jest także

zwiększenie maksymalnego poziomu ﬁnansowego

Jego wysokość wynosi obecnie od 30 do 50% kosztów

inwestycji (wcześniej inwestor mógł otrzymać zwrot

maksymalnie 20–40% wysokości poniesionych kosz-

tów).

Istotnym ułatwieniem dla inwestorów jest tak-

że możliwość zakupu i reﬁnansowaniakosztówza-

kupu lokali i całych budynków mieszkalnych (a nie

tylko zakupu poszczególnych lokali).

W ramach programu wsparcia budownictwa so-

cjalnego w latach 2007–2012 (I półrocze) odbyło się

11 edycji składania wniosków.

Doﬁnansowano po-

wstanie ok. 10 tys. lokali socjalnych, mieszkań chro-

nionych, mieszkań komunalnych, mieszkań dla po-

wodzian oraz 816 miejsc w noclegowniach i domach

dla bezdomnych na ogólną kwotę ﬁnansowegowspar-

cia ok. 319 mln zł.

Budżet państwa na rok bieżący

przewiduje zasilenie Funduszu Dopłat z przeznacze-

niem na ﬁnansowewsparciebudownictwasocjalnego

kwotą 120 mln zł.

Jest to jednocześnie największa

kwota, jaką od początku funkcjonowania programu

zaplanowano na doﬁnansowanieprzedsięwzięćreali-

zowanych na podstawie ustawy.

Należy przewidywać,

odpowiednio wysokim poziomie.

Dokument „Główne

czasowym kształcie przy możliwym w porównaniu

to jednak pamiętać, że rozstrzygnięcia dotyczące co-

rocznego poziomu ﬁnansowaniaprogramubędąza-

leżały od szerokiego kontekstu uwarunkowań budże-

tu państwa.

Rząd bowiem, planując corocznie wyso-

kość wydatków ujętych w ustawie budżetowej na dany

rok, bierze pod uwagę – oprócz szacowanych potrzeb

– również możliwości ﬁnansowebudżetupaństwa,na-

tomiast o ostatecznych kwotach wydatków na poszcze-

gólne cele ujmowanych corocznie w ustawach budże-

towych decyduje parlament.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie przepisów dotyczących

udokumentowania ulgi na przejazd

osoby niepełnoletniej (7263)

przejazd osoby niepełnoletniej, przekazaną pismem

informuję, co następuje.

2402

Uprawnienia do ulgowych przejazdów środkami

szkolnej są uregulowane przepisami ustawy z dnia

Art. 4 ust. 4 pkt 2 powyższej ustawy stanowi, iż

bowych, pospiesznych i ekspresowych, na podstawie

biletów jednorazowych są uprawnione dzieci i mło-

dzież od rozpoczęcia odbywania obowiązkowego rocz-

nego przygotowania przedszkolnego do ukończenia

gimnazjalnej – publicznej i niepublicznej o uprawnie-

Zgodnie z art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1 ustawy, ci

sami uprawnieni mają prawo do ulgi 49% przy prze-

go kolejowego w pociągach osobowych i pospiesz-

miesięcznych.

Jednocześnie, minister właściwy do spraw trans-

portu, w porozumieniu z ministrami właściwymi do

spraw: pracy i zabezpieczenia społecznego, oświaty

i wychowania oraz szkolnictwa wyższego, został zo-

bowiązany, na podstawie art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do

określenia, w drodze rozporządzenia, rodzajów doku-

mentów poświadczających uprawnienia do korzysta-

nia z ulgowych przejazdów m.in. dzieci i młodzieży

szkolnej.

Wydane na podstawie powyższego upoważnienia

ustawowego rozporządzenie ministra infrastruktury

z późn. zm.) stanowi, iż dokumentami poświadczają-

cymi uprawnienia dzieci i młodzieży w okresie od

nia gimnazjum, szkoły ponadpodstawowej lub ponad-

gimnazjalnej – publicznej lub niepublicznej o upraw-

nieniach szkoły publicznej, do ukończenia 24. roku

życia, do korzystania z ulgi 37% – przy przejazdach

środkami publicznego transportu zbiorowego kolejo-

sowych, na podstawie biletów jednorazowych oraz

ulgi 49% – przy przejazdach środkami publicznego

bowych i pospiesznych oraz autobusowego w komu-

nikacji zwykłej i przyspieszonej, na podstawie imien-

nych biletów miesięcznych, jest legitymacja szkolna

(§ 9 ust. 1).

Legitymację szkolną okazuje się wraz z dowodem

stwierdzenie wieku ucznia, jeśli wiek nie jest okre-

ślony w legitymacji szkolnej (§ 9 ust. 3).

A zatem określone w tym rozporządzeniu doku-

menty mają umożliwić identyﬁkację pasażera jako

uprawnionego do ulgi, tj. czy uczęszcza do szkoły pu-

publicznej oraz czy nie ukończył 24. roku życia.

Korzystanie z przejazdów ulgowych jest upraw-

nieniem pasażera, a nie jego obowiązkiem.

Aby pa-

sażer mógł skorzystać ze swoich uprawnień powinien

spełnić określone warunki w zakresie ich udokumen-

towania.

Propozycja posła Michała Kabacińskiego w zakre-

sie dokumentowania uprawnień wyłącznie dokumen-

tem poświadczającym wiek uczniów niepełnoletnich

idzie w kierunku rozszerzenia kręgu uprawnionych

do ulgowych przejazdów w grupie dzieci i młodzieży

szkolnej, ponieważ drugą przesłanką obok granicy

wieku jest uczęszczanie do szkoły publicznej lub nie-

publicznej o uprawnieniach szkoły publicznej.

Dodatkowo należy zauważyć, że przyjęte kryterium

wiekowe dla obowiązku szkolnego (18 lat) jest niższe

niż przy uprawnieniach do ulgowych przejazdów w gru-

pie dzieci i młodzieży szkolnej (24 lata), a zatem propo-

zycja posła Michała Kabacińskiego nie rozwiązuje zgło-

szonego przez posła problemu dokumentowania prawa

do ulg dla tej grupy uprawnionych.

Odnosząc się do drugiego pytania posła Michała

Kabacińskiego – Czy pan minister planuje wprowa-

dzić zmiany w zapisach mówiących o uprawnieniach

do ulgi na przejazd uwzględniając międzynarodowe

legitymacje szkolne wydane na terenie RP? – uprzej-

mie informuję, że organami właściwymi do wyjaśnie-

nia postawionego przez posła Kabacińskiego proble-

mu są minister edukacji narodowej oraz ze względu

na system ﬁnansowaniaulgprzejazdowych–mini-

ster ﬁnansów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie polityki kulturalnej (7264)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Jarosława Rusieckiego dotyczącą

kwestii podniesionych w liście otwartym Związku

Literatów Polskich (ZLP) w sprawie polityki kultu-

ralnej państwa (kopia odpowiedzi MKiDN na list

otwarty ZLP została przekazana do Pani Marszałek

2403

w dniu 29 czerwca br., sygn. pisma: DMP/3202/12),

przedstawiam odpowiedź na pytanie przekazane pi-

smem, SPS-023-7264/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r.

Czy powyższe

1)

postulaty Związku Literatów Pol-

Minister kultury i dziedzictwa narodowego (mi-

nister KiDN) otrzymał ww. list otwarty Związku

Literatów Polskich (ZLP) i udzielił odpowiedzi na

zawarte w nim postulaty (sygn.

DMP/3202/12

z dnia 29 czerwca 2012 r.).

Kopia odpowiedzi zosta-

ła również przekazana do Kancelarii Prezydenta

RP, Kancelarii Marszałka Sejmu RP, Kancelarii

Marszałka Senatu RP oraz Kancelarii Premiera RP.

Zgodnie z informacją przekazaną przez Kancelarię

Sejmu (pismo z 13 lipca 2012 r, sygn.

GMS-142-

-21(2)/12) kopia odpowiedzi MKiDN na list otwarty

tury i Środków Przekazu.

Informuję również, iż w dniu 18 lipca br. odbyło się

spotkanie ministra kultury i dziedzictwa narodowego

z przedstawicielami Zarządu Głównego ZLP w celu

szczegółowego przedstawienia stanowiska MKiDN

oraz omówienia zagadnień istotnych dla środowiska

literatów.

Poniżej przedstawiam kluczowe kwestie,

które zostały omówione oraz wyjaśnienia, których

udzielono przedstawicielom ZLP.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż wiele z kwestii

podnoszonych przez ZLP jest zbieżnych z działaniami

rządu podejmowanymi w zakresie polityki kultural-

nej, w tym także wspierania i rozwoju sektora litera-

tury, książki i czytelnictwa.

W ocenie MKiDN per-

spektywa nakreślona w liście otwartym nie uwzględ-

nia szeregu działań i inicjatyw podejmowanych przez

rząd RP w ramach realizacji polityki kulturalnej

państwa, a także nie wyczerpuje pełnego obrazu ini-

cjatyw podejmowanych przez ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego w celu wspierania i rozwoju sek-

tora kultury, w tym sektora literatury.

Z tego też

względu do zawartych w liście otwartym stwierdzeń

i wniosków zostały przedstawione stosowne uzupeł-

nienia i wyjaśnienia w ww. odpowiedzi ministra kul-

tury i dziedzictwa.

W odpowiedzi wskazano również

te z postulatów ZLP, które odnoszą się do działań już

uprzednio podjętych i aktualnie realizowanych przez

resort kultury.

W odpowiedzi udzielonej ZLP wskazano kluczowe

inicjatywy rządowe, które nie zostały uwzględnione

w tekście listu otwartego, a dotyczą bezpośrednio

uwzględniania ważnej roli i znaczenia kultury w do-

kumentach strategicznych: „Długookresowej strategii

rozwoju kraju do 2030 r.”, „Strategii rozwoju kraju do

2020 r.” (dokumenty wyższego rzędu) oraz „Strategii

rozwoju kapitału społecznego (jednej z 9 strategii zin-

tegrowanych), której koordynatorem jest minister

kultury i dziedzictwa narodowego.

Wskazane doku-

menty znajdują się w ﬁnalnejfazieprocesulegisla-

cyjnego.

Omówiono również zapisy „Paktu dla kultury”

− porozumienia zawartego w dniu 14 maja 2011 r.

pomiędzy Radą Ministrów RP, reprezentowaną przez

Donalda Tuska, prezesa Rady Ministrów, i stroną

społeczną, reprezentowaną przez ruch społeczny

Obywatele Kultury, w którym znajdują się również

reprezentanci sektora literatury, książki i czytelnic-

twa − oraz wynikające z postanowień paktu prace,

mające na celu osiągnięcie nakładów na kulturę

w wysokości 1% wydatków budżetu państwa.

W zakresie stałej współpracy ze środowiskiem

twórców literatury oraz dostępu do mechanizmów

ﬁnansowaniadziałańartystycznychikulturalnych

szczegółowo omówiono:

— wieloletnią współpracę merytoryczną i eks -

percką ze środowiskiem twórców literatury, w szcze-

gólności w zakresie prac komisji oceniających złożone

w konkursach wnioski o stypendia; szczegółowo omó-

wiono procedurę prac komisji, wskazując na kolejne

etapy konsultacji: przed powołaniem wskazanej ko-

misji są prowadzone konsultacje z środowiskami

twórczymi (pisemna prośba o zgłoszenie kandyda-

tur), które zgłaszają swoich kandydatów; rozporzą-

ust. 4 wprowadza możliwość powierzenia przez mi-

nistra opiniowania wniosków, proponowania wyso-

kości oraz warunków stypendium powołanej przez

siebie komisji; komisja może zostać powołana z udzia-

łem przedstawicieli środowisk twórczych; w przypad-

ku stypendiów, które są przyznawane przez MKiDN

decyzją ministra z dnia 17 maja 2010 r. była powoła-

na komisja, w skład której wchodzili przedstawiciele

środowisk twórczych (w tym prof. Leszek Szaruga –

przedstawiciel polskiego PEN Clubu, pani Hanna

Karpińska – przedstawiciel ZLP, pani Aldona Za-

wadzka – przedstawiciel PIK); tym samym przedsta-

wiciele środowiska literatury i książki nie są elimi-

nowani z komisji i ciał doradczych ministra KiDN,

a wręcz odwrotnie – stanowią grupę stale współpra-

cującą przy realizacji zadań ministra KiDN;

— mechanizmy ﬁnansowej współpracy resortu

kultury ze środowiskami twórców literatury i książ-

ki; przedstawiono szczegółowo wielopoziomowy sys-

tem wspierania i pobudzania rozwoju sektora litera-

tury w Polsce, który został przygotowany przez re-

sort kultury i jest systematycznie rozwijany; składa-

ją się na niego wzajemnie uzupełniające się mecha-

nizmy mecenatu państwa:

a) stypendia ministra KiDN oraz stypendia ﬁnan-

sowane ze środków Funduszu Promocji Twórczości,

b) nagrody ministra KiDN,

c) doﬁnansowaniaprojektówjednorocznychiwie-

loletnich w ramach programów ministra,

d) działania i programy realizowane przez insty-

tucje, dla których organizatorem jest minister KiDN,

dedykowane sektorowi literatury i książki – Instytut

Książki oraz Bibliotekę Narodową;

— inicjatywy ministra KiDN w zakresie wspiera -

nia sektora literatury, zbieżne z kwestiami podnoszo-

nymi przez ZLP – minister kultury ogłasza co roku

1)

Tj.

zawarte w liście otwartym ZLP i przywołane powtórnie

w ww. interpelacji – wyjaśnienie MKiDN.

2404

programy MKiDN

2)

, spośród których jeden służy wy-

łącznie wsparciu literatury, książki i promocji czytel-

nictwa; program „Promocja literatury i czytelnic-

twa” składa się z 3 priorytetów: Literatura, Promocja

czytelnictwa (od 2012 r.), Czasopisma — i w 2012 r.

dysponuje budżetem w wysokości 12 200 000 zł;

oznacza to wzrost nakładów o ponad 35% w stosunku

do lat 2009–2011, kiedy to na analogiczne priorytety

przeznaczono kwoty oscylujące wokół 8,5–9 mln zł.

W roku 2012 rozpoczęto działania na rzecz przy-

gotowania i wdrożenia „Narodowego programu roz-

woju czytelnictwa”, uruchomionego w wyniku reali-

zacji postanowień „Paktu dla kultury”.

Obecnie re-

alizowane są programy pilotażowe, przygotowane we

współpracy ze stroną społeczną i koordynowane

przez Instytut Książki (programy pilotażowe: okre-

ślenie priorytetów i opracowanie przez ekspertów

śmiennictwa o szczególnym znaczeniu dla kultury

i edukacji, zakup praw do utworów polskiego i świa-

towego dorobku piśmiennictwa o szczególnym zna-

czeniu dla kultury i edukacji i bezpłatne udostępnie-

ni w Internecie zgodnie z listą zespołu ekspertów

i określonymi priorytetami, zwiększenie potencjału

technologicznego bibliotek) oraz Bibliotekę Narodo-

wą (programy: utworzenie korpusu publikacji pol-

skich, badania i analizy stanu czytelnictwa, szkole-

nia dla bibliotekarzy).

— działania Instytutu Książki, w tym także

współpracy międzynarodowej – zgodnie ze swymi ce-

lami statutowymi Instytutu Książki prowadzi liczne

działania wspierające rozwój literatury polskiej; do

podstawowych celów działania instytutu należy

kształtowanie postaw czytelniczych i popularyzacja

książki i czytelnictwa w kraju oraz promocja polskiej

literatury na świecie; wśród przykładowych działań

Instytutu Książki wspierających pisarzy i literaturę

w Polsce wymienić można: program wsparcia dla mło-

dych pisarzy — Europejski Festiwal Debiutu Proza -

torskiego w Kilonii, cykl konferencji „Republika

Książki”, organizację ogólnopolskich rocznic literac-

kich, takich jak „Rok Miłosza” (2011), „Rok Schulza”

(2012), koordynacja obchodów w Polsce i na Ukrainie),

„Rok Korczaka” (2012), koordynację procesu wydaw-

niczego części czasopism patronackich MKiDN, z któ-

rych znaczna część ma na celu promocję i rozwój li-

teratury w Polsce; od 2008 r.

Instytut Książki reali-

zuje powierzony mu przez ministra KiDN program

„Biblioteka+”, którego celem jest przekształcenie bi-

bliotek w nowoczesne centra dostępu do wiedzy, kul-

tury i informacji oraz ośrodki życia społecznego;

— przekazano informacje o zakresie umów mię -

dzynarodowych w odniesieniu do promocji literatury

– uwzględnianie problematyki literatury w umowach

i programach współpracy międzynarodowej w dzie-

dzinie kultury ma miejsce i jest prowadzone przez

rząd RP od wielu lat, w stopniu odpowiadającym

szczegółowości zawieranych umów i porozumień; bi-

lateralne umowy międzynarodowe w dziedzinie kul-

tury zawierane są w imieniu rządu Rzeczypospolitej

Polskiej; proces ich przygotowania i negocjacji koor-

dynuje Ministerstwo Spraw Zagranicznych; Mini-

sterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wnosi

swój wkład merytoryczny i aktywnie uczestniczy

w uzgadnianiu treści umów na poszczególnych eta-

pach negocjacji; strona polska zawsze stara się o włą-

czenie do umów zagadnień dotyczących literatury;

zdecydowana większość bilateralnych umów w dzie-

dzinie kultury zawartych przez Rzeczpospolitą Pol-

ską z ponad 100 krajami świata zawiera postanowie-

nia dotyczące wspierania przekładów, współpracy

bibliotek i wydawnictw, udziału w targach książki

oraz wymiany twórców; minister kultury i dziedzic-

twa narodowego zawiera umowy resortowe w formie

programów współpracy na kolejne lata, mających za-

zwyczaj charakter umów wykonawczych w umów

międzyrządowych; obecnie obowiązuje 8 resortowych

porozumień, a w 6 z nich są odrębne postanowienia

dotyczące obszaru literatury;

— zagadnienia dotyczące regulacji prawnych

i ochrony praw autorskich – kwestia public lending

right będzie stanowiła element działań wpisanych

w projekt „Strategii rozwoju kapitału społecznego”,

służących reformie systemu ochrony własności inte-

lektualnej, dostosowaniu istniejących przepisów pra-

wa do zmieniających się procesów produkcji i dystry-

bucji treści; zgodnie z zapisami celu 3 SRKS w przy-

szłości zostanie podniesiona również kwestia dyrek-

ści intelektualnej oraz tantiem, jakie powinny płacić

autorom książek biblioteki.

Przede wszystkim znaj-

duje to odzwierciedlenie w następujących zapisach

działania 3.1.2 SRKS: Ochrona własności intelektu-

alnej i stworzenie warunków umożliwiających eks-

ploatację treści w ramach dozwolonego użytku prze-

widzianego przepisami prawa.

Odnosząc się do apelu ZLP o wprowadzenie „usta-

wowego uregulowania stosunków między autorami

a wydawcami”, należy zaznaczyć, iż w warunkach

gospodarki rynkowej relacje i kształtu umów między

twórcami a wydawcami nie podlegają regulacjom

i interwencjom ze strony władz państwowych.

Jednocześnie, wychodząc naprzeciw postulatom

środowisk twórców wsparcia artystów w wypracowy-

waniu równorzędnej pozycji w relacjach z dystrybu-

torami dzieł, w SRKS zaplanowane zostały także

działania służące podniesieniu kompetencji w zakre-

sie egzekwowania praw autorskich, jak również edu-

kacji z zakresu wsparcia działań artystów w obszarze

działalności gospodarczej i przedsiębiorczości.

W zakresie kompetencji ministra KiDN pozostaje

natomiast szczególnie istotna funkcja, powierzona na

i prawach pokrewnych, powołania Komisji Prawa Au-

2)

Wszystkie informacje o programach ministra KiDN są do-

stępne pod adresem: http://www.mkidn.gov.pl/pages/strona-glow-

na/ﬁnanse/programy-ministra/programy-mkidn-2012.php.

2405

torskiego.

Do zadań komisji należy m.in. rozpatrywa-

nie spraw o zatwierdzanie i zmianę zatwierdzonych

sporów dotyczących stosowania tabel wynagrodzeń.

Łączę wrazy szacunku

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

w sprawie zwiększenia subwencji oświatowej

(7265)

Odpowiadając na interpelację (nr SPS-023-7265/

w sprawie zwiększenia subwencji oświatowej, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

leżą sprawy związane na przykład z edukacją pu-

bliczną, w tym organizacją wychowania przedszkol-

gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicz-

nej oraz obiektów administracyjnych, w tym remon-

towanie obiektów oświatowych.

Zadania oświatowe

związane z zakładaniem, prowadzeniem, dotowa-

niem oraz utrzymaniem przez jednostki samorządu

sowane są z dochodów jednostek samorządu teryto-

rialnego.

Jednym z dochodów samorządów teryto-

rialnych jest część oświatowa subwencji ogólnej.

towych, z uwzględnieniem w szczególności typów

nych przez jednostki, stopni awansu zawodowego

w tych szkołach i placówkach oświatowych, z wyłą-

przedszkolnego według zasad określanych corocznie

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego).

W celu doprecyzowania sposobu mierzenia skali

2406

tystyczną podziału subwencji i nie może uwzględniać

nostkach samorządu terytorialnego oraz w poszcze-

gólnych szkołach i placówkach, bowiem zatraciłby

ne przez organy samorządowe, determinujące łączny

skutek ﬁnansowyzadańoświatowych,wzasadniczy

towych zagwarantowane są w dochodach jednostek

Ponadto warto zauważyć, że ostateczny poziom

wydatków ponoszonych przez jednostki samorządu

konsekwencją podejmowanych przez te jednostki sze-

regu decyzji w zakresie systemu organizacji szkolnic-

twa w swojej jednostce, np. liczba szkół, liczba oddzia-

łów w poszczególnych typach szkół oraz liczba

go) zatrudnionych w szkołach/placówkach nauczycie-

li, regulaminów wynagradzania nauczycieli na tere-

nie danej jednostki.

Należy zaznaczyć, że kwota subwencji oświatowej

(z 7477,0 tys. – stan na 30.09.1999 r.

− do 5391,9 tys.

Finansowy standard A zwiększył się w porównaniu

Ostateczna kwota części oświatowej subwencji ogólnej

go w skali ogólnokrajowej (tzw. ﬁnansowystandard

nej dla poszczególnych gmin, powiatów i województw

z postanowieniami rozporządzenia ministra edukacji

nostek samorządu terytorialnego kwoty części oświa-

rządu terytorialnego.

Kryteria podziału 0,25% rezer-

wy subwencji oświatowej na rok 2012 zostały ustalo-

ne po przeprowadzeniu uzgodnień z ministrem wła-

ściwym do spraw ﬁnansówpublicznychorazzestro-

ną samorządową Zespołu ds. Edukacji, Kultury i Spor-

tu Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorial-

z wnioskami – spełniającymi wymogi określone

– o zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej

Aby natomiast zapobiec likwidacji małych szkół

2407

Przekazana szkoła pozostaje szkołą publiczną,

mowania szkół przez stowarzyszenia.

Zakładanie

snych jednostek samorządu terytorialnego.

Samo-

rządy działają samodzielnie i na podstawie własne-

go budżetu.

Natomiast z ramienia państwa kontro-

lę nad działalnością jednostek samorządu teryto-

właściwy wojewoda.

Odnosząc się do zarzutu przerzucania kosztów

utrzymania oświaty na samorządy, wynikających

z przepisów KN, uprzejmie informuję, że Minister-

stwo Edukacji Narodowej zainicjowało rozmowy na

temat ewentualnych zmian ustawy z dnia 26 stycznia

poz. 674, z późn. zm.).

W dniu 16 lipca br. w minister-

stwie odbyło się spotkanie przedstawicieli związków

samorządu terytorialnego.

Ustalono, że dalsze rozmo-

wy powinny prowadzić do wypracowania takich zmian

soką jakość kształcenia, a jednocześnie umożliwią sa-

morządom efektywne zarządzanie siecią i infrastruk-

turą szkolną.

Pierwsze spotkanie z udziałem eksper-

tów odbyło się 7 sierpnia br. i było poświęcone przepi-

som Karty Nauczyciela dotyczącym urlopu dla pora-

towania zdrowia.

Następne, podczas którego ma być

omawiany system wynagradzania nauczycieli, jest za-

planowane na 27 sierpnia br.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

przewodniczącego Związku Zawodowego

Celnicy PL i innych związkowców

przez Służbę Celną (7266)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

za którym przekazana została interpelacja poselska

posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Jaro-

szykan w Służbie Celnej wobec przewodniczącego

ców, uprzejmie informuję, co następuje.

Odpowiadając na pierwsze pytanie postawione

przez pana posła, uprzejmie informuję Panią Mar-

szałek, iż treść apelu, na który powołuje się pan po-

seł, jest ministrowi ﬁnansówznana.

Większośćpod-

noszonych tam kwestii z zakresu stosunków kierow-

nictwa Służby Celnej z działającymi w niej związka-

mi zawodowymi była wielokrotnie przedmiotem za-

interesowania, a udzielane odpowiedzi, zawsze opar-

te na faktach i obowiązujących przepisach, nie budzi-

ły wątpliwości.

Fakty z ostatnich lat jednoznacznie przeczą sta-

wianej w interpelacji poselskiej tezie o szykanach

działaczy związkowych i łamaniu prawa związko-

zek szykanuje kierownictwo Służby Celnej, parali-

żując jego pracę składanymi do prokuratury wnio-

skami o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez

wykonywania działalności związkowej utrudnia

go przez prokuraturę braku naruszenia prawa po-

szczególni działacze związkowi powtarzają swoje su-

biektywne odczucia, domysły, niepotwierdzone infor-

macje i podejrzenia publicznie, w tym publicznie i za

pośrednictwem mediów.

Kiedy nawołują funkcjona-

nej, której mimo działalności związkowej są częścią.

2408

funkcjonariuszami.

Z tego tytułu, w przypadku funk-

cjonariuszy celnych, mają obowiązek przestrzegania

nie akceptowanych kanonów zachowań właściwych

sze Służby Celnej, obowiązany jest stosownie do art. 122

kowemu przysługuje na podstawie ustawy z dnia

nak także ograniczenia, których granicą jest łama-

nie porządku prawnego obowiązującego w Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

W doktrynie prawa pracy powszech-

dzenie nie może prowadzić do korzystania z upraw-

nień wynikających z ustawy o związkach zawodo-

wych kosztem łamania innych powszechnie obowią-

zujących norm prawa.

Celnicy PL pana S. S. postępowania dyscyplinarne

są efektem naruszenia przez przewodniczącego ZZ

ceptowanych granic wolności słowa i kanonów zacho-

wań funkcjonariuszy służb mundurowych.

Jako ta-

kie nie mają bezpośredniego związku z prowadzoną

kają bowiem ze świadomego nadużywania przez ob-

winionego ochrony wynikającej z ustawy o związ-

kach zawodowych.

Pierwsze z postępowań dyscyplinarnych prowa-

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie od-

dalił skargę pana S. S. w sprawie prowadzonego wo-

bec niego postępowania dyscyplinarnego.

W tym

zuje jednoznacznie, iż skarga była rozpoznawana me-

rytorycznie oraz że objęte nią postępowanie dyscy-

prowadzenia – spełniało wymogi obowiązujących

orzeczenie dyscyplinarne, orzekając karę dyscypli-

narną przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

niu wyjaśniającym naruszenia przez przewodniczą-

cego ZZ Celnicy PL obowiązków służbowych poprzez

Celnej oraz pomawianie go o działania antypań-

stwowe oparte na kumoterstwie.

W chwili obecnej

sprawie orzeczenie dyscyplinarne dyrektora Izby Cel-

nej w Opolu.

nym doręczeniem obwinionemu wezwania do osobi-

stego złożenia wyjaśnień, ponieważ w okresie od

działalności związkowej.

Co istotne w tym samym

mywał wysoką aktywność działalności publicznej,

nia przesyłki pocztowej organ dyscyplinarny pierw-

szej instancji zmuszony był doręczyć p. S. S. orzecze-

2409

W tym miejscu chciałbym poinformować Panią

nie, zgodnie z zasadami Konstytucji Rzeczypospolitej

nej ma możliwość badania zasadności działania pod-

ległych sobie organów, dyrektorów izb celnych i na-

czelników urzędów celnych dopiero w sytuacji, kiedy

odpowiednie przepisy dają mu możliwość orzekania

w sprawie na odpowiednim jej etapie lub skontrolo-

wania przeprowadzonego postępowania.

Tym samym

su wyznaczone do prowadzenia danego rodzaju po-

stępowań organy Służby Celnej działają autonomicz-

nie w obrębie danej sprawy.

Jakakolwiek ingerencja

z naruszeniem obowiązujących procedur.

Odnosząc się do drugiego pytania postawionego

w interpelacji dotyczącego sposobu rozwiązania obec-

nej sytuacji w kontaktach pomiędzy związkami za-

wodowymi działającymi w Służbie Celnej a kierow-

nictwem służby, uprzejmie wyjaśniam, iż w tej kwe-

stii nie ma potrzeby podejmowania jakikolwiek zde-

cydowanych działań naprawczych.

Co do zasady są

to bowiem relacje poprawne.

Chcę w tym miejscu

nej pięć organizacji związkowych o charakterze ogól-

nopolskim, z których tylko jedna stawia tak poważne

zarzuty.

Tymczasem kierownictwo Służby Celnej

przykłada należytą wagę do współpracy ze wszystki-

mi związkami zawodowymi działającymi w Służbie

wiane są najistotniejsze sprawy dotyczące Służby

nych aktów prawnych wpływających na środowisko,

sów, projekty takie są konsultowane na zasadach

przewidzianych ustawą o związkach zawodowych ze

rzutom postawionym w interpelacji wnioski z tych

Wreszcie nieprawdziwe są wywody dotyczące

ograniczania uprawnień działaczom związkowym,

np. poprzez odmowę zwolnienia od służby dla celów

wykonywania doraźnej czynności związkowej.

Przy-

padek, o którym mowa w interpelacji posła Jarosława

Rusieckiego, dotyczy bowiem funkcjonariusza, któ-

remu odmówiono zwolnienia od służby jedynie w sto-

sunku do jednego z trzech złożonych wniosków.

Dy-

rektor Izby Celnej w Olsztynie uznał bowiem, iż

zwolnienie funkcjonariusza w dniu zaplanowanej

w graﬁkusłużbyiustalonegowcześniejterminuwy-

słuchania w prowadzonym przeciwko niemu postę-

powaniu dyscyplinarnym, w celu odbycia spotkania

z funkcjonariuszami oraz uczestnictwa w zebraniu

związkowym, nie stanowi czynności doraźnej, która

jest podstawowym warunkiem udzielenia zgody na

takie zwolnienie.

Reasumując powyższe, chcę jeszcze raz podkre-

Pozwalam sobie wyrazić nadzieję, iż przedstawioną

informację uzna Pani Marszałek za wyczerpującą.

w sprawie zmian w Ordynacji podatkowej

umożliwiających sprawniejsze funkcjonowanie

małych i średnich przedsiębiorstw (7267)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Romana Kaczora z dnia 24 lipca

nr SPS-023-7267/12, w sprawie zmian w ustawie

niejsze funkcjonowanie małych i średnich przedsię-

biorstw, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

2410

Pragnę uprzejmie zauważyć, że podniesione w in-

terpelacji problemy odnoszące się do sprawniejszego

funkcjonowania małych i średnich przedsiębiorstw

Kwestia opodatkowania podatkiem od towarów

i usług została uregulowana w ustawie z dnia 11 mar-

o VAT, w oparciu o zharmonizowany w ramach Unii

Europejskiej system podatku od wartości dodanej.

Okoliczność zharmonizowania prawa w powyższym

obszarze oznacza, że państwa członkowskie Unii Eu-

ropejskiej są zobowiązane do przestrzegania zgodno-

ści krajowych przepisów w zakresie podatku VAT

z regulacjami prawa unijnego.

W konsekwencji, re-

gulacje przyjęte w przepisach ustawy o VAT muszą

zm.), zwanej dalej: dyrektywą 2006/112/WE.

czy sposobu określania momentu powstania obowiąz-

sownie do art. 63 dyrektywy 2006/112/WE zdarzenie

nych kategorii podatników w jednym z następują-

cych terminów:

wadzenia przez państwa członkowskie rozwiązania,

które uzależniałoby określenie momentu powstania

war lub świadczoną usługę, lecz jedynie na zasadzie

odstępstwa od generalnej zasady, zgodnie z którą

czenia towarów lub wykonania usług.

ją odzwierciedlenie w powołanych przepisach dyrek-

tywy 2006/112/WE, obowiązek podatkowy w tym

padku gdy czynności te powinny być potwierdzone fak-

turą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wysta-

przepisy określają odmienny moment powstania obo-

wiązku podatkowego.

Przy czym należy mieć na uwa-

dze, że uregulowania szczególne mają pierwszeństwo

Faktura VAT-MP (czyli fakturą wystawioną przez

2411

łych podatników, pozwalają złagodzić problemy zwią-

zane z nieterminowym wywiązywaniem się przez

gi.

W takich przypadkach obowiązek podatkowy po-

wstanie u nich co do zasady z chwilą uregulowania

Ponadto, jak zostało to zaznaczone w interpelacji

poselskiej, w przepisach ustawy o VAT funkcjonuje

galność została uprawdopodobniona, a za takie uwa-

ża się wierzytelności, które nie zostały uregulowane

ją dokonanie korekty podatku należnego w ww. trybie

następujących warunków:

2) wierzytelności zostały uprzednio wykazane

należny;

3) wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korek-

wanymi jako podatnicy VAT czynni;

4) wierzytelności nie zostały zbyte;

5) od daty wystawienia faktury dokumentującej

6) wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze

domienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek

formie.

Wskazania wymaga, że w świetle ww. przepisów

pozostawanie przez kontrahenta, zarejestrowanego

jako podatnik VAT czynny, w trakcie postępowania

upadłościowego jest przesłanką uniemożliwiającą do-

konanie korekty podatku należnego przez sprzedaw-

cę w trybie art. 89a tylko w sytuacji, gdy kontrahent

już w chwili dokonania dostawy towarów lub świad-

czenia usługi był w trakcie tego postępowania.

Odpowiadając na pytania postawione w interpela-

cji poselskiej, należy uznać, że przepisy ustawy o VAT

dotyczące tzw. metody kasowej rozliczania podatku

VAT stanowią rozwiązanie prawne umożliwiające ma-

łym podatnikom uniknięcie praktyk polegających na

nieterminowym regulowaniu przez nieuczciwych kon-

trahentów należności za towary i usługi.

Przedstawiając powyższe, dodatkowo uprzejmie

nia pieniężnego.

Jeżeli dłużnik w terminie określo-

Jednocześnie pragnę nadmienić, że ustawa Ordyna-

cja podatkowa przewiduje rozwiązania w zakresie

udzielania ulg w spłacie podatków, które są ukierunko-

wane na uwzględnienie indywidualnej sytuacji podat-

nika i zapewnienie mu realnej możliwości wywiązania

datnika lub interesem publicznym, może:

2412

kowa).

kowy na podstawie całokształtu materiału dowodo-

wego ocenia, czy w konkretnej sprawie wystąpiły

publicznego i podejmuje w tym zakresie stosowną

Mając na względzie powyższe, w przepisach prawa

podatkowego istnieją instrumenty prawne dające

możliwość ochrony przedsiębiorców przed nieuczci-

wymi kontrahentami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

w sprawie zryczałtowanych opłat, które

uczelniom wyższym zastąpiły

zlikwidowane ustawą Prawo o szkolnictwie

wyższym opłaty za wybrane egzaminy (7268)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelacje pana posła Romana Kaczora w sprawie

zastąpiły opłaty za wybrane egzaminy (SPS-023-

-7268/12), oraz w sprawie nieuczciwych praktyk, ja-

kich dopuszczają się niektóre uczelnie wyższe w za-

kresie pobierania opłat za egzaminy dyplomowe

(SPS-023-7269/12), pragnę złożyć następujące wyja-

śnienia.

Poprawa pozycji studentów w ramach stosunku

cywilnoprawnego łączącego ich z uczelniami była

istotnym elementem reformy szkolnictwa wyższego,

z późn. zm.).

W sytuacji stosowania w niektórych

wprowadziła w uczelniach publicznych i niepublicz-

nych zakaz pobierania opłat, ustalając zamknięty

katalog bezpłatnych usług edukacyjnych, do których

świadczenia zobowiązana jest uczelnia.

wyższym z dniem 1 stycznia 2012 r. zakazane jest

cy dyplomowej oraz wydanie suplementu do dyplomu.

Przepis ten dotyczy jednak stosunków prawnych po-

wstałych po 1 stycznia 2012 r.

przez strony umów zawartych przed tą datą aneksów

przewidujących odstąpienie od opłat za czynności wy-

zuje na obowiązek wykonania dotychczasowej umowy.

stawione na stronie internetowej ministerstwa, jak

również było przekazywane indywidualnie studentom

zwracającym się z tym problemem.

Należy zatem stwierdzić, że wprowadzanie po

1 stycznia 2012 r. w umowach o odpłatności za studia

postanowień przewidujących takie opłaty narusza

art. 99a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Do-

tyczy to także postanowień przewidujących opłaty,

które pomimo odmiennej nazwy stanowią w istocie

opłatę za egzamin dyplomowy – stanowi to działanie

mające na celu obejście prawa.

Postanowienia umów

przewidujące takie opłaty są nieważne, zgodnie bo-

nieważna jest „czynność prawna sprzeczna z ustawą

Opłat takich nie można po 1 stycznia 2012 r.

wprowadzać zarówno w umowach podpisanych po tej

dacie, jak i przed nią – poprzez aneks do umowy.

Praktyka taka może zostać uznana za istotne naru-

szenie prawa z dalszymi tego konsekwencjami wobec

uczelni.

Studenci mający wątpliwości co do zgodności

z prawem przewidzianych umową opłat mogą zwrócić

się do ministerstwa, które przeprowadzi w tej spra-

wie postępowanie wyjaśniające.

wa o odpłatności za studia nie powinna pozwalać

2413

uczelni na jej jednostronne, dowolne zmiany.

Art. 385

3

Kodeksu cywilnego określający, jakie klauzule uważa

się w razie wątpliwości za niedozwolone postanowienia

umowne, wymienia w pkt 10 uprawnienie kontrahen-

ta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez

umów przewidujące takie uprawnienie mogą więc być

zaskarżone do sądu zgodnie z art. 479

38

§ 1 Kodeksu

postępowania cywilnego, w konsekwencji czego sąd,

w razie uwzględnienia powództwa, uznaje je za niedo-

zwolone i zakazuje ich wykorzystywania.

Pragnę także przekazać, że niezależnie od dzia-

łań podejmowanych przez ministerstwo studenci

ności za studia uzyskać bezpłatną pomoc prawną

u miejskich lub powiatowych rzeczników konsumen-

tów, do których kompetencji należy zapewnienie bez-

płatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji

jak również wytaczanie powództwa na rzecz konsu-

mentów oraz wstępowanie, za ich zgodą, do toczące-

konsumentów.

Ponadto zgodnie z ustawą z dnia 28

osoba ﬁzyczna,któraniejestwstanieponieśćkosz-

tów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecz-

nego dla siebie i rodziny, może domagać się zwolnie-

nia z obowiązku ich uiszczenia.

Radą i pomocą stu-

dentom służy także rzecznik praw studenta, będący

organem Parlamentu Studentów Rzeczypospolitej

szkolenia w zakresie swoich praw i obowiązków.

Pozdrawiam

Minister

Barbara Kudrycka

w sprawie nieuczciwych praktyk,

jakich dopuszczają się niektóre uczelnie wyższe

w zakresie pobierania opłat

za egzaminy dyplomowe (7269)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 7268, str. 2412.

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie wysokości wpływów z tytułu

wielkopowierzchniowych (7270)

terpelację (znak: SPS-023-7270/12) pana posła Ro-

mana Kaczora w sprawie wysokości wpływów z ty-

tułu podatków odprowadzanych przez sieci sklepów

wielkopowierzchniowych poniżej przedstawiam wy-

jaśnienia w tej kwestii.

aktów prawnych regulujących kwestie opodatkowa-

miotów zagranicznych i podmiotów z udziałem za-

granicznym.

Podmioty te podlegają zatem takim sa-

mym regulacjom, jak pozostali podatnicy podatku

Polski podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Podobne zasady obowiązują również na gruncie

w jednakowym stopniu dotyczą wszystkich podatni-

ków podatku od towarów i usług zarejestrowanych

we, zagraniczne, czy krajowe z udziałem kapitału

zagranicznego.

Uprzejmie informuję, iż ze względu na obowiązu-

jące przepisy prawa podatkowego regulujące kwestię

dostępu do tajemnicy skarbowej nie jest możliwe

udzielanie informacji o uzyskiwanych przez konkret-

nego podatnika dochodach i odprowadzonych kwotach

podatku.

Tym niemniej pragnę poinformować, iż wy-

kazana w zeznaniach CIT-8, złożonych przez 20 wy-

branych przedsiębiorstw handlowych prowadzą-

cych sprzedaż w oparciu o sieć sklepów wielkopo-

wierzchniowych za 2011 r., kwota dochodu wyniosła

3 mld 892 mln zł, zaś kwota należnego podatku do-

chodowego – 709 mln zł.

Jednocześnie zadeklarowane

przez te podmioty wpłaty do budżetu państwa z tytu-

łu podatku od towarów i usług (pomniejszone o zade-

klarowane zwroty) wyniosły za 2011 r. ok. 2 mld zł.

Odnosząc się do pytania w zakresie zasadności

wprowadzenia dla ww. podmiotów podatku obroto-

wego pragnę wyjaśnić, iż w krajach Unii Europejskiej

obowiązuje wspólny system podatków pośrednich

2414

VAT, którego celem jest zapewnienie podmiotom go-

spodarczym równych warunków prowadzenia dzia-

łalności na obszarze Unii.

Osiągniecie harmonizacji

podatków pośrednich zapewnia regulacja zawarta

w art. 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie

Zasada wyrażona w ww. przepisie uniemożliwia

wprowadzanie przez państwa członkowskie podat-

ków, danin lub opłat, które mają elementy konstruk-

cyjne (istotne cechy) podatków obrotowych i które

poprzez obciążenie transakcji przepływu towarów

i usług w sposób porównywalny do VAT podważałyby

funkcjonowanie wspólnego systemu podatku VAT

oraz ograniczenie państw członkowskich we wpro-

wadzaniu innych niż VAT podatków obrotowych.

Dodać należy, że ww. dyrektywa w pkt 4 pream-

buły zakłada realizację celu ustanowienia wspólnego

rynku wewnętrznego poprzez zastosowanie w pań-

stwach członkowskich ustawodawstw dotyczących

konkurencji ani nie utrudniają swobodnego przepły-

wu towarów i usług.

Jednakże stosownie do ww. przepisu bez uszczerb-

ku dla innych przepisów prawa Unii Europejskiej ww.

dyrektywa nie uniemożliwia państwom członkow-

skim utrzymywania lub wprowadzania wszelkich

podatków, które nie mają charakteru podatków ob-

rotowych, pod warunkiem, że pobór tych podatków,

ceł i należności nie wiąże się w wymianie handlowej

między państwami członkowskimi z formalnościami

przy przekraczaniu granic.

Zauważyć jednak trzeba, że przy wprowadzaniu

innych niż VAT podatków obrotowych należy mieć

również na względzie podstawowe zasady i postano-

wienia gwarantowane przez traktaty (przede wszyst-

kim przez TFUE – traktat o funkcjonowaniu Unii

Europejskiej).

Wprowadzenie niezharmonizowane-

go podatku obrotowego tylko dla sieci sklepów wiel-

kopowierzchniowych może także naruszyć reguły

konkurencji.

Na zakończenie pragnę dodać, iż w przypadku

podmiotów powiązanych, w tym podatników prowa-

dzących działalność handlową powiązanych kapita-

łowo z podmiotami zagranicznymi, ustawa o podatku

pisów pozwalających organom podatkowym i orga-

nom kontroli skarbowej na kontrolę, czy wspomniane

powiązania nie mają wpływu na zaniżanie przez po-

datników uzyskiwanych w Polsce dochodów.

Do tego

typu instrumentów kontrolnych zaliczyć należy w szcze-

gólności przepisy art. 11 u.p.d.o.p., które dają takim

organom podstawę do szacowania dochodów podat-

ników podatku dochodowego od osób prawnych, je-

żeli w wyniku istniejących powiązań z innymi pod-

miotami – zarówno krajowymi, jak i zagranicznymi

– podatnicy tacy zaniżają swoje dochody.

Ponadto

w przypadku transakcji zawieranych z podmiotami

powiązanymi podatnicy zobowiązani są – na podsta-

wie art. 9a u.p.d.o.p. – do sporządzania dokumentacji

podatkowej takich transakcji, wskazującej m.in. na

ekonomiczne korzyści uzyskane w związku z ich za-

warciem.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie ponownego opracowania

Prawa wodnego (7273)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Moniki Wielichowskiej przekazaną

przez pana Eugeniusza Grzeszczaka, wicemarszałka

ca 2012 r., znak: SPS-023-7273/12, w sprawie nowej

ustawy Prawo wodne, w załączeniu przekazuję sto-

sowne wyjaśnienia.

I. Aktualnie toczą się intensywne prace legisla-

cyjne nad projektem założeń projektu nowej ustawy

wej ustawy Prawo wodne wynika z konieczności

nych w zakresie gospodarki wodnej w Polsce.

Zakła-

dany zakres regulacji nowej ustawy Prawo wodne

towanie rozwiązań prawnych, organizacyjnych, ﬁ-

nansowych i technicznych w gospodarowaniu woda-

mi, które zapewnią trwały i zrównoważony społecz-

no-gospodarczy rozwój kraju, z uwzględnieniem ada-

ptacji do przewidywanych zmian klimatu.

Ponadto

ko nie wyeliminowały wszystkich problemów praw-

nych, a dodatkowo istotnie naruszyły jej spójność

i uczyniły nieprzejrzystą.

Dlatego też za opracowa-

niem nowej ustawy Prawo wodne przemawiają zarów-

no względny formalne (§ 84 Zasad techniki prawodaw-

czej), jak i względy merytoryczne, wskazujące na ko-

nieczność wprowadzenia odmiennych regulacji w wie-

lu obszarach przedmiotu regulacji tej ustawy.

Opra-

cowanie założeń nowej ustawy Prawo wodne jest pod-

stawowym elementem reformy gospodarki wodnej,

która została ujęta jako działanie nr 1.2.4. w Krajo-

wym Programie Reform Europa 2020 przyjętym przez

2415

jego obsługę i przypisanie zadań znoszonego organu

ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej

zniesienie organów administracji rządowej niezespo-

dyﬁkowanymzakresiekompetencji–tojesturzęda-

mi gospodarki wodnej regionów wodnych.

Przewidu-

i planowania w gospodarce wodnej od utrzymania

powołanym państwowym osobom prawnym, do któ-

rych będzie należeć pozyskiwanie i gromadzenie

spodarce wodnej oraz utrzymanie wód i pozostałego

wodną.

dowe”.

„Wody rządowe”, które zostaną przypisane do

sane do właściwości samorządu województwa.

Projekt

ny zarówno za wodę w korycie, jak i za teren między-

wala, a także za wały przeciwpowodziowe.

dające się na zakres regulacji prawnych w dziedzi-

wie zostanie poprawiona i na nowo usystematyzo-

II.

Projekt rozporządzenia Rady Ministrów w spra-

wie szczegółowego zakresu opracowywania planów

duje się aktualnie na bardzo zaawansowanym etapie

procesu legislacyjnego (etap przed rozpatrzeniem

projektu przez Komitet do Spraw Europejskich), zaś

nowe regulacje w zakresie uzupełnienia transpozycji

będą przedmiotem odrębnej nowelizacji obowiązują-

cej ustawy Prawo wodne.

Stosowny projekt ustawy

jest już ujęty w programie prac legislacyjnych Rady

Ministrów w poz. UC 65.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie umowy o przyznanie pomocy

w ramach działania: Podstawowe usługi

objętego PROW na lata 2007–2013, zawartej

pomiędzy gm. Strzegom a samorządem

woj. dolnośląskiego (7274)

przekazujące interpelację poseł Moniki Wielichow-

skiej w sprawie możliwości zwiększenia poziomu po-

mocy z 50% do wysokości 75% kosztów kwaliﬁkowal-

nych operacji zrealizowanej przez gminę Strzegom

w ramach działania: Podstawowe usługi dla gospo-

darki i ludności wiejskiej objętego Programem Roz-

łam następujące informacje.

Zgodnie z Programem Obszarów Wiejskich na

ziom doﬁnansowaniadlaoperacjirealizowanychwra-

mach działania: Podstawowe usługi dla gospodarki

-ściekowej wynosi 75% kosztów kwaliﬁkowalnych.

Pomoc w ramach przedmiotowego działania przyzna-

wana jest na podstawie kryteriów przyjętych uchwa-

łą Komitetu Monitorującego PROW 2007–2013.

Jed-

no z kryteriów dotyczy poziomu pomocy.

Kryteria

2416

przyjęte przez Komitet Monitorujący PROW 2007–

–2013 zostały zapisane w rozporządzeniu ministra

poz. 373, z późn. zm.) i stanowią obowiązujący prze-

pis prawa.

Zgodnie z § 13 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 4 ww.

rozporządzenia w trakcie rozpatrywania wniosków

o przyznanie pomocy dokonuje się ich oceny, przyzna-

jąc planowanej operacji punkty.

Jeżeli wnioskowana

kwota doﬁnansowaniaoperacjinakażdymetapiejej

realizacji wynosi nie więcej niż 50% kosztów kwali-

ﬁkowalnych,przyznawanesą2punkty.

Sumauzy-

skanych punktów za poszczególne kryteria decyduje

o miejscu na liście operacji, a w konsekwencji o przy-

znaniu pomocy.

Wnioskodawca na etapie ubiegania się o przyzna-

nie pomocy decyduje o poziomie pomocy, zaznaczając

odpowiednie pole we wniosku o przyznanie pomocy.

Gdy wnioskodawca planuje wyższy udział własny

w ﬁnansowaniuoperacji,wpisujewewnioskuoprzy-

znanie pomocy wartość 50% jako wnioskowany po-

ziom doﬁnansowania.

Decyzja dotycząca poziomu

pomocy jest wiążąca, ponieważ wnioskowany poziom

doﬁnansowaniazostajeprzeniesionydoumowyoprzy-

znaniu pomocy i – jak wynika z przepisów – obowią-

zuje na każdym etapie realizacji operacji.

W związku

z tym zmiana umowy o przyznanie pomocy w zakre-

sie zmiany poziomu doﬁnansowaniabyłabyniezgod-

na z przepisami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2012 r.

w sprawie udziału organizacji ekologicznych

w procesach inwestycyjnych dotyczących

gospodarki wodnej (7275)

znak: SPS-023-7275/12, dotyczące interpelacji pani

nizacji ekologicznych w procesach inwestycyjnych

w zakresie gospodarki wodnej przekazuję stanowisko

odnoszące się do przedmiotowej problematyki.

Instytucja postępowań z udziałem społeczeństwa

została wprowadzona do polskiego systemu prawne-

go przede wszystkim ze względu na konieczność wy-

pełnienia zobowiązań wynikających z ratyﬁkowanej

przez RP tzw. konwencji z Aarhus, tj. konwencji

ﬁkacjanastąpiłanapodstawieustawyzdnia21czerw-

ca 2001 r. o ratyﬁkacjiKonwencjiodostępiedoinfor-

macji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decy-

zji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach do-

tyczących środowiska (Dz. U. Nr 89, poz. 970).

Za-

gadnienie to zostało unormowane w przepisach usta-

ze zm.), dalej ustawy o.o.ś.

Ww.

akt prawny w całości

implementuje zapisy dyrektywy Rady 85/337/EWG

ne i prywatne na środowisko naturalne (zmienionej

dyrektywą Rady 97/11/WE i dyrektywą Parlamentu

Europejskiego i Rady 2003/35/WE – EIA) w zakresie

dotyczącym udziału zainteresowanej społeczności

w postępowaniach administracyjnych i sądowych,

w których rozstrzygane są kwestie związane ze śro-

dowiskowymi aspektami realizacji przedsięwzięcia.

W myśl art. 44 ust. 1 ustawy o.o.ś. organizacje eko-

logiczne, które – powołując się na swoje cele statuto-

we – zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym po-

stępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa,

nie z art. 44 ust. 2 ustawy o.o.ś., jeżeli organizacja

ekologiczna nie brała udziału w postępowaniu wy-

magającym udziału społeczeństwa prowadzonym

przez organ pierwszej instancji, to i tak ma prawo do

tego postępowania i uczestniczy w nim na prawach

strony.

Analogiczna sytuacja ma miejsce w stosunku

do decyzji organów drugiej instancji, kiedy środkiem

zaskarżenia jest skarga do sądu administracyjnego.

W przypadku kiedy organizacja ekologiczna nie bra-

ła udziału w określonym postępowaniu z udziałem

statutowymi, przysługuje jej prawo do wniesienia

skargi do sądu administracyjnego (art. 44 ust. 3 usta-

wy o.o.ś.).

Zasady te znajdują zastosowanie tylko

w postępowaniach administracyjnych wymagających

udziału społeczeństwa, tj. w tych, gdzie sporządzany

środowisko.

W procesie inwestycyjno-budowlanym

w zakresie gospodarki wodnej są to następujące po-

stępowania:

1) w sprawie decyzji o środowiskowych uwarun-

nak tylko wówczas, gdy w ramach postępowania

przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzię-

2417

cia na środowisko (art. 79 ustawy o.o.ś.); w świetle

art. 59 ust. 1 ustawy o.o.ś. dotyczy to następujących

przedsięwzięć:

a) mogących zawsze znacząco oddziaływać na śro-

dowisko,

b) mogących potencjalnie znacząco oddziaływać

został stwierdzony (na podstawie art. 63 ust. 1 usta-

wy o.o.ś.) przez organ prowadzący postępowanie;

2) w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, de-

cyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji

jeżeli w postępowaniu przeprowadzana jest tzw. po-

nowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na śro-

3) w sprawie decyzji o pozwoleniu na realizację in-

westycji wydawanej na podstawie ustawy z dnia 8 lip-

dziowych (Dz. U. Nr 143, poz. 963), jeżeli w postępo-

waniu przeprowadzana jest tzw. ponowna ocena od-

działywania przedsięwzięcia na środowisko (art. 90

Niezależnie od uprawnień przyznanych organiza-

cjom ekologicznym na kanwie przepisów ustawy

o.o.ś., wskazania wymaga, iż swój udział w postępo-

waniach mogą one opierać także na przepisach wy-

Nr 98, poz. 1071, ze zm.) dalej: K.p.a.

Zgodnie z deﬁ-

ganizacja ekologiczna to organizacja społeczna, któ-

rej statutowym celem jest ochrona środowiska.

W związ-

ku z powyższym może ona na podstawie art. 31

K.p.a., jako organizacja społeczna, występować w po-

stępowaniach, w ramach których wydawane są za-

równo decyzje z zakresu ochrony środowiska, jak

i inne decyzje inwestycyjne.

Organizacja społeczna

może w sprawie innej osoby żądać wszczęcia postę-

powania lub dopuszczenia jej do udziału w postępo-

waniu, żeby wesprzeć tę osobę, albo też żeby przeciw-

stawić się jej żądaniom i interesom, może też działać

na rzecz jednej ze stron, wzmacniając jej pozycję

w postępowaniu, a może również nie wiązać swoich

czynności procesowych z interesami żadnej ze stron,

mając na uwadze tylko zachowanie wymagań intere-

su społecznego.

Inicjatywa procesowa organizacji

społecznej może przybrać postać żądania: wszczęcia

postępowania w sprawie innej osoby, żądania wszczę-

cia postępowania oraz dopuszczenia do udziału

w nim, żądania dopuszczenia do postępowania już

toczącego się w sprawie zawisłej przed organem ad-

ministracyjnym w każdej instancji i każdym trybie,

ubiegania się o zgodę organu administracji na przed-

stawienie swojego poglądu w sprawie.

Reasumując, należy uznać, iż stopień uprawnień

organizacji ekologicznych w zakresie uczestnictwa

w postępowaniach wymagających udziału społeczeń-

stwa, określonych w przepisach krajowych, stanowi

pośrednie wykonywanie prawa wspólnotowego, do

którego pełnej implementacji zobowiązana jest RP

jako członek Unii Europejskiej.

W związku z powyż-

szym brak jest możliwości ograniczania praw przy-

znanych organizacjom ekologicznym w zakresie uczest-

nictwa w postępowaniach wymagających udziału spo-

łeczeństwa, gdyż prowadziłoby to do niezgodności

z przepisami prawa unijnego, a w konsekwencji mo-

głoby stanowić podstawę do skierowania przez Ko-

misję Europejską skargi przeciwko Polsce do Trybu-

nału Sprawiedliwości UE.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie poprawy obecnej trudnej sytuacji

materialnej wszystkich grup zawodowych

w jednostkach sfery budżetowej (7276)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

12, w sprawie poprawy trudnej sytuacji materialnej

budżetowej, uprzejmie informuję, co następuje.

1)

deﬁcytsektora

instytucji rządowych i samorządowych nie może

konieczne jest dalsze redukowanie deﬁcytutak,aby

osiągnąć średniookresowy cel budżetowy, który dla

Polski wynosi −1% PKB.

Należy podkreślić, że dla

czącej procedurę nadmiernego deﬁcytu niezbędne

ﬁcytu,lecztakżesprowadzeniedługusektorainsty-

na ścieżkę spadkową, rozważając bowiem ewentual-

1)

Rada ds. Gospodarczych i Finansowych (Ecoﬁn)zajmuje

się formułowaniem i przyjmowaniem założeń polityki gospodar-

czej, które stanowią główny instrument osiągnięcia spójności

gospodarczej przez państwa członkowskie UE.

Ecoﬁnsprawuje

również nadzór nad państwami członkowskimi w zakresie po-

stępów na ich drodze do Unii Gospodarczej i Walutowej.

Ecoﬁn

znajduje się w strukturze Rady Unii Europejskiej.

2418

ne zakończenie procedury, Komisja Europejska (KE)

i rada będą analizować nie tylko kształtowanie się

deﬁcytu, lecz również ryzyko przekroczenia przez

dług sektora progu 60% PKB.

W związku z powyż-

szym celem rządu jest osiągnięcie poziomu średnio-

okresowego celu budżetowego do 2015 r.

Należy podkreślić, iż w związku z faktem, że Pol-

ska jest objęta procedurą nadmiernego deﬁcytu,pod-

lega ona ścisłemu monitoringowi sytuacji budżeto-

wej.

W przypadku stwierdzenia przez KE braku dzia-

łań naprawczych nieuniknione będzie podjęcie dal-

szych kroków w ramach procedury nadmiernego

deﬁcytu,zmożliwościąnałożeniasankcji.

JeśliKo-

misja Europejska i rada stwierdzą, że Polska nie

wdrożyła rekomendacji rady z art. 126.7 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

2)

(dalej: TFUE),

określającej termin i sposób zlikwidowania nadmier-

łowy plan działań ograniczających wydatki sektora

instytucji rządowych i samorządowych i/lub zwięk-

szających dochody sektora.

Prawo UE przewiduje

kraj UE − beneﬁcjenta Funduszu Spójności, jeśli

rada negatywnie oceni starania tego państwa w celu

ograniczenia nadmiernego deﬁcytu.

Decyzją rady

zań z Funduszu Spójności wobec danego państwa

ﬁnansówpublicznychniezbędnejestpodjęciedziałań

umożliwiających zahamowanie szybkiego wzrostu

zyko przekroczenia drugiego progu ostrożnościowego

w 2012 r.

(55%).

W tym celu, poza zastosowaniem

przy tworzeniu ustawy budżetowej na rok 2012 tzw.

dyscyplinującej reguły wydatkowej, która została

wprowadzona zmianą ustawy o ﬁnansach publicz-

nych, niezbędne było podjęcie kolejnych działań, w tym

zamrożenie funduszu wynagrodzeń w państwowej

sferze budżetowej, których efekty nie pozwolą prze-

kroczyć poziomu deﬁcytu budżetowego państwa

przyczynią się do nieprzekroczenia kolejnego, dru-

giego progu ostrożnościowego dotyczącego relacji

długu publicznego do PKB.

Pozostałe działania pod-

jęte przez rząd mające na celu redukcję deﬁcytusek-

tora ﬁnansówpublicznychzarównopostroniewydat-

kowej, jak i dochodowej to:

— zmiany w systemie emerytalnym,

— podniesienie składki rentowej o 2 punkty pro -

centowe,

— skutki ograniczenia przywilejów wcześniejsze -

go przejścia na emeryturę (na skutek wprowadzenia

emerytur pomostowych),

— nowe zasady ograniczające deﬁcytsektorasa -

morządowego,

— podwyższenie stawki akcyzy na olej napędowy,

— przyrost wpływów z dywidend,

— wprowadzenie podatku od wydobycia niektó -

rych kopalin,

— zmniejszenie krajowych uzupełniających do -

płat bezpośrednich,

— zamrożenie skali w PIT,

— wdrożenie systemu automatycznego nadzoru

nad ruchem drogowym,

— ograniczenie, w wyniku zmian w systemie

emerytalnym, kosztów obsługi długu,

— zniesienie ulgi na biokomponenty uwzględnio -

ne w akcyzie,

— dochody ze sprzedaży na aukcji uprawnień do

— ograniczenie możliwości odliczenia podatku

VAT naliczonego przy nabyciu samochodów z tzw.

kratką i brak możliwości odliczania podatku naliczo-

nego od paliwa wykorzystywanego do ich napędu,

— zmiany w zakresie opodatkowania lokat jedno -

dniowych,

— podwyższenie akcyzy na papierosy (4% w każ -

dym roku),

— obniżenie wysokości zasiłku pogrzebowego.

Ponadto należy zaznaczyć, że wzrost funduszu

wynagrodzeń w 2013 r. oznaczałby konieczność re-

dukcji wydatków w innych obszarach, zwiększenie

tacja wyższego deﬁcytuoznaczałabygroźbęutraty

wiarygodności Polski na rynkach ﬁnansowychigwał-

towny wzrost kosztów kapitału zarówno dla sektora

Skutki takiego scenariusza spowodowałyby znaczne

pogorszenie sytuacji gospodarczej Polski, spadek za-

trudnienia, wzrost bezrobocia i ostatecznie koniecz-

ność jeszcze głębszych cięć wydatków w sektorze pu-

blicznym, włącznie z funduszem wynagrodzeń w sfe-

rze budżetowej.

Chociaż sytuacja gospodarcza Polski na tle innych

państw UE pozostaje relatywnie dobra, jednak w roku

2013 przewidywany jest spadek tempa wzrostu PKB

z 4,3% w 2011 r. do 2,9% i trzeba pamiętać, że jednym

z najważniejszych czynników determinujących wzrost

gospodarczy w Polsce w najbliższych latach jest rozwój

sytuacji gospodarczej u największego partnera han-

dlowego, jakim są pozostałe państwa UE.

Niższa dy-

namika aktywności w gospodarce światowej może

ograniczyć tempo wzrostu PKB u naszych głównych

partnerów handlowych i co za tym idzie pogorszyć

perspektywy dla Polski.

W szczególności prognozy

instytucji międzynarodowych wskazują na pogorsze-

nie perspektyw wzrostu dla gospodarki światowej,

w tym zwłaszcza dla gospodarki strefy euro, a także

pogorszenie bilansu ryzyk dla tego wzrostu.

Aby

ograniczyć potencjalne negatywne skutki kolejnego

2)

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) to

prawną do powstania i funkcjonowania Unii Europejskiej.

2419

etapu kryzysu, który można określić jako kryzys ﬁ-

skalny, Polska musi w najkrótszym możliwym termi-

nie utrzymać stan ﬁnansówpublicznychnapoziomie

gwarantującym stabilność ﬁnansowaniawkrótkim

i średnim okresie.

Pragnę zauważyć, iż zasady i tryb kształtowania

dżetowej, w tym pracowników Powiatowej Stacji Sa-

nitarno-Epidemiologicznej w Świdnicy, określa usta-

rze budżetowej na dany rok.

W związku z tym, iż

w ostatnich latach „zamrożono” wynagrodzenia, w świe-

nie ma możliwości wyrównania wynagrodzeń z uwzględ-

nieniem pełnych współczynników inﬂacjizalatapo-

przednie, bowiem takich rozwiązań nie przewidują

przepisy tej ustawy.

Średnioroczny wskaźnik wzro-

stu wynagrodzeń dotyczy danego roku budżetowego

i jest corocznie przedmiotem uzgodnień na forum

darczych.

nalnym, tzn. wynagrodzenia w roku 2013 ustalone

dżetowej.

misji, Rada Ministrów przyjmie do projektu ustawy

Jeśli zaś chodzi o wskazaną w piśmie propozycję

przeznaczenia kwoty „około 16 mld zł, która jako nie-

przewidziana może zostać częściowo uwolniona i wy-

korzystana między innymi na zabezpieczenie postu-

lowanego przez tę grupę zawodową wyrównania in-

ﬂacyjnegodlapracownikówjednosteksferybudżeto-

wej”, należy poinformować, że nie możemy mówić

o jakichkolwiek „oszczędnościach”.

Nadwyżka docho-

dów osiągniętych w roku 2011 w stosunku do plano-

wanych oraz niższa realizacja wydatków budżetowych

wpłyną na zmniejszenie deﬁcytubudżetowego,atym

samym zmniejszą przyrost długu publicznego.

Ponadto zgodnie z art. 109 ustawy z dnia 27 sierp-

wa jest uchwalana na okres roku budżetowego i nie

ma możliwości wykorzystania, jak to zostało określo-

ne, uwolnionej kwoty powstałej w danym roku na re-

alizację wydatków koniecznych do poniesienia w na-

stępnym roku.

Stosownie do założeń projektu budże-

tu państwa na rok 2013 również przewiduje się za-

mrożenie nominalnego funduszu wynagrodzeń pod-

mach już podjętych zobowiązań, w tym wynikają-

cych z aktów normatywnych, oraz wzrosty wynagro-

dzeń związane ze skutkami przechodzącymi podwy-

żek zrealizowanych w 2012 r.

efektywnych pracowników.

Jednocześnie pragnę

zwrócić uwagę na nieścisłości i nieprawidłowości uję-

te w interpelacji z dnia 17 lipca 2012 r.:

w 2009 r.

− 1,6%, w 2010 r.

− 3,9%, a w 2011 r.

− 4,3%,

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie zespołów ratownictwa medycznego

na przykładzie woj. dolnośląskiego (7277)

-7277/12, w sprawie zespołów ratownictwa medycz-

nego na przykładzie woj. dolnośląskiego uprzejmie

informuję, co następuje.

2420

realizacji zadań państwa polegających na zapewnie-

— zapewniające utrzymanie gotowości ludzi, za -

sobów i jednostek organizacyjnych.

mach powyższego nadzoru minister zdrowia:

działania systemu (WPDS), sporządzanego przez wo-

jewodę.

WPDS zawiera m.in. informacje o:

nach nagłego zagrożenia zdrowotnego na obszarze

Projekt WPDS wojewoda przekazuje do zaopinio-

wania właściwym powiatowym i wojewódzkim jed-

dy, wszelkie informacje niezbędne do sporządzenia

projektu aktualizacji planu.

Plan zatwierdzony przez

nia świadczeń zdrowotnych z zakresu ratownictwa

świadczeniami zdrowotnymi, które zgodnie z ustawą

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posia-

ność leczniczą.

tem warunków realizacji świadczeń oraz oferowanej

nie ofert składanych przez dysponentów zespołów

2421

blicznych) przystępujących do konkursu ofert w Na-

rodowym Funduszu Zdrowia i nie pozwalają na stwo-

rzenie służby ratownictwa medycznego, w kształcie

podobnym do PSP lub Policji, także ze względu na

ﬁnansowaniairozliczaniaświadczeńlubusługitp.).

Ponadto część publicznych zakładów opieki zdrowot-

nej (zwłaszcza szpitali powiatowych) przekształciła

się w podmioty lecznicze będące przedsiębiorcami

twa medycznego.

mu opieki zdrowotnej w Polsce, wraz z wprowadzeniem

zdrowotnego, ﬁnansowanieświadczeńopiekizdrowot-

nakowych zasadach przystępować do konkursów ofert

dzie równego traktowania wszystkich świadczenio-

oferuje najwyższą jakość udzielanych świadczeń

Poza tym wprowadzone regulacje w ustawie o Pań-

stwowym Ratownictwie Medycznym, w ustawie o dzia-

łalności leczniczej oraz w ustawie z dnia 27 sierpnia

z późn. zm.) pozwalają na tworzenie dużych rejonów

operacyjnych, dowolne łączenie się podmiotów lecz-

niczych, zawieranie porozumień z podwykonawcami

na realizację zadań zespołów ratownictwa medycz-

nego w dużych rejonach operacyjnych czy też zawie-

ranie z Narodowym Funduszem Zdrowia długolet-

nich umów daje możliwość stabilizacji systemu Pań-

stwowe Ratownictwo Medyczne.

obecnym etapie bardzo trudnym i długim procesem

byłoby ograniczenie możliwości realizacji świadczeń

z zakresu ratownictwa medycznego jedynie do pu-

blicznych podmiotów, a tym bardziej powołanie służ-

by ratownictwa medycznego na wzór takich formacji

jak straż pożarna czy Policja.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

w sprawie wieloletnich zadań inwestycyjnych

w kontekście rocznego budżetowania

w gospodarce wodnej (7278)

przekazujące interpelację poseł Moniki Wielichow-

skiej w sprawie wieloletnich zadań inwestycyjnych

wodnej przekazuję następujące informacje.

Czy jest szansa tworzenia wieloletnich budżetów

dla RZGW dla wieloletnich inwestycji hydrotechnicz-

nych w gospodarce wodnej, choćby po to, by można

było zaciągać wieloletnie zobowiązania ﬁnansowe?

Regionalne zarządy gospodarki wodnej są pań-

stwowymi jednostkami budżetowymi właściwymi

w sprawach zarządzania wodami oraz korzystaniem

z wód w regionie wodnym.

Zgodnie z art. 11 ust. 3

podstawą gospodarki ﬁnansowejjednostkibudżeto-

wej jest plan dochodów i wydatków, zwany dalej „pla-

nem ﬁnansowymjednostkibudżetowej”.

Planyﬁnan-

sowe jednostek budżetowych ustala się na okres roku

kalendarzowego.

Ujmuje się w nich prognozowaną

wielkość dochodów oraz kwoty wydatków.

Na etapie tworzenia projektu budżetu państwa na

kolejny rok budżetowy, przedstawiane są niezbędne

potrzeby ﬁnansowenarealizacjęzadańdziałuadmi-

nistracji rządowej gospodarka wodna, w tym na re-

alizację zadań statutowych RZGW, zatem RZGW

środki na działalność statutową otrzymują w limi-

tach określonych ustawą budżetową.

W Ministerstwie Środowiska opracowany został

projekt założeń do nowej ustawy Prawo wodne, któ-

ry zawiera w szczególności propozycję utworzenia

dwóch państwowych osób prawnych odpowiedzial-

nych za pozyskiwanie i gromadzenie wpływów ge-

nerowanych przez gospodarkę wodną.

Planuje się,

że państwowe osoby prawne zostaną wprowadzone

do systemu ﬁnansowaniaochronyśrodowiskaigo-

spodarki wodnej określonego w ustawie Prawo ochro-

2422

ny środowiska jako nowy beneﬁcjentśrodkówpu-

runków korzystania ze środowiska, ustalonych decy-

Przedmiotowe rozwiązanie w perspektywie kilku

lat powinno zapewnić państwowym osobom praw-

nym pozyskiwanie środków publicznych w wysokości

umożliwiającej adekwatny poziom ﬁnansowania

utrzymywania wód oraz inwestycji w gospodarce

wodnej.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione informa-

cje stanowią wyczerpującą odpowiedź na pytanie za-

warte w interpelacji poseł Moniki Wielichowskiej.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie systemowych rozwiązań dotyczących

informacji o zagrożeniach (7279)

przekazujące interpelację poseł Moniki Wielichow-

skiej w sprawie systemowych rozwiązań dotyczących

informacji o zagrożeniach, uprzejmie przedkładam,

co następuje.

rządom gospodarki wodnej znana jest konieczność

prowadzenia dodatkowych działań rozszerzających

zasób informacji wynikających ze standardowych ko-

munikatów hydrologiczno-meteorologicznych w celu

wspomagania decyzji podejmowanych przez podmio-

ty odpowiedzialne za zarządzanie kryzysowe w przy-

padku zagrożeń powodziowych.

Takie zadania są

realizowane przez regionalne zarządy gospodarki

wodnej w oparciu o analizy wykonywane w ośrodku

koordynacyjno-informacyjnym ochrony przeciwpo-

wodziowej (OKI) oraz wydziały odpowiedzialne za

prewencyjną akcję lodołamania (np. w RZGW Szcze-

cin Wydział Śródlądowych Dróg Wodnych).

suszą, w szczególności prowadzenie ośrodków koor-

dynacyjno-informacyjnych ochrony przeciwpowo-

dziowej, należy do zadań regionalnych zarządów go-

spodarki wodnej.

W przedstawionym przez panią poseł pytaniu

znajduje się odniesienie do systemu monitorowania

dużych zbiorników wodnych, posiadających istotną

z punktu widzenia ochrony przed powodzią zdolność

retencyjną.

Zbiorniki takie zlokalizowane są prze-

ważnie na południu Polski, na obszarach charakte-

ryzujących się natychmiastowym niemalże powięk-

szeniem przepływu po wystąpieniu opadów.

W związ-

ku z charakterem regionu wodnego dolnej Wisły

(obszar nizinny, duża jeziorność, niewielkie spadki

rzek) należy stwierdzić, że rzeki tego regionu wodne-

go, nie posiadają zbiorników o istotnej dla ochrony

przeciwpowodziowej retencji.

Najważniejszym zbior-

nikiem, który oddziałuje w taki sposób i ma wpływ

na bezpieczeństwo powodziowe, jest zbiornik Włocła-

wek, który zlokalizowany jest w regionie wodnym

środkowej Wisły, w administracji RZGW Warszawa.

Na zbiorniku tym prowadzone są obserwacje – odczy-

ty stanu i przepływu (dopływ i odpływ), a podczas

wezbrań, które nie mają charakteru nagłego, jak na

południu Polski, wprowadzane są dyżury w celu in-

tensyﬁkacjinadzoru.

Wynikiobserwacjipodawane

są z zapory do RZGW Gdańsk co najmniej 3 razy

dziennie, za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Jest to w naszych warunkach informacja wystarcza-

jąca dla prognozowania propagacji fali powodziowej

poniżej zbiornika.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że aktualnie

na obszarze całego kraju trwają parce nad moderni-

zacją systemu informacyjnego IT GIS OKI, którego

zadaniem jest gromadzenie, przetwarzanie i obrazo-

wanie sytuacji hydrologicznej w celu monitorowania

zagrożeń powodziowych.

Wykorzystywane są tu dane

podawane w Hydromonitorze (serwis internetowy

IMGW-PIB), który działa w czasie rzeczywistym, to

znaczy aktualizuje dane operacyjne z posterunków

obserwacyjnych na bieżąco w trakcie ich spływania.

Możemy więc w każdym momencie odczytać aktual-

ny stan wody zaobserwowany na wodowskazie.

Mo-

dernizacja IT GIS OKI zaplanowana jest do końca

bieżącego roku.

Przewiduje się wprowadzenie do sys-

temu IT GIS OKI odczytów ze zbiornika Włocławek

w trybie on-line.

W związku z powyższym RZGW

w Gdańsku oraz centra zarządzania kryzysowego

korzystają z bieżących informacji oraz prognoz przy-

gotowanych przez powołaną do tego celu zgodnie

z ustawą Prawo wodne państwową służbę hydrolo-

giczno-meteorologiczną IMGW.

Taki system informo-

wania i prognozowania odpowiada zapotrzebowaniu

RZGW Gdańsk.

Zagrożenia powodziowe regionu wodnego dolnej

Wisły to przede wszystkim zagrożenia związane

z możliwością powodzi zatorowych na Wiśle.

W zimie

wymagane jest prowadzenie stałej osłony Wisły po-

przez utrzymywanie sprawnej ﬂoty lodołamaczy,

a w razie potrzeby prowadzenie lodołamania dla uzy-

skania drożności rzeki i spławienia kry do morza.

W tym czasie najskuteczniejszą metodą jest obserwa-

2423

cja rozwijających się zjawisk lodowych przez służby

liniowe RZGW i bieżące przekazywanie informacji do

biura akcji lodowej i kierownika lodołamania.

Na tej

podstawie przygotowuje się codzienne komunikaty

i podejmuje decyzje dotyczące akcji lodołamania.

RZGW w Gdańsku planuje wzbogacić obserwacje zja-

wisk lodowych na Wiśle o system kamer umieszczo-

nych na mostach.

Podjęto rozmowy w tej sprawie

z GDDKiA w celu określenia technicznych warun-

ków funkcjonowania takiego systemu.

Bardzo nie-

bezpieczne są również powodzie sztormowe, które

w związku z zaobserwowanymi tendencjami zmiany

klimatu przybierają na sile i częstotliwości.

Szcze-

gólną uwagę zwracać należy tutaj na aktualny stan

techniczny obwałowań oraz urządzeń piętrzących,

a także prognozy zmian kierunków wiatru i jego

siły.

Najbardziej niekorzystne są wiatry północne

i północno-wschodnie o dużym natężeniu.

W tym

zakresie wykorzystuje się przede wszystkim progno-

zy IMGW-PIB, które w perspektywie 3 dni wykazu-

ją się bardzo dobrą sprawdzalnością.

Dodatkowo

wykorzystuje się otrzymywane od IMGW-PIB ostrze-

żenia o niekorzystnych warunkach hydrologiczno-

-meteorologicznych.

Najtrudniejsze do przewidzenia

i opanowania są deszcze nawalne, które wywołują

szkody lokalne, na niewielkich obszarach, ale mogą

być bardzo dotkliwe.

Nie widzimy możliwości do-

kładnego przewidzenia miejsca i intensywności po-

jawienia się zjawiska, choć i w tym aspekcie korzy-

sta się z doświadczenia IMGW-PIB i przekazywa-

nych ostrzeżeń.

Reasumując, aktualnie dostępne informacje po-

chodzą głównie z IMGW-PIB oraz w przypadku

zbiornika Włocławek od jego obsługi.

Stosowane sys-

temy przekazywania danych są odpowiednie do wła-

ściwego reagowania na zagrożenia.

Trwają prace nad

usprawnieniem przekazywania i przetwarzania in-

formacji dla łatwiejszej jej interpretacji i zwiększenia

automatyzacji pracy.

W razie zagrożenia w RZGW w Gdańsku powołu-

je się dyżury, w zależności od potrzeb dyżury stałe

(24 godz./doba).

Pobrane informacje, po przetworze-

niu i przeanalizowaniu w Ośrodku Koordynacyjno-

-Informacyjnym Ochrony Przeciwpowodziowej (OKI)

RZGW w Gdańsku, traﬁajądowojewódzkichcentrów

zarządzania kryzysowego, gdzie służą działaniom

operacyjnym sztabu kryzysowego.

W czasie zagroże-

nia RZGW Gdańsk wspiera działania wojewódzkiego

sztabu kryzysowego oraz, we współpracy z innymi

ekspertami, służy na bieżąco doświadczeniem w in-

terpretacji spływających informacji.

Dodatkowo ra-

porty codzienne z przebiegu wezbrań traﬁająnastro-

nę internetową RZGW w Gdańsku, jednocześnie ra-

porty rozsyłane są drogą elektroniczną do Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej oraz do wszystkich za-

interesowanych służb.

W RZGW w Gliwicach powyższymi działaniami

zajmuje się ośrodek koordynacyjno-informacyjny

ochrony przeciwpowodziowej (OKI) działający w ra-

mach struktury tego regionalnego zarządu.

Tryb

pracy OKI w czasie wezbrania powodziowego i po-

między nim jest określony aktualną instrukcją za-

twierdzoną przez dyrektora RZGW w Gliwicach.

Dane hydrologiczne dotyczące pracy zbiorników bę-

dących w administracji RZGW w Gliwicach są nie-

zwłocznie przekazywane do odpowiednich służb

związanych z osłoną hydrologiczno-meteorologiczną

oraz terenową pracą operacyjną.

Wymiana informa-

cji następuje za pośrednictwem Internetu i telefo-

nicznie.

RZGW w Gliwicach publikuje codziennie lub czę-

ściej dane dotyczące pracy zbiorników oraz meldunki

o zalodzeniu rzek za pośrednictwem naszej ogólno-

dostępnej witryny internetowej: http://oki.gliwice.

rzgw.gov.pl/Default.aspx?tid=tabSytuacja.

Ponadto

dyrektor RZGW w Gliwicach w zakresie swojego

działania i w ramach: „Programu zarządzania mię-

dzywalem rzeki Małej Wisły od zbiornika Goczałko-

wice do ujścia rzeki Przemszy” przewiduje do reali-

zacji m.in. wyspecjalizowany serwis internetowy

informujący o zagrożeniach i pozwalający lepiej po-

dejmować odpowiedzialne decyzje z dużym prawdo-

podobieństwem osiągnięcia oczekiwanego efektu.

Z uwagi na fakt, że RZGW w Szczecinie nie posia-

da w swoim zarządzie budowli hydrotechnicznych

spełniających funkcje przeciwpowodziowe (zbiorniki

przeciwpowodziowe), nie są planowane prace nad sys-

temem podobnym do wdrażanego przez jedno z RZGW,

o którym wspomina w swojej interpelacji pani poseł,

zakładającym szybkie zbieranie, przesyłanie danych

ze zbiorników hydrotechnicznych oraz ich analizie

w oparciu o modelowanie hydrodynamiczne.

Reali-

zowane są natomiast inne zadania, dostosowane do

specyﬁkipowodziwobszarzeRZGWwSzczecinie.

Jednym z najważniejszych czynników niezbędnych

dla podejmowania właściwych decyzji w czasie powo-

dzi jest opracowanie informacji o geograﬁcznymza-

sięgu zagrożenia, przewidywanej wysokości zwier-

ciadła wody oraz zakresu czasowego wezbrania wraz

z terminem kulminacji.

Komunikaty oraz prognozy

hydrologiczne i meteorologiczne, dostarczane przez

państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną

(IMGW-PIB), stanowią jedynie informację wyjściową

do dalszych, wykonywanych przez RZGW analiz

szczegółowych, których rezultaty są przekazywane

decydentom.

Analizy takie mają formę tekstową lub

graﬁczną.

Przykładowowtrakciepowodziwdolnym

odcinku rzeki Odry w roku 2010 prognozy stanów

wody przekazywane przez IMGW zostały wykorzy-

stane do odniesienia prognozowanego zagrożenia do

będących w zasobach RZGW w Szczecinie stref zale-

wowych o określonym prawdopodobieństwie wystą-

pienia.

W rezultacie wybrano odpowiedni wariant

i na jego podstawie opracowano mapy zagrożenia po-

wodziowego, odpowiadające spodziewanej skali za-

grożenia.

Mapy te przekazano decydentom oraz opu-

blikowano na stronie internetowej OKI Szczecin dla

wszystkich zainteresowanych.

Ważnym elementem

tych map były obliczone przybliżone rzędne zwiercia-

dła wody rozmieszczone wzdłuż rzeki Odry w odle-

2424

głościach co 100 m.

Pozwoliło to zarówno decyden-

tom, jak i wszystkim zainteresowanym na oszacowa-

nie rzeczywistego zagrożenia dowolnego fragmentu

obszaru położonego w pobliżu rzeki Odry przez po-

równanie prognozowanego poziomu wody z wysoko-

ścią terenu.

Powyższy sposób postępowania jest możliwy

w przypadku otrzymywania prognoz hydrologicz-

nych od IMGW-PIB.

Należy jednak zwrócić uwagę,

że w okresie zimowym, od momentu pojawienia się

na rzece pierwszych zjawisk lodowych, IMGW-PIB

zaprzestaje prognozowania stanów wody dla całej

Odry granicznej, a tym samym podawania przesu-

wania się rzeką wezbrań.

Brak prognoz hydrologicz-

nych jest już faktem przy pojawieniu się choćby śry-

żu i zachowania drożności rzeki, przy braku zatorów

lodowych spiętrzających dodatkowo wodę.

Dla służb

prowadzących osłonę przeciwlodową przy pomocy lo-

dołamaczy brak takich informacji oznacza koniecz-

ność analizowania oraz przewidywania stanów wód

na podstawie dostępnych danych w komunikatach

i na stronach internetowych IMGW-PIB.

Wprowadzanie w RZGW w Szczecinie innych sys-

temowych rozwiązań, umożliwiających pogłębioną

analizę informacji dostarczanych przez państwową

służbę hydrologiczno-meteorologiczną w oparciu

o nowoczesne technologie i narzędzia modelowe,

uwzględniających specyﬁkęrzeknizinnychiobsza-

rów wybrzeża morskiego oraz zjawiska lodowe, wy-

maga istotnych nakładów ﬁnansowychikadrowych,

zapewnienia odpowiednich danych oraz koordynacji

systemu w szerszym gronie instytucji współpracują-

cych w czasie zagrożenia powodziowego.

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wro-

cławiu realizuje obecnie projekt pn. „Monitoring

przeciwpowodziowy na obiektach hydrotechnicznych

będących w administracji RZGW we Wrocławiu wraz

z automatyzacją niezbędnej infrastruktury”.

Celem

projektu jest zbudowanie zarządzanego centralnie sys-

temu monitoringu przeciwpowodziowego na obiektach

hydrotechnicznych, będących w administracji RZGW

we Wrocławiu, który ma służyć m.in. usprawnieniu

podejmowania decyzji o pracy obiektów służących

ochronie przed powodzią w sytuacjach zagrożeń.

Wiąże się to z utworzeniem nowej jednostki organi-

zacyjnej – centrum operacyjnego.

Centrum to zloka-

lizowane zostanie w istniejących pomieszczeniach

budynku RZGW we Wrocławiu przy ul. Norwida 34.

Na potrzeby centrum operacyjnego zbudowany zo-

stanie centralny system informatyczny, który two-

rzyć będą podsystemy odpowiedzialne za monitoring

(na obiektach hydrotechnicznych): wielkości hydro-

logicznych i meteorologicznych, stanu urządzeń ste-

rujących, nadzoru wizyjnego oraz pracy urządzeń

na obiektach hydrotechnicznych.

Dane pomiarowe

z obiektów hydrotechnicznych będą przekazywane

do centrum operacyjnego przy wykorzystaniu zmo-

dernizowanej na potrzeby projektu światłowodowej

sieci szkieletowej, pełniącej funkcję łącza podstawo-

wego.

Łączność zapasowa zbudowana zostanie w opar-

ciu o technologię radiową oraz GPRS.

Część obiektów

hydrotechnicznych, która wymaga dostosowania do

potrzeb tworzonego systemu, zostanie zmodernizo-

wana.

W ramach projektu przewiduje się utworzenie

trzech stanowisk operatorskich w centrum operacyj-

nym.

Każde z nich zostanie wyposażone w stację ro-

boczą z dostępem do aplikacji klienckich podsyste-

mów monitoringu wizyjnego, przeciwpowodziowego

i sterowania obiektami.

Dodatkowo centrum opera-

cyjne wyposażone zostanie w ścianę graﬁcznązłożo-

ną z czterech monitorów, która ułatwi prezentację

danych i analiz w sytuacjach kryzysowych.

Projekt

zakłada zapewnienie interoperacyjności z innymi

systemami RZGW we Wrocławiu w zakresie zasila-

nia tych systemów w dane pomiarowe przekazywane

z obiektów hydrotechnicznych.

W szczególności jest

to system wykorzystywany do modelowania stref za-

grożenia powodziowego w Ośrodku Koordynacyjno-

-Informacyjnym Ochrony Przeciwpowodziowej we

Wrocławiu.

Należy dodać, że na szczeblu krajowym realizo-

wany jest projekt „Informatyczny system osłony kra-

prowadzony przez konsorcjum instytucji naukowych

i rządowych.

W skład konsorcjum, obok IMGW-PIB

pełniącego rolę lidera, weszły: Krajowy Zarząd Go-

spodarki Wodnej, Główny Urząd Geodezji i Karto-

graﬁi,InstytutŁączności-PaństwowyInstytutBa-

dawczy oraz wspierające merytorycznie pozostałych

partnerów Rządowe Centrum Bezpieczeństwa.

Bu-

dowa tego systemu ma służyć zwiększeniu bezpieczeń-

stwa obywateli oraz ograniczeniu strat spowodowa-

nych występowaniem zagrożeń naturalnych, techno-

logicznych i synergicznych.

Podstawowym przeznacze-

niem systemu informatycznego ISOK jest więc wspar-

cie osłony społeczeństwa, gospodarki i środowiska

przed nadzwyczajnymi zagrożeniami, a także wspo-

maganie podejmowania decyzji w przypadku wystą-

pienia groźnych zdarzeń.

Użytkowników systemu

podzielono na odbiorców wewnętrznych, którzy będą

głównymi użytkownikami systemu i są współkonsor-

cjantami, oraz odbiorców zewnętrznych.

Wśród użyt-

kowników zewnętrznych zidentyﬁkowano odbior-

ców ustawowych, którzy zostali wymienieni w roz-

służba hydrologiczno-meteorologiczna i państwowa

służba hydrogeologiczna są obowiązane przekazy-

wać ostrzeżenia, prognozy, komunikaty i biuletyny

oraz sposobu i częstotliwości ich przekazywania

(Dz. U. Nr 158, poz. 1114), odbiorców związanych

z zarządzaniem kryzysowym, odbiorców związa-

nych z planowaniem (urzędy wojewódzkie, staro-

stwa powiatowe, urzędy gminne) oraz podmioty

gospodarcze i społeczeństwo.

Należy także zauważyć, że systemowe rozwiąza-

nie informowania o zagrożeniach, mogące stanowić

podstawę podejmowania odpowiedzialnych decyzji

z dużym prawdopodobieństwem osiągnięcia oczekiwa-

nych efektów, jest już wdrożone przez IMGW-PIB.

2425

W ostatnim okresie, liczonym od wystąpienia

praktycznie na obszarze całego kraju powodzi w roku

2010, w IMGW-PIB prowadzone są wielokierunkowe

działania ukierunkowane na zwiększenie efektyw-

ności osłony hydrologiczno-meteorologicznej gospo-

darki i społeczeństwa prowadzonej przez państwową

służbę hydrologiczno-meteorologiczną (PSHM).

Dzia-

łania te są wynikiem doświadczeń uzyskanych przez

zespoły PSHM podczas realizowania swoich zadań

w roku 2010 oraz spotkań koordynacyjnych z przed-

stawicielami struktur kryzysowych różnych rodza-

jów i szczebli, ale także wynikiem kontroli i zale-

ceń pokontrolnych (w tym kontroli ministra środo-

wiska).

W ostatnim okresie w IMGW-PIB przyjęto wiele

autorskich rozwiązań stawiających PSHM w pozycji

jednej z nowocześniejszych i sprawniej działających

służb hydrologiczno-meteorologicznych w Europie.

Poniżej przedstawiam tylko niektóre uzyskane efek-

ty prowadzonych działań.

1.

Opracowanie i operacyjne utrzymywanie od po-

łowy roku 2011 systemu operacyjnego modelowania

hydraulicznego (model IMGW-PIB HD) dla wszyst-

kich rzek Polski lub ich odcinków, dla których zosta-

ły wykonane przekroje poprzeczne w projekcie Banku

Światowego.

Wyniki prognoz są codziennie publiko-

wane w postaci hydrogramów dla wszystkich stacji

wodowskazowych w obszarze modelowania.

Należy

podkreślić, że PSHM jest jedyną europejską służbą

publikującą tak duży serwis prognostyczny na por-

talach dla struktur kryzysowych.

2.

Opracowanie i wdrożenie w roku 2011 platfor-

my wymiany informacji Monitor IMGW-PIB.

Po-

twierdzenie celowości opracowania takiej platformy

oraz jej przydatności można uzyskać od struktur kry-

zysowych – od Rządowego Centrum Bezpieczeństwa

(RCB), od struktur wojewódzkich, czy też struktur

kierowniczych Państwowej Straży Pożarnej.

3.

Coroczna, stała modernizacja stacji pomiaro-

wych IMGW-PIB, pozwalająca aktualnie na przed-

stawianie w trybie godzinowym aktualnych wskaź-

ników stanu hydrosfery i atmosfery.

4.

Podjęcie decyzji o stworzeniu na bazie centrów

modelowania powodziowego narodowego centrum

modelowania powodzi i suszy.

Centrum takie będzie

jednym z wiodących w Europie zespołów modelowa-

nia hydrologicznego i hydraulicznego pod względem

przygotowania merytorycznego pracowników oraz

wyposażenia sprzętowego i specjalistycznego (pakie-

ty modelowania).

5.

Ciągły rozwój portalu www.pogodynka.pl jako

serwisu dedykowanego dla społeczeństwa oraz roz-

wój systemów z obszaru nowych mediów pozwalają-

cych na uruchomienie serwisów SMS.

Trudno więc zgodzić się z krytyczną opinią pani

poseł dotyczącą funkcjonującego systemu informo-

wania o niebezpiecznych zjawiskach zachodzących

w atmosferze i hydrosferze oraz systemu ostrzeżeń

meteorologicznych i hydrologicznych oraz prognoz.

Nie powinno się także łączyć zagadnień dotyczących

transformacji fali wezbraniowej przez zbiornik reten-

cyjny i prognozy dopływu do zbiorników w oparciu

o model opad – odpływ.

Trudno zgodzić się także

z poglądem, że rozwiązaniem jest w tym przypadku

rozbudowa sieci monitoringu (aczkolwiek monitoring

jest jednym z istotnych elementów systemu progno-

zy).

Istotna jest prognoza opadów, ponieważ progno-

za dopływu do zbiorników retencyjnych w Polsce po-

łudniowej oparta jest na numerycznej prognozie me-

teorologicznej.

IMGW-PIB podjął w bieżącym roku

prace nad opracowaniem modelu opad – odpływ.

Jest

to zadanie autorskie realizowane przez zespół IMGW-

-PIB, ponieważ tego rodzaju nowoczesne operacyjne

modele numerycznych nie są dostępne.

Już sam ten

fakt świadczy o istotności realizacji tego zadania.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie braku przepisów wykonawczych

w związku z utratą mocy obowiązującej

rozporządzenia ministra pracy

i polityki społecznej

terpelację pani poseł Elżbiety Rafalskiej i pana po-

sła Tadeusza Dziuby otrzymaną przy piśmie z dnia

rozporządzenia w sprawie domów pomocy społecznej

łecznego do wydania rozporządzenia w sprawie do-

mów pomocy społecznej, zawartej w art. 57 ust. 8

tychczasowa materia rozporządzenia określająca do-

kumenty wymagane do uzyskania zezwolenia na

ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia została prze-

niesiona do ustawy.

Zmiany w obowiązującym rozporządzeniu zostały

ograniczone do wyjęcia z tekstu rozporządzenia listy

2426

dokumentów, która znalazła się w znowelizowanej

ustawie o pomocy społecznej oraz przeredagowania

wzoru wniosku, uznając, że ponieważ domy pomocy

społecznej nie zakończyły jeszcze procesu dochodze-

nia do wymaganego poziomu usług (funkcjonowanie

w oparciu o warunkowe zezwolenie obowiązuje do

31 grudnia 2012 r.), to dopiero po jego zakończeniu

możliwa jest ocena całego procesu standaryzacji

i ewentualna weryﬁkacjanormstandardówokreślo-

nych w rozporządzeniu w sprawie domów pomocy

społecznej.

Zgodnie z wymaganą procedurą legislacyjną pro-

jekt nowego rozporządzenia w sprawie domów pomo-

cy społecznej został przekazany 5 maja br. do konsul-

tacji z partnerami społecznymi i uzgodnień między-

resortowych, a następnie 20 czerwca br. do Komisji

w dniu 19 lipca pozytywnie zaopiniowała niniejszy

projekt.

W dniu 19 lipca br. resort wystąpił do Rządowego

czej i po uzyskaniu zgody rozporządzenie zostanie

przeze mnie niezwłocznie podpisane.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie ograniczenia kwoty ryczałtów

dla sądowych kuratorów społecznych (7281)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana posła Jarosława Pięty z dnia 24 lipca

2012 r. w sprawie ograniczenia kwoty ryczałtów dla

sądowych kuratorów społecznych, uprzejmie przed-

stawiam, co następuje.

sądu rejonowego, na wniosek kierownika zespołu,

ny ryczałt z tytułu zwrotu kosztów ponoszonych

ratorów zawodowych na podstawie przepisów o kształ-

wej.

W bieżącym, jak i w poprzednim roku – jak słusz-

nie zauważył pan poseł – kwota bazowa wyniosła

ryczałtu kształtuje się w granicach od 37,48 zł do

74,95 zł miesięcznie.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy liczba dozorów lub

nie powinna przekraczać 10, co oznacza, że przy

maksymalnym dopuszczalnym obciążeniu sprawami

dozorowymi lub nadzorami kurator społeczny może

otrzymać miesięcznie tytułem ryczałtu kwotę od

374,80 zł do 749,50 zł.

Kurator społeczny wykonuje swoją funkcję spo-

łecznie i nie uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenia.

ma na celu zrekompensowanie kuratorowi społecz-

nemu wydatków poniesionych w związku ze spra-

wowaniem dozoru lub nadzoru (np. na dojazdy do

podopiecznych, sądu, instytucji wspomagających

proces readaptacji oraz resocjalizacji, wykonywanie

telefonów).

Wydatki na materiały biurowe niezbęd-

ne do sporządzenia dokumentacji powinien nato-

miast zapewnić sekretariat zespołu kuratorskiej

służby sądowej.

Ustawa nie określa kryteriów, jakimi należy się

ryczałtu, przyjmuje się jednak powszechnie, że decy-

dujące znaczenie ma nakład pracy kuratora oraz sto-

pień trudności sprawowanego dozoru lub nadzoru.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami kuratorzy

zawodowi mają obowiązek sprawowania dozorów

ministra sprawiedliwości z dnia 7 czerwca 2002 r.

zoru oraz trybu wyznaczania przez stowarzyszenia,

wowania dozoru, § 5 pkt 1 rozporządzenia ministra

i obowiązków kuratorów sądowych).

Analizy prze-

prowadzane przez Departament Wykonania Orze-

czeń i Probacji (w oparciu o ilustracje własne zespo-

łów kuratorskiej służby sądowej oraz wizytacje i lu-

stracje przeprowadzane przez kuratorów okręgo-

wych) wskazują, że obowiązek ten nie zawsze jest

respektowany, a podział spraw pomiędzy kuratorów

zawodowych i społecznych odbywa się według nie-

właściwych kryteriów.

Pomimo braku w aktualnie

obowiązującym porządku prawnym mechanizmu

rozstrzygającego o sposobie powierzania dozorów lub

nadzorów, często powodującego dowolność w zakresie

przydzielania spraw kuratorom społecznym, kurato-

rzy okręgowi opracowali kryteria do określenia stop-

nia trudności dozoru lub nadzoru posługując się na

potrzeby przeprowadzanych lustracji i wizytacji po-

jęciem – czynniki ryzyka.

Istnieje zatem faktyczny

mechanizm pozwalający klasyﬁkować sprawy we-

dług ich trudności, bądź do referatów kuratorów za-

wodowych, bądź społecznych.

Należy pamiętać, że

2427

sprawy trudne wymagają większego zaangażowania

kuratora społecznego i tym samym generują po jego

stronie większe koszty.

Mając to na uwadze, nie może

być mowy o jakimkolwiek automatycznym ogranicza-

niu środków na ryczałty i wypłacaniu wszystkim ku-

ratorom społecznym, niezależnie od nakładów ich

pracy minimalnej stawki 2% kwoty bazowej.

Właściwa organizacja pracy w zespole oraz dopro-

wadzenie do sytuacji, w której sprawy proste wyko-

nują kuratorzy społeczni, a sprawy trudne kuratorzy

zawodowi, a także niezwłoczne podejmowanie przez

kuratorów zawodowych czynności zmierzających do

zakończenia środka probacyjnego, bądź nadzoru

w sprawach opiekuńczych albo nieletnich, w każdej

sprawie, która spełnia określone prawem kryteria,

będą miały bezpośredni wpływ na wielkość środków

budżetowych przeznaczanych na ﬁnansowanie ry-

czałtów kuratorów społecznych.

Indywidualna wyso-

kość ryczałtu powinna być bowiem uzależniona od

wagi i skali trudności wykonywanego zadania oraz

koniecznego nakładu pracy kuratora społecznego.

Rolą zarządzających i bezpośrednio nadzorujących

zespoły kuratorskiej służby sądowej jest ocena pod-

ległych komórek pod kątem rzeczywistego obciążenia

pracą oraz prawidłowości podziału zadań pomiędzy

kuratorami zawodowymi i kuratorami społecznymi.

Jeżeli kuratorom społecznym rzeczywiście będą

przydzielane sprawy mniej trudne, a nadto należycie

będą wykorzystywane narzędzia służące wcześniej-

szemu kończeniu tych spraw, to również skala wy-

datków na ryczałty będzie odpowiednio mniejsza.

Na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia liczba

kuratorów społecznych, podobnie jak liczba etatów

kuratorów zawodowych, stale rosła, co obrazuje po-

niższe zestawienie:

W latach 2002–2011 ogólna liczba kuratorów spo-

łecznych zwiększyła się o około 6350, czyli o ponad

25%.

W zakresie kurateli dla dorosłych przybyło 2600

kuratorów (17%), a w zakresie kurateli rodzinnej

– 3747 (ponad 39%).

Rezultatem faktycznego ukształ-

towania się w polskich warunkach modelu kurateli

społeczno-zawodowej jest wykonywanie zdecydowanej

większości zadań właśnie przez kuratelę społeczną

(w 2011 r. 58% dozorów i aż 71% nadzorów).

Dane statystyczne za lata 2007–2011 nie uzasad-

niały tak dynamicznego wzrostu liczby kuratorów

społecznych.

Wskazują one na systematyczny i w nie-

których kategoriach znaczący spadek liczby wykony-

wanych zadań, w tym przede wszystkim zadań naj-

trudniejszych, wymagających od kuratorów najwięk-

szego zaangażowania.

Liczba spraw w zespołach ku-

ratorskiej służby sądowej wykonujących orzeczenia

w sprawach karnych (tj. dozorów, spraw dotyczących

wykonania kary ograniczenia wolności, kontroli wy-

konania obowiązków w okresie próby i innych) w 2007 r.

wyniosła 672 496, w 2009 r. 450.044, a w 2011 r.

443 953.

Liczby spraw w pionie kurateli rodzinnej

(nadzory dotyczące spraw opiekuńczych, nadzory do-

tyczące spraw nieletnich i inne) kształtowały się na-

tomiast następująco – 207 732 sprawy w 2007 r.,

Ogółem w podanym okresie stan na koniec okresu

sprawozdawczego zmniejszył się łącznie o 256 459

spraw, co stanowi spadek o ponad 29%.

Tendencja ta

utrzymuje się nadal w bieżącym roku.

Według da-

nych za pierwsze półrocze 2012 r. liczba spraw w ze-

społach wykonujących orzeczenia w sprawach kar-

nych wyniosła 430 063 spraw.

Szczególnie widoczny

w tej kategorii jest spadek liczby spraw prowadzo-

nych przez kuratorów społecznych – 157 438 spraw

na koniec pierwszego półrocza 2012 r. wobec 166 079

spraw na koniec roku 2011.

Jest to m.in. efektem

przejmowania spraw do referatów przez kuratorów

zawodowych, przy czym nie można z tego wniosko-

wać, że powoduje to wzrost liczby spraw na jednego

kuratora zawodowego.

Wyjaśniając wątpliwości pana posła, dotyczące

wysokości nakładów ﬁnansowychnakuratelęsądo-

wą, a w szczególności wypłacanych kuratorom spo-

łecznym ryczałtów, nie można pominąć faktu, że

o wysokości środków pieniężnych zabezpieczonych na

potrzeby szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości,

w tym na potrzeby kuratorów sądowych nie decydu-

je wyłącznie minister sprawiedliwości.

Decyzje w tym

zakresie, zwłaszcza w ostatnim okresie, z uwagi na

sytuację ﬁnansowąbudżetucentralnego,sąefektem

dużo szerszej polityki państwa.

Zrozumiałym powinno być, że zdolność państwa

nansów publicznych.

W konsekwencji należy przyjąć,

że zmiana sytuacji gospodarczej, zwłaszcza taka, któ-

ra prowadzi do pogorszenia kondycji ﬁnansowej

państwa może uzasadniać potrzebę utrzymania do-

tychczasowego poziomu ﬁnansowania niektórych

służb publicznych.

Wyrazem opisanych działań jest

w szczególności przyjęta przez Sejm ustawa o zmia-

budżetowej, tzw. ustawa okołobudżetowa na rok 2012

(Dz. U. Nr 291, poz. 1707).

W tej sytuacji nie ma uza-

sadnienia, aby odmiennie traktować kuratorów są-

dowych.

Podsumowując powyższe, pragnę podkreślić, że

skierowane w dniu 2 lipca 2012 r. pismo do prezesów

okręgowych nie oznacza, wbrew obawom pana posła,

podjęcia przez kierowników ﬁnansowychsądówre-

jonowych automatycznej decyzji o ograniczeniu wy-

płacanej poszczególnym kuratorom społecznym kwo-

ty ryczałtu, ta bowiem powinna odzwierciedlać na-

kład pracy kuratora i tym samym motywować do

sumiennego wykonywania obowiązków w powierzo-

nych sprawach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

2428

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie dyskryminacji polskich rodziców

przez Jugendamt (urząd do spraw młodzieży)

w RFN (7282)

terpelację pani poseł Anny Grodzkiej z dnia 1 sierp-

nia br., znak: SPS-023-7282/12, w sprawie dyskry-

minacji polskich rodziców przez Jugendamt (urzędy

do spraw młodzieży) w RFN, uprzejmie informuję.

Wszelkie sprawy dotyczące obywateli polskich

przebywających obecnie lub w przeszłości w RFN

i którzy natraﬁli na problemy dotyczące egzekucji

swoich praw, były i są przedmiotem stałego zaintere-

sowania Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Odpo-

wiadając na interpelację, dotyczącą przejawów dys-

kryminowania obywateli polskich ze względu na ich

narodowość, należy odnieść się do wszystkich aspek-

tów tej sprawy.

Jednocześnie należy wskazać, że zja-

wisko dyskryminacji Polaków ze strony miejscowych

urzędów ds. młodzieży (Jugendamt) ma charakter

sporadyczny, o indywidualnym charakterze i nie sta-

nowi obecnie znaczącego problemu, wywołującego

napięcia w stosunkach polsko-niemieckich.

Analizując stan faktyczny i prawny można stwier-

dzić, że orzeczenia niemieckiego wymiaru sprawie-

dliwości w stosunku do polskich obywateli nie za-

wierają elementów wskazujących na ich dyskrymi-

nacyjny charakter.

Rocznie, na około 200 tys. orze-

kanych w RFN rozwodów, 1/5 dotyczy małżeństw

mieszanych.

Kwestie związane z możliwością posługiwania się

nadzorowanych spotkań zgłoszone zostały do urzę-

dów konsularnych jedynie w dwóch przypadkach.

Zarzuty pod adresem niemieckich sądów i urzędów

do spraw młodzieży pojawiają się również ze strony

obywateli innych państw, pokrzywdzonych decyzja-

mi ograniczającymi ich kontakty z dziećmi.

Należy wskazać, że w przeważającej liczbie przy-

padków mamy do czynienia z obywatelami polskimi,

którzy są jednocześnie obywatelami państwa pobytu,

a działania urzędowe, skierowane do władz państw

obcych, mogą dotyczyć wyłącznie osób, które posia-

dają jedynie obywatelstwo polskie.

Wynika to z zasa-

dy wyłączności własnego obywatelstwa, która skut-

kuje stosowaniem własnego prawa do własnego oby-

watela, bez uznawania prawa państwa, którego oby-

watelstwo osoba także posiada.

W prawie polskim

tego 1962 r. o obywatelstwie polskim.

Każde państwo

ma prawo uważać osobę za własnego obywatela

i wówczas w stosunku do tej osoby zastosować własne

prawo wewnętrzne.

Dla zachowania obiektywnej oceny nie można po-

mijać faktu, że omawiane przypadki dotyczą spraw

rodzinnych, w których musi zachodzić zgoda obu

stron na realizację postanowień sądowych (bez udzia-

łu administracyjnego).

Ponadto, zgodnie z przepisa-

mi obowiązującymi w Republice Federalnej Niemiec,

w postępowaniach w zakresie prawa rodzinnego wy-

łączona jest jawność, a informacje udzielane są wy-

łącznie uczestnikom postępowania lub ustanowio-

nym pełnomocnikom.

Dopuszczenie przedstawiciela

urzędu konsularnego w charakterze obserwatora

wymaga każdorazowego uzyskania zgody sądu.

Dzia-

łając na rzecz obywateli polskich, konsul przestrzega

norm prawa międzynarodowego i zwyczajów między-

narodowych, prawa Unii Europejskiej, prawa polskie-

go oraz prawa i zwyczajów miejscowych.

Stosowne

kroki interwencyjne u władz miejscowych konsul po-

dejmuje po zebraniu niezbędnych informacji i możli-

wie dokładnym ustaleniu okoliczności sprawy.

Inter-

wencje podejmuje zawsze i w szczególności w przy-

padkach dyskryminacji polskich obywateli.

Jako

dyskryminacyjne nie mogą być traktowane same

w sobie działania władz miejscowych, polegające na

kontroli i egzekwowaniu przestrzegania prawa w ra-

mach ich ustawowych kompetencji, lecz jedynie te

działania, w stosunku do obywatela polskiego, które

nie odpowiadają standardom stosowanym wobec oby-

wateli własnych.

Prawo i obyczaj międzynarodowy

wykluczają możliwość dokonywania kontroli lub nad-

zoru nad postępowaniem sądowym przez urząd kon-

sularny.

Do większości przedstawionych w korespondencji

problemów, przepisy i procedury przewidziane przez

prawo międzynarodowe nie mają bezpośredniego za-

stosowania.

Polski organ administracyjny nie może

zlecać urzędom lub organom państw obcych podej-

mowania określanych działań lub ponosić odpowie-

dzialności za ich działania lub zaniechania.

Kierując się troską o losy obywateli polskich, pod-

jęto inicjatywy zmierzające do wypracowania i funk-

cjonalnego działania forum porozumienia i ugody dla

rodzin małżeństw mieszanych.

W ramach tych dzia-

łań stworzono punkty mediacji dla małżeństw mie-

szanych na terenie Niemiec i Polski, gdzie przy pro-

fesjonalnym wsparciu prawników i psychologów re-

alizowane są przedsięwzięcia mające doprowadzić do

ugody pomiędzy zwaśnionymi małżonkami.

Należy

wskazać, że doświadczenia pozyskane w tym czasie

uczą poszukiwania rozwiązań w sferze ugody pomię-

dzy zainteresowanymi stronami, a nie na drodze roz-

strzygnięć sądowych lub administracyjnych, gdy za-

wsze jedna ze stron czuje się pokrzywdzona.

W wyniku podejmowanych przez polskie Mini-

sterstwo Spraw Zagranicznych działań, Federalne

Ministerstwo Sprawiedliwości (BMJ) skierowało do

właściwych rzeczowo ministerstw poszczególnych

krajów związkowych pismo wskazujące na koniecz-

ność uwzględnienia potrzeb dzieci i rodziców mał-

żeństw mieszanych.

Zaznaczyć jednak należy, że

2429

w ramach struktury samorządu na poziomie powiatu,

nad którymi BMJ oraz ministerstwa krajów związko-

wych nie sprawują w tym zakresie nadzoru.

Przedstawiając powyższe informacje, trzeba jed-

nocześnie podkreślić, że osoby decydujące się na za-

mieszkanie na stałe w innym kraju, stają się częścią

miejscowego społeczeństwa, ze wszystkimi z tego

faktu wynikającymi konsekwencjami.

Niestety, in-

stytucje tych państw, działając według wypracowa-

nych schematów, niejednokrotnie nie biorą pod uwa-

gę odmiennych wzorców kulturowych z innych

państw.

Dlatego też, polska służba konsularna stara

się informować naszych rodaków o przepisach i zwy-

czajach panujących w krajach osiedlenia, a w razie

konieczności udzielać im jak największego wsparcia.

Musi to się jednak odbywać w ramach i z pełnym

poszanowaniem miejscowych przepisów oraz nie

może wykraczać poza kompetencje przyznane kon-

sulowi.

Należy przy tym podkreślić, że sprawa kontrower-

sji wokół działalności niemieckich urzędów ds. dzieci

i młodzieży wykracza poza sferę stosunków dwu-

stronnych, w związku z czym strona polska podnosi

tę tematykę również na forum międzynarodowym,

m.in. w Parlamencie Europejskim oraz Radzie Praw

Człowieka ONZ.

Podnoszone nieustannie przez skarżących podo-

bieństwa do znanej sprawy pana W. P. wymagają od-

rębnego omówienia.

W 2007 r. pan W. P. doprowadził do zarejestrowa-

nia w Hamburgu Polskiego Stowarzyszenia Rodzi-

ców Przeciw Dyskryminacji Dzieci w Niemczech.

Stowarzyszenie podjęło działalność, którą intensyw-

nie wspierał Konsulat Generalny RP w Hamburgu.

W ramach wsparcia i bieżących działań MSZ i Kon-

sulatu RP w Hamburgu podjęto wówczas decyzję

o pomocy ﬁnansowejstowarzyszeniuześrodkówbu-

dżetowych urzędu.

Ogółem, przekazano do dyspozy-

cji organizacji 3 tys. euro na działalność statutową

oraz 570 euro na wyposażenie w sprzęt biurowy.

Nie-

stety, do chwili obecnej, mimo wielokrotnych we-

zwań, pan W. P. nie rozliczył tych środków ﬁnanso-

wych.

W tej sprawie Prokuratura Rejonowa w Szcze-

cinie prowadzi postępowanie.

Podjęcie przez stowarzyszenie w 2007 r. działal-

ności skutkowało wzrostem zainteresowania sprawa-

mi rodzinnymi i kwestiami opieki rodzicielskiej w mał-

żeństwach mieszanych, mimo że efekty podejmowa-

nych działań znajdowały swoje odzwierciedlenie bar-

dziej w sferze medialnej niż praktycznej.

Niemniej

jednak konsulaty polskie od tego czasu są obecne na

posiedzeniach sądowych i podejmują działania moni-

torujące indywidualne sprawy.

Kwestie te pozostają

także podmiotem wzmożonego nadzoru ze strony De-

partamentu Konsularnego MSZ.

Formułując ogólny wniosek, można stwierdzić, że

zainteresowani, podobnie jak W. P., dokładają wszel-

kich starań, aby zdobyć rozgłos medialny w swojej

prywatnej sprawie, a w wypowiedziach celowo pomi-

jają istotne fakty.

Wypada w tym miejscu omówić sprawy sporów

o dzieci, w ramach postępowań rozwodowych, bo-

wiem w okresie ostatnich kilku lat do placówek spo-

radycznie napływały skargi obywateli polskich na

zjawisko dyskryminacji języka polskiego.

W związku z postępowaniem rozwodowym, w ra-

mach którego sąd reguluje kwestie władzy rodziciel-

skiej, urzędy ds. młodzieży wydają opinie o sytuacji

w rodzinie i oceniają zdolność każdego z rodziców do

przejęcia opieki nad wspólnym dzieckiem.

Urzędy ds. młodzieży podejmują działania jedynie

w sytuacji zagrożenia dobra dziecka.

O ile jest to

możliwe, opracowują także plan pomocowy rodzinie

(hilfeplan).

W sytuacji, gdy plan nie jest realizowany

lub rodzaj naruszenia nie daje możliwości podjęcia

działań pomocowych, urzędy, w obliczu bezpośred-

niego zagrożenia dobra dziecka, odbierają dzieci.

W takim przypadku ustalany jest niezwłocznie ter-

min sądowy.

Sąd, po wysłuchaniu wszystkich osób

zaangażowanych w sprawę, podejmuje ostateczną de-

cyzję o powrocie dziecka do domu lub pozostawienia

pod opieką urzędu.

W kontekście tego rodzaju spraw, placówki konsu-

larne spotykają się najczęściej z zarzutem stronniczej

oceny sytuacji w rodzinie przez urząd ds. młodzieży

lub niechęci instytucji niemieckich, sądów oraz bie-

głych, do obcokrajowców.

Niejednokrotnie biurokra-

tyczne i sformalizowane działania urzędów nie sprzy-

jają tworzeniu atmosfery wzajemnego zaufania.

Z drugiej jednak strony, placówki konfrontowane

są bardzo często z niewłaściwym zachowaniem ro-

dziców, w tym również nieodpowiednim sprawowa-

niem opieki rodzicielskiej.

Posiłkując się doniesienia-

mi medialnymi, niekorzystnie oceniającymi urzędy

ds. młodzieży, często w sposób bezkrytyczny odnoszą

się do własnego postępowania.

W świetle przedstawionych faktów, opartych o na-

głaśniane medialnie indywidualne przypadki, nie

można przyjąć ogólnej tezy o świadomych, celowych

i zorganizowanych działaniach urzędów i władz nie-

mieckich skierowanych przeciwko obywatelom pol-

skim, mających jednoznacznie charakter dyskrymi-

nacyjny.

Problemy z interpretacją i skutecznym eg-

zekwowaniem praw mają nie tylko cudzoziemcy, ale

także sami obywatele Niemiec.

W nadziei, że powyższe wyjaśnienia usatysfakcjo-

służb MSZ do dalszej współpracy na rzecz rozwiązy-

wania często skomplikowanych problemów naszych

obywateli za granicą.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

2430

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie zmiany stanowiska budowy

obwodnicy w miejscowości Niechcice

na terenie gm. Rozprza (7283)

przy którym przekazano interpelację posła Marka

Domarackiego dotyczącą przebiegu drogi krajowej

nr 91 przez teren gminy Rozprza w wariancie prze-

widującym budowę obwodnicy m.

Niechcice, przeka-

zuję informacje w przedmiotowej sprawie.

Należy wskazać, że w kwestiach dotyczących wy-

boru wariantu przebiegu przedmiotowej drogi i jej

lokalizacji oraz sposobu powiązania z siecią dróg lo-

kalnych zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia

zgodnie z którą przeprowadzane jest postępowanie

stępowania, czyli regionalny dyrektor ochrony śro-

dowiska, na etapie postępowania administracyjnego

podmioty, samorządy i mieszkańcy mają możliwość

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

(GDDKiA) na etapie opracowywania dokumentacji

stycji przeprowadził również dwukrotnie spotkania

konsultacyjne w sprawie budowy obwodnicy m.

Roz-

niu i październiku 2010 r.

Celem tych spotkań było

gu drogi i zebranie opinii mieszkańców na temat pro-

ponowanych rozwiązań.

Dobrą praktyką inwestora jest

informowanie lokalnej społeczności o rozpoczętych

przygotowaniach do realizacji inwestycji i uwzględnia-

nie zasadnych postulatów mieszkańców.

Reasumując, należy jednoznacznie stwierdzić, iż

konkluzje zawarte w dokumentacji przygotowanej

przez inwestora (GDDKiA) i zawarte we wniosku

w tej kwestii zostaną zawarte w decyzji regionalnego

szym należy stwierdzić, że Ministerstwo Transportu,

ministracji rządowej nie może podejmować działań

zastrzeżonych w przepisach prawa do wyłącznej kom-

petencji innych organów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie interpretacji art. 5 ust. 5g ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Zbigniewa Włodkowskiego posła na

Sejm RP, znak: SPS-023-7284/12, w sprawie inter-

jaśniam, co następuje.

terytorialnego, będącej organem prowadzącym, prze-

dze umowy, osobie prawnej niebędącej jednostką sa-

skaniu pozytywnej opinii organu sprawującego nad-

niem przywołanego wyżej przepisu, w przypadku

przekazania szkoły mowa jest o liczbie uczniów rze-

czywiście uczących się w danej szkole.

Dzieci uczęszczające do oddziałów przedszkolnych

oświaty.

Zgodnie z deﬁnicjązawartąwart.3pkt11

leży przez to rozumieć również wychowanków.

Zatem

określenie „uczniowie”, użyte w art. 5 ust. 5g ustawy,

oznacza również wychowanków oddziału przedszkol-

nego zorganizowanego w szkole podstawowej.

2431

Szkoła przekazana na podstawie art. 5 ust. 5g po-

zostaje w dalszym ciągu szkołą publiczną, ogólnodo-

stępną i bezpłatną.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 8 sierpnia 2012 r.

w sprawie nostryﬁkacji dyplomów

chińskich uczelni w Polsce (7286)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienie pana marszałka Eugeniusza Grzeszczaka

z dnia 31 lipca br., znak: SPS-023-7286/12, przeka-

zuję poniżej odpowiedź na interpelację posła Johna

w RP dyplomów ukończenia studiów wyższych uzy-

skanych w Chińskiej Republice Ludowej.

Kwestie uznawania w Polsce zagranicznych dyplo-

mów, potwierdzających ukończenie studiów, regulują

Zgodnie z art. 191a ust. 3 powyższej ustawy (obo-

wiązującym od dnia l października 2011 r.) „jeżeli

dyplom potwierdzający ukończenie studiów wyższych

otwarcia przewodu doktorskiego w państwie, w któ-

rego systemie szkolnictwa wyższego działa uczelnia,

która ten dyplom wydala, uprawnia on również do

kontynuacji kształcenia odpowiednio:

— na studiach drugiego stopnia w polskiej uczel -

ni lub studiach podyplomowych w polskiej uczelni,

— na studiach trzeciego stopnia w polskiej uczel -

ni, studiach doktoranckich w jednostce naukowej lub

ni lub jednostce naukowej”.

Wobec powyższego, dyplom ukończenia studiów

wyższych uzyskany w Chińskiej Republice Ludowej,

uprawniający w tym państwie do kontynuacji kształ-

cenia na studiach drugiego stopnia, studiach pody-

plomowych, studiach trzeciego stopnia lub otwarcia

przewodu doktorskiego, daje takie same uprawnienia

w Rzeczypospolitej Polskiej.

Do celów kontynuacji

kształcenia nie ma więc potrzeby przeprowadzania

procedury nostryﬁkacji.

W przypadku wątpliwości dotyczących właściwo-

ści dyplomu lub statusu uczelni zagranicznej, o któ-

rych mowa w powyższych zapisach, na wniosek za-

interesowanego podmiotu minister właściwy do spraw

podmiot wydają w tym przedmiocie opinię lub za-

świadczenie (art. 191a ust. 6).

Wymienione dokumenty wydawane są, zgodnie

z kompetencjami, przez Wydział Uznawalności Wy-

kształcenia Departamentu Nadzoru i Organizacji

Szkolnictwa Wyższego MNiSW.

Zgodnie z art. 191a ust. 7 dyplom ukończenia stu-

diów wyższych lub tytuł zawodowy uzyskany za gra-

nicą mogą być uznane za równoważne odpowiedniemu

stawie umowy międzynarodowej określającej równo-

kacji (dotyczy to m.in. dokumentów z Chin).

Procedura nostryﬁkacji odbywa się w oparciu

o rozporządzenie ministra nauki i szkolnictwa wyż-

szego z dnia l września 2011 r. w sprawie nostryﬁ-

kacji dyplomów ukończenia studiów wyższych uzy-

skanych za granicą (Dz. U. 196, poz. 1168), a doko-

nują jej rady jednostek organizacyjnych polskich

uczelni, uprawnione do nadawania stopnia nauko-

wego doktora na kierunku, który poświadcza zagra-

niczny dyplom.

Nostryﬁkacjaniejestjednakprocedurąobowiąz-

kową.

Dokonywana jest w celach zawodowych, jeżeli

wymagają tego odpowiednie przepisy prawa krajowe-

go lub w przypadku, gdy osoba posiadająca zagra-

niczny tytuł zawodowy pragnie posługiwać się jego

polskim odpowiednikiem.

Procedura ta jest zbędna

w przypadku kontynuacji kształcenia.

Odnosząc się do kwestii zawarcia umowy między

Rzeczpospolitą Polską z Chińską Republiką Ludową,

jektem.

Jej podpisanie zapewni posiadaczom polskich

dokumentów o wykształceniu wzajemność w ich uzna-

niu na obszarze Chińskiej Republiki Ludowej.

Powyższa umowa będzie miała jednak wyłącznie

charakter akademicki.

Na jej podstawie uzyskane

świadectwa, dyplomy i stopnie naukowe będą upraw-

niały ich posiadaczy do kontynuacji kształcenia

w drugim państwie-stronie.

Umowa nie będzie da-

wała żadnych dodatkowych uprawnień, gdyż w związ-

ku z członkostwem Polski w UE zawierane obecnie

umowy o uznawalności mogą mieć na celu wyłącznie

ułatwienie w kontynuacji nauki.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

2432

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie organizacji poradnictwa

edukacyjno-zawodowego w gimnazjach

i szkołach ponadgimnazjalnych (7287)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

na Abrahama Godsona (nr SPS-023-7287/12) w spra-

wie organizacji poradnictwa edukacyjno-zawodowego

mie informuję.

Od 1 września 2009 r. rozpoczęło się stopniowe

wprowadzanie reformy programowej wychowania

gólnych typach szkół (od roku szkolnego 2009/2010

w klasach I–III szkoły podstawowej i w gimnazjum,

ły podstawowej i w szkołach ponadgimnazjalnych).

Wdrażana nowa podstawa programowa wychowa-

nia przedszkolnego oraz podstawa programowa kształ-

cenia ogólnego to obowiązkowe zestawy celów i treści

wiednio w programach wychowania przedszkolnego

nie kryteriów ocen szkolnych i wymagań egzamina-

cyjnych.

Regulacja treści kształcenia w języku efektów

uczyć przeciętnego ucznia.

Wdrażanie nowej podstawy programowej spowo-

dowało konieczność zmian unormowań dotyczących

ramowych planów nauczania w szkołach publicz-

nych.

Zmiany wynikają z następujących aktów

prawnych:

— rozporządzenia ministra edukacji narodowej

z dnia 23 marca 2009 r. zmieniającego rozporządze-

— rozporządzenia ministra edukacji narodowej

Zasadnicza zmiana w ramowych planach naucza-

letnim okresie nauczania, przeznaczonych na po-

edukacyjnych.

Programy te muszą stanowić opis spo-

sobu realizacji celów kształcenia i zadań edukacyj-

nych ustalonych w podstawie programowej kształce-

nia ogólnego dla danego etapu edukacyjnego.

nikum czterech lat) była nie mniejsza niż wskazana

w ramowym planie nauczania.

Ponadto obowiązujące przepisy rozporządzenia

zobowiązują publiczne szkoły i placówki, o których

i udzielania uczniom uczęszczającym odpowiednio do

tych szkół i placówek, ich rodzicom oraz nauczycie-

dach określonych w tym rozporządzeniu.

Za organizowanie pomocy psychologiczno-peda-

gogicznej w szkole i placówce odpowiedzialny jest jej

dyrektor.

Natomiast udzielanie uczniom pomocy

w formach wskazanych w powyższych przepisach na-

leży do zadań prowadzących zajęcia z uczniem: nauczy-

cieli, wychowawców grup wychowawczych oraz specja-

listów wykonujących w szkole i placówce, w zależności

od ich kompetencji, zadania z zakresu pomocy psycho-

logiczno-pedagogicznej, zgodnie ze stwierdzonymi po-

trzebami dzieci i młodzieży w tym zakresie.

W wyżej cytowanym rozporządzeniu w sprawie

łach i placówkach podkreślona została rola doradz-

twa edukacyjno-zawodowego w gimnazjum i szkole

ponadgimnazjalnej, które pomagać ma uczniowi

zjalna będą zatem miejscem, w którym zarówno

pujące informacje na temat oferty szkół ponadgim-

nazjalnych i szkół wyższych, zawodów poszukiwa-

nych na rynku pracy oraz zawodów zagrożonych

kretnym zawodzie oraz jakie są przeciwwskazania

zainteresowania i wybrać najlepszą szkołę.

W przepisach rozporządzenia zadania doradcy za-

wodowego ujęto w sposób bardziej elastyczny, rozsze-

rzając je także na nauczyciela planującego i realizu-

wodowego w szkole, w przypadku gdy nie ma w niej

2433

doradcy zawodowego.

W rozporządzeniu określono,

że zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia

wodowej organizuje się w celu wspomagania uczniów

gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej w podejmo-

korzystaniu aktywnych metod pracy.

Zajęcia prowa-

dzą nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych

i specjaliści.

Do zadań doradcy zawodowego należy zatem:

1) systematyczne diagnozowanie zapotrzebowa-

nia poszczególnych uczniów na informacje edukacyj-

2) gromadzenie, aktualizacja i udostępnianie in-

formacji edukacyjnych i zawodowych właściwych dla

3) prowadzenie zajęć przygotowujących uczniów

wodowej;

4) koordynowanie działalności informacyjno-do-

radczej prowadzonej przez szkołę i placówkę;

5) współpraca z innymi nauczycielami w tworze-

Jeżeli natomiast w szkole nie ma doradcy zawo-

dowego, wówczas zadania te realizuje nauczyciel wy-

znaczony przez dyrektora szkoły lub placówki.

Należy również podkreślić, że treści doradztwa

edukacyjno-zawodowego realizują także nauczyciele

poszczególnych zajęć edukacyjnych, w mniejszym lub

nego przedmiotu.

Treści te wynikają bowiem z pod-

stawy programowej kształcenia ogólnego.

Tej tema-

tyce poświęcane są również godziny do dyspozycji

wychowawcy klasy.

Elementy doradztwa edukacyjno-zawodowego po-

jawiają się niemalże na każdym przedmiocie, a rolą

nauczycieli prowadzących zajęcia edukacyjne jest ich

podkreślenie, zwrócenie uwagi na ważność tej pro-

blematyki i ukierunkowanie ucznia czy to na poszu-

kiwanie dodatkowych informacji, ze wskazaniem

źródła, czy też udzielenie mu odpowiedzi na stawiane

pytania.

W realizacji powyższych działań w zakresie do-

radztwa edukacyjno-zawodowego szkoły i placówki

współpracować mogą również z organizacjami poza-

rządowymi oraz instytucjami zajmującymi się tą pro-

blematyką, m.in. Krajowym Ośrodkiem Wspierania

Edukacji Zawodowej i Ustawicznej.

Również poradnie psychologiczno-pedagogiczne,

w tym poradnie specjalistyczne, mogą udzielać pomo-

cy uczniom, ich rodzicom i nauczycielom w realizacji

tych zadań.

Wśród obowiązkowych zadań publicz-

nych poradni psychologiczno-pedagogicznych, okre-

ślonych w rozporządzeniu ministra edukacji narodo-

je się bowiem następujące: pomoc dzieciom i młodzie-

wspieranie nauczycieli przedszkoli, szkół i placówek

Za właściwą organizację pracy szkoły lub placów-

ki, w tym poradni psychologiczno-pedagogicznej, od-

powiada jej dyrektor.

W uzgodnieniu z organem pro-

wadzącym podejmuje decyzje dotyczące zatrudnienia

nauczycieli i specjalistów, w tym doradców edukacyj-

no-zawodowych, zabezpieczające rozpoznane wcze-

śniej potrzeby w tym zakresie.

Ponadto uprzejmie informuję, że w trosce o za-

pewnienie odpowiednich materiałów dla osób reali-

zujących zadania z zakresu poradnictwa edukacyjno-

-zawodowego Ministerstwo Edukacji Narodowej przy

wykorzystaniu funduszy strukturalnych ogłosiło we

wrześniu 2008 r. konkurs na opracowanie narzędzi

magających proces rozpoznawania predyspozycji i za-

interesowań zawodowych uczniów.

cesie planowania ścieżki edukacyjnej i kariery zawo-

dowej ucznia przez instytucje zajmujące się doradz-

twem edukacyjnym i zawodowym oraz przez rodzi-

ców, uczniów i nauczycieli.

W ramach sześciu zreali-

zowanych projektów konkursowych powstały narzę-

dzia do samobadania uczniów oraz narzędzia dla

doradców zawodowych w formie: przewodników, po-

radników, podręczników, ﬁlmów,scenariuszyzajęć,

umożliwiające diagnozowanie uczniów ze wszystkich

grup wiekowych.

Narzędzia te zostały zamieszczone

na portalu Scholaris.

Dostępne są również poprzez

stronę internetową Ministerstwa Edukacji Narodo-

wej (zakładka: Życie szkoły/Poradnictwo edukacyjno-

-zawodowe).

Istotnym wsparciem dla osób realizujących zada-

oraz samych doradców zawodowych pracujących

w systemie oświaty jest także realizacja zadań przez

Krajowy Ośrodek Wspierania Edukacji Zawodowej

„Eurodoradztwo Polska”, opracował i wydał nastę-

pujące publikacje:

1.

„Podstawy poradnictwa kariery.

Poradnik dla

nauczycieli”, adresowany do nauczycieli, którzy chcą

edukacji oraz przedstawia metody działania nauczy-

ciela jako doradcy kariery zarówno w indywidual-

nym, jak i grupowym poradnictwie.

Poradnik został

napisany przystępnym językiem i stanowi podstawę

do zdobycia najważniejszych informacji dla osób, któ-

re dotychczas nie zajmowały się poradnictwem zawo-

dowym.

2434

2.

„Przewodnik po zawodach”, zawierający krót-

kie kształcenie.

W 2012 r. zaplanowano wydanie kolejnych publi-

kacji:

— „Metody, techniki i narzędzia diagnostyczne

nych d badania predyspozycji i zainteresowań zawo-

ną do uczniów gimnazjów i szkół ponadgimnazjal-

nych, zawierającą konkretne wskazówki i porady

Krajowy Ośrodek Wspierania Edukacji Zawodowej

i Ustawicznej szkolenia podnoszące wiedzę i umiejęt-

ności doradców zawodowych oraz nauczycieli pracują-

cych w systemie oświaty, którzy wspomagają uczniów

ru zawodu lub kierunku dalszego kształcenia.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie planuje

w najbliższym czasie zmian, z których wynikałby

obowiązek przeznaczenia w ramowym planie naucza-

nia godzin na poradnictwo edukacyjno-zawodowe

oraz zobowiązania organów prowadzących do obliga-

toryjnego zatrudniania specjalistów do realizacji

tych zadań.

Zarządzanie szkołą i placówką systemu

oświaty, w tym polityka kadrowa, należy do wyłącz-

nej kompetencji dyrektora danej jednostki organiza-

cyjnej.

W związku z tym decyduje on o zatrudnianiu

nauczycieli i specjalistów, w tym również doradców

zawodowych, oraz przydzielaniu im zadań do reali-

zacji, zgodnie z rozpoznanymi potrzebami uczniów

i ich rodziców w tym zakresie.

Nadzór pedagogiczny

nad szkołami i placówkami, w tym realizowanymi

przez nie zadaniami wynikającymi z obowiązujących

przepisów prawa, sprawuje natomiast właściwy tery-

torialnie kurator oświaty.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie wprowadzenia zmian w nauczaniu

matematyki w polskich szkołach (7289)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

matyki w polskich szkołach (nr SPS- 023-7289/12),

uprzejmie wyjaśniam.

wykształcenia społeczeństwa tak, by wykształcenie

niającego się, współczesnego świata.

Pkt 5.8 strategii

w nim, że w celu zapewnienia zdolności zatrudnienia

jać kompetencje kluczowe uczniów i studentów.

Dla-

tego też niezbędne jest wzmocnienie różnych from

zachodzących na rynku pracy przy zachowaniu war-

tości ogólnorozwojowych.

Zgodnie ze strategią roz-

nabyć, w trakcie całego cyklu kształcenia, kompeten-

nalne), w tym umiejętności praktyczne, a także po-

stawy (proedukacyjne, obywatelskie) pozwalające

trzeby gospodarki opartej na wiedzy szczególnie

jących taką ścieżkę edukacyjną.

W dokumencie zdia-

gnozowano ponadto, że „podstawą wysokiego pozio-

mu edukacji są dobre, stale udoskonalane propozycje

kształcącego są w dużym stopniu niedopasowane do

razem trudne do opanowania przez przeciętnego

ucznia.

W konsekwencji często prowadzi to do braku

zgodności pomiędzy podstawa programową a fak-

2435

tycznym procesem kształcenia albo do wypadania

uczniów z systemu szkolnego”.

Wprowadzane, począwszy od roku szkolnego 2009/

2010, zmiany programowe i organizacyjne w kształ-

ceniu ogólnym mające na celu podniesienie jakości

i efektywności kształcenia, a tym samym lepsze przy-

gotowanie młodzieży do życia w społeczeństwie opar-

tym na wiedzy, stanowią realizację celów „Strategii

rozwoju edukacji na lata 2007–2013”.

Nowa podstawa programowa wychowania przed-

rządzeniem ministra edukacji narodowej z 23 grudnia

Podstawa programowa określa obowiązkowe cele

kształcenia i treści nauczania, umiejętności uczniów

niane odpowiednio w programach wychowania przed-

szkolnego oraz w programach nauczania.

Dokument ten determinuje również zakres wia-

domości i umiejętności sprawdzanych na egzaminie

ty na wymaganiach zdeﬁniowanychwnowejpodsta-

wie programowej został przeprowadzony w kwietniu

W preambule nowej podstawy programowej wska-

zuje się, że do najważniejszych umiejętności zdoby-

wanych przez ucznia w trakcie kształcenia ogólnego

należy m.in. myślenie matematyczne oznaczające

umiejętność wykorzystania matematyki w życiu co-

dziennym oraz formułowanie sądów opartych na ro-

zumowaniu matematycznym.

W nowej podstawie programowej został położony

wszystkich etapach edukacyjnych, w tym kompeten-

cji matematycznych i naukowo-technicznych oraz

informatycznych.

Edukacja matematyczna realizowana jest na wszyst-

kich etapach kształcenia, począwszy od wychowania

przedszkolnego.

Charakteryzuje ją koncepcyjna spój-

ność w całym cyklu kształcenia i w tej perspektywie

należy widzieć realizację treści nauczania przewidzia-

nych dla poszczególnych etapów edukacyjnych.

Podstawa programowa wychowania przedszkol-

nego uwzględnia treści nauczania dotyczące wspo-

magania rozwoju umysłowego dzieci poprzez zabawy

nych oraz wspomaganie rozwoju intelektualnego

dzieci ukierunkowane również na edukację matema-

tyczną.

W edukacji wczesnoszkolnej zaleca się, aby w pierw-

szych miesiącach nauki położyć nacisk na wspomaga-

nie rozwoju czynności umysłowych uczniów ważnych

w procesie uczenia się matematyki.

Dominującą formą

branymi przedmiotami, np. liczmanami.

Budowanie

chunkowych, układanie i rozwiązywanie zadań ma na

celu wstępną matematyzację.

podstawowej) położono nacisk na podwyższenie po-

ziomu umiejętności matematycznych uczniów oraz

ich czynny udział w zdobywaniu wiedzy matematycz-

nej tak, by matematyka była dlań przyjazna.

Podkre-

ślono także znaczenie rozwijania umiejętności wyko-

nywania działań pamięciowych, strategię rozwiązy-

wania zadań i sposób zapisywania rozwiązania oraz

dbałość o poprawność języka matematycznego.

Wymagania ogólne dla gimnazjum opisują obsza-

ry aktywności ucznia podczas uczenia się matematy-

ki.

Warto zwrócić uwagę na fakt, że analogiczne wy-

magania ogólne sformułowano dla IV etapu edukacji.

Dzięki spójności wymagań ogólnych można będzie na

kolejnym etapie edukacji rozwijać kształtowane wcze-

śniej umiejętności i monitorować ich rozwój.

W szkole podstawowej, w gimnazjum i w I klasie

liceum podstawa programowa jest jednolita dla

wszystkich uczniów.

Natomiast w dwóch ostatnich

latach zaplanowano wyraźne zróżnicowanie zakresu

nauki.

Uczniowie mają opanować w szerszym zakre-

sie te przedmioty, z którymi wiążą swoją przyszłość

zawodową.

Uczeń zamierzający studiować kierunki

ścisłe, techniczne wybierze z pewnością rozszerzony

zakres matematyki, który jest bogatszy w treści niż

zakres podstawowy.

Z uwagi na wymagania rekru-

tacyjne szkół wyższych coraz więcej uczniów decydu-

je się już obecnie na przystąpienie do egzaminu ma-

turalnego z matematyki również na poziomie rozsze-

rzonym.

Na każdym etapie edukacyjnym szkoła, uwzględ-

niając zróżnicowane potrzeby edukacyjne uczniów,

powinna organizować zajęcia zwiększające szanse

trudności w nauce matematyki.

Odnosząc się do pytania dotyczącego wyników eg-

zaminu maturalnego, uprzejmie wyjaśniam, że mate-

matyka jest przedmiotem obowiązkowym na egzami-

nie maturalnym, począwszy od roku 2010.

Zdawalność

matematyki w ostatnich latach kształtowała się na-

stępująco: w roku 2010 zdawalność matematyki wy-

nosiła 87%, a w 2011 r.

– 86%.

Ze wstępnych wyników egzaminu maturalnego

przez Centralną Komisję Egzaminacyjną wynika, że

85% zdających z powodzeniem zakończyło egzamin

z matematyki zdawanej jako przedmiot obowiązko-

wy, co należy uznać za dobry wynik.

2436

Uczniowie, którzy nie zdali egzaminu z jednego

przedmiotu, mają jeszcze możliwość przystąpienia do

egzaminu w sierpniu br.

Jednocześnie należy podkreślić, że tegoroczni ma-

turzyści najczęściej (poza językami obcymi) wybiera-

li matematykę na poziomie rozszerzonym jako przed-

miot zdawany dodatkowo (23%).

Wyniki uzyskane

cych do tego egzaminu w poprzednich latach.

Ostateczne wyniki tegorocznego egzaminu matu-

ralnego CKE zaprezentuje w sprawozdaniu we wrze-

śniu 2012 r.

Z wyrazami szacunku

w sprawie nieprzyznania łódzkim jednostkom

naukowym statusu krajowych naukowych

ośrodków wiodących (7290)

z dnia 31 lipca 2012 r. interpelacją pana posła Johna

kim jednostkom statusu krajowych naukowych

ośrodków wiodących pragnę złożyć następujące wy-

jaśnienia.

Minister nauki i szkolnictwa wyższego, działając

kurs na krajowe naukowe ośrodki wiodące (KNOW)

w obszarze nauk ścisłych (w dziedzinach nauk mate-

matycznych, ﬁzycznychorazchemicznych)orazwob-

o kulturze ﬁzycznej (w dziedzinach nauk medycz-

nych, farmaceutycznych, o zdrowiu oraz o kulturze

ﬁzycznej).

W odpowiedzi na ogłoszenie o konkursie o nada-

nie statusu KNOW wpłynęło 25 wniosków, w tym

trzy wnioski złożone przez jednostki, w skład których

wchodzą podmioty reprezentujące środowisko nauko-

we regionu łódzkiego, tj.:

1.

Konsorcjum naukowe ustanowione dn. 10 lute-

go 2012 r., w skład którego weszły: Instytut Centrum

Zdrowia Matki Polki, Wydział Mechaniczny Politechni-

ki Łódzkiej, Wydział Biotechnologii i Nauk o Żywności

Politechniki Łódzkiej oraz Firma Euroimplant SA.

2.

Konsorcjum naukowe ustanowione dn. 29 lute-

ny Politechniki Łódzkiej oraz Centrum Badań Mole-

kularnych i Makromolekularnych Polskiej Akademii

3. BIOMED Centre Łodź, w skład którego we-

szły: Instytut Medycyny Pracy im. Prof. Nofera

w Łodzi, Instytut Biologii Medycznej Polskiej Aka-

demii Nauk w Łodzi oraz Wydział Nauk Biomedycz-

nych i Kształcenia Podyplomowego Uniwersytetu

Wszystkie złożone wnioski o nadanie statusu

KNOW zostały ocenione przez komisje konkursowe

powołane zarządzeniem ministra nauki i szkolnictwa

wyższego.

W skład ww. komisji wchodzili:

1) w obszarze nauk ścisłych, w dziedzinie nauk

matematycznych: prof. dr hab. Bronisław Wajnryb,

prof. Haïm Brezis oraz prof. Nathan Linial;

ﬁzycznych:prof.

SushantaDattagupta,prof.

TomC.

Lubensky, prof. dr hab. Łukasz Andrzej Turski,

prof. Pietro Ubertini;

chemicznych: prof. dr hab. Bogusław Buszewski,

prof. Michał Holcapek, prof. Annele Hatakka, prof.

Franz Frimmel oraz prof. Antonius Kettrup.

dycznych: prof. Tomas Gedrange, prof. Gerd Heusch,

prof. dr hab. Andrzej Januszewicz.

farmaceutycznych: prof. Bezhan Chankvetadze,

prof. Yvan Vander Heyden, prof. dr hab. Marek Na-

ruszewicz.

o zdrowiu: prof. dr hab. Mariusz Ratajczak, prof. Dia-

ne Krause, prof. Tsvee Lapidot.

o kulturze ﬁzycznej:prof.drhab.

JędrzejAntosie-

wicz, prof. Hideaki Soya, prof. Kent Salin.

Wnioski złożone przez konsorcjum naukowe usta-

nowione dn. 10 lutego 2012 r., w skład którego we-

szły: Instytut Centrum Zdrowia Matki Polki, Wy-

dział Mechaniczny Politechniki Łódzkiej, Wydział

kiej oraz Firma Euroimplant SA oraz centrum na-

ukowe BIOMED Centre Łodź, zostały oceniane przez

komisje konkursowe w obszarze nauk medycznych

w dziedzinie nauk medycznych.

Natomiast wniosek

złożony przez konsorcjum naukowe ustanowione dn.

Chemiczny Politechniki Łódzkiej oraz Centrum Ba-

dań Molekularnych i Makromolekularnych Polskiej

2437

Akademii Nauk w Łodzi został oceniony przez komi-

sję konkursową w obszarze nauk ścisłych, w dziedzi-

nie nauk chemicznych.

Komisje konkursowe dokonały ocen każdego

wniosku pod kątem spełniania kryteriów wskaza-

nych w rozporządzeniu ministra nauki i szkolnictwa

riów, warunków i trybu ubiegania się o nadanie sta-

tusu krajowego naukowego ośrodka wiodącego (Dz. U.

Nr 192, poz. 1142).

W trakcie oceny brano pod uwagę

między innymi:

1) liczbę opublikowanych prac naukowych,

2) udział jednostki lub podmiotu w międzynaro-

dowych konsorcjach naukowych, międzynarodowych

sieciach naukowych czy w międzynarodowych pro-

jektach naukowych, w których są wykorzystywane

specjalne urządzenia badawcze,

3) uczestnictwo jednostki lub podmiotu na pol-

skiej lub międzynarodowej (ESFRI) mapie drogowej

infrastruktury badawczej,

4) zastosowania praktyczne badań naukowych

5) program rozwoju naukowego jednostki w związ-

ku z nadaniem statusu KNOW, uwzględniający

planowane działania na rzecz rozwoju młodej ka-

dry naukowej oraz zakres planowanych badań na-

ukowych.

Wśród kryteriów, na podstawie których dokony-

wano oceny wniosków o nadanie statusu KNOW, nie

ma tych odnoszących się do położenia geograﬁcznego

jednostki składającej wniosek.

Dokonane oceny posłużyły następnie do opraco-

wania list rankingowych jednostek ubiegających się

o nadanie statusu KNOW.

W wyniku przeprowadzo-

nej oceny komisje konkursowe rekomendowały nada-

nie statusu KNOW pierwszym jednostkom z list ran-

kingowych.

Minister nauki i szkolnictwa wyższego

podzielił stanowisko komisji konkursowej, że status

KNOW powinien otrzymać podmiot umieszczony na

pierwszym miejscu listy rankingowej, tym samym

nadał status KNOW:

matematycznych: Warszawskiemu Centrum Nauk

Matematycznych,

ﬁzycznych:KrakowskiemuKonsorcjumNaukowemu

im. Mariana Smoluchowskiego „Materia-Energia-

-Przyszłość”,

chemicznych: Warszawskiemu Akademickiemu Kon-

sorcjum Chemicznemu,

dycznych: Konsorcjum Naukowemu Collegium Me-

dicum Uniwersytetu Jagiellońskiego i Instytutu Far-

makologii PAN,

maceutycznych: Wydziałowi Farmaceutycznemu z Od-

działem Medycyny Laboratoryjnej Gdańskiego Uni-

wersytetu Medycznego,

o zdrowiu: Centrum Badań Innowacyjnych UMB.

Jednostki, w skład których weszły podmioty re-

prezentujące środowisko naukowe regionu łódzkiego,

uzyskały ocenę niższą niż te, którym minister nauki

i szkolnictwa wyższego, zgodnie z rekomendacją ko-

misji konkursowych, nadał status KNOW.

Należy także zaznaczyć, że zgodnie z art. 84b.

KNOW w jednym obszarze wiedzy i kształcenia nie

może być większa niż 3.

Tym samym nie było praw-

nej możliwości w przeprowadzonym konkursie nada-

nia więcej niż sześciu jednostkom statusu krajowego

naukowego ośrodka wiodącego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

w sprawie ustawy o wspieraniu rodziny

Odpowiadając na wystąpienie z dnia 31 lipca 2012 r.,

znak: SPS-023-7291/12, dotyczące interpelacji posła

W art. 156 ust. 3 ustawy o wspieraniu rodziny

określającą wysokość odpłatności za szkolenia dla

kandydatów do przysposobienia dziecka.

Nie mogła

ona przekroczyć 150% minimalnego wynagrodzenia

za pracę.

Wysokość odpłatności za szkolenie ustalał

ośrodek adopcyjny organizujący szkolenie.

Ośrodki

powinny były ustalać wysokość tych opłat na real-

nym, dostępnym dla rodzin adopcyjnych poziomie.

Określenie górnej granicy odpłatności miało zapobie-

gać ustalaniu zbyt wygórowanych stawek.

Ponadto ust. 4 cytowanego artykułu dawał moż-

liwość zwalniania kandydatów do przysposobienia

noszenia odpłatności.

Kryteria i zasady tego zwal-

2438

niania określał każdy ośrodek adopcyjny we własnym

zakresie, uwzględniając sytuację rodzinną, zdrowot-

ną, dochodową i majątkową osób lub małżonków oraz

biorąc pod uwagę indywidualną sytuację życiową

osób ubiegających się o przysposobienie dziecka.

Ośrodek adopcyjny decydował również o postępowa-

niu w zakresie odpłatności za szkolenie w przypadku,

gdy kandydaci zrezygnowali ze szkolenia.

Dodatkowo wyjaśniam, że mając na uwadze prze-

z późn. zm.), dochody uzyskane przez ośrodki adop-

cyjne z tytułu opłat wnoszonych przez osoby szkolą-

ce się na kandydatów do przysposobienia dziecka

stanowiły dochód budżetu państwa.

w odniesieniu do powyższych szkoleń będących czę-

ścią zadania zleconego z zakresu administracji rzą-

dowej realizowanego przez samorząd województwa

na mocy art. 184 ustawy miały zastosowanie ogólne

unormowania dotyczące zadań zleconych z zakresu

administracji rządowej (art. 255 ustawy z dnia 27

chody z tytułu odpłatności za szkolenia kandydatów

do przysposobienia dziecka realizowane na podstawie

art. 156 ust. 3 ustawy powinny były być odprowadzo-

ne do budżetu państwa, po zmniejszeniu ich o część

przysługującą marszałkowi województwa w wysoko-

ści 5% pobranych dochodów, zgodnie z art. 6 ust. 1

pkt 5 ustawy o dochodach.

W przypadku niepublicz-

nych ośrodków adopcyjnych środki uzyskane z opłat

za szkolenia powinny były być przekazane do mar-

szałka województwa.

Jednocześnie informuję, że przyjętą przez Sejm

RP w dniu 27 kwietnia 2012 r. ustawą o zmianie

została regulacja stanowiąca o odpłatności za szko-

lenia kandydatów do przysposobienia dziecka (Dz. U.

z dnia 24 maja 2012 r., poz. 579).

Rozwiązanie to

weszło w życie w dniu 8 czerwca 2012 r.

W kwestii skutków realizacji ustawy trudno

w chwili obecnej wypowiadać się co do efektów wpro-

wadzenia ustawy o wspieraniu rodziny i systemie

opcji, gdyż do ministerstwa dopiero spływają z samo-

rządów wojewódzkich informacje o realizacji zadań

ustawy w zakresie działalności ośrodków adopcyj-

nych.

Pierwszej oceny będzie można dokonać dopiero

po przeanalizowaniu danych zebranych ze wszyst-

kich województw.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

w sprawie sprawowania opieki nad dziećmi

w okresach ferii i wakacji letnich (7292)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

interpelację pana posła Johna Abrahama Godsona

(nr SPS-023-7292/12) w sprawie możliwości zorga-

nizowania w okresie ferii zimowych i letnich pracy

szkół w taki sposób, aby mogły dzieciom zapewnić

opiekę, uprzejmie informuję.

Zadania statutowe szkoły wynikające z obowiąz-

ków nałożonych na szkołę przez system oświaty nie

obejmują kwestii organizowania przez szkołę opieki

nad dziećmi w okresie ferii zimowych i letnich.

Zgod-

poz. 432, z późn. zm.) ferie zimowe w szkołach trwają

tego, a ferie letnie rozpoczynają się w najbliższą sobo-

tę po zakończeniu rocznych zajęć dydaktyczno-wycho-

wawczych i kończą z dniem 31 sierpnia.

Kwestią, na którą należy zwrócić uwagę w oma-

wianym zagadnieniu, jest czas urlopu wypoczynko-

wego przysługującego nauczycielowi zatrudnionemu

rie letnie i zimowe.

Przepisy art. 64 ustawy z dnia

lowi temu przysługuje urlop wypoczynkowy w wy-

trwania.

Nauczyciel może być zobowiązany przez dy-

rektora do wykonywania w czasie ferii czynności

związanych z przeprowadzaniem egzaminów, wyko-

nywaniem prac związanych z zakończeniem roku

opracowaniem szkolnego zestawu programów oraz

uczestniczeniem w doskonaleniu zawodowym.

Czyn-

niż 7 dni.

Wymieniony katalog zadań, do wykonania

których dyrektor szkoły może zobligować nauczycie-

la w czasie trwania urlopu, jest zamknięty i nie obej-

muje czynności związanych ze sprawowaniem opieki

na dziećmi.

Należy podkreślić, że w dniach wolnych od zajęć

dydaktyczno-wychowawczych, wynikających z ferii

zimowych i letnich, szkoła nie dysponuje odpowiednim

zapleczem kadrowym pozwalającym na zapewnienie

opieki dzieciom, których rodzice pracują zawodowo.

W konsekwencji dyrektor szkoły nie dysponuje środ-

2439

kami ﬁnansowymiumożliwiającymizorganizowanie

w czasie ferii zajęć wychowawczo-opiekuńczych.

Z omówionych wyżej regulacji prawnych wynika,

że obowiązujące przepisy prawa oświatowego nie dają

podstaw do zmiany pracy szkoły w sposób umożliwia-

jący zapewnienie dzieciom opieki podczas ferii.

Nie ulega wątpliwości, że zagadnienie objęcia uczniów

opieką podczas ferii wymaga przede wszystkim pod-

jęcia odpowiednich działań przez jednostki samorzą-

du terytorialnego.

Wiele samorządów prowadzi dzia-

łania tego typu.

Najpopularniejsze formy wypoczyn-

ku, które odbywają się w miejscu zamieszkania dzieci

i młodzieży, tzw. małe formy wypoczynku (lato w mie-

ście, półkolonie), niejednokrotnie organizowane są

w szkołach we współpracy z dyrektorami szkół i obej-

mują swoim zasięgiem uczniów nie tylko jednej szkoły.

Jednostki samorządu terytorialnego przekazują środ-

ki ﬁnansowenaorganizacjętychformwypoczynku,

w związku z tym udział dzieci i młodzieży w organi-

zowanych imprezach powinien być bezpłatny.

Omawiając kwestie ﬁnansowaniatakichprzedsię-

wzięć przez jednostki samorządu terytorialnego, na-

leży zaznaczyć, że o zakresie, sposobie i źródle ﬁnan-

sowania zadań oświatowych przesądzają przepisy art. 5a

tacje celowe z budżetu państwa.

Analizując przedstawione przez pana posła za-

gadnienie organizowania przez szkołę w okresie ferii

opieki dla dzieci, których rodzice pracują zawodowo,

należy zauważyć, że organizacja i dostępność dla

dzieci i młodzieży różnych form wypoczynku w miej-

scu zamieszkania w dużej mierze zależą także od

aktywności społeczności lokalnej, zgłaszającej swoje

oczekiwania do organu prowadzącego szkołę lub dy-

rektora szkoły.

Pragnę podkreślić, że kompetencje

rady rodziców, określone w ustawie o systemie oświa-

ty, stwarzają rodzicom uczniów możliwość zgłaszania

tym organom potrzeb dotyczących omawianego za-

ra i innych organów szkoły, a także do organu pro-

wadzącego z wnioskami i opiniami we wszystkich

sprawach szkoły, w tym także zapewniania uczniom

opieki w czasie ferii zimowych i letnich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

w sprawie polityki socjalnej dotyczącej dzieci

przebywających w placówkach

wychowawczo-opiekuńczych (7294)

znak: SPS-023-7294/12, dotyczące interpelacji posła

nej dotyczącej dzieci przebywających w placówkach

wychowawczo-opiekuńczych, uprzejmie wyjaśniam.

Opublikowana przez Najwyższą Izbę Kontroli

„Informacja o wynikach kontroli: Funkcjonowanie

placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz ich

współdziałanie z innymi instytucjami na rzecz po-

wyniki kontroli nr P/11/092, przeprowadzonej w la-

tach 2008–2010 oraz w I półroczu 2011 r.

Przedmio-

ją informacje zebrane wcześniej przez Ministerstwo

praktyki, danych statystycznych i badań naukowych,

które wykazały, że dotychczasowy model organizacji

mentów motywujących samorządy do działań na

ministerstwo podjęło działania zmierzające do zmia-

ny tego stanu rzeczy, przygotowując nową ustawę

wprowadzono nowe rozwiązania w zakresie organi-

zacji pieczy zastępczej.

Istotą rozwiązań ujętych

szyć mają działania na rzecz doskonalenia i rozwoju

2440

różnych form pieczy zastępczej nad dzieckiem.

Na-

liwe, zmierzać do integracji dziecka z jego rodziną.

Wśród instytucji sprawujących pieczę zastępczą

rodzinne formy.

Przewiduje się ponadto znaczne

czych w opiece nad dzieckiem poprzez umieszcza-

kach poprzez zmniejszenie do 14 wychowanków

liczby przebywających w nich dzieci.

Zmiany po-

wyższe będą wprowadzane sukcesywnie w kolej-

Wskazane wyżej rozwiązania, jak również zapro-

ponowana w ustawie szeroka gama narzędzi wspar-

cia rodziny biologicznej, które komplementarnie do

prowadzonej przez pracowników socjalnych instytucji

pomocy społecznej pracy socjalnej o różnym stopniu

zintensyﬁkowaniamająwspieraćrodzinybiologiczne

na rzecz zatrzymania w nich dziecka, a w przypadku

konieczności umieszczenia dziecka poza nią – w pie-

czy zastępczej – zmierzać do jak najszybszego do niej

powrotu.

Należy zauważyć, że asystent rodziny – jako

jedno z głównych narzędzi wsparcia rodziny biolo-

gicznej – może w skrajnych przypadkach być skiero-

wany do rodziny na mocy postanowienia sądu opie-

kuńczego.

Natomiast jak najszybszemu powrotowi dziecka

do domu rodzinnego służyć ma sporządzana co pół

roku, a w przypadku dziecka do 3. roku życia nie

rzadziej niż co trzy miesiące, okresowa ocena sytuacji

dziecka.

Po dokonaniu takiej oceny zespół, w skład

którego wchodzą m.in.: pedagog, psycholog, wycho-

wawca, dyrektor placówki, asystent rodziny pracują-

cy z rodziną dziecka, przedstawiciel ośrodka adopcyj-

nego, formułuje na piśmie opinię dotyczącą zasadno-

stępnie przekazuje ją do właściwego sądu.

Wydaje się, że to rozwiązanie w powiązaniu z wy-

mogiem współpracy pomiędzy instytucjami i osobami

zatrudnionymi w celu wspierania rodziny na wszyst-

kich szczeblach samorządu terytorialnego m.in. przy

tworzeniu planu pracy z rodziną oraz planu pomocy

dziecku oraz konsultowanie tych dokumentów nie

tylko w układzie horyzontalnym (koordynacja dzia-

łań instytucji danego szczebla samorządu terytorial-

nego), ale również wertykalnym (koordynacja planów

pomiędzy szczeblem samorządu gminy a samorzą-

dem powiatu) przyniesie – postulowaną we wnio-

skach formułowanych w przesłanej informacji o wy-

nikach kontroli – efektywniejszą współpracę pomię-

dzy instytucjami wspierającymi rodzinę.

Taka właśnie interdyscyplinarna i angażująca

w sprawy dziecka i rodziny różne szczeble samorządu

terytorialnego koncepcja systemu opieki nad dziec-

kiem i rodziną, obok koniecznej współpracy specjali-

stów, znalazła swoje odzwierciedlenie w sferze ﬁnan-

sowej.

Omawiana ustawa wprowadziła obowiązek współ-

ﬁnansowaniaprzezsamorządgminypobytudziecka

w pieczy zastępczej na terenie powiatu (w pierwszym

roku – w 10%, w drugim – w 30%, a w trzecim i kolej-

nych – w 50%).

Różnice w kosztach utrzymania dziecka w rodzi-

nie zastępczej i w placówce opiekuńczo-wychowaw-

czej wynikają z kosztów ponoszonych na utrzymanie

ny zastępczej lub placówki opiekuńczo-wychowaw-

czej.

W przypadku rodzin zastępczych na koszty

dla dziecka oraz ewentualnie wynagrodzenie zawo-

dowej rodziny zastępczej oraz świadczenia przyzna-

wane rodzinie zastępczej o charakterze fakultatyw-

nym.

Natomiast w placówce opiekuńczo-wychowaw-

czej ponoszone są średnie miesięczne wydatki na

przeznaczone na działalność tej placówki (np. wydat-

ki na utrzymanie budynku, amortyzacja tego budyn-

ku, remonty, podatek gruntowy itp., wydatki ponie-

sione na media niezbędne do funkcjonowania placów-

ki, na utrzymanie personelu pomocniczego, w tym

inne wydatki związane z działalnością placówek).

są wyższe w placówce opiekuńczo-wychowawczej niż

w rodzinie zastępczej.

Dlatego też nakłady samorzą-

dów są wyższe na utrzymanie placówki opiekuńczo-

-wychowawczej niż na utrzymanie rodziny zastęp-

czej.

Jest to – obok naczelnej zasady stworzenia dziec-

ku, dla jego dobra, stabilnego rodzinnego środowiska

wujących samorząd powiatowy do zmiany systemu

Przedstawione wyżej rozwiązania, mające przeciw-

działać poruszonym w raporcie Najwyższej Izby Kon-

troli zjawiskom, wraz z obowiązkiem wynikającym

z art. 189 ww. ustawy, na mocy którego Rada Mini-

strów przygotowuje corocznie i przedstawia Sejmowi

i Senatowi RP informację o realizacji ustawy w roku

poprzednim wraz z wnioskami dotyczącymi sposobu

terytorialnego wynikających z ustawy, konstytuują

mechanizm monitorowania realizacji ustawy, który

– wynikającą ze sprawozdań i innych źródeł – ocenę

efektów działania istniejących przepisów.

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane argumenty,

2441

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie planów wprowadzenia

jednolitej ochrony patentowej (7295)

-023-7295/12, interpelacją pana posła Johna Abra-

nolitej ochrony patentowej uprzejmie przekazuję wy-

jaśnienia w przedmiotowej sprawie stanowiące odpo-

Co jest powodem wprowadzenia jednolitej polityki

patentowej?

Nawiązując do powyższego pytania, uprzejmie in-

formuję, że głównym powodem prac nad dossier pa-

tentowym jest występujący w chwili obecnej brak

łatwo dostępnego i taniego systemu ochrony paten-

towej na terytorium Unii Europejskiej.

W chwili obecnej przedsiębiorcy, którzy chcą chro-

nić swoja innowacyjność, używając patentu europej-

skiego obowiązującego w jednym lub większej liczbie

państw umawiających się w ramach Konwencji o udzie-

laniu patentów europejskich

1)

, muszą spełnić wiele

skomplikowanych procedur i ponieść związane z tym

znaczące koszty – w szczególności po przyznaniu pa-

tentu europejskiego, w ramach tzw. walidacji paten-

tu.

Walidacja patentu (tj. przeprowadzenie procedury

związanej z dostarczeniem tłumaczenia patentu eu-

ropejskiego na język urzędowy państwa członkow-

skiego w celu nadania skuteczności na jego teryto-

rium) oznacza konieczność inwestycji w koszty tłu-

maczeń, koszty usług rzeczników patentowych oraz

koszty krajowych publikacji.

Następnie, po udziele-

niu patentu europejskiego, właściciel patentu jest

zobowiązany każdego roku ponieść opłaty związane

z utrzymaniem tego patentu w mocy, które są wno-

szone do każdego krajowego urzędu patentowego

z osobna.

Wszystkie powyższe czynności muszą od-

bywać się w określonym terminie i muszą być dokład-

nie skoordynowane.

Wprowadzenie jednolitego systemu ochrony paten-

towej pozwoli na uzyskanie w jednej procedurze pa-

tentu skutecznego na terytorium wszystkich państw

członkowskich uczestniczących we wzmocnionej współ-

pracy.

W chwili obecnej do wzmocnionej współpracy

przystąpiło 25 państw członkowskich Unii Europej-

skiej.

Ponadto należy mieć na uwadze, że wprowadze-

nie jednolitej ochrony patentowej, zdaniem Komisji

Europejskiej, przyczyni się do obniżenia o ok. 80%

kosztów uzyskania ochrony patentowej.

Według danych Komisji Europejskiej

2)

dotyczących

Komisji Europejskiej koszt uzyskania patentu euro-

si ok. 1850 USD).

Ponadto dzięki wprowadzeniu jednolitego syste-

mu ochrony patentowej zostaną obniżone koszty

magają prowadzenia wielu postępowań przed sąda-

mi w różnych państwach członkowskich Unii Euro-

pejskiej.

Zgodnie z komunikatem Komisji Europejskiej

go prowadzenia sporu sądowego tylko w czterech

państwach członkowskich Unii Europejskiej, w któ-

nie orzecznictwa w sprawach z zakresu patentu eu-

ropejskiego i jednolitego.

Projekt umowy o Jednoli-

tym Sądzie Patentowym przewiduje, że orzeczenia

terenie wszystkich państw stron tego porozumienia,

tu europejskiego mają skutek jedynie na terytorium

kraju siedziby tych organów.

Odnosząc się do poruszanej kwestii naruszenia

wego w sytuacji naruszenia patentu na obszarze wła-

ściwości oddziału Jednolitego Sądu Patentowego ma-

jącego siedzibę w Polsce postępowanie toczyłoby się

pierwszej instancji (oddziałów lokalnych, regional-

nych i oddziału centralnego) oraz z sądu apelacyjne-

go, a sprawy w pierwszej kolejności będą rozstrzyga-

1)

Konwencja o udzieleniu patentu europejskiego została spo-

stąpienia Polski do tej konwencji został podpisany przez prezyden-

ta RP dnia 29 grudnia 2003 r., a Polska formalnie stała się człon-

kiem Europejskiej Organizacji Patentowej od 1 marca 2004 r.

2)

3)

2442

ne przed oddziałem lokalnym lub regionalnym Jed-

nolitego Sądu Patentowego, gdzie językiem postępo-

wania będzie język siedziby tego sądu.

Natomiast w razie, gdyby polski przedsiębiorca na-

ruszył patent w innym państwie członkowskim, wów-

ny do prowadzenia sporu poza granicami Polski.

ności w stosunku do małych i średnich przedsię-

biorstw, osób ﬁzycznych lub organizacji typu non-

-proﬁt,polegającąnatym,żewprzypadkusporusąd,

przed którym prowadzone będzie postępowanie, bę-

sadnionych powodów, aby wiedzieć, że narusza pa-

tent jednolity.

W sytuacji, gdyby Polska nie była stroną umowy

Dlaczego przy tak silnym oporze środowisk na-

ukowych i biznesowych ministerstwo forsuje wpro-

wadzenie zmian w polityce patentowej?

Na szczeblu krajowym możliwość wprowadzenia

skiej, była analizowana od kilku lat – wskazywano

na możliwość uproszczenia procedur oraz zmniejsze-

nia kosztów uzyskania obecnego patentu europej-

skiego.

Ministerstwo Gospodarki prezentuje swoje stano-

4)

oraz

zesa Rady Ministrów instrukcję negocjacyjną do pro-

jektu umowy międzynarodowej o Jednolitym Sądzie

Patentowym.

niesieniu do decyzji Rady upoważniającej do podjęcia

nolitego systemu ochrony patentowej – w dniu 25 lu-

porządzeń w sprawie patentu jednolitego – w dniu

25 maja 2011 r.

Rząd RP zdecydował przystąpić do prac nad utwo-

rzeniem jednolitego systemu ochrony patentowej na

terytorium Unii Europejskiej z uwagi na założenie,

że ogólny bilans korzyści dla polskich przedsiębior-

ców, wynikających m.in. z obniżenia kosztów uzyska-

nia jednolitej ochrony patentowej oraz uproszczenia

procedur przewyższa ewentualne skutki ujemne,

związane np. z brakiem wiążących prawnie tłuma-

czeń dokumentacji patentowej na język polski

5)

.

Projekty regulacji patentowych podlegały konsul-

tacjom społecznym, a ich wyniki zostały opisane

w zatwierdzonych stanowiskach rządu RP i instruk-

cji negocjacyjnej.

W roku 2012 partnerzy gospodarczy, a także śro-

dowisko akademickie przedstawili dodatkowe stano-

wiska wskazujące na potencjalne niedogodności dla

przedsiębiorców zawarte w pakiecie dotyczącym pa-

tentu jednolitego.

Dodatkowo, pomimo że znane są wcześniejsze

analizy, w oparciu o które nad patentem jednolitym

pracują instytucje Unii Europejskiej, w chwili obec-

nej Ministerstwo Gospodarki oczekuje także na wy-

niki zleconej analizy kosztów i korzyści dla polskich

nolitej ochrony patentowej.

Analiza ta będzie odno-

siła się do aktualnych projektów pakietu patentowe-

go.

Wykonawca został wyłoniony w trybie przetargu

Niezależnie od powyższego pragnę zwrócić uwa-

gę, że dla pełnej oceny projektowanego systemu są-

downictwa patentowego znaczenie będą miały nie

4)

Tj.

projektu rozporządzenia Rady i Parlamentu Europej-

skiego wprowadzającego wzmocnioną współpracę w dziedzinie

rozporządzenia Rady wprowadzającego wzmocnioną współpracę

5)

W powyższym zakresie należy pamiętać, że dostępny bę-

systematycznemu doskonaleniu w celu zapewnienia jego pełnej

operacyjności najpóźniej do dnia wejścia w życie regulacji paten-

sporu, to zgodnie z projektem rozporządzenia ws. tłumaczeń pa-

2443

tylko przepisy umowy o Jednolitym Sądzie Patento-

wym, ale także decyzje o lokalizacji poszczególnych

oddziałów sądu (lokalnych i regionalnych) oraz po-

stanowienia regulaminu Jednolitego Sądu Patento-

wego (the rules of procedure), którego projekt wciąż

nie został jeszcze przekazany państwom członkow-

skim do konsultacji.

Regulamin Jednolitego Sądu Patentowego okre-

ślał będzie zasadnicze kwestie, w jaki sposób umowa

będzie stosowana.

Jego przepisy mają w jak najlep-

szym stopniu chronić interesy stron i zapewnić wy-

konanie niektórych gwarancji dla stron, przewidzia-

nych w umowie, np. stosowanie obniżonych opłat

sądowych dla osób ﬁzycznych, małych i średnich

przedsiębiorstw, jednostek badawczo-rozwojowych

czy też dostępu do tłumaczeń materiałów proceso-

wych oraz tłumaczeń ustnych w trakcie postępowa-

nia.

W momencie upublicznienia projektu regulami-

nu Jednolitego Sądu Patentowego Ministerstwo Go-

spodarki deklaruje jego szerokie konsultacje meryto-

ryczne ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.

Czy wprowadzenie jednolitej polityki patentowej

nie spowoduje spadku innowacyjności Polski w sto-

sunku do innych krajów Unii Europejskiej?

W chwili obecnej polska gospodarka charaktery-

zuje się stosunkowo niskim poziomem innowacyjno-

ści.

W międzynarodowym ujęciu porównawczym (ra-

port „Innovation Union Scoreboard 2011”) niższy od

Polski wynik mają państwa takie jak: Rumunia, Li-

twa, Bułgaria, Łotwa.

Z tego powodu potrzebne są

państw Unii Europejskiej zachęci polskie podmioty

kurencyjności na rynku wewnętrznym, jak również

podmiotów ochroną swoich rozwiązań technicznych

w Europie.

ilości wynalazków, a przez to rozszerzenia dostępnej

wiedzy.

Patenty są instrumentami, które pobudzają

jest gospodarka oparta na wiedzy.

Wskaźniki ekonomiczne w raportach Komisji Eu-

jednolity prowadzi do takiego rozwiązania, żeby

ropejskiej mieli takie same możliwości i korzyści.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie odpłatnego przekazywania

do koncernów farmaceutycznych krwi oddanej

honorowo przez krwiodawców (7296)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

przy piśmie, SPS-023-7296/12, z dnia 31 lipca 2012 r.,

w sprawie odpłatnego przekazywania krwi oddanej

honorowo przez krwiodawców do koncernów farma-

ceutycznych uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

naszego kraju.

Do wytwórni farmaceutycznych wy-

Pragnę nadmienić, że za wszystkie składniki

krwi (KKcz, KKP, osocze) centra krwiodawstwa

otrzymują opłatę, niezależnie czy składniki kierowa-

ne są do szpitali czy ﬁrmfarmaceutycznych.

Opłaty

pobierane przez centra krwiodawstwa są traktowane

organizacyjne publicznej służby krwi nie działają dla

zysku.

W przypadku niewykorzystania krwi lub jej

(w szczególności osocza) do przetworzenia w leki.

Wa-

runkiem wykorzystania krwi do celów innych niż

Przykładowy wzór ankiety dla kandydatów na

2444

1 stycznia 2012 r.

Wprowadzenie zmiany w kwestio-

nariuszu dawcy nastąpiło na podstawie rekomenda-

cji przedłożonej ministrowi zdrowia przez Krajową

w październiku 2011 r.

poprawiony wzór kwestionariusza dawcy.

Zgodnie

z przygotowywanymi zmianami kandydaci na dawcę

krwi są poinformowani o możliwości wykorzystania

zgody na odpłatne przekazanie osocza do wytwórni

zostaną pobrane i przekazane do celów klinicznych,

w zależności od potrzeb podmiotów leczniczych, lub

zutylizowane.

Poniżej przedstawiam nowy zapis w kwestiona-

riuszu, który obowiązuje od 1 lipca 2012 r.

Oświadczam, że otrzymałem w przystępnej for-

mie informacje na temat możliwości przetworzenia

oddanego przeze mnie osocza w leki w przypadku

niewykorzystania go do celów klinicznych.

Wyrażam zgodę, aby pobrana ode mnie krew i jej

składniki zostały wydane za opłatą do podmiotów

leczniczych z przeznaczeniem do celów klinicznych.

Data……….

Podpis krwiodawcy ………………..

Wyrażam zgodę, aby osocze, uzyskane z pobranej

ode mnie krwi pełnej lub pobrane ode mnie metodą

aferezy, w przypadku niewykorzystania go do celów

klinicznych, zostało wydane za opłatą do wytwórni far-

maceutycznych jako surowiec do wytwarzania leków.

Data...…….

Podpis krwiodawcy ………………..

Nie wyrażam zgody, aby osocze, uzyskane z po-

wytwórni farmaceutycznych jako surowiec do wy-

twarzania leków.

Data………

Podpis krwiodawcy ………………...

Z osocza ludzkiego wytwarzane są koncentraty

mięśniowe, albumina.

Większość koncentratów czyn-

ników krzepnięcia, albumina i immunoglobuliny nie-

stety nie posiadają odpowiedników wytwarzanych

że leki osoczopochodne ratują życie i zdrowie pacjen-

tów chorujących m.in. na hemoﬁlię,atakżepacjentów

po przeszczepach, z niedoborami odporności etc.

Dlatego należy mieć szczególnie na uwadze to, że

każdy krwiodawca, który decyduje się z potrzeby ser-

ca oddać cząstkę siebie dla innych, oddając swoją

krew, ratuje czyjeś zdrowie lub życie, czy to przez

fakt, iż jego krew zostanie przekazana potrzebują-

cym pacjentom w szpitalu, czy to przez fakt, że otrzy-

ma lek ratujący życie uzyskany z jego osocza.

W odniesieniu do planowanych działań w celu po-

prawy wizerunku centrów krwiodawstwa uprzejmie

informuję, że w resorcie zdrowia realizowany jest

czalności Rzeczypospolitej Polskiej w krew, jej skład-

niki i produkty krwiopochodne na lata 2009–2014”.

Program ten ma charakter strategiczny i długoter-

minowy.

Celem ogólnym ww. programu jest osiągnięcie

Ponadto Ministerstwo Zdrowia, Narodowe Cen-

trum Krwi oraz centra krwiodawstwa inicjują wiele

akcji związanych z promowaniem krwiodawstwa, edu-

kacją dzieci i młodzieży w zakresie krwiodawstwa

i krwiolecznictwa oraz aktywnie włączają się w wy-

darzenia, które mogą wpłynąć na wzrost świadomo-

ści Polaków o honorowym oddawaniu krwi.

Jestem przekonany, że zamieszczone wyjaśnienia

cych przetoczenia krwi, jej składników, a także po-

trzebujących leków osoczopochodnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Radziewicz-Winnicki

2445

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie malejącego poczucia bezpieczeństwa

uczniów w polskich szkołach (7298)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, SPS-023-7298/12, pana posła Johna Abra-

w szkole, uprzejmie wyjaśniam, że resort edukacji

sji i przemocy.

2)

.

m.in.:

niania stanowi jeden z elementów pracy wychowaw-

czej.

W każdej szkole powinny być również opracowa-

ne procedury postępowania w sytuacjach zagrożenia

ników szkoły oraz w innych sytuacjach niewłaściwych

w zakresie funkcjonowania społecznego.

3)

1)

2446

mocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych

wprowadzona – w przedszkolach, gimnazjach i szko-

publiczna placówka doskonalenia nauczycieli o zasię-

kacji narodowej podejmuje działania na rzecz podno-

szenia jakości edukacji zgodnie z polityką oświatową

państwa, szczególnie poprzez wspieranie szkół i pla-

cówek systemu oświaty w realizacji ich zadań dydak-

1) „Mobbing i bullying w szkole.

Charakterysty-

ka zjawiska i program zapobiegania”.

średnie wspomaganie rozwoju szkół poprzez wdroże-

uczycieli, w ramach którego możliwe będzie sﬁnan-

4)

Dz. U. Nr 228, poz. 1487.

2447

form wspomagania – rocznych ofert doskonalenia

szono konkursy na łączną kwotę 4 750 000,00 zł dla

organizacji pozarządowych oraz jednostek samorzą-

du terytorialnego w zakresie proﬁlaktykidzieciimło-

dzieży pod nazwą:

1.

„Wspieranie realizacji programu wychowawcze-

Celem konkursu było promowanie najbardziej

stycznych i naukowych oraz rozwijanie sieci współ-

kurs wpłynęło 696 ofert.

Projekty wybrane w tym

konkursie realizowane były w 2011 r.

jektów.

program „ProﬁlaktykaaTy”–PaT/E(Ejakeduka-

cja) w województwach: lubelskim, opolskim i pomor-

skim.

Program PaT/E należy do strategii proﬁlak-

tycznych aktywizujących twórczo młodzież na rzecz

gramu PaT/E zostali przeszkoleni animatorzy, wśród

z zaangażowaniem młodzieżowego wolontariatu i ak-

W wielu szkołach na terenie całego kraju, mło-

dzież włącza się w działania programu „Proﬁlaktyka

a Ty”.

Trwają też rozmowy z Komendą Główną Po-

licji na temat jego kontynuacji w 2012 r.

Jednym z priorytetów Ministerstwa Edukacji Na-

6)

placówki wychowania pozaszkolnego

7)

dług rzeczywistej liczby uczniów, w szkołach zlokali-

5)

6)

7)

Dz. U. Nr 288, poz. 1693.

2448

dowiska lokalnego.

Należy zauważyć, że wszelkie

W roku szkolnym 2010/2011, według informacji

30 września 2011 r., w publicznych placówkach wy-

chowania pozaszkolnego zorganizowano 33 407 form

zajęć stałych i okresowych dla 1 105 619 uczestni-

ków, którzy rozwijali swoje pasje i zainteresowania

tystycznych kształtujących m.in. tożsamość kulturo-

wą, regionalną i europejską młodego pokolenia.

Dzia-

celu zagospodarowanie czasu wolnego i przeciwdzia-

łanie różnym formom patologii wśród dzieci i mło-

dzieży.

Przywołane już wcześniej badania CBOS mó-

ponadgimnazjalnych (46%) deklaruje, że korzysta ze

łą.

Wyniki dotychczasowych badań wskazują na sys-

tematyczne zwiększanie się grupy młodych ludzi

uczestniczących w ponadprogramowych zajęciach

szkolnych (wzrost o 10 punktów procentowych w sto-

Reasumując, należy podkreślić, że resort edukacji

W odniesieniu do informacji zawartych w „Rzecz-

pospolitej”, a przytoczonych w interpelacji uprzejmie

informuję, że Pracownia Szkolnych Uwarunkowań

Efektywności Kształcenia (SUEK), działająca w ra-

mach Instytutu Badań Edukacyjnych, prowadzi od

2010 r. badanie podłużne w szkołach podstawowych.

Próba badawcza jest reprezentatywna dla kraju

i obejmuje około 6700 uczniów w 172 szkołach pod-

stawowych.

Pełny cykl badawczy obejmie lata 2010–

–2014.

Przez ten okres śledzone będą losy szkolne

uczniów, którzy we wrześniu 2010 r. rozpoczęli naukę

w III klasie szkoły podstawowej.

Celem badania jest

identyﬁkacjakluczowychczynnikówszkolnychwa-

runkujących efektywność kształcenia w szkołach

podstawowych.

W ramach dwóch pierwszych etapów badania zba-

dano szereg charakterystyk społecznych i psycholo-

gicznych uczniów, ich rodziców oraz nauczycieli.

I etap badania był realizowany w okresie od stycznia

do kwietnia 2011 r.

W listopadzie i grudniu 2011 r.

zrealizowano II etap badania obejmujący m.in. osią-

gnięcia szkolne uczniów oraz opinie rodziców w róż-

nych sprawach związanych z funkcjonowaniem szko-

ły.

Na jesieni roku 2012 planowany jest kolejny etap

badania.

Pytanie otwierające kwestionariusz ankiety dla

rodziców w II etapie badania brzmiało: „Jakie cechy

powinna mieć pani/pana zdaniem dobra szkoła?

Pro-

szę zaznaczyć trzy najważniejsze cechy charakteryzu-

jące, pani/pana zdaniem, dobrą szkołę”.

Kategorie:

— przyjazna dla ucznia, miła, z dobrą atmosferą,

— bezpieczna dla ucznia, bez przemocy i patologii

(narkotyki, używki itp.),

— dobrze wyposażona, nowoczesna, czysta, odpo -

wiedniej wielkości, z obiektami sportowymi itp.,

— powinna mieć dobrą opinię: wysokie miejsce

w rankingach, uznanie w środowisku,

— powinna zatrudniać kompetentnych, dobrych

nauczycieli, potraﬁących nauczać, wymagających,

motywujących, rozwijających uczniów,

— powinny w niej panować dobre kontakty na -

uczycieli z uczniami: szacunek dla uczniów, indywi-

dualne ich traktowanie, sprawiedliwe ocenianie, wy-

rozumiałość,

— powinna zapewniać dobre wychowanie (kształ -

towanie charakteru, osobowości, wartości) oraz opie-

kę nad uczniami,

— powinna być dobrze zorganizowana: z dogod -

nym rozkładem zajęć, ułatwiać dojazdy,

— powinna współpracować z rodzicami i środowi -

skiem lokalnym,

— powinna zapewniać szeroką ofertę zajęć dodat -

kowych, np. językowych, sportowych, koła zaintere-

sowań,

— powinna zapewniać wysoki poziom nauczania,

duże szanse na dalsze kształcenie się i dobry zawód,

— inne (jakie? – proszę wypisać).

Zaproponowane w ankiecie odpowiedzi zostały

sformułowane na podstawie badania pilotażowego.

Rozkład procentowy odpowiedzi na pytanie przed-

stawia tabela 2, str. 2449 oraz umieszczony pod nią

wykres 1, str. 2449.

Odnosząc się do przytoczonych za artykułem

z „Rzeczpospolitej” wyników, należy stwierdzić, że

nie są one w pełni ścisłe.

Po pierwsze przytoczone

wartości to kolejno 79, a nie 80%, jeśli chodzi o wybór

odpowiedzi „Bezpieczna dla ucznia, bez przemocy

i patologii” oraz 59, a nie 40%, jeśli chodzi o odpo-

wiedź „Powinna zatrudniać kompetentnych, dobrych

motywujących, rozwijających uczniów”.

Najważniej-

2449

Wykres 1.

Rozkład częstości udzielanych odpowiedzi na pyt.

1 kwestionariusza ankiety rodzicielskie

z II etapu badania podłużnego SUEK

Kafeteria odpowiedzi w pytaniu

Częstość

wybierania

danej

pozycji

%

Przyjazna szkoła Przyjazna dla ucznia, miła, z dobrą atmosferą.

2001 43%

Nowoczesna szkoła

Dobrze wyposażona, nowoczesna, czysta, odpowiedniej wielkości, z obiektami

sportowymi itp.

1176 25%

Szkoła z dobrą kadrą

Powinna zatrudniać kompetentnych, dobrych nauczycieli, potraﬁącychnauczać,

wymagających, motywujących, rozwijających uczniów.

2768 59%

Sprawiedliwa szkoła

Powinny w niej panować dobre kontakty nauczycieli z uczniami – szacunek dla

uczniów, indywidualne ich traktowanie, sprawiedliwe ocenianie, wyrozumiałość.

1943 41%

Szkoła dobrze wychowująca

Powinna zapewniać dobre wychowanie (kształtowanie charakteru, osobowości,

wartości) oraz opiekę nad uczniami.

991 21%

Dobrze zorganizowana

szkoła

Powinna być dobrze zorganizowana: z dogodnym rozkładem zajęć, ułatwiać

dojazdy.

358 8%

Szkoła współpracująca Powinna współpracować z rodzicami i środowiskiem lokalnym.

582 12%

Dodatkowe zajęcia w szkole

Powinna zapewniać szeroką ofertę zajęć dodatkowych, np. językowych,

sportowych, koła zainteresowań.

850 18%

Wysoki poziom nauczania

w szkole

1056 23%

Inne cechy

dobrej szkoły – jakie

Powinna mieć inne cechy (jakie?).

40 1%

2450

sza jest jednak interpretacja uzyskanych wyników.

Rodzice nie oceniali szkoły, do której chodzi ich dziec-

ko, ale wypowiadali się o pożądanych cechach szkoły

w ogóle.

Nie można zatem uznać za właściwe łączenie

faktu częstego wybierania odpowiedzi „Bezpieczna

w interpelacji zjawiskiem społecznym nazwanym

„rosnącą falą przemocy wśród uczniów”.

Uzyskany wynik jest dość typowy i potwierdza,

że w wypadku rodziców uczniów szkół podstawowych

bezpieczeństwo jest sprawą najważniejszą.

W świetle

wiedzy pedagogicznej jest oczywiste, że rodziców

wpierw interesuje zapewnienie dziecku bezpieczeń-

stwa, a w drugiej kolejności interesuje ich wynik

szkoły w rankingach czy fakt organizowania przez

nią zajęć pozalekcyjnych.

Dla badaczy interesujące

jest, czy relatywne nasilenie tej potrzeby zmienia się

w czasie i jak rodzice w różnych szkołach różnią się

pod tym względem.

Należy też podkreślić, że prowadzi się w Polsce

wiele badań zarówno nad poczuciem bezpieczeństwa,

jak i przemocą wśród uczniów, i żadne z nich nie

wskazuje na gwałtowne nasilenie zarówno poczucia

zagrożenia, jak i realnej agresji szkolnej.

Na przykład

w cyklicznych badaniach CBOS procent nastolatków

stwierdzających, że stykają się w szkole z ﬁzycznym

znęcaniem starszych uczniów nad młodszymi (odpo-

wiedzi „bardzo często” i „dość często”), w 1996 r.

wynosił 14%, natomiast w 2010 r.

– 12%.

Odpowiedź

„w ogóle” wybrało odpowiednio 28% i 48% respon-

dentów.

Jeszcze wyraźniej spada odsetek odpowiedzi

potwierdzających występowanie w środowisku rówie-

śniczym takich zjawisk jak wymuszanie pieniędzy,

odbieranie siłą rzeczy osobistych czy kradzieży.

Rów-

nież międzynarodowe badania porównawcze nie po-

twierdzają katastroﬁcznejwizji.

Naprzykładwba-

daniu efektów edukacji obywatelskiej IEA ICCS 2009

Polska na skali spostrzeganego przez nauczycieli na-

silenia zachowań problemowych uczniów plasuje się

dokładnie w średniej międzynarodowej.

Inne badanie

międzynarodowe – IEA PIRLS 2006 – przyniosło

dane pozwalające twierdzić, że polscy uczniowie klas

III szkoły podstawowej czują się bardziej bezpiecznie

w szkole niż uczniowie w tym wieku w większości

krajów, które wzięły udział w tym badaniu.

Pod

względem poczucia bezpieczeństwa w szkołach polscy

trzecioklasiści uplasowali się na piątej pozycji wśród

45 krajów.

Oczywiście przytoczone wyniki w żadnym razie

nie dowodzą, że polska szkoła pozbawiona jest w peł-

ni przejawów negatywnych zachowań.

To ważne pro-

blemy pedagogiczne, które powinny być przedmiotem

troski zarówno polityków, pracowników oświaty, jak

i badaczy.

Ale należy widzieć je we właściwej skali.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 sierpnia 2012 r.

w sprawie abonamentu radiowo-telewizyjnego

i sposobu jego wykorzystania (7299)

(sygn.

SPS-023-7299/12) w sprawie abonamentu ra-

diowo-telewizyjnego i sposobie jego wykorzystania

uprzejmie przekazuję stosowne informacje.

W pierwszej kolejności pragnę podkreślić, iż Mi-

nisterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego stale

wspiera produkcję programową nadawców publicz-

nych.

W roku 2012 ministerstwo wraz z podległymi

instytucjami kultury, a także Polskim Instytutem

Sztuki Filmowej udzieliło Telewizji Polskiej SA dota-

cji w łącznej kwocie 8 320 000 zł na realizację naj-

ważniejszych działań nadawcy publicznego w zakre-

sie realizacji misji publicznej.

Kwoty te przekazywa-

ne były na produkcję spektakli „Teatru Telewizji”,

organizację festiwali (np. Festiwal Polskich Fil-

mów Fabularnych w Gdyni, Festiwal Kultury Kre-

sowej), oraz innych audycji o tematyce kulturalnej

(np. „Wszystko o kulturze”, cykl wywiadów z twór-

cami, „Tu kultura”).

Powyższe działania MKiDN mają na celu przede

wszystkim wsparcie produkcji szczególnie istotnych

ze względu na wypełnianie misji przez nadawców pu-

blicznych.

Pragnę podkreślić, iż planowane jest dal-

sze doﬁnansowanie działalności spółek publicznej

radiofonii i telewizji o podobnym zakresie również

w przyszłym roku.

Jednocześnie w Ministerstwie Kultury i Dziedzic-

twa Narodowego oraz Ministerstwie Finansów trwa-

ją prace analityczne związane z koniecznością zwięk-

szenia ﬁnansowaniapublicznegodlanadawcówpu-

blicznych.

Rozważane jest m.in. udzielenie rekom-

pensaty z tytułu ustawowych zwolnień niektórych

kategorii osób z obowiązku uiszczania opłat abona-

mentowych.

Przyjęcie takiego rozwiązania mogłoby

zapewnić stabilność ﬁnansową nadawców publicz-

nych do czasu wypracowania ostatecznych propozycji

w zakresie ﬁnansowaniatychnadawców.

Prowadzone są także analizy możliwych działań

w perspektywie długofalowej.

Podczas prac prowa-

dzonych przez MKiDN oraz MF rozważane jest m.in.

wprowadzenie specjalnej opłaty, którą mieliby pono-

sić nadawcy komercyjni, a z której przychodów mia-

łoby być ﬁnansowanewypełnianiemisjipublicznej.

Analizowana jest także propozycja przedstawiona

w tzw. projekcie twórców, polegająca na utworzeniu

funduszu misji publicznej.

Należy jednak podkreślić,

iż rozwiązania te wymagają szczegółowych analiz

ekonomicznych, ﬁnansowychiprawnychwszczegól-

2451

ności w kontekście europejskiego prawa konkurencji

oraz orzecznictwa ETS.

Pragnę jednak podkreślić, iż

w ramach prowadzonych prac nie jest brane pod uwa-

gę działanie polegające na objęciu sprzedaży odbior-

ników telewizyjnych dodatkową opłatą przeznaczoną

na ﬁnansowaniemediówpublicznych.

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

w sprawie udzielania szybkich pożyczek

i funkcjonowania instytucji ﬁnansowych

w Polsce (7300)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

stytucji finansowych w Polsce, przesłaną w dniu

31 lipca br. przy piśmie nr SPS-023-7300/12, uprzej-

mie przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Firmy zajmujące się udzielaniem pożyczek prowa-

dzą swoją działalność na polskim rynku już od wielu

lat.

Usługi instytucji parabankowych są z reguły

znacznie droższe niż kredyty bankowe ze względu na

akceptację zwiększonego poziomu ryzyka.

Przedsię-

biorstwa te nie przekraczają wymagań określonych

tzw. ustawą antylichwiarską

1)

, ustalając odsetki od

pożyczki lub kredytu na dopuszczonym poziomie, jed-

nakże pobierają dodatkowe opłaty w postaci np. opła-

ty przygotowawczej, opłaty za obsługę domową czy

dodatkowego ubezpieczenia, w wyniku czego rzeczy-

wista stopa oprocentowania kredytu sięga lub nawet

przekracza 100%

2)

.

Instytucje parabankowe zajmują się m.in. udzie-

laniem pożyczek, w szczególności konsumenckich.

Świadczenie usług w zakresie udzielania kredytów

konsumenckich objęte jest przepisami ustawy z dnia

polskiego porządku prawnego postanowienia dyrek-

tywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE

Rozwojowi działalności ww. ﬁrmsprzyjazaostrze-

nie polityki regulacyjnej wobec sektora ﬁnansowego,

w tym w szczególności wobec banków oraz nałożenie

bardziej restrykcyjnych wymogów ostrożnościowych

na banki

3)

.

Klienci detaliczni, którzy wskutek obo-

wiązywania zaostrzonych regulacji nie posiadają wy-

starczającej zdolności kredytowej do uzyskania kre-

dytu w banku, kierują się do instytucji parabanko-

wych, które nie podlegają tego rodzaju regulacjom.

Jednocześnie należy zauważyć, że coraz więcej osób

poszukuje alternatywnych metod oszczędzania, któ-

re przyniosłyby im większy dochód niż standardowe

lokaty bankowe, co stwarza perspektywę rozwoju ko-

lejnych rodzajów produktów oszczędnościowych.

Ustawa o kredycie konsumenckim wprowadza re-

gulacje mające na celu ochronę kredytobiorców kre-

dytu konsumenckiego, w tym szczególności w zakre-

sie obowiązków informacyjnych kredytodawców za-

równo na etapie przed zawarciem umowy, jak i w sa-

mej umowie kredytu, a także możliwości odstąpienia

od umowy oraz dokonania przedterminowej spłaty

kredytu

4)

.

Jednocześnie należy podkreślić, że każdy

kredytodawca udzielający kredytu konsumenckiego

ma obowiązek dokonania, przed zawarciem umowy,

oceny ryzyka kredytowego potencjalnego kredyto-

biorcy.

Ustawa o kredycie konsumenckim wprowadza

jednakże dowolność w zakresie źródła pozyskiwania

informacji służących do oceny ryzyka kredytowego.

Stosownie do przepisów art. 9 ust. 2 ww. ustawy oce-

na ryzyka kredytowego dokonywana jest na podsta-

wie informacji uzyskanych od konsumenta lub za-

wartych w bazie danych kredytodawcy.

Podmioty

pozabankowe oferujące kredyty konsumenckie nie są

tym samym zobligowane do konsultowania zewnętrz-

1)

poz. 1316).

2)

konsumenckim uwzględnia wszystkie koszty i opłaty, jakie kon-

sument jest zobowiązany ponieść w związku z zaciągnięciem

kredytu, czy to w banku, czy w pozabankowym podmiocie po-

życzkowym.

Sposób kalkulacji RRSO określają przepisy unijne

i jest jednolity dla wszystkich państw członkowskich UE.

3)

Komisja Nadzoru Finansowego opublikowała w lutym

2010 r.

„Rekomendację T dotyczącą dobrych praktyk w zakresie

ra ustanawia szczegółowe zasady postępowania przy udzielaniu

tego rodzaju kredytów przez banki.

Bank jest zobligowany do sto-

sowania przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, a dodatko-

wo powinien kierować się zaleceniami „Rekomendacji T”, która

jest znacznie bardziej restrykcyjna w zakresie obowiązku badania

zdolności kredytowej klienta, a także ustanawia maksymalny li-

mit relacji wydatków związanych z obsługą zobowiązań kredyto-

wych do średnich dochodów netto osiąganych przez kredytobiorcę

na poziomie 50% oraz 65% dla osób osiągających dochody powyżej

przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce.

4)

Ustawa m.in. nakłada na kredytodawców obowiązek udzie-

lenia konsumentowi szczegółowych informacji o oferowanym pro-

dukcie kredytowym, np. o wysokości rzeczywistej rocznej stopy

oprocentowania kredytu.

W celu ułatwienia konsumentom porów-

nywania ofert różnych kredytodawców oraz umożliwienia doko-

nania wyboru optymalnej oferty wprowadzono na poziomie całej

UE tzw. Europejski Ujednolicony Formularz Kredytowy, sporzą-

dzony w formie tabelarycznej, który w sposób jednolity prezentu-

je szczegółowe informacje na temat oferowanych kredytów kon-

sumenckich.

Ustawa o kredycie konsumenckim wydłużyła ponad-

już po jej zawarciu, bez podania przyczyny.

Ustawa gwarantuje

konsumentowi możliwość dokonania przedterminowej spłaty kre-

dytu przez cały okres trwania umowy kredytowej.

2452

nych baz danych (np. biur informacji gospodarczej)

oraz jednocześnie do zasilania tych baz informacjami

dotyczącymi swoich klientów.

Wprowadzenie tego ro-

dzaju obowiązku umożliwiłoby z jednej strony moni-

torowanie skali zadłużenia polskiego społeczeństwa

w podmiotach pozabankowych, z drugiej strony na-

tomiast ograniczyłoby ekspansję tzw. pożyczek bez

BIK-u udzielanych często osobom, które posiadają

już zadłużenie w innych podmiotach, natomiast ko-

lejne kredyty zaciągają w celu dokonania spłaty tego

zadłużenia.

Niektóre instytucje parabankowe prowadzą rów-

nież działalność quasi-depozytową, tj. oferują pro-

dukty oszczędnościowe, obchodząc zakaz przyjmowania

lokat przez instytucje niebankowe, wynikający z przepi-

Należy podkreślić, że produkty oferowane przez tego

rodzaju podmioty powstają na bazie przepisów usta-

miotów oferuje tzw. kontrakty lokacyjne, które są

formą pożyczki udzielanej ﬁrmieprzezklienta,opro-

centowanej na warunkach korzystniejszych niż de-

pozyty bankowe.

Inne z podmiotów oferują tzw. umo-

wy składu, które polegają na nabyciu i przechowywa-

niu w imieniu i na rachunek klienta metali szlachet-

nych oraz ich późniejszym odkupie.

Działalność tego

typu podmiotów nie jest jednak objęta systemem

gwarancji w ramach Bankowego Funduszu Gwaran-

cyjnego.

Aktualne przepisy prawne nie przewidują szcze-

gólnych wymogów organizacyjnych ani kompetencyj-

nych wobec podmiotów świadczących usługi polega-

jące na udzielaniu kredytów (pożyczek) konsumenc-

kich.

Oznacza to, że każdy podmiot może udzielać

kredytów konsumenckich i podlega on ogólnym za-

sadom dotyczącym prowadzenia działalności gospo-

darczej na terytorium Polski.

Prezes UOKiK, mając na względzie ochronę praw

konsumentów, może podejmować w interesie publicz-

nym działania na podstawie przepisów ustawy z dnia

kresie prezes UOKiK może przede wszystkim prowa-

dzić postępowania w sprawach o naruszenie zbioro-

wych interesów konsumentów w rozumieniu art. 24

ww. ustawy oraz występować do Sądu Ochrony Kon-

UOKiK może również, w drodze decyzji, nałożyć na

przychodu osiągniętego w poprzednim roku oblicze-

niowym.

Ponadto należy wskazać, iż w zakresie za-

pewnienia konsumentom możliwości skutecznego

dochodzenia swoich praw szczególnie ważną rolę od-

grywają powiatowi i miejscy rzecznicy konsumentów

oraz organizacje konsumenckie.

Do ich zadań należy

m.in. zapewnienie bezpłatnego poradnictwa i infor-

macji prawnej w zakresie ochrony konsumentów,

a także mogą oni, o ile uznają to za uzasadnione,

występować do przedsiębiorców w celu wyjaśnienia

sprawy oraz wytaczać powództwa na rzecz konsu-

mentów.

Natomiast w kontekście działalności podmiotów

quasi-depozytowych należy wskazać, że sankcje kar-

ne umożliwiające ograniczanie opisywanego zjawiska

zostały przewidziane w ustawie Prawo bankowe.

Sto-

sownie do przepisów art. 171 ust. 1 tej ustawy pro-

wadzenie działalności polegającej na gromadzeniu

nych lub jednostek organizacyjnych niemających oso-

bowości prawnej, w celu udzielania kredytów, poży-

wymaga, że Komisja Nadzoru Finansowego w przy-

padku powzięcia informacji o prowadzeniu bez ze-

zwolenia działalności polegającej de facto na przyj-

mowaniu depozytów sukcesywnie kieruje do proku-

ratury zawiadomienia o możliwości popełnienia prze-

stępstwa przez podmioty quasi-depozytowe.

Skutecz-

ność egzekwowania zakazu wynikającego z art. 5

ust. 4 ustawy Prawo bankowe i odpowiedzialności

karnej określonej w art. 171 leży w gestii prokuratu-

ry i sądów.

Warto dodatkowo zauważyć, że w toku swoich

działań Urząd Komisji Nadzoru Finansowego ziden-

tyﬁkowałwśródpodmiotówdziałającychnarynku

podmioty, które wykonują usługi, w tym usługi ban-

kowe, nie posiadając wymaganych przepisami prawa

zezwoleń.

Ostrzeżenia przed powierzaniem środków

ﬁrmombezlicencjiilistętychﬁrmUrządKomisji

Nadzoru Finansowego publikuje na stronie interne-

towej www.knf.gov.pl.

Odnosząc się do pytania dotyczącego wprowadze-

nia obowiązku uzyskania zgody na zaciągnięcie po-

życzki od osób, które mogą zostać obciążone jej spła-

tą, uprzejmie informuję, że relacje pomiędzy człon-

kami najbliższej rodziny regulują przepisy ustawy

Kodeksu jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie bez

rzyciel może żądać zaspokojenia z majątku osobiste-

dów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności

praw (praw autorskich, praw pokrewnych, prawa wła-

sności przemysłowej oraz innych praw twórcy), a je-

żeli wierzytelność powstała w związku z prowadze-

niem przedsiębiorstwa, także z przedmiotów mająt-

kowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

2453

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

(7301)

Interesująca pana posła autostrada A1 została uję-

–2015” (uchwała Rady Ministrów w dniu 25 stycznia

2011 r.) i jej poszczególne odcinki znajdują się aktual-

nie na różnym stopniu zaawansowania.

Poniżej przed-

— Odcinek węzeł Czerniewice – węzeł Odolion

Inwestycja realizowana jest przez konsorcjum

ﬁrmSRBCivilEngineeringLimited,PBGSA,Apri-

Limited.

Zaawansowanie rzeczowe wynosi około

61,5% (stan na 5 sierpnia 2012 r.).

Termin umowny

Hydrobudowa Polska SA.

Przewiduje się, iż oddanie

inwestycji do użytku nastąpi wiosną 2013 r.

— Odcinek węzeł Brzezie – węzeł Kowal:

Przedmiotowa inwestycja realizowana jest przez

konsorcjum ﬁrm SRB Civil Engineering Limited,

tuje się na poziomie około 51% (stan na 5 sierpnia

śnia 2012 r.

Opóźnienie na kontrakcie szacowane jest

na około 3–4 miesiące.

Podobnie jak dla ww. inwesty-

cji powodem opóźnień w realizacji kontraktu była

upadłość ﬁrm wchodzących w skład konsorcjum.

W związku z powyższym oddanie inwestycji do użyt-

ku nastąpi wiosną przyszłego roku.

— Odcinek węzeł Kowal – węzeł Sójki:

Inwestycja realizowana jest przez konsorcjum

ﬁrmSRBCivilEngineeringLimited,JohnSisk&

Son Limited, Roadbridge oraz Budbaum SA.

Za-

awansowanie rzeczowe wynosi około 92,2% (stan na

umowy termin umowny upłynął z dniem 31 lipca

2012 r.

Problemy z terminową realizacją kontraktu

nastąpiły w związku z upadłością ﬁrmyBudbaum

SA.

Przewiduje się oddanie inwestycji do użytku

w październiku 2012 r.

Jednocześnie informuję, iż kierownictwo ﬁrmy

SRB Civil Engineering Limited złożyło deklarację

kontynuacji budowy wszystkich odcinków autostrady

A1 na terenie woj. kujawsko-pomorskiego oraz łódz-

kiego.

W konsekwencji GDDKiA wystosowała do wy-

konawcy wezwanie do zwiększenia mobilizacji i nie-

zwłocznego wykonania najpilniejszych prac na dwóch

zagrożonych odcinkach na terenie woj. kujawsko-po-

morskiego.

Ponadto informuję, iż cykliczne raporty

z postępu robót są na bieżąco publikowane na stronie

internetowej GDDKiA.

— Odcinek węzeł Sójki – węzeł Kotliska:

Inwestycję realizuje konsorcjum ﬁrmBöglaKrýsl

Polska sp. z o.o. oraz Bögl a Krýsl k.s.

Praha.

Za-

awansowanie rzeczowe kształtuje się na poziomie

umowny zgodnie z zawartym aneksem upływa z dniem

3 września 2012 r.

Główną przyczyną opóźnień na

się, iż roboty zasadnicze ukończone zostaną w paź-

dzierniku 2012 r., a zakończenie robót nastąpi w li-

stopadzie 2012 r.

— Odcinek węzeł Kotliska – węzeł Piątek:

Inwestycja realizowana jest przez konsorcjum

ﬁrmSandoBudownictwoPolskasp.zo.o.,Construc-

ciones Sanchez Dominguez-Sando SA.

Zaawansowa-

nie rzeczowe wynosi 99% (stan na 5 sierpnia 2012 r.).

Opóźnienia na kontrakcie spowodowane są brakiem

wystarczającej ilości ludzi i sprzętu do prowadzenia

wszystkich asortymentów robót, szczególnie drogo-

wych.

Występują braki w dostawach materiałów.

Jed-

nocześnie w czasie realizacji kontraktu wystąpiły

Termin umowny upłynął w dniu 23 lipca 2012 r.

In-

westycja jest już na ukończeniu.

— Odcinek węzeł Piątek – węzeł Stryków:

Przedmiotowa inwestycja realizowana jest przez

konsorcjum ﬁrm Johann Bunte Bauunternehmung

GmbH & Co.

KG, Bunte Polska sp. z o.o., Przedsiębior-

stwo Robót Mostowych „Mosty-Łódź” SA, Przedsię-

biorstwo Budowy Dróg i Mostów ERBEDIM sp. z o.o.,

na 5 sierpnia 2012 r.).

Na kontrakcie wystąpiły opóź-

nienia spowodowane m.in. niekorzystnymi warunkami

ku z badaniami archeologicznymi w miejscowościach

w lipcu 2012 r.

Planuje się zakończenie robót na prze-

łomie sierpnia i września br.

— Odcinek węzeł Stryków – Tuszyn – realizacja

w trybie „projektuj i buduj”:

Inwestycję realizuje konsorcjum ﬁrm Polimex-

-Mostostal SA, MSF Engenharia SA, MSF Polska

nie rzeczowe wynosi 0% (stan na 5 sierpnia 2012 r.),

natomiast zaawansowanie prac projektowych kształ-

2454

tuje się na poziomie około 80%.

Termin umowny

przypada na sierpień 2013 r.

W odniesieniu do przed-

miotowego odcinka zamawiający, tj. GDDKiA, skie-

rował do wykonawcy roszczenia z tytułu opóźnień

w składaniu wniosków o wydanie pozwoleń na budo-

wę oraz w uzyskaniu przedmiotowych decyzji admi-

nistracyjnych w stosunku do harmonogramów prac

oraz poinformował o naliczaniu w związku z powyższym

kar umownych w wysokości 0,02% wartości kontraktu

za każdy dzień zwłoki, czyli kwoty 233 647,37 zł.

Osta-

teczna kwota roszczeń Zamawiającego zostanie usta-

lona po ustaniu skutku roszczeń.

— Odcinek węzeł Piekary Śląskie – węzeł Macie -

jów:

Inwestycję realizuje ﬁrma Dragados SA.

Za-

awansowanie rzeczowe wynosi 98,07% (stan na 5 sierp-

nia 2012 r.).

Początkowo brakowało właściwej mo-

bilizacji wykonawcy, obecnie w ocenie kierownika

projektu roboty wykonywane są z właściwą mobili-

zacją.

Termin realizacji inwestycji upłynie 28 wrze-

śnia br. W dniu 22 grudnia 2011 r. oddano do użyt-

kowania odcinek od węzła Maciejów do węzła Wie-

odcinek od węzła Wieszowa do Piekar Śląskich.

W październiku br. planowany jest do oddania

w użytkowanie węzeł Bytom.

— Odcinek Tuszyn – Piotrków Trybunalski – Czę -

stochowa – Pyrzowice:

Pierwotnie odcinek A1 od Strykowa do Pyrzowic

przewidywany był do realizacji w systemie partner-

stwa publiczno-prywatnego.

Dnia 22 stycznia 2009 r.

w przewidzianym umową terminie 1 roku czyli do

22 stycznia 2010 r. nie zapewniło ﬁnansowaniatej

inwestycji, do czego było zobowiązane na podstawie

umowy o budowę i eksploatację.

W związku z powyż-

szym umowa nie weszła w życie.

W konsekwencji powyższego została podjęta de-

cyzja, iż odcinek ten zostanie podzielony na dwa od-

cinki realizacyjne: Stryków – Tuszyn i Tuszyn – Py-

rzowice, z których pierwszy realizowany jest w sys-

temie tradycyjnym.

W odniesieniu do drugiego odcinka realizacyjnego

Tuszyn – Pyrzowice prowadzone są prace przygoto-

wawcze polegające na wykonaniu dokumentacji pro-

rzowice w podziale na następujące części:

sposobu realizacji odcinka Tuszyn – Pyrzowice (sys-

tem partnerstwa publiczno-prywatnego lub system

tradycyjny).

Należy wskazać, że dotychczasowe zało-

żenia (w tym harmonogram) dotyczące projektu bu-

dowy i eksploatacji autostrady A1 w formule partner-

stwa publiczno-prywatnego oparte były o uzyskanie

stycznego niezaliczania wydatków na ten projekt

Do uzyskania takiej decyzji zobowiązuje „Program

Niemniej Eurostat, opinią z dnia 28 listopada

2011 r., uznał, iż projekt przy przekazanych przez

stronę polską założeniach wpływa na dług i deﬁcyt

sektora ﬁnansów publicznych.

Przy tak istotnej

zmianie uwarunkowań dla realizacji przedmiotowe-

go projektu nie można w chwili obecnej zaktualizo-

wać harmonogramu tego przedsięwzięcia.

Obecnie resort transportu analizuje możliwości

realizacji skróconego odcinka autostrady A1 Rząsa-

wa – Pyrzowice oraz warianty ﬁnansowania,które

umożliwiłyby realizację inwestycji, w tym uzyskanie

jej ﬁnansowania.

Odustaleńpoczynionychzresor-

tem ﬁnansówuzależnionejestpodjęciedecyzjiodno-

śnie do formuły i warunków realizacji omawianego

odcinka autostrady A1 Tuszyn – Pyrzowice.

w kwestii budowy autostrady A1 na odcinku węzeł

Świerklany – węzeł Gorzyczki, informuję, iż inwesty-

cja realizowana jest przez ﬁrmęAlpineBauGmbH.

Zaawansowanie rzeczowe wynosi 95,97% (stan na

nia budowy obiektu mostowego MA532 do stanu

oraz wykonawcy:

1) „naprawić zarysowane 2 zastrzały żelbetowe

2) „naprawić uszkodzoną płytę dolną w segmencie

K7.11 z zastosowaniem metodyki robót przewidzia-

nych w opracowanym przez projektanta obiektu

3) „wprowadzić elementy wzmacniające płytę dol-

skrzynki, umieszczonych w osiach kabli kapeluszo-

4) „wprowadzić dolne kable uciągające przęsła

zainiektować istniejące w płycie dolnej niewykorzy-

2455

stane kanały kablowe zaczynem (iniektem) cemen-

towym”.

Śląski wojewódzki inspektor nadzoru budowlane-

wie obiektu MA532 zaleceń wydanych przez ŚWINB

decyzji.

532 wykonano w 93%.

Ukończenie budowy obiektu

MA532 zlokalizowanego na węźle Mszana, determi-

nuje oddanie całego odcinka autostrady do użytko-

wania.

Zgodnie z podpisaną w dniu 1 października

2010 r. umową na kontynuację budowy autostrady

termin ukończenia robót budowlanych przypadał na

dzień 1 kwietnia 2012 r.

Aneksem nr 1 z dnia 30 mar-

ca 2012 r. przedłużono termin zakończenia prac do

26 lipca 2012 r.

W związku z zaistniałymi okoliczno-

ściami Zamawiający planuje, że autostrada A1 na

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo dotyczące interpelacji posła Marka Łapińskiego,

znak: SPS-023-7305/12, w sprawie nowelizacji usta-

z pózn. zm.), uprzejmie wyjaśniam.

tury opiekuńczo-wychowawczej.

Działania podejmo-

nych, dają możliwość – uzależnionej od potrzeb rodzi-

ny – dywersyﬁkacjiproponowanychprzezsamorząd

gminy rodzinie form wsparcia.

Nie musi to zatem,

trzebę wydatkowania dodatkowych środków ﬁnanso-

wych, wystarczy bowiem odpowiednia alokacja form

stępczej, do częściowego współﬁnansowaniakosztów

2456

nym poziomie.

Nie można, niestety, zaobserwować

wisk rodzinnych.

Dane te wskazują na zdecydowanie

dziną biologiczną.

Współﬁnansowanieprzezgminy

pobytu dziecka w pieczy zastępczej uzależnione jest

i w kolejnych latach) i obejmuje dzieci umieszczane

zauważyć, że zdaniem specjalistów z dziedziny pracy

z rodziną najbardziej, skuteczna jest praca prowadzo-

na w pierwszych latach po umieszczeniu dziecka

w pieczy zastępczej.

Zatem byłoby wskazanym tak

zorganizować pomoc, aby dziecko mogło powrócić do

tach procentowego udziału gminy w kosztach pobytu

dziecka w pieczy zastępczej na terenie powiatu ma

skłonić samorząd gminy do skoncentrowania aktyw-

ności służb społecznych na działaniach proﬁlaktycz-

nych i pomocowych, które będą przeciwdziałać pono-

szeniu coraz wyższych kosztów na pieczę zastępczą

biologicznej wywołuje nie tylko skutki jednostkowe,

ale również rodzi długofalowe, wielopokoleniowe,

skutki dla całej struktury społecznej gminy.

w rezerwie celowej w części 83., poz. 57: Środki ﬁnan-

sowe na doﬁnansowanielubﬁnansowaniezadańwy-

na doﬁnansowaniewydatkówzwiązanychzpowoły-

Doﬁnansowaniedotacjącelowązbudżetupaństwa

kurs „Asystent rodziny”, który skierowany był do

samorządów szczebla gminnego.

dynie 664 gminy, z tego 607 ofert spełniło formalne

szczebla gminnego, Ministerstwo Pracy i Polityki

Pragnę również podkreślić, że niektóre rozwiąza-

nia przyjęte w ustawie o wspieraniu rodziny i syste-

mie pieczy zastępczej mogą przyczynić się do wystą-

pienia oszczędności w wydatkach w kolejnych latach

w stosunku do rozwiązań w tym obszarze, określo-

nych w ustawie o pomocy społecznej.

Praca asysten-

ta rodziny, której celem jest wyeliminowanie zagro-

żenia zabrania dziecka z rodziny lub zapewnienie

wie przyczyni się do oszczędności w wydatkach na

ﬁnansowaniepobytudzieciwpieczyzastępczej.

Pra-

ca z rodziną prowadzona systematycznie i długofalo-

wydatków ze środków własnych na pomoc społeczną

my wsparcia materialnego.

Na ograniczenie wydat-

ków związanych z ﬁnansowaniem pobytu dziecka

w pieczy zastępczej może też wpłynąć zobligowanie

kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie

do wytoczenia powództwa o zasądzenie świadczeń

zastępczej przyczynia się do zmniejszenia wydatków

na pieczę zastępczą ponoszonych przez jednostki sa-

morządu terytorialnego, bowiem otrzymane alimen-

ty stanowią dochód dziecka, a ten pomniejsza środki

reﬁnansowaneprzezgminęnazasadachokreślonych

w ustawie.

2457

wsparcia funkcji asystenta rodziny (7306)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

12, dotyczące interpelacji posła Marka Łapińskiego

gólności wsparcia funkcji asystenta, uprzejmie wyja-

śniam.

Analiza praktyki, dane statystyczne i badania na-

ukowe wykazały, że obowiązujący przed dniem 1 stycz-

nia 2012 r. model organizacji opieki nad dzieckiem

gminy do działań na rzecz pozostawienia dziecka

w lokalnym środowisku rodzinnym.

laktyczne, podejmowane w ramach tego systemu,

nia asystenta rodziny, aby wzmocnić rodziny zagro-

żone zabraniem z nich dzieci.

Proﬁlaktykarodzinnamusibyćrozumianajako

interdyscyplinarne działania i wsparcie ze strony

służb i instytucji pracujących na rzecz dobra dziecka

i rodziny w samorządzie.

Działania proﬁlaktyczne

powinny być prowadzone przede wszystkim w gmi-

nie.

Istotnym elementem tych działań jest praca asy-

stenta rodziny.

Praca z rodziną powinna przybierać różnorodne

formy dostosowane do potrzeb, możliwości i okolicz-

ności udzielania pomocy i wsparcia.

Każda gmina

jest zobowiązana do prowadzenia pracy z rodziną

w formie konsultacji i poradnictwa specjalistycznego,

organizacji grup wsparcia oraz grup samopomoco-

wych dla rodzin z problemami natury opiekuńczo-

-wychowawczej.

Rodziny, które mają trudności w wypełnianiu

funkcji opiekuńczo-wychowawczych w stosunku do

swoich dzieci, potrzebują pomocy w zakresie orga-

nizowania tym dzieciom czasu wolnego, pokonywa-

nia trudności szkolnych, zaburzeń zachowania itp.

W tym celu kierownik ośrodka pomocy społecznej

przydziela rodzinie asystenta rodziny, który pomaga

jej w przezwyciężeniu trudności.

Asystent rodzinny

ma pełnić odmienną funkcję od pracownika socjal-

nego.

Przede wszystkim jego elastyczny, nienormo-

wany czas pracy dostosowany jest do rytmu życia

zatrudnienia (np. umowa-zlecenie lub umowa o pracę

z zastosowaniem zadaniowego czasu pracy), zakłada-

jąca znaczną mobilność i dyspozycyjność, oraz zasada

indywidualnej odpowiedzialności za wyniki pracy

z konkretną rodziną przyczynić się ma do wzrostu

efektywności wykonywanych przez asystenta rodzi-

ny zadań.

Jego zadaniem jest całościowe wspieranie

rodzin wychowujących dzieci, zagrożonych różnymi

dysfunkcjami.

Rola asystenta polega na aktywnym

wspieraniu rodziny wychowującej dzieci, w której

mają miejsce problemy trudne do pokonania samo-

dzielnie przez tę rodzinę.

W kwestii kwaliﬁkacjiwymaganychnastanowi-

sku asystenta rodziny należy wyjaśnić, że ma on do

czynienia z dziećmi przejawiającymi trudności wy-

chowawcze, głównie z powodu dysfunkcji występują-

cych w rodzinie.

Rozwiązanie problemów dzieci i ro-

dziców wymaga wiedzy specjalistycznej z zakresu

psychologii, pedagogiki, resocjalizacji itp.

Wychowa-

nie własnego dziecka nie jest źródłem wystarczają-

cych doświadczeń, aby skutecznie pomóc rodzinie

z problemami w przezwyciężeniu trudności.

Nato-

miast absolwent studiów wyższych na kierunkach

wymienionych w ustawie, w toku studiów nabywa

wiedzę, jak również praktykę (w trakcie praktyk stu-

denckich) odnośnie do metod pracy z dziećmi i rodzi-

nami problemowymi.

Kwaliﬁkacjeasystentarodziny

powinny być dobierane indywidualnie, w zależności

od trudności występujących w rodzinie.

Ponadto na-

leży zauważyć, że powołanie w ustawie o wspieraniu

stenta rodziny miało przede wszystkim na celu wpro-

wadzenie profesjonalnego wsparcia dla rodzin w wy-

pełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczej.

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane argumenty

przemawiające za profesjonalizacją stanowiska asy-

2458

stenta rodziny, informuję, że nie jest obecnie plano-

wane wprowadzenie zmian w ustawie o wspieraniu

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2012 r.

w sprawie terminu sporządzania informacji

o stanie mienia

jednostek samorządu terytorialnego (7308)

-7308/12, interpelacją pana posła Marka Krząkały

mie informuję.

z późn. zm.) określa obowiązek zarządu jednostki sa-

morządu terytorialnego wynikający z trybu zatwier-

dzenia wykonywania budżetu jednostki samorządu

terytorialnego określonego w dziale V, rozdział 5

tego aktu.

W ramach procesu zatwierdzania wyko-

nania budżetu jednostki samorządu terytorialnego,

zarząd jednostki samorządu terytorialnego obowią-

zany jest do przedstawienia, w terminie do dnia

organowi stanowiącemu tej jednostki informacji

o stanie mienia wraz z innymi dokumentami.

Infor-

macja ta stanowi bowiem ważne źródło danych dla

organu stanowiącego, w szczególności w kontekście

oceny powiązania wpływów ze sprzedaży i innych

form gospodarki składnikami mienia z zestawie-

niem dochodów wynikających z zamkniętych rachun-

ków budżetu jednostki.

dziernika 1992 r. o regionalnych izbach obrachunko-

Regionalna Izba Obrachunkowa (RIO) opiniuje spra-

wozdania z wykonania budżetów wraz z informacja-

mi o stanie mienia jednostek samorządu terytorial-

nego i objaśnieniami.

Wydanie opinii musi nastąpić

w czasie umożliwiającym zapoznanie się z wydaną

opinią przez komisję rewizyjną organu stanowiącego

jednostki samorządu terytorialnego, która do dnia

na podstawie rozpatrzenia stosownych sprawozdań

oraz opinii RIO formułuje wniosek w sprawie abso-

lutorium (art. 270 ust. 2 i 3 ustawy o ﬁnansachpu-

blicznych).

Zatem terminy określone w dziale V, rozdział 5

ustawy o ﬁnansachpublicznych,dotyczącetrybuza-

twierdzenia wykonania budżetu jednostki samorzą-

du terytorialnego stanowią spójną całość.

Należy zauważyć, iż na wniosek strony samorzą-

dowej Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Tery-

sach publicznych zostały wprowadzone zmiany

w zakresie terminu przedkładania informacji o sta-

nie mienia.

Pod rządami ustawy o ﬁnansach pu-

blicznych z 2005 r. organ stanowiący dołączał ją do

projektu uchwały budżetowej.

W literaturze przed-

miotu dokonane zmiany w tym zakresie oceniane

są pozytywnie.

Ponadto w dotychczasowej praktyce

stosowania prawa przedmiotowe regulacje nie bu-

dziły wątpliwości.

W związku z powyższym obecnie nie przewiduje

się zmiany terminu sporządzania informacji o stanie

mienia jednostki samorządu terytorialnego.

Z poważaniem

Jacek Dominik

na poziomie ustawowym

samorządów gminnych w instrumenty prawne

umożliwiające skuteczne dbanie

o ład przestrzenny i estetykę

miejsc publicznych i innych w odniesieniu

do samowolnego umieszczania różnego rodzaju

reklam w dowolnych miejscach (7309)

wa Fiedlera w sprawie wyposażenia na poziomie

niesieniu do samowolnego umieszczania różnego ro-

dzaju reklam w dowolnych miejscach, przekazaną

12, uprzejmie wyjaśniam i informuję jak poniżej.

2459

Obecnie w Ministerstwie Transportu, Budownictwa

aktem prawnym regulującym w sposób kompleksowy

zagadnienie reklamy w przestrzeni publicznej.

Kwestia ta regulowana jest w szeregu aktów praw-

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

jako podstawowy instrument kształtowania ładu

przestrzennego w gminie.

Zgodnie z przepisem art. 15

miejscowego mogą być zapisy dotyczące zasad i wa-

runków sytuowania obiektów małej architektury,

sanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów

to reklamy świetlne lub podświetlane, usytuowane

poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepi-

sów o ruchu drogowym.

W takich wypadkach nie-

zbędne dla zainstalowania reklamy jest uzyskanie

pozwolenia na budowę, które nakłada na inwestora

większe wymagania niż przy zwykłym zgłoszeniu.

Ponadto budowa wolno stojącego, trwale z gruntem

związanego urządzenia reklamowego, które zgodnie

Stosownie zaś do § 293 ust. 6 rozporządzenia mi-

ści dla jego użytkowników ani też przechodniów

i kierowców.

Jest to zarazem przepis, który nawiązu-

je do problemu uciążliwości, jakie spotykają kierow-

ców, związanych z nadmiernym oświetlaniem.

Jego

rozwinięcie w zdaniu drugim jednak odnosi się tylko

do budynków: jeżeli światło skierowane jest na ele-

wację budynku zawierającą okna, natężenie oświe-

Należy uznać, iż kwestia umieszczania reklam

w pasie drogowym jest uregulowana.

Ustawodawca

także wyposażył zarządcę drogi w możliwość odmo-

wy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego

w celu umieszczania reklamy, jeżeli jej lokalizacja na-

ruszałaby zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W zakresie urządzenia pasa drogowego warunki loka-

ne z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem

drogach reguluje art. 43 ustawy o drogach publicz-

nych, który ustala odległości dla sytuowania obiek-

tów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni,

zależnie od kategorii drogi.

W przypadku reklam bę-

dących obiektami budowlanymi nie ma możliwości

uzyskania odstępstw od powyższych odległości.

W celu regulacji działalności reklamowej możliwe

ciu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków, na

podstawie uchwały może utworzyć park kulturowy

wania wyróżniających się krajobrazowo terenów

nowione zakazy i ograniczenia dotyczące m.in. umiesz-

czania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i in-

nych znaków niezwiązanych z ochroną parku kultu-

to wykorzystano m.in. do określenia zasad występo-

wania reklam w przestrzeni publicznej historycznej

części Krakowa (uchwała nr CXV/1547/10 Rady Mia-

turowy Stare Miasto).

Ponadto pragnę nadmienić, iż aktualnie oczekuje

na publikację podpisana w dniu 8 sierpnia 2012 r.

przez prezydenta RP nowelizacja ustawy z dnia 4 wrze-

dnia 1 stycznia 2013 r. przekazane do kompetencji

jowej polityki miejskiej z dnia 20 lipca br., opracowa-

ny w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, zakłada

3.4).

Na pojęcie ładu przestrzennego niewątpliwie

składa się jakość przestrzeni publicznych, w tym spo-

2460

sób eksponowania na nich treści o charakterze rekla-

regionalnego będzie również gospodarzem legislacyj-

nym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu prze-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Żbik

w sprawie liczby osób niepełnosprawnych

zatrudnionych w woj. łódzkim (7314)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-73229/2, skierowaną do ministra pracy i polityki

zatrudnionych na poziomie województw, uprzejmie

informuję, że bieżące dane dotyczące liczby pracują-

cych osób niepełnosprawnych, jak również wskaźni-

ka zatrudnienia tych osób, dostępne są na podstawie

reprezentacyjnego, kwartalnego badania aktywności

ekonomicznej ludności prowadzonego przez Główny

Urząd Statystyczny.

Dane pochodzące z tego badania

tylko w ograniczonym stopniu są reprezentatywne

na poziomie województw.

Pozwalają one jednak na

uzyskanie liczby pracujących osób niepełnospraw-

nie udziału tych osób w populacji ogółem osób nie-

pełnosprawnych prawnie w tym wieku (tj. wskaźnika

zatrudnienia tych osób).

Pragnę wskazać, że dane dotyczące poziomu

wskaźnika zatrudnienia są bardziej miarodajne niż

dane dotyczące liczby osób niepełnosprawnych pra-

cujących, ze względu na fakt, że zarówno liczba osób

niepełnosprawnych ogółem, jak i liczba pracujących

osób niepełnosprawnych może się zmieniać, wobec

czego liczbę pracujących osób niepełnosprawnych na-

leży odnosić do populacji osób niepełnosprawnych

ogółem.

Dane dotyczące liczby osób niepełnosprawnych

prawnie w wieku produkcyjnym (18–59 dla kobiet,

18–64 dla mężczyzn) – ogółem i pracujących, jak też

wskaźnika zatrudnienia tych osób, dostępne są jedy-

nie na poziomie kraju, natomiast te same dane dla

populacji osób niepełnosprawnych prawnie w wieku

16 lat i więcej dostępne są na poziomie województw.

W załączeniu przekazujemy wymienione powy-

żej dane dla Polski i województw za lata 2007–2011

i I kwartał 2012*

)

.

Ponadto wyjaśniam, że Ministerstwo Pracy i Po-

nie funkcjonujące instrumenty wspierania zatrudnie-

największym zainteresowaniem pracodawców doﬁ-

nansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełno-

sprawnego, ze względu na fakt, że przynoszą oczeki-

wane rezultaty i korzystnie wpływają na wzrost za-

trudnienia wśród osób niepełnosprawnych, nadal będą

wywane jest również wprowadzenie do ustawy o re-

osób niepełnosprawnych nowego instrumentu wspie-

rania zatrudnienia, jakim będzie zatrudnienie wspo-

magane.

Zatrudnienie wspomagane będzie stanowić

Pragnę poinformować, że Zarząd Państwowego

Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uru-

chomił nowy pilotażowy program „Aktywny samo-

rząd”, który będzie uzupełnieniem planów i strategii

powiatowych w obszarze niepełnosprawności.

W bieżą-

cym roku na ten cel fundusz przeznaczy środki w wy-

sokości 115 mln zł, głównie na pomoc w utrzymaniu

aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych.

Ponadto Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób

łeczno-zawodowej m.in. poprzez poradnictwo zawo-

*

)

2461

ﬁczne problemy funkcjonalne dotyczące poszczegól-

psychicznymi, osoby z autyzmem, osoby z upośledze-

śledzenia umysłowego, głuchoniewidomi, niesłyszący,

niewidomi oraz osoby niepełnosprawne ruchowo.

Re-

alizacja projektów przewiduje również objęcie wspar-

ciem otoczenia osób niepełnosprawnych.

sowa (ogółem środki Europejskiego Funduszu Społecz-

sprawnych.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że osoby niepeł-

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

(7315)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 7314, str. 2460.

Odpowiedź

sekretarza stanu

(7317)

2462

Odpowiedź

sekretarza stanu

(7328)

2463

Odpowiedź

sekretarza stanu

podsekretarza stanu

w sprawie nowelizacji ustawy

o systemie oświaty, a dokładnie art. 90 ust. 2a-3,

dotyczącej typów i rodzajów szkół (7330)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ry Trybuś z dnia 24 lipca br., znak: SPS-023-7330/12,

w sprawie deﬁnicjipojęciaszkołytegosamegotypu

i rodzaju, uprzejmie informuję, co następuje.

nych, które nie realizują obowiązku szkolnego lub

bieżące ponoszone przez odpowiednią gminę lub po-

wiat na prowadzenie szkół danego typu i rodzaju,

kowo uwzględniać np. czy szkoła kształci młodzież,

czy osoby dorosłe, czy jest to szkoła miejska, czy wiej-

ska oraz lokalne potrzeby i uwarunkowania.

Okre-

ślenie rodzaju zostało zatem wprowadzone w celu

na specyﬁkęiwarunkikształcenia,częstorzutujące

na ponoszone koszty kształcenia.

Zadaniem jednost-

ki samorządu terytorialnego, która dotuje szkoły nie-

publiczne jest odniesienie wysokości dotacji do szko-

ły o najbardziej zbliżonych uwarunkowaniach i po-

noszonych kosztach kształcenia.

Przy deﬁniowaniurodzajówszkółjednostkisamo-

rządu terytorialnego mogą odnosić się do wag okre-

Określenie w rozporządzeniu poszczególnych wag

pozwala wyrazić w postaci arytmetycznej ocenę kosz-

tów dostarczania poszczególnym grupom uczniów

potrzebnego im wykształcenia (np. uczniowie szkół

jącą części oświatowej subwencji ogólnej na zadania

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję

jednoznaczności przepisów regulujących kwestie

terytorialnego szkół niepublicznych, jednakże w chwi-

kresie omawianym przez panią poseł.

Z poważaniem

Maciej Jakubowski

w sprawie niekontrolowanych, samosiewnych

plantacji marihuany (7332)

wie niekontrolowanych samosiewnych plantacji ma-

rihuany, przekazaną przy piśmie Pana Marszałka

mie przedstawiam, co następuje.

o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: ustawa) przez

konopie rozumie się rośliny z rodzaju konopie (Can-

nabis L.), a przez konopie włókniste – rośliny z ga-

tunku konopie siewne (Cannabis sativa L.), w któ-

rych suma zawartości delta-9-tetrahydrocannabino-

lu oraz kwasu tetrahydrocannabinolowego (kwasu

delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub

nięto żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na

suchą masę (art. 4 pkt 4 i 5 ustawy).

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzo-

na wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego,

go, kosmetycznego, farmaceutycznego, materiałów

2464

budowlanych oraz nasiennictwa.

Uprawa konopi in-

nych niż włókniste jest zabroniona, (art. 45 ust. 2 i 3

ustawy).

Ustawa nie deﬁniujepojęcia„uprawa”,należyje

zatem rozumieć zgodnie z powszechnym rozumie-

niem językowym.

Uprawa oznacza zatem co najmniej

przyzwolenie na fakt, że na danym terenie rośnie

określony gatunek roślin.

Odpowiedzialność za upra-

wę ponosi osoba, która uprawia rośliny, a zatem co

najmniej zezwala na ich wzrost.

Ad 2.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, kto wbrew

przepisom ustawy uprawia konopie, z wyjątkiem ko-

nopi włóknistych, podlega karze pozbawienia wolno-

ści do lat 3.

Czyn ten stanowi przestępstwo i może

być popełniony jedynie umyślnie, ponieważ ustawa

nie przewiduje postaci nieumyślnej.

Natomiast art. 65 ustawy stanowi, że kto wbrew

przepisom ustawy uprawia konopie włókniste, pod-

lega karze grzywny.

Czyn ten stanowi wykroczenie.

Zgodnie z art. 5 Kodeksu wykroczeń wykroczenie

Jak z powyższego wynika, posiadanie prawa wła-

sności do terenu nie jest warunkiem odpowiedzial-

ności karnej za uprawę konopi.

Ad 3.

Organy ścigania zawsze powinny sprawdzić,

jaka odmiana konopi jest uprawiana, ponieważ od

tego zależy kwaliﬁkacja czynu jako przestępstwa

z art. 63 ust. 1 ustawy lub jako wykroczenia z art. 65

ust. 1 ustawy.

Z poważaniem

Wojciech Węgrzyn

w sprawie planów inwestycyjnych

po okresie przygotowawczym do Euro 2012

(7333)

tura SPS-023-7333/12), dotyczącą planów inwesty-

cyjnych po okresie przygotowawczym do Euro 2012,

uprzejmie przedstawiam informacje w sprawie.

państwa i obejmuje zarówno zadania, które były re-

alizowane w związku z Mistrzostwami Europy w Pił-

ce Nożnej UEFA EURO 2012™, jak i zadania nie-

związane z tym turniejem.

Inwestycje na drogach krajowych realizowane są

termin przedmiotowego turnieju.

Są to zadania po-

i obwodnic miejscowości a także zadania polegające

w związku z wygospodarowaniem wolnych kwot

z limitu 82,8 mld zł resort uzyskał zgodę ministra

ﬁnansównarealizacjędodatkowychdwóchzadań:

mi z drogą krajową nr 7 z wyłączeniem odcinka miej-

skiego.

Ponadto przy wykorzystaniu środków dostępnych

Unii Europejskiej na lata 2014–2020” oraz urealnio-

ne będą prognozy makroekonomiczne na kolejne lata

2465

realizacji programu.

Zgodnie z aktualnym stanowi-

poz. 1446) oraz wybrane obejścia miejscowości na

Grzegorza Adama Woźniaka

w sprawie wypłaty nagród dla urzędników

bez podstawy prawnej (7336)

Adama Woźniaka, z dnia 25 lipca 2012 r., dotyczącą

wypłaty nagród dla urzędników bez podstawy praw-

nej, uprzejmie informuję, że interpelacja ta, w za-

kresie przedstawionej treści zarzutu, nie dotyczy

urzędu ministra skarbu państwa, a kontrola Naj-

wyższej Izby Kontroli nie wykazała w tym zakresie

nieprawidłowości.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie ustawy wydłużającej

wiek emerytalny (7339)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przy piśmie z dnia 3 sierpnia br., znak: SPS-023-

-7339/12, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

śniejszego rozwiązania stosunku pracy z pracowni-

czących się z wiekiem emerytalnym, pozostających

2466

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie zwiększenia uprawnień służb

z możliwością użycia przez nich broni palnej

i małoletnich poniżej 13. roku życia (7344)

Tomasza Górskiego w sprawie zwiększenia upraw-

nień służb z możliwością użycia przez nie broni pal-

żej 13. roku życia uprzejmie informuję, że w Mini-

sterstwie Spraw Wewnętrznych podjęto prace nad

uporządkowaniem i ujednoliceniem problematyki

użycia środków przymusu bezpośredniego oraz broni

palnej przez wszystkich uprawnionych.

Pismem z dnia

rowany został projekt założeń projektu ustawy o środ-

ków przymusu bezpośredniego oraz jednolitą dla

Mając jednak na względzie fakt, iż w minister-

stwie prowadzone są na bieżąco analizy dotyczące

uwag zgłoszonych w trakcie wspomnianych uzgod-

nień międzyresortowych, obecnie nie jest możliwe

wskazanie, jakie rozwiązania prawne zostaną osta-

tecznie zaproponowane w projekcie ustawy o środ-

w sprawie budowy obwodnicy w miejscowości

Stawiski w woj. podlaskim (7349)

-7349/12, przy którym przekazano interpelację po-

słów Krzysztofa Jurgiela i Lecha Kołakowskiego do-

tyczącą realizacji zadania budowy obwodnicy m.

Stawiski, przekazuję informacje w przedmiotowej

sprawie.

Zadanie polegające na budowie obwodnicy m.

Sta-

wiski w ciągu drogi krajowej nr 61 ujęte zostało

w załączniku nr 1 do programu, czyli na liście zadań,

W dniu 20 lipca br. podpisana została umowa z wy-

konawcą robót budowlanych – ﬁrmąBudimexSAna

kwotę 122,7 mln zł.

Odnosząc się do kwestii terminu rozpoczęcia prac

programowych dla przedmiotowego zadania należy

wskazać, że rozpoczęto je w 2007 r.

W dniu 15 maja

2007 r. ogłoszony został przetarg na opracowanie do-

kumentacji projektowej do etapu uzyskania decyzji

o ustaleniu lokalizacji drogi wraz z materiałami lo-

kalizacyjno-podziałowymi.

Po rozstrzygnięciu prze-

ta umowa z wykonawcą z terminem zakończenia prac

31 marca 2010 r.

Zgodnie z listą projektów indywidualnych dla

Programu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej”

na lata 2007–2013 pod numerem 4.1–15 został

umieszczony projekt pod nazwą „Budowa obwodnicy

miejscowości Stawiski w ciągu drogi ekspresowej

S61”, dla którego maksymalna wartość doﬁnansowa-

nia wynosi 7,98 mln euro.

Na dzień 13 lipca 2012 r.

(podpisanie porozumienia w sprawie doﬁnansowa-

nia przedmiotowego projektu) maksymalna kwota

doﬁnansowaniawynosi34211856,00zł.

Całkowita

szacunkowa wartość przedmiotowego projektu obej-

mująca koszty robót, nadzoru, prac archeologicz-

nych, wykupu gruntów oraz dokumentacji wynosiła

167 558 200,00 zł (w tym: wydatki kwaliﬁkowane

– 151 821,5 tys. zł).

W ramach zadania zostanie wybudowana obwod-

nica m.

Stawiski o długości ok. 6,49 km, leżąca

w ciągu drogi ekspresowej S61.

Realizacja obwodni-

2467

cy Stawisk jako część drogi ekspresowej S61 (kory-

tarz Via Baltica) przewidziana została w dwóch eta-

pach: etap I – przekrój jednojezdniowy z budową

dwóch jezdni w rejonie węzła Stawiski (na długości

ok. 1,5 km), etap II – dobudowa drugiej jezdni na

pozostałym odcinku.

W obu etapach przewidziane są

parametry jak dla drogi ekspresowej.

Obecnie z uwa-

gi na zapewnioną przepustowość drogi, będzie reali-

zowany etap I, w którym pas drogowy posiada rezer-

wę miejsca na drugą jezdnię.

W kwestii opracowania dokumentacji techniczno-

-kosztorysowej oraz procesu uzyskania decyzji o ze-

informuję, że przygotowanie niezbędnej dokumenta-

cji techniczno-kosztorysowej trwało ok. 9 miesięcy.

Umowa na prace projektowe podpisana została 20 wrze-

śnia 2010 r., a w dniu 8 lipca 2011 r. złożony został

do wojewody podlaskiego wniosek o wydanie decyzji

(ZRID).

Decyzja ZRID została wydana dnia 06 grud-

nia 2011 r. (po 5 miesiącach).

Od decyzji złożone zo-

stało odwołanie do ministra transportu, budownic-

twa i gospodarki morskiej, który decyzją z dnia 15 mar-

ca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję wojewody pod-

laskiego.

Odnosząc się do kwestii struktury oraz źródeł ﬁ-

nansowania budowy przedmiotowej obwodnicy nale-

ży wskazać, że na jej realizację zostaną przekazane

środki w następującej wysokości:

— 1 608 566 zł z budżetu państwa,

— 131 737 778 zł z Krajowego Funduszu Drogo -

wego,

— 34 211 856 zł ze środków UE (PO RPW).

Zgodnie z zawartą umową zakończenie robót pla-

nowane jest w okresie 15 miesięcy od daty rozpoczę-

cia robót planowanego na 20 sierpnia 2012 r.

Z poważaniem

w sprawie zmiany Programu

„Rozwój Polski Wschodniej” oraz jej skutków

dla woj. podlaskiego (7350)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posłów Krzysztofa Jurgiela i Lecha Koła-

kowskiego w sprawie zmiany Programu Operacyjne-

go „Rozwój Polski Wschodniej” oraz jego skutków dla

województwa podlaskiego, przekazaną pismem z dnia

przedstawić następujące informacje.

1.

Na czym polega (aktualizacja) celów i wskaźni-

ków programu?

Podczas ostatniej aktualizacji Programu Opera-

cyjnego „Rozwój Polski Wschodniej” 2007–2013 do-

konano zmiany celu głównego osi priorytetowej II:

Infrastruktura społeczeństwa informacyjnego z za-

pisu: „zwiększenie dostępu do Internetu szerokopa-

smowego w Polsce Wschodniej i usunięcie nieprawi-

dłowości w funkcjonowaniu rynku w zakresie sieci

NGA oraz podstawowej infrastruktury szerokopasmo-

wego dostępu do Internetu” na zapis: „zwiększenie

dostępu do Internetu szerokopasmowego w Polsce

Wschodniej ze szczególnym uwzględnieniem sieci

NGA”.

Potrzeba doprecyzowania głównego celu osi

priorytetowej II i podkreślenia, że wsparcie będzie

udzielone na rzecz sieci NGA, wynikała z wykonanej

w ramach studium wykonalności projektu Sieci Sze-

rokopasmowej Polski Wschodniej (SSPW) analizy

trendów rynkowych oraz potrzeb użytkowników koń-

cowych.

Dowiodła ona, że wsparcie publiczne w zakre-

sie sieci szkieletowo-dystrybucyjnych (backhaul) po-

winno być wsparciem na rzecz szybkiego rozwoju in-

frastruktury sieci NGA.

Zapis dotyczący usuwania

nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku został

usunięty na wniosek Komisji Europejskiej.

W ramach aktualizacji wskaźników programu:

— w pkt V: Wskaźniki realizacji celów programu

– zapis w kolumnie częstotliwość pomiaru „po 2015 r.”

zmieniono na „raport końcowy”.

Do ww. zapisu do-

dano przypis „sprawozdanie końcowe, o którym

ogólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu

210 z 31 lipca 2006, str. 25, z późn. zm.)”,

— nazwy wskaźników rezultatu i oddziaływa -

nia dla osi priorytetowej II: Infrastruktura społe-

czeństwa informacyjnego rozszerzono o zapis „w tym

do sieci NGA”.

Na wniosek Komisji Europejskiej doprecyzowano

także deﬁnicjępotencjalnychobszarówNatura2000

jako „obszary, które w opinii Komisji Europejskiej

zostały wyznaczone przez Polskę”.

Cele programu

realizowane są z poszanowaniem zasad horyzontal-

nych, do których zaliczane są zapisy programu Na-

tura 2000.

Ponadto na wniosek Komisji Europejskiej, przy-

wrócono tabelę wskaźników kontekstowych omyłko-

wo usuniętą podczas poprzedniej aktualizacji progra-

mu.

W stosunku do pierwotnej tabeli, usunięto jedy-

nie wskaźnik kontekstowy nr 21: Obszar, na którym

istnieje możliwość dostępu do Internetu szerokopa-

2468

smowego, z uwagi na fakt, że zarówno Studium Wy-

konalności projektu SSPW, jak i dane udostępniane

przez GUS nie zawierają takiego wskaźnika.

Najbar-

dziej właściwym wskaźnikiem kontekstowym w tym

obszarze tematycznym jest wskaźnik publikowany

przez GUS:% gospodarstw domowych posiadających

komputer osobisty z dostępem do Internetu, ujęty

w tabeli wskaźników kontekstowych dla PO RPW na

pozycji nr 4.

2.

Jakie zmiany w funkcjonowaniu Programu

Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej” zostały

wprowadzone?

Aktualizacja Programu Operacyjnego „Rozwój Pol-

ski Wschodniej” 2007–2013 nie spowodowała zmian

w jego funkcjonowaniu.

Wskazane w piśmie modyﬁ-

kacje celów, wskaźników i opisów osi priorytetowych

programu nie miały wpływu na plan ﬁnansowy,za-

pisy dotyczące przepisów wykonawczych dla progra-

mu czy komplementarność osi priorytetowych w sto-

sunku do innych programów operacyjnych perspek-

tywy ﬁnansowejnalata2007–2013.

3.

Jakie zasadnicze zmiany nastąpiły w opisach

priorytetów?

Podczas aktualizacji programu nie wprowadzono

zasadniczych zmian w opisach osi priorytetowych.

Modyﬁkacjeichzapisówmającharakteraktualizu-

jąco-doprecyzowujący i wyglądają następująco:

— w opisie osi priorytetowej I: Nowoczesna gospo -

darka dodano następującą informację nt. spójności

terytorialnej (relacje miasto wieś): „Ponadto z uwagi

na specyﬁkędziałańwobszarzeinżynieriiﬁnanso-

wej wsparcie będzie miało pozytywny wpływ na

zwiększenie spójności terytorialnej Polski Wschod-

niej.

W związku z rozwojem technik komunikacyj-

nych i usług z wykorzystaniem Internetu przepływ

kapitału jest praktycznie nieograniczony”,

— zmieniono główny cel osi priorytetowej II: Infra -

struktura społeczeństwa informacyjnego, zgodnie z in-

formacją przedstawioną w odpowiedzi na pytanie 1,

— doprecyzowano opis ciągu drogowego w opisie

osi priorytetowej IV: Infrastruktura transportowa.

Ma on obecnie następujący kształt: „modernizacja

wybranych elementów drogi krajowej nr 61, na od-

cinku od Łomży do Augustowa; w ramach PO RPW

planuje się budowę obwodnic miejscowości leżących

w ciągu tej drogi”.

4.

Co było powodem tego, że w ramach typu be-

neﬁcjentówobok13GKwprowadzonopodmiotydzia-

łające na rzecz rozwoju gospodarczego (13 GK zosta-

ło zrozumiane przez MRR jako BGK - Bank Gospo-

darstwa Krajowego).

W ramach ostatniej aktualizacji Programu Ope-

racyjnego „Rozwój Polski Wschodniej” 2007–2013 nie

wprowadzono podmiotów działających na rzecz roz-

woju gospodarczego jako typu beneﬁcjentawdziała-

niu l.2: Instrumenty inżynierii ﬁnansowej.

Modyﬁ-

kacja taka wprowadzona została podczas zmiany

programu zatwierdzonej decyzją Komisji K(2011)9789

PO RPW w ramach przeglądu śródokresowego.

Zmia-

na ta umożliwiła realizację nowego typu projektu,

tj. działań informacyjno-promujących nt. instrumen-

tów ﬁnansowych.

5.

Jakie są skutki wprowadzonych zmian dla woj.

podlaskiego?

Wprowadzone w ramach sprostowania zmiany

zapisów programu miały charakter aktualizująco-

-doprecyzowujący.

Nie powodują one przesunięć środ-

ków między poszczególnymi osiami priorytetowymi/

działaniami programu, nie wprowadzają nowych

działań (ani nie wyłączają żadnego z dotychczas re-

alizowanych), nie nakładają też na beneﬁcjentówdo-

datkowych obowiązków.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Adam Zdziebło

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie przepisów wykonawczych do ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

dotyczące interpelacji posła Szymona Giżyńskiego

zastępczej stawia odmienne wymagania dotyczące

informacji o stanie zdrowia kandydatów do przyspo-

sobienia dziecka, a inne dotyczące osób, którym ma

zostać powierzone pełnienie funkcji rodziny zastęp-

czej oraz prowadzenie rodzinnego domu dziecka.

cji rodziny zastępczej oraz prowadzenie rodzinnego

ku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia funk-

cji rodziny zastępczej lub prowadzenia rodzinnego

wowej opieki zdrowotnej.

W przypadku tychże za-

świadczeń, w oparciu o opinię Ministerstwa Zdrowia,

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej prezentuje

następujące stanowisko.

2469

cy na podstawie ustawy nie przysługują orzeczenia

o zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicz-

nych oraz inne orzeczenia i zaświadczenia lekarskie

nej, orzecznictwa o niepełnosprawności, uzyskania

zasiłku pielęgnacyjnego lub ustalenia przyczyn i ro-

dzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem prze-

mocy w rodzinie.

We wskazanym wyżej przepisie ustawodawca po-

służył się sformułowaniem „dla celów pomocy spo-

łecznej”.

Nie odwołał się zatem bezpośrednio do usta-

to na przykład w art. 2, 7 i 54, ani do przepisów

o pomocy społecznej, jak to uczynił na przykład

w art. 5, 7, 17, 18, 66 i 73.

Oznacza to, że w art. 16

ust. 1 pkt 1 ustawodawca nie odwołał się do ustawy

o pomocy społecznej ani do przepisów o pomocy spo-

łecznej, lecz do pojęcia pomocy społecznej.

Z literatu-

ry wynika, że sensu largo pojęcie pomocy społecznej

wiąże się z wszelkimi unormowaniami, za pomocą

których ze środków publicznych przyznawane są nie-

ekwiwalentne świadczenia służące zaspokajaniu nie-

zbędnych potrzeb osób czy rodzin, które własnym

Zdrowia, Departament Matki i Dziecka, w piśmie

nych, chorób płuc) jest przeciwne tworzeniu katalogu

przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia funkcji

rodziny zastępczej.

Sprzeciw wynika z faktu, iż bar-

dzo trudno jest precyzyjnie określić, które schorzenia

ko rodzaj zaburzeń, ale również ich nasilenie oraz

przebieg, współistnienie innych schorzeń mogą decy-

dować o istnieniu lub o braku przeciwwskazań.

pełnosprawności czy inwalidztwie.

Nie tworzy się na

przykład katalogu wskazań psychiatrycznych do orze-

kania inwalidztwa.

Podobne stanowisko przedstawia

również konsultant krajowy w dziedzinie chorób we-

wnętrznych.

Także w chorobach zakaźnych nie jest

wlekłe – w związku z postępem wiedzy − są w więk-

szości przypadków skutecznie leczone.

Z pewnością

obarczeniem jest choroba wątroby spowodowana

przewlekłym zakażeniem wirusami hepatotropowy-

mi, zaawansowany AIDS czy aktywna gruźlica, sta-

nowiąca ryzyko zakażenia dziecka.

nie braku takich przeciwwskazań, w sytuacjach dla

Dotyczy to każdej specjalności medycznej.

Tworzenie

katalogu przeciwwskazań na przykład z dziedziny

psychiatrii nosiłoby znamiona stygmatyzacji, czego

ust. 1 pkt 6, dotyczącym konieczności posiadania

zaświadczenia lekarskiego, także nie zawierała ka-

talogu chorób czy warunków, które uniemożliwiały-

by wystawienie przedmiotowego zaświadczenia.

Zgod-

nie z art. 46 ust. 3 ustawy o wspieraniu rodziny

do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej,

stawiania co 2 lata zaświadczenia o braku przeciw-

ka, wystawionego przez lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej.

Podobnie jak w przypadku konieczności

wykonywania badań okresowych przy innych zawo-

dach, tak i tutaj, mając na względzie dobro dzieci

i troskę o ich harmonijny rozwój, konieczna jest we-

ryﬁkacja aktualnego stanu zdrowia osób, którym

powierza się pieczę nad tymi dziećmi.

W odniesieniu do postępowania adopcyjnego

w art. 161 ust. 2 pkt 10 ustawy o wspieraniu rodziny

przez ośrodek adopcyjny informacji o stanie zdrowia

kandydatów do przysposobienia dziecka, które są nie-

zbędne do stwierdzenia, że dana osoba może sprawo-

wać nad dzieckiem właściwą opiekę.

kwestionariusza wywiadu adopcyjnego oraz wzoru

karty dziecka w pkt III kwestionariusza wywiadu

adopcyjnego wymagane są: opis aktualnego stanu

zdrowia kandydatów (kandydata) do przysposobienia

dziecka oraz opis chorób przebytych przez kandyda-

tów (kandydata) do przysposobienia dziecka, w tym

2470

chorób przewlekłych, operacji, leczenia specjalistycz-

nego.

Zatem zaświadczenia lekarskie o braku prze-

ciwwskazań zdrowotnych wymagane są tylko w przy-

padku ubiegania się o status rodziny zastępczej lub

prowadzenie rodzinnego domu dziecka i nie mają one

wpływu na postępowania adopcyjne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

w sprawie podwyżki opłat za pobyt dziecka

w przedszkolu (7354)

wyżek opłat za pobyt dzieci w przedszkolach (nr SPS-

-023-7354/12) uprzejmie wyjaśniam.

wadzenia m.in. publicznych przedszkoli, ustawodaw-

ca określił jednocześnie, że jest to obowiązkowe zada-

szkolnego dla dzieci w wieku 3–6 lat.

określonych przez ustawy – w celu realizacji prawnie

określonych zadań (władztwo wydatkowe).

nie.

Organ prowadzący (m.in. rada gminy) ustala

ne stawki opłat za przedszkola, których przekrocze-

nie przez radę gminy powodowałoby automatyczną

reakcję organu nadzoru.

Wysokość opłat powinna

stek samorządu terytorialnego.

Projektuje się, że

ewentualne zmiany w powyższym zakresie możliwe

państwa na bieżący rok nie ma możliwości dodatko-

wego wydatkowania środków w wysokości kilkuset

2471

milionów złotych, a takie są szacunki dotyczące skut-

ków ﬁnansowych funkcjonowania wprowadzanego

rozwiązania tylko w pierwszym roku.

Założona w do-

oczekiwana w 2020 r., wartość wskaźnika upo-

wszechnienia wychowania przedszkolnego (co naj-

mniej 90%) została przyjęta w oparciu o opracowane

przez Główny Urząd Statystyczny wskaźniki demo-

graﬁczne,zakładanywzrostliczbymiejscwychowa-

nia przedszkolnego oraz na podstawie dotychczaso-

wego i planowanego wzrostu udziału dzieci w eduka-

cji przedszkolnej w poszczególnych rocznikach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

w sprawie wykonania w 2011 r.

cym interpelacji, nr SPS-024-7357/12, poseł Beaty

państwa w części 09: KRRiT, z upoważnienia preze-

sa Rady Ministrów, uprzejmie informuję, że prezes

Warszawa, dnia 9 sierpnia 2012 r.

w sprawie ustawy o wspieraniu rodziny

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, znak: SPS-023-7358/12, dotyczące interpelacji

poseł Beaty Mazurek w sprawie nowelizacji ustawy

zakresie ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pie-

2472

czy zastępczej daje samorządom pewną swobodę, czy-

niąc część świadczeń obligatoryjnymi, a część fakul-

tatywnymi lub rozkładając w czasie – tak jak to ma

toryjność.

Tym samym ww. ustawa podkreśla prawo

władz samorządowych do prowadzenia własnej poli-

tyki rodzinnej, z uwzględnieniem specyﬁkiproble-

mów społecznych oraz posiadanych zasobów.

Ponadto ustawa, wprowadzając rozwiązania zo-

ślić – pomimo zauważalnych w kraju problemów de-

mograﬁcznych – że liczba dzieci umieszczanych

dobnym poziomie.

Nie można, niestety, zaobserwo-

niewystarczająco skuteczną proﬁlaktykę i pracę

z rodziną biologiczną.

Współﬁnansowanieprzezgmi-

ny pobytu dziecka w pieczy zastępczej uzależnione

w pierwszym roku, 30% – w drugim i 50% – w trze-

ny pracy z rodziną najbardziej skuteczna jest praca

prowadzona w pierwszych latach po umieszczeniu

procentowego udziału gminy w kosztach pobytu dziec-

i pomocowych, które będą przeciwdziałać ponoszeniu

coraz wyższych kosztów pieczy zastępczej w kolejnych

nadto podkreślić należy, że ustawa o wspieraniu ro-

ne zostały w rezerwie celowej środki ﬁnansowe

w kwocie 62 500 tys. zł, w części 83, poz. 57 – środki

ﬁnansowenadoﬁnansowanielubﬁnansowanieza-

na doﬁnansowaniewydatkówzwiązanychzpowoły-

ło już trzy resortowe programy wspierania rodziny

ofert złożonych przez gminy w konkursie wynika,

że oferty doﬁnansowaniakosztówzatrudnieniaasy-

stentów rodziny złożyły ogółem jedynie 664 gminy,

samorządu terytorialnego szczebla gminnego Mini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej ogłosiło już dru-

gą edycję konkursu „Asystent rodziny”.

W ogłoszo-

nym w ramach resortowego programu wspierania

kursie „Szkolenie rodzin zastępczych, osób prowa-

dzących rodzinne domy dziecka oraz dyrektorów pla-

cówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego”

do otrzymania dotacji zakwaliﬁkowanych zostało

niosła 1 550 397,95 zł.

2473

my wsparcia materialnego.

Na ograniczenie wydat-

w sprawie remontu dworca kolejowego

w Szczecinie (7359)

skierowaną do pana Sławomira Nowaka, ministra

piśmie (SPS-023-7359/12) z dnia 2 sierpnia 2012 r.,

informuję, że po przeanalizowaniu prawnych i ﬁnan-

sowych uwarunkowań realizacji inwestycji podjęta

została decyzja o realizacji projektu „Przebudowa

z infrastrukturą torowo-peronową” w obecnej per-

spektywie ﬁnansowej.

Z uwagi na powyższe w dniu 6 lipca br. PKP SA

przedłożyły Ministerstwu Transportu, Budownic-

twa i Gospodarki Morskiej zaktualizowaną kartę

projektu z prośbą o umieszczenie projektu na liście

podstawowej projektów indywidualnych dla Progra-

mu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”

2007–2013.

Dnia 19 lipca br. propozycja przesunię-

cia przedmiotowego projektu z listy rezerwowej na

listę podstawową została przekazana przez Mini-

Morskiej do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego.

Szacunkowa wartość projektu wynosi 171,7 mln zł

i może ulec zmianie na etapie przygotowywania

kosztorysu inwestorskiego.

Planowany okres reali-

zacji projektu to lata 2013–2015.

W najbliższym czasie PKP SA planują zlecić opra-

cowanie dokumentacji przedprojektowej dla powyż-

szej inwestycji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

w sprawie nauczania religii w szkołach (7360)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na skie-

rowaną pismem, SPS-023-7360/12, z 2 sierpnia 2012 r.

interpelację pana posła Artura Dębskiego w sprawie

nauczania religii w szkołach, uprzejmie przekazuję

następujące wyjaśnienia.

Przepis art. 53 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospoli-

tej Polskiej stanowi, że religia Kościoła lub innego

Na mocy tego przepisu na życzenie rodziców naukę

religii określonego wyznania prowadzi w szkołach

publicznych w Polsce ponad dwadzieścia Kościołów

(reprezentujących różne wyznania chrześcijańskie

oraz religię judaistyczną i islam), których status

prawny regulowany jest na podstawie odrębnych

ustaw lub wpisu do rejestru Kościołów i związków

wyznaniowych prowadzonego przez ministra właści-

wego do spraw wyznań religijnych.

Zgodnie z art. 25 ust. 2 i 3 Konstytucji RP władze

2474

stronność w sprawach przekonań religijnych, świa-

topoglądowych i ﬁlozoﬁcznych, a stosunki między

niowymi są kształtowane na zasadach poszanowania

mym minister edukacji narodowej nie posiada kom-

petencji do oceny programów nauczania religii zgod-

nych z doktryną poszczególnych wyznań i religii.

Opracowanie programu nauki religii jest zada-

niem własnym poszczególnych Kościołów i związków

wyznaniowych.

Zasada ta wynika z przepisów zawar-

tych w pakiecie ustaw, które regulują stosunki pań-

stwa z poszczególnymi Kościołami oraz z przepisów

Nauczanie religii różnych wyznań organizowane

w szkołach publicznych na życzenie rodziców stanowi

wypełnienie zagwarantowanego przepisami art. 53

ust. 2 Konstytucji RP prawa rodziców do zapewnie-

nia dzieciom wychowania i nauczania moralnego

Należy jednak zwrócić uwagę, że uczniowie w pro-

cesie nauczania szkolnego zapoznają się również

z elementami religioznawstwa oraz kulturoznaw-

stwa, zawartymi w zalecanych treściach podstawy

programowej kształcenia ogólnego i wprowadzanych

do programów szkolnych na poszczególnych etapach

edukacyjnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2012 r.

przewodniczącego Związku Zawodowego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pis-

przy którym przekazana została interpelacja posel-

ska posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana

Michała Tomasza Pacholskiego w sprawie szykano-

wania przewodniczącego Związku Zawodowego Cel-

nicy PL, uprzejmie informuję, co następuje.

załek, iż zarzuty przywołane w interpelacji poselski-

ej są znane kierownictwu Służby Celnej.

Większość

poruszonych tam kwestii z zakresu stosunków kie-

teresowania najważniejszych organów państwa: Kan-

celarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, mars-

załków Sejmu i Senatu, premiera, posłów, senatorów

zielane odpowiedzi, zawsze oparte na faktach i obowią-

zujących przepisach, nie budziły wątpliwości tych

rzuty stawiane przez Związek Zawodowy Celnicy PL

dotyczące szykan wobec działaczy związków zawodo-

związkowcy zapewne zawiadomiliby, w trybie art. 35

turę o takich praktykach.

Ministrowi ﬁnansównie

jest jednak znany przypadek zawiadomienia proku-

ratury o działaniach przeciw związkom zawodowym

w Służbie Celnej.

zeczą stawianej w interpelacji poselskiej tezie o szy-

kanach działaczy związkowych i łamaniu prawa

go tyłu żadnych konsekwencji wobec autorów takich

twem mediów, kiedy nawołują funkcjonariuszy cel-

2475

Celnej oraz poszanowania powszechnie przyjętych

ściwych członkom korpusu Służby Celnej.

W konse-

kwencji działacz związkowy, tak jak pozostali funk-

cjonariusze Służby Celnej, obowiązany jest, stosow-

związkowy, to, co istotne, jedynie w ramach zakre-

jącego w Rzeczypospolitej Polskiej.

W doktrynie pra-

wa pracy powszechny jest pogląd, iż działalność

o związkach zawodowych kosztem łamania innych

nych granic wolności słowa i kanonów zachowań

dalił skargę przewodniczącego związku w sprawie

prowadzonego wobec niego postępowania dyscypli-

narnego.

W tym miejscu należy podkreślić, iż spo-

sób orzeczenia przez sąd administracyjny poprzez

nej – sposobu jego przeprowadzenia – spełniało wy-

mogi obowiązujących norm prawa.

Od orzeczenia

W drugim, aktualnie prowadzonym, postępowa-

niczącego czy innych związkowców.

W opisanym

mogów formalnych procedury, ponieważ obwiniony

nym przez naczelnika Urzędu Celnego w Opolu

nie ze zwolnienia lekarskiego i zwolnienia na prowa-

dzenie działalności związkowej.

Co istotne, w tym

mywał wysoką aktywność w działalności publicznej,

cemu związku orzeczenie dyscyplinarne organu

2476

2012 r. innych funkcjonariuszy do podjęcia strajku,

Funkcjonariusza, który za działalnością związkową

w tym przypadku zebrano rzetelne dowody m.in.

w postaci notatek interweniującej policji.

Odnosząc się do drugiego pytania postawionego

w interpelacji, dotyczącego sposobu rozwiązania

obecnej sytuacji w kontaktach pomiędzy związkami

nej 5 organizacji związkowych o charakterze ogólno-

nej.

Praktyka ta przekłada się na odbywane cyklicznie

w Ministerstwie Finansów spotkania z przedstawicie-

lami związków zawodowych, na których omawiane

nych.

We wszystkich procesach legislacyjnych doty-

czących aktów prawnych wpływających na środowi-

sko, jeśli gospodarzem tego procesu jest minister ﬁ-

nansów, projekty takie są konsultowane na zasadach

rzutom postawionym w interpelacji, wnioski z tych

Odpowiadając na obawy pana posła Michała Toma-

sza Pacholskiego, chcę jasno stwierdzić, iż w chwili

obecnej nie ma pola do jakichkolwiek mediacji między

szefem Służby Celnej a związkami zawodowymi dzia-

łającymi w Służbie Celnej – głównie ze względu na

brak obszaru konﬂiktu,którymógłbytakiejmediacji

podlegać.

Obiektywne spojrzenie na wzajemne stosun-

ki pomiędzy kierownictwem Służby Celnej a związka-

mi zawodowymi działającymi w Służbie Celnej wy-

raźnie wskazuje na wzajemne zrozumienie roli i sto-

jących przed tymi organami zadań, ale także wyni-

kających z obowiązujących przepisów ograniczeń

iż w przypadkach uporczywego łamania obowiązują-

cych zasad organy Służby Celnej będą działać bez-

względnie, wyjaśniając je i konsekwentnie piętnując

naganne zachowania za pomocą instrumentów dys-

Jacek Kapica

i podejrzeń popełnienia przestępstwa korupcji

Ministerstwa Skarbu Państwa (7363)

szczebla urzędnika Ministerstwa Skarbu Państwa,

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa przesłało do rozpatrzenia otrzymaną dotych-

czas w sprawie korespondencję szefom Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego oraz Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, z jednoczesną prośbą o przekaza-

nie ustaleń w przypadku przeprowadzenia przez te

organy postępowania wyjaśniającego.

Ponadto chciałbym zapewnić pana posła, że

w przypadku wszczęcia postępowania przez który-

kolwiek uprawniony do tego organ minister skarbu

2477

państwa podejmie ścisłą współpracę mającą na celu

szczegółowe wyjaśnienie formułowanych zarzutów.

Jednakże wobec faktu niewystąpienia, jak do-

tychczas, przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrz-

nego lub Centralne Biuro Antykorupcyjne z wynika-

mi postępowań ani jakimkolwiek innym wnioskiem

w ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa zasadnym

wydaje się wstrzymanie z pochopną oceną działań do

czasu zakończenia postępowań przeprowadzonych

przez uprawnione do tego organy.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

wynagrodzenia w Polsce (7366)

Pani Marszałek z dnia 2 sierpnia br., znak: SPS-023-

-7366/12, dotyczącym interpelacji pani poseł Anny

wynagrodzenia w Polsce, uprzejmie przedstawiam

następujące informacje.

Problematykę kształtowania wysokości minimal-

nego wynagrodzenia za pracę regulują przepisy usta-

z późn. zm.).

Szczegółowe informacje o procedurach

związanych z corocznym ustalaniem wysokości mi-

nimalnego wynagrodzenia zostały przekazane w od-

powiedzi na wcześniejsze interpelacje pani poseł

Anny Elżbiety Sobeckiej, w pismach z dnia 22 paź-

dziernika 2010 r., znak: DPR-V-0700-99-BW/MP/10

(SPS-023-18110/10), oraz z dnia 22 kwietnia 2011 r.,

znak: DPR-Y-0700-28- BW/MP/11 (SPS-023-21709/

11).

W uzupełnieniu tych wyjaśnień, pragnę poinfor-

mować, że obecnie trwają prace legislacyjne dotyczą-

ce projektu rozporządzenia Rady Ministrów w spra-

wie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę

w 2013 r.

Projektowany akt prawny przewiduje, że

za pracę będzie wynosiło 1600 zł, co stanowi wzrost

Przepisy wymienionej ustawy wyznaczają jedynie

sposób ustalenia minimalnego, gwarantowanego po-

ziomu wynagrodzenia pracownika zatrudnionego

siadanych kwaliﬁkacji,składnikówwynagrodzenia,

nicy, w tym także osoby młode z wyższym wykształ-

ceniem, otrzymywali wynagrodzenie znacznie prze-

kraczające poziom minimalnego wynagrodzenia.

Kwestie dotyczące sposobu ustalania wynagrodzenia

nagrodzenia wynikają z systemu wynagradzania

nych środków ﬁnansowych.

Należy podkreślić, że w świetle art. 78 Kodeksu

pracy wynagrodzenie pracownika powinno być tak

przyznawania pracownikom stawek wynagrodzenia

nowisku, a także innych (dodatkowych) składników

tułu wykonywania określonej pracy określają sto-

sowne przepisy płacowe.

Wśród reform rynku pracy, podejmowanych przez

dych na rynku pracy należy wskazać na m.in. pro-

gramy mające na celu skuteczniejszą aktywizację

bezrobotnych, czego efektem może być zmniejszenie

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej rozpoczęło

stytucjami rynku pracy, w celu szeroko zakrojonego

W jego ramach uruchomiono projekt pilotażowy

Celem strategicznym projektu jest wypracowanie

dych bezrobotnych,

— przetestowanie nowych instrumentów aktywi -

zacji zawodowej,

— pomoc w zdobyciu kwaliﬁkacji zawodowych

zatrudnienia,

— rozwijanie współpracy partnerów (instytucje

pracodawcy, przedsiębiorcy) na rzecz promowania

wodowej,

2478

publicznego,

Na realizację projektu pilotażowego „Twoja karie-

końca 2014 r., przeznaczono 39 999 920 zł.

Problema-

tyka udziału osób młodych w rynku pracy, ich akty-

wizacji oraz dopasowania zdobywanych przez nich

kwaliﬁkacjidopotrzebrynkowychzostałarównież

zawarta w projekcie długoterminowego dokumentu

łu ludzkiego”, w szczególności w obszarze piątym

(kompetencje i kwaliﬁkacjeobywateli),gdziepodkre-

śla się konieczność „lepszego dopasowania kształce-

gospodarczych i społecznych”.

Obecnie trwają prace

nad ostatecznym kształtem tego dokumentu, mają-

cego realizować założenia dokumentu strategicznego

Unii Europejskiej „Europa 2020”.

Problematyka udziału ludzi młodych w rynku

pracy została poruszona również w projekcie „Kra-

nek pracy ujęto wachlarz zróżnicowanych działań na

ku pracy, m.in. osób młodych.

Dla zwiększania ich

szans na rynku pracy, KPDZ/2012-14 zawiera dzia-

etapu aktywności zawodowej, takie jak:

— modernizacja szkolnictwa zawodowego,

Wśród innych działań, pośrednio związanych

z polityką rynku pracy, zmierzających do poprawy

sytuacji społeczno-gospodarczej kraju, można wy-

mienić m.in. politykę prorodzinną (np. program roz-

trzech „Maluch”) czy też wspomaganie rozwoju

przedsiębiorczości w tym poprzez ułatwienia dla osób

podejmujących działalność gospodarczą oraz uprasz-

czanie systemu podatkowego.

Szanując wolność wy-

boru, jaką implikuje swoboda przemieszczania się

osób w ramach UE, kontynuowane są działania in-

formacyjne, mające na celu zwiększenie świadomości

2008 r. podejmowane są także działania informacyj-

ne skierowane do osób, które rozważają podjęcie de-

cyzji o powrocie z emigracji, wśród których wymienić

można m.in. portal powroty.zielonalinia.gov.pl.

gracji uzależniona jest od indywidualnych decyzji,

podejmowanych przez osoby zainteresowane migra-

cją pod wpływem różnych czynników, takich jak sy-

tuacja na rynku pracy, perspektywy rozwoju kariery

w danym kraju.

Rząd nie podejmuje żadnych działań

mających zachęcać obywateli Polski do poszukiwania

Ponadto przy ocenie migracji można mówić za-

równo o pozytywnych, jak i negatywnych skutkach

emigracji dla gospodarki państwa pochodzenia, w za-

leżności od tego, z jakiego punktu widzenia rozpatru-

jemy dane zagadnienia.

Wśród zalet emigracji,

językowych) czy możliwość wykorzystania zdobytego

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2012 r.

pracowników w przedsiębiorstwach (7367)

niem przy piśmie z dnia 2 sierpnia br., znak: SPS-

-023-7367/12, interpelacji pani poseł Anny Sobeckiej

w sprawie słabego zabezpieczenia pracy pracowni-

ków w przedsiębiorstwach, uprzejmie wyjaśniam.

gieny pracy w pełni uwzględnia postanowienia dy-

rektyw Unii Europejskiej w tym zakresie.

W wielu

przypadkach prawo to zawiera ostrzejsze wymagania

niż wynikające z prawa UE.

Można zatem stwierdzić,

sy mające na celu zapobieganie wypadkom przy pra-

cy i chorobom związanym z warunkami pracy.

2479

Skutecznym mechanizmem umożliwiającym od-

działywanie na pracodawców, u których nastąpiło

pogorszenie stanu bezpieczeństwa i higieny pracy,

jest system zróżnicowanej składki na ubezpieczenie

dziernika 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z ty-

nostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych z wnioskiem o podwyższenie o 100% stopy pro-

centowej składki na ubezpieczenie wypadkowe (usta-

lanej na najbliższy rok składkowy) płatnikowi skła-

czeństwa i higieny pracy.

System zróżnicowanej składki na ubezpieczenie

wypadkowe jest sukcesywnie udoskonalany.

Od 1 kwiet-

nia 2006 r. jest ustalana kategoria ryzyka dla po-

szczególnych płatników składek, dla których jest

ustalany wskaźnik korygujący poprzez porównanie

ich kategorii ryzyka z kategorią ustaloną dla grupy

działalności, do której zostali zaliczeni.

Przepisy

i dolną granicę tych wskaźników.

W okresie do

31 marca 2009 r. rozpiętość ta wynosiła od 0,8 do

1,2, a od 1 kwietnia 2009 r. wynosi ona od 0,5 do

1,5, co pozwala na większe różnicowanie wysokości

składki.

przepisów bhp, stwierdzonym w czasie dwóch kolej-

tyczyła ﬁrmbudowlanych(67),a15wnioskówdoty-

czyło ﬁrmprodukcyjnych.

W52przypadkachwnio-

skowano o podwyższenie składki dla mikroprzedsię-

biorstw (o zatrudnieniu do 9 osób), a w 25 – dla ma-

łych ﬁrm(ozatrudnieniudo49osób).

Zinformacji

przekazanych przez ZUS wynika, że we wszystkich

przypadkach wydano decyzje o podwyższeniu skład-

ki na ubezpieczenie wypadkowe pracodawcy.

padkowej.

Zgodnie z nowym brzmieniem art. 37 ust. 1

i 2 tej ustawy corocznie kwota wydatków na prewen-

cję wypadkową będzie określana w ustawie budżetowej.

Kwota ta będzie stopniowo zwiększana i wyniesie:

0,5%,

4) w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia

5) w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. – od

1,00%

przewidzianych w planie ﬁnansowym Funduszu

wanie tych zdarzeń, w szczególności na:

— doﬁnansowanie działań skierowanych na

tywności zawodowej, prowadzonych przez płatników

składek;

— analizy przyczyn i skutków wypadków przy

i zbiorowych oraz chorób zawodowych;

— upowszechnianie wiedzy o zagrożeniach powo -

dujących wypadki przy pracy i choroby zawodowe

— prowadzenie prac naukowo-badawczych ma -

jących na celu eliminację lub ograniczenie przy-

czyn powodujących wypadki przy pracy i choroby

Od 2008 r. realizowany jest, ustanowiony przez

Radę Ministrów (na wniosek ministra pracy i polity-

ki społecznej), program wieloletni „Poprawa bezpie-

wowych celów realizacji zadań programu jest ogra-

wypadków (w szczególności strat ekonomicznych

i społecznych).

Spośród zadań realizowanych w ra-

mach programu, ukierunkowanych na ograniczenie

— opracowanie zasad doboru środków prewencji

wanych do maszyn w celach prewencji wypadkowej,

porcie wewnątrzzakładowym,

— opracowanie zasad stosowania podsystemów

transmisji danych w związanych z bezpieczeństwem

systemach sterowania maszyn,

2480

— opracowanie zasad bezpieczeństwa dotyczą -

cych układów hydraulicznych w stacjonarnych ma-

szynach przemysłowych.

Podjęte zostały prace nad opracowaniem trzecie-

go etapu programu wieloletniego „Poprawa bezpie-

czeństwa i warunków pracy” na lata 2014–2016.

alizacja zadań mających na celu ograniczenie zagro-

żeń wypadkowych w zakładach pracy.

Na podstawie analizy przyczyn wypadków przy

pracy można stwierdzić, że najczęściej wypadki zda-

rzają się na skutek nieprzestrzegania przepisów i za-

sad bezpieczeństwa i higieny pracy.

Ministerstwo

spekcyjnego, który mógłby wpływać na realizację

stwa i higieny pracy.

Organem powołanym do kon-

troli w tym zakresie jest podległa Sejmowi RP Pań-

stwowa Inspekcja Pracy.

Biorąc pod uwagę powyższą informację na temat

działań ministerstwa w kierunku ograniczenia za-

grożeń wypadkowych w zakładach pracy, uważam,

ku byłoby zintensyﬁkowaniekontroliprzestrzegania

przez pracodawców prowadzonych przez Państwową

kresie przez tę inspekcję z uprawnień do wnioskowa-

nia w sprawie podwyższania składki na ubezpiecze-

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie gwałtownego wzrostu bezrobocia

(7368)

pieniem pani wicemarszałek Sejmu RP Wandy No-

-7368/12, dotyczącym interpelacji pani poseł Anny

bezrobocia w odniesieniu do pytania o niepodejmo-

wanie przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

żadnych inicjatyw w kwestii zmniejszania bezrobocia

uprzejmie informuję, że intensyﬁkacja działań na

rzecz osób bezrobotnych wymaga podjęcia różnego

w skutecznym wejściu na rynek pracy nie tylko po-

między poszczególnymi resortami, ale również na

poziomie samorządów terytorialnych oraz różnych

nie sytuacji na rynku pracy.

pracy, powiatowe urzędy pracy muszą ułatwiać oso-

bom bezrobotnym lepsze rozpoznawanie rynku pra-

cy, a także zdobycie odpowiednich umiejętności

Jednocześnie pragnę poinformować, że Minister-

cia.

Wsparcie przewidziane na realizację programów

cy.

Ponadto w roku bieżącym minister pracy i polity-

ki społecznej wsparł ze środków rezerwy Funduszu

mów specjalnych skierowanych do osób bezrobotnych

cie przewidziane na realizację tych programów – na

dów pracy.

Specyﬁkąwspomnianegorozwiązaniajest

możliwość łączenia ustawowych usług i instrumen-

2481

dzi służących zwiększeniu aktywności, samodzielno-

Dodatkowo informuję, że w Ministerstwie Pracy

cja projektu przyniesie pozytywne rezultaty, podjęte

nansowania aktywizacji bezrobotnych, oparte na

mi niepublicznymi.

sposób resort pracy planuje zmniejszyć takie wysokie

bezrobocie, informuję, iż działając na podstawie art. 29

nansowego Funduszu Pracy, polegającej na zwiększe-

została podzielona na województwa, z uwzględnieniem

zróżnicowania stopy bezrobocia.

O szczegółach dys-

27 lipca 2012 r., poinformowani zostali, za pośrednic-

twem strony internetowej publicznych służb zatrud-

nienia (www.psz.praca.gov.pl) marszałkowie woje-

wództw, starostowie oraz dyrektorzy wojewódzkich

szałka województwa (składane do MPiPS w terminie

sowanie programów obejmujących realizację szkoleń,

Odnośnie do pytania, jakie czynniki spowodowa-

ły tak wysoki stopień bezrobocia, i to w okresie let-

nim, wyjaśniam, że spadek liczby bezrobotnych za-

rejestrowanych w urzędach pracy w bieżącym roku,

marca.

Niemniej jednak z miesiąca na miesiąc male-

je tempo spadku liczby bezrobotnych w porównaniu

do analogicznych miesięcy ubiegłego roku.

Znajduje

to także wyraz w kształtowaniu się spadku stopy

bezrobocia.

W czerwcu bieżącego roku wskaźnik na-

tężenia bezrobocia osiągnął poziom 12,4% i w po-

równaniu do poprzedniego miesiąca obniżył się

o 0,2 punktu.

W analogicznym okresie ubiegłego

roku zanotowano spadek tego wskaźnika o 0,5 punk-

tu.

Należy jednak pamiętać o tym, że liczba bezro-

botnych w bieżącym roku kształtuje się na wyższym

poziomie niż w ubiegłym roku, a ponadto, począwszy

od kwietnia bieżącego roku, obserwowany był rów-

nież spadek liczby pracujących.

Symptomy stabiliza-

cji wystąpiły dopiero w czerwcu bieżącego roku, kie-

dy to liczba pracujących minimalnie wzrosła.

Przyczyny istniejącej sytuacji na rynku pracy są

złożone.

W głównej mierze wynikają z niepewnej sy-

tuacji gospodarczej i ﬁnansowejnarynkacheuropej-

skich i światowych, co znajduje odzwierciedlenie

w kondycji polskich przedsiębiorców.

Ponadto efekty

zorganizowanego w Polsce Euro 2012 są przede

wszystkim długofalowe i nie znalazły bezpośrednio

odzwierciedlenia w znaczącej poprawie sytuacji na

rynku pracy.

Niemniej jednak pewne symptomy po-

prawy sytuacji widoczne są w lipcu bieżącego roku.

Liczba bezrobotnych w końcu lipca 2012 r. wyniosła

1947,9 tys. osób (na podstawie meldunków nadesła-

nych przez wojewódzkie urzędy pracy) i w porówna-

niu do końca czerwca 2012 r. spadła o 16,5 tys. osób

(tj. o 0,8%).

Wprawdzie w dalszym ciągu utrzymuje

się spowolnienie tempa spadku liczby bezrobotnych,

zarówno w stosunku do poprzednich miesięcy 2012 r.,

jak i analogicznych miesięcy ubiegłego roku, ale po

raz pierwszy od kilku miesięcy spadek natężenia bez-

robocia był analogiczny do 2011 r.

Wskaźnik bezro-

bocia osiągnął w końcu lipca bieżącego roku poziom

12,3% i w porównaniu do czerwca bieżącego roku

okresie ubiegłego roku (lipiec 2011 r. – czerwiec 2011 r.)

odnotowano identyczny spadek natężenia bezrobocia,

o 0,1 punktu (z poziomu 11,9% do poziomu 11,8%).

Biorąc pod uwagę powyższe, wyrażam przekona-

za satysfakcjonujące i wyczerpujące.

w sprawie poddania kontroli skarbowej

osób podejrzanych o posiadanie

nieujawnionych przychodów (7370)

zaną przy piśmie, nr SPS-023-7370/12, z dnia 2 sierp-

nia 2012 r. interpelacją złożoną przez panią Annę

Elżbietę Sobecką, posła na Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej, w sprawie kontroli skarbowej osób podejrza-

2482

nych o posiadanie nieujawnionych przychodów uprzej-

mie przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Na wstępie pragnę poinformować, że kwestie do-

tyczące opodatkowania przychodów z nieujawnio-

nych źródeł zostały uregulowane w art. 20 ust. 1 i 3

z 2012 r. poz. 361).

Zgodnie z przedmiotowymi prze-

pisami wysokość przychodów nieznajdujących pokry-

cia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źró-

deł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesio-

nych przez podatnika w roku podatkowym wydatków

W odniesieniu do podatników, u których wystąpi-

ła nadwyżka wydatków nad przychodami, przepro-

wadzane są czynności weryﬁkacyjneidopierowprzy-

padku, gdy czynności te nie eliminują ww. nadwyżki,

urzędy kontroli skarbowej wszczynają postępowanie

z późn. zm.), zaś urzędy skarbowe wszczynają postę-

powanie podatkowe w trybie ustawy z dnia 29 sierp-

poz. 749).

Tylko w wyniku przeprowadzonego postę-

powania kontrolnego lub podatkowego może zostać

wydana decyzja ustalająca podatek dochodowy od

dochodów z nieujawnionych źródeł.

Ponadto należy wskazać, że ustawa o kontroli

by skarbowe szczególny obowiązek w zakresie ujaw-

niania i kontroli niezgłoszonej do opodatkowania

działalności gospodarczej, jak również kontroli źró-

deł pochodzenia majątku oraz przychodów nieznaj-

dujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub po-

chodzących ze źródeł nieujawnionych.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż w urzędach

2001 r. funkcjonują wytyczne dla urzędów kontroli

skarbowej i urzędów skarbowych dotyczące postępo-

wania w sprawie przychodów nieznajdujących pokry-

deł nieujawnionych.

Przedstawiono w nich przykłado-

we obszary zainteresowania organów skarbowych,

w których, na podstawie dotychczasowych doświad-

czeń, stwierdzono ryzyko wystąpienia nieujawnionego

majątku.

Wskazane w interpelacji pani poseł obszary

są ujęte w ww. dokumencie już od 2004 r.

Pragnę podkreślić, iż w kręgu zainteresowania

urzędów skarbowych i urzędów kontroli skarbowej

w przedmiotowym zakresie są głównie osoby ﬁzycz-

ne, które według znamion zewnętrznych dokonują

dużych wydatków przy równoczesnym ujawnianiu

niskich dochodów.

Są to osoby, co do których istnieje

przypuszczenie, iż mogą uzyskiwać inne niż deklaro-

wane dochody.

W związku z powyższym pragnę zauważyć, że

działania organów podatkowych i skarbowych w za-

kresie przychodów pochodzących ze źródeł nieujaw-

nionych lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych

źródłach w żadnym wypadku nie mają – jak ujęła

to pani poseł – charakteru interwencjonizmu pań-

stwa oraz nie posiadają cech inwigilacji w życie pry-

watne obywateli.

Działalność organów podatkowych

niu maksimum ułatwień w dobrowolnym, prawidło-

wym wypełnianiu obowiązków podatkowych, a z dru-

giej na prowadzeniu efektywnego poboru należności

podatkowych i niepodatkowych oraz skutecznej kon-

troli wypełniania przez podatników obowiązku po-

noszenia ciężarów świadczeń publicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie niesprawiedliwego obwarowania

opłatami poszczególnych odcinków autostrad

będących obwodnicami miast (7371)

SPS-023-7371/12, w sprawie niesprawiedliwego ob-

warowania opłatami poszczególnych odcinków auto-

strad będących obwodnicami miast uprzejmie przed-

stawiam następujące stanowisko.

Pragnę w pierwszej kolejności poinformować, że

odcinek autostrady A1 pomiędzy węzłem Nowe Ma-

rzy a węzłem Czerniewice jest odcinkiem koncesyj-

nym, na którym mocą umowy na budowę i eksploata-

cesjonariuszem jest spółka Gdańsk Transport Com-

pany SA (GTC).

Umowa powyższa przyznaje spółce

którego podstawą prawną jest w szczególności art. 37a

zm.).

Przychody z opłaty pobieranej przez GTC sta-

nowią przychód Krajowego Funduszu Drogowego.

Stosownie do postanowień umowy o budowę i eksplo-

2483

wego Funduszu Drogowego wynagrodzenie za do-

stępność autostrady, którego wysokość uzależniona

gnowanie z poboru opłat na określonym odcinku au-

tostrady (w przedmiotowym przypadku na odcinku

węzeł Lubicz – węzeł Czerniewice, stanowiącym ob-

wodnicę Torunia) spowodowałoby konieczność zapła-

ty na rzecz GTC umówionego wynagrodzenia mimo

stanie również przychód Krajowego Funduszu Dro-

gowego.

Zatem ewentualne zwolnienie z opłat ww.

odcinka autostrady spowodowałoby jednoczesne

wobec GTC.

Przyjęty w umowie o budowę i eksploatację auto-

strady A1 pobór na całym odcinku wynika natomiast

Drogowym Rada Ministrów określa w drodze rozpo-

rządzenia autostrady lub ich odcinki, które będą bu-

dowane i eksploatowane jako płatne.

Autostrada A1

sankcjonuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

odcinek autostrady stanowiący obwodnicę Torunia

jest płatny i Ministerstwo Transportu, Budownictwa

nej zmian w powyższym zakresie.

kwestii zwolnienia z opłat odcinka autostrady A4 wę-

zeł Sośnica – węzeł Kleszczów należy zauważyć, co

następuje.

W dniu 30 maja 2012 r.

Rada Ministrów

w drodze nowelizacji rozporządzenia w sprawie au-

tostrad płatnych podjęła decyzję, że odcinek autostra-

dy A4 węzeł Kleszczów – węzeł Sośnica, pełniący

funkcję obwodnicy Gliwic, będzie płatny dla wszyst-

kich kategorii pojazdów za wyjątkiem pojazdów lek-

kich, poruszających się w ruchu lokalnym po wska-

zanym odcinku autostrady.

Oznacza to, że za prze-

jazd wskazanym odcinkiem autostrady płacą kierow-

cy pojazdów lekkich poruszających się w ruchu tran-

zytowym oraz pojazdów rozpoczynających lub koń-

czących podróż na tym odcinku.

Odcinek autostrady

A4 węzeł Kleszczów – węzeł Sośnica jest również

płatny dla wszystkich pojazdów samochodowych

i autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy

całkowitej, to jest również dla ww. pojazdów, które

poruszają się w ruchu lokalnym po wskazanym od-

cinku autostrady (obowiązuje tu inny reżim prawny

regulujący kwestię obowiązku uiszczania opłaty elek-

tronicznej).

Należy podkreślić, że przyjęte rozwiązanie stano-

główną funkcją (podobnie jak autostrady A1) jest

przenoszenie ruchu międzynarodowego i długody-

rozwiązanie pośrednie w zakresie poboru opłat, któ-

re uwzględnia zarówno specyﬁkętegoodcinkajako

strady A4.

Należy zauważyć, że na odcinku autostra-

dy A4 węzeł Sośnica – węzeł Kleszczów mamy do

czynienia z jednym z najwyższych w Polsce szacun-

kowych poziomów ruchu aglomeracyjnego pojazdów

osobowych, który przekracza 50%.

Prognozy ruchu

dla poszczególnych odcinków międzywęzłowych przed-

stawiają się następująco:

Odcinek A4

Prognozowany ruch

pojazdów w 2015 r.

(w tym udział

pojazdów ciężkich

w%)

Prognozowany ruch

pojazdów w 2030 r.

(w tym udział

pojazdów ciężkich

Kleszczów

– Ostropa

34 100 (29,9%) 54 100 (31,7%)

Ostropa – Bojków 34 100 (29,9%) 54 100 (31,7%)

Bojków – Sośnica 39 300 (29%) 62 500 (30,1%)

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

elektronicznego dozoru osób skazanych SDE

(7373)

nia 2012 r., znak: SPS-023-7373/12, dotyczącą sku-

teczności systemu dozoru elektronicznego, uprzejmie

przedstawiam treść odpowiedzi na pytania i zagad-

nienia podniesione we wspomnianym wystąpieniu.

Odpowiadając na postawione przez panią poseł

pytanie, w jaki sposób Ministerstwo Sprawiedliwości

planuje usprawnić prawidłowe funkcjonowanie sys-

2484

temu SDE, uprzejmie informuję, że Ministerstwo

Sprawiedliwości podejmuje ustawiczne działania

zmierzające do objęcia tym systemem wykonywania

kary pozbawienia wolności coraz większej populacji

skazanych oraz zwiększenia efektywności działania

sytemu dozoru elektronicznego (dalej: SDE).

Nad-

mienię, że wykonaniem kary pozbawienia wolności

poza zakładem karnym w SDE (na dzień 23 sierpnia

2012 r.) objęto już łącznie 10091 skazanych, z czego

4112 aktualnie odbywa karę, a 5979 zakończyło jej

odbywanie.

Należy szczególnie podkreślić, że wprowadzenie

do polskiego porządku prawnego zupełnie nowego

i jednocześnie bardzo nowatorskiego technicznie sys-

temu nieizolacyjnego wykonywania kary pozbawie-

nia wolności, w oparciu o ustawę temporalną z dnia

z późn. zm.), było trudnym i bardzo skomplikowa-

nym procesem z uwagi na brak wzorców i podobnych

rozwiązań funkcjonujących w podmiotach państwo-

wych i prywatnych, tym bardziej realizowanych

w formie partnerstwa publiczno-prywatnego.

W związku z powyższym, ustawodawca projek-

tujący kształt prawny ustawy o SDE, mając świado-

mość tych faktów oraz bardzo złożonych, skompli-

kowanych uwarunkowań technicznych, prawnych,

logistycznych i administracyjnych, które na całym

świecie charakteryzowały wdrażanie tak nowocze-

snych rozwiązań wykorzystujących systemy tech-

niczno-informatyczne do realizacji zadań polityki

karnej, w samej konstrukcji i treści tej ustawy wraz

z jej aktami wykonawczymi, umową na wykonanie

SDE założył konieczność etapowego wdrażania ta-

kiego systemu w Polsce.

Działanie takie miało głów-

nie na celu umożliwienie prowadzenia stałej i wni-

kliwej weryﬁkacjiiocenyfunkcjonowaniasystemu

przy jego wdrażaniu na każdym etapie, by móc go

maksymalnie usprawniać aż do zakończenia proce-

su pełnego wdrożenia, który nastąpił z dniem 1 stycz-

Tak przyjęta metoda wprowadzania systemu do-

zoru elektronicznego do polskiego porządku prawne-

go, pozwoliła na nieustanne usprawnianie infra-

struktury technicznej, informatycznej i coraz bar-

dziej efektywne zarządzanie nią oraz wprowadzenie

daleko idących zmian legislacyjnych, które wymusi-

ła praktyka orzecznicza i wykonawcza.

Ustawa

o SDE dotychczas była już trzykrotnie nowelizowania

i dzięki przygotowaniu i przeprowadzeniu drugiej

nowelizacji z 21 maja 2010 r. populacja skazanych

oraz skuteczność i efektywność wykonywania kary

w SDE niebywale wzrosły – w czerwcu 2010 r.

SDE

wykonywaniem kary obejmował łącznie 110 skaza-

nych, a czerwcu 2012 r. ok. 9000.

Podmiotem wyznaczonym przez ministra spra-

wiedliwości do bezpośredniej realizacji zadań zwią-

zanych z wykonywaniem kary pozbawienia wolności

i powołane w jej strukturze Biuro Dozoru Elektro-

nicznego.

Zgodnie z ustawą o SDE, czynności mate-

rialno-techniczne wykonuje podmiot komercyjny,

wyłoniony w drodze przetargu nieograniczonego

– Konsorcjum Comp SA.

Wymienione powyżej pod-

mioty realizują również obowiązek bieżącego (tech-

nicznego, logistycznego, administracyjnego i formal-

noprawnego) usprawniania funkcjonowania systemu,

co wykonują w sposób właściwy poprzez ustawiczne

działania podejmowane codziennie, jak również po-

przez bardzo bliską, stałą współpracę ze wszystkimi

użytkownikami SDE, głównie sędziami penitencjar-

nymi, asystentami, zawodowymi kuratorami sądo-

wymi, właściwymi urzędnikami sądów, którzy przez

całą dobę mają pełny i bezpośredni kontakt z pracow-

nikami centrali monitorowania.

Dzięki temu mogą

zgłaszać natychmiast swoje uwagi, wskazywać pro-

blemy oraz uzyskiwać wszelką poradę lub pomoc

zani odbywający karę w SDE również mają możli-

wość zgłaszania swoich problemów i uzyskania nie-

zbędnej pomocy.

Dzięki tak przyjętym rozwiązaniom przy wyko-

nywaniu codziennych zadań w SDE oraz w całym

procesie jego wdrażania można wskazać kilkadzie-

siąt istotnych zmian technicznych, administracyj-

nych, formalnoprawnych, które w ramach ustawicz-

nego usprawniania systemu zostały zdiagnozowane,

opracowane i do dziś wdrożone przez pracowników

Biura Dozoru Elektronicznego i personel upoważ-

nionego podmiotu dozorującego (Comp SA), przy

czynnym udziale wszystkich użytkowników syste-

mu, a w szczególności sędziów penitencjarnych i za-

wodowych kuratorów sądowych.

Zgodnie z wymogami ustawowymi sądem wyda-

jącym postanowienia o odbywaniu kary w SDE jest

sąd penitencjarny.

Ministerstwo Sprawiedliwości po-

przez swoje komórki nadzoru nad sądami peniten-

cjarnymi monitoruje na bieżąco sytuację obciążeń

sędziów penitencjarnych, w tym również realizację

obowiązków wynikających z ustawy o SDE.

Dotych-

czas nie zanotowano istotnych sygnałów wskazują-

cych na poważne braki etatowe w tym zakresie.

Ma-

jąc jednocześnie świadomość dużej ilości zadań, któ-

rymi obciążeni są sędziowie penitencjarni, Minister-

stwo Sprawiedliwości aktywnie uczestniczyło w przy-

gotowaniu i przeprowadzeniu ostatniej nowelizacji

ustawy o SDE z dnia 20 czerwca 2012 r., która zmniej-

szyła faktyczną ilość czynności wykonywanych przez

sędziów penitencjarnych w dotychczasowej procedu-

rze poprzez przeniesienie uciążliwych obowiązków

wprowadzania i realizacji wszystkich zmian w har-

monogramie odbywania kary przez skazanych na

zawodowych kuratorów sądowych.

Dodatkowo w ciągu najbliższych 2–3 tygodni upo-

ważniony podmiot dozorujący planuje uruchomienie

nowej placówki ekspozytury terenowej w miejscowo-

ści Siemiatycze oraz dodatkową załogę patrolową

w Szamotułach.

Działania te będą kolejnymi korzyst-

nie wpływającymi na proces orzekania w sprawach

SDE rodzajami aktywności podmiotów odpowiedzial-

nych za wykonanie kary w tym systemie.

2485

W odpowiedzi na drugie pytanie zadane przez pa-

nią poseł, czy Ministerstwo Sprawiedliwości powścią-

gnęło jakiekolwiek działania zaradcze w przypadku

awarii systemu, uprzejmie wyjaśniam, iż System Do-

zoru Elektronicznego (SDE) jako jeden z systemów

wykonywania kary pozbawienia wolności polega na

kontrolowaniu zachowania skazanego przebywające-

go poza zakładem karnym przy użyciu aparatury

instalacji i systemów.

Do kontroli tej wykorzystywa-

ny w głównej mierze jest system komunikacyjno-mo-

nitorujący, tj. system teleinformatyczny, za pomocą

którego centrala monitorowania, upoważniony pod-

miot dozorujący, sądy penitencjarne, sądowi kurato-

rzy zawodowi oraz inne upoważnione podmioty prze-

twarzają informacje związane z organizowaniem

rozpoczął funkcjonowanie we wrześniu 2009 r. i do

dnia dzisiejszego nie odnotowano awarii, czy też po-

ważniejszych zakłóceń w jego działaniu.

Jak każdy

system teleinformatyczny SDE może ulec awarii, jed-

nakże nad jego prawidłowym funkcjonowaniem czu-

wa wiele zabezpieczeń.

Przed nieprzewidzianą utra-

tą zapisanych danych chroni system nieustannego

zapisu kopii zapasowej (backup).

Jest on podwójnie

zabezpieczony, gdyż wykonywany jest w dwóch nie-

zależnych od siebie ośrodkach (w Warszawie – na

ul. Zwycięzców i ul. Rakowieckiej).

Ponadto w przy-

padku awarii jakiegokolwiek komponentu serwerow-

ni, jego funkcję automatycznie przejmuje komponent

zapasowy, nie dopuszczając do nieprawidłowego dzia-

łania systemu.

Należy również zasygnalizować, że centrala mo-

nitorowania zabezpieczona jest także na wypadek

utarty zasilania zewnętrznego.

System akumulato-

rów zapasowych (UPS) pozwoli na bezawaryjną pra-

cę przez kilkanaście godzin – do czasu przywrócenia

zasilania zewnętrznego.

Nie bez znaczenia jest też

fakt, że stacjonarne urządzenia monitorujące insta-

lowane w miejscu odbywania kary, mają również

własne baterie, które pozwalają na dalszą pracę po-

mimo braku zasilania, a przypadku awarii sieci GSM

– za pośrednictwem której informacje przekazywane

są do centrali monitorowania – urządzenie to prze-

chowuje zgromadzone dane z okresu 72 godzin.

Czas

ten powinien być wystarczający na dokonanie sto-

sownych napraw przez operatora sieci komórkowej.

Na koniec należy zasygnalizować, że umowa Mini-

sterstwa Sprawiedliwości z ﬁrmą, która wygrała

przetarg na budowę sieci i infrastruktury SDE, za-

wiera klauzulę stanowiącą, iż: „upadek (czytaj: awa-

ria) części systemu informatycznego centrali moni-

torowania nie powinien powodować przestoju dłuż-

szego jednorazowo niż cztery godziny.

Upadek syste-

Całkowity roczny czas przestoju systemu SDE nie

może przekroczyć 10 godzin”.

W przypadku niedo-

trzymania ww. zapisu umowy ﬁrmiegrożąpoważne

kary umowne i odszkodowania.

Powyżej zaprezentowane zabezpieczenia SDE na-

leżą do kategorii najważniejszych, gwarantowanych

umową i wysokimi standardami technicznymi.

W świe-

tle przyjętych gwarancji i dotychczasowych doświad-

czeń związanych z funkcjonowaniem systemu dozoru

elektronicznego, należy go uznać za w pełni bezpiecz-

ny i odpowiednio zabezpieczony.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 24 sierpnia 2012 r.

organizacji ratowniczych w Polsce (7375)

nej organizacji ratowniczych w Polsce uprzejmie

przedstawiam następujące informacje.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zarówno

górskim i wodnym, realizują także inne działania,

z budżetu ministra spraw wewnętrznych.

Środki ﬁ-

nansowe w części budżetu państwa, której dysponene-

tem jest minister spraw wewnetrznych, mogą być wyda-

tkowane na realizację zadań publicznych związanych

z zapewnieniem bezpieczeństwa, w tym zapewnieniem

ne na ﬁnansowanie bieżącej działalności organizacji

społecznych.

towej na rok 2011 na zadania ratownictwa górskiego

i wodnego poszczególne organizacje otrzymały:

2486

— TOPR – 3 600 000 zł,

— GOPR – 6 250 000 zł,

— WOPR – 1 870 000 zł,

Ze środków przewidzianych w ustawie budżetowej

na rok 2012 na zadania ratownictwa górskiego i wod-

nego poszczególne organizacje otrzymały:

— WOPR – 1 275 000 zł,

Odnosząc się do kwestii ﬁnansowaniaratownic-

twa wodnego, należy wskazać, że problematyka po-

Zgodnie z przepisami ww. ustawy od 2013 r. działa-

nia ratownictwa wodnego będą doﬁnansowywane

znawanych z części budżetu państwa, której są dys-

ponentami.

Warto podkreślić, że przedmiotowa regulacja była

wynikiem inicjatywy poselskiej podjętej przez

Komisję Administracji i Spraw Wewnętrznych.

Par-

lament opowiedział się za rozwiązaniem, zgodnie

z którym zadanie publiczne związane z zapewnie-

niem bezpieczeństwa na obszarach wodnych będzie

doﬁnansowywaneprzezwojewodówwramachdota-

cji celowych przyznawanych z części budżetu, której

są dysponentami.

Z uwagi na fakt, iż powyższe rozwiązania prawne

wchodzą w życie od 2013 r., w chwili obecnej trudno

jest wskazać na skutki nowych rozwiązań wprowa-

dzonych na mocy ww. przepisów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie wysokich opłat za przejazd płatnymi

drogami i autostradami w Polsce (7376)

SPS-023-7376/12, w sprawie wysokich opłat za prze-

jazd płatnymi drogami i autostradami w Polsce,

uprzejmie przekazuję stanowisko.

Zgodnie z art. 13ha ust. 5 ustawy o drogach pu-

blicznych przyjęto zasadę, zgodnie z którą podstawą

do określenia stosowanych stawek opłaty elektronicz-

nej jest wyliczenie stawki maksymalnej z uwzględ-

nieniem kalkulacji wszelkich kosztów związanych

z budową, przebudową, utrzymaniem, ochroną i za-

rządzaniem drogami krajowymi, na których opłata

jest pobierana, w tym kosztów związanych z poborem

opłaty elektronicznej oraz kosztów ﬁnansowych.

Za-

sada ta jest bezpośrednim wdrożeniem przepisów

dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego

tury przez pojazdy ciężarowe, która nakłada na

wszystkie kraje członkowskie obowiązek zastosowa-

nia określonej metodologii kalkulacji kosztów.

Dy-

rektywa pozostawia dalej państwom członkowskim

możliwość kształtowania stawek opłaty na poziomie

niższym niż wynikający z takiej kalkulacji kosztów.

Zwracam uwagę na fakt, że zgodnie z najnowszym

wyliczeniem zaproponowane w Polsce stawki stoso-

wane pokrywają zaledwie ok. 37% kosztów w przy-

padku autostrad i dróg ekspresowych oraz ok. 66%

kosztów w przypadku pozostałych dróg krajowych.

Oznacza to, że pozostałe środki strona publiczna

musi zapewnić z innych źródeł.

Jednocześnie należy wskazać, że stawki obowią-

zujące w polskim systemie opłat dla pojazdów o do-

puszczalnej masie całkowitej powyżej (dcm) 3,5 t są

znacząco niższe od tych, które obowiązują w innych

krajach Unii Europejskiej stosujących podobne sys-

temy opłat, tj. w Niemczech, Austrii, Czechach i na

Słowacji.

Poniżej przedstawiono porównanie wysoko-

ści stawek opłat elektronicznych obowiązujących

w przywołanych państwach i w Polsce.

Przyjęto

założenia, iż są to stawki dla pojazdów o dopusz-

czalnej masie całkowitej powyżej 12 t składających

się z 3-osiowego ciągnika siodłowego i 3-osiowej na-

czepy.

Są to stawki stosowane w dni robocze.

Czechy

stosują podział na klasy emisji EURO 0–II, EURO

III–IV i EURO V+ (stąd stawka taka sama dla EURO

III i EURO IV).

Austria stosuje podział na klasy emi-

sji EURO 0–III, EURO IV–V, EURO EEV i VI (stąd

te same stawki dla kategorii EURO II i EURO III).

Przedstawiona wysokość stawek nie uwzględnia przy

tym podatku VAT.

W przypadku Austrii i Słowacji

podatek ten wynosi 20%.

W Polsce, Niemczech i Cze-

chach opłaty nie podlegają podatkowi VAT.

Stawki

przedstawiono w złotówkach (średni kurs walut ob-

cych na podstawie tabeli kursów NBP z dnia 21 sierp-

nia 2012 r.)

Kraj/klasa emisji

spalin

EURO IV EURO III EURO II

Słowacja 0,769 0,785 0,838

Czechy 0,675 0,675 0,869

Niemcy 0,744 0,830 1,172

Austria 1,316 1,504 1,504

Polska 0,37 0,46 0,53

2487

Ponadto w zakresie pojazdów lekkich, tzn. pojaz-

dów o dcm poniżej 3,5 t, należy zaznaczyć, iż od maja

br. obowiązują nowe, niższe o połowę stawki za prze-

jazd autostradami zarządzanymi przez generalnego

dyrektora dróg krajowych zgodnie z rozporządze-

ki morskiej w sprawie stawek opłat za przejazd auto-

stradą z dnia 25 kwietnia br.

Natomiast w zakresie autostrad koncesyjnych na-

leży zaznaczyć, iż umowy z koncesjonariuszami za-

wierane są na podstawie ustawy o autostradach płat-

podstawie tej umowy spółka, wyłoniona w drodze po-

stępowania przetargowego, zobowiązana jest do za-

pewnienia ﬁnansowania,budowy,eksploatacjioraz

utrzymania określonego odcinka autostrady w za-

mian za prawo pobierania pożytków z autostrady,

w tym prawa do pobierania opłat lub wynagrodzenia

za dostępność.

Prawo ministra do kształtowania, a tym samym

wpływania na stawkę opłaty za przejazd zależy od

zastosowanego w danej umowie o budowę i eksplo-

atację autostrady systemu wynagradzania partnera

prywatnego.

Ponadto dotychczasowe umowy przewidują dwa

sposoby wynagradzania koncesjonariusza, a tym sa-

mym kształtowania stawki opłaty:

a) system opłat rzeczywistych, w którym to sys-

temie opłaty pobrane od użytkowników autostrady

płatnej stanowią przychód, a koncesjonariusz jest

uprawniony do kształtowania wysokości stawek opłat

za przejazd w granicach zawartej umowy oraz prze-

pisów prawa powszechnie obowiązującego.

W tym

systemie prawo ministra ds. transportu do wpływa-

nia na wysokość stawek jest ograniczone i może wią-

zać się z roszczeniami ze strony koncesjonariusza

oraz odpowiedzialnością Skarbu Państwa z ingero-

wania w prawo koncesjonariusza,

b) opłata za dostępność – w tym systemie w związ-

ku z ponoszeniem ryzyka ruchu minister ds. trans-

port jest uprawniony do kształtowania wysokości

stawek opłat za przejazd autostradą.

Decyzja w tej

sprawie jest jednak uzależniona od wielu czynników,

w tym poziomu ruchu na autostradzie, kosztów bu-

dowy i eksploatacji autostrady, a także od oceny

wpływu takiej decyzji na środki Krajowego Fundu-

szu Drogowego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie wzrostu ubóstwa polskich rodzin

(7377)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wzrostu ubóstwa polskich rodzin z dnia 2 sierpnia

2012 r., uprzejmie wyjaśniam.

Informacje prasowe jak najbardziej są analizowa-

ne z ogromną starannością, jednakże stanowiska

resortu pracy w tak ważnych sprawach jak stan ﬁ-

nansów polskich gospodarstw domowych opierane są

głównie na systematycznej, corocznej pracy specjali-

stów, zatrudnionych zarówno w Ministerstwie Pracy

stycznym (GUS), jak i w placówkach naukowych, co

pozwala na wielokrotną weryﬁkacjęzebranegoma-

teriału badawczego i daje podstawy do celowego dzia-

łania w ramach prowadzonej polityki społecznej

nia w Polsce rozeznania potrzeb z zakresu działania

zabezpieczenia społecznego.

W przypadku Minister-

stwa Pracy i Polityki Społecznej kolejne etapy dzia-

łań poznawczych w przedmiotowym zakresie zawsze

planowane są w związku z rocznym sprawozdaniem

MPiPS-03 za rok sprawozdawczy, czyli po drugim

kwartale 2012 r.

W ramach analizy tych danych wy-

stępuje się także do GUS z prośbą o najnowsze dane

dotyczące odsetka ludności, która żyła w gospodar-

stwach domowych o wydatkach poniżej minimum eg-

zystencji oraz minimum socjalnego ogółem, a także

w poszczególnych województwach.

Po otrzymaniu sto-

sownych informacji eksperci przeprowadzają kolejną

analizę skuteczności działań pomocy społecznej, co

brane jest pod uwagę na przykład przy projektowaniu

zmian do przepisów o pomocy społecznej.

Szerzej te-

mat ten został szczegółowo wyjaśniony w odpowiedzi

z dnia 10 lutego na interpelację pani poseł Anny Elż-

biety Sobeckiej w sprawie liczby polskich rodzin żyją-

cych na skraju ubóstwa (SPS-023-990/12).

a zwłaszcza od roku 2011 badania sytuacji osób i ro-

2488

zweryﬁkowanychkryteriówdochodowychorazkwot

Jeżeli chodzi o przeciwdziałanie ubóstwu, zauwa-

żam, iż Polska od dziesiątków lat podtrzymuje chlub-

ną tradycję utrzymywania systemu zabezpieczenia

społecznego, w tym pomocy społecznej.

Wielokrotnie

i szczegółowo pani poseł Sobecka była informowana

co do form i zakresu udzielanej pomocy społecznej,

na które pozwalają obecnie obowiązujące przepisy

na interpelację z dnia 20 lipca tego roku (SPS-023-

-6107) wskazano także poprzednie, szczegółowe opra-

cowania na ten temat.

Z tego powodu w niniejszej

odpowiedzi ponownie uprzejmie informuję, że stoso-

wanie w Polsce od wielu lat wypróbowanych, dotych-

czasowych rozwiązań, mających na celu zabezpiecze-

nie obywateli przed ryzykiem życia poniżej minimum

egzystencji, nadal jest aktualne.

Jak wynika ze spra-

wozdania MPiPS-03 za rok 2011, na świadczenia

mach zabezpieczenia społecznego, podejmowane są

działanie negatywnym skutkom biedy.

Można sądzić,

że po podwyżkach wysokości progów dochodowych

kwaliﬁkującychdoświadczeńspołecznychpodejmo-

wane działania w ramach polityki społecznej będą

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

wśród wielu polskich powiatów (7379)

W związku z wystąpieniem wicemarszałek Sejmu

RP pani Wandy Nowickiej z dnia 6 sierpnia 2012 r.,

znak: SPS-023-7379/12, dotyczącym interpelacji po-

stu stopy bezrobocia wśród wielu polskich powiatów,

informuję, że minister pracy i polityki społecznej, nie

ną przedsiębiorstw i wynikający z niej stan zatrudnie-

nia, koncentruje się na podejmowaniu działań osłono-

lub już zwolnionych, a także aktywizacji zawodowej

osób poszukujących zatrudnienia.

codawców, wynikające z ustawy o promocji zatrud-

czeń Pracowniczych w przypadku zatrudnienia star-

guje pracodawcom, którzy decydują się na zatrudnie-

nie osoby bezrobotnej w wieku 50+.

wodowymi w urzędach pracy, przy czym poradnictwo

do przedsiębiorców jest wspieranie ﬁnansowepraco-

2489

dawców inwestujących w rozwój zawodowy swoich

pracowników.

Pracodawcy, którzy utworzyli fundusz

cowników.

Pracodawca może otrzymać nawet 80%

dzenia) w przypadku, gdy inwestuje w rozwój zawodo-

wy pracowników powyżej 45. roku życia.

Odpowiadając na pytanie, w jaki sposób Minister-

sytuację w wymienionych przez panią poseł powia-

tach, tj. szydłowieckim, piskim, radomskim i bra-

łecznej poprzez redystrybucję środków Funduszu

polityki rynku pracy oraz maksymalnie efektywne

wykorzystanie środków publicznych przeznaczonych

na aktywizację zawodową pozostaje natomiast w ge-

stii powiatowych i wojewódzkich urzędów pracy.

Wskazane we wnioskach działania muszą służyć

gdyż ﬁnansowaniezrezerwyFPdotyczyćbędzieje-

dynie programów zakładających efektywność nie niż-

szą niż 50%.

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej infor-

w sprawie najniższego rocznego średniego

wynagrodzenia w zestawieniu

przeprowadzonym przez Organizację

wie najniższego rocznego średniego wynagrodzenia

-7380/12, uprzejmie przedstawiam następujące in-

formacje.

Pracodawcy prowadzący samodzielną gospodarkę

ﬁnansową ustalają we własnym zakresie warunki

wynagradzania pracowników stosownie m.in. do ro-

dzaju prowadzonej działalności i możliwości ﬁnanso-

wych.

Zasady wynagradzania pracowników zatrud-

nionych u tych pracodawców regulują z reguły prze-

pisy zakładowe, tj. układy zbiorowe pracy lub regu-

laminy wynagradzania, a w przypadku pracodawcy

niezobowiązanego do wydania regulaminu wynagra-

dzania – postanowienia umów o pracę (art. 77

1

–77

2

i 29 Kodeksu pracy).

Warunki i sposób prowadzenia zakładowej polity-

i pozostają w kompetencji poszczególnych pracodaw-

ców.

W ramach posiadanych środków na wynagro-

oni możliwość samodzielnego kształtowania warun-

ków wynagradzania pracowników, w tym podwyż-

szania wynagrodzeń.

Minister pracy i polityki spo-

łecznej nie ma uprawnień do ingerowania bądź wpły-

wania na poziom indywidualnych wynagrodzeń obo-

wiązujących u danego pracodawcy.

Nie jest także

spodarczym kryteriów (zasad) prowadzenia przez

nich zakładowej polityki płac.

Odnosząc się do podniesionej w interpelacji posel-

skiej kwestii usytuowania Polski w rankingu OECD

2490

dotyczącym najniższego rocznego średniego wyna-

grodzenia, należy zauważyć, iż OECD w swojej bazie

statystycznej posiada cztery kategorie odnoszące się

do średnich rocznych wynagrodzeń:

1) roczne wynagrodzenia w cenach bieżących

w walucie danego kraju,

2) roczne wynagrodzenia w cenach stałych w wa-

lucie danego kraju,

3) roczne wynagrodzenia w cenach stałych

uwzględniające kurs wymiany USD/PLN,

4) roczne wynagrodzenia w jednostce parytetu

siły nabywczej pieniądza (PPS) w USD.

Z treści wystąpienia poselskiego można wnosić,

że do porównań został użyty w tym przypadku

wskaźnik nr 3.

Zgodnie z danymi OECD Polska

w tym przypadku zajmuje rzeczywiście ostatnie miej-

sce wśród państw członkowskich organizacji.

Nie-

mniej jednak nie jest to spowodowane słabą dynami-

ką wynagrodzeń w Polsce, czy też czynnikami zwią-

zanymi stricte z sytuacją na polskim rynku pracy,

lecz kursem walutowym USD/PLN oraz dysparyte-

tem stóp procentowych, m.in. między strefą euro,

Szwajcarią, czy USA a Polską (wykres 1).

Tym samym pensja osoby pracującej w przelicze-

niu na pełny etat*

)

w Polsce w 2011 r., przy umacnia-

jącym się w tym okresie złotym w stosunku do dola-

ra, malała.

Jednocześnie ujemna korelacja między

kursami USD/PLN i EUR/PLN (osłabienie euro wo-

bec dolara) doprowadziła ostatecznie do niskiego

miejsca Polski w przytaczanym w interpelacji ran-

kingu.

Jednocześnie należy wskazać, że przy wyli-

czaniu średnich rocznych wynagrodzeń występują

między państwami różnice wynikające z metodologii

obliczania średnich miesięcznych wynagrodzeń, zaś

na tych obliczeniach bazuje OECD.

dzenia stanowią jedną z najważniejszych pozycji

kosztowych przedsiębiorstw, będąc jednocześnie pod-

stawowym źródłem dochodu dla większości gospo-

darstw domowych, określając ich siłę nabywczą.

Wy-

nagrodzenia mogą stanowić także punkt odniesienia

dla osób utrzymujących się ze źródeł innych niż pra-

ca.

W związku z powyższym widoczne jest, iż w pro-

cesie ustalania wynagrodzeń występuje kilka stron,

mających rozbieżne interesy.

Jednocześnie należy

także zauważyć, iż wzrost wynagrodzeń powinien iść

w parze z szybszym wzrostem produktywności pracy,

co z kolei prowadzi do wzrostu konkurencyjności da-

nego kraju na arenie międzynarodowej.

W Polsce od

2007 r. obserwujemy zdecydowanie szybszy wzrost

poziomu przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej, niż produktywności pracy.

Obrazuje to

wykres 2.

Pragnę zwrócić uwagę, iż taka sytuacja może wy-

woływać presję inﬂacyjną, ponieważ przedsiębior-

stwa są zmuszone do kompensowania rosnących

kosztów pracy/produkcji poprzez podnoszenie cen.

Przy obecnym poziomie inﬂacjiorazwysokościstóp

procentowych podwyższanie średnich wynagrodzeń

może prowadzić do poważnej utraty konkurencyjno-

ści naszego kraju.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Wykres 1.

Kursu USD/PLN oraz EUR/USD w latach 2000 – I kw.

2012 (w NCU)

Źródło: Obliczenia własne MPiPS.

*

)

OECD przelicza na pełny etat pensje osób zatrudnionych

2491

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie przejrzystego i bardziej

przystępnego dla obywateli przedstawiania

treści ksiąg wieczystych (7382)

12, zawierające interpelację pana posła Marcina

stępnego dla obywateli przedstawiania treści ksiąg

wieczystych, uprzejmie informuję, co następuje.

Księgi wieczyste mogą być zakładane i prowadzo-

ne w systemie informatycznym, na mocy art. 251

zm.).

Sposób prowadzenia i zwartość ksiąg wieczy-

określa rozporządzenie ministra sprawiedliwości z dnia

nia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym

(Dz. U. Nr 162, poz. 1575, z późn. zm.).

Na mocy

art. 363 ustawy, księgi wieczyste prowadzone w sys-

temie informatycznym przechowywane są w central-

nej bazie danych ksiąg wieczystych, utworzonej i utrzy-

mywanej przez ministra sprawiedliwości.

Na mocy art. 36 ustawy o księgach wieczystych

i hipotece utworzono Centralną Informację Ksiąg

Wieczystych, która udziela informacji o księgach wie-

czystych przechowywanych w centralnej bazie da-

nych ksiąg wieczystych, a także wydaje odpisy

ksiąg wieczystych prowadzonych w systemie infor-

matycznym oraz zaświadczenia o zamknięciu księ-

gi wieczystej.

W dniu 16 czerwca 2010 r. minister sprawiedliwo-

ści uruchomił możliwość powszechnego, bezpłatnego

przeglądania ksiąg wieczystych przechowywanych

w centralnej bazie danych, za pośrednictwem sieci

Internet.

Stanowi to ogromne ułatwienie zarówno

dla obywateli, jak i dla przedsiębiorców, pozwalając

w każdej chwili sprawdzić aktualną zawartość wska-

zanej księgi wieczystej.

System informatyczny – Nowa Księga Wieczysta

(NKW), obsługujący księgi wieczyste, za pośrednic-

twem którego wydawane są odpisy ksiąg wieczy-

stych, został zaprojektowany i wykonany w 2004 r.,

zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi do-

tyczącymi ksiąg wieczystych prowadzonych w sys-

temie informatycznym.

W określaniu wymagań na

ten system, także sposobu przedstawiania treści

ksiąg wieczystych, brali udział sędziowie i referen-

darze pracujący w wydziałach ksiąg wieczystych.

Stosowane wzory zarówno odpisów ksiąg wieczy-

stych wydawanych w formie dokumentów papiero-

wych przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych,

jak i treści księgi wieczystej wyświetlanej w trakcie

jej przeglądania, odpowiadają ściśle strukturze księ-

gi wieczystej określonej w rozporządzeniu ministra

temie informatycznym.

Księga wieczysta może być bardzo skomplikowa-

na.

Może dotyczyć wielu działek, budynków miesz-

kalnych, lokali wyodrębnionych z budynków, skom-

plikowanych praw własności itp.

Odpis księgi wieczy-

stej oraz prezentacja jej treści są automatycznie ge-

nerowane przez system informatyczny NKW, zatem

Wykres 2.

Dynamika przeciętnego wynagrodzenia i produktywność pracy w Polsce w latach 2001–2011.

Źródło: Obliczenia własne MPiPS.

2492

muszą mieć postać uniwersalną, odpowiadającą wszyst-

kim możliwym układom danych zawartych we wszyst-

kich możliwych księgach wieczystych.

Obecnie nie

jest możliwe zróżnicowanie prezentacji treści księgi

wieczystej ze względu na stan skomplikowania wpi-

sów w niej się znajdujących, ponieważ działający sys-

tem informatyczny nie jest w stanie efektywnie roz-

różnić księgi prostej od skomplikowanej.

Jednak uwzględniając szybki postęp technologicz-

ny w obszarze informatyki, planuje się gruntowną

modernizację systemu informatycznego NKW.

Nale-

nizacja funkcjonującego systemu informatycznego

jest procesem długotrwałym i kosztownym.

Zostanie

ona przeprowadzona w ramach projektu ﬁnansowa-

nego z Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki”

– „Wprowadzenie e-usług w resorcie sprawiedliwo-

ści”, realizowanego przez Ministerstwo Sprawiedli-

wości w latach 2012–2014.

W ramach realizacji pro-

jektu zostaną wprowadzone nowe e-usługi w zakresie

ksiąg wieczystych, w szczególności możliwość uzy-

skania przez Internet odpisu księgi wieczystej oraz

składania drogą elektroniczną wniosku o wpis do

księgi wieczystej, zostanie także gruntownie zmo-

dernizowany system informatyczny NKW, funkcjo-

nujący od 2004 r.

Modernizacja obejmie także postać

odpisów ksiąg wieczystych i sposobu prezentowania

treści ksiąg wieczystych.

Obecnie prowadzone są pra-

ce legislacyjne i projektowe.

Podsumowując, Ministerstwo Sprawiedliwości

widzi celowość oraz możliwość prawną, techniczną

i ﬁnansową,przygotowaniarozwiązań,którepozwo-

liłyby na przedstawienie treści ksiąg wieczystych

w sposób bardziej zrozumiały i prostszy dla obywa-

teli, a nawet rozpoczęło realizację projektu, w ra-

mach którego postulaty te zostaną zrealizowane.

Oczywiście ministerstwo będzie badać najlepsze

praktyki innych państw w tym zakresie i korzystać

z ich doświadczeń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Gołaczyński

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

w sprawie regulaminu programu

„Edukacja kulturalna i diagnoza kultury”

– priorytet 1: Edukacja kulturalna (7383)

SPS-023-7383/12) w sprawie regulaminu programu

tet 1: Edukacja kulturalna uprzejmie proszę o przy-

Obecnie w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa

mów na rok 2013.

Rozważana jest między innymi

zasadność rozszerzenia katalogu podmiotów upraw-

dań ﬁnansowanych ze środków ministra kultury

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez de-

partament koordynujący programy MKiDN – o ile

zezwolą na to obowiązujące przepisy prawne – w re-

gulaminie priorytetu: Edukacja kulturalna na rok

2013 zostanie wprowadzony stosowny zapis umożli-

wiający aplikowanie o środki spółdzielniom prowa-

dzącym działalność w sferze kultury.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Małgorzata Omilanowska

Warszawa, dnia 13 sierpnia 2012 r.

w sprawie nierównego potraktowania

nauczycieli praktycznej nauki zawodu

w ustawie o nauczycielskich świadczeniach

kompensacyjnych (7384)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pani poseł Joanny Fabisiak w sprawie nierów-

nego potraktowania nauczycieli praktycznej nauki

kompensacyjnych (SPS-023-7384/12), uprzejmie pro-

cielskich świadczeń kompensacyjnych nabyli nauczy-

ciele, wychowawcy i inni pracownicy pedagogiczni

1) publicznych i niepublicznych przedszkolach,

Jak z powyższego wynika, ustawodawca enume-

ratywnie wymienił nauczycieli, którzy podlegają

2493

ustawie o nauczycielskich świadczeniach kompensa-

cyjnych, wśród których znaleźli się nauczyciele pla-

cówek kształcenia ustawicznego, o których mowa

Wprowadzenie zastrzeżenia stanowiącego, iż usta-

wie o nauczycielskich świadczeniach kompensacyj-

nych podlegają wyłącznie nauczyciele zatrudnieni

w publicznych i niepublicznych placówkach kształce-

nia ustawicznego, zdaniem ministerstwa świadczy

o tym, że intencją ustawodawcy nie było przyznanie

prawa do nauczycielskich świadczeń kompensacyj-

nych nauczycielom zatrudnionym we wszystkich pla-

cówkach wymienionych w art. 2 pkt 3a ustawy.

Jednocześnie należy zauważyć, że projekt poselski

ustawy (druk nr 1462) o nauczycielskich świadcze-

niach kompensacyjnych, który został pozytywnie

zaopiniowany przez Radę Ministrów w stanowisku

z dnia 19.02.2009 r., pierwotnie zmierzał do objęcia

przepisami ustawy o nauczycielskich świadczeniach

kompensacyjnych nauczycieli realizujących obowiąz-

kowe zajęcia edukacyjne określone w ramowych pla-

nach nauczania, publicznych i niepublicznych przed-

szkolach oraz nauczycieli zatrudnionych w placów-

kach wymienionych w ust. 2 pkt 1a ustawy Karta

Nauczyciela.

Przy czym przez odesłanie do ww. „pla-

cówek” pierwotnego brzmienia projektu należy rozu-

mieć publiczne szkoły i szkolne punkty konsultacyjne

dach konsularnych i przedstawicielstwach wojsko-

wych Rzeczypospolitej Polskiej w celu kształcenia

W toku prac parlamentarnych zakres podmiotowy

projektu ustawy został rozszerzony o nauczycieli okre-

ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjote-

rapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz

specjalne ośrodki wychowawcze, placówki zapewnia-

zakresem podmiotowym ustawy nauczycieli zatrud-

lecz ukształtowanie zakresu podmiotowego w sposób

obejmujący konkretne grupy nauczycieli.

Jednocześnie informuję, iż Ministerstwo Edukacji

Narodowej nie przewiduje podjęcia prac mających na

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 10 sierpnia 2012 r.

art. 228 § 3 ustawy Prawo spółdzielcze (7386)

Odpowiadając na interpelację panów posłów Ja-

nr SPS-023-7386/12, w sprawie wyrażenia stanowi-

uprzejmie informuję, co następuje.

Ad 1.

W świetle art. 228 § 3 Prawa spółdzielczego

w brzmieniu obowiązującym w okresie, o którym

mowa w interpelacji, tj. przed 24 września 1999 r.,

niedopełnienie przez spadkobiercę czynności zacho-

wawczych, wymienionych w §§ 1 i 2 tego artykułu,

lub odmowa przyjęcia w poczet członków spółdzielni

mieszkaniowej powodowało wygaśnięcie własnościo-

wego prawo do lokalu mieszkalnego z mocy prawa.

Przepisy Prawa spółdzielczego nie zawierały

upoważnienia do podejmowania przez organ statu-

towy spóldzielni uchwały o wygaśnięciu prawa do

lokalu we wskazanych wyżej przypadkach.

W związ-

ku z tym ewentualna uchwała organu statutowego

spółdzielni mogła mieć jedynie znaczenie informa-

cyjne, a nie powodujące zmianę istniejącego stanu

prawnego.

W razie wątpliwości co do istnienia lub wygaśnię-

cia prawa do lokalu każda osoba, która miała w tym

interes prawny, a więc zarówno spadkobierca, jak

i spółdzielnia jako osoba prawna, mogła żądać usta-

lenia tego przez sąd – stosownie do art. 189 Kodeksu

postępowania cywilnego.

Jak stwierdził Sąd Apelacyjnego w Poznaniu

1046/98 (OSA 1999/11–12 poz. 49, str. 36), przez „in-

teres prawny” w znaczeniu art. 189 K.p.c. rozumieć

należy istniejącą potrzebę uzyskania korzyści w sfe-

rze sytuacji prawnej.

Udzielenie ochrony przez sąd

następuje tylko wówczas, gdy po stronie podmiotu

ochrony tej żądającego zachodzi interes prawny w jej

uzyskaniu.

W razie wygaśnięcia prawa do lokalu spółdziel-

nia – stosownie do art. 229 § 1–1b Prawa spółdziel-

czego – obowiązana była uiścić osobie uprawnionej

równowartość tego prawa po potrąceniu należności

z tytułu niewniesionej części wkładu, a w przypad-

nego lokalu – kwotę niespłaconego kredytu wraz

z odsetkami.

2494

Przy ustalaniu równowartości prawa do lokalu

spółdzielnia obowiązana była przyjąć za podstawę

wkład budowlany, z uwzględnieniem:

1) zwyżki lub zniżki kosztów budowy,

3) zniszczenia lokalu przekraczającego normalne

zużycie,

4) innych okoliczności mających wpływ na obni-

żenie lub podwyższenie wartości użytkowej lokalu.

Przysługująca osobie uprawnionej równowartość

prawa do lokalu nie mogła być wyższa od kwoty, jaką

spółdzielnia była w stanie uzyskać od następcy obej-

mującego dany lokal w trybie przetargu.

Ad 2 i 3.

Wszelkie spory pomiędzy spadkobiercą

zmarłego członka a spółdzielnią związane z wyga-

śnięciem prawa do lokalu, odmową przyjęcia spadko-

biercy w poczet członków, wysokością lub terminem

wypłaty równowartości prawa do lokalu oraz ewen-

tualnego odszkodowania mogły być rozstrzygane na

drodze postępowania wewnątrzspółdzielczego w try-

bie i terminach określonych w statucie spółdzielni

lub na drodze sądowej po rozważeniu przez sąd

wszystkich okoliczności faktycznych występujących

w danej sprawie.

Odnosząc się do kwestii odpowiedzialności odszko-

dowawczej Skarbu Państwa związanej z wydaniem

aktu normatywnego niezgodnego z konstytucją,

uprzejmie informuję, że jest ona regulowana przepisa-

W szczególności, zgodnie z art. 417

1

§ 1 K.c., jeże-

li szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu

normatywnego, jej naprawienia można żądać po

ności tego aktu z konstytucją.

Stosownie zaś do art. 417

1

powaniu ich niezgodności z prawem, chyba że prze-

teczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu

Dopiero bowiem w wypadku stwierdzenia nie-

zgodności z konstytucją aktu normatywnego, na któ-

rym oparto prawomocne orzeczenie lub ostateczną

decyzję, a następnie stwierdzeniu we właściwym po-

stępowaniu wydania – niezgodnych z prawem – pra-

womocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, można

żądać naprawienia wynikłej stąd szkody; oczywiście

przy założeniu spełnienia pozostałych przesłanek od-

powiedzialności (bezprawności działania będącego

źródłem szkody, istnienia szkody i związku przyczy-

nowego pomiędzy ową szkodą a bezprawnym działa-

niem).

Powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej

Skarbu Państwa oraz wypłata ewentualnego odszko-

dowania uzależnione jest zatem od wykazanych

i udowodnionych w postępowaniu sądowym rzeczy-

wistych szkód zaistniałych na skutek niekonstytu-

cyjnych przepisów ustawowych.

Podsekretarz stanu

Janusz Żbik

w sprawie zasad ostrzegania

przed klęskami żywiołowymi (7388)

Piotra Zgorzelskiego i pana Jarosława Górczyńskie-

go w sprawie zasad ostrzegania przed klęskami ży-

wiołowymi uprzejmie informuję, że od marca 2012 r.

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych pracuje zespół

W skład zespołu, poza przedstawicielami Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych, wchodzą także przedsta-

sowe uregulowanie problematyki dotyczącej ochro-

cywilnej.

Przygotowywana regulacja ma na celu

jących zapewnienie odpowiednich warunków dla

ochrony życia i zdrowia ludzi, a także podstawo-

wych warunków współdziałania systemów i współ-

pracy podmiotów wykonujących zadania z zakresu

ochrony ludności oraz usprawnienie procesu przyj-

mowania i udzielania pomocy humanitarnej.

Nowa

kryzysowych spowodowanych groźnymi zjawiskami

meteorologicznymi.

Ponadto pragnę poinformować, iż obecnie na eta-

pie uzgodnień międzyresortowych znajduje się pro-

jekt rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie

2495

Rady Ministrów w sprawie systemów wykrywania

tworzone na szczeblu krajowym, wojewódzkim, po-

wiatowym i gminnym plany zarządzania kryzysowe-

go zawierają charakterystykę zagrożeń oraz ocenę

struktury krytycznej oraz mapy ryzyka i mapy za-

Pragnę zapewnić, że w ramach realizacji założeń

planowanego systemu ochrony ludności resort spraw

wewnętrznych podejmie stosowne starania o zapew-

nienie jego ﬁnansowania,jeżeliokażesiętokoniecz-

ne.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że wojewódz-

kie centra zarządzania kryzysowego ostrzegają lud-

ność przed zagrożeniami naturalnymi na podstawie

informacji przekazywanych przez Instytut Meteoro-

logii i Gospodarki Wodnej.

Nadzór nad działalnością

prezesa Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej

sprawuje minister środowiska.

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych,

działających głównie przy sądach rodzinnych

(7390)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie zasad funkcjonowania rodzinnych ośrodków dia-

gnostyczno-konsultacyjnych, uprzejmie informuję.

Rodzinne ośrodki diagnostyczno-konsultacyjne

nister sprawiedliwości, zgodnie z treścią przepisu

Organizację i zakres działania rodzinnych ośrod-

ków diagnostyczno-konsultacyjnych regulują przepi-

sy rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia

w ośrodkach ogółem zatrudnionych jest 590 pracow-

ników merytorycznych, w tym 383 psychologów

i 207 pedagogów, a także 86 lekarzy – 68 psychia-

trów, 15 pediatrów i 3 lekarzy innych specjalności,

a ponadto 103 pracowników administracyjnych i 28 pra-

cowników obsługi.

Psychologowie i pedagodzy zatrudnieni są w rodzin-

nych ośrodkach diagnostyczno-konsultacyjnych na

i 3 cytowanego wyżej rozporządzenia.

Kwestie prawidłowości zatrudniania osób na sta-

w tym ich kwaliﬁkacje,wykonywanieobowiązków,

forma i przebieg kariery zawodowej, podlegają syste-

matycznej kontroli przez wizytatorów sprawujących

nadzór nad ośrodkami.

rozporządzenia psychologiem w ośrodku może być

Z kolei pedagogiem w ośrodku może być, zgodnie

z przepisem § 8 ust. 3 tego rozporządzenia, osoba

mająca dyplom ukończenia wyższych studiów magi-

sterskich z zakresu pedagogiki specjalnej, opiekuń-

czej, resocjalizacyjnej, proﬁlaktyki społecznej lub

resocjalizacji oraz co najmniej trzyletni staż pracy

nie niedostosowaną.

Pracownicy pedagogiczni ośrodków za uchybienia

rych mowa w przepisie art. 6 ustawy Karta Nauczy-

ciela, podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej

przewidzianej przepisem art. 75 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z zapisem art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca

nadzór nad wykonywaniem ustawy sprawuje mini-

ster właściwy do spraw pracy.

Merytoryczną poprawność opinii opracowanej

Badania prowadzone w ośrodkach mają na celu

chowawcze, rozładowywać konﬂiktyrodzinne,aprzede

2496

istotny dowód zarówno dla rozstrzygnięcia kwestii

z zakresu władzy rodzicielskiej czy kontaktów rodzi-

ców z małoletnim, jak też dotyczących doboru wła-

ściwych środków oddziaływania wychowawczego

a ponadto ich opinie w kwestii wykonywania władzy

rodzicielskiej wraz z propozycjami rozwiązań tych

problemów.

Uwzględniając nadto profesjonalizm i rzetelność

zespołów badawczych w procesie diagnostycznym,

nie sposób pominąć znaczenia opinii rodzinnego

ośrodka diagnostyczno-konsultacyjnego dla pozna-

nia i wyjaśnienia okoliczności związanych ze sferą

emocjonalną i kształtowaniem wzajemnych relacji

pomiędzy rodzicami a dzieckiem, a tym samym pod-

jęcia przez sąd decyzji odpowiadającej w optymalnym

stopniu jego dobru.

O zakresie przeprowadzonego badania, a w kon-

sekwencji sporządzonej na jego podstawie opinii de-

cyduje organ zlecający, w zakresie kompetencji któ-

rego pozostaje określenie tezy dowodowej.

Organ ten

decyduje również o przydatności danego środka do-

wodowego dla potrzeb konkretnego postępowania.

dzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także

sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wy-

Po przedstawieniu opinii przez biegłego, zgodnie

z przepisem art. 286 Kodeksu postępowania cywil-

nego, sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii

złożonej na piśmie.

Powołany przepis nie przewiduje

jednak obowiązku wysłuchania biegłego przed sądem

w każdym wypadku.

Decyzja co do tego, czy opinia

wymaga dodatkowych wyjaśnień ze strony jej autora,

a w konsekwencji, czy wyjaśnienia te powinny być

złożone w formie ustnej, czy też pisemnej, należy do

sądu orzekającego w danej sprawie.

W judykaturze i doktrynie podkreśla się, że obo-

wiązek wezwania biegłego na rozprawę w celu złoże-

nia ustnych wyjaśnień powstaje wówczas, gdy strona

zgłasza zastrzeżenia do opinii pisemnej lub sąd orze-

kający powziął wątpliwości co do elementu opinii,

który może kształtować bądź współkształtować treść

rozstrzygnięcia w sprawie (wyrok SN z dnia 23 kwiet-

nia 1999 r., II UKN 590/98, OSNAPiUS 2000, nr 12,

poz. 484).

Warto też przytoczyć stanowisko Sądu Najwyż-

(V CK 197/03, niepubl.), w myśl którego obowiązek

wezwania biegłego na rozprawę powstaje wówczas,

kiedy strony zgłaszają zarzuty wobec opinii, wyraża-

ją zamiar zadawania pytań, oraz wówczas, kiedy

sformułowania opinii nie są na tyle jasne i jedno-

znaczne, by pozwalały na dokonanie na jej podstawie

stanowczych ustaleń.

Występując w sądzie jako biegły członek zespołu

opiniodawczego rodzinnego ośrodka diagnostyczno-

-konsultacyjnego podlega przewodniczącemu posie-

dzenia, na które został wezwany.

Do przewodniczą-

cego posiedzenia należy bowiem prowadzenie posie-

dzenia i kierowanie jego przebiegiem w sposób za-

pewniający zachowanie powagi, sprawności oraz

gwarancji procesowych stron i zasad postępowania

cywilnego (art. 155 §§ 1 i 2 K.p.c.).

Powyższe rozwiązania prawne dostarczają nie-

wątpliwie mechanizmów proceduralnych pozwalają-

cych na skontrolowanie opinii sporządzonej przez

rodzinny ośrodek diagnostyczno-konsultacyjny, co

ma istotne znaczenie, poza niekwestionowanymi

kwaliﬁkacjami członków zespołu opiniującego, ich

doświadczeniem pedagogicznym i psychologicznym,

jak również możliwością korzystania z obowiązują-

cych przy tego rodzaju badaniach ustalonych stan-

dardów, dla zapewnienia należytego poziomu mery-

torycznego tych opinii.

Poza sądem pod względem poprawności meryto-

rycznej opinię może zweryﬁkowaćPolskieTowarzy-

stwo Psychologiczne, a w zakresie prawidłowości za-

stosowanych procedur badawczych - organ prowa-

dzący.

Zgodnie z Kodeksem etyczno-zawodowym psycho-

loga, którego tekst w obecnej wersji zatwierdzony

go Towarzystwa Psychologicznego w 1991 r., obo-

wiązkiem psychologa jest stały rozwój zawodowy

i dążenie do rozwoju osobistego, natomiast kwaliﬁ-

kacje specjalisty powinny odzwierciedlać aktualny

badawcze zgodnie z obowiązującymi zasadami meto-

dologicznymi.

W celu usystematyzowania obowiązujących w ośrod-

kach procedur i stosowanych metod i technik diagno-

stycznych w 2005 r. zostały opracowane „Standardy

opiniowania w rodzinnych ośrodkach diagnostyczno-

-konsultacyjnych”, które w marcu 2011 r. zostały

zmodyﬁkowane i przekazane do stosowania w ra-

mach nadzoru zwierzchniego.

Określają one proce-

durę przeprowadzania badań oraz standardy meto-

2497

dologiczne diagnozowania.

Wymieniony wyżej doku-

ment opracowany został przy udziale sędziów sądów

okręgowych, wizytatorów nadzoru pedagogicznego,

ekspertów z Instytutu Ekspertyz Sądowych oraz pra-

cowników naukowych Uniwersytetu Gdańskiego,

Uniwersytetu Warszawskiego oraz Pracowni Testów

Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psycholo-

gicznego.

Pracownicy ośrodków systematycznie doskonalą

swoje umiejętności zawodowe, zgodnie z wymagania-

mi ustawy Karta Nauczyciela oraz corocznie opraco-

wywanym i zatwierdzanym przez kierownika rodzin-

nego ośrodka diagnostyczno-konsultacyjnego harmo-

nogramem szkoleń.

Obowiązek podnoszenia kwaliﬁkacjizawodowych

związany jest z procedurą awansu zawodowego na-

uczycieli, która dotyczy również pracowników ro-

dzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych.

Rodzaj i tematyka podejmowanych przez pracow-

ników ośrodków szkoleń podlega kontroli organu

sprawującego nadzór pedagogiczny w ramach prze-

prowadzanych lustracji i wizytacji.

Istotne jest, aby

podejmowane formy doskonalenia pracowników me-

rytorycznych w ośrodkach były zgodne z zakresem

jego działalności w zakresie diagnostyki, metodologii

badań, pedagogizacji rodzin, terapii krótkotermino-

wej, technik wnioskowania i konstruowania opinii

i uwzględniały aktualną wiedzę z danego obszaru.

W 2011 r. wysokość środków na szkolenia pracow-

ników ośrodków, według ustawy budżetowej, wynio-

sła 306 tys. zł.

Ogółem w 2012 r. na funkcjonowanie rodzinnych

ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych poczynio-

no wydatki w wysokości 48 544 tys. zł.

Pragnę jednocześnie poinformować, że Minister-

stwo Sprawiedliwości nie dysponuje danymi odnośnie

do procesów cywilnych przeciwko psychologom na

skutek naruszenia przez nich dóbr osobistych w związ-

ku z wydanymi opiniami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Uzdrowiska Busko-Zdrój SA (7392)

w sprawie prywatyzacji Uzdrowiska Busko-Zdrój SA

Jaki jest społeczny sens prywatyzacji Uzdrowiska

Busko-Zdrój SA i pozostałych uzdrowisk będących

jeszcze w gestii Skarbu Państwa?

niesionych przez państwo nakładów na działalność

uzdrowiskową, wartości infrastruktury uzdrowisko-

wej, bardzo często już nowoczesnej, wartości sub-

stancji zabytkowej, jaką te uzdrowiska posiadają,

wobec wartości wysoko wykwaliﬁkowanejkadryme-

dycznej?

Minister skarbu państwa odpowiada za procesy

przekształceń własnościowych mienia Skarbu Pań-

stwa.

Wobec przyjęcia przez Radę Ministrów „Planu

aktualnie wyłączonych z prywatyzacji, pod warun-

kiem zmian przepisów prawa, realizując powyższą

działania prywatyzacyjne.

W kontekście możliwości wszczęcia procesów pry-

watyzacyjnych uzdrowisk, o których mowa powyżej,

wyszczególnionych w rozporządzeniu ministra skar-

sowej spółek uzdrowiskowych, w tym Uzdrowiska

Busko-Zdrój SA.

Pomimo dodatnich wyników ﬁnansowychnetto

spółka Uzdrowisko Busko-Zdrój SA nie dysponuje

wystarczającymi środkami na sﬁnansowanieswoich

potrzeb inwestycyjnych, a bez przeznaczenia odpo-

oraz modernizacji obiektów nie będzie możliwe w przy-

szłości skuteczne jej funkcjonowanie na rynku usług

bu Państwa nie ma możliwości ﬁnansowaniaspółek

Skarbu Państwa, jedynym sposobem uzyskania środ-

ków na dalszy rozwój jest pozyskanie inwestora zdol-

nego do zainwestowania w nowoczesną bazę leczni-

czą i hotelową.

W ocenie Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa prywatyzacja spółek jest skutecznym sposobem

ników spółek i mieszkańców gmin uzdrowiskowych,

ale również pacjentów.

Doświadczenie przy prywaty-

zacji spółek uzdrowiskowych pokazuje, że prywatni

właściciele nie rezygnują z kontraktów z Narodowym

Funduszem Zdrowia (dalej: NFZ).

Przykładem może

być Zakład Leczniczy „Uzdrowisko Nałęczów” SA,

2498

skowych mają szansę skorzystać z wyższego stan-

dardu usług po obowiązujących w ramach kontrak-

tów z NFZ cenach.

wiskowego?

Spółki uzdrowiskowe funkcjonują w oparciu m.in.

ściciel spółki uzdrowiskowej będzie podlegać nadzo-

rowi, o którym mowa powyżej.

ki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

Czy rozważano możliwość przekazania uzdrowisk

samorządom wojewódzkim gwarantującym kontynu-

ację statutowej działalności tych przedsiębiorstw

z korzyścią dla wszystkich?

A jeśli tak, to dlaczego

1186), pragnę poinformować, iż wszczęcie ewentual-

nej komunalizacji wyłączonych z prywatyzacji spółek

przy uprzednim wykluczeniu scenariusza prywaty-

zacji spółek.

Odnosząc się do możliwości nieodpłatnego prze-

nienia wymaganych ustawowych przesłanek.

Decy-

zja w zakresie wyboru właściwego trybu złożenia

wniosku o komunalizację ww. spółki należy do kom-

petencji samorządu województwa, po dokonaniu we-

ryﬁkacjizadańgospodarczychrealizowanychprzez

samorząd.

Przedstawiając powyższe, należy podkreślić, iż

specyﬁkadziałalnościposzczególnychuzdrowisk,ich

sytuacja ekonomiczno-ﬁnansowana oraz sytuacja

majątkowa uzasadniają przeprowadzenie szczegóło-

Czy są brane pod uwagę, a jeśli nie, to dlaczego,

opinie organizacji społecznych konsultowanych w tej

sprawie?

Pragnę zwrócić uwagę pana posła, że projekt zmie-

niający rozporządzenie został przesłany do uzgodnień

sterstwo Skarbu Państwa uważnie śledziło ich prze-

bieg, prezentując postawę otwartego dialogu i wy-

miany argumentów.

Przedstawiciele ministerstwa

brali i biorą udział w spotkaniach z udziałem zainte-

resowanych stron, analizując przedstawiane stano-

wiska.

Przeprowadzone uzgodnienia i konsultacje

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

2499

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie unieważnienia otwartego naboru

ofert w konkursie na wybór partnerów

i wyboru partnerów do realizacji projektu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ważnienia otwartego naboru ofert w konkursie na

no-komunikacyjnych „Cyfrowa szkoła”, rozpoczęte

systemowego współﬁnansowanegoześrodkówEuro-

pejskiego Funduszu Społecznego, który zakłada opra-

ręczników do edukacji wczesnoszkolnej, języka pol-

skiego, historii, historii i społeczeństwa, wiedzy

staną udostępnione we wrześniu 2014 r.

Na aktualnym etapie uruchamiania projektu to-

warzyszącego realizacji rządowego programu „Cyfro-

wa szkoła” – „E-podręczniki do kształcenia ogólne-

go” nie występuje zagrożenie związane z niedotrzy-

maniem terminów.

Wybrani już partnerzy meryto-

ryczni – Politechnika Łódzka w zakresie matematy-

ki i przedmiotów informatycznych, Uniwersytet

nych i Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu

ników wysokiej jakości.

Wybór szkół wyższych, z któ-

formatycznych, nie wymaga przeprowadzenia otwar-

sadach prowadzenia polityki rozwoju.

podjął decyzję o unieważnieniu otwartego naboru

ofert na partnera merytorycznego w zakresie eduka-

cji wczesnoszkolnej i partnera technologicznego.

Kie-

rując się dobrem projektu, który towarzyszy rządo-

wemu programowi „Cyfrowa szkoła”, Ośrodek Roz-

oferentów, konieczna jest zmiana obowiązujących do-

tąd procedur.

Zmienione zostaną zapisy w decyzji

dyrektora ORE w sprawie procedury przeprowadze-

nia otwartego konkursu na wybór partnerów w re-

alizowanych projektach oraz doprecyzowana zosta-

nie redakcja ogłoszenia o konkursie, aby zapewnić

pełną transparentność oraz dostarczyć potencjalnym

oferentom szczegółowych informacji o kryteriach na-

boru i ich punktacji.

Aktualnie trwają prace nad

przygotowaniem nowych wersji wyżej wymienionych

dokumentów.

Ponowne wyłonienie partnera merytorycznego

w zakresie opracowania podręcznika do edukacji

wczesnoszkolnej oraz partnera technologicznego nie

wpłynie w żaden sposób na koszt całego projektu.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Ośrodek

Rozwoju Edukacji ocenia doświadczenie potencjal-

2500

nych partnerów pod względem przydatności do osią-

gnięcia celów projektu, w oparciu o oświadczenia za-

warte w ofercie aplikacyjnej poszczególnych oferentów

w zakresie dotychczas realizowanych projektów.

Projekt „E-podręczniki do kształcenia ogólnego”

ciele mogli bezpłatnie korzystać z jego rezultatów.

w sprawie algorytmu postępowania

w przypadku procedury weryﬁkacji do bazy

(7398)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia 2012 r.

(SPS–023–7398/12) w sprawie systemu

informacji oświatowej, uprzejmie wyjaśniam, że pro-

cedurę weryﬁkacjidostępudobazydanychSIO(da-

lej: „procedura weryfikacji”) określają przepisy

cedury weryﬁkacjidostępudobazydanychsystemu

Zgodnie z przywołanymi przepisami procedurę

weryﬁkacjirozpoczynazłożeniewnioskuoudzielenie

„wniosek”).

Wniosek stanowi zestaw danych przeka-

zanych elektronicznie do podmiotu właściwego do

udzielenia upoważnienia, o którym mowa w art. 68

ust. 2 ustawy (dalej: „organ upoważniający”) przez

osobę ubiegającą się o uzyskanie upoważnienia do

mowania udostępnionego nieodpłatnie przez mini-

portalu SIO.

Po wpłynięciu wniosku do systemu cen-

tralnego na adres poczty elektronicznej osoby, której

ma być udzielone upoważnienie, jest przesyłana au-

tomatycznie wygenerowana przez system teleinfor-

matyczny SIO informacja o wpływie wniosku.

Następnie organ upoważniający niezwłocznie od

dnia wpływu wniosku przesyła na adres poczty

ważnienie, informację o rozpoczęciu rozpatrywania

wniosku.

Rozpatrywanie wniosku przez organ pro-

wadzący polega w pierwszej kolejności na sprawdze-

niu poprawności danych zawartych we wniosku.

Organ upoważniający niezwłocznie przesyła na ad-

res poczty elektronicznej osoby, której ma być udzie-

lone upoważnienie, odpowiednio informację o stwier-

dzeniu poprawności danych zawartych we wnio-

sku lub informację o nienadaniu wnioskowi biegu

w przypadku stwierdzenia, że dane we wniosku są

niepoprawne.

Po otrzymaniu informacji o stwier-

sza się w siedzibie organu upoważniającego w celu

potwierdzenia swojej tożsamości.

W przypadku

stwierdzenia, że osoba, której ma być udzielone upo-

upoważniający odrzuca wniosek.

Natomiast w sytu-

acji, gdy tożsamość osoby, której ma być udzielone

upoważnienie, została potwierdzona, osoba ta uzy-

skuje upoważnienie do dostępu do bazy danych SIO,

a wraz z upoważnieniem – niepowtarzalny identy-

ﬁkatorużytkownikaSIOorazdodatkowedanesłu-

żące do uwierzytelnienia się użytkownika SIO

w systemie teleinformatycznym SIO.

cedura weryﬁkacjistanowiproceduręwewnętrzną,

właściwą wyłącznie dla zmodernizowanego systemu

informacji oświatowej, obsługiwaną na każdym eta-

pie jej przeprowadzania przez oprogramowanie udo-

stępniane przez ministra właściwego do spraw oświa-

ty i wychowania.

Złożenie wniosków, wysyłanie ko-

respondencji mailowej oraz wydruk dokumentu upo-

ważnienia oraz identyﬁkatoraużytkownikaSIOida-

nych służących do uwierzytelnienia się użytkownika

odbywa się za pomocą wyżej wymienionego oprogra-

mowania.

Realizowana w ten sposób procedura weryﬁkacji

dostępu do bazy danych SIO służy sprawnemu dzia-

łaniu systemu, regulowaniu dostępu do zgromadzo-

nych w nim danych (w szczególności danych osobo-

wych), a tym samym zapewnieniu bezpieczeństwa

tych danych.

Użytkownik SIO, który uzyskał dostęp

do bazy danych SIO, tym samym zostaje zidentyﬁko-

wany w systemie.

Pozwoli to m.in. na zapewnienie

rozliczalności, o której mowa w przepisach rozporzą-

powiadać urządzenia i systemy informatyczne służą-

ce do przetwarzania danych osobowych (Dz. U.

Procedura weryﬁkacjidotyczywszystkichkierow-

ników podmiotów zobowiązanych do przekazywania

danych do bazy danych SIO, a więc przede wszystkim

dyrektorów szkół i placówek oświatowych, ale rów-

nież ministrów prowadzących szkoły i placówki oświa-

2501

towe i kierowników innych jednostek wykonujących

zadania z zakresu oświaty (w tym m.in.: wójtów, bur-

mistrzów, prezydentów miast, starostów, marszałków

województw, kuratorów oświaty czy dyrektorów okrę-

gowych komisji egzaminacyjnych).

Procedurze wery-

ﬁkacji podlegają również wskazani (upoważnieni)

przez kierowników podmiotów pracownicy, którzy

w imieniu kierowników będą wykonywać obowiązki

związane z funkcjonowaniem systemu informacji

oświatowej.

Kwestia wykorzystania usług e-administracji

w procedurze weryﬁkacjibyłarozważanaprzezMEN

na etapie projektowania systemu.

Rozważano możli-

wość wykorzystania zarówno mechanizmu skrzynek

podawczych, jak i podpisu elektronicznego.

Procedura weryﬁkacjiniejestmożliwadoobsłu-

żenia przez mechanizm skrzynek podawczych, ponie-

waż ePUAP nie posiada po swojej stronie elementów

systemu informacji oświatowej, np. rejestru szkół

i placówek oświatowych, który zawiera m.in. powią-

zania pomiędzy podmiotami realizującymi zadania

z zakresu oświaty w Polsce, niezbędne do realizacji

procesu nadawania upoważnień (np. dyrektora szko-

ły może upoważnić tylko przedstawiciel j.s.t. przeka-

zującego dane szkoły lub placówki oświatowej do re-

jestru).

Innymi słowy kluczowe jest odzwierciedlenie

w systemie informatycznym struktury organizacyj-

nej oświaty w Polsce, czego ePUAP nie zapewnia.

W systemie nie wykorzystano również podpisu

elektronicznego, przede wszystkim w związku z po-

tencjalnymi kosztami związanymi z jego uzyska-

niem. Zakłada się, że z systemu będzie korzystało

ponad 100 tys. użytkowników, głównie będą to dy-

rektorzy i pracownicy szkół i placówek oświatowych

oraz pracownicy innych jednostek wykonujących za-

dania z zakresu oświaty, którzy musieliby ubiegać się

o uzyskanie takiego podpisu.

Przy kwocie 300 zł za

podpis dla jednego użytkownika koszty związane

z wdrożeniem takiego rozwiązania byłyby zbyt duże.

Na marginesie trzeba zauważyć, że uzyskanie dostę-

pu do bazy danych SIO przez wyżej wymienione oso-

by byłoby jedynym powodem, dla którego musiałyby

one ponieść koszty związane z uzyskaniem podpisu

elektronicznego.

W związku z omówionymi powyżej ograniczenia-

mi zdecydowano, że w początkowej fazie działania

systemu korzystniejszym rozwiązaniem technicznym

będzie stworzenie jednej drogi identyﬁkacjiiuwie-

rzytelniania użytkowników SIO.

Ewentualność au-

tentykacji użytkowników przy wykorzystaniu ePU-

AP będzie ponownie rozpatrywana po okresie wdro-

żenia SIO, tj. po 2013 r.

Opcja taka byłaby rozwijana

jako dodatkowy kanał uwierzytelnienia w momencie

stabilnego działania nowego SIO oraz systemu e-ad-

ministracji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

w sprawie sprzedaży drewna

przez PGL Lasy Państwowe (7400)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

znak: SPS-023-7400/12, w sprawie sprzedaży drewna

przez PGL Lasy Państwowe, przekazuję stosowne

wyjaśnienia.

Zasady hurtowej sprzedaży drewna w drodze ro-

kowań internetowych, a następnie ograniczonych

przetargów internetowych i aukcji internetowych zo-

stały wprowadzone począwszy od roku 2007.

Początkowo całą planową ofertę hurtową prze-

znaczono do sprzedaży w ramach tzw. rokowań in-

ternetowych, w których mogli brać udział wszyscy

klienci, zaś na 2008 r. wprowadzono modyﬁkacjępo-

legającą na możliwości zakupu drewna w drodze ro-

kowań internetowych na podstawie historii zakupów,

tj. jedynie dla klientów prowadzących już zakupy

drewna w Lasach Państwowych.

Zmiana, jaka na-

stąpiła w roku 2008, została wprowadzona na wnio-

sek przedstawicieli przemysłu drzewnego, co miało

w założeniu stabilizować rynek.

Obowiązujący system sprzedaży drewna w PGL

LP w roku 2008 uwzględniający dostęp do interneto-

wych przetargów ograniczonych jedynie dla stałych

nabywców drewna został negatywnie oceniony przez

tów.

Prezes UOKiK uznał praktykę stosowaną przez

Lasy Państwowe, polegającą na „przeciwdziałaniu

ukształtowaniu się warunków niezbędnych do po-

wstania bądź rozwoju konkurencji poprzez uzależ-

nianie warunków sprzedaży drewna od posiadania

historii zakupu drewna przez przedsiębiorców ubie-

gających się o zakup drewna od Państwowego Gospo-

darstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz od przebiegu

historii tego zakupu” za ograniczającą konkurencję

na krajowym rynku hurtowej sprzedaży drewna

i nakazał zaniechanie jej stosowania, nakładając jed-

nocześnie na Lasy Państwowe karę w wysokości

1,5 mln zł.

Pomimo wielu odwołań od decyzji prezesa

UOKiK wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 17 listopada 2011 r. oddalającego apelację

wniesioną przez Skarb Państwa – Państwowe Gospo-

darstwo Leśne Lasy Państwowe od wyroku Sądu

Okręgowego w Warszawie, XVII Wydział Sądu Ochro-

115/10, uprawomocniła się decyzja prezesa Urzędu

2008 z dnia 29 grudnia 2008 r. uznającą praktykę

stosowaną przez Skarb Państwa – Państwowe Go-

2502

spodarstwo Leśne Lasy Państwowe z siedzibą w War-

szawie za ograniczającą konkurencję i nakazującą

zaniechanie jej stosowania.

Nałożona na PGL LP

kara pieniężna w wysokości 1 500 000 PLN została

uiszczona w dniu 1 grudnia 2011 r.

Mając na uwadze prowadzone postępowanie oraz

decyzję UOKiK z 2008 r., począwszy od roku 2009

zasady sprzedaży drewna obowiązujące w PGL LP

zostały znacznie zmienione; wprowadzono dwie pod-

stawowe procedury sprzedaży – ograniczone przetar-

gi internetowe dla przedsiębiorców, którzy zakupili

drewno w Lasach Państwowych w roku poprzednim

oraz systemowe aukcje internetowe w serwisie aukcyj-

nym „e-drewno”, otwarte dla wszystkich przedsiębior-

ców.

Uproszczono system oceny ofert w ograniczonych

przetargach internetowych – liczba kryteriów została

ograniczona do dwóch: cena i wartość zakupów w roku

poprzednim.

Zrezygnowano m.in. z uwzględniania

liczby lat współpracy jako kryterium oceny ofert

w przetargach.

W systemowych aukcjach interneto-

wych jedynym kryterium oceny ofert jest cena.

Na ograniczone przetargi internetowe w 2009 r.

przeznaczono 70% oferty sprzedaży hurtowej, a na

systemowe aukcje internetowe – 30%.

W roku 2010

do sprzedaży w tych dwóch procedurach przeznaczo-

no po 50% oferty.

W 2011 r. na ograniczone przetar-

gi internetowe przeznaczono 55% oferty sprzedaży

hurtowej, natomiast na systemowe aukcje interneto-

we – 45%.

W 2012 r. sprzedaż drewna prowadzona była

w oparciu o zarządzenie nr 51 dyrektora generalnego

w sprawie sprzedaży drewna przez Państwowe Go-

spodarstwo Leśne Lasy Państwowe w 2012 r. oraz

zarządzenie nr 39 dyrektora generalnego Lasów Pań-

daży drewna przez Państwowe Gospodarstwo Leśne

tych sprzedaż obejmowała nadal dwa rodzaje zakupu

surowca drzewnego; poprzez przetarg ograniczony

w Portalu Leśno-Drzewnym, który przeznaczony jest

dla nabywców posiadających tzw. historię zakupów

(60% puli przeznaczonej dla przedsiębiorców – 27,5%

puli na I półrocze i 32,5% na II półrocze) oraz poprzez

systemowe aukcje internetowe w aplikacji e-drewno

(40% puli przeznaczonej dla przedsiębiorców – 22,5%

puli na I półrocze i 17,5% na II półrocze).

Wszelkie zmiany w zasadach sprzedaży drewna,

o których mowa powyżej były w ostatnich latach sze-

roko konsultowane na wielu spotkaniach, m.in. pod-

czas prac zespołu pod kierownictwem pana ministra

Michała Boniego.

W spotkaniach tych uczestniczyli

przedstawiciele Ministerstw: Skarbu Państwa, Fi-

nansów, Gospodarki i Środowiska, przedstawiciele

UOKiK oraz przedstawiciele przemysłu drzewnego

i Lasów Państwowych.

Dla przykładu podział puli

dla przedsiębiorców na 2011 r. w układzie 55% na

przetarg ograniczony w PLD oraz 45% na systemowe

aukcje internetowe w aplikacji e-drewno wynikał

wprost z propozycji pana ministra Michała Boniego

na spotkaniu konsultacyjnym w dniu 7 października

2010 r.

Do propozycji tej nie zgłosili zastrzeżeń prezes

UOKiK pani Małgorzata Krasnodębska-Tomkiel

oraz podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

ska pan Janusz Zaleski.

W 2011 r. problematyką dotyczącą zasad sprzeda-

ży drewna zajmował się powołany przez podsekreta-

rza stanu w Ministerstwie Środowiska pana Janusza

Zaleskiego zespół roboczy, którego celem było wypra-

cowanie zasad i warunków sprzedaży drewna w PGL

LP, w kontekście także włączenia zapisów dotyczą-

cych systemu sprzedaży drewna do nowelizowanej

ustawy o lasach.

Na początku 2012 r. po stosownych konsultacjach

minister środowiska przekazał prowadzenie dalszych

prac dotyczących ustalenia zasad sprzedaży drewna

dyrektorowi generalnemu Lasów Państwowych.

W wy-

niku wielu konsultacji i spotkań z przedstawicielami

przemysłu drzewnego nastąpiła korekta do zasad

sprzedaży drewna na II półrocze 2012 r. (zarządzenie

nr 39 dyrektora generalnego Lasów Państwowych

na przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Pań-

Wynikiem kolejnych, a w szczególności dwóch

ostatnich, spotkań w dniach 13 i 29 czerwca 2012 r.

z przedstawicielami przemysłu drzewnego reprezen-

towanymi przez wszystkie 6 organizacji współpracu-

jących ze sobą w ramach Grupy Roboczej Przemysłu

Drzewnego (Polska Izba Gospodarcza Przemysłu

Drzewnego, Stowarzyszenie Klub Drzewny, Stowa-

rzyszenie Producentów Płyt Drewnopochodnych

w Polsce, Stowarzyszenie Papierników Polskich, Pol-

ski Komitet Narodowy EPAL, Ogólnopolska Izba Go-

spodarcza Producentów Mebli), a także przedstawi-

cielami Związku Producentów i Eksporterów Palet

Drewnianych w Polsce, Ogólnopolskiego Związku

Pracodawców Przemysłu Drzewnego, IKEA i innych

największych zakładów przemysłu drzewnego, jak

np. Stelmet SA (największy producent tzw. progra-

mów ogrodowych w Polsce), było ustalenie propozycji

zasad sprzedaży drewna na 2013 r., które przedsta-

wiają się następująco:

1.

Wprowadza się system zawierania umów wie-

loletnich dostępnych dla wszystkich klientów LP do-

konujących zakupów drewna i spełniających określo-

ne kryteria.

Umowy wieloletnie zawierane będą bez-

terminowo.

Brak podpisania umowy wieloletniej nie

wyklucza klienta z uczestnictwa w pozostałych pro-

cedurach sprzedaży drewna, chyba że zaistnieją inne

okoliczności uniemożliwiające zakup drewna np. ist-

nienie należności przeterminowanych itp.

2.

Do procedur sprzedaży drewna w miejsce do-

tychczasowego przetargu ograniczonego w PL-D

wprowadzone zostaną umowy roczne.

Umowa roczna

obejmie 70% drewna zakupionego w okresie ostat-

nich 3 lat przeliczonych na 1 rok (średnioroczna wiel-

kość zakupów), przy czym okres trzech lat liczy się

wstecz od ostatniego I półrocza roku poprzedzającego

rok, na jaką ma obowiązywać umowa roczna.

Ilość

2503

drewna, jaka będzie zawarta w umowie rocznej,

uwzględni podział na drewno wielkowymiarowe igla-

ste, wielkowymiarowe liściaste, drewno średniowy-

miarowe, drewno małowymiarowe i będzie wyliczona

z faktycznych zakupów z ww. okresu.

Z wyliczeń zo-

stanie odrzucone drewno grupy S4, M2, karpina

i zrębki.

3.

Ceny w umowach rocznych będą ustalane na

okresy półroczne.

Zakłada się, że podstawą wylicze-

nia cen w umowie rocznej na 2013 r. będzie cena śre-

dnioważona uzyskana na ostatnich przetargach

ograniczonych skorygowana odpowiednimi kryteria-

mi rynkowymi, w tym także uwzględniająca poziom

cen uzyskanych na aukcjach internetowych otwar-

tych.

Ceny ustalane będą na daną grupę handlowo-

-gatunkową w układzie RDLP lub grup nadleśnictw

danej RDLP.

4.

Ustalenie ilości drewna w umowach rocznych

w układzie nadleśnictw nastąpi na podstawie obkła-

dania ofert sprzedaży nadleśnictw przez klientów na

zasadzie, jak dotychczas przebiega to w aplikacji

PL-D.

W pierwszym etapie nastąpi prosta redukcja

złożonych ofert, przy czym z odpowiednim wyprze-

dzeniem podana zostanie informacja o procentowym

obłożeniu oferty nadleśnictwa w danej grupie han-

dlowo-gatunkowej.

Po I etapie nastąpi etap drugi

według tych samych zasad.

Należy zaznaczyć, że

klienci w tej procedurze nie rywalizują ceną, która

jest wcześniej znana na daną grupę handlowo-gatun-

kową.

System ten uzupełniony zostanie umowami

cesji wspomagającymi poprawę geograﬁi zakupu

drewna.

5.

Pozostała ilość drewna z puli ofertowej (dla

przedsiębiorców) będzie kierowana na internetowe

aukcje systemowe w aplikacji e-drewno.

Aukcje będą

przeprowadzane w okresach półrocznych.

Nastąpi

modyﬁkacja systemu pozwalająca na prowadzenie

automatycznej licytacji przez złożenie oferty z gór-

nym poziomem akceptowanej ceny.

6.

Pojawiające się masy drewna w trakcie roku

będą sprzedawane jak dotąd przez bieżące aukcje

w aplikacji e-drewno.

7.

Zakłada się, że w internetowych aukcjach

w aplikacji e-drewno uczestniczyć będą tylko przed-

siębiorcy.

8.

Odnośnie do ujawnienia nazw ﬁrmczyużywa-

nia aliasów na aukcjach, po zasięgnięciu opinii praw-

nych, wprowadzi się możliwość podawania pełnej

nazwy ﬁrmylubużyciaaliasu(wybórnależećbędzie

do klienta).

9.

Wprowadzone zostanie skonto za płatność do

14 dni oraz rabaty za skalę zakupów rozliczane po

okresach obowiązywania umów (zagadnienie zosta-

nie przeanalizowane pod względem prawnym).

10.

Sprzedaż dla osób ﬁzycznychprowadzonabę-

dzie z puli detalicznej według cennika sprzedaży de-

talicznej.

W oparciu o przedstawione powyżej wyjaśnienia

można założyć, że przy stałym wzroście wielkości po-

zyskania drewna oraz proponowanych zmianach sys-

temu sprzedaży drewna, dającym możliwość zawie-

rania bezterminowych umów wieloletnich oraz umów

rocznych, nastąpi wyraźna poprawa współpracy

przemysłu drzewnego z Lasami Państwowymi.

Na-

leży zauważyć, że propozycje zmian, jakie planuje się

wprowadzić od roku 2013, powstały w wyniku szero-

kich konsultacji społecznych przy udziale wszystkich

zainteresowanych stron.

Odnosząc się do uchwał Ogólnopolskiego Związku

Pracodawców Przemysłu Drzewnego informuję:

1.

Całość drewna oferowanego do sprzedaży w da-

nym roku zawarta jest w dwóch podstawowych pu-

lach, a mianowicie puli ofertowej przeznaczonej dla

przedsiębiorców oraz puli detalicznej dla nabywców

ﬁzycznych(ztejpulimogątakżeskorzystaćprzed-

siębiorcy).

Wszelkie dodatkowe ilości drewna wyni-

kające np. z usuwania klęsk żywiołowych kierowane

są na bieżące aukcje internetowe w aplikacji e-drew-

no (dostępne dla wszystkich nabywców drewna).

2.

Możliwość zawierania umów wieloletnich doty-

czy wszystkich przedsiębiorców dokonujących zaku-

pu drewna w Lasach Państwowych, którzy wyrażą

taką wolę.

Nie ma konieczności przeprowadzania

przetargów ograniczonych dla przedsiębiorców z uwa-

gi na fakt, że tą formę sprzedaży zastępuje się zawie-

raniem umów rocznych.

Umowa roczna obejmie 70%

drewna zakupionego w okresie ostatnich 3 lat prze-

liczonych na 1 rok (średnioroczna wielkość zakupów),

rowe liściaste, drewno średniowymiarowe, drewno

3.

Nie ma możliwości sprzedaży całości drewna

oferowanego przez PGL LP w jednej formie procedu-

ry ograniczającej możliwość dostępu do rynku no-

wym podmiotom lub chcącym zwiększyć zakupy

– szczegółowe wyjaśnienie zawiera decyzja DOK-9/

2008 prezesa UOKiK uznającą praktykę stosowaną

przez Lasy Państwowe za ograniczającą konkurencję

4.

Ogólnie można założyć, że pod względem prawa

konkurencji wprowadzenie jednolitej ceny na po-

szczególne grupy handlowo-gatunkowe w skali La-

sów Państwowych nie napotyka na przeszkody.

Na-

leży jednak zauważyć fakt znacznego zróżnicowania

jakościowego drewna w ramach poszczególnych

RDLP odnośnie do danego sortymentu, jak również

znacznego zróżnicowania warunków rynkowych.

Oznacza to, że przy ustalaniu cen minimalnych na

daną grupę handlowo-gatunkową muszą być brane

pod uwagę kryteria rynkowe (taki też pogląd repre-

zentuje Najwyższa Izba Kontroli).

Ustalanie ceny

minimalnej na daną grupę handlowo-gatunkową po-

zostaje zatem w gestii nadleśniczego w porozumieniu

z dyrektorem RDLP.

Oznacza to ustalanie ceny mi-

2504

nimalnej na dana grupę handlowo-gatunkową na

jednym poziomie w ramach RDLP lub grup nadle-

śnictw danej RDLP.

5.

Nie ma możliwości wprowadzania „progów za-

kupu drewna w danej procedurze lub puli drewna”

z uwagi na przepisy dotyczące prawa konkurencji (róż-

nicowanie podmiotów ze względu na skalę drewna).

6.

Wprowadzenie sprzedaży pakietowej było dys-

kutowane na ostatnich spotkaniach z przedstawicie-

lami przemysłu drzewnego i nie znalazło poparcia.

7.

Odnośnie do kar umownych trwa dyskusja od

momentu ich wprowadzenia.

Nie ma jednoznacznego

zdania w tej kwestii po stronie przemysłu drzewnego.

Wypracowany dotychczas system szczegółowo opisa-

ny jest w zasadach sprzedaży drewna obowiązują-

cych w PGL LP i nie było społecznej akceptacji jego

zmiany w stosunku do aktualnie obowiązujących

przepisów.

Nie są znane z ostatniego okresu przypad-

ki anulowania kar umownych.

8.

Wprowadzenie systemu rabatów od wielkości

zakupów wymaga zlecenia dodatkowych opinii

prawnych.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

informuję, iż podtrzymuję stanowisko przekazane

-0701-2910/12).

Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie z kon-

traktem zakończenie realizacji przedmiotowego za-

dania zaplanowano na 11 października 2012 r.

Jed-

nak w oparciu o aktualny stan zaawansowania pro-

wadzonych prac przewidywany termin zakończenia

robót planowany jest na 30 czerwca 2013 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie remontu aktualnej nawierzchni

drogi krajowej nr 5 na odcinku

Rydzyna – Leszno (7402)

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

nym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpie-

Na podstawie art. 3 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 grud-

ności ekonomicznej realizacji zadań, stworzony zo-

2011–2013” uwzględniający ponad pięćset odcinków

dróg krajowych.

2505

Działania przewidziane dla rozbudowy drogi kra-

2011–2013”.

Realizacja przedmiotowego zadania uza-

leżniona jest od zapewnienia odpowiednich środków

ﬁnansowych.

Sekretarz stanu

Lasocice z Lesznem (7403)

-7403/12, w sprawie budowy ścieżki rowerowej wzdłuż

odcinka drogi łączącej miejscowość Lasocice z Lesz-

nem przekazuję poniższe informacje.

W ramach budowy drogi ekspresowej S5 Poznań

– Wrocław, odcinek Radomicko – Kaczkowo, w obrę-

bie projektowanego węzła Leszno przewiduje się wy-

budowanie ścieżki rowerowej wzdłuż drogi krajowej

nr 12 od km 161+094,3 do km 162+458,7 o długości

ok. 1,36 km.

Zgodnie z uchwałą Rady Ministrów nr 10/2011

S5 na powyższym odcinku ujęta została w „Progra-

(PBDK) w załączniku nr la, tj. na liście zadań prio-

ta do 2013 r. pod warunkiem zapewnienia środków

ﬁnansowych.

Wdniu30kwietniabr.zatwierdzona

została przez Centralę Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad koncepcja programowa prze-

biegu tej drogi.

Dla ww. inwestycji w dniu 19 sierpnia

Obecnie kontynuowane są prace przy opracowywa-

niu projektu budowalnego wraz z materiałami do

gowej (ZRID).

Zakończenie prac nad projektem bu-

dowlanym planowane jest w pierwszym półroczu

2013 r.

Następnie będzie możliwość uzyskania de-

cyzji ZRID.

Ponadto Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

ciągu pieszo-rowerowego w ciągu drogi krajowej

nr 12 na odcinku od km 160+455 do km 163+571.

Jednak przystąpienie do prac projektowych oraz re-

alizacja ww. inwestycji rozpocznie się po zapewnieniu

środków ﬁnansowychnatencel.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie możliwości komunalizacji na rzecz

pow. ząbkowickiego nieruchomości położonej

w Ząbkowicach Śląskich

(baza terenowa administrowana

przez PKS Dzierżoniów SA w likwidacji) (7404)

kiej, przesłaną przy piśmie znak: SPS-023-7404/12,

dotyczącą ewentualnej komunalizacji nieruchomości

należącej do spółki PKS w Dzierżoniowie SA w upa-

dłości na rzecz powiatu Ząbkowickiego udzielam na-

stępujących wyjaśnień.

chu ogłosił upadłość spółki PKS w Dzierżoniowie SA,

wyznaczając syndyka masy upadłości w osobie S. H.

Od tego momentu wszystkie aktywa spółki weszły

w skład masy upadłości i dysponować może nimi je-

dynie syndyk masy upadłości.

Chciałbym jednocześnie podkreślić, że ustawa

o komercjalizacji i prywatyzacji w art. 4b przewiduje

możliwość komunalizacji spółek z udziałem Skarbu

Państwa, które zostały utworzone w trybie komer-

cjalizacji.

W procesie tym następuje nieodpłatne zby-

cie akcji bądź udziałów należących do Skarbu Pań-

stwa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego.

Ponieważ jednym z jego warunków jest położenie sie-

dziby przedmiotowej spółki na terenie wnioskującej

jednostki samorządu terytorialnego minister skarbu

państwa występował z ofertą komunalizacji PKS

2506

w Dzierżoniowie SA zarówno do burmistrza Dzierżo-

niowa, starosty dzierżoniowskiego, jak i marszałka

województwa dolnośląskiego.

Żaden z organów samo-

rządowych nie wyraził zainteresowania komunaliza-

cją tej spółki.

Wobec pogarszającej się sytuacji ﬁnansowejPKS

w Dzierżoniowie SA w dniu 25 kwietnia 2012 r. nad-

zwyczajne walne zgromadzenie powzięło uchwałę

o postawieniu spółki w stan likwidacji, zaś w lipcu

br. likwidator spółki złożył w sądzie wniosek o ogło-

szenie jej upadłości.

Należy także zwrócić uwagę, że stan prawny

przedmiotowej nieruchomości jest nieuregulowany.

Spółka PKS w Dzierżoniowie SA wystąpiła o stwier-

dzenie nabycia tej nieruchomości w drodze uwłasz-

czenia.

Do czasu rozstrzygnięcia stosownego postę-

powania nieruchomość ta należy do Skarbu Państwa.

Z uwagi na fakt, że na podstawie ustawy o gospodar-

ce nieruchomościami zadania z tego zakresu wyko-

nują starostowie, kompetentnym do udzielenia odpo-

wiedzi w przedmiocie możliwości dysponowania ww.

nieruchomością jest starosta ząbkowicki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

w sprawie wyłączenia opłaty eksploatacyjnej

lacją pana posła Marka Krząkały z dnia 23 lipca 2012 r.

stawy obliczenia dochodów gmin dla celów „podatku

janosikowego”, przekazaną przy piśmie z dnia 2 sierp-

nia 2012 r., nr SPS-023-7405/12, uprzejmie wyja-

śniam.

Zasady ﬁnansowaniajednosteksamorządutery-

wysokość w przeliczeniu na jednego mieszkańca gmi-

ny, w odniesieniu do analogicznych dochodów wyli-

czonych na jednego mieszkańca kraju, wpływa na

wysokość subwencji ogólnej dla gmin lub wpłat do

istotne źródło dochodów gmin.

Dochody z tego tytu-

łu za 2011 r. wykazało 1718 gmin na łączną kwotę

nom ujętym w wykazie gmin górniczych, ogłoszonym

przez ministra gospodarki na podstawie art. 3 ww.

ustawy o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamien-

których jest:

geologicznego i górniczego,

Należy przy tym raz jeszcze podkreślić, iż obowią-

zek uiszczania opłaty eksploatacyjnej nie jest zwią-

zany wyłącznie z wydobyciem węgla kamiennego.

Wyłączenie opłaty eksploatacyjnej z dochodów po-

datkowych prowadziłoby do zniekształcenia rzeczy-

wistego poziomu dochodów gmin, od którego uzależ-

niona jest wysokość subwencji ogólnej, a także ozna-

czałoby, że dochody te nie byłyby uwzględniane przy

naliczaniu wpłat do budżetu państwa przeznaczo-

2507

Mając powyższe na uwadze, nie jest obecnie roz-

du terytorialnego.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że regulacje

leżą do właściwości ministra właściwego do spraw

środowiska, zatem udzielenie odpowiedzi na zawarte

w interpelacji pytania nr 1 i 3 wykracza poza kom-

petencje ministra ﬁnansów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

rodzaju budowli podziemnych

wykorzystywanych w działalności gospodarczej

(7407)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie doprecyzowania rodzaju budowli pod-

ziemnych wykorzystywanych w działalności gospo-

darczej do celów naliczania podatku od nieruchomo-

ści, przesłaną przy piśmie marszałka Sejmu, z dnia

mie wyjaśniam.

Ocena danego obiektu pod względem jego zakwa-

liﬁkowaniadobudowlipowinnaopieraćsięnaregu-

lacjach prawnych dotyczących danej dziedziny,

budowlany jako budowlę do celów podatkowych.

A je-

dynie w przypadkach wątpliwych wójt (burmistrz,

tywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej,

w toku postępowania organy podatkowe podejmują

jednak przeanalizowany pod względem możliwości

doprecyzowania przepisów, jeżeli zostaną podjęte

z przedmiotów opodatkowania tym podatkiem.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie ulgi prorodzinnej (7410)

-023-7410/12, interpelacją pani poseł ZoﬁiPopiołek

w sprawie ulgi prorodzinnej uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

Zaproponowana przez rząd zmiana zasad korzy-

osób ﬁzycznych(Dz.U.z2012r.poz.361,zpóźn.

zm.), stanowi realizację przedstawionego przez pre-

2508

miera Donalda Tuska kierunku polityki ﬁskalnej

w kontekście sytuacji demograﬁcznejkrajuorazza-

sady sprawiedliwości i solidarności społecznej.

Z tych też względów – w stosunku do aktualnych

3 lipca 2012 r. projekt nowelizacji ustawy o podatku

o 100% kwoty ulgi na czwarte i każde kolejne dziecko

oraz o 50% na trzecie dziecko.

Kwota ulgi na drugie

w przypadku podatników posiadających jedno dziec-

ko projekt przewiduje brak możliwości korzystania

z przedmiotowej ulgi, w sytuacji gdy roczne:

1) łączne dochody obojga małżonków przekroczą

kwotę 112 000 zł,

przekroczą kwotę 112 000 zł,

przekroczą kwotę 56 000 zł.

Przyjęcie takiego rozwiązania pozwoliło na zwięk-

szenie odliczenia w odniesieniu do rodzin wielodziet-

nych przy jednoczesnym braku negatywnych skut-

ków dla dochodów sektora ﬁnansówpublicznych(sza-

cuje się, że projektowane rozwiązania wpłyną na

zmniejszenie dochodów sektora ﬁnansówpublicznych

jedynie w kwocie 3 mln zł).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

w sprawie ustawy o rodzinnych

przekazujące interpelację pani poseł ZoﬁiPopiołek

wych, uprzejmie przekazuję następujące informacje

pani poseł w swoim wystąpieniu, dotyczące m.in.

ochrony ogrodów działkowych i praw ich użytkowni-

ków, a także problematyki prawno-organizacyjnej

cjonowania ogrodów działkowych, która zastąpi do-

tychczasowe unormowania uznane za niezgodne

granicznych rozwiązań prawnych funkcjonujących

w przedmiotowym zakresie.

Istotnych merytorycz-

nych wskazówek do określenia kierunku ewentual-

nych zmian legislacyjnych dostarczy uzasadnienie

ww. wyroku trybunału.

Spodziewanym efektem pro-

wadzonych w resorcie prac analitycznych będzie sfor-

mułowanie tez, które ewentualnie będą pomocne

ustawodawcy do przygotowania regulacji prawnych,

2509

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie rzekomego niedopełnienia

obowiązków służbowych przez ministra

i urzędników Ministerstwa Zdrowia

w świetle afery z brakiem dostępu

do leków onkologicznych (7415)

Wielce Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi

przy piśmie pani Wandy Nowickiej, wicemarszałka

Sejmu, znak: SPS-023-7415/12, w sprawie rzekomego

stra i urzędników Ministerstwa Zdrowia w świetle

uprzejmie przesyłam informacje w tej sprawie.

W celu zabezpieczenia dostępności leków onkolo-

gicznych do momentu wznowienia pełnej wydajności

produkcji w ﬁrmie Ebewe/Sandoz Ministerstwo

Zdrowia podejmuje następujące działania:

— utrzymany został proces importu docelowego

i priorytetowy charakter rozpatrywania wniosków

o import leków onkologicznych,

— utrzymany jest stały kontakt z ﬁrmąSandoz/

Ebewe oraz pozostałymi ﬁrmamifarmaceutycznymi

i hurtowniami farmaceutycznymi,

— utrzymany został system reglamentacji sprze -

daży produktów onkologicznych, szczególnie tych, co

do których wiadomo o najbardziej ograniczonej do-

stępności,

— utrzymywany jest bezpośredni kontakt ze szpi -

talami, które mają problemy z nabyciem leków onko-

logicznych (uzyskują one informacje o hurtowniach

farmaceutycznych, które najszybciej będą w stanie

zapewnić dostęp do danego leku),

— stale monitorowany jest stan zapasów leków

onkologicznych na poziomie szpitali we współpracy

z konsultantem krajowym ds. onkologii, konsultan-

tami wojewódzkimi, wojewodami oraz szpitalami,

— monitorowany jest poziom wprowadzania do

obrotu produktów onkologicznych, szczególnie w przy-

padku tych produktów, których dostępność na rynku

jest szczególnie ograniczona,

— utrzymywana jest stała współpraca w zakre -

sie merytorycznym z konsultantem krajowym ds.

onkologii,

— utrzymywana jest stała współpraca i wymiana

informacji z rzecznikiem praw pacjenta,

— umieszczane są na bieżąco komunikaty na te -

mat wydanych zgód na sprowadzenie z zagranicy

leków onkologicznych wraz z informacją, w której

hurtowni farmaceutycznej możliwe jest zaopatrze-

nie w leki.

Dla usprawnienia przebiegu informacji i precyzyj-

nego diagnozowania potrzeb w związku z zaistniałą

sytuacją Ministerstwo Zdrowia poprosiło konsultan-

ta krajowego w dziedzinie onkologii klinicznej o wdro-

żenie systemu zbierania informacji przez konsultan-

tów wojewódzkich o stanach zapasów leków w po-

szczególnych szpitalach.

Do wojewodów zwrócono się

z prośbą o zobowiązanie konsultantów wojewódzkich

i dyrektorów szpitali do przekazywania niezbędnych

informacji w tym zakresie.

Zgodnie z informacjami, jakie wpływają od szpita-

li do Ministerstwa Zdrowia (za pośrednictwem kon-

sultanta krajowego w dziedzinie onkologii klinicznej),

oraz z bezpośrednich kontaktów ze szpitalami wyni-

ka, iż szpitale nie mają większych problemów z zaopa-

trzeniem się w leki onkologiczne.

Występuje co prawda

ograniczona dostępność leków onkologicznych, ale do-

stęp do tych leków jest zapewniony na poziomie umoż-

liwiającym leczenie pacjentów.

Firmy farmaceutyczne

oraz hurtownie farmaceutyczne wprowadziły do ob-

rotu (w ramach planowych dostaw, importu docelowe-

go oraz zwiększenia sprzedaży swoich produktów)

znaczne ilości leków onkologicznych.

niku 2011 r.

Okres ograniczonej dostępności miał

formowała ministra zdrowia o przesunięciu terminu

poważne, iż zostaną zażegnane najprawdopodobniej

Z wyrazami szacunku

przedstawiam poniżej stanowisko dotyczące kwestii

podniesionych w interpelacji poseł Zoﬁi Popiołek

2510

3.

Czy projekt ustawy był badany pod kątem

Podczas opracowywania projektu ustawy o odna-

wialnych źródłach energii, zakładającego optymali-

zację, udoskonalenie i uproszczenie obecnego syste-

mu wsparcia dla producentów energii elektrycznej ze

źródeł odnawialnych, w 2011 r.

Ministerstwo Gospo-

darki zleciło sporządzenie ekspertyzy wskazującej

tekście ochrony praw nabytych inwestorów korzysta-

jących ze wsparcia na dotychczasowych zasadach.

Zasada ochrony praw słusznie nabytych jest jedną

zasad, które można wyprowadzić z zasady demokra-

tycznego państwa prawa określonej w art. 2 Konsty-

tucji RP.

Mając na uwadze powyższą zasadę, kance-

laria Bird & Bird wykonała na zlecenie Ministerstwa

Gospodarki opracowanie pn. „Analiza skutków praw-

nych wprowadzenia zmian w mechanizmie wsparcia

wialnych, w kontekście zachowania praw nabytych

sowych zasadach”.

Zgodnie z konkluzjami zawartymi

w ww. analizie przepisy ustawy o odnawialnych źró-

dłach energii powinny uwzględniać zaprezentowane

w opracowaniu wytyczne legislacyjne, w szczególno-

ści dotyczące odpowiedniego okresu wejścia w życie

przepisów, okresów przejściowych, możliwości pozo-

stania w obecnie obowiązującym systemie wsparcia.

W projekcie ustawy o OZE wskazano podmioty, któ-

re uznaje się za uprawnione do pozostania w dotych-

czasowym systemie, oraz określono warunki brzego-

we i horyzont czasowy tego rozwiązania.

4.

Czy projekt ustawy nie działa bezpośrednio

w interesie ﬁrm oferujących alternatywne źródła

energii?

Określając cele ustawy, należy mieć na uwadze

szersze ramy wyznaczone przez dokumenty strate-

giczne.

Takim dokumentem w zakresie rozwoju ener-

getyki państwa jest „Polityka energetyczna Polski do

2030 roku”, uchwalona przez Radę Ministrów w dniu

10 listopada 2009 r.

Jednym z priorytetów tej strate-

gii jest zapewnienie osiągnięcia przez Polskę w 2020 r.

co najmniej 15-procentowego udziału energii z odna-

wialnych źródeł w zużyciu energii ﬁnalnej brutto.

Zobowiązanie osiągnięcia powyższego celu wynika

bezpośrednio z dyrektywy 2009/28/WE w sprawie

nych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrek-

tywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE.

Należy także

wyjaśnić, że minister gospodarki aktualizuje polity-

kę energetyczną państwa co 4 lata, zatem w kolejnej

perspektywie dokument ten będzie uwzględniać

zmiany w kierunkach promowania rozwoju wykorzy-

stania OZE wypracowane w ustawie o odnawialnych

źródłach energii.

Mając na uwadze wizję zaprezentowanych powy-

żej istotnych wyzwań oraz zobowiązań międzynaro-

dowych, uznano za najbardziej optymalne, aby za-

sadnicza transpozycja postanowień dyrektywy 2009/

28/WE do polskiego porządku prawnego została

przeprowadzona poprzez opracowywaną ustawę o od-

nawialnych źródłach energii.

Ponadto należy stwier-

dzić, że założeniem tej regulacji jest doprowadzenie

do przyspieszenia optymalnego i racjonalnego wyko-

rzystania odnawialnych źródeł energii.

Oprócz celu

głównego poprzez przyjęte w projekcie ustawy roz-

wiązania Polska ma wypełnić obowiązek osiągnięcia

celów pośrednich kształtujących się w poszczegól-

nych latach na poziomie: 8,76% do 2012 r., 9,54% do

2014 r., 10,71% do 2016 r. oraz 12,27% do 2018 r.

Ponadto, oceniając celowość wprowadzenia przed-

miotowej ustawy, należy brać pod uwagę skutki re-

gulacji, w tym m.in. wpływ aktu prawnego na rynek

pracy.

Przepisy projektowanej ustawy mogą wpłynąć

2511

pozytywnie na rynek pracy, szczególnie w sektorze

wytwarzania urządzeń na potrzeby energetyki odna-

wialnej, w sektorze budowlanym związanym z budo-

wą lub przebudową jednostek wytwórczych, w sekto-

rze bankowym dostarczającym usługi związane

z ﬁnansowanieminwestycji,wsektorzeusługzwią-

zanych z certyﬁkowaniem instalatorów OZE oraz

instalowaniem mikroinstalacji, a także w sektorze

wytwarzania biomasy oraz handlu nią na potrzeby

energetyki.

Poniższy wykres prezentuje możliwe

zwiększenie zatrudnienia wynikające z inwestycji

w instalacje odnawialnych źródeł energii.

Przedmio-

towe dane uwzględniają wzrost mocy zainstalowanej,

który został określony w „Krajowym planie działania

przedstawione w dokumencie The state of renewable

energies in Europe.

11th EurObserv’ER Report.

Ponadto istotną zaletą proponowanych w projek-

cie ustawy o OZE zmian systemu wsparcia są wyni-

kające z tych zmian oszczędności dla odbiorców koń-

cowych energii.

Porównując prognozę dotyczącą kon-

tynuowania obecnego systemu świadectw pochodze-

nia oraz prognozę kosztów zoptymalizowanego sys-

temu wsparcia, Ministerstwo Gospodarki szacuje, że

roczne oszczędności z tytułu modyﬁkacji systemu

wsparcia wyniosą od ok. 700 mln zł (w roku 2013) do

ne oszczędności z przeprowadzonej optymalizacji wy-

niosą do roku 2020 ok. 9700 mln zł.

5.

Czy projekt w takim kształcie ma szanse wejść

w życie?

Mając na uwadze przebieg procesu legislacyjnego

projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii,

który jest prowadzony zgodnie z przepisami ustawy

laminu pracy Rady Ministrów oraz ustawy z dnia

stanowienia prawa, Ministerstwo Gospodarki prze-

widuje, że projekt zostanie przyjęty przez Radę Mi-

nistrów.

Następnie Rada Ministrów podejmie uchwa-

łę o skierowaniu projektu ustawy do Sejmu oraz

udzieli członkowi Rady Ministrów upoważnienia do

reprezentowania Rady Ministrów w toku prac parla-

mentarnych.

W związku z powyższym ostateczny

kształt projektu zależy od dalszego postępowania

w ostatnich etapach procedury ustawodawczej.

6.

Czy ministerstwo przewiduje dotacje na wypo-

sażenie nowych lub remontowanych domów w ener-

gię ekologiczną?

Aktualnie Narodowy Fundusz Ochrony Środowi-

sprawnej kogeneracji”.

Część 3: Dopłaty na częściowe

torów słonecznych skorzystało już ponad

mentu ﬁnansowegoLIFE+:politykaizarzą-

dzanie w zakresie środowiska przewiduje się

ﬁnansowanieinnowacyjnychlubdemonstra-

cyjnych projektów z zakresu szeroko rozumia-

nej ochrony środowiska, w szczególności: za-

pobiegania zmianom klimatycznym; ochrony

ny przed hałasem; monitorowania lasów oraz

ochrony przed pożarami; zrównoważonego gospoda-

rowania zasobami naturalnymi i odpadami, jak rów-

w Polsce” (PolSEFF), z linią kredytową o wartości

Przyrost zatrudnienia - warto�� skumulowana

0

10000

20000

30000

40000

50000

Wiatr Biomasa Biogaz Woda Kolektory s�oneczne Pompy ciep�a Fotowoltaika Geotermia

2512

nych źródeł energii w ramach obszaru programowe-

dące stroną umowy pożyczki w projekcie grupowym.

Mechanizmu Finansowego EOG w latach 2009–2014.

operatorem będzie Ministerstwo Środowiska we

Najważniejsze zmiany, które zaproponowało Mi-

zużywają na własne potrzeby, a jej nadwyżki sprze-

stanej energii wprowadzonej do sieci elektroenerge-

tycznej, bez konieczności kosztownego magazynowa-

nia energii.

wadzenie działalności gospodarczej.

MG przewiduje,

nie zainteresowania osób ﬁzycznych, jak i sektora

2513

małych i średnich przedsiębiorstw inwestowaniem

w odnawialne źródła energii i przyczyni się m.in.

towego udziału energii ze źródeł odnawialnych

w budynkach.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie niedostosowania przepisów

do nowej ustawy emerytalnej (7422)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

wania przepisów do nowej ustawy emerytalnej, przeka-

-7422/12, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

— przepisy, których bezwzględnym skutkiem jest

— regulacje odnoszące się do wieku jako wyznacz -

nika uprawnień do wykonywania określonych czyn-

— normy przyznające prawa do zabezpieczenia

— przepisy uprawniające pracodawcę do wcześniej -

szego rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem

kresie kompetencji poszczególnych ministrów.

Aktu-

alnie trwają zaawansowane prace legislacyjne nad

ku z podwyższeniem wieku emerytalnego kobiet

w sprawie nowych uprawnień dla Policji (7423)

ZoﬁiPopiołekwsprawienowychuprawnieńdlaPo-

licji uprzejmie informuję, że w Ministerstwie Spraw

musu bezpośredniego oraz broni palnej przez wszyst-

projekt założeń projektu ustawy o środkach przymu-

su bezpośredniego i broni palnej.

2514

w sprawie stosowania metody in vitro (7427)

piśmie z dnia 2 sierpnia br. (znak: SPS-023-7427/12),

w sprawie refundacji metody zapłodnienia pozaustro-

Zajęcie się zagadnieniem dotyczącym procedury

in vitro wynika z konieczności dostosowania polskie-

go prawa do przepisów prawa Unii Europejskiej.

Wie-

le kwestii pojawia się w związku z bardzo szybkim

rozwojem biomedycyny i biotechnologii, a określenia

wymagają szczegółowe przepisy dotyczące jakości

i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania,

trybucji komórek rozrodczych i zarodków.

Jednocze-

śnie należy zaznaczyć, iż zagadnienie zapłodnienia

pozaustrojowego jest tematyką bardzo wrażliwą,

a wypracowane regulacje powinny być akceptowalne

dla wszystkich zainteresowanych podmiotów.

Należy

ży decyzja, jaki kształt przybierze uchwalona ustawa

oraz w jakim czasie się ona ukaże.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej możliwości re-

fundacji zabiegów in vitro, uprzejmie informuję, że

dopiero po stworzeniu ram prawnych dla zagadnień

związanych z leczeniem pozaustrojowym będzie moż-

na rozpocząć z Narodowym Funduszem Zdrowia pra-

ce dotyczące ewentualnego ﬁnansowaniazabiegów

ujętych w procedurze.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie sytuacji Zakładów Tytoniowych

w Lublinie SA (7430)

piołek przekazaną przy piśmie, znak: SPS-023-7430/

madzenia spółki pod ﬁrmą Zakłady Tytoniowe

w Lublinie SA z siedzibą w Lublinie uprzejmie infor-

muję, co następuje.

Skarb Państwa reprezentowany przez ministra

skarbu państwa posiada 6,87% w kapitale zakłado-

wym spółki.

Na walnych zgromadzeniach wykonuje

prawa głosu z akcji przeznaczonych do nieodpłatnego

udostępniania na rzecz uprawnionych pracowników

i plantatorów.

Pozostałymi akcjonariuszami są Bio-

syntec SA posiadający 70% kapitału oraz pracownicy

spółki – 12,11%, a także rolnicy i plantatorzy posia-

dający 11,02%.

Zgodnie z obowiązującym statutem spółka ma

obowiązek publikować swoje ogłoszenia w Monitorze

Sądowym i Gospodarczym.

Kopia ogłoszenia winna

być wywieszona w siedzibie spółki w miejscu dostęp-

nym dla wszystkich pracowników.

W dniu 6 czerwca 2012 r. – zgodnie z postanowie-

niami statutu spółki – w Monitorze Sądowym i Go-

spodarczym nr 109/2012 (3974) pod pozycją 7718

zostało zamieszczone ogłoszenie w sprawie zwołania

na dzień 3 lipca 2012 r. na godz. 10 Zwyczajnego Wal-

nego Zgromadzenia spółki Zakłady Tytoniowe w Lu-

blinie SA (kopia ogłoszenia w załączeniu*

)

).

Wobec powyższego nie można przyjąć stwierdzenia,

że walne zgromadzenie odbyło się w trybie tajnym.

Pełnomocnik Skarbu Państwa obecny na walnym

zgromadzeniu w dniu i o godzinie wskazanej w ogło-

szeniu nie może potwierdzić informacji, którą wska-

zała pani poseł w swoim wystąpieniu odnośnie do

niewpuszczenia przedstawicieli związków zawodo-

wych na ZWZ, gdyż nic takiego nie zaobserwował.

Zatem MSP nie widzi podstaw do interwencji w przed-

miotowej sprawie.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że prawo uczestni-

czenia w walnym zgromadzeniu przysługuje akcjo-

nariuszom spółki, a nie organizacjom związkowym.

Pragnę przy tym podkreślić, że zarówno uprawnieni

pracownicy (12,11% w kapitale zakładowym), jak

i plantatorzy (11,02% w kapitale zakładowym) dys-

ponują znacznie większą liczbą głosów niż Skarb

Państwa, a mimo to nie skorzystali jako akcjonariu-

sze z przysługującego im prawa uczestniczenia

w walnym zgromadzeniu.

Odnosząc się do kwestii planów Biosyntec SA do-

tyczących przyszłości Zakładów Tytoniowych w Lu-

*

)

2515

blinie SA, uprzejmie informuję, że zgodnie z treścią

§ 6 ust. 2 umowy sprzedaży akcji spółki z dnia 3 lu-

tego 2011 r. kupujący zobowiązał się, że w terminie

spółki nie zostanie otwarte postępowanie likwidacyj-

ne lub nie zostanie podjęta uchwała o rozwiązaniu

spółki.

W trakcie Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia

spółki w dniu 3 lipca 2012 r. została podjęta uchwała

dotycząca dalszego jej istnienia.

W ocenie zarządu

spółki nowa forma właścicielska (po prywatyzacji)

jest szansą na dalszy jej rozwój, co w perspektywie

kilku lat może zaowocować uzyskaniem zadowalają-

cej rentowności na działalności gospodarczej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zarówno

pracownikom, jak i plantatorom jako akcjonariuszom

posiadającym łącznie 23,13% w kapitale zakładowym

spółki przysługuje prawo m.in. do:

— uczestniczenia w walnych zgromadzeniach

spółki oraz wykonywania prawa głosu osobiście lub

przez pełnomocnika,

— żądania wydania odpisu wniosków w sprawach

— możliwość żądania zwołania nadzwyczajnego

A ponadto każdemu z akcjonariuszy spółki przy-

sługuje uprawnienie wynikające z art. 428 Kodeksu

spółek handlowych, zgodnie z którym podczas obrad

cji dotyczących spółki, jeżeli jest to uzasadnione dla

nych wypadkach zarząd może udzielić informacji na

wiają za tym ważne powody.

Zarząd jest obowiązany

zgromadzenia.

W przypadku zgłoszenia przez akcjo-

nariusza poza walnym zgromadzeniem wniosku o udzie-

lenie informacji dotyczących spółki zarząd może

udzielić akcjonariuszowi informacji na piśmie, o ile

informacja ta nie stanowi tajemnicy handlowej, tech-

nicznej lub organizacyjnej przedsiębiorstwa.

Wobec powyższego w przypadku wątpliwości ak-

cjonariuszy odnośnie do kondycji ﬁnansowejZakła-

dów Tytoniowych w Lublinie SA proponuję w trybie

art. 428 K.s.h. zwrócić się do zarządu spółki z żąda-

niem przedstawienia konkretnych informacji i złoże-

nia wyjaśnień.

Mam nadzieję, że otrzymane wyjaśnienia od za-

rządu spółki rozwieją wszelkie wątpliwości pracow-

ników i plantatorów będących jednocześnie akcjona-

riuszami w spółce.

Z poważaniem

Minister

w sprawie włączenia Odry

do transeuropejskiej sieci transportowej (7434)

towej przekazuję następującą odpowiedź.

wynikiem ponad dwuletnich negocjacji Komisji Eu-

ropejskiej ze wszystkimi państwami członkowskimi

grupy V4 w tej sprawie zaowocował uwzględnieniem

przez Komisję Europejską i Radę wielu korzystnych

istotne na wniosek Ministerstwa Transportu, Bu-

wadzeniu wielokrotnych uzgodnień z Komisją Euro-

pejską sieć TEN-T została znacznie zagęszczona

w odniesieniu do elementów liniowych i punktowych

sieci kolejowej, drogowej oraz portów morskich i lot-

niczych.

W efekcie wprowadzonych modyﬁkacjisieć

nomierny dostęp polskich regionów na szczeblu

skiego systemu transportowego.

nym 19 października 2011 r. zaproponowała IV kla-

sę żeglowności jako minimalny wymóg włączenia

elementów dróg wodnych śródlądowych do sieci

nia jedynie fragment Odrzańskiej Drogi Wodnej na

odcinku Widuchowa – Szczecin/Świnoujście.

Strona

polska wielokrotnie przekazywała zarówno Komisji,

stanowisko do tak restrykcyjnych wymogów i postu-

lowała o uwzględnienie dróg wodnych III klasy że-

glowności na sieci TEN-T w ściśle uzasadnionych

przypadkach.

Postulaty strony polskiej przekazywa-

poparcia zarówno Komisji Europejskiej, jak i innych

2516

tyczący braku spójnego podejścia Komisji Europej-

sowa) dla pozostałych elementów sieci nie spotkał się

z akceptacją.

W związku z powyższym Komisja Europejska

wych dróg wodnych spełniających standard III klasy

żeglowności.

Będzie to stanowiło przesłankę do po-

nownego ubiegania się przez Polskę o włączenie Od-

rzańskiej Drogi Wodnej do sieci TEN-T.

Pragnę jednocześnie podkreślić, że stosowne za-

pisy rozporządzenia w sprawie TEN-T określające

realizacji stanowią nie tylko podstawę do ubiegania

się w przyszłości o środki z budżetu UE.

Jest to rów-

nież poważne zobowiązanie państw członkowskich

względem Unii Europejskiej.

Niedotrzymanie przez

Polskę postanowień przewidzianych w rozporządze-

niu może wiązać się w przyszłości z konsekwencjami

stosowanymi w UE w przypadku naruszenia prawa

unijnego.

Obecnie projekt rozporządzenia stanowi przedmiot

prac Parlamentu Europejskiego.

Na przełomie 2012

i 2013 r. planowane jest opracowanie raportu z pierw-

szego czytania.

Oczekuje się, że zakończenie procesu

legislacyjnego powinno nastąpić w 2013 r.

Obecne za-

pisy wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu

dotyczącego rozwoju transeuropejskiej sieci transpor-

towej, podejście ogólne, z dnia 28 marca 2012 r. są dla

Polski satysfakcjonujące z wyjątkiem tych dotyczą-

cych żeglugi śródlądowej.

W związku z powyższym

w trakcie debaty w Parlamencie Europejskim nad pro-

jektem rozporządzenia ws. unijnych wytycznych do-

tyczących rozwoju sieci TEN-T istotne będzie zabiega-

nie o uzupełnienie zapisów dotyczących wspomnianej

gałęzi transportu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

w sprawie zamierzeń wprowadzenia podatku

katastralnego (7439)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na otrzy-

-7439/12, interpelację pana posła Zbigniewa Chmielow-

ca w sprawie zamierzeń wprowadzenia podatku kata-

stralnego, przekazuję poniższe wyjaśnienia.

Zgodnie z zapisami „Krajowej strategii rozwoju re-

gionalnego na lata 2010–2020: regiony, miasta, obszary

rowania kraju 2030”, Ministerstwo Rozwoju Regional-

nego przygotowało projekt „Założeń krajowej polityki

miejskiej do roku 2020” (dalej: założenia).

Celem doku-

mentu jest sformułowanie podstawowych zasad i tez

ra m.in. propozycję deﬁnicjipolitykimiejskiej,identyﬁ-

kuje wyzwania przed jakimi stoją obszary miejskie,

nacji i wdrażania.

Projekt założeń jest pierwszym kro-

miejskiej” – dokumentu docelowego, który będzie pre-

zentował kierunki rozwoju obszarów miejskich oraz

proponował konkretne instrumenty i zmiany prawne

Zgodnie z harmonogramem prac, projekt założeń

przekazany został Komisji Wspólnej Rządu i Samo-

rządu Terytorialnego.

W dalszej kolejności skierowa-

Radę Ministrów, Ministerstwo Rozwoju Regionalne-

go przystąpi do prac nad projektem „Krajowej poli-

tyki miejskiej”, który poddany zostanie szerokim

konsultacjom społecznym i międzyresortowym, zgod-

nie z obowiązującymi przepisami.

W związku z pytaniami 1–4, uprzejmie informuję,

że zapisy projektu założeń (zamieszczonego na stro-

nie internetowej Ministerstwa Rozwoju Regionalne-

go www.mrr.gov.pl, dział: Aktualności, zakładka:

Polityka rozwoju) nie postulują wprowadzenia podat-

ku katastralnego.

Zarówno w Ministerstwie Rozwo-

ju Regionalnego, jak również w Ministerstwie Finan-

W załączeniu przekazuję projekt „Założeń krajo-

wej polityki miejskiej do roku 2020”.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Adam Zdziebło

2517

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie właściwego zagospodarowania

zasobów surowców naturalnych w Polsce,

ze szczególnym uwzględnieniem

węgla kamiennego (7447)

25 lipca br. w sprawie właściwego zagospodarowania

gólnym uwzględnieniem węgla kamiennego, przeka-

-023-7447/12, uprzejmie informuję, co następuje.

Aktualnie obowiązująca „Polityka energetyczna

Polski do 2030 r.” przewiduje, że węgiel nadal będzie

odgrywał kluczową rolę w zapewnieniu bezpieczeń-

stwa energetycznego kraju.

Polska posiada duże zasoby węgla kamiennego.

Zakłada się, że możliwe do wydobycia zasoby wy-

starczyłyby na zaspokojenie potrzeb kraju przez

ok. 300 lat.

Polskie górnictwo może być długookre-

sowo efektywną gałęzią polskiej gospodarki, czynni-

kiem bezpieczeństwa energetycznego, a także źró-

dłem dochodów z eksportu.

Warunkiem sukcesu jest

utrzymanie międzynarodowej konkurencyjności i eko-

nomicznej efektywności sektora.

Kopalnie węgla ka-

miennego muszą być przygotowane na zmienność

warunków cenowych oraz zmieniającą się wielkość

sprzedaży węgla ponieważ polska gospodarka jest

otwarta, a międzynarodowy rynek węgla jest ryn-

kiem konsumenta, na którym odbiorcy mają szerokie

możliwości nabywania tego surowca.

Oparcie energetyki na węglu powoduje, że wskaź-

nik bezpieczeństwa energetycznego, rozumiany jako

stosunek energii produkowanej z rodzimych surow-

ców do energii z importowanego paliwa, jest w Pol-

nakże ze względu na konieczność realizacji zobowią-

zań międzynarodowych, w szczególności związa-

nych z polityką klimatyczną Unii Europejskiej, jego

udział w bilansie energetycznym będzie się zmniej-

szał.

Należy podkreślić, że pomimo zmniejszenia pro-

centowego udziału węgla w strukturze produkcji

energii elektrycznej jego wielkość masowa tylko nie-

znacznie się zmniejszy.

2030 r., wykonana na potrzeby polityki energetycznej

sie energii pierwotnej zmniejszy się z ok. 53% w roku

2010 do ok. 39% w 2030 r.

Podobny trend przewidy-

wany jest w bilansie energii elektrycznej.

W 2011 r.

ok. 87% energii elektrycznej zostało wytworzone

z węgla, w tym z kamiennego (54%) i brunatnego

(33%).

Do 2030 r. w wyniku wprowadzenia energe-

tyki jądrowej i rozwoju OZE nastąpi spadek udziału

(36% węgiel kamienny i 21% węgiel brunatny).

Jednocześnie rozwijane będą inne sposoby wy-

twarzania energii - w szczególności z odnawialnych

źródeł energii, a po 2020 r. – energetyka jądrowa.

Należy podkreślić, że jedynym wyznaczonym celem

w zakresie OZE jest, wynikający z dyrektywy 2009/

28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze

źródeł odnawialnych, 15-procentowy udział odna-

wialnych źródeł w bilansie energii ﬁnalnejw2020r.

wało do ponownych uzgodnień międzyresortowych

ry zakłada, że dzięki zaproponowanym przez MG

rozwiązaniom już w 2020 r. ponad 15,5%.

energii

końcowej w Polsce będzie pochodziło ze źródeł odna-

wialnych.

Poza węglem Polska dysponuje ograniczonymi za-

sobami gazu ziemnego.

Duże nadzieje wiążemy z ba-

daniami złóż gazu łupkowego.

Jak już przedstawiono

powyżej, głównym nośnikiem pokrywającym zapo-

trzebowanie na energię pierwotną w Polsce jest wę-

giel kamienny i brunatny.

W roku 2011 ich łączny

udział w energii pierwotnej wynosił około 55%.

Ko-

lejnym nośnikiem zapewniającym pokrycie zapotrze-

bowania na energię była ropa naftowa – ponad 24%.

Natomiast udział gazu ziemnego w pokryciu zapo-

trzebowania na energię pierwotną kształtował się

w 2011 r. na poziomie 13,4%.

Uzupełnieniem bilansu energetycznego Polski są

odnawialne źródła energii, których udział w 2011 r.

wyniósł około 7%.

Zużycie gazu ziemnego w Polsce w 2011 r. wy-

niosło około 15 134 mln m³.

Około 30% zużycia,

tj. 4310 mln m³ (w przeliczeniu na gaz wysokometa-

nowy), pochodziło z wydobycia krajowego.

Pozostała

wielkość zużycia pochodziła z importu (około 85%

z Federacji Rosyjskiej, około 14% z Niemiec).

Posia-

dając taką strukturę dostaw gazu ziemnego, Polska

leżnionym od importu tego surowca.

W przypadku

Polski wskaźnik uzależnienia importowego gazu wy-

nosi około 70%, krajami o mniejszym uzależnianiu

są Dania, Holandia, Rumunia i Wielka Brytania.

Dla

większości krajów UE wskaźnik ten wynosi ponad

90%.

W zakresie gazu ziemnego głównym celem po-

lityki energetycznej jest zapewnienie bezpieczeństwa

Mając na uwadze istotne znaczenie krajowych

złóż gazu, w listopadzie 2008 r.

Zarząd PGNiG SA

zatwierdził „Strategię Grupy Kapitałowej PGNiG SA

w perspektywie roku 2015”.

W roku 2011 zapis tego

dokumentu skorygowano, dostosowując go do sytu-

acji gospodarczej.

Jednym z ﬁlarówstrategiijestroz-

wój działalności poszukiwawczo-wydobywczej, mają-

cej na celu zwiększenie własnego wydobycia gazu

ziemnego do poziomu 6,2 mld m³ rocznie.

Planuje się

2518

to osiągnąć poprzez zwiększenie krajowych zdolności

wydobywczych gazu ziemnego do 4,5 mld m³, a także

poprzez rozpoczęcie wydobycia gazu ziemnego z za-

granicznych złóż (docelowo po roku 2015 minimum

1,5 mld m³ gazu rocznie ma pochodzić z tzw. equity

gas na norweskim szelﬁe kontynentalnym).

Według

zaktualizowanej strategii planowane nakłady inwesty-

cyjne w latach 2011–2020 wyniosą 49 003 mln PLN,

z czego 56%, tj. 27 441 mln PLN, planuje się przezna-

czyć na działania związane z poszukiwaniem i wydo-

byciem węglowodorów.

Na ocenę możliwości wydobycia w Polsce gazu

łupkowego jest jeszcze za wcześnie, ponieważ wiel-

kość zasobów wymaga potwierdzenia w prowadzo-

nych pracach poszukiwawczych.

Reasumując, można stwierdzić, że w polityce ener-

getycznej Polski surowce krajowe odgrywają zasadni-

czą rolę i nadal będą podstawą naszego „energy mix”.

Jeśli chodzi o energetykę jądrową, pragnę poin-

formować, że w dniu 13 stycznia 2009 r.

Rada Mini-

strów podjęła uchwałę nr 4/2009 w sprawie działań

wej.

Zgodnie z tą uchwałą, planuje się wybudowanie

o łącznej mocy ok. 6000 MW, a przynajmniej jedna

z nich powinna być uruchomiona do 2020 r.

Wdrożenie w Polsce energetyki jądrowej jako waż-

nego elementu dywersyﬁkacjistrukturywytwarza-

nia energii elektrycznej jest jednym z celów polityki

energetycznej państwa w nadchodzących latach.

Pol-

ska musi zmierzyć się z takimi wyzwaniami jak ko-

nieczność zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania

na energię ze strony przedsiębiorstw i gospodarstw

domowych po cenach możliwych do zaakceptowania

przez społeczeństwo i pozwalających na konkuren-

cyjność gospodarki.

Musi to nastąpić w sposób zgod-

ny z warunkami ochrony środowiska, z uwzględnie-

niem przyjętych przez UE celów redukcji emisji ga-

zów cieplarnianych.

Polityka energetyczna Unii Europejskiej stanowi

dla Polski duże wyzwanie.

Plany silnego ogranicze-

nia emisji CO

2

wymagają zbadania wpływu takiej

polityki na konkurencyjność gospodarek państw

członkowskich UE.

Polska wyraża swoje krytyczne

stanowisko wobec propozycji UE dotyczących prze-

ciwdziałania zmianom klimatu, m.in. poprzez:

1. zaskarżenie do Europejskiego Trybunału Spra-

wiedliwości decyzji KE ws. przydziału darmowych

uprawnień dla emisji CO

2

z obiektów przemysłowych,

wyznaczającej niekorzystne wyznaczniki najniższych

osiągalnych poziomów emisji,

2. sprzeciw wobec mapy drogowej „Energia 2050”,

przewidującej redukcję emisji CO

2

z sektora elektro-

energetycznego UE na poziomie ok. 95%.

Ministerstwo Gospodarki prezentuje pogląd, że

zachowanie istotnej roli węgla w bilansie energetycz-

nym UE jest możliwe poprzez wzrost efektywności

energetycznej oraz rozwijanie i szerokie zastosowa-

nie czystych technologii węglowych.

Polska proponu-

je stworzenie nowoczesnej i niskoemisyjnej gospodar-

ki, opartej na innowacyjnych rozwiązaniach, która

skutecznie będzie konkurować na globalnym rynku.

Podejmowane są w Unii Europejskiej działania, któ-

rych celem ma być zmiana podejścia do szeroko po-

jętego sektora węglowego z gospodarki niskowęglo-

wej na gospodarkę niskoemisyjną.

Przedstawione wyżej działania stanowią realizację

zadań określonych w przyjętej przez Radę Ministrów

Polski do 2030 r.”, która co 5 lat może podlegać aktu-

alizacji w celu dostosowania do zmieniających się uwa-

runkowań gospodarczych.

Prace nad aktualizacja

tego dokumentu zostały zapoczątkowane.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

terpelację poselską, nr SPS-023-7448/12, z dnia

3 sierpnia 2012 r. dotyczącą nieodpłatnego udostęp-

siaka, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

Proces nieodpłatnego udostępniania akcji upraw-

nionym pracownikom spółki JSW SA odbywa się na

czych dokonuje minister właściwy do spraw Skarbu

2519

realizuje proces prywatyzacji spółki oraz nadzoruje

proces nieodpłatnego udostępniania akcji wynikający

z zapisów ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, lecz

nie posiada uprawnień do podejmowania decyzji

w sprawach dotyczących nadzoru nad spółką.

Zatem decyzje o możliwości przyznania jakichkol-

wiek gratyﬁkacjiuprawnionympracownikom,którzy

czują się nie w pełni usatysfakcjonowani w wyniku

spółki serii A, może podjąć tylko walne zgromadze-

nie, na którym prawo głosu z akcji JSW SA wykonu-

je minister właściwy do spraw gospodarki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Rafał Baniak

w sprawie niewystarczających nakładów

ﬁnansowych na zapewnienie bezpiecznych

i higienicznych warunków pracy (7450)

niem, przy piśmie z dnia 7 sierpnia br., znak: SPS-

-023-7450/12, interpelacji pani poseł Barbary Bartuś

wych na zapewnienie bezpiecznych i higienicznych

warunków pracy uprzejmie wyjaśniam.

Obowiązki pracodawców w zakresie bezpieczeń-

stwa i higieny pracy są określone w ustawie Kodeks

pracy (głównie w dziale dziesiątym: Bezpieczeństwo

i higiena pracy) oraz w aktach wykonawczych do tej

ustawy.

Przepisy zawarte w tych aktach prawnych

zawierają minimalne wymagania w omawianym za-

kresie, które powinny być spełnione bez względu na

kondycję ﬁnansowązakładówpracy.

Pragnęnadmie-

nić, że polskie prawo w dziedzinie bezpieczeństwa

przypadkach prawo to określa ostrzejsze wymagania

sy mające na celu zapewnienie bezpiecznych i higie-

nicznych warunków pracy w zakładach pracy.

Należy jednak zauważyć, że Ministerstwo Pracy

cja Pracy.

Ministerstwo podejmuje i realizuje szereg

działań mających na celu ograniczenie zagrożeń wy-

padkowych i ich skutków w postaci wypadków przy

pracy.

Spośród takich działań można wymienić:

1) doskonalenie systemu zróżnicowanej składki

ływanie na pracodawców, u których nastąpiło pogor-

szenie stanu bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zgodnie

pić do właściwej terytorialnie jednostki organizacyj-

nej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem

sie dwóch kolejnych kontroli stwierdzono rażące na-

ruszenie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

W 2011 r. inspektorzy pracy PIP przesłali 91 wnio-

przepisów BHP (67 wniosków dotyczyło ﬁrmbudow-

lanych).

We wszystkich przypadkach zostały wydane

decyzje o podwyższeniu składki na ubezpieczenie wy-

padkowe;

2) stopniowe zwiększanie środków na ﬁnansowa-

nie prewencji wypadkowej.

Ustawą z dnia 11 maja

wencji wypadkowej.

Zgodnie z nowym brzmieniem

ków na prewencję wypadkową będzie określana w usta-

wie budżetowej i wyniesie:

— do 0,5%

1)

w okresie do 31 grudnia 2013 r.,

Powyższe środki będą przeznaczone na ﬁnanso-

gólności na:

1)

W odniesieniu do należnych składek na ubezpieczenie wy-

padkowe, przewidzianych w planie ﬁnansowymFunduszuUbez-

pieczeń Społecznych na dany rok budżetowy.

2520

— doﬁnansowanie działań skierowanych na

składek,

— prowadzenie prac naukowo-badawczych ma -

zawodowe;

3) realizację, ustanowionego przez Radę Mini-

i II etap na lata 2011−2013).

Jednym z podstawowych

nych).

Spośród zadań realizowanych w ramach pro-

gramu, ukierunkowanych na ograniczenie liczby

wypadków przy pracy, można wymienić:

— opracowanie zasad stosowania podsystemów

transmisji danych związanych z bezpieczeństwem

w systemach sterowania maszyn,

Trwają prace nad przygotowaniem trzeciego eta-

pu programu wieloletniego „Poprawa bezpieczeństwa

którego będzie kontynuowana realizacja zadań ma-

jących na celu ograniczenie zagrożeń wypadkowych

w zakładach pracy.

Biorąc pod uwagę obecne przepisy bezpieczeństwa

i higieny pracy oraz działania, o których mowa wyżej,

można stwierdzić, że stworzone są wystarczające wa-

runki do zapewnienia przez pracodawców bezpiecz-

nych i higienicznych warunków pracy.

Jednak uwzględ-

niając fakt, że najczęściej wypadki zdarzają się na

skutek nieprzestrzegania przepisów i zasad bezpie-

czeństwa i higieny pracy, konieczne wydaje się zin-

tensyﬁkowaniekontroliprzestrzeganiaprzezpraco-

dawców tych przepisów i zasad, prowadzonych przez

Państwową Inspekcję Pracy.

Wskazane jest również

z uprawnień do wnioskowania w sprawie podwyższa-

nia składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wy-

padków przy pracy i chorób zawodowych.

w sprawie terminu sporządzania informacji

-7457/12, interpelacją pana posła Ryszarda Zawadz-

kiego, pani poseł Aleksandry Trybuś, pana posła

Marka Krząkały oraz pana posła Jarosława Pięty

mie informuję.

zarząd jednostki samorządu terytorialnego obowią-

nie mienia wraz z innymi dokumentami.

Informacja

spodarki składnikami mienia z zestawieniem docho-

dów wynikających z zamkniętych rachunków budże-

tu jednostki.

regionalna izba obrachunkowa (RIO) opiniuje spra-

2521

ustawy o ﬁnansachpublicznych,dotyczącetrybuza-

du terytorialnego, stanowią spójną całość.

publicznych zostały wprowadzone zmiany w zakresie

Pod rządami ustawy o ﬁnansachpublicznychz2005r.

dżetowej.

W literaturze przedmiotu dokonane zmiany

miotowe regulacje nie budziły wątpliwości.

w sprawie zainteresowania strony rosyjskiej

prywatyzacją Polskich Kolei Państwowych

Cargo SA (7465)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

zainteresowania strony rosyjskiej prywatyzacją Pol-

skich Kolei Państwowych Cargo SA, uprzejmie infor-

muję, co następuje.

nie z art. 20 ust. 4 przywołanej ustawy należące do

W procesie prywatyzacji PKP Cargo SA przyjęto

tryb, zgodnie z którym sprzedaż akcji spółki nastąpi

na rzecz inwestora strategicznego wyłonionego w try-

bie negocjacji podjętych na podstawie publicznego

zaproszenia do negocjacji.

PKP SA przedłożyła mi-

nistrowi właściwemu do spraw transportu, przygo-

towaną w oparciu o rekomendację doradcy prywaty-

zacyjnego, listę inwestorów, którzy zostaną dopusz-

czeni do negocjacji (tzw. krótkiej listy).

Z posiadanych informacji nie wynika, żeby PKP

SA prowadziła rozmowy w sprawie prywatyzacji PKP

Cargo SA z Władimirem Jakuninem lub innym

przedstawicielem Kolei Rosyjskich czy też z jakim-

kolwiek innym przedstawicielem strony rosyjskiej,

w tym przedstawicielem władz Federacji Rosyjskiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie ustanowienia przez Sejm RP

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

interpelację (SPS-023-7470/12) pana Zbigniewa

Girzyńskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej, w sprawie zabezpieczenia ustanowienia przez

nowiskiem.

Pragnę przede wszystkim zapewnić pana posła,

że minister kultury i dziedzictwa narodowego popie-

ra wszelkie inicjatywy mające na celu ochronę i pro-

mocję polskiego dziedzictwa w różnych jego wymia-

rach.

Niewątpliwie przedstawiona przez posła inicja-

tywa uczczenia pamięci wybitnego polskiego uczone-

go Jana Czochralskiego, cennego współpracownika

Armii Krajowej podczas okupacji niemieckiej, jest

godna zainteresowania.

Biorąc pod uwagę ogromny

wkład Jana Czochralskiego w rozwój nie tylko pol-

skiej nauki oraz jego zaangażowanie w walkę z nie-

mieckim okupantem, celowe jest podjęcie działań,

2522

które pozwolą na przypomnienie jego najważniej-

szych dokonań.

Pragnę w tym miejscu przypomnieć,

że wnioski dotyczące uczczenia danej osoby czy też

wydarzenia przyjmowane są przez sejmową Komisję

Kultury i Środków Przekazu do końca listopada każ-

dego roku.

Z informacji uzyskanych z sekretariatu

sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu wy-

nika, że wiele instytucji, w tym m.in. Polska Akade-

mia Nauk, złożyło już wnioski odnośnie do upamięt-

nienia Jana Czochralskiego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

i Pawła Sajaka

w sprawie placówek i miejsc noclegowych

dla osób bezdomnych oraz liczby osób

bezdomnych w Polsce (7474)

Szanowna Pani Marszałek!

Pozwalam sobie prze-

pana Artura Dębskiego oraz pana Pawła Sajaka, po-

słów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, jaka została

skierowana przy piśmie wicemarszałka Sejmu Rze-

SPS-023-7474/12.

Sprawozdawczość pomocy społecznej w głównej

między innymi ilości osób, którym przyznano świad-

czenia z powodu bezdomności.

W 2011 r. przyznano

więc świadczenia z powodu bezdomności 41 760 oso-

bom, w tym 33 847 rodzinom.

W sprawozdaniu nie

zbierano jednak informacji na temat ilości osób bez-

domnych w Polsce.

Link do informacji: pomoc społeczna → raporty

i statystyki → statystyki pomocy społecznej.

ności w Polsce Ministerstwo Pracy i Polityki Społecz-

nej podejmuje od kilku lat także inne inicjatywy.

Pierwsze opracowanie dotyczące sytuacji osób

przez wszystkie wydziały polityki społecznej w Pol-

sce.

Opracowanie to więc podsumowywało sytuację

dotyczącą bezdomności w roku 2009.

Kontynuacją tej pracy było kolejne opracowanie:

brane pod koniec 2011 r.

dzone zostało szerokimi konsultacjami z wydziałami

polityki społecznej.

Konsultacje te rozpoczęły się już

w listopadzie 2010 r.

Na wniosek części wydziałów

polityki społecznej Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej zmierzyło się z wyzwaniem, aby ogólnopolskie

sprawozdanie przeprowadzić przy pomocy programu

danie musiało więc być dostosowane do wymogów

programu SAC.

Zasadnicze działania związane z re-

alizacją sprawozdania rozpoczęły się w lipcu 2011 r.,

ostateczny termin przekazania sprawozdania jedno-

razowego w SAC wyznaczony został natomiast na

dzień 31 października 2011 r.

Informacja zbierana

była od następujących podmiotów: 1) bezpośrednio

od organizacji pozarządowych prowadzących placów-

ki noclegowe dla osób bezdomnych – za pomocą an-

kiet; 2) gmin – za pomocą sprawozdania jednorazo-

wego w SAC; 3) powiatów – za pomocą sprawozdania

jednorazowego w SAC; 4) wojewodów – za pomocą

sprawozdania jednorazowego w SAC.

W podobnym kształcie sprawozdanie z realizacji

Odnosząc się do pytania nr 1, jeśli chodzi o okre-

ślenie liczby osób bezdomnych, to trzeba przyznać,

że nie jest to łatwe zadanie.

Osoby bezdomne bowiem

często się przemieszczają: dziś mogą być w jednym

miejscu, jutro mogą przebywać już w innym miejscu.

Jeśli badanie byłoby przeprowadzone w dłuższej per-

spektywie czasowej, wówczas mogłoby wystąpić nie-

bezpieczeństwo dublowania się danych, tzn. te same

osoby mogłyby być uwzględnione w statystykach kil-

ku województw, co drastycznie zawyżałoby liczbę

osób bezdomnych.

Dlatego też idealną sytuacją było-

by przeprowadzenie badania w ciągu jednej nocy jed-

nocześnie na terenie całego kraju.

Ze względów orga-

nizacyjnych jest to jednak zadanie trudne do prze-

prowadzenia.

Ponadto trzeba sobie zdawać sprawę,

że dużo osób bezdomnych przebywa w miejscach

„niemieszkalnych” (na terenie ogródków działko-

wych, w kanałach, na dworcach, na klatkach scho-

dowych itp.), do których osoby realizujące badanie

2523

powinny dotrzeć w trakcie badania.

W związku z po-

wyższym dla przeprowadzenia badania powinno być

zaangażowanych bardzo dużo służb: Policja, straż

miejska, pracownicy socjalni, streetworkerzy, pra-

cownicy organizacji pozarządowych, wolontariusze

itp.

Wszystko to razem może się więc wiązać także

z pewnymi kosztami ﬁnansowymi.

Ponadtotrzeba

się liczyć z tym, że w badaniu zawsze może wystąpić

pewien błąd: nigdy nie będzie 100% pewności, że

w trakcie badania dotarto do wszystkich osób bezdom-

nych przebywających w miejscach niemieszkalnych.

Pierwszą próbą określenia liczby osób bezdom-

nych w Polsce było badanie przeprowadzone na prze-

łomie 2009/2010 r.

W roku 2009 Ministerstwo Pracy

spisu, którego celem było udzielenie odpowiedzi

o liczbie udzielonych noclegów dla osób bezdomnych

na terenie poszczególnych województw.

Ponieważ

jednak przedstawiciele niektórych wydziałów polity-

ki społecznej zgłaszali uwagi, że termin badania nie

był „najszczęśliwszy” (nie było wtedy jeszcze zbyt

liczba osób bezdomnych, które chciały skorzystać

z noclegu), Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

zdecydowało się przeprowadzić badanie powtórnie

„fala mrozów”, w niektórych rejonach Polski tempe-

ratura spadła poniżej –20ºC).

Wyniki tych badań w skali ogólnopolskiej przed-

stawiały się następująco:

wano 18 227 osób bezdomnych,

wano 20 960 osób bezdomnych, którym udzielono

noclegu na terenie całego kraju.

Z przedstawionych powyżej wyników badań bar-

dziej adekwatna wydawała się liczba osób bezdom-

2010 r., tj.: 20 960 osób bezdomnych.

Oczywiście nie

były to wszystkie osoby bezdomne w Polsce.

Założo-

no, że w przybliżeniu 1/3 osób bezdomnych nie sko-

rzystała wówczas (nawet pomimo bardzo trudnych

warunków atmosferycznych) z możliwości noclegu

w placówkach dla osób bezdomnych.

Uwzględniając

to założenie przyjęto, że w 2009 r liczba osób bezdom-

nych w Polsce wynosiła około 30 tys. osób.

Wyniki badania zostały przedstawione w opraco-

Kolejną próbę określenia liczby osób bezdomnych

przeprowadzono w 2011 r.

Badania przeprowadzane

dla określenia liczby osób bezdomnych przebywają-

cych w placówkach noclegowych na terenie gmin,

a także poza placówkami i instytucjami (m.in. w miej-

scach niemieszkalnych na terenie gmin), były prze-

prowadzane jednocześnie we wszystkich gminach na

terenie danego województwa, w jednym terminie

określonym przez wojewodę.

Z zebranych informacji

sce wynosiła około 43 tys. osób (tabela 1).

Tabela 1.

Liczba osób bezdomnych z podziałem na województwa

Lp. Województwo

Liczba osób bezdomnych

przebywających

w placówkach noclegowych

1)

Liczba osób bezdomnych

przebywających poza

placówkami, m.in.

w miejscach

niemieszkalnych

Ogółem:

Liczba osób bezdomnych

przebywających

w województwie

1 dolnośląskie 2124 995 3119

2 kujawsko-pomorskie 1530 698 2228

3 lubelskie 624 248 872

4 lubuskie 538 335 873

5 łódzkie 2697 196 2893

6 małopolskie 1253 651 1904

7 mazowieckie 6507 1048 7555

8 opolskie 636 240 876

9 podkarpackie 1678 170 1848

10 podlaskie 1350 255 1605

11 pomorskie 1650 1095 2745

12 śląskie 2271 674 2945

13 świętokrzyskie 1388 335 1723

14 warmińsko-mazurskie 955 462 1417

15 wielkopolskie 4976 773 5749

16 zachodniopomorskie 3470 1261 4731

Razem: 33 647 9436 43 083

1)

Uwzględniono osoby bezdomne przebywające we wszystkich placówkach noclegowych, nie tylko w wyspecjalizowanych placów-

kach dla osób bezdomnych.

2524

Wyniki badania zostały przedstawione w opraco-

waniu „Sprawozdanie z realizacji działań na rzecz

wozdań przesłanych do Ministerstwa Pracy i Polity-

ki Społecznej przez wydziały polityki społecznej po-

szczególnych urzędów wojewódzkich można określić,

że na dzień 31 stycznia 2010 r.:

— liczba placówek noclegowych dla osób bezdom -

nych w Polsce wynosiła 625,

— liczba miejsc noclegowych dla osób bezdom -

Obie statystyki – z podziałem na województwa

– zamieszczone są w tabeli 2.

Tabela 2.

Liczba placówek noclegowych dla osób

bezdomnych oraz liczba miejsc noclegowych w tychże

placówkach (stan na 31 stycznia 2010 r.)

Lp.Nazwa województwa

Liczba placówek

noclegowych

Liczba miejsc

w placówkach

noclegowych

dla osób

bezdomnych

na terenie

województwa

1 dolnośląskie 41 1757

2 kujawsko-pomorskie 21 945

3 lubelskie 34 1127

4 lubuskie 30 557

5 łódzkie 38 1272

6 małopolskie 41 1570

7 mazowieckie 68 3561

8 opolskie 15 663

9 podkarpackie 19 710

10 podlaskie 20 660

11 pomorskie 49 1750

12 śląskie 99 3149

13 świętokrzyskie 26 735

14 warmińsko-mazurskie 32 808

15 wielkopolskie 49 1730

16 zachodniopomorskie 43 1535

Razem: 625 22 529

Informacja na ten temat zamieszczona jest

w opracowaniu „Bezdomność w Polsce – diagnoza na

Niestety w badaniu, które przeprowadzano w 2011 r.

za pomocą programu SAC (Statystycznej Aplikacji

Centralnej) i którego wyniki zostały przedstawione

w sprawozdaniu z realizacji działań na rzecz ludzi

niono pytania dotyczącego liczby placówek noclego-

wych dla osób bezdomnych oraz liczby miejsc nocle-

gowych w tych placówkach, stąd nie jesteśmy w po-

siadaniu takich informacji.

Można jednak przewidy-

wać, że liczba placówek noclegowych dla osób bez-

domnych i liczba miejsc noclegowych w tych placów-

poprzedniego.

Jednocześnie wyjaśniam, że w następnych edy-

cjach sprawozdania z realizacji działań na rzecz ludzi

bezdomnych w województwach (które ma być prze-

prowadzane co 2 lata), pytania dotyczące liczby pla-

cówek noclegowych dla osób bezdomnych oraz liczby

miejsc noclegowych w placówkach noclegowych dla

osób bezdomnych – zostaną już wprowadzone.

Oba omawiane materiały zamieszczone są na

Społecznej (link: pomoc społeczna → bezdomność).

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie zapisu dotyczącego

możliwości wprowadzenia podatku

od wartości nieruchomości

w projekcie rządowym „Założenia krajowej

skiego i Tomasza Makowskiego z dnia 25 lipca 2012 r.

w sprawie zapisu dotyczącego wprowadzenia podatku

muję, iż z wyjaśnień premiera Donalda Tuska do

da 2011 r. wynika, że nie planuje się wprowadzenia

Finansów nie są zatem prowadzone prace w tym za-

kresie.

Zgodnie ze stanowiskiem ministra rozwoju regio-

znak: DKS-II-0700-19-WS/12, uprzejmie informuję,

że 20 lipca 2012 r. na stronie internetowej Minister-

stwa Rozwoju Regionalnego (www.mrr.gov.pl, dział:

Aktualności, zakładka: Polityka rozwoju) zamiesz-

czony został nowy projekt „Założeń krajowej polity-

ki miejskiej do 2020 r.”.

W dokumencie, poza celem

strategicznym, sformułowanych zostało pięć celów

krajowej polityki miejskiej.

Żaden z celów nie postu-

luje wprowadzenia nowej formy opodatkowania

gruntów.

2525

Zgodnie z harmonogramem prac, nowy projekt

pejskich, Komitetu Rady Ministrów ds. Cyfryzacji,

komitetu stałego Rady Ministrów, a następnie Rady

dę Ministrów, Ministerstwo Rozwoju Regionalnego

przystąpi do pracy nad przygotowaniem „Krajowej

mentu poddany zostanie szerokim konsultacjom spo-

łecznym i międzyresortowym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

(7477)

którym została przesłana interpelacja posła na Sejm

wania loterii fantowych, zawierająca pytania:

wprowadzić ułatwienia dla organizatorów małych

loterii fantowych?

2.

Jak resort argumentuje celowość istnienia sze-

regu formalności wymaganych przy organizacji ma-

łych loterii fantowych?

– uprzejmie przekazuję odpowiedź na zawarte

w niej pytania skierowane do ministra ﬁnansów.

Odnosząc się do poruszonej w pytaniu pierwszym

kwestii wprowadzenia ułatwień dotyczących urzą-

dzania małych loterii fantowych w ustawie z dnia

dzania loterii fantowych.

mające osobowości prawnej, po dokonaniu ich zgłosze-

nia (art. 7 ust. 1a).

Tym samym uzyskanie zezwolenia

Do zgłoszenia loterii fantowej, w których wartość

2526

dowych.

Należy mieć na uwadze, iż dotychczasowy wymóg

dotyczący składania gwarancji wypłacalności nagród

nia wypłacalności nagród.

W celu udokumentowania

starczające jest złożenie stosownych oświadczeń.

Ponadto obowiązek składania ekspertyzy losów lub

dzającej zabezpieczenie przed sfałszowaniem oraz

piony obowiązkiem wskazania wzoru losu lub innego

przeznaczany w całości na realizację określonych

w regulaminie gry celów społecznie użytecznych,

twierdzeniu przez organ Służby Celnej, tak jak ma

Elementy, jakie powinien zawierać regulamin, są

nie.

Podmiot urządzający małą loterię fantową lub

gan, któremu dokonał zgłoszenia, o każdej zmianie

dnia dokonania zmiany (art. 60 ust. 5).

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom wszystkich

niający zmiany wynikające z nowelizacji ustawy

łączyć do zgłoszenia.

netowej Ministerstwa Finansów www.mf.gov.pl w za-

kładce: Ministerstwo Finansów/Gry hazardowe.

Odnośnie do pytania dotyczącego celowości istnie-

nia szeregu formalności wymaganych przy organiza-

cji małych loterii fantowych należy mieć na uwadze

fakt, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa

jest to gra hazardowa, podlegająca podobnym ogra-

niczeniom i wymogom jak pozostałe gry hazardowe.

Tym samym z uwagi m.in. na konieczność zapewnie-

nia ochrony interesów uczestników tych loterii oraz

przeciwdziałania ewentualnym nadużyciom, jakie

potencjalnie mogą pojawiać się w związku z ich urzą-

dzaniem, konieczne jest spełnienie przez organizato-

rów przedmiotowych loterii wymogów przewidzia-

nych przepisami ustawy o grach hazardowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

2527

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

przeznaczonymi na aktywizację bezrobotnych

przez powiatowe urzędy pracy (7480)

zaną przy piśmie, SPS-023-7480/12, z dnia 3 sierpnia

2012 r. interpelacją poselską, jaką złożył Maciej Orze-

chowski, w sprawie zasad dysponowania środkami

powiatowe urzędy pracy, uprzejmie informuję.

znać środki na podjęcie działalności gospodarczej

– doﬁnansowanie).

Podkreślam,żepowyższedziała-

nie z udziałem środków Funduszu Pracy nie jest ob-

ligatoryjne, a starosta może tego dokonać w ramach

limitu środków Funduszu Pracy przyznanych samo-

rządowi powiatowemu w łącznej kwocie na realizację

w danym roku programów na rzecz promocji zatrud-

zawodowej.

Ponieważ przyznanie doﬁnansowania,

skierowanie bezrobotnego na szkolenie czy staż zależy

od możliwości i potrzeb realizowania przez samorząd

powiatowy konkretnej formy aktywizacji zawodowej

na danym rynku pracy – Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej nie skłania się do zmiany przepisów,

uznając racje i poprawność działania samorządów na

lokalnych rynkach pracy dla osiągania możliwie naj-

wyższej efektywności poszczególnych form aktywiza-

cji w ramach posiadanego limitu środków.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

dotyczących umieszczania tablic

rejestracyjnych na pojazdach (7483)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

ków technicznych dotyczących umieszczania tablic

rejestracyjnych na pojazdach, uprzejmie informuję,

że w przedstawionej przez pana posła kwestii doty-

czącej oznaczenia pojazdu z zamontowanym bagaż-

nikiem rowerowym mocowanym na haku holowni-

czym z tyłu pojazdu bardzo istotny jest aspekt praw-

ny zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom ru-

chu drogowego w przypadku stosowania takiego

gażnika) do obrotu.

takich bagażników.

Wprowadzenie do krajowych re-

gulacji prawnych rozwiązań w zakresie umieszczania

tylnej tablicy rejestracyjnej w przypadku zamonto-

wania na haku holowniczych bagażnika rowerowego,

według oceny dokonanej przez ministerstwo, mogło-

Pragnę wyjaśnić, że ww. art. 31 dyrektywy 2007/

46/WE wprowadza wymóg uzyskania zezwolenia dla

przedmiotów wyposażenia i części nieobjętych homo-

dyrektywy, mogących stworzyć znaczne zagrożenia

dla właściwego funkcjonowania układów, które są

ływania na środowisko.

Komisja Europejska nie

W związku z powyższym z chwilą podjęcia przez

Unię Europejską prac w zakresie określenia w ww.

załączniku nr XIII wykazu przedmiotów wyposaże-

nia lub części nieobjętych procedurą homologacji wła-

dze RP wystąpią z wnioskiem do Komisji Europej-

skiej o uwzględnienie w tym zakresie bagażników

rowerowych.

Mając na uwadze powyższe oraz pytania pana po-

sła Macieja Orzechowskiego, zdaniem ministerstwa

wprowadzenie krajowych rozwiązań prawnych w za-

kresie postulowanej przez kierowców możliwości

przeniesienia tylnej tablicy rejestracyjnej na zamon-

towany bagażnik powinno być poprzedzone przyję-

ciem europejskich rozwiązań w zakresie dodatkowe-

go wyposażania pojazdów.

W przypadku wprowadze-

nia ww. rozwiązań dopuszczających do użytkowania

bagażniki rowerowe możliwa będzie zmiana przepi-

sów dopuszczających przełożenie tylnej tablicy reje-

stracyjnej, tak aby oznaczała pojazd wraz z bagażni-

kiem rowerowym.

Takie rozwiązanie nie powodowa-

łoby dodatkowych procedur administracyjnych zwią-

zanych z obowiązkiem wydania kolejnej tablicy reje-

stracyjnej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

2528

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie kwestionowania przez ZUS

prawdziwości informacji zawartych

w świadectwach pracy (7484)

lacją poseł Anny Nemś w sprawie świadectw pracy

pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje.

Świadectwo pracy ma charakter dokumentu pry-

watnego.

Moc dokumentu urzędowego, zgodnie

z art. 244 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, mają

wyłącznie dokumenty sporządzone w przepisanej for-

Tylko dokumenty wydane przez wymienione organy

zaświadczone.

Z tego względu ani świadectwo pracy,

ani żaden inny dokument sporządzany przez praco-

dawcę (nawet jeżeli pracodawca jest organem władzy

publicznej, ale nie działa w zakresie swoich ustawo-

wych zadań, tylko występuje jako pracodawca wobec

pracowników tego organu) nie ma mocy dokumentu

urzędowego.

Dokumentem prywatnym jest każde pi-

smo będące dokumentem, o ile nie jest ono dokumen-

tem urzędowym, co stwierdza wyrok Sądu Najwyż-

804/98, LEX nr 50890).

Linia orzecznictwa, zgodnie z którą świadectwa

pracy nie są dokumentami urzędowymi w rozumie-

niu art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego, jest

od dawna ugruntowana.

W ten sposób wypowiedział

się już Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 25 listo-

pada 1997 r. (sygn. akt III AUa 897/97, Apel.

W-wa

16 lipca 2009 r. (sygn. akt II PK 1/09, LEX nr 533086),

podkreślając, że świadectwo pracy nie tworzy praw

wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu

o realizację tych praw oraz że świadectwa pracy trak-

tuje się w postępowaniu sądowym jako dokumenty

prywatne, które stanowią dowód tego, że osoba, któ-

ra je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w do-

kumencie.

Dokument taki podlega kontroli zarówno

co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak

i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej.

Tak więc ostatnie wyroki Sądu Najwyższego,

o których wspomina w swej interpelacji poseł Anna

Nemś, w kwestii charakteru świadectw pracy po-

twierdzają jedynie funkcjonującą od wielu lat doktry-

nę.

W tym stanie rzeczy obawy, że w związku z ostat-

nimi wyrokami SN „wiele osób będzie mogło mieć

w przyszłości poważne problemy z uzyskaniem prawa

do emerytury lub renty”, są bezzasadne.

W interpelacji mylona jest dokumentacja płacowa

z dokumentacją osobową.

Istotnie, do 1980 r., jak

podnosi poseł Anna Nemś, „przedsiębiorstwa miały

prawo po 12 latach niszczyć dokumentację płacową”.

Nie dotyczyło to jednak dokumentacji osobowej.

Postępowanie z dokumentacją osobową i płacową

W przepisach tego rozdziału przewidziane jest, że

w przypadku postawienia pracodawcy w stan likwi-

dacji lub ogłoszenia jego upadłości pracodawca wska-

zuje podmiot prowadzący działalność w dziedzinie

jąc na ten cel środki ﬁnansowenaczas,jakipozostał

do końca 50-letniego okresu przechowywania doku-

mentacji, liczonego od dnia zakończenia pracy u da-

nego pracodawcy – dla dokumentacji osobowej, oraz

od dnia wytworzenia – dla dokumentacji płacowej.

W przypadku stwierdzenia przez sąd rejestrowy,

Krajowego Rejestru Sądowego lub do ewidencji dzia-

łalności gospodarczej, niemożności zapewnienia środ-

ków na koszty dalszego przechowywania dokumen-

tację przejmuje archiwum państwowe utworzone

niem postanowienia w sprawie wyżej przedstawione-

go wniosku sąd zasięga opinii naczelnika urzędu

codawcy o jego stanie majątkowym.

Obowiązek wskazania podmiotu przejmującego

chowywanie nie dotyczy pracodawców będących or-

ganami państwowymi, państwowymi jednostkami

organizacyjnymi, organami jednostek samorządu te-

rytorialnego i samorządowych jednostek organiza-

cyjnych, gdyż dokumentacja taka jest przechowywa-

na przez te organy i jednostki organizacyjne.

Przed-

stawione regulacje wynikają z art. 51u ustawy o na-

rodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Ponadto, zgodnie z art. 51z powołanej ustawy, na-

czelny dyrektor Archiwów Państwowych może wydać

decyzję nakazującą złożenie dokumentacji, która na-

leżała do pracodawcy wykreślonego z Krajowego Re-

jestru Sądowego lub z ewidencji działalności gospo-

darczej, na odpłatne przechowywanie we wskazanym

archiwum państwowym, jeżeli istnieje zagrożenie jej

zniszczenia, w szczególności na skutek oddziaływa-

nia czynników atmosferycznych lub bezprawnego

działania osób trzecich, a brak jest podstaw praw-

nych do jej przekazania innemu podmiotowi do dal-

szego przechowywania.

Przed wydaniem decyzji na-

czelny dyrektor Archiwów Państwowych dokonuje

oceny dokumentacji w miejscu, w którym się ona

znajduje.

W takim przypadku koszty przejęcia, zewi-

2529

dencjonowania, przechowania i konserwacji doku-

mentacji przez archiwa państwowe ponoszą solidar-

nie osoby zarządzające lub pełniące funkcje organu

zarządzającego pracodawcy w dniu jego wykreślenia

z Krajowego Rejestru Sądowego lub ewidencji dzia-

łalności gospodarczej.

Na podstawie informacji uzyskanych od marszał-

ków województw i przedsiębiorców naczelny dyrektor

Archiwów Państwowych prowadzi jawną ewidencję

przechowawców akt osobowych i płacowych (o czym

stanowi art. 51g ustawy o narodowym zasobie archi-

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycz-

pisów dotyczących wydawania świadectw pracy

w zakresie, który zmieniałby zasady potwierdzania

przez pracodawców okresów zatrudnienia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

w sprawie możliwości korzystania

z komplementarnych ubezpieczeń zdrowotnych

(7488)

terpelację pani Lidii Gadek oraz pana Józefa Lassoty,

nia 2012 r. (znak: SPS-023-7488/12) w sprawie wpro-

wadzenia dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych,

projekt został włączony do wykazu prac legislacyj-

nych Rady Ministrów.

Istotą projektu jest wprowadzenie do systemu opie-

ki zdrowotnej dodatkowego płatnika ﬁnansującego

świadczenia opieki zdrowotnej oraz określenie dla

temie.

Dodatkowymi płatnikami będą zakłady ubez-

pieczeń ﬁnansująceświadczeniazdrowotnenarzecz

ubezpieczonych w tych zakładach, na podstawie umów

pieczeniowych).

Celem tych regulacji jest:

2) zwiększenie pacjentom dostępu do świadczeń

zdrowotnych,

3) instytucjonalizacja umów ubezpieczenia zdro-

wiązań prawnych są:

pieczenia zdrowotnego,

2) kompleksowa regulacja uprawnień przysługu-

zakładów ubezpieczeń,

3) określenie minimalnych wymagań w zakresie

gólności w zakresie ogólnych warunków umów oraz

4) określenie relacji pomiędzy płatnikami prywat-

nymi a płatnikiem publicznym, wprowadzenie obo-

wiązków przekazywania danych o osobach korzysta-

ubezpieczenia zdrowotnego,

5) stworzenie mechanizmów zabezpieczających

6) umożliwienie objęcia prywatnym ubezpiecze-

obecnie przedmiot rozważań i analiz w Ministerstwie

cyjne nad ww. projektem założeń do ustawy.

w sprawie zatrzymania w Niemczech działacza

polonijnego, właściciela platformy MediaRP.TV

(7490)

2530

mania w Niemczech działacza polonijnego, właścicie-

la platformy MediaRP.TV, uprzejmie informuję.

którzy natraﬁlinaproblemydotycząceegzekucjiswo-

ich praw, niezależnie od ich poglądów politycznych

i prowadzonej działalności były i są przedmiotem

wzmożonego i stałego zainteresowania Ministerstwa

Spraw Zagranicznych.

Odnosząc się do zapytania do-

tyczącego działań podejmowanych przez polską służ-

bę konsularną w sprawie zatrzymanego, przedsta-

wiam pełną informację.

Pan G. R., syn J., urodzony w Lublinie, aktualnie

przebywający na terenie Niemiec, jest poszukiwany

w Bielsku-Białej w związku z toczącym się postępo-

waniem w sprawie IX K 34/09, która dotyczy orze-

i 6 miesięcy, z warunkowym zawieszeniem jej wyko-

nania na 4 lata.

W dniu 30 grudnia 2010 r. do Sądu

Rejonowego w Bielsku-Białej wpłynęło zawiadomie-

nie o niezgłoszeniu się skazanego do odbycia kary

w związku z zasądzoną karą pozbawienia wolności

na 50 dni wobec nieuiszczenia kary grzywny.

W ocenie sądu skazany nie odbył orzeczonej kary,

gdyż w tym czasie ukrywał się przed wymiarem spra-

wiedliwości, a jego poszukiwania prowadzone przez

Policję w oparciu o list gończy nie doprowadziły do

ujęcia.

Pozwoliły natomiast na ustalenie faktu, że

przebywa on na terenie Niemiec, wobec czego Sąd

Okręgowy w Bielsku-Białej wydał Europejski Nakaz

Aresztowania (ENA).

Na podstawie informacji zawartej w systemie SIS

(Schengen Information System) w dniu 25 lipca br.

Policja w Saarbruecken dokonała aresztowania ska-

zanego i tego samego dnia przekazała go do dyspozy-

cji Sądu Apelacyjnego w Saarbruecken.

Zgodnie

z informacjami prezydium Policji w kraju Saary za-

trzymany G. R. został poinformowany zarówno

w czasie zatrzymania, jak również po oddaniu go do

dyspozycji sądu apelacyjnego o przysługującym mu

prawie do opieki konsularnej wynikającej z postano-

wień Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsular-

nych z 1963 r.

Zarówno w pierwszym, jak i drugim

przypadku aresztowany jednoznacznie nie wyraził

zgody na przekazanie informacji o aresztowaniu pol-

skim organom konsularnym.

Taka decyzja oznacza,

że świadomie nie życzy sobie opieki ze strony tych

służb, a to wyklucza możliwość podejmowania jakich-

kolwiek oﬁcjalnychdziałańijestnamocyprawanie-

dopuszczalne.

Z informacji ustalonych w dniu 10 sierpnia br.

przez Konsulat Generalny RP w Kolonii w dniu

31 lipca br. decyzją Prokuratury Generalnej w Saar-

bruecken pan G. R. został zwolniony, prowadzone są

natomiast dalsze działania zmierzające do wydalenia

go do Polski i oddania do dyspozycji polskiego wymia-

ru sprawiedliwości.

Należy podkreślić, że zarówno w czasie areszto-

wania, jak i po zwolnieniu G. R. nie występował

z wnioskami i nie nawiązywał kontaktu w swojej

sprawie z KG RP w Kolonii ani z MSZ.

Jak wynika

z uzyskanych informacji, aresztowanie pana G. R.

miało miejsce na podstawie ENA, w związku ze ska-

zaniem poszukiwanego przez sąd w Bielsku-Białej za

czyn z art. 284 § 2 K.k., a nie w związku z prowadzo-

ną przez niego działalnością polonijną lub medialną.

Wyżej wymieniona procedura aresztowania została

ustanowiona decyzją ramową Rady Unii Europejskiej

W nadziei, że powyższe wyjaśnienia usatysfakcjo-

nują pana posła A. Górskiego, deklaruję jednocześnie

rozwiązywania często skomplikowanych problemów

w sprawie umożliwienia w razie

korzystania z pomocy wykwaliﬁkowanych

zespołów ratownictwa medycznego

przez osoby chore, przebywające w szpitalach

psychiatrycznych lub uzdrowiskach (7492)

SPS-023-7492/12, w sprawie umożliwienia w razie

medycznego przez osoby chore przebywające w szpi-

talach psychiatrycznych lub uzdrowiskach, uprzej-

mie informuję, co następuje.

z późn. zm.) świadczeniem opieki zdrowotnej jest:

świadczenie zdrowotne, świadczenie zdrowotne rze-

czowe oraz świadczenie towarzyszące.

Należy wska-

zać, iż transport sanitarny zgodnie z art. 5 pkt 38

ww. ustawy należy do świadczeń towarzyszących.

2531

Każdy świadczeniodawca – co do zasady – zobo-

wiązany jest do zapewnienia transportu sanitarnego

nagłego zachorowania lub urazu, gdzie wymagane

jest leczenie w innym podmiocie leczniczym.

Zgodnie

z późn. zm.) na podstawie zlecenia lekarza ubezpie-

wotnego ubezpieczonemu przysługuje bezpłatny

lającego świadczeń we właściwym zakresie i z powro-

tem, m.in. w przypadkach:

Ponawiam też informację, iż zespół ratownictwa

o PRM, jest jednostką systemu Państwowe Ratow-

nictwo Medyczne podejmującą medyczne czynności

sanym mu przez wojewodę rejonie operacyjnym,

określonym w wojewódzkim planie działania syste-

mu.

Zespoły ratownictwa medycznego nie mogą być

niu w warunkach szpitalnych, natomiast mogą być

bowych i stacjonarnych innych niż świadczenia szpi-

talne, z zastrzeżeniem jednak, że przyczyną wezwa-

nia jest stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, o któ-

rym mowa w ustawie o PRM.

Ambulatoryjne świad-

czenia zdrowotne obejmują świadczenia podstawowej

nia z zakresu rehabilitacji leczniczej, udzielane w wa-

runkach niewymagających ich udzielania w trybie

stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio urzą-

dzonym, stałym pomieszczeniu.

Udzielanie tych świad-

czeń może odbywać się w pomieszczeniach przedsię-

biorstwa, w tym w pojeździe przeznaczonym do

udzielania tych świadczeń, lub w miejscu pobytu pa-

cjenta.

Ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych

udziela się w ambulatorium (przychodni, poradni,

ośrodku zdrowia, lecznicy lub ambulatorium z izbą

chorych), a także w zakładzie badań diagnostycznych

i medycznym laboratorium diagnostycznym.

Stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdro-

wotnych innych niż szpitalne udziela się:

1) w zakładzie opiekuńczo-leczniczym,

2) w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym,

3) w zakładzie rehabilitacji leczniczej,

4) w hospicjum.

W takiej sytuacji transport sanitarny pacjenta

nych czynności ratunkowych i odbywa się zgodnie z

talnego oddziału ratunkowego, do innego wskazane-

townictwa medycznego lub do centrum urazowego,

nik zespołu ratownictwa medycznego w porozumie-

niu z dyspozytorem medycznym oraz – w razie po-

trzeby – z lekarzem koordynatorem ratownictwa

medycznego.

Każdy szpital zobowiązany jest do zapewnienia

w tym także szpital psychiatryczny i uzdrowiskowy.

Warunki transportu (np. z lekarzem, bez lekarza,

jego pilność oraz rodzaj transportu – kołowy lub lot-

niczy) określa lekarz lub felczer po dokonaniu oceny

stanu zdrowia osoby przygotowanej do transportu

sanitarnego.

Reasumując, należy stwierdzić, iż obowiązujące

przepisy w sposób jednoznaczny regulują uprawnie-

nia pacjentów do uzyskania świadczeń towarzyszą-

cych w zakresie transportu sanitarnego, w tym tak-

że w przypadkach nagłych.

Koszt tego transportu

– jako świadczenia towarzyszącego – mieści się

wanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Dyspo-

nowanie zespołów ratownictwa medycznego do pa-

cjentów przebywających na leczeniu w szpitalach

wiązałoby się z ich wyłączeniem z działalności w przy-

pisanym rejonie operacyjnym i stwarzało jednocze-

śnie niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia osób

w stanie nagłym w warunkach pozaszpitalnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 14 sierpnia 2012 r.

w polskich szkołach (7495)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Józefa Lassoty oraz pana posła Mirosława Pluty (pi-

smo nr: SPS-023-7495/12) w sprawie braku kadry

2532

metodycznej w polskich szkołach, uprzejmie wyja-

śniam.

1.

W myśl przepisów art. 77a ust. 1 i 2 ustawy

o systemie oświaty w celu doskonalenia zawodowego

nia nauczycieli.

Doskonalenie zawodowe nauczycieli

prowadzą również nauczyciele – doradcy metodyczni.

W myśl § 23 rozporządzenia ministra edukacji naro-

i Nr 218, poz. 1701) zadania doradców metodycznych

powierza na 3 lata organ prowadzący publiczną szko-

łę lub placówkę, w uzgodnieniu z dyrektorem szkoły

uzyskaniu pozytywnej opinii dyrektora wojewódzkiej

placówki doskonalenia.

Zadania doradcy metodycz-

nego mogą być wykonywane przez nauczyciela w ra-

mach stosunku pracy w publicznej szkole lub placów-

ce, w której nauczyciel jest zatrudniony, z jednocze-

snym obniżeniem wysokości obowiązkowego wymia-

ru godzin zajęć dydaktycznych lub w ramach dodat-

kowej umowy o pracę w publicznej placówce dosko-

nalenia.

z późn. zm.) zobowiązują organy prowadzące szkoły

do corocznego wyodrębniania w swoich budżetach

środków na doﬁnansowaniedoskonaleniazawodowe-

go nauczycieli – w wysokości 1% planowanych rocz-

nych środków przeznaczanych na wynagrodzenia

metodycznego.

W myśl przepisów art. 70 a ust. 1a ustawy Karta

Nauczyciela, wprowadzonych przepisami art. 1 pkt 29

być przeznaczone na doﬁnansowaniekosztówobni-

żenia tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin

nauczycielowi dyplomowanemu, któremu powierzono

zadania doradcy metodycznego, ale tylko do wysoko-

ści stanowiącej nie więcej niż 20% wszystkich środ-

ków wyodrębnionych na doskonalenie zawodowe na-

uczycieli.

Intencją tej regulacji, wniesionej przez Komisję

ustawą w Sejmie RP, było stworzenie mechanizmu

gwarantującego przeznaczanie przez samorządy więk-

szych środków na doﬁnansowywanieinnychniżdo-

radztwo metodyczne form doskonalenia zawodowego

nauczycieli, w tym przede wszystkim na doﬁnansowa-

nie kosztów kształcenia nauczycieli, ponoszonych przez

nich indywidualnie z tytułu opłat pobieranych przez

2.

Ministerstwo Edukacji Narodowej monitoruje

stan doradztwa metodycznego i liczbę nauczycieli

– doradców metodycznych.

Liczba ta zmienia się

i poza wahaniami polegającymi na spadkach i wzro-

stach – ocenianymi rok do roku – na przestrzeni

ostatnich kilkunastu lat obserwuje się tendencję

spadkową.

W roku szkolnym 2011/2012 zadania doradcy me-

todycznego realizowało 1534 nauczycieli.

W porów-

naniu z rokiem 2007/2008 łączna liczba doradców

metodycznych w kraju zmalała o 199 osób.

Rys. 1.

Rys. 2

Najliczniej reprezentowani są doradcy następują-

cych specjalności: język polski – 182, matematyka

– 145, kształcenie zintegrowane – 127, wychowanie

przedszkolne – 95 i religia – 85.

Nieliczni doradcy

metodyczni reprezentowali takie specjalności jak:

sztuka – 8, technologia informacyjna – 7, wiedza

o kulturze – 1.

3.

W województwie śląskim zadania doradcy me-

todycznego w roku szkolnym 2011/2012 realizowało

220 nauczycieli.

2533

Tabela: Specjalność doradców metodycznych za-

trudnionych w województwie śląskim (wg stanu na

dzień 31 marca 2012 r.)

Lp. Specjalność doradców metodycznych

Liczba

doradców

metodycznych

1 2 3

1 biologia 11

2 chemia 5

3 ﬁzykaiastronomia 5

4 geograﬁa 10

5 przyroda 10

6 historia 8

7 historia i społeczeństwo 2

8 wiedza o społeczeństwie 2

9 informatyka 7

10 technologia informacyjna 0

11 język angielski 9

12 język francuski 0

13 język hiszpański 0

14 język niemiecki 7

15 język włoski 0

16 język rosyjski 1

17 inny język obcy 3

18 język polski 24

19 matematyka 26

20 muzyka 0

21 plastyka 1

22 sztuka 2

23 wiedza o kulturze 0

24 podstawy przedsiębiorczości 2

25 technika 2

26 wychowanie ﬁzyczne 14

27 kształcenie zintegrowane 22

28 wychowanie przedszkolne 14

29 religia 15

30 wychowanie do życia w rodzinie 2

31 inna specjalność ogólnokształcąca 16

Razem 220

4.

Doradztwo metodyczne jest tylko jedną z form

doskonalenia zawodowego nauczycieli.

Nauczyciele

szkół i placówek oprócz wsparcia przez doradców me-

todycznych mają również możliwość uczestniczenia

w innych formach doskonalenia, w tym w semina-

riach, konferencjach, wykładach, warsztatach i szko-

leniach, uwzgledniających specyﬁkę nauczanych

przedmiotów lub prowadzonych zajęć oraz dotyczą-

cych ogólnej wiedzy i umiejętności zawodowych na-

uczyciela.

Są one organizowane przez placówki do-

skonalenia nauczycieli oraz zakłady kształcenia na-

uczycieli, szkoły wyższe i inne jednostki, których

zadania statutowe są związane z doskonaleniem za-

wodowym nauczycieli.

Nauczyciele mają możliwość

podnoszenia swoich kwaliﬁkacji,uczestniczącwstu-

diach podyplomowych oraz w kursach kwaliﬁkacyj-

nych organizowanych przez placówki doskonalenia

nauczycieli i zakłady kształcenia nauczycieli.

Organy

prowadzące szkoły i placówki mogą doﬁnansowywać

koszty ponoszone przez nauczycieli z tytułu uczest-

niczenia w ww. formach doskonalenia i kształceniu

ze środków wyodrębnianych w budżecie tych orga-

uczyciela.

5.

Ministerstwo Edukacji Narodowej gruntownie

przeanalizowało funkcjonowanie systemu doskona-

lenia nauczycieli i doradztwa metodycznego.

Ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

w ramach poddziałania 3.3.1 Programu Operacyjne-

go „Kapitał ludzki” zrealizowano w okresie od

wy „Wzmocnienie systemu wspierania rozwoju szkół

uczycieli i doradztwa metodycznego” (PO KL, prio-

rytet III: Wysoka jakość systemu oświaty, poddzia-

łanie 3.3.1: Efektywny system kształcenia i doskona-

lenia nauczycieli).

W ramach projektu przeprowadzono przegląd

i dokonano analizy funkcjonowania obecnego syste-

mu doskonalenia nauczycieli oraz przygotowano na

tej podstawie wnioski.

W rekomendacjach wskazano

m.in., że system doskonalenia nauczycieli powinien

być blisko szkoły i realizować zadania polegające na

wspomaganiu pracy szkół, służące zwiększeniu ich

zdolności do rozwiązywania problemów, obejmujące

w szczególności: diagnozowanie problemów szkoły/

placówki, planowanie działań rozwojowych, organi-

zację i realizację zaplanowanych działań, ocenę efek-

tów przeprowadzonych działań.

Doskonalenie na-

uczycieli powinno być traktowane jako element wspo-

magania służącego szkole polegający na motywowa-

niu nauczycieli do dalszego kształcenia w miejscu

pracy, indywidualnie lub w grupie innych nauczycie-

li, dostarczaniu odpowiedniej oferty szkoleń i ich or-

ganizowaniu.

Do placówek doskonalenia nauczycieli

– w związku z realizacją wspomagania szkół – powi-

nien należeć także obowiązek organizowania współ-

pracy szkół (np. tworzenie sieci szkół), polegającej na

współdziałaniu dyrektorów i nauczycieli (np. opieku-

nów stażu, liderów, przewodniczących zespołów, na-

uczycieli przedmiotów).

Od roku szkolnego 2012/2013 planuje się wprowa-

nia nauczycieli polegające na umożliwieniu im orga-

nizowania i prowadzenia wspomagania szkół i placó-

wek.

Realizowane przez placówki zadanie wspoma-

gania podporządkowane będzie potrzebom szkół i pla-

cówek oświatowych.

Powinno ono uwzględniać: wy-

niki i wnioski z nadzoru pedagogicznego, a także

wyniki egzaminów zewnętrznych, wymagania sta-

wiane wobec szkół i placówek, których wypełnianie

jest badane w procesie ewaluacji zewnętrznej, wyma-

gania wynikające z realizacji podstaw programo-

wych, kierunki polityki oświatowej państwa oraz

wprowadzane zmiany w systemie oświaty.

Dopełnieniem i rozszerzeniem realizowanego

w szkole wspomagania będzie powstanie sieci sku-

2534

piających nauczycieli (dyrektorów, nauczycieli po-

mokształceniu dającemu możliwość wymiany do-

świadczeń, analizie dobrych praktyk, tworzeniu in-

nowacyjnych rozwiązań czy poszerzaniu kompetencji

w trakcie regularnych spotkań oraz za pośrednic-

twem platformy internetowej.

Zadanie organizowania i prowadzenia sieci współ-

pracy przypisane zostało doradcom metodycznym

i od 2016 r. stanie się ich zadaniem obowiązkowym.

Projekt nowelizacji rozporządzenia ministra edu-

nauczycieli obejmujący zmiany we wskazanym wyżej

zakresie jest obecnie w trakcie uzgodnień międzyre-

Budowanie systemu wspomagania szkół jest wspie-

rane przez projekty realizowane z udziałem środków

EFS i prace Ośrodka Rozwoju Edukacji w Warsza-

wie.

W ramach tych działań:

Edukacji w Warszawie jest realizowany projekt sys-

temowy pn. „System doskonalenia nauczycieli opar-

ty na ogólnodostępnym kompleksowym wspomaga-

którego przygotowano:

— 24 schematy ofert doskonalenia wybranego

aspektu pracy szkoły,

— 19 schematów sieci współpracy i samokształ -

cenia dla dyrektorów szkół i przedszkoli,

— proﬁlekompetencjiosóbodpowiedzialnychza

proces doskonalenia,

— materiały i narzędzia merytoryczne wspiera -

jących proces doskonalenia (m. in. poradnik meto-

dyczny dla koordynatorów sieci, programy szkoleń,

scenariusze spotkań nauczycielskich sieci współpra-

cy i samokształcenia),

— szczegółowe programy szkoleń dla osób odpo -

wiadających za wspomaganie, sieci współpracy i sa-

mokształcenia nauczycieli oraz dyrektorów szkół

i przedszkoli, a także uruchomiono szkolenia.

2.

Dnia 5 lipca 2012 r. ogłoszono przygotowany

mach działania 3.5: Kompleksowe wspomaganie roz-

oświaty) konkurs adresowany do samorządów powia-

tów na przeprowadzenie naboru pilotażowych pro-

jektów, w ramach których możliwe będzie organizo-

wanie wspomagania szkół i placówek oraz sieci

torów szkół.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2012 r.

terytorialnego (7497)

-7497/12, interpelacją pani poseł Anny Nemś, pana

ty, w sprawie terminu sporządzania informacji o sta-

nie mienia jednostek samorządu terytorialnego uprzej-

dochodów wynikających z zamkniętych rachunków

budżetu jednostki.

2535

kresie terminu przedkładania informacji o stanie

jektu uchwały budżetowej.

W literaturze przedmio-

w sprawie wyników kontroli Państwowej

(7500)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

w agencjach zatrudnienia uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

Podstawą legalnej działalności agencji zatrudnie-

nia na terytorium Polski jest uzyskanie certyﬁkatu

potwierdzającego wpis do rejestru agencji zatrudnie-

nia prowadzonego przez marszałków województw

właściwych dla siedziby agencji.

Wykazy agencji po-

siadających wpis do rejestru agencji zatrudnienia

dostępne są w internecie na stronie www.kraz.praca.

gov.pl.

Świadczenie usług przez agencje zatrudnienia od-

z późn. zm.) oraz dodatkowo w przypadku agencji

pracy tymczasowej na zasadach określonych w usta-

zm.).

Przepisy ww. ustaw zawierają szereg mechani-

zmów mających na celu zapewnienie ochrony i bez-

pieczeństwa osób korzystających z usług agencji za-

trudnienia oraz określają sankcje za nieprzestrzega-

nie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia.

Organem powołanym do kontroli agencji zatrud-

nienia jest Państwowa Inspekcja Pracy w zakresie

przestrzegania obowiązków prowadzenia agencji za-

trudnienia zgodnie z warunkami określonymi w prze-

pisach przywołanej ustawy oraz przestrzegania prze-

pisów prawa pracy.

Kontrolę agencji zatrudnienia

w znacznie ograniczonym zakresie sprawuje również

marszałek województwa, tj. organ prowadzący re-

jestr agencji zatrudnienia.

W przypadku nieprzestrzegania warunków pro-

wadzenia agencji zatrudnienia określonych w usta-

wie o promocji zatrudnienia (…) marszałek woje -

wództwa dokonuje wykreślenia danego podmiotu

z rejestru agencji zatrudnienia.

Ponadto przewidzia-

na jest kara grzywny za naruszenie niektórych wa-

runków prowadzenia agencji zatrudnienia.

Grzywnie

nie niższej niż 3 tys. zł podlega osoba, która prowadzi

agencję zatrudnienia bez wymaganego wpisu do re-

jestru agencji zatrudnienia oraz osoba, która prowa-

dząc agencję zatrudnienia, pobiera od osób poszuku-

jących pracy niedozwolone opłaty lub nie przestrzega

zasady zakazu dyskryminacji.

Natomiast za kiero-

wanie osoby do pracy za granicę bez zawierania z nią

pisemnej umowy grozi kara grzywny nie niższa niż

4 tys. zł.

Do agencji zatrudnienia świadczących usługi pra-

cy tymczasowej mają zastosowanie także przepisy

Kodeksu pracy dotyczące odpowiedzialności za wy-

kroczenia przeciwko prawom pracownika, za nie-

przestrzeganie których grozi kara grzywny od 1 tys.

zł do 30 tys. zł oraz przepisy Kodeksu karnego doty-

czące odpowiedzialności za przestępstwa przeciwko

żone grzywną, karą ograniczenia wolności albo po-

Z informacji przekazanych przez marszałków wo-

jewództw wynika, iż w 2011 r. przeprowadzonych

zostało 413 kontroli agencji zatrudnienia z łącznej

liczby 3538 agencji funkcjonujących na krajowym

rynku pracy.

W tym okresie Państwowa Inspekcja

nia.

Skutkiem przeprowadzonych przez marszałków

województw i Państwowej Inspekcji Pracy kontroli

było wydanie przez marszałków województw w 2011 r.

486 decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru agen-

cji zatrudnienia.

W 2010 r. marszałkowie województw

przeprowadzili 309 kontroli, natomiast inspektorzy

pracy Państwowej Inspekcji Pracy przeprowadzili

427 kontroli przestrzegania przez agencje zatrudnie-

nia przepisów ustawy o promocji zatrudnienia (…),

z łącznej liczby 2998 agencji.

W omawianym roku

marszałkowie województw wydali 639 decyzji o wy-

kreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia.

Mając na uwadze wyniki kontroli Państwowej In-

spekcji Pracy, należy stwierdzić, iż stan praworząd-

ności w sferze działań agencji zatrudnienia ulega

stopniowej poprawie.

Widoczny jest systematyczny

spadek odsetka kontrolowanych agencji zatrudnie-

nia, które dopuściły się naruszenia warunków pro-

wadzenia agencji zatrudnienia, z 10% w 2008 r. do

6% w 2011 r.

2536

Uprzejmie informuję Panią Marszałek, że mając

na względzie ograniczenie negatywnego zjawiska,

jakim jest nielegalne pośrednictwo pracy oraz bez-

pieczeństwo osób wyjeżdżających do pracy za grani-

cę, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej podej-

muje szereg działań o charakterze informacyjno-pre-

wencyjnym.

Resort pracy cyklicznie prowadzi działalność

w tym zakresie poprzez publikowanie i zamieszcza-

nie informacji na stronie internetowej oraz dystry-

buowanie do urzędów pracy materiałów informacyj-

nych (ulotek, poradników, broszur) przeznaczonych

dla osób korzystających z usług agencji zatrudnienia.

Resort pracy występuje również do marszałków wo-

jewództw o podejmowanie podobnych inicjatyw lokal-

nych oraz o zintensyﬁkowaniekontroliagencjiza-

trudnienia na lokalnym rynku pracy w okresach

wzmożonych wyjazdów do pracy za granicę.

Również

każda będąca w naszym posiadaniu informacja

o podmiocie podejrzanym o nielegalną działalność

z zakresu pośrednictwa pracy jest niezwłocznie prze-

kazywana Państwowej Inspekcji Pracy z prośbą

o przeprowadzenie kontroli.

Pragnę również poinformować, iż przy kolejnej

nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia (…) prze -

widuje się wprowadzenie regulacji prawnych mają-

cych na celu większe ograniczenie nielegalnego po-

średnictwa pracy oraz ochronę osób kierowanych

przez agencje zatrudnienia do pracy za granicą.

Zapewniam Panią Marszałek, że działania zmie-

rzające do minimalizacji niepożądanych zjawisk

będą stale prowadzone przez resort pracy i wyra-

żam przekonanie, iż wprowadzenie zmian w obowią-

zujących przepisach oraz działania informacyjno-

-prewencyjne, jak również zintensyﬁkowaniekon-

troli podmiotów prowadzących nielegalne pośred-

nictwo pracy, spowodują ograniczenie tej patologii

na rynku pracy.

Łączę wyrazy szacunku

w sprawie informacji dotyczących

podwyższenia opłat za egzaminy

na prawo jazdy (7501)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-7501/12, przekazujące interpelację

formacji dotyczących podwyższenia opłat za egzami-

ny na prawo jazdy, przedstawiam następujące wyja-

śnienie.

pojazdami nakłada na ministra właściwego ds. trans-

portu obowiązek wydania szeregu nowych rozporzą-

dzeń regulujących szczegółowo zagadnienia określo-

ne w ustawie.

Jedna z delegacji ustawowych wprowa-

dza także obowiązek wydania rozporządzenia regu-

lującego wysokość opłat za przeprowadzanie egzami-

nów państwowych na prawo jazdy.

Do ministra

transportu budownictwa i gospodarki morskiej wpły-

wają informacje dotyczące propozycji uregulowania

tych stawek, w tym także propozycja Krajowego Sto-

warzyszenia Dyrektorów Wojewódzkich Ośrodków

Ruchu Drogowego oraz propozycje marszałków wo-

jewództw.

Przedstawione propozycje są szczegółowo

analizowane.

Na podstawie wyników analizy zosta-

nie przygotowany projekt rozporządzenia ministra

w sprawie stawek opłat za sprawdzenie kwaliﬁkacji,

który następnie będzie przedmiotem uzgodnień spo-

łecznych i międzyresortowych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie możliwości tworzenia

liceów ogólnokształcących dla dorosłych

przez organy prowadzące zespoły szkół (7502)

lacją złożoną w dniu 25 lipca 2012 r. przez panie po-

słanki Urszulę Augustyn i Katarzynę Mrzygłocką

(znak: SPS-023-7502/12) w sprawie możliwości two-

rzenia liceów ogólnokształcących dla dorosłych przez

kładam następujące wyjaśnienia.

W związku z wdrażaniem od roku szkolnego

2012/2013 modernizacji systemu kształcenia zawo-

dowego i ustawicznego oraz stopniowym wygasza-

niem m.in. uzupełniającego liceum ogólnokształcą-

cego absolwenci zasadniczych szkół zawodowych,

którzy ukończyli szkołę w roku szkolnym 2011/2012,

mogą od dnia 1 września 2012 r. kontynuować kształ-

cenie w liceum ogólnokształcącym dla dorosłych, po-

cząwszy od drugiej klasy tego liceum.

Ponadto zgod-

2537

nie z przepisem art. 7 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 sierp-

na rok szkolny 2012/2013 prowadzi się ostatnią re-

krutację absolwentów zasadniczych szkół zawodo-

wych do klas pierwszych technikum uzupełniającego

dla dorosłych.

Rozwiązania powyższe zapewniają

drożność ścieżek kształcenia na tle zmian struktu-

ralno-organizacyjnych systemu szkolnictwa zawodo-

wego i szkolnictwa dla dorosłych.

Odnosząc się do kwestii tworzenia zespołów szkół,

uprzejmie informuję, że zgodnie z brzmieniem art. 62

zm.) organ prowadzący szkoły różnych typów lub pla-

cówki może je połączyć w zespół.

Połączenie nie na-

rusza odrębności rad pedagogicznych, rad rodziców,

łu nie stanowi inaczej.

Przepis art. 62 ust. 1 ustawy

nie zezwala na połączenie w zespół szkół tego same-

go typu, lecz innego rodzaju, czyli np. liceum ogólno-

kształcącego dla młodzieży i liceum ogólnokształcą-

cego dla dorosłych.

Wyjątkiem od powyższej zasady łączenia w zespół

szkół różnych typów jest szczególna kategoria zespo-

łu, o której mowa w przepisie art. 62a ustawy o sys-

temie oświaty, wprowadzona ustawą z dnia 19 sierp-

Art. 62a ust. 1 ustawy stanowi, iż organ prowadzący

może je połączyć w zespół zwany „centrum kształce-

nia zawodowego i ustawicznego”.

Przepis ten wejdzie

cenia zawodowego i ustawicznego będzie można po-

łączyć szkoły dla dorosłych, szkoły tego samego typu

prowadzące kształcenie zawodowe lub placówki kształ-

cenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycz-

nego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia za-

temie oświaty).

Zgodnie z przepisem art. 62a ust. 2

ustawy w skład centrum kształcenia zawodowego

i ustawicznego powinna wchodzić co najmniej jedna

stosownie do przepisu art. 13 ustawy z dnia 19 sierp-

w skład centrum kształcenia zawodowego i ustawicz-

nego może wchodzić także liceum ogólnokształcące

dla młodzieży (oprócz szkoły tego typu dla dorosłych),

Odpowiadając na postawione w interpelacji zapy-

tania, uprzejmie wyjaśniam, że nie ma prawnych

przeszkód, aby organ prowadzący zespół szkół zało-

żył i prowadził także – jako samodzielną szkołę

(poza tym zespołem) – liceum ogólnokształcące dla

dorosłych.

Co więcej, dopuszczalne jest prowadzenie

zespołu szkół i liceum ogólnokształcącego dla doro-

słych pod tym samym adresem.

Możliwe jest także

przekształcenie obecnie funkcjonującego w zespole

szkół liceum uzupełniającego w liceum ogólno-

kształcące dla dorosłych i prowadzenie tego liceum

poza zespołem szkół bądź w ramach zespołu, z za-

strzeżeniem, że w skład zespołu nie wchodzi liceum

ogólnokształcące dla młodzieży.

W przypadku, gdy

w ramach zespołu szkół funkcjonuje już liceum ogól-

nokształcące dla młodzieży, organ prowadzący ze-

spół szkół może założyć i prowadzić liceum ogólno-

kształcące dla dorosłych, jednakże poza tym zespo-

łem.

Dodać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 62

ust. 5 ustawy o systemie oświaty, w przypadku wy-

łączenia szkoły z zespołu oraz rozwiązania zespołu

jących procedury zakładania, likwidacji i przekształ-

cenia szkół i placówek).

Przedkładając powyższe informacje i wyjaśnie-

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

znak: SPS-023-7553/12, w sprawie nowelizacji usta-

2538

opieki zastępczej nad dzieckiem celowo motywuje

bardziej, skuteczna jest praca prowadzona w pierw-

szych latach po umieszczeniu dziecka w pieczy za-

stępczej.

Zatem byłoby wskazanym tak zorganizować

nych na działaniach proﬁlaktycznychipomocowych,

które będą przeciwdziałać ponoszeniu coraz wyż-

rodzi długofalowe, wielopokoleniowe skutki dla całej

struktury społecznej gminy.

Doﬁnansowaniedotacjącelowązbudżetupań-

rzenia stanowisk asystenta rodziny i koordynatora

2539

zatrudnienia asystentów rodziny złożyły ogółem je-

stent Rodziny”.

Pragnę również podkreślić, że niektóre rozwiąza-

w sprawie planów spółki PKP PLK dotyczących

przebudowy przejazdów kolejowych (7506)

lacją pana posła Łukasza Borowiaka z dnia 3 sierpnia

kolejowych przedkładam poniższą informację.

Według informacji pozyskanych od PKP Polskie

Linie Kolejowe SA zarządcy infrastruktury kolejo-

wej, dokonując wyboru przejazdów do przebudowy

w ramach projektu PO IiŚ 7.1-59: Poprawa bezpie-

przejazdach kolejowych, kierował się głównym kry-

terium związanym z ograniczeniami prędkości wy-

stępującymi na danych przejazdach kolejowych.

Zgodnie z zasadami PO IiŚ projekty realizowane

w ramach tego programu muszą nieść określone

efekty, w tym przypadku efektem jest skrócenie cza-

su przejazdu pociągu wynikające z usunięcia ogra-

niczeń prędkości na przejazdach, gdyż główną przy-

czyną ograniczeń prędkości w zdecydowanej więk-

szości przypadków jest tzw. przekroczony iloczyn

ruchu wynikający ze zwiększonego ruchu pojazdów

drogowych na tych przejazdach.

Ponadto pragnę poinformować, iż PKP Polskie

Linie Kolejowe SA w pierwszej połowie 2013 r. pla-

nuje przystąpić do przebudowy przejazdów kolejo-

wych na terenie Wielkopolski, w tym trzech na linii

nr 14 Łódź Kaliska – Tuplice, pomiędzy Krotoszy-

nem a Lesznem, skutkujących również podniesie-

niem ich kategorii, znajdujących się w następują-

cych lokalizacjach:

— Kobylin – Pępowo, km 184,537, z kat. D na kat. C;

— Krobia – Poniec, km 203,017, z kat. D na kat. C;

— Krobia – Poniec, km 203,283, z kat. D na kat. C.

2540

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie wdrażania postanowień art. 27d–27p

ministracji morskiej informuję, jak poniżej.

1.

Obecnie prowadzonych jest 11 procedur roz-

strzygających.

2.

Zgodnie z art. 27d ust. 3 ustawy z dnia 21 mar-

skiej i administracji morskiej (Dz. U. Nr 153, poz. 1502,

z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, termin zakończe-

nia postępowania rozstrzygającego nie może być

opinii wydanej przez ministrów, o których mowa

szości postępowań rozstrzygających nie wpłynęło

jeszcze ostateczne rozstrzygnięcie poszczególnych

3.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej przyjęło ustalenia, iż wybór naj-

istotniejszego kryterium oceny wniosków w postępo-

waniu rozstrzygającym spośród kryteriów, o których

mowa w art. 27g ustawy, określenie liczby punktów

za każde kryterium wymienione w art. 27g ustawy

oraz określenie minimum kwaliﬁkacyjnegonastępu-

je po wpłynięciu pierwszego wniosku na określoną

lokalizację.

Na podstawie art. 27h ustawy minister

właściwy do spraw gospodarki morskiej umożliwia

wnioskodawcom wgląd w dokumentację dotyczącą

postępowania rozstrzygającego.

Wgląd do dokumen-

tacji obejmuje dokument, w którym określono kryte-

ria oraz punktację za poszczególne kryteria oraz mi-

nimum kwaliﬁkacyjne.

Powyższe działanie zapobiega podejrzeniom o usta-

lanie kryteriów oraz minimum kwaliﬁkacyjnegopo

wpłynięciu konkurencyjnego wniosku.

Niezależnie

szego wniosku na daną lokalizację wpłynie kolejny

konkurencyjny wniosek, kryteria i minimum kwali-

ﬁkacyjne oraz punkty są określane przy każdym

pierwszym wniosku.

Działanie takie ma na celu

transparentny i obiektywny sposób przeprowadzania

postępowania rozstrzygającego.

4.

Zgodnie z art. 27g ustawy minister właściwy

do spraw gospodarki morskiej ocenia złożone w po-

stępowaniu rozstrzygającym wnioski.

Ocena wnio-

sków zastrzeżona została dla ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej, jednakże nie oznacza to,

że minister nie może zasięgać opinii ekspertów, któ-

rzy pełnią funkcję doradczą.

5.

Pracownicy administracji publicznej gwaran-

tują rzetelne, bezstronne i politycznie neutralne wy-

konywanie zadań państwa (vide art. 1 ustawy z dnia

oraz jednostek podległych ministrowi są m.in. pracu-

jący w różnych departamentach ekonomiści, prawnicy,

eksperci mający doświadczenie w monitorowaniu in-

westycji długoterminowych o znacznych wartościach

oraz eksperci z zakresu zamówień publicznych.

6.

Zgodnie z art. 27h ustawy minister właściwy

ustawy.

Wgląd w punktację posiadają strony postę-

powania administracyjnego zgodnie z art. 73 Kodek-

su postępowania administracyjnego oraz na podsta-

wie art. 27h ustawy wnioskodawcy w postępowaniu

rozstrzygającym (związane z odp.1).

7.

Zgodnie z art. 27j ustawy wyniki postępowania

rozstrzygającego są ogłaszane m.in. na stornie BIP

urzędu, ze wskazaniem wnioskodawców, którzy osią-

gnęli minimum kwaliﬁkacyjne,uszeregowanychwko-

lejności według malejącej liczby uzyskanych punktów.

Uzasadnienie wyboru zostanie udostępnione wniosko-

dawcom w postępowaniu rozstrzygającym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

w sprawie strat w rolnictwie na skutek

niekorzystnych warunków atmosferycznych

(7519)

-023-7519/12, interpelacją posła Eugeniusza Kłopot-

rzystnych warunków atmosferycznych uprzejmie

2541

zacji i Modernizacji Rolnictwa może stosować dopła-

ty do oprocentowania kredytów bankowych udzielo-

nych na wznowienie produkcji w gospodarstwach

na wniosek wojewody, który wydał opinię zawierają-

cą określenie zakresu i wysokości szkód oszacowa-

nych przez komisję powołaną przez wojewodę właści-

wego ze względu na miejsce wystąpienia szkód.

Na podstawie wniosków wojewodów do dnia 16 sierp-

nia 2012 r. minister rolnictwa i rozwoju wsi wyraził

zgodę na uruchomienie procedury otwarcia preferen-

cyjnej linii kredytowej dla 25 176 gospodarstw rol-

nych poszkodowanych w wyniku niekorzystnych zja-

wisk atmosferycznych na kwotę ok.793,5 mln zł.

nansowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

kredytów na wznowienie produkcji rolnej i na odtwo-

rzenie środków trwałych po wystąpieniu szkód spo-

wodowanych przez ww. niekorzystne zjawiska atmos-

feryczne zaplonowane zostały środki w wysokości

102 190 tys. zł.

W pierwszym półroczu br. został uru-

chomiona akcja kredytów na wznowienie produkcji

w wysokości 338 mln zł, natomiast do końca 2012 r.

wysokości 1 mld zł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w sprawie stanu infrastruktury dworcowej

(7522)

skierowaną do ministra transportu, budownictwa

piśmie, SPS-023-7522/12, z dnia 7 sierpnia 2012 r.,

w sprawie stanu infrastruktury dworcowej, przedsta-

wiam poniższe informacje w zakresie wykonania

i ogólnych kosztów realizacji inwestycji dworcowych.

1.

Warszawa Centralna

Dysponując ograniczonym budżetem, a także ma-

jąc na uwadze nieokreśloną przyszłość budynku, pro-

jektanci dążyli do poprawienia estetyki galerii i pe-

ronów Dworca Centralnego w sposób efektywny, wy-

korzystując w sposób optymalny lepiej zachowane

fragmenty wystroju.

Wszystkie zasadnicze elementy

nadające się do adaptacji zostały zachowane i podda-

ne czynnościom renowacyjnym.

W szczególności do-

tyczy to posadzek, okładzin kamiennych i betono-

wych tynków z płukanym żwirem, które są dominu-

jącymi materiałami wykończeniowymi wnętrz.

Ele-

menty wykończeń, które zakończyły już swój żywot

techniczny lub ich stan nie pozwalał na odnowienie,

zostały zastąpione przez wykończenia o podobnym

do pierwotnego standardzie.

Najważniejsze dla jakości wnętrz było podniesie-

nie standardu i estetyki suﬁtów oraz oświetlenia,

które zostały wymienione we wszystkich wyremon-

towanych galeriach handlowych, a na peronach wy-

mieniono „żyletki”.

Jasne suﬁtyimocniejszeoświe-

tlenie spowodowały wrażenie większej ilości prze-

strzeni oraz czystości wnętrz.

Na całym obszarze galerii dworca dokonano ko-

rekty aranżacji i wyeliminowano narosłe przez lata

dobudówki zmieniające pierwotny kształt przestrze-

ni oraz powodujące wrażenie ciasnoty i chaosu prze-

strzennego.

Poza estetycznym odnowieniem i przywróceniem

pierwotnej postaci galerii i peronów wprowadzono nowe

wyposażenia i detale, które wprowadzają współczesną

relację dla architektury lat siedemdziesiątych.

Prace estetyzacyjne zostały wykonane przez ﬁr-

mę Porr (Polska) SA, ul. Wybrzeże Gdyńskie 6A, 01-

-531 Warszawa.

Umowa została podpisana 5 lipca

2010 r. w wyniku przetargu ograniczonego za kwotę

blisko 48 mln zł.

Remont zakończył się protokołem

odbioru końcowego podpisanym w dniu 31 stycznia

2012 r.

Dodatkowo zostało wykonane wyczyszczenie mię-

dzytorza za zgodą i w porozumieniu z PKP Polskie

Linie Kolejowe SA za kwotę 1 480 000,00 zł oraz czę-

ściowe uszczelnienie dylatacji technicznych płyty

stropowej nad peronami za kwotę 6 000 000,00 zł.

Dodatkowo przed Euro wykonano kompleksowy

przegląd, serwis i naprawę schodów i pochylni ru-

chomych oraz istniejących urządzeń dźwigowych,

doprowadzając je do pełnej sprawności.

Koszt ok.

1 400 000,00 zł.

Cały koszt estetyzacji dworca został poniesiony ze

środków własnych PKP SA.

Wykonana została nowa informacja dynamiczna

pasażerska za kwotę 6 480 000,00 zł ﬁnansowana

w całości z budżetu państwa.

2.

Gdynia Główna – projekt PO IiŚ 7.1–38 pn. „Prze-

budowa kompleksu dworcowego Gdynia Główna”

Roboty budowlano-montażowe zostały zakończo-

ne.

W dniach 4–5 czerwca 2012 r. przeprowadzono

2542

odbiór końcowy inwestycji.

W dniu 4 czerwca 2012 r.

uzyskano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie kom-

pleksu dworcowego Gdynia Główna.

Dworzec został

otwarty dla obsługi podróżnych w dniu 5 czerwca

2012 r.

Prowadzone są prace związane z rozliczeniem

projektu.

Z uwagi na fakt, że projekt nie został jeszcze koń-

cowo rozliczony (zgodnie z umową o doﬁnansowanie

projektu termin rozliczenia upływa 31 marca 2013 r.),

podaje się ogólny koszt projektu z podziałem na źródła

ﬁnansowaniazgodniezzawartąumowąodoﬁnanso-

wanie projektu, w której całkowity koszt realizacji

projektu wynosi 40 671 994,00 zł brutto, w tym:

— środki Funduszu Spójności w wysokości

18 377 407,12 zł,

— środki rezerwy celowej MRR w wysokości

7 876 031,63 zł,

— środki dotacji budżetowej MTBiGM w wysoko -

ści 7 084 261,25 zł,

— środki własne PKP SA (podatek VAT) w wyso -

kości 7 334 294,00 zł.

Podane ww. wartości mogą ulec zmianie po koń-

cowym rozliczeniu przedmiotowego projektu.

3.

Wrocław Główny – projekt PO IiŚ 7.1–27 pn.

„Odtworzenie zabytkowego historycznego kompleksu

dworca Wrocław Główny z przebudową kolejowej in-

frastruktury technicznej”

Roboty budowlano-montażowe w części publicznej

związanej z bezpośrednią obsługą podróżnych zosta-

ły zakończone.

Uzyskano pozwolenie na użytkowanie

obiektu i w dniu 1 czerwca 2012 r. otwarto obiekt dla

obsługi podróżnych.

Do 31 lipca 2012 r. prowadzone

były prace konserwatorskie/wykończeniowe, które

były zlokalizowane poza obszarem przeznaczonym

do bezpośredniej obsługi podróżnych.

Obecnie doko-

nywane są odbiory końcowe inwestycji, które potrwa-

ją do końca sierpnia 2012 r.

dła ﬁnansowaniazgodniezzawartąumowąodoﬁnan-

sowanie projektu, w której całkowity koszt realizacji

projektu wynosi 361 604 854,00 zł brutto, w tym:

180 693 275,00 zł,

77 439 975,00 zł,

ści 35 366 750, 00 zł,

kości 68 104 854,00 zł.

4.

Kraków Główny – projekt PO IiŚ 7.1–28 pn.

„Budowa dworca kolejowego Kraków Główny zinte-

growanego z miejskim transportem publicznym”

Obecnie prowadzone są prace wykończeniowe

związane z zakrywaniem ostatnich elementów suﬁ-

tów.

Prowadzone jest tynkowanie pomieszczeń kaso-

wych i pomieszczeń sanitariatów.

Wykonywane są

otwory pod oprawy oświetleniowe.

Dokonywane są

robocze próby szczelności wykonanych instalacji.

W dniu 29 marca 2012 r. ogłoszono postępowania

przetargowe w trybie przetargu ograniczonego na

wyłonienie wykonawcy zamówienia publicznego na

wykonanie dokumentacji projektowej oraz realizacji

robót budowlano-montażowych dla zadania pn.: „Bu-

dowa dworca kolejowego Kraków Główny zintegro-

wanego z miejskim transportem publicznym – zada-

nie II”.

W dniu 31 lipca 2012 r.

PKP SA unieważniło

postępowanie przetargowe na podstawie art. 93 ust. 1

obecnym etapie trwa procedura przygotowawcza do

wszczęcia kolejnego postępowania przetargowego.

Planowany termin ponownego ogłoszenia postępo-

wania przetargowego – koniec sierpnia 2012 r.

Przewidywany termin wykonania wszystkich ro-

bót budowlano-montażowych i oddania dworca do

użytkowania – I kwartał 2013 r.

Zgodnie z zawartą umową o doﬁnansowanieprojek-

tu całkowity koszt projektu z podziałem na źródła ﬁ-

nansowania wynosi 130 039 312,00 zł brutto, w tym:

64 047 558,84 zł,

27 448 953,80 zł,

ści 15 093 087,36 zł,

kości 23 449 712,00 zł.

5.

Warszawa Wschodnia – projekt pn. „Przebudo-

wa dworca kolejowego Warszawa Wschodnia”

Roboty budowlano-montażowe zostały zakończo-

ne.

Dworzec Warszawa Wschodnia część podmiejska

dynek dworca dalekobieżnego został udostępniony do

obsługi podróżnych 30 maja 2012 r.

Prowadzone są

wo rozliczony, podaje się ogólny koszt projektu z podzia-

łem na źródła ﬁnansowaniazgodniezumowąnr1/TI/

2010 z dnia 24 marca 2010 r. oraz aneksami nr 1–10 na

doﬁnansowaniekosztówprzebudowydworcówkolejo-

wych, w której wartość kosztorysowa realizacji projek-

tu wynosi netto 49 148 400,00 zł, w tym:

— środki dotacji MTBiGM w wysokości

41 193 000,00 zł,

— środki własne PKP SA w wysokości 7 995 400,00 zł.

6.

Zintegrowane Centrum Komunikacyjne Po-

znań Główny

Projekt realizowany jest na postawie umowy in-

westycyjnej zawartej w czerwcu 2010 r. pomiędzy

PKP SA i węgierską ﬁrmąTriGranitspecjalizującą

2543

się w inwestycjach na rynku nieruchomości.

W ra-

mach całej inwestycji zaplanowane jest powstanie

nowoczesnego wielofunkcyjnego obiektu łączącego

w sobie nowy dworzec kolejowy, terminal autobuso-

wy, galerię handlową i parking.

Powyższe funkcje

będą ze sobą powiązane, lecz w sposób umożliwiają-

cy ich wydzielone funkcjonowanie.

Projekt przewidu-

je fazowanie realizacji inwestycji, tak aby zapewnić

niezakłóconą obsługę podróżnych na stacji Poznań

Główny przez cały okres realizacji obiektu.

Inwesty-

cja realizowana jest w dwóch etapach:

I etap – budowa nowego dworca kolejowego.

Halę dworca kolejowego stanowi wielofunkcyjna

przestrzeń, łącząca w sobie elementy obsługi podróż-

nych z funkcjami handlowymi.

Główny poziom dwor-

ca został zlokalizowany na poziomie 1. piętra z bez-

pośrednim dostępem z mostu dworcowego, z zacho-

waniem dostępu z ul. Dworcowej.

Główne wejście do

dworca znajduje się od strony wschodniej, stanowiąc

szlak komunikacyjny połączony z mającym się zna-

leźć pod halą dworcową terminalem autobusowym.

Termin realizacji 27 maja 2012 r.

II etap – budowa centrum handlowo-rozrywkowe-

go wraz z budową parkingu usytuowanego nad pero-

nami oraz terminala autobusowego – planowany

termin oddania do użytku całego kompleksu to

IV kwartał 2013 r.

I etapem inwestycji było wybudowanie nowego

dworca Poznań Główny w terminie umożliwiającym

uruchomienie obsługi podróżnych przed Euro 2012.

W początkowej fazie realizacji inwestycji nastąpiło

opóźnienie spowodowane przedłużającymi się proce-

durami administracyjnymi, w tym m.in. uzyskaniem

decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzję otrzymano

w dniu 4 sierpnia 2011 r.).

W celu maksymalnego

przyspieszenia realizacji inwestycji konsorcjum Tri-

Granit prowadziło prace przygotowawcze oraz roz-

poczęło budowę fundamentów pod słupy, na których

opiera się konstrukcja dworca, na podstawie pozwo-

lenia na budowę uzyskanego dla inwestycji prowa-

dzonej przez PKP PLK SA.

W późniejszym okresie

ﬁrmieTriGranitudałosięstopniowozniwelowaćpo-

wstałe opóźnienie.

Budowa nowego dworca kolejowego

Poznań Główny przebiegła sprawnie dzięki czasowe-

mu wstrzymaniu robót nad pozostałą częścią inwesty-

cji i maksymalnemu zaangażowaniu sił w realizację

dworca, tak aby możliwe było jego uruchomienie przed

Euro 2012.

Realizacja nowego obiektu dworcowego nie

wymagała zamykania i wyburzania istniejącego Dwor-

ca Głównego.

Istniejąca infrastruktura funkcjonowa-

ła w trakcie realizacji nowego dworca.

W celu maksy-

malnego możliwego ograniczania niedogodności zwią-

zanych z budową nad peronami nowego dworca kole-

jowego inwestor prowadził większość prac budowla-

nych nad peronami w porach nocnych.

Ostatecznie budowa nowego dworca kolejowego

została ukończona w terminie zgodnym z umową in-

westycyjną, a obiekt został przekazany PKP SA

w dniu 25 maja 2012 r.

Pomieszczenia dworcowe były

udostępniane PKP SA przez spółkę realizującą inwe-

stycję jeszcze w trakcie trwania prac budowlanych,

dzięki czemu możliwe było jednoczesne prowadzenie

przez PKP SA prac przygotowawczych do uruchomie-

nia obsługi podróżnych.

W efekcie powyższych dzia-

łań w dniu 29 maja 2012 r. nastąpiło uroczyste otwar-

cie nowego dworca i udostępnienie go podróżnym.

W trakcie Euro 2012 podróżni mieli możliwość

korzystania zarówno z nowego dworca Poznań Głów-

ny, jak i z obiektu starego dworca.

Obecnie nadal

funkcjonują obydwa obiekty, jednak funkcje w sta-

rym dworcu będą stopniowo wygaszane.

Aktualnie trwa realizacja II etapu inwestycji.

Naj-

bardziej zaawansowane są prace nad częścią obejmu-

jącą terminal autobusowy wraz ze zlokalizowaną nad

nim częścią handlową.

Prowadzone są również prace

fundamentowe pod parking i główny budynek galerii

handlowej.

Szacunkowy koszt całej inwestycji wynosi ok. 172

mln EUR, w tym planowany udział środków wła-

snych inwestora wynosi ok. 35%, natomiast ok. 65%

budżetu inwestycji sﬁnansowanezostaniekredytem

bankowym (umowa kredytowa z konsorcjum banków

zawarta została 22 grudnia 2011 r.).

Inwestycja re-

alizowana jest przez spółkę celową Poznań City Cen-

ter I sp. z o.o., której udziałowcami są SPV Poznań

sp. z o.o. – spółka zależna od PKP SA i TriGranit City

Development sp. z o.o. Udział PKP SA w inwestycji

polega na przekazaniu w formie aportu do spółki ce-

lowej praw do nieruchomości PKP SA, na której re-

alizowana jest inwestycja, udział TriGranitu polega

na zapewnieniu ﬁnansowania wystarczającego na

wkład własny dla uzyskania kredytowania inwesty-

cji (equity).

Zadaniem ﬁrmyTriGranit,pozazapew-

nieniem ﬁnansowania, jest zorganizowanie iprze-

prowadzenie kompleksowego procesu inwestycyjne-

go.

Umowa inwestycyjna zakłada, że koszty realiza-

cji inwestycji pokryte zostaną z przyszłych przycho-

dów uzyskanych z części komercyjnej tego przedsię-

wzięcia.

7.

Nowy dworzec kolejowy w Katowicach

Inwestycja jest realizowana na postawie umowy

inwestycyjnej z dnia 2 lipca 2009 r. zawartej przez

PKP SA z ﬁrmąNeinver.

Głównyciężarrealizacji

inwestycji spoczywa na Neinver Polska sp. z o.o. Ge-

neralnym wykonawcą jest ﬁrma Strabag sp.z o.o.

Plac budowy przekazano wykonawcy w dniu 8 grud-

nia 2010 r., a w dniu 31 maja 2011 r. wmurowano

kamień węgielny pod realizowaną inwestycję.

Umowa inwestycyjna zakłada stworzenie w ści-

słym centrum Katowic – na powierzchni ok. 3 ha

– wielofunkcyjnego centrum komunikacyjnego, łą-

czącego funkcje nowego dworca kolejowego (dworzec

PKP połączony z terminalem PKS) z częścią komer-

cyjną (handel, usługi, rozrywka) i budynkiem biuro-

wym.

Budynek starego dworca Katowice Osobowa

zostanie zastąpiony nowoczesnym kompleksem obej-

mującym nowy dworzec kolejowy oraz część handlo-

wą nowego dworca, opartym na konstrukcji odbudo-

wanych żelbetonowych ﬁlarówkielichowych.

Inwe-

stycja nie ingeruje w układ peronowo-torowy, który

2544

będzie modernizowany przez PKP Polskie Linie Ko-

lejowe SA.

Zgodnie z umową inwestycja ma zostać zakończo-

na w części dotyczącej wybudowania nowego dworca

kolejowego wraz z częścią handlową nowego dworca

kolejowego, przez co należy rozumieć uzyskanie osta-

tecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nowego

dworca kolejowego oraz części handlowej nowego

dworca kolejowego najpóźniej do 30 października

2012 r.

Z inwestycją ściśle związane są inwestycje miasta

Katowice (dotyczące miejskiej infrastruktury drogo-

wej – wschodni oraz zachodni węzeł komunikacyjny

– termin 30 października 2012 r., ponadto moderni-

zacja ul. 3 Maja – 19 września 2013 r. oraz inwestycja

PKP PLK SA – przebudowa peronów wraz z przej-

ściami podziemnymi – 30 września 2012 r., z zastrze-

żeniem, że peron 4 zostanie wykonany do dnia 30 grud-

nia 2012 r.

Zgodnie z przepisami przeciwpożarowy-

mi, dla zapewnienia straży pożarnej prawidłowego

dostępu do inwestycji, a w konsekwencji dla uzyska-

nia pozwolenia na użytkowanie nowego dworca kole-

jowego oraz centrum handlowego nowego dworca

kolejowego, konieczne jest zakończenie robót budow-

lanych na „węźle zachodnim” oraz przejściach pod

peronami, jak również osiągnięcie przejezdności „wę-

zła wschodniego”.

Realizacja inwestycji przebiega zgodnie z ustalo-

nym harmonogramem.

Stan zaawansowania budowy

nowego dworca kolejowego w Katowicach na koniec

lipca br. został oszacowany na ok. 85%.

Aktualnie:

— Zakończyła się rekonstrukcja 7. kielicha pod -

trzymującego gmach przyszłej hali dworca.

W całości

odsłoniętych jest już pięć ﬁlarów,zczegopierwszy

znajduje się nad częścią usługową galerii.

— Na zrekonstruowanych kielichach hali dworca

kolejowego został już zamontowany neon tworzący

napis „Katowice”.

— Na terenie dworca od strony placu Szewczyka

rozpoczął się montaż elewacji wejściowej.

Będzie to

najbardziej wyeksponowana część dworca.

— Na całym terenie dworca kolejowego trwają

prace wykończeniowe.

Obejmują m.in. montaż kon-

strukcji witryn części służącej obsłudze podróżnych

oraz handlowej dla przyszłych najemców powierzch-

ni użytkowej dworcowej hali.

— W ramach prac wykończeniowych trwa budowa

ścianek, suﬁtóworazciągówinstalacjiwentylacyjnej,

elektrycznej i sanitarnej.

W hali dworca zakończył

się montaż wind i ruchomych schodów.

Na posadz-

kach w części służącej obsłudze podróżnych i w części

handlowej układane są płytki.

— Na terenie części czysto komercyjnej inwesty -

cji, tzw. Galerii Katowickiej, trwają prace związane

z konstrukcją słupów, ścian i stropów.

Od strony

3 Maja widoczna jest już część elewacji przyszłego

centrum handlowego.

Na chwilę obecną nie stwierdzono występowania

zagrożeń dla terminu oddania do użytkowania no-

wego dworca ze strony inwestycji PKP PLK SA

(trwające prace w tunelach i na peronach powinny

zostać ukończone zgodnie harmonogramem) oraz ze

strony inwestycji miasta Katowice (trwają prace na

węzłach wschodnim oraz zachodnim i mimo koniecz-

nych, niewielkich przesunięć terminu ich zakończe-

nia nie będą mieć wpływu na termin oddania do

użytkowania nowego dworca).

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszego

na Trasie Zjazdu Gnieźnieńskiego (7523)

którym przekazano interpelację pana posła Tadeusza

Tomaszewskiego dotyczącą remontu wiaduktu na Tra-

sie Zjazdu Gnieźnieńskiego, uprzejmie przedstawiam

stanowisko w przedmiotowej sprawie.

Droga krajowa nr 5 w Gnieźnie jest drogą dwu-

jezdniową.

W ciągu jezdni lewej i prawej znajdują się

dwie estakady o długości 172,1 m i 173,2 m.

W 2011 r.

na jezdni lewej były remontowane estakady: wschod-

nia i zachodnia.

Natomiast dwie estakady na jezdni prawej znajdują

się w planie remontów centralnych obiektów mosto-

wych na lata 2012–2013.

Plac budowy przekazano wy-

konawcy 26 czerwca 2012 r., a zgodnie z zawartą umo-

wą zakończenie prac jest planowane na dzień 31 maja

2013 r.

Do chwili obecnej ukończone zostały roboty roz-

biórkowe, przystąpiono również do zbrojenia płyty po-

mostowej oraz wzmocnienia podpór.

Zakres prac budowlanych obejmuje:

— wymianę nawierzchni na estakadach i dojaz -

dach,

— wymianę krawężnika,

— wymianę kap chodnikowych,

— wymianę barier sprężystych i balustrad,

— usunięcie słabego betonu na pomoście,

— wykonanie warstwy wyrównawczo-wzmacnia -

jącej z betonu zbrojonego na pomostach estakad,

— odtworzenie kap chodnikowych,

— wymianę izolacji,

2545

— wzmocnienie podpór,

— naprawę powierzchniową betonu,

— odtworzenie oznakowania poziomego i piono -

wego.

Odnosząc się do kwestii kosztów remontu uprzej-

mie informuję, że wykonawca robót został wyłoniony

w drodze przetargu nieograniczonego w oparciu

o kryterium najniższej ceny, która wynosi 6 996 544,86 zł

brutto.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie problemu organizacji

dowożenia dzieci z niepełnosprawnością

do ośrodków lub szkół (7526)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

szewskiego (SPS-023-7526/12) dotyczącą organizacji

dowożenia dzieci niepełnosprawnych do ośrodków

lub szkół, uprzejmie informuję.

Zagadnienia dotyczące dowożenia uczniów zosta-

Zgodnie z art. 1 pkt 5 i 5a cytowanej wyżej ustawy

system oświaty zapewnia możliwość pobierania na-

dzież niepełnosprawną, zgodnie z ich indywidualny-

mi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi oraz

predyspozycjami, oraz opiekę nad uczniami niepeł-

nosprawnymi przez umożliwianie realizowania zin-

Na podstawie art. 71b ustawy kształceniem spe-

cjalnym obejmuje się dzieci i młodzież wymagające

W zależności od rodzaju niepełnosprawności,

nych funkcji, rewalidację i resocjalizację oraz zapew-

nia specjalistyczną pomoc i opiekę.

Kształcenie uczniów niepełnosprawnych organi-

zowane jest na podstawie orzeczenia o potrzebie

nię specjalistyczną, z uwagi na niepełnosprawność.

Jednocześnie na podstawie obowiązujących prze-

pisów art. 17 ust. 3a ustawy obowiązkiem gminy

jest:

1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym (któ-

rych kształcenie odbywa się na podstawie ww. prze-

wozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum,

dzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub

zjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21. roku

życia;

2) zapewnienie dzieciom i młodzieży z upośledze-

pełnosprawnościami sprzężonymi bezpłatnego trans-

nych w umowie zawartej między wójtem (burmi-

Z powyższych przepisów wynika zatem, że gmina

organizuje dowóz do najbliższej szkoły, lecz takiej,

która zapewnia uczniowi kształcenie specjalne zor-

ganizowane zgodnie z zaleceniami wskazanymi w orze-

czeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.

pytań, uprzejmie informuję, że sprawy dotyczące

kryteriów, jakie powinien spełniać przewoźnik, oraz

zapewnienia standardów w czasie przewozu dzieci

niepełnosprawnych, w tym bezpieczeństwa, regulu-

poz. 232, z późn. zm.).

Szczegółowo sprawy te zostały omówione w odpo-

wiedzi ministra transportu, budownictwa i gospodar-

ki morskiej na interpelację pana posła Henryka Sie-

dlaczka, nr TD-3b-0701/280/2012, z dnia 18 kwietnia

2546

2012 r. w sprawie przepisów prawnych i wymogów

w zakresie dowożenia uczniów niepełnosprawnych

pojazdami innymi niż autobusy.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie nowych przepisów dotyczących

realizacji zabiegów hemodializy

u chorych hospitalizowanych (7531)

nia 2012 r. (znak: SPS-023-7531/12), w sprawie zmia-

ny zasad ﬁnansowaniahemodializyuosóbhospita-

lizowanych, uprzejmie proszę o przyjęcie następują-

Odnosząc się do zagadnień zawartych w treści in-

terpelacji, uprzejmie informuję, iż prezes Narodowe-

go Funduszu Zdrowia, zarządzeniem nr 11/2012/

28 lutego 2012 r. zmieniającym zarządzenie w spra-

rozliczania hemodializ u osób poddawanych hospita-

lizacji.

W wyniku wpływającej do Ministerstwa Zdrowia

korespondencji, świadczącej o możliwości wystąpie-

nia problemów w omawianym zakresie świadczeń,

w Ministerstwie Zdrowia odbyło się spotkanie, w któ-

rym uczestniczył m.in. pan prof. dr hab. Marian

Klinger, konsultant krajowy w dziedzinie nefrologii,

oraz przedstawiciele Narodowego Funduszu Zdro-

wia.

W trakcie spotkania omówione zostały ewentu-

alne zagrożenia, które mogłyby wystąpić po wprowa-

dzeniu zmiany zasad rozliczania hemodializ u osób

poddawanych hospitalizacji.

W efekcie ww. spotka-

nia, zarządzeniem nr 37/2012/DSOZ prezesa Naro-

w sprawie zmiany zarządzenia zmieniającego zarzą-

zes funduszu, zgodnie z wnioskiem konsultanta kra-

jowego w dziedzinie nefrologii, zmienił termin wpro-

wadzenia zmian w zasadach rozliczania hemodializ

u osób poddawanych hospitalizacji – do 31 grudnia

2012 r. rozliczanie tych świadczeń opieki zdrowotnej

odbywać się będzie na dotychczasowych zasadach,

natomiast Narodowy Fundusz Zdrowia w celu oceny

sytuacji w tym zakresie świadczeń będzie prowadził

analizę zebranych danych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie przywrócenia kuratoriom

dotychczasowych praw nadzorczych

nad placówkami oświatowymi (7532)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-7532/12, w sprawie przywrócenia kuratoriom do-

tychczasowych praw nadzorczych nad placówkami

oświatowymi, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Nadzór pedagogiczny kuratora oświaty nad szko-

łami i placówkami jest sprawowany na podstawie

2547

polega on na:

W zakresie wymienionym w pkt. 1 i 2 nadzorowi

nymi kwaliﬁkacjami,

— realizacja podstaw programowych i ramowych

— przestrzeganie zasad oceniania, klasyﬁkowa -

— przestrzeganie statutu szkoły lub placówki,

Zmiany w sposobie sprawowania nadzoru peda-

gogicznego wprowadzone zostały w 2009 r. na mocy

rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia

gicznego (Dz. U. Nr 168, poz. 1324).

Nadzór pedago-

giczny skupiono na działaniach mających na celu

ocenę jakości działalności dydaktycznej, wychowaw-

czej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej

szkół i placówek oraz wspomaganiu pracy szkół i pla-

cówek w dążeniu do uzyskiwania pożądanej jakości,

realizowanych w trzech formach:

— ewaluacji działalności edukacyjnej szkół/placó -

wek,

— kontroli przestrzegania prawa,

— wspomagania.

Kuratorom oświaty nie zostały odebrane żadne

uprawnienia związane z nadzorem pedagogicznym,

nie zmieniono również jego zakresu.

W miejsce upraw-

nień kontrolnych ministerstwo nie nałożyło na kura-

torów oświaty nowych obowiązków.

Nadzór pedago-

giczny sprawują, jak poprzednio, wizytatorzy zatrud-

nieni w kuratoriach oświaty.

Ministerstwo Edukacji

Narodowej nie planuje zmian w ustawie o systemie

oświaty w zakresie dotyczącym zadań i czynności

nadzoru pedagogicznego.

Okres, który upłynął od

wprowadzenia nowych przepisów i zebrane w tym

czasie doświadczenia pozwoliły natomiast na doko-

nanie oceny przebiegu procesów nadzoru i podjęcie

prac nad zmianą przepisów rozporządzenia w spra-

wie nadzoru pedagogicznego i w sprawie organizacji

tur.

Zmiany te wynikają z doświadczeń dotychczaso-

wej praktyki i zostały przygotowywane w celu uspraw-

nienia działań prowadzonych w ramach nadzoru.

Projekty rozporządzeń zostały skierowane do kon-

sultacji społecznych i są dostępne na stronach inter-

netowych Ministerstwa Edukacji Narodowej.

W związku z opinią, iż pełną swobodę dotyczącą

jakości i warunków nauczania mają obecnie samo-

rząd i dyrektor szkoły, uprzejmie wyjaśniam, że

opiniowania przez kuratora oświaty arkuszy organi-

nia przez jednostkę samorządu terytorialnego, za-

mierzającą zlikwidować prowadzoną przez siebie

szkołę lub placówkę publiczną, pozytywnej opinii ku-

ratora oświaty, miały na celu dokonanie czytelnego

wadzące szkoły i organy sprawujące nadzór pedago-

giczny.

Jednocześnie w ramach ww. nowelizacji wpro-

wadzono obowiązek corocznego przedstawiania,

przez organy wykonawcze jednostek samorządu te-

rytorialnego organom stanowiącym tych jednostek,

kach sprawdzianu i egzaminów zewnętrznych.

Ko-

nieczność publicznego prezentowania ww. informacji

pozwala na społeczne weryﬁkowaniesłusznościde-

cyzji organów samorządowych związanych z realiza-

cją zadań oświatowych.

Ponadto zauważyć należy, iż

kuratorzy oświaty, sprawując nadzór pedagogiczny

nad szkołami, są uprawnieni do kontrolowania reali-

zacji ramowych planów nauczania, w tym liczby go-

dzin obowiązkowych zajęć edukacyjnych.

W opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej przy-

wrócenie ww. wymogów zmniejszyłaby odpowiedzial-

ność jednostek samorządu terytorialnego za lokalną

ru pedagogicznego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

w sprawie niekorzystania przez nauczycieli

z prawa zakładania „Niebieskich kart” (7542)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, znak: SPS-023-7542/12, pani poseł Anny

2548

cieli z prawa zakładania „Niebieskich kart”, uprzej-

na podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania

cy w zespole interdyscyplinarnym.

Znowelizowana ustawa o przeciwdziałaniu prze-

mocy w rodzinie poszerzyła zakres podmiotów wcho-

dzących w skład zespołu interdyscyplinarnego oraz

uprawnionych do podejmowania interwencji w opar-

ciu o procedurę „Niebieskie karty” – o przedstawi-

cieli systemu oświaty.

Głównym celem „Niebieskich kart” jest uspraw-

nienie pomocy oferowanej przez przedstawicieli róż-

nych służb i podmiotów w środowisku lokalnym, ale

plinarnego modelu pracy z rodziną, co w konsekwen-

cji podniesie skuteczność podejmowanych działań.

W myśl nowych przepisów, szkoła zobowiązana

w przypadku uzasadnionego podejrzenia o stosowa-

nie wobec dziecka przemocy w rodzinie.

Wypełniona

„Niebieska karta” w terminie 7 dni przekazywana

jest do przewodniczącego gminnego zespołu interdy-

scyplinarnego.

W chwili obecnej Ministerstwo Edukacji Narodo-

wej nie dysponuje informacją o liczbie podejmowanych

procedur „Niebieskie karty” przez pracowników oświa-

ty.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami informacje

te zbierane są od zespołów interdyscyplinarnych na

poziomie samorządów, a następnie, zgodnie z właści-

wością, przesyłane do Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej.

Z uwagi na fakt, że rozporządzenie w spra-

wie procedury „Niebieskie karty” oraz wzorów formu-

larzy „Niebieska karta” obowiązuje od końca wrze-

śnia 2011 r., to rezultaty z jej wdrażania za 2012 r.

będą udostępnione w sprawozdaniu w 2013 r.

Trudno

po tak krótkim okresie jej funkcjonowania dokonać

oceny efektów jej stosowania.

Należy jednak zauważyć, że przepisy rozporządze-

nia w sprawie procedury „Niebieskie karty” są spój-

ne z rozporządzeniem ministra edukacji narodowej

kach*

)

.

Istota tych rozwiązań polega na rozpoznawa-

niu i zaspokajaniu indywidualnych potrzeb rozwojo-

wych i edukacyjnych ucznia oraz rozpoznawaniu

kających z różnych uwarunkowań m.in. z sytuacji

kryzysowej lub traumatycznej, z zaniedbań środowi-

skowych związanych z sytuacja bytową ucznia i jego

rodziny.

Tak więc specjalne potrzeby dziecka mogą

również wynikać z sytuacji przemocy w rodzinie,

stąd ważne jest jak najwcześniejsze ich rozpoznanie

oraz zapewnienie mu odpowiedniej pomocy psycho-

logiczno-pedagogicznej, jak najbliżej w środowisku

kach, określona w przedmiotowym rozporządzeniu,

Polega ona z jednej strony na rozpoznaniu potrzeb

ucznia, a następnie na planowaniu sposobów ich za-

spokajania, wspólnym ocenianiu efektów wdrożonej

ców oraz współdziałania z instytucjami wspierającymi

przedszkole/szkołę/placówkę w tym zakresie.

W oparciu o analizę sytuacji zespół wskazuje za-

kres i formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej

Podstawą do objęcia ucznia pomocą psychologicz-

no-pedagogiczną jest nie tylko opinia lub orzeczenie

poradni, ale także rozpoznanie dokonane przez na-

uczyciela, wychowawcę grupy wychowawczej lub spe-

cjalistę prowadzącego zajęcia z uczniem, który zgła-

sza taką potrzebę dyrektorowi odpowiednio przed-

szkola, szkoły czy placówki.

To istotny sposób moni-

torowania sytuacji edukacyjno-wychowawczej dziec-

ka.

Efektem zespołowej analizy potrzeb dziecka przez

nauczycieli i specjalistów na podstawie rozporządze-

nia w sprawie pomocy psychologiczno- pedagogicznej

nie jest wprawdzie założenie dziecku „Niebieskiej

karty”, ale wspomniany wyżej zespół zakłada wów-

czas kartę indywidualnych potrzeb dziecka oraz sto-

sownie do tych potrzeb opracowuje plan działań

wspierających.

Plan wówczas uwzględnia współpracę

ny.

W sytuacji zaobserwowanej przemocy wobec

dziecka plan ten powinien uwzględniać działania in-

terwencyjne odpowiednich służb.

Dużym wsparciem dla szkół w realizacji nowych

re wspomagają nauczycieli i specjalistów zatrudnio-

nych w szkołach w tworzeniu planów działań wspie-

rających oraz udzielają wsparcia merytorycznego we

1 września 2012 r.

w sprawie procedury „Niebieskie karty” Minister-

stwo Edukacji Narodowej wspiera i mobilizuje kadrę

pedagogiczną do podejmowania działań w zakresie

kacji dla pracowników oświaty przygotował i opubli-

kował poradnik pt. „Przemoc wobec dziecka.

Proce-

dury interwencyjne w szkole”.

Poradnik zawiera opracowania przygotowane

przez zespół profesjonalistów na temat różnych

aspektów krzywdzenia dzieci w rodzinie – rozpozna-

wania, zapobiegania i przeciwdziałania skutkom

przemocy wobec dziecka.

Szczegółowo omawia formy

krzywdzenia dzieci, charakterystyki oﬁarispraw-*

)

Dz. U. Nr 228, poz. 1487.

2549

ców, konsekwencje przemocy doświadczanej w dzie-

ciństwie.

Zawiera także opis regulacji prawnych

ły i placówki oświatowe oraz wzory pism proceso-

wych.

Poradnik udostępniony jest na stronie www.

ore.edu.pl, Ośrodka Rozwoju Edukacji, placówki pod-

chowania.

Ponadto Ośrodek Rozwoju Edukacji na początku

2012 r. przeprowadził pilotażowe „Szkolenie dla psy-

chologów i pedagogów szkolnych – procedura”Niebie-

skie karty«”.

W czasie szkolenia przekazano nauczycielom prak-

tyczną wiedzę na temat diagnozowania sytuacji i po-

ści wobec dzieci, oraz podejmowania procedury „Nie-

bieskie karty”, prowadzenia rozmowy z osobą do-

świadczającą przemocy, stosującą przemoc, osobą

zgłaszającą sprawę przemocy w rodzinie itp.

Szkole-

nia te będą kontynuowane w kolejnym roku.

Uprzejmie informuję, że w ramach dokonywanej

ewaluacji całościowej i problemowej szkół i placówek

w ramach sprawowanego przez kuratorów oświaty

nadzoru pedagogicznego dokonywana jest ocena

efektywności podejmowanych przez szkołę działań,

w tym opiekuńczo- wychowawczych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie nierównego traktowania

szkół publicznych prowadzonych

oraz szkół niepublicznych

przy przekazywaniu dotacji (7548)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-7548/12) w sprawie nierównego traktowania szkół

uprzejmie informuję, co następuje.

(dotowaniem) przez jednostki samorządu terytorial-

nego szkół i placówek oświatowych ﬁnansowanesą

z dochodów jednostek samorządu terytorialnego.

Jednym z dochodów samorządów terytorialnych jest

ust. 6).

Subwencja oświatowa ustalana jest na dany

rok budżetowy i przekazywana do jednostek samo-

rządu terytorialnego z budżetu państwa.

Algorytm

2012 stanowi załącznik do rozporządzenia ministra

Konstrukcja algorytmu opiera się na podstawo-

wym założeniu, iż środki subwencyjne dzielone są

tem identycznych dla wszystkich jednostek samorzą-

du terytorialnego.

Ponadto należy zaznaczyć, że algorytm przedsta-

wia jedynie metodę podziału środków subwencyjnych

nego – decyduje organ stanowiący jednostki samo-

rządu terytorialnego.

Kieruje się on własnymi kry-

teriami podziału środków budżetowych na poszcze-

gólne szkoły i placówki, w szczególności może uwzględ-

nić lokalne uwarunkowania i specyﬁkęposzczegól-

nych szkół (np. liczbę uczniów, stopnie awansu na-

uczycieli).

Ostateczne kwoty części oświatowej subwencji

— określonej w ustawie budżetowej na rok 2012

wysokości części oświatowej subwencji ogólnej

(38 711 095 tys. zł) pomniejszonej o 0,25% rezerwy,

— rozporządzenia ministra edukacji narodowej

2550

dowego, wykazanych w systemie informacji oświato-

i dzień 10 października 2011 r.), zweryﬁkowanych

ki oświatowe,

— danych statystycznych dotyczących liczby

2012, wykazanych w systemie informacji oświato-

ki oświatowe, z uwzględnieniem zwiększenia o 4,7%

liczby uczniów szkół podstawowych dla dzieci i mło-

dzieży oraz liczby uczniów ogólnokształcących szkół

muzycznych I stopnia.

Przyjęty do wyliczenia części oświatowej subwen-

cji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu

terytorialnego wskaźnik korygujący Di ma za zada-

nie umożliwienie przekazania relatywnie wyższych

kwot subwencji oświatowej do tych jednostek samo-

rządu terytorialnego, w których udział etatów na-

uczycieli o najwyższych stopniach awansu zawodo-

wskaźnika oscyluje wokół wartości 1 i zazwyczaj jest

nieco wyższa dla gmin wiejskich oraz miast do 5000

mieszkańców z uwagi na zawartą w nim dodatkową

wagę R = 0,12, stosowaną przy wyliczaniu subwencji

dla ww. samorządów.

Należy jednak zaznaczyć, że wartość tego wskaź-

nika uzależniona jest od struktury zatrudnienia

nauczycieli w podziale na stopnie awansu zawodo-

wego, a nie od liczby etatów nauczycieli zatrudnio-

przy kalkulacji wskaźnika korygującego Di nauczy-

cieli w szkołach niepublicznych zatrudnionych na

podstawie Kodeksu pracy spowoduje obniżenie sub-

wencji czy też skutkowało będzie oszczędnościami

w wydatkach bieżących.

rialnego, w dziale 758: Różne rozliczenia, w rozdzia-

le 75801: Część oświatowa subwencji ogólnej dla jed-

nostek samorządu terytorialnego łączna kwota sub-

wencji oświatowej na rok 2012 określona została

w wysokości 38 711 095 tys. zł, tj. wyższej w stosun-

2011 (36 924 829 tys. zł) o 4,8%.

Podstawę prawną dotowania szkół i placówek pu-

blicznych prowadzonych przez osoby ﬁzyczneiosoby

prawne inne niż jednostki samorządu terytorialnego

rytorialnego.

Natomiast w przypadku szkół niepu-

blicznych, w których jest realizowany obowiązek

ły, otrzymywanej przez jednostkę samorządu teryto-

rialnego.

Warto również zauważyć, że w przypadku

szkół dla dzieci i młodzieży kwota subwencji oświato-

wej przypadającej na jednego ucznia dla danej jednost-

ki samorządu terytorialnego przysługuje w identycz-

nej wysokości, niezależnie od tego, czy szkoła posiada

status szkoły publicznej czy też niepublicznej.

Powyższe dotacje mają charakter dotacji podmio-

towych, gdyż służą doﬁnansowaniukosztówdziałal-

ności ustawowo wskazanych podmiotów, tj. szkół.

Sprawą istotną we właściwym współdziałaniu jedno-

stek samorządu terytorialnego z siecią szkół korzy-

stających z dotacji podmiotowej jest tryb prawidło-

wego rozliczania dotacji.

Ustawa o systemie oświaty

pozostawiła do kompetencji organów stanowiących

Jednocześnie pragnę zauważyć, że kwoty subwen-

cji oświatowej nie można wprost odnosić do zadań

oświatowych nałożonych na jednostki samorządu te-

rytorialnego.

W obowiązującym systemie prawnym

państwa gwarantuje w ramach części oświatowej

subwencji ogólnej środki na pokrycie wszystkich wy-

datków na realizację zadań oświatowych jednostek

samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 5a ust. 3

sne, subwencje ogólne (w tym oświatowa) i dotacje

celowe z budżetu państwa.

Oznacza to, iż część oświa-

towa subwencji ogólnej jest jedynie jednym ze źródeł

dochodów jednostek samorządu terytorialnego.

Kształ-

towanie wysokości subwencji oświatowej dla poszcze-

2551

zatem uwzględniać obiektywne wskaźniki umożli-

wiające dokonanie podziału środków części oświato-

wej subwencji według kryteriów jednolitych i po-

wszechnych dla wszystkich jednostek samorządu

terytorialnego.

Ponadto uprzejmie informuję, że 16 lipca br.

lono, że dalsze rozmowy będą prowadzone w grupach

eksperckich.

Rozmowy powinny prowadzić do wypra-

cowania takich zmian w ustawie Karta Nauczyciela,

łecznego i zapewnią wysoką jakość kształcenia, a jed-

nocześnie umożliwią samorządom efektywne zarzą-

dzanie siecią i infrastrukturą szkolną.

Pierwsze spo-

tkanie z udziałem ekspertów odbyło się 7 sierpnia

2012 r. i było poświęcone przepisom Karty Nauczy-

ciela dotyczącym urlopu dla poratowania zdrowia.

27 sierpnia br.

Edukacyjnych prowadzi badanie czasu i warunków

Z wyrazami szacunku

Minister

Krystyna Szumilas

drogi ekspresowej S46 „Szlak Staropolski”

w planach inwestycyjnych rządu (7549)

-7549/12, przy którym przekazano interpelację poseł

Haliny Rozpondek dotyczącą umieszczenia budowy

nach inwestycyjnych rządu, przekazuję informacje

w przedmiotowej sprawie.

Należy wskazać, że docelowy układ autostrad

i dróg ekspresowych został określony w rozporządze-

mi w aktualnym wykazie dróg ekspresowych brak

przygotowania i realizacji zadania inwestycyjnego

polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr 46 do

parametrów drogi ekspresowej.

W związku z powyż-

szym zadanie o takim zakresie rzeczowym nie zosta-

ło ujęte w aktualnie realizowanym programie wielo-

2011–2015”, ustanowionym uchwałą Rady Ministrów

latach zostały otwarte obwodnice Dobrodzienia

(2006) i Lublińca (2010), które zlikwidowały tzw. wą-

skie gardła w płynności ruchu na przedmiotowym

szlaku.

Należy również wskazać, iż w „Planie działań na

te odcinki drogi krajowej nr 46.

Plan powstał na pod-

stawie corocznego badania sieci drogowej w ramach

oceny stanu nawierzchni.

Generalna Dyrekcja Dróg

środków ﬁnansowych, dokonuje niezbędnych prac

niesienia poziomu bezpieczeństwa.

W oparciu o kry-

łu ruchu pojazdów ciężarowych, wskaźnik wypadko-

wości oraz ocenę efektywności ekonomicznej realiza-

cji zadań stworzona została lista remontów i przebu-

dów na drogach krajowych.

Analiza kosztów plano-

wanych do realizacji zadań oraz przewidywanych

limitów ﬁnansowychmożliwychdoprzeznaczeniana

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

2552

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie zwołania szczytu kolejowego (7550)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani poseł Haliny Rozpondek, znak: SPS-

zwołania szczytu kolejowego, uprzejmie informuję,

najbliższe posiedzenie szczytu kolejowego zostało za-

planowane na dzień 27 września 2012 r.

Na przed-

miotowym spotkaniu poruszone zostaną zagadnienia

dotyczące sytuacji w spółce PKP Przewozy Regional-

ne sp. z o.o., jak również omówione zostaną koncepcje

przyszłego jej funkcjonowania.

Ustosunkowując się do sygnalizowanych w inter-

pelacji pani poseł Haliny Rozpondek kwestii związa-

nych z kłopotami przy zakupie biletów, chciałbym

wyjaśnić, że z uzyskanych od przewoźników kolejo-

wych informacji wynika, iż spółki przewozowe umoż-

liwiają zakup biletów w formie tradycyjnej we wła-

snych kasach biletowych lub kasach innych przewoź-

ników oraz kasach agencyjnych.

Dzięki temu, nieza-

leżnie od podmiotu obsługującego kasę, podróżny

może zakupić bilet na przejazd pociągami danego

przewoźnika.

Spółka Przewozy Regionalne sp. z o. o.

poinformowała, że zawarła stosowne umowy z inny-

mi przewoźnikami regionalnymi, na podstawie któ-

rych możliwa jest nie tylko wzajemna sprzedaż bile-

tów, ale również ich wzajemne honorowanie.

Z wiedzy resortu wynika, że zdecydowana więk-

szość kas biletowych zlokalizowana jest na dworcach

kolejowych.

Dodatkowo możliwy jest zakup biletów

w automatach biletowych na terenie całego kraju.

sukcesywnie rozwijają nowoczesne kanały sprzedaży,

np. poprzez system internetowy, biletomaty czy tele-

fony komórkowe.

Podkreślić należy, że każdy z prze-

woźników kolejowych, będący podmiotem prawa

handlowego, z uwagi na ograniczony strumień ﬁnan-

sowania publicznego, jest zobowiązany do kierowania

się rachunkiem ekonomicznym, przy czym żaden

z przewoźników nie ma wpływu na politykę dystry-

bucyjną drugiego.

Nie przeszkadza to jednak w za-

wieraniu umów na sprzedaż wzajemną.

Wysokie

koszty sprzedaży bezpośredniej powodują bowiem, że

przewoźnicy dążą do pozostawienia na mniejszych

dworcach kas jednej spółki, sprzedających również

ofertę tych przewoźników, których pociągi zatrzymu-

ją się na danej stacji.

Wysokość czynszu na dworcach

kolejowych nie jest jedyną przyczyną rezygnacji prze-

woźników z prowadzenia kas biletowych.

Na rzecz

likwidacji kas przemawiają obiektywne przesłanki

o charakterze ekonomicznym np. utrzymanie pra-

cowników czy ponoszenie kosztów eksploatacyjnych.

Przewoźnicy starają się zminimalizować koszty dzia-

łalności i wprowadzają wspomniane już alternatyw-

ne metody sprzedaży.

Z posiadanych informacji wy-

nika, że Zarząd PKP SA prowadzi prace nad podnie-

sieniem poziomu usług oferowanych pasażerom przez

spółkę.

Jednym z priorytetów jest uporządkowanie

kwestii związanych, między innymi, ze sprawnym

funkcjonowaniem kas biletowych.

W odniesieniu do kwestii dotyczących relacji za-

chodzących pomiędzy właścicielem gruntów pod li-

niami kolejowymi, tj. PKP SA a zarządcą linii kole-

jowych, czyli spółką PKP PLK SA, uprzejmie infor-

zm.), grunty będące własnością Skarbu Państwa,

przedsiębiorstwa państwowego PKP, co do których

przedsiębiorstwo to nie legitymowało się dokumen-

tami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prze-

widzianej prawem i nie legitymowało się nimi do dnia

wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych,

wieczystego PKP.

prawny przedsiębiorstwa państwowego PKP, tj. spół-

ka PKP SA, zobowiązany został do wyposażenia

utworzonych na podstawie tej ustawy spółek w skład-

niki majątkowe niezbędne do prowadzenia przez nie

działalności.

W wykonaniu przepisów ww. ustawy,

PKP SA wniosła w formie wkładu niepieniężnego do

dy, z wyłączeniem gruntów wchodzących w skład li-

nii kolejowych niemających uregulowanego stanu

miast grunty wchodzące w skład linii kolejowych,

które nie mogły być wniesione w formie wkładu nie-

pieniężnego z uwagi na nieuregulowany stan prawny,

zostały oddane PKP PLK SA przez PKP SA do nie-

odpłatnego korzystania na podstawie umowy.

Mając na uwadze uregulowania zawarte w powyż-

szej ustawie, procesy inwestycyjne i modernizacje linii

kolejowych nie mogą być uregulowane w analogiczny

sposób, jak w przypadku inwestycji drogowych.

Do-

datkowo, szczegółowe zasady i warunki przygotowa-

nia inwestycji dotyczących linii kolejowych o znacze-

niu państwowym regulują przepisy rozdziału 2b usta-

SA wprowadza projekt, którego celem jest harmoni-

zacja współpracy z PKP PLK SA.

Ponadto wypraco-

wywany jest model współpracy, w którym stacja bę-

dzie zarządzana przez jeden podmiot (dworzec z pe-

ronami i przejściami), co jest szczególnie istotne

z punktu widzenia poprawy standardów utrzymania

oraz obsługi podróżnych na dworcach kolejowych.

Rozpoczęto prace zmierzające do uporządkowania

oraz systematycznej zmiany dworców, między inny-

mi w zakresie standaryzacji usług utrzymaniowych,

2553

monitoringu zdarzeń na dworcach, czy wspólnego

zarządzania peronami i obiektami dworcowymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, znak: SPS-023-7556/12, z dnia 7 sierpnia 2012 r.

przesyłające interpelację posła Łukasza Borowiaka

przez cały rok, uprzejmie przedstawiam następujące

stanowisko.

morskiej podtrzymuje stanowisko wyrażone w odpo-

-023-5699/12, przesyłające interpelację pana posła

w sprawie obowiązku całodobowej jazdy na światłach

wskazujące, że obowiązek używania świateł mijania

stwo ruchu drogowego.

W ciągu pierwszych lat obowiązywania wprowa-

dzonej w 2007 r. regulacji dotyczącej obowiązku uży-

wania świateł w ciągu dnia, na zamówienie Minister-

skiej zostały sporządzone opracowania naukowe za-

wierające analizy wpływu tego obowiązku na bezpie-

czeństwo ruchu drogowego.

Należy wskazać w szcze-

gólności na opracowania w tym zakresie wykonane

przez Instytut Transportu Drogowego w latach

2008–2009.

Analizy ITS potwierdzają, że wprowa-

liczenia ITS wykazują również, że dodatkowe koszty

związane z rozszerzeniem obowiązku jazdy z włączo-

dla wariantu pesymistycznego) nie stanowią dużego

obciążenia dla użytkowników pojazdów, natomiast

wpływ tego obowiązku na dodatkowe zanieczyszcze-

nie środowiska jest nieistotny.

W odniesieniu do problematyki używania świateł

naukową sporządzoną w 2008 r. przez prof. dr. hab.

który jest uznanym ekspertem w tematyce techniki

rozwiązaniem tymczasowym, przy czym rozwiąza-

niem docelowym powinno być fabryczne wyposaża-

nie nowych pojazdów w światła do jazdy dziennej.

Nie

świateł mijania, jako tymczasowego zastępstwa świa-

teł dziennych, jest obecnie jedynym skutecznym roz-

fabrycznie wyposażone w światła do jazdy dziennej.

mijania podczas jazdy w dzień, w ruchu drogowym,

jest słusznym i uzasadnionym przepisem prawnym

gana nie występują negatywne skutki tego stanu dla

bezpieczeństwa ruchu drogowego, środowiska ani dla

Komisja Europejska rozważała możliwość wpro-

wadzenia powszechnego obowiązku jazdy z włączo-

nymi światłami w dzień we wszystkich krajach Unii

Europejskiej, jednak po szerokich konsultacjach spo-

łecznych nie zdecydowała się na taki krok.

Przyczyną

tej decyzji nie były jednak wątpliwości związane

z niekwestionowanym pozytywnym wpływem stoso-

wania świateł w dzień na bezpieczeństwo ruchu, lecz

względy natury formalnej (zróżnicowanie opinii w kra-

jach członkowskich) i obawy o wpływ takiego rozwią-

zania na zwiększenie zużycia paliwa.

Jednocześnie

Komisja przyjęła dyrektywę 2008/89/WE, którą

wprowadziła, od dnia 7 lutego 2011 r. w przypadku

pojazdów o kategorii M

1

i N

1

(samochody osobowe

i dostawcze) oraz od dnia 7 sierpnia 2012 r. w przy-

padku pojazdów innych kategorii, obowiązek wypo-

sażania nowo produkowanych pojazdów w światła do

jazdy dziennej, automatycznie włączane przy urucho-

mieniu pojazdu.

Komisja uznała przy tym, że przy

zróżnicowanym stosunku poszczególnych krajów do

wprowadzania powszechnego obowiązku jazdy w włą-

czonymi światłami mijania, nie zachodzi konieczność

zalecania tego rozwiązania, ponieważ przyjęta dy-

rektywa 2008/89/WE pozwoli w ciągu kilku-, kilku-

nastu lat doprowadzić do sytuacji, w której większość

pojazdów poruszających się po drogach będzie wypo-

sażona w światła do jazdy dziennej.

Z uwagi na powyższe wyjaśnienia, resort trans-

na stanowisku, iż zniesienie ustawowego całoroczne-

go obowiązku jazdy z włączonymi światłami mijania

przez całą dobę nie znajduje uzasadnienia.

Z poważaniem

2554

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie sytuacji na rynku pracy (7562)

zaną przy piśmie, SPS-023-7562/12, z dnia 7 sierpnia

jaką w dniu 26 lipca br. złożył do ministra pracy

i polityki społecznej poseł Jerzy Wenderlich, uprzej-

mie informuję.

lowym i realizując zadania określone w ustawie

cym fundusze celowe.

Wysokość środków Funduszu

ﬁnansowytegofunduszu.

KwotyśrodkówFunduszu

Pracy określone w planach ﬁnansowychsąrozdyspo-

nowane zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady

z bezrobocia;

— stopę bezrobocia;

— kwoty środków Funduszu Pracy przeznaczone

ﬁcytusektorainstytucjirządowychisamorządowych

nicowania stopy bezrobocia.

Jeszcze w sierpniu br.

środki będą przyznawane samorządom powiatowym

na indywidualne wnioski wnoszone do ministra pra-

gramów obejmujących realizację szkoleń, staży, robót

wy o promocji zatrudnienia (…).

Wskazane we wnio -

sku działania muszą służyć osiągnięciu wysokiej efek-

tywności zatrudnieniowej; ﬁnansowanie z rezerwy

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie kłopotów polskich rodzin

z niemieckimi urzędami

ds. dzieci i młodzieży (7574)

br., znak: SPS-023-7574/12, w sprawie kłopotów pol-

skich rodzin z niemieckimi urzędami ds. dzieci

2555

i młodzieży (Jugendamt), uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

Wszelkie sprawy dotyczące obywateli polskich

którzy natraﬁlinaproblemyzwiązanezegzekucją

swoich praw były i są przedmiotem wzmożonego

granicznych.

Odnosząc się do zapytania odnośnie do działań

podejmowanych przez polską służbę konsularną

w sprawie rodziny z Bytomia, przedstawiam pełną

informację.

Ojciec dzieci skontaktował się z konsulatem

w dniu 10 maja 2011 r. z prośbą o interwencję w jego

sprawie rodzinnej.

Oświadczył, że 14 kwietnia 2011 r.

niemiecki urząd ds. młodzieży odebrał mu jego dzie-

ci: Dawida G., ur. 31 sierpnia 2007 r. w Gelsenkir-

chen oraz Daniela G., ur. 14 maja 2009 r. w Hanowe-

rze.

Wyjaśnił, że postanowieniem sądu w Hanowerze

z dnia 14 kwietnia 2011 r. zostały odebrane mu prawa

rodzicielskie.

Również matka dzieci, pani W. K.

G., posiadająca niemieckie obywatelstwo obok pol-

skiego, została pozbawiona praw rodzicielskich.

Pań-

stwo G. są po rozwodzie i mieszkali na terenie Nie-

miec osobno.

Ojciec skarżył się na działalność nie-

mieckiego urzędu ds. młodzieży, zarzucając mu do-

wolne ustalanie terminów widzeń z dziećmi.

Sami

zainteresowani potwierdzili, że w kontaktach z dzieć-

mi mogą posługiwać się językiem polskim, natomiast

nie akceptują rozstrzygnięcia sądu w sprawie.

W dniu 7 września 2011 r. odbyła się rozprawa

apelacyjna przed Wyższym Sądem Krajowym w Cel-

le, który oddalił odwołanie rodziców.

Pełnomocnik

zainteresowanych zapowiedział, że będą się oni od-

woływać do Federalnego Trybunału Konstytucyjne-

go.

Pełnomocnik miał sporządzić skargę konstytu-

cyjną, którą zgodnie z niemieckim prawem musiał

wnieść do Trybunału Konstytucyjnego w ciągu

dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego

orzeczenia sądowego, tj. do 30 listopada 2011 r.

Z informacji uzyskanych od pełnomocnika wyni-

ka, że rodzice zamierzali także skierować skargę do

Równolegle przed Sądem w Hanowerze toczyło

się postępowanie dotyczące kontaktów z dziećmi.

Po przeprowadzeniu rozprawy przez Sąd Rejonowy

w Hanowerze w dniu 15 czerwca 2011 r. kontakty

z dziećmi zostały ustalone raz w tygodniu po czte-

ry godziny.

W postępowaniu przed niemieckim sądem w spra-

wie o odebranie praw rodzicielskich zainteresowani

byli reprezentowani przez kompetentnego pełnomoc-

nika.

Sprawą zajmował się polskojęzyczny adwokat,

pan mecenas M. M. z Hanoweru.

W dniu 13 lipca 2011 r.

KG RP w Hamburgu zo-

stał poinformowany telefonicznie przez urząd ds.

młodzieży w Hanowerze, że rodzice podczas widzenia

z dziećmi w dniu 12 lipca 2011 r. wyszli z nimi na

spacer i nie wrócili.

Urząd ds. młodzieży powiadomił

policję.

Od tego czasu policja w Hildesheim prowa-

dziła poszukiwania i o sprawie poinformowano Wy-

dział Prawa Międzynarodowego Ministerstwa Spra-

wiedliwości w Warszawie.

KG RP w Hamburgu, powołując się na uregulo-

wania konwencyjne listem z dnia 18 maja 2011 r. po-

wiadomił rozpatrujący sprawę sąd w Hanowerze, że

małoletni, jako polscy obywatele, zostali objęci opieką

konsularną przez nasz urząd.

z urzędu podjął czynności niezbędne do wydania ma-

łoletnim polskich dokumentów tożsamości.

W ra-

mach opieki konsularnej niemieckie akty urodzenia

małoletnich zostały przetłumaczone na język polski

wienia do urzędu stanu cywilnego w Warszawie.

Ponadto KG RP w Hamburgu w piśmie z dnia

18 maja 2011 r. zwrócił się także do niemieckiego

urzędu ds. młodzieży w Hanowerze z prośbą o stano-

wisko w sprawie.

W dniu 8 czerwca 2011 r. skontak-

towała się telefonicznie z naszym urzędem w Ham-

burgu prowadząca wówczas sprawę pani B.-Y.

Roz-

mowa dotyczyła działań urzędu ds. młodzieży w spra-

wie rodziny G. Ustalono wówczas także dalsze zasa-

dy współpracy.

W konsekwencji tych ustaleń konsul uczestniczył

jako obserwator w spotkaniu rodziców z dziećmi, któ-

re odbyło się w ośrodku opiekuńczym dla dzieci i mło-

dzieży „St. Ansgar Kinder und Jugendhilfe” w Hil-

desheim w dniu 7 czerwca 2011 r.

Obecność urzędni-

ka konsularnego nie była zapowiedziana.

O działaniach i ustaleniach urzędu konsularnego

w sprawie na bieżąco informowany był rzecznik praw

dziecka oraz Wydział Prawa Międzynarodowego Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości RP.

Sprawa znana była

także Kancelarii Prezydenta RP, pełnomocnikowi

rządu do spraw równego traktowania, dyrektorowi

departamentu polityki rodzinnej ministerstwa pracy

i polityki społecznej oraz pani poseł do Parlamentu

Europejskiego Małgorzacie Handzlik.

W dn. 3 sierpnia 2011 r., trzy tygodnie po uprowa-

dzeniu małoletnich, Hanowerski Urząd ds. Nielet-

nich (Jugendamt) skontaktował się z KG RP w Ham-

burgu z zapytaniem, czy istnieje możliwość przeka-

zania władzy rodzicielskiej na rzecz stosownej insty-

tucji w Polsce.

Po konsultacjach z Ministerstwem

Sprawiedliwości KG RP poinformował, że sprawę

można przekazać do właściwego sądu rodzinnego.

Nie było to jednak wówczas możliwe z uwagi na nie-

znane miejsce pobytu dzieci.

Wg polskiego prawa

właściwym jest sąd rodzinny miejsca pobytu mało-

letniego.

Po uprzedniej konsultacji z Sądem Rejonowym

w Bytomiu oraz Ministerstwem Sprawiedliwości, KG

RP w Hamburgu, w dniu 13 lipca br. skontaktował

się z hanowerskim Jugendamtem w celu ustalenia,

czy jest on nadal zainteresowany przekazaniem praw

rodzicielskich na rzecz polskiej instytucji.

W rozmo-

wie telefonicznej urząd wstępnie zadeklarował, że nie

może wykonywać nałożonych na niego obowiązków

2556

i chce przekazać przysługujące mu prawa rodziciel-

skie instytucji polskiej.

W dn. 18 lipca KG RP w Hamburgu otrzymał do

wiadomości faks hanowerskiego Jugendamtu kierowa-

ny w trybie pilnym do sądu w Hanowerze, w którym

urząd prosi o zwolnienie go z obowiązku sprawowania

opieki nad ww. małoletnimi i prosi o przekazanie spra-

wy do Sądu Rejonowego w Bytomiu.

Sąd w Hanowerze

potwierdził wolę realizacji wniosku urzędu ds. nielet-

nich z Hanoweru w rozmowie telefonicznej z KG RP

w Hamburgu.

Ostatecznie decyzję o dalszym losie dzie-

ci podjął bytomski sąd rodzinny.

rają elementów wskazujących na ich dyskryminacyj-

ny charakter.

Rocznie, na około 200 tysięcy orzeka-

nych w RFN rozwodów, 1/5 dotyczy małżeństw mie-

szanych.

Kwestie związane z możliwością posługiwania się

nadzorowanych spotkań zostały zgłoszone do urzę-

mi, które ograniczają im kontakty z dziećmi.

Zarzuty pochodzą głównie od obywateli polskich,

którzy są jednocześnie obywatelami państwa pobytu.

Tymczasem działania urzędowe kierowane do władz

państw obcych mogą dotyczyć wyłącznie osób posia-

dających jedynie obywatelstwo polskie.

Wynika to

z zasady wyłączności własnego obywatelstwa, która

skutkuje stosowaniem własnego prawa do własnego

obywatela, bez uznawania prawa państwa, którego

obywatelstwo osoba także posiada.

Obiektywna ocena omawianych sytuacji nie może

pomijać faktu, że dotyczą one spraw rodzinnych,

realizacji postanowień sądowych bez zaangażowania

instytucji administracyjnych.

Ponadto zgodnie z prze-

pisami obowiązującymi w RFN, w postępowaniach

w zakresie prawa rodzinnego wyłączona jest jawność.

Dopuszczenie przedstawiciela urzędu konsularnego

uzyskania zgody sądu.

Działając na rzecz obywateli polskich, konsul

czajów międzynarodowych, prawa UE, prawa pol-

skiego oraz prawa i zwyczajów miejscowych.

Inter-

wencje u władz miejscowych konsul podejmuje po

zebraniu niezbędnych informacji i możliwie dokład-

nym ustaleniu okoliczności sprawy.

Interwencje po-

dejmuje zawsze w przypadkach dyskryminacji pol-

skich obywateli.

Jako dyskryminacyjne nie mogą być

traktowane działania władz miejscowych polegające

na kontroli i egzekwowaniu prawa w ramach ich

ustawowych kompetencji, a jedynie te działania

wiadają standardom stosowanym wobec obywateli

własnych.

alizowane są działania prowadzące do ugody pomię-

dzy zwaśnionymi małżonkami.

W wyniku działań podejmowanych przez polskie

MSZ, Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości (BMJ)

szczególnych krajów związkowych pismo wskazujące

na konieczność uwzględnienia potrzeb dzieci i rodzi-

ców małżeństw mieszanych.

Należy zaznaczyć, że

działania urzędów ds. młodzieży są realizowane w ra-

mach struktury samorządu, na poziomie powiatu, nad

którym BMJ oraz ministerstwa krajów związkowych

nie sprawują nadzoru w tym zakresie.

Sprawa kontrowersji wokół działalności niemiec-

sferę stosunków dwustronnych, w związku z czym

międzynarodowym m.in. w Parlamencie Europej-

skim oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.

Często wskazywane analogie do sprawy pana Woj-

ciecha Pomorskiego wymagają odrębnego omówie-

nia.

W 2007 r. pan Pomorski doprowadził do zareje-

strowania w Hamburgu Polskiego Stowarzyszenia

Rodziców Przeciw Dyskryminacji Dzieci w Niem-

czech.

Stowarzyszenie podjęło działalność, którą in-

tensywnie wspierał Konsulat Generalny RP w Ham-

burgu.

Podjęta została wówczas decyzja o pomocy

ﬁnansowejstowarzyszeniuześrodkówbudżetowych

urzędu.

Ogółem przekazano organizacji trzy tys.

posażenie w sprzęt biurowy.

Niestety, do chwili

obecnej, mimo wielokrotnych wezwań, pan Pomor-

ski nie rozliczył tych środków ﬁnansowych.

Wtej

sprawie postępowanie prowadzi Prokuratura Rejo-

nowa w Szczecinie.

Podjęcie przez stowarzyszenie działalności w 2007 r.

skutkowało wzrostem zainteresowania sprawami ro-

dzinnymi i kwestiami opieki rodzicielskiej w małżeń-

stwach mieszanych.

Mimo że efekty podejmowanych

działań znajdowały odzwierciedlenie bardziej w sfe-

rze medialnej, niż praktycznej, konsulaty polskie są

od tamtego czasu obecne na posiedzeniach sądowych

i monitorują indywidualne sprawy.

Kwestie te pozo-

stają także przedmiotem wzmożonego nadzoru ze

strony Departamentu Konsularnego MSZ.

Formułując ogólny wniosek można stwierdzić, że

zainteresowani dokładają wszelkich starań, aby zdo-

być rozgłos medialny w swojej prywatnej sprawie,

o dzieci w ramach postępowań rozwodowych.

W związ-

ku z postępowaniem, w ramach którego sąd reguluje

2557

kwestie władzy rodzicielskiej, urzędy ds. młodzieży

wspólnym dzieckiem.

Przy tego rodzaju sprawach

placówki konsularne spotykają się najczęściej z za-

rzutem stronniczej oceny sytuacji w rodzinie przez

kich, sądów oraz biegłych, do obcokrajowców.

Niejed-

nokrotnie biurokratyczne i sformalizowane działania

urzędów nie sprzyjają tworzeniu atmosfery wzajem-

nego zaufania.

Z drugiej strony, placówki konfrontowane są bar-

dzo często z niewłaściwymi zachowaniami rodziców,

w tym nieodpowiednim sprawowaniem opieki rodzi-

cielskiej.

Posiłkując się doniesieniami medialnymi,

niekorzystnie oceniającymi urzędy ds. młodzieży,

go postępowania.

mieckich, skierowanych przeciwko obywatelom pol-

nują panią poseł, deklaruję gotowość służb MSZ do

w sprawie ustawy o zatrudnieniu

pracowników tymczasowych (7580)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do inter-

(z dnia 8 sierpnia 2012 r., znak: SPS-023-7580/12)

w sprawie ustawy o zatrudnianiu pracowników tym-

czasowych pragnę uprzejmie wyjaśnić, co następuje.

z późn. zm.) przewiduje sankcje za naruszanie praw

pracowników tymczasowych, wynikających z nawią-

zanego stosunku pracy.

Agencja pracy tymczasowej

jako pracodawca odpowiada za takie naruszenia na

zasadach określonych w dziale trzynastym Kodeksu

pracy dotyczącym odpowiedzialności za wykroczenia

przeciwko prawom pracownika.

Natomiast praco-

dawca użytkownik lub osoba działająca w jego imie-

niu, jeśli narusza swoje obowiązki względem pracow-

nika tymczasowego, podlega karze grzywny zgodnie

z art. 27 ustawy o zatrudnianiu pracowników tym-

czasowych.

Odrębną problematykę stanowi nadużywanie

przepisów ustawy o zatrudnianiu pracowników tym-

czasowych poprzez stałe korzystanie przez pracodaw-

ców użytkowników z pracy pracowników tymczaso-

nika, przez okres w tej ustawie wskazany, zadań

o charakterze sezonowym, okresowym, doraźnym

lub których terminowe wykonanie przez pracowni-

ków zatrudnionych przez pracodawcę użytkownika

nego przez pracodawcę użytkownika.

Maksymalny

okres wykonywania pracy tymczasowej określa art. 20

ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.

Zgodnie z jego przepisami w okresie obejmującym

trudniająca pracownika tymczasowego może skiero-

wać tego pracownika do wykonywania pracy tymcza-

sowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika

Jeżeli natomiast pracownik tymczasowy wykonuje

kownika pracę tymczasową obejmującą zadania, któ-

rych wykonanie należy do obowiązków nieobecnego

wej nie może przekroczyć 36 miesięcy.

Po takim

36-miesięcznym okresie wykonywania pracy tymcza-

sowej na rzecz danego pracodawcy użytkownika pra-

cownik tymczasowy może być ponownie skierowany

dawcy użytkownika nie wcześniej niż po upływie

36 miesięcy.

Jeżeli natomiast u danego pracodawcy

występuje potrzeba stałej obsady na konkretnym sta-

nowisku pracy, to nie powinien on, moim zdaniem,

korzystać z usług agencji pracy tymczasowej i pracy

pracowników tymczasowych.

W takim przypadku

należałoby zatrudniać pracowników w oparciu o prze-

pisy Kodeksu pracy, a nie ustawy o zatrudnianiu pra-

cowników tymczasowych.

Odnosząc się do ewentualnych zmian w ustawie

o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, mają-

cych na celu przeciwdziałanie nadużywaniu instytu-

cji zatrudnienia tymczasowego, pragnę podkreślić, iż

problematyka zatrudniania pracowników tymczaso-

wych jest przedmiotem prac Zespołu Problemowego

2558

przyjął stanowisko, w którym zobowiązał się do pod-

jęcia kompleksowych prac w zakresie uregulowania

m.in. pracy tymczasowej.

Przyjęcie rozwiązań w kwe-

stii wątpliwości przedstawionych przez panie posłan-

ki uzależnione jest zatem od przebiegu prac na forum

zespołu.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie interpretacji rozporządzenia

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-7582/12) w sprawie rozporządzenia mini-

zaszkolnych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Wyrażona w art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej zasada stanowi, iż rozporządzenia

wydaje się w celu wykonania ustawy i zamieszcza się

w nich wyłącznie przepisy regulujące sprawy przeka-

zane do unormowania w przepisie upoważniającym.

Zgodnie z ww. zasadą, a także postanowieniami roz-

edukacji narodowej wydane na podstawie upoważ-

z późn. zm.) nie mogą uzupełniać norm ustanowionych

w ustawie, mogą je wyłącznie konkretyzować zgodnie

z wytycznymi zawartymi w upoważnieniu.

Mając na względzie wskazane powyżej uwarun-

kowania prawne, przekazuję następujące odpowiedzi

Jak wynika z powyższego, centrum kształcenia za-

wodowego i ustawicznego jest zespołem w rozumie-

niego odpowiednio regulacje zawarte w tym przepisie

w zakresie nieuregulowanym odrębnie w art. 62a.

Zgodnie z § 125 „Zasad techniki prawodawczej”

zawarte w danym rozporządzeniu deﬁnicjesąstoso-

wane tylko do określeń użytych w tym rozporządze-

niu.

Tak więc deﬁnicja „placówki” zawarta w § 2

pkt 4 rozporządzenia ministra edukacji narodowej

wicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. poz. 186)

sformułowana została wyłącznie na potrzeby tego

rozporządzenia w celu uproszczenia redakcji jego

przepisów, co jednoznacznie sygnalizuje zastosowany

w zdaniu wstępnym zwrot „Ilekroć w rozporządzeniu

jest mowa o”.

Reasumując, centrum kształcenia zawodowego

i ustawicznego jest zespołem szkół lub placówek w ro-

zumieniu art. 62 ustawy o systemie oświaty, nie zaś

placówką kształcenia ustawicznego lub placówką

kształcenia praktycznego, o których mowa w art. 2

pkt 3a tej ustawy.

2.

Zgodnie z art. 3 pkt 17 w związku z art. 2 pkt 3a

ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązują-

cym od dnia 1 września 2012 r. formami pozaszkol-

nymi w rozumieniu ustawy o systemie oświaty (jak

również aktów wykonawczych) są formy uzyskiwania

i uzupełniania wiedzy, umiejętności i kwaliﬁkacjiza-

dowe.

Jednostkami organizacyjnymi powołanymi

w systemie oświaty do prowadzenia kształcenia usta-

wicznego w formach pozaszkolnych są zatem co do

zasady publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki

ty, tj.: placówki kształcenia ustawicznego, placówki

i doskonalenia zawodowego.

Tylko w odniesieniu do

jednego rodzaju formy pozaszkolnej, tj. zdeﬁniowa-

liﬁkacyjnegokursuzawodowego,ustawodawcaenu-

meratywnie wskazał także inne podmioty uprawnio-

ne do prowadzenia kwaliﬁkacyjnychkursówzawodo-

wych.

Zgodnie z art. 68a ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 ustawy

o systemie oświaty są to:

— szkoły prowadzące kształcenie zawodowe,

szkół publicznych – w zakresie zawodów, w których

kształcą,

edukacyjno-szkoleniową,

2559

— podmioty prowadzące działalność oświatową,

oświaty, tj. na zasadach określonych w przepisach

Jak wynika z powyższego, w centrum kształcenia

zawodowego i ustawicznego mogą być prowadzone

także inne aniżeli kwaliﬁkacyjnekursyzawodowe,

rodzaje form pozaszkolnych, pod warunkiem iż w skład

centrum wchodzi placówka kształcenia ustawicznego

lub placówka kształcenia praktycznego, a w przypad-

ku turnusu dokształcania teoretycznego młodocia-

nych pracowników – ośrodek dokształcania i dosko-

nalenia zawodowego.

oświaty określają zadania centrum kształcenia za-

wodowego i ustawicznego jako zespołu szkół lub pla-

cówek.

Zadania te de facto realizują wchodzące

w skład centrum szkoły lub placówki.

Z treści powo-

łanych przepisów nie wynika zakaz prowadzenia

kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych

innych aniżeli kwaliﬁkacyjnekursyzawodoweprzez

placówki lub ośrodki wchodzące w skład centrum

kształcenia zawodowego i ustawicznego.

wicznego mogą wchodzić następujące typy szkół

i placówki:

— szkoły dla dorosłych (szkoła podstawowa dla

kształcące dla dorosłych, szkoła policealna dla doro-

słych),

— szkoły prowadzące kształcenie zawodowe (za -

sadnicza szkoła zawodowa, technikum, szkoła po-

licealna) – obligatoryjnie co najmniej jedna z tych

szkół,

— placówki kształcenia ustawicznego (c.k.u.), pla -

cówki kształcenia praktycznego (c.k.p.), ośrodki do-

kształcania i doskonalenia zawodowego.

łą prowadzącą kształcenie zawodowe lub placówką,

oświaty (c.k.u., c.k.p., o.d.i.d.z.).

Skład centrum kształ-

cenia zawodowego i ustawicznego należy określić w je-

go akcie założycielskim, zaś w statucie należy określić

m.in. cele, zadania i organizację, z uwzględnieniem

trum prowadzi się kwaliﬁkacyjnekursyzawodowe,

a także podejmuje się działania w zakresie poradnic-

twa zawodowego i informacji zawodowej we współ-

pracy z pracodawcami i organizacjami pracodawców.

Należy podkreślić, iż utworzenie centrum kształce-

nia zawodowego i ustawicznego co do zasady powin-

no mieć na celu konsolidowanie zasobów techno-dy-

daktycznych poprzez organizacyjne połączenie szkół

temie kształcenia ustawicznego osób dorosłych w celu

zapewnienia odpowiedniej jakościowo i ilościowo ofer-

ty edukacyjnej, umożliwiającej zdobywanie kwaliﬁ-

kacji zawodowych oraz uzupełnianie wiedzy ogólnej

4.

Dotychczasowy system kształcenia zawodowe-

go cechowało ugruntowane rozdzielenie na edukację

ustawiczną osób dorosłych i edukację zawodową

w szkołach ponadgimnazjalnych dla młodzieży oraz

rozproszenie bazy (infrastruktury) kształcenia zawo-

dowego.

Skutkowało to brakiem możliwości efektyw-

nego wykorzystania istniejącej obudowy techno-dy-

daktycznej kształcenia zawodowego, potencjału ka-

dry nauczającej przedmiotów zawodowych, a także

doświadczenia placówek kształcenia ustawicznego

we współpracy z podmiotami działającymi na rynku

pracy.

Wdrażany od 1 września 2012 r. nowy model

edukacji zawodowej i ustawicznej wprowadza syste-

mowe powiązanie szkolnictwa zawodowego z kształ-

ceniem ustawicznym, włączając szkoły zawodowe dla

młodzieży w system kształcenia ustawicznego osób

dorosłych poprzez prowadzenie kwaliﬁkacyjnych

kursów zawodowych, a także umożliwiając konsoli-

dację edukacji zawodowej i ustawicznej w centrach

kształcenia zawodowego i ustawicznego.

Ma to na

celu wytworzenie realnych powiązań kształcenia za-

wodowego realizowanego w systemie oświaty z oto-

czeniem społeczno-gospodarczym i zbliżenie szkol-

nictwa zawodowego do rynku pracy.

Funkcjonowanie nowych rozwiązań, w tym prowa-

dzenie przez szkoły kwaliﬁkacyjnychkursówzawodo-

wych, będzie wnikliwie monitorowane z punktu wi-

dzenia realizacji głównego celu modernizacji kształce-

nia zawodowego i ustawicznego, jakim jest podniesie-

nie poziomu przygotowania absolwentów szkół i pla-

cówek do funkcjonowania na rynku pracy.

Ewentual-

ne dalsze rozszerzenie uprawnień szkoły w zakresie

prowadzenia pozaszkolnych form kształcenia usta-

wicznego nie jest jednak możliwe na gruncie przepi-

sów aktu wykonawczego, lecz wymagałoby wprowa-

ty normujących obszar kształcenia ustawicznego.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

2560

Odpowiedź

sekretarza stanu

Lucjana Marka Pietrzczyka

a klasyﬁkacją zawodów i specjalności

na potrzeby rynku (7583)

lacją złożoną w dniu 27 lipca 2012 r. przez panów

posłów Lucjana Marka Pietrzczyka i Zbigniewa Pa-

celta (znak: SPS-023-7583/12) w sprawie niespójno-

ści pomiędzy nową klasyﬁkacjązawodówszkolnictwa

zawodowego a klasyﬁkacjązawodówispecjalnościna

potrzeby rynku pracy, uprzejmie przedkładam nastę-

pujące wyjaśnienia.

Kształcenie zawodowe w systemie oświaty jest

kacji zawodów szkolnictwa zawodowego wprowadza

wodów.

Wnioski ministrów właściwych dla zawodów

ministra.

Wniosek ten – zgodnie z art. 24 ustawy

nien zawierać m.in. nazwę i miejsce zawodu w okre-

ślonej grupie klasyﬁkacjizawodówispecjalnościna

potrzeby rynku pracy.

Umiejscowienie wszystkich zawodów w nowej kla-

syﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowego,określo-

nej rozporządzeniem ministra edukacji narodowej

(także tych nowych, nieujętych w obowiązującej kla-

syﬁkacjizawodówispecjalnościnapotrzebyrynku

pracy) zostało uzgodnione z ministrem pracy i poli-

tyki społecznej – w szczególności wspólnie ustalone

zostały nowe symbole cyfrowe dla wszystkich zawo-

dów ujętych w klasyﬁkacjiszkolnejorazichprzypo-

rządkowanie do określonych grup.

W toku uzgodnień

międzyresortowych minister pracy i polityki społecz-

nej nie zgłosił uwag w tym zakresie, akceptując za-

proponowane rozwiązania i zapowiedział, że nowe

zawody, dotychczas nieujęte w klasyﬁkacjizawodów

i specjalności na potrzeby rynku pracy, zostaną

w niej zamieszczone przy najbliższej nowelizacji tej

klasyﬁkacji.

Wyjaśnienieniniejszezostałoprzedło-

żone Związkowi Rzemiosła Polskiego w ramach kon-

sultacji społecznych projektu rozporządzenia mini-

dów szkolnictwa zawodowego pismem ministra edu-

DKZU-EMJ-0211-46/Ij/2011.

Informuję ponadto, że latach ubiegłych występo-

wały już sytuacje, gdy do klasyﬁkacjizawodówszkol-

nictwa zawodowego były wprowadzane zawody nie-

ujęte w klasyﬁkacjizawodówispecjalnościnapotrze-

by runku pracy, np. rozporządzeniem ministra edu-

kacji narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. zmieniają-

cym rozporządzenie w sprawie klasyﬁkacjizawodów

szkolnictwa zawodowego (Dz. U. Nr 60, poz. 374)

wprowadzono do obowiązującej klasyﬁkacjizawodów

szkolnictwa zawodowego zawody nieujęte w ówcze-

śnie obwiązującej klasyﬁkacjizawodówispecjalności

dla potrzeb rynku pracy z 2004 r., takie jak technik

energetyk, technik gazownictwa, technik tyﬂoinfor-

matyk, operator maszyn i urządzeń do przetwórstwa

tworzyw i technik sztukatorstwa i kamieniarstwa

artystycznego.

Zawody te zostały następnie wprowa-

dzone do nowej klasyﬁkacjizawodówispecjalności

na potrzeby rynku pracy określonej rozporządzeniem

nia 2010 r. w sprawie klasyﬁkacjizawodówispecjal-

sowania (Dz. U. Nr 82, poz. 537).

Z informacji przekazanych przez Ministerstwo

jął już wstępne prace nad przygotowaniem nowej kla-

syﬁkacjizawodówispecjalnościnapotrzebyrynku

pracy.

Ministerstwo Edukacji Narodowej zadeklaro-

wało aktywną współpracę w procesie opracowywania

tego aktu prawnego.

Odnosząc się do kwestii braku możliwości rekru-

tacji na rok szkolny 2012/2013 kandydatów do kształ-

cenia w zawodach ujętych w § 2 rozporządzenia mi-

wego, uprzejmie informuję, iż o konieczności przyję-

cia takiego rozwiązania przesądził przepis art. 18

w klasach pierwszych szkół ponadgimnazjalnych

prowadzących kształcenie zawodowe stosuje się od

roku szkolnego 2012/2013 nową podstawę programo-

wą kształcenia w zawodach, opracowaną dla nowych

zawodów.

W związku z powyższym w rozporządzeniu

cji zawodów szkolnictwa zawodowego został wprowa-

dzony przepis doprecyzowujący, że w zawodach nie-

ujętych w nowej klasyﬁkacji zawodów szkolnictwa

zawodowego (dla których nie opracowano nowej pod-

stawy programowej kształcenia w zawodach) nie

przeprowadza się rekrutacji do klasy pierwszej na rok

szkolny 2012/2013.

Kształcenie w tych zawodach roz-

poczęte przed dniem 1 września 2012 r. prowadzi się

do zakończenia cyklu kształcenia.

Odpowiednio, w roz-

2561

ujęty przepis § 5, stanowiący, że do uczniów (słu-

chaczy), którzy przed dniem wejścia w życie rozpo-

rządzenia rozpoczęli naukę w szkołach prowadzą-

cych kształcenie zawodowe stosuje się – do zakoń-

czenia cyklu kształcenia – przepisy dotychczasowe-

go rozporządzenia ministra edukacji narodowej

Przedkładając powyższe informacje i wyjaśnienia,

uprzejmie proszę panią marszałek o ich przyjęcie.

Z wyrazami szacunku

w sprawie ﬁnansowania edukacji przedszkolnej

(7584)

terpelację pań posłanek Ewy Drozd, Agnieszki Ha-

najczyk i Moniki Wielichowskiej w sprawie ﬁnanso-

wania edukacji przedszkolnej (SPS-023-7584/12)

uprzejmie wyjaśniam.

Zadania dotyczące edukacji przedszkolnej są obec-

zuje szczegółowy opis priorytetów Programu Opera-

cyjnego „Kapitał ludzki”.

Zgodnie ze szczegółowym

przedszkolnej (wskaźnik należy mierzyć, jako relację

2562

mieć, jako kontynuację działań zgodnych z wymoga-

mi projektu.

We wszystkich województwach realizacja dzia-

woju edukacji przedszkolnej, kwota przeznaczona

na realizację podziałania 9.1.1 została zwiększona

ta wzrosła do ponad 369,8 mln euro.

podpisanych umów wzrosła do 1413 – wartość zakon-

traktowanych środków to 949 557 267,53 zł (dla kur-

na dzień 30 lipca 2012 r.

– 4,1207 zł).

Dotychczas

wykorzystano 62,31% alokacji.

Należy zaznaczyć, że Ministerstwo Edukacji Na-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie procedury weryﬁkacji dostępu

(7587)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skiego z 9 sierpnia 2012 r.

(SPS-023-7587/12) w spra-

wie systemu informacji oświatowej, uprzejmie wyja-

śniam, że ewentualność autentykacji użytkowników

przy wykorzystaniu ePUAP będzie ponownie rozpa-

trywana po okresie wdrożenia SIO, tj. po 2013 r.

Opcja taka byłaby rozwijana, jako dodatkowy kanał

uwierzytelnienia, w momencie stabilnego działania

Należy również wyjaśnić, że kwestia wykorzysta-

nia usług e-administracji w procedurze weryﬁkacji

była rozważana przez MEN na etapie projektowania

systemu.

Rozważano możliwość wykorzystania za-

równo mechanizmu skrzynek podawczych, jak i pod-

pisu elektronicznego.

Procedura weryﬁkacjiniejestmożliwadoobsłu-

i Placówek Oświatowych, który zawiera m.in. powią-

jestru).

Innymi słowy, kluczowe jest odzwierciedlenie

2563

W związku z omówionymi powyżej ograniczenia-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

dworca kolejowego w Oleśnicy (7589)

nieczności rewitalizacji dworca kolejowego w Oleśni-

cy przedstawiam poniższe stanowisko.

Z otrzymanych od Polskich Kolei Państwowych

SA informacji wynika, że w ostatnim czasie przepro-

wadzono prace remontowe polegające m.in. na poma-

lowaniu pomieszczenia na pierwszym piętrze budyn-

ku dworca.

Ponadto zgodnie z założonym planem

remont pomieszczeń toalet ogólnodostępnych wraz

z toaletą dla niepełnosprawnych.

Zakres przeprowa-

dzonych prac obejmował m.in. malowanie wszystkich

pomieszczeń oraz stolarki okiennej i drzwiowej, wy-

mianę suﬁtunanowy,naprawęposadzekorazwy-

mianę wyposażenia toalet i armatury sanitarnej.

W następnej kolejności zarządca dworca przewiduje

odświeżenie i pomalowanie całego holu dworcowego.

remontu uzależnione jest od dostępnych środków ﬁ-

nansowych.

Należy podkreślić, iż PKP SA obecnie

środków budżetowych polegający na przebudowie kil-

kudziesięciu dworców kolejowych, jednakże w ramach

dworca kolejowego w Oleśnicy.

nami, wiatami peronowymi na peronach 2., 3. i 4.

mysłowej na chwilę obecną nie realizuje prac moder-

nizacyjnych na przedmiotowej stacji kolejowej.

dze kwestie społeczne oraz potrzebę poprawy wize-

runku transportu kolejowego w Polsce, PKP Polskie

jące do generalnego remontu przedmiotowego obiek-

tu.

Na chwilę obecną względy ﬁnansowepozwalają

jedynie na przeprowadzenie prac estetyzujących

w tunelu, które polegać mają na odnowieniu powłok

malarskich oraz wymianie częściowo zdewastowa-

nych tablic informacyjnych i piktogramów.

wych SA nie wyklucza się szybszej realizacji remon-

tu generalnego omawianego obiektu, która możliwa

się władz regionalnych w przedmiotowe przedsię-

wzięcie.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie powyższe-

go stanowiska jako odpowiedzi na złożoną interpe-

lację.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

i Łukasza Borowiaka

w sprawie obowiązku wielokrotnego opłacania

terpelację pana Łukasza Borowiaka oraz pana Mi-

chała Jarosa, posłów na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej, przesłaną przy piśmie pana Marka Kuchciń-

skiej, z dnia 8 sierpnia 2012 r. (znak: SPS-023-7590/

12) w sprawie obowiązku wielokrotnego opłacania

2564

składki na ubezpieczenie zdrowotne, uprzejmie in-

formuję, iż podtrzymuję stanowisko wyrażone w pi-

śmie, znak: MZ-UZ-PR-71-27418-1/JC/12, które sta-

nowiło odpowiedź na interpelację pana Łukasza Bo-

2012 r. (znak: SPS-023-3583/12).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż opi-

sane w ww. piśmie zasady opłacania składki na ubez-

pieczenie zdrowotne odnoszą się do wszystkich osób

ubezpieczonych, niezależnie od tego, z jakich kilku

tytułów obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego

są one ubezpieczone.

Wprowadzenie odrębnych zasad

regulujących strukturę opłacania składki na ubezpie-

czenie zdrowotne wyłącznie w odniesieniu do przed-

siębiorców prowadzących różne rodzaje działalności

gospodarczej byłoby nie tylko rozwiązaniem systemo-

wo niespójnym z przyjętymi w ustawie z dnia 27 sierp-

go ubezpieczenia zdrowotnego, lecz także rozwiąza-

niem dyskryminującym inne niż przedsiębiorcy osoby

ubezpieczone z kilku tytułów, opłacające składkę zdro-

wotną z każdego zbiegającego się tytułu.

formuję, iż Ministerstwo Zdrowia nie dysponuje in-

formacjami o wysokości wpływów z tytułu wielokrot-

nego opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz o tym,

jaka jest skala tego zjawiska.

Ministerstwo Zdrowia

dysponuje danymi dotyczącymi wielkości opłacanych

składek zdrowotnych z poszczególnych tytułów ubez-

pieczenia zdrowotnego, natomiast przy tej informacji

o zbiorczej wielkości brak jest możliwości identyﬁka-

cji konkretnych osób ubezpieczonych oraz wysokości

opłacanych przez nich składek ze zbiegających się

tytułów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Sławomir Neumann

wydawania zaświadczeń

o samodzielności lokali (7596)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

słów z dnia 8 sierpnia br., znak: SPS-023-7596/12,

w sprawie uregulowania procedury wydawania za-

świadczeń o samodzielności lokali, uprzejmie wyja-

śniam, co następuje.

kalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wy-

dzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba

nych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznacze-

niem na cele inne niż mieszkalne.

Przepis ten wymaga, aby pomieszczenia danego

lokalu były samodzielne, co oznacza że będzie z nich

korzystał wyłącznie właściciel tego lokalu i będą one

wydzielone trwałymi ścianami.

Spełnienie tych wy-

magań stwierdza starosta w formie zaświadczenia,

obowiązuje w niezmienionym kształcie od września

1997 r., czyli 15 lat.

W tym czasie nie pojawiały się

sprawy sporne powstałe na tle stosowania powyższe-

go przepisu.

Nie wpływały do ministerstwa także

informacje o jakichkolwiek kłopotach związanych

z zagadnieniem wydawania przez starostów zaświad-

czeń o samodzielności lokali.

Orzecznictwo wskazuje na sposób i zasady wyda-

wania wymienionych wyżej zaświadczeń i tak:

1.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 1 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV SA 3628/2002,

stanowi, cyt.: „Do zaświadczeń wydawanych w opar-

odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 217–219

K.p.a.”.

2.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjne-

go we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn.

akt II SA/Wr 600/2008, brzmi: „Stosownie do posta-

o własności lokali spełnienie wymagań o samodziel-

ności lokalu stwierdza starosta w formie zaświadcze-

nia.

Oznacza to więc bezpośrednie odesłanie do sto-

sowania norm prawnych wynikających z art. 217–220

K.p.a. poświęconych procedurze wydawania zaświad-

czeń.

Wobec tak zatem ujętych regulacji normatyw-

nych nie budzi wątpliwości fakt, że podstawę wyda-

nia zaświadczenia stanowią informacje zawarte

w rejestrach i ewidencjach prowadzonych przez wła-

ściwy organ.

Przepis art. 218 § 2 pozwala co prawda

na przeprowadzenie w koniecznym zakresie postępo-

wania wyjaśniającego przez organ administracji pu-

blicznej przed wydaniem zaświadczenia, jednak

winno mieć charakter jedynie pomocniczy dla proce-

su ustalania treści zaświadczenia”.

Należy jednocześnie dodać, że zgodnie z art. 63

2565

ściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowią-

zany przechowywać przez okres istnienia obiektu

oraz opracowania projektowe i dokumenty technicz-

ne robót budowlanych wykonywanych w obiekcie

Natomiast zgodnie z ww. art. 60 inwestor, oddając

do użytkowania obiekt budowlany, przekazuje wła-

ścicielowi lub zarządcy obiektu dokumentację budo-

wy i dokumentację powykonawczą.

W związku z powyższym organy administracji

architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowla-

nego mogą w ramach kontroli sprawdzać realizację

tego obowiązku, czyli żądać okazania stosownej do-

kumentacji.

W świetle powyższych wyjaśnień na pytania na

słów odpowiadam, że sytuacja prawna dotycząca

wydawania zaświadczeń o samodzielności lokalu

jest jednoznacznie określona, a zatem nie zachodzi

potrzeba inicjatywy ustawodawczej w przedmioto-

wym zakresie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie możliwości kształcenia dzieci

obywateli polskich przebywających

za granicą oraz przeprowadzania egzaminów

klasyﬁkacyjnych w systemie on-line(7637)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na py-

Strzałkowskiego, posła na Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej, z dnia 10 sierpnia 2012 r. (sygnatura SPS-023-

-7637/12) w sprawie możliwości kształcenia dzieci

możliwości przeprowadzania egzaminów klasyﬁka-

cyjnych w formie on-line, uprzejmie wyjaśniam.

nizacji kształcenia dzieci obywateli polskich czasowo

z późn. zm.) obowiązek szkolny oraz obowiązek nauki

może być spełniany przez dzieci obywateli polskich

1) uczęszczanie do szkoły działającej w systemie

innego kraju;

2) uczęszczanie do szkoły europejskiej działającej

skich, sporządzonej w Luksemburgu, z dnia 21 czerw-

3) spełnianie obowiązku szkolnego lub obowiązku

ustawy o systemie oświaty;

4) uczestniczenie w kształceniu na odległość pro-

wadzonym przez Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji

za Granicą, obejmującym realizację ramowego planu

nauczania;

5) uczęszczanie do szkoły podstawowej, gimna-

porządzenia, tj. do szkół przy przedstawicielstwach

wicielstwach wojskowych Rzeczypospolitej Polskiej

zakładanych i prowadzonych przez ministra właści-

W czasie pobytu za granicą dzieci obywateli pol-

skich mają możliwość podtrzymywania kontaktu

z językiem polskim poprzez naukę w szkolnych punk-

tach konsultacyjnych przy przedstawicielstwach dy-

które umożliwiają uczniom uczęszczającym do szkół

działających w systemach innych krajów uzupełnia-

nie wykształcenia zgodnie z ramami programowymi

kształcenia uzupełniającego dla szkolnych punktów

konsultacyjnych oraz planami nauczania.

Plan na-

uczania uzupełniającego w szkolnych punktach kon-

sultacyjnych obejmuje:

— w szkole podstawowej – na I etapie edukacyj -

nym – obowiązkowe zajęcia edukacyjne z zakresu

edukacji wczesnoszkolnej, na II etapie edukacyjnym

– obowiązkowe zajęcia z języka polskiego i wiedzy

o Polsce (elementy historii, geograﬁiikultury),

— w gimnazjum i liceum – obowiązkowe zajęcia

menty historii, geograﬁiikultury).

Edukację uzupełniającą z zakresu języka pol-

skiego, geograﬁi,historiiikulturypolskiejprowa-

dzą również szkoły społeczne.

Szkoły te funkcjonu-

ją przy organizacjach polonijnych, stowarzyszeniach

rodziców i paraﬁach.

Działalnośćszkółpolonijnych

wspierają instytucje i organizacje pozarządowe.

Mi-

nisterstwo Edukacji Narodowej wspiera oświatę

społeczną poprzez organizowanie kursów metodycz-

nych dla nauczycieli polonijnych oraz wyposażanie

szkół i ośrodków nauczania języka polskiego w pod-

ręczniki i pomoce dydaktyczne, zgodnie z ich zapo-

trzebowaniem.

pisy ustawy o systemie oświaty oraz akty wykonaw-

cze do tej ustawy nie ograniczają dzieciom obywateli

polskich przebywających za granicą możliwości do-

stępu do polskiej edukacji.

Nawiązując do pytania pana posła o możliwość

przeprowadzania egzaminów klasyﬁkacyjnychwfor-

2566

mie on-line, uprzejmie informuję, że zapisy rozporzą-

zm.) dotyczące egzaminów klasyﬁkacyjnychnieza-

wierają żadnych norm expressis verbis odnoszących

się do przeprowadzania tych egzaminów w formie on-

-line.

Formy egzaminu klasyﬁkacyjnego zostały

określone w § 17 ust. 7 ww. rozporządzenia.

Zgodnie

z cytowanym zapisem egzaminy klasyﬁkacyjneprze-

prowadza się w formie pisemnej i ustnej.

Należy pod-

kreślić, że za przeprowadzeniem egzaminu klasyﬁ-

kacyjnego podczas ﬁzycznejobecnościuczniaprze-

mawiają takie argumenty jak potwierdzenie tożsa-

mości oraz samodzielność pracy ucznia.

Informuję, że obecnie Ministerstwo Edukacji Na-

rodowej nie prowadzi prac legislacyjnych umożliwia-

jących przeprowadzanie egzaminów klasyﬁkacyjnych

w formie on-line.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 24 sierpnia 2012 r.

ministra spraw wewnętrznych

Beaty Mazurek i Marka Opioły

w sprawie nieodpowiedzialnych działań ABW

(7653)

sma, SPS-023-7653/12, dotyczącego interpelacji po-

słów Beaty Mazurek i Marka Opioły uprzejmie wy-

jaśniam.

Nr 182, poz. 1228) prezes Rady Ministrów, pełnomoc-

nicy ochrony lub podmioty wymienione w art. 23

ust. 2 i 5 wznawiają postępowanie sprawdzające lub

kontrolne postępowanie sprawdzające zakończone

decyzją ostateczną odpowiednio o odmowie wydania

albo o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa, jeże-

li decyzja została wydana wyłącznie w związku z przed-

stawieniem osobie sprawdzanej zarzutu popełnienia

przestępstwa, postawieniem jej w stan oskarżenia

lub skazaniem za przestępstwo umyślne ścigane

skarbowe, a postępowanie karne zostało następnie

umorzone lub zakończone uniewinnieniem osoby

sprawdzanej.

Przed prezesem Rady Ministrów (jako

organem II instancji) nie toczyło się postępowanie

w opisanej w piśmie sprawie, a zatem zastosowanie

trybu weryﬁkacji decyzji ostatecznej i wznowienie

postępowania przez ten organ nie jest możliwe.

Po-

w przypadku gdy o osobie, której wydano poświad-

czenie bezpieczeństwa, zostaną ujawnione nowe in-

formacje wskazujące, że nie daje ona rękojmi zacho-

wania tajemnicy, przeprowadza się kontrolne postę-

powanie sprawdzające.

Organem właściwym do prze-

prowadzenia tego postępowania jest organ właściwy

do przeprowadzenia kolejnego postępowania spraw-

dzającego.

Powołana regulacja prawna określa wy-

łączną właściwość rzeczową organów do prowadzenia

kontrolnych postępowań sprawdzających.

W kontekście powyższego należy mieć również na

z późn. zm.), zgodnie z którym szefa ABW powołuje

gium do Spraw Służb Specjalnych oraz sejmowej Ko-

misji do Spraw Służb Specjalnych.

Szef ABW będący

centralnym organem administracji rządowej podlega

bezpośrednio prezesowi RM, o czym stanowi art. 3

Treść otrzymanego pisma wskazuje, że status

prezesa RM jako przełożonego szefa ABW wywodzo-

ny jest z podległości służbowej, co skutkuje możliwo-

ścią nadzorowania postępowań prowadzonych przez

ten organ oraz wydawania mu wiążących poleceń

w następstwie złożonego żądania.

Należy jednak stwierdzić, że pojęcie nadzoru

w doktrynie prawa rozumie się jako działalność obej-

mującą kontrolę oraz kompetencję do merytoryczne-

go korygowania działalności podmiotu poddanego

nadzorowi, gdzie przepisy prawa precyzują cele inge-

rencji nadzorczej, sytuacje, kiedy ingerencja jest moż-

liwa oraz środki działania podmiotu nadzorującego.

Oznacza to, że kompetencje prezesa RM wobec szefa

ABW nadane powołaną wyżej ustawą pragmatyczną

wymienione są w tej ustawie i nie mogą być interpre-

towane rozszerzająco.

Powyższe znajduje uzasadnie-

nie w judykaturze, przy czym najdobitniej zakaz roz-

szerzającej interpretacji kompetencji nadzorczych

wynika z uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia

13 grudnia 1995 r. w sprawie o sygn.

W 6/95, gdzie

trybunał stwierdza wprost: „nie można ustawowych

uprawnień nadzorczych (...) interpretować w sposób

rozszerzający”.

Nie można zatem takiego żądania zakwaliﬁkować

do aktów lub czynności z zakresu administracji pu-

blicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wy-

nikających z przepisów prawa, których skutecznie

może domagać się strona.

Regulacje prawne nie dają

bowiem uprawnień do występowania z żądaniem wy-

dania poleceń służbowych szefowi ABW przez preze-

sa RM.

Oznacza to, iż musi istnieć ścisły związek

między przepisem prawa, który określa uprawnienia

2567

lub obowiązki, a aktem lub czynnością, która dotyczy

takiego uprawnienia lub obowiązku.

Innymi słowy

podstawa żądania wydania aktu lub dokonania okre-

ślonej czynności musi wynikać z konkretnego prze-

pisu prawa.

2.

Sprawdzenia m.in. danych zawartych w wypeł-

nionej i podpisanej przez osobę sprawdzaną ankiecie

bezpieczeństwa osobowego powinny być realizowane

na etapie czynności danego postępowania sprawdza-

jącego.

Art. 72 ust. 1 ustawy o ochronie informacji nie-

jawnych wymienia enumeratywnie podmioty, którym

mogą być udostępniane akta postępowań sprawdza-

jących.

Wśród tych podmiotów nie są wymienieni po-

słowie i senatorowie.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 23 sierpnia 2012 r.

w sprawie projektu ustawy o paszach (7657)

przesłanej przy piśmie, nr SPS-023-7657/12, z dnia

mie informuję, co następuje.

Całokształt zagadnienia dotyczącego pasz regu-

lują w naszym kraju przepisy ustawy z dnia 22 lip-

Uchwalona przez Sejm RP w dniu 13 lipca ustawa

o zmianie ustawy o paszach przesuwa do dnia 1 stycz-

nia, wprowadzania do obrotu i stosowania w żywie-

niu zwierząt pasz genetycznie zmodyﬁkowanychoraz

organizmów genetycznie zmodyﬁkowanychprzezna-

czonych do użytku paszowego.

Zmiana terminu wejścia w życie zakazu określo-

jego całkowite uchylenie, jest wyrazem ostrożnego

stanowiska Polski w odniesieniu do stosowania

GMO, a zarazem umożliwiać będzie zachowanie

konkurencyjnej pozycji krajowym producentom

żywności zarówno na rynku krajowym, jak i ryn-

kach zagranicznych.

odroczenie terminu wejścia w życie zakazu do dnia

1 stycznia 2017 r. umożliwi analizę wyników badań

prowadzonych w latach 2008–2011 przez polskie in-

stytuty naukowo-badawcze ze szczególnym uwzględ-

nieniem nawet mało istotnych statystycznie różnic

pomiędzy paszami GMO, a ich konwencjonalnymi

odpowiednikami; ocenę wyników przeprowadzonych

badań przez inne niezależne jednostki naukowe oraz

kontynuowanie badań wielopokoleniowych na zwie-

rzętach laboratoryjnych.

Należy podkreślić, że wyni-

ki badań, które dotychczas zostały przeprowadzone

w Instytucie Zootechniki – PIB w Krakowie przy

współudziale Państwowego Instytutu Weterynaryj-

nego w Puławach – PIB, nie wykazały szkodliwego

wpływu tych pasz na zdrowie zwierząt, ludzi i na

Zgodnie z przepisami Unii Europejskiej genetycz-

nie zmodyﬁkowanyorganizmprzeznaczonydoużyt-

ku paszowego, pasza zawierająca lub składająca się

z GMO, pasza wyprodukowana z GMO mogą być

wierają szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi, zwie-

rząt oraz dla środowiska naturalnego (art. 16 ust. 1

lit. a rozporządzenia nr 1829/2003).

Ponadto w Unii Europejskiej obowiązuje określo-

na procedura dotycząca wprowadzania do obrotu or-

ganizmów genetycznie zmodyﬁkowanych,aPolska,

jako kraj członkowski zobowiązana jest przestrzegać

obowiązującego w tym zakresie prawa.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz z trak-

tatową zasadą swobodnego przepływu towarów pań-

stwa Unii Europejskiej nie mogą zakazywać, opóź-

niać lub utrudniać wprowadzania do obrotu takich

GMO, które zostały wprowadzone do obrotu zgodnie

z procedurą, z wyjątkiem bardzo restrykcyjnie okre-

ślonych sytuacji, w których państwo członkowskie

nego organizmu zmodyﬁkowanego genetycznie na

dzi, zwierząt lub jest niebezpieczne dla środowiska.

Polityka Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi

wobec problemu stosowania GMO w paszach jest zgod-

na z ramowym stanowiskiem rządu RP z 2008 r.,

zgodnie z którym rząd RP będzie dążył do tego, by

instytucji Unii Europejskiej, będzie wyrażał negatyw-

ne stanowisko w zakresie zezwalania na wprowadza-

dukty.

Jednocześnie, mając na względzie obowiązki

wynikające z członkowstwa Polski w Unii Europej-

skiej, rząd RP deklaruje przestrzeganie obowiązują-

cego prawa Unii Europejskiej w tym zakresie.

Obecnie Polska nie ma realnych możliwości cał-

kowitego zastąpienia śruty sojowej innymi alterna-

tywnymi produktami białkowymi pochodzenia kra-

jowego, a jej substytucja jest mocno ograniczona

czynnikami uprawowymi i czynnikami żywieniowy-

mi.

Zastąpienie śruty sojowej innym materiałem pa-

szowym poprzez zwiększenie w Polsce areału uprawy

roślin strączkowych, tj. grochu, bobiku, peluszki, łu-

2568

binu, na cele paszowe jest ograniczone i od wielu lat

Głównymi czynnikami ograniczającymi zaintere-

sowanie rolników uprawą roślin strączkowych jest

przede wszystkim duża zawodność plonowania.

Jed-

nakże ich uprawa przynosi inne wymierne korzyści

w latach następnych, gdyż doskonale wzbogaca glebę

w masę organiczną i składniki pokarmowe, zwłasz-

cza przez wiązanie azotu z powietrza.

Celem nadrzędnym dla rządu jest opracowanie

i wdrożenie rozwiązań systemowych umożliwiają-

cych stopniowe odchodzenie od stosowania w żywie-

niu zwierząt pasz pochodzących z roślin genetycznie

modyﬁkowanychizastępowanieichpaszamipocho-

dzącymi z upraw roślin białkowych krajowego pocho-

dzenia.

Działania podjęte w tym kierunku przez re-

sort można podzielić na dwa główne zagadnienia:

1.

Wsparcie specjalne, wynikające z płatności ob-

szarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych

bezpośrednio dla rolników, do którego zaliczamy

m.in. dopłaty do materiału siewnego kategorii: eli-

tarny lub kwaliﬁkowany, realizowane ze środków

ﬁnansowychdostępnychwramachpomocydemini-

mis, uzupełniającą płatność obszarową (UPO) w ra-

mach uprawy niektórych roślin wysokobiałkowych

oraz strączkowych,

2.

Zwiększenie wykorzystania rodzimych surow-

ców białkowych w produkcji pasz, przy uwzględnie-

niu aspektów ekonomicznych, żywieniowych oraz

prośrodowiskowych, w ramach którego realizowany

jest program wieloletni o charakterze naukowo wdro-

żeniowym „Ulepszanie krajowych źródeł białka ro-

ślinnego, ich produkcji, systemu obrotu i wykorzy-

stania w paszach”.

Odnosząc się bezpośrednio do kwestii odmian po-

pulacyjnych soi i jej powierzchni upraw w Polsce,

uprzejmie informuję, że do krajowego rejestru wpi-

sane zostały dwie odmiany: w 1992 r. odmiana Alda-

na oraz w 2002 r.

Augusta.

Ponadto w obrocie mogą znajdować się odmiany

Jutro, Mazovia, Nawiko i Progres, a także wszystkie

odmiany znajdujące się we Wspólnotowym Katalogu

w innych państwach członkowskich UE.

Od ubiegłego roku w badaniach rejestrowych

Centralnego Ośrodka Badania Odmian Roślin

jest właścicielem szeroko dyskutowanej ukraińskiej

odmiany Annushka, wpisanej do krajowego rejestru

w Wielkiej Brytanii).

W bieżącym sezonie do tzw. ba-

dań rozpoznawczych odmian z CCA zgłoszono dodat-

kowo francuską odmianę Klaxon.

w sześciu doświadczeniach usytuowanych na połu-

dniu kraju, tj. woj.: dolnośląskim, opolskim, śląskim,

podkarpackim i lubelskim, dając średnie plony w wy-

sokości od 24 do 33 dt/ha.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie

z danymi GUS zamieszczonymi w publikacji pt.

„Użytkowanie gruntów, powierzchnia zasiewów i po-

głowie zwierząt gospodarskich w Polsce 2011 r.” po-

wierzchnia upraw soi w Polsce wyniosła 207 ha.

Ogó-

łem w 2011 r. w Polsce soję uprawiało 1166 gospo-

darstw, w tym 1162 gospodarstwa indywidualne.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że obec-

nie w Polsce nie ma możliwości pełnego zastąpienia

śruty sojowej GMO innymi surowcami paszowymi

bez wzrostu kosztów pasz i obniżenia efektywności

produkcji zwierzęcej, przede wszystkim drobiu rzeź-

nego, jaj i trzody chlewnej.

Reasumując, wzrost cen pasz oznacza spadek

opłacalności produkcji, który w pierwszej kolejności

centów w sektorze drobiarskim, ponieważ produ-

cenci ci prowadzą intensywną produkcję opartą

w całości na gotowych zakupionych paszach.

Należy

podkreślić, że pogorszenie opłacalności dotyczyłoby

również mniejszych producentów oraz sektor ho-

dowców trzody chlewnej, którzy stosują w tuczu

trzody duże ilości koncentratów białkowych i mie-

szanek paszowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie zmiany algorytmu

podziału subwencji oświatowej

dla miejscowości o liczbie mieszkańców

niewiele przekraczającej 5 tys. (7661)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Mirosława Antoniego Pawlaka, posła

w sprawie zasad podziału części oświatowej subwen-

cji ogólnej, w szczególności w odniesieniu do miast,

w których liczba mieszkańców nieznacznie przekra-

cza liczbę 5 tys., uprzejmie informuję, co następuje.

2569

obok dochodów własnych jednostek samorządu tery-

– w ramach wskaźnika korygującego Di – dla uczniów

Powyższe parametry algorytmu oparte są na

kryterium administracyjnym miejscowości, w któ-

rych zlokalizowane są szkoły.

Przekroczenie liczby

mieszkańców poszczególnych miejscowości, w któ-

rych zlokalizowane są szkoły (powyżej 5 tys. miesz-

kańców) skutkuje brakiem możliwości zastosowania

wagi P

1

i R.

Kwota standardu ﬁnansowegoA,czylikwotasub-

Waga P

1

w znaczącym stopniu determinuje po-

dział subwencji.

Podwyższa środki budżetowe prze-

kazywane gminom wiejskim i małym miastom, gdyż

średni oddział klasowy jest w nich mniejszy niż w mia-

2570

stach (wielkość oddziału klasowego jest istotnym

czynnikiem wpływającym na koszt edukacji i wiel-

kość wydatków oświatowych na ucznia).

Jednakże

tylko częściowo spełnia tę funkcję, ponieważ nie

uwzględnia faktycznego zróżnicowania wielkości od-

działu klasowego ani faktycznego zróżnicowania za-

możności gmin i małych miast.

Stosowanie tej samej

wagi do uczniów wszystkich szkół podstawowych

nie uznanych za tereny wiejskie oraz małe miasta nie

wydaje się w pełni uzasadnione, gdyż wielkość od-

działu klasowego w szkołach podstawowych i gimna-

zjach na wsiach i w małych miastach jest różna.

W Ministerstwie Edukacji Narodowej realizo-

wany jest projekt współﬁnansowany przez Unię

runku zmian algorytmu podziału subwencji oświa-

towej.

W szczególności rozważono możliwości zmia-

ny charakteru wagi P

1

cjonalny – uwzględniający wpływ gęstości zaludnie-

sytuacji w algorytmie podziału części oświatowej

rialnego w roku 2012 pozostawiono wagę P

1

bez

nad modyﬁkacjąalgorytmupodziałuczęścioświato-

wej subwencji ogólnej.

Z poważaniem

Minister

Krystyna Szumilas

w sprawie tragicznej sytuacji ﬁnansowej

komend straży pożarnych w woj. opolskim

(7662)

nej sytuacji ﬁnansowej komend straży pożarnych

w województwie opolskim uprzejmie informuję, że

wydatki jednostek Państwowej Straży Pożarnej

(PSP) pokrywane są z dwóch części budżetu pań-

stwa, tj. części 42: Sprawy wewnętrzne, której dys-

części 85: Budżety wojewodów, której dysponentami

są poszczególni wojewodowie.

W ramach części 42. budżetu państwa ﬁnansowa-

ne są wydatki Komendy Głównej PSP, szkół PSP

i Centralnego Muzeum Pożarnictwa, a także udzie-

lane są dotacje dla Związku Ochotniczych Straży Po-

żarnych, jednostek ochotniczych i zakładowych stra-

ży pożarnych włączonych do krajowego systemu ra-

towniczo-gaśniczego i Szkoły Głównej Służby Pożar-

niczej w Warszawie.

Środki na ﬁnansowaniezadańPaństwowejStra-

wydatków przekazywanego przez ministra ﬁnansów

na dany rok.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z obowiązującym try-

bem i zasadami prac nad ustawą budżetową wojewo-

dowie, w ramach ustalonego przez ministra ﬁnansów

limitu wydatków, określają środki dla poszczegól-

nych dysponentów im podległych, w tym komendan-

ta wojewódzkiego PSP w zakresie wydatków komen-

dy wojewódzkiej PSP oraz wysokość dotacji dla ko-

mend powiatowych lub miejskich PSP.

Poszczególni wojewodowie jako dysponenci środ-

ków budżetowych otrzymują na podstawie zatwier-

dzonych przez Radę Ministrów wskaźników makro-

ekonomicznych kwoty limitów wydatków budżeto-

wych, w tym kwoty dla jednostek Państwowej Straży

Pożarnej w celu opracowania projektu budżetu.

W trak-

cie prac planistycznych nad ustawą budżetową woje-

woda może zatem wystąpić do ministra ﬁnansów

o zwiększenie środków ﬁnansowych.

Warto również wskazać, że dysponenci części bu-

dżetowej w ramach wolnych środków mogą w trakcie

roku zwiększyć przyznany limit, w tym limit środ-

ków z przeznaczeniem na wydatki rzeczowe.

Zgodnie

niem ust. 5 ww. ustawy, w ramach danej części i dzia-

łu budżetu państwa.

Niezależnie od powyższego pragnę poinformować,

że minister spraw wewnętrznych, mając na uwadze

konieczność zabezpieczenia właściwego poziomu re-

alizacji ustawowych zadań przez jednostki PSP oraz

kierując się troską o terminową wypłatę obligatoryj-

nych należności i świadczeń, złożył pisemną dekla-

rację poparcia podejmowanych przez wojewodę dzia-

łań w celu zwiększenia budżetów jednostek Państwo-

wej Straży Pożarnej województwa opolskiego.

Podob-

ną deklarację w przedmiotowej sprawie złożył także

komendant główny PSP.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

2571

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie przeciwdziałania aktom wandalizmu

na przykładzie zamalowania tablic

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

nr SPS-023-7672/12, nadesłanego do Ministerstwa

Sprawiedliwości w dniu 8 sierpnia 2012 r., przy któ-

ma Rybakowicza w sprawie umorzenia śledztwa

w sprawie zamalowania tablic i pomnika w Puńsku,

uprzejmie informuję, co następuje.

Minister sprawiedliwości również nie posiada in-

formacji na temat ilości spraw dotyczących aktów

wandalizmu na podłożu nacjonalistycznym umorzo-

nych przez prokuratury w całej Polsce od początku

roku 2012.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że kopię przed-

w sprawie szkoleń funkcjonariuszy

Straży Granicznej na śmigłowcu EC-120 (7680)

sma z dnia 8 sierpnia 2012 r. (sygn.

SPS-023-7680/

riuszy Straży Granicznej na śmigłowcu EC-120,

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

projekt: FGZ-07-3512 „Podnoszenie kwaliﬁkacjisłużb

realizujących zadania związane z ochroną granicy

kładał wyszkolenie od podstaw 5 pilotów śmigłowco-

czonego na realizację przedmiotowego zadania wyło-

niono wykonawcę, który złożył najkorzystniejszą

przedmiotowego szkolenia opisując przedmiot zamó-

*

)

2572

Jednocześnie informuję, że realizacja przedmio-

dowództwa Sił Powietrznych nie była możliwa, z uwa-

ośrodkami certyﬁkowanymiprzezpaństwowąwła-

dzę lotniczą – Urząd Lotnictwa Cywilnego, zgodnie

z międzynarodowymi przepisami lotniczymi JAR-

-FCL 2 dotyczącymi licencjonowania pilotów śmi-

głowcowych.

Przeprowadzenie takiego szkolenia

pilota śmigłowcowego CPL(H).

Zaznaczyć w tym

przez Państwowy Nadzór Lotniczy.

kat nr PL/TRTO-27.

dzeniu szczegółowych analiz Straż Graniczna wstęp-

nie planuje zakup nowych śmigłowców o parametrach

w sprawie pracy nad rozporządzeniem

obniżającym limit obrotów wprowadzających

kasy ﬁskalne do 20 tys. zł(7681)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

znak: SPS-023-7681/1, interpelację pana posła Ada-

niem w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia

mie informuję.

Problematyka stosowania przez podatników kas

rejestrujących do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot

podatku należnego regulowana jest przez art. 111

nie z art. 111 ust. 1 ww. ustawy obowiązek ewiden-

cjonowania obrotów i kwot podatku należnego przy

na rzecz osób ﬁzycznychnieprowadzącychdziałalno-

ust. 8 ww. ustawy, minister ﬁnansówmożewprowa-

dzić, w drodze rozporządzenia, na czas określony,

zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przy za-

stosowaniu kas rejestrujących niektórych grup po-

datników oraz niektórych czynności, ze względu na

tów.

Korzystanie w latach 2011–2012 ze zwolnień

z obowiązku stosowania kas reguluje rozporządze-

nie ministra ﬁnansówzdnia26lipca2010r.wspra-

wie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji

W projektowanym akcie prawnym zrównano do

ust. 1 ww. ustawy dla podatników kontynuujących

i rozpoczynających dostawę towarów lub świadczenie

usług.

Skutki budżetowe wprowadzenia tej zmiany

są trudne do oszacowania, gdyż brak jest danych po-

zwalających na precyzyjne określenie, jaka liczba

czej oraz rolników ryczałtowych, ile kas każdy

wszystkim w jakim stopniu (w ujęciu kwotowym,

procentowym) zobligowanie podatnika do stosowa-

nia kasy wpłynie na zmniejszenie ukrywania przez

niego rzeczywistych obrotów.

Szacuje się jednak, że obniżenie limitu obrotu

uprawniającego do zwolnienia ze stosowania kas re-

jestrujących spowoduje objęcie obowiązkiem stoso-

wania kas rejestrujących od kilkudziesięciu do stu

kilkudziesięciu tysięcy podmiotów.

Podkreślenia wymaga, że skutków obejmowania

nowych podatników obowiązkiem stosowania kas re-

jestrujących w wyniku obniżania limitu pozwalają-

cego na korzystanie ze zwolnienia podmiotowego

z tego obowiązku nie można ograniczać tylko do

wpływów/strat budżetu państwa w ich wymiernym

charakterze.

Proponowane w projekcie zmiany mają

bowiem na celu zwiększenie rzetelności w prowadze-

niu przez podatników ewidencji dla celów podatku od

wą.

Ponadto prowadzenie ewidencji przy zastosowa-

niu kas rejestrujących zapewnia ochronę interesów

ekonomicznych konsumenta.

Dokumentowanie trans-

akcji nabycia towarów i usług paragonem ﬁskalnym

daje nabywcy możliwość sprawdzenia przez niego

prawidłowości przebiegu tej transakcji (prawidłowa

wartość sprzedaży, zastosowana stawka podatku,

kwota tego podatku zawarte na paragonie), a także

dochodzenie swoich praw z tytułu reklamacji.

W projektowanym rozporządzeniu, które regulu-

je zakres zwolnień na okres po 31 grudnia 2012 r.,

utrzymano generalnie katalog zwolnień przedmioto-

2573

wych z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zasto-

sowaniu kas rejestrujących, jaki obowiązuje w ww.

rozporządzeniu ministra ﬁnansów z dnia 26 lipca

2010 r.

W projekcie tym nie przewidziano jedynie,

dotychczas stosowanych, zwolnień o charakterze

czonych przez szkoły nauki jazdy.

o informację dotyczącą ilości ﬁrmwykorzystujących

obecny limit do ukrywania rzeczywistych obrotów,

uprzejmie informuję iż Ministerstwo Finansów nie

posiada danych statystycznych w tym zakresie.

Sza-

cowanie strat budżetu państwa w związku z ukry-

waniem dochodów w przypadku niestosowania kas

rejestrujących przez podatników jest utrudnione,

gdyż stosowna analiza musiałaby obejmować jedna-

kowe podmioty.

Dodatkowo należałoby uwzględnić

sytuację gospodarczą podmiotów w poszczególnych

okresach badawczych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

z wyłudzeniem zaliczek

przez agencje zatrudnienia (7688)

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

nr SPS-023-7688/12, nadesłanego do Ministerstwa

Sprawiedliwości w dniu 9 sierpnia 2012 r., przy któ-

nych z wyłudzeniem zaliczek przez agencje zatrud-

nienia, uprzejmie informuję, co następuje.

nej przez pana posła sprawie.

formacji na temat ilości spraw, które zostały umorzo-

ne przez prokuraturę z powodu niewykrycia spraw-

ców.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że kopię

przedmiotowego wystąpienia przekazano Prokura-

turze Generalnej celem stosownego rozpatrzenia

w sprawie serii wypadków awionetek

na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (7693)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

w serii wypadków awionetek na terenie RP (SPS-023-

-7693/12), uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Na wstępie chciałbym zauważyć, iż w branży lot-

niczej nie funkcjonuje pojęcie awionetka, które jest

określeniem potocznym i nie ma dokładnie sprecyzo-

wanego zakresu znaczeniowego.

Przyjąć można, iż

autorowi chodziło zapewne o małe samoloty tury-

styczne, sportowe, dyspozycyjne lub szeroko rozu-

miane lotnictwo ogólne (tzw. general aviation).

Lotnictwo, pomimo swojej stosunkowo krótkiej

historii, w porównaniu do innych gałęzi transportu

rozwinęło się w jedną z najważniejszych dziedzin ży-

cia człowieka.

Przemysł lotniczy związany z przewo-

zem komercyjnym, jak i z lotnictwem ogólnym wciąż

prowadzi kosztowne badania, aby zapewnić człowie-

kowi bezpieczeństwo w czasie odbywania podróży

w powietrzu.

Obserwowany ciągły rozwój lotnictwa ogólnego

w Polsce, jak i w Europie stawia przed prawodawcą,

władzą lotniczą oraz użytkownikami jeszcze większe

wyzwania.

Zadaniem Ministerstwa Transportu, Bu-

nictwa Cywilnego jest zapewnienie wysokiego pozio-

mu bezpieczeństwa przy wciąż rosnącej liczbie użyt-

kowników statków powietrznych.

Działalność proﬁlaktycznabezpieczeństwalotów

jest nakierowana w szczególności na zmianę mental-

ności i świadomości użytkowników polskiej prze-

strzeni powietrznej oraz na uświadomienie sobie za-

grożeń występujących w lotnictwie ogólnym.

Wciąż występujące zdarzenia lotnicze mogą sta-

nowić widoczne znaki istniejących zagrożeń i okolicz-

ności sprzyjających niepowodzeniu, a ignorowanie

*

)

2574

zagrożeń prowadzących do zaistnienia takich zda-

rzeń może doprowadzić do zwiększenia liczby wypad-

ków.

Jednocześnie zdarzenia lotnicze są niezmiernie

medialne i ich ciągłe nagłaśnianie wpływa na fałszy-

wy obraz poziomu bezpieczeństwa w lotnictwie ogól-

nym.

Wystarczy porównać statystyki bezpieczeństwa

w lotnictwie z innymi gałęziami transportu, aby

przekonać się, iż pomimo różnych nagłaśnianych

zdarzeń lotnictwo, w tym lotnictwo ogólne, jest bez-

piecznym środkiem transportu.

Bazowanie na informacjach o zdarzeniach lotni-

czych jest podstawą utrzymania wysokiego poziomu

świadomości o możliwych zagrożeniach bezpieczeń-

stwa lotów.

Badanie, analiza oraz upowszechnianie

informacji o zdarzeniach lotniczych ma na celu unik-

nięcie wystąpienia podobnych w przyszłości.

Ustalenie przyczyn zdarzenia oraz sformułowa-

nie zaleceń proﬁlaktycznychjestpodstawowymce-

lem działania komisji badających zdarzenia lotnicze

i należy zapewnić im takie środowisko prawne, aby

bez przeszkód mogły realizować swoje podstawowe

zadania.

Z informacji posiadanych przez MTBiGM wynika,

podobnie jak w latach ubiegłych, że podstawową

przyczyną wypadków lotniczych jest tzw. czynnik

ludzki.

Zgodnie z przyjętą klasyﬁkacją do grupy

czynnika ludzkiego zalicza się m.in. błędy techniki

pilotażu czy błędy w ocenie warunków meteorologicz-

nych.

Należy jednak tutaj zwrócić uwagę, że w grupie

tej znajdują się również takie czynniki, jak: niewła-

ściwe planowanie lotów, niewłaściwa obsługa tech-

niczna, niewłaściwe kierowanie i zarządzanie prze-

strzenią powietrzną oraz niewłaściwy nadzór nad

wykonywaniem operacji lotniczych.

Należy podkre-

ślić, że nie jest to specyﬁkątylkopolskiegolotnictwa,

lecz jak wynika z różnych statystyk i opracowań, jest

to tendencja światowa.

W zakresie regulacji dotyczących załóg lotniczych

jesteśmy na etapie wprowadzania poważnych zmian

systemowych.

Wynikają one ze stopniowego, notyﬁ-

kowanego Komisji Europejskiej, wprowadzania w ży-

załóg lotniczych.

Powyższy akt prawny reguluje wszelkie zagadnie-

nia związane ze szkoleniem, egzaminowaniem, bada-

niami lekarskimi oraz licencjonowaniem personelu

lotniczego (pilotów oraz personelu pokładowego) oraz

stanowi zbiór wymagań stawianych organizacjom

szkoleniowym, centrom medycyny lotniczej oraz ope-

ratorom szkoleniowych urządzeń symulacji lotu.

Do-

datkowo część ARA rozporządzenia określa wyma-

gania stawiane krajowym nadzorom lotniczym w ww.

zakresie, czyli w naszym przypadku Urzędowi Lot-

nictwa Cywilnego.

W ministerstwie trwają także prace nad zmianą

ustawy Prawo lotnicze mającej na celu zapewnienie

zgodności prawa krajowego Rzeczypospolitej Polskiej

z prawem Unii Europejskiej w zakresie badania wy-

padków i incydentów w lotnictwie cywilnym, tj. roz-

nym oraz zapobiegania im oraz uchylające dyrektywę

94/56/WE.

Obecnie prowadzone prace legislacyjne oraz cią-

gła działalność Urzędu Lotnictwa Cywilnego jako

władzy lotniczej powinny przełożyć się na wzrost bez-

pieczeństwa w lotnictwie cywilnym, jednak jak pod-

kreślono to wcześniej, wymaga to również zmiany

mentalności i świadomości użytkowników polskiej

przestrzeni powietrznej oraz uświadomienia sobie

zagrożeń występujących w lotnictwie ogólnym.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie wyników egzaminu gimnazjalnego

w woj. podlaskim (7697)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-7697/12) w sprawie wyników egzaminu gimna-

zjalnego w woj. podlaskim, uprzejmie wyjaśniam.

W kwietniu br. po raz pierwszy uczniowie przy-

stąpili do egzaminu gimnazjalnego w zmienionej for-

mule, dostosowanej do nowej podstawy programowej

kształcenia ogólnego.

Nowością było nie tylko wyod-

rębnienie poszczególnych przedmiotów, z których

przeprowadzony został egzamin, ale również jako-

ściowo inne od dotychczas stosowanych zadania eg-

zaminacyjne oraz sposób oceniania wypowiedzi pi-

semnych ucznia.

Zadania zastosowane na tegorocznym egzami-

nie gimnazjalnym odzwierciedlały zawarte w pod-

stawie programowej wymagania ogólne dotyczące

umiejętności złożonych, takich jak wnioskowanie,

argumentowanie, krytyczne myślenie, a nie tylko

wiedzę uczniów.

Natomiast ocenianie zadań otwartych (wypowie-

dzi pisemne ucznia) miało charakter holistyczny,

w którym istotny jest sposób rozumowania i docho-

dzenia do rozwiązania konkretnego zadania.

Wprowadzona w bieżącym roku nowa forma eg-

zaminu dała gimnazjalistom lepszą okazję wykaza-

nia się zdobytymi wiadomościami i umiejętnościami,

co pomoże im dokładniej poznać swoje mocne i słabe

2575

Wstępne informacje o wynikach egzaminu gim-

nazjalnego w 2012 r. przedstawione przez Centralną

Komisję Egzaminacyjną wskazują, że pierwszy rocz-

nik absolwentów zreformowanego gimnazjum zupeł-

nie dobrze poradził sobie z zadaniami nowego typu.

Duży odsetek gimnazjalistów opanował jedną z naj-

trudniejszych umiejętności ujętych w wymaganiach

mentowania.

Uczniowie dobrze poradzili sobie rów-

nież z większością zadań wymagających czytania

ziomie podstawowym i na poziomie rozszerzonym.

liści potwierdzili wysoką pozycję, jaką zajęli na świecie

pod względem umiejętności czytania i interpretacji

Zamieszczona na stronie Centralnej Komisji Eg-

zaminacyjnej (www.cke.edu.pl) ww. wstępna infor-

macja zawiera podstawowe dane statystyczne doty-

czące egzaminu gimnazjalnego 2012 r. oraz przykła-

dowe zadania z poszczególnych zakresów wraz z krót-

kim omówieniem.

Zadania zostały wybrane tak, aby

wskazać umiejętności, które gimnazjaliści opanowa-

li dobrze lub bardzo dobrze, oraz takie, które opano-

wali słabiej.

Jak wynika ze sprawozdania z egzaminu gimna-

zjalnego przeprowadzonego w 2012 r. w wojewódz-

twie podlaskim i warmińsko-mazurskim, opubliko-

wanym przez Okręgową Komisję Egzaminacyjną

w Łomży, średnie wyniki egzaminu gimnazjalnego

uzyskane przez gimnazjalistów w województwie

podlaskim są porównywalne do średnich wyników

w skali kraju.

Ostateczne wyniki tegorocznego egzaminu gim-

nazjalnego wraz z jego szczegółową analizą CKE za-

prezentuje w sprawozdaniu we wrześniu 2012 r.

Jednocześnie okręgowe komisje egzaminacyjne

(OKE) na spotkaniach z dyrektorami szkół, wizyta-

torami, doradcami oraz nauczycielami omawiają wy-

niki uzyskane w danym roku szkolnym na egzaminie

gimnazjalnym.

Aby pomóc uczniom i nauczycielom w przygoto-

waniu do egzaminu gimnazjalnego przeprowadzane-

go od 2012 r. w nowej formule, Centralna Komisja

Egzaminacyjna, przy współudziale okręgowych ko-

misji egzaminacyjnych, opracowała arkusze egzami-

nacyjne, na podstawie których gimnazja mogły prze-

prowadzić diagnozę wiadomości i umiejętności

uczniów klas trzecich.

Udział szkół w przeprowadzo-

nej diagnozie (7–9.12.2011 r.) był dobrowolny.

Przeprowadzenie takiej diagnozy planowane jest

również w roku szkolnym 2012/2013.

W związku z pytaniem dotyczącym doskonalenia

zawodowego nauczycieli informuję, że zgodnie z art. 70a

zm.) za zapewnienie nauczycielom odpowiedniego do-

skonalenia zawodowego są odpowiedzialne organy pro-

wadzące szkoły i placówki, które mają obowiązek wy-

sokości 1% planowanych rocznych środków przeznacza-

nych na wynagrodzenia osobowe nauczycieli.

Ze środków tych, zgodnie z rozporządzeniem mi-

ranie doskonalenia zawodowego nauczycieli pomiędzy

nia zawodowego doﬁnansowywanychześrodkówwy-

odrębnionych w budżetach organów prowadzących

cieli, uwzględniających przede wszystkim progra-

my rozwoju szkoły lub placówki oraz potrzeby ka-

drowe, a także plany rozwoju zawodowego poszcze-

gólnych nauczycieli.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 21 sierpnia 2012 r.

w woj. podlaskim (7698)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-7698/12) w sprawie wyników egzaminu matu-

ralnego w województwie podlaskim, uprzejmie wyja-

śniam.

Edukacji Narodowej w kwestii poprawienia wyników

egzaminu dojrzałości informuję, że jednostki podle-

2576

głe Ministerstwu Edukacji Narodowej, odpowiedzial-

ne za przygotowanie i przeprowadzenie sprawdzianu

i egzaminów, podejmują działania wspierające na-

uczycieli i uczniów w jak najlepszym przygotowaniu

Centralna Komisja Egzaminacyjna (CKE) na

rający szczegółowe informacje na temat zakresu, or-

ganizacji i przebiegu egzaminu maturalnego z po-

szczególnych przedmiotów oraz przykładowe zada-

— wszystkie arkusze egzaminacyjne z egzaminu

— w związku z wprowadzeniem obowiązkowego

egzaminu maturalnego z matematyki CKE publiku-

je również dodatkowe zadania z matematyki, które

nauczyciele mogą wykorzystać w przygotowaniu

Okręgowe komisje egzaminacyjne (OKE) przygo-

towują:

gotowaniu uczniów do egzaminu maturalnego.

W kwestii doskonalenia zawodowego nauczycieli

cielom odpowiedniego doskonalenia zawodowego są

odpowiedzialne organy prowadzące szkoły i placówki,

które mają obowiązek wyodrębniać w swoich budże-

tach środki na ten cel w wysokości 1% planowanych

rocznych środków przeznaczanych na wynagrodze-

nia osobowe nauczycieli.

W kwestii liceów proﬁlowanychorazuzupełniają-

cych liceów ogólnokształcących informuję, że ustawą

Nr 205, poz. 1206), przyjętą z inicjatywy poselskiej,

zostały wprowadzone zmiany systemu kształcenia

zawodowego i ustawicznego poprzez uelastycznienie

struktury kształcenia zawodowego i systemu po-

twierdzania kwaliﬁkacjiorazzwiększeniedostępno-

ści kształcenia zawodowego.

W wyniku wprowadzonych zmian funkcjonujące

obecnie licea proﬁlowane oraz uzupełniające licea

ogólnokształcące, począwszy od 1 września 2012 r.,

będą sukcesywnie wygaszane, poprzez odstąpienie

od rekrutacji do klasy pierwszej, z równoczesnym

zagwarantowaniem możliwości ukończenia szkoły

uczniom (słuchaczom) klas programowo wyższych.

Należy podkreślić, iż zmiany te są korzystne za-

równo dla absolwentów gimnazjów, jak i dla absol-

wentów zasadniczych szkół zawodowych.

Gimnazjaliści, którzy dotychczas wybierali liceum

proﬁlowane, będą teraz mogli wybrać albo liceum

ogólnokształcące, które skutecznie przygotowuje do

egzaminu maturalnego, albo jedną ze szkół prowa-

dzących kształcenie zawodowe i w wyniku jej ukoń-

czenia uzyskać przygotowanie do wykonywania kon-

kretnego zawodu.

Natomiast absolwenci zasadniczych szkół zawo-

dowych będą mogli zdobywać kolejne kwaliﬁkacje

zawodowe w elastycznych formach kwaliﬁkacyjnych

kursów zawodowych, a także uzyskać wykształcenie

średnie w liceum ogólnokształcącym dla dorosłych

w takim samym czasie, jak w obecnym stanie praw-

nym w uzupełniającym liceum ogólnokształcącym,

bowiem przepisy ustawy pozwalają im na kontynu-

owanie nauki od klasy drugiej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

2577

Odpowiedź

ministra edukacji narodowej

w sprawie uprawnień młodzieżowych rad gmin

(7703)

w sprawie uprawnień młodzieżowych rad gmin,

znak: SPS-023-7703/12, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

Odnosząc się do pytania dotyczącego podjęcia ini-

cjatywy legislacyjnej na rzecz wprowadzenia opisa-

nych w interpelacji zmian, uprzejmie informuję, że

w opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej nie ma

potrzeby wprowadzania nowych przepisów, które

nadawałyby dodatkowe uprawnienia młodzieżowym

radom gmin.

Istniejące w art. 5b ustawy z dnia

umożliwiają młodzieży wydawanie opinii zgodnie

z jej charakterem konsultacyjnym.

Dodatkowo można rozważyć powołanie młodzie-

żowej rady gminy w formie stowarzyszenia.

W takim

przypadku należy mieć na uwadze przewidziane

zm.) wymogi dotyczące wieku oraz zdolności do czyn-

ności prawnych członków stowarzyszenia (art. 3

ust. 2 i 3 ww. ustawy).

Stowarzyszenie istniejące jako

oddzielny podmiot prawny przy równoczesnym po-

siadaniu prawa wypowiadania się w sprawach pu-

blicznych (art. 1 ust. 3), może podejmować czynności

wskazane w interpelacji.

Należy przy tym podkreślić, że działalność mło-

dzieżowych rad gmin jest bardzo ważna z edukacyj-

nego punktu widzenia.

Przygotowuje młodych ludzi

do funkcjonowania w demokratycznym społeczeń-

stwie, pozwala współuczestniczyć w podejmowaniu

decyzji ich dotyczących.

Dzięki tej działalności roz-

wija się edukacja obywatelska przy jednoczesnym

przekazywaniu wiedzy służącej kształtowaniu sys-

temu wartości i stanowiącej racjonalną podstawę

przyjmowanych postaw obywatelskich.

Powstawanie

młodzieżowych rad gmin staje się źródłem inicjatyw

w sprawach jej dotyczących, umożliwia również szer-

sze niż dotąd promowanie idei społeczeństwa demo-

kratycznego wśród młodzieży.

Z wyrazami szacunku

Minister

w sprawie sytuacji małych szkół

na terenach wiejskich (7708)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

interpelację (nr SPS-023-7708/12) pani Marzeny

Okła-Drewnowicz i pana Lucjana Marka Pietrzczy-

ka, posłów na Sejm RP, w sprawie sytuacji małych

szkół na terenach wiejskich, uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

organizacją wychowania przedszkolnego dla dzieci

administracyjnych, w tym remontowanie obiektów

oświatowych.

Zadania oświatowe związane z zakła-

daniem, prowadzeniem, dotowaniem oraz utrzyma-

niem przez jednostki samorządu terytorialnego szkół

jednostek samorządu terytorialnego.

Jednym z do-

chodów samorządów terytorialnych jest część oświa-

towa subwencji ogólnej.

chowania zgodnie z zasadami przyjmowanymi w roz-

2578

nia przedszkolnego według zasad określanych co-

rocznie w rozporządzeniu ministra właściwego do

rialnego).

W celu doprecyzowania sposobu mierzenia skali

=0,38 dla uczniów

w ramach wskaźnika korygującego Di dla uczniów

styczną podziału subwencji i nie może uwzględniać

skutek ﬁnansowyzadańoświatowychwzasadniczy

bie i źródle ﬁnansowaniazadańoświatowych,wmyśl

konsekwencją podejmowanego przez te jednostki sze-

2579

turze zatrudnienia nauczycieli, w podziale na stopnie

awansu zawodowego, w szkołach i placówkach oświa-

spadku liczby uczniów (z 7 477,0 tys. – stan na 30 wrze-

wej na rok 2012 zostały ustalone po przeprowadzeniu

uzgodnień z ministrem właściwym do spraw ﬁnansów

publicznych oraz ze stroną samorządową Zespołu ds.

internetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej (www.

men.gov.pl).

W związku z powyższym zainteresowane

wać do MEN z wnioskami, spełniającymi wymogi

oświatowej, o zwiększenie części oświatowej subwencji

Natomiast, aby zapobiec likwidacji małych szkół

zm.), wprowadzono zapisy umożliwiające przekaza-

nie szkoły samorządowej do prowadzenia innemu

podmiotowi.

Samorząd terytorialny może przekazać

szkołę, jeżeli:

— uzyska, w związku z zamiarem przekazania,

pozytywną opinię kuratora oświaty.

uchwały.

W latach 2009–2011 na podstawie art. 5

Z wyrazami szacunku

Minister

Krystyna Szumilas

za świadectwa szkolne (7832)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-7832/12) w sprawie praktyk pobierania opłat za

świadectwa szkolne, uprzejmie informuję.

Pobieranie opłat za świadectwa szkolne oraz nie-

wydawanie świadectw z powodu niewniesienia opłat

tzw. obiegówce jest niezgodne z prawem.

Minister-

stwo Edukacji Narodowej co jakiś czas przypomina

kuratorom oświaty i dyrektorom szkół o obowiązu-

jących w tym zakresie unormowaniach prawnych.

15 czerwca br. zamieszczono na stronach interneto-

wych Ministerstwa Edukacji Narodowej komunikat

pt. Wstrzymywanie uczniom wydawania świadectw

jest niedopuszczalne.

opłat i uzależnienia od ich uiszczenia wydania świa-

Ponadto w § 26 ust. 1 rozporządzenia ministra

2580

szkolnych stanowi, iż: „świadectwa, odpisy świadectw

danie w trybie nadzoru pedagogicznego każdej skar-

gi dotyczącej stosowania w szkole/placówce niedo-

puszczalnych praktyk dotyczących niewydawania

świadectw.

Z informacji przekazanych Ministerstwu Eduka-

cji Narodowej przez kuratorów oświaty wynika, że

zdarzały się na terenie niektórych województw bar-

dzo sporadyczne przypadki niedozwolonych praktyk

w omawianym zakresie, ale po interwencji kuratorów

oświaty zostały one wyeliminowane.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdz