corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

(trzeci dzień obrad)

Warszawa

Zmiana porządku dziennego

Punkt 29. porządku dziennego: Przedsta-

wstania Teatru Polskiego w Warszawie

Punkt 23. porządku dziennego: Sprawo-

przestrzennym – trzecie czytanie

Głosowanie

o środkach ochrony roślin – trzecie

czytanie

Głosowanie

Punkt 16. porządku dziennego: Wniosek

Punkt 5. porządku dziennego: Sprawo-

Głosowanie

Punkt 6. porządku dziennego: Sprawozda-

Poseł Sprawozdawca Teresa Piotrowska.

.

.

.

.

235

Głosowanie

Punkt 7. porządku dziennego: Sprawozda-

rotu oraz o spółkach publicznych oraz

str. str.

TREŚĆ

32. posiedzenia Sejmu

str. str.

Punkt 9. porządku dziennego: Sprawo-

Głosowanie

Sprawy formalne

Minister Sprawiedliwości Jarosław Gowin.

.

.241

Punkt 18. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 19. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 20. porządku dziennego: Pierwsze

Głosowanie

Punkt 21. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 22. porządku dziennego: Sprawo-

średniego (cd.)

Głosowanie

Punkt 26. porządku dziennego: Pierwsze

du osobowego Komisji Nadzwyczajnej

Głosowanie

Punkt 27. porządku dziennego: Zmiany

wiona przez Radę Ministrów informa-

cja o funkcjonowaniu centrów i klubów

integracji społecznej dla Sejmu

i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej wraz

ze stanowiskiem Komisji Polityki Spo-

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

Porządek dzienny

str. str.

i Wanda Nowicka)

Marszałek:

skiego.

Nie ma komunikatów.

Dziękuję bardzo.

Proszę Wysoką Izbę o powstanie.

(Zebrani wstają)

Posłowie!

Po raz kolejny przypadł mi przykry obo-

wiązek poproszenia Wysokiej Izby o uczczenie minu-

tą ciszy osoby, która już na zawsze od nas odeszła.

Wiele ze zgromadzonych osób, pań i panów posłów,

miało okazję osobiście znać Kardynała Józefa Glempa.

Prymas Senior swoją obecnością uświetniał ważne

państwowe wydarzenia, często również towarzyszył

nam w czasie spotkań opłatkowych, dzieląc się sym-

bolicznym chlebem oraz dobrym i rozważnym słowem.

Był świadkiem historii.

Żył i pracował w najbar-

dziej burzliwych i przełomowych czasach.

Urodził się

w odrodzonej Polsce, przeżył koszmar II wojny świa-

towej i lat stalinizmu.

W trudnym okresie PRL-u

powołał Prymasowski Komitet Pomocy Osobom Po-

zbawionym Wolności i ich Rodzinom.

Tysiące osób

uzyskało wówczas jakże potrzebne wsparcie i pomoc.

Po roku 1989 czynnie włączył się w budowanie

demokracji.

Za zasługi dla Polski Kardynał Józef

Glemp został odznaczony najwyższym państwowym

odznaczeniem – Orderem Orła Białego.

Szanowne Panie Posłanki!

Szanowni Panowie

Posłowie!

Uczcijmy minutą ciszy pamięć Prymasa

Seniora Księdza Kardynała Józefa Glempa.

(Chwila ciszy)

nie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci.

Wieczny

Dziękuję.

upamiętnienia powstania Teatru Polskiego w War-

szawie.

miętnienia powstania Teatru Polskiego w War-

szawie (druk nr 1055).

222

Punkt 23. porządku dziennego – głosowanie

Wysoki Sejmie!

Odczytam tekst projektu uchwały.

(Zebrani wstają)

wie upamiętnienia powstania Teatru Polskiego w War-

szawie

W dniu 29 stycznia 2013 roku mija sto lat od

otwarcia Teatru Polskiego w Warszawie.

Teatr ten

pod kierownictwem Arnolda Szyfmana, który był

inicjatorem założenia Teatru i jego twórcą, zyskał

miano pierwszej sceny teatralnej w Polsce.

Teatr

Polski w Warszawie był wielokrotnie odznaczany za

wkład w rozwój polskiej kultury i sztuki teatralnej.

Przetrwał on pożar i dwie wojny światowe, a na jego

deskach występowało wielu znakomitych aktorów,

przyczyniając się do rozpowszechniania kultury

w naszym kraju.

Dlatego w setną rocznicę powstania Teatru Pol-

skiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje hołd

twórcom tej ważnej dla wszystkich Polaków sceny

teatralnej i zwraca się o upamiętnienie dnia otwarcia

Teatru – 29 stycznia 1913 roku, jako daty istotnej dla

polskiej kultury”.

(Oklaski)

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 23.

nr 837, 950 i 950-A) – trzecie czytanie.

Pan poseł Józef Racki, proszę.

Poseł Sprawozdawca Józef Racki:

czytania zostały złożone dwie poprawki do projektu

rowaniu przestrzennym, druk nr 837.

Komisja Infra-

struktury przyjęła poprawki i rekomenduje Wysokiej

Marszałek:

Komisje w dodatkowym sprawozdaniu przedsta-

Wszystkie poprawki zgłoszono do art. 1 zawiera-

jącego zmiany w ustawie o planowaniu i zagospoda-

rowaniu przestrzennym.

W 1. poprawce do art. 17 pkt 11 wnioskodawcy

Komisje wnoszą o przyjęcie tej poprawki.

proponują, aby uwagi do projektu planu miejscowego

wniesione poprzez profil zaufany ePUAP lub elektro-

niczną skrzynkę podawczą traktować również, obok

wniesionych za pomocą podpisu elektronicznego, jako

wniesione na piśmie.

Komisje wnoszą o przyjęcie tej poprawki.

wstrzymujących się.

nalnej, wraz z przyjętymi poprawkami, zechce pod-

nym.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 24.

958 i 958-A) – trzecie czytanie.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Podczas drugiego

czytania projektu o numerze 740, ustawa o środkach

ochrony roślin, zostało zgłoszonych siedem poprawek

misja te poprawki rekomenduje pozytywnie.

Dziękuję.

Marszałek

223

Punkt 24. porządku dziennego – głosowanie

Marszałek:

Komisja przedstawia w dodatkowym sprawozda-

wnioskodawcy proponują określić języki, w jakich

przedkłada się wnioski, dokumentację oraz sprawo-

zdania, o których mowa w tych przepisach.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

przeciwnego zdania było 194 posłów, przy braku gło-

Przystępujemy do głosowania.

mujących się.

Stwierdzam, że Sejm wniosek mniejszości przyjął.

wnioskodawcy proponują, aby ocenę i uwagi, o któ-

rych mowa w tym artykule, sporządzać w języku

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

przeciwnego zdania było 183 posłów, przy braku gło-

tu ustawy wnioskodawcy proponują, aby przepis ten

nie dotyczył okresu przed podjęciem opracowania

oceny lub uwag.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

przeciwnego zdania było 191 posłów, 18 posłów

projektu ustawy wnioskodawcy proponują zmiany

m.in. w zakresie katalogu osób, których dotyczy

oświadczenie określone w tym przepisie.

Przystępujemy do głosowania.

projektu ustawy wnioskodawcy proponują zmianę

zasad powoływania i odwoływania członków Komisji

do spraw Środków Ochrony Roślin.

Przystępujemy do głosowania.

W 4. wniosku mniejszości do art. 14 ust. 1 projek-

tu ustawy wnioskodawcy proponują, aby posiadacz

zezwolenia na wprowadzanie środka ochrony roślin

do obrotu mógł przekazać innemu podmiotowi speł-

niającemu warunki określone w tym zezwoleniu, na

podstawie umowy, uprawnienia i obowiązki wynika-

jące z tego zezwolenia.

Przystępujemy do głosowania.

W 5. wniosku mniejszości do art. 15 ust. 4 projektu

rych mowa w ust. 2 pkt 2 tego artykułu, uiszczać przed

dokonaniem czynności na rachunek urzędu obsługu-

jącego ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Przystępujemy do głosowania.

224

W 4. poprawce do art. 21 projektu ustawy wnio-

skodawcy proponują w pkt 2 skreślić lit. c.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

przeciwnego zdania było 188 posłów, przy 2 głosach

wstrzymujących się.

W 6. wniosku mniejszości do art. 24 projektu usta-

wy wnioskodawcy proponują, aby środek ochrony ro-

ślin wprowadzony do obrotu mógł pozostać w obrocie

i być stosowany tylko do końca terminu jego ważności.

7. do 9.

Nad tymi wnioskami będziemy głosować łącznie.

Przystępujemy do głosowania.

sków mniejszości od 6. do 9., zechce podnieść rękę

W 5. poprawce do art. 29 projektu ustawy wnio-

skodawcy proponują, aby wprowadzanie do obrotu

chemicznych substancji czynnych, sejfnerów, syner-

getyków oraz składników obojętnych odbywało się

zgodnie z przepisami o substancjach chemicznych

i ich mieszaninach.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

wstrzymujących się.

W 6. poprawce do art. 35 ust. 1 projektu ustawy

wnioskodawcy proponują inne zasady stosowania

środków ochrony roślin.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

wstrzymujących się.

W 7. poprawce do art. 35 ust. 6 projektu ustawy

wnioskodawcy proponują zmianę wytycznych do roz-

porządzenia, o którym mowa w tym przepisie.

wstrzymujących się.

w brzmieniu proponowanym przez Komisję Rolni-

przeciwnego zdania było 5 posłów, 144 posłów wstrzy-

mało się od głosu.

ochrony roślin.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 25.

nictwa oraz Komisji Samorządu Terytorialnego

i 1009-A) – trzecie czytanie.

Szanowna Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Wy-

soka Izbo!

Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie

połączonych Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów

senackiej inicjatywy zmiany ustawy o utrzymaniu

druki nr 1000, 1009, 1009-A.

Podczas drugiego czytania złożone zostały cztery

poprawki.

W komisji została wycofana jedna popraw-

ka, pozostały trzy.

Chciałbym państwa poinformo-

wać, że w opinii Ministerstwa Spraw Zagranicznych

Marszałek

225

dotyczącej 1. poprawki czytamy, że jest ona w części

niezgodna z prawem Unii Europejskiej.

Komisja rekomenduje w głosowaniu zdecydowaną

większością głosów odrzucenie wszystkich trzech

poprawek.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Komisje przedstawiają w dodatkowym sprawo-

nowe brzmienie art. 1 projektu ustawy nowelizującej

zawierającemu zmiany w ustawie o utrzymaniu czy-

Przyjęcie tej poprawki spowoduje bezprzedmioto-

klub Sojusz Lewicy Demokratycznej.

Jeszcze jedna uwaga.

Czas na zadanie pytania

Poseł Zbyszek Zaborowski:

rząd, co powie tym samorządom, które inwestują we

własne spółki gminne, wykorzystują w tym celu często

unijne pieniądze, czasami budują cały system gospo-

darki odpadami komunalnymi, inwestują również

sprzęt do odbioru tych odpadów, a które wystartują

w przetargu, przegrają go – co jest bardzo możliwe

w sytuacji, kiedy w Polsce nagminny jest zwyczaj za-

trudniania przy śmieciach ludzi na śmieciowych umo-

wach – i następnie instytucje państwowe zażądają

zwrotu unijnych dotacji, ponieważ efekt ekologiczny

i trwałość projektu nie została utrzymana.

Bardzo proszę nie zasłaniać się niezgodnością

z prawem Unii Europejskiej, ponieważ biuro legisla-

cyjne rządu takie rozwiązanie uznało za zgodne

z prawem Unii Europejskiej, a resort spraw zagra-

nicznych zastanawia się tylko, co będzie, jak taka

spółka będzie sprywatyzowana.

(Dzwonek) Nie po to

wójt inwestuje w tę spółkę, powierza jej prowadzenie

tej sprawy, żeby potem ją prywatyzować.

Równie do-

brze mogę zapytać, co się stanie…

Marszałek:

Poseł Zbyszek Zaborowski:

...jak Ministerstwo Spraw Zagranicznych zostanie

sprywatyzowane.

Marszałek:

Poseł Zbyszek Zaborowski:

I od razu argumenty konstytucyjne...

Marszałek:

Nie, to już po czasie, niestety.

Była minuta, taka

jest umowa.

Poseł Zbyszek Zaborowski:

Ale to jest sprawa bardzo ważna dla wszystkich

obywateli.

(Oklaski)

Marszałek:

Dżentelmeni dotrzymują umów.

Dziękuję bardzo.

poprawki jest dziwny upór rządu, stąd pytanie.

Dla-

czego przy implementacji prawa unijnego, na które

się państwo powoływali, w tym akurat wypadku pań-

stwo robią wyjątek?

Nie stosujecie takich samych

przepisów, jakie stosowane są w całej Unii Europej-

skiej, gdzie samorząd swobodnie może decydować,

w jaki sposób wykonuje swoje zadania, w tym między

innymi odbiera śmieci.

Druga kwestia.

Pan minister Woźniak w trakcie

debaty zasugerował, że samorządy powinny tak kon-

struować przetargi, aby ich wynik był zadowalający

dla samorządów i jednostek przez te samorządy pro-

wadzonych.

Czy tak ma wyglądać realizacja prawa w Pol-

sce, że samorządy mają manipulować przetargami?

I element ostatni.

Dlaczego państwo całościowo

zgodzili się na bardzo szybką nowelizację ustawy,

chociaż przez wiele miesięcy Ministerstwo Środowi-

ska mówiło, że żadnej nowelizacji nie będzie?

Ta zo-

stała wymuszona przez samorządy tak naprawdę,

które domagały się innych sposobów naliczania opłat

za wywóz odpadów.

W tym akurat wypadku państwo

nie chcą, chociaż jest wniosek do Trybunału Konsty-

tucyjnego.

(Oklaski)

Poseł Sprawozdawca Tadeusz Arkit

226

Marszałek:

pytanie do pana premiera.

Dlaczego te śmieci zbiera-

liście półtora roku i w ciągu 2 tygodni chcecie wpro-

wadzić tę nowelizację?

Po drugie, skąd te poprawki,

które chcecie składać, mówię do Sojuszu Lewicy De-

mokratycznej, dotyczące nieudzielania zamówień

publicznych dla samorządów?

Chcecie wprowadzać

deale kolejne?

I na koniec, panie premierze: posprzą-

tajcie po sobie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

kita.

Poseł Tadeusz Arkit:

Dziękuję bardzo.

W imieniu klubu chciałbym przede wszystkim powie-

dzieć wszystkim państwu, że teraz będziemy głoso-

wać nad poprawkami, natomiast inicjatywa senacka

w całości będzie przyjęta zgodnie z oczekiwaniami

większości samorządów – dotycząca możliwości ge-

neralnie bardziej elastycznego ustalania cen.

Kilka słów tylko na temat kontrowersyjnych prze-

targów.

Szanowni państwo, w Unii Europejskiej –

mam nadzieję, że i u nas, w kraju, tak przynajmniej

powinno być – zasadą jest przetarg, a wyjątkiem jest

odstępstwo od przetargu.

58% usług świadczonych

na rynku komunalnym w zakresie gospodarki komu-

nalnej, odpadów komunalnych jest realizowanych

przez podmioty prywatne.

50 mln mieszkańców

mieszkających w spółdzielniach i we wspólnotach

zleca w trybie przetargowym wywóz odpadów.

Tak

jest teraz, szanowni państwo.

I dwa cytaty, z pytaniem, skąd to są cytaty.

„Takie

rozwiązanie jest zgodne z zasadą odpowiedzialności

gmin...

(Głos z sali: Co z tymi dżentelmenami jest?)

...za zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkań-

ców, szanujący zasadę wolnej konkurencji tryb prze-

targowy zlecania zadań”.

Jest to cytat ze stanowiska

strony samorządowej...

(Gwar na sali)

Pani marszałek...

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Przepraszam bardzo, ale państwo wyraźnie prze-

szkadzają, pani marszałek.

Ja chciałbym dokończyć.

Marszałek:

Proszę kontynuować, bo już za chwilę minie panu

czas.

(Głos z sali: Już minął.)

Poseł Tadeusz Arkit:

Pani marszałek, krótko chciałbym powiedzieć, że

mam kilka cytatów, kilka dokumentów, które świad-

czą o tym, a często się podnosi, że strona samorządo-

wa wnosiła o zaniechanie przetargu.

Otóż zawsze

w trakcie konsultacji, od trzech lat, przedstawiciele

strony samorządowej bardzo mocno podkreślali, że

przetargi są zgodne z ich oczekiwaniami.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Podsekretarz Stanu

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Właściwie pan mi-

nister Arkit wyręczył mnie w dużej części w odpo-

wiedziach na pytania, które odnotowałem oczywiście

z uwagą.

Pozwolę sobie na odpowiedź po kolei, we-

dług kolejności zapytań.

W sprawie zapytania pana posła Zaborowskiego

są dwie kwestie.

Pierwsza, chciałbym to podkreślić,

dotyczy wyłącznie wywozu, a nie pełnego łańcucha

gospodarowania odpadami, chociaż za ten pełny łań-

cuch gospodarowania odpadami odpowiada gmina,

odpowiadają samorządy.

I tego dotyczy kontrowersja.

Zresztą tutaj jestem trochę w niezręcznej sytuacji, bo

mamy dokumentację od 25 marca 2009 r., kiedy to

ustawa była procedowana najpierw jako założenia,

później jako projekt.

Od 25 marca mamy pełną doku-

mentację stanowiska samorządów, które w pełni po-

pierały tryb przetargowy dotyczący wywozu.

Przy okazji w sprawie uwagi mojej wcześniejszej,

chyba była trochę źle odebrana moja sugestia – mia-

nowicie gminy mają prawo wskazać instalację gospo-

227

darowania odpadami, nie mają tylko prawa, zgodnie

z ustawą, wyłączyć trybu zamówienia publicznego,

czyli przetargu, na odbiór.

Natomiast w warunkach

przetargowych może być określona, i to jest jasno i pre-

cyzyjnie zapisane w ustawie, możliwość wskazania in-

stalacji, do której odpady mają być kierowane.

I w tym

sensie można dosyć swobodnie kształtować sam prze-

targ i warunki przetargu, dlatego że można wskazać,

bądź nie, instalację, która gospodaruje odpadami,

natomiast nie można wskazać firmy wywożącej.

W związku z tym strumień inwestycji, który został

skierowany na gospodarkę odpadami, a o którym

mówił pan poseł Zaborowski, w małym procencie do-

tyczy taboru wywozowego, ale w ogromnym budowy

instalacji, których wciąż jest za mało, zwłaszcza tych

spełniających warunki.

Mam nadzieję, że odpowie-

działem tu też częściowo na wątpliwość pana posła

Piontkowskiego.

I jeszcze tylko jedna uwaga.

Przeprowadziliśmy

próbę porównania różnych systemów, oczywiście

obowiązujących w krajach Unii Europejskiej.

Prze-

ważająca większość krajów stosuje zamówienia pub-

liczne przynajmniej do wywozu, a duża część krajów,

jest ich 7 – tyle było w tej próbie, którą badaliśmy

– w pełnym łańcuchu gospodarki odpadami ma obo-

wiązek stosowania zamówień publicznych, oczywi-

ście na zasadach unijnych, czyli na zasadach w pełni

konkurencyjnych.

W Polsce ustawa przewidziała tryb

konkurencyjny tylko i wyłącznie w odniesieniu do

wywozu, ale oczywiście nie uszczupla to prawa do

rozpisywania przetargu i obowiązywania trybu prze-

targowego, konkurencyjnego w odniesieniu do całego

łańcucha gospodarki odpadami.

W związku z tym ani

nie jesteśmy wyjątkiem, ani nie naruszamy jakiejkol-

wiek regulacji unijnej, dlatego że regulacje unijne

nigdzie nie forsują rozwiązań pozakonkurencyjnych.

To, o czym mówimy i co już było kilka razy przed-

miotem dosyć poważnych dyskusji, to fakt, że te gmi-

ny, lepiej powiedzieć: samorządy, które w różnych

państwach europejskich nie stosują zamówień pub-

licznych, robią to na podstawie pojedynczych, dokład-

nie czterech, orzeczeń Trybunału, a nie na zasadzie

obowiązującego powszechnie prawa, ponieważ po-

wszechnie obowiązujące prawo odwołuje się wyłącz-

nie do mechanizmów konkurencyjnych.

Jeszcze raz na koniec, jeśli można, podkreślę, że to,

popularnie zwanych śmieciarek i firm, które zajmują

się wywozem nieczystości, a nie całym łańcuchem za-

rządzania, łańcuchem gospodarki odpadami, który jest

w Polsce wciąż jeszcze ułomny.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

braku głosów wstrzymujących się.

brzmienia art. 6j ust. 2 i 2a ustawy nowelizowanej

wnioskodawcy proponują wprowadzenie możliwości

innego naliczania opłat, o których mowa w tych prze-

pisach.

Komisje wnoszą o odrzucenie tej poprawki.

Komisje wnoszą o odrzucenie tej poprawki.

mam zapisanego pana posła Zbyszka Zaborowskiego.

Panie pośle, bardzo proszę.

Poseł Zbyszek Zaborowski:

proponujemy wejście w życie kluczowych zapisów tej

ustawy za rok, żeby wszystkim podmiotom dać czas

na przygotowanie się, tym bardziej że gmina Ino-

wrocław, mając wątpliwości konstytucyjne, zgłosiła

wniosek do Trybunału Konstytucyjnego.

Proszę Wysoką Izbę o to, żeby jeszcze raz zasta-

nowić się, czy nie lepiej poczekać na wyrok Trybuna-

łu Konstytucyjnego i lepiej przygotować się do tej

operacji.

Przypominam, że gminy miały uchwalił

opłatę śmieciową do końca roku i zrobiła to tylko

część gmin.

Dzisiaj przyjmujemy nowelizację sena-

cką, którą jako klub oczywiście popieramy, ale znowu

czasu wymaga to, żeby ją wdrożyć, żeby ona weszła

w życie, następnie na nowo zostały przyjęte uchwały.

Być może potrzeba więcej czasu, żeby ta pozytywna

w zamierzeniu autorów ustawy rewolucja śmieciowa

nie zakończyła się śmieciową katastrofą.

Mam pytanie do Wysokiej Izby i do posła sprawo-

zdawcy: Czy nie lepiej odłożyć wejście w życie tej re-

wolucji?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Podsekretarz Stanu

228

posła Arkita.

Poseł Tadeusz Arkit:

Dziękuję bardzo.

Ustawa jest procedowana od 2009 r., od momentu

założeń, została uchwalona w lipcu roku 2011, wnio-

sek do Trybunału Konstytucyjnego został złożony

bodajże w listopadzie ubiegłego roku.

Jeżeli ktoś się

nie zgadzał z tezami w postawionymi w ustawie, to

taki wniosek mógł złożyć w lipcu 2011 r.

Być może

teraz byłoby rozstrzygnięcie.

Stoimy na stanowisku, że wszystkie zapisy usta-

wy są zgodne z konstytucją i będziemy je realizować.

Przesunięcie na przyszły rok powoduje, że Komisja

Europejska naliczy nam kary, które są zawieszone.

To po pierwsze.

Po drugie, wchodzimy w rok wybor-

czy samorządu i jestem przekonany, że perturbacje

związane z wdrażaniem tej ustawy byłyby jeszcze

większe.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

wstrzymujących się.

cina Witkę.

Poseł Marcin Witko:

Prawa i Sprawiedliwości wyrażam nadzieję, iż za

chwilę przyjmiemy te bardzo konieczne zmiany za-

warte w senackim projekcie ustawy.

Niemniej jednak

nie sposób nie zauważyć faktu, iż ustawa śmieciowa

budzi wielkie kontrowersje w samorządach, ale prze-

de wszystkim budzi niepokój i niezadowolenie, wręcz

oburzenie zwykłych mieszkańców.

Z informacji ministerstwa wynika, iż blisko 40%

Polaków nigdy nie płaciło za śmieci.

Jak zapewniał

rząd, dzięki tej ustawie wszyscy bez wyjątku za śmie-

zapłacić, mamy zapłacić mniej.

Dlaczego, panie ministrze, wszędzie tam, gdzie

rady gmin podjęły stosowne uchwały o wysokości

opłat, mieszkańcy nie płacą mniej, tylko płacą znacz-

nie więcej, czasami kilkakrotnie więcej?

Co się zmie-

ni po 1 lipca tego roku?

Czy powstaną nowe spalar-

nie, nowe sortownie?

(Dzwonek) Dlaczego wbrew

państwa zapowiedziom o niższych opłatach ceny za

śmieci tak drakońsko rosną?

Polaków nie stać na

płacenie kolejnych drakońskich podatków.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Poseł Romuald Ajchler:

Ostatnio w Obornikach Wielkopolskich, kiedy byłem

na spotkaniu poświęconym tej właśnie sprawie, za-

dano mi pytanie, które chcę zadać panu ministrowi.

Otóż, panie ministrze, może się zdarzyć tak, że fir-

ma, która wygra przetarg na wywóz śmieci, z róż-

nych powodów zrezygnuje z umowy lub zwyczajnie

zbankrutuje.

Oczywiście wtedy burmistrz, prezydent

rozpisze nowy przetarg.

Trwa to średnio od 2 do 3

miesięcy, jeśli oczywiście nie będzie odwołań.

Moje pytanie jest następujące: Kto będzie wywoził

śmieci w tzw. międzyczasie, dopóki sprawy procedu-

ralne nie zostaną rozstrzygnięte, skoro burmistrz nie

może zlecić bezprzetargowo wywozu nieczystości

nawet swojej firmie?

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł nie był zapisany, ale bardzo proszę.

Też

celem zadania pytania, tak?

(Poseł Jacek Bogucki: Tak.)

Bardzo proszę.

Poseł Jacek Bogucki:

pana ministra: Kto lobbował za tą ustawą?

(Głosy z sali: Ojej…)

W wyniku czyjego nacisku taka ustawa powstała?

Sytuacja prawna jest taka, że samorządy w większo-

ści uchwaliły już stawki.

Jeśli tego nie uczyniły, po

zmianach będą musiały.

I dopiero będą ogłaszać prze-

targi.

A więc cena wywozu dopiero się rozstrzygnie,

a stawka już jest ustalona.

Przecież to jest postawio-

229

ne na głowie.

Nie może być tak, żeby na żywym or-

ganizmie całej Polski, wszystkich samorządów spraw-

dzać, jak ta ustawa zafunkcjonuje.

Dlaczego nie prze-

prowadziliście pilotażu, który by pokazał, czy ten

system się sprawdzi?

(Poseł Ewa Wolak: Jest pilotaż.)

Mam tylko jedno pytanie: Kto wylobbował tę usta-

wę i kto ma wygrać te przetargi?

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

niaka.

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Środowiska

nia.

Natychmiast udzielam odpowiedzi, bo prześle-

dziliśmy ten proces bardzo skrupulatnie.

Pilotaż nie

był przeprowadzony nie dlatego, że o nim zapomnie-

liśmy albo z niego zrezygnowaliśmy.

Świadomie z nie-

go zrezygnowaliśmy, bo mieliśmy 5 przykładów z róż-

nych miejsc Polski, gdzie w drodze referendum miesz-

kańcy postanowili, że wprowadzą ten system, który

obowiązuje teraz pod rządami nowej ustawy, samo-

dzielnie i dużo wcześniej.

Dwa najlepsze do zastoso-

wania to Legionowo i Pszczyna, gdzie ten system się

sprawdził.

W związku z tym pilotaż nie był potrzebny.

Na szczęście nie organizowaliśmy go, bo samorządy

zrobiły to samodzielnie na podstawie prawdziwych

systemów wynikających z wyboru mieszkańców.

Wy-

niki były jak najbardziej pozytywne, tym bardziej nas

to utwierdziło w przekonaniu, że ustawa jest dobra.

Jeśli chodzi o koszty, po pierwsze, 61% gmin rze-

czywiście podjęło uchwały zarówno o regulaminach,

jak i o wyborze metody opłaty i wysokości opłat.

To

są te gminy, które miały najlepsze rozeznanie co do

kosztów swojego systemu.

Przypomnę, że ustawa

przewiduje, że strumień pieniędzy wpływających od

mieszkańców ma w całości pokryć koszty działalno-

ści systemu.

Gmina nie ma na tym zarabiać.

To ma

być działalność, która, tak samo jak inne obowiązki

samorządowe, nie jest prowadzona dla zysku.

Jeśli chodzi o możliwość bankructwa firm, to oczy-

wiście jest to wzięte pod uwagę w ustawie w sposób

systemowy.

Chodzi o art. 6f ust. 2.

Bardzo proszę

państwa posłów o zajrzenie.

Jeśli jest on niejasny, to

oczywiście będziemy tłumaczyć.

Na wypadek, gdyby

firma wycofała się z działalności z różnych przyczyn,

bankructwa, niechęci, klęski żywiołowej i jakiejkol-

wiek innej, władze samorządowe mają obowiązek

z wolnej ręki natychmiast zlecić wykonywanie pre-

cyzyjnie tych samych zadań i za te same pieniądze

temu, kogo wybiorą samodzielnie.

To jest oczywiście

tryb nadzwyczajny, ale ustawa w takich okolicznoś-

ciach w pełni chroni system przed jakimkolwiek za-

burzeniem.

Nie chcemy mieć oczywiście takich przy-

padków, jakie znamy z telewizji, z Mediolanu i innych

miast, gdzie ten system się załamywał.

Tam takie

awaryjne rozwiązania nie były przewidziane.

U nas

odwołuje się do tego art. 6f ust. 2, gdzie procedura

i zasady są jasno wyłożone.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

morządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej, ze-

Głosowało 452 posłów.

Za ustawą oddało głos 441

posłów, przeciwnego zdania było 8 posłów, przy 3 gło-

Powracamy do rozpatrzenia punktu 16. po-

Rajmunda Millera, a także przeprowadził dyskusję.

Panie pośle, w jakim trybie, bo tu nie ma pytań?

(Poseł Piotr Chmielowski: Wniosek formalny.)

Wniosek formalny, proszę bardzo.

Poseł Piotr Chmielowski:

formalnym o ogłoszenie krótkiej przerwy, ponieważ

podczas wczorajszej debaty poseł wnioskodawca

nica, jeśli chodzi o kwotę, jaką zostawili pacjenci w ap-

tekach, pomiędzy receptami, które miały być refun-

Poseł Jacek Bogucki

230

dowane, a nierefundowanymi, wynosiła 800 mln zł.

Jak ustalił poseł Dariusz Dziadzio, ta różnica wyno-

siła 650 mln zł.

(Wesołość na sali)

Wiemy doskonale, że na wszczepienie endoprotezy

musimy czekać 7 lat.

Wiemy, że na badanie rezonan-

sem magnetycznym musimy czekać 7 miesięcy.

Jako

Ruch Palikota wyrażamy obawę, że za 7 tygodni trzeba

będzie stosować jedyną dostępną procedurę w zapa-

leniu górnych dróg oddechowych, a mianowicie sta-

wianie baniek.

Proszę o 5 minut.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

rwę, pozwolę sobie poddać ten wniosek pod głosowanie.

Działa.

(Głosy z sali: Nie...)

Kto jest przeciw?

Kto się wstrzymał?

128 posłów, przeciwnego zdania było 309 posłów,

rwę.

Pani poseł z wnioskiem formalnym?

Poseł Beata Kempa:

Dziękuję, pani marszałek.

Panie Ministrze!

Występuję z wnioskiem formalnym

o skorzystanie ze świętego prawa, jakie było zawsze

w Wysokiej Izbie, czyli przerwę na posiedzenie klubu

parlamentarnego.

Solidarna Polska prosi i wnosi o pół-

godzinną przerwę…

( Poruszenie na sali)

(Głosy z sali: Nie...

)

Mnie nie interesuje, że państwo macie już zare-

zerwowane samoloty – służba Polsce, pracujemy mi-

nimum do godz. 15.

(Poruszenie na sali)

(Poseł Krystyna Skowrońska: Nikt o tym nie mówi.)

Szanowni państwo...

Marszałek:

Proszę o ciszę.

Otóż, pani marszałek, jeśli pani pozwoli, żebym

mogła swobodnie uzasadnić prośbę…

Marszałek:

Zwróciłam uwagę Wysokiej Izbie.

Poseł Beata Kempa:

Prosimy o półgodzinną przerwę dla Klubu Parla-

mentarnego Solidarna Polska, albowiem chcemy sko-

rzystać z tego prawa i zaprosić na to posiedzenie pana

premiera Donalda Tuska i ministra zdrowia pana

Bartosza Arłukowicza.

(Poseł Rafał Grupiński: Trzeba było pomyśleć

o tym wcześniej.)

Regulamin Sejmu podczas debaty o wotum nieuf-

ności nie przewiduje takiego demokratycznego pra-

wa, jakim jest zadawanie pytań przez posłów.

Regu-

lamin Sejmu podczas głosowania nad wotum nieuf-

ności wobec ministra zdrowia dzisiaj również nie

przewiduje demokratycznego prawa, które pewnie

ma każdy poseł w innym kraju, zadawania pytań

w tak ważnych sprawach, jak życie i zdrowie obywa-

teli naszego kraju.

A my, pani marszałek, jasno chce-

my powiedzieć, jeśli ktoś chce, to zapraszamy na to

posiedzenie klubu parlamentarnego z udziałem osób

odpowiedzialnych za życie i zdrowie obywateli w na-

szym kraju.

Chcemy zapytać, panie premierze, dla-

czego 1 mln zł za śmierć dziecka musi wypłacić Skarb

Państwa, skoro sąd uznał, że winę ponoszą lekarz

i szpital w Nisku?

Mąż pyta, dlaczego moja żona nie

żyje przez lekarzy.

Dlaczego, panie premierze, mieli-

śmy do czynienia ze śmiercią dziecka w szpitalu,

13-miesięcznego Bolka?

(Dzwonek) On nie żyje, dla-

tego że państwo nie miało dla niego…

Marszałek:

Dziękuję bardzo, pani poseł.

…6 zł na przeżycie.

Marszałek:

Bardzo dziękuję.

Poseł Beata Kempa:

Panie Premierze!

Pani Marszałek!

Ostatnie bar-

dzo ważne pytanie, bardzo ważne pytanie.

Marszałek:

Poseł Piotr Chmielowski

231

RMF i „Gazeta” podały, że FBI jest na tropie ko-

rupcji wśród polskich lekarzy.

Jest na tropie najwięk-

szej być może korupcji…

( Poruszenie na sali)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, pani poseł.

...XXI w.

Chcę zapytać, panie premierze…

Marszałek:

Bardzo dziękuję, pani poseł, czas minął.

Poseł Beata Kempa:

…dlaczego pan minister zdrowia wczoraj…

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Poseł Beata Kempa:

…nie odpowiedział na żadne pytanie opozycji.

Dlaczego pajacował…

Marszałek:

Pani poseł, dziękuję bardzo.

…a nie odpowiadał, dlaczego umierają ludzie?

(Poruszenie na sali)

Marszałek:

Zwykle, jak Wysoka Izba wie, jeśli klub prosi o prze-

rwę, to tę przerwę ogłaszamy, ale w tej wyjątkowej sy-

tuacji, kiedy klub chce przeprowadzić debatę, która

odbyła się na sali, poddam ten wniosek pod głosowanie.

(Oklaski) Obserwowałam ludzi, którzy bardzo mocno

się przysłuchiwali.

Frekwencja nie była zbyt wysoka.

Również z pani klubu, pani poseł.

przeciwnego zdania było 270 posłów, 4 posłów wstrzy-

Decyzją Wysokiej Izby nie ogłaszam przerwy.

W związku z tym kontynuujemy.

Przystępujemy do głosowania.

Wobec nieuzyskania wymaganej większości gło-

cza.

(Oklaski)

Powracamy do rozpatrzenia punktu 5. porząd-

W poprawce 1. do art. 8 pkt 2 lit. e Senat propo-

nuje, aby upoważnić ministra finansów do udzielania

Poseł Henryk Kowalczyk:

Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Panie Mini-

strze Finansów!

Na Fundusz Ubezpieczeń Społecz-

nych obecny rząd wziął już ogromną ilość pieniędzy

z Funduszu Rezerwy Demograficznej, ogromną ilość

pieniędzy z dotacji budżetowych, z kredytów różnego

rodzaju, ale ta poprawka Senatu, która właściwie jest

najistotniejszą poprawką budżetową, jest to prawie

nowelizacja budżetu, proponuje zwiększenie limitu kre-

dytowego dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

232

o kolejne 6 mld zł, czyli do 12 mld zł.

Mam pytania

do pana ministra finansów: Co się stało z dochodami

budżetowymi, z dochodami Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych przez ostatni miesiąc, kiedy Sejm

uchwalał tę ustawę?

Co się wydarzyło, że dla Fundu-

szu Ubezpieczeń Społecznych trzeba zagwarantować

kolejne 6 mld zł pożyczki?

(Dzwonek) Czy wobec tego

mamy gwarancję, że przychody budżetu państwa zo-

staną zrealizowane, bo Fundusz Ubezpieczeń Spo-

łecznych jest bezpośrednią funkcją przychodów bu-

dżetu państwa?

Jaka jest pewność, że budżet jest

realny?

Według tej poprawki wygląda na to, że bu-

dżet jest całkowicie fikcyjny.

Marszałek:

Poseł Henryk Kowalczyk:

Pytanie tylko, kiedy będziemy go nowelizować.

Kiedy wrócimy do realności tego budżetu?

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Vincent-Rostowski.

Minister Finansów

ło podczas debaty, podczas dyskusji nad poprawkami

Senatu.

Pan poseł oczywiście wtedy słyszał odpo-

wiedź.

Powtórzę ją raz jeszcze: Nic się nie stało.

Uwa-

żamy, że mimo iż jest pogarszająca się w czwartym

kwartale dynamika PKB, która jest zgodna z naszy-

mi przewidywaniami i co do której oczekujemy, że

będzie się przedłużała w pierwszym i drugim kwar-

tale tego roku, potem będzie ona odwrócona w drugiej

połowie tego roku, zapewniając realność tego budże-

tu.

Niemniej jednak na skutek ogólnej konieczności

ostrożnego podchodzenia do tak ważnych rzeczy, jaki-

mi są utrzymanie deficytu budżetu państwa w zapisa-

nych w tymże budżecie ramach, co jest wymogiem

konstytucyjnym wobec rządu polskiego, a także oczy-

wiście zapewnienie pełnej płynności Funduszu Ubez-

pieczeń Społecznych, zdecydowaliśmy się na tę po-

prawkę.

Chcę zresztą powiedzieć, że takie ostrożne,

można powiedzieć, ostrożnościowe podejście cechu-

je naszą politykę także w innych obszarach.

Państwo dobrze wiecie, że od czterech lat mamy

elastyczną linię kredytową, która pozwoliłaby pań-

stwu polskiemu zaciągnąć w poprzednich latach aż

30 mld dolarów pożyczek, gdyby była taka potrzeba.

Przez te cztery lata ani razu nie skorzystaliśmy z tej

elastycznej linii kredytowej, ale jej pozytywne skutki

widać w stale spadających rentownościach obligacji

polskich, bo gracze na rynku wiedzą, że mamy do-

datkowy duży bufor płynnościowy.

Jeszcze jeden przykład właśnie takiego ostrożnoś-

ciowego podejścia to jest prefinansowanie potrzeb

pożyczkowych na 2013 r. i mogę ogłosić dzisiaj w Iz-

bie, że obecnie mamy już zapewnione, zabezpieczone

40% potrzeb pożyczkowych na cały 2013 r.

Trzecim

przykładem tego podejścia jest właśnie poprawka

przyjęta przez Izbę wyższą, przez Senat, i dlatego

bardzo proszę, aby Sejm tę poprawkę przyjął.

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Marszałek:

było 300 posłów, przy 140 głosach wstrzymujących się.

W poprawce 2. do art. 17 oraz do załączników nr 2

i 10 Senat proponuje, aby o 400 tys. zł zwiększyć

środki na wynagrodzenia służby cywilnej, dla pra-

cowników Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej

Polskiej, przy jednoczesnym zmniejszeniu wydatków

bieżących określonych jednostek budżetowych.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

nia było 446 posłów, przy braku głosów wstrzymu-

je, aby w części: Państwowa Inspekcja Pracy o 1 mln

zł zwiększyć wydatki bieżące jednostek budżetowych,

przy jednoczesnym zmniejszeniu wydatków bieżą-

cych jednostek budżetowych w części: Naczelny Sąd

Administracyjny.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

Poseł Henryk Kowalczyk

233

nia było 448 posłów, przy braku głosów wstrzymu-

W poprawce 4. do załącznika nr 2 Senat proponu-

Federacji Rosyjskiej pomnika upamiętniającego ofia-

ry katastrofy lotniczej, która miała miejsce pod Smo-

leńskiem 10 kwietnia 2010 r., przy jednoczesnym

zmniejszeniu dotacji i subwencji w części: Kul-

tura i ochrona dziedzictwa narodowego.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

3 mln zł przelane w beton i stal pomnika gdzieś tam

daleko w Smoleńsku.

Ich nie możemy zapytać, czy

tak by chcieli, ale spróbujmy, wiedząc, co robili.

Urodziła się z wadą serca i ta choroba napiętno-

wała jej dzieciństwo.

Miała tytuł Człowieka Otwar-

tego Serca Stowarzyszenia Pomocna Dłoń, tytuł

Anioła Kliniki Budzik Fundacji Akogo Ewy Błasz-

czyk, Order Ambasadora Rozwoju Profilaktyki Zdro-

wia za działalność na rzecz profilaktyki onkologicz-

nej, Bursztynową Różę za działalność charytatywną

„Miej serce i patrzaj w serce” i wiele innych.

O kim

mowa?

Maria Kaczyńska, pani prezydentowa.

Czy

myślicie, że dałaby 3 mln na beton i stal?

Nie ma

mowy.

Dałaby szpitalom na nowoczesne urządzenia,

by lepiej i szybciej leczyć dzieci z wadą serca.

(Okla-

ski) Dogadałaby się z Owsiakiem, jego orkiestrą i da-

łaby dzieciom.

Prawda?

I tak zróbmy, by te pieniądze

nie umarły w kamieniu, by dawały życie.

Panie ministrze, jaka jest możliwość, by te 3 mln,

które jakimś cudem znalazł pan w budżecie, trafiły

do chorych dzieci, do szpitali.

Nie przekażemy ich

Federacji Rosyjskiej.

Putin da sobie radę bez naszych

3 mln.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Czas minął.

Przystępujemy do głosowania.

405 posłów, przy braku głosów wstrzymujących się.

W poprawce 5. do załączników nr 2, 8 i 14 Senat

proponuje, aby o 1 mln zł zwiększyć dotacje i subwen-

cje na realizację działań promocyjnych Polskiej Or-

ganizacji Turystycznej, przy jednoczesnym zmniej-

szeniu środków na zadania w zakresie kultury fizycz-

nej w części: Kultura fizyczna.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

było 300, 2 posłów wstrzymało się od głosu.

ponuje, aby o 200 tys. zł zwiększyć dotacje na dofi-

nansowanie realizacji zadań w zakresie działalności

kulturalnej organizacji mniejszości narodowych i et-

nicznych, przy jednoczesnym zmniejszeniu wydat-

ków bieżących jednostek budżetowych w rozdziale:

stracji rządowej.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

było 306, przy braku głosów wstrzymujących się.

je, aby w części 43: Wyznania religijne oraz mniejszo-

ści narodowe i etniczne o 94 373 tys. zł zwiększyć

dotacje i subwencje w rozdziale: Fundusz Kościelny,

celowe pozycja 80: Fundusz Kościelny.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

234

Premierze!

Nie myślałem, że użyję takich słów, ale

bardzo się cieszę, że pan premier mimo zaziębienia

jest tu dzisiaj z nami, a przede wszystkim bierze udział

w głosowaniach.

Złośliwi co prawda twierdzą, że lep-

sza dla zdrowia, bezpieczniejsza dla zdrowia jest sala

sejmowa od szpitala zarządzanego przez ministra

Arłukowicza (Wesołość na sali, oklaski) i stąd pańska

tu obecność, ale ja wierzę w to, że jest pan tu dziś po

to, aby wspólnie z Ruchem Palikota odrzucić tę skan-

daliczną i haniebną poprawkę, która przywraca Fun-

dusz Kościelny.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo.)

Poprawkę, która jest symbolem podległości i słu-

żalności państwa polskiego wobec episkopatu.

(Poru-

szenie na sali) To potężna kwota, to kwota 100 mln zł.

Chciałbym Wysokiej Izbie uzmysłowić, że Jurek Ow-

siak (Dzwonek) i Wielka Orkiestra Świątecznej po-

mocy musieliby grać dwa razy w roku, aby zebrać

kwotę porównywalną do tej, którą wy lekką ręką

przeznaczacie…

Marszałek:

Bardzo dziękuję, panie pośle.

Poseł Sławomir Kopyciński:

…dla Kościoła katolickiego i innych kościołów.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Poseł Sławomir Kopyciński:

Panie premierze, pytanie: Czy dotrzyma pan sło-

wa?

Bo to pan obiecał likwidację Funduszu Kościel-

nego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Przystępujemy do głosowania.

było 384 posłów, nie wstrzymał się od głosu żaden

Stwierdzam, że Sejm wobec nieuzyskania bez-

W poprawce 8. do załącznika nr 6 Senat proponu-

446, nie było również głosów wstrzymujących się.

W poprawce 9. do załącznika nr 10 w tabeli: Wy-

szczególnienie (osoby nieobjęte mnożnikowymi syste-

mami wynagrodzeń) Senat proponuje, aby o 2 tys. zł

zwiększyć wynagrodzenia w Samorządowym Kole-

gium Odwoławczym w Lesznie.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

było 441, przy braku głosów wstrzymujących się.

W poprawce 10. do załącznika nr 12 w planie fi-

nansowym Agencji Rezerw Materiałowych Senat

proponuje zmianę o charakterze redakcyjnym.

tomiast 449 posłów zagłosowało przeciw.

W poprawce 11. do załącznika nr 14 Senat propo-

nuje, aby w planie finansowym Polskiego Instytutu

Sztuki Filmowej o 200 tys. zł zwiększyć wynagrodze-

nia bezosobowe na realizację zadań Działu Litera-

ckiego Instytutu, przy jednoczesnym zmniejszeniu

pozostałych kosztów funkcjonowania.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

235

posłów, przy braku głosów wstrzymujących się.

A pan, panie pośle, w jakiej sprawie?

Rozumiem, że do poprawki, którą będę teraz oma-

wiała, wobec tego jeszcze moment.

W poprawce 12. do załącznika nr 14 Senat propo-

syjskiego Dialogu i Porozumienia o 200 tys. zł zwięk-

szyć wynagrodzenia bezosobowe, na zagwarantowa-

nie środków na zlecane na zewnątrz analizy, opinie

i ekspertyzy, przy jednoczesnym zmniejszeniu pozo-

stałych kosztów funkcjonowania.

Panie Marszałek!

Panie Premierze!

Panie Mini-

strze Finansów!

Czy panowie są dumni z tego budże-

tu?

Czy jesteście dumni z tego, że dzisiaj głosowaliśmy

nad poprawką dotyczącą zwiększenia wynagrodzeń

o 2 tys. zł w Samorządowym Kolegium Odwoławczym

w Lesznie, w pięknym mieście, ale są to 2 tys. zł…

Marszałek:

Ale my już jesteśmy punkt dalej.

Proszę o pytanie

do tej poprawki.

Poseł Jacek Bogucki:

Ja wiem o tym.

Ja pytam.

Marszałek:

To dobrze.

Poseł Jacek Bogucki:

Ja zadaję pytanie w odniesieniu do całości, do

wszystkich poprawek, pani marszałek.

(Poseł Teresa Piotrowska: Nie można do całości.)

Czy panowie są dumni z tych poprawek, które zo-

stały przyjęte?

Czy panowie są dumni z tego, że

w budżecie państwa nie ma Krajowego Funduszu Dro-

gowego, gdzie idą miliardy, gdzie miliardy są pożycza-

ne, że w budżecie państwa nie ma informacji o tym,

jak przepływają miliardy w funduszach, w agencjach,

w wielu innych instytucjach, a zajmujemy się kwotą

2 tys. zł?

Czy tak powinna wyglądać praca nad budże-

tem państwa i uchwalanie budżetu państwa?

Czy pan,

panie ministrze, nie doprowadził do absurdu ustawy

o finansach publicznych?

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję.

było 308 posłów, przy 3 głosach wstrzymujących się.

Dodatkowe sprawozdanie komisji zostało paniom

Przystępujemy do trzeciego czytania.

Dziękuję bardzo.

wie Posłowie!

Podczas drugiego czytania projektu

które osoby prawne zgłoszono jedną poprawkę.

Ko-

misja 24 stycznia poprawkę rozpatrzyła i rekomen-

duje Wysokiej Izbie jej przyjęcie.

(Oklaski)

Marszałek

236

Komisja w dodatkowym sprawozdaniu przedsta-

sować w pierwszej kolejności.

W jedynej poprawce do art. 34b ust. 2 oraz pole-

gającej na dodaniu ust. 1a w art. 34d w ustawie o po-

proponują, aby umowa między ministrem właściwym

stwa Krajowego określała m.in. warunki i terminy

datków związanych z udzieleniem gwarancji i porę-

czeń w ramach programów rządowych polegających

na udzielaniu przez Bank Gospodarstwa Krajowego

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

439 posłów, przeciwnego zdania było 6 posłów, 1 po-

Stwierdzam, ze Sejm poprawkę przyjął.

Przepraszam, pan poseł zgłasza się do zadania

pytania.

Pan poseł Zbigniew Kuźmiuk.

Bardzo proszę.

pytać, dlaczego ten projekt przychodzi tak późno.

Przecież już w połowie poprzedniego roku państwo

mieliście informacje o tym, że spowolnienie rozwoju

gospodarczego jest bardzo wyraźne.

Przypomnę, że

PKB za pierwszy kwartał wyniósł 3,6, za drugi już

tylko 2,3, a za trzeci – 1,4.

Dlaczego ten projekt nie

pojawił się choćby w połowie roku?

Były podobne in-

formacje, jeżeli chodzi o wartość udzielanych kredy-

tów, i tych konsumpcyjnych, i dla przedsiębiorstw.

Ich realna wartość spadała już w połowie roku.

Pa-

nowie czy państwo przynosicie projekt ustawy wspie-

rający akcję kredytową pół roku po gigantycznym

dołku w gospodarce.

Dlaczego tak późno i czy instru-

menty zawarte w tym projekcie ustawy rzeczywiście

dają szansę na powiększenie akcji kredytowej ban-

ków?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Podsekretarz Stanu

żonym projektem ustawy rozpoczęły się w lipcu zeszłe-

go roku.

Jeśli chodzi o proces legislacyjny, był to pro-

jekt rządowy, tak że rząd, Ministerstwo Finansów

dołożyło wszelkich starań, aby ten projekt ustawy był

jak najszybciej procedowany przez Wysoką Izbę.

Jeżeli chodzi o skuteczność proponowanych roz-

wiązań, mamy do czynienia przede wszystkim z gwa-

rancjami, czyli instrumentem nieodwołalnym.

Wy-

płaty dla banków będą w przeciągu 15 dni.

Jest to

instrument dużo silniejszy niż poręczenie.

Dziękuję

bardzo.

Marszałek:

stwa oraz niektóre osoby prawne, w brzmieniu propo-

ku dziennego: Sprawozdanie Komisji Finansów

Przystępujemy do trzeciego czytania.

237

Poseł Sprawozdawca

Krystyna Skowrońska:

zgłoszono dwie poprawki.

Komisja rozpatrzyła je

Komisja w dodatkowym sprawozdaniu przedsta-

Poprawkę 1. zgłoszono do art. 1 projektu ustawy

W 1. poprawce do art. 41 w nowym brzmieniu ust.

morandum informacyjnego, o którym mowa w tym

przepisie, liczony był od dnia udostępnienia memo-

randum do publicznej wiadomości.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

Stwierdzam, że Sejm poprawkę przyjął.

dawcy w dodawanym ust. 3 proponują przepis przej-

ściowy.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

przeciwnego zdania było 5 posłów, 16 posłów wstrzy-

mało się od głosu.

przeciwnego zdania było 139 posłów, wstrzymało się

od głosu 16 posłów.

dawczej o komisyjnym projekcie ustawy o zmia-

przeprowadził dyskusję.

Przystępujemy do głosowania.

łościowe i naprawcze, w brzmieniu proponowanym

przez Komisję Ustawodawczą, zechce podnieść rękę

przeciwnego zdania było 2 posłów, nikt nie wstrzy-

Przystępujemy do głosowania.

nu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu

238

Punkty 9. i 13. porządku dziennego – głosowanie

Głosowało 449 posłów.

Za oddało głos 449 posłów,

bu Państwa o obywatelskim projekcie ustawy

ciowego pakietu akcji Grupy Lotos SA.

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Przechodzimy do głosowania.

Odrzucenie tego wniosku będzie oznaczało, że

Sejm skierował ten projekt do Komisji Skarbu Pań-

stwa w celu ponownego rozpatrzenia.

da Jackiewicza.

Poseł Dawid Jackiewicz:

pomnieć, że tutaj, na tej sali, politycy Platformy Oby-

watelskiej wielokrotnie, a ostatnio wczoraj zapewnia-

li i gwarantowali, że rząd Rzeczypospolitej nie ma

najmniejszych zamiarów, obiecuje, że nie ma pomysłu

na zbycie, nie przewiduje zbycia akcji spółki Lotos.

Otóż, drodzy państwo, dowodem na to miały być stra-

tegie rządowe, które nie przewidują, nie mają takich

zapisów, jakoby rząd Rzeczypospolitej miał zamiar

sprzedać spółkę Lotos.

Chciałbym zacytować doku-

ment podpisany przez pana ministra Budzanowskie-

go o nazwie „Plany dalszej prywatyzacji Grupy Lo-

tos”, który przewiduje, cytuję: zbycie wszystkich

za pomocą Giełdy Papierów Wartościowych.

I to są

(Poseł Stefan Niesiołowski: Słusznie, już najwyż-

szy czas.)

Moje pytanie kieruję do posłów Polskiego Stron-

nictwa…

(Poseł Stefan Niesiołowski: Po co pytasz, jak

wiesz, matołku.)

Proszę mi nie przeszkadzać, panie marszałku.

Chciałbym skierować pytanie do posłów Polskiego

Stronnictwa Ludowego, którzy (Dzwonek) podjęli de-

cyzję w tej sprawie.

Czy macie świadomość, że przy-

kładacie rękę do sprzedaży Lotosu?

To są niechybne,

nieodzowne plany tego rządu dotyczące Lotosu.

Obiet-

nice pana premiera Donalda...

Marszałek:

Dziękuję, czas minął.

Poseł Dawid Jackiewicz:

Ostatnie zdanie, pani marszałek.

Obietnice pana premiera w tej sprawie są tyle

warte, co obietnice, że nie będzie nowych fotorada-

rów, podnoszenia podatków, podnoszenia wieku eme-

rytalnego.

Marszałek:

Czas minął, panie pośle.

Poseł Dawid Jackiewicz:

Można sobie nimi podetrzeć...

(Wesołość na sali)

Marszałek:

Dziękuję.

Ile spółek Skarbu Państwa musicie jeszcze sprzedać,

aby zaspokoić swoją pazerność?

(Poseł Krystyna Skowrońska: Ale pan głupstwa

gada.)

(Poseł Renata Zaremba: A wiesz, ile jest?)

Jakie kuriozalne pomysły wprowadzicie, aby się-

gać do kieszeni obywateli, aby zaspokoić ich pazer-

ność?

(Wesołość na sali) Ile jeszcze takich żółtych

skarbonek stanie na naszych drogach, aby zaspokoić

pazerność ministra Rostowskiego?

(Oklaski)

Panie ministrze, proszę to przyjąć w nagrodę,

proszę to przyjąć, aby podjął pan odpowiednie dzia-

łania, by zaspokoić i zamknąć wreszcie budżet do

końca.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Dariusz Cezar Dziadzio podchodzi do ław

stowskiemu skarbonkę w kształcie fotoradaru, poru-

szenie, wesołość na sali)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

sku komisji o odrzucenie projektu ustawy o zachowa-

Marszałek

239

Punkt 13. porządku dziennego – głosowanie.

Sprawy formalne

niu przez Państwo Polskie większościowego pakietu

akcji Grupy Lotos SA, zawartego w druku nr 24,

wstrzymującym się.

Pan poseł Dera z wnioskiem formalnym, jak sły-

szałam.

Poseł Andrzej Dera:

3-minutową przerwę.

W tej chwili uzasadnię, dlaczego.

(Głos z sali: Siadaj.)

Marszałek:

Proszę o ciszę, bo nie słyszymy.

Poseł Andrzej Dera:

Otóż Wysoka Izbo, stoimy przed bardzo ważną de-

cyzją, która może mieć nieodwracalne skutki, jeżeli

chodzi o nasze życie społeczne, o przyszłość naszego

narodu.

Mówimy tutaj o projektach ustaw, które do-

tyczą związków partnerskich.

Istotą tych wszystkich

projektów jest prawne zrównanie związków jedno-

płciowych ze związkiem mężczyzny i kobiety.

(Poseł Rafał Grupiński: To jest skierowane do ko-

misji.)

Wysoka Izbo, to prawne zrównanie automatycz-

nie spowoduje, jeżeli to się dokona, ale oby się nie

dokonało, jeżeli jednak się dokona, to automatycznie

spowoduje, że zacznie obowiązywać art. 32 Konsty-

tucji Rzeczypospolitej, który mówi, że wszyscy wobec

prawa są równi.

Jakie przyniesie to konsekwencje,

szanowni państwo?

Chciałbym, żebyśmy wszyscy

o tym wiedzieli.

Otóż w dniu wczorajszym pan poseł Robert Bie-

droń pokazał mapę, na której widać wyraźnie, że

Europa podzieliła się na te państwa, które zalegali-

zowały związki jednopłciowe, i te, które na to nie

zezwoliły.

Polska jest w tej chlubnej części Europy,

która na to nie zezwoliła.

W tych państwach dzisiaj,

w naszym kraju pary żyjące w związkach jednopłcio-

wych nie mogą adoptować dzieci.

Nie można tego

prawnie zrobić.

Pan poseł Robert Biedroń nie pokazał drugiej

mapy, nie pokazał państw, w których związki jedno-

płciowe zostały zalegalizowane.

Pokażę państwu tę

mapę.

Z tej mapy, szanowni państwo – źródło jest

w Internecie, można sobie znaleźć – jednoznacznie

wynika...

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: Nic nie widać.)

...że w takich państwach jak Islandia, Norwegia,

Dania, Wielka Brytania, Belgia, Holandia i Hiszpa-

nia pary żyjące w związkach jednopłciowych mogą

dzisiaj adoptować dzieci.

(Dzwonek)

Kilka tygodni temu we Francji miał miejsce wiel-

ki protest społeczeństwa francuskiego, które opowie-

działo się za tradycyjnym modelem rodziny...

(Poseł Rafał Grupiński: To nie jest debata.)

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

...niezależnie od wyznania, światopoglądu, zależ-

ności politycznej.

Marszałek:

Panie pośle, dziękuję.

Pani marszałek, już kończę.

(Głos z sali: Siadaj już.)

Szanowni państwo, zatrzymajmy to, póki nie jest

za późno.

Nie pozwólmy na to, aby w przyszłości

związki jednopłciowe...

(Poseł Andrzej Dera przemawia przy wyłączonym

mikrofonie, poruszenie na sali)

(Poseł Rafał Grupiński: Debata była wczoraj.)

Marszałek:

Ponieważ znowu jest wniosek o przerwę dla klu-

bu, rozumiem, że klub chce ustalić, jakie stanowisko

zajmie w czasie głosowania.

W związku z tym zarządzam 10-minutową przerwę.

Marszałek:

Proszę o zajmowanie miejsc.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 17. po-

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu ustawy

Marszałek

240

pytania panią poseł Krystynę Pawłowicz.

(Porusze-

nie na sali)

Bardzo proszę.

(Głosy z sali: Ooo!)

Proszę Wysoką Izbę o ciszę.

Pani poseł, przypominam: czas zadania pytania

– 1 minuta.

Wszystkie projekty zgłoszone w czasie debaty są

sprzeczne z art. 18 konstytucji.

(Poseł Rafał Grupiński: Pytanie.)

Mam pytanie do projektodawców.

Projektodawcy

w swych projektach powołują się na reprezentowanie

interesów również osób heteroseksualnych, czyli

konkubentów i konkubin, tzn. związków kobiet i męż-

czyzn.

Chciałabym się spytać, z którymi organizacja-

mi reprezentującymi konkubentów państwo konsul-

towaliście projekty.

Skąd wiecie, że oni sobie tego

życzą?

Marszałek:

Dziękuję bardzo, pani poseł.

(Poseł Ryszard Kalisz: Takie proste pytanie?)

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Do prostych ludzi tyl-

ko proste pytanie.)

Proszę o zadanie pytania przez pana Tadeusza

Woźniaka, Solidarna Polska.

Mam pytania do ministra sprawiedliwości, który

był wytypowany przez rząd, aby reprezentować go

w czasie debaty.

Proszę o wyraźne stwierdzenie, pa-

nie ministrze, czy nadanie parom homoseksualnym

i parom heteroseksualnym niebędącym małżeń-

stwem praw i przywilejów dotychczas zastrzeżonych

wyłącznie dla małżeństw jest zgodne z art. 18 Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Drugie pytanie: Czy nienadanie parom homosek-

sualnym i parom heteroseksualnym niebędącym

małżeństwem przywilejów takich, jakie w konstytu-

cji i prawie materialnym przysługują wyłącznie mał-

żeństwom, jest przejawem dyskryminacji?

I trzecie pytanie: Czy Unia Europejska lub inna

organizacja międzynarodowa może wymusić na Pol-

sce rejestrowanie par homoseksualnych oraz nadanie

im szczególnych uprawnień?

Myślę, że są to trzy kluczowe pytania, na które

należy odpowiedzieć i w sprawie których należy po-

znać stanowisko rządu, zanim przystąpimy do głoso-

wania nad tymi niezwykle trudnymi, kontrowersyj-

nymi, a według mnie niezgodnymi z konstytucją

projektami ustaw.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Elsnera.

Pani Marszałkini!

Wysoka Izbo!

To nic, że połowa

tej sali już trzyma rękę w pogotowiu.

Tak, odrzucić…

(Głos z sali: Nie.)

…jak najszybciej zapomnieć.

(Poseł Tadeusz Jarmuziewicz: Ale więcej gestyku-

lacji, ruszaj się.)

To nic, że połowa tej sali nie zna słów: tolerancja,

równość, wolność wyboru.

To nic, bo ważni są ci

ukryci za okiem tej kamery, miliony polskich rodzin

bez obrączek, bez obaw.

Damy radę.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Sami?)

Jak nie dzisiaj, to jutro, pojutrze.

Za trzy lata bę-

dzie nas większa grupa.

I będą związki partnerskie

w Polsce...

(Poseł Rafał Grupiński: Egzaminu do szkoły ak-

torskiej pan by nie zdał.)

...bo związki partnerskie to nie światopogląd,

zakaz tego czy innego boga – to konstytucyjne pra-

wo, wasze prawo, tych zza kamery.

Dlatego patrzcie

na ich podniesione ręce, pięści i zapamiętajcie...

(Dzwonek)

Marszałek:

Panie pośle, pytanie proszę.

Poseł Wincenty Elsner:

Oddaję mównicę pani posłance Pawłowicz.

Mowa

nienawiści.

A do pana premiera mam pytanie: Dla-

czego rząd w tej tak ważnej sprawie nie ma żadnego

stanowiska, nawet w odniesieniu do swojej ustawy?

Dziękuję.

Marszałek

241

Marszałek:

Poseł Krystyna Pawłowicz:

Tylko sprostowanie.

Chciałabym panu posłowi, który tutaj niestety

stał w tym miejscu, powiedzieć, żeby mistrzowie

szkoły nienawiści nie zarzucali innym nienawiści.

Jesteście mistrzami w nienawiści.

I licz się pan ze

słowami.

(Poruszenie na sali, oklaski)

Marszałek:

Jarosław Gowin.

(Głos z sali: Będzie stanowisko rządu.)

Minister Sprawiedliwości

Jarosław Gowin:

wie Posłowie!

Rząd w odniesieniu do projektów nie

zajął stanowiska.

W ocenie ministra sprawiedliwości

wszystkie trzy projekty są sprzeczne z art. 18 kon-

stytucji.

(Oklaski)

Chcę też powiedzieć, że – odpowiadając na drugie

pytanie – nieprzyznanie konkubinatom takich sa-

mych uprawnień jak małżeństwom nie jest sprzeczne

z konstytucją.

(Głos z sali: Przegiąłeś, chłopie.)

Takie jest orzeczenie polskiego Trybunału Kon-

stytucyjnego.

Identyczne stanowisko zajmują Euro-

pejski Trybunał Praw Człowieka oraz Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Unia Europejska

oczywiście nie może narzucać żadnemu państwu

członkowskiemu jakichkolwiek rozwiązań w dziedzi-

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Janusz Palikot: Wstydź się, człowieku.)

Marszałek:

Bardzo proszę o zabranie głosu...

Pan premier?

Bardzo proszę.

(Oklaski)

(Głos z sali: Panie premierze, liczę na pana.)

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk:

bym, żeby wypowiedź ministra Gowina była właści-

wie zrozumiana.

(Wesołość na sali)

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Jasno się wypowie-

dział.)

Nie wiem skąd...

Marszałek:

Proszę o ciszę.

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk:

...to rozbawienie, szczególnie prawej części sali.

Miałem wczoraj okazję obserwować występy pra-

wicowych posłów na tej sali i powiem szczerze: jest

to ostatni powód do śmiechu, jaki widziałem w ostat-

nich latach.

(Oklaski) To, co państwo tutaj wygady-

waliście w czasie debaty o bardzo delikatnym i trud-

nym problemie (Gwar na sali), jakim są związki

partnerskie, to jeden z tych kilku istotnych tematów,

które nie powinny budzić rechotu na tej sali.

Szkoda,

że ponownie ci sami ludzie nie potrafią utrzymać

tych dość ponurych emocji na wodzy.

(Głos z sali: To z pana się śmieją.)

Mówię o potrzebie wyjaśnienia stanowiska, ponie-

waż padło tu pytanie o stanowisko rządu.

Minister

Jarosław Gowin wygłosił tutaj swoją osobistą opinię.

(Oklaski) Nie ma stanowiska instytucji rządowych

w tej sprawie z jednego oczywistego względu: w łonie

rządu są politycy prezentujący różne poglądy w tej

kwestii.

(Gwar na sali) Rada Ministrów nie ma zwy-

czaju głosować większościowo stanowiska rządu, wte-

dy kiedy widać, że konsensus nie jest możliwy.

Nie

jest zadaniem rządu ocena, jakoby projekty były nie-

zgodne z konstytucją, co nie wyklucza oczywiście

takiej interpretacji.

(Oklaski)

(Głos z sali: Czy pan podzieli się swoją opinią?)

Chcę także wygłosić własną opinię ze względu na

to, że wczoraj nie miałem okazji spotkać się z włas-

nym klubem ani zabrać głosu tu, w Sejmie, w trakcie

tej debaty.

Nie ulega wątpliwości, że spór o związki

partnerskie to nie jest polska specyfika.

Wszędzie

budzi to emocje, wątpliwości z oczywistych względów.

Chcę podkreślić, że nie można zamykać oczu na ist-

niejący – nie wymyślony – fakt społeczny.

Mamy do

czynienia ze związkami małżeńskimi, które są opi-

sane precyzyjnie przez prawo i są gwarantowane

przez konstytucję, mamy do czynienia ze związkami

konkubenckimi, mamy do czynienia ze związkami

homoseksualnymi, mamy do czynienia także z ży-

ciem singli.

(Głos z sali: Bezrobociem się zajmij.)

Wydaje się rzeczą oczywistą, że dzisiejszy stan

prawny nie oddaje tych wyzwań, przed jakimi stoi

społeczeństwo, w którym istnieją te fakty społeczne.

Związki homoseksualne – można je akceptować lub

nie od strony własnych wyobrażeń, jak powinna wy-

glądać moralność życia publicznego, ale nie można

kwestionować ich istnienia.

I nie można, jak sądzę,

używać szczególnie bolesnych argumentów wobec

ludzi, którzy decydują się na tego typu życie.

Zada-

niem Wysokiej Izby w mojej ocenie jest znalezienie

rozwiązań prawnych, które życia tych ludzi nie uczy-

ni trudniejszym, tylko godniejszym, niezależnie od

tego, jak oceniamy...

(Oklaski)

242

(Głos z sali: Brawo!)

...sam fakt współżycia par homoseksualnych.

I dla-

którzy nie mają jakichś twardych ideologicznych

uprzedzeń…

(Głos z sali: Nie słuchajcie go.)

…aby umożliwili Sejmowi i komisji w spokoju pra -

cę nad takimi rozwiązaniami prawnymi, które uczy-

nią życie wszystkich Polaków, w tym także homosek-

sualistów, życiem godniejszym niż do tej pory.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Bardzo proszę, przedstawiciel wnioskodawców

pan poseł Robert Biedroń.

Chciałbym bardzo serdecznie panu podziękować za

te słowa.

(Poruszenie, wesołość na sali)

Uważam, że takie słowa z ust premiera Rzeczy-

pospolitej Polskiej, osoby, która powinna stać na stra-

ży Konstytucji...

(Poseł Krystyna Pawłowicz: O!

Tak jest.)

...

Rzeczypospolitej Polskiej, w której art. 1 jest

napisane, że Polska jest dobrem wszystkich obywa-

teli, są niezwykle ważne i historyczne.

I bardzo ser-

decznie panu premierowi za to dziękuję.

I proszę

państwa, żebyście pamiętali, że nikt dzisiaj wam nie

łamie kręgosłupów, że możecie głosować zgodnie

z własnym sumieniem.

I za to też panu serdecznie

dziękuję i państwu serdecznie dziękuję.

Bardzo pro-

szę o głosowanie zgodnie z własnym sumieniem.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Przystępujemy do głosowania.

projektu ustawy o związkach partnerskich, zawarte-

276 posłów, przeciw zagłosowało 150 posłów, wstrzy-

mało się od głosu 23 posłów.

Poseł Krystyna Pawłowicz:

Chcę przede wszystkim powiedzieć, że związki

homoseksualne w Polsce nie są zakazane, ale nie po-

winny być instytucjonalizowane.

Pytanie do wnio-

skodawców: Czy zmieniając ok. 150 ustaw szczegóło-

wych w kierunku podważającym np. art. 18, 30 i 31

konstytucji, wiedzą, że podejmują próbę konstytucyj-

nego puczu?

Przecież podważacie np. art. 18 konsty-

tucji.

Do obalenia art. 18 konstytucji prowadzi zmia-

na 150 ustaw, którą państwo proponujecie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

kiego.

Dużo jest populizmu w tej dyskusji, ponieważ, panie

premierze, tak naprawdę nikt z nas nie kwestionuje

tego, że związki partnerskie istnieją, bo one istnieją.

Problem polega na tym, czy związkom partnerskim

przyznać takie przywileje jak tradycyjnej rodzinie,

i co jest dobre z punktu widzenia państwa polskiego.

Czy my powinniśmy tworzyć alternatywę w stosunku

do rodziny, na którą zapewne zdecyduje się znaczna

część obywateli?

Teraz, Wysoka Izbo, mam pytanie: Czy dobre

z punktu widzenia państwa polskiego będzie to, że

teraz będzie można zostawić partnerkę z dzieckiem

w dużo łatwiejszy sposób, z krótszym okresem ali-

mentacyjnym?

To po pierwsze.

Kolejne pytanie: Czy dobre będzie to, że teraz bę-

dzie można po każdej kłótni w takim związku znisz-

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

243

czyć taki związek jednym pociągnięciem pióra, na

czym bardzo często będą tracić dzieci?

(Głos z sali: A teraz nie można?)

Dlatego, Wysoka Izbo, bardzo proszę siedem razy

się zastanowić, zanim podniesiecie rękę za tradycyj-

ną instytucją rodziny.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Baucia.

Otóż spór jest sporem między naturą a kulturą.

Re-

ligia nie jest naturą i nie ma z tego prawa.

Religia

jest nienaturalną naturą człowieka, kulturą.

(Okla-

ski) Gdyby rodzice przekazywali homoseksualizm, co

chcecie nam powiedzieć...

(Poseł Andrzej Dera: Gdzie w naturze są związki

jednopłciowe?)

...to by nie było Roberta Biedronia.

Bo jak rodzice

heteroseksualni mogliby przekazać homoseksua-

lizm?

(Wesołość na sali) Ważne jest, że nasza tradycja

europejska jest z chrześcijaństwa, ale jest też i ze

starszej kultury, z kultury nauki osadzonej w pita-

gorejskim umiłowaniu harmonii liczby i badania.

Pojawiają się światowe badania długoterminowe ro-

dzin hetero- i homoseksualnych.

Wszystkie badania

pokazują, że rodzice nie przekazują opcji seksualno-

ści.

Proszę też pamiętać o tym, że posługujemy się

logiką.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

projektu ustawy Przepisy wprowadzające ustawę

o związkach partnerskich, zawartego w druku nr 553,

przeciwnego zdania było 138 posłów, wstrzymało się

Stwierdzam, że Sejm wniosek przyjął.

Bardzo proszę panią poseł Pawłowicz o zadanie

pytania.

(Głos z sali: Niczego nowego nie powie.)

Poseł Krystyna Pawłowicz:

Skoro projektodawcy popierali zawsze, ze względu

na swe poglądy, neutralność światopoglądową pań-

stwa, w tym w sprawach religii, to chciałabym spy-

tać, dlaczego akurat w sprawach prywatnych emocji

i uczuć chcą, by państwo przy pomocy całego swojego

aparatu wkraczało głęboko właśnie w te ich relacje.

Chcieliście państwo wolnych związków, macie je.

Cały czas je macie.

Dlaczego chcecie teraz wepchnąć

to w rygory publiczne, z którymi zawsze walczyliście?

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

ministra zdrowia.

Czy w Polsce prowadzi się badania

i statystki dotyczące zachorowań osób homoseksual-

nych w związku z odbywaniem stosunków płciowych

między osobnikami tej samej płci?

Czy prawdą jest, że

wybitny psycholog i seksuolog amerykański Paul Ca-

meron prowadzący od wielu lat badania homoseksua-

listów wykazuje, że chorują oni zdecydowanie częściej

niż osoby heteroseksualne?

Czy w takim razie w inte-

resie państwa jest popieranie i uprzywilejowanie ho-

moseksualistów, skoro ich sposób rozładowania popę-

du seksualnego szkodzi ich zdrowiu a jednocześnie

wywołuje negatywne skutki w postaci zwiększonych

wydatków na leczenie?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Poseł Patryk Jaki

244

projektu ustawy o związkach partnerskich, zawarte-

go w druku nr 554, zechce podnieść rękę i nacisnąć

przycisk.

Stwierdzam, że Sejm wniosek przyjął.

rządku dziennego: Pierwsze czytanie poselskie-

Pani poseł Krystyna Pawłowicz.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Rezygnuję tutaj.)

(Głos z sali: Brawo!)

Dziękujemy.

Przystępujemy do głosowania.

zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

skiego.

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu ustawy

oraz przeprowadził dyskusję.

stynę Pawłowicz.

Mam dwa pytania.

Dlaczego pan poseł Dunin

z Platformy Obywatelskiej, który określił swój pro-

jekt jako konserwatywny, daje projekt radykalnie

sprzeczny i z naturą, i z konstytucją?

I drugie pyta-

nie, do pana premiera.

Dlaczego pan premier jest

niekonsekwentny, z jednej strony, ogłasza rok 2013

Rokiem Rodziny, a, z drugiej strony, publicznie po-

piera ideę związków partnerskich, które podważają

konstytucję i właśnie instytucję rodziny?

Odpowiedzi

nie oczekuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Artur Dunin.

(Poseł Artur Dunin: Pani marszałek, jeśli pani

marszałek pozwoli, to rezygnuję.

Wczoraj odpowie-

działem na wszystkie pytania.)

Dziękuję bardzo.

Przystępujemy do głosowania.

projektu ustawy o umowie związku partnerskiego,

zawartego w druku nr 825, zechce podnieść rękę

i nacisnąć przycisk.

przeciwnego zdania było 211 posłów, 10 posłów

wstrzymało się do głosu.

Stwierdzam, że Sejm wniosek przyjął.

(Burzliwe

oklaski)

Powracamy do rozpatrzenia punktu 22. po-

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Przystępujemy do trzeciego czytania.

niu w dniu 24 stycznia obradowała nad wniesionymi

w czasie drugiego czytania dwoma poprawkami.

Ko-

misja rekomenduje odrzucić poprawkę nr 1 oraz przy-

jąć poprawkę nr 2.

Dziękuję bardzo.

Marszałek

245

Komisja w dodatkowym sprawozdaniu przedsta-

W 1. poprawce w dodawanym art. 1a projektu

ustawy wnioskodawcy proponują, aby w 2013 r. mi-

nister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu

uwzględniał maksymalną kwotę wsparcia krajowego,

którą można przyznać zgodnie z art. 133a rozporzą-

dzenia Rady (WE) nr 73/2009.

Komisja wnosi o odrzucenie tej poprawki.

Poseł Robert Telus:

ministra rolnictwa: Dlaczego w taki sposób traktuje

pan posłów i stawia nas pod ścianą?

Drodzy państwo,

tę ustawę dostaliśmy wczoraj o godz. 12.

Wczoraj

o godz. 12 odbyło się pierwsze czytanie, w wieczor-

nych godzinach odbyło się drugie czytanie, posiedze-

nie komisji było po godz. 21, a dzisiaj głosujemy.

Niby

ustawa jest potrzebna, ale jesteśmy postawieni pod

ścianą i musimy głosować nad ustawą, której dokład-

nie nie znamy.

Mam pytanie do pani marszałek: Dla-

czego pozwala pani na takie praktyki?

To jest skan-

daliczne procedowanie.

Mieliśmy już w historii takie

zdarzenie.

W zeszłym roku taka sama ustawa, doty-

cząca dopłat bezpośrednich, była procedowana w taki

sam sposób.

W tej ustawie dokonaliśmy zmniejszenia

tak zwanej modulacji, zmniejszenia dopłat bezpo-

średnich dla rolników.

My jako Prawo i Sprawiedli-

wość boimy się, że w tej ustawie również jest jakiś

haczyk, którego posłowie w ogóle nie znają i o nim

nie wiedzą.

W tamtym roku okazało się, że nawet

minister rolnictwa…

Marszałek:

Czas minął, panie pośle.

Poseł Robert Telus:

…po uchwaleniu ustawy powiedział, że to nie jest

prawda.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Od razu panu odpowiem na pytanie.

W tej sprawie

odbył się Konwent Seniorów, był również przedsta-

wiciel pańskiego klubu.

Niech pan zgadnie, jak gło-

sował.

Czy wprowadzać do porządku obrad, czy też

nie?

Jeśli pan tego nie wie, to proszę zapytać przed-

stawiciela własnego klubu.

Poseł Robert Telus:

Pani Marszałek!

Nie wiem, co było na posiedzeniu

Konwentu Seniorów, ale takie procedowanie jest

skandaliczne, bo jesteśmy pod ścianą, bo mamy usta-

wę, która jest potrzebna dla rolników i musimy gło-

sować…

Marszałek:

Nie dopuściłam pana do głosu.

To już nie jest czas

pańskiego wystąpienia.

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Dziękuję panu.

Bardzo proszę, pan poseł Ajchler.

Poseł Romuald Ajchler:

Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

To, o czym mówił

pan poseł Tulus…

(Głos z sali: Telus.)

…w dniu wczorajszym zajmowało posłom więk -

szość czasu, gdyż praktyką jest, iż rząd na przygo-

towanie projektu ustawy ma sześć miesięcy, związ-

ki zawodowe cztery miesiące, a Wysoka Izba musia-

ła tę ustawę, musiała, powtarzam, uchwalić w ciągu

24 godzin.

Taka praktyka, pani marszałek, mimo to, że Kon-

went Seniorów się nią zajmował, jest nie do zaakcep-

towania przez Klub Poselski Sojusz Lewicy Demo-

kratycznej.

Trzeba to zmienić.

Wrócę do poprawki, bo to ona jest przedmiotem.

Otóż do tej pory było tak, do 2012 r., iż zgodnie z trak-

tatem wynegocjowanym przez Sojusz Lewicy Demo-

kratycznej, przez Leszka Millera, rolnicy otrzymali

100% świadczeń w wyniku dopłat powierzchniowych.

Ta ustawa o tyle jest ważna, że (Dzwonek) uruchamia

środki, aby również w 2013 r. rolnicy mogli się o to

ubiegać.

Marszałek:

Dziękuję, panie pośle, czas minął.

246

Ale ta poprawka również daje gwarancję, jeśli ją

przyjmiemy, że polscy rolnicy otrzymają te dopłaty

w maksymalnej wysokości.

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Dlatego proszę o poparcie tej poprawki.

Dziękuję.

Marszałek:

Ustawa, która jest wprowadzana, daje nam możli-

wość, dzięki zmianie rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego z lipca poprzedniego roku, uzyskania

dodatkowych płatności, tzw. przejściowych, w ra-

mach płatności uzupełniających.

Dzisiaj ta ustawa

dlatego jest szybko procedowana, bo jest to kwestia

15 marca, czyli wejścia w życie i możliwości składa-

nia wniosków przez naszych rolników.

Ta ustawa

daje nam możliwość wypłacenia dodatkowo polskiej

wsi ok. 480 mln euro, w przeliczeniu ok. 2 mld zł.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

sów wstrzymujących.

Stwierdzam, że Sejm poprawki nie przyjął.

W 2. poprawce do art. 5 projektu ustawy wniosko-

Czy pan poseł celem zadania pytania?

Proszę bardzo.

Poseł Jacek Bogucki:

Stare przysłowie: baba swoje, dziad swoje.

Nie chodzi

tego nikt nie kwestionuje, to jest fakt, ale o wasze

nieróbstwo.

Sam pan powiedział, że od lipca trzyma-

liście ten projekt, a teraz każecie nam w ciągu nie-

pełnych 24 godzin go przyjąć.

To jest skandal i taka

procedura, pani marszałek, jest niedopuszczalna.

(Poseł Jakub Szulc: Pracuj.)

Tym razem oczywiście zagłosujemy za, pewnie

i następnym, jak wam się to przydarzy, też zagłosu-

jemy za, ale to jest skandal, to jest łamanie kołem

demokracji.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Panie ministrze, bardzo proszę o odpowiedź.

cedura, jeżeli chodzi o procedowanie aktów legisla-

cyjnych.

Powiedziałem wyraźnie, rozporządzenie

Parlamentu Europejskiego dało nam możliwość, czy-

li lipiec.

Jest określona procedura prawodawcza.

Jest

kwestia planu prac rządowych, planów parlamentar-

nych, uzgodnień międzyresortowych, uzgodnień,

konsultacji społecznych, uzgodnień z ministrem fi-

nansów co do możliwości budżetu na 2014 r., bo te

płatności będą płacone w 2014 r., dlatego to się opóź-

niło i dzisiaj mamy dwa miesiące do wprowadzenia

tej ustawy, do 15 marca.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

247

nie było głosów przeciwnych, natomiast od głosu

wstrzymało się 129 posłów.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 26.

ru składu osobowego Komisji Nadzwyczajnej do

Sejm w trakcie 31. posiedzenia Sejmu poselskich pro-

jektów ustaw: Prawo spółdzielcze, zawartego w dru-

ku nr 980, oraz Prawo spółdzielcze, zawartego w dru-

ku nr 1005, a także w trakcie bieżącego posiedzenia

poselskich projektów ustaw: o spółdzielniach, zawar-

tego w druku nr 515, o zmianie ustawy o spółdziel-

niach mieszkaniowych, zawartego w druku nr 816,

o spółdzielniach mieszkaniowych, zawartego w dru-

ku nr 819, oraz o działalności spółdzielni mieszka-

niowych, zawartego w druku nr 864, do Komisji

Nadzwyczajnej, zaistniała potrzeba powołania tej

czego, zawartego w druku nr 1061, zechce podnieść

rękę i nacisnąć przycisk.

przeciwnego zdania było 2 posłów, 4 posłów wstrzy-

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 27.

Dodatkowo proszę o uwzględnienie autopoprawki

polegającej na tym, aby ze składu Komisji Admini-

stracji i Cyfryzacji odwołać posła Krzysztofa Jurgie-

la i jednocześnie wybrać do składu tej komisji poseł

Elżbietę Kruk.

nr 1062, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

mujących się.

Ogłaszam 5-minutową przerwę.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Wznawiam obrady.

porządku dziennego: Przedstawiona przez Radę

Ministrów informacja o funkcjonowaniu cen-

trów i klubów integracji społecznej dla Sejmu

wraz ze stanowiskiem Komisji Polityki Społecz-

nej i Rodziny (druk nr 953).

Panie Marszałku!

Panie i Panowie Posłowie!

Mam zaszczyt przedstawić informację o funkcjono-

Marszałek

248

waniu centrów i klubów integracji społecznej.

Infor-

macja ta została sporządzona w oparciu o dane, któ-

re zostały zebrane przez Instytut Rozwoju Służb

Społecznych oraz w ramach dokumentu pod nazwą

„Organizacja i tryb przeprowadzenia monitoringu

ustawy o zatrudnieniu socjalnym”.

Informacja ta daje możliwość zaprezentowania

istotnych tendencji rozwojowych w działaniu centrów

i klubów integracji społecznej, traktowania tych jed-

nostek jako niezwykle ważnych elementów systemu

wsparcia i pomocy dla osób w niezwykle trudnej sy-

tuacji, które określamy mianem wykluczonych spo-

łecznie, oraz dla partnerów i podmiotów ekonomii

Jak państwo doskonale wiecie, znalezienie za-

trudnienia dla osób długotrwale bezrobotnych jest

niezwykle trudne, dlatego sprawdzonym sposobem

na zmianę postawy i zaangażowanie bezrobotnych

w szukaniu pracy okazało się zatrudnianie socjalne.

Dzięki tworzeniu przez samorządy i organizacje po-

zarządowe centrum i klubów integracji społecznej

oraz wspieranie lokalnych przedsiębiorców zjawisko

wykluczenia społecznego zmniejsza się, to jest ta do-

bra wiadomość, chociaż nie tak, jak byśmy sobie tego

Propagowane nowe koncepcje aktywnej polityki

społecznej, zmierzające do promowania idei „praca

zamiast zasiłku”, czyli przejścia od działań o charak-

terze pomocowo-osłonowym do działań wspomagają-

cych zatrudnienie, okazują się tym kierunkiem, któ-

ry będziemy wspierać.

Będziemy chcieli go jeszcze

bardziej udoskonalać jako formę wychodzenia z bez-

radności, stygmatyzacji i wykluczenia społecznego.

Zatrudnienie socjalne jako cały czas jeszcze nowa

forma pomocy jest coraz chętniej widziane przez

partnerów w samorządach, ale głównie, co cieszy,

w organizacjach pozarządowych.

W CIS-ach i KIS-

ach dostrzegają oni szanse na zmniejszenie bezrobo-

cia na swoim terenie.

Z badań przedstawionych w tym

sprawozdaniu wynika, że te samorządy, które pomo-

gły organizacjom pozarządowym i same wsparły po-

wstawanie klubów i centrów integracji społecznej,

doprowadziły do ograniczenia bezrobocia.

Jak pań-

stwo też wiecie, bezrobocie w tym obszarze, szczegól-

nie środowisk popegeerowskich, jest wyjątkowo wy-

sokie, więc ta forma jest najbardziej przydatna do

aktywizacji i reintegracji.

Zatrudnienie socjalne jest kierowane głównie do

osób długotrwale bezrobotnych, osób bezdomnych,

które realizują indywidualny program wychodzenia

oczywiście zakończyli program psychoterapii w za-

kładzie lecznictwa odwykowego, osób uzależnionych

od narkotyków po zakończeniu przez nich programu

terapeutycznego, chorych psychicznie, zwalnianych

widualny program integracji.

Osoby te często podle-

gają wykluczeniu społecznemu i ze względu na sytu-

zaspokoić swoich najbardziej podstawowych potrzeb

życiowych.

Zatrudnienie socjalne w omawianych przeze mnie

podmiotach jest realizowane dwustopniowo.

W pierw-

szym etapie są to działania przygotowujące do po-

nownego pełnienia ról społecznych i zawodowych

dzięki umożliwieniu uczestnictwa w zajęciach orga-

nizowanych przez centra i kluby integracji społeczne.

W drugim etapie mamy do czynienia z inicjacją za-

trudnienia wspomaganego, wspieranego, czyli z po-

mocą w powrocie na rynek pracy poprzez wsparcie

finansowe ze środków Funduszu Pracy oraz w two-

rzeniu tych miejsc pracy.

Głównymi instytucjami, które pomagają wyjść

z bezrobocia, są oczywiście te wymieniane przeze

mnie centra i kluby integracji.

Głównie to zadania

czy też cele realizowane w ramach działań integru-

jących pomoc społeczną z rynkiem pracy oraz zatrud-

nienie socjalne w ramach szeroko pojętej ekonomii

społecznej i przedsiębiorczości społecznej.

Państwo macie, otrzymaliście szeroką informację

na ten temat, już nie chciałbym powtarzać większo-

ści udokumentowanych tam danych.

Chciałbym

może przez moment skoncentrować się na wnioskach,

które w moim przekonaniu są kluczowe.

Otóż około

50% absolwentów centrów podejmuje pracę na otwar-

tym rynku pracy lub rozpoczyna własną działalność

gospodarczą.

Oczywiście zawsze jest pytanie, czy

50% to jest dużo, czy nie.

Dzisiaj mamy taki stan.

Przypominam, że te działania dopiero, mówiąc obra-

zowo, rozkręcają się.

To po pierwsze.

Po drugie, wszyscy uczestnicy centrów i klubów

zdobywają nowe bądź poszerzają dotychczas posiada-

ne kwalifikacje zawodowe.

Centra i kluby integracji

społecznej to instytucje zatrudnienia socjalnego, któ-

re realizują program prac społecznie użytecznych,

robót publicznych i prac interwencyjnych, są również

organizatorami staży dla absolwentów.

Około 25% instytucji zatrudnienia socjalnego pla-

nuje jako efekt założenie przez absolwentów spół-

dzielni socjalnej i podjęcie zatrudnienia w tej spół-

dzielni.

Najwięcej centrów i klubów, co z jednej stro-

ny jest optymistyczne, że tam jest ta aktywność,

powstaje w rejonach o najwyższej stopie bezrobocia.

Nie będę wymieniał województw, bo państwo ogólnie

je znacie.

Tak że to są te miejsca, gdzie jest najwięk-

sza aktywność.

To, co jest najistotniejsze w funkcjonowaniu cen-

trów i klubów, to jest to, że są tworzone nowe miejsca

pracy.

Myślę, że to jest najbardziej zadowalający efekt

działań, które promujemy i propagujemy.

Oczywiście chcielibyśmy mieć więcej środków na

przekazywanie dla zainteresowanych samorządów

i organizacji, ale nie jest to jeszcze temat na tyle roz-

propagowany i popularny wśród samorządów, żeby

mieć też do końca sprawdzonych partnerów.

Nie-

mniej jednak mamy w dyspozycji określone budżety,

które są przekazywane na funkcjonowanie tych pod-

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

249

bardzo potrzebnych i rozwiązujących wiele proble-

mów społecznych.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Jerzy Ziętek.

Proszę bardzo.

Poseł Jerzy Ziętek:

Izbie stanowisko Komisji Polityki Społecznej i Rodzi-

ny w sprawie informacji rządu Rzeczypospolitej Pol-

skiej o funkcjonowaniu centrów i klubów integracji

skiej (druk nr 679).

Znowelizowana we wrześniu 2011 r. ustawa o za-

trudnieniu socjalnym stworzyła prawną możliwość

prezentowania Sejmowi i Senatowi RP w okresach

dwuletnich specjalnie opracowywanych informacji

o funkcjonowaniu centrów i klubów integracji spo-

łecznej.

W związku z tym Komisja Polityki Społecz-

nej i Rodziny rozpatrzyła tę informację na posiedze-

niu w dniu 6 grudnia 2012 r.

Na posiedzeniu komisja

wysłuchała informacji przedstawionej przez Depar-

tament Pomocy i Integracji Społecznej Ministerstwa

batę, w której padło wiele pytań zadanych zarówno

przez posłów, jak i przedstawicieli społecznych, na

które uzyskano wyczerpujące odpowiedzi.

Wysoka Izbo!

Informacja taka to nie tylko zbiór

danych o świadczonych usługach reintegracji spo-

łecznej i zawodowej, ale także zaprezentowanie istot-

niem społecznym oraz partnerów dla podmiotów

socjalnych.

Ponadto informacja taka wymagała przy-

jęcia ram wspólnego działania zarówno przez pod-

mioty zatrudnienia socjalnego, jak i inne instytucje

odpowiedzialne za ustawę o zatrudnieniu socjalnym.

Pragnę poinformować, że w 2012 r. minister właści-

wy do spraw zabezpieczenia społecznego zatwierdził

dokument stanowiący wytyczne do prowadzenia prac

analityczno-monitorujących pt. „Tryb i organizacja

monitoringu ustawy o zatrudnieniu socjalnym”,

będzie przygotowana na podstawie dostępnego zbio-

ru danych o centrach i klubach integracji społecznej

za okres 2004–2011, przy czym w przyszłości pełny

cykl monitoringu ustawy o zatrudnieniu socjalnym

będzie obejmował dwa etapy, a mianowicie etap prac

monitorujących (czas prac maksymalnie 22 miesiące,

takie są założenia) oraz etap opracowywania infor-

macji (maksymalnie dwa miesiące).

Pełny cykl moni-

toringu ustawy o zatrudnieniu socjalnym będzie

miał miejsce podczas drugiej edycji monitoringu.

W 2012 r. przedstawiono w związku z tym uproszczo-

ną wersję informacji.

Informacja, za którą bardzo serdecznie dziękuję,

jest bardzo obszerna, liczy ponad 100 stron i została

bardzo profesjonalnie przygotowana.

Zawiera takie

rozdziały, jak: przegląd dorobku ustawy o zatrudnie-

niu socjalnym w okresie 2004–2011, statystyczna

mapa zatrudnienia socjalnego, centra i kluby inte-

gracji społecznej – łącznik pomocy i ekonomii spo-

łecznej, galeria dobrych praktyk podmiotów zatrud-

nienia socjalnego oraz aneksy: aneks nr 1 zawiera

rejestr centrów integracji społecznej, aneks nr 2 za-

wiera spis członków Konwentu Centrów i Klubów

Integracji Społecznej, aneks nr 3 zawiera wykaz klu-

bów integracji społecznej biorących udział w 2011 r.

w ankiecie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

skim ustawodawstwie w ustawie o zatrudnieniu so-

cjalnym z dnia 13 czerwca 2003 r. zostały zdefinio-

wane osoby zagrożone wykluczeniem społecznym

jako osoby „które ze względu na swoją sytuację ży-

ciową nie są w stanie zaspokoić własnym staraniem

swoich podstawowych potrzeb życiowych i znajdują

wiającej lub ograniczającej uczestnictwo w życiu za-

wodowym, społecznym i rodzinnym”.

Celem głów-

nym ustawy o zatrudnieniu socjalnym była reinte-

gracja społeczna i zawodowa osób, których szanse na

otwartym rynku pracy były i są najmniejsze ze

społecznym i zawodowym.

Dzięki wprowadzaniu roz-

wiązań prawno-ekonomicznych ustawy o zatrudnie-

niu socjalnym możliwe stało się organizowanie i two-

rzenie centrów integracji społecznej (skrót potocznie

używany – CIS) oraz klubów integracji społecznej

(skrót – KIS), które mogą być instytucjami wykorzy-

stującymi bardzo szeroki zakres usług ograniczają-

cych zjawisko wykluczenia społecznego w Polsce.

Realizacja tego zadania przez instytucje dobrze wpi-

sała się w kierunki działań polityki społecznej na

najbliższe wtedy lata wyznaczone w rządowym do-

kumencie pod nazwą „Krajowy plan działań na rzecz

integracji społecznej na lata 2004–2006”.

Rok 2004, uznawany za przełomowy dla proble-

matyki zatrudnienia socjalnego, to również czas,

w którym stopa bezrobocia wynosiła już 19% wobec

13% w roku 1999.

To również rok, w którym wzrosła

liczba osób długotrwale bezrobotnych.

Nic dziwnego,

że w tym czasie wzrosło zainteresowanie nowymi

sposobami przeciwdziałania marginalizacji grup spo-

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

250

łecznych oraz udzielania im pomocy w powrocie do

pełnienia ról społecznych i zawodowych.

Ponadto

sukcesywnie wzrastająca świadomość pracowników

polskich instytucji pomocy społecznej, rynku pracy

oraz organizacji trzeciego sektora co do wartości

rozwiązań szeroko pojętej ekonomii społecznej do-

brze wpisywała się w zalecenia organów Unii Euro-

pejskiej, w tym wskazówki „Europejskiej strategii

zatrudnienia”, a następnie „Europejskiej strategii

włączenia społecznego”.

Oba te dokumenty wskazy-

wały na konieczność tworzenia alternatywnych

form zatrudnienia, a przede wszystkim zatrudnie-

nia socjalnego, przez które należy rozumieć zapew-

nienie osobom, które podlegają wykluczeniu spo-

łecznemu, możliwości uczestnictwa w zajęciach

prowadzonych właśnie przez centra integracji spo-

łecznej w klubach integracji społecznej, i zatrudnie-

nia wspieranego.

Ustawa o zatrudnieniu socjalnym w okresie

2004–2011 w związku z napływającymi wnioskami

podmiotów zatrudnienia socjalnego, w praktyce sto-

sujących reintegrację społeczną i zawodową, była

wielokrotnie nowelizowana.

Jest to dobry przykład

współpracy instytucjonalnej oraz prowadzenia sze-

rokich konsultacji i debat przy stanowieniu prawa

przez parlament RP.

Nowelizacja ustawy o zatrud-

nieniu socjalnym miała miejsce 15 czerwca 2007 r.

Obejmowała ona doświadczenia pierwszych centrów

i klubu integracji społecznej, a także instytucji nada-

jących swoimi decyzjami ich status administracyjny

oraz współfinansowanie.

Pojawiło się w tym czasie

kilkanaście regulacji prawnych, które usuwały wiele

niejasności interpretacyjnych i luk oraz wprowadziły

nowe narzędzia, którymi mogła dysponować kadra

podmiotów zatrudnienia socjalnego, takie jak włą-

czenie osób niepełnosprawnych do katalogu ustawy,

osoby z rentą socjalną w gronie uczestników zajęć,

obowiązek wskazania we wniosku o nadanie im sta-

tusu rodzajów umów o pracę z pracownikami cen-

trum, termin składania wniosków o nadaniu statusu

oraz wydłużenie jego czasu obowiązywania do 5 lat,

sprawozdania dla ministra, pomoc publiczna, uczest-

nictwo w centrum a ubezpieczenia zdrowotne i wiele

innych.

Wprowadzone zmiany w systemie centrów

i klubów integracji społecznych pozwoliły nie tylko

na jego dobre funkcjonowanie, ale i przyniosły ocze-

kiwane przez ustawę rezultaty.

Wysoka Izbo!

Przyjęcie przez Sejm RP ustawy o fi-

likwidowana była forma gospodarstwa pomocnicze-

go, skomplikowało pod koniec 2010 r. sytuację cen-

trów integracji społecznej tworzonych przez samo-

rządy terytorialne.

Jednakże dzięki wspólnym dzia-

łaniom parlamentarzystów z sejmowej Komisji Poli-

tyki Społecznej i Rodziny, przedstawicieli samorzą-

dowych centrów, stanowisku Komisji Wspólnej Rządu

Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej przygoto-

wano projekt drugiej nowelizacji ustawy o zatrudnie-

niu socjalnym, który został przyjęty przez Sejm RP

w dniu 24 czerwca 2010 r.

Nowe formy organizacyjne,

czyli samorządowy zakład budżetowy, powiat i woje-

wództwo mogą tworzyć centra, prawa majątkowe

oraz ciągłość realizacji projektów EFS, przekazanie

centrów do organizacji pozarządowych – oto najistot-

niejsze zmiany tej noweli, tym bardziej istotne, po-

nieważ okres 2007–2010 utrwalił pozytywne oceny

dla podmiotów świadczących usługi reintegracyjne,

szczególnie współpracy dwóch obszarów: pomocy

społecznej i rynku pracy.

W następnym czasie konieczność likwidowania

barier administracyjnych oraz zapewnienia spójności

działań grup zagrożonych wykluczeniem społecz-

nym, a ponadto konieczność wprowadzenia stałego

monitoringu realizacji zadań tej ustawy, którego ce-

lem była konieczność dostarczania ustawodawcy in-

formacji o efektywności przepisów prawnych i pro-

wadzenia okresowych analiz efektywności usług

reintegracji społecznej i zawodowej, spowodowała

konieczność kolejnej nowelizacji ustawy o zatrudnie-

niu socjalnym, która miała miejsce 19 sierpnia 2011 r.

W tym czasie znowelizowano również ustawę o dzia-

rządkowano definicję podmiotów trzeciego sektora

jako instytucji tworzących centra i kluby integracji

społecznej, wprowadzono nowe pojęcia absolwenta,

staże dla bezrobotnych w organizacjach pozarządo-

wych prowadzących klub, a ponadto wpisano ko-

nieczność prowadzenia krajowych rejestrów klubów

oraz stałego systemu monitorowania ustawy.

Praktycznie rzecz biorąc, istnieją dwie ścieżki

utworzenia przez organizacje pozarządowe centrów

integracji społecznej.

Po pierwsze, ścieżka autono-

miczna, po drugie, ścieżka przejęcia centrum.

Nieza-

leżnie od rodzaju ścieżki na mocy ustawy należy

w strukturach organizacji wyodrębnić członków da-

nej organizacji lub zarządu tego podmiotu oraz wpro-

wadzić obowiązek wyodrębnienia księgowo-finanso-

wego.

Liczba zarejestrowanych i działających w Pol-

sce w okresie 2004–2011 centrów integracji społecz-

nej stopniowo zwiększała się z 20 do 74 jednostek na

koniec grudnia 2011 r.

Lista ta ulegała w czasie

pewnym fluktuacjom, przy czym ich rozmieszczenie

w kraju charakteryzuje się pewnym zróżnicowaniem.

Zgodnie z przepisami ustawy o zatrudnieniu socjal-

nym źródłami przychodów CIS-ów są środki otrzymy-

wane od jednostek samorządu terytorialnego, dotacje

z Funduszu Pracy i PFRON, środki z własnej działal-

ności wytwórczej, handlowej i usługowej, a także środ-

ki pozyskiwane na realizację projektów współfinanso-

wanych z EFS.

W okresie 2008–2011 przychód jedne-

go statystycznego CIS charakteryzował się stopnio-

wym wzrostem – do kwoty 885,48 tys. zł w 2011 r.

Ponadto na uwagę zasługuje fakt wysokiego po-

ziomu rotacji kadry pracowniczej, szczególnie w gru-

pie pracowników prowadzących bezpośrednio zajęcia

z uczestnikami, którzy reprezentują kategorię osób

zaliczanych do szczególnych grup ryzyka.

W roku

Poseł Jerzy Ziętek

251

2011 w zajęciach centrum w skali kraju uczestniczy-

ło 8410 osób, w tym ponad 3,5 tys. osób rozpoczęło

nową edycję.

Przeciętna liczba uczestników w jednym

centrum w 2011 r. wyniosła 120 osób.

Efektywność

świadczonych usług reintegracji społecznej i zawodo-

wej centrów potwierdzana jest także liczbami uczest-

ników, którzy usamodzielnili się ekonomicznie po

zakończeniu zajęć.

Podobne przemiany dotyczyły klubów integracji

społecznej jako bardzo istotnych elementów w syste-

mie świadczenia usług integracji społecznej i zawo-

dowej.

Kluby to mniejsza skala organizacyjna przed-

sięwzięcia, a tym samym kosztów jego prowadzenia,

oraz efektywność oddziaływania na uczestników

zajęć porównywalna z wynikami uzyskiwanymi

przez centra integracji społecznej.

Głównymi partne-

rami klubów są ośrodek pomocy społecznej oraz po-

wiatowy urząd pracy.

Do tej pory przepisy o zatrud-

nieniu socjalnym nie zapewniały otrzymywania in-

formacji statystycznych na temat liczby klubów.

Dopiero od 2012 r., po wprowadzeniu ustawowego

obowiązku, wprowadzono przez wojewodów rejestry

KIS.

Według danych na koniec 2010 r. uzyskanych

z wydziałów polityki społecznej urzędów wojewódz-

kich liczba klubów wynosiła 286 jednostek, przy

czym są województwa, gdzie jest ich duża liczba – nie

będę ich wymieniał – na przykład 116, a w niektórych

są tylko 2.

Szanowni posłowie, instytucje reintegracji spo-

łecznej, a więc centra i kluby reintegracji społecznej,

są dzisiaj ważnym uzupełniającym filarem w syste-

mie wsparcia i pomocy, przynoszącym wsparcie oso-

bom zagrożonym wykluczeniem społecznym, umoż-

liwiającym im powrót do ponownego pełnienia ról

społecznych i zawodowych.

W związku z tym zaist-

niała potrzeba konsolidacji środowisk przedstawicie-

li centrów i klubów wokół własnej platformy współ-

pracy, czyli konieczność utworzenia własnej repre-

zentacji będącej również dla administracji rządowej

i samorządowej partnerem w wypracowywaniu mo-

dyfikacji ustawy o zatrudnieniu socjalnym.

Narodzi-

ła się wtedy koncepcja konwentu centrów i klubów

integracji.

Wysoka Izbo!

Aktualnie wśród licznego grona

praktyków toczy się szeroka dyskusja, czy centra i klu-

by integracji społecznej to podmioty ekonomii spo-

łecznej, czy jest to otoczenie owej ekonomii.

Przewa-

żało jednak stwierdzenie, że jest to otoczenie ekono-

mii społecznej, a to z tego powodu, że instytucje te

wymagają pewnych nakładów.

Nie można przecież

tego nie dostrzegać.

Tak jak od spółdzielni socjal-

nych, które niewątpliwie są podmiotami ekonomii

społecznej, oczekujemy samofinansowania i przyno-

szenia pewnych dochodów, tak na te instytucje mu-

simy ponosić pewne nakłady finansowe, żeby w dłuż-

szej perspektywie osoby były gotowe do podjęcia

działalności gospodarczej, tworzenia przedsiębiorstw

społecznych, spółdzielni socjalnych czy też samoza-

trudnienia.

Jest rzeczą jasną, że kluby integracji i centra in-

tegracji zapewnią nam kadrę do realizacji usług spo-

łecznych.

Dobrym przykładem są tu usługi opiekuń-

cze dla osób starszych.

Wiemy, że rynek ten bardzo

pustoszeje, a liczba osób wymagających tej formy

wsparcia rośnie.

W związku z tym, jeżeli w ramach

działalności CIS i KIS przygotujemy osoby, które

będą wykwalifikowane i które będą mogły realizować

właśnie te usługi, to jakby system pomocy społecznej

również jest w stanie wchłonąć owe osoby.

Będą to

dla nich potencjalne miejsca pracy zarówno w insty-

tucjach pomocy społecznej, jak i w organizacjach po-

zarządowych świadczących usługi społeczne.

Przy-

szły okres projektowania to również pewna szansa

na dalszy rozwój owych podmiotów.

Należy również pamiętać, że w większości centra

integracji społecznej działają w oparciu o projekty

EFS-owskie, natomiast podstawą działania klubów

integracji społecznej poza sferą integracji społecznej

są prace społecznie użyteczne finansowane z Fundu-

szu Pracy, a realizowane na terenie gminy.

Jeśli cho-

dzi o przyszły okres, to Unia kładzie dość duży nacisk

na rozwój dobrej jakości usług społecznych, przy

czym istnieje tutaj pewna synergia.

Mianowicie

z jednej strony przygotowując kadrę, będziemy mogli

również troszczyć się o jakość usług, a tym samym,

też w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego,

dalej realizować projekty.

Chciałbym jednocześnie zauważyć, że z informa-

cją, wiedzą i chęcią działania w różnych samorządach

jest bardzo różnie.

Są takie, które mają pełną infra-

strukturę, ponieważ mają zarówno centra i kluby

integracji społecznej, stworzyły spółdzielnie socjalne

i dalej tworzą inkubatory przedsiębiorczości, żeby

wspierać spółdzielców i inne podmioty, ale niestety

są też takie, które tak naprawdę mało wiedzą o usta-

wie o zatrudnieniu socjalnym i o tym, że mogą podej-

mować taką aktywność.

Dlatego taka informacja

i debata na forum Sejmu RP, która potem jest szero-

ko publikowana i dyskutowana w różnych gremiach,

to też jest istotny krok w propagowaniu wiedzy na

ten temat.

Panie i panowie posłowie, Centra i kluby integra-

cji społecznej wnoszą znaczący wkład w realizację

założeń aktywnej polityki społecznej w zakresie re-

integracji społeczno-zawodowej osób z grup trudno

zatrudnianych, zagrożonych wykluczeniem społecz-

nym lub wykluczonych.

Wprowadzenie możliwości

tworzenia centrów i klubów integracji społecznej

stworzyło szansę dla wielopłaszczyznowego wsparcia

osób pozbawionych dotąd fachowej pomocy psycholo-

gicznej, terapeutycznej, prawnej oraz odciętych od

rzeczywistych szans powrotu lub wejścia na rynek

pracy.

Działalność tych jednostek – centrów i klubów

– daje pozytywne bezpośrednie efekty integrujące

w stosunku do osób zagrożonych wykluczeniem, jak

wspomniałem, ale możemy mówić również o silnym

pośrednim działaniu wywołującym pozytywną zmia-

Poseł Jerzy Ziętek

252

nę świadomości i statusu w rodzinach uczestników,

które to rodziny często żyją w izolacji społecznej,

poddawane działaniu stereotypów i autostereotypów.

Wysoka Izbo!

Podczas posiedzenia komisji zarówno

posłowie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, jak

i przedstawiciele Ministerstwa Pracy i Polityki Spo-

łecznej zauważali konieczność dalszych prac.

Mając

pewne spostrzeżenia, zbierając dane i przeprowadza-

jąc analizy, będziemy się przygotowywać w obecnym

roku pewnie do nowelizacji ustawy o zatrudnieniu

socjalnym, tak aby jeszcze lepiej i pełniej określić stan-

dardy dla centrów i klubów, aby wyposażyć je w ma-

teriały i narzędzia do realizacji usług socjalnych.

Wysoki Sejmie!

Komisja Polityki Społecznej i Ro-

dziny jednogłośnie rekomenduje przyjęcie informacji

rządu Rzeczypospolitej Polskiej o funkcjonowaniu

i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, druk nr 679.

Dziękuję bardzo za uwagę.

(Oklaski)

Joannę Bobowską z klubu Platforma Obywatelska.

Poseł Joanna Bobowska:

Obywatelska dotyczące informacji o funkcjonowaniu

dla Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej i złożo-

nej przez Radę Ministrów.

Znowelizowana we wrześniu 2011 r. ustawa stwo-

rzyła prawną możliwość prezentowania Sejmowi i Se-

natowi RP opracowań co dwa lata.

Informacja jest

przygotowana na podstawie danych dotyczących lat

2004–2011.

Zawiera ona bogate dane statystyczne

o świadczonych usługach, reintegracji społecznej i za-

wodowej oraz prezentuje kierunki i tendencje rozwo-

ju, jeśli chodzi o działanie centrów i klubów.

Jednost-

ki te stanowią bardzo ważne ogniwo systemu wspar-

cia osób zagrożonych wykluczeniem społecznym i po-

mocy im. Włączają się w sieć współpracy z partnera-

mi podmiotów ekonomii społecznej, w tym szczegól-

nie spółdzielni socjalnych.

Zagrożenie wykluczeniem społecznym i zawodo-

wym pozostaje poważnym problemem osób, które nie

są zdolne do podjęcia aktywności w swoim środowi-

sku.

Tendencje te niestety pogłębiają się z upływem

czasu – biernego oczekiwania, korzystania jedynie

z pieniężnych świadczeń.

Trudno rozpocząć aktyw-

ność bez grupy wsparcia, motywacji zbiorowej oraz

fachowego doradztwa.

Im dłużej dominuje postawa

bierna, tym trudniej powrócić do normalnej aktyw-

ności w środowisku.

Dlatego przenikanie się proble-

matyki bezrobocia i pomocy społecznej wydaje się być

dobrze zakrojonym rozwiązaniem łączącym działa-

nia edukacyjne, tworzenia wspólnoty celów ze świad-

czeniami pieniężnymi.

Dynamika zmian na rynku

pracy, współczesne potrzeby szybkiego dostosowania

kompetencji niestety często marginalizują osoby

w trudnej sytuacji życiowej, zwłaszcza te, których

mentalność oraz wykształcenie kierunkowe nie przy-

stają do wymagań współczesności.

Zdolność do prze-

kwalifikowania, zmiany zawodu często wynika jedy-

nie z rzadkiej cechy charakteru.

A przecież gotowość

do zmiany zawodu dzisiaj, kiedy potrzeby rynku

błyskawicznie ewoluują w trudnym do przewidzenia

kierunku, powinna być umiejętnością nabytą w pro-

cesie edukacji szkolnej.

Zatrudnienie socjalne jest dzisiaj potrzebną, efek-

tywną i trwałą metodą pomocy osobom zagrożonym

wykluczeniem społecznym i wsparcia ich.

Należy pod-

kreślić, że istotnym elementem polskiej polityki spo-

łecznej stała się koncepcja workfare, czyli praca za-

miast zasiłku.

Uznano za mało efektywne czasowe

działania pomocowe wobec najsłabszych grup na ryn-

ku pracy zapewniające bezpieczeństwo socjalne przez

świadczenia pieniężne lub rzeczowe.

Czerpiąc z do-

świadczeń krajów europejskich, sięga się więc po wy-

próbowane wzorce Danii, Wielkiej Brytanii i Szwecji.

W tym kontekście niezwykle korzystne jest przeka-

zywanie przez państwo niektórych zadań publicz-

nych organizacjom trzeciego sektora, co daje lepsze

rezultaty niż tradycyjna opieka instytucji państwo-

wych.

Ustawowe cele działalności podmiotów za-

trudnienia socjalnego skierowane są do osób i człon-

ków ich rodzin, skierowane są na aktywizację do

życia w społeczności lokalnej, powrót do pełnienia

ról społecznych w miejscu zamieszkania, podniesie-

nie kwalifikacji zawodowych, samorealizację i po-

dejmowanie wspólnych przedsięwzięć w tworzeniu

własnych miejsc pracy i grup samopomocowych.

Podejście indywidualne pozostaje ważną metodą

działania w centrach integracji społecznej.

To bardzo

potrzebny proces nabierania wzajemnego zaufania,

nim bowiem rozpocznie się proces reintegracji spo-

łecznej i zawodowej, przeprowadza się etap diagnozy

potrzeb uczestników.

Pamiętajmy, że uczestnikami

są osoby mające różnego rodzaju opory, uprzedzenia,

słabe przekonanie o własnych możliwościach rozwo-

ju, włączenia się we współpracę, nierzadko niskie

poczucie wartości lub są to osoby mające za sobą

trudne przeżycia i doświadczenia.

To osoby zwyczaj-

nie długotrwale bezrobotne, niepełnosprawni, ale też

chorzy psychicznie, uzależnieni od alkoholu, narko-

tyków, bezdomni, uchodźcy, zwalniani z zakładów

karnych.

Poseł Jerzy Ziętek

253

Indywidualny program zatrudnienia socjalnego

lub kontraktu socjalnego dla poszczególnych osób

powstaje w konsultacji z partnerami: ośrodkami po-

dzinie, powiatowymi urzędami pracy oraz organiza-

cjami pozarządowymi i kuratorami sądowymi.

Kon-

trakt socjalny potwierdza rozpoczęcie udziału w za-

jęciach reintegracyjnych, jest umową indywidualną

pomiędzy uczestnikami a kierownictwem CIS lub

KIS.

Wśród usług najpopularniejsze formy stanowią

programy szkoleniowe, warsztaty terapeutyczne i dzia-

łalność grup wsparcia.

O istotnej roli centrów w rozwoju osób zagrożo-

nych wykluczeniem na rynku pracy przekonuje fakt,

że 85% osób mimo posiadanej przeszłości zawodowej

nie radziło sobie na rynku pracy w latach 2004–2011.

Jak wynika z danych zawartych w informacji, cho-

ciaż usługi centrów integracji społecznej w przewa-

żającej mierze skierowane były do osób w wieku śred-

nim oraz starszych, z niskim wykształceniem, dłu-

gotrwale bezrobotnych, to od 2009 r. pojawiają się

osoby młode, z wysokim wykształceniem.

Skorzy-

stały one z przekwalifikowania i ukierunkowania

w tworzeniu własnego miejsca pracy.

Centra stały się

więc przydatnym miejscem uaktywnienia również

kobiet, które stanowiły 60% uczestników.

W odnie-

sieniu do istniejących barier mentalnych i środowi-

skowych, zwłaszcza w małych miejscowościach, ta

forma motywacji i udziału w zajęciach grupowych

zdecydowanie wpływa na korzystne budowanie wi-

zerunku kobiety aktywnej, która w grupie ośmiela

się do pracy na rzecz dobra wspólnego, równocześnie

decyduje o możliwości własnego rozwoju zawodowego

i udziału w życiu społecznym.

Liczby mówią same za siebie.

Wzrost w latach

2007–2011 dotyczy liczby osób uczestniczących w za-

jęciach – z 5030 do 8410.

Wskaźnik pozytywnego

zakończenia też wzrastał sukcesywnie, osiągając

w roku 2011 ponad 52%.

Centra powinno się więc

traktować jako otoczenie ekonomii społecznej, gdyż

w przeciwieństwie do przedsiębiorstw społecznych

trudno oczekiwać, żeby CIS-y kiedykolwiek stały się

samowystarczalne finansowo.

Czy ten rezultat: po-

nad 50% osób kończących zajęcia, należy uznać za

zadowalający?

Należałoby zastanowić się nad stwo-

rzeniem być może lepszego systemu motywującego

do zakończenia zajęć przez uczestników.

Słusznie podjęta zmiana ustawowa w 2011 r.

wprowadzająca przywilej absolwenta CIS zachęciła

niewielką grupę do konsekwentnego ukończenia za-

jęć.

Co ciekawe, niektóre województwa mają świetne

rezultaty, powyżej wskaźnika krajowego, inne osią-

gają nawet niespełna 30%.

Problem efektywności

w mojej opinii nadal stanowi wyzwanie dla organi-

zatorów zajęć, przede wszystkim w zakresie zmian

systemowych.

Do rozwiązania pozostaje też sprawa

powstania nowych placówek, mapa kraju bowiem nie

wydaje się kompletna.

Usamodzielnienie ekonomicz-

ne uczestników na poziomie 70%, zatrudnienie w fir-

mach lub własna działalność gospodarcza, tworzenie

spółdzielni socjalnych jako wyższych form organiza-

cyjnych poruszających się na polu objętym regulacja-

mi ustawy o zatrudnieniu socjalnym pozostają nie-

zwykle ważnym i zadowalającym wyznacznikiem

efektywności usług reintegracji.

Aby pomyślnie przełamywać bariery w rozwoju

podmiotów ekonomii społecznej, należy zwrócić bacz-

ną uwagę na to, że w rozwoju tej formy konieczny jest

wzrost popularności stosowania klauzul społecznych

w zamówieniach publicznych przez samorządy.

Kwe-

stia ta wymaga wyjaśnienia niektórych niuansów

interpretacji prawa zamówień publicznych.

Problem

związany z obawami przed stosowaniem klauzul spo-

łecznych wynika z niespójnych interpretacji przepi-

sów dotyczących instytucji kontrolnych.

Potrzebne jest też zwiększenie świadomości właś-

cicieli firm oraz samorządów terytorialnych co do

dobrych rezultatów tworzenia i wspierania podmio-

tów ekonomii społecznej, a następnie kontraktowa-

nia ich usług w ramach tworzonej pozytywnej sieci

współpracy.

I ostatni kwestia.

Chodzi o to, abyśmy znaleźli

sposób na zniwelowanie uprzedzeń.

Czyich uprze-

dzeń?

Naszych, wspólnych.

Zwykli odbiorcy usług,

firmy, samorządy, nie zawsze odnoszą się dobrze do

działalności i oferty tzw. socjalnej.

Siła negatywnych

skojarzeń bierze górę nad normalnym podejściem do

wyników pracy, jakości produktów, przymiotnik so-

cjalny bowiem zarówno w odniesieniu do zatrudnie-

nia, jak i spółdzielni socjalnych oraz osób zagrożo-

nych wykluczeniem budzi niestety ciągle nie najlep-

sze skojarzenia.

Wydaje się, że czasem brakuje nam

wiedzy o dobrodziejstwie solidarnej współpracy.

Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska oce-

nia niezwykle pozytywnie powyższą informację i wno-

si o jej przyjęcie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

kiewicz z klubu Prawo i Sprawiedliwość.

wić stanowisko w sprawie informacji o funkcjonowa-

niu centrów i klubów integracji społecznej przygoto-

wanej dla Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej,

zawartej w druku nr 679, oraz sprawozdania komisji,

zawartego w druku nr 953.

Muszę podkreślić, że z ciekawością przeczytałem

przygotowaną informację.

Pokazuje ona szczegółowo

proces rozwoju centrów rozwoju integracji społecznej

Poseł Joanna Bobowska

254

i klubów integracji społecznej w Polsce.

Możemy się

z niej dowiedzieć o tym, jak system prawny i kolejne

zmiany ustawy o zatrudnieniu socjalnym wpływały

na formy organizacyjne i powstawanie oraz likwido-

wanie poszczególnych centrów.

Warto podkreślić

wpływ doświadczeń pierwszych centrów integracji na

późniejsze zmiany w ustawie o zatrudnieniu socjal-

nym.

Jest to na pewno warte zaakcentowania, że te

zmiany w ustawie były wprowadzane w wyniku dia-

logu i z wykorzystaniem doświadczeń centrów.

Według informacji w Polsce było 74 centrów inte-

gracji społecznej na koniec 2011 r. i 286 klubów inte-

gracji społecznej na koniec 2010 r.

Przez osiem lat od uchwalenia ustawy o zatrud-

nieniu socjalnym centra integracji społecznej i kluby

integracji społecznej wpisały się na trwałe w system

wsparcia i pomocy obejmujący osoby zagrożone wy-

kluczeniem społecznym.

Stały się miejscem współ-

pracy urzędów pracy, ośrodków pomocy społecznej

i organizacji pozarządowych, które w dużym stopniu

są tu inicjatorami i prowadzą centra integracji spo-

łecznej i kluby integracji społecznej.

W 2011 r. w zajęciach w centrach integracji spo-

łecznej uczestniczyło 8410 osób.

Podkreślić należy

duży procent osób, które po zakończeniu zajęć w cen-

trach usamodzielniały się ekonomicznie.

Także klu-

by integracji społecznej wpisały się pozytywnie

w system integracji osób wykluczonych społecznie,

stały się ważnym instrumentem dla pracowników

socjalnych we wdrażaniu w życie kontraktów socjal-

nych.

Szacuje się, że około 25% uczestników klubów

integracji społecznej znajduje zatrudnienie na rynku

pracy.

Niestety ciągle widać także słabości istnieją-

cego systemu.

Wskazać tu należy ciągle niewielką

liczbę centrów integracji społecznej w skali kraju,

szczególnie w niektórych województwach, w których

te centra albo nie istniały, albo są dopiero zakładane

w ostatnim okresie.

Należy także podkreślić, że duża

część osób, które są przyjmowane do centrów inte-

gracji społecznej, nie kończy pozytywnie zajęć w tych

centrach.

Według informacji tylko 52% uczestników

w 2011 r. pozytywnie zakończyło zajęcia.

Niepokój

budzi także duża rotacja pracowników centrów inte-

gracji społecznej, co na pewno nie wpływa na efek-

tywność ich działań.

Barierą w rozwoju centrów integracji społecznej

i klubów integracji społecznej jest brak stabilnego

finansowania.

Ciągle w zbyt małym stopniu w utrzy-

maniu centrów integracji społecznej bierze udział

Fundusz Pracy, mimo że w centrach gros działalno-

ści albo co najmniej połowa działalności to przecież

reintegracja zawodowa.

Według sprawozdania środki

z Funduszu Pracy stanowią tylko 28% budżetu CIS-

ów.

Szansą dla rozwoju centrów integracji społecznej

współpraca z podmiotami ekonomii społecznej.

Mam

nadzieję, że przygotowywana w Komisji Polityki Spo-

łecznej i Rodziny nowelizacja ustawy o pomocy spo-

łecznej, która nakłada na marszałka województwa

koordynowanie działań na rzecz sektora ekonomii

społecznej w regionie, wpłynie także na rozwój cen-

trów integracji społecznej i klubów integracji społecz-

nej – podmiotów, które powinny działać w ścisłym

związku z podmiotami ekonomii społecznej, szcze-

gólnie ze spółdzielniami socjalnymi.

Jestem bardzo ciekawy następnej informacji przy-

gotowywanej przez Ministerstwo Pracy i Polityki

Społecznej, która w sposób bardziej szczegółowy i po-

głębiony pokaże sytuację centrów integracji społecz-

efektywność oraz bariery w ich rozwoju.

Mam na-

dzieję, że będziemy mogli dzięki temu systemowi

monitorowania, który został wprowadzony, poznać

tę sytuację i możliwości poprawy tej sytuacji.

Centra

integracji społecznej i kluby integracji społecznej są

bardzo kosztownym instrumentem.

Na pewno bar-

dzo ważne jest, żeby ich rozwój był jak najlepszy,

a efektywność działania – jak największa.

Klub Prawa i Sprawiedliwości pozytywnie ocenia

rozwój centrów integracji społecznej i klubów inte-

gracji społecznej w systemie integracji społecznej

w Polsce oraz przedstawioną informację o funkcjono-

waniu CIS-ów i klubów integracji społecznej, przy-

gotowaną dla Sejmu.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

wionej przez Radę Ministrów informacji o funkcjono-

waniu centrów i klubów integracji społecznej, druk

nr 679.

Moi przedmówcy i przedstawiciel ministerstwa

powiedzieli już wiele na temat działalności klubów

integracji społecznej czy też tego, jakie mają wyko-

nywać zadania, więc myślę, że szybko przedstawię

tylko takie krótkie streszczenie i przykład, jak to

działa w jednej z gmin mojego okręgu.

Jak wiemy, główne założenia centrów to działania

obejmujące reintegrację zawodową i społeczną osób

długotrwale bezrobotnych, zagrożonych wyklucze-

niem społecznym, mające na celu przywrócenie ich

na rynek pracy.

Działania KIS-ów i CIS-ów – ich po-

zytywne działania – są dostrzegane przez samorządy,

które chętnie wspierają powstawanie nowych cen-

trów, a także klubów.

Oczywiście jest to zależne od

tego, jakimi środkami te samorządy dysponują.

Wi-

dać też zmianę wśród postaw pracodawców, którzy

coraz częściej sięgają po absolwentów tych klubów.

Poseł Krzysztof Michałkiewicz

255

Tak jak mówiłem, chciałbym krótko, żeby nie po-

wtarzać się po moich przedmówcach, przedstawić,

jak działa taki klub integracji społecznej w Pszczy-

nie.

Klub, pomimo że wydaje się, iż nie jest duży,

działa dość prężnie, przygotowuje i prowadzi szkole-

nia i warsztaty oraz grupy wsparcia, oferuje porad-

nictwo z zakresu informacji zawodowej, pomoc psy-

chologiczną indywidualną i grupową, pomoc prawną,

udostępnia fachową bibliotekę, nieodpłatny dostęp do

Internetu, telefonu w celu poszukiwania pracy dla

klientów klubu, zapewnia nieodpłatny dostęp do pra-

sy, pomoc w przygotowaniu profesjonalnych aplikacji,

możliwość napisania tychże aplikacji i wydrukowa-

nia na komputerze, dostęp do aktualnych ofert pracy,

szkoleń, kursów podnoszących lub uzupełniających

kwalifikacje zawodowe.

W ramach klubu prowadzone

są zajęcia w formie indywidualnej i grupowej.

Dla

osób zakwalifikowanych do grup warsztatowych or-

ganizowane są zajęcia aktywizujące i psychoeduka-

cyjne, które prowadzą psychologowie, doradca zawo-

dowy, lider klubu pracy, prawnik i informatyk.

Do-

radca zawodowy i jeden z psychologów prowadzą

zajęcia w KIS w ramach umowy zlecenia, która zo-

stała sfinansowana ze środków finansowych OPS

przewidzianych na działalność KIS.

Reszta osób

prowadzących zajęcia zatrudniona jest w ośrodku

pomocy społecznej na podstawie umowy o pracę.

Rekrutacją uczestników do kolejnych edycji zaj-

muje się dział pomocy i pracy socjalnej.

Warsztaty

rogodzinnych sesjach, a zajęcia indywidualne z do-

radcą zawodowym, w wymiarze 2 godzin na uczest-

nika klubu, realizowane są przez cały okres trwania

edukacji.

Poszczególne edycje trwają ok. 3 miesięcy

i obejmują 23 dni warsztatowe.

W celu podniesienia

kompetencji życiowych osób długotrwale bezrobot-

nych, a także zwiększenia ich szans na rynku pracy

w Unii Europejskiej od kwietnia 2007 r. wprowadzo-

no kurs języka angielskiego.

Również od 2007 r. ośro-

dek pomocy społecznej rozpoczął wdrażanie prac

społecznie użytecznych dla osób wcześniej zaktywi-

zowanych w ramach zajęć warsztatowych klubu in-

tegracji społecznej.

Uczestnictwem w tej formie ak-

tywizacji objętych zostało bardzo dużo osób bezro-

botnych, które podjęły zatrudnienie na terenie

pszczyńskich szkół oraz na terenie OPS.

Na tym krótkim przykładzie małego KIS działa-

jącego w niedużej gminie można stwierdzić z całą

pewnością, iż tego rodzaju działalność jest potrzeb-

na.

Dlatego też należy dołożyć starań, aby każda,

nawet najmniejsza, gmina miała możliwość zapropo-

nować swoim mieszkańcom skorzystanie z pomocy,

aktywizując i mobilizując do działania.

Pan minister

powiedział, że ok. 50% absolwentów podejmuje pracę

na otwartym rynku pracy.

Możemy oczywiście dys-

do połowy pusta.

Osobiście uważam, że być może nie

ma rewelacji, ale szklanka jest do połowy pełna.

Mu-

simy zrobić wszystko, żeby wypełnić ją do końca.

likota będzie głosował za przyjęciem tej informacji.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

nie Ministrze!

Informacja rządu przedstawiona w dru-

ku nr 953 była informacją potrzebną, jak również

poprawka, która została przyjęta, była potrzebna.

Stało się to dodatkowym bodźcem do zebrania infor-

macji o postępach w rozwoju tych form aktywizacji

społecznej.

Na podstawie zebranych materiałów moż-

na dokonać pewnej diagnozy, analizy i na pewno bę-

dzie to bardzo przydatne w najbliższym okresie dzia-

łań w tym zakresie, jak również z punktu widzenia

potrzeby zmian w zakresie prawodawstwa, które

będziemy tutaj tworzyli jako przedstawiciele Sejmu.

Jest taka kwestia, że informacja ze względu na jej

przygotowanie, zebranie danych, jej przyjęcie, obej-

muje okres do końca roku 2011.

Zdajemy sobie sprawę

z tego, że rok miniony, rok 2012, dołożył sporo do

działalności tych form integracji społecznej.

Kwestie

dotyczące zasadności, sposobu poseł sprawozdawca

przedstawił w sposób analityczny i szczegółowy.

Zdaję sobie sprawę z tego, że występuję przed

szpecem w tej tematyce, posłem Tadeuszem Toma-

szewskim, i na pewno nie będę się silił, żeby dorów-

nać w moim wystąpieniu we wskazywaniu kwestii

wynikających z tego typu działalności, jednakże

chciałbym zwrócić uwagę na pewną sprawę.

My mu-

simy to odnosić również do obecnej sytuacji na rynku

pracy.

Wprawdzie mówimy, że teraz jest ten okres,

w którym bezrobocie się zwiększa, czyli pozornie

mamy nadmiar osób gotowych do pracy, jednakże wie-

my, na co wskazują zjawiska demograficzne, że już za

chwilę będzie tych rąk do pracy nam brakowało.

Dlatego też działania w tym zakresie, ażeby wy-

korzystać potencjał osób, które były aktywne spo-

łecznie, jednak z różnych przyczyn, częściowo zależ-

nych od nich samych, ale częściowo niezawinionych,

niejako odeszły z rynku pracy, odeszły również od

zasad i norm życia publicznego...

Te osoby potrzebu-

ją dodatkowych bodźców, wzmocnienia w tej sferze,

przywrócenia chociażby do obowiązkowości, bo po-

przez swoje działania odeszły one od obowiązkowości,

odeszły od tego, że są godziny pracy, zakład pracy

pracuje w określonych godzinach, są do wykonania

określone czynności.

Po kilku latach przebywania

niejako poza tymi normami trudno jest powrócić do

Poseł Artur Górczyński

256

funkcjonowania w ramach norm społecznych, które

obowiązują w normalnym życiu publicznym.

Dlatego

potrzebny jest dodatkowy mechanizm, wsparcie psy-

chologiczne, wsparcie doradcze i grupa osób, która

oddziałuje poprzez wzajemne wsparcie.

Wiedząc o tym,

że w związku z kwestiami demograficznymi będzie

wzrastało zapotrzebowanie na naszym rynku pracy,

powinniśmy docierać do tych rezerw.

Niejednokrot-

nie są to osoby o bardzo dużych zdolnościach, czy to

manualnych, czy intelektualnych, które odpowiednio

poprowadzone dają nam wartość dodaną.

Obserwuję, że przy klubach i centrach integracji

powstają również i współgrają ze sobą inne formy

osobowości prawnej, np. spółdzielnie, które zatrud-

niają tych ludzi, zdobywają w otoczeniu zlecenia na

wykonywanie prac użytecznych i zabiegają o to, żeby

przekazywać je właśnie tym osobom.

To współgranie

w przypadkach, które znam, jest bardzo pozytywne.

Sam uczestniczyłem w ubiegłym roku w otwarciu

centrum aktywizacji zawodowej w jednej z moich

gmin, w miejscowości Odolanów.

Od tego momentu

mam stały kontakt z tą grupą.

Grupa kilkudziesięciu

osób, która rozpoczęła tam pracę, oddziałuje, jej dzia-

łanie promieniuje również na gminy sąsiednie, służy

jako przykład, te osoby służą doradztwem, doświad-

czenia tego bezpośredniego przykładu są wykorzy-

stywane do zakładania nowych grup.

Informacja rządu, która została przedłożona, zo-

stała przygotowana w sposób schludny, daje możli-

wość osądu i na pewno będzie bardzo przydatna

w dalszych pracach Wysokiej Izby.

Dlatego też ser-

decznie dziękuję, panie ministrze, panu, wszystkim

osobom i jednostkom, które przygotowały tę infor-

mację.

Równocześnie sakramentalne zdanie w imieniu

Polskiego Stronnictwa Ludowego jest takie, że jeste-

śmy za przyjęciem tej informacji.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję.

Głos zabierze już przywołany tutaj pan poseł

tycznej.

Proszę.

Poseł Tadeusz Tomaszewski:

mie!

Zgodnie z nowelizacją ustawy o zatrudnieniu

socjalnym po raz pierwszy Wysoka Izba zajmuje się,

a następnie będzie zajmował się Senat, sprawozda-

niem o funkcjonowaniu centrów i klubów integracji

społecznej.

Jest to bardzo istotne, że zarówno samo-

rządu, jak też podmiotów pozarządowych nie pozo-

stawiamy w tej kwestii samym sobie z ich problema-

mi, tylko poprzez monitoring tej ustawy, m.in. roz-

patrywanie tej informacji w dniu dzisiejszym, zajmu-

jemy się kompleksowo funkcjonowaniem rozwiązań

prawnych, efektów działalności tych podmiotów

ekonomii społecznej, ale także możemy, korzystając

również z metody, która została zastosowana odnoś-

nie do klubów integracji społecznej – ankiety badaw-

czej, wsłuchać się w opinie tych podmiotów, które

funkcjonują na rynku.

Kiedy w 2003 r. pracowaliśmy nad tą ustawą,

towarzyszyły nam: wysokie bezrobocie, wynoszące

prawie 19%, poczucie biedy, brak instrumentów do-

tyczących pracy z osobami, które obejmuje ustawa

o zatrudnieniu socjalnym.

Z czasem rozszerzaliśmy

grupy osób, które objęte są funkcjonowaniem tej

ustawy.

Myślę, że zmiany ustawowe, które towarzyszą za-

trudnieniu socjalnemu, to bardzo dobry przykład,

w jaki sposób władza publiczna reaguje na odpowie-

dzi i sugestie podmiotów, które prowadzą kluby inte-

gracji społecznej i centra integracji społecznej.

To

pierwsze zmiany, których dokonaliśmy w porozumie-

niu właśnie z tymi podmiotami, ale także z całym

sektorem pozarządowym.

Druga zmiana była już trochę trudniejsza, bo była

reakcją na funkcjonowanie zapisów ustawy z 2009 r.

o finansach publicznych.

Wówczas istniało zagroże-

nie funkcjonowania tych podmiotów, które funkcjo-

nowały do tej pory w formie gospodarstwa pomocni-

czego.

Znaleźliśmy rozwiązanie wspólnie właśnie

z tymi podmiotami, ale też – chcę to podkreślić – z mi-

nistrem pracy i polityki społecznej.

Chodzi o samo-

rządowy zakład budżetowy.

Pozostała ścieżka moż-

liwości przekazania prowadzenia CIS do organizacji

pozarządowej, ale także wprowadziliśmy możliwość

tworzenia CIS-ów i KIS-ów wcześniej przez powiat

i województwo, czyli, krótko mówiąc, daliśmy pod-

stawy prawne wszystkim samorządom, organizacjom

pozarządowym, a idąc dalej zgodnie z nowelą ustawy

także organizacjom pozarządowym, związków wy-

znaniowych oraz spółdzielniom socjalnym.

A więc

katalog podmiotów, które mogą dzisiaj aktywnie

uczestniczyć w tworzeniu podmiotów ekonomii spo-

łecznej, jakimi są CIS-y i KIS-y, jest dość szeroki

i właściwie można powiedzieć, że daje podstawę do

łączenia wysiłków zarówno władz publicznych, czyli

władz samorządowych, jak i sektora pozarządowego.

Może to być wspierane właśnie środkami publiczny-

mi, zarówno środkami europejskimi, jak i środkami

z budżetów poszczególnych samorządów oraz z bu-

dżetu Funduszu Pracy.

Przed chwilą pan poseł Michałkiewicz mówił

o naszych oczekiwaniach czy niedostatkach.

Mówią

o tym również np. przedstawiciele KIS-ów czy CIS-

ów.

Mam tu informację Klubu Integracji Społecznej

w Międzychodzie.

Jednym z postulatów, które przy-

słał, jest zwiększenie ilości środków urzędów pracy

przeznaczanych na bezpośrednią walkę z bezrobo-

ciem, na programy socjalne niewynikające z algoryt-

Poseł Piotr Walkowski

257

mów dla urzędów pracy.

A więc, krótko mówiąc, cho-

dzi o to, żeby na programy socjalne było więcej środ-

ków finansowych, aby KIS-y i CIS-y nie musiały

rywalizować z podmiotami gospodarczymi, które

tworzą nowe miejsca pracy itd., albo przynajmniej

prowadziły tę pracę w innej płaszczyźnie, bo prowa-

dzą działalność na rzecz szczególnych grup ryzyka.

To po pierwsze.

Po drugie, co roku w budżecie resortu ministra

pracy i polityki społecznej są też środki na organizo-

wanie konkursów, na organizowanie w KIS-ach lub

CIS-ach określonych projektów czy ich uruchamia-

nie, zwłaszcza w małych środowiskach, w środowi-

skach, gdzie jest stosunkowo wysokie bezrobocie.

Można powiedzieć, że gdyby było więcej tych środ-

ków, jest szansa, że wtedy ta mapa pokryłaby się

w większym stopniu.

Dlaczego?

Dlatego że kiedy

w środowisku lokalnym pojawiają się środki ze-

wnętrzne, w wyniku tego postępowania konkurso-

wego, natychmiast podmiot, obojętnie, czy to jest

samorząd, czy organizacja pozarządowa, ma instru-

menty, ma argumenty dla pozostałych dysponentów

środków finansowych, czy to z Funduszu Pracy, czy

z samorządu, żeby jednak przeznaczyć na to środki

finansowe.

Jeśli startujemy od zera, wtedy jest bar-

dzo trudno, wtedy musi być ogromna determinacja

w środowisku, aby te podmioty powoływać.

Jestem przekonany, że w dalszym ciągu możemy

doskonalić funkcjonowanie CIS-ów i KIS-ów, ale, jak

mówię, musi być ta gotowość między innymi wspar-

cia sektora pozarządowego.

Państwo zapisaliście

w materiale prawdę mówiącą o tym, że w 2009 r.,

kiedy zmieniła się ustawa o promocji zatrudnienia

możliwość organizowania np. staży w KIS-ach i CIS-

ach prowadzonych przez organizacje pozarządowe.

Ilu masz pracowników, tylu możesz zatrudnić staży-

stów.

Jeśli ktoś prowadzi CIS, wiadomo, że tam jest

więcej, ale jeśli prowadzi KIS, a przecież zgodnie

z informacją jest tych podmiotów 2806, nie ma takiej

możliwości.

Stąd warto by było się zastanowić, może

warto, przynajmniej dla określonej sprawy, jaką jest

funkcjonowanie tych podmiotów, stworzyć inną moż-

liwość.

Jeśli państwo się boicie generalnie o rynek,

o konkurencję, mam na myśli inne przepisy niż dla

przedsiębiorców, to w takiej sytuacji, myślę, jest to

w pełni uzasadnione.

Działaniem CIS-ów objętych było 5–8 tys. uczest-

ników.

Skuteczność, jak tutaj mówiliśmy, na tym

etapie, można powiedzieć, jest zadowalająca.

Nato-

miast zakończenie uczestnictwa w CIS-ie waha się

od 30 do prawie 100% w różnych województwach.

Jest też duże zróżnicowanie, jak popatrzymy do wnę-

trza, wynika to przede wszystkim z pracy z określo-

ną grupą, z tymi szczególnymi grupami ryzyka i stąd

zapewne to zróżnicowanie.

Chciałoby się, aby w większym stopniu pojawiły

się programy, które pozwolą na funkcjonowanie ta-

kich centrów regionalnych, które będą wspierały

powoływanie takich podmiotów jak KIS czy CIS.

Czyli ktoś, kto ma doświadczenie, ma kadrę i będzie

umiał zarówno samorządowi, jak i sektorowi poza-

rządowemu, podać rękę przy pierwszym kroku, po-

prowadzić go i pomóc w usamodzielnieniu się w pro-

wadzeniu zajęć.

Uruchomiliśmy te zachęty, miedzy

innymi świadczenie integracyjne, premię integracyj-

ną.

Ucywilizowaliśmy relację między uczestnikami

a centrami czy KIS-ami.

Rzecz tylko w tym, żeby, jak

mówię, nie było to coś, bo przecież mamy 74 CIS-ów,

a 350 powiatów na początek, czyli 2,5 tys. gmin, na

co patrzy się dzisiaj przez pryzmat jakiegoś nowego

podmiotu, który nie jest powszechny.

Tak samo jeśli

chodzi o proporcje liczby klubów integracji społecznej

do liczby gmin, to jest 1%.

W związku z tym czeka

nas praca i czym więcej będzie instrumentów ze stro-

ny, moim zdaniem, władzy publicznej, ale takich na-

kierowanych, służących dążeniu do zwiększenia efek-

tywności, do tego, aby tym podmiotom, które decy-

dują się na powołanie i funkcjonowanie tych podmio-

tów, tym większa szansa, że ta mapa w większym

stopniu się pokryje.

Dzisiaj w funkcjonowaniu KIS-ów bardzo ważną

rolę odgrywają również pracownicy socjalni, czyli,

krótko mówiąc, funkcjonujący w ośrodkach pomocy

społecznej.

Jesteśmy znów w takiej sytuacji, że to

bezrobocie rośnie, zwłaszcza w tych regionach szcze-

gólnie zagrożonych dzisiaj jest to 15–20%, i ten in-

strument może być ponownie bardzo atrakcyjny do

zwalczania bezrobocia czy inaczej – do podania ręki,

tym bardziej że są to grupy, że trzeba podać rękę,

doprowadzić do tego, by była gotowość do podnosze-

nia swojej świadomości, gotowość do uczestnictwa

w zajęciach, przekwalifikowania się, i następnie wpro-

wadzić na otwarty rynek pracy.

Spółdzielnie socjalne

to po wyjściu z CIS kolejny podmiot ekonomii społecz-

nej, który, myślę, w całości na tej mapie podmiotów

ekonomii społecznej może dobrze służyć temu, aby

próbować przy pomocy teraz już podmiotów prawnych

utworzyć spółdzielnię i doprowadzić do uczestnictwa

w jej działalności osób wcześniej uczestniczących

w zajęciach KIS czy w CIS.

(Dzwonek)

Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej po-

zytywnie opiniuje tę informację, licząc na to, że ko-

lejna będzie zawierała nie tylko efekt badawczy, jeśli

chodzi o funkcjonowanie KIS, ale w większym stop-

niu będzie odzwierciedlać rzeczywistość dzięki umo-

cowaniom ustawowym, czyli rejestracji klubów, i moż-

liwości przygotowywania sprawozdań.

Apelujemy też

do pana ministra o to, aby pomyśleć o zmianie usta-

cy, by pozwalała w większym stopniu na korzystanie

ze staży podmiotom pozarządowym, wyodrębnienie

środków specjalnych w Funduszu Pracy, ale też wal-

kę o zwiększenie środków w resorcie na wspomaga-

nie tworzenia CIS i KIS.

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Tadeusz Tomaszewski

258

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

darna Polska.

Poseł Piotr Szeliga:

Radę Ministrów informacji o funkcjonowaniu cen-

tu Rzeczypospolitej Polskiej wraz ze stanowiskiem

komisji.

Żeby już nie przedłużać, bo przedmówcy,

myślę, wyczerpali w pełni ten temat, informuję, że

my będziemy głosować za przyjęciem tej informacji.

Widzimy wiele pozytywów związanych z funkcjono-

waniem i centrów, i klubów, także widzimy, że są

pewne mankamenty, o których już mówił m.in. mój

przedmówca, ale uważamy, że wspólnie powinniśmy

pracować w kierunku ulepszania funkcjonowania

centrów i klubów integracji społecznej i jeszcze bar-

dziej je wspierać.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Informuję, że zgłosiło się 11 państwa posłów do

zadania pytań.

Proszę, pierwszy zabierze głos pan poseł Tade-

usz Tomaszewski z klubu Sojusz Lewicy Demokra-

tycznej.

Poseł Tadeusz Tomaszewski:

dycyjnie zapytać pana ministra – jako że o jesteśmy

w obszarze budowania rozwiązań systemowych dla

funkcjonowania ekonomii społecznej, stąd to trady-

cyjne pytanie do pana ministra: Co z kolejnym ele-

mentem w polskim systemie prawnym, jakim jest

przedsiębiorstwo społeczne?

Na jakim etapie to jest?

Może pan minister tu teraz chciałby nam złożyć de-

klarację, kiedy będziemy mogli się tym projektem

zajmować w komisjach sejmowych czy na forum Wy-

sokiej Izby.

To oczywiście nie zwalnia nas z obowiąz-

ku myślenia i działania w tej kwestii, ale sądzę, że te

nowe podmioty, które są budowane, wymagają tak

szerokiej analizy formalnoprawnej, ekonomicznej, że

to jednak jest praca dla struktur rządowych, mniej

dla parlamentarnych.

Ponadto część podmiotów ekonomii społecznej

stworzyła swoją reprezentację, nazywając ją forum

czy konwentem CIS i KIS.

To też cieszy, bo pokazuje,

że następuje integracja w działaniu i pojawiają się

możliwości wspólnego oddziaływania na rozwiąza-

nia prawne.

Czy odbywają się spotkania między

kierownictwem czy przedstawicielami kierownictwa

resortu a tą grupą samorządową i czy postulaty,

które są zgłaszane przez tę grupę, są wdrażane w ży-

cie?

Dziękuję.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Otóż tak się składa, że na moim terenie, w powiecie

międzychodzkim w województwie wielkopolskim,

działa KIS, klub integracji społecznej, z którym

współpracuję.

I muszę panu powiedzieć, że jestem

pełen podziwu dla tego, co robią, mając tak ograni-

czone możliwości, w tym także finansowe.

Podzi-

wiam także samorząd lokalny, który dostrzegł funk-

cjonowanie tego KIS, to, w jaki sposób oddziałuje na

środowisko, a jest to ponad 140 osób w jednym mie-

ście.

W związku z powyższym chciałbym zapropono-

wać panu ministrowi – zresztą pan minister słyszał

na pewno o działalności KIS międzychodzkiego, jest

on zaliczany do lepszych w kraju – bardzo bym prosił,

aby pan minister w jakiejś perspektywie, wiosną czy

późną wiosną, znalazł czas i pojechał do tego środo-

wiska, zobaczył, jak to funkcjonuje.

Zresztą kolega

Tomaszewski wspominał także o międzychodzkim

KIS.

Taką propozycję składam również jeśli już nie

całej komisji polityki społecznej, to prezydium tejże

komisji.

Oni mają, panie ministrze, bardzo dobre roz-

wiązania, zresztą przekazali, mówił o tym pan poseł

Tomaszewski, swoje uwagi na piśmie.

Najlepiej jed-

nak na miejscu to zobaczyć, zderzyć się z rzeczywi-

stością, w której oni funkcjonują, warto (Dzwonek)

by tych ludzi posłuchać, zobaczyć, co robią, jakie są

efekty tej pracy.

Z pewnością, panie ministrze, dało-

by to także możliwość lepszego oddziaływania na

inne KIS i CIS w całej Polsce.

Zapraszam, panie mi-

nistrze, a także zaproszenie kieruję na ręce wiceprze-

wodniczącego Tadeusza Tomaszewskiego, aby spo-

wodował przyjazd do Międzychodu chociażby prezy-

dium komisji polityki społecznej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

259

Poseł Józef Rojek:

strze!

Przeglądając informację, która została sporzą-

dzona, wyrażam się o niej bardzo pozytywnie, a zna-

jąc pana ministra, nie wyobrażam sobie innej, tylko

taką.

Ale po wypowiedzi pana posła sprawozdawcy

i wysłuchaniu przedstawicieli klubów, panie mini-

strze – przepraszam, może się mylę – odnoszę wraże-

nie, że te kluby i centra są sposobem i metodą na

zlikwidowanie absolutnie bezrobocia.

Przepraszam,

że takie mam odczucie.

To może dobrze, że nie idzie-

my w złym kierunku, nie załamujemy się w tej sytu-

acji, jaka jest, ale ja jestem posłem i do mnie też tra-

fiają ci nieszczęśnicy, którzy pracy nie mają.

Mówią

oni: dobrze, panie pośle, ale pomóż pan, zrób coś,

żebym tę pracę dostał.

No to tłumaczę, gdzie, co, jak.

Ale podstawowa rzecz dzisiaj, panie ministrze, jest

taka, że te oferty pracy są po Polsce rozrzucone, ktoś

z Tarnowa otrzymuje informację, że ma w Szczecinie

jakąś ofertę.

I słyszę: panie pośle, jak ja pojadę, sko-

ro nie mam środków?

I tu trzeba by się zastanowić

nad tym, jak systemowo pomóc tym ludziom, żeby

otrzymywali, nie wiem, jakiś ekwiwalent, bilet czy

cokolwiek.

Będąc w biurze, mam teraz problem, bo

osoby bezrobotne wchodzą (Dzwonek) też w konflikt

z prawem – jedzie ktoś autobusem, nie ma biletu

i zaczyna się.

I jak takiej osobie pomóc?

Ja, panie

ministrze, sygnalizuję ten problem, może niezwiąza-

ny bezpośrednio z tą informacją, ale sądzę, że jest to

warte przemyślenia i przeanalizowania.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

dyskusja, notabene ona się odbywa równo 10 lat po

tym, gdy w imieniu centrolewicowego rządu SLD

i PSL ówczesna pańska odpowiedniczka pani Jolan-

ta Banach zgłaszała projekt właśnie pierwszej usta-

wy o zatrudnieniu socjalnym.

Te formuły, te formy

działania, które istnieją, są dobre.

Ten materiał jest

ciekawy, aczkolwiek nie bez błędów.

Niech pan kogoś,

kto pisał ten materiał, pouczy, że Augustów leży

w województwie podlaskim, a nie w województwie

warmińsko-mazurskim.

Takich perełek jest kilka.

Ja uważam, że teza, którą pan chyba bezwiednie

wypowiedział na początku, jest fałszywa – teza, że

wykluczenie społeczne w Polsce maleje.

Nie maleje.

Bezrobocie rośnie.

Oczywiście wykluczenie jest poję-

ciem szerszym.

Obecnie jest to 14 mln.

Wykluczenie

społeczne w Polsce się zwiększa, podobnie jak i nie-

równości.

Te centra działają, jest ich 74.

Najwięcej działa

w Wielkopolsce, gdzie jest stosunkowo małe wyklu-

czenie.

Na przykład w woj. warmińsko-mazurskim

jest największe bezrobocie i działa 116 klubów.

To

bardzo dobrze, to znaczy, że każdy klub w każdej

gminie, bo tyle jest gmin, czyli 116.

Przecież mini-

sterstwo powinno sprzyjać temu, żeby właśnie tych

centrów było więcej w tych województwach, gdzie jest

relatywnie największe bezrobocie, a nie w tych, gdzie

jest stosunkowo małe, czyli w Wielkopolsce, gdzie jest

około 10%.

(Dzwonek)

Na zakończenie jeszcze dwa zdania.

Mianowicie na

ile ministerstwo działa na rzecz zwiększenia tych

struktur, apelując do marszałków, żeby przeznaczali

więcej środków?

Wreszcie pan poseł Tomaszewski mó-

wił tu o przedsiębiorstwie socjalnym.

To jest mało.

Na

Zachodzie działają całe wielkie grupy kapitałowe, kon-

cerny socjalne.

To jest nowy typ przedsiębiorczości.

Zresztą w tej sprawie wystąpiłem z interpelacją.

Trze-

ba jakby rzeczywiście pójść dalej.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

niestety, że obszar biedy pogłębia się w państwie pol-

skim i są coraz bardziej drastyczne sytuacje, które

udowadniają, że tak jest, niestety.

Czy to bezrobocie,

czy wykluczenie społeczne, jak to zwał, tak zwał,

problemów społecznych jest coraz więcej, niestety.

Oczywiście w przestrzeni społecznej są pieniądze,

także i europejskie, na załatwianie spraw społecz-

nych.

Tu mam pierwsze pytanie: Czy ministerstwo

nie zauważa takiego trendu, że środki finansowe

z programu „Kapitał ludzki”, adresowane właśnie do

najbiedniejszych, są źle wykorzystywane.

Inaczej mó-

wiąc, organizacje pozarządowe, które organizują róż-

nego rodzaju szkolenia, myślą wyłącznie o zarabia-

niu, a nie o pomocy ludziom, którzy mogliby skorzy-

stać, także poprzez te centra integracji społecznej.

Następna sprawa.

Czy da się jakoś zauważyć te

błędy, które przeszkadzają w rozpowszechnieniu in-

formacji o centrach integracji społecznej czy klubach

integracji społecznej, bo ich jest rzeczywiście mało?

Jak popatrzyłem na mapę województwa podkarpa-

ckiego, to po prostu jest drastycznie mało tych orga-

nizacji.

Więc co ja mogę zrobić jako poseł w tej spra-

wie, żeby zachęcić starostów, marszałków?

Proszę

o taką informację, może praktyczną.

Ta baza dobrych

praktyk jest absolutnie niezbędna do tego, żebym

mógł starostom, wójtom czy marszałkowi lub zarzą-

260

dowi o tych sprawach więcej powiedzieć, bo widzę

pewną jakąś nieudolność albo niechęć w tym obsza-

rze.

Moje pytanie jest też takie: Jakie są zamiary

ministerstwa w zakresie doskonalenia działania klu-

bów integracji społecznej i centrów integracji społecz-

nej?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Centra integracji społecznej stają się jednym z ele-

mentów działań prozatrudnieniowych oraz pomocy

społecznej.

Jednak trudno oczekiwać, żeby właśnie

te centra rozwiązały problemy bezrobocia i wyklu-

czenia.

Pod koniec 2010 r. powstała trudność prawna

w wyniku przyjęcia przez Sejm ustawy o finansach

publicznych, która zlikwidowała formę gospodarstwa

pomocniczego.

Wspomniana nowelizacja ustawy nie

przewidziała sposobu przekształcenia i dalszych lo-

sów samorządowych centrów.

Wtedy z pomocą przy-

szła nowelizacja ustawy o zatrudnieniu socjalnym

z 24 czerwca 2010 r., która stworzyła nowe formy

organizacyjne: samorządowy zakład budżetowy lub

jednostkę budżetową.

Ponadto samorząd terytorial-

ny mógł przekazać utworzony przez siebie podmiot

wybranej organizacji pozarządowej.

Z omawianej informacji wynika, że w 2011 r. naj-

więcej centrów integracji społecznej działało na tere-

nie województw wielkopolskiego i pomorskiego.

Naj-

mniej w województwach podkarpackim i podlaskim.

porcje w liczbie centrów integracji społecznej w róż-

nych województwach wystąpiły również w 2012 r.?

Ile było centrów integracji w Polsce w 2012 r.?

W których województwach ich liczba była najwięk-

sza?

Czy we wszystkich miastach wojewódzkich dzia-

łają takie centra?

Na zakończenie.

Czy pan minister może podać,

jaka jest skala łącznych kosztów funkcjonowania

centrów integracji społecznej w Polsce w 2011 r.?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Będąc ostatnio na spotkaniu w jednej z fundacji, któ-

ra prowadzi spółdzielnie socjalne, ale pisze również

programy, mówiłem o naszych zmianach w usta-

wach, które idą w dobrym kierunku.

Podstawowe

pytanie było takie.

Jak wspomóc zatrudnienie socjal-

ne czy spółdzielnie pod względem finansowym?

Podam przykład.

Pisze się programy, programy

europejskie i z kilkudziesięciu wniosków wybiera się

jeden, dwa, a cała ich grupa, cała reszta przepada.

Bardzo dobre programy przepadają z braku środków.

Inna sytuacja.

Mam informację o tym, że Minister-

gram pilotażowy dotyczący wsparcia dla prywatnych

agencji zatrudnienia.

Przeznacza się 30 mln zł i mają

powstać 3 tys. nowych miejsc pracy, czyli średnio

10 tys. kosztuje jedno miejsce pracy.

Oni mówią tak:

gdybyśmy dostali z ministerstwa pracy taki zastrzyk

środków czy to na funkcjonowanie CIS-ów, czy to na

zatrudnienie socjalne w ramach spółdzielni socjal-

nych, o wiele łatwiej by się działało.

Wiemy, jak trud-

no jest założyć spółdzielnię, w sensie znalezienia

osób, które zechciałyby to, że tak powiem, pociągnąć.

Program pilotażowy, który ma dotyczyć prywatnych

agencji zatrudnienia, może jest dobrym pomysłem,

ale dlaczego nie może być takiego wsparcia z mini-

sterstwa w takim przypadku.

sterstwo przygotowuje jakieś specjalne programy,

łącznie z dodatkowymi środkami, aby wspomóc za-

równo spółdzielnie socjalne, jak i centra integracji

społecznej?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

wesprzeć centra integracji społecznej.

Chodzi mi

o formę rekompensat.

Czy rząd przygotowuje także

tutaj wsparcie?

Wiemy, że one dobrze działają, ale

często borykają się z brakiem środków finansowych.

Czy w tym roku rząd wprowadzi jakieś większe, lep-

sze wsparcie?

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Głos ma pani poseł Joanna Fabisiak, klub Plat-

formy Obywatelskiej.

Poseł Bogdan Rzońca

261

Poseł Joanna Fabisiak:

Rozpocznę od podziękowań za to, co się dzieje, za cały

kierunek, za powstające centra, za powstające kluby.

One są niezmiernie potrzebne.

Człowiekowi, któremu

grozi wykluczenie społeczne, tak to nazywamy, czło-

wiekowi, który często jest w głębokiej depresji wyni-

kającej z faktu, że chce pracować, a z różnych powo-

dów nie może, który na ogół nie może sobie z tym

poradzić, nie umie znaleźć pracy, choć ona często jest

nawet dostępna, kluby pomagają znakomicie.

Moje pytanie dotyczy całościowego, systemowego

rozwiązania, bo mamy już wiele elementów systemu,

ale jeszcze pewnych, może nawet niedużych, brakuje.

O jednym z nich powiem, to będzie taki głos postu-

latywny.

Otóż myślę o tych osobach, które mimo że

są w klubach, że jakoś idą do przodu, wręcz się reso-

cjalizują, nie znajdują pracy, zatrudnienie socjalne,

które trwa tylko jakiś czas, nie daje im pełnego od-

dechu.

Stan jest taki, że nie znalazły pracy.

Czy nie

jest niezbędne w pewnym momencie albo dla pewnej

grupy osób znalezienie indywidualnych przewodni-

ków, którzy ich poprowadzą, którzy im pomogą?

Ja

wiem, że nie jest możliwe, aby to objęło wszystkich.

Są osoby oporne, nie zawsze może chcę tę czy taką

pracę podjąć, ale jest grupa osób, która bardzo chce

podjąć pracę, a jednocześnie pewne opory psychiczne

są tak duże, że z tymi osobami trzeba popracować

indywidualnie.

(Dzwonek) Czy jest przewidziana

taka pomoc i w jakim ewentualnie dystansie czaso-

wym?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

Dziękuję.

Ja chciałbym zapytać, a może tylko zwrócić uwagę

na pewną sprawę, bo nie wiem, czy pan minister mi

dzisiaj odpowie.

Chodzi o kwestię województwa za-

chodniopomorskiego i wschodniej części wojewódz-

twa pomorskiego.

Tam, w regionach popegeerow-

skich, wyrasta już trzecie pokolenie ludzi wykluczo-

nych socjalnie, ludzi, którzy nigdy nie pracowali.

Wśród tych ludzi nie ma poczucia etosu pracy, trudno

jest ich nawet zachęcić do pracy, jeżeli dostaną jakieś

propozycje.

Jeżeli popatrzy się na mapę rozłożenia

wszelkich inicjatyw społecznych, które mają integro-

wać, to właśnie na tych terenach szczególnie tych

inicjatyw brakuje.

Jest to o tyle trudna sytuacja, że

tam trudno jest nawet znaleźć jakichś lokalnych li-

derów czy choćby grupy, które byłyby w stanie uru-

chomić centrum integracji czy spółdzielnię socjalną,

czy jakąkolwiek formę integracji dla tych ludzi.

Dla-

tego chciałbym zapytać, czy ministerstwo myśli nad

jakimiś instytucjonalnymi rozwiązaniami, które

pozwoliłyby kreować albo zachęcać ludzi z tych te-

renów do tworzenia (Dzwonek), aby pokazać im, że

mogą coś zrobić.

Trzeba byłoby pokierować nimi

w taki sposób, żeby mogli skorzystać z tych pozy-

tywnych, jak widać, przykładów, o których mówili

moi przedmówcy.

Dziękuję.

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Kolejną osobą, która zabierze głos, będzie pani

posłanka Teresa Piotrowska z Klubu Parlamentar-

nego Platforma Obywatelska.

Bardzo proszę, pani posłanko.

przepisów ustawy o zatrudnieniu socjalnym w okre-

sie 2004–2011 ulegała wielokrotnie zmianom.

Często

były one wynikiem wniosków podmiotów zatrudnie-

nia socjalnego i wynikały z ich doświadczeń i prak-

tyki.

Dobrze, że współpraca z Komisją Polityki Spo-

łecznej i Rodziny zaowocowała usprawnieniem orga-

nizacji i przebiegu zajęć reintegracji społecznej i za-

wodowej.

To jest dobry przykład współpracy instytu-

cjonalnej właśnie komisji i podmiotów, które zajmo-

wały się tym w praktyce, na rzecz przeciwdziałania

wykluczeniu społecznemu.

Mówię to z satysfakcją,

bo na przestrzeni tych lat miałam okazję pracować

w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny.

I dobrze,

kiedy się teraz na to patrzy z perspektywy tych lat,

że ta praca się opłacała.

Interesuje mnie jednak również, tak jak wielu

pytających, to, że mimo iż od 2006 r. zwiększyła się

liczba centrów integracji społecznej z 37 do 74 w 2011 r.,

to nasycenie przestrzenne jest odwrotne do tego, cze-

go oczekiwałabym.

Wydaje mi się, że powinno być

trochę inaczej ze względu na to, że centr integracji

jest więcej na tych obszarach, gdzie bezrobocie jest

mniejsze, a nie tam, gdzie bezrobocie jest większe.

Chciałabym zapytać pana ministra, z czego pana

zdaniem to wynika.

(Dzwonek) Czy możemy w jakiś

sposób wspólnie, nie wiem, wpłynąć na to, by uak-

tywniać te przestrzenie, gdzie te centra byłyby bar-

dzo, bardzo potrzebne.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

262

Poseł Anna Bańkowska:

Dziękuję bardzo.

spodziewaliśmy się pewnie, tworząc ustawę o zatrud-

nieniu socjalnym, że stanie się ona deską ratunku

dla wielu środowisk, i to dla coraz szerszej grupy

osób.

W swoich pytaniach chciałabym upomnieć się

o tych, którzy są trochę poza nawiasem działania tej

ustawy na skutek i praktyk, i pewnie obowiązujących

przepisów.

Otóż, panie ministrze, słyszymy coraz

częściej żal, że programy zatrudnienia socjalnego

dyskryminują niektóre grupy wiekowe, nie są dosto-

sowane do wszystkich.

Na przykład w szczególności

przeznacza się czas i miejsce dla osób o niskich kwa-

lifikacjach, osób samotnie wychowujących dzieci.

Właśnie do tych osób jest skierowany program.

Na-

tomiast sądzę i podzielam głosy tych, którzy o to

wnoszą, żeby zatrudnieniem socjalnym objąć również

osoby w wieku 30–50 lat, te bardzo dobrze wykształ-

cone, które bardzo często są bez pracy.

I druga sprawa: Czy nie należałoby na trwałe ob-

jąć programami zatrudniania socjalnego ludzi w wie-

ku przedemerytalnym?

(Dzwonek) Wiemy, że te oso-

by są najczęściej w ogóle bezrobotne.

Warto by było

to zrobić.

I trzecia, króciusieńka sprawa: spółdzielnie so-

cjalne.

W moim przekonaniu wciąż jest ich za mało

i zastanawiam się, czy to z powodu małej wiedzy

o tym, że warto, czy z powodu procedur.

Czy przy-

padkiem nie jest tak, że barierą jest również brak

dostępu do środków z urzędu pracy i to, że spółdziel-

nie socjalne muszą spełniać dość radykalne wymogi,

które są kierowane do wszystkich partnerów korzy-

stających ze środków Funduszu Pracy?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Pani marszałek, bardzo dziękuję.

dane pytania i rekomendacje, bo to jest dalszy ciąg

dyskusji, która toczy się na posiedzeniach Komisji

Polityki Społecznej i Rodziny, ale też w innych gre-

miach, w obszarze, który dla nas wszystkich jest tak

ważny.

Także atmosfera tej dyskusji jest taka po pro-

stu przyjazna, za co chciałbym też podziękować, rów-

nież za pytania i sugestie, o czym już mówiłem.

Py-

tań było chyba 12, o ile dobrze zapamiętałem.

Nie-

które się powtarzały, ale postaram się odnieść do

każdego zgodnie ze swoją wiedzą i możliwościami,

które dzisiaj mogę zaprezentować co do danych.

Pan poseł Tomaszewski rzeczywiście konsekwen-

tnie pyta o systemowe rozwiązania dotyczące przed-

siębiorczości społecznej, czyli o ustawę o przedsię-

biorczości społecznej czy też, jak niektórzy chcą to

nazywać, firmę społeczną.

Nie chodzi o to, jak to się

będzie nazywać.

Wiemy i zdajemy sobie sprawę

w dyskusjach, które są toczone, że to jest przyszłość

i co do tego nie ma odwrotu.

Ta ustawa tak napraw-

dę została już przygotowana przez dwóch panów

profesorów.

To jest baza, na której pracujemy, już

mamy założenia.

Ona jest dyskutowana i w Depar-

tamencie Pożytku Publicznego, i z innymi partne-

rami.

Jeśli pan poseł przywołuje mnie tak do tabli-

cy i pyta kiedy, to chcę powiedzieć, że jak najszyb-

ciej.

Chciałbym, żeby to było w tym półroczu, żeby-

śmy na koniec tego półrocza przedstawili założenia.

Takie mam założenie.

(Poseł Tadeusz Tomaszewski: Będę pana pytał po

czerwcu.)

Bardzo dziękuję za ten czas.

Myślę, że po czerwcu

będę mógł odpowiedzieć precyzyjnie.

Teraz chciałbym zwrócić się do pana posła, do

pana prof. Iwińskiego.

Oczywiście chciałbym bardzo

przeprosić za zapisy niezgodne z prawdą, za to, że

Augustów jest umieszczony w województwie nie tym,

w którym powinien.

Przepraszam…

(Poseł Tadeusz Iwiński: Żałuję, że nie jest.)

Już pomijam, jak powinno być.

Ważne, że nie jest

to zgodne z prawdą, za co przepraszam, bo to nie jest

w porządku.

Panie pośle, chciałbym powiedzieć, że mam świa-

domość tego, iż nie ograniczyło się drastycznie wy-

kluczenie społeczne w Polsce.

Chciałem przekazać

coś innego: dzięki klubom integracji społecznej, dzię-

ki CIS-om i KIS-om mamy właśnie możliwość ogra-

niczenia tego zjawiska.

Taka była moja motywacja.

Jeśli zostałem źle zrozumiany, to chciałbym w tej

chwili to wyjaśnić.

Myślę, że kluczowe, o czym pan też mówił, jest to,

jak powinniśmy wspierać samorządy w tym zakresie.

Państwu tylko przypomnę, że w wymiarze minister-

stwa to nie są duże pieniądze, bo to jest 3,5 mln zł

w sensie wsparcia, zresztą konkursowego.

Natomiast

warto uświadamiać samorządom wojewódzkim i in-

nego szczebla, że to jest dla nich przyszłość, bo

w skali kraju wydajemy na to ponad 65 mln zł.

To też

nie jest kwota, która jest porażająca.

65 mln zł na

działania, które, jak słyszeliśmy, powszechnie się

sprawdzają i są dobrze przyjmowane.

To też zależy

od gospodarza terenu, od tych, którzy to rozumieją.

Odpowiem teraz na pytania, które pojawiały się

w innych głosach.

Mianowicie pani posłanka Pio-

trowska pytała o to, jakie są przyczyny.

Myślę, że to

jest właśnie problem zasobności samorządów i świa-

263

domości.

Dlaczego np. w Wielkopolsce, której miesz-

kańcy nie są, wydaje się, aż tak bardzo narażeni na

wykluczenie w różnych obszarach, jest ich jednak

dużo, w warmińsko-mazurskim – to też do pana

posła Iwińskiego – też jest ich bardzo dużo, a już

obok w podlaskim są dwa?

I to, myślę, jest kwestia

zasobności samorządów, ale też świadomości – nie

wszyscy zdają sobie sprawę, że warto tutaj zainwe-

stować, a w świetle przytaczanych przykładów oka-

zuje się, że nawet małe CIS spełniają znakomicie

swoją rolę.

Tak że chcę powiedzieć, iż będziemy ab-

solutnie w sposób jednoznaczny i zdeterminowany

szukać też większych środków, bo nie udało się

osiągnąć tego, żeby z ministerstwa wyszły większe

pieniądze.

Państwo wiecie, w jakim otoczeniu finan-

sowym funkcjonujemy, to nas mocno w tym zakresie

ogranicza.

Jeśli chodzi o kolejne pytania – pana posła Ajchle-

ra nie ma, ja z największą przyjemnością udam się

do Międzychodu, jeśli tylko zostanę zaproszony,

z przyjemnością poznamy te dobre praktyki, które

tam funkcjonują, żeby je propagować gdzie indziej.

Pan poseł Rojek wyszedł.

Chcę powiedzieć tylko,

że ja sobie zdaję sprawę, iż ani CIS, ani KIS nie są

panaceum czy też rozwiązaniem w kwestii bezrobo-

cia.

Stąd też wydaje się, że powinniśmy te specjalne

grupy, grupy wykluczonych czy narażonych na takie

szczególne wyłączenie tutaj dostrzegać, a w innych

przypadkach jest cały system wsparcia.

Sądzę, że

jednym z pomysłów jest to, co już robimy pilotażowo

w obszarze niepełnosprawności, to mianowicie, że

trener pracy jest tutaj gwarantem tego, że w sposób

skuteczny uda się wprowadzić na rynek pracy taką

osobę.

To poruszył już tutaj pan poseł Szwed.

Przy

tym pojawiła się kwestia tego, że ministerstwo pracy

przeznaczyło pieniądze na, jak pan to nazwał, pry-

watne przedsiębiorstwa.

Tak, uważamy, że...

(Poseł Stanisław Szwed: Agencje zatrudnienia.)

Agencje zatrudnienia.

...to powinno być zdywersyfikowane, uważamy, że

powiatowe urzędy pracy powinny współpracować

z tymi agencjami, bo przecież szukamy najlepszych

metod na to, żeby aktywizować i wprowadzać na ry-

nek pracy.

Również w tym obszarze pojawił się taki

pomysł, żeby to połączyć, i o tym chciałbym powie-

dzieć – pomysł, żeby właśnie w tym obszarze, szcze-

gólnie nam bliskim, czyli w odniesieniu do osób wy-

kluczonych ten mechanizm wprowadzić.

(Poseł Stanisław Szwed: Pan minister ma 3 mln.)

Zgoda, ale to jest pilotaż.

I w tym obszarze też

będziemy chcieli to zrobić, takie mam ustalenia

z panem ministrem Męciną – że również rozszerzy-

my to, obejmiemy tym omawiany dzisiaj problem.

Kwestie następne, które były poruszane.

Program,

o który pan pytał, panie pośle, funkcjonuje – chodzi

o aktywne formy przeciwdziałania wykluczeniu, jest

na to 3,5 mln, on jest kontynuowany od wielu lat.

Nie

tyle środków przeznaczamy, ile byśmy chcieli, ale to

będzie też zwiększane, bo to się po prostu sprawdzi-

ło, mówiąc wprost.

Ja już odpowiedziałem pani poseł Fabisiak, której

nie ma; prosiła, żeby odnieść się do problemu kom-

pleksowych czy systemowych metod wprowadzania

tych ludzi na rynek pracy.

Chodzi o to, żeby nie było

sytuacji, która bardzo często się zdarza – że te osoby

nagle zjawiają się w rzeczywistości zatrudnieniowej,

ale nie wytrzymują presji otoczenia, presji samospeł-

nienia się na rynku pracy.

To też jest problem, który

dotyczy osób z niepełnosprawnością – jeśli nie są one

przygotowywane konsekwentnie, jeśli nie są, mówiąc

kolokwialnie, pilnowane, jeśli nie ma tu kontaktu

z pracodawcą, to bardzo często również w tym przy-

padku następuje szybkie wycofanie się i brak konse-

kwencji.

A więc trener pracy jest czymś przyszłościo-

wym, tak jak asystent osoby niepełnosprawnej, i takie

programy pilotażowe już prowadzimy.

Ja się zgadzam w jakiejś mierze z panem posłem

Rzońcą, który zwrócił uwagę, że środki z Europej-

skiego Funduszu Społecznego i środki związane

z programem „Kapitał ludzki” są wydawane w spo-

sób, który mnie bardzo irytuje, ale takie są też pro-

cedury.

Gros środków idzie na nawet niezłe szkole-

nia, ale idzie ich za dużo na oprawę, zbyt drogie są

miejsca do prowadzenia tego typu działań, są rów-

nież wydawane na długopisy ekologiczne, torby eko-

logiczne itd.

I to jest jakaś sztampa, to w nowej per-

spektywie absolutnie musi się zmienić, bo to jest nie

do zaakceptowania.

Tam powinny być też przewi-

dziane możliwości twardych rozwiązań, czyli inwe-

stycyjnych, czego nam w większości brakuje.

I to

w perspektywie musimy zmienić.

Pan poseł Jach pyta... zaraz odniosę się do tego.

Byłem ostatnio w województwie zachodniopomor-

skim, rozmawialiśmy z marszałkiem na ten temat.

Rzeczywiście tam to jest ogromny problem.

Wspólnie

szukaliśmy pomysłu, żeby szczególnie na terenach

popegeerowskich, gdzie występuje i dziedziczenie

biedy, i bezradności społecznej, za pomocą programu

systemowego próbować, pilotażowo przynajmniej na

początek, tę kwestię z wykorzystaniem środków

urzędu pracy zmienić, by wyrwać ludzi z tego stanu

beznadziei.

Bo tam jest filozofia dziedziczenia biedy

w postaci nastawienia się tylko na świadczenia.

Nie

ma tam pomysłu na aktywność, jest tylko czerpanie

z tego, co jest.

A wiemy, że środki z pomocy społecznej

są takiej wysokości, jakiej są.

Tak więc jeśli nie bę-

dzie tam działań motywujących, które są przygoto-

wywane, i nawet o tym razem rozmawialiśmy…

Chętnie bym też podyskutował o tym z osobami

z tamtych terenów, żeby wskazały możliwie najlepsze

formy, które są tu niezbędne, bo przecież my nie

mamy monopolu na to, w jaki sposób tę kwestię roz-

wiązać.

Tak więc pana posła też zapraszam do dys-

kusji, szczególnie jeśli chodzi o program specjalny,

o to, jak on powinien być kierowany, po uruchomie-

niu środków z Funduszu Pracy.

Myślę, że w końcu

będziemy mieć taką możliwość, że nie będziemy

– mówię o tym po trosze z wielką nadzieją, ale też

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

264

Oświadczenia poselskie

z żalem – tych środków na poziomie kilkuset milio-

nów co roku tylko otrzymywać, kiedy mamy ponad

7,5 mld, które można by było zainwestować w roz-

wiązywanie tych problemów.

Jestem przekonany, że

ten czas lada moment nadejdzie.

Pani posłance Piotrowskiej odpowiedziałem.

Tyle

tu potrafię powiedzieć.

Zgadzam się z panią posłanką Bańkowską co do

dyskryminacji wiekowej.

Rzeczywiście my zbyt moc-

no stawiamy na te obszary, które są najtrudniejsze.

Może dlatego sobie te wyzwania stawiamy.

Ale też

warto nie zapominać o tych, którzy są wykształceni,

są wykluczeni też niestety, bo z różnych względów

sobie nie radzą.

Chodzi o to, żeby ich dostrzec i dać

im możliwości, wykorzystując ich potencjał, bo to nie

są osoby bez wykształcenia itd.

(Poseł Anna Bańkowska: I niemodne jest to.)

Tak.

Może to jest nawet niemodne.

Mówiąc

wprost, biorę to jako rekomendację innego rozłożenia

akcentów.

I mogę się zobowiązać do tego, że takie

stanowisko kierownictwu przedstawię.

Co tu jeszcze było z takich rzeczy, które powinie-

nem...

(Poseł Anna Bańkowska: Spółdzielnie socjalne.)

Spółdzielnie socjalne.

My uważnie monitorujemy,

nawet z panem przewodniczącym Tomaszewskim, to,

komisji, podkomisji.

Pani przewodnicząca to też wie.

Jeśli jest dzisiaj znowu jakiś zator…

(Poseł Anna Bańkowska: Jest.)

Tak.

…to uważam, że mamy na tyle dobrą współpracę,

że w każdej chwili możemy w poselskim projekcie, bo

tak jest najszybciej – a możliwe jest to do przeprowa-

dzenia wspólnie z posłami czy z klubów, czy z komi-

sji – taką nowelizację wprowadzić.

Tu jest pełne ot-

warcie, bo takie rzeczy robiliśmy i możemy to robić.

Myślę, szanowni państwo, że odpowiedziałem na

większość pytań, które zdążyłem zapisać.

(Poseł Anna Bańkowska: Jeszcze wiek przedeme-

rytalny.)

Proszę?

(Głos z sali: Wiek przedemerytalny.)

To są też kwestie rozłożenia akcentów, tak żeby

o tych osobach nie zapominać przy szkoleniach i przy

przywracaniu.

Zgoda.

Czy jeszcze jakieś pytanie zostało przeze mnie

pominięte?

Jeśli nie, to bardzo dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Bardzo proszę, panie pośle.

Pani Marszałkini!

Szanowni Państwo Posłowie!

Chciałbym serdecznie podziękować przede wszyst-

kim za pracę w komisji wszystkim posłom.

Widać, że

czekają nas w tym roku, tak jak już wspomniałem,

pewnego rodzaju zmiany, czeka nas dokonanie zmian

dotyczących funkcjonowania centrów i klubów inte-

gracji społecznej.

Dziękuję za wspaniałą atmosferę

dzisiaj podczas debaty w Sejmie.

Dziękuję serdecznie.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Zamykam dyskusję*

)

.

Komisja Polityki Społecznej i Rodziny proponuje,

aby Sejm przyjął do wiadomości przedstawioną in-

formację zawartą w druku nr 679.

wniosek komisji przyjął.

siedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

ka Bożena Kamińska.

Nie ma.

Jest za to pan poseł Jerzy Szmit z Klubu Parla-

kruszyw w woj. warmińsko-mazurskim, a szczegól-

nie na Warmii.

Warmia i Mazury ze względu na swoją przeszłość

geologiczną są obszarem bardzo bogatym w zasoby

kruszywa budowlanego.

Gdyby ich wydobycie odby-

wało się zgodnie z prawem i przy poszanowaniu właś-

ciwie rozumianego interesu społecznego, to te natu-

ralne zasoby mogłyby stanowić wielkie bogactwo

wspierające rozwój Warmii i Mazur.

Niestety, pokła-

dy żwiru, piasku, pospółki czy innych kruszyw stają

się coraz bardziej przekleństwem, które zagraża

przyrodzie, infrastrukturze tworzonej przez człowie-

ka, ale też coraz bardziej wprost mieszkańcom War-

mii i Mazur.

*

)

265

Oświadczenia poselskie

Aby dojść do źródła problemu, musimy się cofnąć

kilkanaście lat, gdy wojewodą w latach 90. ubiegłego

wieku był jeszcze pan Janusz Lorentz.

Szeroką ręką

wydawał on koncesje na kopanie kruszyw, bez oglą-

dania się na jakiekolwiek skutki tych decyzji.

Ów-

czesne koncesje były wydawane jeszcze w myśl sta-

rego prawa i obowiązywały przez okres 15 lat.

Dzisiaj

właśnie ich ważność wygasa, co powoduje, że często

ich właściciele robią wszystko, aby rozpocząć wydo-

bycie bez oglądania się na prawo, interes otoczenia,

szacunek dla przyrody.

W efekcie tej rabunkowej gospodarki niszczymy

przyrodę, zagrażamy siedliskom zwierząt, niszczymy

dorobek kulturowy, infrastrukturę, szczególnie dro-

gi gminne i powiatowe.

Jest ogromna liczba skarg na

niszczenie dróg, na to, że te właściwe organy władzy

publicznej na to nie reagują, albo reagują w sposób

absolutnie niewystarczający.

Taka rabunkowa gospodarka powoduje też zagro-

żenie dla podziemnych zbiorników wody pitnej.

Na

przykład zbiornik oznaczony jako „Olsztyn 213”, bę-

dący rezerwuarem wody dla znacznej części woje-

wództwa, w tym również dla miasta Olsztyna, będzie

bardzo poważnie zagrożony, jeżeli będą kontynuowa-

ne te działania wydobywcze, które są już dzisiaj za-

planowane i które się de facto rozpoczęły.

Można wymieniać szereg gmin, mówię tu przede

wszystkim o władzach tych gmin, które niestety nie-

właściwie chronią swoją przyrodę i swoich obywateli

przed tą rabunkową gospodarką: gmina Jonkowo,

gmina Dźwierzuty, gmina Biskupiec.

W tych wszyst-

kich gminach, niestety, władze samorządowe abso-

lutnie nie spełniają swojej roli.

Niezmiernie istotna jest też negatywna rola, jaką

w tym procederze odgrywa geolog wojewódzki, który

właściwie w każdej sytuacji, niestety, wspiera tych,

którzy chcą kopać żwir czy inne kruszywa bez oglą-

dania się na prawo, na interes społeczny czy po pro-

stu na interes mieszkańców.

Jako dowód można cho-

ciażby podać fakt, iż dwa z postanowień wydanych

przez geologa wojewódzkiego zostały uchylone przez

głównego geologa kraju, przez Ministerstwo Ochrony

Środowiska, dlatego po prostu, że były wadliwie,

błędnie podjęte, bez zbadania stanu faktycznego,

a więc naruszono elementarny obowiązek urzędniczy

w tym zakresie.

Niestety, geolog wojewódzki pracuje

w strukturach urzędu marszałkowskiego i jedynie

pan marszałek ocenia jego działalność.

Takie jest

dzisiaj prawo przyjęte przez Platformę Obywatelską

i PSL, które tak naprawdę czyni urzędy geologów

wojewódzkich czy geologów powiatowych całkowicie

niezależnymi od tych, którzy też powinni sprawować

nadzór, tak aby interes społeczny, ochrona dziedzi-

ctwa kulturowego i ochrona dziedzictwa przyrody

były zachowane.

Wysoka Izbo!

Zwracam się do pana premiera, aby

zwrócił uwagę wszystkim służbom, które są zobowią-

zane do nadzorowania, do kontrolowania procesów

związanych z wydobyciem kruszyw na Warmii i Ma-

zurach, aby właściwie pełniły swoją rolę.

To jest też

apel do sądów, do prokuratur.

Liczne zgłoszenia, za-

wiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestęp-

stwa, liczne rozprawy w sądach mówią o tym, że jest

to naprawdę bardzo poważny problem, niestety, lek-

ceważony przez władze publiczne naszego wojewódz-

twa, który doprowadzi do katastrofalnych, nieodwra-

calnych skutków, do zniszczenia przyrody Warmii

i Mazur, a szczególnie Warmii.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

do 5 lutego w Korei Południowej w PyeongChang

odbędą się X Światowe Igrzyska Olimpiad Specjal-

nych.

Na tych igrzyskach będzie również reprezen-

tacja Olimpiad Specjalnych Polska.

Wczoraj w Warszawie odbyło się uroczyste zaprzy-

siężenie naszych olimpijczyków z niepełnosprawnoś-

cią intelektualną.

W ceremonii zaprzysiężenia wzię-

ła udział pani Anna Komorowska, minister sportu

i turystyki, wiceministrowie edukacji oraz pracy i po-

lityki społecznej, a także wybitni sportowcy, mistrzo-

wie olimpijscy Janusz Pyciak-Peciak oraz Leszek

Blanik jako ambasadorowie olimpiad specjalnych

oraz pan poseł Roman Kosecki.

Uroczystość, w której poza oficjelami wzięły udział

rodziny samych olimpijczyków, a także ambasadoro-

wie, zawierała część nazywaną również przyrzecze-

niem. To przyrzeczenie jest bardzo specyficzne i moż-

na powiedzieć, że mogłoby ono towarzyszyć nam

w codziennej pracy parlamentarnej.

A brzmi ono

w sposób następujący: pragnę zwyciężyć, lecz jeśli

wysiłku.

To przyrzeczenie złożyło, jak wspomniałem,

41 sportowców, także działacze i trenerzy, którzy są

opiekunami naszej kadry na Światowe Igrzyska

Olimpiad Specjalnych, na zimowe igrzyska, które

odbędą się w Korei.

Łącznie w tym czasie w tym mieście, które za pięć

lat będzie organizatorem zimowych igrzysk olimpij-

skich – a więc jest to największy sprawdzian dla or-

ganizatorów z Korei Południowej, jeśli chodzi o im-

prezę zimową przed zimowymi igrzyskami olimpij-

skimi – weźmie udział prawie 3200 uczestników ze

110 państw.

Wymiar sportowy imprezy jest bardzo

ważny, ale ta rywalizacja, często czystsza i szlachet-

niejsza od pozostałych, ma również istotny charakter

Poseł Jerzy Szmit

266

czy wymiar społeczny i integracyjny, zwłaszcza dla

organizatorów, którzy niejako przygotowują opinię

publiczną do akceptacji i kibicowania wszystkim

uczestnikom na tych igrzyskach.

Trzymamy kciuki za naszych olimpijczyków

z olimpiad specjalnych.

Życzymy im przede wszyst-

kim tego, aby mieli poczucie rywalizacji, rywalizacji

z orłem, naszym godłem na piersiach, ale nade

wszystko tego, aby mieli wsparcie wszystkich tych,

którzy na co dzień stwarzają osobom z różnymi nie-

pełnosprawnościami szansę na udział w imprezach

sportowych.

W czasie tej uroczystości doszło do podpisania

Specjalnymi Polska a Ministerstwem Edukacji Na-

rodowej.

Chodzi o to, że ministerstwo uznaje Olim-

piady Specjalne Polska za ważnego partnera szkół

i placówek, a działalność stowarzyszenia za korzyst-

ne uzupełnienie ich funkcji wychowawczej.

To poro-

zumienie podpisali pan minister Sławecki i pan

dyrektor generalny Olimpiad Specjalnych Bogusław

Gałązka.

Ważne jest to, aby również w działalności samo-

rządowej dostrzegać możliwość udziału osób z nie-

pełnosprawnością intelektualną w sporcie, aby two-

rzyć takie warunki w placówkach, w tym w placów-

kach szkolnictwa specjalnego, które na co dzień

prowadzą samorządy gmin.

Ogromnie się cieszę, że miałem możliwość wraz

ze wspomnianymi parlamentarzystami wziąć udział

w tej ceremonii.

Krótko mówiąc, trzymamy kciuki za

naszych sportowców.

Dziękuję uprzejmie.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

ub.r. obchodziliśmy 70. rocznicę wybuchu powstania

zamojskiego.

Siły Batalionów Chłopskich wspomaga-

ne przez żołnierzy Armii Krajowej skoncentrowały

swoje wojska zaraz po Bożym Narodzeniu 1942 r. pod

miejscowością Wojda koło Zamościa.

Walki trwały aż

do lipca 1944 r., kiedy ocalałe jednostki Armii Kra-

jowej wzięły udział w akcji „Burza”.

Niemcy w czasie drugiej wojny światowej, na prze-

łomie 1942 r. i 1943 r., rozpoczęli realizację General-

nego Planu Wschodniego, który przewidywał depor-

tację i likwidację ludności polskiej początkowo na

Zamojszczyźnie, a później na innych terenach Polski.

Polska partyzantka podjęła walkę z okupantem.

Roz-

poczęło się powstanie zamojskie.

Niemcy dowiedzie-

li się o zgrupowaniu sił partyzanckich pod miejsco-

wością Wojda koło Zamościa.

Doszło do pierwszej

w Polsce bitwy Batalionów Chłopskich z okupantem,

która rozegrała się 30 grudnia 1942 r. i trwała ponad

6 godzin.

Bitwa zakończyła się całkowitym zwycię-

stwem partyzantów.

W jej wyniku zginęło 8 party-

zantów i około 20 Niemców.

W odwecie za tę akcję

Niemcy zastosowali zasadę odpowiedzialności zbio-

rowej, przeprowadzając akcje pacyfikacyjne w wielu

wsiach, mordując przeszło 700 osób, w tym kobiety

tony dywersji bojowej Armii Krajowej (dwa z hrubie-

szowskiego, jeden z zamojskiego „Wiklina”) napadły

na osiedleńców niemieckich we wsi Cieszyn koło Gra-

bowca.

Akcją tą dowodził Góral, czyli Franciszek

Krakiewicz.

Wieś została spalona, zginęło około

160 kolonistów.

Gubernator Krüger zameldował

o tym Himmlerowi, ten polecił przeprowadzić szcze-

gółowe śledztwo, a po wykryciu sprawców zastosować

bezwzględne represje na kilku sąsiadujących wio-

skach, używając do tego celu także lotnictwa, aby

nigdy więcej nie powtórzył się napad na osiedla nie-

mieckie.

Nadzieje Himmlera nie spełniły się.

W nie-

długim czasie znów płonęły wsie osadników, takie jak

Lipsko, Ruszów, Wierzbie, Zawada.

1 lutego stoczona została największa bitwa po-

wstania zamojskiego pod Zaborecznem.

Bitwa za-

kończyła się całkowitym zwycięstwem partyzan-

tów.

Oddziały niemieckie zostały rozbite przy mi-

nimalnych stratach własnych (jeden zabity, dwóch

rannych).

Niemcy na pół roku zaprzestali wysiedleń.

W lutym 1943 r. na Zamojszczyźnie było zgrupowa-

nych kilka tysięcy partyzantów, nie licząc uczestni-

ków chłopskiej samoobrony.

Walki trwały aż do lipca

ły udział w akcji „Burza”, podczas której wyzwolono

m.in. Zamość i Szczebrzeszyn.

Pod koniec lipca cała

Zamojszczyzna została wyzwolona, wielu partyzan-

tów musiało jednak opuścić rodzinne strony, ucieka-

jąc przed represją władz komunistycznych.

Dziękuję

bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

si pan poseł Bogdan Rzońca z Klubu Parlamentar-

pływającymi informacjami dotyczącymi coraz więk-

szego rozdźwięku pomiędzy środowiskiem akademi-

ckim a organami państwa, w tym kierunkiem zarzą-

Poseł Tadeusz Tomaszewski

267

dzania Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższe-

go, apeluję do rządu Rzeczypospolitej i Sejmu, aby

uwzględniony został głos Rady Głównej Szkolnictwa

Wyższego wskazujący na potrzebę stymulowania ka-

pitału intelektualnego, umożliwiającego osiąganie

ambitnych celów sektora nauki i szkolnictwa wyższe-

go, aby rząd i Sejm przyjęły wieloletni program

zwiększania nakładów na naukę i szkolnictwo wyż-

sze po to, by realizować założenia strategii Polska

2030, aby opracowany został narodowy program

rozwoju kapitału społecznego, aby mocniej promowa-

ny był etos dobrego wykształcenia w środowisku na-

ukowym i społecznym, aby skutecznie eliminować

patologię w sferze szkolnictwa wyższego, polegającą

na sprzedaży wykształcenia i nadużywaniu zaufania

studentów, aby opracowany został spójny system fi-

nansowania zadań edukacyjnych szkolnictwa wyż-

szego, uwzględniający potrzeby rynku pracy i zróż-

nicowanie nakładów na kształcenie.

Środowisko akademickie nie chce być niemym

niewolnikiem państwa.

Chce aspirować do miana

świadomego kreatora, nowoczesnego, sprzyjającego

zdolnym ludziom kraju.

Nieliczenie się z postulatami

mającymi oparcie w dorobku flagowych polskich

uczelni i uczonych może na wiele lat zdegradować

i zmarginalizować rozwój polskiej nauki, może do-

prowadzić do upadku autorytetów uczonych i spadku

prestiżu uczelni.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

)

.

Na tym kończymy 32. posiedzenie Sejmu Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Porządek dzienny 33. posiedzenia Sejmu, wyzna-

czonego na dni 6, 7 i 8 lutego 2013 r., zostanie paniom

*

)

Poseł Bogdan Rzońca

Przedstawiona przez Radę Ministrów infor-

macja o funkcjonowaniu centrów i klubów in-

tegracji społecznej dla Sejmu i Senatu Rzeczy-

pospolitej Polskiej wraz ze stanowiskiem Ko-

misji Polityki Społecznej i Rodziny

– punkt 28. porządku dziennego

Poseł Jarosław Tomasz Jagiełło

integracji społecznej to bardzo ważny element pomo-

cy dla zagrożonych wykluczeniem społecznym.

Centra (CIS-y) mogą być tworzone przez organi-

zacje pozarządowe oraz przez wójtów (burmistrzów,

prezydentów miast).

Prowadzą one działalność wy-

twórczą, handlową lub usługową.

Środki finansowe

przeznaczone na działalność CIS-ów pochodzą m.in.

z dochodów własnych gmin przeznaczanych na rea-

lizację gminnego programu profilaktyki i rozwiązy-

wania problemów alkoholowych.

Centra realizują reintegrację zawodową i społecz-

ną poprzez świadczenie usług polegających na:

— kształceniu umiejętności pozwalających na peł -

nienie ról społecznych i osiąganie pozycji społecz-

nych dostępnych dla osób niepodlegających wyklu-

czeniu społecznemu,

— nabywaniu umiejętności zawodowych przez

przyuczenie do zawodu,

— przekwalifikowaniu lub podwyższaniu kwali -

fikacji zawodowych,

— nauce planowania życia i zaspokajania potrzeb

— uczeniu umiejętności racjonalnego gospodaro -

wania posiadanymi środkami pieniężnymi.

Bardzo ważne jest to, że osoby, które chcą

wziąć udział w zajęciach organizowanych przez

CIS-y, muszą złożyć wniosek osobiście, mogą też wy-

razić zgodę, aby zrobił to za nich zakład lecznictwa

urząd pracy, ośrodek pomocy społecznej, organizacja

pozarządowa lub klub integracji społecznej.

Klub integracji społecznej (KIS) może założyć

rze terapeutycznym, zatrudnieniowym i samopo-

mocowym.

Udział w klubie jest mniej sformalizo-

wany niż w przypadku uczestnictwa w CIS-ach.

Głównym warunkiem pobytu jest realizacja kon-

traktu socjalnego, czyli umowy, w której uczestnik

prawić jego sytuację.

Okres uczestnictwa w klubie

integracji społecznej jest ustalany indywidualnie

z każdym z uczestników.

W klubach organizuje się i prowadzi m.in. pro-

gramy zatrudnienia tymczasowego, które pomaga-

ją w znalezieniu pracy.

KIS-y udzielają porad praw-

nych, doradzają w sprawach mieszkaniowych i so-

cjalnych.

Zadaniem klubów jest szybkie reagowa-

nie na potrzeby lokalnego środowiska i szukanie

rozwiązań dla wszystkich grup ryzyka.

Dzięki znowelizowanej ustawie z września

2011 r. istnieje prawna możliwość prezentowania

Sejmowi i Senatowi RP informacji o funkcjonowaniu

tych jednostek.

To bardzo ważne, abyśmy mieli

wgląd w działalność centrów i klubów integracji

społecznej, a także możliwość realnej oceny, czy

wraz z upływem lat mamy do czynienia z tendencją

wzrostową w wypadku wyżej wymienionych jedno-

stek.

Dzięki takim opracowaniom danych statystycz-

nych, a także obszernym informacjom o działalności

tych instytucji łatwiej będzie nam dokonywać zmian

legislacyjnych.

W sprawozdaniu z działalności centrów i klubów

integracji społecznej pokazano, że obserwujemy

ogromny rozwój tych instytucji.

Z biegiem lat po-

trafią one coraz lepiej dopasować się do potrzeb

odbiorców, nieść im pomoc oraz pomagać w dostoso-

waniu do sytuacji na rynku pracy.

W związku z powyższym, przyjmując informację

łecznej, należy zauważyć pomoc, jakiej udzielają

osobom zagrożonym wykluczeniem społecznym.

Oświadczenia poselskie

Poseł Piotr Chmielowski

W czwartek, 10 stycznia br., po śląskich mediach prze-

toczyła się smutna dla wielu wiadomość: redaktor

Michał Smolorz nie żyje.

Odszedł niespodziewanie

i nagle; tak jak wielu Ślązaków, zmarł na zawał ser-

ca.

Cztery dni później, w poniedziałek, 14 stycznia,

odbyło się ostatnie pożegnanie tego wyjątkowego

człowieka.

Na uroczystość pogrzebową przybyło

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

ponad 1 tys. osób, w tym wielu znanych i ważnych

dla Śląska osobistości.

Wśród komentarzy i kondo-

lencji, jakie pojawiły się w lokalnych mediach, prze-

ważały słowa głębokiego smutku i wielkiej straty.

Oto kilka z nich.

Senator Kutz: „(...)

Straciliśmy wybitnego Ślązaka.

Umarł ktoś bardzo niezwykły.

Wyjątkowa postać

w przestrzeni życia obywatelskiego współczesnego

Śląska.

Nie można się z tym pogodzić.

Michał Smolorz

był sumieniem dzisiejszych Ślązaków (...)”.

Agata Pustułka, dziennikarka „Dziennika Zachod-

niego”, z którym red. Smolorz przez wiele lat blisko

współpracował: „(...)

Nikt poza redaktorem Michałem

Smolorzem nie miał tak wielkiej wiedzy o Śląsku, nie-

wielu tak intensywnie jak on rozumiało Ślązaków,

a praktycznie nikt nie pisał o Śląsku tak dobrym języ-

kiem, z wartkością, lotnością, prezentując wybitny war-

sztat dziennikarski.

Słowa układały się w piękne zda-

nia, a ze zdań wydobywały się mądre myśli (...)”.

Był swoim chłopem.

Urodzony w Szopienicach,

wykształcony na Politechnice Śląskiej, całe życie po-

święcił Śląsku.

Poliglota, człowiek renesansu.

Jako

jeden z pierwszych pokazał, że o trudnych dla Śląska

sprawach można mówić bez nienawiści, orędownik

hasła: prawda nas wyzwoli.

Katolik.

W ostatniej drodze towarzyszyły mu słowa wiel-

kiego mistrza, Henryka Sienkiewicza, parafrazowa-

ne przez ks. Benedykta Hałotę, proboszcza jego pa-

rafii: „(...)

Panie Michale, larum grają!

Ojczyzna

w potrzebie!

A ty śpisz?

Bezduszność, pycha i prywa-

ta się panoszą, kłótnie i swary, prawa boskie za nic

mają!

A ty śpisz?

Spuścizna ojców niszczeje, przeko-

nań swoich się zapierają!

A ty śpisz?

Za pióro nie

chwytasz, językiem ciętym jak szabla do boju nie

wzywasz?

(...)”.

Wierzę, że ten apel nie zostanie bez odzewu.

Pa-

nie Michale, pokój Twej duszy.

Poseł Stanisław Pięta

Chciałbym gorąco podziękować wszystkim kole-

żankom i kolegom posłom, którzy znaleźli w sercu

odwagę i sprzeciwili się debatowaniu nad projektami

ustaw obrażającymi prawo Boże, prawo naturalne,

Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, dobre obycza-

je i interesy narodu polskiego.

Pomimo różnic poli-

tycznych i światopoglądowych Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej uratował swoją godność i uniknął kompro-

mitacji.

Wasza postawa nie zostanie zapomniana

przez Polaków.

Nie lękajcie się.

Zwyciężyła prawda,

słuszność i Bóg.

Poseł Józef Rojek

ubiegłego roku odszedł kapłan niezłomny, arcybi-

skup Ignacy Tokarczuk.

Patrząc na posługę tego

wyjątkowego kapłana, możemy z żalem stwierdzić,

że będzie go brakować nie tylko archidiecezji prze-

myskiej i naszemu Kościołowi, ale przede wszystkim

całemu narodowi.

Arcybiskup Tokarczuk był jednym

z tych kapłanów, którzy w trudnych czasach reżimu

komunistycznego, gotowi na poniesienie nawet naj-

wyższej ofiary, nie ulegali żadnym naciskom władz

ani zdradliwym propozycjom tzw. porozumienia.

Z powodu swojej bezkompromisowości w głosze-

niu prawdy poddawany był przez władze komuni-

styczne najprzeróżniejszym szykanom.

W czasach,

gdy powoływano do wojska kleryków, z diecezji bi-

skupa Tokarczuka zawsze konsekwentnie wcielano

wszystkich studentów przemyskiego seminarium.

W innych diecezjach czasami odstępowano od tego

rodzaju działań.

Ponadto próbowano, korzystając

z działań dyplomatycznych, zdyskredytować biskupa

w oczach watykańskich ministrów, a przede wszyst-

kim kolejnych papieży.

Arcybiskup Tokarczuk pozostanie na zawsze w pa-

mięci najbliższych żołnierzy antykomunistycznego

podziemia, którzy w tamtych wyjątkowo trudnych

latach zawsze mogli liczyć na jego pomoc.

Z gościn-

ności biskupa korzystał między innymi sierżant Jan

Jandziś z podtarnowskich Mościc, żołnierz Armii

Krajowej, który po wojnie dowodził oddziałem osło-

nowym tarnowskiego inspektoratu WiN.

Jandziś

przez wiele lat ukrywał się w przemyskim semina-

rium.

Metropolita przemyski niósł także pomoc dzia-

łaczom „Solidarności” i szykanowanym rolnikom.

Był wielkim budowniczym kościołów.

Pozostawił

po sobie ponad 400 nowych świątyń, z czego spora

ich liczba powstała bez stosownych zezwoleń władz

komunistycznych.

Ponadto był mistrzem w nawią-

zywaniu dialogu z innymi wyznaniami.

Tam, gdzie

władze starały się skłócić hierarchów i wiernych

różnych wyznań, Ignacy Tokarczuk niósł pokój

i pojednanie.

Wielu z nas nasuwa się pewnie myśl, że był kapła-

nem na miarę tamtych trudnych czasów, który po-

trafił iść zawsze z prawdą.

Z drugiej jednak strony

jego śmierć sprawiła, że teraz jeszcze lepiej widzimy,

iż kapłani i hierarchowie tej miary, niezłomności

i siły charakteru mają do odegrania wielką rolę tak-

że we współczesnej Polsce.

Poseł Piotr Szeliga

Sławomira Nowaka w dziedzinie transportu kolejowe-

go.

Coraz większe niezadowolenie społeczne wynika

opóźnienia, awarie, odwoływanie połączeń powodują

przedstawić konstruktywnych propozycji, poprawia-

jących sytuację na polskich kolejach.

271

W dniu 24 stycznia 2013 r. odbyła się w gmachu

Sejmu RP ogólnopolska konferencja „Koleją w przy-

szłość” z udziałem m.in. liderów organizacji związków

zawodowych.

Celem konferencji była debata nad bie-

żącą sytuacją na polskich kolejach oraz możliwymi

perspektywami rozwoju w przyszłości.

Pomimo zapro-

szenia skierowanego do ministra Nowaka i prezesa

PKP SA nie pojawił się żaden ich przedstawiciel.

Pod-

czas dyskusji zabrali głos przewodniczący najwięk-

szych związkowych organizacji branżowych: Leszek

Miętek (prezydent Związku Zawodowego Maszyni-

stów Kolejowych), Henryk Grymel (Sekcja Krajowa

NSZZ „Solidarność”) oraz Jan Przywoźny (Federacja

Związków Zawodowych Pracowników PKP).

Podczas konferencji zostały przedstawione do-

tychczasowe działania Solidarnej Polski, jakie zosta-

ły podjęte celem poprawy funkcjonowania trans-

portu kolejowego w Polsce.

Zaprezentowane zostały

również najnowsze propozycje programowe i ustawo-

we, zmierzające do optymalizacji funkcjonowania

tury organizacyjnej, stworzenia silnego przewoźnika

na rynku przewozów regionalnych ze spójną strate-

gią oraz perspektywami rozwoju, a także zagwaran-

towania pracownikom na stanowiskach z bezpo-

średnią odpowiedzialnością za bezpieczeństwo

Solidarna Polska konsekwentnie będzie podejmo-

projekty, usprawniające funkcjonowanie transportu

kolejowego.

nicy powstania styczniowego na Podkarpaciu.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej głosami koalicji

PO–PSL nie zgodził się na ustanowienie roku 2013

Rokiem Obchodów 150.

Rocznicy Powstania Stycznio-

wego.

Dlatego Prawo i Sprawiedliwość utworzyło Spo-

łeczny Komitet Obchodów 150.

Rocznicy Powstania

Styczniowego.

W skład tego ogólnopolskiego komitetu

weszli kawalerowie Orderu Orła Białego, naukowcy,

ludzie kultury i sztuki, kapłani, działacze „Solidarno-

ści” z lat 80., parlamentarzyści, samorządowcy, kom-

batanci AK, Zrzeszenia WiN, działacze społeczni,

przedstawiciele środowisk niepodległościowych.

Oprócz

komitetu ogólnopolskiego powstały komitety lokalne,

które organizują obchody 150. rocznicy powstania

styczniowego w swoich miejscowościach.

Na Podkarpaciu już 19 stycznia odbyły się pierw-

sze uroczystości rocznicowe zorganizowane przez te

komitety.

W Kolegium Ojców Jezuitów w Starej Wsi

koło Brzozowa odbyły się uroczystości zorganizowa-

ne przez Krośnieński Społeczny Komitet Obchodów

150.

Rocznicy Powstania Styczniowego, którego

przewodniczącym jest poseł na Sejm RP Piotr Babi-

netz.

Uroczystości rozpoczęła msza św. w Bazylice

Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, która jest

największym sanktuarium maryjnym na Podkarpa-

ciu.

Wzięło w niej udział blisko 300 osób.

Po mszy św.

dalsze uroczystości odbyły się w refektarzu, gdzie

wystąpił chór z Mielca z programem pieśni patrio-

tycznych, a poseł Piotr Babinetz wygłosił referat hi-

storyczny na temat powstania styczniowego.

W Rzeszowie społeczny komitet przygotował rów-

nież w sobotę uroczystości rocznicowe w Teatrze Ma-

ska.

Mieszkańcy Rzeszowa, którzy wypełnili całą salę

widowiskową teatru, wysłuchali koncertu pieśni pa-

triotycznych w wykonaniu połączonych chórów z ba-

zyliki oo. Bernardynów i kościoła z Zalesia w Rzeszo-

wie.

Pianista Janusz Tomecki wykonał minirecital

utworów Fryderyka Chopina, a uczennica społecznego

liceum w Rzeszowie Aleksandra Świst recytowała

piękne utwory powstańcze.

Referat historyczny na

temat przebiegu powstania styczniowego i udziału

rzeszowian w tym powstaniu wygłosił dr Jerzy Kuzi-

cki z Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Po części artystycznej i historycznej uczestnicy uda-

li się pod pomnik powstania styczniowego na Starym

Cmentarzu przy ul. Targowej w Rzeszowie.

Złożono

tam wieńce i kwiaty oraz zapalono znicze.

Uczestnicy

odśpiewali hymn państwowy oraz odmówili modlitwę

za zmarłych powstańców styczniowych.

Następnie w kościele pw. św. Trójcy została odpra-

wiona msza św. w intencji powstańców przez księdza

infułata Józefa Sondeja oraz księdza rektora tego koś-

cioła Jerzego Grudniaka.

Ksiądz infułat Józef Sondej,

wspaniały ksiądz patriota, były kapelan Armii Krajo-

wej placówki Frysztak, odznaczony przez prezydenta

dzenia Polski, wygłosił porywającą homilię poświęconą

bohaterstwu powstańców styczniowych.

Zebrani w koś-

ciele uczestnicy uroczystości rocznicowych oklaskami

podziękowali księdzu infułatowi seniorowi za patrio-

tyczną homilię, przepełnioną miłością do Boga i ojczy-

zny, będącą wspaniałą lekcją historii.

Pieśnią „Boże,

coś Polskę” zakończono sobotnie uroczystości obcho-

dów 150. rocznicy powstania styczniowego, które mia-

łem honor jako poseł z Rzeszowa przygotować.

Uroczystości te zbiegły się z 659. rocznicą uzy-

skania praw miejskich przez miasto Rzeszów.

19 stycz-

nia 1354 r. król Kazimierz Wielki nadał przywilej

lokacyjny Janowi Pakosławicowi ze Stróżysk.

A za-

tem te dwa rocznicowe wydarzenia zgromadziły

rzeszowian, aby dać świadectwo miłości do miasta

i pamięci o tych, którzy zapisali piękne karty histo-

rii Rzeszowa.

Poseł Jan Warzecha

wiają się co rusz opinie, że Donald Tusk jest szefem

272

największego i najdroższego zakładu fotograficznego.

Internauci piszą z sarkazmem, że rząd PO– PSL łupi

kierowców fotoradarami, a wielki zakład fotograficz-

ny PO poważnie się rozkręca.

Niezależnie od dopra-

wianej do tego ideologii, że odbywa się to w ramach

programu dotyczącego bezpieczeństwa, każdy my-

ślący Polak wie, że program ma służyć tylko pro-

pagandzie Donalda Tuska, a setki nowych fotora-

darów z pewnością służą zasypaniu dziury budżeto-

wej i zdobyciu w ten sposób zaplanowanych w budże-

cie 1,5 mld zł.

Internauci narzekają i argumentują, że fotorada-

ry powinny być stawiane w miejscach szczególnie

niebezpiecznych, a nie w miejscach, gdzie bezpie-

czeństwo jest niezagrożone.

Ich lokalizacja ma za-

pewnić skuteczność w ściąganiu mandatów i zapew-

nić wpływy do budżetu.

Uważają, że tylko facet,

którego fotoradarowa uciążliwość nie dotyczy, bo za

pieniądze podatników co weekend lata rządowym

samolotem do Trójmiasta, może montować co ka-

wałek koszmarne urządzenia.

Wypowiadający się

w sieci rodacy chcą, by nieradzący sobie z autostra-

dami i koleją minister Sławomir Nowak zredukował

liczbę fotoradarów tylko do szczególnie niebezpiecz-

nych miejsc.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

To przecież

niedawno, bo w 2007 r., Donald Tusk oskarżał PiS

tymi słowami: „Polacy mają być kontrolowani wszę-

dzie, w każdym miejscu, a na drodze przez fotorada-

ry.

To jest filozofia PiS.

Utrudnić życie kierowcom do

maksimum i na końcu ich skontrolować.

(...)

Tylko

Za rządów Prawa i Sprawiedliwości fotoradary

były przynajmniej stawiane w miejscach, gdzie ich

ustawienie było zasadne, np. w okolicach tzw. czar-

nych punktów, tj: szkół, kościołów, osiedli, zjazdów

i skrzyżowań.

Za rządów PO i PSL-u fotoradary są ustawione

tak, że mają karać nawet rowerzystów.

Panie Marszałku!

Na zakończenie chciałbym

wskazać inny absurd, który opisałem w interpelacji

poselskiej.

Inspekcja Transportu Drogowego nie udo-

stępnia właścicielom firm transportowych obrazów

celem weryfikacji kierowców, którzy zostali zareje-

strowani przez fotoradary.

Poseł Sławomir Zawiślak

Niniejszym oświadczam, że podczas dzisiejszego

głosowania nad przyjęciem w całości sprawozdania

jekcie ustawy o środkach ochrony roślin przez pomył-

kę zagłosowałem za przyjęciem ww. projektu ustawy.

pisu mojego głosowania i zaznaczenie mojego głosu

jako wstrzymującego się od głosowania.

Poseł Jan Ziobro

osób starszych w Polsce.

Obecnie w Polsce żyje bardzo dużo osób star-

szych.

Dotyczy to przede wszystkim osób, które są

na emeryturach i rentach.

Warto dodać, iż w związku

ze słabą polityką prorodzinną społeczeństwo pol-

skie starzeje się w zastraszającym tempie.

Brakuje

dzisiaj rządowi determinacji, aby odwrócić ten pro-

ces i zachęcić Polaków do rodzenia dzieci.

Taki

stan rzeczy doprowadzi w przyszłości do takiej sy-

tuacji, że polskie społeczeństwo będzie jednym

z najstarszych w Europie.

Wykonując mandat posła, mam często możliwość

spotykać się z ludźmi, bardzo często moje biuro od-

wiedzają osoby starsze, które narzekają na swój los.

Niestety polskie państwo nie pomaga ludziom star-

szym.

Stwierdzenie to dotyczy wielu kwestii.

Na zły los polskich seniorów wpływ ma bardzo

słaba opieka zdrowotna.

Osoby starsze, które prze-

pracowały całe życie, są bardziej narażone na choro-

by i urazy.

Niestety opieka zdrowotna nie pozwala

seniorom cieszyć się starością.

Niemal w każdym

szpitalu i ośrodku zdrowia możemy spotkać długie

kolejki, w których większość stanowią seniorzy.

Kolejnym problemem osób starszych jest poli-

tyka społeczna.

Niestety emerytury polskich eme-

rytów są jednymi z najniższych w Europie.

Dodatko-

wo rząd odbiera emerytom ciągle kolejne przywileje,

np. zniżki na przejazdy dla emerytów kolejarzy.

Polscy seniorzy są grupą obywateli, którzy spoty-

kają się w swym życiu z wieloma przeciwnościami

losu.

Zadaniem naszego państwa i rządu jest kształ-

towanie prawa w kierunku poprawy losu osób star-

szych.

Nie możemy zapominać o tej ważnej grupie

naszego społeczeństwa.

Jednocześnie pragnę złożyć najserdeczniejsze ży-

czenia wszystkim babciom i dziadkom, którzy w dniach

21 i 22 stycznia obchodzili swoje święto.

Dziękuję za

uwagę.

nuacja.

prawne (druki nr 964, 1024 i 1024-A).

nr 903, 1017 i 1017-A).

14.

Pytania w sprawach bieżących.

(druki nr 960 i 1008).

nr 825).

nr 1054, 1060 i 1060-A).

Porządek dzienny

32. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

powstania Teatru Polskiego w Warszawie (druk nr 1055