corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

Podsekretarz stanu Daria Lipińska-Nałęcz .

.

.465

Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.

472

Podsekretarz stanu Daria Lipińska-Nałęcz .

.

.476

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.

479

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.486

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.488

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

507

Podsekretarz stanu Daria Lipińska-Nałęcz .

.

.520

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

524

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.544

Podsekretarz stanu Magdalena Wilamowska .

.

550

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

552

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.

553

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

555

Podsekretarz stanu Magdalena Wilamowska .

.557

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.

.574

Sekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.583

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.585

Zastępca prokuratora generalnego

str. str.

TREŚĆ

część 2

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.606

Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński.

.

.

.628

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.648

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.658

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

661

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.693

Podsekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu Daria Lipińska-Nałęcz .

.

.716

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.

718

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.

729

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.

743

Podsekretarz Stanu Roman Dmowski .

.

.

.

.744

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

751

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

752

str. str.

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.

760

Podsekretarz stanu Jerzy Pomianowski .

.

.

.763

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.809

Wiceprezes Urzędu Ochrony Konkurencji

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.

818

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

.824

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.836

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.840

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.853

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.

876

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.885

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.888

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.890

Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski.

.

.

.892

Podsekretarz stanu Anna Wypych-Namiotko .

.

894

str. str.

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.902

Podsekretarz stanu Grażyna Henclewska.

.

.907

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.935

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.946

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.953

Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz.

.

.

972

Sekretarz stanu w Kancelarii

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.986

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.987

Podsekretarz stanu Michał Królikowski.

.

.

.996

Zastępca prokuratora generalnego

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz .

.998

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1007

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

1009

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.1013

Podsekretarz stanu Magdalena Wilamowska .

.1016

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

.1020

Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy .

.

.1021

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1022

Podsekretarz stanu Aleksander Sopliński.

.

.1027

Podsekretarz stanu Agnieszka Pachciarz .

.

.1028

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.1031

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1040

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

1044

Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk.

.

.

1045

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

1046

Podsekretarz stanu Ilona Antoniszyn-Klik .

.1049

str. str.

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.1053

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1056

Podsekretarz stanu Maciej Jakubowski .

.

.1057

Podsekretarz stanu Radosław Mleczko.

.

.

1060

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.1062

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

1066

Podsekretarz stanu Mirosław Sielatycki .

.

.1079

Podsekretarz stanu Anna Wypych-Namiotko .

1081

str. str.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wydzierżawienia przez Naukową

ną w dniu 23 kwietnia 2012 r. prośbą prezesa Rady

Ministrów (DSPA-4810-345-(1)/12) o udzielenie od-

ka, złożoną na ręce pana premiera w dniu 10 stycznia

2011 r.

(SPS-023-734/12), w sprawie wydzierżawienia

NASK domen Polska.pl oraz Poland.pl spółce Agora

SA przedstawiam stanowisko w sprawie.

Powodem zawarcia przez NASK umowy dzierża-

wy z Agorą na prowadzenie stron www.poland.pl

i www.polska.pl było dotychczas niesatysfakcjonują-

ce prowadzenie tych domen przez zespół pracowni-

ków NASK.

Domeny te powinny służyć, tak dobrze

jak to możliwe, promocji Rzeczypospolitej Polskiej,

szczególnie wobec użytkowników mieszkających za

granicą, i zachęcać do odwiedzania naszego kraju nie

tylko ze względu na wartości krajoznawcze i histo-

ryczne, ale też wydarzenia kulturalne i sportowe.

Ze

względu na ten cel prowadzenie takich domen jest

wyjątkowo czasochłonne i kosztochłonne.

Z analizy

wydatków dotychczas ponoszonych przez NASK na

ten cel wynika, że w ciągu 7 lat wydatkowano ponad

14 mln zł (bez kosztów technicznych).

Jakość, funk-

cjonalność i atrakcyjność portali pozostawały jednak

na poziomie odbiegającym znacząco od oczekiwane-

go, gwarantującego realizację wskazanych celów.

Jednocześnie pragnę zwrócić uwagę na specyﬁcz-

ną sytuację formalnoprawną NASK jako instytutu

badawczego, działającego na podstawie ustawy z dnia

należą do jednostek sektora ﬁnansówpublicznychimogą,

zgodnie z art. 2 wymienionej ustawy, prowadzić dzia-

łalność gospodarczą.

Dysponowanie domenami za-

rządzanymi przez NASK należy do decyzji operacyj-

nych, w których podejmowaniu nie uczestniczy mi-

nister nauki i szkolnictwa wyższego.

Zakres nadzoru

nad działalnością instytutu badawczego zarówno mi-

nistra nadzorującego, jak i ministra właściwego do

spraw nauki uregulowany został w rozdziale 7 przy-

wołanej powyżej ustawy.

I tak, zgodnie z art. 34 ust. 1,

do kompetencji ministra właściwego do spraw nauki

wojowych oraz zgodności działalności instytutu z za-

minister nadzorujący instytut, zgodnie z treścią art. 35

ust. 1, sprawuje nadzór nad zgodnością działań in-

ust. 1 oraz prawidłowością wydatkowania środków

publicznych.

W ramach procesu dzierżawy stron interneto-

wych zasady wyboru oferenta były określone w regu-

laminie konkursowym, przekazanym największym

podmiotom na rynku mediów, które były adresatami

informacji o możliwości dzierżawy portali Polska.pl

i Poland.pl. Regulamin zapewniał wszystkim zainte-

resowanym podmiotom równe możliwości uczestnic-

twa w procedurze wyboru dzierżawcy, na przejrzy-

stych dla uczestników zasadach.

W toku trwającego

kilka miesięcy procesu wyłoniono partnera, którym

została spółka Agora SA.

Postanowienia zawartej z Agorą SA umowy zobo-

wiązują dzierżawcę do utrzymania dotychczasowego

charakteru portali jako apolitycznego, obiektywnego

i rzetelnego źródła informacji oraz do zamieszczania

treści promocyjnych i popularyzujących nasz kraj.

Ponadto umowa zawarta pomiędzy Naukową i Aka-

demicką Siecią Komputerową (NASK) a Agorą SA

przewiduje stały nadzór NASK nad treściami zawar-

tymi na stronach internetowych www.polska.pl

i www.poland.pl. W sytuacji zamieszczania na wyżej

wzmiankowanych portalach nieakceptowalnych i na-

ruszających postanowienia umowy treści istnieje

możliwość rozwiązania umowy z dzierżawcą strony.

Po analizie stanu faktycznego, jak również mając

na uwadze dbałość o jak najlepszą realizację polityki

promocji Polski poprzez domeny www.polska.pl i www.

poland.pl, w piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. zwró-

ciłam się do p. ministra Radosława Sikorskiego z pro-

pozycją zawarcia porozumienia pomiędzy NASK

a Ministerstwem Spraw Zagranicznych, na mocy któ-

rego ministerstwo aktywnie uczestniczyłoby w mo-

nitoringu treści zawartych na wyżej wymienionych

stronach internetowych, tak by zapewnić realizację

celu, dla którego strony internetowe, zgodnie z umo-

wą, mają być utrzymywane.

Jednocześnie zaproponowałam, by w widocznym

miejscu na portalach www.polska.pl i www.poland.pl

zamieszczone zostały linki do strony www.poland.

gov.pl, tak aby zwiększyć częstotliwość odwiedzin oﬁ-

cjalnego portalu promocyjnego Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Dyrekcja NASK niezwłocznie podjęła działania

zmierzające do realizacji tej propozycji i wspomniane

linki zostały umieszczone na portalach w marcu br.

W dniu 24 kwietnia 2012 r. dzierżawca portali

uruchomił nową odsłonę strony www.polska.pl, na

której również znalazło się odesłanie do oﬁcjalnego

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

466

portalu promocyjnego Rzeczypospolitej Polskiej oraz

strony internetowej Ministerstwa Spraw Zagranicz-

nych.

Nowa odsłona strony Poland.pl jest w trakcie

przygotowywania.

Zgodnie z moją pisemną prośbą, niezwłocznie po

zakończeniu prac nad stronami, dyrekcja NASK przed-

stawi raport dotyczący ich zawartości.

Ponadto NASK

na bieżąco prowadzi współpracę z Ministerstwem

Spraw Zagranicznych.

Przedstawiając powyższe, wyrażam nadzieję, że

podjęte przeze mnie działania pozwolą zapewnić wła-

ściwą informację na temat Polski i łatwy dostęp do

tych treści dla wszystkich zainteresowanych.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 maja 2012 r.

i nieuczciwych praktyk, których dopuszcza się

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

br., interpelację pana posła Romana Kaczora (znak:

SPS-023 -901/12) w sprawie stosowania na polskim

rynku telekomunikacyjnym skandalicznych praktyk,

których dopuszcza się Telekomunikacja Polska SA,

na podstawie danych uzyskanych z Urzędu Komuni-

kacji Elektronicznej oraz Telekomunikacji Polskiej

SA informuję, co następuje.

Na wstępie zaznaczam, iż Telekomunikacja Pol-

ska SA w nadesłanej do resortu odpowiedzi zazna-

czyła, iż z uwagi na bardzo duży stopień ogólności

kwestii zasygnalizowanych w interpelacji pana posła nie

jest możliwa analityczna ocena merytoryczna i praw-

na sytuacji abonentów Telekomunikacji Polskiej SA

wskazanych w przedmiotowej interpelacji jako źródło

problemu.

Informuję, iż zgodnie z postanowieniami § 7 ust. 1

dziernika 2004 r. w sprawie trybu postępowania re-

klamacyjnego oraz warunków, jakim powinna odpo-

wiadać reklamacja usługi telekomunikacyjnej (Dz. U.

Nr 226, poz. 2291), zwanego dalej rozporządzeniem,

dostępnych usług telekomunikacyjnych jest obowią-

zany do rozpatrzenia reklamacji w terminie 30 dni

od jej złożenia.

Zgodnie z art. 106 ust. 2 P.t. w sytuacji

braku udzielenia odpowiedzi na reklamację w termi-

nie 30 dni uznaje się ją za uwzględnioną.

Termin 30

zachowany, jeżeli w tym terminie pismo zostanie

nadane w urzędzie pocztowym.

W projekcie zmian

do P.t., który został przyjęty przez Komitet do Spraw

Europejskich w dniu 18 stycznia br., eliminuje się

istniejące rozbieżności interpretacyjne co do znacze-

nia pojęcia „rozpatrzenie reklamacji” w art. 106 ust. 2

P.t. poprzez wskazanie wprost w projektowanym

przepisie, iż w terminie 30 dni od złożenia reklama-

cji usługi telekomunikacyjnej ma zostać udzielona

odpowiedź abonentowi na reklamację.

Przedmiotowy

przepis wymaga doprecyzowania z uwagi na wystę-

pujące problemy z jego stosowaniem.

Część dostaw-

ców odczytuje bowiem dyspozycję z art. 106 ust 2

wewnętrzna procedura rozpatrywania reklamacji,

ręczona w bliżej nieokreślonym terminie później-

szym.

Jednocześnie w projektowanym przepisie wska-

zuje się, że do zachowania tego terminu wystarczy

Telekomunikacja Polska SA w wyjaśnieniach na-

desłanych do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

przyznała, że dochowuje należytej staranności, by

zachować ustawowy 30-dniowy termin do rozpatrze-

nia reklamacji.

Przedstawiła również analizę staty-

styczną, z której wynika, iż zdecydowana większość

daty złożenia, a w przypadkach skomplikowanych

lub wymagających przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego termin rozpatrzenia reklamacji jest

dłuższy niż 14 dni, jednakże co do zasady nie prze-

kracza terminu ustawowego.

Telekomunikacja Pol-

ska SA przyznaje, iż przypadki przekroczenia 30-

-dniowego terminu do rozpatrzenia reklamacji mają

miejsce.

Jednakże należy podkreślić, iż zgodnie z po-

stanowieniami art. 106 ust. 2 P.t. reklamację, która

jej złożenia, uważa się za uwzględnioną.

W związku z poruszonym problemem rozpatry-

wania przez konsultanta infolinii reklamacji usługi

telekomunikacyjnej świadczonej przez Telekomuni-

kację Polską SA należy wskazać na art. 68 P.t. na-

kładający na dostawcę publicznie dostępnych usług

telefonicznych obowiązek zapewniania użytkowni-

kom końcowym, w tym korzystającym z aparatów

publicznych, możliwości uzyskania połączenia z kon-

sultantem dostawcy usług.

Wskazany przepis należy

rozumieć w ten sposób, iż operator ma obowiązek

zapewniania abonentom możliwości połączenia z kon-

sultantem w celu uzyskania informacji w zakresie

możliwości i warunków korzystania z usług tego ope-

ratora.

Telekomunikacja Polska SA w nadesłanych

do ministerstwa wyjaśnieniach wskazała, iż prakty-

467

kowana możliwość złożenia reklamacji za pośrednic-

twem infolinii odpowiednich dla poszczególnego ro-

dzaju usług telekomunikacyjnych jest zgodna z dys-

pozycjami zawartymi w § 2 ust. 2 rozporządzenia.

Ponadto Telekomunikacja Polska SA wyjaśniła, iż

praktyka rozpatrywania reklamacji abonenta na ko-

lejnych etapach postępowania reklamacyjnego przez

różnych konsultantów infolinii stanowi spełnienie

oczekiwań prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicz-

nej.

W ocenie prezesa Urzędu Komunikacji Elektro-

nicznej rozpatrywanie reklamacji przez różnych kon-

sultantów zapobiega rutynie i standaryzacji w mery-

torycznym rozpatrywaniu reklamacji, a tym samym

w większym stopniu stwarza dodatkowo możliwość

weryﬁkacjipierwotnegosposoburozpatrzeniarekla-

macji w wyniku ponownej analizy i oceny prawidło-

wości rozpatrzenia reklamacji przez innego konsul-

tanta.

Jak wynika z informacji nadesłanych przez

Telekomunikację Polską SA, wszyscy konsultanci

infolinii rozpatrujący reklamację mają jednakowy

i pełny dostęp do wszystkich zapisów systemowych

dotyczących konkretnego abonenta w zakresie rodza-

ju i treści umowy o świadczenie usług telekomunika-

cyjnych.

Ponadto konsultanci infolinii Telekomuni-

kacji Polskiej SA mają dostęp do treści zgłoszeń re-

klamacyjnych oraz do informacji dotyczących sposo-

bu rozpatrzenia przedmiotowych zgłoszeń reklama-

cyjnych.

Każdy kolejny konsultant infolinii obsługu-

jący danego abonenta posiada informację o poprzed-

nim konsultancie infolinii, który zajmował się spra-

wą.

Wyżej wskazana procedura umożliwia więc abo-

nentom pełne monitorowanie postępowania rekla-

macyjnego.

Odnosząc się natomiast do kwestii spotkań abo-

nentów, będących stroną umów o świadczenie usług

Polską SA z kierownictwem tego przedsiębiorcy tele-

komunikacyjnego, należy wyjaśnić, iż zgodnie z obo-

wiązującymi przepisami prawa, dostawcy publicznie

dostępnych usług telekomunikacyjnych nie są zobli-

gowani do wyznaczania czy też delegowania osób

z kręgu kierownictwa danego przedsiębiorstwa tele-

komunikacyjnego do spotkań z abonentami, czy też

do osobistego przyjmowania skarg abonentów.

Pra-

gnę również zauważyć, iż za rozpatrywanie reklama-

cji abonentów, będących stroną umów o świadczenie

usług telekomunikacyjnych z Telekomunikacją Pol-

ską SA odpowiedzialna jest wyznaczona przez same-

go tego dostawcę usług telekomunikacyjnych komór-

ka funkcjonująca w wewnętrznej strukturze organi-

zacyjnej.

W przypadku negatywnego rozpatrzenia rekla-

macji abonent będący konsumentem może dochodzić

dalszych roszczeń w postępowaniach, o których

cyjnym lub w postępowaniu przed Stałym Polubow-

nym Sądem Konsumenckim działającym przy preze-

sie Urzędu Komunikacji Elektronicznej, a także przed

sądem powszechnym.

Nawiązując do kwestii przeniesienia przydzielo-

nego numeru przy zmianie lokalizacji, należy wska-

zać na postanowienia wynikające z art. 70 P.t. oraz

z rozdziału 3. rozporządzenia ministra infrastruktu-

korzystania z uprawnień publicznych sieciach telefo-

nicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 1670).

Abonent stacjo-

narnej publicznej sieci telefonicznej w przypadku

wykonywania działalności może wystąpić z wnio-

skiem w formie pisemnej do dostawcy usług zapew-

niającego mu przyłączenie do stacjonarnej sieci tele-

fonicznej operatora o przeniesienie przydzielonego

numeru do nowej lokalizacji w ramach istniejącej sie-

ci tego samego operatora.

Przepis art. 70 P.t. przyznaje abonentowi prawo

żądania przeniesienia przydzielonego numeru.

Uprawnienie to jest jednak ograniczone do żądania

przeniesienia przydzielonego numeru tylko w ramach

o tym samym wskaźniku obszaru geograﬁcznego.

Przeniesienie przydzielonego numeru jest zatem moż-

liwe tylko wtedy, gdy w miejscu, do którego ma być prze-

niesiony numer, istnieje sieć danego operatora.

Pragnę zwrócić uwagę, iż pan poseł nie wskazał

szczegółowych informacji dotyczących konkretnej

sprawy abonenta, w której zdaniem pana posła doszło

do nieprawidłowości podczas realizacji procesu prze-

niesienia przydzielonego numeru przy zmianie loka-

lizacji.

W związku z tym prezes Urzędu Komunikacji

Elektronicznej, jako organ właściwy, nie może zająć

merytorycznego stanowiska w przedmiotowej spra-

wie, jak również nie może podjąć interwencji.

Ponadto należy wskazać na § 23 rozporządzenia

ministra infrastruktury w sprawie warunków korzy-

stania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicz-

nych wydanego na podstawie art. 73 P.t., zgodnie

z którym w każdym przypadku niezrealizowania

albo realizowania przez operatora uprawnienia abo-

nenta do zmiany przydzielonego numeru niezgodnie

z przepisami P.t., z przepisami przedmiotowego roz-

porządzenia lub niezgodnie z wnioskiem abonenta

o przeniesienie numeru, abonent posiada uprawnie-

nie wystąpienia do prezesa Urzędu Komunikacji Elek-

tronicznej z wnioskiem o interwencję.

Pragnę wyjaśnić, iż do zadań prezesa Urzędu Ko-

munikacji Elektronicznej należy analizowanie skarg,

jak również informacji kierowanych od abonentów

usług telekomunikacyjnych, które mogłyby świad-

czyć o tym, że Telekomunikacja Polska SA lub inni

dostawcy usług telekomunikacyjnych dopuszczają się

naruszeń prawa w zakresie reklamacji oraz realizacji

uprawnień abonentów do przeniesienia numeru.

W przy-

padku stwierdzenia naruszenia przez przedsiębiorcę

telekomunikacyjnego przepisów prawa prezes Urzę-

du Komunikacji Elektronicznej podejmuje stosowne

działania w ramach przyznanych mu przepisami pra-

wa kompetencji.

Telekomunikacja Polska SA w wyjaśnieniach na-

468

podkreśliła, iż nie zgadza się z konkluzją pana posła,

z której wynika, iż przedmiotowy przedsiębiorca te-

lekomunikacyjny negatywnie rozpatruje wnioski o prze-

niesienie przydzielonego numeru, powołując się na

brak możliwości technicznych pomimo tego, że prze-

słanki do wydania decyzji odmawiającej przeniesie-

nie przydzielonego numeru nie istnieją.

Telekomuni-

kacja Polska SA przewiduje procedurę, zgodnie z którą

klient indywidualny może złożyć zamówienie na prze-

niesienie numeru za pośrednictwem Błękitnej Linii

9393, salonu sprzedaży TP lub wysyłając pismo na

adres korespondencyjny Telekomunikacji Polskiej

SA.

Pion techniczny obsługi klienta sprawdza wa-

runki techniczne umożliwiające przeniesienie nume-

ru pod wskazany przez klienta adres.

W przypadku

pozytywnego wyniku przeprowadzonego wywiadu

technicznego następnym etapem jest przesłanie zle-

cenia na przeniesienie numeru oraz podpisanie z klien-

tem aneksu do umowy w terminie 21 dni.

Negatywne

rozpatrzenie wniosku o przeniesienie numeru zawsze

zawiera przyczynę takiego rozpatrzenia.

Na zakończenie pragnę dodać, iż jednym z celów

nowelizacji ustawy o zmianie ustawy Prawo teleko-

trzeba nowelizacji niektórych jej przepisów, których

pliwości interpretacyjne.

W związku z tym, tak jak

wyżej zostało wskazane, planuje się zmianę brzmie-

nia art. 106 ust. 2 P.t., którego stosowanie w prakty-

ce powodowało trudności interpretacyjne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

w sprawie planowanego zrównania w prawach

małżeństw i związków nieformalnych (1053)

Szanowna Pani Marszałek!

Działając z upoważ-

i odpowiadając na interpelację pana posła Szymona

Giżyńskiego w sprawie planowanego przez rząd zrów-

nych, przesłaną wraz z pismem Pani Marszałek z dnia

mie wyjaśniam, że w rządowych planach legislacyj-

nych nie ma ustawy, której treść odpowiadałaby su-

gestiom pana posła.

Zaprzeczam także, aby – co sugeruje poseł Szy-

mon Giżyński w interpelacji – pełnomocnik rządu do

spraw równego traktowania kiedykolwiek mówiła

o „konieczności zrównania w prawach z małżeństwa-

mi osób pozostających w związkach partnerskich”.

Wypowiadając się w kwestii związków partnerskich,

zawsze podkreślałam konieczność prawnego uregu-

lowania sytuacji osób pozostających w związkach

nieformalnych i stworzenia takiej ustawy, która

wzmacniałaby obywateli w decyzji budowania trwałych

związków i rodzin, nawet jeśli nie zdecydują się na mał-

żeństwo, ale tak by pozostać w zgodzie z Konstytucją

RP, która zobowiązuje państwo do zagwarantowania

małżeństwom szczególnej ochrony prawnej.

W odniesieniu do opracowania „Długookresowa

strategia rozwoju kraju.

Polska 2030.

Trzecia fala

nowoczesności”, do której pan poseł nawiązuje w swo-

jej interpelacji, pragnę poinformować, że jest to stra-

tegiczny dokument o charakterze eksperckim, który

powstał w odpowiedzi na nowe wyzwania i koniecz-

ność umiejscowienia Polski w nowym porządku świa-

towym.

Jego celem jest analiza oraz charakterystyka

warunków niezbędnych dla rozwoju Polski w kluczo-

wych obszarach na tle Unii Europejskiej i procesów

gospodarczych zachodzących w świecie, następnie

sformułowanie możliwych, alternatywnych scenariu-

szy rozwoju w zależności od podjętych decyzji.

Stra-

tegia zatem nie może być wprost zastosowana do

tworzenia planu prac legislacyjnych rządu, ale dzięki

przedstawionej diagnozie sytuacji i możliwych scena-

riuszy rozwoju stanowi istotne narzędzie pomocnicze

przy podejmowaniu kluczowych decyzji w odniesie-

niu do polityk sektorowych i horyzontalnych.

Sformułowania dotyczące polityki rodzinnej umiej-

scowione w strategii nie rekomendują powstania rzą-

dowego projektu o związkach partnerskich.

Potrzebę

uregulowania tych kwestii dostrzegają natomiast po-

Sejmu złożyli projekt ustawy o umowie związku part-

nerskiego.

Zarówno los, jak i kształt tego projektu

w całości zależy od posłów, którzy, zgodnie z regula-

minem Sejmu mają prawo uczestniczyć w debatach wo-

kół ustawy i dokonywać podczas głosowań wyborów

zgodnych ze swoimi przekonaniami i poglądami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

469

Odpowiedź

podsekretarza stanu

oraz grupy posłów

umowy ACTA (1324)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

DSPA-4810 -823/12), zapytanie pana posła Stanisła-

wa Pięty (znak: SPS-024-159/12) w sprawie przyjęcia

następuje.

z którym można się zapoznać na stronie: http://www.

mkidn.gov.pl/media/docs/acta/Uzasad_wniosku pod-

pisanie.doc.

W opinii MKiDN ACTA nie stanowi zagrożenia

dla chronionych Konstytucją RP swobód obywatel-

skich oraz zasady prawa do obrony i domniemania

niewinności stosowanych w postępowaniu karnym.

Szereg przepisów ma na celu zapewnienie stosowa-

nia tej umowy przy poszanowaniu praw podstawo-

wych, takich jak: wolność słowa, prawo do sprawie-

dliwego procesu i prywatności (m.in. art. 27 ust. 2–4).

wprowadzenia jej w życie „w ramach własnego sys-

temu i praktyki” (art. 2 ust. 1).

W ramach prac nad stanowiskiem rządu w spra-

wie podpisania i zawarcia umowy ACTA przez Unię

Europejską, przyjętym w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez

Komitet do Spraw Europejskich, ani podczas prowadzo-

nych pomiędzy wrześniem i listopadem 2011 r. konsul-

tacji międzyresortowych w sprawie wniosku o wyraże-

nie zgody przez Radę Ministrów na podpisanie ACTA

przez Polskę nie zgłoszono żadnych uwag do

brzmienia tej umowy, z wyjątkiem uwag do polskiego

tekstu.

Wszystkie te uwagi zostały uwzględnione w tek-

ście załączonym do uchwały Rady Ministrów z dnia 25

listopada 2011 r.

Uchwała nr 216/2011 Rady Ministrów z dnia 25

pisanie umowy handlowej dotyczącej zwalczania ob-

rotu towarami podrobionymi między Unią Europej-

dą, Japonią, Republiką Korei, Meksykiem, Stanami

Zjednoczonymi, Królestwem Marokańskim, Nową

carską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki została

podpisana przez pana Donalda Tuska, prezesa Rady

Ministrów.

Wniosek w tej sprawie do Rady Ministrów

skierował pan Bogdan Zdrojewski, minister kultury

da 2011 r.

Polskie tłumaczenie ACTA stanowi jeden

z załączników do przedmiotowej uchwały, a zgodność

tłumaczenia z oryginałem potwierdził swoim podpi-

sem dyrektor Departamentu Własności Intelektual-

nej i Mediów MKiDN.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

przeprowadziło konsultacje w maju 2010 r., niezwłocz-

nie po udostępnieniu projektu ACTA do publicznej wia-

domości, a więc jeszcze podczas negocjacji.

Wykaz kon-

sultowanych podmiotów znajduje się w załączniku do

dostępnego na stronie: http://www.mkidn.eov.pl/mcdia/

docs/acta/acta konsultacje.pdf.

Na stronie http://mkidn.gov.pl/pages/strona-glow-

na/ministcrstwo/prawo/prawo-autorski e. php opubli-

kowano także stanowiska przesłane do MKiDN w ra-

mach przeprowadzonych w tej sprawie konsultacji.

Stanowisko Polskiej Izby Informatyki i Telekomu-

nikacji w kwestii zasad odpowiedzialności podmio-

tów świadczących usługi drogą elektroniczną zostało

wyrażone m.in. w uwagach PIIT do projektu założeń

przekazanych do MSWiA pismem z dnia 20 maja

2011 r.

Stanowisko to prezentowane było przez przed-

stawicieli PIIT także na kolejnych spotkaniach zwią-

zanych z tą tematyką.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej

zasadniczo podziela stanowisko PIIT.

Nie są plano-

wane w chwili obecnej zmiany zasad zawartych w obo-

wiązujących w tym zakresie przepisach, w szczegól-

elektroniczną.

Projektowana nowelizacja ustawy o świad-

zycje zgłaszane przez PIIT, m.in. poprzez wyraźne

wyłączenie podmiotów świadczących usługi wyszu-

kiwania w sieci od odpowiedzialności za zawartość

stron zwracanych w wynikach wyszukiwania.

Nale-

ży ponadto zaznaczyć, że kwestie te reguluje dyrek-

tywa 2000/31/WE (tzw. dyrektywa o handlu elektro-

nicznym) i prawo polskie nie może być z nią sprzecz-

ne, w związku z czym ewentualna zmiana stanu

prawnego mogłaby nastąpić jedynie po zmianie tej

dyrektywy.

W niezwykle istotnych orzeczeniach, wy-

danych w sprawach SABAM vs.

Scarlet (C-70/10)

i SABAM vs.

Netlog NV (C-360/10), Trybunał Spra-

wiedliwości Unii Europejskiej potwierdził niedawno,

że nałożenie na podmiot świadczący usługi drogą

elektroniczną ogólnego obowiązku monitorowania

i ﬁltrowaniatreścizamieszczanychprzezużytkow-

ników jest niezgodne z prawem europejskim.

W dniu 16 grudnia 2011 r.

Ministerstwo Gospo-

darki zamieściło na swojej stronie internetowej in-

formację o przyjęciu ACTA przez Radę Unii Euro-

pejskiej w dniu 15 grudnia 2011 r.

Resort ten poin-

470

formował, że dzięki staraniom polskiej prezydencji

handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towara-

mi podrobionymi (Anti-Counterfeiting Trade Agre-

ement – ACTA).

Zgodnie z zamieszczoną informacją

proces ten był jednym z priorytetów Ministerstwa

Gospodarki realizowanych podczas przewodnictwa

Polski w Radzie Unii Europejskiej.

Zamieszczony

tekst nadal znajduje się na ww. portalu w niezmie-

nionej formie.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 218 ust. 6 pkt

a (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

do zawarcia przez Unię takiej umowy jak ACTA ko-

nieczna jest zgoda Parlamentu Europejskiego.

For-

malna dyskusja w Parlamencie nie mogła się jednak

rozpocząć do czasu podpisania ACTA przez UE (co

nastąpiło 26 stycznia br.).

W przypadku wyrażenia

takiej zgody ostateczna decyzja będzie musiała zostać

podjęta przez Radę UE, na którym to forum prezen-

towane są stanowiska państw członkowskich.

Mimo skierowania przez Komisję Europejską wnio-

sku do Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie zba-

dania zgodności ACTA z podstawowymi prawami i wol-

nościami Unii Europejskiej prace nad ACTA są konty-

nuowane i należy oczekiwać, że w najbliższych miesią-

cach PE podejmie decyzję w tej sprawie.

Dodatkowo zaznaczyć należy, że na obecnym eta-

pie procedury, po zamknięciu negocjacji i podpisaniu

uzgodnionego tekstu umowy, nie jest możliwa jej re-

negocjacja lub usunięcie niektórych przepisów.

ACTA

odrzucona w całości.

W związku z licznymi zastrzeżeniami wobec trybu

zawarcia i treści ACTA wyrażanymi przez wiele środo-

wisk i podmiotów prezes Rady Ministrów podjął decyzję

jaśnienia tych zastrzeżeń, dokonania wspomnianej po-

wyżej kompleksowej analizy zarówno samej umowy

wa polskiego.

Po zakończeniu tych analiz oraz przepro-

wadzeniu pogłębionej debaty społecznej zostanie pod-

jęta decyzja o ewentualnym wznowieniu procedury

ratyﬁkacyjnej,jakteżomożliwejkoniecznościmodyﬁ-

kacji przepisów krajowych.

ropejski.

W dniu 17 lutego br. pan Donald Tusk, prezes

lamencie Europejskim, list wzywający do rozpoczęcia

analogicznej debaty na forum europejskim.

Wynikiem

tym samym czyniąc podejmowanie dalszych kroków

Z poważaniem

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

podsekretarza stanu

(1610)

przekazującego interpelację pana Stanisława Pięty,

mocy uprzejmie przekazuję następujące informacje.

W odniesieniu do Policji należy wskazać, że w dniu

ﬁnałuWielkiejOrkiestryŚwiątecznejPomocy12959

funkcjonariuszy Policji pełniących codzienną służbę

patrolowo-interwencyjną, wykonywało jednocześnie

zadania związane z zabezpieczeniem WOŚP.

Mając

ty odnoszącej się wyłącznie do kosztów zabezpiecze-

nia WOŚP przez funkcjonariuszy Policji.

Łączne koszty udziału Państwowej Straży Pożar-

nej w akcji WOŚP wynosiły 36 063,40 zł.

Na wydat-

ki poniesione przez Państwową Straż Pożarną złoży-

ły się: koszty zużytego paliwa, udziału strażaków,

m.in. w zabezpieczeniu pokazu sztucznych ogni,

koszty pokazu sprzętu pożarniczego, pokazu kwali-

ﬁkowanej pierwszej pomocy oraz koszty pamiątek

przekazanych do licytacji.

Z kolei Straż Graniczna wydatkowała w związku

z ﬁnałemWOŚPkwotę1597,10zł,naktórązłożyły

się koszty paliwa oraz aukcji internetowych.

Należy

przy tym wskazać, że udział funkcjonariuszy w od-

bywających się w tym dniu przedsięwzięciach, pro-

wadzonych w ramach WOŚP, był dobrowolny i nie

miał na celu kwestowania, zabezpieczenia ﬁzycznego

odbywających się imprez czy wykonywania zadań

porządkowych.

Zaangażowanie ludzi i środków od-

było się z uwzględnieniem toku pełnienia planowa-

nych czynności służbowych, przy zastosowaniu zasad

racjonalnego gospodarowania mieniem.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

471

Odpowiedź

sekretarza stanu

posła Arkadiusza Litwińskiego

Arkadiusza Litwińskiego w sprawie dodatkowych

wyjaśnień dotyczących zakwaliﬁkowaniadotychcza-

sowej drogi krajowej nr 3 jako drogi gminnej, uprzej-

mie przekazuję następujące wyjaśnienia.

zmuszony jest zarządzać dwoma, równolegle przebie-

wy, pokazuje, że dotychczasowy zarządca dróg kra-

jowych, po wybudowaniu nowego odcinka drogi kra-

jowej nie może przekazać „starego” odcinka drogi

nowemu zarządcy, bowiem samorządy nie wyrażają

w myśl ww. przepisu, następuje z mocy prawa, nie jest

Należy podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny

nału Konstytucyjnego art. 10 ust. 5 wyraża zatem

konywania przez właściciela obowiązków zarządcy

własności o własność,,starego” odcinka drogi.

Z dru-

Odnosząc się do orzekania przez wojewodę w dro-

dze decyzji administracyjnej o zakwaliﬁkowaniudo-

tychczasowej drogi krajowej do dróg innych katego-

rii, podtrzymuję stanowisko, iż jest to niemożliwe

z uwagi na brak spełnienia niezbędnych warunków

do wydania decyzji administracyjnej (np. nie moż-

ność ustalenia stron postępowania – wszyscy użyt-

kownicy drogi).

Reasumując, aktualnie nie jest planowana zmia-

472

Odpowiedź

w sprawie podpisywania

terpelację pana Józefa Rackiego, posła na Sejm Rze-

czypospolitej Polskiej, z dnia 20 kwietnia 2012 r.

(znak: SPS-023-2076p/12), w sprawie podpisywania

gmin uprzejmie wyjaśniam, iż każda umowa podpi-

sana ze świadczeniodawcą na udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej musi być poprzedzona postępowa-

niem przeprowadzonym przez Narodowy Fundusz

Zdrowia w trybie określonym w przepisach ustawy

W postępowaniu takim oferty składane przez świad-

czeniodawców badane są pod względem spełnienia

nież w zarządzeniach, w tym również w zarządzeniu

nr 81/2011/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu

nie to wprowadza wymogi w zakresie czasu pracy

zarządzenia poradnia specjalistyczna powinna być

czynna nie krócej niż 2 dni w tygodniu po 4 godziny

przepis nie zawiera natomiast zastrzeżenia o możli-

wości przyjęcia przez strony w postępowaniu w spra-

odpowiadającego ustalonej liczbie świadczeń.

W trakcie postępowania w sprawie zawarcia umo-

możliwe jednostkowe, indywidualne odstąpienie

przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowe-

go Funduszu Zdrowia od wymagań określonych

w przepisach prawa, jak również w trybie określo-

nym w art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach

nych.

Istnieje natomiast prawna możliwość zawarcia

umowy ze świadczeniodawcą niespełniającym wa-

runków określonym w przepisach wydanych na pod-

stawie art. 31d ww. ustawy, jeżeli w wyniku przepro-

wadzonego postępowania w trybie konkursu ofert

bieżącego.

Przepis art. 161b ust. 1 ustawy daje wów-

czas kompetencję dyrektorowi oddziału wojewódzkie-

go Funduszu do przeprowadzenia postępowania

z ww. świadczeniodawcami.

We wskazanych, szcze-

gólnych przypadkach zmniejszonego poziomu zabez-

pieczenia świadczeń możliwe jest udzielanie świad-

czeń przez świadczeniodawców niespełniających wy-

magań, określonych w przepisach wydanych na pod-

stawie art. 31d ustawy.

Przepis art. 161b natomiast

nie umożliwia przeprowadzenia uzupełniającego (do-

datkowego) postępowania konkursowego dla tych

świadczeniodawców, których oferty nie spełniają wy-

magań określonych w trybie art. 146 ust. 1 pkt 3

ustawy (w zarządzeniach prezesa Narodowego Fun-

duszu Zdrowia), co potwierdza brzmienie art. 161b

ust. 4 ustawy.

Odnosząc się do ingerencji ministra zdrowia w treść

zarządzeń prezesa funduszu, należy podkreślić, iż

zgodnie z art. 163 ww. ustawy minister zdrowia bada

padku, gdy:

1) narusza ona prawo lub

świadczeń opieki zdrowotnej, lub

3) prowadzi do niezrównoważenia przychodów

teres świadczeniobiorców.

Naruszenie interesu świad-

czeniobiorców oraz niewłaściwe zabezpieczenie świad-

czeń opieki zdrowotnej mogą być zatem podstawą do

zastosowania przez ministra zdrowia instrumentów

nadzoru.

Przesłanki te jednakże powinny mieć wy-

mierny i rzeczywisty charakter, a przede wszystkim

nia przed ministrem zdrowia w zakresie nadzoru

stracyjnego (art. 181 ust. 1 ustawy o świadczeniach

nych).

Stwierdzenie nieważności przez ministra zdro-

wia następuje w drodze decyzji administracyjnej i musi

przeprowadzonym zgodnie z wymogami określonymi

473

gane od świadczeniodawców.

Badając rozwiązania

z przesłanek (tj. poziomu zabezpieczenia świadczeń

cą korespondencję dotyczącą poziomu zabezpieczenia

świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryj-

na opieka specjalistyczna.

Z informacji uzyskanej od

zawarte zostały na 2012 r. umowy na udzielanie

świadczeń zdrowotnych w rodzaju ambulatoryjna

opieka specjalistyczna z 22 640 podmiotami prowa-

dzącymi działalność leczniczą w poszczególnych za-

kresach.

W toku postępowań o udzielanie świadczeń zdro-

wotnych odrzucone zostały oferty łącznie 379 pod-

miotów leczniczych – oferentów, którzy przystąpili

do konkursu ofert, mimo że oferty nie spełniały wa-

runków dotyczących harmonogramu.

Liczba oferen-

tów, których oferty odrzucono, stanowi 2% ogólnej

liczby świadczeniodawców funduszu.

Z uwagi na nie-

spełnienie warunku dotyczącego harmonogramu nie

zawarto umów ze 192 świadczeniodawcami, którzy

udzielali świadczeń w 2011 r., co stanowi 1% ogólnej

liczby świadczeniodawców funduszu.

Zwiększeniu

natomiast uległa jednocześnie wartość średniego

kontraktu z kwoty 154 666 zł w roku 2011 do kwoty

172 224 w roku 2012.

Minister zdrowia pismem

ministracyjne celem stwierdzenia nieważności zarzą-

dzenia nr 81/2011/DSOZ jako prowadzącego do nie-

właściwego zabezpieczenia dostępu do świadczeń

rzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidło-

wości.

Wydanie ww. decyzji poprzedzone musi być

nia administracyjnego, szczegółową i kompleksową

wanie jest aktualnie w toku.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

(sygn.

SPS-023-2084/12) w sprawie planowanej de-

regulacji zawodu przewodnika turystycznego, uprze-

jmie informuję, co następuje.

1.

Czy to pani resort, któremu podlega branża

Minister sprawiedliwości pełni rolę inicjatora i ko-

ordynatora prac nad projektem ustawy deregulacyj-

nej, współpracując z resortami odpowiedzialnymi za

poszczególne zawody regulowane.

Ministerstwo Sportu

dliwości przy tworzeniu części projektu ustawy dere-

gulacyjnej dotyczącej zawodów z obszaru turystyki

i sportu, stosując się do wytycznych koordynatora

dotyczących kierunków planowanych zmian.

Dere-

gulacja ma na celu uchylenie pewnych ustawowych

wymogów kwaliﬁkacyjnychdlawykonywaniazawo-

du przewodnika turystycznego (za wyjątkiem prze-

wodnika turystycznego górskiego) oraz pilota wycie-

czek.

Nie będzie to jednak wykluczało możliwości

weryﬁkacjikwaliﬁkacjiosobychcącejpodjąćtenza-

wód – sprawdzenia wiedzy, umiejętności i kompeten-

cji przewodnika turystycznego będzie miał prawo

dokonać sam pracodawca w zakresie własnych po-

trzeb.

2.

Jeśli pani resort, to na czym będzie polegała

Zgodnie z przygotowywanym przez ministra spra-

wiedliwości projektem przedmiotowej ustawy, dere-

gulacją w pierwszej kolejności ma być objęte 49 za-

wodów regulowanych.

Deregulacja w zakresie prze-

wodników turystycznych i pilotów wycieczek w prze-

ważającej części zakłada ograniczenie aktualnie

obowiązujących wymogów koniecznych do wypełnie-

nia, aby wykonywać dany zawód.

Natomiast z me-

chanizmów weryﬁkacjiwiedzy,umiejętnościikom-

petencji będą mogli korzystać zleceniodawcy usług

przewodnickich i pilockich, zgodnie z własnymi po-

trzebami.

W przypadku zawodów przewodnika turystycznego

i pilota wycieczek oraz organizatorów szkoleń dla kan-

dydatów na przewodników turystycznych i pilotów wy-

cieczek projekt ustawy deregulacyjnej zakłada:

1) zniesienie, w stosunku do osób wykonujących

zadania przewodników turystycznych terenowych

i miejskich i oraz pilotów wycieczek, obowiązku uzy-

skania odpowiednich uprawnień;

2) zniesienie, w stosunku do osób wykonujących

cia szkolenia teoretycznego i praktycznego;

3) ograniczenie wymogów kwaliﬁkacyjnychwsto-

sunku do przewodników turystycznych terenowych

i miejskich oraz pilotów wycieczek do obowiązku nie-

karania za przestępstwa popełnione w związku z wy-

konywaniem zadań przewodnika turystycznego lub

pilota wycieczek;

4) zniesienie obowiązku wpisu do rejestrów orga-

nizatorów szkoleń prowadzonych przez marszałków

474

wykonywać zadania przewodnika turystycznego miej-

skiego i terenowego i pilota wycieczek, przy pozosta-

wieniu tego obowiązku w stosunku do podmiotów

5) zniesienie kontroli osób wykonujących zadania

przewodnika turystycznego miejskiego i terenowego

oraz zniesienie kontroli podmiotów szkolących osoby,

stycznego miejskiego i terenowego;

6) likwidacja obligatoryjnych minimalnych pro-

gramów szkoleń dla podmiotów szkolących osoby,

7) zniesienie wymogu legitymowania się wykształ-

ceniem średnim dla przewodników turystycznych

górskich;

8) w sposób zupełny dereguluje się określone do-

tychczas w ustawie przepisy odnoszące się do między-

narodowych przewodników wysokogórskich; w projek-

cie wskazuje się, że „zadania polegające na prowa-

dzeniu i szkoleniu turystów podczas wyjść wspinacz-

kowych i alpinistycznych oraz zjazdów narciarskich

i snowboardowych, w szczególności poza zorganizo-

wanymi terenami turystycznymi i narciarskimi,

cych potoków górskich i wodospadów przy użyciu

nyoning) mogą wykonywać przewodnicy górscy, któ-

rzy przeszli uzupełniające szkolenie do prowadzenia

wycieczek w warunkach wysokogórskich oraz osoby

3.

Jakie wymagania formalne będą przewidziane

Wobec osób wykonujących poszczególne zawody

przewodnika turystycznego stosowane będą nastę-

pujące wymagania:

a) dla przewodników turystycznych miejskich

oraz dla przewodników turystycznych terenowych:

wymóg niekaralności za przestępstwa popełnione

rystycznego lub pilota wycieczek;

b) dla przewodników turystycznych górskich: pla-

nowane jest utrzymanie wszystkich (z wyjątkiem

wymogu ukończenia szkoły średniej) dotychczaso-

wych wymagań, dotyczących nabywania uprawnień

oraz wykonywania zadań przewodnika turystyczne-

go górskiego, regulowanych ustawą z dnia 29 sierp-

— spełnienie warunków wstępnych: niekaralno -

ści za przestępstwa popełnione w związku z wykony-

waniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota

wycieczek oraz ukończone 18 lat,

— ukończenie szkolenia dla kandydatów na prze -

wodników górskich, organizowanego zgodnie z wy-

maganiami określonymi ustawą o usługach tury-

stycznych i aktami wykonawczymi do niej,

— zdanie egzaminu przed komisją powoływaną

przez właściwego marszałka województwa,

— otrzymanie uprawnień potwierdzonych legity -

macją oraz identyﬁkatoremprzewodnikaturystycz-

nego górskiego, nadawanych przez właściwego mar-

szałka.

Projekt ustawy deregulacyjnej zakłada utrzyma-

nie wymagań dla osób wykonujących zawód przewod-

nika górskiego, zgodnie z powyżej przytoczonymi

zasadami.

Specyﬁkazawoduprzewodnikaturystycz-

nego górskiego zakłada odpowiedzialność za zdrowie

i życie turystów, których przewodnik ma obowiązek

otaczać opieką podczas poruszania się po terenie gór-

skim.

Ze względu na powyższe regulacje dotyczące

zawodu przewodnika turystycznego górskiego w pro-

jekcie ustawy zostały utrzymane.

Skutkiem planowanej deregulacji będzie otwarcie

rynku turystycznego w sektorze usług przewodnika

turystycznego miejskiego, przewodnika turystyczne-

go terenowego oraz pilota wycieczek dla wszystkich

osób chcących wykonywać zadania przewodnika tu-

rystycznego miejskiego i terenowego lub pilota wy-

cieczek, a które spełniają jedynie wymóg niekaralno-

wycieczek.

6.

Jakie przewiduje się zapobieganie niebezpie-

Szara strefa w rynku usług przewodnickich, przez

którą rozumiemy brak odprowadzania podatków za

przychody uzyskiwane ze świadczenia tych usług,

jest zagadnieniem, które wykracza poza regulacje

dotyczące uwolnienia zawodu przewodnika tury-

stycznego.

W związku z faktem, iż każda osoba nie-

karana za przestępstwa związane z wykonywaniem

czek będzie mogła legalnie wykonywać zawód prze-

wodnika turystycznego, w przypadku tych osób trud-

no będzie mówić, iż stanowią szarą strefę, o ile będą

odprowadzać podatki za przychody uzyskiwane ze

świadczenia przez siebie usług przewodnickich.

Znie-

sienie regulacji zmniejszy natomiast zjawisko szarej

strefy rozumianej jako wykonywanie zawodu bez wy-

maganych kwaliﬁkacji.

Założeniem jest, że wolny rynek i konkurencja

wymusi na usługodawcach wysoką jakość usług.

Na-

leży zauważyć, że weryﬁkacjijakościświadczonych

przez przewodników turystycznych usług mogą do-

475

konywać pracodawcy.

Na rynku dostępne będą fakul-

tatywne szkolenia dla przewodników turystycznych,

stanowiące dla pracodawcy gwarancję jakości posia-

danej wiedzy, umiejętności i kompetencji.

Ponadto

zachowanie zasad konkurencyjności przyczyni się do

obniżenia cen tych usług, a uwolnienie rynku usług

turystycznych będzie skutkowało wzrostem dostęp-

ności usług przewodnickich.

Projekt ustawy deregulacyjnej zakłada zniesienie

bądź zmniejszenie wymagań wobec wszystkich za-

wodów podlegających pod Ministerstwo Sportu i Tu-

rystyki, tj. przewodnika turystycznego, pilota wycie-

czek, instruktora sportu i trenera.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

2012 r.

(SPS-023-2112/12), skierowaną do ministra

osoby podstawowych praw obywatelskich z powodu

braku stałego meldunku, przedstawiam poniższe wy-

jaśnienia.

Ad 1.

Obowiązujące przepisy prawa pracy, w tym

niu osoby, która nie posiada miejsca zameldowania

(ani miejsca zamieszkania).

Z przepisu art. 22

1

§ 1

wa.

Miejsca zameldowania (ani miejsca zamieszka-

codawca ma prawo żądać od pracownika (czyli osoby

pozostającej w zatrudnieniu), zawartych w art. 22

1

§ 2

Kodeksu pracy.

Posiadanie miejsca zameldowania (bądź

legać na wskazaniu, oprócz imienia (imion) i nazwi-

ska osoby, np. numeru jej dowodu osobistego (nie jest

konieczne podawanie adresu zameldowania).

Zatem

nieposiadanie miejsca zameldowania (lub miejsca za-

mieszkania) nie stoi na przeszkodzie, aby osoba mo-

kreślić, że z przepisu art. 18

3a

§ 1 Kodeksu pracy

codawca nie może odmówić zatrudnienia danej osoby

meldowania (ani miejsca zamieszkania).

Osoba, wo-

bec której pracodawca naruszył zasadę równego

3d

Kodeksu pracy.

Ad 2.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra gospo-

zakresie dyskryminacyjnych rozwiązań.

Po zareje-

strowaniu jako bezrobotny osoba, która nie posiada

zameldowania, może korzystać z tych samych upraw-

nień, z jakich korzystają inni bezrobotni posiadający

zameldowanie.

Ustawa o promocji zatrudnienia i in-

nujących osoby bez zameldowania.

Mogą one po uzy-

skaniu statusu bezrobotnego w miejscu przebywania

uzyskać zasiłek dla bezrobotnych (o ile spełniają

ogólne warunki do jego uzyskania), jak też korzystać

zacji zawodowej, na tych samych zasadach, co bezro-

botni posiadający zameldowanie.

z późn. zm.) przepisem art. 2 ust. 1 określa, że pomoc

sne uprawnienia, możliwości i zasoby.

Pomoc społecz-

na wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzają-

cych do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożli-

wia im życie w warunkach odpowiadających godności

łecznej).

Przepis art. 7 pkt 3 ww. ustawy określa

dzinom m.in. z powodu bezdomności, przy czym pra-

476

wo do świadczeń pieniężnych przysługuje po spełnie-

niu kryterium dochodowego określonego w przepisie

art. 8 ustawy.

Dla osoby samotnie gospodarującej jest

Na podstawie przepisu art. 36 powyższej ustawy

pomoc społeczna udziela świadczeń pieniężnych

(np. zasiłków stałych, okresowych, celowych) i nie-

pieniężnych (np. praca socjalna, składki na ubezpie-

czenie zdrowotne i społeczne, poradnictwo specjali-

styczne, schronienie, posiłek, pobyt w mieszkaniu

chronionym) osobom, które wymagają wsparcia.

Przepisy art. 48–49 ustawy o pomocy społecznej

regulują szczegółowe formy i zasady pomocy udziela-

nej osobom bezdomnym, w tym w ramach indywidu-

alnych programów wychodzenia z bezdomności oraz

pomocy w uzyskaniu zatrudnienia.

Zgodnie z prze-

pisem art. 101 ust. 2 ww. ustawy w przypadku osoby

bezdomnej właściwa miejscowo jest gmina ostatniego

Ad 4.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej nie

dysponuje danymi dotyczącymi osób, które zostały

wymeldowane bez ich zgody oraz które z tego powo-

du mają trudności w znalezieniu zatrudnienia.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie interpretacji art. 29 ustawy

(2251)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma,

kowskiego w sprawie interpretacji art. 29 ustawy

ustaw, pozwalam sobie przedstawić stanowisko Mi-

nisterstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

z późn. zm.) w uczelni publicznej wysokość opłat za

usługi edukacyjne określa rektor uczelni, z tym że

nia studiów (lub studiów doktoranckich) oraz zajęć

na studiach lub studiach doktoranckich.

Natomiast

do kompetencji senatu uczelni publicznej należy

określenie zasad pobierania opłat wiążących rektora

przy zawieraniu umów ze studentami, w tym trybu

i warunków zwalniania – w całości lub w części

– z tych opłat studentów lub doktorantów, w szcze-

gólności osiągających wybitne wyniki w nauce, a tak-

rialnej (art. 99 ust. 3).

W uczelni niepublicznej zasa-

dy pobierania i wysokość opłat określa organ wska-

zany w jej statucie (art. 99 ust. 4).

W uczelniach publicznych jak i niepublicznych do

głównych czynników wpływających na wysokość

opłat zaliczyć można przede wszystkim szeroko ro-

zumiane (łącznie z kosztami wyposażenia oraz wyna-

grodzeniem nauczycieli akademickich) koszty kształ-

cenia na danym kierunku studiów oraz na przykład

koszty prowadzenia procesu dydaktycznego w języku

obcym.

Zgodnie z art. 160 ust. 3 ww. ustawy warun-

ki odpłatności za studia określa umowa zawarta mię-

dzy uczelnią a studentem w formie pisemnej.

Umowy

zawierane ze studentami określają zasady odpłatno-

szenia czesnego, oraz innych opłat, m.in. za powta-

rzanie zajęć z powodu niezadowalających wyników

w nauce.

W umowie, której treść określają w ramach

swojej autonomii uczelnie, winny zostać doprecyzo-

wane sytuacje, w których możliwe jest podwyższanie

opłaty za studia – student konsument ma prawo do

wypowiedzenia umowy w każdym czasie.

Zgodnie

z prawem uczelnia, która nie wywiązuje się ze swoich

obowiązków, ponosi odpowiedzialność za nienależyte

wykonanie umowy cywilnoprawnej.

Ponadto wobec stosowanych dotychczas w niektó-

rych uczelniach praktyk pobierania nieuprawnionych

wana ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym wpro-

wadziła w uczelniach publicznych i niepublicznych

zakaz pobierania opłat, ustalając zamknięty katalog

czenia zobowiązana jest uczelnia.

Zgodnie z art. 99a,

nie nie mogą pobierać opłat za: rejestrację na kolejny

wy, wydanie dziennika praktyk zawodowych, złoże-

nie i ocenę pracy dyplomowej oraz wydanie suplemen-

tu do dyplomu.

których innych ustaw, zwanej dalej ustawą noweli-

zującą, zawiera normy regulujące dalszy byt stosun-

ków powstałych przed jej wejściem w życie w zakresie

477

kształcenia i nie obejmuje co do zasady regulacji uję-

tych w art. 99a.

wy Prawo o szkolnictwie wyższym zakazane jest po-

studentom równych praw, a także przy poszanowa-

niu zasad racjonalnej gospodarki ﬁnansowejstrony

dia powinny zawrzeć aneksy do tych umów przewi-

dujące odstąpienie od opłat za czynności wymienione

umowy.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że wpisywa-

bowiązań opisanych w art.99a ustawy Prawo o szkol-

nictwie wyższym będzie traktowane jako istotne

dla uczelni.

Łączę wyrazy szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

pismo nr SPS-023-2286p/12, przekazujące interpe-

loru taksówek w obrębie gmin miejskich, przedsta-

wiam poniżej następującą informację.

W swojej poprzedniej odpowiedzi z dnia 21 marca

2012 r. na interpelację posła Michała Jarosa w po-

wyższej sprawie przedstawiłem opinię dotyczącą idei

uniﬁkacji koloru taksówek w gminach miejskich,

wskazując na aspekty ekonomiczne takiego działa-

nia oraz koszty związane z wdrożeniem tego przed-

sięwzięcia.

Resort nie neguje samej idei ujednolice-

nia koloru taksówek, jednakże przeciw wprowadze-

niu obecnie takiego rozwiązania przemawiają wzglę-

dy ekonomiczne.

W mojej opinii zastosowanie

jednolitego koloru taksówek w poszczególnych

gminach i wybór określonego koloru powinien wy-

nikać ze wspólnej inicjatywy samorządu i stowarzy-

szeń zrzeszających taksówkarzy, a nie stanowić ini-

cjatywę odgórną wprowadzającą rozwiązania sprzecz-

ne z oczekiwaniami społecznymi oraz niosące za sobą

określone skutki ekonomiczne dla przedsiębiorców.

Pan poseł Michał Jaros w swojej interpelacji z dnia

10 kwietnia 2012 r. wskazał dodatkowo, że postulo-

wana przez niego uniﬁkacjakolorutaksówekobej-

mować miałaby wyłącznie pojazdy nowe.

Oznacza-

łoby to, że obowiązek jednolitego koloru taksówek nie

dotyczyłby pojazdów już wykorzystywanych w prze-

wozach taksówkowych, nie zmienia to jednak fak-

tu, że propozycja pociąga za sobą określone skutki

ﬁnansowedlaprzedsiębiorców.

W związku z powyższym podtrzymuję swoje sta-

nowisko zawarte w odpowiedzi na interpelację udzie-

loną dnia 21 marca 2012 r.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż nie ma prze-

szkód, aby środowisko taksówkarzy we współpracy

z właściwą jednostką samorządu terytorialnego pod-

jęło z własnej inicjatywy decyzję o wyborze jednoli-

tego koloru taksówek na terenie danej gminy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 17 maja 2012 r.

sekretarza stanu

Jerzego Polaczka dotyczącą ustanowienia bezpłatne-

go przejazdu autostradami dla mieszkańców w woje-

wództwie śląskim, uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

Rozwiązaniem zmierzającym w kierunku popra-

wy dostępności autostrad w Polsce jest wprowadzana

478

wek za przejazd samochodem osobowym i motocy-

klem autostradami zarządzanymi przez Generalną

ministra transportu budownictwa i gospodarki mor-

skiej rozporządzeniu, które weszło w życie dnia 12 maja

jazd kilometra autostrady, o których mowa w art. 37a

Drogowym, przewidując zmniejszenie stawek opłat

dzanymi przez GDDKiA dla pojazdów osobowych

km).

Zaproponowane w rozporządzeniu rozwiązanie

jest rozwiązaniem optymalnym i w znacznym stop-

niu realizuje kierowane do rządu przez stronę spo-

łeczną postulaty dotyczące równego traktowania

jowych i autostrad, przez wszystkich użytkowników

autostrad płatnych, a nie tylko ich wybranej grupy.

(2670)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 9 marca 2012 r. nr SPS-023-2670/12 prze-

syłające interpelację pana posła Damiana Raczkow-

skiego w sprawie okresu przechowywania akt pojaz-

du, uprzejmie informuję, że w związku z tą interpe-

lacją, która w znacznej części odnosi się do przepisów

rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z dnia

zm.) wydanego na wspólny wniosek ministra właści-

wego do spraw administracji publicznej oraz ministra

narodowego, zwróciłem się do wnioskodawcy o sto-

sowne informacje.

W następstwie tego przekazuję

otrzymane wyjaśnienia pana Bogdana Zdrojewskie-

go, ministra kultury i dziedzictwa narodowego, prze-

1029/12/JS.

W piśmie tym został wyrażony pogląd,

zgodnie z którym: (…) w jednolitym rzeczowym wy -

kazie akt dla organów powiatu i starostw powiato-

wych, stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia

czowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie or-

ganizacji i zakresu działania archiwów zakładowych

tej dokumentacji kategorię BE10 (symbol klasyﬁka-

cyjny 5410), co oznacza, iż dokumentacja dotycząca

ewidencjonowania i rejestracji pojazdów samochodo-

wych powinna być przechowywana przez 10 lat, li-

cząc od zakończenia sprawy (tj. wycofania pojazdu

z rejestru pojazdów), a następnie musi być poddana

ekspertyzie przeprowadzonej przez właściwe miejsco-

wo archiwum państwowe.

(…)

Okres przechowywania dokumentacji dotyczącej

ewidencjonowania i rejestracji pojazdów ustalony

przez ww. jednolity rzeczowy wykaz akt jest wpraw-

dzie odmienny od okresu ustalonego w przepisie § 9

ust. 4 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

z późn. zm.), który stanowi, iż akta pojazdu przecho-

pojazdu lub zmiany właściwości miejscowej organu

rejestrującego, jednakże w tym zakresie nie nastę-

puje kolizja, ponieważ w przepisie rozporządzenia

wcześniej wydanego nie określono, iż po tym okresie

akta mają zostać zniszczone.

Ustalono jedynie okres

ich obowiązkowego przechowywania dla celów urzę-

dowych.

Odnosząc się do pytań pana posła, minister kul-

tury i dziedzictwa narodowego przedstawił następu-

jące wyjaśnienia.

Ad 1.

Ze względu na różnice w określaniu mini-

malnego czasu przechowywania akt pojazdów w roz-

nia 2011 r. oraz w rozporządzeniu ministra infra-

struktury z dnia 27 września 2003 r., kierując się

zasadami archiwalnymi oraz nieodwracalnością pro-

cesu niszczenia dokumentacji, stoję na stanowisku,

w oparciu także o przepis § 6 ust. 3 rozporządzenia

który stanowi, iż dla dokumentacji powstałej i zgro-

madzonej przez podmiot przed dniem wejścia w życie

o wartości wyższej, w przypadku gdy kategoria ar-

chiwalna dla tej dokumentacji określona zgodnie

z przepisami stosowanymi przed dniem wejścia w życie

tego rozporządzenia różni się od kategorii określonej

w jednolitych rzeczowych wykazach akt stanowią-

cych jego załączniki, aby do czasy zweryﬁkowaniaiujed-

nolicenia przepisów w tym zakresie obowiązywał dłuż-

479

szy okres przechowywania przedmiotowej dokumen-

tacji, tj. 10 lat.

Ad 2.

Pragnę zauważyć, że kwestie postępowania

z dokumentacją spraw zakończonych w związku z jej

przekazywaniem do archiwum zakładowego w sta-

rostwach powiatowych zostały uregulowane w prze-

pisach instrukcji archiwalnej, a nie kancelaryjnej.

Instrukcja archiwalna została określona w załączni-

ku nr 6 do ww. rozporządzenia prezesa Rady Mini-

strów z dnia 28 stycznia 2011 r.

§ 15 ust. 4 pkt 1 tej instrukcji wynika, że ze względu

na fakt, iż dokumentacja ta ma oznaczenie BE10, nie

podlega ona porządkowaniu w sposób, o którym była

mowa w interpelacji.

Jedyne działania względem tej

dokumentacji polegają na jej ﬁzycznymzabezpiecze-

niu poprzez przepakowanie do teczek, pudeł lub pa-

czek (jednak nie narzuca się przepisem prawa, by

były one wykonane z tektury bezkwasowej) oraz na

ich prawidłowym opisaniu i zewidencjonowaniu.

Do-

piero po upływie 10 lat, jeżeli właściwe archiwum

państwowe wydzieli jakąś część tej dokumentacji

jako materiały archiwalne, będą one porządkowane

w sposób właściwy dla materiałów archiwalnych.

Jednakże nawet wtedy porządkowanie nie będzie po-

legało na nadawaniu dokumentom innej kolejności

niż kolejność, w której były wytwarzane.

Podkreśle-

nia wymaga, że archiwa państwowe nigdy nie wyma-

gały, by przed ekspertyzą archiwalną akta były po-

rządkowane.

Takie działania są zalecane, ale dopiero

po ustaleniu wartości historycznej dokumentacji.

W tym miejscu warto zauważyć, że to na podsta-

wie obowiązujących do końca 2011 r. przepisów roz-

zm.) istniał obowiązek porządkowania wszelkich akt

bez względu na ich wartość archiwalną i czas prze-

chowywania, w sposób, jaki obowiązuje dla materia-

łów archiwalnych.

Obecne przepisy rozporządzenia prezesa Rady

obowiązek jedynie dla materiałów archiwalnych i do-

kumentacji kategorii B o 50-letnim okresie przecho-

wywania.

Zniesione więc zostały szczegółowe wyma-

gania w tym względzie w stosunku do akt pojazdów.

Z tego względu nie szacowano kosztów przechowy-

wania akt pojazdów w teczkach bezkwasowych, po-

nieważ takiego obowiązku nie nałożono.

Mając na uwadze przedstawione powyżej wyja-

ny dziedzictwa narodowego, podzielam opinię, że po-

między przywołanymi w omawianej interpelacji pana

posła Damiana Raczkowskiego przepisami aktów

wykonawczych nie zachodzi kolizja.

Wyrażam jedno-

cześnie uznanie dla zainteresowania przepisami do-

tyczącymi przechowywania dokumentów pojazdów

zarejestrowanych, jakie wykazał pan poseł.

Uwzględ-

niając liczbę pojazdów rejestrowanych przez poszcze-

gólnych starostów (średnio ok. 8500 w roku kalenda-

rzowym), jest to sprawa znacznej rangi dla organów

rejestrujących pojazdy w Polsce.

Rozwiązaniem uprasz-

czającym jest podejmowana już obecnie przez po-

szczególne urzędy elektroniczna archiwizacja doku-

mentów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

(2705)

refundacji operacji obustronnego wszczepiania stawów

skroniowo-żuchwowych, uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących informacji.

sów ofert, rokowań i zawieranie umów o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej.

Ponadto zgodnie z art.

146 ust. 1 ww. ustawy prezes Narodowego Funduszu

wotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane

pelacji, dotyczących ﬁnansowania ze środków pu-

blicznych operacji obustronnego wszczepiania sta-

wów skroniowo-żuchwowych, uprzejmie informuję,

480

iż wykaz świadczeń gwarantowanych w ramach le-

czenia szpitalnego został określony w załączniku nr 1

do rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie świad-

którymi można zidentyﬁkowaćświadczenieplastyki

stawu skroniowo-żuchwowego (SSŻ) z wszczepieniem

endoprotezy, mogą być określone poprzez procedury

medyczne w podrozdziale 76.4: Wycięcie i rekon-

strukcja kości twarzy oraz procedury 76.5: Plastyka

stawu skroniowo-żuchwowego i 76.921: Alloplastycz-

ny wszczep do kości twarzy.

Wobec powyższego, procedura obustronnego wsz-

czepiania stawów skroniowo-żuchwowych podlega

ﬁnansowaniuześrodkówpublicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

sekretarza stanu

(2757)

strów, przy piśmie z dnia 3 marca br. (znak: DSPA-4810

-2239-(1)/12) interpelację pani poseł Izabeli Kloc (znak:

SPS-023-2757/12) w sprawie działań rządu zmierzają-

cych w istocie do zmian ustrojowych samorządu tery-

torialnego poprzez likwidację powiatów, w oparciu

o dane otrzymane z Ministerstwa Gospodarki, Mini-

sterstwa Sprawiedliwości i Ministerstwa Finansów,

informuję, co następuje.

dziale terytorialnym państwa polegających na likwi-

dacji powiatów.

Ewentualne korekty granic powiatów, zgodnie

poz. 1592, ze zm.), mogą być dokonywane z inicjaty-

wy Rady Ministrów, a także na wniosek rady powia-

Zmiany te zależą więc w dużej mierze od wpływają-

cych do ministerstwa wniosków.

Niezależnie od powyższego ministerstwo stoi na

nalnego kształtowania przestrzennego układu po-

działu terytorialnego, dostosowując go do zmieniają-

cej się sytuacji gospodarczej kraju, w oparciu o wszech-

stronną analizę ewentualnych potrzeb społecznych,

gospodarczych czy infrastrukturalnych.

W odniesieniu natomiast do pytania pani poseł

w zakresie likwidacji sądów rejonowych trzeba pod-

kreślić, że prowadzona przez ministra sprawiedliwo-

ści polityka służyć ma doprowadzeniu sądownictwa

gom Europejskiej konwencji o ochronie praw człowie-

ma bowiem, wynikający z art. 45 ust. 1 konstytucji

481

cy), odległość między poszczególnymi sądami, w tym

Przygotowany w Ministerstwie Sprawiedliwości

szonych jednostek powoływane będą sądy o limicie

Przedmiotowy projekt podlega zaopiniowaniu

warzyszenie Sędziów „Themis”, Stowarzyszenie Sę-

zostanie wypracowany po zakończeniu konsultacji

zniesienia: cywilny, karny, rodzinny i nieletnich, pra-

cy oraz ksiąg wieczystych – przekształcone zostaną

wskazać, iż przedmiotowa zmiana organizacyjna nie

prawa do sądu.

W sądach rejonowych, w strukturze, których

funkcjonować będą wydziały zamiejscowe, powstaną

piony orzecznicze o odpowiedniej etatyzacji, co umoż-

liwi lepsze i bardziej wydajne wykorzystanie kadry

ciążenie jest znacznie większe i występują zaległości

do podjęcia działań odnośnie zniesienia niewielkich

Celem omawianej reformy sądownictwa jest zra-

cjonalizowanie nadmiernie rozdrobnionej struktury

tów.

Istotne jest przy tym, iż zgodnie z postanowie-

niami Konstytucji RP władza sądownicza jest nieza-

mi reformy i podziałem terytorialnym kraju.

W odniesieniu do pytania pani poseł w zakresie

likwidacji rejonowych urzędów miar trzeba zauwa-

żyć, że w Ministerstwie Gospodarki prowadzone są

obecnie prace nad nowym projektem założeń do usta-

wy Prawo o miarach, który w najbliższym czasie zo-

dzyresortowych ze wszystkimi organizacjami gospo-

482

darczymi i instytucjami zainteresowanymi proble-

matyką metrologii prawnej, a w szczególności z ad-

ministracją miar.

cji miar.

Jednakże należy podkreślić, że przedmiotem

Szczegółowe rozwiązania odnośnie do liczby i sie-

dzib organów/oddziałów terenowych administracji

miar będą wypracowywane na znacznie dalszych eta-

pach prac nad reformą systemu metrologii, niż etap

przygotowania projektu Założeń do projektu ustawy

Prawo o miarach.

Decyzje i ustalenia w omawianym

zakresie podejmowane będą dopiero podczas prac nad

projektem ustawy Prawo o miarach, a nawet później

– nad projektem aktów wykonawczych.

Decyzje te będą

za każdym razem podejmowane w oparciu o szczegó-

łową i wielowątkową analizę każdego przypadku (tj.

każdej jednostki terenowej) – analogicznie jak to mia-

ło miejsce w przypadku likwidacji – na wniosek pre-

zesa Głównego Urzędu Miar – czterech obwodowych

urzędów miar w 2010 r.

Jednocześnie należy podkre-

ślić, że wszelkie zmiany struktury, podobnie, jak jest

to obecnie, muszą uwzględniać potrzeby lokalne, do-

stępność usług, warunki ekonomiczne działania,

możliwości techniczne.

Ponadto trzeba zauważyć, że celem planowanej

reformy terenowej struktury administracji miar

w żadnym przypadku nie jest marginalizacj, ani też

likwidacja powiatów.

likwidacji rejonów energetycznych trzeba wyjaśnić,

że przepisy prawne szczegółowo określające zadania

koncentrację ich aktywności na działalności dystrybu-

cyjnej, jak również zasady tworzenia taryfy dystrybu-

cyjnej wymuszają dostosowanie modelu biznesowego

czeniu zewnętrznym.

Wytyczne konstruowania taryf przygotowane

wchodzących w skład Grupy Kapitałowej PGE, two-

torów energetycznych funkcjonujących jako operacyj-

nie wydzielone oddziały przedsiębiorstwa, pozwoliła

zarządowi koncernu na przygotowanie wdrożenia naj-

pierw jednolitej struktury organizacyjnej oddziałów –

ków energetycznych.

we PGE Dystrybucja SA są znacząco bardziej rozbu-

dowane niż w przypadku pozostałych spółek badanej

padku konkurencji potencjał zasobów terenowych (po-

sterunki energetyczne) spółki nie przekłada się na lep-

sze wskaźniki jakościowe pracy sieci elektroenergetycz-

nej.

W przypadku połowy oddziałów PGE Dystrybucja

poziom wskaźników jakościowych jest jednym z gor-

wyższej analizy wyznaczyły zatem kierunki zmian.

tu nie oznacza jednak likwidacji rejonów energetycz-

nych, a jedynie w niektórych przypadkach zmianę

powiedniego okresu dostosowawczego w celu neutra-

lizacji ewentualnych negatywnych skutków zmiany.

Optymalizacja liczby rejonów i posterunków energe-

tycznych wpłynie korzystnie na prawidłowe zarządza-

Prowadzona restrukturyzacja PGE Dystrybucja

SA ma również na celu podniesienie efektywności

funkcjonowania spółki i dostosowanie do modelu tary-

fowego opracowanego przez URE.

Efektem wprowadzo-

nych zmian będzie poprawa sprawności operacyjnej

Obserwowane w ostatnich latach nasycenie sieci

sieci, zdalna obsługa i diagnostyka oraz wyższy po-

ziom usprzętowienia załóg eksploatujących sieć,

a także corocznie ponoszone nakłady inwestycyjne

warunkują potrzebę weryﬁkacji utrzymania kosz-

townych w utrzymywaniu zagęszczonych struktur

terenowych.

Prowadzona reorganizacja obejmuje przede wszyst-

kim konsolidację, a zatem spojenie i wzmocnienie

funkcji struktur organizacyjnych, natomiast nie prze-

widuje likwidacji jednostek.

Wdrażany projekt prowa-

dził będzie również do intensyﬁkacjiikoncentracjiin-

westycji, co będzie powodowało unowocześnienie infra-

struktury, poprawę jej jakości i niezawodności, a w kon-

sekwencji zwiększenie efektywności inwestycji.

483

ropie, zapoczątkowane po 1 lipca 2007 r., wprowadza-

jące rozdzielenie działalności dystrybucyjnej i obro-

towej, a także prowadzona w kraju regulacyjna poli-

tyka taryfowa narzucają konieczność przeprowadze-

nia reform OSD, które w dłuższej perspektywie przy-

W celu zminimalizowania skutków koniecznych

dostaw, rozwój potencjału dystrybucyjnego), jak i we-

wnętrznej (utrzymanie miejsc pracy, poszanowanie

we, oparte na naturalnych odejściach pracowników

Dystrybucja SA założono rozłożenie programu kon-

solidacji w czasie na lata 2012–2013.

W swoich zało-

żeniach program ten przewiduje poszanowanie dla

nieczności wypowiadania umów o pracę, nie przewi-

duje on także likwidacji rejonów energetycznych,

Należy zauważyć, że prowadzona reorganizacja

w żaden sposób do przygotowania i wprowadzenia

zmian ustrojowych samorządu terytorialnego opar-

tych na likwidacji powiatów.

Wynika ona bezpośred-

nio z uwarunkowań rynkowych i ekonomicznych funk-

cjonowania sektora elektroenergetycznego, w szcze-

gólności uwarunkowań funkcjonowania podsektora

dystrybucji energii elektrycznej.

likwidacji izb celnych należy zauważyć, że izby celne

nie są jednostkami powiatotwórczymi.

Są one usytu-

owane na poziomie województw, a nie powiatów.

Organy Służby Celnej są organami rządowej ad-

ministracji niezespolonej.

Dyrektorzy izb celnych i na-

czelnicy urzędów celnych są terenowymi organami

administracji rządowej.

Zgodnie z zapisem art. 21

właściwy do spraw ﬁnansówpublicznych,wdrodze

nia Służby Celnej, konieczność sprawnej ich realiza-

cji oraz zapewnienie ciągłości wykonywanych zadań

Służba celna funkcjonuje w otoczeniu, które z jed-

nej strony wymusza określone działania, z drugiej

oczekuje dostosowania się do zmieniających się wa-

runków.

Otoczenie to jest determinowane przez har-

monizację prawa celnego i innych przepisów praw-

nych z systemem prawnym UE oraz proces informa-

tyzacji, w tym wdrażanie programu e-Cło realizowa-

nego przez Służbę Celną w ramach inicjatywy „Elec-

tronic Customs” w zakresie tworzenia bezpapierowe-

go środowiska dla cła i handlu oraz zapewnienia

bezpieczeństwa handlu międzynarodowego.

Niezwy-

kle istotnym elementem otoczenia Służby Celnej jest

również poziom gospodarczy kraju oraz wspieranie

przedsiębiorczości.

Niezależnie od powyższych informacji i wyjaśnień

należy podkreślić, że wszelkie propozycje w sprawie

zmian w obowiązujących przepisach prawa dotyczące

samorządu terytorialnego są przedkładane celem

konsultacji stronie samorządowej Komisji Wspólnej

Służby Kontrwywiadu Wojskowego (2797)

sma, SPS-023-2797/12, z dnia 15 marca 2012 r. do-

uprzejmie wyjaśniam, że Służba Kontrwywiadu Woj-

skowego nie udziela informacji dotyczących czynno-

ści operacyjno-rozpoznawczych prowadzonych wobec

obywateli RP.

Wszelkie działania SKW związane są z realizacją

zadań wynikających z art. 5 ustawy z dnia 9 czerwca

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

sekretarza stanu

(2859)

SPS-023-2859/12) interpelacji pana Adama Kwiat-

484

wania ze środków Państwowego Funduszu Rehabi-

dzonych przez organizacje pozarządowe, uprzejmie

informuję, co następuje.

Ocena merytoryczna składanego przez organiza-

cję pozarządową do PFRON w trybie konkursowym

zm.) przeprowadzana jest w celu wyłonienia wnio-

sukces realizacyjny.

Zgodnie z zasadami wynikają-

cymi z przepisów ustawy o działalności pożytku pu-

sków dokonywana jest przez komisje konkursowe.

Zatem o możliwości otrzymania doﬁnansowaniana

realizację projektów służących rehabilitacji osób nie-

pełnosprawnych decyduje jakość przygotowanego

projektu.

Kryteria oceny merytorycznej, system punk-

tacji w ramach poszczególnych kryteriów oraz prze-

słanki oceny pozytywnej określone zostały w karcie

szenia dziewiątego konkursu o zlecenie realizacji za-

o rehabilitacji (...).

Wzór karty oceny merytorycznej

zawierający kryteria oceny merytorycznej obowiązu-

jące do konkursu dziewiątego przekazuję w załącze-

niu do niniejszego pisma.

porządzenia ministra pracy i polityki społecznej

nizacjom pozarządowym (Dz. U. nr 29, poz. 172,),

mułowany katalog rodzajów zadań ma charakter za-

mkniętej listy.

Tryb konkursowy, na podstawie któ-

rego organizacje pozarządowe występują o pozyska-

nie środków publicznych na prowadzoną przez siebie

działalność, gwarantuje wszystkim wnioskodawcom

zwiększa racjonalność i efektywność wydatkowania

cji może oznaczać ryzyko braku wsparcia niektórych

miejsce w przypadku takich organizacji, jak Funda-

cja im. Brata Alberta z Radwanowic oraz Stowarzy-

szenie Rodzin i Przyjaciół Osób Głęboko Upośledzo-

nych „Maja” z Warszawy.

Pragnę zapewnić pana posła, że podczas realizacji

zlecania zadań fundusz dokłada starań, aby zagwa-

rantowana została ciągłość prowadzenia rehabilitacji

osób niepełnosprawnych przez organizacje pozarządo-

we.

W ramach ogłaszanych konkursów na realizację

bilitacji (...) fundusz umożliwia fundacjom oraz orga-

nizacjom pozarządowym ubieganie się o zawarcie

cele zawierają się w celu programowym 1 lub w celu

programowym 2.

Wnioskodawca może ubiegać się o za-

warcie umowy dwuletniej lub trzyletniej (obejmującej

Obie ww. organizacje złożyły w dziewiątym kon-

kursie wniosek na realizację projektu wieloletniego

z okresem realizacji od dnia 1.01.2012 r. do dnia

31.03.2015 r.

Udzielone przez Zarząd PFRON doﬁ-

nansowanie na 2012 r. dotyczy pierwszego okresu

ﬁnansowaniaprojektówwieloletnich.

Na kolejne dwa

okresy doﬁnansowanieudzielanebędziewtrybiepo-

zakonkursowym, po przedstawieniu przez wniosko-

go okresu realizacji projektu rozpoczynającego się od

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

(2873)

12), dotyczącego wystąpienia posła na Sejm RP pana

dowania od ﬁrmubezpieczeniowych,przekazanego

zgodnie z właściwością przez ministra administracji

MAC-2429/2012), uprzejmie informuję, że z uwagi na

problematykę poruszoną w wystąpieniu konieczne

było zwrócenie się w przedmiotowej sprawie do rzecz-

nika ubezpieczonych.

Z informacji przekazanych przez rzecznika ubez-

pieczonych wynika, że w związku ze stwierdzeniem

485

niektóre zakłady ubezpieczeń wysokości odszkodo-

wań o kwoty otrzymane przez poszkodowanych z ty-

tułu pomocy społecznej od stycznia 2011 r. podjęto

łącznie 25 interwencji dotyczących powyższego proble-

mu.

W trzech przypadkach uzyskano dopłatę uprzednio

potrąconej kwoty odpowiadającej wysokości przyzna-

nego zasiłku celowego, jedna interwencja zakończyła

się podtrzymaniem stanowiska przez ubezpieczyciela,

natomiast 21 spraw znajduje się w toku.

Niezależnie od powyższego rzecznik ubezpieczo-

nych podejmował szersze działania interwencyjne

w odniesieniu do ubezpieczycieli oraz informował

media o zaistniałych nieprawidłowościach.

W rezul-

tacie podjętych działań ww. ubezpieczyciele podali do

publicznej wiadomości zapewnienia o zaprzestaniu

stosowania praktyki pomniejszania odszkodowań.

Z wyjaśnień rzecznika ubezpieczonych wynika

także, że począwszy od stycznia 2011 r., do jego biura

napływały niepokojące sygnały związane z niezgod-

ną z prawem praktyką ubezpieczycieli, polegającą na

żądaniu zwrotu odszkodowań wypłaconych osobom

ubezpieczonym do wysokości kwoty otrzymanego za-

siłku pomocowego, przeznaczonego dla powodzian ze

w dyspozycji samorządów.

Z czasem praktyka ta przy-

jęła postać pomniejszania ustalonego odszkodowania

w czasie likwidacji szkody z ubezpieczenia majątko-

wego o kwotę stanowiącą równowartość zasiłku ce-

lowego przyznanego ubezpieczonym powodzianom

w ramach pomocy rządowej lub samorządowej.

Ubezpieczyciele jako podstawę do występowania

do powodzian o zwrot wypłaconych odszkodowań

bądź potrąceń z tytułu uzyskanych przez nich zasił-

ków celowych powoływali art. 824

1

Kodeksu cywil-

nego (K.c.), wskazując, że świadczenia przyznane ze

świadczeniami otrzymanymi z ubezpieczenia gospo-

darczego, gdyż w rezultacie skutkuje to uzyskaniem

przez osobę ubezpieczoną korzyści majątkowej z ty-

tułu wyrządzonej szkody.

W rezultacie ubezpieczy-

ciele potrącali w części przypadków kwotę zasiłku

pomocowego od wysokości ustalonego odszkodowa-

nia ubezpieczeniowego albo żądali zwrotu wypłaco-

nych kwot odszkodowań do wysokości sum pienięż-

nych otrzymanej pomocy państwowej.

W ocenie rzecznika ubezpieczonych powyższa

praktyka była niezgodna z prawem, ponieważ pod-

stawą prawną pomocy ﬁnansowej świadczonej na

rzecz powodzian ze środków budżetowych są przepi-

sy o charakterze administracyjnoprawnym.

Przepis

art. 824

1

K.c. odnosi się natomiast do świadczenia

ubezpieczeniowego, którego źródłem jest cywilno-

prawna umowa ubezpieczenia.

Ponadto w prawie cy-

wilnym nie istnieje regulacja pozwalająca na kom-

pensację świadczeń wypłacanych na podstawie róż-

nych tytułów prawnych.

Brak wyraźnej normy praw-

nej w tym zakresie uzasadnia, zdaniem rzecznika

ubezpieczonych, stwierdzenie, że jedynie w przypad-

ku wspólnej podstawy prawnej zaliczanie świadczeń

Wypłata środków pieniężnych z budżetu państwa

dla powodzian nie ma charakteru odszkodowawcze-

go, lecz ma postać doraźnej pomocy ﬁnansowejpań-

stwa o charakterze socjalnym.

Podstawę prawną po-

mocy ﬁnansowejuzyskiwanejześrodkówbudżeto-

nansowej na odbudowę zniszczonych budynków.

zasady i procedury, zgodnie z którymi przyznawana

utożsamiane ze świadczeniem ubezpieczeniowym,

O braku równości pomiędzy świadczeniem o cha-

rakterze pomocowym uzyskiwanym ze środków bu-

dżetowych a świadczeniem odszkodowawczym ubez-

pieczyciela świadczy odrębność źródeł ﬁnansowania

obu świadczeń.

W pierwszym przypadku rozdysponowanie środ-

ków ﬁnansowychjestregulowaneustawąbudżetową.

Państwo, jako dysponent tych środków, mając na celu

zaspokajanie potrzeb socjalnych obywateli, organi-

zuje pomoc ﬁnansowąocharakterzedoraźnym.

Prze-

wytyczne ministra spraw wewnętrznych i admini-

zniszczonych budynków wskazują w sposób jedno-

znaczny, że pomoc państwa ma charakter zasiłku

celowego.

Zasiłek ten do kwoty 6 tys. zł nie jest

w ogóle rozliczany, natomiast zasiłki remontowo-bu-

dowlane do kwoty 20 tys. zł, na odbudowę domu do

kwoty 100 tys. zł oraz zasiłek celowy do kwoty 300

tys. zł są związane z koniecznością udokumentowa-

nia kosztów remontu, odbudowy i wybudowania

domu lub mieszkania.

Jednakże w każdym przypad-

ku zasiłek jest świadczony do wysokości kwoty zry-

czałtowanej, co oznacza, że wszystkie ww. rodzaje

zasiłków pełnią funkcję pomocy socjalnej, nie stano-

wiąc tym samym świadczeń o charakterze odszkodo-

wawczym.

O słuszności powyższej tezy świadczy

treść samych wytycznych ministra spraw wewnętrz-

nych i administracji w brzmieniu: „Pieniądze przy-

znawane są niezależnie od odszkodowania, które

przysługuje z tytułu ubezpieczenia budynku miesz-

kalnego od skutków klęsk żywiołowych lub zasiłku

celowego do 6 tysięcy złotych”.

Powyższe stanowi

o kumulatywnym związku świadczeń wypłacanych

w formie zasiłku pomocowego ze świadczeniem ubez-

pieczeniowym.

Z kolei w drugim przypadku środki pieniężne wy-

płacane są na podstawie zawartej umowy ubezpie-

czenia z kapitału ubezpieczyciela, stworzonego ze

składek ubezpieczeniowych wszystkich członków

wspólnoty ryzyka – ubezpieczających się w danym

zakładzie ubezpieczeń.

go nie jest zatem związana z pomocą publiczną świad-

czoną przez państwo.

Wypłata ta jest bowiem zależna

486

od istnienia: stosunku zobowiązaniowego powstałego

na podstawie umowy ubezpieczenia oraz zdarzenia

losowego, z wystąpieniem którego umowa ubezpie-

czenia wiąże obowiązek wypłaty świadczenia pie-

niężnego.

Ponadto wypłata świadczenia dotyczy je-

dynie grona osób ubezpieczających się w danym za-

kładzie ubezpieczeń.

W związku z tym ubezpieczy-

ciel, spełniając umówione świadczenie, umarza wła-

sne zobowiązanie wobec osoby ubezpieczonej.

w przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia przed

skutkami zdarzeń losowych zaliczanie pomoco-

wych zasiłków celowych na poczet wypłaty odszko-

dowania stanowi nieuprawnioną ingerencję w sto-

sunek ubezpieczeniowy, przeczącą istocie umowy

ubezpieczenia.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

w sprawie deregulacji zawodów związanych

W odpowiedzi na interpelację panów posłów Je-

rzego Borkowskiego i Artura Bramory nadesłaną

w piśmie (DSPA- 4810-2232-(l)/12) z dnia 21 marca

2012 r. przekazuję niniejszą odpowiedź.

Informuję ponadto, że udzielono już odpowiedzi

na interpelację tej samej treści skierowaną bezpo-

średnio do ministra sprawiedliwości.

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

w sprawie przywracania najcenniejszych

zabytków w mieście stołecznym Warszawie

(2930)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

z dnia 12 marca 2012 r., skierowaną do ministra kul-

2012 r.

(SPS-023-2930/12), dotyczącą przywracania

najcenniejszych zabytków w mieście stołecznym War-

szawie, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wy-

mieckie oddziały niszczycielskie (tzw. Technische

Nothilfe) zniszczyły około 30% przedwojennej zabu-

dowy lewobrzeżnej Warszawy (w Śródmieściu skala

zniszczenia dochodziła nawet do 90%).

Zrównane

z ziemią zostały setki bezcennych zabytków oraz

obiektów o dużej wartości kulturalnej, sakralnej i go-

spodarczej.

Warszawę zalegało 20 mln m

3

gruzu, w więk-

szości w rejonie Śródmieścia i sąsiednich dzielnic.

Skala zniszczeń była tak wielka, że rozważano nawet

możliwość przeniesienia stolicy do innego miasta.

Ostatecznie jednak podjęto decyzję o odbudowie War-

szawy.

W dniu 14 lutego 1945 r. utworzono Biuro Odbu-

dowy Stolicy (BOS), którym kierował Roman Pio-

trowski.

BOS było zdominowane przez architektów

szawy i było przyczyną pospiesznej rozbiórki dość

licznej grupy obiektów zabytkowych, które niejedno-

krotnie można było uratować.

Dążono do rozluźnie-

nia dotychczasowego charakteru zabudowy miejskiej,

co oznaczało radykalną zmianę przedwojennego ukła-

du urbanistycznego miasta.

Udało się jednak zacho-

wać wiele najważniejszych zabytków, nie dopuszcza-

487

jąc do ich całkowitej degradacji pod względem histo-

rycznym i kulturowym.

Do początku lat 50. XX w.

odbudowano Stare Miasto, a następnie Krakowskie

dowej, Długiej, Senatorskiej oraz placów Teatralnego

i Bankowego.

Odbudowa całych zespołów staromiejskich, nie

skich, odbiła się szerokim echem w międzynarodo-

wym środowisku konserwatorskim.

Ówczesna dok-

tryna konserwatorska głosiła bowiem: konserwować

– nie restaurować.

Konserwować, to znaczy chronić

to, co istnieje, a nie odbudowywać to, co zostało znisz-

czone.

Dlatego też stworzoną przez grono wybitnych

polskich architektów (Jan Zachwatowicz, Bohdan

Pniewski, Piotr Biegański) koncepcję odbudowy sto-

licy poddawano ostrej krytyce.

Mimo to jej twórcy

bronili swojej koncepcji, uzasadniając odstępstwa od

obowiązującej wówczas doktryny konserwatorskiej

względami historycznymi, społecznymi a nawet po-

litycznymi.

Już w 1946 r.

Jan Zachwatowicz pisał:

z premedytacją wydarto całe strony naszej historii,

pisane kamiennymi zgłoskami naszej architektury.

Nie możemy na to się zgodzić.

Poczucie odpowiedzial-

ności wobec przyszłych pokoleń domaga się odbudo-

wy tego, co nam zniszczono, odbudowy pełnej, świa-

domej tragizmu popełnianego fałszu konserwator-

skiego.

(…)

Sprawa zabytków jest podstawowym

zagadnieniem społecznym – zagadnieniem kultury

narodu.

Nie możemy wobec nich stosować jedno-

stronnie abstrakcyjnej teorii, musimy uwzględniać

potrzeby dnia dzisiejszego.

Z upływem czasu przynajmniej część międzyna-

rodowego środowiska konserwatorskiego uznała ra-

cje, którymi kierowali się polscy konserwatorzy.

Również w innych krajach były przyjmowane meto-

dy, którymi posługiwali się polscy konserwatorzy.

Odstępując od doktryny, odbudowywano i odtwarza-

no zniszczone w czasie wojny zabytki.

Tak postąpio-

no we Włoszech, Francji i Niemczech.

Jednak po latach przywołany już wyżej Jan Za-

chwatowicz napisał: Było to więc świadome, bez hi-

pokryzji, odejście od doktryny rieglowskiej, lecz nie

było to tworzenie nowej doktryny, lecz tylko przyjęcie

metody postępowania w okolicznościach szczegól-

nych, dramatycznych.

Podobne stanowisko zajęli uczestnicy II Między-

narodowego Kongresu Architektów i Techników Za-

nym z dokumentów przyjętych w trakcie kongresu,

nazwanym Kartą Wenecką, ustalono pięć podstawo-

wych zasad i pojęć dotyczących konserwacji.

Wśród

nich znalazło się zalecenie: Restauracja powinna być

podejmowana tylko w razie konieczności.

Nie powin-

no się przeprowadzać rekonstrukcji zabytku – należy

uszanować oryginalną substancję konstrukcji oraz

materiały.

Wszystkie nowo dodane elementy zabyt-

kowego budynku powinny być rozróżnialne od ory-

ginalnych.

Tam, gdzie niemożliwe jest zastosowanie

technologii tradycyjnych, dopuszczalne jest zastoso-

wanie sprawdzonych technologii nowoczesnych.

Fragmenty budowli pochodzące z wszystkich etapów

powstawania powinny być chronione.

Niedopuszczal-

ne jest umieszczanie wiernych kopii elementów bu-

dynku w miejsce oryginalnych.

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić,

że propozycja odtwarzania najcenniejszych architek-

tonicznie obiektów przedwojennej stolicy musi budzić

poważne wątpliwości.

Przede wszystkim odbudowa

ponad 90 obiektów rekomendowanych przez Stowa-

rzyszenie Warszawa Przedwojenna byłaby ogrom-

nym przedsięwzięciem inwestycyjnym rozłożonym na

kilkanaście bądź kilkadziesiąt lat, co przy jednocze-

snej konieczności zarezerwowania terenów pod od-

budowę w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego spowodowałoby niemożność ich wy-

korzystania na inne cele.

Realizacja tego przedsię-

wzięcia wymagałaby znalezienia podmiotów chęt-

nych do zainwestowania ogromnych środków ﬁnan-

sowych.

Należy też zwrócić uwagę, że niektóre dzia-

łania wymagałyby dokonywania wyburzeń istniejącej

już zabudowy, utrwalonej w krajobrazie miasta.

Odbudowa zabytków w okresie tuż powojennym

była sprzeciwem wobec ogromu zniszczeń, jakich

w sferze dziedzictwa materialnego dokonała II wojna

światowa.

Była to reakcja tak silna, że zdecydowano

się sprzeniewierzyć obowiązującej doktrynie konser-

watorskiej.

To, co wówczas było zrozumiałe, dziś nie

znajduje głębszego uzasadnienia.

Trzeba także wziąć

pod uwagę, że złe doświadczenia towarzyszące rekon-

struowanym w ostatnim okresie dawnym obiektom

historycznym nie zachęcają do kontynuowania tego

rodzaju działań.

Odbudowany Pałac Jabłonowskich

na placu Teatralnym w Warszawie jest modelowym

przykładem potwierdzającym słuszność tej tezy.

To

makieta, która nie podnosi walorów estetycznych

miasta.

Dostosowanie tektoniki odtworzonego bu-

dynku do potrzeb użytkowych inwestora spowodo-

wało naruszenia podstawowych zasad projektowania

architektonicznego.

Stropy znajdujące się w połowie

otworów okiennych nadają budynkowi kuriozalny

wygląd.

Podsumowując, raz jeszcze należy podkreślić, że

proponowana przez Stowarzyszenie Warszawa Przed-

wojenna odbudowa blisko stu zniszczonych w czasie

II wojny światowej obiektów dawnej Warszawy nie

jest działaniem o charakterze konserwatorskim.

Re-

konstruowane budynki i budowle siłą rzeczy nie będą

zabytkami, a jedynie mniej lub bardziej udanym na-

śladowaniem danej zabudowy.

Z tego też względu

działania te nie mieszczą się w sferze ochrony zabyt-

ków.

Bezpośrednim adresatem idei odtworzenia naj-

cenniejszych architektonicznie obiektów przedwojen-

nej stolicy powinny być władze samorządowe miasta

stołecznego Warszawy.

Z wyrazami poważania

Sekretarz stanu

488

Odpowiedź

Haliny Szymiec-Raczyńskiej

w sprawie realizacji założenia dotyczącego

optymalnej liczby rzeczników praw pacjenta

szpitala psychiatrycznego (2967)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

mu (SPS-023-2967/12), przy którym przesłana zosta-

ła interpelacja pani poseł Haliny Szymiec-Raczyń-

skiej w sprawie zwiększenia liczby rzeczników praw

pacjenta szpitala psychiatrycznego, jak również ko-

rzystając z upoważnienia wydanego przez prezesa

Rady Ministrów, uprzejmie przedstawiam następu-

Instytucja rzecznika praw pacjenta szpitala psy-

chiatrycznego została powołana ustawą z dnia 1 lip-

ca 2005 r. zmieniającą ustawę o ochronie zdrowia

W uzasadnieniu do przedmiotowej ustawy wskazano,

iż utworzenie instytucji rzecznika praw pacjenta

szpitala psychiatrycznego wynikało z braku możli-

wości pełnego zagwarantowania przestrzegania

czas instytucje do tego powołane.

Rzecznik miał stać

się jedną z form działalności na rzecz promocji zdro-

wia psychicznego i psychiatrycznej opieki zdrowotnej

ukierunkowanej na ochronę praw pacjentów szpitali

psychiatrycznych.

Było to szczególnie istotne, gdyż

w znaczniej liczbie przypadków dochodzenie przez

pacjentów swoich praw w trybie skargowym było

utrudnione ze względu na powszechne poczucie za-

leżności od totalnej instytucji (szpitala psychiatrycz-

nego) i lęk przed represjami ze strony personelu.

Do-

tyczyło to nie tylko pacjentów, ale też ich rodzin.

Rzecznik praw pacjenta szpitala psychiatrycznego

z założenia miał spełniać trzy elementarne warunki:

musiał być łatwo dostępny – spędzać większość czasu

na regularnych wizytach oddziałów, znany i budzący

zaufanie oraz być niezależny od dyrektora szpitala (tej

specyﬁkiniemogliwpełniuwzględnićanirzecznik

praw obywatelskich, ani rzecznicy Narodowego Fun-

duszu Zdrowia, a zatem ich przydatność dla pacjentów

szpitali psychiatrycznych była ograniczona).

W części uzasadnienia „Ocena skutków regulacji”

pkt 3 założono, iż w 2006 r. przewiduje się zatrudnie-

nie 20 rzeczników, zaś docelowo liczba ta ma wynieść

50 osób zatrudnionych na stanowisku rzecznika praw

pacjenta szpitala psychiatrycznego (z założeniem, że

„może to nastąpić nie wcześniej niż za 5 lat, tj. licząc

od 2005 r.”).

W uzasadnieniu postanowiono, iż rzecznicy praw

pacjenta szpitala psychiatrycznego będą pracowni-

kami Biura Praw Pacjenta przy Ministrze Zdrowia,

co miało zapewnić skuteczniejsze przestrzeganie

praw pacjentów w szpitalach psychiatrycznych.

Osoby pełniące funkcję rzecznika praw pacjenta

szpitala psychiatrycznego do maja 2009 r. były pra-

cownikami Biura Praw Pacjenta przy Ministrze

zm.) – osoby te stały się pracownikami Biura Rzecz-

nika Praw Pacjenta (jako członkowie korpusu służby

cywilnej).

Tym samym biuro sprawuje nadzór mery-

Na dzień 16 kwietnia 2012 r. funkcję rzecznika

praw pacjenta szpitala psychiatrycznego pełni 29

osób w 49 podmiotach leczniczych udzielających

świadczeń zdrowotnych w zakresie opieki psychia-

trycznej i leczenia uzależnień (tj. w szpitalach psy-

chiatrycznych i/lub w oddziałach psychiatrycznych

w szpitalach ogólnych) na terenie 14 województw.

Dyrektor generalny Biura Rzecznika Praw Pa-

cjenta ogłasza stałe nabory na stanowiska rzeczni-

ków praw pacjenta szpitala psychiatrycznego.

W 2011 r. przeprowadzono 33 takie rekrutacje,

w trakcie których wpłynęło 209 aplikacji.

Wyłoniono

8 kandydatów, którzy rozpoczęli pracę w Biurze

Rzecznika Praw Pacjenta (z czego 6 osób w 2011 r.,

zaś 2 osoby od stycznia 2012 r.).

Do marca 2012 r. przeprowadzono 4 nabory na

rzecznika praw pacjenta szpitala psychiatrycznego,

z których wyłoniono 1 kandydata do zatrudnienia.

Podnieść również należy, iż w 2011 r. z pracy ode-

szło 6 rzeczników praw pacjenta szpitala psychia-

trycznego (co stanowi ok. 23% zatrudnionych).

Fluk-

tuacja kadr związana jest przede wszystkim z nie-

konkurencyjnym na rynku wynagrodzeniem.

Trud-

ność w pozyskiwaniu kandydatów na stanowisko

rzecznika praw pacjenta szpitala psychiatrycznego

wynika także z wymagań stawianych osobom ubie-

gającym się o to stanowisko.

Osoby takie powinny

posiadać praktyczną wiedzę i doświadczenie w pracy

również wykazywać się bardzo dobrą znajomością

prawa w celu skutecznej ochrony praw tych osób.

Większość kandydatów nie spełnia wymogów for-

malnych, najczęściej w zakresie braku wymaganego

Kolejną przeszkodę stanowi pierwszy i drugi etap

naboru, w których kandydaci nie wykazują wystar-

czającej wiedzy z zakresu znajomości praw i wolności

człowieka, w szczególności praw osób z zaburzeniami

tych praw.

Ponadto kandydatom trudność sprawia

interpretacja przepisów prawa, a przede wszystkim

boru kandydatów na stanowisko rzecznika praw pa-

489

cjenta szpitala psychiatrycznego, kierowano się w tym

zakresie obiektywnymi przesłankami.

Jednocześnie

należy podnieść, iż ochrona praw pacjentów przeby-

wających w podmiotach leczniczych udzielających

trycznej i leczenia uzależnień, w których nie ma rzecz-

ników praw pacjenta szpitala psychiatrycznego, jest

realizowana przez Zespół do Spraw Zdrowia Psy-

chicznego funkcjonujący w strukturach Biura Rzecz-

nika Praw Pacjenta.

pani Krystyna Barbara Kozłowska, rzecznik praw

pacjenta, dokłada wszelkich starań celem powołania

większej liczby osób pełniących funkcję rzecznika

praw pacjenta szpitala psychiatrycznego.

Wyrażam głębokie przekonanie, że powyższe wy-

poseł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie nieprzestrzegania art. 49

Jarosława Katulskiego oraz grupy posłów z dnia 22

muję, co następuje.

jak ten prowadzony przez DOZ, wobec których ist-

nieje podejrzenie, że mogą spełniać przesłanki dzia-

łalności reklamowej apteki jako programy lojalno-

ściowe, podlegają regulacji art. 94a ust. 1 ustawy

że niedozwolona jest reklama aptek i ich działalności.

Zgodnie z art. 94a ust. 2 wskazanej ustawy nadzór

nad reklamą aptek i ich działalnością sprawują wła-

ściwi miejscowo wojewódzcy inspektorzy farmaceu-

tyczni.

Celem programów lojalnościowych jest pozyska-

nie grupy lojalnych klientów, regularnie nabywają-

cych towary lub korzystających z usług organizatora

programu lojalnościowego (bądź zleceniodawcy orga-

nizacji programu lojalnościowego), kształtowanie

jego pozytywnego wizerunku wśród klientów, obniż-

ki kosztów dotarcia do klienta z kolejną ofertą, jak

również rozpoznanie potrzeb klientów.

Podstawą

sukcesu programu lojalnościowego jest wywołanie

u klienta emocjonalnego zaangażowania.

Osiągnię-

cie tego celu może nastąpić przez zaoferowanie mu

takiej usługi lub produktu, które sprawią, że poczu-

je zarówno korzyści o charakterze emocjonalnym, jak

i ekonomicznym.

Czynność klienta, jako przedmiot

programu lojalnościowego, może polegać na samym

zachowaniu się człowieka (np. pozostawaniu „lojal-

nym” klientem) albo na zachowaniu zakończonym

rezultatem (np. nabyciu towaru lub usługi).

Rezultat jest traktowany szeroko: jako cel, do któ-

rego prowadzi określone zachowanie się człowieka*

)

.

W literaturze programy lojalnościowe deﬁniowanesą

również jako służące przyciągnięciu nowych klien-

tów i zatrzymaniu starych, mają za zadanie dopro-

wadzenie do wzrostu sprzedaży poprzez budowanie

lojalności wśród obecnych najbardziej wartościowych

klientów czy jako narzędzia promocji konsumenckiej

stosowanej w sprzedaży, w którym konsumenci na-

gradzani są w zależności od częstotliwości nabywa-

nia produktów lub usług danej ﬁrmyiwielkościza-

kupów.

Programy lojalnościowe zapewniają nie tylko pod-

niesienie sprzedaży i często osłabienie pozycji kon-

kurencji, ale i bezpłatną reklamę, gdyż przyciągają

klientów do konkretnych aptek, zachęcając ich w ten

sposób do nabywania produktów leczniczych.

Dys-

trybutorzy próbują w ten sposób zachęcić pacjentów,

którzy, rozpoznając znak programu, motywowani są

W związku z brakiem legalnej deﬁnicjireklamy

działalności aptek i punktów aptecznych w ustawie

Prawo farmaceutyczne została ona zdefiniowana

cjach zawartych w publikacjach słownikowych”rekla-

Słownik Wyrazów Obcych pod red. M. Bańki, wyd.

PWN,

produktu leczniczego (art. 52 wskazanej ustawy)

zanej ustawy), stwierdził, iż: „Reklamą działalności

cjalnych klientów do dokonywania zakupu usług far-

maceutycznych w konkretnej aptece lub punkcie ap-

*

)

„Prawo reklamy i promocji” E. Traple, Lexis Nexis, wy-

danie 1, 2007 r., s. 494–495.

490

tecznym.

Każde działanie skierowane do publicznej

alizacji, jeśli jego celem jest zwiększenie sprzedaży

produktów leczniczych i wyrobów medycznych ofero-

wanych w danej aptece”.

Również w wyroku z dnia 20

wódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwier-

dził, że „za reklamę apteki należy uznać wszelkie

działania polegające na informowaniu i zachęcaniu

do zakupu produktu leczniczego lub wyrobu medycz-

nego w danej aptece lub punkcie aptecznym mające

na celu zwiększenie ich sprzedaży”.

Mając na uwadze powyższe deﬁnicje,atakżede-

ﬁnicjęorazfunkcję,jakąpełniąnarynkuprogramy

lojalnościowe, w opinii głównego inspektora farma-

ceutycznego są one formą reklamy działalności ap-

tek, gdyż stanowią zachętę do kupna produktów lecz-

niczych wyłącznie we wskazanych aptekach w celu

zwiększenia ich obrotów.

Należy jednak wskazać, że główny inspektor far-

maceutyczny jako organ II instancji w zakresie re-

klamy apteki i ich działalności nie jest uprawniony

stosowania konkretnych programów.

Wojewódzcy inspektorzy farmaceutyczni na tere-

nie całego kraju do tej pory wszczęli ok. 450 postępo-

wań na podstawie art. 94a ust. 1 ustawy Prawo far-

maceutyczne.

Sankcje za naruszenie prowadzenia niezgodnej

z przepisami reklamy apteki bądź jej działalności zo-

stały określone w art. 94a ust. 3 oraz w art. 129b

ustawy Prawo farmaceutyczne.

Wojewódzcy inspek-

torzy farmaceutyczni jako organy I instancji naka-

zują w formie decyzji administracyjnej zaprzestanie

prowadzenia reklamy apteki bądź jej działalności

i nakładają kary pieniężne do 50 000 zł.

Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł będzie

podlegał ten, kto wbrew przepisom art. 94a będzie

prowadził reklamę apteki, punktu aptecznego, pla-

cówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności.

Będzie ją nakładał właściwy miejscowo wojewódzki

inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji admini-

stracyjnej.

Przy ustalaniu wysokości kary będzie brał

on pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz oko-

liczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzed-

nie naruszenie przepisów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poselską pani poseł Ligii Krajewskiej, z dnia

działaniem tzw. dekretu Bieruta, uprzejmie wyja-

śniam, iż sprawa roszczeń pana J. B. dotycząca nie-

ruchomości położonej w Warszawie przy ul. Dzienni-

karskiej 13, na której w latach trzydziestych XX w.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Pracowników Umy-

słowych, którego następcą prawnym jest Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych, posadowił dom jednorodzinny,

a która to nieruchomość objęta została działaniem

dekretu z dnia 29 października 1945 r. o własności

cji stała się własnością miasta stołecznego Warszawy,

na skutek wystąpienia pana Janusza Warakomskie-

go burmistrza dzielnicy Żoliborz miasta stołecznego

Warszawy, była przedmiotem dogłębnej analizy mi-

nistra pracy i polityki społecznej w 2010 r.

Na wstępie jednakże pragnę zaznaczyć, że nadzór

zującymi przepisami prawa, przewidziany w art. 66

ryczny charakter.

Nadzór ten nie może dotyczyć

cyzji administracyjnej.

Ustawa wyraźnie zaznacza,

że może on być sprawowany wyłącznie z punktu wi-

dzenia zgodności działań zakładu z obowiązującymi

przepisami.

Nie oznacza to natomiast możliwości

władczego wkraczania w kompetencje zastrzeżone

dla zakładu jako osoby prawnej.

Pragnę zwrócić uwagę, że z przepisów ustawy o sys-

temie ubezpieczeń społecznych, regulujących ustrój,

zadania i kompetencje Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych wynika, że jest to jednostka organizacyjna, któ-

ra posiada osobowość prawną, a w konsekwencji po-

siada również zdolność sądową.

Odnosząc się do poruszanej przez panią poseł

sprawy, informuję, że zgodnie z art. 115 ustawy z dnia

prawnym działających do 1950 r.

Zakładu Ubezpieczeń

491

Społecznych, ubezpieczalni społecznych i funduszy

nych i jest uprawniony, jeżeli nie narusza to ujawnione-

nia o zwrot nieruchomości stanowiących w podanym

okresie własności tych podmiotów, jeżeli nieruchomość

jest niezbędna do wykonywania jego zadań.

Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika,

iż na nieruchomości położonej przy ul. Dziennikarskiej

13 w Warszawie jest ujawnione prawo użytkowania

wieczystego pani A. S.P. Zakład Ubezpieczeń Społecz-

nych nie zgłasza również potrzeb lokalowych, których

zaspokojenie byłoby konieczne przez przejęcie nierucho-

mości przy ul. Dziennikarskiej 13.

Pan J. B. jest spadkobiercą swojego ojca, który

w latach 30. zawarł umowę z ZUS Pracowników

Umysłowych na kupno domu jednorodzinnego przy

ul. Dziennikarskiej 13 w Warszawie.

Do września

1939 r. wpłacono ponad 50% kwoty umowy, co upraw-

niało do zawarcia umowy notarialnej kupna-sprze-

daży.

Niestety wskutek działań wojennych i okupacji

niemieckiej do zawarcia takiej umowy nie doszło.

Po

wojnie nieruchomość ta objęta została działaniem

Wobec powyższego nie było w tym czasie możliwości

zrealizowania umowy kupna-sprzedaży ww. nierucho-

mości.

ZUS został zlikwidowany w 1955 r. i cały jego

majątek został podzielony pomiędzy Skarb Państwa

i Centralę Związków Zawodowych.

W związku z tym

wszelkie roszczenia w stosunku do ZUS przeszły na

Skarb Państwa.

W dniu 28 listopada 1963 r.

Prezydium

Rady Narodowej wystąpiło z wnioskiem o ujawnienie

Skarbu Państwa w księgach wieczystych jako właści-

ciela przedmiotowej nieruchomości.

W latach 70. XX w.

przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytko-

wanie wieczyste osobom trzecim.

Z informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych wynika, że pan J. B. wystąpił do Sądu

Okręgowego w Warszawie przeciwko ZUS z powódz-

twem o zapłatę kwoty 1 325 000 zł z tytułu zwrotu

wpłaconych przez rodziców powoda kwot z tytułu

umowy przyrzeczenia kupna-sprzedaży zawartej

z ZUS Pracowników Umysłowych w 1934 r.

W odpowiedzi na pozew ZUS podnosił, iż nie ma

legitymacji biernej w tym procesie, gdyż nie jest na-

stępcą prawnym ZUS Pracowników Umysłowych.

Wynikało to z faktu, iż ZUS został zlikwidowany

przejęty przez Skarb Państwa.

Na podstawie art. 115

obecnie obowiązującej ustawy o systemie ubezpie-

czeń społecznych, ZUS jest następcą prawnym jedy-

nie w zakresie ubezpieczeń społecznych, natomiast

może dochodzić zwrotu tylko tych nieruchomości,

które są niezbędne dla jego działalności i nie są ob-

ciążone prawami osób trzecich.

Sąd okręgowy wyrokiem XVC 1466/10 z dnia

14 marca 2012 r. podzielił stanowisko ZUS w tej spra-

wie i oddalił pozew, wskazując w uzasadnieniu, iż pan

J. B., bez przesądzania o wyniku postępowania, może

skierować swoje roszczenia do Skarbu Państwa, a nie

do ZUS.

Wyrok nie jest prawomocny.

Przedstawiając powyższe, należy stwierdzić, iż

ZUS nie ma żadnych prawnych możliwości, aby zwró-

cić nieruchomość na rzecz pana J. B., jak również

dokonać zwrotu wpłaconych wcześniej kwot przez

jego wstępnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

sekretarza stanu

przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad kontraktowych obowiązków

dotyczących inwestycji realizowanych

w ramach rządowego „Programu budowy

-3057/12, w sprawie egzekwowania przez Generalną

wych obowiązków dotyczących inwestycji realizo-

wanych w ramach rządowego „Programu budowy dróg

przedstawiam następujące informacje i wyjaśnienia.

zlecając wykonawstwo w trybie przepisów ustawy

przepisami zleca zadania związane z nadzorem nad

492

robotami, zawierane są w specyﬁkacjiistotnychwa-

runków zamówienia.

SIWZ w sposób bardzo dokład-

ny precyzuje wymagania, jakie podmioty sprawujące

cie wypełniać powierzone zadania.

GDDKiA przy

wykonaniem, ponadto pracownicy GDDKiA monito-

rują realizację poszczególnych zadań polegających na

realizacji nadzoru inwestorskiego, tym samym do-

chowując należytej staranności celem zapewnienia

wykonania robót o właściwym standardzie.

Na dzień 1 stycznia 2008 r. usługi w zakresie nad-

zoru inwestorskiego w ramach umów podpisanych

w latach poprzednich świadczyło 52 konsultantów.

Z uwagi na przyjęty przez Radę Ministrów „Program

no analizy problemów, jakie wystąpiły na inwesty-

cjach drogowych, na których nadzory sprawowali

powyżsi konsultanci.

Dla kontraktów, których reali-

zacja rozpoczęła się przed przyjęciem „Programu bu-

problemem, jaki został zdiagnozowany, była niewy-

starczająca kontrola nadzoru a przez to i inwestora

nad działaniami wykonawców robót.

Podstawą ta-

kiego stanu rzeczy były zapisy umów zawartych po-

między zamawiającym inwestorem a konsultantami,

które nie określały konkretnych ilości czynności

sprawdzających, jakie nadzór jest zobligowany do

przeprowadzenia.

Przykładem takiego stanu rzeczy może być budo-

wa drogi ekspresowej S8 Radzymin – Wyszków na

odcinku obwodnicy Wyszkowa, gdzie zdiagnozowano

szereg nieprawidłowości związanych z zapewnieniem

jakości wykonywanych robót, między innymi w za-

kresie nawierzchni oraz elementów betonowych.

Pod-

jęte przez zamawiającego w okresie zgłaszania wad,

działania – przeprowadzenie dodatkowych badań

kontrolnych, ujawniły nieprawidłowości wykonawcze

z okresu realizacji robót.

Dzięki takim czynnościom

wykonawca został zobowiązany do przedłożenia wy-

dłużonej do dnia 13 listopada 2014 r. gwarancji jako-

ści na roboty bitumiczne.

Niezależnie od powyższego

zamawiający podjął stosowne kroki celem pociągnię-

cia do odpowiedzialności konsultanta sprawującego

nadzór nad powyższą inwestycją.

Obecnie problem

w aspekcie poniesionych strat zamawiającego jest

analizowany w Biurze Prawnym GDDKiA celem zło-

żenia pozwu sądowego przeciw konsultantowi.

Jak

wskazano powyżej, jedną z przyczyn takiego stanu

rzeczy był brak uregulowania w umowach z konsul-

tantami zagadnienia dotyczącego konkretnych ilości

badań kontrolnych przeprowadzanych na zlecenie

inspektorów nadzoru.

W związku z powyższym GDDKiA opracowała

nowy wzór warunków umowy z konsultantami, któ-

ry w roku 2009 stał się podstawą do sporządzania

umów na poszczególnych zadaniach realizacyjnych.

Wzorzec ten ujednolicił zagadnienie ilości badań kon-

trolnych przeprowadzanych na zlecenie inspektorów

stanowiących dodatkowe sprawdzenie badań wyko-

nawcy.

Dodatkowo wprowadzono konieczność prze-

prowadzania przez inżyniera 30% kontrolnych po-

miarów geodezyjnych, które sprawdzały poprawność

wodowało, iż skutecznie wykrywano, jeszcze w czasie

trwania robót budowlanych, nieprawidłowości, jakich

dopuszczali się wykonawcy na realizowanych kon-

traktach.

Przykładem może być sytuacja na autostradzie A2

Stryków – Konotopa, gdzie wykryto wady podbudowy

zasadniczej z AC WMS, w konsekwencji czego inżynier

we wskazanych lokalizacjach polecił rozbiórkę niewła-

ściwie wykonanej warstwy nawierzchni.

W odniesieniu do zagadnienia egzekucji upraw-

powodującego, że zamawiający ponosi znaczne straty

sytuacji kroki.

Przykładem powyższego jest rozwią-

zanie umowy z konsultantem, zarządzającym kon-

traktem polegającym na budowie obwodnicy Łęknicy

na drodze krajowej nr 12.

W związku z powyższym

wo zamówień publicznych został wpisany na listę

podmiotów wykluczonych, które zgodnie ze wskaza-

nym przepisem nie mogą ubiegać się o udzielenie za-

mówienia publicznego w ramach kontraktów reali-

zowanych przez GDDKiA.

Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż podmio-

ty wyłonione do realizacji robót oraz nadzoru nad

niemniej jednak zamawiający, wykorzystując wszel-

kie dostępne narzędzia – warunki umowne, egzekwo-

wał swoje uprawnienia względem nich za powyższe

uchybienia.

Niezależnie od roszczeń kierowanych do

wykonawców i konsultantów w przypadku wykrycia

błędów projektowych GDDKiA kierowała roszczenia

również w stosunku do projektantów.

Przykładem

tego rodzaju postępowania jest naliczenie kar umow-

nych dla wykonawcy dokumentacji projektowej dla

autostrady A1 na odcinku: granica województwa ku-

jawsko-pomorskiego – węzeł Sójki.

Dodatkowo należy wskazać, iż zamawiający nie-

jest również prowadzona korespondencja kierowana

do oddziałów GDDKiA, poruszająca temat dochowa-

nia należytej staranności przy ocenie jakości wyko-

493

nanych robót.

Należy przy tym wskazać, iż nadzór

GDDKiA jest zapewniony między innymi dzięki pro-

wadzeniu następujących działań:

1.

Uszczegółowieniu zasad zarządzania realizacją

kontraktów w wytycznych, które zostały przekazane

do realizacji oddziałom GDDKiA.

Uszczegółowienie

to obejmowało wytyczne w zakresie organizacji per-

sonelu Zamawiającego, traktowania i wykorzystywa-

nia harmonogramu robót na kontraktach.

Przekaza-

ne oddziałom uszczegółowienie obejmowało wytyczne

w zakresie prowadzenia monitoringu, wprowadzając

konieczność przygotowywania tygodniowych planów

robót, a za tym raportów dziennych, tygodniowych

i miesięcznych przygotowywanych przez kierownika

projektu.

2.

Prowadzeniu kontroli realizacji zadań konsultan-

tów świadczących usługi nadzoru nad realizowanymi

robotami, w wyniku czego wykazano szereg nieprawi-

dłowości, w tym problemy z mobilizacją zespołów kon-

sultantów (tj. niedostateczna liczba pracowników kon-

sultanta na budowie lub niewystarczające kwaliﬁkacje

tych pracowników).

W przypadku stwierdzenia istot-

nych nieprawidłowości przy realizacji zadań konsultan-

tom naliczane były kary umowne.

3.

Uczestnictwo koordynatorów projektu w comie-

sięcznych radach budowy i w miarę konieczności coty-

godniowych radach technicznych, gdzie omawiane są

najtrudniejsze zagadnienia związane z realizacją zada-

nia.

Uczestnictwo przedstawicieli generalnego dyrek-

tora w ww. spotkaniach jest równocześnie połączone

z wizytacją placu budowy, gdzie analizowany i doku-

mentowany jest postęp w prowadzonych robotach.

4.

Organizacja cyklicznych, comiesięcznych spo-

tkań z zastępcami dyrektorów oddziałów GDDKiA

do spraw realizacji.

Podczas spotkań tych omawiane

są szczególnie trudne sytuacje występujące w ramach

kontraktów realizowanych we wszystkich oddziałach

GDDKiA, dochodzi do wymiany doświadczeń oraz

ujednolicenia podejścia do często powtarzających się

kwestii problemowych.

5.

Prowadzenie planowanych jak i niezapowie-

dzianych kontroli w miejscu realizowanych inwesty-

cji, które wynikają bądź to z opracowanego wcześniej

planu kontroli, bądź to wynikają z zaistnienia sytu-

acji, w wyniku których podjęto decyzję, iż niezbędna

jest kontrola przeprowadzona przez przedstawicieli

centrali na budowie, w biurze inżyniera kontraktu

lub we właściwym oddziale GDDKiA.

W roku 2010

i 2011 przeprowadzone zostały łącznie 22 kontrole

w miejscu realizacji inwestycji.

6.

Opracowanie i przekazanie podręcznika do-

brych praktyk, stanowiącego zbiór opinii prawnych,

analiz i pism, które powstały w związku z rozwiązy-

waniem szczególnie istotnych, trudnych spraw kon-

traktowych.

7.

Rozwijanie możliwości prowadzenia nadzoru o cha-

rakterze technicznym nad realizacją umów na robo-

ty budowlane poprzez rozbudowę i doposażenie sprzę-

towe laboratoriów drogowych oddziałów GDDKiA,

tworzenie laboratoriów drogowych, a także rozwój

kadry GDDKiA podczas prowadzonych wspólnie z Po-

litechniką Warszawską i Szkołą Główną Handlową

w Warszawie studiów podyplomowych dla pracowni-

ków GDDKiA związanych z inżynierią drogową, tech-

nologią drogową i zarządzaniem w drogownictwie.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące ilości i war-

tości umów zawartych przez GDDKiA na wykonywa-

nie zadań nadzoru w latach 2008–2011 w ramach

realizacji programu budowy dróg krajowych infor-

muję, iż łącznie zawarto 145 umów na nadzór, w tym

141 umów na kwotę 1 264 975,73 tys. zł brutto oraz

4 umowy na kwotę 25 338,54 tys. euro.

Odnosząc się do ostatniego pytania, informuję, iż

zgodnie z regulaminem organizacyjnym byłego Mi-

nisterstwa Infrastruktury komórką organizacyjną

właściwą do prowadzenia spraw w zakresie kontroli

planowych i doraźnych jednostek organizacyjnych

transportu, w tym kontroli realizowanych przez nie

projektów, jest Departament Kontroli.

W latach

2008–2011 przedmiotowe kontrole swoim zakresem

obejmowały między innymi zgodność realizacji tych

inwestycji z warunkami kontraktów, w szczególności

w zakresie zgodności z zakresem rzeczowym, harmo-

nogramem, egzekwowania kar umownych za opóź-

nienia w realizacji oraz sprawdzenie, czy inwestor

sprawuje nadzór w części dotyczącej prawidłowości

i odpowiedniej jakości materiałów budowlanych, któ-

re stosowane były w procesie inwestycyjnym.

Należy

zauważyć, iż kontrole te prowadzone były na podsta-

wie dokumentacji gromadzonej w trakcie realizacji

każdego z zadań inwestycyjnych.

W przypadku kon-

troli projektów UE ich zakres wynikał z wymogów

związanych ze współﬁnansowaniemtychinwestycji

ze środków unijnych.

Jednocześnie informuję, iż w zakresie inwestycji ob-

jętych „Programem budowy dróg krajowych na lata

2008–2012” Departament Kontroli przeprowadził ogó-

łem 44 kontrole inwestycji infrastrukturalnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie racjonalizacji technik

informatycznych w administracji państwowej

(3070)

494

(znak: SPS-023-3070/12) w sprawie racjonalizacji

wej informuję, co następuje.

W latach 2003–2009 w administracjach publicz-

nych wielu krajów pojawiła się tendencja do przecho-

dzenia na użytkowanie tzw. darmowego oprogramo-

wania.

Klasycznym przypadkiem może tu być projekt

administracji miasta Monachium lub Ministerstwa

Spraw Zagranicznych RFN.

Oczywistym celem dzia-

łań tych organizacji nie była irracjonalna walka z pro-

ducentami oprogramowania o charakterze komercyj-

nym, a uzyskanie pozytywnego efektu ekonomiczne-

go w postaci obniżenia kosztów użytkowania syste-

mów teleinformatycznych.

Jednakże w roku 2010

zaczęto zauważać, że efekty ekonomiczne w rachun-

ku ciągnionym zaczynają odbiegać od założonych

w momencie startu projektów, a w roku 2011 stało

się oczywiste, że koszty eksploatacji zamiast spaść,

wzrosły.

Stało się to przyczyną powrotu do oprogra-

mowania komercyjnego.

Podkreślić należy, że tzw. darmowe oprogramo-

wanie nie jest wytwarzane hobbystycznie, ale jest

tworzone przez dobrze opłacane zespoły projektowe.

Na początku wieku wielu liczących się na rynku pro-

ducentów działających w sektorze informatyki na fali

wzmożonego światowego wzrostu gospodarczego dys-

ponowało nadwyżkami zysków, które lokowano

w przedsięwzięcia non proﬁt, choćby w takie, jak

OpenOfﬁce czy różnego rodzaju odmiany systemu

operacyjnego Linux.

Wytwórcy takiego oprogramo-

wania udostępniają swoje produkty darmowo.

Bez-

płatny jednak jest sam produkt, ale już konsultacje

wdrożeniowe, wsparcie techniczne, szkolenia były

i są realizowane na zasadach odpłatności i to odpłat-

ności niekiedy wyższej niż podobnego rodzaju usługi

dla oprogramowania komercyjnego, bo te usługi w wie-

lu przypadkach są realizowane w ramach zakupu

licencji.

W pewnych sytuacjach gospodarczych do-

tychczasowi sponsorzy otwartego i wolnego oprogra-

mowania zaczynają wycofywać się z poszczególnych

projektów.

Efektem takiego działania jest albo wpro-

wadzenie płatnego licencjonowania oprogramowania,

albo zaprzestanie rozwoju produktu.

Podmioty realizujące zadania publiczne mogą

i używają bezpłatnego oprogramowania, jednak w ta-

kich przypadkach należy liczyć się z koniecznością

posiadania zespołu wysoko kwaliﬁkowanychspecja-

listów, którzy zapewnią wsparcie dla produktów

o otwartym kodzie źródłowym.

W skład tego zespołu

powinni wchodzić również specjaliści od zapewniania

bezpiecznego użytkowania oprogramowania, gdyż

łatwo jest wprowadzić do otwartego kodu źródłowego

kod będący złośliwym oprogramowaniem.

Podkreślić należy, że Ministerstwo Administracji

i Cyfryzacji, wcześniej Ministerstwo Spraw Wewnętrz-

nych i Administracji, publikuje wyniki z realizowa-

nych badań statystycznych przedstawiające stan roz-

woju społeczeństwa informacyjnego w Polsce.

Te publi-

kacje za ostatnie trzy lata nosiły tytuł „Społeczeń-

stwo informacyjne w liczbach”, natomiast z poprzed-

nich pięciu edycji badań statystycznych nosiły tytuł

„Stopień informatyzacji urzędów w Polsce” – raport

generalny z badań ilościowych dla Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Jak wspomniano na wstępie, proponowane w in-

terpelacji rozwiązanie nie musi przynieść oszczędno-

ści, co nie znaczy, że w szczególnych przypadkach,

w krótkim okresie czasu takie rozwiązane będzie

tańsze.

Ministerstwo nie prowadziło symulacji

oszczędności wynikających z zastosowania darmo-

wego oprogramowania, jednak dostrzega możliwość

stosowania darmowego oprogramowania przez pod-

mioty publiczne w szczególności oparte o otwarte

standardy, co zostało uwzględnione w nowym rozpo-

rządzeniu Rady Ministrów w sprawie Krajowych

ci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla

Ministerstwo śledzi rozwiązania informatyczne

stosowane w innych krajach i stara się wyciągać z ich

doświadczeń wnioski pozwalające na efektywne

wdrażanie rozwiązań informatycznych w polskiej ad-

ministracji.

W roku 2008 uznano, że stopień komputeryzacji

urzędów wyniósł 100% i tylko do tego roku były prowa-

dzone badania dotyczące wyposażenia urzędów admi-

nistracji publicznej w technologie informatyczne.

Z opracowania „Stopień informatyzacji urzędów

port generalny z badań ilościowych dla Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji (strona 39) wy-

nika, że w roku 2008 średnia liczba komputerów

użytkowanych przez poszczególne typy urzędów od-

powiednio wynosiła:

a) urzędy centralne – 948 komputerów;

b) urzędy wojewódzkie – 621,38 komputerów;

c) urzędy marszałkowskie – 724,27 komputerów;

d) urzędy powiatowe i miasta na prawach powia-

tu – 179,79 komputerów;

e) urzędy gminne – 36,87 komputerów.

Resort nie posiada jednak danych na temat in-

nych zastosowań komputerów niż zastosowania ty-

powo biurowe.

Z opracowania „Stopień informatyzacji urzędów

nika, że poszczególne typy urzędów użytkowały na-

stępujące średnie ilości komputerów wyposażone

w system operacyjny Windows:

a) urzędy centralne – 938 komputerów;

b) urzędy wojewódzkie – 603 komputery;

c) urzędy marszałkowskie – 729 komputerów;

tu – 174,30 komputerów;

e) urzędy gminne – 36,02 komputerów.

495

Natomiast poszczególne typy urzędów użytkowa-

ły następujące średnie ilości komputerów wyposażo-

ne w system operacyjny Linux:

a) urzędy centralne – 5,95 komputerów;

b) urzędy wojewódzkie – 5,38 komputerów;

c) urzędy marszałkowskie – 45,36 komputerów;

tu – 2,71 komputerów;

Różnice z porównania średnich ilości kompute-

rów użytkowanych przez poszczególne typy urzędów

ze średnimi ilościami komputerów wyposażonych

w system operacyjny Windows i Linux wynikają z da-

nych podanych przez urzędy.

Należy zauważyć, że praktycznie każdy komputer

może być wyposażony w darmowy system operacyjny

Linux, jednak urzędy realizując zamówienie na za-

kup komputerów, otrzymywały system operacyjny

Windows wraz z komputerem.

Urzędy indywidualnie kupowały komputery łącz-

nie z systemem operacyjnym i pakietem biurowym.

Z tych powodów nie prowadzono badań pozwalają-

cych na określenie kwot wydatkowanych na zakup

tego typu oprogramowania przez urzędy.

Ponadto

znaczą część kosztów wydatkowanych na zakup kom-

puterów pochodziła z programów europejskich.

Z opracowania „Stopień informatyzacji urzędów

Spraw Wewnętrznych i Administracji (strony 60 i 61)

wynika, że poszczególne typy urzędów użytkowały

następujące średnie ilości pakietu Microsoft Ofﬁce:

a) urzędy centralne – 933,30 komputerów;

b) urzędy wojewódzkie – 557,81 komputerów;

c) urzędy marszałkowskie – 683,36 komputerów;

tu – 139,03 komputerów;

e) urzędy gminne – 24,86 komputerów.

Natomiast poszczególne typy urzędów użytkowa-

a) urzędy centralne – 21,80 komputerów;

b) urzędy wojewódzkie – 126,50 komputerów;

c) urzędy marszałkowskie – 178,80 komputerów;

tu – 43,13 komputerów;

e) urzędy gminne – 14,86 komputerów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

w sprawie ubezpieczeń społecznych misjonarzy

po planowanej likwidacji Funduszu Kościelnego

(3113)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

-023-3113/12) w sprawie ubezpieczeń społecznych

Spraw Zagranicznych, informuję, co następuje.

ministerstwo pomaga polskim misjonarzom, którzy

reprezentują nie tylko Kościół, ale także całą Polskę

poza granicami państwa, informuję, że zgodnie z art. 10

ki organizacyjne nie dotują i nie subwencjonują Ko-

ściołów i innych związków wyznaniowych.

Wyjątki

na ich podstawie.

Jako wspomniany w przytoczonym

powyżej przepisie wyjątek można uznać działalność

Funduszu Kościelnego, który został powołany na

ciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu

za przejęte przez państwo nieruchomości ziemskie.

Stosownie do zasady równouprawnienia Kościołów

i innych związków wyznaniowych, wyrażonej przede

wszystkim w art. 25 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospo-

pospolitej Polskiej.

Środki Funduszu Kościelnego,

znaczać można na następujące cele:

1) wspomaganie kościelnej działalności charyta-

496

3) ﬁnansowanieskładeknaubezpieczeniaspołeczne

i zdrowotne duchownych (w tym misjonarzy).

Począwszy od 2010 r. środki Funduszu Kościelne-

go wydatkowane są jedynie na składki na ubezpie-

Dodatkowo podkreślić należy, że w ramach środ-

ków, których dysponentem jest minister spraw za-

granicznych, doﬁnansowywanajestrównieżdziałal-

ność jednostek organizacyjnych Kościołów i innych

związków wyznaniowych poza granicami Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Jednocześnie podkreślić należy, iż praca księży

z Polski ma ogromne znaczenie dla Polonii, emigracji

i mniejszości polskich mieszkających poza krajem,

z których ok. 90% to osoby wyznania rzymskokato-

lickiego.

Z tego powodu państwo polskie współpracu-

je ze strukturami Kościoła za granicą i wspiera je

w działaniach skierowanych do grup polskich.

Przykładowo niemal we wszystkich państwach

powstałych po rozpadzie ZSRR Polacy stanowią więk-

szość wyznawców religii rzymskokatolickiej.

Dusz-

pasterze, którzy sprawują tam posługę, często są rów-

nież Polakami i wydatnie pomagają w zachowaniu

przez naszych rodaków języka, kultury i tożsamości

narodowej.

Stowarzyszenia polskie, które nie posia-

dają własnych siedzib, organizują spotkania w udo-

stępnianych bezpłatnie budynkach kościelnych,

w paraﬁalnychpomieszczeniachodbywająsięzajęcia

języka polskiego, imprezy polonijne, obchody świąt.

Osoby duchowne, poza nauczaniem języka polskiego,

angażują się w organizację wypoczynku wakacyjne-

go dla dzieci polskiego pochodzenia, opiekują się oso-

bami starszymi i chorymi.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych, poprzez swe

przedstawicielstwa dyplomatyczno-konsularne, doﬁ-

nansowuje częściowo tę aktywność, w takim stopniu,

w jakim umożliwiają to przepisy prawa.

MSZ wspie-

ra zajęcia języka polskiego prowadzone przy para-

ﬁach katolickich również przez księży lub siostry

zakonne, zapewnia zaopatrywanie w literaturę, pod-

ręczniki i pomoce dydaktyczne, wspiera działalność

charytatywną Kościoła wobec najbardziej potrzebu-

jących Polaków i osób polskiego pochodzenia, prze-

kazuje środki na współorganizowane imprezy patrio-

tyczno-rocznicowe lub na wyjazdy wypoczynkowe dla

dzieci polskich, zawody sportowe itp.

W roku 2011

polskie placówki w państwach powstałych po rozpa-

dzie ZSRR wydatkowały 3,31% funduszy polonijnych

na zadania realizowane przy udziale duchowieństwa

lub z wykorzystaniem infrastruktury kościelnej.

Odnosząc się do pytania, czy ministerstwo planu-

je objąć specjalnym funduszem misjonarzy po plano-

wanej likwidacji Funduszu Kościelnego, informuję,

że Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji obecnie

nie planuje utworzenia „specjalnego” funduszu na

rzecz misjonarzy.

jekt-założeń2.pdf, stanowi jeden z elementów prac

emerytalnego, przewidującego usamodzielnienie Ko-

kowe i zdrowotne poprzez wprowadzenie możliwości

przekazania na rzecz Kościoła lub innego związku wy-

znaniowego mającego uregulowane stosunki z pań-

stwem kwoty w wysokości 0,3% podatku należnego

boczego do spraw Finansów Rządowej Komisji Kon-

kordatowej i Zespołu Roboczego Kościelnej Komisji

w trakcie którego wstępnie osiągnięto porozumienie

sowym systemie ﬁnansowaniaskładeknaubezpie-

czenia społeczne i zdrowotne duchownych, w tym

Szczegółowy kształt ostatecznych rozwiązań praw-

nych zostanie jednak wypracowany wspólnie w trak-

cie dalszych prac obu wspomnianych zespołów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

uprawniających do otrzymania statusu

opiekuna faktycznego osoby niepełnosprawnej

(3116)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-3116/12, dotyczące interpelacji posła

Łukasza Zbonikowskiego w sprawie podwyższenia

niających do otrzymania statusu opiekuna faktycz-

nego osoby niepełnosprawnej, uprzejmie informuję.

Uchwalona w dniu 28 listopada 2003 r. ustawa

497

adresowana była głównie do rodzin z dziećmi na

utrzymaniu.

Stąd świadczenie pielęgnacyjne również

do dnia 31 lipca 2008 r. adresowane było wyłącznie

Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Kon-

liwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyj-

nego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie

szerzony został zakres osób uprawnionych do świad-

czenia pielęgnacyjnego o osoby obciążone obowiąz-

kiem alimentacyjnym, którymi są krewni w linii

prostej oraz rodzeństwo, zgodnie z art. 128 ustawy

Z wyżej przytoczonych zapisów wynika, że opie-

kun prawny może pobierać świadczenie pielęgnacyj-

ne tylko wówczas, kiedy jest również osobą obciążoną

obowiązkiem alimentacyjnym w stosunku do osoby

niepełnosprawnej wymagającej specjalnej opieki.

Podwyższenie wysokości świadczenia pielęgnacyj-

nego z 420 zł do 520 zł, tj. o 24%, począwszy od 1 li-

stopada 2009 r., oraz zniesienie kryterium dochodo-

wego uprawniającego do świadczenia pielęgnacyjne-

go spowodowały bardzo znaczny wzrost wydatków

wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego wynosiły 437,3

mln zł, w 2010 r. 819 mln zł (wzrost o 88%), a w roku

2011 wydatki te wynosiły 1299 mln zł (wzrost w sto-

Zważywszy na skalę już dokonanych zmian doty-

czących świadczenia pielęgnacyjnego oraz na trudną

sytuację ﬁnansówpublicznych,nieplanujesiędal-

szych zmian poszerzających krąg osób uprawnionych

do świadczenia pielęgnacyjnego.

Z poważaniem

na arenie międzynarodowej zakazu

Elżbiety Sobeckiej przekazaną pismem z dnia 26 mar-

ca 2012 r. (sygn.

SPS-023-3134/12) w sprawie

trzostw Euro 2012 uprzejmie informuję, co następuje.

Sport jako jedno z najważniejszych zjawisk spo-

łecznych, kulturowych i ekonomicznych XXI w. pełni

z założenia ważną rolę w kształtowaniu społeczeń-

stwa otwartego, uwzględniającego wartości demo-

kratyczne i prawa człowieka, a także ma istotne zna-

czenie w procesie budowania wzajemnego szacunku

i tolerancji.

Sport jest też ważnym czynnikiem inte-

gracji społecznej, odgrywa znaczącą rolę w działa-

niach skierowanych przeciwko rasizmowi oraz wszel-

kim formom dyskryminacji, w tym w szczególności

ekonomiczne, ale również poglądy religijne, politycz-

ne, niepełnosprawność oraz wiek.

Nawiązując do opisywanego problemu dotyczące-

go treści regulaminu meczu piłki nożnej pomiędzy

reprezentacjami Polski i Portugalii, chciałabym

w pierwszej kolejności podkreślić, że wymóg opraco-

wania regulaminu obiektu oraz regulaminu imprezy

masowej, w tym przypadku meczu piłki nożnej, na-

kładają na organizatora imprezy przepisy ustawy

mienione dokumenty są wymagane na potrzeby pro-

cedury uzyskiwania zgody na przeprowadzenie im-

prezy masowej wydawanej przez właściwego wójta,

ją one warunki uczestnictwa i zasady zachowania się

osób podczas konkretnej imprezy masowej w celu

bezpiecznego jej przeprowadzenia.

Regulamin imprezy masowej, meczu piłki nożnej

Polska – Portugalia, która odbyła się dnia 29 lutego

2012 r., został opracowany przez Polski Związek Pił-

ki Nożnej jako organizatora imprezy masowej na pod-

stawie odpowiedniego regulaminu Unii Europejskich

Związków Piłkarskich (UEFA) dotyczącego bezpie-

czeństwa na stadionach piłkarskich, przede wszyst-

kim podczas UEFA EURO 2012

TM

.

Analiza ww. regulaminu UEFA (ang. Stadium

Rules, art. 6.1d) sugeruje, że brzmienie kontrower-

syjnych postanowień regulaminu imprezy masowej,

meczu piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski

i Portugalii (powtórzonych także w formacie obraz-

kowym regulaminu), mogło być spowodowane błęd-

498

nym tłumaczeniem odpowiednich postanowień regu-

laminu UEFA.

Stanowi on, że zakazane jest wnosze-

nie na stadion rasistowskich, ksenofobicznych, poli-

tycznych i religijnych materiałów propagandowych.

Zakaz nie dotyczy zatem wszystkich materiałów reli-

gijnych, a jedynie takich, które posłużyć mogą do celów

propagandowych, co może skutkować sprowadzeniem

niebezpieczeństwa na widzów meczu piłkarskiego

w postaci zamieszek na tle religijnym.

Jestem przeko-

nana, że prowokacyjne zachowania w obecności wielu

tysięcy widzów i wywoływanie incydentów oraz kon-

ﬂiktówowymienionymcharakterzemimościsłegosto-

sowania standardów bezpieczeństwa może doprowadzić

Postanowienia regulaminu UEFA odnoszące się

do zakazu wnoszenia na stadion rasistowskich, kse-

nofobicznych, politycznych oraz religijnych materia-

łów propagandowych z całą pewnością nie mają na

celu ograniczania konstytucyjnych praw widzów, lecz

zostały sporządzone z myślą o zapobieganiu incyden-

tom i waśniom na tle rasistowskim, ksenofobicznym,

politycznym czy też religijnym.

Niestety błędne tłu-

maczenie regulaminu przez Polski Związek Piłki

Nożnej na potrzeby organizowanej imprezy masowej

sens ten w pewnym zakresie wypaczyło.

Pozwolę sobie dodać, iż w mojej opinii sport powi-

nien być pozbawiony wszelkich przejawów dyskrymi-

nacji, jego zadaniem jest integrować społeczności,

przełamywać stereotypy, nigdy zaś dzielić.

Dlatego,

biorąc powyższe pod uwagę, jestem zdania, że oma-

wiane postanowienia regulaminu imprezy masowej

organizowanej przez Polski Związek Piłki Nożnej nie

negują prawa do posiadania przez uczestników im-

prezy wspomnianych przez panią osobistych emble-

matów związanych z kultem religijnym, natomiast

zabraniają wnoszenia wszelkich materiałów propa-

gandowych o charakterze rasistowskim, ksenofobicz-

nym, religijnym czy politycznym, które mogą być

przyczyną powstania sporów i incydentów zagraża-

jących zdrowiu i życiu widzów.

Mając powyższe na uwadze oraz traktując z naj-

wyższą powagą fakt, iż postanowienia regulaminu

wzbudzają poważne kontrowersje, wystąpię w naj-

bliższym czasie do prezesa Polskiego Związku Piłki

i dostosowanie jego brzmienia do odpowiednich prze-

pisów UEFA.

Pragnę na koniec nadmienić, że UEFA, realizując

„Program odpowiedzialności społecznej UEFA EURO

2012

TM

”, dokłada wielu starań, aby organizowane

imprezy sportowe stanowiły wyraz otwartości, tole-

rancji i współpracy oraz odbywały się z poszanowa-

niem praw człowieka, a mecze piłkarskie przebiegały

w bezpiecznej i sportowej atmosferze.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

sekretarza stanu

przez kierowców pojazdów uprzywilejowanych

ochotniczej straży pożarnej (3138)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 26 marca 2012 r. (nr SPS-023-3138/12),

przekazane przez Kancelarię Prezesa Rady Mini-

-4810-2622-(1)/12), przekazujące interpelację poseł

wanych ochotniczych straży pożarnych, przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia.

Kierowanie pojazdem uprzywilejowanym wiąże

się z koniecznością szybkiej i agresywnej, ale przede

wszystkim ostrożnej i bezpiecznej jazdy.

Kurs dla kie-

rujących pojazdami uprzywilejowanymi ma na celu

podwyższenie umiejętności kierowania pojazdami

uprzywilejowanymi oraz uświadomienie kierującym

takimi pojazdami zagrożeń związanych z wykonywa-

niem tej czynności.

Są to elementy, które wpłyną na

wzrost bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Wprowadzenia obowiązku ukończenia kursu dla

kierowców pojazdów uprzywilejowanych nie można

rozpatrywać w kategoriach negatywnych konse-

kwencji dla gmin, ponieważ bezpieczeństwo ruchu

drogowego jest wartością najcenniejszą.

Wydaje się,

że najbardziej zainteresowani podnoszeniem bezpie-

czeństwa ruchu drogowego na poziomie lokalnym

powinni być mieszkańcy gminy, na terenie której

funkcjonuje ochotnicza straż pożarna, i organy re-

prezentujące tę społeczność gminną.

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi ochotni-

czych straży pożarnych są ﬁnansowane z budżetu

gminy.

Przepisy ww. ustawy nie przewidują możliwo-

ści dotacji z budżetu centralnego na pokrycie kosztów

kursów dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi

ochotniczych straży pożarnych ponoszonych przez

gminy.

Ze względu na trudną sytuację ﬁnansówpań-

stwa nie planuje się również zmiany przedmiotowych

regulacji.

Mając na względzie podniesioną kwestię, należy

przywołać jeszcze przepisy ustawy z dnia 5 stycznia

okres przejściowy dla kierujących pojazdami uprzy-

wilejowanymi.

działalności gospodarczej, pełnionej służby lub wy-

499

rych mowa w:

psychologiczne o braku przeciwwskazań psycholo-

nym) – do końca okresu ważności orzeczenia lekar-

skiego i orzeczenia psychologicznego wydanych na

2) art. 106 ust. 1 pkt 4 (tj. ukończyła kurs dla

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi) – jeżeli

nienia do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi

ra w ramach stosunku pracy, wykonywanej działal-

ności gospodarczej, pełnionej służby lub wykonywa-

nej funkcji uprawniona była do kierowania pojazdem

w życie ustawy wymienić posiadane zaświadczenie na

zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowa-

nym.

Należy także zauważyć, że ocena skutków regulacji

projektu ustawy o kierujących pojazdami zawierała wy-

liczenia obciążeń ﬁnansowych,jakiebędąponosićgmi-

ny ze względu na wprowadzenie obowiązku ukończenia

kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi

przez kierujących pojazdami ochotniczych straży po-

żarnych.

W związku z powyższym jednostki samorządu

terytorialnego miały czas na uwzględnienie tych kosz-

tów w swoich budżetach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

poprawy stanu bezpieczeństwa w PKP

w związku z niedawną katastrofą kolejową

darki morskiej (MTBiGM), przy piśmie SPS-023-

w Polskich Kolejach Państwowych w związku z niedawną

przedstawiam odpowiedź na zadane pytania.

1.

Kiedy rząd dostrzeże problemy fatalnego stanu

kolejnictwa w Polsce?

Dlaczego wnioski pokontrolne

NIK, z kilkudziesięciu, w ciągu kilkunastu lat kon-

troli tego sektora nie są realizowane?

MTBiGM jest świadome faktu wieloletnich zale-

głości inwestycyjnych, niedostatecznej jakości infra-

struktury kolejowej, zużycia wielu jej elementów,

wpływających niewątpliwie na stopniowe obniżanie

poziomu bezpieczeństwa.

Kontrole NIK tylko po-

twierdzają ten stan i wskazują zalecenia, które zo-

stały wcześniej zidentyﬁkowaneprzezsłużbyresor-

tu.

Nie można zgodzić się jednak ze stwierdzeniem

o niepodejmowaniu jakichkolwiek działań mogących

zmienić obecną sytuację.

MTBiGM, mając na uwadze

portu kolejowego, w pierwszej kolejności ustaliło prio-

rytetowe działania, zapisane w opracowanych doku-

mentach programowo-strategicznch, których wdro-

żenie znacznie poprawi m.in. stan bezpieczeństwa

polskich kolei.

Wśród tych dokumentów można wy-

mienić chociażby „Master Plan dla transportu kole-

tywą do roku 2015”.

Założenia przyjęte w tych doku-

mentach wiążą się z zapewnieniem bezpiecznego

i wydajnego systemu transportu kolejowego dla swo-

bodnego przemieszczania się osób i towarów.

Dotyczy

to przede wszystkim wdrożenia interoperacyjności

systemów kolejowych, zapewnienia bezpieczeństwa,

zmniejszenia negatywnego oddziaływania na środo-

wisko naturalne, jak również zwiększenia dostępno-

ści transportu kolejowego dla wszystkich grup użyt-

kowników.

Należy zaznaczyć, że tutejsze ministerstwo dąży

do zwiększenia poziomu bezpieczeństwa ruchu po-

przez poprawę stanu infrastruktury kolejowej w po-

staci modernizacji, rewitalizacji oraz rozbudowy.

Efektem prowadzonych przedsięwzięć będzie podnie-

sienie parametrów głównych ciągów kolejowych oraz

zapewnienie uzyskania odpowiednich standardów

jak i europejskim.

Działaniem istotnie poprawiają-

cym bezpieczeństwo użytkowników kolei jest także

wdrożenie rządowego programu modernizacji dwor-

ców kolejowych.

Również w ramach Programu Operacyjnego „In-

bezpieczeństwa tak użytkowników transportu kole-

jowego, jak i pozostałych osób, na które ma on wpływ.

Oprócz modernizacji linii kolejowych duży nacisk po-

łożono na wdrożenie ER TMS/ETCS i ER TMS/GSM-R,

instalację urządzeń zabezpieczenia ruchu i łączności,

500

sygnalizacji, sieci energetycznej oraz sieci wodno-ka-

nalizacyjnej, a także przebudowę obiektów inżynie-

ryjnych.

Planowane wydatki na projekty kolejowe zawarte

w wieloletnim programie inwestycji kolejowych obej-

snych PKP PLK SA (w tym z kredytów EBI) i innych

Należy uznać, że MTBiGM obecnie realizuje wie-

le działań ukierunkowanych na zwiększenie poziomu

bezpieczeństwa transportu kolejowego.

Wiele kolej-

nych możliwych do realizacji przedsięwzięć uzależ-

nionych jest jednak w głównej mierze od dostępnych

środków ﬁnansowych – nakłady są nadal nieade-

kwatne do potrzeb.

Ministerstwo podejmuje takie

działania, które służą głównie poprawie stanu tech-

nicznego infrastruktury kolejowej, tam gdzie sytu-

acja jest najgorsza.

2.

Dlaczego rząd w obliczu tak wielkiego zagroże-

nia bezpieczeństwa na kolei zdecydował się na skie-

rowanie do UE wniosku o przesunięcie kwoty 5 mld

zł z Funduszu Spójności przeznaczonych na kolejnic-

two na cele budowy autostrad?

Wniosek o modyﬁkacjęPOIiŚwzakresiem.in.

woju regionalnego w połowie 2011 r., jednakże zgod-

nie z informacjami posiadanymi przez MTBiGM Ko-

misja Europejska nie zamierza wyrazić zgody na

przesunięcie ww. środków.

Niezależnie od decyzji Ko-

misji Europejskiej w sprawie przesunięcia środków

w ramach PO IiŚ, MTBiGM we współpracy z Mini-

sterstwem Rozwoju Regionalnego podjęło kroki zmie-

rzające do minimalizacji ryzyka utraty środków prze-

ków przeznaczonych na sektor kolejowy.

jowych.

W wyniku tego został uzgodniony rodzaj

mogły otrzymać doﬁnansowanie z PO IiŚ.

Część

westycje w zakresie zakupu czy modernizacji taboru

kolejowego przez jednostki samorządu terytorialnego

skich.

Należy podkreślić, że uzyskanie doﬁnansowa-

nia unijnego dla ww. projektów wymaga zapewnienia

nych dla PO IiŚ 2007–2013 znajdują się nowe projek-

ty rewitalizacyjne, dworcowe oraz taborowe.

Zgodnie

3.

Jakiego rodzaju wsparcia merytorycznego udzie-

lił minister infrastruktury w rządzie PO–PSL spółkom

od wielu miesięcy zarządzający spółkami mają kłopoty

ze skutecznym aplikowaniem o te środki?

Spółki z rodziny PKP jako beneﬁcjentśrodków

UE mają możliwość korzystania ze środków pomocy

dzeń oraz szkoleń osób realizujących zadania współ-

ﬁnansowanewramachPOIiŚ,atakżewydatkówna

zakup niezbędnego sprzętu, czy na wsparcie eksperc-

kie.

Ponadto większość projektów PO IiŚ na wniosek

MTBiGM została objęta wsparciem merytorycznym

inicjatywy JASPERS.

Pomoc ekspertów inicjatywy

JASPERS obejmuje weryﬁkacjęprzygotowanychdo-

kumentacji aplikacyjnych (analizy ﬁnansowe,ekono-

miczne, środowiskowe).

Inicjatywa JASPERS opra-

cowała ponadto metodykę wyliczania luki ﬁnanso-

wej, która stanowi podstawę do przygotowania analiz

ﬁnansowychdlawszystkichwnioskówodoﬁnanso-

wanie, oraz zorganizowała specjalnie dla pracowni-

ków PKP PLK SA szkolenie w zakresie weryﬁkacji

analiz ruchu, analiz ﬁnansowychiekonomicznych

oraz środowiskowych.

Centrum Unijnych Projektów

Transportowych (CUPT) jako jednostka podległa

MTBiGM i będąca na podstawie porozumienia insty-

tucją przyjmującą i weryﬁkującąwnioskiodoﬁnan-

sowanie składane przez beneﬁcjentów projektów

transportowych, w tym PKP PLK SA, organizowało

szkolenia dotyczące przygotowywania wniosków o do-

ﬁnansowanieorazwnioskówopłatność.

Ponadto

w przypadku problemów w realizacji inwestycji MTBiGM

organizuje spotkania mające rozstrzygnąć wątpliwo-

ści beneﬁcjenta.

4.

Jaka jest przyczyna tak nieznaczącego poziomu

skorzystania przez PKP ze środków w ramach regio-

nalnych programów operacyjnych na realizację linii

kolejowych?

Regionalne programy operacyjne (RPO) są od-

zwierciedleniem polityki rozwoju prowadzonej przez

poszczególne samorządy województw.

Za opracowa-

nie i realizację RPO odpowiedzialny jest zarząd wo-

jewództwa, który pełni funkcję instytucji zarządza-

jącej – określa priorytety i działania oraz ogłasza

nabory wniosków o doﬁnansowaniewramachusta-

lonych limitów środków.

PKP Polskie Linie Kolejowe

SA jako beneﬁcjentpomocyunijnejjedyniezgłasza

swoje propozycje kolejowych projektów infrastruktu-

ralnych do ujęcia w ramach RPO danego wojewódz-

twa.

Zarządy województw odpowiadające za poszcze-

gólne RPO wyznaczyły sztywne ramy dla inwestycji

związanych z modernizacją i rewitalizacją regional-

nej i lokalnej infrastruktury kolejowej.

W związku

z powyższym spółka jest zobligowana do ponoszenia

501

wszelkich kosztów, a także pełnego ryzyka związa-

nego z przygotowaniem dokumentacji studialnej i pro-

jektowej oraz z realizacją robót modernizacyjnych.

Obarczona jest również obowiązkiem zagwarantowa-

nia środków pochodzących z Funduszu Kolejowego

i środków własnych, stanowiących nie tylko równo-

wartość wkładu krajowego, lecz także koniecznych

do spreﬁnansowania całkowitych kosztów wszyst-

kich projektów, co w świetle bardzo ograniczonych

możliwości ﬁnansowych stanowi poważną barierę

dla realizacji projektów regionalnych.

W przypadku perspektywy 2007–2013 spółka

stąpiła w 2005 r. z propozycjami projektów realizo-

wanych w ramach RPO do wszystkich marszałków.

Całkowity koszt projektów współfinansowanych

w ramach RPO wynosi 1,6 mld PLN netto, w tym

1,1 mld PLN z funduszy europejskich, pozostała

kwota pochodzi z Funduszu Kolejowego oraz środ-

ków własnych.

PKP PL SA realizuje projekty infra-

strukturalne na terenie 11 województw, tj. na terenie

tych województw, gdzie była możliwość zgłoszenia

projektów kolejowych do odpowiednich naborów w obec-

nej perspektywie ﬁnansowej(np.

Gdynia–Koście-

rzyna, Jelenia Góra – Szklarska Poręba, Poznań –

Wolsztyn, Goleniów – Kołobrzeg).

Podjęła także dzia-

łania zmierzające do zagospodarowania oszczędności

powstałych w ramach dotychczas wdrożonych proce-

dur przetargowych.

Za zgodą instytucji zarządzającej

nastąpi rozszerzenie zakresu obecnie realizowanych

zadań, a także zostaną uruchomione dodatkowe

projekty m.in. w ramach RPO województwa lubu-

skiego, wielkopolskiego czy pomorskiego.

Ponadto

PKP PLK SA złożyła do zarządów poszczególnych

województw propozycje projektów do ujęcia w ra-

mach RPO w perspektywie 2014–2020.

Szacunko-

wa wartość tych projektów to ok. 5,360 mld PLN

netto, a długość linii proponowanych do zmoderni-

zowania to ok. 2900 km.

5.

Czy prawdą jest informacja, iż w odpowiedzial-

nym za bezpieczeństwo na kolei Urzędzie Transpor-

tu Kolejowego zamiast szefa tej instytucji obowiązki

pełni osoba bez odpowiedniego merytorycznego przy-

gotowania (bez doświadczenia w pracy na kolei),

a wcześniej szef tej instytucji odpowiedzialny za nad-

zór bezpieczeństwa na kolei odszedł w styczniu tego

roku ze stanowiska z powodu braku reakcji Minister-

stwa Infrastruktury na fatalny stan PKP?

porcie kolejowym prezes Urzędu Transportu Kolejo-

wego (UTK) jest powoływany i odwoływany przez

wego do spraw transportu.

Zgodnie z informacją

przedstawioną przez ministra transportu, budownic-

podczas konferencji prasowej w dniu 5 stycznia br.

powodem złożenia wniosku do premiera o odwołanie

pana Krzysztofa Jaroszyńskiego ze stanowiska pre-

zesa UTK było przekroczenie przez niego standardo-

wych, wewnętrznych procedur postępowania poprzez

podjęcie określonych działań z pominięciem drogi

służbowej i formalnej.

Jednocześnie pan minister

wskazał, iż działania te dotyczyły próby zwiększenia

przez prezesa Jaroszyńskiego budżetu UTK kosztem

środków na inwestycje kolejowe podczas posiedzenia

sejmowej Komisji Infrastruktury, bez porozumienia

Odnośnie do zarzutu dotyczącego braku kompe-

tencji przez pana Krzysztofa Dyla do kierowania pra-

cami UTK stwierdzić należy, że jest on bezzasadny.

Pan Krzysztof Dyl, wiceprezes UTK ds. regulacji

rynku kolejowego, jako pełniący obowiązki prezesa

UTK, spełnia jednocześnie wymagania określone

w art. 11 ust 4 ww. ustawy.

Zgodnie z informacjami dostępnymi na stronie

internetowej UTK pod adresem internetowym:

http://www.utk.gQv.pl/portal/pl/32/600/KRZYSZ-

TOF DYL.html pan Krzysztof Dyl z wykształcenia

kacji (specjalność systemy telekomunikacyjne), ab-

solwentem Akademii Techniczno-Rolniczej w Byd-

goszczy, którą ukończył w 2000 r.

Pracę zawodową

gramu „ePolska – strategia rozwoju społeczeństwa

tegii rozwoju kraju w dziedzinie technologii telein-

formatycznych.

Następnie został pracownikiem nowo

utworzonego niezależnego urzędu zajmującego się

demonopolizacją i regulacją rynku telekomunikacyj-

nego w Polsce.

W latach 2001–2002 pracował w Urzę-

nikacji i Poczty.

Pełnił obowiązki naczelnika Wydzia-

łu Współpracy Międzyoperatorskiej, a od 2005 r. na-

czelnika Wydziału Ofert Ramowych w Departamen-

cie Rynku Telekomunikacyjnego.

Do jego obowiąz-

ków należały m.in. sprawy związane z łączeniem sieci

wych TP SA, analizą kosztów TP SA oraz działalno-

ścią arbitrażową na rozprawach administracyjnych.

prezesa URTiP dotyczące zakresu ofert ramowych:

kiej, współkorzystania z infrastruktury.

Od 14 stycz-

nia 2006 r. pracował w Urzędzie Komunikacji Elek-

tronicznej.

Początkowo pełnił obowiązki zastępcy

stycznia 2011 r. był zastępcą prezesa UKE ds. tele-

komunikacyjnych i pocztowych.

W dniu 18 stycznia

2011 r. pan Krzysztof Dyl został powołany na stano-

wisko wiceprezesa Urzędu Transportu Kolejowego

6.

Czy prawdą jest informacja o tym, iż Niemcy

wycofały się jakiś czas temu z zakupów napędów

zwrotnic ﬁrmy Bombardier, które były przyczyną

licznych kolizji i wypadków na niemieckich magistra-

502

lach kolejowych, a PKP do tej pory inwestuje w zakup

napędów zwrotnic dokładnie tego typu?

Z informacji uzyskanych z UTK w toku dotych-

czasowej współpracy z Eisenbahn-Bundesamt (EBA)

– Krajową Władzą Bezpieczeństwa Kolejowego

w Niemczech w sprawie dopuszczenia do eksploatacji

napędu zwrotnicowego EBI Switch 700 w Niemczech,

produkowanego przez ﬁrmęBombardierwynika,że

sprawa napędu zwrotnicowego EBI Switch 700 pro-

dukowanego przez ﬁrmęBombardierzostałaporaz

pierwszy poruszona w trakcie posiedzenia Komisji

Infrastruktury w połowie marca 2012 r.

Przekazane

przy tej okazji pismo DB Netze, niemieckiego zarząd-

cy infrastruktury kolejowej, z dnia 22 czerwca 2010 r.

wskazuje na problemy z napędem ww. typu odnoto-

wane w trakcie prób odbiorczych i w związku z tym

nakazuje wstrzymanie dalszej zabudowy tego typu

napędów do czasu rozwiązania problemu.

Napęd zwrotnicowy EBI Switch 700 jest wyposa-

żony w dwa systemy zabezpieczające: system podsta-

wowy, odpowiedzialny za przestawienie iglicy oraz

blokowanie jej w zadanej pozycji, i system zapasowy,

który jest systemem awaryjnym na wypadek awarii

systemu podstawowego.

Wykryty i opisany w piśmie

DB Netze problem dotyczył systemu zapasowego, któ-

rego siła blokująca iglicę w zadanej pozycji była nie-

wystarczająca.

Oznacza to, że EBA nie zgłosiła za-

strzeżeń do systemu podstawowego, a jedynie do za-

pasowego.

O problemie poinformowany został producent (ﬁr-

ma Bombardier), zarządca infrastruktury (DB Netz),

oraz stowarzyszenie niemieckich ﬁrm transporto-

wych zrzeszające przedsiębiorstwa kolejowe oraz za-

rządców infrastruktury z Niemiec.

Ze względu na

fakt, iż napędy zwrotnicowe takie jak EBI Switch

700 nie są produktami zharmonizowanymi (nie są

składnikami interoperacyjności), w proces dopusz-

czenia do eksploatacji napędu w Niemczech nie była

zaangażowana żadna jednostka notyﬁkowana,pro-

ces ten był prowadzony wyłącznie z udziałem EBA i

producenta.

W celu rozwiązania problemu producent ﬁrma

Bombardier dokonał niezbędnych modyﬁkacjiwsys-

temie zapasowym.

Po zakończeniu związanych z tym

prac w czerwcu 2011 r.

EBA wydala dopuszczenie do

eksploatacji dla napędu zwrotnicowego EBI Switch

700 w wersji oznaczonej jako 0.3.

Z dotychczasowej

współpracy UTK z EBA nie wynika, jakoby to napę-

dy zwrotnicowe ﬁrmyBombardierbyłymasowowy-

cofywane z użytku w Niemczech i były przyczyną

lach kolejowych.

Informacje takiej rangi zostałyby

z pewnością przekazane do innych krajów Unii Eu-

ropejskiej poprzez system wymiany informacji w za-

kresie bezpieczeństwa (Safety Information System),

do którego UTK jako krajowa władza bezpieczeństwa

transportu kolejowego ma stały dostęp.

W zbiorze

dotychczasowych alertów bezpieczeństwa w ww. sys-

temie nie istnieje alert dotyczący jakiegokolwiek na-

pędu zwrotnicowego ﬁrmyBombardier.

Z informacji uzyskanych przez UTK od zarządcy

infrastruktury kolejowej PKP PLK SA oraz produ-

centa napędów Bombardier na sieci kolejowej w Pol-

sce zabudowanych i eksploatowanych jest około 3700

szt. napędów typu EEA-5 i jedynie 15 szt. napędów

typu EBI Switch 700, 3 szt. napędów typu EBI Switch

2000.

W dniu 23 grudnia 2008 r.

Urząd Transportu Ko-

lejowego wydał na wniosek ﬁrmyBombardierTrans-

portation (ZWUS) Polska bezterminowe świadectwo

dopuszczenia do eksploatacji na urządzenie EBI

Switch 700.

Zarządca infrastruktury pozytywnie od-

niósł się zarówno do rozwiązań zastosowanych w kon-

strukcji napędu, jak i do opracowanej towarzyszącej

dokumentacji, tj. dokumentacji techniczno-ruchowej

oraz instrukcji utrzymania.

Obecnie na sieci PKP

PLK eksploatowanych jest 15 szt. napędów EBI Switch

700.

Częstotliwość zabiegów utrzymaniowych wyko-

nywana jest zgodnie z zapisami dokumentacji tech-

niczno-ruchowej – l raz na 6 miesięcy, ponadto l raz

na 2 tygodnie przeprowadzana jest konserwacja elek-

trycznych napędów zwrotnicowych.

Z danych przekazanych UTK przez zarządcę in-

frastruktury – PKP PLK SA nie wynika, aby przed-

miotowy napęd ulegał poważnym awariom – odnoto-

wano natomiast 2 usterki.

Zaobserwowane defekty

to korozja śrub od strony drążków – problem ten roz-

wiązano poprzez wymianę śrub na oksydowane.

Na-

pędy współpracowały prawidłowo ze stacyjnymi sys-

temami sterowania typu E, SUP-1 i SUP-3.

7.

Czy na feralnym w dniu 3 marca br. odcinku linii

kolejowej Starzyny – Sprowa również były zamontowa-

ne zwrotnice z napędem typu Bombardier?

Z informacji uzyskanych z PKP Polskie Linie Ko-

lejowe SA wynika, że na odcinku Starzyny – Sprowa

linii kolejowej nr 64 znajduje się łącznie 9 sztuk na-

pędów zwrotnicowych typu EEA-5 produkcji ﬁrmy

Bombardier Transportation ZWUS.

8.

Czy musi się wydarzyć kolejna katastrofa, aby

rząd zdał sobie sprawę z faktu, iż stan bezpieczeń-

stwa transportu kolejowego, z którego korzysta ty-

siące ludzi w Polsce, musi stać się priorytetem dzia-

łań rządu?

Stan bezpieczeństwa transportu kolejowego po ka-

tastroﬁekolejowejwdniu3marca2012r.wSzczekoci-

nach wskazuje na konieczność podjęcia szerokich dzia-

łań proﬁlaktycznychzmierzającychdolikwidacjiróż-

nych potencjalnych zagrożeń.

Wymaga to zarówno

uczestników rynku kolejowego.

Dostrzega się koniecz-

ność poprawy bezpieczeństwa transportu kolejowego

nia używane są cztery narzędzia.

Są nimi:

europejskich poprzez opracowanie wymogów doty-

czących kryteriów uznawania jednostek szkolenio-

wych i egzaminatorów maszynistów zgodnie z dyrek-

503

w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom

tów odpowiedzialnych za utrzymanie pojazdów kole-

jowych (ECM) w zakresie wagonów towarowych

zgodnie z przepisami UE, harmonizację procedur do-

tyczących dopuszczania do eksploatacji podsystemów

i składników interoperacyjności z dyrektywą Parla-

mentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE w sprawie

interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie;

2) wsparcie działań utrzymaniowo-naprawczych

3) wsparcie działalności inwestycyjnych;

podróży oraz kompleksowo dostosowanego do po-

trzeb osób niepełnosprawnych, np. zakupu 20 skła-

Z poważaniem

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

ca 2012 r. (sygn.

SPS-023-3181/12) w sprawie zakazu

jmie informuję, co następuje.

szej kolejności podkreślić, że wymóg opracowania

regulaminu obiektu oraz regulaminu imprezy maso-

wej, w tym przypadku meczu piłki nożnej, nakładają

dokumenty są wymagane na potrzeby procedury uzy-

skiwania zgody na przeprowadzenie imprezy maso-

wej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza

runki uczestnictwa i zasady zachowania się osób pod-

czas konkretnej imprezy masowej w celu bezpieczne-

go jej przeprowadzenia.

nym tłumaczeniem odpowiednich postanowień regu-

504

prezy osobistych emblematów związanych z kultem

kich materiałów propagandowych o charakterze ra-

sistowskim, ksenofobicznym, religijnym czy politycz-

nym, które mogą być przyczyną powstania sporów

i incydentów zagrażających zdrowiu i życiu widzów.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

w sprawie gwarancji bezpieczeństwa

i jakości artykułów żywnościowych

będących przedmiotem obrotu handlowego

na rynku dotyczącej stosowania

(3187)

Szanowna Pani Marszałek!

Pismem z dnia 10 kwiet-

nia 2012 r., znak: ŻWbhż-ak-0070-05/12(1157), mi-

nister rolnictwa i rozwoju wsi przekazał pismo pana

Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu z dnia

jące interpelację pana Łukasza Borowiaka, posła na

czącej stosowania soli przemysłowej przez producen-

tów żywności.

Poniżej uprzejmie przekazuję informa-

cję dotyczącą działań podjętych przez organy Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej, w tym głównego in-

spektora sanitarnego.

Niezwłocznie po otrzymaniu informacji o zasto-

sowaniu w produkcji środków spożywczych soli tech-

nicznej jako soli spożywczej przez dwie ﬁrmyzwoje-

wództwa kujawsko-pomorskiego i jedną ﬁrmęzwo-

jewództwa wielkopolskiego główny inspektor sani-

tarny:

— wydał polecenie państwowym wojewódzkim

inspektorom sanitarnym w Poznaniu i Bydgoszczy

dejrzanych zakładów do wszystkich państwowych wo-

jewódzkich inspektorów sanitarnych oraz do wiadomo-

ści Głównego Inspektoratu Sanitarnego bezzwłocznie

— zwrócił się do wszystkich państwowych woje -

wódzkich inspektorów sanitarnych o przeprowadze-

nie kontroli w zakładach produkcji żywności, za-

mieszczonych na listach dystrybucyjnych przekaza-

nych przez państwowych wojewódzkich inspektorów

sanitarnych w Poznaniu i Bydgoszczy (po ich otrzy-

maniu od organów ścigania), które to zakłady otrzy-

mały zafałszowaną sól i istnieje prawdopodobieństwo

zastosowania jej w procesie technologicznym;

— zwrócił się do kierownika Zakładu Badania

stytucie Zdrowia Publicznego – Państwowym Zakła-

dzie Higieny o opinię merytoryczną dotyczącą szaco-

wania ryzyka dla zdrowia konsumentów dotyczącą

zanieczyszczeń znajdujących się w soli technicznej

oraz o zajęcie stanowiska odnośnie do monitoringu

zjawiska poprzez m.in. badania odróżniające sól

techniczną od soli spożywczej, które powinny być

przeprowadzone przez laboratoria wojewódzkich sta-

cji sanitarno-epidemiologicznych.

Ponadto wniosko-

wał o określenie liczby próbek soli spożywczej oraz

soli peklującej w opakowaniach jednostkowych, któ-

re powinny być pobrane do badań laboratoryjnych

w poszczególnych województwach;

— wystąpił do głównego lekarza weterynarii

o informację, czy organy Inspekcji Weterynaryjnej

nek peklujących, które mogą być zafałszowane solą

techniczną, wytwarzanych w zakładach nadzorowa-

nych przez Inspekcję Weterynaryjną lub zakupionych

przez te zakłady lub czy takie badania są planowane

oraz w jakim zakresie;

— wydał polecenie, uzupełniająco do wcześniej -

szych zaleceń, państwowym wojewódzkim inspekto-

rom sanitarnym podjęcia następujących działań w try-

bie nadzoru: sprawdzenie w obrocie, w szczególności

hurtowym, obecności soli spożywczej lub peklującej

stępowaniem prokuratorskim, zastosowanie nakazu

zabezpieczenia i wstrzymania obrotu tymi produk-

tami do czasu uzyskania wyników badań, stosując

— wystąpił do prezesa Urzędu Ochrony Konku -

rencji i Konsumentów, jako organu nadzorującego

kazanie informacji na temat podjętych działań, bo-

wiem zaistniał proceder dotyczący fałszowania żyw-

ności;

— wysłał stosowną informację, odpowiadając na

konkretne zapytanie Centralnego Punktu Kontak-

towego Systemu Wczesnego Ostrzegania o Niebez-

jaśnienie zostało przyjęte przez Centralny Punkt

505

Kontaktowy RASFF.

Na bieżąco są przekazywane

— główny inspektor sanitarny otrzymał opraco -

wane przez Państwowy Instytut Weterynaryjny oraz

Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwo-

wy Zakład Higieny, a także krajowego konsultanta

hab. Andrzeja Pisula z Zakładu Technologii Mięsa

SGGW wstępne oceny ryzyka i opinie, które w pod-

sumowaniu są zbieżne i stwierdzają, że obecność siar-

czanu sodu oraz żelazocyjanku potasu w soli wypa-

dowej nie stanowią zagrożenia dla zdrowia konsu-

mentów.

Również w przeprowadzonej przez niezależ-

ne jednostki naukowe oraz ekspertów naukowych,

na podstawie wnikliwej analizy pełnej dokumentacji,

głych ekspertów wyznaczonych przez Prokuraturę

Okręgową w Poznaniu prowadzącą śledztwo w tej

sprawie, ostatecznej ocenie ryzyka potwierdzony zo-

stał brak bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia lu-

dzi związany z ewentualnym spożyciem środków

padowej.

W dniu 21 marca 2012 r. władze holenderskie po-

informowały, że piekarnia w Holandii, która otrzy-

mała z Polski zafałszowaną sól, zużyła do produkcji

pieczywa 200 kg soli – produkty gotowe zostały spo-

żyte.

Pozostałe 300 kg zabezpieczono i pobrano urzę-

dowo próbki.

W dniu 10 kwietnia 2012 r. władze ho-

lenderskie przedstawiły wyniki badań próbek zafał-

szowanej soli oraz próbek soli holenderskiej stosowa-

nej w piekarnictwie.

Wyniki nie wykazały istotnych

różnic w składzie ww. polskiej i holenderskiej soli.

W związku z faktem, że naruszone przepisy praw-

ne dotyczą jakości handlowej artykułów rolno-spo-

żywczych, a nadzór nad jakością handlową artyku-

łów rolno-spożywczych w produkcji sprawuje Inspek-

cja Jakości Handlowej Artykułów Rolno–Spożyw-

czych, główny inspektor sanitarny przekazał ww.

sprawę głównemu inspektorowi jakości handlowej

artykułów rolno-spożywczych według kompetencji do

dalszego prowadzenia.

Do dnia 16 kwietnia 2012 r. organy Państwowej

Inspekcji Sanitarnej przeprowadziły 19 544 kontroli

soli spożywczej.

Zabezpieczono 470 863,66 kg soli (pe-

255 438,06 kg produktów spożywczych (m.in. cebula

112 072,11 kg soli oraz 3976,31 kg produktów spo-

żywczych.

Ilość zabezpieczonej soli i produktów zmniej-

brano 699 próbek.

Organy Państwowej Inspekcji Sani-

tarnej na podstawie przeprowadzonego postępowania

wyjaśniającego dopuściły ponownie do obrotu handlo-

wego 101 724,81 kg soli i produktów spożywczych.

wskazują na zafałszowanie tego produktu.

W odniesieniu do poruszonych przez pana posła

kwestii dotyczących urzędowej kontroli żywności

uprzejmie informuję, że za bezpieczną uznaje się żyw-

ność, która spełnia wymagania określone w przepi-

sach prawnych.

Nadzór nad przestrzeganiem przepi-

sów dotyczących bezpieczeństwa żywności – w odnie-

sieniu do produktów pochodzenia niezwierzęcego –

sprawuje minister zdrowia, a w odniesieniu do pro-

duktów pochodzenia zwierzęcego sprawuje minister

Podmioty produkcji lub obrotu żywnością są obo-

wiązane do spełniania wymagań ustanowionych

ność, w tym dotyczących przestrzegania wymagań

higieniczno-sanitarnych.

i wymagania prawa żywnościowego, powołujących

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz

ustanawiających procedury w zakresie bezpieczeń-

Przedsiębiorcy, jako odpowiedzialni za bezpie-

czeństwo produktu, zobowiązani są do wprowadze-

nia systemu wewnętrznej kontroli, której celem jest

zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

Jednym z narzędzi umożliwiających zapewnienie,

że ww. wymagania są spełnione jest stosowana przez

przedsiębiorcę procedura oparta na zasadach syste-

mu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontro-

li (HACCP).

System ten ukierunkowany jest na li-

kwidację przyczyn zagrożeń dla jej bezpieczeństwa

poprzez monitorowanie na każdym etapie produkcji

lub obrotu punktów krytycznych, wyznaczonych ze

względu na możliwe na danym etapie wystąpienie

zagrożenia zanieczyszczenia żywności.

Producent, który jest obowiązany zapewnić, że

wyprodukowane przez niego i wprowadzane do obro-

tu środki spożywcze są bezpieczne, kontroluje do-

stawców surowców, ustala zakres i częstotliwość ba-

dań surowców oraz zakres i częstotliwość badań wy-

robów gotowych.

Producent, jako odpowiedzialny za

produkt, musi mieć pewność, że zarówno surowce,

które otrzymuje, jak i gotowe produkty spełniają wy-

magania zdrowotne zawarte w przepisach prawnych

oraz w opracowanych dokumentach zakładowych,

powinien więc monitorować ich jakość na podstawie

opracowanych dla danego zakładu procedur.

(np. zakład konfekcjonowania), powinien kierować

506

stwie żywności i żywienia oraz rozporządzeniu (WE)

nr 178/2002, przeprowadzić ocenę ryzyka i ustalić

wewnętrzne limity zawartości zanieczyszczeń po-

zwalające na utrzymanie pełnego bezpieczeństwa.

skich norm, to w dalszym ciągu można stosować je

rzyć normy zakładowe.

wyrywkowy zgodnie z opracowanym przez głównego

inspektora sanitarnego dla Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej dokumencie pn. MANCP.

W ramach rapor-

towania z realizacji MANCP znajdują się m.in. infor-

macje dotyczące przeprowadzanych w danym roku

kontroli urzędowych.

Raport ten jest wysyłany co-

rocznie do Komisji Europejskiej.

Jeżeli w trakcie kon-

mach urzędowej kontroli i monitoringu dla Państwo-

wej Inspekcji Sanitarnej”.

Obejmuje on urzędową

aktami prawnymi.

pejskiej oraz próbki produktów z krajów trzecich

nicy.

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ra-

— w 2010 r. ok. 75 700 próbek,

— w 2011 r. ok. 76 000 próbek,

— w 2012 r. zaplanowano do zbadania 78 112 pró -

bek.

Próbki badane są w następujących kierunkach:

pozostałości pestycydów, metali szkodliwych dla zdro-

wia (ołów, kadm, arsen, rtęć, cyna, glin), azotanów,

3-MCPD (3-monochloropropano-1,2-diol), zanieczysz-

czeń mikrobiologicznych, mikotoksyn, histaminy, me-

tanolu i cyjanowodoru, dozwolonych substancji do-

datkowych, parametrów czystości substancji dodat-

kowych i rozpuszczalników ekstrakcyjnych, GMO,

skażeń promieniotwórczych, środków spożywczych

poddanych działaniu promieniowania jonizującego,

jodu w soli kuchennej, żywności wzbogaconej, mate-

nością, WWA (wielopierścieniowe węglowodory aro-

matyczne), furanu, izomerów trans kwasów tłuszczo-

wych, akryloamidu, glutenu, innych parametrów

(ocena organoleptyczna, zanieczyszczenia biologiczne

i ﬁzyczne,znakowanie).

Do badań pobierane są próbki z następujących grup

środków spożywczych:

— mięso, podroby i produkty mięsne,

— drób, podroby i produkty drobiarskie, jaja i pro -

dukty jajeczne,

— ryby, owoce morza i ich przetwory,

— mleko i przetwory mleczne,

— ziarno zbóż i przetwory zbożowo-mączne,

— wyroby cukiernicze i ciastkarskie,

— cukier i inne,

— miód i produkty pszczelarskie,

— orzechy, w tym arachidy,

— warzywa (w tym strączkowe), przetwory i pro -

dukty warzywne,

— owoce, przetwory i produkty owocowe,

— grzyby, przetwory i produkty grzybowe,

— drożdże,

— napoje alkoholowe,

— ocet,

— wody mineralne i napoje bezalkoholowe,

— tłuszcze roślinne,

— ziarna roślin oleistych,

— koncentraty spożywcze,

— majonezy, musztardy, sosy,

— zioła, przyprawy,

— kawa, herbata, kakao, herbatki owocowe i zio -

łowe,

— wyroby garmażeryjne i kulinarne,

— środki spożywcze specjalnego przeznaczenia

żywieniowego, w tym nowa żywność,

— suplementy diety,

— substancje dodatkowe i rozpuszczalniki eks -

trakcyjne,

— materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu

— sól spożywcza i jej zamienniki.

kreślić, że badane w kraju i za granicą próbki żyw-

ności w zdecydowanej większości nie wskazują na

krycia zagrożenia organy urzędowej kontroli żywno-

ści natychmiast podejmują właściwe działania w celu

wycofania niebezpiecznej żywności z obrotu i prze-

prowadzają postępowania wyjaśniające w celu wyeli-

minowania źródła powstałego zagrożenia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

507

Odpowiedź

w sprawie planowanych zmian

w ratownictwie medycznym, które mogą

systemu w regionie północnego Mazowsza

(3222)

12, w sprawie planowanych zmian w ratownictwie

znak: MZ-OKR-RM-075-3934-679/DS/12 – uprzej-

mie informuję, co następuje.

miotowy plan jest podstawą do zawierania przez dy-

rektorów oddziałów wojewódzkich Narodowego Fun-

duszu Zdrowia umów na wykonywanie medycznych

czynności ratunkowych.

Określenie kryteriów wybo-

ru świadczeniodawcy – dysponenta zespołów ratow-

nictwa medycznego zabezpieczającego dany rejon

rodowego Funduszu Zdrowa.

tunkowej zarówno w przypadku pojedynczych zda-

oraz z Ministerstwem Administracji i Cyfryzacji nad

wdrożeniem nowoczesnego systemu powiadamiania

Odpowiadając na pytania pana posła, na podsta-

wie informacji uzyskanych od wojewody mazowiec-

kiego informuję, co następuje:

Ad 1.

Reorganizacja systemu ratownictwa me-

dycznego w województwie mazowieckim przewiduje

powstanie z dniem 1 lipca 2012 r. 6 rejonów opera-

cyjnych (Płock, Warszawa, Siedlce, Radom, Ostrołę-

ka i Grodzisk Mazowiecki) oraz 6 dyspozytorni me-

dycznych (centrów dyspozytorskich).

Większe rejony

operacyjne, z możliwością monitorowania zespołów

dycznych poprzez system pozycjonowania satelitar-

nego GPS, program wspomagania dowodzenia, umoż-

liwiają natychmiastową reakcję na zdarzenie najbliż-

szego zespołu ratownictwa medycznego.

Zwiększą

ponadto bezpieczeństwo mieszkańców, skrócą czas

dojazdu, wyeliminują wykorzystywanie zespołów ra-

townictwa medycznego niezgodnie z przeznaczeniem

(transporty międzyszpitalne, zadania nocnej i świą-

tecznej opieki zdrowotnej).

Od momentu zawarcia

umów z dysponentami zgodnie z obecnie obowiązu-

jącym planem przewidującym funkcjonowanie łącz-

nie 29 rejonów operacyjnych, tj. od 1 lipca 2011 r.,

wszystkie rejony operacyjne są szczegółowo monito-

rowane.

Wnioski są takie, że jedynie rejony operacyj-

ne obejmujące swoim zasięgiem po jednym powiecie

w dalszym ciągu wykorzystują zespoły ratownictwa

medycznego niezgodnie z przeznaczeniem.

W dużych

rejonach skupiających wiele powiatów, gdzie dyspo-

nentem zespołów ratownictwa medycznego jest pod-

miot niebędący jednocześnie szpitalem, ten problem

zupełnie nie występuje.

W większych rejonach ope-

racyjnych odnotowuje się znacznie sprawniejsze dys-

ponowanie zespołami ratownictwa medycznego, alo-

kowanie zespołów w trakcie dyżuru w miarę potrzeb,

zabezpieczanie wzajemne na tzw. zakładkę w zależ-

ności od występujących zdarzeń.

Wszystkie nowe,

Siedlce, Grodzisk Mazowiecki, Radom) udowodniły

prawidłowości w procedurach postępowania w II pół-

roczu 2011 r., opóźnionego czasu reakcji, błędów dys-

pozytorów medycznych, nieprawidłowego systemu

dysponowania, dotyczyły rejonów operacyjnych obej-

mujących zasięgiem tylko jeden powiat.

508

Stosownie do obowiązujących przepisów każdy

zarejestrowany podmiot leczniczy posiadający w re-

jestrze podmiotów leczniczych świadczenia zdrowot-

ne w zakresie ratownictwa medycznego może złożyć

ofertę na te świadczenia z jednoczesnym pozyska-

niem podwykonawców, jak również samodzielnie,

jeżeli przedstawi zasoby i miejsca wyczekiwania zgod-

nie z planem działania systemu.

Należy jednocześnie

zwrócić uwagę, iż nowelizacja „Planu działania sys-

temu Państwowe Ratownictwo Medyczne w wojewódz-

twie mazowieckim” nie uwzględnia zmian w zakresie

miejsc stacjonowania zespołów ratownictwa medycz-

nego, za wyjątkiem uruchamiania nowych miejsc,

wały i funkcjonują w tych miejscach nadal – zmiana

operacyjnych.

Z informacji przekazanych przez wojewodę wyni-

ka, iż stosownie do zapisów ustawy z dnia 8 września

zasięgnął on opinii Samorządu Województwa Mazo-

wieckiego, jak również pozostałych jednostek samo-

rządu terytorialnego właściwych w zakresie noweli-

zacji planu.

Zarząd Województwa Mazowieckiego

pismem z dnia 22 lutego 2012 r. wyraził pozytywną

opinię w stosunku do przedmiotowego planu.

Ad 2.

W niektórych dotychczas funkcjonujących

rejonach operacyjnych (między innymi w Ciechano-

wie i Płońsku) dopuszcza się pozostawienie dyspozy-

torni medycznych do czasu zapewnienia pełnego bez-

pieczeństwa łączności zespołów ratownictwa medycz-

nego z centrum dyspozytorskim oraz bezpiecznego

przełączenia numerów alarmowych.

System łączno-

ści radiotelefonicznej, sprzęt telekomunikacyjny

nadal pozostanie w miejscach wyczekiwania do kon-

taktu z zespołami ratownictwa medycznego oraz

przekazywania zgłoszeń.

Ad 3.

W poszczególnych dyspozytorniach medycz-

nych zatrudnionych jest 5–6 osób.

Dysponenci zespo-

łów ratownictwa medycznego deklarują, iż nie zamie-

rzają zwalniać pracujących tam osób.

Dwie osoby

skorzystają ze świadczenia emerytalnego, pozostałe

powinny znaleźć zatrudnienie w innych komórkach

organizacyjnych.

Ad 4.

Centrum dyspozytorskie w Komendzie Miej-

skiej Państwowej Straży Pożarnej w Płocku będzie

obsługiwać powiaty: płocki, gostyniński, sierpecki,

płoński, ciechanowski, mławski, żuromiński i miasto

Płock.

Na chwilę obecną nie jest jeszcze możliwe

szczegółowe określenie, o ile docelowo poprawi się

czas dojazdu po przeprowadzeniu tej koncentracji.

Aktualnie wszystkie rejony operacyjne są szczegóło-

wo monitorowane.

Czas dojazdu w dużych rejonach

uległ skróceniu, choćby poprzez racjonalne dyspono-

wanie zespołami ratownictwa medycznego.

Centrum

dyspozytorskie w Płocku zostało zmodernizowane

i aktualnie posiada system pozycjonowania satelitar-

nego zespołów ratownictwa medycznego na obszarze

miasta Płocka oraz powiatów: płockiego, gostyniń-

skiego i sierpeckiego.

Powyższy system będzie funk-

cjonował także w pozostałych powiatach obejmują-

cych nowy rejon operacyjny.

Ad 5.

Mazowiecki Oddział Wojewódzki NFZ w dniu

4 kwietnia 2012 r. ogłosił postępowania w trybie kon-

kursu ofert w celu zabezpieczenia świadczeń udzie-

lanych przez zespoły ratownictwa medycznego od

wie planu działania systemu dla województwa mazo-

wieckiego.

Ogłoszenie konkursu ofert zawiera infor-

macje na temat podmiotów uprawnionych do składa-

nia ofert, jak też wymagań określonych w obowiązu-

jących przepisach.

Wskazuje również kryteria oceny

ofert zdeﬁniowanewzarządzeniunr54/2011/DSOZ

zm.).

Załącznik nr 1 do zarządzenia nr 54/2011/DSOZ

prezesa NFZ w tabelach nr 1.4.1, nr 1.4.2, nr 1.4.3

i nr 1.4.4 określa kryteria dla ratownictwa medycz-

nego.

Są to: jakość, ciągłość i cena.

I tak np. zgodnie

z tabelą nr 1.4.1 – specjalistyczne zespoły ratownic-

twa medycznego – w kryteriach znajdują się nastę-

pujące parametry:

— parametr określający łączny czas pracy lekarzy

o kwaliﬁkacjachokreślonychwart.3pkt3iart.57

ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(liczba punktów jednostkowych od 0 do 20),

o kwaliﬁkacjachokreślonychwart.3pkt3ustawy

o Państwowym Ratownictwie Medycznym (liczba

— parametr dotyczący kwaliﬁkacjipersonelule -

karskiego – niekorzystanie z art. 63 ustawy o Pań-

do personelu lekarskiego wykazanego w ofercie (licz-

ba punktów jednostkowych – 2),

— parametr dotyczący kwaliﬁkacjipersonelupie -

do personelu pielęgniarskiego wykazanego w ofercie

(liczba punktów jednostkowych – 2),

— parametr dotyczący posiadania systemu wspo -

magania dowodzenia obejmującego wszystkie zespo-

ły ratownictwa medycznego (liczba punktów jednost-

kowych – 2),

— parametr dotyczący posiadania certyﬁkatuISO

w zakresie usług medycznych ratownictwa medyczne-

go realizowanych przez jednostkę ważnego w dniu

złożenia oferty (liczba punktów jednostkowych – 2),

zespołów ratownictwa medycznego w działający sys-

tem transmisji zapisu EKG (12 odprowadzeń), w ra-

mach współpracy odpowiednio do oddziałów wyko-

nujących przezskórne interwencje wieńcowe (PCI)

i leczenie trombolityczne i/lub SOR (liczba punktów

jednostkowych – 5),

— parametr dotyczący ceny (liczba punktów jed -

nostkowych – 5).

509

Z uwagi na powyższe, kryterium ceny jest tylko

jednym z elementów, wycenionym do 5 punktów jed-

nostkowych na 48 możliwych punktów, jakie może

uzyskać oferent za złożoną ofertę w przedmiotowym

zakresie świadczeń.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż zgodnie

kurencji, przy czym sposób prowadzenia postępowań

w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami

w szczególności regulują zapisy zawarte w art. od 132

do 161b ww. ustawy.

Ad 6.

W kryteriach oceny ofert znajomość regionu

przez lekarzy systemu i ratowników medycznych nie

jest ujęta.

Nie jest to kryterium przygotowania do

wykonywania medycznych czynności ratunkowych

przez lekarzy systemu i ratowników medycznych.

Ad 7 i 8.

Procedura konkursowa wskazana w usta-

czeń w połączeniu z kryterium cenowym.

Takie po-

stępowanie jest zgodne z interesem świadczeniobior-

ców i płatnika (w przypadku PRM płatnikiem jest

budżet państwa).

Jednocześnie należy zwrócić uwagę,

iż każdy dysponent przystępujący do procedury kon-

kursowej musi zawsze liczyć się z możliwością złożenia

oferty konkurencyjnej przez inny podmiot i co się

z tym wiąże – z utratą kontraktu z Narodowym Fun-

duszem Zdrowia.

Ryzyko takie dotyczy wszystkich

świadczeniodawców przystępujących do konkursu

ofert w poszczególnych rodzajach świadczeń.

Niezależnie od powyższego informuję, że minister

w prowadzone przez Narodowy Fundusz Zdrowia po-

stępowania w sprawie zawarcia umów ze świadcze-

niodawcami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo Pani Marszałek z 28 marca 2012 r. (znak: SPS-

-023-3290/12) dotyczące interpelacji posła Tomasza

cha w powiecie Strzelce Opolskie oraz zagrożenia

zbiornika wodnego GZWP 333 oraz w ślad za moim

pismem z 12 kwietnia 2012 r. (znak: DIiO/4130/08-

-05/137/2012/jp) przekazuję poniższe informacje.

2011 r.

Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska

w Opolu został powiadomiony o zanieczyszczeniu

rzeki Sucha w miejscowości Grabów i masowym śnię-

ciu ryb w rzece.

Zanieczyszczenie wody w rzece,

a w szczególności brunatny kolor i żywiczny zapach,

wskazywało, że pochodzi ono z zakładu przerabiają-

cego drewno.

W okresie od 27 listopada do 5 grudnia 2011 r.

WIOŚ w Opolu dokonał poboru próbek wody z rzeki

Sucha w miejscowości Grabów, rzeki Jemielnica w miej-

scowości Chrząstowice, z rowu melioracyjnego A61

będącego odbiornikiem wód kopalnianych Kopalni

Wapienia Strzelce Opolskie w Strzelcach Opolskich

oraz wód opadowych i roztopowych z terenu DSO

sp. z o.o. w Strzelcach Opolskich.

Wyniki badania

pobranych próbek porównano z rozporządzeniem mi-

sposobu klasyﬁkacjistanujednolitychczęściwódpo-

wierzchniowych oraz środowiskowych norm jakości

Wyniki badań wykonanych przez WIOŚ w Opolu,

które są znane panu posłowi, nie pozwalają w sposób

pewny na ustalenie sprawcy zanieczyszczenia.

WIOŚ w Opolu przeprowadził kontrole w zakresie

ochrony środowiska w następujących podmiotach go-

spodarczych:

1.

W dniach 28 listopada do 21 grudnia 2011 r.

kontrolę w DSO sp. z o.o. w Strzelcach Opolskich,

która prowadzi działalność w zakresie produkcji i uszla-

chetniania wyrobów drewnopodobnych (paneli ścien-

nych i podłogowych).

Stan formalnoprawny w zakre-

sie korzystania ze środowiska został omówiony w od-

powiedzi na pytanie nr 3.

Linia obróbki paneli pod-

łogowych i linia lakierowania eksploatowane są od

2010 r., natomiast pozostałe linie w zakładzie od kwiet-

nia 2011 r.

Ustalono, że ścieki technologiczne powsta-

jące po wykorzystaniu pary wodnej do transportowa-

nia zrębków oraz ścieki z podczyszczalni ścieków zlo-

kalizowanej w lakierni nie są odprowadzane do śro-

510

dowiska – technologia produkcji nie przewiduje od-

prowadzania ścieków technologicznych do środowi-

ska, tylko wykorzystanie ich do produkcji pary tech-

nologicznej.

Kontrola wykazała następujące nieprawidłowości:

1.

Odpad o kodzie 03 01 05: trociny, wióry, ścinki,

drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione

w 03 01 04 (w tym pyły ze szlifowania i odpylania,

odsort z sit) magazynowany był niezgodnie z posia-

danym pozwoleniem, tj. luzem na placu składowym

na terenie utwardzonym i nieutwardzonym, zamiast

w kontenerze na placu składowym oraz w wiacie ma-

gazynowej.

2.

W czasie opadów deszczu nieduże ilości odpadu

o kodzie 03 01 05 (trociny i kawałki pociętego drew-

na) przedostają się wylotem wód opadowych do rowu

A61 (co potwierdziły oględziny przeprowadzone

w dniu 5 grudnia 2012 r.).

Kontrola nie wykazała jednoznacznie winy zakła-

du w zanieczyszczeniu rzeki Suchej, jednak ze wzglę-

du na fakt odprowadzania wód opadowych i roztopo-

wych z terenu zakładu do rowu A61 i dalej do rzeki

Sucha oraz stwierdzonych w trakcie kontroli niepra-

widłowości nie można wykluczyć takiej możliwości.

1.

W dniach 7 grudnia 2011 r. w zakładzie Handel

Tarcicą Drzewną Usługi Tartaczne Alojzy Mika w Gro-

dzisku, który prowadzi działalność od 2008 r. pole-

gającą na handlu tarcicą drzewną oraz na impregna-

cji drewna.

Działalność nie wymaga pozwoleń w za-

kresie korzystania ze środowiska.

Kontrola wyklu-

czyła możliwość zanieczyszczenia przez zakład wód

rzeki Suchej w powyższym okresie.

2.

W dniach 9 i 17 stycznia 2012 r. przeprowadzo-

no-Handlowym BAMAR-POL D. Błacha Spółka Jaw-

na, ul. Graniczna 2, 45-587 Opole – zakładzie zloka-

lizowanym przy ul. 31 Maja 50 w Strzelcach Opol-

skich.

Zakład sąsiaduje ze spółką DSO i odprowadza

wody opadowe i roztopowe do kanalizacji deszczowej

stanowiącej własność KRONOTEXU w Mielcu użyt-

kowanej przez DSO Sp. z o.o. w Strzelcach Opolskich.

Na terenie zakładu znajdują się jedynie magazyny,

w których przechowywane są produkty (żaluzje oraz

plastikowy osprzęt) przed ich dalszą sprzedażą.

Dzia-

łalność prowadzona jest od 2008 r. i nie wymaga po-

zwoleń w zakresie korzystania ze środowiska.

Kon-

trola nie wykazała winy zakładu w zanieczyszczeniu

rzeki Sucha.

Opolski WIOŚ w związku z brakiem możliwości

ustalenia winnego w dniu 19 stycznia 2012 r. zawia-

domił Prokuraturę Rejonową w Strzelcach Opolskich

o możliwości popełnienia przestępstwa w sprawie za-

nieczyszczenia wód rzeki Sucha, które spowodowało

masowe śnięcie ryb w tej rzece w dniach 27–28 listo-

pada 2011 r. oraz w dniu 5 grudnia 2011 r.

Prokura-

tor Rejonowy w Strzelcach Opolskich postanowie-

niem z dnia 16 marca 2012 r. wszczął śledztwo pod

sygnaturą 1Ds77/12/Sp(c) w przedmiotowej sprawie,

tj. o czyn z art. 182 § 1 Kk.

Ponadto opolski WIOŚ podjął działania pokon-

trolne wobec DSO sp. z o.o.:

1.

Nałożył mandat karny za naruszenie warun-

ków pozwolenia starosty strzeleckiego w zakresie

magazynowania odpadów.

2.

Zarządzeniem pokontrolnym z dnia 10 stycznia

2012 r. zobowiązał DSO sp. z o.o. do usunięcia stwier-

dzonych naruszeń.

DSO sp. z o.o. pismem z dnia

30 stycznia 2012 r. poinformowała WIOŚ o zrealizo-

waniu zarządzenia.

3.

W dniu 30 marca 2012 r. skierował wniosek do

dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej

o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji starosty strzeleckiego z dnia

18 kwietnia 2011 r. (znak: ROŚ.6341.15.2011.HP)

udzielającej sp. z o.o. Kronotex, ul. Wojska Polskiego

3 w Mielcu pozwolenia wodnoprawnego na odprowa-

dzanie wód opadowych i roztopowych do rowu melio-

racyjnego A61 w Rozmierce pochodzących z terenu

zakładu DSO sp. z o.o. przy ul. 1 Maja 52 w Strzel-

cach Opolskich z powodu braku uwzględnienia w po-

stępowaniu w sprawie wydania pozwolenia jako

stron: Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń

Wodnych w Opolu (zarządcy rzeki Sucha będącej od-

biornikiem ścieków z rowu melioracyjnego A61 w Roz-

mierce) oraz Górażdże Cement SA w Choruli (właści-

ciela rurociągu Ø1000 wraz z wylotem do rowu A61).

Poniżej przedstawiam odpowiedź na pytania za-

warte w interpelacji.

Ad 1.

Jakie organy i na jakiej podstawie prawnej

są obowiązane do zbadania przyczyn, ustalenia skut-

ków i podjęcia środków reakcji wobec zanieczyszcze-

nia rzeki Sucha i zagrożenia zbiornika wodnego

GZWP 333?

Organami właściwymi do podjęcia działań w po-

wyższej sprawie są odpowiednio do swoich kompe-

tencji:

a) Marszałek województwa, starosta oraz wójt,

burmistrz lub prezydent miasta, którzy sprawują kon-

trolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochro-

nie środowiska w zakresie objętym właściwością tych

organów – art. 379 ustawy z dnia 17 kwietnia 2001r.

Organem właściwym dla przeprowadzenia postę-

powania z art. 362 ustawy Prawo ochrony środowi-

ska jest:

b) marszałek województwa opolskiego dla zakładu

Kopalni Wapienia Strzelce Opolskie w Strzelcach

Opolskich;

c) starosta strzelecki dla zakładu DSO sp. z o.o.

w Strzelcach Opolskich;

d) Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wro-

e) opolski wojewódzki inspektor ochrony środowi-

511

Zgodnie z wojewódzkim programem monitoringu

środowiska na lata 2010–2012 WIOŚ w Opolu nie jest

zobowiązany do prowadzenia monitoringu Głównego

Zbiornika Wód Podziemnych nr 333 w rejonie Strze-

lec Opolskich.

Badania w tym zakresie prowadzi

Państwowy Instytut Geologiczny na zlecenie GIOŚ

na podstawie art. 155a ust. 5 ww. ustawy Prawo wod-

ne.

Wyniki badań przeprowadzonych w ostatnich

pięciu latach wykazały nieznaczną poprawę stanu

wód podziemnych pobieranych ze studni zlokalizo-

wanych na terenie powiatu strzeleckiego (z IV na III

klasę).

są uprawnione do podjęcia działań kontrolnych wo-

bec DSO sp. z o.o. w Strzelcach Opolskich celem we-

ryﬁkacji ewentualnej odpowiedzialności tego pod-

miotu za zanieczyszczenie rzeki Sucha oraz weryﬁ-

kacji ewentualnego zagrożenia przez działalność

nego GZWP 333?

W szczególności czy podstawę dzia-

łania odpowiednich organów w obu kwestiach może

stanowić art. 362 i 379 ustawy Prawo ochrony śro-

dowiska?

Organami właściwymi do podjęcia działań kon-

trolnych w powyższej sprawie są odpowiednio do swo-

ich kompetencji:

a) Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska

b) Marszałek województwa, starosta oraz wójt,

W przedmiotowej sprawie organem właściwym do

podjęcia działań jest starosta:

a) Zgodnie z art. 237 ustawy.

Prawo ochrony śro-

dowiska w razie stwierdzenia okoliczności wskazują-

cych na możliwość negatywnego oddziaływania in-

stalacji na środowisko organ ochrony środowiska

lację podmiot korzystający ze środowiska do sporzą-

dzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

b) Zgodnie z art. 362 ust. 1 ww. ustawy Prawo

gan ochrony środowiska może w drodze decyzji nało-

żyć obowiązek ograniczenia oddziaływania na środo-

wisko i jego zagrożenia lub przywrócenia środowiska

do stanu właściwego.

Na podstawie art. 378 ust. 1 ww.

ustawy organem ochrony środowiska właściwym

Prokurator rejonowy w Strzelcach Opolskich po-

two pod sygnaturą 1Ds77/12/Sp(c) w przedmiotowej

W świetle powyższego starosta strzelecki w swo-

ich działaniach powinien uwzględnić wyniki postę-

powania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową

w Strzelcach Opolskich.

3.

Czy działalność zakładu DSO sp. z o.o. w Strzel-

cach Opolskich spełnia wszelkie wymogi prawne stawia-

ne przez prawo ochrony środowiska i prawo wodne?

Z ustaleń kontrolnych opolskiego wojewódzkie-

go inspektora ochrony środowiska wynika, że DSO

prawem uzgodnienia i decyzje w zakresie lokalizacji,

budowy i użytkowania zakładu.

Stan formalnoprawny w zakresie korzystania

z ochrony środowiska określają następujące decyzje:

a) Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów

do powietrza – decyzja starosty strzeleckiego (znak:

ROŚ.7644–10/2010) z dnia 07.06.2010 r. zmienione

decyzjami z dnia 12.11.2010 r. (znak: ROŚ.7644–15/

2010) z dnia 18.05.2011 r. (znak: ROŚ.6224.3.2011.

KŁ).

b) Pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie

wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyj-

nego A61 w Rozmierze pochodzących z terenu zakła-

starosty strzeleckiego z dnia 18.04.2011 r. (znak:

ROŚ.6341.15.2011.HP).

c) Pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebez-

piecznych i innych niż niebezpieczne – decyzja staro-

sty strzeleckiego z dnia 24.04.2009 r. (znak: ROŚ.7647-

-1-1/09) zmienione decyzjami z dnia 28.12.2010 r.

(znak: ROŚ.7647–1–11/10) oraz z dnia 26.07.2011 r.

(znak: ROŚ.6220.8.2011.IPS).

d) Zezwolenie na prowadzenie działalności w za-

kresie zbierania i odzysku odpadów – decyzja staro-

ROŚ.6233.22.2011.IPS).

Kontrola przeprowadzona w dniach 28 listopada

2011 r. do 21 grudnia 2011 r. przez Wojewódzki In-

spektorat Ochrony Środowiska w Opolu w DSO sp. z o.o.

wykazała następujące naruszenia:

a) Magazynowanie odpadów o kodzie 03 01 05:

danym pozwoleniem na wytwarzanie odpadów – ww.

decyzja starosty strzeleckiego z dnia 24.04.2009 r.

b) Dokonane w dniu 5 grudnia 2011 r. oględziny

rowu A61 będącego odbiornikiem m.in. wód opado-

wych i roztopowych z terenu DSO wykazały, że w wo-

dzie oraz na brzegach rowu znajdowały się pocięte

kawałki drewna, tj. odpad o kodzie 03 01 05.

Jak wskazano powyżej opolski WIOŚ zarządze-

wiązał DSO sp. z o.o. do usunięcia stwierdzonych

naruszeń oraz do przedłożenia dokumentów dotyczą-

cych produkcji oraz połączenia kanalizacji deszczo-

wej DSO z rurociągiem wód kopalnianych Kopalni

Wapienia Strzelce Opolskie z zaznaczonymi separa-

torami.

DSO sp. z o.o. zrealizowała zarządzenie pokon-

trolne.

512

Uprzejmie informuję Panią Marszałek, że opolski

wojewódzki inspektor ochrony środowiska będzie

pełnił nadzór kontrolny nad przestrzeganiem wyma-

gań ochrony środowiska przez ww. podmioty gospo-

darcze.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

(sygn.

SPS-023-3308/12) w sprawie budowy oraz utrzy-

mania toru kolarskiego w Pruszkowie uprzejmie

informuję, co następuje.

1.

Dlaczego ministerstwo podjęło decyzję o wybu-

dowaniu jednego ultranowoczesnego obiektu, które-

go cena jest równowartością 3 torów kolarskich śred-

niej klasy?

2.

Kto forsował powyższy pomysł?

Proszę też o szcze-

gółową listę podmiotów zaangażowanych w tę inwe-

stycję wraz z sumą, jaką otrzymały za budowę wska-

zanego obiektu?

3.

Jak ustosunkuje się Pani do ewentualnego za-

jęcia przez komornika i zlicytowania za bezcen tego

obiektu?

4.

Czy ministerstwo ma zamiar partycypować

w kosztach utrzymania obiektu?

Ad 1.

Przedsięwzięcie pn. „Budowa krytego toru

kolarskiego w Pruszkowie”, jako inwestycja sporto-

wa, doﬁnansowywanebyłoześrodkówzdopłatdo

gier liczbowych, aktualnie Funduszu Rozwoju Kul-

tury Fizycznej.

Zaangażowanie ministerstwa w re-

alizację budowy tego obiektu sportowego wynikało

z przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Naro-

cji, remontów i inwestycji obiektów sportowych oraz

pełnosprawnych, trybu składania wniosków o doﬁ-

nansowanie oraz przekazywania środków na reali-

zację zadań i ich rozliczania i następnie rozporzą-

11 lutego 2005 r. oraz ministra sportu z dnia 10 lipca

r.

Nr 134, poz. 944).

Według powołanych przepisów zadania MENiS

sprowadzały się do przyznania na realizację obiektu

środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej i nad-

zorowania prawidłowości ich wydatkowania dla osią-

gnięcia założonego celu dotacji, zgodnie z ww. uregu-

lowaniami prawnymi oraz postanowieniami umowy

o doﬁnansowanieprzedsięwzięcia.

Zatemwświetle

przepisów regulujących proces inwestycyjny MENiS

nie był inwestorem budowy krytego toru kolarskiego

w Pruszkowie i nie był uczestnikiem procesu budow-

lanego.

W związku z tym stwierdzenie, że „minister-

stwo podjęło decyzję o wybudowaniu jednego ultra-

nowoczesnego obiektu”, nie znajduje odniesienia do

działań ministra w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z przyjętymi procedurami budowa kryte-

go toru kolarskiego w Pruszkowie została ujęta w pro-

na 2003 r., opracowanym przez Radę Polskiej Konfe-

deracji Sportu w lutym 2003 r. i który został zaakcep-

towany 11 kwietnia 2003 r. przez ministra edukacji

narodowej i sportu.

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia

2003 r. przyznane zostały środki na doﬁnansowanie

realizacji zadania w kwocie 31 290 tys. zł.

Zwiększenie całkowitej wartości nakładów inwe-

stycyjnych związanych z realizacją budowy krytego

toru kolarskiego z kwoty 48 978 500 zł do kwoty

91 029 500 zł spowodowane było: rozszerzeniem za-

kresu zadania na etapie prac ziemnych i fundamen-

towych, wzrostem podatku VAT z 7% do 22%, wzro-

stem cen materiałów (w szczególności stali) i wzro-

stem cen usług budowlanych.

Doﬁnansowanie ze

środków FRKF zamknęło się kwotą 86 478 tys. zł.

Ad 2.

Inwestorem budowy krytego toru kolarskie-

go był Polski Związek Kolarski, który jako inwestor

budowy obiektu sportowego aplikował do doﬁnanso-

wania w ramach wdrożonego przez ministerstwo pro-

tu.

Umowa o doﬁnansowaniepodpisanazostałapo-

między Polskim Związkiem Kolarskim a Bankiem

Millennium SA, który wówczas obsługiwał Fundusz

Rozwoju Kultury Fizycznej i działał w imieniu i na

rzecz ministra – w 2004 r. obsługa środków przenie-

siona została do Banku Gospodarstwa Krajowego.

W umowie o doﬁnansowanieokreślonezostałyza-

równo prawa, jak i obowiązki beneﬁcjentaprogramu

dotyczące prawidłowego wykorzystania i rozliczenia

przyznanego doﬁnansowania.

Wykonawcą obiektu w systemie zaprojektuj – bu-

duj, łącznie z uzyskaniem przez obiekt homologacji,

była ﬁrmaMostostalPuławySA.

Ministerstwonie

posiada wykazu ﬁrmpodwykonawczych.

Ad 3.

Właścicielem toru kolarskiego w Pruszkowie

jest Polski Związek Kolarski, który był inwestorem.

Ministerstwo przyznało doﬁnansowanie,zabezpiecza-

jąc je hipoteką.

Zgodnie z umową o doﬁnansowanie

PZKol nie ma prawa zbyć, obciążyć oraz wydzierżawić

toru bez zgody ministra sportu i turystyki.

513

Jednocześnie pragnę odnieść się do stwierdzenia

pana posła o „zlicytowaniu za bezcen tego obiektu”,

uznając je za nieuprawnione, gdyż zgodnie z art. 965

sumy oszacowania.

Natomiast zgodnie z art. 983

K.p.c. w wypadku wyznaczenia drugiej licytacji naj-

niższa cena, za jaką można nabyć własność nierucho-

mości, stanowi 2/3 sumy oszacowania.

Ad 4.

Uprzejmie informuję, że Ministerstwo Spor-

tu i Turystyki pośrednio partycypuje w kosztach

utrzymania obiektu, zlecając realizację zadań szkole-

niowych na krytym torze kolarskim w Pruszkowie.

Polskie kolarstwo, w tym także torowe, ma ogrom-

ny potencjał rozwojowy.

Minister sportu i turystyki

zna problemy naszego kolarstwa i na bieżąco moni-

toruje sytuację.

W chwili obecnej priorytetem jest

zapewnienie naszym sportowcom optymalnych wa-

runków przygotowań do Igrzysk XXX Olimpiady.

Za

sytuację związaną z torem w Pruszkowie odpowie-

dzialny jest przede wszystkim Polski Związek Kolar-

ski, a w szczególności jego poprzednie władze.

Ze wzglę-

du na publiczne pieniądze zainwestowane w budowę

toru Ministerstwo Sportu i Turystyki jest zaangażo-

wane w rozwiązanie istniejących problemów.

Po wy-

borze nowych władz w Polskim Związku Kolarskim,

od 2011 r., realizowane są działania naprawcze obej-

mujące wszystkie aspekty jego działalności.

Plan na-

prawczy zakłada stopniową spłatę zadłużenia z przy-

chodów własnych PZKol.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

durowych, uprzejmie przedstawiam następujące in-

formacje.

W dniu 20 kwietnia 2012 r. do Sejmu RP został

skierowany rządowy projekt ustawy o zmianie usta-

realizację jednego z kluczowych postulatów zapowie-

dzianych przez prezesa Rady Ministrów podczas expo-

W swoim wystąpieniu pan premier wskazał na

konieczność reformy systemu emerytalnego służb

mundurowych ze względu na dbałość o stan ﬁnansów

publicznych.

Obowiązujący system emerytalny służb

mundurowych pochłania wysokie kwoty, które z każ-

dym następnym rokiem ulegają zwiększeniu.

Wzra-

sta stale liczba byłych funkcjonariuszy oraz żołnie-

rzy, a także członków ich rodzin, uprawnionych do

świadczeń emerytalnych i rentowych (w resorcie obro-

ny narodowej liczba świadczeniobiorców wzrosła ze

140 tys. w 2001 r. do 160 tys. w 2010 r., natomiast w re-

sorcie spraw wewnętrznych ze 155 tys. w 2001 r. do

188 tys. w 2010 r.), co w konsekwencji skutkuje wzro-

stem wydatków na emerytury i renty.

Dla przykładu

notowano wzrost wydatków – w resorcie obrony na-

Prognozy na następne lata przewidują dalszy wzrost

wydatków, który wpływać będzie na powiększające

się obciążenia budżetu państwa.

W projekcie ustawy zaproponowano zatem wydłu-

żenie okresu służby funkcjonariuszy/żołnierzy, za-

kładając jednocześnie, aby podobnie jak dotychczas,

nabywali oni prawo do emerytury z budżetu państwa

Zgodnie z propozycją rządową nabycie uprawnień

emerytalnych następowało będzie po spełnieniu łącz-

nie dwóch warunków: posiadania 25-letniego stażu

Nowy system emerytur mundurowych obejmie

obligatoryjnie wyłącznie funkcjonariuszy i żołnierzy

przyjętych do służby i powołanych po raz pierwszy

jektowanej ustawy, będą mieli zagwarantowane pra-

wo wyboru między obowiązującym a nowym syste-

mem emerytalnym.

Wprowadzony okres przejściowy

ma na celu przekonać funkcjonariuszy i żołnierzy

zainteresowanych korzystaniem z nowego systemu

emerytalnego do dłuższego pozostawania w służbie,

a tym samym spowodować wydłużenie ich aktywno-

ści zawodowej.

Zakłada się przy tym, że w przyjętym

okresie przejściowym nastąpi stopniowe dostosowa-

nie się struktury demograﬁcznejformacjimunduro-

wych do nowego systemu emerytalnego.

W projekcie ustawy przyjęto, że podstawę wymia-

ru emerytury stanowić będzie średnie miesięczne

uposażenie z dziesięciu kolejnych kalendarzowych lat

514

służby wybrane przez funkcjonariusza/żołnierza.

Rozwiązanie to pozwala wskazać funkcjonariuszo-

wi/żołnierzowi najbardziej korzystny dla niego okres,

który będzie podstawą do wyliczenia przyszłych

świadczeń emerytalnych, jak również ma na celu wy-

eliminowanie celowego podwyższania wynagrodze-

nia na ostatnio zajmowanym stanowisku, mającego

skutkować wzrostem świadczenia emerytalnego.

W zakresie uwag dotyczących możliwości wzrostu

podstawy wymiaru emerytury ze względu na specy-

ﬁkęsłużbyuprzejmieinformuję,żewprzedłożeniu

rządowym wskazano, iż emerytura wynosić będzie

60% podstawy jej wymiaru po 25 latach służby i wzra-

stać będzie o 3% za każdy rok tej służby, aż do osią-

gnięcia maksymalnej wartości 75% podstawy wymia-

ru emerytury.

Podkreślając znaczenie służby w wa-

runkach stałego zagrożenia życia, przewidziano tak-

że, jako jedyną, możliwość podwyższania podstawy

wymiaru emerytury w wysokości 0,5% za każdy peł-

maga, że podwyższenie to przysługuje za każdy peł-

ny miesiąc służby, a nie każdy rozpoczęty, tak jak

funkcjonuje to obecnie.

Ponadto, w związku z proponowanym uchyleniem

z późn. zm.), którego ust. 2 daje podstawę do zalicze-

nia funkcjonariuszom pełniącym służbę w placów-

kach Straży Granicznej (wcześniej strażnicach i gra-

nicznych placówkach kontrolnych Straży Granicznej)

oraz w składzie etatowych załóg jednostek pływają-

cych Straży Granicznej do wymiaru wysługi emery-

talnej za l rok służby półtora roku służby, wprowadza

się przepis przejściowy.

Istotą tego przepisu jest za-

chowanie ww. funkcjonariuszom, którzy pełnią lub

do dnia uchylenia tego przepisu, tj. do dnia 31 grud-

nia 2012 r., jako prawa nabytego, dotychczasowego

sposobu obliczania wysługi emerytalnej.

Nie zostały przyjęte natomiast postulaty zmierza-

jące do podwyższania podstawy emerytury z innych

szczególnych warunków służby jako rozwiązania

skutkujące skracaniem aktywności zawodowej funk-

cjonariuszy/żołnierzy, tym samym powodujące odej-

ścia ze służby funkcjonariuszy i żołnierzy o wysokich

kwaliﬁkacjachzawodowych,cowzałożeniujestsprzecz-

ne z zaproponowanymi w projekcie zmianami zmie-

rzającymi do wydłużenia stażu służby oraz warun-

kiem ukończenia przez funkcjonariusza/żołnierza

zwolnionego ze służby określonego wieku.

Odnosząc się do kwestionowanego przez związki

zawodowe uchylenia w poszczególnych ustawach prag-

matycznych przepisów gwarantujących nabycie pra-

wa do emerytury oraz nadających prawo do renty in-

walidzkiej funkcjonariuszowi lub renty rodzinnej

rodzinie funkcjonariusza w przypadku jego śmierci,

należy podkreślić, iż zmiany zaproponowane w usta-

wach pragmatycznych w tym zakresie mają jedynie

charakter porządkowy i zmierzają do ujednolicenia

przepisów emerytalnych funkcjonariuszy.

Ich uchy-

lenie ma na celu wyeliminowanie tzw. podwójnej le-

gislacji, gdyż za nieuzasadnione uznano pozostawienie

powyższych przepisów w przypadku, gdy są one za-

warte w ustawie regulującej całościowo kwestie zaopa-

trzenia emerytalnego funkcjonariuszy oraz ich rodzin.

Należy podkreślić, że projektowana regulacja nie

wprowadza zmian w zakresie warunków nabywania

uprawnień do rent inwalidzkich i rodzinnych.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że projekt nie

uwzględnia innych postulowanych zmian ustaw prag-

matycznych służb, ponieważ propozycje te wykracza-

ją poza obszar projektowanej regulacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

udzielonej w dniu 19 kwietnia 2012 r. odpowiedzi na

interpelację poselską, nr SPS-023-3314/12, pana Grze-

formuję Panią Marszałek, że prezes Sądu Rejonowego

Katowice-Wschód w Katowicach w odpowiedzi na pi-

smo dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa

w Katowicach wykonującego nadzór właścicielski na

pismo przewodniczącej wydziału X (z dnia 17.04.2012 r.,

znak: ADM.011-26/2012).

dołączam kserokopię wymienionego pisma*

)

, w któ-

rym przewodnicząca wydziału X szczegółowo usto-

sunkowuje się do treści interpelacji złożonej przez

pana posła na Sejm RP Grzegorza Tobiszowskiego.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

*

)

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

30 marca 2012 r.

(SPS-023-3328/12) w sprawie skre-

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

2012 r. o refundacji leków, środków spożywczych spe-

miot odpowiedzialny produktu zawierającego sub-

stancję czynną penicillaminum, stosowanego w lecze-

niu choroby Wilsona, został na początku lipca 2011 r.

wezwany do przeprowadzenia z Komisją Ekonomicz-

ną negocjacji cenowych celem zamieszczenia ww.

leku w obwieszczeniu ministra zdrowia, które miało

obowiązywać od 1 stycznia 2012 r.

Na powyższe we-

zwanie podmiot odpowiedzialny nie złożył odpowie-

dzi, tym samym produkt nie został umieszczony

Minister zdrowia podjął niezwłoczne działania

celem zapewnienia dostępności pacjentom z chorobą

Wilsona do przedmiotowego produktu leczniczego.

sek na podstawie art. 24 ustawy o refundacji o obję-

cie ﬁnansowaniemześrodkówpublicznychprzedmio-

towego produktu leczniczego.

W chwili obecnej trwa

25 ustawy o refundacji, w tym przedłożenia przed

wnioskodawcę takich informacji jak: zapewnienie

ciągłości dostaw wraz z określeniem rocznej wielko-

ści dostaw, określenie wskazania, w którym produkt

ma być refundowany, zaproponowanie instrumentów

dzielenia ryzyka.

W przypadku stwierdzenia braków

toryczne procedowanie wniosku, w tym przedłożenie

przed obrady Komisji Ekonomicznej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

w sprawie obywatelskiego projektu ustawy

(pismo nr SPS-023-3343/12 z dnia 3 kwietnia 2012 r.),

5 kwietnia 2012 r., nr BMzp-070-318/14102/12/MK,

uprzejmie informuję, że pierwsze czytanie obywatel-

skiego projektu ustawy o ochronie zwierząt (druk sej-

mowy nr 26) odbyło się na posiedzeniu Sejmu RP

parcie wszystkich klubów poselskich i został skierowa-

ny do rozpatrzenia przez Komisje: Rolnictwa i Rozwoju

Wsi, Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej

ska rządu wobec obywatelskiego projektu ustawy, pod-

czas posiedzenia Sejmu RP została przedstawiona opi-

nia ministra rolnictwa i rozwoju wsi do przedmiotowe-

go projektu.

Biorąc pod uwagę negatywne następstwa

wprowadzanych projektem ustawy zakazów i ograni-

czeń dotyczących produkcji zwierzęcej i obrotu produk-

tami oraz dyskryminacyjny charakter proponowanej

Wsi wyraziło negatywną opinię do obywatelskiego pro-

jektu ustawy o ochronie zwierząt.

Należy zaznaczyć, że proponowana w projekcie

obywatelskim likwidacja chowu i hodowli zwierząt fu-

terkowych jest jednym z wielu powodów uzasadniają-

cych negatywne stanowisko wyrażone w opinii mini-

projektu przedmiotowej ustawy.

W stanowisku mini-

sterstwa podkreślono, że zakaz chowu zwierząt futer-

kowych w celu pozyskiwania futer oznacza ﬁzyczną

źródła utrzymania ok. 50 000 osób w Polsce i prowadzi

do zwiększenia bezrobocia w kraju.

Ponadto wskaza-

no, że zakaz wprowadzania do obrotu na terytorium

przepisów projektowanej ustawy, w tym skór i futer

pozyskanych z utrzymywanych w tym celu zwierząt

futerkowych, jest sprzeczny z unijną zasadą swobod-

nego przemieszczania towarów i usług.

Z poważaniem

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

516

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

ust.1 i 2 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

czypospolitej Polskiej (t.j.

M.P. Nr 5, poz. 47 z późn. zm.)

jącej przeludnieniem [(znak: SPS-023-3351/12) z dnia

stwa Sprawiedliwości 27 marca 2012 r.].

Z komunikatów o zaludnieniu wydawanych przez

dyrektora generalnego Służby Więziennej wynika, iż

od dnia 23 marca 2012 r., zaludnienie zakładów kar-

nych i aresztów śledczych w skali kraju wynosi ponad

100%, co oznacza, że w rozumieniu rozporządzenia

ministra sprawiedliwości z dnia 25 listopada 2009 r.

nych lub aresztach śledczych przekroczy w skali kra-

poz. 1564), występuje zjawisko tzw. przeludnienia.

Na dzień 20 kwietnia 2012 r. liczba miejsc w jed-

nostkach penitencjarnych ogółem wynosiła 82 405,

tymczasem faktycznie w zakładach karnych i aresz-

tach śledczych w celach mieszkalnych znajdujących

się w oddziałach mieszkalnych przebywało 82 716 osób,

co oznacza, że zaludnienie zakładów karnych i aresz-

tów śledczych w skali kraju wynosi 100,4%.

terpelacji, pragnę zapewnić pana posła, że Minister-

stwo Sprawiedliwości od kilku lat systematycznie

monitoruje kwestię stanu zaludnienia jednostek pe-

nitencjarnych.

Takie działanie jest podyktowane nie

tylko koniecznością bieżącego analizowania przed-

miotowego zagadnienia, ale również wynika z trud-

nych wyzwań, którym resort sprawiedliwości będzie

zmuszony sprostać w niedalekiej przyszłości.

Imple-

mentacja decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW

jemnego uznawania do wyroków skazujących na karę

pozbawienia wolności lub inny środek polegający na

pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wy-

roków w Unii Europejskiej, nałożyła na Rzeczpospo-

litą Polską jako państwo członkowskie Unii Europej-

skiej obowiązek wprowadzenia do krajowego porząd-

ku prawnego przepisów umożliwiających wykonywa-

nie kar pozbawienia wolności bezpośrednio na pod-

stawie orzeczeń sądów innych państw członkowskich

UE.

Oznacza to, że od 2017 r. przekazaniu do Polski

będą podlegać wszyscy lub prawie wszyscy obywate-

le polscy, odbywający karę pobawienia wolności

w innych państwach członkowskich UE.

Należy za-

łożyć, iż przekazaniu do Polski w latach 2017–2021

podlegać będą wszystkie osoby, które obecnie odby-

wają karę pozbawienia wolności w innych państwach

członkowskich UE (około 3700 osób) oraz wszystkie

osoby przebywające w areszcie tymczasowym w tych

państwach (obecnie około 8000 osób).

Tym samym

transferowi do Polski we wspomnianym okresie pod-

legać będzie około 11 700 osób.

Przeciętny roczny

transfer może zatem wynieść około 2300 osób.

Ustawowo przewidziana powierzchnia dla jednej

osoby pozbawionej wolności w Polsce wynosi 3 m², co

faktycznie stanowi najniższy standard w Unii Euro-

pejskiej (ustawodawstwo Czech przewiduje 3,5 m²,

Austrii 6 m², Finlandii 7 m², Portugalii 7 m², Belgii

9 m²).

Na dzień dzisiejszy brak jest jednak realnych

możliwości zwiększenia minimalnej powierzchni

przypadającej na jednego skazanego.

Powyższa, niekorzystna sytuacja w postaci nad-

miernego zaludnienia jednostek penitencjarnych de-

terminuje resort sprawiedliwości do poszukiwania

działań, które będą skutkowały znaczącym obniże-

niem populacji więziennej.

Ministerstwo Sprawiedliwości stoi na stanowi-

nę struktury kar orzekanych przez sądy powszechne.

powania zjawiska tzw. przeludnienia stanowi fakt, iż

karą najczęściej stosowaną przez sądy powszechne

(ponad połowa wszystkich orzeczonych kar), stanowi

kara pozbawienia wolności z warunkowym zawiesze-

niem jej wykonania.

Postanowienia o zarządzeniu

wykonania takiej kary, wydawane przez sądy w póź-

niejszym czasie, są zasadniczym czynnikiem generu-

jącym liczbę osób przebywających w jednostkach pe-

nitencjarnych.

Uprzejmie informuję, że niezależnie od powyższe-

go poglądu odnoszącego się do istotnych przyczyn

powstawania negatywnego zjawiska tzw. przeludnie-

nia, obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porzą-

dek prawny nie przewiduje możliwości podjęcia przez

ministra sprawiedliwości działań proponowanych

w interpelacji, w postaci scentralizowanego oddziały-

wania na sędziów, by częściej orzekali kary alterna-

tywne w stosunku do kary pozbawienia wolności.

Proszę by pan poseł uwzględnił fakt, że zgodnie

z art. 175 i art. 178 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej

ministracyjne oraz sądy wojskowe.

Zadania z zakre-

su wymiaru sprawiedliwości wykonują sędziowie,

którzy w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli

517

nad działalnością sądów w zakresie orzekania spra-

wuje Sąd Najwyższy, w trybie określonym ustawami.

Nadzór administracyjny nad działalnością sądów, na

ustawowo określonych zasadach, sprawują prezesi

sądów oraz minister sprawiedliwości.

Podkreślić jed-

nak należy, że czynności z zakresu nadzoru admini-

orzeczeń wydanych przez sąd może się odbyć wyłącz-

nie w drodze przysługujących stronom środków od-

woławczych.

Minister sprawiedliwości nie dysponuje

uprawnieniem do ingerowania w merytoryczną za-

sadność treści orzeczeń sądów.

Uprzejmie informuję, że w celu przeciwdziałania

zjawisku tzw. przeludnienia, minister sprawiedliwo-

ści widzi konieczność działań polegających na:

— intensyﬁkacjipraclegislacyjnychskutkujących

zmianą struktury dotychczas orzekanych kar i zwięk-

szeniem udziału kar wolnościowych w strukturze

kar orzekanych za tzw. drobne przestępstwa, niektó-

re przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komu-

nikacji,

— rozważeniu zmiany progów kwantyﬁkatorów

rozróżniających wykroczenie od przestępstwa w przy-

padku np. przestępstw przeciwko mieniu,

— rozważeniu depenalizacji czynu określonego

W wyniku realizacji wskazanych działań Mini-

sterstwo Sprawiedliwości opracowało projekt upo-

wszechnienia stosowania kar alternatywnych w sto-

sunku do kary pozbawienia wolności, który będzie

realizowany w ramach Norweskiego Mechanizmu

Finansowego.

Nadto przygotowany przez ministra sprawiedli-

wości projekt założeń projektu ustawy o zmianie

innych ustaw (opracowany na podstawie projektu

ustawy, przygotowanego przez Komisję Kodyﬁkacyj-

ną Prawa Karnego i przekazany Radzie Ministrów),

zakłada między innymi spowodowanie zmniejszenia

ilości spraw karnych do rozpoznania w procesie kar-

nym, w szczególności: w sprawach o nieznacznej

szkodliwości społecznej – tzw. sprawach błahych, po-

przez wprowadzenie podstaw do odmowy wszczęcia

wość ścigania, w szczególności z uwagi na naprawie-

nie szkody wyrządzonej przestępstwem oraz poprzez

modyﬁkacjępenalizacjiwzakresieprzestępstwprze-

ciwko mieniu oraz przestępstw przeciwko bezpie-

czeństwu w komunikacji.

Projekt przewiduje zmianę

kwaliﬁkacjiprawnejniektórychzachowańzprze-

stępstw na wykroczenia np.: kradzieży rzeczy do

wartości ok. 1000 zł, prowadzenia w stanie nietrzeź-

wości pojazdu innego niż mechaniczny.

Taka mody-

ﬁkacjapoziomupenalizacji,wprzypadkachprzestępstw

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i prze-

stępstw przeciwko mieniu, będzie sprzyjała zmniej-

szeniu liczby spraw tej kategorii rozpoznawanych

w sądach w procesie karnym i w efekcie spowoduje

zmniejszenie liczby osób skazanych na karę pozba-

wykonania w postępowaniu karnym.

Tytułem zobra-

zowania skali problemu należy wskazać, że wpływ

spraw, które są rozpoznawane w procesie karnym

w sprawach o występek z art. 178a § 2 K.k., od 2007 r.

około 51 tys. spraw rocznie.

Odnosząc się do drugiego pytania, związanego

z wyjaśnieniem z jakiego powodu osoby, które nie

uiściły kary grzywny, przebywają w zakładzie kar-

nym, uprzejmie informuję, że kara grzywny jest jed-

ną z kar wolnościowych przewidzianych w Kodeksie

karnym (dalej K.k.).

Warto w tym miejscu podkre-

ślić, że kara ta może być – a w odniesieniu do niektó-

rych przestępstw musi być – również orzeczona obok

kary pozbawienia wolności.

Ustawodawca w art. 58

§ 2 K.k. określił, że grzywny nie orzeka się, jeżeli

liwości zarobkowe uzasadniają przekonanie, że spraw-

w drodze egzekucji.

Wykonanie przedmiotowej kary

określają przepisy art. 44–52 ustawy z dnia 6 czerw-

poz. 557, z późn. zm. – dalej K.k.w.).

Skazanego na

jednak egzekucja grzywny nieprzekraczającej 120 sta-

wek dziennych okaże się bezskuteczna lub z okolicz-

ności sprawy wynika, że byłaby bezskuteczna, sąd

ną.

W sytuacji jednak, gdy skazany oświadczy, że nie

wyraża zgody na podjęcie pracy społecznie użytecz-

nej za karę grzywny albo uchyla się od jej wykonania

oraz gdy zamiana grzywny na pracę społecznie uży-

teczną jest niemożliwa lub niecelowa (np. skazany po

wymierzeniu mu kary grzywny nie uiścił jej dobro-

wolnie i ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwo-

ści), sąd zarządza wykonanie zastępczej kary pozba-

wienia wolności za nieuiszczoną karę grzywny, co

nieuchronnie wiąże się z osadzeniem takiej osoby

w jednostce penitencjarnej.

Uprzejmie informuję pana posła, że z danych sta-

tystycznych gromadzonych przez Ministerstwo Spra-

wiedliwości (MS-10r, MS 10o za 2011 r.) wynika, że

w 2011 r. liczba orzeczeń, które wpłynęły do wykona-

społecznie użyteczną w związku z przestępstwami

wyniosła 17 061.

W tym samym okresie, tj. w 2011 r.,

sądy wydały łącznie 45 589 prawomocnych postano-

wień w przedmiocie zarządzenia wykonania kary

zastępczej pozbawienia wolności za nieuiszczoną

karę grzywny orzeczoną za przestępstwo – jest to

suma postanowień dotyczących zamiany na karę za-

stępczą pozbawienia wolności kar grzywny orzeczo-

nych obok kary pozbawienia wolności (30 473) jak

i samoistnych kar grzywny (15 116).

Przywołane powyżej obowiązujące regulacje

prawne przewidują zatem prymat kary zastępczej za

nieuiszczoną grzywnę w postaci pracy społecznie uży-

518

tecznej, a jedynie w ściśle określonych sytuacjach,

pozostających w bezpośrednim związku z postawą

samego skazanego, może dojść do zamiany kary

grzywny na karę zastępczą pozbawienia wolności,

skutkującą osadzeniem go w zakładzie karnym.

Odnosząc się do trzeciego i czwartego pytania in-

terpelacji, dotyczących kar aresztu domowego i do-

zoru policyjnego, uprzejmie informuję, że katalog kar

zasadniczych przewidziany w polskim porządku

prawnym wynika wprost z art. 32 K.k., który prze-

widuje następujące sankcje: grzywnę, ograniczenie

Uprzejmie informuję, że kary postulowane w in-

terpelacji pana posła w postaci aresztu domowego

i dozoru policyjnego nie są znane polskiemu prawo-

dawstwu i jako takie nie mogą być orzekane przez

sądy powszechne.

Ministerstwo Sprawiedliwości nie

prowadzi obecnie prac legislacyjnych, w wyniku któ-

rych mogłoby dojść do rozszerzenia katalogu kar za-

sadniczych przewidzianych w art. 32 K.k.

Uprzejmie informuję pana posła, że nie jest moż-

liwe udzielenie odpowiedzi na ostatnie pytanie wyar-

tykułowane w interpelacji, dotyczące podania sto-

sunku liczby osób osadzonych w zakładach karnych

nych osób prawnych i ﬁzycznychdoosób,którymza-

sądzono prace społecznie użyteczne, ponieważ za-

równo Ministerstwo Sprawiedliwości, jak i Centralny

Zarząd Służby Więziennej nie dysponuje takimi da-

nymi.

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

podsekretarza stanu

(3359)

przed porwaniami uprzejmie przedstawiam następu-

jące informacje.

Przestępstwo uprowadzenia dziecka zostało okre-

ślone w art. 211 Kodeksu karnego, zgodnie z którym

osoba, która wbrew woli osoby powołanej do opieki

poniżej 15 roku życia albo osobę nieporadną ze wzglę-

du na jej stan psychiczny lub ﬁzyczny,podlegakarze

pozbawienia wolności do lat 3.

Jak wynika ze statystyk policyjnych, liczba stwier-

dzonych przestępstw wypełniających znamiona czy-

nu określonego w art. 211 K.k. w ostatnich latach

sukcesywnie maleje: 2009 r.

– 82 przestępstwa, 2010 r.

– 69 przestępstw, 2011 r.

– 45 przestępstw.

Z kolei w odniesieniu do problematyki zaginięć

instrukcji stanowiącej załącznik do zarządzenia nr 352

komendanta głównego Policji z dnia 16 lipca 2003 r.

lezienia nieznanych zwłok (Dz. Urz.

KGP Nr 15,

poz. 75, z późn. zm.) zaginięciem osoby jest zaistnie-

nie zdarzenia o charakterze nagłym, uniemożliwia-

jącym ustalenie miejsca pobytu osoby ﬁzycznejiza-

pewnienie ochrony jej życia, zdrowia lub wolności,

wymagającym jej odnalezienia albo udzielenia pomo-

cy.

Statystyka dotycząca zgłoszonych zaginionych

osób małoletnich w latach 2007–2011 przedstawia się

następująco: 2007 r.

– 4152 osoby, 2008 r.

– 4164 oso-

by, 2009 r.

– 3619 osób, 2010 r.

– 3463 osoby, 2011 r.

– 4330 osób.

Mając na uwadze przedstawioną powyżej staty-

stykę, należy wyjaśnić, że zauważalny wzrost liczby

zgłoszonych zaginięć osób małoletnich w 2011 r. wy-

nika ze zmiany przepisów dotyczących poszukiwania

wymiaru sprawiedliwości.

Zgodnie bowiem z zarzą-

dzeniem nr pf-670/11 komendanta głównego Policji

ganami ścigania lub wymiaru sprawiedliwości przy-

padki samowolnych ucieczek małoletnich z domów

rodzinnych, schronisk dla nieletnich, zakładów po-

prawczych, placówek interwencyjnych, domów dziec-

ka, ośrodków szkolno-wychowawczych lub innych

tego rodzaju placówek, w których dzieci przebywały

na mocy orzeczenia sądu, rejestrowane są jako zagi-

nięcia.

Diagnozując przyczyny zaginięć dzieci należy

wskazać, że głównym ich powodem jest brak należy-

tej opieki.

Opiekunowie często też nie przekazują dzie-

ciom wiedzy o potencjalnych zagrożeniach.

W celu zmia-

ny tej sytuacji szereg instytucji pożytku publicznego

– w wielu przypadkach w porozumieniu i we współ-

pracy z Policją – prowadzi cykliczne kampanie infor-

macyjne oraz działania proﬁlaktycznewtymobsza-

rze.

Jednym z narzędzi sprawnej komunikacji pozwa-

lającym na szybkie i skuteczne zgłoszenie problemu

są tzw. telefony zaufania, które funkcjonują w więk-

szości jednostek policyjnych, jak również są obsługi-

wane przez organizacje pozarządowe.

Pragnę poinformować, że w marcu 2009 r.

Fun-

dacja Itaka uruchomiła interwencyjny telefon w spra-

wach zaginionych dzieci – 11 60 00, którego działanie

w latach 2010–2011 zostało doﬁnansowaneprzezów-

519

czesnego ministra spraw wewnętrznych i administra-

cji kwotą dotacji 100 000 zł rocznie.

Na 2012 r. w Mi-

nisterstwie Spraw Wewnętrznych zaplanowano na

ten cel kwotę 200 000 zł.

Telefon jest czynny przez

ww. telefonu Fundacja Itaka realizuje wszelkie dzia-

łania w celu zapewnienia skutecznych poszukiwań

zaginionego dziecka oraz udzielenia mu oraz człon-

kom jego rodziny wsparcia psychologicznego, praw-

nego i socjalnego.

Prowadzenie telefonu jest zgodne z warunkami

określonymi w decyzji Komisji Europejskiej 2007/

cji krajowego zakresu numeracji zaczynającego się

na J16 na potrzeby zharmonizowanych usług o wa-

lorze społecznym (Dz. Urz.

WE Nr L 49/30).

Wspo-

mniana decyzja zobowiązuje państwa członkowskie

UE do wdrożenia linii telefonicznych 116 oraz wspar-

cia instytucji realizujących merytorycznie usługi

z zakresu linii 116.

Linie telefoniczne rozpoczynają-

ce się numerem 116 są identyczne w każdym kraju

członkowskim UE i dotyczą ważnych społecznie kwe-

stii, tj.: 11 60 00 – numer interwencyjny w sprawie

zaginionych dzieci, 11 61 11 – telefon zaufania dla

dzieci i młodzieży, 11 61 23 – telefon wsparcia emo-

cjonalnego dla dorosłych.

Odnosząc się z kolei do problematyki dotyczącej

Child Abduction Alert System (Child Alert), pragnę

poinformować, że jest to system alarmowy stworzony

stowej akcji poszukiwawczej w momencie uprowadze-

nia dziecka.

System ten opiera się na publicznym

zaangażowaniu dostępnych kanałów informacyjnych

w poszukiwania zaginionych dzieci, których życie

jest w niebezpieczeństwie.

Działania poszukiwawcze

luntarystycznej współpracy pomiędzy instytucjami.

W związku z powyższym ministerstwo podjęło

wspomnianego systemu w Polsce.

alizacja zadania zakończyła się sporządzeniem rapor-

tu o zasadach funkcjonowania systemu Child Alert

mu Child Alert w Polsce.

Wspomniana koncepcja ma

uwzględniać przede wszystkim obowiązujące przepi-

sy prawa szczególnie w zakresie ochrony danych oso-

bowych oraz odpowiednie rozwiązania teleinforma-

tyczącym wdrażania w Polsce systemu Child Alert

zostało zaakceptowane przez ministra spraw we-

wnętrznych.

Jednocześnie należy podkreślić, że wdrożenie sys-

kie zdarzenia, jak np.: samowolne oddalenie się,

Mając powyższe na uwadze, w dniu 29 lutego 2012 r.

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych odbyło się spo-

tkanie, w którym obok przedstawicieli MSW wzięli

Elektronicznej, Prokuratury Generalnej, Głównego

Inspektora Ochrony Danych Osobowych oraz Fun-

dacji Itaka.

Celem spotkania było przede wszystkim

omówienie praktycznych i prawnych możliwości uru-

chomienia systemu na terenie Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Po spotkaniu zapadła decyzja, że system Child

Alert będzie prowadzony przez Policję.

Obecnie w Ko-

mendzie Głównej Policji trwają prace przygotowujące

zarówno pod względem merytorycznym, jak i ﬁnan-

sowym uruchomienie przedmiotowego systemu.

Pla-

nowany termin uruchomienia przypada na rok 2013.

Ponadto na 2012 r. planowana jest dotacja dla organi-

zacji pozarządowej w wysokości 100 000 zł na działa-

nia związane z wdrożeniem systemu w Polsce.

Jednocześnie pragnę poinformować, że podstawą

do realizacji i inicjowania działań w Ministerstwie

Spraw Wewnętrznych, m.in. w zakresie szerzenia

wiedzy o grożącym dzieciom niebezpieczeństwie

w postaci porwań, jest rządowy program ogranicza-

nia przestępczości i aspołecznych zachowań pn. „Ra-

zem bezpieczniej”.

Zgodnie z założeniami tego pro-

gramu od 2007 r. realizowane są działania zmierza-

jące do ograniczenia skali zjawisk i zachowań, które

W budżecie państwa zabezpieczana jest corocznie re-

zerwa celowa na realizację wspomnianego programu

w wysokości 3 mln zł.

Zgodnie z ww. programem

środki z rezerwy celowej są przekazywane do budże-

tów wojewodów z przeznaczeniem na doﬁnansowanie

realizacji zadań mieszczących się w ramach progra-

520

mu, dla organizacji pożytku publicznego, w tym ma-

jących na celu m.in. edukację dzieci i młodzieży na

temat różnych zagrożeń przestępczością i patologią.

Z kolei z informacji przekazanych przez Komendę

cy się prewencją kryminalną prowadzą działania pro-

ﬁlaktycznewśrodowiskachszkolnych,którezakła-

dają przede wszystkim edukację w zakresie poten-

cjalnych zagrożeń.

Podczas spotkań z dziećmi funk-

cjonariusze uczą, jak należy się zachować w przypad-

ku zagubienia się w tłumie, w centrum handlowym

oraz w innych miejscach o dużym zagęszczeniu ludzi.

Dzieci poznają numery telefonów alarmowych, do-

wiadują się, że należy znać numer telefonu do rodzi-

ców oraz adres zamieszkania.

Ponadto dzieci pozna-

ją sytuacje, w których mogą tych informacji udzielić

osobom trzecim oraz uczą się, w jaki sposób należy

Policjanci docierają ze wskazanymi informacjami

także do rodziców i pedagogów, zwłaszcza w czasie

zebrań w szkołach, gdzie realizowane są szkolenia

w zakresie uświadamiania dzieciom właściwych za-

chowań w sytuacjach, w których dziecko przebywa

samo w domu, na terenie podwórka lub też samo-

dzielnie idzie do i ze szkoły.

Podczas spotkań z doro-

słymi policjanci zwracają szczególną uwagę na kwe-

stię zapewnienia dzieciom właściwej opieki.

Z kolei

w ramach spotkań z młodzieżą szkolną omawiane są

zagrożenia związane m.in. z ucieczkami z domów ro-

dzinnych, znajomościami zawartymi przez Internet,

podróżowaniem autostopem oraz uczestnictwem

w imprezach młodzieżowych.

Należy podkreślić, że w celu wymiany informacji

o dzieciach krzywdzonych, zagrożonych demoraliza-

cją, przejawiających zachowania depresyjne lub

symptomy niedostosowania społecznego policjanci

z zespołów do spraw nieletnich oraz prewencji kry-

minalnej utrzymują stałą, ścisłą współpracę z dyrek-

torami szkół, pedagogami, kuratorami sądowymi,

świetlicami środowiskowymi, itp.

Wspólne, natych-

miastowe działania pomagają uniknąć wielu zjawisk

niepożądanych, w tym m.in. zaginięć dzieci.

Warto wskazać w tym miejscu na niektóre przed-

sięwzięcia realizowane przez terenowe jednostki Po-

licji związane z przedmiotową problematyką.

W ramach programu „Bezpieczne wakacje” orga-

nizowanego przez Komendę Wojewódzką Policji w Bia-

łymstoku – ukierunkowanego na zapewnienie bez-

pieczeństwa dzieciom w okresie wakacyjnym – pod-

laska Policja realizuje działania na rzecz bezpieczeń-

stwa, w tym m.in. w zakresie zapobiegania ucieczkom

oraz zaginięciom dzieci i młodzieży.

Ponadto w ra-

mach programu pn. „Nie ufaj bezGRANICznie” Ko-

menda Miejska Policji w Białymstoku prowadzi zaję-

cia edukacyjne dla młodzieży dotyczące problematy-

ki handlu ludźmi.

Z kolei w ramach „Bydgoskiego programu eduka-

cyjnego”, skierowanego do dzieci i młodzieży KWP

w Bydgoszczy prowadzi zajęcia kształtujące umiejęt-

ności właściwego zachowania dziecka w kontaktach

z osobami obcymi.

Komenda Miejska Policji w Byd-

goszczy oraz Komenda Miejska Policji w Grudziądzu

realizują natomiast program pn. „Obcy – niebezpiecz-

ny” skierowany głównie do dzieci w wieku przed-

szkolnym i uczniów młodszych klas szkoły podstawo-

wej.

Dzieci uczą się bezpiecznych zachowań oraz wła-

ściwego reagowania w sytuacjach związanych z za-

ginięciem.

W ramach przedsięwzięcia KWP w Gorzowie

Wielkopolskim pn. „Wojewódzki prewencyjny pro-

gram edukacyjno-wychowawczy LUPO” lubuska Po-

licja podejmuje działania o charakterze prewencyj-

nym skierowane do uczniów szkół podstawowych

i gimnazjalnych.

Celem ww. działań jest przeciwdzia-

łanie niebezpiecznym sytuacjom i zjawiskom mogą-

cym wpływać w znaczący sposób na zaginięcia

dzieci i młodzieży, tj. kontakt z osobą obcą, zabawy

w niebezpiecznych miejscach, przemoc, a także han-

del ludźmi.

Wielkopolska Policja realizuje policyjny program

edukacyjny pn. „Z Pyrkiem bezpieczniej” skierowany

mach programu dzieci uczą się zasad bezpiecznego

zachowania w sytuacji zaistnienia potencjalnych za-

grożeń.

Z kolei Komenda Powiatowa Policji w Gro-

dzisku Wielkopolskim realizuje program Stowarzy-

szenia „Dom Pomocna Dłoń” pn. „Jak nie stać się

oﬁarąhandluludźmi”,któryskierowanyjestdoogó-

łu społeczeństwa.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące możliwości

wprowadzenia do szkół kursu podstawowej samo-

obrony pragnę wskazać, że kwestie związane z pod-

stawą programową w polskich szkołach należą do

właściwości ministra edukacji narodowej.

Z poważaniem

Michał Deskur

wykwaliﬁkowanej kadry(3361)

słaną przy piśmie, o sygnaturze SPS-023-3361/12, z dnia

3 kwietnia 2012 r. interpelacją pana posła Johna Abra-

521

kwaliﬁkowanejkadrypragnęzłożyćnastępującewy-

jaśnienia.

Problematyka tzw. wykwaliﬁkowanych pracow-

ników ﬁzycznychczyśredniejkadrytechnicznejjest

regulowana przepisami ustawy o systemie oświaty,

ponieważ dotyczy wyłącznie absolwentów zasadni-

czych szkół zawodowych, techników i szkół policeal-

nych, tym samym leży w kompetencji ministra wła-

ściwego ds. oświaty, którym jest obecnie minister

edukacji narodowej.

Dlatego też udzielona odpowiedź

dynie kontekst kształcenia inżynierów w polskim

systemie edukacji na poziomie wyższym, który nale-

ży do kompetencji ministra nauki i szkolnictwa wyż-

szego.

Lepsze przygotowanie absolwentów studiów wyż-

obecnie pozostaje priorytetowym zadaniem Minister-

stwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Kwestia dopasowania programów kształcenia in-

żynierów w edukacji na poziomie wyższym do po-

trzeb rynku pracy jest aktualnie problemem syste-

i Szkolnictwa Wyższego podjęło wiele działań zmie-

rzających do zdiagnozowania tego negatywnego zja-

wiska w polskim systemie szkolnictwa wyższego,

se absolwentów szkół wyższych na rynku pracy.

Jed-

szych jest dla potencjalnych pracodawców najważ-

niejszy.

Ważne są przede wszystkim wiedza i umie-

jętności praktyczne, które absolwent posiada po

ukończeniu studiów, w szczególności po zakończeniu

studiów, które prowadzą do uzyskania kompetencji

inżynierskich.

Dlatego niezwykle istotne jest, aby

program kształcenia inżynierów był nie tylko dopa-

daktyczny był prowadzony z jak największym udzia-

łem otoczenia gospodarczego, charakterystycznego

dla przyszłej pracy inżyniera.

kształcenia.

W obecnym systemie, który zacznie w peł-

ni obowiązywać dla kierunków studiów, które roz-

poczną się w roku akademickim 2012/2013, istotą

kształcenia w uczelni będzie uzyskanie przez osobę

dynie przejście procesu kształcenia.

Wprowadzone

zmiany dotyczyć będą również kierunków studiów,

których ukończenie prowadzi do uzyskania kompe-

tencji inżynierskich.

W obecnym stanie prawnym uczelnie, zgodnie

z generalną zasadą autonomii uczelni, samodzielnie

diów, opierając się na systemie krajowych ram kwa-

liﬁkacji,którezostałyokreślonewrozporządzeniu

pada 2011 r. w sprawie Krajowych Ram Kwaliﬁkacji

dla Szkolnictwa Wyższego (Dz. U. Nr 253, poz. 1520).

Doceniając wagę zawodu i tytułu zawodowego inży-

niera, a także szczególnych wymagań kwaliﬁkacyj-

nych, w omawianym rozporządzeniu wyodrębniony

został opis efektów kształcenia prowadzącego do uzy-

skania kompetencji inżynierskich (zarówno dla pro-

ﬁluogólnoakademickiego,jakipraktycznego).

Opis

ten uwzględnia wiedzę, umiejętności i kompetencje

społeczne, jakie ma posiadać absolwent studiów koń-

czących się uzyskaniem tytułu zawodowego inżynie-

ra oraz magistra inżyniera.

Uczelnia, określając program kształcenia i opisu-

kacji.

Natomiast przy ustalaniu programu studiów

dla kierunku studiów, poziomu i proﬁlukształcenia

w tym zakresie zostały uregulowane w wydanym

rozporządzeniu ministra nauki i szkolnictwa wyższe-

ziomie kształcenia (Dz. U. Nr 253, poz. 1445).

Jak już zostało wspomniane, w przypadku stu-

diów kończących się uzyskaniem tytułu zawodowego

inżyniera lub magistra inżyniera, opis zakładanych

efektów kształcenia dla danego kierunku studiów

uwzględnia również pełny zakres efektów kształce-

nia prowadzących do uzyskania kompetencji inżynier-

skich, określonych w przepisach wydanych na pod-

stawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Uczelnia jest rów-

nież zobowiązana do określenia łącznej liczby punk-

zajęć o charakterze praktycznym, w tym zajęć labo-

ratoryjnych i projektowych, a także wymiar, zasady

i formę odbywania praktyk, w przypadku gdy pro-

gram kształcenia przewiduje praktyki.

inżyniera i umożliwiają bezpośrednie wykonywanie

522

niać powinna także studentom właściwy tryb odby-

wania praktyk przewidzianych w programie kształ-

cenia.

Ważnym instrumentem legislacyjnym w aspekcie

kształcenia na tych kierunkach.

Są to kierunki okre-

ślone mianem strategicznych dla rozwoju polskiej

gospodarki.

Tworząc ten mechanizm, po raz pierw-

szy zbadano w sposób kompleksowy i dogłębny real-

ne potrzeby przedsiębiorców w zakresie umiejętności

jeszcze rozpoczęto kształcenie na tym kierunku za-

mawianym.

Lista kierunków zamawianych określo-

na została na podstawie badania prowadzonego

dowa maszyn, automatyka i robotyka, biotechnolo-

gia, ochrona środowiska.

Kontekstem dla przeprowadzanych zmian była

także chęć przeciwdziałania niekorzystnemu zjawi-

sku zasygnalizowanym przez pana posła w treści in-

terpelacji, jakim jest brain drain.

Zjawisko to polega

na odpływie młodych i dobrze wykształconych ludzi

do krajów, które oferują im lepsze warunki material-

ne i zawodowe.

Tym samym działania Ministerstwa

Nauki i Szkolnictwa Wyższego nakierowane są na

stworzenie młodym ludziom jak najlepszych warun-

ków do podjęcia i kontynuowania studiów oraz na

niu studiów.

523

Jednym z działań są zmiany w systemie pomocy

materialnej dla studentów.

W nowym systemie po-

mocy materialnej dokonano przesunięcia dotychcza-

sowych proporcji między środkami z dotacji przezna-

czonymi na stypendia i świadczenia o charakterze

socjalnym a środkami na stypendia za wyniki w na-

uce lub sporcie.

Narzędziem realizacji tych założeń

jest natomiast podniesienie progu wysokości mini-

malnego dochodu na osobę w rodzinie uprawniające-

go studenta do ubiegania się o stypendium socjalne.

Takie rozwiązanie poprawiło dostęp do pomocy ma-

terialnej dla najbardziej potrzebujących.

W 2010 r.

dokonane zostały także istotne zmiany w systemie

preferencyjnych kredytów studenckich.

Kredyt stu-

dencki stał się dostępny dla studentów z najuboż-

szych rodzin.

Obecnie każdy student, w którego ro-

dzinie dochód nie przekroczy 600 zł netto na osobę,

może ubiegać się o 100% poręczenie kredytu przez

Bank Gospodarstwa Krajowego.

Te same zasady

obejmą również osoby, które pozostają bez opieki ro-

dzicielskiej.

Ponadto dzięki uproszczeniu procedur

przyznawania i obsługi kredytu stał się on bardziej

przyjazny dla studenta.

Zaniechany został m.in. obo-

wiązek cosemestralnego przedkładania bankowi ak-

tualnego zaświadczenia o studiowaniu.

Będzie ono

wymagane jedynie w przypadku zawierania umowy

lub jej ewentualnego aneksowania.

W kolejnych la-

tach wystarczy okazanie aktualnej legitymacji.

W systemie szkolnictwa wyższego istnieje także

wiele instrumentów, które powinny zachęcać mło-

dych ludzi do powrotu z zagranicy do Polski.

Posia-

dacz zagranicznego dyplomu (stopnia naukowego)

nieobjętego żadną umową międzynarodową, który

chce kontynuować kształcenie bądź ubiegać się o otwar-

cie przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego w pol-

skiej uczelni albo w placówce naukowej, w większości

przypadków nie musi nostryﬁkować swoich doku-

mentów.

Osoba, która zamierza kontynuować kształ-

cenie na studiach drugiego stopnia albo studiach

podyplomowych, może zostać także zwolniona z ko-

nieczności nostryﬁkacjidyplomu.

Ozwolnieniude-

cyduje rada jednostki organizacyjnej, w której posia-

dacz zagranicznego dyplomu chce rozpocząć studia.

Z możliwości zwolnienia z postępowania nostryﬁka-

ciego stopnia lub wszczęcie przewodu doktorskiego

mogą skorzystać również osoby, które uzyskały dy-

plom ukończenia studiów wyższych wydany przez

uprawnioną instytucję działającą w systemie eduka-

cji państwa członkowskiego UE, Konfederacji Szwaj-

carskiej, EOG lub państwa – strony konwencji lizboń-

skiej, który daje uprawnienie do ubiegania się o przy-

jęcie na studia doktoranckie w tym państwie.

Należy także zaznaczyć, że Ministerstwo Nauki

i Szkolnictwa Wyższego czynnie uczestniczy w mię-

dzyresortowych pracach na rzecz wspierania rynku

pracy.

Ministerstwo uczestniczyło w realizacji „Kra-

2009–2011”, a także uczestniczy w tworzeniu „Kra-

2012–2014”.

Podejmowane są także działania na

rzecz realizacji dokumentu Krajowy Program Re-

ry jest rządowym dokumentem koordynowanym

przez Ministerstwo Gospodarki, stanowiącym in-

strument realizacji strategii „Europa 2020”.

Mini-

sterstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego uczestniczy

także w innych zespołach o charakterze międzyre-

sortowym, które mają wpływ na tworzenie odpowied-

nich warunków rozwoju rynku pracy w Polsce.

Obecnie planowane jest również ogłoszenie kon-

kursu na doﬁnansowaniepodstawowychjednostek

organizacyjnych uczelni lub uczelni nieposiadających

wniosków będą m.in.: metody weryﬁkacjidostosowa-

nia efektów kształcenia na wskazanym kierunku

rynku pracy, procedura wdrażania do programu

kształcenia zmian wynikających z weryﬁkacjidosto-

sowania efektów kształcenia do potrzeb rynku pracy

no-gospodarczymi przy tworzeniu programu kształ-

cenia.

W konkursie preferowane będą także kierun-

ki o proﬁlupraktycznym.

Tymsamympremiowane

będą podmioty, które wdrażają system poprawy ja-

kości kształcenia przy ścisłej współpracy z otocze-

niem społeczno-gospodarczym, co ﬁnalnieprzełożyć

się ma na wzmocnienie szans absolwentów studiów

wyższych na znalezienie odpowiadających ich aspi-

racjom miejsc pracy.

Warto podkreślić, że podstawowym celem prze-

prowadzonych reform szkolnictwa wyższego była po-

prawa jakości edukacji i zbliżenie programów kształ-

cenia do potrzeb i oczekiwań rynkowych.

Reformy te

weszły w życie od października 2011 r., zatem na ich

efekty trzeba zaczekać przynajmniej do zakończenia

pierwszego cyklu kształcenia.

W obecnej fazie reali-

zacyjnej MNiSW najbardziej zależy na uświadamia-

niu kierunku dokonywanej zmiany, tak w środowi-

sku akademickim, jak i poza nim.

Z tym zamiarem podjęta została decyzja o zwoła-

codawców i rektorów uczelni.

Spotkanie ma na celu

przedyskutowanie kwestii dotyczących lepszego dopa-

sowania procesu kształcenia do potrzeb rynku pracy.

Planowane jest także ogłoszenie nowego konkursu dla

podstawowych jednostek organizacyjnych uczelni na

najlepsze dostosowanie się do nowych warunków ryn-

kowych.

W planowanym konkursie będzie można uzy-

skać doﬁnansowaniewkwociedo1mlnzł.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Daria Lipińska-Nałęcz

524

Odpowiedź

podsekretarza stanu

uprzywilejowanych przedsiębiorstw (3362)

przekazaną przy piśmie, znak: SPS-023-3362/12,

z dnia 3 kwietnia 2012 r., uprzejmie proszę o przyję-

Odnosząc się do wskazywanych w interpelacji ba-

rier w dostępie do pomocy publicznej dla małych i śred-

nich przedsiębiorstw (MSP), uprzejmie informuję, iż

realizowane w Polsce instrumenty wsparcia są zgodne

z przepisami unijnymi.

Przepisy te nie wprowadzają

i średnich przedsiębiorców.

Co więcej, warunki dopusz-

czalności pomocy publicznej – określone w przepisach

unijnych – niejednokrotnie uprzywilejowują właśnie

małe i średnie przedsiębiorstwa, np. poprzez zwiększo-

ną intensywność pomocy dla tych podmiotów, mniej

restrykcyjne warunki spełniania efektu zachęty lub

wprowadzenie kategorii wsparcia skierowanych wyłącz-

nie do przedsiębiorstw małych i średnich.

Odnosząc się szczegółowo do pytań postawionych

pragnę przedstawić następujące wyjaśnienia.

1.

Czy Ministerstwo Gospodarki przewiduje dzia-

łania w zakresie wyrównania szans przedsiębiorców

przedsiębiorstw?

Ze względu na ograniczone możliwości ﬁnanso-

wania zadań z budżetu państwa kwoty pomocy pu-

blicznej są najczęściej mniejsze niż liczba przedsię-

biorstw chętnych do uzyskania tej pomocy.

Pomoc

publiczna udzielana jest zatem w drodze konkursu

lub według kolejności zgłoszeń przedsiębiorstw do

organu udzielającego pomocy.

Udzielanie pomocy pu-

blicznej zawsze zatem będzie wiązać się z uprzywile-

jowaniem przedsiębiorstw, które uzyskały pomoc

względem tych, które nie zakwaliﬁkowały się do

otrzymania doﬁnansowania.

Jedynym sposobem zmniejszenia do minimum

negatywnego wpływu pomocy publicznej na konku-

rencję jest przekazywanie pomocy publicznej wyłącz-

nie tam, gdzie jest to niezbędne do wywołania impul-

sów potrzebnych gospodarce.

Oznacza to, że pomoc

publiczna występuje wyłączenie w takich sektorach

lub obszarach gospodarki, dla rozwoju których nie-

zbędna jest interwencja państwa oraz skierowana

jest wyłącznie do tych przedsiębiorców, którzy nie

podjęliby działań inwestycyjnych bez doﬁnansowa-

nia.

Jednocześnie forma pomocy (gwarancja, pożycz-

ka, dotacja, bezpłatne doradztwo) oraz jej kwota musi

być ograniczona do minimum niezbędnego do wywo-

łania określonej w programie pomocowym aktywno-

ści przedsiębiorcy.

Innymi słowy, wsparcie powinno

w jak najmniejszym stopniu zaburzać mechanizmy

rynkowe.

Mając na uwadze powyższe, Ministerstwo Gospo-

darki dokonuje analiz niedoskonałości rynkowych,

luk w dostępie do ﬁnansowaniaprzedsiębiorstworaz

prognoz średnio- i długookresowego rozwoju gospo-

darki, i na tej podstawie opracowuje programy udzie-

lania wsparcia ze środków publicznych.

Poszczególne kraje członkowskie UE stosują róż-

ne warianty pomocy.

Największy nacisk w strate-

giach udzielania pomocy jest położony na innowacyj-

ność.

Pomoc publiczna na innowacyjność projektowa-

na jest w taki sposób, aby minimalizować negatywny

wpływ na rynek, a w szczególności aby nie wypierać

nakładów prywatnych na inwestycje w innowacyj-

ność, lecz wyłącznie stymulować ponoszenie nakła-

dów przez przedsiębiorców.

Pod względem podmiotowym wsparcie na inno-

wacyjność jest skierowane głównie do mikro, małych

i średnich przedsiębiorstw, ponieważ ich potencjał

ﬁnansowo-organizacyjny jest mniejszy niż dużych

ﬁrm,acozatymidzie,ryzykoprojektówprowadzo-

nych w sektorze MSP jest większe.

Wszystkie programy pomocowe są ewaluowane

pod kątem założonych celów, w tym szczegółowych

wskaźników realizacji celów.

Pozwala to ocenić efek-

tywność wsparcia udzielonego w ramach każdego

programu pomocowego.

Specjalne strefy ekonomiczne

Pomoc publiczna w specjalnych strefach ekonomicz-

nych (SSE) dostępna jest każdemu przedsiębiorcy, bez

względu na jego rozmiar, pod warunkiem, że na terenie

strefy zrealizuje nową inwestycję, spełniającą kryteria

określone w przepisach dotyczących SSE.

Na terenach SSE nie funkcjonują podmioty pań-

stwowe, a jedynie spółki prawa handlowego, spółki

cywilne i osoby ﬁzyczne.

Wśród1200przedsiębior-

ców działających w SSE 57% stanowią małe i śred-

nie ﬁrmy.

Zasady udzielania pomocy publicznej preferują

przedsiębiorstwa z sektora małych i średnich przed-

siębiorstw (MSP), ponieważ stawiają im niższe wy-

magania w porównaniu do dużych ﬁrmiprzyznają

wyższy pułap pomocy.

Maksymalny dopuszczalny

poziom pomocy publicznej dla małych przedsiębior-

ców jest wyższy o 20%, a dla średnich o 10% niż dla

dużych ﬁrm.

Wprzypadkukorzystaniazpomocypu-

blicznej z tytułu zatrudnienia przedsiębiorcy z sek-

tora MSP muszą utrzymywać poziom zatrudnienia

przez 3 lata, natomiast duzi – przez 5 lat.

Analogicz-

na zasada obowiązuje przy wymaganym okresie pro-

wadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto do kosz-

tów kwaliﬁkującychdoobjęciapomocąprzedsiębiorcy

z sektora MSP mogą zaliczyć używane maszyny i urzą-

dzenia, natomiast duzi – wyłącznie nowe.

Programy operacyjne

W nadzorowanej przez ministra gospodarki Pol-

skiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) re-

525

alizowanych jest szereg programów skierowanych

do przedsiębiorców na restrukturyzację ich działal-

ności gospodarczej, rozwój lub innowacyjność.

PARP

programów operacyjnych takich jak Program Ope-

racyjny „Innowacyjna gospodarka” (PO IG) czy Pro-

gram Operacyjny „Kapitał ludzki” (PO KL), które

w największym stopniu ukierunkowane są na wsparcie

W Programie Operacyjnym „Innowacyjna gospo-

darka” przedsiębiorcy z sektora MSP są uprzywilejo-

wani w stosunku do dużych przedsiębiorców w ramach

wsparcia adresowanego do przedsiębiorców jako gru-

py beneﬁcjentów/odbiorcówostatecznychpomocy.

Ze względu na znaczenie dla rozwoju gospodarki

sektora MSP w oraz istniejące bariery jego rozwoju,

a także mając na względzie konieczność prioryteto-

wego traktowania tej grupy beneﬁcjentówzaplano-

wano przeznaczenie co najmniej 65% środków zaalo-

kowanych na bezpośrednie wsparcie dla przedsię-

biorstw w ramach PO IG dla beneﬁcjentówzsektora

MSP.

W chwili obecnej zaalokowana kwota wynosi

3996 mln euro, co stanowi 70,69% kwoty przeznaczo-

nej na bezpośrednie wsparcie przedsiębiorców.

W ra-

mach poszczególnych działań programu na bieżąco

monitorowany jest udział projektów zgłaszanych

przez MSP w liczbie ogólnej wartości projektów.

W ramach działań będących w kompetencji mini-

stra gospodarki wsparcie w ramach następujących

działań/poddziałań kierowane jest wyłącznie do MSP:

— działanie 3.1: Inicjowanie działalności innowa -

cyjnej,

— działanie 3.2: Wspieranie funduszy kapitału

podwyższonego ryzyka,

— poddziałanie 3.3.2: Tworzenie systemu ułatwia -

jącego inwestowanie w MSP.

Wsparcie dla MSP,

— działanie 4.3: Kredyt technologiczny,

— podziałanie 5.4.1: Wsparcie na uzyskanie ochro -

ny własności przemysłowej,

— działanie 6.1: Paszport do eksportu.

Natomiast w działaniach z Programu Operacyj-

nego „Innowacyjna gospodarka” oraz Programu

Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”, za któ-

re odpowiada MG, w ramach których wsparcie kie-

rowane jest zarówno do dużych przedsiębiorców, jak

i do MSP (np. w przypadku działań polegających na

wsparciu inwestycji), MSP uzyskuje wyższą inten-

sywność wsparcia niż duży przedsiębiorca, zgodnie

z mapą pomocy regionalnej w przypadku mikroprzed-

siębiorcy i małego przedsiębiorcy – o 20%, a w przypadku

średniego przedsiębiorcy – o 10%.

Ponadto minister gospodarki wdraża działanie

spodarki PO IG, które skierowane jest do szerokiego

grona przedsiębiorców, w tym także do mikro, ma-

łych i średnich.

W treści programu zagwarantowano

wsparcie dla MSP na poziomie 25% alokacji dostęp-

nej na działanie 4.5 PO IG.

Wysokie zainteresowanie

działaniem ze strony przedsiębiorstw sektora MSP

pozwala przypuszczać, iż wskaźnik ten może zostać

osiągnięty.

Należy podkreślić, że kryteria wyboru projektów

obowiązujące w ramach działania 4.5 PO IG przewi-

dują preferencje dla przedsiębiorstw o statusie MSP,

polegające na przyznawaniu dodatkowych punktów

– w ramach oceny merytorycznej fakultatywnej –

przedsiębiorstwom małym i średnim, podczas gdy

przedsiębiorstwa duże nie otrzymują w tym zakresie

żadnego punktu.

Dodatkowo premiuje się przedsię-

biorców, bez względu na status, którzy w wyniku re-

alizacji projektu nawiążą współpracę z podmiotami

z sektora MSP.

Jednocześnie wartość wsparcia na realizację in-

westycji w sektorze usług nowoczesnych polegających

na utworzeniu centrum badawczo-rozwojowego przez

przedsiębiorstwo z sektora MSP (poddziałanie 4.5.2

PO IG), udzielana jest na preferencyjnym poziomie,

zgodnym z § 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów

poz. 1402), a przy tym znacznie wyższym niż dla przed-

siębiorstw dużych.

Powyższe wskazuje, iż minister gospodarki, doce-

niając ogromne znaczenie i rolę MSP w kształtowa-

niu zarówno polskiej, jak i europejskiej gospodarki,

dostrzega konieczność udzielania pomocy przedsię-

biorstwom z sektora MSP na bardziej preferencyj-

nych warunkach.

Wsparcie w sytuacjach klęsk żywiołowych

Ministerstwo Gospodarki wspiera również małe

i średnie przedsiębiorstwa w trudnych sytuacjach

wystąpienia klęsk żywiołowych.

W 2010 r. przyjęta

została ustawa o wspieraniu przedsiębiorców dotknię-

tych skutkami powodzi z 2010 r.

Na podstawie tej

ustawy do końca 2011 r. fundusze pożyczkowe, wy-

brane w konkursie zorganizowanym przez ministra

gospodarki, podpisały 1849 umów z przedsiębiorcami

poszkodowanymi w powodzi.

Pożyczki w wysokości

do 50 tys. zł były udzielane przedsiębiorcom zatrud-

niającym do 50 pracowników i były umorzone w 100%

(dla przedsiębiorców, którzy mieli ubezpieczone przed-

siębiorstwa) oraz w 75% (dla przedsiębiorców, którzy

nie posiadali ubezpieczenia).

Kolejna ustawa z 2011 r.

niem skutków powodzi zobowiązała ministra gospo-

darki do przeprowadzenia konkursu i wyboru fundu-

szy pożyczkowych, które będą udzielać pożyczek

o rozmiarach powodujących konieczność zastosowa-

nia szczególnych rozwiązań określonych w ustawie.

Również ona adresowana jest do przedsiębiorców za-

trudniających do 50 pracowników.

W wyniku ogłoszo-

nego konkursu wybrano fundusze pożyczkowe, które

będą gotowe do udzielania pożyczek w sytuacji zaist-

nienia powodzi.

Pomoc udzielana na mocy obu ustaw

uzyskała pozytywną decyzję Komisji Europejskiej

o zgodności z rynkiem wewnętrznym.

Inne działania legislacyjne

Minister gospodarki podjął również inicjatywę

o charakterze legislacyjnym mającą na celu zmniej-

szenie barier funkcjonowania i rozwoju MSP oraz

wzmocnienie ich pozycji konkurencyjnej na rynku.

526

Chcąc kontynuować działania ustawy antykryzyso-

wej z dnia 1 lipca 2009 r., wystąpiono do ministra

ważności ww. ustawy oraz zaproponowano złagodze-

nie warunków kwalifikujących przedsiębiorców

w przejściowych trudnościach ﬁnansowychdootrzy-

mania pomocy.

2.

Jak obecnie wygląda kontrola Ministerstwa

Gospodarki w zakresie pomocy publicznej i monito-

ringu jej wpływu na inne przedsiębiorstwa?

Kontrola udzielania pomocy publicznej prowadzo-

na jest przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów i polega przede wszystkim na zapewnieniu

zgodności tej pomocy z odpowiednimi przepisami

unijnymi (wynikającymi z przepisów TFUE oraz re-

gulacji wydanych przez Komisję Europejską, która

jest organem odpowiedzialnym za kontrolę pomocy

publicznej) i polega na:

— aktywnym uczestnictwie w procesie legislacyj -

nym w odniesieniu do aktów prawnych będących

podstawami prawnymi udzielania pomocy (zgłasza-

nie uwag i projektów sformułowań konkretnych prze-

pisów),

— wydawaniu opinii o projektach programów po -

mocowych w zakresie ich zgodności z prawem unij-

nym oraz notyﬁkacjiKomisjiEuropejskiejprojektów

programów pomocy i pomocy indywidualnej,

— gromadzeniu i przetwarzaniu danych na temat

pomocy publicznej i opracowywaniu zbiorczych ra-

portów dla Komisji Europejskiej oraz Rady Mini-

strów, jak również zgłaszaniu organom udzielającym

pomocy informacji o zidentyﬁkowanychnieprawidło-

wościach w udzielaniu pomocy (niezgodność z prze-

pisami unijnymi lub przepisami zatwierdzonego pro-

gramu pomocowego) oraz jej sprawozdawaniu (brak

sprawozdań, niezgodność sprawozdań z przepisami

sprawozdawczymi).

Działania UOKiK w zakresie pomocy publicznej są

pochodną aktywności organów kreujących i realizują-

cych politykę gospodarczą, w tym ministra gospodar-

ki.

Dodatkowo gromadzenie i przetwarzanie danych

na temat udzielonej pomocy (czyli de facto sposobu

realizacji poszczególnych programów pomocowych)

będące podstawą opracowania przez prezesa UOKiK

rocznego raportu analizującego wielkość pomocy

w różnych aspektach (np. ze względu na przeznacze-

nie, formę, rodzaj beneﬁcjenta,regionitp.)możesłużyć

organowi, który dany instrument zaprojektował i wdro-

żył, do przeprowadzenia dogłębniejszych analiz.

Po-

zwoli to na ocenę celowości, skuteczności i efektywno-

ści danego instrumentu w obszarze gospodarki, na

który ten organ chciał wywrzeć określony wpływ.

Wy-

nikiem tych analiz może być podjęcie decyzji o konty-

nuacji udzielania danej pomocy, zmianie bądź zakoń-

czeniu działania danego instrumentu pomocowego czy

też ewentualnie przygotowaniu nowych lepszych lub

komplementarnych instrumentów.

Pragnę także wyjaśnić, że spółki zarządzające

specjalnymi strefami ekonomicznymi monitorują,

w imieniu ministra gospodarki, poprawność realiza-

cji warunków zezwolenia, tj. zobowiązań przedsię-

biorcy w zakresie liczby tworzonych nowych miejsc

pracy i wielkości inwestycji.

Nie monitoruje się nato-

miast wpływu udzielania pomocy publicznej w stre-

fach na działalność przedsiębiorców poza strefami,

ponieważ bezpośrednio nie jest to możliwe.

Jak do-

tychczas nie otrzymano sygnałów, że przedsiębiorcy

strefowi sprzedają swoje wyroby po konkurencyjnych

cenach.

W większości przypadków środki ﬁnansowe

pochodzące z oszczędności powstałych w wyniku

zwolnienia podatkowego są reinwestowane, a więc ge-

nerują nowe inwestycje i nowe miejsca pracy.

Dodatkowo w celu zobrazowania sytuacji w odnie-

sieniu do małych i średnich przedsiębiorstw w załą-

czeniu (Zał.

nr 1) przedstawiam przygotowaną przez

UOKiK informację na temat wielkości pomocy, z ja-

kiej w 2010 r. skorzystał sektor MSP w ramach po-

szczególnych programów pomocowych.

Konkludując, zgadzam się, że udzielanie pomocy

publicznej może zakłócać zasady równej konkurencji

na rynku.

Taka pomoc jest jednak dopuszczona, po-

nieważ korzyści z jej udzielania przewyższają ewen-

tualne negatywne skutki.

Pragnę jednocześnie pod-

kreślić, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają

więcej, warunki dopuszczalności pomocy publicznej

niejednokrotnie uprzywilejowują właśnie małe i śred-

nie przedsiębiorstwa m.in. poprzez zwiększoną inten-

sywność pomocy dla tych podmiotów, mniej restryk-

cyjne warunki spełniania efektu zachęty lub wpro-

wadzenie kategorii wsparcia skierowanych wyłącznie

do przedsiębiorstw małych i średnich.

Minister gospodarki, doceniając ogromne znacze-

nie i rolę MSP w kształtowaniu zarówno polskiej, jak

lania pomocy przedsiębiorstwom z sektora MSP na bar-

dziej preferencyjnych warunkach oraz podejmuje sze-

reg działań w kierunku realizacji zasady: MSP przede

wszystkim.

Załącznik nr 1

Pomoc publiczna, z której skorzystali mali i średni przedsiębiorcy w 2010 r.

Numer programu

pomocowego

Nazwa programu pomocowego

Pomoc udzielona

MŚP [zł]

Pomoc ogółem [zł]

Udział pomocy

udzielonej MŚP

w pomocy ogółem

N 326/2010

Ustawa o wspieraniu przedsiębiorców

16 629 983,89 16 629 983,89 100,0%

N 599/2005

Wspieranie powstawania funduszy kapitału

zalążkowego

384 992,00 384 992,00 100,0%

527

N 603/2004

Program pomocy regionalnej dla

pracy w gminie Kutno

413 071,00 413 071,00 100,0%

SA.32232(2011/X)

Pomoc na rewitalizację w ramach regionalnych

programów operacyjnych – regionalna pomoc

inwestycyjna

11 180 267,40 11 180 267,40 100,0%

X273/2009

Pomoc ﬁnansowaudzielanaprzezPolską

Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości na

wspieranie ośrodków innowacyjności w ramach

Programu Operacyjnego „Innowacyjna

1 890,00 1 890,00 100,0%

X280/2009

Pomoc ﬁnansowaudzielanaprzezWładzę

Wdrażającą Programy Europejskie na

dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu

Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

2 902 584,07 2 902 584,07 100,0%

X326/2009

Pomoc ﬁnansowanawspieranietworzenia

i rozwoju gospodarki elektronicznej udzielana

przez Polską Agencję Rozwoju

Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

56 318 646,57 56 318 646,57 100,0%

X375/2010

Pomoc ﬁnansowanawspieranietworzenia

4 859 618,68 4 859 618,68 100,0%

X427/2010

Pomoc ﬁnansowaudzielanaprzezWładzę

Wdrażającą Programy Europejskie na

23 842 441,33 23 842 441,33 100,0%

X493/2009

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych

w formie: – odroczenia terminu płatności

raty, – odroczenia lub rozłożenia na raty

longacyjnej

17 452,00 17 452,00 100,0%

X522/2009

Refundacja kosztów szkoleń pracowników

niepełnosprawnych

3 441,60 3 441,60 100,0%

X620/2009 Pomoc na realizację projektów rozwojowych 735 000,00 735 000,00 100,0%

X678/2009

Zwrot dodatkowych kosztów zatrudnienia

pracowników niepełnosprawnych

93 226,47 93 226,47 100,0%

X767/2009

Udzielanie pomocy przez fundusze pożyczkowe

programów operacyjnych

1 237 678,06 1 237 678,06 100,0%

X846/2009 Kredyt technologiczny 71 506 762,18 71 506 762,18 100,0%

X896/2009

Program pomocy na usługi doradcze dla

programów operacyjnych

1 703 021,03 1 703 021,03 100,0%

X899/2009

Program pomocy na szkolenia w ramach

84 415,56 84 415,56 100,0%

XE29/2007

Program pomocy w zakresie zatrudnienia

w ramach wyłączeń grupowych dla

przedsiębiorców tworzących nowe miejsca

12 921,00 12 921,00 100,0%

XE9/2008

Program pomocy horyzontalnej na

zatrudnienie dla przedsiębiorców udzielanej na

terenie miasta Kalisza

96 000,00 96 000,00 100,0%

528

XR101/2007

Program pomocy dotyczący zwolnień od

działalność gospodarczą w obrębie parków

przemysłowych, parków technologicznych oraz

specjalnych stref ekonomicznych

usytuowanych na terenie Wrocławia

36 261,75 36 261,75 100,0%

XR165/2007

Program pomocy regionalnej miasta Łodzi na

wspieranie nowych inwestycji i tworzenie

wykorzystaniu nowoczesnych technologii

288 200,00 288 200,00 100,0%

XR17/2008

Program pomocy regionalnej na wspieranie

80 784,64 80 784,64 100,0%

XR177/2007

Program pomocy regionalnej na wspieranie

(Jelcz-Laskowice)

8 630,12 8 630,12 100,0%

XR179/2007

Szczeciński program regionalnej pomocy

inwestycyjnej w podatku od nieruchomości

3 226,00 3 226,00 100,0%

XS130/06

Pomoc horyzontalna na rozwój małych

i średnich przedsiębiorstw – Złotoryja

123 630,00 123 630,00 100,0%

XS288/2007

Pomoc publiczna na rozwój małych i średnich

przedsiębiorstw w ramach wyłączeń

grupowych (Namysłów)

34 447,27 34 447,27 100,0%

XS73/06

Program pomocy horyzontalnej na rozwój

miasta Legnicy

2 676 395,00 2 676 395,00 100,0%

XS85/2008

Program pomocy horyzontalnej na rozwój

gminy Karlino

58 435,00 58 435,00 100,0%

N 235a/2010

Program pomocy dotyczący rekompensaty za

w maju i czerwcu 2010 r. (poza zakresem

załącznika I do Traktatu oraz część sektora

leśnego nieobjęta Wytycznymi Wspólnoty

6 951 459,92 6 963 631,84 99,8%

X156/2009

Pomoc ﬁnansowanadoradztwoudzielana

przez Polską Agencję Rozwoju

Operacyjnego „Kapitał ludzki”

362 970,68 366 170,68 99,1%

PL 44/2004

Program pomocy na wspieranie kultury

i ochronę dziedzictwa kulturowego w formie

poręczeń Skarbu Państwa wypłaty

odszkodowania z tytułu zniszczenia,

eksponatów

3 554 105,10 3 648 781,50 97,4%

X307/2009

Prace interwencyjne – pomoc w formie

subsydiów płacowych

106 130 372,19 109 459 899,31 97,0%

N 505/2005

Program doﬁnansowaniaprzezPolskiInstytut

Sztuki Filmowej przedsięwzięć z zakresu

kinematograﬁi

49 713 345,33 51 289 093,99 96,9%

X134/2010

Refundacja wynagrodzeń młodocianych

pracowników

163 645 356,55 173 232 325,21 94,5%

XS5/06

Program pomocy publicznej na rozwój małych

grupowych – Dzierżoniów

193 490,26 205 722,52 94,1%

XE11/04

Rekompensata podwyższonych kosztów

zatrudnienia osób niepełnosprawnych

1 348 221,45 1 465 806,19 92,0%

XR180/2007

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla

gminy Kobierzyce

186 196,00 204 652,00 91,0%

XR185/2007

Program pomocy dotyczący udzielania przez

5 545 326,41 6 339 743,65 87,5%

N 292/2009

Program doﬁnansowaniaprzezPolskiInstytut

65 580 597,86 75 112 020,62 87,3%

529

X811/2009

Finansowanie współpracy naukowej

z zagranicą

7 965 121,16 9 248 379,16 86,1%

N 411/2005

Program pomocy regionalnej dla

przedsiębiorców inwestujących na terenie

gminy Szczecin

244 383,56 289 017,56 84,6%

X36/2010

Program pomocy regionalnej w ramach

regionalnych programów operacyjnych

3 500 405 071,63 4 379 454 643,84 79,9%

X193/2009

Program pomocy regionalnej udzielanej

przedsiębiorcom prowadzącym działalność

gospodarczą w specjalnych strefach

ekonomicznych na podstawie zezwolenia

wydanego po 1 stycznia 2007 r.

3 007 685,82 3 800 452,85 79,1%

X152/2009

Pomoc ﬁnansowanaszkoleniaudzielanaprzez

Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości

119 693 016,34 158 299 888,24 75,6%

X120/2010

Pomoc publiczna w ramach Programu

Operacyjnego „Kapitał ludzki”

77 936 663,56 111 464 801,69 69,9%

N 26/2007

Wsparcie funduszy kapitałowych inwestujących

w mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa

143 794 800,02 206 383 200,02 69,7%

X812/2009

Pomoc ﬁnansowaudzielanapracodawcom

prowadzącym zakłady pracy chronionej

7 318 592,81 10 582 798,58 69,2%

XE26/2005

Program pomocy w zakresie zatrudnienia

2 365 020,00 3 482 962,00 67,9%

N 632/2006 Dotacje do podręczników akademickich 5 726 600,00 8 495 230,00 67,4%

SA.32221(2011/X)

Pomoc ﬁnansowanabadania,usługidoradcze

i szkolenia udzielana przez PARP w ramach

Programu Operacyjnego „Innowacyjna

gospodarka”

870 644 255,54 1 309 194 017,82 66,5%

X306/2009

Miesięczne doﬁnansowaniedowynagrodzeń

pracowników niepełnosprawnych

1 746 917 022,45 2 846 048 706,31 61,4%

X325/2009

Pomoc ﬁnansowanabadania,usługidoradcze

i szkolenia udzielana przez Polską Agencję

1 074 632 627,48 1 825 410 867,95 58,9%

N 408/2009

Ograniczona kwota pomocy zgodna ze

kryzysu ekonomicznego

2 904 651,88 5 052 946,31 57,5%

XR130/2007

Program pomocy regionalnej dla

gminy Goleniów

425 160,00 777 297,00 54,7%

X327/2009

Pomoc publiczna na inwestycje w zakresie

287 317 726,98 526 153 507,38 54,6%

X669/2009

Udzielanie pomocy za pośrednictwem

10 308 800,00 21 122 700,00 48,8%

XR74/2008

Program pomocy regionalnej na nowe

inwestycje

157 498,00 378 051,00 41,7%

X147/2008

Warunki i tryb przyznawania pomocy

publicznej na realizację projektów celowych

49 788 957,00 120 270 227,00 41,4%

N 6/2007

Program pomocy horyzontalnej przeznaczonej

na inwestycje służące promocji odnawialnych

źródeł energii

321 739,79 911 864,79 35,3%

XR98/2007

Program pomocy regionalnej udzielanej

32 323 470,42 91 945 746,91 35,2%

X619/2009

Przedsięwzięcie ministra nauki i szkolnictwa

wyższego „IniTech”

26 446 168,00 85 445 935,00 31,0%

X328/2009

Pomoc publiczna na inwestycje w zakresie

45 304 945,38 153 219 374,11 29,6%

XR127/2007

Program regionalnej pomocy inwestycyjnej dla

Szczecińskiego

106 264,00 389 045,00 27,3%

530

PI

Pomoc przyznana przed akcesją (zwłaszcza

w formie zwolnień podatkowych), której

realizacja (wypłata) nastąpiła w 2010 r.

307 507 135,58 1 148 493 117,85 26,8%

X656/2009

Pomoc ﬁnansowadlainwestycjiodużym

znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu

Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

141 809 890,87 546 003 130,10 26,0%

N 90/2005

Program pomocy regionalnej dla

przedsiębiorców udzielanej w mieście Łodzi

291 947,00 1 162 862,00 25,1%

X611/2009

Rozporządzenie ministra rozwoju regionalnego

23 878 891,18 97 656 350,15 24,5%

N 364/2010

Zmiana programu pomocowego dotyczącego

rekompensaty za szkody spowodowane przez

199 681,87 902 316,97 22,1%

N 625/2005

Program pomocy regionalnej udzielanej

w gminie Żarów

428 752,00 1 993 816,00 21,5%

PL 39/2004

Program pomocy regionalnej dla

przedsiębiorców prowadzących działalność

gospodarczą w specjalnych strefach

wydanego po 31 grudnia 2000 r.

152 435 212,90 735 007 212,81 20,7%

N 526/2005

Program ramowy pomocy regionalnej

udzielanej przez gminy na wspieranie nowych

2 858 261,09 14 103 839,09 20,3%

XR119/2008

Zwolnienie od podatku od nieruchomości oraz

stanowiące regionalną pomoc inwestycyjną

1 287 928,55 6 378 491,35 20,2%

X45/2010

Refundacja kosztów szkoleń ze środków

Funduszu Pracy

43 018,67 232 353,67 18,5%

XR18/2007

Program pomocowy w zakresie regionalnej

54 421 012,06 294 684 348,76 18,5%

XR16/2008

Program pomocy regionalnej na wspieranie

nowych inwestycji i na tworzenie nowych

przeznaczonych dla przedsiębiorców

prowadzących działalność gospodarczą na

terenie miasta Gorzowa Wlkp. oraz na terenie

specjalnych stref ekonomicznych

usytuowanych w obrębie miasta Gorzowa

Wlkp.

311 101,00 1 863 247,00 16,7%

N 5/2007

Program pomocy horyzontalnej na ochronę

środowiska przeznaczonej na inwestycje

służące zastosowaniu technologii

zapewniających czystszą i energooszczędną

produkcję oraz oszczędzanie surowców

3 818 950,41 26 112 211,34 14,6%

C 43/2005

Program pomocowy na pokrywanie kosztów

osieroconych powstałych na skutek

rozwiązania kontraktów długoterminowych

157 243 680,00 1 304 696 456,32 12,1%

X761/2009

Program pomocy publicznej na wspieranie

8 823 171,14 81 501 373,67 10,8%

N 405/2008

Regionalna pomoc inwestycyjna w zakresie

energetyki, infrastruktury

telekomunikacyjnej, infrastruktury sfery

4 132 105,00 51 270 919,18 8,1%

PL 40/2004

Program pomocy regionalnej udzielanej

przedsiębiorcom dużym i z sektora motoryzacji

prowadzącym działalność gospodarczą na

podstawie zezwolenia wydanego przed 1

stycznia 2001 r. i zmienionego w trybie art. 6

ustawy z 2 października 2003 r. o zmianie

394 789,25 10 792 173,91 3,7%

531

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

kazaną przy piśmie, znak: SPS-023-3365/12, z dnia

3 kwietnia 2012 r., poniżej przedstawiam stanowisko

Na wstępie pragnę poinformować, że problematy-

ka dotycząca pozapłacowych kosztów pracy znajduje

się w kompetencji ministra pracy i polityki społecz-

nej, co oznacza, że minister gospodarki nie jest wła-

ściwy w udzieleniu szczegółowej odpowiedzi na temat

funkcjonujących w tym zakresie rozwiązań*

)

.

uzyskanych z Ministerstwa Pracy i Polityki Społecz-

nej, pragnę poinformować, że w chwili obecnej nie

społeczne, zarówno w stosunku do pracowników, jak

tułu osiągnięcia ustawowego wieku emerytalnego, nie-

pełnosprawności, choroby i macierzyństwa (rodziciel-

Zatem przepisy regulujące jego funkcjonowanie nie

strumenty polityki gospodarczej.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że jakiekol-

ku z deﬁcytem wFunduszu Ubezpieczeń Społecz-

nansowywania z budżetu państwa.

Obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy

W przypadku Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych (FGŚP) składki opłacane są na pod-

Przepisy przewidują kilka przypadków zwolnie-

nia pracodawcy od obowiązku opłacania składek na

FP oraz FGŚP.

Począwszy od 1 lipca 2009 r. zwolnienie z obo-

wiązku opłacania składek na FP oraz FGŚP mogą

uzyskać pracodawcy za pracowników w wieku co naj-

dla mężczyzn, a także osoby prowadzące pozarolni-

czą działalność gospodarczą, jeżeli osiągnęły ww.

wiek.

A zatem zwolnienie obejmuje także osoby, któ-

re jednocześnie otrzymują świadczenia emerytalne

i prowadzą działalność gospodarczą.

Pracodawca jest zwolniony z opłacania składek

na FP oraz FGŚP także przez okres 12 miesięcy, po-

cząwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy

urzędu pracy.

Pracodawca nie opłaca także składek na FP oraz

FGŚP za pracowników powracających z urlopu ma-

cierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego

N 412/2006

Program pomocy regionalnej dla

Szczeciński

104 834,00 3 017 030,00 3,5%

N 221/2005

Program pomocy regionalnej dla

237 512,00 10 075 295,00 2,4%

N 57/2008 Pomoc operacyjna w zakresie biopaliw 15 785 319,01 1 420 043 250,63 1,1%

Programy pomocowe, z których skorzystały MŚP ogółem: 9 490 614 299,77 18 257 432 726,45 52,0%

Pozostałe programy pomocowe: 0,00 1 029 570 660,00 0,0%

Programy pomocowe ogółem: 9 490 614 299,77 19 287 003 386,45 49,2%

Rekompensata za realizację usług świadczonych w ogólnym

interesie gospodarczym:

30 516 241,65 377 943 608,73 8,1%

Pomoc indywidualna: 17 893 493,47 1 570 512 136,48 1,1%

Pomoc publiczna ogółem: 9 539 024 034,89 21 235 459 131,66 44,9%

*

)

Informacje na temat sposobów pomiaru kosztów pracy,

532

Regulacja prawna zawarta w art. 18a ust. 1 usta-

z późn. zm.) wskazuje, iż podstawę wymiaru składek

nych, prowadzących pozarolniczą działalność gospo-

darczą na podstawie przepisów o działalności gospo-

darczej, w okresie pierwszych 24 miesięcy kalenda-

rzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działal-

ności gospodarczej, stanowi zadeklarowana kwota,

nagrodzenia.

Zwolnienie to ma charakter deklarato-

ryjny.

Oznacza to, że przedsiębiorcy, którzy rozpoczę-

nie opłacają za siebie składki na Fundusz Pracy.

Związane jest to z faktem, że podstawa wymiaru

wynagrodzenia minimalnego, zaś obowiązek odpro-

wadzania składek na Fundusz Pracy powstaje od

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emery-

talne i rentowe nie niższej niż minimalne wynagro-

dzenie.

Co czwarta osoba, która prowadzi własną ﬁrmę,

ZUS i dotyczy to kilkudziesięciu tysięcy przedsiębior-

ców.

Ulga sprzyja przedsiębiorczości Polaków, mini-

malizując przy tym ryzyko niepowodzenia przedsię-

wzięcia.

Jednakże przedsiębiorcy, którzy korzystają

z dwuletniej ulgi, mają niższe świadczenia z ZUS

i mniej odkładają na emeryturę oraz nie mają prawa

Ponadto istnieją dodatkowe formy wsparcia adre-

sowane do przedsiębiorców, określone w ustawie z dnia

Zgodnie z tym aktem prawnym starosta powiatu

może zrefundować podmiotowi prowadzącemu dzia-

łalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposa-

żenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobot-

Starosta powiatu może również zawrzeć z praco-

dawcą umowę przewidującą jednorazowe refundowa-

nie poniesionych kosztów z tytułu opłaconych skła-

dek na ubezpieczenia społeczne w związku z zatrud-

nieniem skierowanego bezrobotnego.

Kwota refun-

dowanych składek nie może przekroczyć 300% wyso-

kości minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Dodatkowo pragnę poinformować, że minister

czeniu w 2012 r. części środków rezerwy Funduszu

Pracy na ﬁnansowanie/doﬁnansowanieprogramów

roku życia, w ramach których osoby te mogą skorzy-

przez powiatowe urzędy pracy, w tym m.in. z pomocy

ﬁnansowejnapodjęciedziałalnościgospodarczej.

Ponadto w ramach najbliższej nowelizacji ustawy

rozważa się wprowadzenie zmian dotyczących uprosz-

czenia zasad prowadzenia przez przedsiębiorców

zwiększenie ilości sposobów autoryzacji pism/wnio-

sków przekazywanych do marszałka województwa

w formie elektronicznej oraz zmniejszenie ilości da-

nych wymaganych w sprawozdawczości.

Wprowadze-

nie powyższych rozwiązań znacznie uprości i skróci

procedurę rejestrową oraz sprawozdawczą, co w kon-

sekwencji zredukuje także koszty obciążenia admi-

nistracyjnego podmiotów ubiegających się i posiada-

jących status agencji zatrudnienia.

Następnie przedstawię odpowiedzi na pytania za-

warte w końcowej części interpelacji pana posła.

Odpowiadając na pytanie nr 1 dotyczące prowadze-

nia przez MG konsultacji międzyresortowych w celu

pomocy przedsiębiorcom w zakresie prowadzenia ich

działalności, należy wyjaśnić, iż Ministerstwo Go-

spodarki, podobnie jak i inne resorty, prowadzi kon-

sultacje międzyresortowe w zakresie każdej podjętej

inicjatywy legislacyjnej, zgodnie z wymaganiami wy-

nikającymi z odpowiednich przepisów (uchwała

poz. 221 z późn. zm.).

Jednym z priorytetów Ministerstwa Gospodarki

jest poprawa warunków wykonywania działalności

gospodarczej w Polsce, dlatego też szereg inicjatyw

legislacyjnych MG koncentruje się w tym obszarze.

W ostatnim okresie wprowadzono w prawie gospo-

darczym wiele korzystnych zmian dla przedsiębior-

ców oraz zlikwidowano niektóre bariery w rozwoju

przedsiębiorczości.

Najważniejsze z nich, to wprowa-

dzenie możliwości rejestracji działalności gospodar-

czej przez Internet, za pośrednictwem Centralnej

oraz szereg korzystnych dla przedsiębiorców rozwią-

zań, wdrożonych w ramach dwóch tzw. ustaw dere-

gulacyjnych, tj. ustawy z dnia 23 marca 2011 r.

Dla przykładu należy wymienić m.in.:

1.

W ramach I ustawy deregulacyjnej:

a) wprowadzenie tzw. kultury oświadczeń, tj. pra-

wa składania oświadczeń w miejsce dotychczasowego

czenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej;

533

b) uchylenie lub zmiana, na mniej uciążliwe, nie-

c) ułatwienie przekształcenia przedsiębiorców –

osób ﬁzycznychwspółkiprawahandlowego;

d) wprowadzenie instytucji leasingu konsumenc-

kiego;

e) obniżenie kosztów sądowych w sprawach cywil-

f) umożliwienie przekształcenia spółdzielni pracy

2.

W ramach II ustawy deregulacyjnej:

a) zobowiązanie ministra ﬁnansówdowydawania

b) zwolnienia i wyłączenia w zakresie podatku

c) umożliwienie stosowania procedur uproszczo-

wych;

dzienniku (obecny koszt to ok.750 zł za stronę);

f) zmniejszenie częstotliwość przekazywania

g) wydłużenie terminu na wykorzystanie zaległe-

h) zniesienie obowiązku podwójnego publikowa-

i) zniesienie obowiązku uzyskiwania opinii rze-

j) wydłużenie terminu na składanie deklaracji na

k) obniżenie opłaty skarbowej za dokonanie wpisu

Pomimo dotychczas przeprowadzonych zmian,

objętych dwiema ustawami deregulacyjnymi, w pra-

wie gospodarczym nadal występują przepisy, które

nie sprzyjają wykonywaniu działalności gospodarczej

i generują niezasadne obciążenia dla przedsiębior-

ców.

Mając świadomość istnienia tych barier, mini-

spodarce, który będzie kontynuacją dotychczasowych

prac podejmowanych w MG na rzecz uproszczenia

Celem trzeciej ustawy deregulacyjnej będzie dalsze

wiązków informacyjnych, a także zmniejszanie kosz-

tów wykonywania działalności gospodarczej w Pol-

sce.

Innymi słowy, projekt będzie zawierał propozycje

prawy otoczenia prawnego funkcjonowania przedsię-

biorców, a z drugiej strony doprowadzą do redukcji

wydatków z budżetu państwa.

Wzorem poprzednich

nia opracowane zostaną we współpracy z organiza-

cjami społecznymi pracodawców i przedsiębiorców.

Ponadto minister gospodarki planuje uproszcze-

nie procedur administracyjnych poprzez wprowadze-

nie w miarę możliwości jednolitych – w skali kraju

– formularzy wymaganych przy podejmowaniu i wy-

konywaniu działalności gospodarczej (w tym formu-

larzy elektronicznych).

W MG trwają prace nad opra-

rów wniosków.

Podjęte działania umożliwią docelowo

elektroniczne przeprowadzanie procedur administra-

cyjnych.

Ponadto MG przeprowadza również analizę prze-

pisów prawnych, z których wynika obowiązek skła-

dania przez przedsiębiorców i obywateli sprawozdań

do organów administracji publicznej, pod kątem ich

niania.

Odpowiadając na pytanie nr 2 w sprawie planów

rządu odnośnie do wprowadzenia ułatwień i uprosz-

czeń systemu podatkowego dla sektora MŚP w dro-

dze konsultacji, w ślad za informacjami uzyskanymi

od Ministerstwa Finansów uprzejmie informuję, iż

czającym rozliczanie podatków przez osoby prowa-

dzące działalność gospodarczą, w tym w ramach sek-

tora MŚP, a także w zakresie odbiurokratyzowania

niektórych wymogów administracyjnych, od lat są

sukcesywnie wprowadzane w życie.

Jako przykład można wskazać zmiany polegające

na podwyższeniu limitu obrotu uprawniającego podat-

ników do korzystania ze zwolnienia podmiotowego

wyższenie tego limitu przyczynia się do ułatwienia

prowadzenia działalności gospodarczej podatnikom

niu redukuje obciążenia administracyjne, co w konse-

kwencji wpływa korzystnie na rozwój sektora MŚP.

Kolejnym przykładem uproszczenia obowiązków

podatników w zakresie podatku VAT są obowiązują-

534

ce od 1 stycznia 2011 r. przepisy, na podstawie któ-

rych zliberalizowane zostały zasady przesyłania i prze-

chowywania faktur elektronicznych.

Na mocy tych

przepisów została wprowadzona dowolność formatu

nia.

Powyższe rozwiązanie nie tylko zachowuje zgod-

ność z prawem unijnym, ale jest również bardzo po-

zytywnie odbierane przez przedsiębiorców i oceniane

jako szczególnie liberalne na tle analogicznych regu-

lacji obowiązujących w innych państwach członkow-

skich Unii Europejskiej.

Obecnie prowadzone są prace nad pełną imple-

mentacją dyrektywy Rady 2010/45/UE z dnia 13 lip-

ca 2010 r., zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE

które mają na celu wdrożenie kolejnych ułatwień

w zakresie fakturowania.

Powyższa nowelizacja za-

kładająca zapewnienie równego traktowania faktur

papierowych i elektronicznych przyczyni się do roz-

powszechnienia fakturowania elektronicznego, a tym

samym obniży koszty ponoszone przez przedsiębior-

ców i zwiększy ich konkurencyjność.

Ponadto likwi-

dacja obowiązku wystawiania faktur wewnętrznych

zredukuje obowiązki informacyjne i zmniejszy biu-

rokrację, a szerokie uregulowanie zagadnień faktu-

rowania w akcie normatywnym o randze ustawy za-

gwarantuje podatnikom pewność prawa i przejrzy-

stość przepisów w tym zakresie.

Przepisy o podatku dochodowym również uwzględ-

niają szereg rozwiązań skierowanych wyłącznie dla

małych i średnich przedsiębiorstw.

Do takich rozwiązań niewątpliwie należy zaliczyć

możliwość ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych

przez podatników będących osobami ﬁzycznymi,któ-

rzy wybrali opodatkowanie na ogólnych zasadach

ki podatku, przy zastosowaniu podatkowej księgi

wych.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych

występuje dopiero wówczas, kiedy przychody netto

z działalności gospodarczej za poprzedni rok podat-

kowy wyniosły w walucie polskiej co najmniej rów-

nowartość 1 200 000 euro.

Podatkowa księga przychodów i rozchodów jest

uproszczonym urządzeniem księgowym, które zosta-

ło przewidziane wyłącznie dla celów podatkowych.

Zasady jej prowadzenia zostały ustalone rozporządze-

niem ministra ﬁnansów z dnia 26sierpnia 2003 r.

Rozporządzenie to określa sposób prowadzenia księ-

gi, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać,

aby stanowiła dowód pozwalający na określenie zo-

bowiązań podatkowych, oraz szczegółowy zakres

terminy zawiadomienia naczelnika urzędu skarbo-

wego o prowadzeniu księgi.

W odróżnieniu od podat-

ników prowadzących księgi rachunkowe, podatnicy

prowadzący podatkową księgę przychodów i rozcho-

dów nie mają obowiązku dołączania do zeznania po-

datkowego sprawozdania ﬁnansowego.

Innym rozwiązaniem skierowanym do małych

i średnich przedsiębiorców będących osobami ﬁzycz-

nymi są zryczałtowane formy opodatkowania, tj. opo-

datkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjono-

wanych lub w formie karty podatkowej.

Zasady opo-

datkowania w formach zryczałtowanych regulują

poz. 930, z późn. zm.).

Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewi-

działalności gospodarczej, w tym również gdy dzia-

osób ﬁzycznychorazwformiespółkijawnejosóbﬁ-

zycznych, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatko-

nie przekraczającej 150 000 euro.

Podatnicy nie ewi-

dencjonują kosztów, ponieważ podstawę opodatkowa-

W zakresie rozliczeń oraz obowiązków sprawoz-

dawczych podatnicy, którzy wybrali opodatkowanie

ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, obo-

wiązani są w ciągu roku podatkowego, co miesiąc,

nie złożenia zeznania.

Niektórzy podatnicy mogą obliczać ryczałt i wpła-

cać go na rachunek urzędu skarbowego kwartalnie.

Kwartalny sposób wpłacania ryczałtu mogą wybrać

podatnicy, których otrzymane przychody z działal-

ności w roku poprzednim nie przekroczyły kwoty

ryczałt wpłacany jest w terminie do dnia 20 następ-

wego – w terminie złożenia zeznania.

kowej ustalana jest decyzją naczelnika urzędu skar-

bowego, odrębnie na każdy rok podatkowy.

Podatni-

cy opodatkowani w formie karty podatkowej są zwol-

nieni od obowiązku prowadzenia ksiąg, składania

datek dochodowy.

Podatek w formie karty podatkowej uiszczany jest

nie do dnia 28 grudnia roku podatkowego, na rachu-

nek urzędu skarbowego.

535

Jeszcze innymi rozwiązaniami adresowanymi do

małych przedsiębiorców, obejmujących podatników,

datkiem VAT nie przekroczyła w poprzednim roku

1 200 000 euro, jest kwartalny sposób wpłacania za-

liczek na podatek dochodowy oraz jednorazowa, przy-

spieszona amortyzacja.

Rozwiązania te dotyczą tych

podatników, którzy opodatkowują dochody na ogól-

nych zasadach według progresywnej skali podatko-

wej oraz 19% stawki podatku.

Jednorazowa amortyzacja polega na możliwości

zaliczenia do kosztów podatkowych dokonywanych

jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, od wartości

początkowej środków trwałych z grupy 3-8 Klasyﬁ-

kacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów

kości nieprzekraczającej w roku podatkowym równo-

Przedstawiając powyższe rozwiązania, Minister-

stwo Finansów informuje jednocześnie, że w chwili

obecnej nie trwają żadne prace, których celem byłoby

wprowadzenie kolejnych ułatwień i uproszczeń w po-

datku dochodowym dla sektora MŚP.

Odpowiadając na pytanie nr 3, czy MG planuje dzia-

łania promujące wzrost przedsiębiorczości w Polsce,

należy zaznaczyć, że Ministerstwo Gospodarki pro-

wadzi szereg działań, których wspólnym celem jest

stworzenie w Polsce najlepszych warunków prowa-

dzenia działalności gospodarczej.

Działania te obej-

mują przede wszystkim następujące obszary:

a) wzmocnienie postaw przedsiębiorczych;

przede wszystkim”;

przedsiębiorczości prowadzone są w oparciu o zało-

żenia zawarte w dokumentach strategicznych o za-

sięgu ogólnokrajowym.

W chwili obecnej w Minister-

stwie Gospodarki dobiegają końca prace nad przygo-

towaniem dokumentu strategicznego w obszarze in-

nowacyjności pt. „Strategia innowacyjności i efek-

tywności gospodarki”, której głównym celem jest stwo-

rzenie warunków dla wysoce konkurencyjnej gospo-

darki opartej na wiedzy i współpracy.

Opierając się na założeniach do „Strategii inno-

wacyjności i efektywności gospodarki”, Ministerstwo

Gospodarki pracuje również nad projektem progra-

mu wykonawczego do strategii pod nazwą „Program

rozwoju przedsiębiorstw”.

Będzie on stanowił szcze-

gółową koncepcję systemu wsparcia przedsiębiorstw

ich innowacyjności.

Program obejmie zarówno usu-

wanie barier i tworzenie przyjaznego otoczenia dla

przedsiębiorczości, jak i aktywne działania, ﬁnanso-

we i pozaﬁnansowenarzeczwzrostukonkurencyj-

ności polskich przedsiębiorstw.

Działania w zakresie stworzenia przyjaznego dla

przedsiębiorców otoczenia prawnego są realizowane

przede wszystkim poprzez uproszczenie i zracjonali-

zowanie procesu legislacyjnego oraz usystematyzo-

wanie istniejącego dorobku prawnego.

Wszystkie te

ma prawo” i są jednym z priorytetów strategicznych

Ministerstwa Gospodarki ujętych pod nazwą „Lepsze

regulacji prawne”.

Wynikiem tych działań są zmiany

wprowadzone w ramach dwóch ustaw deregulacyj-

nych oraz projekt trzeciej ustawy deregulacyjnej,

o czym była mowa w odpowiedzi na pytanie nr 1 ni-

niejszej interpelacji.

Warto również wspomnieć, że w Ministerstwie

mentu „Program przeciwdziałania upadłości przed-

siębiorstw oraz polityka drugiej szansy”, którego ce-

lem jest zwiększenie przeżywalności przedsiębiorstw,

zwłaszcza w pierwszym roku działalności; utworze-

nie warunków do ponownego podejmowania działal-

ności gospodarczej przez przedsiębiorców, którzy do-

świadczyli bankructwa, oraz usprawnienie procedu-

ry upadłościowej i naprawczej przy uwzględnieniu

interesów zarówno wierzycieli, jak i dłużników.

Ministerstwo Gospodarki, odpowiadając za więk-

pn. Small Business Act (SBA).

Dokument ten kon-

tora MŚP dla rozwoju gospodarki.

Ministerstwo Go-

spodarki wdraża program Small Business Act w ra-

mach następujących priorytetów:

1) lepsze regulacje,

W lutym 2011 r., KE opublikowała „Przegląd SBA”,

który jest szczegółowym raportem z implementacji

glądzie SBA” kluczowych działań znajdują się:

bankowe UE dla pożyczek dla MŚP, z których do 2012 r.

reguł dostępu MŚP do funduszy unijnych),

536

rowanie prowadzonych działań, według określonej

metodologii gromadzenia informacji.

Istotną propo-

zycją zawartą w „Przeglądzie SBA”, a mającą ułatwić

nikiem struktur wspólnotowych z przedstawicielami

poszczególnych państw członkowskich, ułatwiając

koordynację kwestii dotyczących MŚP.

Funkcję polskiego pełnomocnika ds. MŚP pełni

darki pani Grażyna Henclewska.

Sektor MŚP jest kluczowy dla rozwoju gospodar-

ki, dlatego odpowiednie wsparcie i wykorzystanie

jego potencjału rozwojowego może znacznie przyczy-

nić się do wzrostu gospodarczego.

Oparcie stosunków

między państwem a przedsiębiorcami na wzajemnym

zaufaniu, poszanowaniu wzajemnych postaw i stano-

wisk oraz kreowaniu efektywnej współpracy pomoże

stworzyć optymalne warunki dla rozwoju kreatyw-

ności, przedsiębiorczości i innowacyjności.

Załącznik

Informacja przygotowana przez Ministerstwo

Istnieje kilka sposobów pomiaru kosztów pracy.

Najbardziej rozpowszechnionym w ujęciu międzyna-

rodowym jest tzw. klin podatkowy.

Obrazuje on udział

pozapłacowych kosztów pracy (składek na ubezpie-

czenie społeczne płaconych przez pracownika oraz

pracodawcę oraz podatek dochodowy) w całkowitym

koszcie pracy (tj. wynagrodzenie netto powiększone

o obowiązkowe składki społeczne opłacane przez pra-

cownika i pracodawcę oraz podatek dochodowy).

W 2010 r. w Polsce klin podatkowy dla pracownika

zarabiającego 100% przeciętnego wynagrodzenia wy-

niósł 34,3% i był jednym z niższych w krajach UE

(najwyższy klin podatkowy zanotowano w Belgii –

55,4%).

W przypadku niskich wynagrodzeń (na po-

ziomie 67% przeciętnego wynagrodzenia) klin podat-

kowy w 2010 r. dla Polski wyniósł 33,4%, zaś w Belgii

wyniósł 49,5%

1)

.

Oznacza to, że koszty pracy w Polsce

nie należą do najwyższych wśród krajów UE, gdyż

ciągle kształtują się poniżej średniej dla UE27.

Koszty pracy, które zmieniają się zgodnie ze zmia-

nami produktywności, są niezmiernie ważne dla kon-

kurencyjności danego kraju.

Konkurencyjność ceno-

wa może zmieniać się również wówczas, gdy zmiany

w wynagrodzeniach nie podążają za zmianami w pro-

duktywności pracy, lub też w wyniku odmiennych

poziomów inﬂacji.

Ponadto istnieje szereg innych

czynników makroekonomicznych, które wpływają na

kształt tego rodzaju konkurencyjności.

Wobec czego

koszty pracy, choć ważne, stanowią jedynie jeden

z elementów wpływających na konkurencyjność ce-

nową danego kraju

2)

.

Jedną z miar oceny, na ile koszty pracy oraz pro-

duktywność wpływają na konkurencyjność danej go-

spodarki, jest wskaźnik realnego efektywnego kursu

walutowego (real effective exchange rate REER).

Wskaźnik ten bierze pod uwagę nominalny efektyw-

ny kurs walutowy i koryguje go o nominalne koszty

pracy (nominalne koszty związane z zatrudnieniem

w całej gospodarce odniesione do produktywności

pracy) w badanym kraju oraz partnerów handlowych.

Wskaźnik ten dobrze odzwierciedla zmiany w kon-

kurencyjności danej gospodarki (związane ze zmia-

nami kosztów pracy w relacji do produktywności)

w krótkim okresie.

Dodatni znak wskaźnika wska-

zuje na pogorszenie się konkurencyjności cenowej.

Dostępne badania wskazują, że relacja pomiędzy

jednostkowymi kosztami pracy (będącymi składową

wskaźnika REER) a eksportem jest słaba, a jej zna-

czenie jest drugorzędne w porównaniu z pogorsze-

niem się bilansu handlowego

3)

.

W Polsce wskaźnik REER przyjmował wartości

dodatnie dla lat 2001–2008, co oznaczało pogorszenie

się konkurencyjności cenowej Polski wobec innych

krajów UE.

W latach 2008–2010 relacja ta uległa od-

wróceniu.

Wartości wskaźnika REER w latach 2001–

–2010 dla krajów UE27 prezentuje wykres.

Jednostkowe koszty pracy obrazują relację pomię-

dzy kosztami pracy a produktywnością pracy.

Wzrost

tego wskaźnika wskazuje, że wynagrodzenia rosły

szybciej niż produktywność pracy.

W okresie 2010–

–2011 w Polsce nominalne koszty pracy wzrosły o 10,3%,

a więc w stopniu niższym niż średnia dla UE27

(13,9%).

W latach 2008–2010 przypada 9,9% wzrostu

w całym ww. wskazanym okresie, zaś w latach 2001–

–2007 – 0,4%.

Silny wzrost nominalnych kosztów pra-

cy w ostatnich latach mógł być wynikiem: i) bardzo

silnego wzrostu wynagrodzeń w 2008 r. spowodowane-

go wysokimi potrzebami pracodawców na pracowni-

ków o określonych kwaliﬁkacjachorazniedoborami

na rynku pracy osób poszukujących pracy o wyma-

ganych kwaliﬁkacjach; ii)znacznego spowolnienia

gospodarczego w latach 2009–2010, któremu towa-

rzyszył ciągły wzrost liczby osób pracujących, co prze-

łożyło się na spowolnienie wzrostu produktywności

pracy – a tym samym wzrost nominalnych kosztów

pracy.

Wzrost nominalnych kosztów pracy w latach 2008–

–2010 nie przełożył się na dalsze wzrosty wskaźnika

REER (a tym samym dalsze pogarszanie się konkuren-

1)

European Commission, Tax reforms in EU Member States

2011, DG Ecﬁn,DGTaxud,EuropeanCommission2011.

2)

European Commission, Wages, Productivity and Macro

Economic Outcomes.

Commission discussion paper, ADHOC/15/

260511/EN, European Commission 2011.

3)

European Commission, Wages, Productivity and Macro

537

cyjności cenowej gospodarki polskiej) w związku z sil-

nymi zmianami w kursie wymiany EUR/PLN.

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

nia br., znak: SPS-023-3366/12), przy którym prze-

kazano interpelację posła Johna Abrahama Godsona

siębiorstw, nieelastycznego prawa pracy, uprzejmie

przedstawiam następujące stanowisko Ministerstwa

Gospodarki.

Poprawa warunków wykonywania działalności

również w zakresie prawa pracy.

W ramach ustawy

wiązków obywateli i przedsiębiorców, przygotowanej

przez Ministerstwo Gospodarki, od 1 stycznia 2012 r.

wydłużono o 6 miesięcy (tj. z 31 marca do 30 wrze-

śnia następnego roku) termin przewidziany na wy-

korzystanie zaległego urlopu przez pracowników, co

umożliwia lepszą organizację pracy w przedsiębior-

stwie.

Zmiana jest korzystna dla przedsiębiorców,

gdyż zmniejsza ryzyko przestojów w działalności go-

spodarczej wynikających z korzystania przez pracow-

ników z zaległego urlopu w tym samym okresie.

Wprowadzone rozwiązanie miało na celu uelastycz-

nienie prawa pracy i poprawę warunków wykonywa-

nia działalności gospodarczej.

Jednocześnie Ministerstwo Gospodarki będzie

dalej podejmowało – w zakresie swoich kompetencji

– prace na rzecz uproszczenia prawa pracy i poprawy

warunków prawnych wykonywania działalności go-

spodarczej w Polsce.

W celu wypracowania rozwią-

zań bardziej dopasowanych do potrzeb przedsiębior-

ców Ministerstwo Gospodarki zintensyﬁkowałowostat-

nim okresie współpracę z organizacjami reprezentu-

jącymi przedsiębiorców w zakresie identyﬁkacjiba-

rier prawnych rozwoju przedsiębiorczości.

Zidentyﬁ-

kowane problemy i bariery prawne w przepisach re-

gulujących podejmowanie i prowadzenie działalności

gospodarczej w zakresie prawa pracy będą przedmio-

tem analiz Ministerstwa Gospodarki, a następnie

konsultacji z Ministerstwem Pracy i Polityki Społecz-

nej oraz Komisją Trójstronną pod względem zasad-

ności podjęcia odpowiednich działań legislacyjnych.

Tabela 1.

Realny efektywny kurs walutowy (wzrost średnioroczny) w latach 2001–2010 w UE27

Uwaga: pozytywny znak oznacza pogorszenie się konkurencyjności cenowej.

sion paper, ADHOC/15/260511/EN, European Commission 2011.

-12

-10

-8

-6

-4

-2

C

Z

S

L

B

G

E

E

R

O

L

V

H

U

I

E

D

K

I

T

E

L

L

T

M

T

C

Y

E

S

S

I

F

I

N

L

F

R

B

E

P

T

P

L

A

T

D

E

S

E

U

K

2001-2010 2001-2008 2009-2010

538

Jednocześnie przy okazji prowadzonych przez Mi-

przepisów prawa pracy Ministerstwo Gospodarki –

gę na formułowanie rozwiązań zwiększających elastycz-

ność prawa pracy i likwidujących bariery w rozwoju ma-

łych i średnich przedsiębiorstw w tym zakresie.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 26 kwietnia 2012 r.

przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszał-

ka Sejmu, znak: SPS-023-3388/12, w sprawie braku

uprzejmie przesyłam informacje w tej sprawie.

Ebewe (część Grupy Sandoz) na terytorium Polski,

tów leczniczych onkologicznych wprowadzanych do

obrotu przez ﬁrmę Ebewe/Sandoz będą dotyczyły

dalszej części roku.

Bezpośrednią przyczyną tego sta-

Ebewe, a nie wejście w życie ustawy refundacyjnej.

Zgodnie z projektem zarządzenia prezesa Naro-

dowego Funduszu Zdrowia produkty sprowadzane

w ramach importu docelowego będą ﬁnansowane.

poinformowani o kłopotach z dostępnością niektó-

rejestracji produktów leczniczych z prośbą o pilną

stępnych, potwierdzając wnioski przesyłane przez

szpitale, w trybie tzw. importu docelowego.

swoich leków, tym samym zapewnić dostępność pro-

duktów leczniczych w zaistniałej sytuacji.

rotu na terenie RP – rozporządzenie ministra zdro-

539

niczych nieposiadających pozwolenia na dopuszcze-

W przypadku zgód dla hurtowni lub podmiotów

odpowiedzialnych zastosowanie ma art. 4 ust. 8 usta-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie daty wygaśnięcia autorskich

(3389)

do domeny publicznej, przekazaną pismem z dnia 3

wpłynęło do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

nia 2012 r., uprzejmie proszę o przyjęcie następują-

autorskie, autorskie prawa majątkowe gasną z upły-

wem lat 70 od daty śmierci twórcy (art. 36. ust. 1), zaś

roku, w którym twórca zmarł (art. 39).

Podstawową

konsekwencją czasowego ograniczenia majątkowych

praw autorskich jest to, iż po upływie terminu wska-

zanego w ustawie dorobek autora przechodzi do tzw.

domeny publicznej, efektem czego każda osoba, pod

warunkiem poszanowania autorskich praw osobistych,

może swobodnie i nieodpłatnie korzystać z utworów

wchodzących w skład tegoż dorobku.

Dla określenia okresu ochrony praw autorskich

istotne jest określenie daty zdarzenia, od którego li-

czy się bieg terminów określonych w art. 36 prawa

autorskiego.

Odnosząc się bezpośrednio do interpe-

lacji pani poseł, należy stwierdzić, iż dokładna data

śmierci Janusza Korczaka nie jest znana.

Brak moż-

liwości określenia daty śmierci co do konkretnego

dnia powoduje, iż dla obliczenia terminu, w którym

wygasają autorskie prawa majątkowe po Januszu

Korczaku, posiłkowo należy stosować przepisy prawa

cywilnego.

nusz Korczak (prawdziwe nazwisko Henryk Goldsz-

mit) zginął prawdopodobnie 6 sierpnia 1942 roku

w Treblince.

W związku z interpelacją pani poseł Mi-

nisterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego zwró-

z pytaniem, czy muzeum posiada dokumenty po-

świadczające datę śmierci Janusza Korczaka.

W od-

powiedzi dyrektor muzeum wskazał, iż dokumenty

takie nie były wytworzone.

Zgodnie z informacjami

otrzymanymi od dyrektora Muzeum Walki i Męczeń-

stwa w Treblince, zamieszczonymi także na stronie

muzeum (http://www.treblinka.bho.pl/index.php?op-

tion=com_content&task=view&id=17&Itemid=1):

w dniu 6 sierpnia 1942 r. hitlerowscy okupanci wy-

prowadzili z Domu Sierot Korczaka, Wilczyńską,

ków.

Ostatnim człowiekiem, który widział Korczaka

W sytuacji, gdy data śmierci nie jest stwierdzona

aktem zgonu, zastosowanie mają przepisy Kodeksu

cywilnego (art. 29–32 ustawy z dnia 23 kwietnia

oraz art. XXVIII–XXXIV ustawy z dnia 23 kwietnia

Dz. U. Nr 16, poz. 94, z późn. zm., dalej: P.w.K.c.)

dotyczące uznania za zmarłego, przepisy o postępo-

waniu o uznanie za zmarłego (art. 526–534 ustawy

K.p.c.) bądź przepisy postępowania o stwierdzenie

zgonu (art. 535–538 K.p.c.).

W Kodeksie cywilnym ujęto sytuacje zaginięcia

w okresie pokoju, natomiast w P.w.K.c. uregulowane

zostały przypadki związane z wojną lub działaniami

wojennymi.

W normalnych okolicznościach chwilą śmierci jest

czas stwierdzony przez lekarza w akcie zgonu, który

jest następnie odnotowywany w księgach stanu cy-

wilnego (akt zgonu).

Umożliwia on uprawnionym lub

zobowiązanym podmiotom realizację i ochronę ich

praw i obowiązków wynikających z faktu śmierci

(np. dziedziczenie).

Istnieją jednak sytuacje (np. dzia-

łania wojenne, klęski żywiołowe), w których fakt

śmierci, a tym samym jej moment, nie są absolutnie

pewne albo mimo niewątpliwej śmierci akt zgonu nie

został sporządzony.

Wypadki tego typu powodują nie-

pewność w sferze prawnej osób i związanych z nimi

stosunków prawnych, a powodując uszczerbek w pra-

wach poszczególnych podmiotów, godzą zarazem

540

w pewność obrotu prawnego.

Celem usunięcia tych

problemów prawnych przewidziane zostały instytu-

cje „uznania za zmarłego” i „stwierdzenia zgonu”.

Uznanie za zmarłego polega na sądowym (niepro-

cesowym) ustaleniu faktu oraz chwili śmierci osoby

zaginionej.

Następuje to po upływie określonego cza-

su od ostatniej wiadomości o życiu zaginionego.

Orze-

czenie sądu ma charakter konstytutywny, gdyż do-

piero wraz z jego uprawomocnieniem się następują

skutki uznania za zmarłego.

Jednakże orzeczenie

takie wywołuje skutki prawne ex tunc, czyli wstecz,

to znaczy od określonej w nim chwili śmierci.

Od uznania za zmarłego należy odróżnić stwier-

dzenie zgonu.

Instytucja stwierdzenia zgonu ma za-

stosowanie w sytuacji, gdy śmierć osoby jest niewąt-

pliwa, ale akt zgonu nie został sporządzony.

Orzecze-

nie sądu ma charakter deklaratoryjny, tj. stwierdza

jedynie istnienie określonego stanu prawnego.

Za-

wciąż jeszcze wszczynane są postępowania dotyczące

osób zaginionych i zmarłych podczas II wojny świa-

towej.

W postanowieniu uznającym za zmarłego bądź

stwierdzającym zgon chwila śmierci powinna być do-

kładnie określona (zawierać rok, miesiąc, dzień, go-

dzinę zgonu, gdyż wszystkie te dane podlegają wpi-

sowi do akt zgonu).

Domniemywa się, że zaginiony

za zmarłego (art. 31 K.c.), to znaczy w chwili, która

według okoliczności jest najbardziej prawdopodobna.

W przypadku braku jakichkolwiek danych wskazuje

się pierwszy dzień terminu, z którego upływem uzna-

nie za zmarłego stało się możliwe.

W przypadku osób,

których zaginięcie nastąpiło przed dniem 1 paździer-

nika 1950 r., przyjmuje się, że zaginiony zmarł w ostat-

nim dniu terminu, po upływie którego mogło nastą-

pić uznanie za zmarłego (dekret z dnia 29 sierpnia

1945 r.

Prawo osobowe, Dz. U. z dnia 6 października

1945 r.).

Zgodnie z P.w.K.c. bieg terminów do uznania

za zmarłego dla zaginionych w związku z II wojną

światową rozpoczyna się z dniem 9 maja 1945 r.

W stosunku do Janusza Korczaka, który zginął

w trakcie II wojny światowej, toczącej się w latach

1939–1945, należałoby zastosować normę zawartą

w art. XXIX P.w.K.c., zgodnie z którą: Kto zaginął,

wiony wolności przez władze obcego państwa i osa-

kończone.

Przepisem szczególnym w stosunku do

art. XXIX P.w.K.c. i terminu tam określonego jest

art. XXXII P.w.K.c., wyznaczający początek biegu

terminów do uznania za zmarłego osób zaginionych

w związku z wojną 1939–1945 na dzień 9 maja 1945 r.

bądź stwierdzenie zgonu uprawniony jest każdy za-

interesowany, którego praw majątkowych lub niema-

jątkowych dotyczy wynik tego postępowania (m.in.

krewni, osoby bliskie, a także Skarb Państwa), a tak-

że prokurator (art. 7 K.p.c.) i rzecznik praw obywa-

telskich (gdy przemawia za tym interes publiczny).

Skutki uznania za zmarłego oraz stwierdzenia

zgonu są takie same, jak skutki śmierci rzeczywistej.

Postanowienia wywołują domniemanie, że osoby

w nich wymienione zmarły w chwili w nich oznaczo-

nej.

Orzeczenie takie jest skuteczne wobec wszyst-

kich (erga omnes).

Podsumowując, należy powtórzyć, że generalną

zasadą prawa autorskiego jest 70-letni okres ochrony

autorskich praw majątkowych twórcy, liczony od chwi-

li jego śmierci.

W celu ustalenia terminu wygaśnięcia

autorskich praw majątkowych do utworów Janusza

Korczaka i przejścia tychże praw do tzw. domeny pu-

blicznej niezbędne jest ustalenie daty śmierci twórcy.

W tym zakresie jedynym organem władnym do ozna-

czenia chwili śmierci Janusza Korczaka jest sąd po-

wszechny.

Dlatego też konieczne jest przeprowadze-

nie postępowania sądowego, w wyniku którego zo-

stanie wydane orzeczenie określające chwilę śmierci

w sposób ścisły, w szczególności orzeczenie takie

musi zawierać wskazanie roku, miesiąca, dnia i go-

dziny śmierci.

W tym miejscu warto podkreślić, iż

postępowanie o stwierdzenie zgonu jest dopuszczalne

przy równoczesnym istnieniu dwóch przesłanek:

1) akt zgonu nie został sporządzony,

2) śmierć osoby jest niewątpliwa.

Reasumując, moment przejścia twórczości Janu-

sza Korczaka do tzw. domeny publicznej jest zdeter-

minowany uzyskaniem orzeczenia sądu powszechne-

go w wyżej wskazanym przedmiocie.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie oczekiwania na komisje lekarskie

sła Tomasza Michała Pacholskiego w sprawie ocze-

kiwania na komisje lekarskie przez osoby pobierają-

ce świadczenia rentowe z ZUS, po uzyskaniu infor-

541

macji od prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje.

Jednym z zasadniczych celów zakładu jest zapew-

nienie jak najwyższej jakości świadczonych usług.

Za-

kład dokłada wszelkich starań, aby postępowanie

związane z ustaleniem uprawnień do świadczeń z ubez-

pieczeń społecznych prowadzone było sprawnie.

Uprzejmie informuję, że czas rozpatrywania wnio-

sku o świadczenia z tytułu niezdolności do pracy jest

uzależniony od czasu trwania postępowania orzeczni-

czego.

W trakcie tego postępowania konieczne jest po-

zyskiwanie dokumentacji z przebiegu leczenia prowa-

dzonej przez podmioty udzielające świadczeń zdrowot-

nych.

Osoby ubiegające się o te świadczenia kierowane

są czasami na badania dodatkowe lub badania przez

lekarzy konsultantów – specjalistów z określonej dzie-

dziny medycyny lub psychologów.

Niekiedy konieczne

jest przeprowadzenie obserwacji szpitalnej.

W niektórych oddziałach zakładu mogą występo-

wać niedobory w zatrudnieniu lekarzy orzeczników,

co jest związane z sytuacją na rynku pracy tej grupy

zawodowej oraz wymaganiami zakładu – lekarze za-

trudniani w zakładzie muszą posiadać najwyższe

kwaliﬁkacjezawodowe,tj.legitymowaćsiętytułem

specjalisty z określonej dziedziny medycyny.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych tak organizuje

postępowanie związane z rozpatrzeniem wniosku

o świadczenia, aby – mimo wskazanych wyżej trud-

ności – przebiegało ono sprawnie.

W umowach zawie-

ranych z lekarzami, którzy wydają opinie specjali-

styczne, i z podmiotami udzielającymi świadczeń zdro-

wotnych wykonującymi badania dodatkowe terminy

realizacji zleceń zakładu określane są w sposób in-

dywidualny, zapewniający otrzymanie wyników ba-

dań lub opinii specjalistycznej w możliwie najkrót-

szym czasie.

Dokumentację medyczną pracownicy

zakładu pozyskują od podmiotów udzielających świad-

czeń zdrowotnych – niejednokrotnie bez pośrednic-

twa poczty.

Uprzejmie informuję, że w roku 2011 ponad 80%

nika zostało rozpatrzonych w terminie do 45 dni

(okres ten uwzględnia również 14-dniowy termin

oczekiwania na wniesienie ewentualnego sprzeciwu

od orzeczenia lekarza orzecznika przez osobę, w od-

niesieniu do której zostało wydane orzeczenie); na

zbliżonym poziomie kształtuje się odsetek spraw roz-

patrzonych przez komisje lekarskie w terminie do

30 dni.

Terminowość rozpatrywania wniosków o wy-

danie orzeczenia przez lekarza orzecznika i komisję

lekarską jest na bieżąco monitorowana we wszyst-

kich oddziałach.

W przypadku wydłużenia terminów

rozpatrywania wniosków o świadczenia uzależnione

od orzeczeń lekarzy orzeczników lub komisji lekar-

skich w oddziałach, w których występują takie pro-

blemy, podejmowane są działania organizacyjne ma-

jące na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w tym

zakresie.

Przykładem mogą być wprowadzone w 2010 r.

zmiany w trzech oddziałach warszawskich, w ramach

których orzecznictwo lekarskie zostało zlokalizowa-

ne w jednym oddziale.

Osiągnięte zostały zakładane

efekty tych zmian, polegające na znacznym skróce-

niu okresu oczekiwania na badanie przez lekarza

orzecznika.

Informuję również, że stosownie do obowiązują-

cych przepisów (§ 14 rozporządzenia ministra polity-

ki społecznej z 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzeka-

nia o niezdolności do pracy), jeżeli niezdolność do

pracy została orzeczona na czas określony, zakład nie

do renty okresowej z tego tytułu zawiadamia osobę

runkach przywrócenia prawa do tego świadczenia.

Należy jednak zaznaczyć, że postępowanie w spra-

wach świadczeń z ubezpieczeń społecznych wszczyna

się na wniosek osoby zainteresowanej.

Złożenie przez

osobę ubiegającą się o świadczenia wniosku z odpo-

wiednim wyprzedzeniem umożliwia przeprowadze-

nie postępowania związanego z ustaleniem prawa do

świadczeń na dalszy okres w terminie zapewniają-

cym ciągłość wypłaty świadczeń.

Przekazując powyższe, jednocześnie uprzejmie

informuję, że odniesienie się do ewentualnych przy-

padków przedłużonego postępowania w sprawach

z ubezpieczenia społecznego wymaga wskazania od-

działu zakładu oraz ewentualnie danych identyﬁka-

cyjnych osoby, w stosunku do której takie nieprawi-

dłowości wystąpiły.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

kazanej przy piśmie, SPS-023-3414/12, z dnia 13 kwiet-

nia 2012 r. interpelacji posła Patryka Jakiego w spra-

cern Naftowy Orlen SA, na podstawie wyjaśnień oraz

informacji spółki w tej sprawie, uprzejmie informuję,

iż PKN Orlen SA ustala ceny paliw w relacji do no-

towań na giełdach europejskich, zgodnie z obowiązu-

jącymi zasadami rynkowymi, których transparentne

przestrzeganie jest jednym z podstawowych wymo-

gów stawianych spółkom publicznym notowanym na

giełdzie papierów wartościowych.

542

Hurtowe ceny paliw produkowanych przez PKN

Orlen SA ustalane są, podobnie jak w innych krajach

europejskich, w relacji do notowań cen światowych

odpowiadających im produktów na rynkach europej-

skich.

Są one związane z notowaniami podstawowe-

kowe.

W procesie przerobu ropy naftowej nie jest

możliwe precyzyjne wydzielenie kosztów produkcji

na każdym z jej kolejnych etapów.

Złożoność proce-

sów technologicznych oraz zróżnicowany poziom po-

wiązań międzywydziałowych w raﬁneriipowodują,

że niemożliwe jest w praktyce wydzielenie jednostko-

wego kosztu produkcji 1 litra paliwa.

Wskazany sposób kształtowania cen jest standar-

dem międzynarodowym stosowanym przez wszyst-

kich uczestników rynku paliwowego, nie tylko na te-

renie państw Unii Europejskiej.

W związku z powyż-

szym twierdzenia wypływające z wyżej przywołanej

interpelacji – w części, w jakiej miałyby odnosić się do

polityki cenowej realizowanej przez PKN Orlen SA

– w naszej ocenie uznać należy za nieuzasadnione.

W odniesieniu natomiast do powołanego w inter-

pelacji przykładu cen paliw z okresu wakacji oraz

początku października 2011 r. należy wskazać, iż

w sierpniu 2011 r., podobnie jak w każdym innym

własnych PKN Orlen SA ustalane były zgodnie z pa-

nującymi wówczas uwarunkowaniami rynkowymi.

Przywoływana w interpelacji cena baryłki ropy naf-

towej dotyczy rynku amerykańskiego, przez co nie

odzwierciedla ona cen obowiązujących w Europie

(ARA) ani ceny ropy Ural, która nabywana jest przez

PKN Orlen SA.

Nie jest też właściwe przeliczenie

kosztu 1 litra ropy naftowej wprost na koszt/cenę

1 litra paliwa gotowego.

Z jednej baryłki ropy nafto-

wej (w zależności od jej gatunku) możliwe jest uzy-

skanie ok. 60% paliw gotowych, a pozostałości wyko-

rzystywane są do produkcji innych produktów (np. as-

faltów, ciężkiego oleju opałowego).

W wyliczeniu nie

uwzględniono również: kosztów przerobu ropy naf-

towej na paliwa i inne produkty, kosztów transportu

ropy naftowej do miejsca przerobu (raﬁnerii),kosz-

tów transportu i magazynowania paliw gotowych

w terminalach paliwowych, kosztów utrzymania sie-

ci stacji paliw oraz kosztów transportu paliw goto-

wych (z raﬁnerii na stację), kosztu utrzymywania

zapasów obowiązkowych, kosztów realizacji Narodo-

wego Celu Wskaźnikowego.

Wskazać przy tym trze-

ba, że w przypadku prawidłowości i zasadności za-

rzutów stawianych w interpelacji, w okresie jaki

przywoływany jest przez pana posła (tj. okresie wa-

kacyjnym oraz początku października 2011 r.), nie-

wątpliwie bylibyśmy świadkami znacznego wzrostu

importu paliw płynnych.

Zjawisko takie w Polsce nie

wystąpiło, co potwierdza, że poziomy cen – tak deta-

licznych, jak i hurtowych – we wskazanym okresie

wynikały z panujących wówczas uwarunkowań ryn-

kowych.

Poziom cen oferowanych na własnych stacjach pa-

liw PKN Orlen SA w znacznej mierze jest niezależny

od PKN Orlen SA, gdyż w gospodarce rynkowej

o wysokości cen paliw na szczeblu sprzedaży deta-

licznej decyduje cały szereg czynników, do których

należą m.in.: notowania gotowych produktów pali-

rencyjnych, wysokość kosztów utrzymania stacji pa-

liw, jakość produktu i obsługi, lokalizacja stacji pa-

liw, utrudnienia drogowe, relacje pomiędzy cenami

łych paliw, relacje między popytem a podażą itp., ob-

ciążenia ﬁskalne(akcyza,opłatapaliwowa,VAT).

Wszystkie wymienione czynniki mają istotny

leżna od PKN Orlen SA, natomiast składają się one

w polityce sprzedażowej tak, by ceny były konkuren-

cyjne i akceptowane przez rynek.

Jednocześnie za błędne należy uznać wyciąganie

wniosków w przedmiocie cen paliw z poziomu zysku

PKN Orlen SA, jaki został osiągnięty w 2010 r., i od-

noszenie tego do rzekomego podnoszenia cen hurto-

wych w roku 2011.

W tym zakresie należy zaznaczyć,

że sytuacja w 2011 r. zdecydowanie różniła się od

sytuacji występującej w roku 2010.

W roku ubiegłym

dochodziło do znacznej ﬂuktuacjinotowańropynaf-

towej, paliw oraz kursów walut, co było spowodowa-

ne zjawiskami geopolitycznymi, do których zaliczyć

trzeba w szczególności: niepokoje i zamieszki w kra-

jach arabskich (Północna Afryka oraz Bliski Wschód),

kolejną falę kryzysu w zadłużonych państwach euro-

pejskich, problemy gospodarcze w USA oraz konﬂik-

tową politykę Iranu wywołującą zagrożenie konﬂik-

tem zbrojnym.

W tak niepewnej sytuacji w 2011 r.

inwestorzy reagowali nerwowo, co doprowadziło do

znacznych wahań notowań ropy naftowej i ich wzro-

stu w stosunku do 2010 r. o ok. 40%.

Nie jest również prawdziwa teza o polityce obni-

żania marż w Czechach i w Niemczech przez PKN

Orlen SA.

Marże osiągane w Czechach kształtują się

w Niemczech koncern nie prowadzi działalności ra-

ﬁneryjnejihurtowej,cowogólewykluczamożliwość

prowadzenia polityki, o jakiej mowa w interpelacji.

Wypada również dodać, iż ceny detaliczne paliw w Pol-

sce kształtują się na znacznie niższym poziomie, ani-

żeli na rynkach czeskim i niemieckim.

Wreszcie przypominamy, że podstawowym zada-

niem koncernu, podobnie jak każdego przedsiębior-

stwa działającego w formie spółki prawa handlowego,

jest budowanie wartości dla swoich właścicieli – ak-

cjonariuszy.

To m.in. dlatego PKN Orlen SA prowa-

dzi niezwykle wyważoną politykę cenową, szczegól-

nie w warunkach bardzo wysokich cen ropy naftowej

na świecie.

Reasumując, uważam za właściwe podkreślić, iż

PKN Orlen SA prowadzi wyważoną politykę cenową,

szczególnie w warunkach bardzo wysokich cen ropy

543

naftowej na świecie.

PKN Orlen SA działa w otocze-

niu rynkowym i jego działalność jest uzależniona od

warunków makroekonomicznych.

Koncern nie może

być adresatem zarzutów przytaczanych przez pana

posła w przedmiotowej interpelacji.

W mojej ocenie

zarzuty te wydają się wynikać z różnicy w rozumie-

niu zjawisk rynkowych, na gruncie których ustalany

jest ostateczny poziom cen paliw, który w znacznym

stopniu jest zależny od takich czynników cenotwór-

czych, jak: kurs walut obcych, poziom realizacji Na-

rodowego Celu Wskaźnikowego, obowiązujące stawki

podatku akcyzowego, podatek VAT oraz opłata pali-

wowa.

PKN Orlen SA nie ma wpływu na kształtowa-

nie ww. czynników, ma natomiast obowiązek ich

uwzględniania w stosowanych przez siebie cenach.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

w sprawie godzących w prawa

znak: SPS-023-3423/12, przy którym przedłożona zo-

stała interpelacja posła Lecha Kołakowskiego w spra-

lat, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

20 kwietnia 2012 r.

Rada Ministrów przyjęła pro-

których innych ustaw i skierowała go do dalszych

prac legislacyjnych w Sejmie.

Ww.

projekt przewiduje stopniowe podniesienie po-

wszechnego wieku emerytalnego dla kobiet i męż-

czyzn do 67 lat, w tym także dla rolników podlegają-

cych ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu na podsta-

wie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.

W wyniku przeprowadzonych konsultacji społecz-

nych i międzyresortowych złagodzono początkowe

rygorystyczne propozycje odnośnie do bezwzględnego

wydłużenia aktywności zawodowej poprzez wprowa-

dzenie możliwości wcześniejszego przejścia na eme-

ryturę w częściowej wysokości (50%).

Prawo do czę-

ściowej emerytury przysługiwałoby kobietom po

osiągnięciu 62 lat życia, które posiadają co najmniej

35-letni staż ubezpieczeniowy, a mężczyznom – po

osiągnięciu 65 lat, jeżeli posiadają staż ubezpiecze-

niowy wynoszący co najmniej 40 lat.

Pobieranie czę-

ściowej emerytury nie wiązałoby się z koniecznością

całkowitego zaprzestania aktywności zawodowej.

Rozwiązanie w postaci częściowej emerytury doty-

czyć będzie także rolników, którzy będą mogli nadal

prowadzić działalność rolniczą i łączyć ją z pobiera-

niem tego świadczenia.

Jednocześnie zwracam uwa-

gę, że projekt przewiduje, iż rolnicy nadal zachowają

rolniczą na zasadach dotychczasowych do końca 2017 r.

Poza tym nie uległy zmianie zasady, na jakich są przy-

znawane renty rolnicze z tytułu niezdolności do pra-

cy.

Rolnicy, którzy utracili zdolność do pracy w go-

spodarstwie rolnym w wieku niższym od emerytalne-

go, nadal będą mogli skorzystać ze świadczenia ren-

towego.

W związku z powyższym nie należy oczeki-

wać znacznych oszczędności z tytułu wprowadzenia

ww. rozwiązań w ﬁnansowaniusystemuubezpiecze-

nia społecznego rolników.

Ponadto okres pobierania

emerytury rolniczej częściowej nie wpłynie na zmniej-

szenie wysokości przyszłego świadczenia emerytal-

nego rolniczego przysługującego w związku z osią-

gnięciem wieku emerytalnego.

Projektowane zmniej-

szenie wymiaru takiego świadczenia dotyczyć będzie

wyłącznie emerytur z ZUS.

Wydłużenie wieku emerytalnego dla rolników nie

wpłynie znacząco na wysokości przyszłych świadczeń

emerytalnych rolniczych.

Emerytury rolnicze nie są

bowiem oparte, tak jak emerytury w zreformowanym

systemie powszechnym, na zdeﬁniowanej składce

oraz ich wysokość nie zależy od średniej dalszej dłu-

gości życia po przejściu na emeryturę.

System ubez-

pieczenia społecznego rolników ma bowiem charak-

ter systemu zaopatrzeniowego.

Wysokość opłacanej

przez rolników składki, która dla ponad 90% ubez-

pieczonych w KRUS jest jednakowa i wynosi 10%

najniższej emerytury (obecnie 80 zł miesięcznie), nie

ma znaczącego wpływu na wysokość przyszłego

świadczenia emerytalnego.

Plan Funduszu Emery-

talno-Rentowego, określony w ustawie budżetowej na

2012 r., przewiduje, że wpływ z tytułu składek eme-

rytalno-rentowych od rolników wyniesie w 2012 r.

1,45 mld zł, a dotacja budżetowa – 15,24 mld zł.

emerytalno-rentowe rolnicze składają się z części

składkowej (ubezpieczeniowej) ustala się generalnie

po 1% najniższej emerytury (tj. obecnie 7,99 zł) za

każdy rok podlegania ubezpieczeniu emerytalno-ren-

towemu rolników.

Część uzupełniająca, ﬁnansowana

w całości z budżetu państwa, wynosi natomiast od

544

95% do 85% najniższej emerytury w zależności od

długości lat polegania ubezpieczeniu emerytalno-

-rentowemu przyjętemu do ustalenia części składko-

wej (95% za ok. 20 lat, a 85% za ok. 40 lat).

Uprzejmie informuję, że świadczenia na podsta-

z późn. zm.) obecnie nie są już przyznawane.

Wypła-

ta rent przyznanych na podstawie tej ustawy wygasła

w 2009 r.

Świadczenia te zastąpione zostały działa-

niem o takiej samej nazwie w ramach Planu Rozwo-

ju Obszarów Wiejskich na lata 2004–2006 (PROW

2004–2006) i PROW 2007–2013.

Podstawowe zało-

żenia, jak również zakres i cele działań PROW, okre-

ślają w poszczególnych okresach programowania roz-

porządzenia Rady Wspólnot Europejskich.

Zgodnie

z postanowieniami uzgodnionego z Komisją Europej-

ską, aktualnie obowiązującego PROW na lata 2007–

–2013, działanie: Renty strukturalne, skierowane

jest do określonej w programie grupy docelowej be-

neﬁcjentów,ograniczonejcelamiokreślonymiwroz-

porządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 oraz wielko-

ju Obszarów Wiejskich i z budżetu państwa.

Obecnie projekt rozporządzenia unijnego w spra-

2014-2020, nie przewiduje instrumentu wsparcia ta-

instrument wsparcia dla młodych rolników.

Jednocześnie pragnę poinformować, że zmiany

w systemie ubezpieczenia społecznego rolników, za-

proponowane w ww. rządowym projekcie ustawy, po-

zostaną bez istotnego wpływu na sytuację społeczną

i gospodarczą polskiej wsi.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie przywrócenia ﬁnansowania

lacją pana Jana Ziobry, posła na Sejm RP, przekaza-

-3433/12) w sprawie przywrócenia ﬁnansowaniaga-

binetów stomatologicznych w szkołach uprzejmie

wyjaśniam.

objętymi obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem na-

czeniobiorcom w ramach świadczeń gwarantowanych

zów mogą być udzielane w miejscu o dowolnej lokali-

zacji zapisanej w umowie z Narodowym Funduszem

545

czenia stomatologiczne, traktując w sposób prioryte-

Z informacji uzyskanych z Małopolskiego Oddzia-

łu Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia

w Krakowie wynika, że umowy zawarte przez MOW

NFZ we wszystkich rodzajach świadczeń, w tym do-

tyczące leczenia stomatologicznego, obowiązujące

w roku 2010 i latach wcześniejszych utraciły ważność

MOW NFZ przystąpił do kontraktowania świadczeń

opieki zdrowotnej na rok 2011 zgodnie z przyjętym

planem zakupu i w trybie określonym ustawą z dnia

przeprowadzenie konkursu ofert.

Do konkursu ofert

ogłoszonego przez fundusz mogły przystąpić na rów-

nych prawach wszystkie podmioty z obszaru zdeﬁ-

niowanego w ogłoszeniu konkursowym, spełniające

wymagania określone w przepisach szczegółowych.

Każda prawidłowo złożona oferta podlegała ocenie

nie wyborowi podlegały oferty uszeregowane według

wania.

Powyższa procedura nie dopuszczała elemen-

tu uznaniowości, subiektywizmu lub stosowania kry-

teriów oceny innych niż wynikające z obowiązujące-

go prawa, w tym przypadku ujętych w zarządzeniu

nr 73/2009/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu

zdrowotnej (ze zm.).

Należy podkreślić, że żaden

z obowiązujących aktów prawnych odnoszących się

do świadczeń stomatologicznych w systemie ochrony

nych usytuowanych na terenie szkół jako jednostki

świadczeń w niektórych placówkach realizujących

umowy w roku 2010 – dotyczyło to również gabine-

tów stomatologicznych na terenie szkół – wynikało

wyłącznie z zadziałania mechanizmu konkurencji na

rynku świadczeń medycznych, gdzie o wyborze świad-

czeniodawców do realizacji umów zadecydowała pro-

cedura konkursowa, która nie gwarantuje kontynu-

acji umowy z dotychczasowym świadczeniodawcą,

jeżeli jego oferta została oceniona niżej niż oferty po-

zostałych podmiotów, w tym nowych oferentów.

Osta-

tecznie oczekiwanym efektem konkursu ofert było

wybranie do zawarcia umowy najlepszych oferentów,

co odbywało się przy zastosowaniu procedury kon-

kursowej.

Odnosząc się szczegółowo do sprawy gabinetów

stomatologicznych zlokalizowanych na terenie szkół,

Małopolski Oddział Wojewódzki NFZ poinformował,

że dla tych gabinetów nie było odrębnie ustalonych

kryteriów oceny.

Wszystkie gabinety stomatologiczne

w szkołach muszą spełniać wymagania wynikające

z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym

w szczególności rozporządzenia ministra zdrowia

z późn. zm.).

Powinny również, zgodnie z art. 146 ust. 1

pkt 3 ustawy spełniać wymagania określone przez

prezesa NFZ wynikające z:

— zarządzenia nr 55/2010/DSOZ prezesa Naro -

— zarządzenia nr 49/2010/DSOZ prezesa Naro -

wotnej.

Oferty złożone na dane postępowanie w ro-

dzaju leczenie stomatologiczne podlegają niezależnej,

indywidualnej ocenie, z dokładnością do każdego

miejsca udzielania świadczeń (gabinet/poradnia).

Pomimo zaproponowania w negocjacjach najniż-

szych cen za jednostki rozliczeniowe gabinety szkolne

uzyskały niższą ocenę w rankingu od gabinetów wy-

łonionych w konkursie.

Dla przykładu, szczegółowe

dane z rankingu końcowego, w postępowaniu konkur-

sowym dla terenu miasta Krakowa, zakres – świad-

czenia ogólnostomatologiczne dla dzieci i młodzieży

stanowiły odpowiednio: liczba gabinetów konkurują-

cych 160, punktacja linii odcięcia, od której oferty

były wybrane do zawarcia umowy – 63,333 punkty,

gabinety szkolne uzyskały w tym rankingu oceny od

48,333 do 60,333 punktów.

Jednak w celu zabezpieczenia świadczeń ogólno-

życia w Małopolskim Oddziale Wojewódzkim NFZ

został przyjęty system kontraktowania polegający na

kontraktowaniu zakresu świadczeń ogólnostomato-

jako integralnej składowej etatu ogólnostomatolo-

gicznego.

Gwarantuje to, że w każdym gabinecie ma-

jącym kontrakt ogólnostomatologiczny świadczenio-

dawca dysponuje wyodrębnioną pulą świadczeń skie-

rowanych wyłącznie dla populacji do 18. roku życia.

Jednocześnie informuję, że przychylając się do

licznych postulatów wpływających do Ministerstwa

dusz Zdrowia wymagań dotyczących gabinetów

szkolnych, Ministerstwo Zdrowia niejednokrotnie

zwracało się z prośbą do prezesa Narodowego Fun-

duszu Zdrowia o rozważenie możliwości uwzględnie-

nia podczas kontraktowania świadczeń dla dzieci

546

i młodzieży warunków, w jakich funkcjonują gabine-

ty udzielające ww. świadczenia w miejscu nauczania.

wódzkich, aby dołożyli starań dla właściwego wska-

zania w ogłoszeniach o postępowaniach konkurso-

wych obszarów zabezpieczenia, przekładających się

gicznych dedykowanych dzieciom i młodzieży szkol-

nej w jak najbliższym otoczeniu zamieszkania i po-

bierania nauki.

nych możliwości zawierania umów przez świadcze-

niodawców zapewniających leczenie na terenie pla-

cówek oświatowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

meczu międzypaństwowego

(sygn.

SPS-023-3437/12) w sprawie organizacji mec-

zu międzypańswowego Brazylia – Japonia we Wrocławiu

uprzejmie informuję, co następuje.

W odpowiedzi na interpelację oraz przedstawione

w niej stanowisko pana posła, pragnę podkreślić, iż

zarówno dla Ministerstwa Sportu i Turystyki, jak i dla

mnie osobiście, niezwykle ważna jest kwestia promo-

cji Polski jako miejsca organizacji ważnych wydarzeń

sportowych, szczególnie w kontekście nowoczesnej

infrastruktury sportowej, w tym przede wszystkim

piłkarskiej, która dzięki inwestycjom ostatnich lat

powstała w naszym kraju.

Z tym większym uzna-

niem odnoszę się do starań miasta Wrocławia zmie-

rzających do organizacji meczu towarzyskiego piłkar-

skich reprezentacji Brazylii i Japonii na jednej z aren

turnieju UEFA Euro 2012.

Nawiązując do poruszonego przez pana posła pro-

blemu, związanego z działaniami Polskiego Związku

Piłki Nożnej, mogącymi uniemożliwić organizację

ww. zawodów, pragnę przypomnieć, iż zgodnie z art. 13

ganizowania i prowadzenia współzawodnictwa spor-

współzawodnictwie sportowym organizowanym przez

związek, a także reprezentowania tego sportu w mię-

dzynarodowych organizacjach sportowych.

Przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie

regulują zasadniczo spraw z zakresu organizacji mię-

dzynarodowych zawodów sportowych na terytorium

Polski, a także roli polskich związków sportowych

w procesie decyzyjnym, którego konsekwencją jest

organizacja tego rodzaju zawodów.

Ewentualne zasa-

dy odnoszące się do organizacji takich zawodów mogą

wynikać z właściwych regulaminów współzawodnic-

twa w danym sporcie, ustanawianych przez polskie

związki sportowe.

Ponadto należy wskazać, że tego

typu wymogi odnośnie do zasad organizacji współza-

wodnictwa mogą również wynikać z regulaminów

międzynarodowej federacji sportowej, której człon-

kiem jest dany polski związek sportowy.

W sprawie, będącej przedmiotem interpelacji Pol-

ski Związek Piłki Nożnej może korzystać z upraw-

nień, jakie przewiduje statut Międzynarodowej Fede-

racji Piłki Nożnej (FIFA) oraz regulamin organizacji

meczów międzynarodowych FIFA (ang. FIFA Regu-

lations Governing International Matches).

Art. 78

ust. 1 statutu FIFA stanowi, że żaden mecz między-

narodowy (w tym mecz między dwiema drużynami

narodowymi) nie może zostać rozegrany bez uprzed-

niej zgody FIFA, właściwej konfederacji kontynental-

nej oraz właściwej narodowej federacji, wydanej

zgodnie z regulaminem organizacji meczów między-

narodowych.

Z kolei art. 7 ust. 1 przedmiotowego

regulaminu stanowi, że rozegranie każdego meczu

międzynarodowego wymaga zgody narodowych fede-

racji, do których przynależą współzawodniczące ze-

społy, oraz federacji narodowej, na terytorium której

mecz ma się odbyć.

Abstrahując od oceny motywacji, jaką kieruje się

Polski Związek Piłki Nożnej, stwierdzić należy, że

powyższe przepisy międzynarodowej federacji spor-

towej mogą uprawniać go do prowadzenia działań

opisanych w interpelacji.

Przepisy stanowiące pod-

stawę do ewentualnego podjęcia takich działań, jak

i same działania nie są zaś objęte nadzorem ministra

właściwego do spraw kultury ﬁzycznej,napodstawie

przepisów ustawy o sporcie.

Doceniając jednak wagę poruszonego w interpe-

lacji problemu, podejmę próbę wyjaśnienia działań

prowadzonych przez Polski Związek Piłki Nożnej.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

547

Odpowiedź

sekretarza stanu

znak: SPS-023-3447/12, w sprawie obniżenia przez

Powszechny Zakład Ubezpieczeń SA rolnikom do 25%

wysokości odszkodowania za szkody spowodowane

wymarznięciem plantacji rzepaku, uprzejmie infor-

płaty do składek producentów rolnych w wysokości

ków wiosennych,

b) przy ubezpieczeniu rzepaku ozimego, warzyw

Stosownie do ww. ustawy zakład ubezpieczeń od-

powiada za szkody spowodowane przez:

1) huragan, powódź, deszcz nawalny, grad, pio-

run, obsunięcie się ziemi, lawinę, ujemne skutki prze-

zimowania oraz przymrozki wiosenne, jeżeli szkody

2) suszę, jeżeli szkody w plonie głównym wyniosą

Odszkodowanie za szkody spowodowane przez

W świetle obowiązujących przepisów prawa mini-

ubezpieczenia, nie ma jednocześnie możliwości wpły-

wu na treść umów zawieranych pomiędzy zakładami

ubezpieczeń a producentami rolnymi.

zawartej z ubezpieczającym na podstawie ogólnych

warunków ubezpieczenia.

Umowa ubezpieczenia za-

wierana jest na pisemny wniosek ubezpieczającego

na okres do 12 miesięcy.

Przed zawarciem umowy

zakład ubezpieczeń zobowiązany jest przedłożyć

ubezpieczającemu ogólne warunki ubezpieczenia,

stanowiące wzorzec umowy.

OWU powinny być zgod-

ne z ogólnymi normami prawnymi, a przede wszyst-

kim z ustawą o działalności ubezpieczeniowej i odpo-

wiednimi przepisami Kodeksu cywilnego.

Powinny

być one opracowane w sposób ścisły i jasny oraz za-

twierdzone przez władze nadzorcze zakładu ubezpie-

czeń.

Najważniejszymi elementami, które muszą być

tam przedstawione, są:

a) przedmiot i zakres ubezpieczenia,

b) sposób zawarcia umowy ubezpieczeniowej,

c) zakres i czas trwania ochrony ubezpieczeniowej,

d) prawa i obowiązki stron umowy,

e) sposób ustalania rozmiaru szkody,

f) tryb, warunki, sposób i powody wypowiedzenia

umowy przez ubezpieczającego i ubezpieczyciela,

g) sposób ustalania i opłacania składki ubezpie-

czeniowej oraz opłat dodatkowych.

Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczeń za-

kładów ubezpieczeń, z którymi minister rolnictwa

i rozwoju wsi podpisał umowy na stosowanie dopłat

do składek ubezpieczeń upraw rolnych, odpowiedzial-

ność zakładów w przypadku szkód w uprawach rol-

nych rozpoczyna się od zasiewu lub wysadzenia, nie

wcześniej jednak niż od dnia wskazanego w polisie

ceniu przez ubezpieczającego składki lub jej pierwszej

raty, a w przypadku ryzyka wystąpienia skutków:

2) gradu, przymrozków wiosennych, huraganu,

deszczu nawalnego, pioruna, obsunięcia się ziemi i la-

ubezpieczenia,

3) ujemnych skutków przezimowania – od dnia

zawarcia umowy ubezpieczenia, z tym że powinna

Natomiast odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń

kończy się m.in. z chwilą wystąpienia szkody całko-

witej, za którą zakład dokonał lub dokona wypłaty

odszkodowania.

Zgodnie z ogólnymi warunkami obowiązkowego

dotowanego ubezpieczenia upraw rolnych, ustalony-

548

mi uchwałą nr UZ/444/2008 Zarządu Powszechnego

Zakładu Ubezpieczeń SA z dnia 5 września 2008 r.,

w przypadku powstania szkody całkowitej stopień

zmniejszenia wartości plonu uzależniony jest od

okresu, w którym powstała szkoda, a wysokość takiej

szkody ustala się zgodnie z „Normami do ustalenia

wysokości szkód w uprawach rolnych”, które na żą-

danie ubezpieczającego lub ubezpieczonego PZU SA

udostępnia do wglądu.

W celu wyeliminowania wątpliwości w ogólnych

warunkach obowiązkowego ubezpieczenia upraw rol-

nych (owu), stanowiących załącznik do umowy za-

wartej z ministrem rolnictwa i rozwoju wsi a PZU SA

w sprawie stosowania dopłat do składek ubezpiecze-

nia, zostały wprowadzone zmiany polegające na do-

precyzowaniu w owu warunków ustalania wysokości

szkody i odszkodowania.

Zgodnie z aktualnym brzmie-

niem owu w przypadku szkody całkowitej stopień

su, w którym powstała szkoda.

W takim przypadku

wysokość szkody wynosi:

1) dla roślin uprawnych (z wyjątkiem tytoniu

i warzyw gruntowych), gdy szkoda całkowita powstała:

a) przed 15 kwietnia – 25% wartości plonu,

b) od 15 kwietnia do 10 maja – 40% wartości plonu

c) od 11 maja do 31 maja – 60% wartości plonu

d) po 31 maja – 85% wartości plonu;

2) dla warzyw gruntowych:

a) gdy szkoda całkowita powstała do 31 maja, jak

również po tym terminie, gdy szkoda całkowita po-

wstanie w czasie 30 dni od wysadzenia roślin lub

wysiewu nasion – 25% wartości plonu,

b) po tym okresie – 85% wartości plonu;

3) dla tytoniu:

a) gdy rośliny zostały zniszczone całkowicie przed

terminem obowiązkowego zniszczenia rozsady – 90%

wartości rozsady,

b) przy całkowitej utracie plonu – 70% wartości

plonu;

4) dla drzew i krzewów owocowych oraz truska-

wek (nasadzenia) – 100% wartości sadzonek drzew,

krzewów owocowych oraz truskawek;

5) dla owoców jabłoni i grusz – 90% wartości plonu;

6) dla owoców truskawek – 70% wartości plonu;

7) dla pozostałych owoców drzew i owoców jago-

dowych – 80% wartości plonu.

W przypadku powstania szkody częściowej przy

wyliczaniu odszkodowania uwzględnia się zaoszczę-

dzone, nieponiesione koszty oraz straty plonu wyni-

kające z opóźnień zbioru, niezgodnego z terminem

agrotechnicznym.

W razie wystąpienia kolejnych szkód w tej samej

uprawie wysokość każdej następnej szkody ustala się

szkód.

W uprawach roślin ozimych, uszkodzonych przez

skutki złego przezimowania, zakwaliﬁkowanieszko-

dy jako szkoda całkowita uzależnione jest od stwier-

dzenia na gruncie mniejszego od niżej określonego,

minimalnego zagęszczenia roślin:

a) dla pszenicy ozimej wszystkich odmian –

25 źdźbeł na 0,1m²,

b) dla żyta ozimego, pszenżyta ozimego i jęczmie-

nia ozimego – 20 źdźbeł na 0,1m²,

c) dla rzepaku i rzepiku ozimego – 20 roślin na 1 m².

W procesie likwidacji szkody wykorzystuje się

„Normy do likwidowania szkód w uprawach rolnych”,

które na wniosek ubezpieczonego mogą mu być udo-

stępnione do wglądu.

W przypadku niezgadzania się z decyzją zakładu

ubezpieczeń lub w związku z opieszałością w likwi-

dacji szkody poszkodowany producent rolny może

złożyć skargę do wyższej instancji danego Zakładu

Ubezpieczeń, np. dyrektora okręgu lub zarządu za-

kładu ubezpieczeń, jak również może zwrócić się o po-

moc do rzecznika ubezpieczonych.

Do skargi należy dołączyć, jeżeli jest się w jej po-

siadaniu, korespondencję z zakładem ubezpieczeń

bądź inne dokumenty, które będą potwierdzeniem

roszczeń.

Skargi, listy, które wpływają do Biura Rzecznika

Ubezpieczonych, są przedmiotem analizy ekspertów,

którzy zachowując formę pisemną, na bieżąco informu-

ją wnioskodawców o podjętych krokach w danej spra-

wie.

Ponadto poszkodowany w przypadku braku moż-

liwości polubownego (satysfakcjonującego obie strony

umowy ubezpieczenia) załatwienia sprawy odszkodo-

wania swoich praw może dochodzić przed sądem.

Jednocześnie uprzejmie informuję Panią Marsza-

łek, że w 2010 r. minister rolnictwa i rozwoju wsi

zawarł z czterema zakładami ubezpieczeń, tj.: Con-

cordia Polska.

Towarzystwem Ubezpieczeń Wzajem-

nych, Powszechnym Zakładem Ubezpieczeń SA oraz

Towarzystwem Ubezpieczeń Wzajemnych TUW umo-

rolnych i zwierząt gospodarskich.

Zakłady te w 2010 r.

zawarły 134 986 umów ubezpieczenia upraw rolnych

na sumę ubezpieczenia 7 843 804 404 zł i 279 umów

ubezpieczenia zwierząt gospodarskich na sumę ubez-

pieczenia 48 906 377 zł.

Ubezpieczono 2 845 777 ha

powierzchni upraw rolnych oraz ubezpieczono

689 200 sztuk zwierząt gospodarskich.

w rolnictwie wydatkowano z budżetu państwa łącz-

nie 96 624 126 zł.

W 2010 r. wysokość wypłaconych przez zakłady

ubezpieczeń odszkodowań dla rolników w związku

z producentami rolnymi umów ubezpieczenia z do-

płatami z budżetu państwa wyniosła 97 825 300 zł,

natomiast wysokość zebranej łącznej składki wyni-

kającej z tych umów wyniosła 194 627 100 zł.

z czterema zakładami ubezpieczeń tj.: Concordia Pol-

ska.

Towarzystwem Ubezpieczeń Wzajemnych, Po-

Ubezpieczeń Wzajemnych TUW oraz HDI Asekura-

cja Towarzystwem Ubezpieczeń SA umowy w spra-

wie dopłat do składek ubezpieczeń upraw rolnych

549

Zakłady te w 2011 r. zawarły 138 425 umów ubez-

pieczenia upraw rolnych na sumę ubezpieczenia

10 238 596 995 zł i 290 umów ubezpieczenia zwierząt

gospodarskich na sumę ubezpieczenia 56 484 909 zł.

rolnych oraz ubezpieczono 1 245 670 sztuk zwierząt

gospodarskich.

W 2011 r. na dopłaty do składek ubezpieczeń

nie 124 220 555 zł.

W 2011 r. wysokość wypłaconych przez zakłady

Kwoty wypłaconych przez zakłady ubezpieczeń

nie uwzględniają kosztów prowadzenia przez nie

działalności, w tym m.in. kosztów likwidacji szkód.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 24 kwietnia 2012 r.

(3450)

refundacji woreczków stomijnych, która została prze-

kazana przy piśmie wicemarszałka Sejmu, pana Mar-

ka Kuchcińskiego, (znak: SPS-023-3450/12) uprzej-

ki zdrowotnej (art. 68 Konstytucji RP), dąży do za-

gwarantowania należytego dostępu do leków i wyro-

bów medycznych.

Polityka lekowa rozumiana jako

stra zdrowia dotyczące zapewnienia obywatelom do-

stępu do skutecznych i bezpiecznych produktów lecz-

niczych oraz wyrobów medycznych, przy jednocze-

z refundacją leków i wyrobów medycznych są zawar-

mi wykonawczymi, w tym rozporządzenie ministra

z późn. zm.).

Wymienione rozporządzenie określa wy-

kaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowa-

nych, jakie przysługują świadczeniobiorcom w ra-

mach świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu zaopa-

rodowy Fundusz Zdrowia.

Jednym z obszarów stanowiących przedmiot tro-

W obecnym stanie prawnym kwestie zaopatrzenia

w wyroby medyczne będące przedmiotami ortope-

pedycznymi oraz środki pomocnicze, które określa

katalog refundowanych wyrobów medycznych przy-

sługujących pacjentom z wyłonioną stomią.

Ponadto uprzejmie informuję, iż jeszcze przed uchwa-

dycznych, która w art. 38 ust. 4 zawiera upoważnie-

nie ustawowe do wydania w drodze rozporządzenia

wykazu wyrobów medycznych wydawanych na zle-

cenie osoby uprawnionej, w resorcie powołano zespół

roby medyczne, którego wynik prac stanowi meryto-

ryczny fundament projektu rozporządzenia w spra-

zlecenie.

Projektowany akt prawny określa katalog

wyrobów medycznych wydawanych na zlecenie wraz

wania, sposób wytwarzania oraz możliwości płatnicze

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w trakcie

550

sprawnych, podczas których to spotkań omówiono

stomią oraz podstawowe kwestie związane z refun-

Ponadto pragnę nadmienić, iż ostateczna forma

projektu rozporządzenia po uzyskaniu akceptacji kie-

rownictwa Ministerstwa Zdrowia, zgodnie z proce-

durą legislacyjną, zostanie przekazana do konsulta-

cji społecznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

interpelację pani poseł Małgorzaty Pępek (znak:

SPS-023-3454/12) w sprawie skutków niektórych za-

pisów rozporządzenia o wynagradzaniu pracowni-

ków samorządowych zatrudnionych w jednostkach

malnej, na podstawie wyjaśnień Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej, informuję, co następuje.

Reguły ustalania wysokości minimalnego wyna-

składniki wynagrodzenia, w tym dodatek za staż

pracy, oraz inne dodatki, premie i nagrody regulami-

nowe i uznaniowe.

go wynagrodzenia – nie uwzględnia się nagrody ju-

bileuszowej, odprawy emerytalno-rentowej i wyna-

grodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.

Nie

Status prawny pracowników samorządowych,

cówkach oświatowych, regulują przepisy szczególne,

1–2 ustawy pracownikowi samorządowemu przysłu-

guje wynagrodzenie stosowne do zajmowanego sta-

nowiska oraz posiadanych kwaliﬁkacjizawodowych.

Pracownikowi przysługuje wynagrodzenie zasadni-

cze, dodatek za wieloletnią pracę, nagroda jubileuszo-

wa i inne należności pieniężne w wysokości określo-

nej w ustawie i zakładowym regulaminie wynagra-

dzania.

Zgodnie z treścią upoważnienia ustawowego roz-

Należy zauważyć, że zakresem podmiotowym

przedmiotowego rozporządzenia objęci są pracowni-

cy zatrudnieni w urzędach samorządowych i samo-

551

rządowych jednostkach organizacyjnych o zróżnico-

wanym charakterze bądź rodzaju prowadzonej dzia-

łalności, w tym m.in. pracownicy niepedagogiczni

placówek oświatowych, trenerzy i instruktorzy spor-

tu, pracownicy: zakładów gospodarki komunalnej

i mieszkaniowej, komunikacyjnych, żeglugi, cmenta-

rzy komunalnych, parków krajobrazowych, straży gmin-

nych.

System wynagradzania pracowników określo-

ny ww. przepisami daje pracodawcy samorządowemu

ma zatem przeszkód prawnych, aby minimalne staw-

ki przewidziane w zakładowych regulaminach wy-

nagradzania obowiązujących w samorządowych jed-

nostkach organizacyjnych były ustalone na poziomie

rozporządzenia Rady Ministrów.

Ustalenie warun-

ków wynagradzania pracowników, w tym minimal-

nego i maksymalnego poziomu wynagrodzenia za-

sadniczego, następuje z uwzględnieniem środków na

wynagrodzenia pozostających w dyspozycji praco-

dawcy.

Ministerstwo nie ma bezpośredniego wpływu

nych w poszczególnych jednostkach organizacyjnych

jednostek samorządu terytorialnego.

Finansowanie

terytorialnego.

Rozważając możliwość ustalenia jednolitej tabeli

skutkami ﬁnansowymi,którewymagająoszacowa-

nia i wskazania źródeł ich pokrycia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Wilamowska

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

w sprawie dostępu do bezpłatnego Internetu

(3463)

terpelację posła Grzegorza Raniewicza z dnia 27 mar-

ca 2012 r. (data wpływu 2 kwietnia 2012 r.), nr SPS-

-023-3463/12, w sprawie dostępu do bezpłatnego In-

ternetu, przedstawiam poniżej wyjaśnienia do poru-

szonych przez pana posła problemów.

Przedmiotowa interpelacja dotyczy decyzji prezesa

UKE w sprawie zgody na świadczenie usługi dostępu

opłatę niższą niż cena rynkowa, o której mowa w art. 7

Nr 106, poz. 675), zwanej dalej także „u.w.t.”.

Zgodnie

z art. 7 ust. 4 u.w.t. decyzja taka określa obszar, któ-

rego dotyczy działalność, maksymalną przepływność

łącza, warunki świadczenia usługi dostępu do Inter-

następuje zakończenie połączenia.

W interpelacji wska-

zano, iż „tak postanowione biurokratyczne ogranicze-

Internetu dla obywateli”.

W związku z tym zwrócono

się z pytaniem, „czy w ramach walki o cyfryzację Pol-

ski ministerstwo rozważa zniesienie tych nadmier-

płatnego Internetu w Polsce”.

Odnosząc się do powyższego pytania, należy wska-

zać, iż pracując nad regulacjami zawartymi w ww.

pasmowych, uznano, iż koniecznym jest wprowadze-

nie przepisu, zgodnie z którym samorządy będą mo-

gły świadczyć usługi telekomunikacyjne użytkowni-

kom końcowym bez pobierania wynagrodzenia lub

lem takiej regulacji było umożliwienie realizowania

wielu cennych inicjatyw, które dotychczas sprawdzi-

ły się jako uzasadniona i efektywna interwencja pu-

bliczna.

Jednakże należało mieć na uwadze, iż z uwa-

gi na duże ryzyko zakłócenia konkurencji przy po-

dejmowaniu tego rodzaju inicjatyw winno się je pod-

dać uprzedniej kontroli prezesa UKE.

W związku z powyższym w u.w.t. znalazły się za-

pisy, w myśl których usługa dostępu do Internetu

może być świadczona bez pobierania opłat lub w za-

mian za opłatę niższą niż cena rynkowa, po spełnie-

art. 6 ust. 1, i uzyskaniu zgody prezesa UKE, wyda-

nej w drodze decyzji (art. 7 ust. 1 u.w.t.).

Jednocze-

śnie w art. 7 ust. 4 u.w.t. określono, jakie postanowie-

nia winna zawierać ww. decyzja prezesa UKE.

W zakresie przywołanych powyżej ustawowych

z art. 7 ust. 1 u.w.t.

Zgodnie z tymi przepisami usłu-

ga dostępu do Internetu świadczona bez pobierania

wa musi być wykonywana w sposób przejrzysty i nie-

zakłócający rozwoju równoprawnej i skutecznej kon-

kurencji na rynkach telekomunikacyjnych.

Wskazana powyżej przesłanka braku negatywne-

552

nostek samorządu terytorialnego dla swoich miesz-

Należy także wskazać na regulacje zawarte w art. 6

sie dostępu do usług telekomunikacyjnych.

Działal-

ność taka musi być proporcjonalna i niedyskryminu-

jąca.

ust. 1 u.w.t.) nie mają jednak zastosowania w przy-

padku świadczenia usług telekomunikacyjnych na

potrzeby organów administracji publicznej, państwo-

wych lub samorządowych jednostek organizacyjnych

oraz innych podmiotów publicznych, a także w przy-

padku usług telekomunikacyjnych świadczonych wy-

łącznie w miejscach publicznych przez publicznie

Wskazane powyżej ograniczenia w stosunku do

spełnienia istotny cel, jakim jest zagwarantowanie,

iż w wyniku jej świadczenia nie dojdzie do zakłócenia

konkurencji na lokalnym rynku telekomunikacyj-

nym.

W związku z powyższym koniecznym jest ogra-

niczenie funkcjonalności przedmiotowej usługi, tak

aby nie stanowiła ona substytutu usługi dostępnej

u działających na lokalnym rynku przedsiębiorców

telekomunikacyjnych.

Bezpłatny (lub za cenę niższą

niż rynkowa) Internet powinien zatem jedynie umoż-

liwiać dostęp do podstawowych funkcjonalności sieci,

natomiast nie może zastępować komercyjnych usług

oferowanych na rynku.

Co więcej, taka działalność

jednostki samorządu terytorialnego powinna wręcz

sprzyjać efektywnemu inwestowaniu przez przedsię-

biorców telekomunikacyjnych w infrastrukturę tele-

komunikacyjną na danym terenie.

Wskazane powyżej okoliczności uzasadniają wpro-

wadzenie określonych ograniczeń świadczenia przed-

miotowej usługi.

Ograniczenia te ustalane są w de-

u.w.t.

W związku z tym koniecznym było wskazanie,

jakie postanowienia powinna zawierać taka decyzja

prezesa, co też uczyniono w art. 7 ust. 4 ww. ustawy.

Zgodnie z tym przepisem przedmiotowa decyzja pre-

zesa UKE winna określać: obszar, którego dotyczy

(pkt 1), maksymalną przepływność łącza (pkt 2) oraz

warunki świadczenia usługi dostępu do Internetu,

puje zakończenie połączenia (pkt 3).

Ustanowienie ww. ograniczeń ma także istotne

znaczenia dla stwierdzenia przez prezesa UKE, iż

w danym przypadku nie została naruszona zasada

proporcjonalności, a planowana usługa dostępu do

tę niższą niż cena rynkowa będzie odpowiednia do

zidentyﬁkowanych potrzeb lokalnych oraz działań

podejmowanych przez rynek w zakresie rozwoju lo-

kalnego rynku usług szerokopasmowych.

Reasumując, należy stwierdzić, iż wprowadzone

komunikacyjnych ograniczenia w zakresie świadcze-

konieczne do zapewnienia, aby działalność samorzą-

dów w tym zakresie nie zakłóciła konkurencji w sek-

torze telekomunikacyjnym.

Temu też celowi m.in.

służą regulacje zawarte w art. 7 ust. 4 u.w.t. i poru-

szone w interpelacji pana posła.

Wyrażam nadzieję, iż przedstawione powyżej wy-

jaśnienia stanowiące odpowiedź na interpelację będą

dla pana posła wystarczające.

(3467)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-3467/12), uprzejmie przedkładam odpo-

daży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych

jego sprzedaż.

Interpelacja pana posła, złożona do ministra ﬁ-

nansów, została przesłana zgodnie z właściwością

ministrowi zdrowia.

Alkohol jest substancją toksyczną, psychoaktyw-

ną i silnie uzależniającą.

Zgodnie ze sporządzonym

na zlecenie Komisji Europejskiej raportem Petera

Andersona i Bena Baumberga „Alkohol w Europie”

roczne straty ekonomiczne związane ze spożyciem

alkoholu w regionie europejskim przekraczają 125

mln euro.

Szacuje się też, iż tylko na terenie Rzeczy-

pospolitej Polskiej w związku z alkoholem umiera

rocznie 10 000 osób.

553

Jednym z centralnych założeń tzw. polskiego mo-

delu rozwiązywania problemów alkoholowych jest

rozwiązanie, zgodnie z którym podstawowym źró-

dłem ﬁnansowaniarealizacjizadańwłasnychgmin

w zakresie proﬁlaktykiirozwiązywaniaproblemów

alkoholowych są dochody z opłat za korzystanie z ze-

zwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.

Wysokość

ww. opłat uzależniona zaś jest od wartości sprzedaży

napojów alkoholowych w danym roku.

Zgodnie z tym

założeniem, im wyższy był w danym roku obrót na-

pojami alkoholowymi (i tym samym im wyższy był

poziom szkód zdrowotnych i społecznych spowodowa-

nych przez alkohol), tym większymi środkami będzie

dysponować dana gmina na prowadzenie działań

związanych z rozwiązywaniem problemów alkoholo-

wych, czyli proﬁlaktykęileczenieuzależnień.

wartości procentowej alkoholu”.

Oznacza to, iż opła-

pojów alkoholowych pełnią dwie istotne funkcje – re-

kompensacyjną, przez umożliwienie choćby częścio-

wego przeciwdziałania przez organy władzy publicz-

nej negatywnym następstwom wprowadzania do obro-

tu napojów alkoholowych, oraz drugą, ograniczającą,

poprzez pośrednie zmniejszanie dostępności ekono-

micznej napojów alkoholowych.

Przyjęte w ustawie

holizmowi unormowania stanowiące podstawę obli-

czania wysokości opłat zostały skalkulowane w celu

umożliwienia możliwie optymalnej realizacji obu ww.

funkcji.

Z powyższych względów, jak również wobec

faktu, iż wbrew zawartej w interpelacji pana posła

Henryka Kmiecika tezie, iż opłaty te noszą cechę po-

wadzenia zmian do ustawy o wychowaniu w trzeź-

w kierunku nieuwzględniania podatku od towarów

cej podstawę do obliczania wysokości opłaty za ko-

rzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoho-

lowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

(3468)

Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 26 marca 2012 r.,

skierowaną do ministra ﬁnansówprzypiśmieMar-

SPS-023-3468/12, która następnie została przekaza-

na przez ministra ﬁnansówministrowizdrowiapi-

smem z dnia 17 kwietnia 2012 r., znak FS-0602-1/

OKK/12, w sprawie nowelizacji niektórych przepisów

wania z obrotu prawnego przepisu nakładającego na

darczą i osiągające przychody z kilku tytułów obo-

wiązek opłacania składki na ubezpieczenie zdrowot-

ne z każdego z tych tytułów odrębnie, uprzejmie wy-

jaśniam, iż zasady opłacania składki zdrowotnej

od każdego z tytułu, niezależnie od tego, czy w zbie-

554

Konstrukcja przepisów określających zasady opła-

sﬁnansowaniaświadczeńopiekizdrowotnej,wprzy-

padku zajścia ryzyka ubezpieczeniowego.

Mechanizm

ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdrowotnejopartyna

stępie do świadczeń, właściwy jest dla ubezpieczeń

ligatoryjnego uczestnictwa w systemie ubezpieczenia

nika.

Brak odniesienia wielkości obciążenia składko-

wego wyraża się zarówno w jednakowej stawce

stawy wymiaru składki), jak również w zasadzie, że

każdorazowe powstanie tytułu do obowiązkowego

zek odprowadzenia składki na ubezpieczenie zdro-

wotne.

Mechanizm ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdro-

pieczenia zdrowotnego, z chwilą powstania tytułu

ce legislacyjne mające na celu systemową zmianę

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

555

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przekazujące interpelację poseł Haliny Szymiec-

-Raczyńskiej w sprawie zmiany zakresu przyznawa-

nia składek ubezpieczeniowych osobom bezrobot-

nym, uprzejmie informuję.

ubezpieczenia zdrowotnego od rejestracji bezrobot-

nych, albowiem wszystkie kwestie związane z okre-

ślaniem zasad przyznawania ubezpieczenia zdrowot-

nego są w kompetencji ministra zdrowia.

W związku

z tym bezprzedmiotowe są pytania pani poseł Szy-

miec-Raczyńskiej dotyczące konsultacji społecznych

i prawnych proponowanych zmian oraz analizy skut-

ków wprowadzonych zmian.

Niezależnie od tego informuję, iż następstwem

wprowadzonej w 1999 r. reformy zdrowia, oprócz kas

czeniem zdrowotnym na podstawie zgłoszenia do

tego ubezpieczenia, dokonywanego przez powiatowy

robotnych w tym rejonie.

1.

Zawyżanie i zniekształcanie statystyk dotyczą-

2.

Na powiatowe urzędy pracy zostało nałożone

stawowych.

3.

Wydawanych jest rocznie kilkanaście milionów

mentów.

4.

Pogarsza się jakość obsługi osób rzeczywiście

5.

Wydłużony został obieg przepływu środków na

zasad opłacania ﬁnansowanych przez budżet pań-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

(3475)

556

smo, nr SPS-023-3475/12, z dnia 3 kwietnia br.)

w sprawie biurokratycznych utrudnień w przyjaz-

dach polskich dzieci z Litwy do Polski uprzejmie in-

formuję.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra opieki spo-

łecznej i pracy Republiki Litewskiej, nr A1-559, o za-

czasowy pobyt gościnny z dnia 28 grudnia 2011 r.

wprowadzone zostały zmiany w dotychczas istnieją-

mieszkałych w instytucjach opieki społecznej.

Celem

nisterstwa w ostatnim okresie zdarzały się przypad-

ki zwracania opiekunowi (kuratorowi) dziecka po

przemocy ﬁzycznejiwykorzystywaniaseksualnego

dzieci podczas tymczasowego pobytu gościnnego.

Zgod-

nie z uprzednio obowiązującą praktyką na tymcza-

sowy pobyt gościnny mogły wyjeżdżać dzieci w wie-

bywać w gościnie u osoby ﬁzycznejnaLitwiemoże

dziecko w wieku od 5 lat, natomiast u osoby ﬁzycznej

zamieszkałej za granicą – w wieku od 7 lat (za wyjąt-

kiem dziecka przebywającego u krewnego albo jeśli

w grę wchodzi nierozłączanie rodzeństwa, z którego

część nie osiągnęła wymaganego wieku, lecz nie

Osoby prawne zainteresowane przyjęciem wycho-

nie zezwolenie wydziału ochrony praw dziecka w Mi-

nisterstwie Opieki Społecznej i Pracy RL (ważne

3 lata), po przedłożeniu następujących dokumentów,

określonych w ust. 34 rozporządzenia, przetłumaczo-

nych na język litewski:

opinii komisji PUOPDiA wydaje zezwolenie osobie

ratorów) o możliwości udziału w programie.

Opieku-

nowie (kuratorzy) dzieci w ciągu 30 dni kalendarzo-

wych składają do PUOPDiA wnioski o wyrażenie zgo-

dy na udział w programie, na tej podstawie PUOPDiA

rów) zamierzających wziąć udział w programie.

Po otrzymaniu zezwolenia na wykonywanie pro-

wych do zaspokajania potrzeb dziecka, zezwolenie na

ne przez właściwą dla miejsca zamieszkania lokalną

kompetentną instytucję,

trowersje polskich fundacji, oponujących, że takie

jąć dziecko, ponadto generują koszty uzyskania ta-

kich dokumentów.

Zgodnie z przepisami na organizatorze (osobie

1) osoby poniżej 21. roku życia (za wyjątkiem bli-

skich krewnych),

2) osoby ubezwłasnowolnione,

3) osoby, które utraciły prawa rodzicielskie,

4) rodziny zastępcze, którym ograniczono prawa

opiekuńcze,

557

6) osoby powyżej 65 lat (za wyjątkiem bliskich

krewnych),

komani, itp.),

8) osoby ﬁgurującewrejestrzeosóbryzykasocjal-

nego.

ﬁzyczneprzyjmującedziecinatymczasowypobytgo-

ścinny nie będą zwracały się do odpowiednich insty-

tucji RL o przysposobienie międzynarodowe.

Zapis

ten nawiązuje do rozporządzenia ministra opieki spo-

łecznej i pracy RL z dnia 10 stycznia br., dotyczącego

międzynarodowego przysposobienia dzieci z RL (we-

tewskie przepisy dotyczą wszystkich wychowanków

Do litewskiego ministerstwa dotychczas nie wpłynę-

ły wnioski w sprawie uzyskania zezwolenia na zagra-

niczny wyjazd dzieci.

pochodzenia mieszkają w Domu Dziecka w Podbro-

polskiego pochodzenia, Domu Dziecka w Wilnie

pochodzenia.

stwach demokratycznych, należy przede wszystkim

praszające dzieci z litewskich domów dziecka do Pol-

ski niezbędnych do tego celu dokumentów krajowych.

ze Stowarzyszeniem Otwarty Dom.

W dniu 4 kwiet-

nia br. przedstawiciel ambasady wraz z wojewodą

podlaskim oraz panią Ireną Stankiewicz ze stowa-

rzyszenia odbyli spotkanie z dyrekcją Domu Dziecka

w Podbrodziu, aby ustalić, jak najsprawniej doprowa-

dzić do przyjazdów dzieci do Polski w 2012 r., oraz

w celu dostarczenia dzieciom paczek świątecznych.

nuje w lipcu br. również dyrektor Domu Dziecka

jaśnienia do litewskiego Urzędu Ochrony Praw Dziec-

w sprawie tworzonych przez gminy

szałka Sejmu RP, przy piśmie z dnia 4 kwietnia

br. interpelację pana posła Marka Biernackiego

(znak: SPS-023-3498/12) w sprawie tworzonych przez

w gminach, informuję co następuje.

minne wykonują zadania i kompetencje z zakresu

różnych dziedzin administracji publicznej, które re-

gulowane są przepisami aktów prawnych mieszczą-

cych się w działach administracji rządowej podlega-

z późn. zm.) wprowadziła do zagadnień związanych

ze związkami międzygminnymi.

Szczegółowe stano-

wisko powinno zatem zaprezentować Ministerstwo

Środowiska jako projektodawca ww. noweli.

W kontekście powyższego uprzejmie informuję, iż

rola Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w za-

kresie związków międzygminnych polega na prowa-

dzeniu rejestru, w którym dokonywane są odpowied-

nie wpisy odnośnie do utworzenia nowego związku,

zmiany statutu, jak też wykreślenia związku z reje-

stru.

Niezależnie od tego ministerstwo prowadzi rów-

nież akta rejestrowe każdego związku obejmujące

dokumenty stanowiące podstawę wpisu oraz całości

postępowania rejestrowego.

558

Z wnioskiem o uruchomienie procedury rejestra-

cji występują gminy członkowskie lub sam związek

międzygminny, podejmując stosowane uchwały.

Rolą wojewody jest dokonanie analizy nadesłanej

dokumentacji.

Z tego też względu posiada on kom-

petencje do badania legalności przesłanych uchwał

rad gmin tworzących związek (w tym regulacji za-

wartych w statucie) oraz kompletności nadesłanej

dokumentacji.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z art. 67

zm.) gminy tworzące związek międzygminny w toku

prac nad ustalaniem brzmienia zawartych w statucie

regulacji samodzielnie decydują zarówno o struktu-

rze i kompetencjach jego organów, jak też o zakresie

powierzanych mu do realizacji zadań i sposobie ich

wykonywania oraz ﬁnansowania.

Statutzwiązkuza-

wierający wszystkie niezbędne dla jego funkcjonowa-

nia przepisy przyjmowany jest na podstawie odpo-

wiednich uchwał rad gmin.

Stąd też ustosunkowując się do przedstawionych

w interpelacji pytań odnośnie do funkcjonowania

związków międzygminnych oraz realizowania przez

w gminach, należy w pierwszej kolejności wskazać,

że Konstytucja RP przyznała jednostkom samorządu

nym przymiot samodzielności w wykonywaniu ich

rząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy

dzielnie realizuje poszczególne funkcje w oparciu o za-

strzeżone dla jej organów kompetencje.

Istotą tworzonych na podstawie art. 64 ust. 1

ustawy o samorządzie gminnym związków międzyg-

minnych jest wspólne wykonywanie zadań publicz-

nych.

Podkreślenia wymaga fakt, iż ustawodawca

nie ograniczył kategorii zadań publicznych, które

może wykonywać związek.

Gminy członkowskie,

przekazując związkowi konkretne zadanie publicz-

ne, określają tym samym zakres jego działania.

Sta-

tut związku jest zatem obligatoryjnym źródłem za-

dań związku.

warunkiem koniecznym, aby związek międzygminny

(nowotworzony lub istniejący) mógł wykonywać za-

dania wynikające z nowelizacji ustawy o utrzymaniu

odwzorowanie w statucie.

Z uwagi na istotę zagadnienia podniesionego

w interpelacji warto wskazać na art. 3 ust. 2a w przy-

wołanej na wstępie zmianie ustawy o utrzymaniu

iż w razie wykonywania przez związek zadań (nało-

żonych przedmiotową nowelą), określone w ustawie

ny tego związku.

Intencją przedmiotowego przepisu

jest zatem wskazanie, iż wraz z przeniesieniem na

związek określonych zadań z zakresu gospodarki od-

padami komunalnymi przekazywane są również od-

powiednim organom związku uprawnienia umożli-

wiające ich wykonywanie.

W takim przypadku zgro-

madzenie związku powinno otrzymać kompetencje

rady gminy, a zarząd związku – uprawnienia organu

wykonawczego (w tym dotyczące decyzji administra-

cyjnych).

Przywołany przepis nie wnosi w tym zakre-

sie żadnych ograniczeń.

Wydaje się zatem, że dotyczy

on wszystkich uprawnień, którymi dysponują organy

gminy.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan prawny

stwierdzić należy, iż wskazany art. 3 ust. 2a ustawy

w gminach (…) jest również podstawą do udostępnie -

nia związkowi międzygminnemu wszelkich danych

i zasobów, które w zakresie przejętych w statucie za-

dań są niezbędne do ich wykonywania z uwzględnie-

niem wymogów określonych w innych przepisach.

Dotyczy to w szczególności udostępniania danych ze

zbiorów meldunkowych w zakresie niezbędnym do

nych przepisach (vide art. 44h ust. 1 pkt 4 ustawy

jak też danych z zasobu geodezyjno-kartograﬁcznego

Istotnym przy tym pozostaje, iż art. 3 ust. 1 usta-

zm.) nakłada na organy samorządu terytorialnego

konieczność stosowania przepisów tejże.

Nie jest kwestionowany fakt, iż statut jest aktem,

na podstawie którego działa związek międzygminny.

Jak już wskazano powyżej, powinien określać wszyst-

kie niezbędne do funkcjonowania związku regulacje,

w tym ﬁnansowe.

Odnoszącsięzatemdoporuszonej

w interpelacji tematyki wydatków i dochodów infor-

muję, że zgodnie z art. 67 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o sa-

morządzie gminnym gminy tworzące związek samo-

dzielnie regulują w jego statucie zasady udziału

w ponoszonych na realizację zadań wydatków oraz

rozdysponowywania wypracowanych w toku działal-

ności dochodów.

W oparciu o rozwiązania przyjęte w statutach ak-

tualnie działających różnych związków międzygmin-

nych można stwierdzić, iż najczęściej przyjętym spo-

sobem jest ich ﬁnansowaniezbudżetówtworzących

go gmin w postaci składek i dotacji członkowskich.

Przedmiotowe wpływy ustalane są zwykle w takiej

wysokości, aby zapewnić stabilne funkcjonowanie

związku, a ewentualne zyski i wypracowane samo-

559

dzielnie dochody przeznaczane są zwykle na potrzeby

własne związku.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Wilamowska

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

w sprawie kontynuowania wprowadzonego

kiego, przesłaną przy piśmie z dnia 28 marca (znak:

SPS-023-3499/12), w sprawie zmian zapisów progra-

mu lekowego,,Zapobieganie krwawieniom u dzieci

z hemoﬁliąAiB”wzakresiewydłużeniawiekukwa-

liﬁkującego do leczenia w programie, jak również

rozszerzenia populacji leczonej rekombinowanymi

czynnikami krzepnięcia proszę o przyjęcie następu-

jących informacji.

nie z którym wnioskodawca może złożyć do ministra

robu medycznego, który nie ma odpowiednika refun-

dowanego w danym wskazaniu, wraz z analizami,

związane z efektem zdrowotnym, dodatkowym efek-

tem zdrowotnym lub kosztami ich uzyskania wraz

nie przekazuje prezesowi agencji w celu przygotowa-

nia: analizy weryﬁkacyjnejagencji,stanowiskaRady

Przejrzystości, rekomendacji prezesa agencji.

Na-

stępnie prezes agencji, na podstawie stanowiska

spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowe-

go, wyrobu medycznego, przygotowuje rekomendację

w zakresie: objęcia refundacją danego leku, środka

go, wyrobu medycznego albo niezasadności objęcia

nego.

Prezes agencji przekazuje ministrowi właściwe-

mu do spraw zdrowia rekomendację w terminie nie

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komi-

do zmian zapisów programu „Zapobieganie krwawie-

niom u dzieci z hemoﬁliąAiB”jestzłożeniewnio-

sków przez podmioty odpowiedzialne.

Powyższa ko-

nieczność złożenia wniosków przez podmiot odpowie-

dzialny dotyczy zarówno zmiany w zakresie wydłu-

żenia wieku kwaliﬁkującegodoleczeniawprogra-

mie, jak również rozszerzenia populacji leczonej re-

kombinowanymi czynnikami krzepnięcia.

Ponadto pragnę zauważyć, że zapisy powyższego

programu zostały znowelizowane rozporządzeniem

zdrowotnych (Dz. U. Nr 269, poz. 1598).

Powyższa

nowelizacja powstała w oparciu o stanowiska prof.

Anny Klukowskiej, przewodniczącej Zespołu Koor-

dynacyjnego do spraw kwaliﬁkacjiileczeniawprzed-

miotowym programie, Narodowego Centrum Krwi,

jak również Narodowego Funduszu Zdrowia.

Z poważaniem

(3501)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

560

lację posła Kazimierza Moskala w sprawie raportu

komunalnych, uprzejmie przedstawiam poniższe in-

formacje.

Na wstępie należy zaznaczyć, że dotychczasowy

system gospodarki odpadami komunalnymi, oparty

na wolnym rynku usług w zakresie odbierania odpa-

dów komunalnych, nie przynosił pożądanych rezul-

tatów.

Zgodnie z danymi zawartymi w „Krajowym

Nr 101, poz. 1183) w 2008 r. jedynie 78,1% mieszkań-

ców Polski było objętych zorganizowanym systemem

odbierania odpadów komunalnych.

W tymże roku

selektywnie zebrano 6,8% odpadów komunalnych,

który to wynik jest niesatysfakcjonujący.

Ze względu

na brak podmiotów, które kierują strumieniem od-

padów komunalnych, trudno było pozyskać źródła

ﬁnansowaniadlapowstanianowoczesnychinstalacji

do przetwarzania odpadów komunalnych, zapewnia-

jących inne niż składowanie zagospodarowanie od-

padów.

W obliczu tych trudności oraz ryzyka niewy-

wiązania się ze zobowiązań nałożonych przez Komi-

sję Europejską w odniesieniu do osiągnięcia odpo-

wiednich poziomów recyklingu, przygotowania do

niektórych rodzajów odpadów, a także ograniczenia

o konieczności zmiany systemu gospodarki odpadami

komunalnymi.

z 2012 r. poz. 391) zakłada przejęcie przez gminy obo-

obowiązek, wójt, burmistrz lub prezydent miasta bę-

dzie zobowiązany w drodze przetargu (który jest na-

rzędziem konkurencji rynkowej) wyłonić podmiot,

który będzie odbierał odpady komunalne od właści-

cieli nieruchomości oraz przekaże je do regionalnej

Rada gminy będzie mogła podzielić obszar gminy na

sektory i dla każdego z sektorów ogłosić osobny prze-

targ, co pozwala na dostęp do rynku większej liczby

podmiotów.

Jednocześnie w projekcie ustawy znala-

zły się zapisy, które zapobiegają zlecaniu wykonywa-

nia obowiązku odbierania odpadów komunalnych od

właścicieli nieruchomości jednostkom własnym gmi-

ny.

Spółki z udziałem gminy będą mogły odbierać

zlecenie gminy jedynie w przypadku, gdy zostaną

wybrane w ramach przetargu.

Zapisy ustawy odwo-

łują się do istniejących i stosowanych narzędzi kon-

kurencji zapisanych w ustawie Prawo zamówień pu-

blicznych.

W zależności od zapisów zawartych w spe-

cyﬁkacjiistotnychwarunkówzamówieniamożliwy

jest wybór podmiotu, który zaoferuje wysoką jakość

usług w zamian za najniższą cenę.

Oprócz powyższego minister środowiska, w poro-

zumieniu z ministrem gospodarki, określi w drodze

rozporządzenia szczegółowe wymagania w zakresie

ruchomości.

Ma to na celu zapewnienie odpowiedniej

jakości usług oraz równego dostępu dla wszystkich

podmiotów do rynku odbierania odpadów komunal-

nych.

W projekcie rozporządzenia (który jest obec-

nie procedowany w Rządowym Centrum Legislacji)

znajduje się zapis, że baza magazynowo-transporto-

wa powinna znajdować się nie dalej niż 60 km od

granicy gminy, z której podmiot odbiera odpady ko-

munalne.

ustawą zastosowane rozwiązania były uzgadniane

z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

wiele uwag zgłoszonych przez UOKiK zostało uwzględ-

nionych.

Reasumując: projektując zapisy ustawy o utrzy-

wszelkich starań, aby z jednej strony poprawić obec-

ną sytuację związaną z gospodarką odpadami komu-

nalnymi, a z drugiej zapewnić możliwe szeroki dostęp

do tego rynku przedsiębiorcom i wykorzystać mecha-

nizmy konkurencji.

Z doświadczenia gmin, które

przejęły w drodze referendum obowiązki właścicieli

komunalnymi, wynika, że ceny za odbieranie odpa-

dów komunalnych utrzymały się na tym samym po-

ziomie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

terpelację pana posła Jana Cedzyńskiego, z 4 kwiet-

nia 2012 r. (znak: SPS-023-3504/12), uprzejmie prze-

kazuję materiał przygotowany w porozumieniu z pa-

nem Adamem Jasserem, podsekretarzem stanu w Kan-

celarii Prezesa Rady Ministrów.

Poniżej przedstawiam działania zrealizowane

561

i stworzenie jak najlepszych w tym zakresie warun-

ków prawnych.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

skiej organy władzy publicznej działają na podstawie

i w granicach prawa.

Misją ministra gospodarki oraz

W tym celu działania ukierunkowane są na wspiera-

nie przedsiębiorczości, innowacyjności i konkuren-

cyjności, lepsze regulacje prawne, partnerstwo dla

rozwoju gospodarczego, aktywność.

Tworzone przez

ministra gospodarki projekty aktów prawnych oraz

tualnym potrzebom przedsiębiorców.

Celem inicja-

tyw legislacyjnych jest stworzenie regulacji przejrzy-

stych i jednolitych, niebudzących wątpliwości inter-

pretacyjnych, tak aby przedsiębiorcy mogli działać

I. Otoczenie regulacyjne.

Działania w zakresie zwiększania jakości obowią-

zujących przepisów i planowanych w przyszłości roz-

wiązań podejmowane są od wielu lat w Ministerstwie

Gospodarki.

Są one również spójne ze wszystkimi

obszarami europejskiej agendy better regulation/

smart regulation, tj. obszarami dotyczącymi popra-

prawnych (OSR) zarówno ex ante, jak i ex post.

OSR

ex ante wprowadza rozwiązania oparte na dowodach,

oznacza ewaluację rzeczywistych skutków już przy-

postawę do sformułowania OSR ex ante dla dalszych

działań.

Poprawa procesu konsultacji społecznych.

W re-

alizacji znajduje się duży projekt – „konsultacje on-

-line”, który ma za zadanie wystandaryzować proces

ność oraz wzmocnić rolę partnerów społecznych w pro-

cesie stanowienia prawa.

Celem jest stworzenie moż-

liwości aktywnego opiniowania aktów prawnych dla

Ponadto Ministerstwo Gospodarki, m.in. we współ-

rią Prezesa Rady Ministrów, przygotowuje projekt

–2015, który wyznaczy kierunki prac mających na

— poprawę komunikacji z interesariuszami.

II.

Działania legislacyjne – upraszczanie prawa

gospodarczego.

działalność bez konieczności wizyt w urzędach, wy-

spodarczej zapewnia także swobodny dostęp do da-

nych ewidencyjnych wszystkich ﬁrm zarejestrowa-

nych w Polsce.

Ponadto za pośrednictwem nowego

2.

Ustawy deregulacyjne.

Kolejnym krokiem na drodze uproszczenia prawa

ustawa deregulacyjna.

Na pierwszą ustawę deregulacyjną składają się:

miana zezwolenia na produkcję tablic rejestracyjnych

dacja rejestru działalności regulowanej w Prawie ło-

wieckim,

— deregulacja – usunięcie barier ograniczających

562

przedsiębiorców – osób ﬁzycznychwspółki),wprowa-

giej ustawie deregulacyjnej należy zaliczyć:

a) zobowiązanie ministra ﬁnansówdowydawania

b) umożliwienie stosowania procedur uproszczo-

za stronę),

e) wydłużenie terminu przewidzianego na wyko-

go roku,

f) zniesienie obowiązku uzyskiwania opinii rze-

g) wydłużenie terminu przewidzianego na skła-

3.

Ustawa antyspreadowa.

Od sierpnia 2011 r. obowiązuje, uchwalona z ini-

cjatywy Ministerstwa Gospodarki, ustawa o zmia-

nie ustawy Prawo bankowe, zwana ustawą anty-

spreadową.

Głównym celem jej uchwalenia było ob-

niżenie kosztów dla kredytobiorców związanych ze

spłatą kredytów hipotecznych denominowanych

w walutach obcych, a zawyżonych poprzez stosowa-

nie wysokich spreadów, czyli różnic kursowych przy

wymianie walut.

Ponadto zgodnie z informacją przekazaną przez

pana Adama Jassera, podsekretarza stanu w Kance-

ce informacje.

W KPRM funkcjonuje Departament Skarg, Wnio-

sków i Obsługi Rady ds. Uchodźców, który w 2011 r.

przekazał ponad 3000 spraw (16% wpływu) właści-

wym organom, w tym ministerstwom i urzędom cen-

tralnym do rozpatrzenia lub wyjaśnienia.

Ponadto

w KPRM istnieje Departament Kontroli i Nadzoru,

który realizuje m.in. zadania z zakresu kontroli dzia-

łalności organów lub jednostek administracji rządo-

wej, a także jednostek im podległych lub przez nie

nadzorowanych.

Działania departamentu często po-

dejmowane są na podstawie wpływających do KPRM

zawiadomień kierowanych przez osoby prywatne i pod-

mioty gospodarcze, np. kontrole takie prowadzone

były w Głównym Urzędzie Statystycznym czy Głów-

nym Inspektoracie Sanitarnym.

Jednocześnie w KPRM podjęto szereg działań ma-

jących na celu poprawę jakości i zwiększenie przejrzy-

stości tworzonego prawa.

Wprowadzono nowe zasady

Rządu i komitetu Rady Ministrów, wzmocniono kom-

petencje analityczne w KPRM i wprowadzono do pro-

cesu legislacyjnego nowe narzędzie w postaci testu

regulacyjnego.

Przyczynia się to do wzrostu jakości

oceny skutków regulacji i dokładnej analizy obciążeń

biurokratycznych zarówno na poziomie komitetu Rady

Ministrów, jak i Zespołu ds. Programowania Prac

Rządu, który zapewnia, by podstawą wpisania projek-

tu aktu prawnego do wykazu prac Rady Ministrów

była rzetelna ocena skutków regulacji.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

(znak: SPS-023-3506/12) z dnia 4 kwietnia 2012 r.

przekazuję niniejszą odpowiedź.

Zadanie ułatwienia dostępu do zawodów zostało

Rady Ministrów, pana Donalda Tuska.

Problem ten

litej Polskiej ograniczenia w zakresie korzystania

563

1 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wy-

wyłącznie wówczas, gdy ryzyko naruszenia któregoś

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Nietrudno powiązać, że ograniczenia w dostępie

do wykonywania zawodów niosą za sobą wiele nega-

tywnych skutków dla rozwoju gospodarczego, takich

jak wzrost poziomu bezrobocia dotykający w szcze-

gólności wrażliwe grupy społeczne, tj. osoby młode

(absolwenci szkół średnich i wyższych) jak i też ko-

okresie macierzyńskim lub wychowawczym.

Ponadto

pojawia się zjawisko wyzysku w zawodach regulowa-

nych.

Problem ten został zauważony przez Parlament

Europejski, który w dniu 6 lipca 2010 r. przyjął uchwa-

łę promującą dostęp ludzi młodych ludzi do rynku

pracy.

Kolejnym negatywnym skutkiem regulacji jest

zmniejszenie elastyczności rynku pracy, która przy-

czynia się do nieprawidłowej alokacji siły roboczej.

Elastyczny rynek pracy powinna cechować możli-

wość szybkiego przemieszczania się pracowników

z jednego obszaru działalności do innego, pod warun-

kiem związanego z tym niskiego poziomu kosztów.

Należy zauważyć, że przeregulowanie ma szkodli-

wy wpływ na rozwój gospodarczy państwa, powodu-

jąc obniżenie jego konkurencyjności.

W ostatnich

latach można zaobserwować stałą tendencję do po-

garszania się pozycji Polski w rankingach międzyna-

rodowych badających konkurencyjność poszczegól-

nych gospodarek.

Pragnę zwrócić również uwagę na rozrost biuro-

kracji i zwiększanie kosztów funkcjonowania pań-

stwa.

Wiąże się to z koniecznością ponoszenia wydat-

ków na utrzymanie systemu, np. kosztów funkcjono-

wania rejestrów czy też wynagrodzeń dla członków

komisji egzaminacyjnych.

Ostatnim zasadniczym problemem jest wzrost cen

i spadek jakości.

Nadmierne regulacje ze swej natury

prowadzą do ograniczenia konkurencji na rynku.

Ograniczenie liczby podmiotów świadczących usługi

powoduje tym samym wzrost cen, a brak presji więk-

szej liczby innych podmiotów świadczących te same

usługi może skutkować spadkiem jakości.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

terowy uprzejmie przedstawiam następujące infor-

macje.

W ramach programu modernizacji Policji realizo-

Ochrony Rządu w latach 2007–2011” (Dz. U. Nr 35,

roboczych i 1237 monitorów ekranowych dla systemu

wspomagania decyzji, przekazano do użytkowania

160 zestawów komputerowych dla służb dochodzenio-

wo-śledczych i 1001 komputerów o podwyższonych pa-

rametrach wytrzymałościowych.

Poza tym do dyspo-

zycji jednostek terenowych przekazano 6000 szt.

wynajętego sprzętu komputerowego oraz 30 zestawów

komputerowych do testu systemu analizy rozpoznawa-

nia mowy, a także 401 stacji roboczych i 1058 moni-

torów dla stanowisk kierowania.

W 2012 r. realizo-

wany jest zakup 115 komputerów przeznaczonych dla

psychologów policyjnych celem wsparcia procesu na-

boru do służby w Policji.

Odnosząc się wprost do kwestii wyposażenia Ko-

mendy Miejskiej Policji w Skierniewicach w sprzęt

komputerowy, uprzejmie informuję, że w ramach pro-

gramu modernizacji policji oraz zakupów dokonywa-

nych ze środków ﬁnansowychbędącychwdyspozycji

komendanta wojewódzkiego Policji w Łodzi KMP

w Skierniewicach oraz przyporządkowanych jej 8 re-

wirów dzielnicowych wyposażono w:

564

— 38 indywidualnych zestawów komputerowych

stacjonarnych,

— 12 laptopów,

— 2 stanowiska komputerowe do opracowywania

dokumentów niejawnych,

— 30 stanowisk komputerowych z dostępem do

sieci policyjnej,

— 20 mobilnych jednostek komputerowych (16

przenośnych i 4 przewożone na pojazdach mechanicz-

nych).

Ponadto, na zasadzie użyczenia przez KWP w Ło-

dzi, KMP w Skierniewicach dostarczono 11 laptopów,

a 20 zestawów stacjonarnych starszego typu funkcjo-

nuje w KMP w Skierniewicach w wersji monochro-

matycznej.

W 2012 r. planowane jest wyposażenie

województwa, w tym KMP w Skierniewicach, w 44

zestawy komputerowe specjalnie dedykowane do

świadczenia e-usług.

Biorąc pod uwagę ok. 200 eta-

tów policyjnych KMP w Skierniewicach (wraz z re-

wirami), należy przypuszczać, że wyposażenie w sprzęt

komputerowy wskazanego w wystąpieniu rejonu jest

obecnie zadowalające.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

w sprawie likwidacji kas biletowych PKP

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie likwidacji kas biletowych PKP InterCity w Go-

rzowie Wlkp., uprzejmie informuję, że rozumiem tro-

skę pani poseł o należytą obsługę podróżnych na

stacji w Gorzowie Wlkp., jak i o losy pracowników

spółki PKP InterCity SA.

Informuję jednak, że PKP InterCity SA jest spół-

ką prawa handlowego działającą jako samodzielny

bieżącego nią zarządzania, w tym prowadzenia poli-

tyki sprzedaży swoich produktów, leżą w kompeten-

cjach organów statutowych tej spółki.

Jako podmiot

prawa handlowego spółka zobligowana jest do kre-

owania polityki sprzedaży swoich produktów, kieru-

jąc się rachunkiem ekonomicznym.

Z informacji przekazanych na prośbę Minister-

skiej przez PKP InterCity SA wynika, że decyzje

o zamknięciu przez spółkę kas biletowych, w tym

kasy w Gorzowie Wlkp., poprzedzane są analizami

biznesowymi, w trakcie których uwzględniane są

m.in.:

— średniodobowa liczba pociągów spółki zatrzy -

mujących się na danej stacji oraz godziny ich odjaz-

dów;

— średniodobowa liczba transakcji dokonywana

w kasie biletowej oraz struktura sprzedaży biletów;

— średniomiesięczne przychody ze sprzedaży bi -

letów na rzecz spółki;

— średniomiesięczne koszty funkcjonowania kasy

ponoszone przez spółkę, w tym koszty zatrudnienia;

— funkcjonowanie w danej lokalizacji punktów

odprawy innych przewoźników uprawnionych do sprze-

daży biletów na pociągi PKP InterCity SA oraz udzie-

lania informacji o ofercie i rozkładzie jazdy pociągów

spółki.

Spółka PKP InterCity SA wyjaśniła, że powodem

podjęcia decyzji o zamknięciu punktu odprawy po-

dróżnych na dworcu w Gorzowie Wlkp. był fakt, iż

oprócz funkcjonującej na tym dworcu kasy biletowej

spółki, czynnej w godzinach 7.00–18.45 sprzedaż bi-

letów prowadziły również dwie kasy należące do spół-

ki Przewozy Regionalne sp. z o.o., czynne w godz.

4.00–24.00, w których istniała i nadal istnieje moż-

liwość nabycia biletów na pociągi PKP InterCity SA.

W ocenie spółki PKP InterCity SA przy jednej parze

pociągów spółki i piętnastu parach pociągów spółki

Przewozy Regionalne sp. z o.o. odprawianych w dobie

na stacji w Gorzowie Wlkp. funkcjonowanie kasy

PKP InterCity SA było nieuzasadnione.

Ponadto

z prowadzonych przez spółkę PKP InterCity SA sta-

tystyk sprzedażowych wynika, że średniomiesięczne

przychody na rzecz spółki uzyskiwane w kasie bile-

towej w Gorzowie Wlkp. lokują ją na jednym z koń-

cowych miejsc w rankingu efektywności kas Zakładu

Północnego spółki w Gdyni.

W obecnej sytuacji eko-

nomiczno-ﬁnansowej PKP InterCitySA działania

optymalizujące koszty sieci dystrybucji są w ocenie

kierownictwa spółki koniecznością.

Stopniowe od-

chodzenie od tradycyjnej sieci dystrybucji jako zbyt

kosztownej na rzecz sprzedaży z wykorzystaniem

technologii mobilnych (internet i telefonia komórko-

wa) oraz poprzez automaty biletowe jest w perspek-

tywie najbliższych lat nieuniknione.

Do takich dzia-

łań obliguje przewoźnika panująca na rynku trans-

portowym konkurencja, a co za tym idzie rachunek

ekonomiczny jako podstawowe kryterium prowadze-

nia działalności w gospodarce wolnorynkowej.

Jednym z alternatywnych rozwiązań stosowanym

przez spółkę PKP InterCity SA zapewniającym pa-

sażerom możliwość zakupu biletów na przejazdy po-

ciągami spółki jest internetowy kanał sprzedaży, za

pośrednictwem którego podróżni mogą nabyć z 7-

-dniowym wyprzedzeniem bilety na wszystkie krajo-

we pociągi uruchamiane przez spółkę.

Jednocześnie

565

w znacznym stopniu zaawansowania są prace nad

wprowadzeniem internetowej sprzedaży biletów w ko-

munikacji międzynarodowej.

Ponadto spółka PKP

InterCity SA ﬁnalizujepracenadwykorzystaniem

telefonu komórkowego jako kanału dystrybucji bile-

tów na uruchamiane przez siebie pociągi.

Wobec faktu, że mieszkańcy wskazanych w inter-

pelacji pani poseł Krystyny Skibińskiej miejscowości

mają zapewnioną możliwość nabycia biletów na prze-

jazdy pociągami PKP InterCity SA za pośrednictwem

kas spółki Przewozy Regionalne sp. z o.o., nie można

zgodzić się z tezą zawartą w przedmiotowej interpe-

lacji o poważnych konsekwencjach w obsłudze po-

dróżnych wskutek likwidacji jednej z kas biletowych

na stacji w Gorzowie Wlkp.

Odnośnie poruszonej przez panią poseł Krystynę

Skibicką kwestii zapewnienia przez spółkę PKP In-

terCity SA innego zatrudnienia pracownikom zwal-

nianym w związku z likwidacją kasy biletowej w Go-

rzowie Wlkp. spółka PKP InterCity SA wyjaśniła, że

na spotkaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. z udziałem

zwalnianych osób oraz dyrektora Zakładu Północnego

w Gdyni i przedstawicieli związków zawodowych ka-

sjerom zaproponowano przystąpienie do rekrutacji na

stanowisko konduktora w sekcji spółki w Szczecinie.

Powyższą propozycję przyjęła tylko jedna osoba.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie deregulacji dostępu do zawodów

(3516)

słaną w piśmie (znak: SPS-023-3516/12) z dnia 4 kwiet-

scowościach, obszarach i obiektach, sprawowanie opie-

ki nad turystami lub odwiedzającymi w zakresie wy-

nikającym z umowy, a podczas prowadzenia turystów

ści podczas wyjść wymagających odpowiednich tech-

cieczek należy czuwanie, w imieniu organizatora

nienia oraz zasady przeprowadzania kontroli pod-

i przewodników turystycznych a także przesłanki

również procedury dotyczące przeprowadzania przez

566

wymogów, poza pełnoletniością, niekaralnością za

wycieczek,

lacja, z uwagi na ochronę bezpieczeństwa i zdrowia,

kształcenia średniego,

górscy, którzy przeszli uzupełniające szkolenie do

nia dokumentu potwierdzającego ukończenie uzupeł-

niającego szkolenia do prowadzenia wycieczek w wa-

runkach wysokogórskich lub certyﬁkatuUIAGM.

Pragnę zauważyć, że zaproponowane przez pana

posła połączenie regulowanych zawodów z sektora

turystycznego, przy zachowaniu wymogów pełnolet-

ności, minimalnego średniego wykształcenia, nieka-

ralności i podstawowego egzaminu, nie realizuje za-

łożeń deregulacyjnych.

Zgodnie z art. 31 ust. 3 Kon-

stytucji Rzeczpospolitej Polskiej ograniczenia w za-

boru miejsca pracy, a wyjątki określa ustawa.

Wol-

ność pracy jest więc wartością konstytucyjną.

Ogra-

niczenia wolności wykonywania zawodu powinny

szenia któregoś z powyższych konstytucyjnie chro-

nionych dóbr jest znaczne.

Wobec powyższego należy

podnieść, że zapewnienie jakości świadczonych usług

wykonywania zawodu.

Ciężar zapewnienia odpowied-

niej jakości zarówno z punktu widzenia prawnego, jak

Pragnę jeszcze raz podkreślić, że z uwagi na

względy bezpieczeństwa deregulacja przewodnika

turystycznego górskiego ma zdecydowanie inny cha-

rakter niż w odniesieniu do pozostałych zawodów.

Ministerstwo Sprawiedliwości nie planuje kiero-

wać do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego

wniosku o zmianę w systemie szkolnictwa w zakresie

specjalnych przedmiotów związanych z regulowany-

mi zawodami turystycznymi.

Zasadne wydaje się jed-

nak przypuszczenie, że uczelnie same wykażą się

w tym zakresie inicjatywą, realizując zapotrzebowa-

nie pracodawców na wykwaliﬁkowanakadrę.

Można

w tym miejscu podnieść, że już dziś istnieją np. po-

dyplomowe studia doskonalące– dziedzictwo kultu-

rowe Krakowa – na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Tak zwana Cracovianistyka nie uprawnia obecnie do

wykonywania profesji przewodnika, natomiast w peł-

ni realizuje program kształcenia dla potencjalnych

wykonawców tego zawodu.

Można wyrazić przypusz-

czenie, że zniesienie wymogu zdawania egzaminu

państwowego sprawi, że podobne kierunki studiów

rozwiną się w całym kraju, z uwagi na fakt, że będą

zapewniały odpowiednią wiedzę, której poszukiwać

będą przedsiębiorcy świadczący usługi turystyczne

jak również osoby podejmujące taką działalność

w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie ruchu granicznego

(3522)

567

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Obecnie Straż Graniczna prowadzi szereg przy-

gotowań i przedsięwzięć zmierzających do jak najlep-

szego przygotowania służby i jej jednostek organiza-

cyjnych funkcjonujących na przejściach granicznych

do warunków pracy podczas Mistrzostw Europy w Pił-

ce Nożnej UEFA EURO 2012.

Wiele z nich jest na

końcowym bądź zaawansowanym etapie realizacji.

Zadania te określono w dokumentach programowych

i koncepcyjnych dedykowanych przygotowaniu orga-

nów administracji państwowej do zwiększonych ob-

ciążeń w czasie mistrzostw.

Kwestie organizacji ruchu i odpraw na poszcze-

gólnych przejściach granicznych, wykorzystania

wspólnych patroli do monitorowania sytuacji i za-

pewnienia bezpieczeństwa na przejściach granicz-

nych oraz udziału Państwowej Służby Granicznej

Ukrainy (PSGU) we Wspólnej Operacji Frontex EU-

ROCUP 2012 podejmowane są w ramach polsko-

-ukraińskiej międzyrządowej grupy roboczej ds. ko-

ordynacji bezpieczeństwa Euro 2012.

Na podstawie porozumienia o wspólnych patro-

lach, podpisanego we Lwowie w dniu 8 grudnia 2010 r.

przez szefów służb granicznych Polski i Ukrainy, na

początku 2011 r. do systemu ochrony granicy pań-

stwowej wprowadzone zostały mieszane patrole funk-

cjonariuszy SG i PSGU.

Działanie to służy poprawie

bezpieczeństwa i szczelności granicy polsko-ukraiń-

skiej, m.in. poprzez zwiększenie liczby patroli przy

Podczas turnieju Euro 2012 planowana jest reali-

zacja Wspólnej Operacji EUROCUP 2012, koordyno-

wanej przez Europejską Agencję Zarządzania Współ-

pracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych

Operacja ta będzie przebiegała zgodnie z założeniami

zawartymi w dokumencie zatwierdzonym przez ko-

mendanta głównego SG w dniu 20 stycznia 2011 r.

pt. „Założenia Wspólnej Operacji EUROCUP 2012

z Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Ope-

racyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Człon-

kowskich Unii Europejskiej Frontex, w tym koncep-

cja włączenia funkcjonariuszy służb granicznych

innych państw UE do udziału w zabezpieczeniu Euro

2012”.

Głównym celem powyższej operacji jest wzmoc-

nienie bezpieczeństwa granic zewnętrznych poprzez

włączenie funkcjonariuszy służb granicznych innych

państw UE (oraz obserwatorów z państw trzecich

i delegowanie funkcjonariuszy SG z jednostek we-

wnętrznych) do udziału w ochronie granicy i prze-

prowadzaniu kontroli granicznych w lądowych i lot-

niczych przejściach granicznych.

Obecnie trwają pra-

ce nad planem operacyjnym przedsięwzięcia.

W ope-

racji planuje się udział ok. 150 funkcjonariuszy z 21 kra-

jów UE oraz obserwatorów z 3 krajów trzecich biorą-

cych udział w turnieju Euro 2012.

Jednocześnie informuję, że w marcu 2012 r. w za-

rządzie granicznym SG powstały: Plan operacyjny

działania Straży Granicznej na granicy polsko-ukra-

ińskiej podczas turnieju Euro 2012 oraz Plan opera-

cyjny dotyczący Wspólnej Operacji EUROCUP 2012

podczas turnieju Euro 2012.

Powyższe plany wcho-

dzą w skład opracowywanego przez sztab KG SG pla-

nu operacyjnego zapewnienia bezpieczeństwa i ochro-

ny granicy.

W dniu 17 maja 2011 r.

Zespół ds. Zagospodaro-

wania Granicy Państwowej przyjął Koncepcję funk-

cjonowania polsko-ukraińskiej granicy państwowej

2012.

Dokument ten w sposób zadaniowy przedsta-

wia szereg rozwiązań mających na celu usprawnienie

funkcjonowania granicy polsko-ukraińskiej podczas

turnieju Euro 2012, takich jak:

— czasowe otwarcie nowych przejść granicznych;

— wprowadzenie kontroli w jednym miejscu ze

służbami ukraińskimi podczas turnieju Euro 2012

w istniejących przejściach granicznych;

— wydzielenie w przejściach granicznych pasów

Euro 2012 przeznaczonych wyłącznie dla uczestni-

ków imprezy.

W drogowym przejściu granicznym Dołhobyczów

– Uhrynów planuje się wykorzystać część infrastruk-

tury przejścia na dokonywanie odprawy granicznej

i kontroli celnej samochodów osobowych i autobusów

przez służby polskie, jak i ukraińskie.

Nie przewidu-

je się kontroli po stronie ukraińskiej.

Prognozowana

przepustowość przejścia powinna wynieść 1500 sa-

mochodów osobowych i autokarów na dobę, w obu

kierunkach.

Do zwiększenia płynności ruchu na polsko-ukra-

ińskiej granicy powinna przyczynić się także polsko-

-ukraińska kontrola graniczna i celna w jednym

miejscu.

Skuteczność przedsięwzięcia testowana była

w trakcie szeregu ćwiczeń, zorganizowanych na naj-

większych przejściach na granicy polsko-ukraińskiej

(Dorohusk – Jagodzin, Hrebenne – Rawa Ruska, Kor-

czowa – Krakowiec i Medyka – Szeginie).

Ćwiczenia

wykazały, że odprawa dokonywana przez służby obu

państw w jednym miejscu zapewnia znaczne zwięk-

szenie przepustowości przejść granicznych i skróce-

nie czasu oczekiwania podróżnych na kontrolę.

Ponadto dla kibiców i uczestników turnieju Euro

2012 na drogowych przejściach granicznych zostaną

wydzielone pasy przeznaczone do odprawy wyłącznie

tych dwóch kategorii osób.

Kontrola na pozostałych

pasach osobowych i towarowych dokonywana będzie

na dotychczasowych zasadach.

Po stronie ukraiń-

skiej zostanie stworzony analogiczny ciąg komunika-

cyjny.

Tego typu pasy będą uruchamiane elastycznie

w zależności od planowanego przemieszczania się ki-

biców i uczestników turnieju Euro 2012.

Wydzieleniu pasów sprzyjało będzie zainstalowa-

nie na przejściach granicznych elektronicznie pod-

świetlanych tablic (ekrany LED), które kierować

będą podróżnych na właściwe pasy ruchu.

Należy

dodać, że infrastruktura drogowych przejść granicz-

nych w Korczowej, Medyce, Dorohusku i Hrebennem

w pełni pozwala na zastosowanie takiego rozwiąza-

nia.

W drogowych przejściach granicznych w Korczo-

568

wej, Medyce i Hrebennem jako pasy Euro 2012 dla

kibiców, obsługi i uczestników wykorzystane zostaną

pasy ruchu obecnie oznaczone i wykorzystywane

jako: nic do zgłoszenia.

Trwają uzgodnienia ze stroną ukraińską dotyczą-

ce zestawienia takich korytarzy w pozostałych przej-

ściach granicznych.

Na bazie tego rozwiązania utwo-

rzone zostaną pasy Euro 2012.

Należy podkreślić, że infrastruktura graniczna

na polskiej granicy zewnętrznej jest systematycznie

rozbudowywana i modernizowana.

Działania inwe-

stycyjne na odcinku polsko-ukraińskim zostały ujęte

w jednolity dokument programowy.

W dniu 26 stycz-

nia 2010 r.

Rada Ministrów ustanowiła Program roz-

woju infrastruktury granicznej na polsko-ukraiń-

gram dostępny jest na stronie internetowej Biuletynu

Informacji Publicznej MSW w zakładce programy).

obejmuje następujący zakres działań:

— budowę nowych przejść granicznych w Dołho -

byczowie i Budomierzu;

— modernizację przejść drogowych w Zosinie

i Korczowej;

— budowę parkingu buforowego w Dorohusku;

— modernizację przejść kolejowych w Dorohusku

i Hrubieszowie;

— wyposażenie przejść kolejowych w skanery do

prześwietlania wagonów.

Na realizację programu, w ciągu 4 lat jego obowią-

zywania, planuje się przeznaczyć kwotę 483 070 260 zł,

co wraz z wydatkami, które zrealizowano w 2009 r.,

będzie stanowiło łączną sumę 532 890 714 tys. zł.

Realizacja programu zagwarantuje, że granica

śniejszych odcinków granicy zewnętrznej Unii Euro-

pejskiej, zapewniających sprawną obsługę podróż-

nych i towarów.

Wspólna polsko-ukraińska granica

stanie się czynnikiem łączącym oba kraje, przyczy-

Odnosząc się do kwestii zagrożenia przemytem

podczas turnieju Euro 2012 należy podkreślić, iż

głównym zadaniem Straży Granicznej w przejściach

granicznych jest zapewnienie sprawnej i skutecznej

kontroli osób i środków transportu.

Wiodącą rolę

w zakresie zwalczania przemytu w przejściach gra-

nicznych realizuje Służba Celna, która jest służbą

właściwą do kontroli towarów przewożonych przez

granicę państwową.

Działanie Straży Granicznej

w przejściach granicznych polega zatem na współ-

działaniu ze Służbą Celną w zwalczaniu przemytu.

Straż Graniczna odpowiedzialna jest natomiast

za zwalczanie przemytu na granicy państwowej poza

przejściami granicznymi.

W tym celu planowana jest

służba patrolowa oraz nadzór granicy zielonej przy

pomocy odpowiednich środków technicznych.

Należy

podkreślić, że Straż Graniczna jest właściwie przy-

gotowana do wykonywania swoich zadań, dysponując

sprzętem o wysoce zaawansowanych parametrach

technicznych, takim jak: przewoźne jednostki nad-

zoru (PJN), wieże obserwacyjne, urządzenia termo-

wizyjne, zestawy perymetryczne itp.

Jak wynika z danych statystycznych Straży Gra-

nicznej zgromadzonych w marcu 2012 r., polski odci-

nek granicy zewnętrznej Unii Europejskiej przekra-

cza około 95 tys. podróżnych w ciągu doby.

Wdroże-

nie zaplanowanych na czas turnieju Euro 2012 pro-

jektów organizacyjnych i infrastrukturalnych zna-

cząco zwiększy możliwości przekraczania granicy

(tzw. przepustowość).

Na granicy polsko-ukraińskiej

będzie można odprawić do 50% więcej podróżnych

w stosunku do stanu aktualnego.

Dodatkowe zwięk-

szenie liczby odprawianych osób będzie możliwe m.in.

dzięki wdrożeniu na czas turnieju Euro 2012 kontro-

li w jednym miejscu oraz zastosowaniu, przewidzia-

nej w kodeksie granicznym Schengen, kontroli

uproszczonej w sytuacji, gdy wszystkie możliwości

rozładowania kolejki do kontroli granicznej zostaną

wykorzystane.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że odprawa

samochodów ciężarowych podczas Mistrzostw Euro-

dzona na dotychczasowych zasadach.

Z poważaniem

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 26 kwietnia 2012 r.

(3523)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Michała Kabacińskiego z dnia 19 mar-

ca 2012 r., w sprawie budowy wiatraków w wojewódz-

twie lubelskim, przekazaną pismem z dnia 4 kwiet-

nia 2012 r., znak: SPS-023-3523/12, przez wicemar-

szałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej pana Marka

Kuchcińskiego, poniżej przedstawiam stosowne in-

formacje.

569

instalacje planowane na lądzie, wykorzystujące siłę

nowane w obszarach morskich Rzeczypospolitej Pol-

skiej, wykorzystujące siłę wiatru do produkcji ener-

gii, wymagają zawsze przeprowadzenia oceny oddzia-

pkt 6 rozporządzenia, w przypadku instalacji wyko-

rzystujących siłę wiatru do produkcji energii, o cał-

wanych na obszarach objętych niektórymi formami

Kolejne elementy oceny oddziaływania na środo-

wisko, które polegają na kontroli merytorycznej za-

nowanych przez inwestora warunków realizacji

przedsięwzięcia, to uzgodnienie z regionalnym dy-

tomiast inspektor sanitarny wydaje opinię określa-

jącą wymagania higieniczne i zdrowotne, jakie po-

winny zostać zapewnione przy realizacji przedsię-

wzięcia.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

biny wiatrowe.

Jednocześnie możliwe jest wówczas

Odpowiadając na pytanie dotyczące wpływu bu-

dowy farm wiatrowych na ﬂoręifaunę,należyza-

znaczyć, iż elektrownie wiatrowe mogą oddziaływać

negatywnie na środowisko i jego elementy, przy czym

obecnie wydaje się, że najbardziej szkodliwy wpływ

tego rodzaju przedsięwzięcia mogą wywierać na pta-

ki i nietoperze.

Mogą one ulegać kolizjom z siłownia-

mi wiatrowymi na skutek specyﬁcznejbiologiiieko-

logii ww. grup organizmów, np. ze względu na roz-

miar ciała, mało zwrotny lot, specyﬁkępolaikątów

widzenia, wykorzystywanie wysokich budowli (np. wież

wiatraka) jako miejsc godów itp.

Szczególnie zagro-

żone są nietoperze, które mogą często ginąć w są-

siedztwie elektrowni wiatrowych wskutek szoku ci-

śnieniowego (barotraumy), polegającego na pękaniu

pęcherzyków płucnych, dostając się w obszar obniżo-

nego ciśnienia podczas przelotu za obracającą się ło-

patą wirnika.

Farmy wiatrowe mogą powodować jed-

nocześnie zajęcie siedlisk bytowania poszczególnych

przedstawicieli fauny, jak również opuszczenie tere-

nów znajdujących się w pobliżu czynnych turbin wia-

trowych.

Mogą również stanowić przeszkodę na tra-

sie przelotów ptaków i nietoperzy, zarówno w aspek-

cie lokalnym (między miejscami gniazdowania i że-

rowiskami), jak również podczas sezonowych migra-

cji jesiennych i wiosennych, gdy poszczególne gatun-

ki przemieszczają się pomiędzy obszarami zimowania

570

i terenem, na którym odbywają rozród.

Natomiast

oddziaływanie na ﬂorętegotypuinwestycjijeststo-

sunkowo niewielkie, gdyż powierzchnia zajęta pod

turbinę wiatrową i drogi dojazdowe do niej jest za-

zwyczaj mała.

Nie oznacza to jednak braku zagroże-

nia dla siedlisk i występujących w nich gatunków

roślin przy realizacji farmy wiatrowej, które mogą

zostać zniszczone podczas budowy danego przedsię-

wzięcia.

W sposób szczególny zwraca się uwagę na

wpływ projektowanych farm wiatrowych na obszary

objęte formami ochrony przyrody np. w formie par-

ków krajobrazowych, rezerwatów przyrody, obszarów

chronionego krajobrazu, a zwłaszcza obszarów wcho-

dzących w skład Europejskiej Sieci Ekologicznej Na-

tura 2000.

Przy czym należy zaznaczyć, że wystąpie-

nie i brak możliwości wyeliminowania znaczącego

negatywnego oddziaływania na przedmioty i cele

ochrony obszarów Natura 2000 (np. na dane z awi-

fauny lub chiropterofauny) lub na integralność i spój-

oceny oddziaływania na środowisko, która zapewnia

dokładną identyﬁkacjęwszystkichmożliwychuwa-

runkowań związanych z wpływem planowanej inwe-

stycji na ludzi i środowisko.

Zabezpieczenie przed

ewentualnym negatywnym oddziaływaniem turbin

wiatrowych odbywa się poprzez spełnienie przez in-

trowych powinny zostać zidentyﬁkowaneizweryﬁ-

kowane podczas opisywanej procedury.

Wydana po

jej przeprowadzeniu decyzja o środowiskowych uwa-

runkowaniach nakłada na inwestora szereg obowiąz-

ków gwarantujących spełnienie standardów jakości

środowiska oraz zapobiegających wystąpieniu zna-

czącego negatywnego oddziaływania dla życia i zdro-

wia ludzi oraz środowiska (w tym zamieszkujących

go gatunków) i obszarów objętych ochroną.

Nato-

Pozostałe pytania dotyczące odpowiedzialności za

budowę turbin wiatrowych, ponoszenia kosztów ich

budowy, wielkości i generowanych przez nie energii

oraz zysków z inwestycji nie odnoszą się do organów

środowiskowych.

Rolą organów środowiskowych jest

projektowanych turbin wiatrowych, nałożenie ade-

kwatnych warunków realizacji przedsięwzięcia, któ-

re będą eliminować lub minimalizować w stopniu

środowisko lub odmowa zgody dla przedsięwzięcia,

gatunkom.

Kwestie zysków, kosztów budowy, wielko-

ści inwestycji i generowanej przez nią energii znajdu-

ją się po stronie inwestora.

Określa on powyższe uwa-

runkowania i formułuje indywidualny wniosek dla

przedsięwzięcia o odpowiednich parametrach, które-

go oddziaływanie na środowisko badają właściwe or-

gany środowiskowe.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

leków antykoncepcyjnych (3533)

beckiej w sprawie refundowania leków antykoncep-

cyjnych uprzejmie informuję co następuje.

informuję, że w wykazie leków refundowanych znaj-

duje się obecnie 2897 pozycji leków, 33 pozycje środ-

ków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywie-

niowego oraz 239 pozycji wyrobów medycznych.

Wy-

kaz ten obejmuje wiele pozycji leków ratujących życie.

Wobec braku wskazania w interpelacji konkretnych

niedoborów leków w wykazie nie jest możliwe precy-

zyjne odniesienie się do zarzutu dotyczącego nieumiesz-

czania w wykazie leków refundowanych w pierwszej

kolejności leków ratujących życie.

zdrowia wezwał podmioty odpowiedzialne, importe-

rów równoległych, wytwórców wyrobów medycznych

lub ich autoryzowanych przedstawicieli, dystrybuto-

rów lub importerów, których leki, środki spożywcze

medyczne były objęte wykazami wydanymi na pod-

stawie art. 36 ust. 5, art. 37 ust. 2 i art. 38 ust. 6

Złożona dokumentacja przeszła procedurę określoną

przepisami ustawy o refundacji.

Art. 10 ust. 1 ustawy o refundacji stanowi, że re-

fundowany może być lek, środek spożywczy specjal-

który spełnia następujące wymagania:

571

1) jest dopuszczony do obrotu lub pozostaje w obro-

wo farmaceutyczne albo jest wprowadzony do obro-

2) jest dostępny na rynku;

3) posiada kod identyﬁkacyjnyEANlubinnykod

odpowiadający kodowi EAN.

Wskazane w interpelacji leki spełniają wymaga-

nia art. 10 ust. 1 ustawy o refundacji i nie zachodzą

przesłanki do udzielenia odmowy ich refundacji.

formuję, że działanie niepożądane leku to każda

szkodliwa i niezamierzona reakcja, która występuje

po podaniu określonego leku w dawce terapeutycznej

w celu proﬁlaktyki,ustaleniarozpoznanialublecze-

nia, niezależnie od drogi podania.

Działania niepo-

ników.

W zasadzie nie istnieją leki całkowicie pozba-

rapii konkretnego schorzenia decyduje bilans korzy-

ści i strat wywoływanych przez ten lek.

Wymienione w interpelacji charakterystyki pro-

duktów leczniczych przewidują dla leków zawierają-

cych substancje czynne octan cyproteronu i etynylo-

estradiol następujące wskazania: u kobiet w leczeniu

chorób androgenozależnych, takich jak trądzik, zwłasz-

cza postać nasilona i postacie połączone z łojotokiem,

stanem zapalnym lub powstawaniem guzków (acne

papulopustulosa, acne nodulocystica), łysienie andro-

genne oraz łagodne postacie hirsutyzmu.

Zatem leki

te są przeznaczone do leczenia chorób androgenoza-

leżnych u kobiet.

Trądzik może być jedynie jednym

z objawów tych chorób, a ww. leki przeznaczone są do

leczenia przyczynowego.

Ponadto leki zawierające

substancje czynne: etynyloestradiol i levonorgestrel,

oprócz zastosowania w antykoncepcji, mogą być sto-

sowane do leczenia zaburzeń hormonalnych u kobiet.

Etynyloestradiol jest taką formą estradiolu, która nie

ulega rozkładowi w przewodzie pokarmowym.

Nato-

miast estradiol jest hormonem płciowym, natural-

nym estrogenem.

Odpowiedzialny jest za rozwój żeń-

skich narządów rozrodczych, reguluje cykl płcio-

wy i ma wpływ na zachowanie seksualne oraz roz-

rost błony śluzowej macicy.

W połączeniu z levonor-

gestrelem leki te mają wskazania jako doustne środ-

ki antykoncepcyjne.

Dotychczas refundowane były

trzy leki zawierające ww. substancje czynne.

Lek Le-

vomine został umieszczony w wykazie leków refun-

dowanych jako lek odtwórczy dla refundowanych już

wcześniej trzech innych leków z tymi samymi sub-

stancjami czynnymi.

Natomiast wskazany w inter-

pelacji lek zawierający octan medroxyprogesteronu

stosuje się w leczeniu wspomagającym i (lub) palia-

tywnym w przypadku wznowy lub wystąpienia prze-

rzutów raka endometrium lub nerek oraz leczenia

w przypadku wznowy lub wystąpienia przerzutów

raka piersi u kobiet po menopauzie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie likwidacji szkół wyższych (3535)

smo nr SPS-023-3535/12 z dnia 4 kwietnia 2012 r.,

wie likwidacji szkół wyższych, uprzejmie przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia.

W ramach reformy szkolnictwa wyższego wpro-

towa na dofinansowanie zadań projakościowych.

Z tej dotacji ﬁnansowanesązadaniazwiązanezkształ-

ceniem uczestników stacjonarnych studiów dokto-

ranckich prowadzonych w uczelniach niepublicznych,

uczelni niepublicznych nieprowadzących obecnie stu-

diów doktoranckich do podjęcia dalszych działań roz-

wojowych mających na celu budowanie własnej kadry

pomocą płynących z budżetu państwa środków ﬁnan-

sowych.

Warto też zaznaczyć, iż zgodnie z rozwiązaniami

wprowadzonymi reformą doﬁnansowanieotrzymają

również: jednostki organizacyjne, które uzyskają sta-

tus krajowych naukowych ośrodków wiodących

(KNOW), oraz najlepsze kierunki studiów, które uzy-

572

skają ocenę wyróżniającą Polskiej Komisji Akredy-

tacyjnej; ponadto dostępne będzie w trybie konkur-

sowym doﬁnansowanie podstawowych jednostek

temów poprawy jakości kształcenia oraz krajowych

szych doktorantów.

Wszystkie te strumienie wspar-

cia ﬁnansowegodostępnebędązarównodlauczelni

publicznych, jak i niepublicznych.

Dodatkowo, od dnia

welizowanej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym

uczelnie niepubliczne otrzymują dotację podmioto-

wą na zadania związane ze stwarzaniem studentom

cenia – na analogicznych zasadach jak uczelnie pu-

bliczne.

W kontekście konkurencyjności w systemie szkol-

ust. 2 konstytucji nauka w szkołach publicznych jest

bezpłatna, przy czym ustawa może dopuścić świad-

czenie niektórych usług edukacyjnych przez publicz-

ne szkoły wyższe za odpłatnością.

Natomiast w przy-

padku uczelni niepublicznych zasady pobierania

nansowania z budżetu państwa uczelni publicznych

i niepublicznych uwarunkowane jest również posta-

nowieniami art. 15 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnic-

twie wyższym, zgodnie z którymi władze publiczne,

uczelniom publicznym środki ﬁnansoweniezbędne

ślonych w ustawie.

Z powyższego stanu prawnego

wania uczelniom publicznym, w granicach zakreślo-

szym, środków zapewniających ich funkcjonowanie

oraz możliwość udzielania wsparcia ﬁnansowego

uczelniom niepublicznym.

Regulacje ustawowe wprowadzające możliwość

fakultatywnego ﬁnansowaniabudżetowegouczelni

wy Prawo o szkolnictwie wyższym, uczelnie niepu-

bliczne, po spełnieniu warunków określonych w prze-

wy, mogły nieobligatoryjnie otrzymywać dotację prze-

charakteru dotacji, jaką mogą otrzymywać uczelnie

niepubliczne, zmienił się jej zakres zgodnie ze zno-

tację przeznaczoną na pokrycie części opłat wnoszo-

a także dotacje na doﬁnansowaniekosztówrealizacji

Warto zauważyć, iż zadanie dotyczące kształcenia

ryjnie w wyniku przeprowadzonej reformy szkolnic-

twa wyższego – co ma charakter przełomowy − jest

równocześnie objęte zakresem nieobligatoryjnie przy-

znawanej dotacji, o którą mogłyby wystąpić uczelnie

niepubliczne na podstawie rozporządzenia w sprawie

warunków i trybu występowania przez uczelnie nie-

Natomiast obligatoryjny charakter ma ﬁnanso-

niach publicznych.

W przypadku uczelni niepublicz-

nych taki charakter ma dotacja, o której mowa w art. 94

Uczelnie niepubliczne mogą również otrzymywać

środki ﬁnansowezProgramuOperacyjnego„Kapitał

ludzki”.

Priorytet IV PO KL nakierowany jest na

podwyższanie jakości funkcjonowania instytucji

szkolnictwa wyższego zarówno poprzez stworzenie

korzystnych warunków systemowo-organizacyjnych

z przykładów otwartych, dostępnych dla sektora nie-

publicznego strumieni ﬁnansowaniadydaktykijest,

realizowany od 2008 r., rządowy program kierunków

nych i przyrodniczych, czyli tych, które zostały uzna-

ne przez ekspertów za strategiczne dla rozwoju pol-

skiej gospodarki.

Zgodnie z wynikami ostatniej roz-

strzygniętej edycji konkursu na kierunki zamawiane

realizowane przez uczelnie od roku akademickiego

2011/2012, spośród 88 wniosków, które uzyskały oce-

nę pozytywną, najwyższą liczbę punktów uzyskał

projekt uczelni niepublicznej, co potwierdza równość

szans w dostępie do środków publicznych, a jednocze-

śnie neutralność kryteriów w aspekcie publicznego

lub niepublicznego charakteru uczelni.

573

skiej nauki.

Realizowana wcześniej w Polsce w tym

stytucjonalnego, ponieważ była ukierunkowana na

ﬁnansowanieprocesualne,wniewystarczającymstop-

niu biorąc po uwagę efekty badań naukowych, pro-

wadzonej dydaktyki czy współpracy z otoczeniem spo-

do spraw nauki z zakresu ﬁnansowaniaprojektów

badawczo-rozwojowych przekazane zostały do dwóch

agencji wykonawczych, tj. Narodowego Centrum Na-

uki (w zakresie badań podstawowych) i Narodowego

wanych, prac rozwojowych i programów o strategicz-

nym znaczeniu dla kraju).

W konkursach organizo-

wanych przez NCN i NCBiR na jednolitych zasadach

mogą uczestniczyć naukowcy z uczelni publicznych

i niepublicznych.

Szczegółowy zakres podmiotów,

które dopuszczone są do uczestnictwa w danym pro-

jekcie, a także warunki, jakie należy spełniać, aby

móc w nim uczestniczyć, określane są w dokumenta-

cji konkursowej.

Natomiast do kompetencji ministra

naukowej.

Zarówno rozdzielenie funkcji wykonaw-

ram strategicznych, jak i zapewnienie obu instytu-

cjom daleko idącej autonomii w zakresie organizacji

ny sposób doprowadziło do znaczącej poprawy jakości

transparentności ﬁnansowaniaprojektów.

W czasie minionej kadencji Sejmu RP Minister-

stwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przekazało uczel-

niom niepublicznym (łącznie z uczelniami prowadzo-

nymi przez kościoły i związki wyznaniowe, ﬁnanso-

wanymi na zasadach uczelni publicznych) następu-

jące dotacje (tabela 1).

Ponadto jedna z tych uczelni otrzymała w 2011 r.

dotacje celowe w ramach współﬁnansowaniaprogra-

mów operacyjnych, tj. „Rozwój Polski Wschodniej”

– w kwocie 2432,7 tys. zł oraz regionalnego programu

pperacyjnego – w kwocie 824,3 tys. zł.

Dodatkowo w czasie ubiegłej kadencji uczelnie

niepubliczne otrzymały z budżetu ministra właści-

wego do spraw nauki środki na realizację programów

naukowych (tabela 2).

Warto również podkreślić, iż uczelnie niepublicz-

ne otrzymały także środki z Narodowego Centrum

Badań i Rozwoju oraz z Narodowego Centrum Nauki

− na projekty finansowane przez te instytucje −

w kwotach:

w tys. zł

Lata

Narodowe Centrum

Badań i Rozwoju

Narodowe Centrum

Nauki

2009 42 209,8

2010 146 247,8

2011 192 450,8 6 726,3

W ramach ww. środków, przekazanych przez

NCBiR w kadencji 2007−2011 wspierano uczelnie

niepubliczne m.in. w ramach Programu Operacyjne-

Tabela 1

w tys. zł

Lata

W ramach działu 803: Szkolnictwo wyższe W ramach działu 730: Nauka

Dotacje podmiotowe

w obszarze działalności

dydaktycznej

Dotacje podmiotowe na pomoc

materialną dla studentów

Dotacje celowe

na inwestycje

Dotacje na działalność statutową

2007 121 091,7 327 635,4 8 809,9

2008 136 933,0 364 325,0 6 794,2

2009 147 199,9 350 516,3 3.154,2 7 552,3

2010 149 824,7 341 083,0 7 539,5

2011 152 148,6 334 727,3 10 869,6

Tabela 2

w tys. zł

Lata

Projekty

badawcze

Działalność

wspomagająca naukę

Projekty

międzynarodowe

Projekty

rozwojowe

Projekty celowe

2007 2 760,5 414,2 1 325,2 350,0

2008 5 219,3 694,6 975,6 150,0

2009 4 720,6 1 756,3 750,3 190,0 178,9

2010 3 706,6 1 659,2 979,1 679,4

2011 3 675,1 1 822.3 284,7

574

go „Kapitał ludzki” priorytetu IV: Szkolnictwo wyż-

sze i nauka.

Wdrażając ww. priorytet, ogłaszano w poszczegól-

nych działaniach i poddziałaniach konkursy, w wy-

niku których przyznano 128 uczelniom niepublicz-

nym doﬁnansowanienarealizacjęwciągunajbliż-

szych kilku lat 187 projektów o łącznej wartości pra-

wie 667 mln zł.

W poddziałaniu 4.1.1: Wzmocnienie potencjału

dydaktycznego uczelni podpisano z 97 uczelniami

niepublicznymi umowy na realizację 152 projektów

o łącznej wartości ponad 585 mln zł.

Projekty te po-

zwalają na doﬁnansowanierozwojusamychuczelni,

jak również jej kadry kierowniczej i dydaktycznej.

Uczelnie niepubliczne uczestniczą także w reali-

zacji poddziałania 4.1.2: Zwiększenie liczby absol-

spodarki opartej na wiedzy, w ramach którego otrzy-

mują środki na wsparcie studentów na tzw. kierun-

kach zamawianych, czyli matematycznych, technicz-

nych i inżynierskich.

Dotychczas 15 uczelniom nie-

publicznym przyznano łącznie ponad 55 mln zł na 16

projektów związanych z realizacją kształcenia w po-

wyższym zakresie.

Dodatkowo w ramach rozpoczę-

tego w sierpniu 2008 r. projektu pn. „Zamawianie

kształcenia na kierunkach technicznych, matema-

tycznych i przyrodniczych – pilotaż” realizowanego

przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego

jedna uczelnia niepubliczna uzyskała doﬁnansowa-

nie w kwocie prawie 0,7 mln zł.

Uczelnie niepubliczne uzyskiwały ponadto środki na

działania związane ze wzmacnianiem sfery prowadzenia

badań naukowych i rozwoju kadry uczelni w tym zakre-

sie.

W działaniu 4.2: Rozwój kwaliﬁkacjikadrsystemu

darczym 16 uczelniom niepublicznym przyznano na re-

alizację 19 projektów kwotę ponad 26 mln zł.

Wskazane powyżej kwoty i projekty zostały zapla-

nowane na czas realizacji Programu Operacyjnego

„Kapitał ludzki”, czyli do roku 2013.

Oznacza to, iż

proces udzielania wsparcia uczelniom niepublicznym

będzie kontynuowany.

Narodowe Centrum Badań

i Rozwoju, w ramach zarządzania priorytetem IV PO

KL: Szkolnictwo wyższe i nauka, na bieżąco wypłaca

środki na wdrażanie kolejnych etapów realizowanych

projektów.

Według aktualnego stanu z kwoty 667 mln

zł wypłacono uczelniom niepublicznym w ramach:

— poddziałania 4.1.1: Wzmocnienie potencjału

dydaktycznego uczelni – ponad 192 mln zł;

— poddziałania 4.1.2: Zwiększenie liczby absol -

mln zł;

— działania 4.2.: Rozwój kwaliﬁka -

cji kadr systemu B+R i wzrost świado-

mości roli nauki w rozwoju gospodar-

czym – prawie 12 mln zł.

Wobec przedstawionych danych na-

leży zauważyć, iż w ciągu najbliższych

dwóch lat uczelniom niepublicznym wy-

płacone zostanie ponad 440 mln zł dal-

szego wsparcia w ramach Programu

nictwo wyższe i nauka.

Ponadto kontynuowane będzie wsparcie zapew-

niane uczelniom niepublicznym w ramach dotacji

podmiotowej na doﬁnansowaniezadańprojakościo-

wych, dotacji podmiotowej na zadania związane ze

bami niepełnosprawnymi warunków do pełnego

na ﬁnansowaniezadańzwiązanychzbezzwrotnąpo-

mocą materialną dla studentów i doktorantów.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

(3539)

terpelację posła Krzysztofa Borkowskiego z dnia 27

marca br. w sprawie restrykcji polskiego rządu wobec

handlu zagranicznego z Białorusią, przekazaną przy

12, w porozumieniu z ministrami spraw zagranicz-

nych i ﬁnansówuprzejmieprzedkładamponiżejinfor-

mację i wyjaśnienia do czterech postawionych pytań.

poprawienia stosunków handlowych z Białorusią?

Pomimo trudnych uwarunkowań politycznych

Białoruś pozostaje nadal istotnym partnerem gospo-

darczym.

Według wstępnych danych za 2011 r. obro-

ty z Białorusią wyniosły 3,22 mld USD (wzrost o 32%),

w tym polski eksport 1,86 mld USD (wzrost o 16%),

a import 1,35 mld USD (wzrost o 62%).

Należy podkreślić, że poziom obrotów, a w szczegól-

ności n/eksportu w roku 2011 zdecydowanie przekro-

czył wielkości z najlepszego do tej pory roku 2008.

Skalę polsko-białoruskich obrotów handlowych

w ostatnich latach obrazuje poniższa tabela.

mln USD

2006 2007 2008 2009 2010 2011

*)

2010 – 100%

Obroty 2056,0 2261,4 2915,0 2032,3 2442,7 3217,3 131,7

Eksport 977,4 1121,5 1602,4 1213,8 1605,2 1861,9 116,0

Import 1078,6 1140,0 1312,6 818,5 837,5 1355,4 161,8

Saldo -101,2 -18,5 290,8 395,3 767,7 506,5

*

)

dane wstępne

575

rem handlowym Polski wśród krajów WNP.

Polski

import z Białorusi obejmuje szereg istotnych towa-

rów.

W 2011 r. import produktów ropopochodnych

z Białorusi uległ wydatnemu zwiększeniu i osiągnął

wg szacunkowych danych poziom ok. 560 mln USD.

Z Białorusi importujemy także propan, butan, pozo-

stałe gazy skroplone oraz znaczne ilości nawozów

potasowych (wartości całkowitej 170 mln USD).

W strukturze polskiego eksportu największe po-

zycje stanowiły: wyroby przemysłu elektromaszyno-

wego, mięso wieprzowe, produkty przemysłu che-

micznego (głównie kosmetyki, chemia gospodarcza,

tworzywa sztuczne), a także jabłka.

Polscy przedsiębiorcy wyrażają zainteresowanie

realizacją projektów inwestycyjnych i uczestnictwem

w procesach prywatyzacyjnych, jednakże trudna sy-

tuacja gospodarcza Białorusi i niesprzyjający klimat

polityczny w znacznym stopniu komplikują działal-

ność polskich inwestorów na rynku białoruskim.

Pragnę nadmienić, że począwszy od kwietnia

2008 r., kiedy to zostało przeprowadzone I posiedze-

nie Wspólnej Polsko-Białoruskiej Komisji ds. Współ-

pracy Gospodarczej, minister gospodarki dokładał

wszelkich starań dla odbudowy i zdynamizowania

polsko-białoruskich relacji gospodarczych.

Efektem tego była aktywizacja dialogu gospodar-

czego na szczeblu wicepremierów, organizacja w War-

szawie w 2009 r. polsko-białoruskiego szczytu gospo-

darczego czy też przeprowadzenie II posiedzenia ko-

misji w styczniu 2010 r., z licznym udziałem biznesu.

Ministerstwo wspierało również inicjatywy orga-

nizacji samorządowych, a w szczególności kolejne

nizowanego przez Polsko-Białoruską Izbę Handlowo-

-Przemysłową (ostatnia XV edycja w grudniu 2011 r.

w Białej Podlaskiej).

Te pozytywne trendy w naszych relacjach gospo-

darczych zostały niestety w znacznym stopniu wy-

hamowane w rezultacie głębokiego kryzysu waluto-

wo-ﬁnansowego na Białorusi, jak i wydarzeń poli-

tycznych.

Rezultatem kryzysu były m.in. dwukrotna dewa-

luacja rubla białoruskiego, szybko rosnące zadłuże-

nie kraju, wysoka inﬂacjaigwałtownyspadekreal-

nych dochodów ludności.

Tym niemniej i w obecnych złożonych realiach

zamierzamy kontynuować niezbędne działania ma-

jące na celu wsparcie polskich przedsiębiorców w ich

aktywności na rynku białoruskim, w tym poprzez

dostępne instrumentarium ﬁnansowo-ubezpiecze-

niowe oraz działalność i środki promocyjne.

Bank Gospodarstwa Krajowego we współpracy

z KUKE SA obsługuje rządowy program wspierania

eksportu poprzez udzielanie krótko- i długotermino-

wych kredytów dla odbiorców polskich towarów i usług

za pośrednictwem banków białoruskich.

Działalność ta, z uwagi na gwałtowną dewaluację

rubla białoruskiego w 2011 r. oraz wysokie ryzyko

transakcji ﬁnansowychnarynkubiałoruskim(wy-

płata wysokich odszkodowań przez KUKE z tytułu

udzielonych ubezpieczeń mogłaby obciążyć budżet

państwa), została czasowo ograniczona.

W dniu 31 stycznia 2012 r.

Komitet Polityki Ubez-

pieczeń Eksportowych (KPUE) przywrócił możli-

wość ﬁnansowaniakrótkoterminowego.

Z uwagi na fakt, że Białoruś pomimo aktualnych

uwarunkowań politycznych pozostaje nadal istotnym

partnerem gospodarczym Polski, na najbliższym po-

siedzeniu KPUE planowane jest przeprowadzenie

dyskusji dotyczącej możliwości zwiększenia limitu

zaangażowania KUKE SA na tym rynku.

Biorąc pod uwagę duże zainteresowanie polskich

ﬁrmwspółpracązBiałorusią,jakrównieżotrzymy-

wane pozytywne sygnały o postępującej stabilizacji

sytuacji gospodarczej w tym kraju, Ministerstwo Go-

spodarki wystąpiło z wnioskiem o rozpatrzenie na

kolejnym posiedzeniu Komitetu Polityki Ubezpieczeń

Eksportowych sytuacji ﬁnansowo-gospodarczejBia-

łorusi pod kątem zwiększenia limitu ubezpieczenia

na tym kierunku.

Warto przy tym nadmienić, że do tej pory ponad

połowa środków w ramach rządowego programu

wspierania eksportu była skierowana na projekty re-

alizowane na rynku białoruskim.

W ramach rządowego programu wspierania eks-

portu na Białorusi zrealizowano także znaczną in-

westycję – rozbudowę hotelu Victoria w Mińsku.

Niezależnie od powyższego kontynuowane jest

wsparcie polskich ﬁrmwwejściunarynkizagranicz-

ne w ramach działania Programu Operacyjnego „In-

nowacyjna gospodarka” – Paszport dla eksportu.

W ramach tego programu Polska Agencja Rozwo-

ju Przedsiębiorczości wdraża działania, w ramach

których wspierani są mikro-, mali i średni przedsię-

biorcy zamierzający wejść na nowe rynki, w tym rów-

nież na rynek białoruski.

Celem działania jest wzmoc-

nienie pozycji konkurencyjnej polskich przedsię-

biorstw na rynkach zagranicznych, a doﬁnansowy-

wane są projekty przyczyniające się do zwiększenia

udziału sprzedaży na tych rynkach w ogólnej sprze-

daży przedsiębiorstwa oraz projekty promujące pol-

ską markę na rynkach zagranicznych.

W br. PARP zamierza kontynuować współpracę

z Departamentem ds. Przedsiębiorczości Minister-

stwa Gospodarki Republiki Białorusi w takich obsza-

rach, jak:

— organizacja wspólnych seminariów, spotkań,

— udział przedsiębiorstw i instytucji wspierają -

misji gospodarczych i giełd kooperacyjnych,

576

— pomoc w poszukiwaniu partnerów bizneso -

łorusi.

Istotnym elementem wsparcia dla polskich przed-

siębiorców jest pomoc udzielana przez Wydział Pro-

w formie opracowywania i publikowania materiałów

informacyjno-analitycznych dotyczących funkcjono-

wania rynku, udzielania bezpośrednich konsultacji

i pomocy w poszukiwaniu partnerów biznesowych.

Przykładem działalności na rzecz rozwoju współ-

funkcjonujących na rynku białoruskim (bądź zain-

teresowanych nawiązaniem współpracy), w trakcie

którego uczestnicy mogą m.in. uzyskać komentarz

niezależnych ekonomistów odnośnie do sytuacji go-

spodarczej Białorusi, informacje o planowanych

rierach utrudniających prowadzenie działalności biz-

nesowej.

Kontynuowane jest także doﬁnansowaniebran-

żowych projektów promocyjnych, certyﬁkatówwyro-

bów wymaganych na rynkach zagranicznych oraz

przedsięwzięć wydawniczych w ramach programu de

minimis.

Ad 3.

Czy zapowiedzi kolejnych restrykcji muszą

odbywać się pod przewodnictwem Polski?

Restrykcje,

Sankcje ekonomiczne są instrumentem Unii Eu-

ropejskiej, nie zaś polskiego rządu, stosowanym wo-

bec szeregu państw w odpowiedzi na łamanie przez

ich władze praw człowieka i stosowanie szerokiego

wachlarza represji.

Decyzje o restrykcjach wobec wybranych ﬁrmbia-

łoruskich (z czerwca 2011 r. i marca 2012 r.) są decy-

zjami kolektywnymi wszystkich państw członkow-

skich UE.

Pragnę poinformować, że Polska od początku opo-

wiadała się za objęciem sankcjami wyłącznie wąskiej

grupy przedsiębiorców białoruskich bezpośrednio po-

wiązanych z władzami kraju, w celu zminimalizowa-

nia potencjalnych skutków restrykcji dla społeczeń-

stwa białoruskiego.

Taki też klucz wyboru spółek

został zastosowany przy doborze sankcji w czerwcu

Firmy białoruskie objęte do tej pory sankcjami

nie mają istotnego znaczenia dla polsko-białoruskiej

wymiany handlowej i nie prowadzą na terytorium

Polski znaczącej działalności gospodarczej.

Dotychczasowe restrykcje ekonomiczne wprowa-

dzone przez UE w czerwcu ub.r. nie przełożyły się

w znaczący sposób na polsko-białoruską wymianę

handlową.

Obserwowane od IV kwartału ub.r. spowolnienie

tempa wzrostu n/eksportu i jego 14-procentowy spa-

dek w pierwszych dwóch miesiącach br. jest w naszej

ocenie głównie rezultatem sytuacji gospodarczej na

Białorusi, a w szczególności zmniejszeniem środków

na inwestycje, niższym poziomem dochodów ludno-

ści, administracyjnymi metodami ograniczania im-

portu w celu ochrony bilansu płatniczego.

ją równe warunki konkurencji z ﬁrmamizachodni-

Politykę ubezpieczeniową wobec poszczególnych

krajów w ramach gwarantowanych przez Skarb Pań-

stwa ubezpieczeń eksportowych określa Komitet Po-

lityki Ubezpieczeń Eksportowych, w skład którego

wchodzą powołani przez prezesa Rady Ministrów

przedstawiciele Ministerstw: Spraw Zagranicznych,

Finansów, Skarbu Państwa, Gospodarki, Rolnictwa

i Rozwoju Wsi oraz Narodowego Banku Polskiego.

W 2011 r. komitet, mając na uwadze sytuację go-

spodarczą i polityczną Białorusi oraz wysokie ryzyko

związane z ubezpieczaniem eksportu do wymienio-

nego kraju, zwłaszcza w ramach instrumentów śred-

nio- i długoterminowych, uwzględniając przy tym

potrzebę utrzymania obecności polskich eksporterów

na tym rynku, podjął uchwałę limitującą ubezpiecze-

nia transakcji na rynku białoruskim.

Jednakże od września 2011 r. uchwałą komitetu

wprowadzone zostały możliwości ubezpieczania trans-

akcji z dłużnikami białoruskimi, przy czym w ramach

ubezpieczeń średnio- i długoterminowych wprowadzo-

ny został limit zaangażowania na Białoruś, a w odnie-

sieniu do ubezpieczeń kredytów krótkoterminowych

wprowadzone zostały dodatkowe wymogi dotyczące

jakości kontrahentów białoruskich.

W styczniu br. wznowione zostało udzielanie gwa-

rantowanych przez Skarb Państwa gwarancji zapła-

ty należności związanych z akredytywami.

W zakresie należności eksportowych, wynikają-

cych z transakcji realizowanych z wykorzystaniem

krótkoterminowego kredytu kupieckiego, obecnie

możliwe jest ubezpieczanie w KUKE SA należności

od kontrahentów białoruskich wykazujących uwia-

rygodnione obroty w handlu zagranicznym jako eks-

porterzy i charakteryzujących się dobrą sytuacją ﬁ-

nansowo-majątkową oraz dobrymi wynikami dzia-

łalności.

W najbliższym czasie planowane jest dokonanie

przeglądu sytuacji na Białorusi, po publikacji peł-

nych danych makroekonomicznych na koniec 2011 r.,

dotyczących gospodarki tego kraju, oraz sprawozdań

ﬁnansowychza2011r.czołowychbankówbiałoru-

skich.

W ramach tego przeglądu oraz ewentualnej zmia-

ny polityki ubezpieczeniowej wobec Białorusi zosta-

nie uwzględniona również potrzeba utrzymania

577

poprzez rozpatrzenie możliwości zwiększenia zaan-

gażowania KUKE SA.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 26 kwietnia 2012 r.

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając pismo,

skiego i Rady WE nr 1071/2009, przedstawiam poni-

żej odpowiedź odnoszącą się do zagadnień poruszo-

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady

wiające wspólne zasady dotyczące warunków wyko-

nywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylają-

z 14.11.2009, str. 51) jest stosowane w Polsce od dnia

4 grudnia 2011 r.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozpo-

rządzenia przedsiębiorcy wykonujący zawód prze-

woźnika drogowego muszą spełniać wymogi dotyczą-

ce posiadania rzeczywistej i stałej siedziby, dobrej

reputacji, zdolności ﬁnansowejorazkompetencjiza-

wodowych.

Przedsiębiorca wykonujący w danym państwie

członkowskim zawód przewoźnika drogowego musi

posiadać siedzibę oraz prowadzić działalność zwią-

zaną z pojazdami w bazie eksploatacyjnej znajdującej

się w tym państwie członkowskim.

Stosownie do art.

5 pkt a rozporządzenia w siedzibie przedsiębiorcy

muszą znajdować się lokale, w których prowadzi on

główną działalność, a w szczególności gdzie przecho-

wywane są dokumenty księgowe, akta dotyczące pra-

cowników, dokumenty zawierające dane na temat

kumenty – do których musi w dowolnej chwili mieć

dostęp właściwy organ kontrolny.

Zgodnie z tym za-

pisem przetrzymywanie ww. dokumentów poza sie-

dzibą przedsiębiorcy nie jest możliwe.

Przedsiębiorca przy dokumentowaniu posiadania

bazy transportowej może skorzystać z możliwości

złożenia oświadczenia.

Podstawą prawną składania

oświadczenia jako dowodu w postępowaniu admini-

stracyjnym jest art. 75 § 2 K.p.a., który stanowi, że

stracji, organ administracji państwowej odbiera od

strony na jej wniosek oświadczenie złożone pod rygo-

rem odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

Przyj-

mowanie oświadczeń jest wyrazem zaufania organów

W projekcie przepisów ustawy o zmianie ustawy

mi nie przewiduje się uszczegółowienia deﬁnicjibazy

transportowej w inny sposób niż określono w rozpo-

rządzeniu WE nr 1071/2009, które jest stosowane

wprost, zatem złożone przez przedsiębiorców oświad-

czenia powinny być honorowane.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia przedsię-

biorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego

wyznacza przynajmniej jedną osobę ﬁzyczną,która

posiada certyﬁkatkompetencjizawodowychiktóra

będzie osobą zarządzającą transportem w tym przed-

siębiorstwie.

Osobą tą może być osoba mająca rzeczy-

wisty związek z przedsiębiorstwem polegający na przy-

kład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem,

właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub,

jeżeli przedsiębiorca jest osobą ﬁzyczną,jesttąosobą.

Jeżeli wyznaczenie takiej osoby przez przedsiębiorcę

nie jest możliwe, właściwy organ może zezwolić, aby

zarządzającym transportem została inna osoba po-

siadająca certyﬁkat kompetencji zawodowych, na

warunkach określonych w art. 4 ust 2 ww. rozporzą-

dzenia.

Weryﬁkacjatychosóbwmiędzynarodowym

transporcie drogowym odbywa się na bieżąco.

Głów-

ny Inspektorat Transportu Drogowego dysponuje

rejestrem osób, które są zatrudnione w charakterze

zarządzającego transportem na umowę cywilnopraw-

ną, a w związku z tym mogą kierować operacjami

transportowymi w nie więcej niż czterech różnych

przedsiębiorstwach, realizowanymi za pomocą połą-

czonej ﬂotyliczącejogółemniewięcejniż50pojaz-

dów.

W przypadku gdy powyższy warunek nie jest

spełniony, wniosek nie zostanie rozpatrzony pozy-

tywnie.

Natomiast w starostwach weryﬁkacjętęuspraw-

ni utworzenie Krajowego Rejestru Elektronicznego

Przedsiębiorców Transportu Drogowego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia przedsię-

ﬁnansowegospełnićswojezobowiązaniaﬁnansowe.

Podstawowym dokumentem określającym sytuację

ﬁnansowąprzedsiębiorcypowinnobyćrocznespra-

wozdanie ﬁnansowe poświadczone przez audytora

lub odpowiednio upoważnioną osobę.

W opinii Mini-

sterstwa Finansów w polskim porządku prawnym

czynności dotyczące potwierdzania sprawozdań ﬁ-

nansowych powinni wykonywać biegli rewidenci.

578

w drodze odstępstwa, właściwy organ może się zgo-

dzić lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją

zdolność ﬁnansowązapomocązabezpieczenia,takie-

ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej.

Według

informacji posiadanych przez resort, na zlecenie przed-

siębiorców, niektóre banki wystawiają gwarancje

bankowe.

W transporcie międzynarodowym beneﬁ-

cjentem gwarancji bankowej jest główny inspektor

transportu drogowego, czyli organ udzielający licen-

cje wspólnotowe.

W przypadku transportu krajowego

beneﬁcjentemmógłbybyćnp.starosta.

Obecnie trwają konsultacje resortu z Polską Izbą

Ubezpieczeń mające na celu wypracowanie stanowi-

ska dotyczącego dostosowania istniejących form

ubezpieczeń, które wypełniałyby zapis z art. 7 ust. 2

rozporządzenia.

Stosownie do art. 11 rozporządzenia właściwy or-

gan bada, czy przedsiębiorca, który złożył wniosek

o zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego, spełnia wymogi określone przepisami.

Właściwy organ zarówno w transporcie krajowym,

jak i międzynarodowym rozpatruje wniosek w jak

najkrótszym terminie, nie dłużej jednak niż trzy mie-

siące od daty otrzymania kompletnego wniosku,

z możliwością wydłużenia tego terminu o miesiąc

– w należycie uzasadnionych przez właściwy organ

przypadkach.

W Głównym Inspektoracie Transportu

Drogowego wnioski o udzielenie lub rozszerzenie li-

cencji wspólnotowej są rozpatrywane w kolejności ich

złożenia.

Aktualnie czas oczekiwania na realizację

wniosku wynosi 30 dni.

Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca

nie spełnia jednego z wymogów określonych w art. 3

rozporządzenia, zgodnie z art. 13 rozporządzenia

może określić termin, nieprzekraczający 6 miesięcy,

na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo.

Postępowanie w sprawie wniosków złożonych przez

przedsiębiorców jest w każdym przypadku sprawą

indywidualną, a ostateczna decyzja w sprawie stoso-

wania przepisów art. 13 rozporządzenia jest w gestii

organu właściwego w zakresie udzielenia lub zmiany

licencji na transport drogowy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Inspekcji Transportu Drogowego (3543)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-3543/12, przekazujące interpelację

wie działalności Inspekcji Transportu Drogowego,

Od 2002 r., a więc od początku funkcjonowania

Inspekcji Transportu Drogowego, do pracy w jej

strukturach oddelegowanych zostało 3 funkcjonariu-

szy Policji, z czego jeden policjant został skierowany

do pracy w wojewódzkim inspektoracie transportu

drogowego, a dwóch – do Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego.

Oddelegowani funkcjonariu-

sze wykonują różne zadania, odpowiednie do aktual-

nych potrzeb danych instytucji oraz ich wiedzy i kwa-

liﬁkacji.

Podstawęprawnąoddelegowaniapolicjanta

do pełnienia zadań służbowych poza Policją stanowi

licją w kraju i za granicą (Dz. U. Nr 143, poz. 847).

Główny inspektor transportu drogowego pan To-

masz Połeć został oddelegowany rozkazem komen-

danta głównego Policji w 2002 r. do pełnienia zadań

w Ministerstwie Infrastruktury w związku z obję-

ciem stanowiska zastępcy głównego inspektora

transportu drogowego i rozpoczęciem prac nad budo-

wą struktur inspekcji.

W przypadku odwołania ze

stanowiska lub zmiany rozkazu pan Tomasz Połeć

powróci do służby w Komendzie Głównej Policji na

stanowisko wyznaczone przez komendanta główne-

go, mogąc wykorzystywać zdobyte doświadczenia.

Istotny jest również fakt, że Policja nie ponosi jakich-

kolwiek obciążeń z tytułu wynagrodzenia oddelego-

wanego funkcjonariusza.

Podstawę prawną wynagradzania oraz kwot ba-

zowych emerytur funkcjonariuszy stanowi ustawa

wzrost uposażenia zasadniczego.

Zgodnie z zasadami

pan Tomasz Połeć z chwilą przejścia na emeryturę

otrzyma to świadczenie w wysokości zgodnej z grupą

579

zaszeregowania w Policji oraz stosownie do okresu

odbytej służby.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie ważenia przez służby kontrolne

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-3544/12, przekazujące interpelację

wie ważenia przez służby kontrolne pojazdów prze-

Ważenie przez służby kontrolne pojazdów przewo-

żących drewno odbywa się w oparciu o wytyczne Głów-

nego Inspektoratu Transportu Drogowego w sprawie

wykładni pojęć „ładunku sypkiego” i „drewna” uży-

tych na gruncie normy prawnej wyrażonej w przepi-

których innych ustaw.

Ponadto tematyka związana

z powyższą nowelizacją przepisów jest elementem

szkolenia prowadzonego w ramach szkoleń okreso-

wych dla inspektorów transportu drogowego prowa-

dzonych w 2012 r.

Zgodnie z art. 61 ust. 16 ustawy Prawo o ruchu

drogowym minister właściwy do spraw środowiska

jące zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego

stan techniczny dróg.

Ostatecznie uzgodniony pro-

jekt rozporządzenia ministra środowiska oraz mini-

stra gospodarki w sprawie określenia gęstości drew-

na został podpisany przez ministra właściwego do

gospodarki, a następnie w dniu 25 kwietnia br. prze-

słany do resortu transportu celem podpisania, w po-

rozumieniu, przez ministra transportu, budownic-

ww. rozporządzenie zostanie przekazane do publika-

W postępowaniach kontrolnych prowadzonych

przez wojewódzkie inspektoraty transportu drogowe-

Nr 222, poz. 1321) wprowadzający umarzanie postę-

powań administracyjnych w sprawie nałożenia kary

pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienorma-

tywnego, prowadzonych na podstawie przepisów usta-

jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienorma-

tywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub

wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojaz-

du nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wy-

łącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków

sypkich oraz drewna, są stosowane wprost.

Jak wspomniano wcześniej, Główny Inspektorat

Transportu Drogowego przyjął deﬁnicję „ładunku

sypkiego”, która zawarta została w wytycznych w spra-

Przyjęto w niej, że skoro obowiązujące regulacje

prawne nie zawierają legalnej deﬁnicjizarównodla

pojęcia ładunków sypkich, jak i dla pojęcia drewna,

niezbędne może okazać się odwołanie do znaczenia,

jakie nadano tym określeniom w języku powszech-

nym, a przede wszystkim w języku technicznym.

Po-

dejście takie wydaje się bardziej właściwe z uwagi na

charakter regulacji dotyczącej materii transportu

drogowego towarów jako dziedziny gospodarki, a za-

razem jednej z operacji procesu technologicznego.

Deﬁnicjatazostałasformułowanazuwzględnieniem

wielu aspektów składających się na to pojęcie.

Jej sto-

sowanie przez Inspekcję Transportu Drogowego jest

konieczne przy kontroli przewozów tego typu ładun-

ków i nie wzbudza zastrzeżeń.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

słaną przez pana Tadeusza Jarmuziewicza, sekreta-

rza stanu w Ministerstwie Transportu, Budownictwa

580

nia br. (znak: DB-7mzs-0731-1/2012) interpelację

pani poseł Bożenny Bukiewicz (znak: SPS-024-3549/

12) w sprawie przywrócenia proporcji doﬁnansowa-

nia przebudowy i modernizacji dróg powiatowych

w wysokości 50% informuję co następuje.

„Narodowy program przebudowy dróg lokalnych

runkowanym na wsparcie potencjału inwestycyjnego

gmin i powiatów w obszarze lokalnej infrastruktury

drogowej.

Stanowi on kontynuację „Narodowego pro-

gramu przebudowy dróg lokalnych 2008–2011”, w ra-

mach którego zmodernizowanych zostało łącznie po-

nad 8 tys. km dróg samorządowych mających kluczo-

wy warunków i jakości życia ich mieszkańców.

Nowy

program przewidziany do realizacji w latach 2012–

–2015 służyć ma podtrzymaniu impulsu rozwojowego

frastruktury drogowej, w horyzoncie czasowym obo-

wiązującej średniookresowej strategii rozwoju kraju.

Utrzymanie ﬁnansowegowsparciazadańinwestycyj-

no-remontowych realizowanych na drogach powiato-

wych i gminnych, w ramach rządowego instrumentu

pomocy dla jednostek samorządu lokalnego, uzasad-

nia potrzeba dalszej intensyﬁkacjiprocesówrozwojo-

wych, dla których barierę stanowi niedorozwój sieci

drogowej i charakteryzująca ją niska jakość technicz-

na, wyróżniające Polskę na tle innych państw człon-

kowskich Unii Europejskiej.

Realizowany obecnie nowy program wieloletni

stanowi rozwinięcie koncepcji „Narodowego progra-

mu przebudowy dróg lokalnych 2008–2011” w opar-

ciu o rozszerzony katalog celów programowych oraz

udoskonalone rozwiązania w zakresie zasad ﬁnanso-

wania i systemu realizacji.

Strategicznym celem pro-

gramu jest podniesienie poziomu i jakości życia spo-

łeczności lokalnych oraz zwiększenie efektywności

bezpiecznej, spójnej, funkcjonalnej i efektywnej in-

frastruktury drogowej, poprzez wsparcie działań sa-

morządu gminnego i powiatowego na rzecz moderni-

zacji i budowy dróg lokalnych o kluczowym znacze-

niu dla zrównoważonego rozwoju społeczno-gospo-

darczego wspólnot samorządowych.

Postanowienia nowego programu rządowego czę-

ściowo odbiegają od rozwiązań stosowanych w latach

ubiegłych.

Przewidują one w szczególności, iż udział

zacji zadania inwestycyjno-remontowego wyniesie

nie więcej niż 30% tych kosztów – będzie zatem niż-

szy niż w „Narodowym programie przebudowy dróg

lokalnych 2008–2011”.

Rozwiązanie to podyktowane

jest dążeniem do zwiększenia łącznych nakładów bu-

dżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego

na realizację programu, a w konsekwencji – do mak-

symalizacji jego efektów, zarówno w wymiarze rze-

czowym, jak i w wymiarach społecznym oraz gospo-

darczym.

Za przyjętym rozwiązaniem przemawia

także potrzeba efektywnego wykorzystania środków

budżetu państwa przeznaczonych na wsparcie roz-

woju lokalnej infrastruktury drogowej, w sytuacji

znaczącej nadwyżki zgłaszanych potrzeb inwestycyj-

nych po stronie samorządowej, charakterystycznej

dla całego okresu obowiązywania „Narodowego pro-

gramu przebudowy dróg lokalnych 2008–2011”.

Przyjęte rozwiązanie nie zagroziło wykluczeniem

z udziału w nowym programie jakiejkolwiek katego-

rii jednostek samorządu lokalnego, co potwierdziły

wyniki przeprowadzonego we wrześniu i październi-

ku 2011 r. pierwszego naboru wniosków o doﬁnanso-

wanie zadań inwestycyjno-remontowych planowa-

nych do realizacji w roku bieżącym.

Dotyczy to rów-

nież powiatów, w tym powiatów ziemskich, których

liczny udział w naborze wniosków umożliwił zakwa-

liﬁkowanie do doﬁnansowania zadań wyczerpują-

cych środki dotacji celowej przeznaczonej na drogi

powiatowe.

Nowe zasady doﬁnansowaniazadańsa-

morządowych nie ograniczyły także możliwości apli-

kowania o środki z budżetu państwa przez jednostki

o słabszym potencjale ﬁnansowym.

Postanowienia

programu nie określają bowiem minimalnej wyma-

ganej kwoty wkładu własnego, pozwalając tym sa-

mym na dostosowanie wielkości wnioskowanej dota-

cji z budżetu państwa do zróżnicowanych możliwości

ﬁnansowychjednosteksamorząduterytorialnego.

Podkreślenia wymaga, iż zapewnienie jak najlicz-

niejszego udziału gmin i powiatów we wspieranych

z budżetu państwa działaniach na rzecz moderniza-

cji sieci dróg lokalnych jest jednym z głównych zało-

żeń programu rządowego.

Poprawie dostępności

środków budżetu państwa przeznaczonych na wspar-

cie realizacji zadań własnych jednostek samorządu

terytorialnego w obszarze infrastruktury drogowej

służą w szczególności przewidziane w programie

ograniczenia liczby doﬁnansowywanychzadańoraz

kwoty dotacji, a także zasady wykorzystania oszczęd-

ności przetargowych.

Dodatkowo nadmieniam, iż systematyczną ocenę

efektywności nowego programu wieloletniego oraz

stopnia realizacji jego celów zapewni przewidziany

w programie system monitorowania i sprawozdaw-

czości na poziomie wojewódzkim i ogólnokrajowym.

Analiza danych obrazujących przebieg oraz wyniki

funkcjonowania programu stanowić będzie podstawę

do weryﬁkacjiprawidłowościprzyjętychrozwiązań

w ramach systemu realizacji programu i zasad doﬁ-

nansowania zadań samorządowych z budżetu pań-

stwa.

Skutkiem takiej weryﬁkacjimożebyćrównież

modyﬁkacja postanowień programu, jeżeli wyniki

prowadzonego monitoringu wskazywać będą na ce-

lowość wprowadzenia zmian służących maksymali-

zacji efektów rzeczowych programu i jego oddziały-

wania społeczno-gospodarczego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

581

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

(3552)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przesyłające interpelację pana posła Tomasza

przerejestrowania pojazdów, przekazane przez mini-

stra spraw wewnętrznych pismem z dnia 13 kwietnia

2012 r. nr BMP-0713-1-44/2012/AD, uprzejmie wyja-

śniam, że obowiązek zawiadomienia starosty o naby-

ciu lub zbyciu pojazdu oraz o zmianie stanu faktycz-

nego wymagającej zmiany danych zamieszczonych

w dowodzie rejestracyjnym spoczywa na właścicielu

pojazdu stosownie do art. 78 ust. 2 ustawy z dnia

niona ustawa nie zawiera sankcji administracyjnych

za niedopełnienie powyższego obowiązku.

Należy jed-

nak zauważyć, iż art. 78 ust. 2 ww. ustawy określa

także termin (30 dni), w którym właściciel pojazdu

zarejestrowanego obowiązany jest zawiadomić staro-

nych w dowodzie rejestracyjnym.

Termin ten obliguje

właściciela pojazdu do podjęcia działania w celu unik-

nięcia konsekwencji prawnych wynikających z przepi-

su art. 132 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy stanowiącego, że

policjant zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie

czasowe) w razie uzasadnionego przypuszczenia, że

nemu.

Pragnę zwrócić uwagę pana posła na projekt

cofanych z eksploatacji oraz niektórych innych

ustaw prowadzony przez ministra środowiska,

w którym to zaproponowano nowelizację ustawy

tym planuje się dodanie w Kodeksie wykroczeń

przepisu art. 147b, który przewiduje karę grzywny

dla właściciela pojazdu za niedopełnienie obo-

wiązku (wynikającego z art. 78 ust. 2 ustawy

Prawo o ruchu drogowym) zawiadomienia starosty

ciu lub zbyciu pojazdu albo zmianie stanu faktycz-

w dowodzie rejestracyjnym.

Wyjaśniam, iż popieram

działania podjęte przez ministra środowiska w przed-

miotowym projekcie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie planowanego zakończenia

Odpowiadając na interpelację pana posła Toma-

kończenia realizacji „Programu pomocy środowi-

skom popegeerowskim”, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

„Program pomocy środowiskom popegeerow-

skim” realizowany jest poprzez udzielenie bezzwrot-

nej pomocy ﬁnansowej gminom i spółdzielniom

mieszkaniowym funkcjonującym na terenach pope-

geerowskich, które przejęły albo przejmą nieodpłat-

nie z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa za-

mieszkałe lokale oraz budynki i urządzenia infra-

struktury technicznej wraz z ciążącymi dotychczas

na Agencji Nieruchomości Rolnych obowiązkami

związanymi z tymi obiektami, bez uprzedniego do-

prowadzenia ich do należytego stanu technicznego.

Podstawą prawną udzielania bezzwrotnej pomocy ﬁ-

nansowej jest rozporządzenie ministra rolnictwa

Nieruchomości Rolnych oraz gospodarki ﬁnansowej

Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (Dz. U.

z 2009 r.

Nr 52, poz. 427, z późn. zm.) oraz plan ﬁ-

nansowy Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa

określający kwotę możliwą do przeznaczenia na ten

cel w ciągu roku.

Program ten pierwotnie przewidy-

wał w planach ﬁnansowych zasobu na lata 2009–

–2011 środki w wysokości 180 mln zł rocznie, a na-

stępnie został przedłużony do końca 2012 r.

Łącznie

na realizację ww. programu w latach 2009–2012

agencja przeznaczyła 237 mln zł.

Ponadto pragnę uprzejmie poinformować, że z in-

formacji uzyskanych od Agencji Nieruchomości Rol-

nych wynika, że w planie ﬁnansowymZasobuWła-

sności Rolnej Skarbu Państwa na 2013 r. agencja za-

mierza zabezpieczyć środki na udzielanie bezzwrot-

nej pomocy ﬁnansowejdlaobszarówpopegeerowskich

w wysokości zbliżonej do kwot ujętych w planach ﬁ-

nansowych w latach poprzednich.

Powyższe oznacza,

582

że pomoc dla środowisk popegeerowskich w dalszym

ciągu będzie kontynuowana.

Minister

Marek Sawicki

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

w sprawie trudności osób przewlekle chorych

z otrzymaniem recepty na leki refundowane

(3558)

nia 2012 r.

(SPS-023-3558/12) w sprawie trudności

wego oraz wyrobów medycznych.

Ustawa ta w spo-

sób kompleksowy reguluje kwestie związane z te-

matyką refundacji leków, środków spożywczych

Jednym z głównych założeń ustawy refundacyjnej

jest zwiększenie dostępności świadczeń zdrowotnych,

obniżenie cen leków oraz dopłat pacjentów.

Zgodnie

z upoważnieniem art. 68 ww. ustawy minister zdro-

wia ustala w drodze obwieszczeń, na nowych zasa-

wyrobów medycznych.

Leki, środki spożywcze spe-

medyczne ujęte w wymienionym wykazie refundacyj-

nym nabywają pacjenci w aptekach ogólnodostęp-

pieczenia zdrowotnego, a także na podstawie recepty

wódzkim funduszu umowę upoważniającą go do wy-

stawiania takich recept.

Obecnie obowiązuje rozporządzenie ministra

karskich (Dz. U. Nr 50, poz. 260).

W odniesieniu do kontynuacji leczenia farmako-

logicznego zastosowanego przez lekarza w poradni

specjalistycznej mają zastosowanie przepisy zawarte

w art. 12 ust. 5 i 6 załącznika do rozporządzenia mi-

lekarz ubezpieczenia zdrowotnego leczący świadcze-

kontynuować leczenie farmakologiczne świadczenio-

biorcy, zastosowane przez lekarza w poradni specja-

Oczywiście powyższe regulacje nie będą miały

dzielnie lub przez innych lekarzy (bez konsultacji

robę przewlekłą oraz posiada udokumentowane roz-

poznanie schorzenia w związku z prowadzonymi

cy, która wymaga zastosowania leczenia farmakolo-

gicznego.

umów nie ograniczają kompetencji zawodowych i au-

tonomii decyzji lekarzy POZ, w tym także do diagno-

zowania i leczenia chorób przewlekłych.

Dysponowa-

nie przez lekarza POZ informacją wydaną przez le-

karza specjalistę nie wyklucza możliwości samodziel-

nego zweryﬁkowaniaprzeztegolekarzazasadności

zaordynowania leków, co nie zwalnia lekarza z odpo-

wiedzialności za skutki decyzji podjętej w związku

z ordynowaniem leku.

Lekarz, przepisując dany lek, ma obowiązek kie-

rować się, tak jak podczas innych czynności składa-

jących się na wykonywanie zawodu, wskazaniami

aktualnej wiedzy medycznej, zasadami etyki zawo-

dowej oraz działać z należytą starannością (art. 4

Obwieszczenie ministra zdrowia z dnia 25 kwiet-

2012 r. określa, w jakich wskazaniach lek jest refun-

dowany.

Wobec tego, jeżeli lek, środek spożywczy spe-

cjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrób medycz-

ny umieszczony w wykazie refundowanych leków, środ-

583

poza wskazaniami, na recepcie powinno się znaleźć

oznaczenie: 100%.

Wszystkie charakterystyki pro-

duktów leczniczych refundowanych na dzień wyda-

nia dla nich decyzji znajdują się na stronie interne-

towej Ministerstwa Zdrowia, jak i na stronie inter-

netowej Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Pragnę dodać, że dnia 25 stycznia 2012 r. została

ustaw (Dz. U. poz. 95), która weszła w życie 9 lutego

2012 r.

Wprowadziła ona zmiany do ustawy o refun-

podawania innego niż to określa charakterystyka

produktu leczniczego, a więc zapewniona została

pisywanych ze względu na ich zastosowania klinicz-

ne, a nie tylko na zakres rejestracji.

nych pozwoli w maksymalnym stopniu uwzględnić

i zapewnić stabilizację na rynku leków objętych re-

fundacją.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

stawiam następujące informacje.

Chciałbym przypomnieć, że prezes Rady Mini-

kami Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnic-

twa Państwowego, która pod przewodnictwem Jerze-

go Millera badała przyczyny katastrofy lotniczej pod

Smoleńskiem.

Po tym spotkaniu poinformowałem

sji.

Zaznaczyłem wówczas także, że eksperci komisji

kuratury pojawią się dodatkowe dowody czy okolicz-

ności uzasadniające zmiany bądź korekty raportu.

Odpowiadając na zawarte w interpelacji pana

posła Szymona Giżyńskiego pytanie dotyczące

ewentualności powołania nowej komisji rządowej ba-

dającej okoliczności katastrofy smoleńskiej, informu-

ję, że stanowisko wyrażone w dniu 20 stycznia 2012 r.

pozostaje aktualne.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

w sprawie programu zdrowotnego

2012 r., znak: SPS-023-3562/12, w sprawie programu

ku”, uprzejmie informuję, że znane są nam założenia

programu zdrowotnego pana profesora Bogdana Cha-

zana, które zostały zaprezentowane podczas konfe-

rencji „Ratujmy życie – wspierajmy rodzicielstwo”,

zorganizowanej przez Rządową Radę Ludnościową,

Krajowe Duszpasterstwo Służby Zdrowia, Okręgową

czy im. św. Rodziny w Warszawie w ramach Tygodnia

dla Życia i II Kongresu Demograﬁcznego.

Założenia

584

te są również publikowane na niektórych portalach

internetowych.

Pragnę poinformować Panią Marszałek, że na pod-

stawie znanych nam założeń autorskiego programu

nie możemy w sposób jednoznaczny wyrazić stanowi-

ska na temat możliwości wdrożenia do realizacji pro-

jektowanego programu.

W tym względzie zobowiąza-

ni jesteśmy do respektowania przepisów prawa regu-

lujących ten zakres działalności.

Zgodnie z postano-

musi zostać zaopiniowany przez Agencję Oceny Tech-

nologii Medycznych.

Od opinii agencji uzależnione jest

wdrożenie i realizowanie programu zdrowotnego ﬁ-

nansowanego ze środków publicznych.

Informuję ponadto, że opinie i sugestie odnoszące

się do proﬁlaktykizawartewzałożeniachprojektupana

profesora Bogdana Chazana są zbieżne z opiniami, na

podstawie których Ministerstwo Zdrowia kreuje poli-

tykę zdrowotną.

W celu zapewnienia kobietom ciężar-

nym odpowiedniej jakości opieki zdrowotnej minister

zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 23 września 2010 r.

poz. 1259).

Zakładamy, że realizacja postanowień tego

rozporządzenia przyczyni się do obniżenia częstości wy-

stępowania poronień, wad rozwojowych, wcześniactwa

oraz częstości ciężkich zachorowań i zgonów matek

związanych z ciążą, porodem i połogiem.

Aktualnie

trwają prace mające na celu wydanie rozporządzenia

szym czasie podjęte zostaną prace mające na celu opra-

cowanie modelu „Szkoły rodzenia”.

Ponadto Minister-

stwo Zdrowia realizuje „Program kompleksowej dia-

gnostyki i terapii wewnątrzmacicznej w proﬁlaktyce

ków na lata 2009–2013”, którego celem jest wypraco-

wywanie nowych procedur terapii wewnątrzmacicznej

dla potrzeb stwierdzanych patologii płodu, a także

„Program badań przesiewowych noworodków w Polsce

że konsekwentnie od wielu lat realizowany jest Narodo-

wy Program Zdrowia, którego celem jest miedzy innymi

kształtowanie prozdrowotnego stylu życia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie umieszczenia na liście

(3563)

wie umieszczania na liście leków refundowanych

środków antykoncepcyjnych uprzejmie informuję co

następuje.

czeniu ministra zdrowia w sprawie wykazu leków

refundowanych znalazły się leki dotychczas refundo-

wane, dla których wnioskodawcy złożyli kompletne

wnioski refundacyjne, dla których poziom ceny zo-

stał uzgodniony w trybie negocjacji cenowych i dla

których zostały wydane właściwe decyzje admini-

dowej.

Prawo farmaceutyczne, albo jest wprowadzony do

wienia;

2) jest dostępny na rynku;

zawierające substancje czynne: etynyloestradiol i le-

vonorgestrel były objęte wykazem leków refundowa-

nych jeszcze przed dniem 1 stycznia 2012 r., a lek Le-

585

stancjami czynnymi.

Przedmiotowe leki przeszły

procedurę rejestracyjną i uzyskały dopuszczenie do

obrotu.

Zatem nie jest słuszne twierdzenie, że lekami

nie są.

Leki zawierające substancje czynne: etynyloestra-

diol i levonorgestrel oprócz zastosowania w antykon-

cepcji mogą być stosowane do leczenia zaburzeń hor-

monalnych u kobiet.

Etynyloestradiol jest taką formą

pokarmowym.

Natomiast estradiol jest hormonem

płciowym, naturalnym estrogenem.

Odpowiedzialny

jest za rozwój żeńskich narządów rozrodczych, regu-

alne oraz rozrost błony śluzowej macicy.

W połącze-

niu z levonorgestrelem leki te mają wskazania jako

doustne środki antykoncepcyjne i w tym wskazaniu

są refundowane zgodnie z zapisami charakterystyki

produktu leczniczego.

formuję, że nie mają racji ci spośród komentatorów,

którzy tłumaczą powód umieszczenia w wykazie le-

ków refundowanych leków dotychczas refundowa-

nych oraz odtwórczych wpływem jakiegokolwiek lob-

by.

Przepisy ustawy o refundacji jasno stanowią, że

leki, które były refundowane przed wejściem w życie

taj ustawy, mogą po przejściu pełnej procedury okre-

ślonej ustawą znaleźć się na liście leków refundowa-

nych.

Ponadto umieszczenie w wykazie leków refun-

dowanych leków odtwórczych nie stanowi rozszerze-

nia listy, a jedynie prowadzi do zwiększenia konku-

rencyjności cenowej w grupie i w konsekwencji do

obniżenia kosztów leczenia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

(MAK) (3566)

wie zapowiedzi emisji ﬁlmuokatastroﬁesmoleńskiej,

prezentującego wersję zdarzeń według raportu Mię-

dzynarodowego Komitetu Lotniczego (MAK), uprzej-

mie informuję:

dę, iż wolność mediów jest jedną z podstawowych za-

sad demokratycznych państw i społeczeństw, ale nie

rzetelnie ustalonych faktów.

W kontekście przyczyn katastrofy smoleńskiej

przez, z natury demokratycznego państwa, właściwy

do tego organ, jakim jest polska prokuratura.

Jego

wyniki będą stanowić dla resortu miarodajny punkt

odniesienia.

Jeśli chodzi o prace nad ﬁlmemdokumentalnym

pod roboczym tytułem „Wykonując rozkazy”, przy-

gotowywanym przez National Geographic Channel,

mamy do czynienia z projektem w fazie przygotowań,

a jego realizatorzy mówią o wstępnych planach po-

święcenia tej sprawie jednego odcinka cyklu „Kata-

strofy w przestworzach”.

Ponadto realizatorzy za-

pewniają, iż wzięte pod uwagę będą wszelkie dostęp-

ne rzetelne informacje dotyczące katastrofy.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie sygnałów dotyczących

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

zaną pismem z dnia 11 kwietnia br. (znak: SPS-023-

-3567-BB/12), w sprawie sygnałów dotyczących moż-

liwości niewykorzystania przez Polskę funduszy na

586

ﬁnansowejUEnalata2014–2020, przekazuję poniż-

sze wyjaśnienia.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego opracowało

projekt nowelizacji ustawy o działach administracji

rządowej regulujący kwestie podziału odpowiedzial-

ności za politykę miejską i politykę przestrzenną.

Przedmiotowy projekt został w dniu 10 kwietnia br.

przyjęty przez Radę Ministrów, a następnie skiero-

wany do Sejmu RP.

Treść nowelizacji wychodzi na-

przeciw oczekiwaniom zgłoszonym przez pana posła.

Zasadnicza zmiana polega na zintegrowaniu polityki

przestrzennej i miejskiej z polityką rozwoju poprzez

włączenie zagadnień związanych z zagospodarowa-

niem przestrzennym na poziomie krajowym i woje-

wódzkim (regionalnym) oraz polityką miejską do

działu: rozwój regionalny.

Rozszerzenie kompetencji ministra rozwoju regio-

nalnego stworzy warunki do kompleksowego gospo-

darowania przestrzenią i rozwoju kraju oraz uczyni

go jednym ośrodkiem decyzyjnym odpowiedzialnym

rozwojem.

Zmiany te są krokiem w kierunku zlikwi-

dowania dualizmu kompetencyjnego w odniesieniu

tu, budownictwa i gospodarki morskiej oraz rozwoju

regionalnego.

Powiązanie planowania przestrzenne-

go z systemem planowania społeczno-gospodarczego

będzie eliminowało duplikację procesów planistycz-

nych (oszczędności w kosztach), zapewni ściślejszą

koordynację różnych polityk sektorowych o charak-

terze inwestycyjnym z planowaniem przestrzennym,

a także będzie łagodzić konﬂiktywzagospodarowa-

niu przestrzennym.

Najważniejsze nowe kompetencje ministra wła-

ściwego do spraw rozwoju regionalnego to:

— planowanie i zagospodarowanie przestrzenne

na poziomie krajowym i regionalnym,

— polityka miejska,

— koordynacja zgodności planów zagospodarowa -

nia przestrzennego województw z koncepcją prze-

strzennego zagospodarowania kraju,

— koordynacja współpracy transgranicznej i przy -

granicznej w zakresie planowania i zagospodarowa-

nia przestrzennego,

— przygotowywanie okresowych raportów o sta -

nie zagospodarowania przestrzennego kraju,

— przegląd i analiza zasad, sposobu, a także wa -

runków funkcjonowania instytucji, procedur i in-

strumentów oraz przedkładanie Radzie Ministrów

Pierwszy przegląd będzie dokonany w terminie 2 lat

Przejęcie ww. zadań będzie także oznaczało zmia-

nę organu wiodącego, odpowiedzialnego za ustawę

waniu przestrzennym, w zakresie planowania i za-

gospodarowania przestrzennego na szczeblu krajo-

wym i regionalnym, którym w miejsce Ministerstwa

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej bę-

dzie Ministerstwo Rozwoju Regionalnego.

Włączenie

polityki miejskiej do działu: rozwój regionalny pozwo-

li na wykorzystanie polityki miejskiej jako instru-

mentu rozwoju społeczno-gospodarczego kraju.

Zmia-

na będzie stanowić podstawę do prowadzenia polity-

miejska będzie koncentrować się na wspieraniu roz-

woju społeczno-gospodarczego oraz ustalaniu prio-

rytetów rozwojowych, które będą wdrażane w ra-

mach polityki regionalnej, przede wszystkim z wyko-

rzystaniem środków strukturalnych Unii Europej-

skiej.

Będzie to skutkować bardziej efektywnym

wydatkowaniem tych środków.

Odnosząc się do pytania, na jakim etapie wdraża-

nia znajduje się obecnie program strategii rozwoju

miast, chcę poinformować, iż dokumentem, który

uszczegółowiać będzie zapisy „Koncepcji przestrzen-

nego zagospodarowania kraju 2030” (KPZK 2030),

a także „Krajowej strategii rozwoju regionalnego

2010–2020”, będzie „Krajowa polityka miejska”, nad

którą pracuje obecnie Ministerstwo Rozwoju Regio-

nalnego.

„Krajowa polityka miejska” (KPM) wyzna-

czy wymierne, ogólnokrajowe cele dotyczące rozwoju

miast.

KPM zawierać będzie zestaw instrumentów

w tym propozycje instrumentów zachęcających sa-

morządy lokalne do współpracy na obszarach funk-

cjonalnych miast.

Zgodnie z harmonogramem prac

w maju bieżącego roku Ministerstwo Rozwoju Regio-

nalnego opublikuje założenia „Krajowej polityki miej-

skiej”, natomiast na IV kwartał bieżącego roku pla-

nuje się przyjęcie jej przez Radę Ministrów.

W związku z przedstawionymi informacjami nie

podzielam opinii o zaniedbaniach, a podkreślam dzia-

łania wyprzedzające (i niewymagane przez projekty

rozporządzeń unijnych dotyczące funduszy na lata

2014–2020) w zakresie strategicznego przygotowania

do jak najefektywniejszego wykorzystania funduszy

unijnych w przyszłej perspektywie ﬁnansowejUnii

Europejskiej na rzecz rozwoju polskich miast.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

587

28 marca 2012 r., przesłaną przy piśmie SPS-023-

-3568/12 z dnia 11 kwietnia 2012 r., proszę przyjąć

następujące stanowisko.

W ocenie Ministerstwa Zdrowia wyłącznie kwe-

stią złych emocji uzasadnić można sytuację, w której

ewidentnie korzystne zmiany legislacyjne, podejmo-

wane pod presją opinii społecznej oraz żądań lub

wręcz ultimatum stawianych ministrowi zdrowia

przez zainteresowane samorządy zawodowe, próbuje

się ukazać w jak najgorszym świetle i przekuć w prze-

jaw złej woli politycznej ministra zdrowia oraz rzeko-

mego „lekceważenia głosu środowiska”, informując

o tym jednocześnie osoby piastujące najwyższe funk-

cje państwowe.

Ustosunkowując się zatem do pierwszego pytania

postawionego w interpelacji przez pana posła Giżyń-

skiego, należy stwierdzić, iż zupełnie niezrozumiałe

jest żądanie ustosunkowania się do postawionego za-

rzutu, który de facto zarzutu nie może stanowić, bo-

wiem wprowadzone zmiany legislacyjne, poczynione

w najlepszej wierze, konsumują w całości postulat

zainteresowanych samorządów zawodowych w za-

kresie określania na recepcie międzynarodowej na-

zwy leku.

skich (Dz. U. poz. 260) na recepcie należy określić

nazwę leku.

Zgodnie z zasadami tworzenia prawa

słowom zawartym w aktach normatywnych przypi-

suje się znaczenie przyjęte w powszechnym użyciu.

Wobec zatem braku doszczegółowienia tego zapisu

przyjąć należy, że za nazwę leku uznać można zarów-

no nazwę międzynarodową, nazwę własną, po-

wszechnie stosowaną, po substancji czynnej etc.

Było

to, po pierwsze, intencjonalne, po drugie, całkowicie

logiczne, mając na względzie, że drugi element tego

przepisu, tj. nazwa środka spożywczego, opisany jest

zawężająco (do nazwy rodzajowej lub handlowej), co

samo przez się sugeruje, że nazwę leku należy inter-

pretować rozszerzająco.

Co więcej, podniesiony argument, iż pojęcie „na-

zwa leku” nie jest nigdzie zdeﬁniowane,wydajesię

nieprzekonujący, mając na względzie, że nazwa mię-

dzynarodowa również nie jest, na gruncie rodzimym,

w żaden sposób ukonstytuowana przepisem prawa.

Niezależnie od powyższego chciałbym nadmienić,

że ostatnie zmiany poczynione w treści rozporządze-

nia ministra zdrowia w sprawie recept lekarskich

w zakresie czy to uproszczenia niektórych przepisów

mających uprzednio charakter zbyt technokratyczny,

czy to szeregu ułatwień dla farmaceutów (a w logicz-

nej konsekwencji przyjaznych pacjentom), dotyczą-

cych możliwości poprawy wielu błędów czy braków

recept przepisywanych przez lekarzy, były w tym za-

kresie bezprecedensowe od czasu pierwszego rozpo-

rządzenia w przedmiotowej materii z 1997 r., czego

środowisko lekarskie zdaje się nie dostrzegać bądź co

bagatelizuje.

nisterstwo Zdrowia związane jest zarówno przepisa-

mi ustaw nakładających obowiązki konsultowania

projektów rządowych z zainteresowanymi samorzą-

dami zawodowymi, związkami zawodowymi, repre-

zentatywnymi organizacjami pracowników i praco-

dawców, jak również postanowieniami regulaminu

pracy Rady Ministrów i zarządzenia ministra zdro-

wia w sprawie sposobu prowadzenia prac legislacyj-

nych w Ministerstwie Zdrowia.

Z wszystkich tych

aktów wynika obowiązek konsultowania projektów

normatywnych.

Działania Ministerstwa Zdrowia w tym zakresie

nie są zatem wybiórcze i uznaniowe, a wręcz wychodzą

naprzeciw licznym grupom społecznym.

Należy mieć

na uwadze, że konsultacje społeczne projektu rozpo-

rządzenia w sprawie recept lekarskich były wyjątkowo

szerokie, objęły bowiem nie tylko podmioty, z którymi

resort ma obowiązek przeprowadzić konsultacje.

Pra-

widłowość ta zostanie zachowana także w odniesieniu

do przyszłych projektów aktów prawnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie niezrozumiałych zapisów

(sygn.

SPS-023-3569/12) w sprawie niezrozumiałych

jmie informuję, co następuje.

588

gulaminu obiektu oraz regulaminu imprezy maso-

les, art. 6.1d) sugeruje, że brzmienie kontrowersyjnych

postanowień regulaminu imprezy masowej, meczu

galii (powtórzonych także w formacie obrazkowym

regulaminu), mogło być spowodowane błędnym tłu-

maczeniem odpowiednich postanowień regulaminu

UEFA.

Stanowi on, że zakazane jest wnoszenie na sta-

dion rasistowskich, ksenofobicznych, politycznych

i religijnych materiałów propagandowych.

Zakaz nie

gandowych, co może skutkować sprowadzeniem nie-

bezpieczeństwa na widzów meczu piłkarskiego w po-

staci zamieszek na tle religijnym.

Jestem przekonana,

że prowokacyjne zachowania w obecności wielu tysię-

cy widzów i wywoływanie incydentów oraz konﬂiktów

o wymienionym charakterze mimo ścisłego stosowa-

nia standardów bezpieczeństwa może doprowadzić do

Jestem zdania, że omawiane postanowienia regu-

laminu imprezy masowej organizowanej przez Polski

niania religii przez uczestników imprezy, natomiast

w równym stopniu zabraniają wnoszenia materiałów

propagandowych o charakterze rasistowskim, kse-

nofobicznym, religijnym czy politycznym, które mogą

żających zdrowiu i życiu widzów.

Mając jednak powyższe na uwadze oraz traktując

z najwyższą powagą fakt, iż postanowienia regula-

minu wzbudzają poważne kontrowersje, wystąpię

w najbliższym czasie do prezesa Polskiego Związku

nich przepisów UEFA.

Minister

Joanna Mucha

zastępcy prokuratora generalnego

na interpelację posła Szymona Giżyńskiego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiedź na inter-

go (znak: SPS-023-3570/12).

W związku z treścią

nia jednolitego tekstu uchwały Sejmu Rzeczypospo-

litej Polskiej – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej

ca 2012 r. przez posła Szymona Giżyńskiego, doty-

czącą wyjaśnienia przyczyn odmowy udziału w sekcji

zwłok oﬁarkatastrofypodSmoleńskiemamerykań-

skiego specjalisty prof. Michaela Badena, przekazaną

ministrowi sprawiedliwości przez wicemarszałka

-023-3570/12 z dnia 11 kwietnia 2012 r., przekazaną

następnie do Naczelnej Prokuratury Wojskowej w dniu

30 kwietnia 2012 roku przy piśmie dyrektora Biura

PG VII Ko.

53/12.

589

W toku śledztwa w sprawie katastrofy samolotu

TU-154M nr boczny 101, do której doszło w dniu 10

kwietnia 2010 r., postanowieniem Wojskowej Proku-

ratury Okręgowej w Warszawie z dnia 26 stycznia

2012 r. zasięgnięto opinii Katedry Medycyny Sądowej

Akademii Medycznej we Wrocławiu, celem stwierdze-

nia – w oparciu o przedłożone do opiniowania doku-

menty – czy dokonane w Rosji oględziny i otwarcie

zwłok zmarłego Przemysława Gosiewskiego zostały

wykonane zgodnie z zasadami nauki i stanem wiedzy

specjalistycznej.

Opiniowanie we wskazanej sprawie wykonuje ze-

spół biegłych w następującym składzie:

— prof. dr hab. n. med. Barbara Światek – spe -

cjalista medycyny sądowej,

medycyny sądowej,

— dr hab. n. med. Zbigniew Jankowski – specja -

lista medycyny sądowej i patomorfologii,

— dr n. med. mgr prawa Tomasz Jurek – specja -

— dr n. med. Łukasz Szleszkowski – specjalista

medycyny sądowej,

— dr n. med. Jerzy Kawecki – specjalista medy -

cyny sądowej.

Wskazać należy, iż osoby opiniujące w ramach ze-

społu biegłych należą do najwybitniejszych przedsta-

wicieli nauki i praktyki medycyny sądowej.

Pismem z dnia 3 lutego 2012 r. przewodnicząca

zespołu biegłych poinformowała prokuraturę, iż udzie-

lenie pełnych odpowiedzi na pytania zawarte w po-

stanowieniu możliwe będzie po ekshumacji i wyko-

naniu sądowo-lekarskiej sekcji zwłok.

W związku z powyższym stanowiskiem zespołu

biegłych, postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 r.,

uzupełniono postanowienie o zasięgnięciu opinii, zle-

cając biegłym przeprowadzenie oględzin i otwarcia

zwłok Przemysława Gosiewskiego.

W tym samym

dniu wydano zarządzenie o wyjęciu zwłok zmarłego

z grobu.

W dniu 24 lutego 2012 r. o planowanym prze-

prowadzeniu czynności ekshumacyjnych oraz oglę-

dzin otwarcia zwłok poinformowano małżonkę zmar-

łego – panią senator Beatę Gosiewską oraz jej pełno-

mocnika adw. Rafała Rogalskiego, informując ich

jednocześnie o planowanym terminie realizacji.

W dniu 27 lutego 2012 r. pełnomocnik pokrzywdzonej

pani Beaty Gosiewskiej złożył w Wojskowej Prokura-

turze Okręgowej w Warszawie wniosek dowodowy

o zasięgnięcie opinii biegłego lekarza ze specjalizacją

z zakresu radiologii i diagnostyki obrazowej w celu

wykonania opinii opartej o obrazowe badania tomo-

grafem komputerowym zwłok Przemysława Gosiew-

skiego.

Uwzględniając powyższy wniosek dowodowy peł-

nomocnika pokrzywdzonej, postanowieniem z dnia

1 marca 2012 r. zasięgnięto opinii Katedry Medycyny

Sądowej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagielloń-

skiego w Krakowie, zlecając wykonanie pośmiertnego

badania obrazowego tomografem komputerowym oraz

przeprowadzenie analizy opisowej uwidocznionych ob-

rażeń ciała Przemysława Gosiewskiego.

Następnie adw. Rafał Rogalski, pismem z dnia

15 marca 2012 r., złożył do Wojskowej Prokuratury

Okręgowej w Warszawie wniosek dowodowy o powo-

łanie w charakterze biegłego lekarza ze specjalizacją

z zakresu medycyny sądowej dr. Michaela Badena,

w celu uczestniczenia w oględzinach i sekcji zwłok

zmarłego Przemysława Gosiewskiego.

W uzasadnie-

niu przedmiotowego wniosku pełnomocnik pokrzyw-

dzonej wskazał, iż „dr Michael Baden jest niekwe-

stionowanym, światowej sławy autorytetem w dzie-

dzinie medycyny sądowej, zaś jego udział w oględzi-

nach i sekcji zwłok oraz w opiniowaniu sądowo-lekar-

skim w ramach zespołu biegłych pozwoli na zopty-

malizowanie wyników zaplanowanych czynności

procesowych z punktu widzenia zarówno najnowszej

wiedzy z zakresu medycyny sądowej, jak również za-

sad obiektywizmu”.

Wnioskodawca podniósł także,

iż „stan polskiej medycyny, w tym sądowej, daleki

jest od standardów przyjętych w rozwiniętych kra-

jach europejskich i Stanach Zjednoczonych Ameryki,

zaś udział biegłego zagranicznego w tym kontekście

może okazać się nie do przecenienia i zapewni także

transparentność ustaleń eksperckich”.

Pismem z dnia 16 marca 2012 r. prokurator Woj-

skowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie poin-

formował wnioskodawcę, iż objęta wnioskiem czyn-

ność dowodowa jest już realizowana w oparciu o wy-

dane przez organ procesowy postanowienie z dnia

z dnia 24 lutego 2012 r. o wyjęciu zwłok z grobu oraz

stanowienia o zasięgnięciu opinii.

W tym kontekście

przedmiotowy wniosek, w jego części obejmującej

medycyny sądowej, był bezprzedmiotowy, gdyż decy-

zja organu procesowego – co do przeprowadzenia

wnioskowanego dowodu – została już podjęta, a co za

tym idzie, wniosek nie podlegał rozpoznaniu w trybie

art. 170 K.p.k.

Natomiast odnosząc się do wniosku w zakresie

dotyczącym rozszerzenia opiniującego zespołu bie-

głych o dr. Michaela Badena, co uzasadniono kry-

tyczną oceną standardów polskiej medycyny sądowej,

poinformowano wnioskodawcę, iż opiniujący we wska-

zanej sprawie wybitni polscy specjaliści z zakresu

medycyny sądowej posiadają udokumentowany po-

ziom wiedzy fachowej, który w ocenie prokuratury

gwarantuje rzetelność opiniowania – tak w zakresie

wiedzy specjalistycznej, jak i obiektywizmu.

Proku-

ratura nie dostrzegła też okoliczności, które mogłyby

wskazywać na celowość zmiany lub uzupełnienia

składu zespołu biegłych, to jest okoliczności, które

osłabiałyby zaufanie do wiedzy lub bezstronności po-

wołanych biegłych.

Należy dodać, iż czynności procesowe wyjęcia

z grobu zwłok Przemysława Gosiewskiego – otwarcia

trumny i oględzin, jak również czynność badań ob-

razowych tomografem komputerowym – wykonano

590

w dniu 19 marca 2012 r.

Tego samego dnia pokrzyw-

dzona Beata Gosiewska złożyła do naczelnego proku-

ratora wojskowego wniosek o umożliwienie panu Mi-

chaelowi Badenowi przeprowadzenia sekcji zwłok

Przemysława Gosiewskiego przed ich ponownym po-

chówkiem oraz przeprowadzenie dowodu ze sporzą-

dzonej przez niego opinii z tej czynności.

W uzasad-

nieniu przedmiotowego wniosku wskazano, iż wnio-

skowana opinia może przynieść wyłącznie korzyści,

poprzez uzupełnienie opinii polskich biegłych o spo-

strzeżenia światowej klasy eksperta, który w swej

pracy posługuje się metodologią niewykorzystywaną

w naszym kraju.

Treść powyższego wniosku została przedstawiona

przez wojskowego prokuratora okręgowego w War-

szawie prokuratorowi referentowi śledztwa, który

w tym czasie przebywał poza Warszawą, wykonując

czynności związane z przeprowadzoną ekshumacją

zwłok Przemysława Gosiewskiego.

Prokurator refe-

rent odmówił uwzględnienia wniosku z uwagi na

fakt, iż wnioskowana czynność dowodowa, którą na-

leżałoby określić mianem prywatnej sekcji zwłok, jest

sprzeczna z polskim porządkiem prawnym.

Nadmie-

nić należy, że czynności realizowane przez powołany

przez prokuraturę zespół biegłych połączone są z ob-

szernymi laboratoryjnymi badaniami dodatkowymi:

toksykologicznymi, histopatologicznymi, genetyczny-

mi i ﬁzykochemicznymi,zaśczynnościsekcyjnepo-

przedzone były przeprowadzoną przez członków ze-

społu długotrwałą analizą zgromadzonego w tym

zakresie obszernego materiału dowodowego.

Z uwagi

na fakt, iż ewentualna opinia wskazanego przez

wnioskodawczynię eksperta nie obejmowałaby po-

przedzającej sekcję analizy materiału dowodowego

oraz nie uwzględniałaby badań dodatkowych, jej wa-

lor dowodowy byłby znikomy.

Stanowisko prokura-

tora referenta o nieuwzględnieniu złożonego wniosku

przekazał pani Beacie Gosiewskiej osobiście – w cza-

sie jej wizyty u naczelnego prokuratora wojskowego

–wojskowy prokurator okręgowy w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwier-

dzić należy, iż odmowne rozpoznanie przez prokura-

tora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie

wniosku o poszerzenie składu opiniującego zespołu

biegłych o dr. Michaela Badena – złożonego przez

adw. Rafała Rogalskiego – oraz wniosku o zasięgnię-

cie opinii wskazanego specjalisty jako opinii dodat-

kowej, niezależnej od opinii i czynności realizowa-

nych przez już powołany zespół biegłych – znajdowa-

ło oparcie w obowiązujących przepisach procedury

karnej.

Z wyrazami szacunku

Zastępca prokuratora generalnego

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

nych uprzejmie informuję, co następuje.

2012 r. zostało opublikowane.

Obwieszczenie obejmu-

je zarówno leki, środki spożywcze specjalnego prze-

ne i refundowane w aptece na receptę oraz te stoso-

wane w ramach programów lekowych i w ramach

chemioterapii.

Procedura kontraktowania świadczeń

przez Narodowy Fundusz Zdrowia ze świadczenio-

dawcami została rozpoczęta.

W dniu 12 kwietnia

2012 r.

Narodowy Fundusz Zdrowia przedstawił do

konsultacji projekty:

1) zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

kresie programy zdrowotne (lekowe);

2) zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

kresie chemioterapia;

3) zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

Odnosząc się do pytania drugiego dotyczącego

kształtów programów z dziedziny reumatologii,

uprzejmie informuję, że ze względu na fakt, że zacho-

wuje się dotychczasowe w miarę możliwości kształty

programów reumatologicznych opublikowanych w ra-

tych programami lekowymi dostępność dla pacjen-

tów terapii w ramach przedmiotowych programów

pozostanie na dotychczasowym poziomie.

Pierwsze programy lekowe stanowią kontynuację

dotychczasowych programów terapeutycznych okre-

ślonych rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia

nym kształcie opis zakresu świadczenia w części do-

591

tyczącej świadczeniobiorców, schematu dawkowania

i badań diagnostycznych w ramach programu.

Ze

względu na przepisy ustawy o refundacji w progra-

mach dotyczących reumatologii nie przewiduje się

biologicznego.

Kształt programu lekowego może podlegać póź-

zmiany te podlegają ocenie Agencji Oceny Technolo-

gii Medycznych.

Zgodnie z art. 35 ustawy o refun-

dacji, kopię wniosku wraz załącznikami minister

zdrowia przekazuje prezesowi Agencji Oceny Tech-

nologii Medycznych w celu przygotowania:

— analizy weryﬁkacyjnejagencji,

— stanowiska Rady Przejrzystości,

Minister zdrowia podejmuje decyzje refundacyjne,

biorąc pod uwagę powyższe opinie i rekomendacje.

Każ-

dy wniosek jest rozpatrywany przez ministra zdrowia.

niom pomiędzy wnioskodawcą a ministrem zdrowia.

treści programu, wniosek taki zostanie rozpatrzony i zo-

stanie wydana odpowiednia decyzja administracyjna.

W celu wyeliminowania zagrożenia ograniczeniem

dostępu pacjentów do terapii biologicznych w chorobach

reumatycznych w stosunku do aktualnej sytuacji

wiązujących, nie ogranicza się środków ﬁnansowych

nisterstwo Zdrowia zakończyło proces negocjacji ceno-

wych, wydało decyzje administracyjne o objęciu refun-

Narodowy Fundusz Zdrowia rozpoczyna proces kon-

traktowania ze świadczeniodawcami, tak żeby od dnia

SPS-023-3572/12, przy którym przesłana została in-

terpelacja pani poseł Małgorzaty Gosiewskiej z dnia

od towarów i usług nieodpłatnej pomocy prawnej, up-

rzejmie informuję, co następuje.

stosownie do którego opodatkowaniu tym podatkiem

nieodpłatne świadczenie profesjonalnych usług praw-

nych na rzecz osób, których status materialny nie

nach rynkowych.

W konsekwencji również nieodpłat-

ce opodatkowaniu VAT.

Zgodnie bowiem z art. 8 ust.

W świetle powyższego, nieodpłatna pomoc praw-

łalności gospodarczej prowadzonej przez świadczące-

go ją podatnika.

siębiorcy wśród obecnych i potencjalnych jego klien-

592

łalności gospodarczej.

roku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

sięwzięciach prestiżowych, o charakterze budzącym

łeczny, z uwagi na bezpłatność czynności, uzasadnio-

gobiorcy, mają wpływ na pozytywne postrzeganie

darmowe działania, o określonym, znaczącym po-

ziomie wiedzy, jak też o zacięciu społecznikowskim.

Taki sposób prezentowania się podmiotu winien za-

pewnić mu (…) obok prestiżu także pozyskanie no -

wych klientów.”.

Mając powyższe na uwadze, świadczenie okre-

ślonych usług prawnych nie podlega opodatkowa-

społeczna zakładająca wzrost prestiżu oraz pozy-

tywny wizerunek podatnika wykonującego te

usługi.

naliczony podatnik musiałby ponieść koszty w związ-

ﬁniowanądlapotrzebpodatkuodtowarówiusług

podlega również np. nieodpłatna pomoc prawna świad-

Przedstawiając powyższe, uprzejmie informuję, że

powyżej omówione zasady znajdą odpowiednie zasto-

sowanie do akcji, w ramach których udzielane są nie-

odpłatne porady prawne, w tym w odniesieniu do akcji

„Niebieski Parasol”, o której wspomina pani poseł.

blemów z interpretacją przepisów ustawy o VAT

internetowej Ministerstwa Finansów (www.mf.gov.

pl) zamieszczona została informacja ws. stosowania

niesieniu do nieodpłatnego świadczenia usług pomo-

cy prawnej.

Wyjaśnienia te powinny wyeliminować

wątpliwości zgłaszane przez przedstawicieli zawodów

W przypadku jednak dalszych wątpliwości, co do

widualnej sprawie (w kontekście konkretnych dzia-

łań podejmowanych np. przez kancelarię), zaintere-

sowany podmiot może złożyć pisemny wniosek do

z prośbą o interpretację przepisów prawa podatkowe-

cy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej

kwestii zasadności zwolnienia od podatku świadczenia

usług nieodpłatnej pomocy prawnej wykonywanych

pro bono, zwolnienie takie nie jest możliwe z przy-

czyn systemowych, wynikających z objęcia prawa

krajowego w powyższym zakresie obowiązkiem har-

monizacji z prawem Unii Europejskiej.

Zgodnie bow-

iem z regulacjami unijnymi, Polska nie jest uprawo-

mocniona do jednostronnego wprowadzania zwolnień

od podatku VAT, zaś przepis art. 132 dyrektywy

zm.) w swoim katalogu nie wymienia usług pomocy

prawnej i tym samym nie daje możliwości zastoso-

wania do tych usług zwolnienia od podatku.

W związku

objęcie zwolnieniem od podatku VAT przedmiotow-

ych usług.

Brak możliwości wprowadzenia do ustawy

o VAT postulowanego zwolnienia od podatku nie oznac-

za jednak, o czym była mowa powyżej, że w każdym

593

przypadku nieodpłatnego świadczenia usług prawnych

występuje konieczność opodatkowania ich podatkiem

VAT.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 2 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-3574/12, dotyczącą sprawowanego

przez Skarb Państwa nadzoru właścicielskiego nad

spółką Przedsiębiorstwo Usług Hotelarskich i Tury-

stycznych „Kraków” w Krakowie sp. z o.o. z siedzibą

w Krakowie, przedstawiam poniższe informacje:

Budostal w Krakowie i zamierza aktywnie włączyć

się w działania skutkujące nielikwidowaniem ww.

placówki?

spółki Przedsiębiorstwo Usług Hotelarskich i Tury-

mienia, gdzie prowadzona jest działalność dydaktycz-

na, oraz kiedy można oczekiwać na konkretne decy-

zje w tej sprawie?

Zarząd opracował „Program restrukturyzacji

Przedsiębiorstwa Usług Hotelarskich i Turystycz-

nych „Kraków” w Krakowie sp. z o.o. na lata 2012–

–2016”, który został pozytywnie zaopiniowany przez

radę nadzorczą.

Celem tego programu jest wzmoc-

nienie sytuacji ﬁnansowejspółki,racjonalizacjakosz-

tów działalności, przeprowadzenie restrukturyzacji

majątkowej oraz realizacja niezbędnych zadań re-

montowych.

Realizacja ww. programu restruktury-

zacji wynika przede wszystkim z potrzeby rachunku

ekonomicznego i dopasowania do realiów rynkowych.

Z przeprowadzonej przez spółkę analizy zasobów ma-

jątkowych wynika jednoznacznie, że posiadany ma-

jątek jest w dużym stopniu zamortyzowany, a jego

stan techniczny wymaga znacznych nakładów ﬁnan-

sowych.

Efektem podjęcia przez spółkę działań re-

strukturyzacyjnych będzie poprawa stanu technicz-

nego obiektów, podniesienie ich wartości oraz dosto-

sowanie ich standardów do zaspokojenia oczekiwań

klientów, co w dalszej perspektywie umożliwi zacho-

wanie przychodów na niezmienionym poziomie.

Należy podkreślić, iż realizacja ww. programu re-

strukturyzacji jest monitorowana przez radę nadzor-

czą spółki oraz departament nadzoru właścicielskie-

go w Ministerstwie Skarbu Państwa.

Zarząd spółki

został zobowiązany do nadsyłania miesięcznych spra-

wozdań dotyczących stanu realizacji działań napraw-

czych, zaś rada nadzorcza – do ich opiniowania.

Ministerstwo Skarbu Państwa realizuje nadzór

nad ww. spółką, podejmując działania zgodnie z prze-

pisami prawa określonymi w Kodeksie spółek han-

dlowych oraz w akcie założycielskim spółki.

W świetle obowiązujących przepisów Ministerstwo

Skarbu Państwa nie posiada uprawnień do wydawania

zarządowi wytycznych dotyczących działań restruktu-

ryzacyjnych, w tym decyzji o zamiarze likwidacji Ze-

społu Szkół Zawodowych Budostal w Krakowie.

Powołując się na kompetencje organów spółki

określone w akcie założycielskim, wyrażenie przez

zgromadzenie wspólników zgody na dokonanie czyn-

ności prawnej w zakresie rozporządzania składnika-

mi aktywów trwałych może nastąpić na uzasadniony

wniosek zarządu.

Odnosząc się do kwestii wyodrębnienia z majątku

spółki oferowanego do przetargu publicznego na na-

bycie udziałów spółki Przedsiębiorstwo Usług Hote-

larskich i Turystycznych „Kraków” w Krakowie sp. z o.o.

części mienia spółki, gdzie prowadzona jest działal-

ność dydaktyczna, informuję, że do Ministerstwa Skar-

bu Państwa nie wpłynął przedmiotowy wniosek.

Należy zaznaczyć, iż zarząd w swoich czynno-

ściach zobowiązany jest wykazywać należytą staran-

ność oraz kierować się interesem spółki.

Ponadto

w sprawach należących do kompetencji zgromadze-

nia wspólników wymagana jest opinia organu nad-

zoru – rady nadzorczej.

Ewentualna sprzedaż przez zarząd nieruchomości

zowania przetargu na sprzedaż składników aktywów

Należy również podkreślić, iż działania członków

organów spółki podlegają badaniu w oparciu o obo-

wiązujące przepisy prawa.

Kompleksowa ocena dzia-

łalności członków organów zarządzających i nadzor-

czych odbywa się po zakończeniu każdego roku ob-

rotowego, a jednym z podstawowych kryteriów oce-

ny ich działalności przez zgromadzenie wspólników

są wyniki ekonomiczno-ﬁnansowe osiągane przez

spółkę.

Jednocześnie Ministerstwo Skarbu Państwa in-

formuje, że działalność oświatowa uregulowana jest

594

zgodnie z którą „Minister właściwy do spraw oświa-

ty i wychowania koordynuje i realizuje politykę oświa-

wodami oraz z innymi organami i jednostkami orga-

nizacyjnymi właściwymi w sprawach funkcjonowa-

nia systemu oświaty.”

proﬁlukształceniaogólnozawodowegoalbokształcą-

cej w tym samym lub zbliżonym zawodzie.

Organ prowadzący szkołę jest zobowiązany, co

Zgodnie z art. 59 ust. 2 ww. ustawy „Szkoła lub

placówka publiczna prowadzona przez jednostkę sa-

nu, który udzielił zezwolenia na jej założenie”.

Z dokumentacji będącej w posiadaniu Minister-

skierował do prezydenta miasta Krakowa pismo do-

tyczące zamiaru likwidacji przedmiotowej szkoły,

przedkładając wymagane dokumenty.

W świetle

przepisów ww. ustawy zarząd podjął czynności zmie-

rzające do zapewnienia wszystkim uczniom możliwo-

ści kontynuowania nauki w innej szkole publicznej

tego samego typu, przedstawiając jako potwierdzenie

dokumentację w przedmiotowej sprawie.

wie art. 59 ust. 2 ww. ustawy, w piśmie z dnia 28 lu-

tego 2012 r. skierowanym do zarządu spółki Przed-

siębiorstwo Usług Hotelarskich i Turystycznych

likwidację szkół wchodzących w Zespół Szkół Zawo-

likwidacji wywołuje niepokoje społeczne, pragnę pod-

kreślić, że organy spółki dążą do przeprowadzenia

powyższego procesu zgodnie z obowiązującymi prze-

pisami prawa, a także w sposób możliwie najmniej

uciążliwy dla uczniów.

Jednocześnie informuję, iż do Ministerstwa Skar-

bu Państwa wpłynął wniosek Zarządu Województwa

Małopolskiego w sprawie nieodpłatnego przekazania

samorządowi województwa małopolskiego udziałów

z późn. zm.), co może mieć wpływ na decyzje odno-

śnie do zarządzania majątkiem spółki.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Andrzeja Adamczyka z dnia 29 mar-

ca 2012 r. w sprawie interpretacji przepisów rozpo-

przedstawiam stosowne informacje.

Odpowiadając na pierwsze z postawionych pytań,

ww. rozporządzenia punkty do zbierania lub przeła-

dunku odpadów, w tym złomu, są przedsięwzięciami

mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na śro-

ustawa o.o.ś., podlegają przed ich realizacją obowiąz-

kowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarun-

kowaniach.

Nr 185, poz. 1243, ze zm.) odpadem jest każda sub-

pozbycia się jest obowiązany, a omawiany przepis ww.

rozporządzenia nie przewiduje wyłączeń, należy stwier-

zbierania odpadów innych niż niebezpieczne (surow-

595

ców wtórnych), np. makulatury, tworzyw, metali,

zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, nie

działywać na środowisko”.

Należy przy tym zwrócić

uwagę na informacje dotyczące drugiego z postawio-

nych pytań.

W odpowiedzi na drugie pytanie pragnę zauwa-

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wy-

magane dla planowanych przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko.

Stąd też w od-

niesieniu do istniejących punktów zbierania odpadów

konieczność uzyskiwania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach przed wydaniem nowego zezwo-

lenia na zbieranie odpadów wystąpi jedynie w przy-

padku, gdy będzie planowana zmiana realizowanego

lub zrealizowanego przedsięwzięcia.

Pragnę nadmie-

nić, że przedsięwzięciem w rozumieniu art. 3 ust. 1

pkt 13 ustawy o.o.ś. jest zamierzenie budowlane lub

inna ingerencja w środowisko polegające na prze-

środowiska, obawy o załamanie rynku skupu surow-

ców wtórnych są nieuzasadnione.

Odpowiadając na pytanie trzecie, uprzejmie

informuję, że zezwolenia na odzysk lub unieszko-

dliwianie odpadów oraz zezwolenia na zbieranie od-

padów zachowają swoją moc przez dwa lata, licząc

pis ten gwarantuje wystarczająco dużo czasu wszyst-

kim podmiotom na uzyskanie nowych decyzji admi-

nistracyjnych.

Należy zauważyć, że i tak projekt

ustawy zawiera dwukrotnie dłuższy termin dosto-

sowania, niż to pierwotnie wynikało z założeń do

projektu ustawy o odpadach stanowiącej transpozy-

cję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady

tomiast postulat, by poprzestać na dostosowaniu

dotychczas wydanych decyzji, zamiast zobowiązy-

wać podmioty do uzyskania nowych decyzji, tylko

pozornie jest rozwiązaniem przyjaźniejszym dla or-

ganów administracji i dla samych podmiotów.

Wpro-

wadzenie zmian wymagałoby szczegółowego prze-

analizowania dotychczasowej decyzji nie tylko pod

kątem nowo dodanych wymagań dotyczących za-

wartości wniosku i dla decyzji, ale również pozosta-

łej treści ze względu na zmianę ustawy i aktów wy-

konawczych do niej.

Należy też zauważyć, że taka

zmieniana – niekiedy dosyć istotnie – decyzja jest

zdecydowanie mniej czytelna dla odbiorcy.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

12, poniżej przedstawiam stanowisko dotyczące za-

Mając na uwadze, iż szereg kwestii, które zostały

tora wytwarzania biogazu rolniczego, zatem infor-

muję, iż sektor ten będzie się rozwijał w najbliższych

jące prawo, jak również istniejące i planowane me-

chanizmy wsparcia (projekt ustawy o odnawialnych

W celu realizacji celów w zakresie rozwoju wyko-

rzystania energii ze źródeł odnawialnych Minister-

stwo Gospodarki opracowało, we współpracy z Mini-

sterstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, dokument przy-

„Kierunki rozwoju biogazowni rolniczych w Polsce

stronach internetowych Ministerstwa Gospodarki

pod następującym adresem (http://www.mg.gov.pl/

node/11898).

Celem ww. dokumentu jest: stworzenie optymal-

Przewiduje się, że biogazownie będą powstawać

596

1) poprawę bezpieczeństwa energetycznego kraju

mieszkańców wsi, miasteczek oraz podmiotów gospo-

darczych;

3) tworzenie tzw. lokalnych łańcuchów wartości

dodanej, m.in. przez aktywizację gospodarczą wsi

lokalnej oraz jednostek gospodarczych branży rolni-

czej i związanej z energetyką odnawialną (green-

jobs);

4) pobudzenie rozwoju lokalnej przedsiębiorczo-

ści związanej z wykorzystaniem lokalnie generowa-

nego ciepła;

biogazowni rolniczych”, który stanowi kompendium

www.mg.gov.pl/node/13229).

Odpowiadając na pytania pana posła dotyczące

projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii,

informuję, iż zakładany termin wejścia w życie ww.

regulacji to 1 stycznia 2013 r.

Dalej informuję, iż w trakcie analizy uwag spo-

łecznych i uwag zgłoszonych przez poszczególne re-

sorty, co należy podnieść, dostrzeżono krytyczne

uwagi, które zostały zgłoszone w trakcie etapu kon-

sultacji społecznych oraz uzgodnień międzyresorto-

wych, czego efektem jest taka próba doprecyzowania

przepisów dotyczących np. wysokości współczynni-

ków korekcyjnych oraz okresu wsparcia, tak by mak-

symalnie gwarantowały one stałą i niezmienną wy-

sokość wsparcia w oparciu o stałą wysokość współ-

czynnika korekcyjnego dla danej technologii wytwa-

rzania zielonej energii.

Ponadto wyjaśniam, iż obszar przygotowywanego

projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii sta-

nowi również transpozycję przepisów dyrektywy

2009/28/WE, w szczególności tych których implemen-

zatorów szkoleń oraz certyﬁkowania instalatorów

OZE – 1 stycznia 2013 r., obligatoryjny udział energii

Celem ww. projektu jest także wdrożenie jednoli-

tę inwestycyjną do budowy nowych mocy wytwór-

systemu wsparcia dla generacji rozproszonej, który

stymulować będzie systematyczny rozwój mikroźró-

nież dodatkowe zachęty w przypadku wytwarzania

Na zakończenie uprzejmie informuję, iż za nie-

zwykle ważne na obecnym etapie rozwoju sektora

biogazu w Polsce uznano prawne i ﬁnansowemecha-

nizmy wsparcia dla inwestorów, o których mowa po-

wyżej, a także wsparcie eksploatacyjne (w postaci

świadectw pochodzenia), które mogą uzyskać już

działające biogazownie rolnicze.

Kwestie zawarte zo-

stały w projekcie ww. regulacji, szczególnie w zakre-

sie kontynuacji wsparcia dla producentów energii

gazowni rolniczych.

Mając powyższe na uwadze, wyrażam przekona-

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

(3580)

Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 25 marca 2012 r.

597

w sprawie nadużyć ﬁnansowych w Ministerstwie

Izby Kontroli dotyczących kontroli wykonania

wykonania planu ﬁnansowegoFunduszuRozwiązy-

wania Problemów Hazardowych, przekazaną przy

z dnia 11 kwietnia 2012 r. o znaku: SPS-023-3580/

12, uprzejmie informuję, iż przedmiotowa sprawa

została poddana wnikliwej analizie przez Minister-

stwo Zdrowia oraz niniejszym wyjaśniam, co na-

stępuje.

wisko ministra zdrowia dotyczące wyników powyż-

szej kontroli zostało wskazane w trzech pismach kie-

rowanych do Najwyższej Izby Kontroli, tj.: zastrzeże-

niach do wystąpienia pokontrolnego – pismo z dnia

AK/11, informacji o sposobie wykorzystania uwag i wy-

konania wniosków – pismo z dnia 13 czerwca 2011 r.

o znaku: MZ-DNM-0910-13765-14/KCZ/11 oraz w sta-

nowisku do informacji o wynikach kontroli – pismo

z dnia 15 czerwca 2011 r. o znaku: MZ-DNM-073-

-14124-3/AK/11.

MZ-DNM-0910-15152-4/KCZ/12 pan Cezary Rzemek,

podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia, przeka-

zał panu Maciejowi Szutowiczowi, głównemu specjali-

ście kontroli państwowej w Departamencie Zdrowia

Najwyższej Izby Kontroli, informacje o sposobie reali-

zacji wniosków pokontrolnych po ww. kontroli.

Uprzejmie informuję, iż minister zdrowia podtrzy-

muje swoje stanowisko wyrażone w ww. pismach.

Odnosząc się do wniosku Najwyższej Izby Kontro-

li dotyczącego podjęcia działań zmierzających do

stworzenia podstawy prawnej dla wskazanych w wy-

stąpieniu pokontrolnym działań, które Najwyższa

Izba Kontroli oceniła jako nielegalne, nie kwestionu-

jąc przy tym ich celowości oraz ocen Najwyższej Izby

Kontroli podniesionych w piśmie pana posła, uprzej-

mie informuję, co następuje.

1.

Ocena NIK: Najwyższa Izba Kontroli ocenia ne-

gatywnie wykonanie planu ﬁnansowegoza2010r.

Fun-

duszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych.

Uprzejmie informuję, iż na podstawie art. 88 usta-

rzony Fundusz Rozwiązywania Problemów Hazar-

dowych.

Dysponentem powyższego funduszu wska-

zany został minister właściwy do spraw zdrowia.

W związku z tym, że ww. ustawa weszła w życie już

po opracowaniu projektu ustawy budżetowej na 2010 r.,

nie było podstaw, aby plan ﬁnansowy powyższego

funduszu na 2010 r. został zamieszczony w załączni-

ku do ustawy budżetowej, zgodnie z art. 122 ustawy

Ponieważ podstawą gospodarki ﬁnansowejpań-

stwowego funduszu celowego jest roczny plan ﬁnan-

sowy, na postawie art. 29 ust. 6 ustawy o ﬁnansach

publicznych, minister zdrowia w dniu 26 październi-

ka 2010 r. zaakceptował plan ﬁnansowyFunduszu

Rozwiązywania Problemów Hazardowych na ten

rok.

Projekt ww. planu ﬁnansowegopowstałwdniu

12 lipca 2010 r.

Podstawą założeń przygotowanego planu ﬁnan-

zardowych na 2010 r. były następujące okoliczności:

prognozowana wysokość przychodów ww. funduszu,

zakres przedmiotowy zadań doﬁnansowywanych

środkami ww. funduszu oraz czas pozostały na reali-

zację zadań w 2010 r.

Ministerstwo Zdrowia otrzymało z Totalizatora

nr: DFI/ZRZ-070-6/10 z dnia 19 lutego 2010 r. oraz nr:

DFI/ZRZ-070-16/10 z dnia 14 lipca 2010 r. z przewidy-

waną kwotą wpływów z dopłat objętych monopolem

państwa w 2010 r.

Projekt planu ﬁnansowegoFundu-

szu Rozwiązywania Problemów Hazardowych na 2010 r.

został sporządzony w dniu 12 lipca 2010 r.

Brak realizacji w 2010 r. zadań wynikających

o grach hazardowych był wynikiem przedłużających

się prac nad rozporządzeniem będącym wykonaniem

upoważnienia zawartego w art. 88

ust. 6 ww. ustawy,

do którego wydania zobowiązany został minister

Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 16 grudnia

2010 r. sprawie szczegółowych warunków uzyskiwa-

nia doﬁnansowaniarealizacjizadańzzakresuochro-

ny zdrowia, trybu składania wniosków oraz przeka-

zywania środków z Funduszu Rozwiązywania Pro-

określa szczegółowe warunki uzyskiwania doﬁnan-

sowania realizacji zadań zdeﬁniowanychwart.88

ust. 4 ww. ustawy, a także określa tryb składania wnio-

sków oraz przekazywania środków, które uwzględ-

niają priorytety społeczne i konieczność zapewnienia

ciągłości realizowanych zadań.

Szybkiemu uruchomieniu procedury naboru

wniosków o doﬁnansowaniewramachpostępowania

konkursowego zgodnie z rozporządzeniem ministra

duszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych nie

sprzyjały również prowadzone w latach 2010–2011

przez Ministerstwo Finansów prace nad nowelizacją

wych.

Z otrzymywanych przez ministra zdrowia pro-

jektów zmian ww. ustawy wiadomo było, że zostaną

wprowadzone istotne zmiany w art. 88 ww. ustawy,

które będą miały wpływ na ostateczny kształt ogła-

szanych programów ministra zdrowia obejmujących

Ostatecznie zmiany do art. 88 ust. 4 ww. ustawy zo-

598

weszła w życie w dniu 14 lipca 2011 r.

Dopiero po tym

terminie minister zdrowia mógł rozpocząć procedurę

ogłoszenia naboru wniosków o doﬁnansowaniezFun-

duszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych.

Powyższe zmiany wprowadzone ustawą z dnia

wych oraz niektórych innych ustaw zostały uwzględ-

nione w programach ogłaszanych przez ministra

zdrowia obejmujących realizację ww. zadań.

W dniu

14 lipca 2011 r. dyrektor Krajowego Biura do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii zgodnie z § 4 ust. 3

wania doﬁnansowania realizacji zadań z zakresu

Problemów Hazardowych, ogłosił dodatkowy nabór

wniosków o udzielenie doﬁnansowaniazterminem

składania wniosków do dnia 16 sierpnia 2011 r.

Wspo-

mniane wyżej rozporządzenie ministra zdrowia

w przepisie § 4 ust. 3 daje ministrowi zdrowia moż-

liwość ogłoszenia dodatkowego terminu składania

wniosków.

W wyniku dodatkowego postępowania konkurso-

wego zawarto dwie umowy na kwotę 487 600 zł.

wych warunków uzyskiwania doﬁnansowaniareali-

dyrektor Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziała-

nia Narkomanii w dniu 4 listopada 2011 r. ogłosił

kolejny nabór wniosków z terminem ich składania do

dnia 30 listopada 2011 r.

Wpłynęły 64 oferty.

Postę-

powanie konkursowe prowadzono w terminie do 2

miesięcy od dnia upływu terminu składania wnio-

2.

Ocena NIK: Ministerstwo Zdrowia bez podsta-

wy prawnej ﬁnansowałow2010r.podróżesłużbowe

zagraniczne osób niebędących pracownikami wła-

snymi w kwocie 581,7 tys. zł, naruszając tym samym

Uprzejmie informuję, iż w 2011 r. wyjazdy zagra-

niczne osób niebędących pracownikami Minister-

stwa Zdrowia ﬁnansowanebyłynadotychczasowych

zasadach, tj. w oparciu o przepisy zarządzenia nr 22

dyrektora generalnego Ministerstwa Zdrowia z dnia

granicami kraju ﬁnansowanych ze środków Mini-

sterstwa Zdrowia.

Biorąc pod uwagę doświadczenia innych urzędów

państwowych, które realizują delegacje zagraniczne

ekspertów niebędących pracownikami danego urzę-

du, m.in. po zawarciu z tymi osobami umów cywil-

noprawnych, został opracowany projekt zarządzenia

dyrektora generalnego Ministerstwa Zdrowia w przed-

miotowej sprawie.

Według ww. projektu kwestie ﬁ-

nansowania wydatków poniesionych na podróże za-

graniczne ekspertów niebędących pracownikami Mi-

nisterstwa Zdrowia stanowić będą przedmiotowo

istotne składniki treści umów zawieranych z tymi

osobami.

Przewidywane jest, iż projekt ww. zarządzenia

dyrektora generalnego Ministerstwa Zdrowia w naj-

bliższym czasie wejdzie w życie, a opóźnienie w jego

wprowadzeniu było związane z trwającym w II poło-

wie 2011 r. przewodnictwem Polski w Radzie Unii

Europejskiej i koniecznością zapewnienia sprawnej

realizacji wyjazdów zagranicznych w okresie polskie-

go przewodnictwa.

Uprzejmie informuję, iż w 2011 r. na podróże służ-

bowe zagraniczne osób niebędących pracownikami

Ministerstwa Zdrowia wydatkowana została kwota

788 021,03 zł (kwota zgodna z prowadzoną ewidencją

księgową do dnia 10 stycznia 2012 r.).

Zgodnie z otrzymanym od dysponenta części

46 budżetu państwa wyjściowym planem ﬁnanso-

wym na 2011 r. (stanowiącym załącznik nr 7 do ni-

niejszego pisma) wydatki na ww. podróże ekspertów

przewidziane zostały w rozdziale 85195: Pozostała

działalność w § 4420: Podróże służbowe zagraniczne

w kwocie 1 000 000,00 zł.

Ponadto uprzejmie informuję, iż kwaliﬁkowanie

wyjazdu eksperta w § 4420: Podróże służbowe zagra-

niczne ma uzasadnienie w związku z delegowaniem

danej osoby w podróż służbową, w trakcie której wy-

konuje zadania oraz reprezentuje ministra zdrowia.

Podkreślenia wymaga fakt, iż nie wszystkie za-

dania na arenie międzynarodowej dotyczące zakresu

działania Ministerstwa Zdrowia mogą być wykony-

wane przez pracowników Ministerstwa Zdrowia.

3.

Ocena NIK: Minister zdrowia bez podstawy

prawnej sﬁnansowałświadczeniazdrowotnewkwo-

cie 22 356,3 tys. zł, w ramach realizacji 3 programów

polityki zdrowotnej.

Uprzejmie informuję, iż podstawą prawną progra-

mu wieloletniego na lata 2011–2020 pn.: „Narodowy

program rozwoju medycyny transplantacyjnej”, jest

uchwała nr 164/2010 Rady Ministrów z dnia 12 paź-

dziernika 2010 r. w sprawie ustanowienia programu

wy program rozwoju medycyny transplantacyjnej”.

W kwestii pozostałych dwóch programów zdro-

wotnych, tj. „Programu badań przesiewowych nowo-

rodków w Polsce” na lata 2009–2014 i „Programu

kompleksowej diagnostyki i terapii wewnątrzmacicz-

zdrowia płodów i noworodków” na lata 2009–2013,

podtrzymuję stanowisko dotyczące deﬁnicjiprogra-

599

program zdrowotny dotyczy zarówno działań proﬁ-

laktycznych, jak i leczniczych.

zdrowotne mogą być realizowane przez ministrów,

jednostki samorządu terytorialnego lub Narodowy

Fundusz Zdrowia.

Programy zdrowotne mogą doty-

czyć ważnych zjawisk epidemiologicznych, istotnych

ślonej grupy świadczeniobiorców, przy istniejących

oraz wdrożenia nowych procedur medycznych i przed-

sięwzięć proﬁlaktycznych.

Wyróżnia się dwie procedury przyjmowania pro-

gramów zdrowotnych do realizacji, w zależności, czy

są to programy opracowywane, wdrażane, realizowa-

ne i ﬁnansowaneprzezministrówijednostkisamo-

rządu terytorialnego, czy też programy opracowywa-

ne, wdrażane i realizowane i ﬁnansowaneprzezNa-

rodowy Fundusz Zdrowia.

Projekty programów opra-

cowywanych przez ministrów i jednostki samorządu

terytorialnego winny być przekazywane do Agencji

Oceny Technologii Medycznych celem ich zaopinio-

wania.

Zgodnie z art. 31c ww. ustawy do wykazu świad-

czeń gwarantowanych wpisuje się świadczenia, które

uzyskały rekomendację prezesa Agencji Oceny Tech-

nologii Medycznych.

Dlatego też w rozporządzeniu

mogą być wskazane tylko świadczenia realizowane

w ramach programów zdrowotnych ﬁnansowanych

przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

W stosunku do powyższego uprzejmie informuję,

iż minister zdrowia nie znajduje oparcia w treści

dla tezy i oceny podtrzymywanej przez Najwyższą

Izbę Kontroli, iż ﬁnansowanieprzezministrazdro-

wia świadczeń zdrowotnych, które nie są świadcze-

niami gwarantowanymi, podważa konstrukcję świad-

czeń gwarantowanych ﬁnansowanych ze środków

publicznych.

Należy zaznaczyć, że kontroler Najwyż-

szej Izby Kontroli nie podał żadnego uzasadnienia

dla stawianej tezy i sformułowanej oceny poza wska-

zaniem, iż uznanie, iż minister zdrowia może ﬁnan-

sować (...), doprowadziłoby, w ocenie NIK, do podwa-

żenia (...).

Minister zdrowia stoi na stanowisku, iż nie

ma podstawy do łączenia na gruncie ww. ustawy po-

jęcia: świadczenie gwarantowane z pojęciem: pro-

gram zdrowotny, tak jak tego dokonała Najwyższa

Izba Kontroli.

środków publicznych omawiane programy zdrowotne

dotyczyły: ważnych zjawisk epidemiologicznych

(art. 48 ust. 2 pkt 1), istotnych problemów zdrowot-

nych całej lub określonej grupy świadczeniobiorców

bądź ograniczania (art. 48 ust. 2 pkt 2) oraz wdraża-

nia nowych procedur medycznych i przedsięwzięć

proﬁlaktycznych(art.48ust.2pkt3).

Ponadtoreali-

zacja ww. programów wypełniała dyspozycję art. 5

pkt 30 ww. ustawy, z której wynika, iż program zdro-

wotny stanowi zespół zaplanowanych i zamierzonych

skuteczne, bezpieczne i uzasadnione, umożliwiają-

cych w określonym terminie osiągnięcie założonych

celów, polegających na wykrywaniu i zrealizowaniu

nu zdrowia określonej grupy świadczeniobiorców,

ﬁnansowanychześrodkówpublicznych.

Tymsamym

realizowane programy zdrowotne w swoich działa-

niach odnosiły się do wszystkich elementów deﬁnicji

programu zdrowotnego.

Ponadto minister zdrowia pragnie zaznaczyć, że

pojęcie programu zdrowotnego jest pojęciem szer-

szym niż pojęcie programu proﬁlaktycznego.

Jedno-

cześnie należy wskazać, iż przepis art. 5 pkt 35 ww.

ustawy deﬁniuje świadczenie gwarantowane jako

świadczenie opieki zdrowotnej ﬁnansowanewcałości

lub współﬁnansowane ze środków publicznych na

pisu owego nie wynika, iż świadczenia udzielane

w ramach realizacji programów zdrowotnych nie

mogą być ﬁnansowanewcałościlubwspółﬁnanso-

wane ze środków publicznych.

Z deﬁnicjiteżniewy-

nika, jak przyjęła to Najwyższa Izba Kontroli, że każ-

de świadczenie niebędące świadczeniem gwaranto-

wanym nie może być ﬁnansowaneześrodkówpu-

blicznych.

Z tego względu minister zdrowia stoi na

stanowisku, iż dokonana ocena Najwyższej Izby Kon-

troli w tym zakresie stanowi nieuprawnioną nadin-

terpretację przepisów.

iż istotą powyższych programów jest podejmowanie

przez ministra zdrowia szeregu działań z zakresu

opieki zdrowotnej, umożliwiających w określonym

terminie osiągnięcie założonych celów, w tym m.in.

poprzez zakup świadczeń zdrowotnych, programy te

były realizowane.

Środki ﬁnansoweprzekazanew2011r.zrozdzia-

łu 85149: Programy polityki zdrowotnej na ﬁnanso-

wanie świadczeń zdrowotnych w ww. programach:

— program wieloletni na lata 2011–2020 pn.: „Na -

nej” – kwota wydatkowana na realizację świadczeń

zdrowotnych – 11 315 988 zł.

Finansowano zadania:

1) rozwój centralnego rejestru niespokrewnionych

potencjalnych dawców szpiku (badania potencjal-

nych dawców szpiku) – 8 582 000 zł;

2) przygotowanie przeszczepów biostatycznych

(ścięgna, łąkotka) – 268 725 zł;

3) hodowla komórkowa (m.in. komórki chrząstki

i skóry) oraz przygotowanie do przeszczepienia ścię-

gien i łąkotek od osób zmarłych – 1 323 702 zł;

4) ﬁnansowaniepozyskiwaniaiprzechowywania

komórek krwiotwórczych krwi pępowinowej dla ce-

600

lów publicznych dla biorcy niespokrewnionego –

998 413 zł;

5) ﬁnansowanieinnowacyjnychmetodwzakresie

przeszczepiania komórek, tkanek i narządów (np. je-

lito, kończyna górna) – 143 148 zł.

— program badań przesiewowych na lata 2009 –

–2014 – kwota wydatkowana na realizację świadczeń

zdrowotnych 10 910 925 zł.

Świadczenia realizowane

w ramach programu: badania przesiewowe noworod-

ków w kierunku hipotyreozy, fenyloketonurii, muko-

wiscydozy i rzadkich wad metabolizmu.

— „Program kompleksowej diagnostyki i terapii

lata 2009–2013 – kwota wydatkowana na realizację

świadczeń zdrowotnych – 810 000 zł.

Wykonywane

były: zabiegi wewnątrzmaciczne na płodzie, badania

USG kwaliﬁkującedozabiegu,badaniaEchopłodu.

4.

Ocena NIK: W 2010 r. minister zdrowia sﬁnan-

sował program „Psychiatryczna opieka zdrowotna”

na lata 2009–2013 w kwocie 4932,3 tys. zł, w sytuacji

gdy działania ﬁnansowanewramachprogramunie

mieściły się w deﬁnicjizawartejwart.5pkt30usta-

Odnośnie powyższego minister zdrowia wskazuje,

iż realizacja celu programu, którym jest poprawa do-

stępności do świadczeń psychiatrycznej opieki zdro-

wotnej dla osób cierpiących na zaburzenia psychiczne

(wobec których sąd orzekł o zastosowaniu środka za-

bezpieczającego lub nieletnich, wobec których orze-

czono środek leczniczy), dokonywana jest poprzez

zwiększenie liczby placówek, a także liczby miejsc

w już istniejących zakładach.

Ze względu na możli-

wość osiągnięcia celu, jakim jest poprawa stanu zdro-

wia tej populacji, środki ﬁnansowenazadaniaww.

programu były wydatkowane zgodnie z wymogami

określającymi program zdrowotny, tj. zgodnie m.in.:

z brzemieniem art. 5 pkt 30 ww. ustawy.

W 2010 r. program „Psychiatryczna opieka zdro-

wotna” w latach 2009–2013 posłużył ﬁnansowemu

wsparciu zakładów opieki zdrowotnej w zakresie

utworzenia przez nie zakładów ambulatoryjnych

i zakładów o wzmocnionym zabezpieczeniu przezna-

czonych do wykonywania nowego środka zabezpie-

czającego – wobec sprawców przestępstw skierowa-

nych przeciwko wolności seksualnej.

Obowiązek utwo-

rzenia sieci przedmiotowych placówek nałożyła na

ministra zdrowia nowelizacja kodyﬁkacji karnych

niu zwiększono dostępność do świadczeń opieki psy-

chiatrycznej dla osób cierpiących na zaburzenia psy-

chiczne.

Biorąc zatem pod uwagę cele programu

i działania ministra zdrowia, nie można wnioskować,

iż działania te naruszyły art. 5 pkt 30 ww. ustawy.

Uprzejmie informuję, iż zadania realizowane

w ramach programu „Psychiatryczna opieka zdro-

wotna” na lata 2009–2013 służą zaspokajaniu istot-

nych potrzeb osób chorych psychicznie, wobec któ-

rych został orzeczony środek zabezpieczający.

Doty-

czą zatem problemów zdrowotnych określonej grupy

świadczeniobiorców, przy istniejących możliwościach

ich eliminowania bądź ograniczania.

Wobec tego

spełniają kryteria deﬁnicjiprogramuzdrowotnego.

Działania zmierzające do zmiany sposobu reali-

zacji przedmiotowego programu zdrowotnego Mini-

sterstwo Zdrowia będzie mogło podjąć po uzyskaniu

wyników kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2011 r.

w sprawie oceny dotyczącej prawidłowości wydatko-

wania przez ministra zdrowia środków w ramach

programu zdrowotnego pn.: „Psychiatryczna opieka

zdrowotna” na lata 2009–2013, prowadzonej przez

zespół upoważniony przez ministra ﬁnansów.

Zadania realizowane w ramach ww. programu

w 2011 r.:

1) utworzenie oddziału psychiatrycznego o pod-

stawowym stopniu zabezpieczenia:

a) Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowot-

nej w Kłodzku, ul. Szpitalna 1a, 57–300 Kłodzko,

środki przekazane – 506 600 zł,

b) Samodzielny Publiczny Psychiatryczny Zakład

Opieki Zdrowotnej w Choroszczy, pl. Brodowicza 1,

16–070 Choroszcz, środki przekazane – 1 504 860 zł,

c) Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowot-

nej Państwowy Szpital dla Nerwowo i Psychicznie

Chorych w Rybniku, ul. Gliwicka 33, 44–201 Rybnik,

środki przekazane – 360 000 zł;

2) utworzenie ambulatorium dla sprawców prze-

stępstw skierowanych przeciwko wolności seksual-

nej: Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowot-

środki przekazane – 74 700 zł.

Dodatkowo uprzejmie informuję, iż z art. 114 ust. 1

jednoznaczny wynika, że środki publiczne uzyskiwa-

ne przez podmiot wykonujący działalność leczniczą

gramów zdrowotnych i promocji zdrowia obejmują

także zakup aparatury i sprzętu medycznego oraz

cji tych zadań.

W związku z powyższym wniosek po-

kontrolny Najwyższej Izby Kontroli został wykonany,

przy czym w mojej ocenie, również przed dniem

1 lipca 2011 r., prace remontowo-budowlane mieściły

się w zakresie działań mających na celu dostosowa-

nie oddziałów psychiatrii sądowej do warunków wy-

konywania środka zabezpieczającego i środka leczni-

czego, dlatego też podtrzymuję swoje stanowisko

odnośnie spełniania przez ww. program zdrowotny

kryteriów deﬁniującychprogramzdrowotny,określo-

601

Ponadto odnosząc się do problemów wskazanych

w informacji o wynikach kontroli, informuję, co na-

stępuje.

Ad część II: Ocena ogólna, tiret czwarte na str. 7

i 8; część III: Budżet krajowy – Wydatki, akapit pią-

ty na str. 19; część V: Finansowe rezultaty kontroli,

pkt 2 na str. 34; załącznik nr 5, pkt 2 na str. 41 – za-

warcie przez ministra zdrowia w 2010 r. 4 umów na

realizację świadczeń wysokospecjalistycznych na

łączną kwotę 2713,2 tys. zł z podmiotami, które nade-

słały oferty po upływie terminu określonym w ogło-

szeniu konkursowym.

Odnosząc się do powyższego, minister zdrowia nie

może zgodzić się z twierdzeniem Najwyższej Izby

Kontroli, iż oferty te, jako niespełniające wymagań

konkursu ofert, powinny zostać odrzucone i nie mo-

gły być podstawą do zawarcia umów.

Z uwagi na to

szpitale zwróciły się do ministra zdrowia o przywró-

cenie terminu wraz z wyjaśnieniem powodów, dla

których termin został uchybiony.

Na podstawie na-

desłanych informacji minister zdrowia uznał, iż pod-

mioty uprawdopodobniły, że niedotrzymanie terminu

nastąpiło bez ich winy (awaria systemu komputero-

wego) i przywrócił termin do złożenia ofert konkur-

sowych z następujących powodów.

Po pierwsze, rozporządzenie ministra zdrowia

dzenia konkursu ofert na realizację świadczeń wyso-

kospecjalistycznych ﬁnansowanychzbudżetupań-

stwa (Dz. U. Nr 183, poz. 1435) nie przewiduje skut-

ków niedochowania terminu do złożenia oferty na

wybór realizatorów, wobec powyższego można po-

traktować termin zawarty w ogłoszeniu konkurso-

wym jako instrukcyjny.

Po drugie, minister zdrowia wziął pod uwagę

kwestię zapewnienia równego dostępu do świadczeń

opieki zdrowotnej w Polsce.

Pomorskie Centrum

Traumatologii WSS im. Mikołaja Kopernika w Gdań-

sku jest jedynym ośrodkiem w tym regionie Polski

wykonującym procedurę nr 8: operacje wad wrodzo-

nych serca i wielkich naczyń u dzieci do ukończenia

1 roku życia z wyłączeniem operacji izolowanych

przewodów tętniczych, określoną w rozporządzeniu

sokospecjalistycznych oraz warunków ich realizacji

(Dz. U. Nr 139, poz. 1140), natomiast Szpital Praski

p.w.

Przemienienia Pańskiego SP ZOZ w Warszawie

składał ofertę na wykonanie procedur nr 7: wide-

oskopowa ablacja w ciężkim, niepoddąiącym się le-

czeniu farmakologicznemu migotaniu przedsionków

i nr 9: operacja wad serca i aorty piersiowej w krąże-

niu pozaustrojowym, na które to procedury (nr 7 i 9)

oraz na procedurę nr 8 występuje w Polsce najwięk-

sze zapotrzebowanie – 66% wszystkich wykonywa-

nych świadczeń wysokospecjalistycznych to ww.

świadczenia.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż podjęte przez

ministra zdrowia działania doprowadziły do wyeli-

minowania w roku 2011 sytuacji, o której mowa

w zastrzeżeniu.

Ad część II: Ocena ogólna, tiret trzecie na str. 7;

część III: Inne ustalenia kontroli, trzeci akapit na str.

27 – dokonanie przez ministra zdrowia kwaliﬁkacji

świadczeń opieki zdrowotnej jako świadczeń gwaran-

towanych w zakresie świadczeń wysokospecjalistycz-

nych bez uzyskania rekomendacji prezesa Agencji

Oceny Technologii Medycznych.

Odnosząc się do powyższego, nie można zgodzić

się z zarzutem, iż minister zdrowia dokonał kwaliﬁ-

kacji świadczeń opieki zdrowotnej jako świadczeń

gwarantowanych w zakresie świadczeń wysokospe-

cjalistycznych bez uzyskania rekomendacji prezesa

sultacyjna Agencji Oceny Technologii Medycznych

w dniu 6 sierpnia 2009 r. przyjęła stanowisko nr 54/

wotnej gwarantowanych do ﬁnansowaniaześrodków

publicznych.

Zgodnie z informacją zawartą w ww.

stanowisku ocena omawianej technologii przeprowa-

dzona została przez AOTM na zlecenie ministra

zdrowia.

Niezależnie od powyższego, jak wskazano w za-

strzeżeniach do wystąpienia pokontrolnego, minister

zdrowia, podejmując w przyszłości działania tego ro-

dzaju, będzie uwzględniał treść art. 31b ustawy o świad-

Ad część III: Wydatki w układzie zadaniowym,

akapit 2–6 na str. 26 i akapit pierwszy na str. 27 – wa-

dliwość ustalenia miernika w zakresie liczby ﬁnan-

sowanych świadczeń wysokospecjalistycznych.

Odnośnie powyższego uprzejmie informuję, iż zo-

stały już podjęte działania mające na celu udoskona-

lenie konstruowania miernika w zakresie liczby ﬁ-

nansowanych świadczeń wysokospecjalistycznych.

W ramach tych działań nastąpiła zmiana miernika

na 2011 r. w brzmieniu: liczba wykonanych świad-

czeń wysokospecjalistycznych ﬁnansowanychzbu-

dżetu państwa na 1 mln mieszkańców.

Tak zdeﬁnio-

wany miernik jest miarodajny dla określenia liczby

wykonanych świadczeń wysokospecjalistycznych na

1 mln mieszkańców.

Monitorowanie miernika pozwo-

li na coroczną, systematyczną ocenę stopnia osią-

gnięcia zamierzonego celu podzadania: Zapewnienie

pacjentom dostępu do terapii z wykorzystaniem pro-

cedur wysokospecjalistycznych.

Ad: Wykonywanie planów ﬁnansowychfunduszy

celowych, str. 32.

602

plan ﬁnansowy Funduszu Rozwiązywania Proble-

mów Hazardowych.

Podstawą założeń przygotowanego planu ﬁnan-

kres przedmiotowy zadań doﬁnansowywanychśrod-

kami funduszu oraz czas pozostały na realizację za-

dań w 2010 r.

Departament Budżetu, Finansów i Inwestycji Mi-

nisterstwa Zdrowia otrzymał z Totalizatora Sporto-

wego sp. z o.o. pisma: nr: DFI/ZRZ-070-6/10 z dnia

14 lipca 2010 r. z przewidywaną kwotą wpływów z do-

płat objętych monopolem państwa w 2010 r.

Wyżej

wymienione pisma zostały przekazane do Departa-

mentu Zdrowia Publicznego Ministerstwa Zdrowia

celem wykorzystania przy projektowaniu planu ﬁnan-

sowego Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazar-

dowych na 2010 r.

Projekt planu ﬁnansowegoFundu-

ust. 6, do którego

nie określa szczegółowe warunki uzyskiwania doﬁ-

nansowania realizacji zadań zdeﬁniowanychwart.88

priorytety społeczne i konieczność zapewnienia ciągło-

ści realizowanych zadań w zakresie:

— prowadzenia działalności informacyjno-eduka -

cyjnej i opracowywania specjalistycznych ekspertyz,

raportów, sprawozdań dotyczących problematyki

— opracowywania i wdrażania nowych metod

proﬁlaktykiirozwiązywaniaproblemówwynikają-

cych z uzależnień od hazardu;

— udzielania ﬁnansowejpomocyinstytucjomisto -

nienia i zagrożenia patologicznym hazardem;

— prowadzenia działań ukierunkowanych na

Z uwagi na potrzebę zapewnienia sprawnego prze-

biegu procedury wyłaniania podmiotów, którym

udzielane będzie doﬁnansowanie, jak również ko-

nieczność zapewnienia zrównoważonej alokacji środ-

ków pomiędzy poszczególne zadania w rozporządze-

niu przewidziano:

— obowiązek określenia przez ministra właściwe -

go do spraw zdrowia programów, w ramach których

realizowane będą poszczególne przewidziane w usta-

wie działania,

— sposób publikowania ogłoszenia o naborze

wniosków,

— tryb przyznawania doﬁnansowanianarealiza -

cję zadań wraz ze wskazaniem, iż udzielenie doﬁnan-

sowania może również nastąpić w trybie przewidzia-

nym w ustawie Prawo zamówień publicznych,

— 2 terminy składania wniosków o doﬁnansowa -

nie (30 listopada i 31 marca), z możliwością wyzna-

czenia dodatkowego terminu przez ministra właści-

wego do spraw zdrowia,

— krótki 2-miesięczny okres rozstrzygania

o przyznaniu doﬁnansowania,

— sposób ogłaszania listy zaakceptowanych wnio -

sków,

— tryb rozpatrywania odwołań podmiotów, któ -

rych wnioski nie zostały zaakceptowane,

— możliwość powierzenia wykonywania zadań

związanych z obsługą poszczególnych programów

dyrektorom jednostek organizacyjnych podległych

spraw zdrowia z zastrzeżeniem, iż jednostka taka

wyłączona będzie z możliwości ubiegania się o doﬁ-

nansowanie prowadzonych działań z programu, któ-

rego obsługę jej powierzono.

Prace nad ww. rozporządzeniem Departament

Zdrowia Publicznego Ministerstwa Zdrowia rozpo-

czął w dniu 24 listopada 2009 r., ale ze względu na

skomplikowany charakter tej regulacji zostało ono

podpisane przez ministra zdrowia i ministra ﬁnan-

sów w dniu 16 grudnia 2010 r., a weszło w życie

w dniu 25 stycznia 2011 r.

Podstawowym problemem,

który powodował opóźnienia w pracy nad projektem

rozporządzenia, była wykładnia przepisów zastoso-

wana przez ministra ﬁnansówwobecart.88ustawy

o grach hazardowych.

Od dnia 3 marca 2010 r. prace

nad projektem wstrzymywało oczekiwanie na stano-

wisko ministra ﬁnansów,októreministerzdrowia

zwrócił się pismem, znak: MZ-ZP-P-030-17414-2/KS/

10, dotyczące kwestii ﬁnansowaniaobsługiFundu-

szu Rozwiązywania Problemów Hazardowych.

Zgodnie z otrzymanym w dniu 25 maja 2010 r.

stanowiskiem ministra ﬁnansów,funduszjestfun-

duszem celowym nieposiadającym osobowości praw-

nej, stanowiącym wyodrębniony rachunek bankowy,

którym dysponuje minister właściwy do spraw zdro-

wia.

W konsekwencji koszty obsługi tego funduszu,

prowadzonego jako rachunek bankowy, to jedynie

603

koszty prowadzenia tego rachunku przez bank.

funduszu określone w OSR projektu rozporządzenia

na 491 000 zł powinny być sﬁnansowanezbudżetu

państwa, część 46: Zdrowie.

Przedstawione przez mi-

nistra ﬁnansów stanowisko spowodowało koniecz-

ność wskazania w OSR projektu rozporządzenia no-

wego sposobu ﬁnansowaniaobsługifunduszu–nie

z jego środków, lecz z części budżetu państwa, której

wia.

Należało również podjąć decyzję o wyborze jed-

nostki podległej ministrowi zdrowia, która prowadzi-

łaby obsługę funduszu.

Zgodnie z decyzją kierownic-

twa Ministerstwa Zdrowia z dnia 27 lipca 2010 r.

obsługę funduszu powierzono Krajowemu Biuru do

Departament Zdrowia Publicznego Ministerstwa

Zdrowia przedłożył i uzyskał akceptację kierownic-

twa Ministerstwa Zdrowia projektów programów mi-

nistra zdrowia opracowanych w celu realizacji zadań

sami rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 16 grud-

nia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków uzy-

skiwania doﬁnansowaniarealizacjizadańzzakresu

ochrony zdrowia, trybu składania wniosków oraz

27).

Do wskazanych powyżej projektów działań w za-

kresie rozwiązywania problemów wynikających z ha-

zardu zostały dołączone opisy procedur konkurso-

wych przewidzianych dla dokonania wyboru wyko-

nawców zadań w ramach ww. programów.

Przygotowane projekty obejmują realizację nastę-

pujących rodzajów zadań:

— Program I: Wspieranie badań naukowych do -

tyczących zjawiska uzależnienia od hazardu oraz

rozwiązywania problemów z tym związanych,

— Program II: Podnoszenie jakości programów

proﬁlaktycznychiterapeutycznych,

— Program III: Proﬁlaktykauzależnieniaodha -

zardu,

— Program IV: Prowadzenie działań edukacyjno -

-informacyjnych w zakresie problematyki dotyczącej

rozwiązywania problemów hazardowych,

— Program V: Rozwiązywanie problemów wyni -

kających z uzależnienia od hazardu.

Każdy z programów został opisany z uwzględnie-

niem opisu problemu, celu i oczekiwanych rezultatów

programu, rodzaju kwaliﬁkującychsięzadań,upraw-

nionych wnioskodawców oraz procedur zlecania za-

dań do realizacji.

Programy ministra zdrowia zostały również szcze-

gółowo opisane w kontekście procedury konkursu,

w której uwzględniono w szczególności następujące

elementy:

1) opis kwaliﬁkującychsięzadań,

2) wymagania dotyczące wnioskodawców,

3) rodzaje kwaliﬁkowanychdziałań,

4) warunki doﬁnansowania,

5) termin i tryb naboru wniosków,

6) tryb oceny wniosków,

7) projekt formularza wniosku,

8) projekt oświadczenia wnioskodawcy dotyczące-

go spełnienia wymagań dotyczących posiadania za-

sobów koniecznych do realizacji projektu.

Jednocześnie w załączeniu przesyłam kopie pism

kierowanych do Najwyższej Izby Kontroli, które za-

wierają pełne stanowisko ministra zdrowia w odnie-

sieniu do wyników przedmiotowej kontroli*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

w sprawie umieszczenia na liście

umieszczania na liście leków refundowanych nowo-

efektów ﬁnansowych,uprzejmieinformuję,cona-

stępuje.

Terapeutyczny program zdrowotny „Leczenie za-

awansowanego raka jelita grubego” wprowadzono

wotnych.

Natomiast terapeutyczny program zdro-

wotny „Leczenie niedrobnokomórkowego raka płuca”

wprowadzono rozporządzeniem ministra zdrowia

kresu programów zdrowotnych.

Ze względu na trwa-

jący już proces kontraktowania świadczeń przez Na-

rodowy Fundusz Zdrowia powyższe programy nie

zostały zakontraktowane w ubiegłym roku.

Nato-

miast do czasu zakontraktowania tych programów

już w formie programów lekowych w oparciu o zapi-

*

)

604

miotowego leczenia zostało zapewnione w ramach

procedury chemioterapii niestandardowej.

Zapewnio-

no dostępność tych samych substancji czynnych ob-

jętych ww. programami.

W przypadku leczenia nie-

drobnokomórkowego raka płuca ﬁnansowaniupod-

legają substancje czynne docetaksel, pemetreksed,

geﬁtynibierlotyniborazsubstancjeczynnebewacy-

zumab, cetuksymab i panitumumab w przypadku

leczenia zaawansowanego raka jelita grubego.

Obecnie zostało opublikowane obwieszczenie mi-

nie obejmuje zarówno leki, środki spożywcze specjal-

nego przeznaczenia żywieniowego i wyroby medycz-

te stosowane w ramach programów lekowych i w ra-

mach chemioterapii.

Procedura kontraktowania

czeniodawcami została rozpoczęta.

W dniu 12 kwiet-

nia 2012 r.

Narodowy Fundusz Zdrowia przedstawił

1) Zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

2) Zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

3) Zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

Powyższe projekty przewidują kontraktowanie

programów lekowych stanowiących de facto konty-

nuację terapeutycznych programów zdrowotnych ogło-

szonych rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia

„Leczenie niedrobnokomórkowego raka płuca” oraz

„Leczenie zaawansowanego raka jelita grubego”.

Ministerstwo Zdrowia zakończyło proces negocja-

cji cenowych, wydało decyzje administracyjne o ob-

jęciu refundacją i ustaleniu ceny urzędowej oraz wy-

o refundacji.

Narodowy Fundusz Zdrowia rozpoczy-

na proces kontraktowania ze świadczeniodawcami,

tak żeby w oparciu o przepisy ustawy o refundacji od

dnia 1 lipca 2012 r. były realizowane programy leko-

we i leczenie w zakresie chemioterapia.

Jedynie w przypadku terapeutycznego programu

zdrowotnego dotyczącego chemioterapii niestandar-

dowej art. 70 ust. 1 ustawy o refundacji przewiduje,

że te świadczenia określone w przepisach wydanych

zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie ustawy o refundacji realizowane przed tym

dniem – są realizowane na dotychczasowych zasa-

o refundacji mogą być kierowane do dyrektora od-

działu wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdro-

wia wnioski świadczeniodawcy dotyczące rozpoczęcia

realizacji świadczeń chemioterapii niestandardowej

określonych w przepisach wydanych na podstawie

ﬁnansowanychześrodkówpublicznychwbrzmieniu

o refundacji.

Wnioski te są rozpatrywane zgodnie

z dotychczasowymi zasadami.

Świadczenia chemio-

terapii niestandardowej realizowane na podstawie

tych wniosków są realizowane przez okres określony

Świadczenia chemioterapii niestandardowej nie mogą

być realizowane przy wykorzystaniu leku, który zo-

stał dopuszczony do obrotu, zgodnie z przepisami

tyczne, po dniu 31 grudnia 2011 r.

Chemioterapia niestandardowa spełnia dwie waż-

ne funkcje.

Pierwszą z nich jest zapewnienie pacjen-

tom wcześniejszego dostępu do leczenia najnowszymi

lekami.

Drugą jej funkcją jest umożliwienie ﬁnanso-

wania leczenia nowymi lekami, w stosunku do któ-

rych nie została zakończona procedura podejmowa-

nia decyzji w sprawie refundacji zgodnie z trybem

określonym w ustawie o refundacji.

W ten sposób

umożliwia się ﬁnansowanielekówdoczasuichobję-

cia refundacją w ramach wykazu leków refundowa-

nych w chemioterapii standardowej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

ﬁnansowaniakosztówleczeniapreparatemrituxima-

605

bem ziarniniakowatości Wegenera uprzejmie infor-

muję, co następuje.

Ziarniniak Wegenera to martwicze zapalenie ma-

łych tętnic obejmujące głównie górne drogi oddecho-

we, płuca i nerki.

Jest chorobą zagrażającą życiu.

W leczeniu stosuje się połączenie wielu silnie działa-

jących leków, m.in. cyklofosfamidu, glikokortykoste-

rydów, metotreksatu.

Ze względu na potencjalne

skutki uboczne terapii pacjenci powinni być bardzo

uważnie monitorowani.

Odpowiednio wczesne lecze-

nie cyklofosfamidem zapewnia remisję choroby u po-

nad 90% pacjentów.

W przypadku pojawienia się

w trakcie leczenia infekcji wirusowej lub bakteryjnej

do leczenia dodaje się odpowiednie antybiotyki

Opisywana choroba jest nieuleczalna.

Celem le-

czenia jest wprowadzenie jej w stan remisji i jak naj-

dłuższe utrzymanie tego stanu.

Remisję uzyskuje się

poprzez supresję układu odpornościowego chorego.

W ciężkich przypadkach choroby można zastoso-

wać plazmaferezę.

Ma ona na celu usunięcie z krwi

chorego przeciwciał c-ANCA.

Jeśli nerki ulegną du-

żemu uszkodzeniu i staną się niewydolne, należy

wdrożyć tzw. leczenie nerkozastępcze.

Czasami wdra-

ża się leczenie operacyjne.

czynnej cyklofosfamid przewidziano ryczałtową od-

płatność pacjenta we wszystkich zarejestrowanych

zaniu choroby autoimmunizacyjne i amyloidoza.

Gli-

kokortykosterydy, metotreksat i antybiotyki również

są objęte refundacją w ramach wykazu leków refun-

dowanych dostępnych w aptece na receptę.

Obwiesz-

czenie obejmuje leki, środki spożywcze specjalnego

Procedura obejmowania refundacją leków musi

czyna się złożeniem wniosku w trybie art. 24 ust. 1

pkt 1 ustawy o refundacji.

Następnie, zgodnie z art. 35

ustawy o refundacji, kopię wniosku wraz załącznikami

— analizy weryﬁkacyjnejagencji

— stanowiska Rady Przejrzystości

— rekomendacji prezesa agencji.

ne, biorąc pod uwagę powyższe opinie i rekomenda-

cje.

Każdy wniosek jest rozpatrywany przez ministra

zdrowia.

Dotychczas nie wpłynął do Ministerstwa

Zdrowia taki wniosek.

Złożenie wniosku przez wnio-

o refundacji, stanowi element niezbędny do objęcia

refundacją substancji czynnej rituximab w leczeniu

ziarniniakowatości Wegenera.

Do czasu objęcia refundacją substancji czynnej

rituximab w ramach wykazu leków refundowanych

ﬁnansowanieleczeniaziarniniakowatościWegenera

ze środków publicznych może odbywać się na dotych-

czasowych zasadach w ramach realizacji umów

w rodzaju leczenie szpitalne.

Dotychczas nie był ﬁ-

nansowany ze środków publicznych terapeutyczny

program zdrowotny leczenia ziarniniakowatości We-

genera.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie niewystarczających nakładów

W związku z interpelacją poselską, którą złożył

poseł Łukasz Borowiak, przekazaną przy piśmie,

znak: SPS-023-3586/12, z dnia 11 kwietnia 2012 r.,

w sprawie niewystarczających nakładów pochodzą-

stra na ﬁnansowanieprogramównarzeczpromocji

zatrudnienia w 2012 r. uprzejmie informuję.

Ustalenie wysokości kwot ujmowanych w planie

ﬁnansowymFunduszuPracynienależydowyłącz-

go roku przez Radę Ministrów przyjęto, że wydatki

Podział środków na województwa dokonywany

606

zm.).

W gestii dysponenta Funduszu Pracy, którym

jest minister właściwy do spraw pracy, pozostaje tyl-

ko 10% środków jako rezerwa w aktualnej wysokości

przeznaczana na wspieranie bezrobotnych w ramach

ku pracy redukcji zatrudnienia.

W bieżącym roku

rezerwa ta wynosi 170 423,2 tys. zł, czyli nieznacznie wię-

cej niż w roku ubiegłym (163 964,4 tys. zł).

W 2012 r.

podjęta została decyzja o przeznaczeniu środków

ww. rezerwy Funduszu Pracy na ﬁnansowaniere-

alizacji:

1) programów aktywizacji zawodowej bezrobot-

tów.

Zasady ubiegania się o środki Funduszu Pracy

stanowiące rezerwę ministra pracy i polityki społecz-

zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i akty-

wizacji zawodowej w 2012 r. zamieszczone zostały na

stronie publicznych służb zatrudnienia w dniu 8 mar-

ca 2012 r.

Z powyższych zasad wynika, że programy

specjalne nie są jedynym programem promocji za-

trudnienia.

W ocenie MPiPS środki przeznaczone w 2012 r.

dów pracy.

Jednak w celu zwiększenia racjonalizacji

działań podejmowanych na lokalnych rynkach pracy

konieczne jest większe zaangażowanie również sa-

mych urzędów.

W sytuacji aktualnego poziomu środ-

łania bezrobociu zasadne jest większe koncentrowa-

nie się urzędów pracy na tych działaniach aktywizu-

jących, które nie wymagają angażowania środków

średnictwo pracy, poradnictwo zawodowe i informa-

cja zawodowa, czy pomoc w aktywnym poszukiwaniu

ków Funduszu Pracy przewidzianych na aktywne

dy pracy zmuszone będą do prowadzenia racjonalnej

polityki wydatkowania środków na aktywizację za-

wodową bezrobotnych i poszukujących pracy, co

stywania.

Na zakończenie należy wskazać, że środki na

winny być pozyskiwane przez powiatowe urzędy pra-

cy z innych źródeł niż Fundusz Pracy, m.in. w ra-

przewidziane w projekcie planu ﬁnansowegoFundu-

szu Pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

(3589)

-023-3589/12, w sprawie nowelizacji ustawy z dnia

Przepisy regulujące kwestię dodatków do wyna-

grodzenia dla osób wykonujących zawód medyczny

w zespołach wyjazdowych pogotowia ratunkowego

oraz dla pracowników wykonujących zawód medycz-

ny poza zespołami wyjazdowymi pogotowia ratunko-

wego zostały uprzednio określone w ustawie z dnia

o zakładach opieki zdrowotnej.

Wskazać trzeba, że

zdrowotnej.

Powyższe spowodowane było znacznymi

ma również uzasadnienia dla powielania przepisu

różnicującego wynagrodzenie osób wykonujących de

607

facto podobne czynności, ale w różnych podmiotach

leczniczych (ratownictwo pozaszpitalne/szpitalny od-

dział ratunkowy).

Ponadto ustawa o działalności

w strukturę podmiotu leczniczego oraz relacje pra-

cownik – pracodawca.

Na uwagę zasługuje fakt, że

stawie postanowień układów zbiorowych pracy i in-

nych opartych na przepisach w sprawie porozumień

zbiorowych regulaminów oraz statutów, to jest nadal

wy o pracę w trybie wypowiedzenia zmieniającego

Nawiązując do kwestii komunikatu z dnia 29 wrze-

śnia 2011 r. w sprawie nowelizacji ustawy o Państwo-

cenia przepisów o dodatkach za pracę w zespołach

ratownictwa medycznego oraz w charakterze dyspo-

zytora medycznego, uprzejmie informuję, że minister

cyjnego podjęto decyzję o przeprowadzeniu jednej

kłada wiele innych przepisów regulujących kwestię

zawodu ratownika medycznego.

Projekt ten znajduje

Odnosząc się do kwestii wykonywania medycz-

nictwa medycznego przez ratowników medycznych,

należy wskazać, że przepisy prawa dotyczące kwestii

zawodu ratownika medycznego ujęte zostały w:

Mając na uwadze powyższe przepisy, stwierdzić

trzeba, że ratownik medyczny może udzielać świad-

czeń opieki zdrowotnej w warunkach pozaszpital-

nych, w ramach zespołu ratownictwa medycznego

nadto ratownik medyczny może uczestniczyć w za-

bezpieczeniu medycznym imprez masowych, w tym

członkiem zespołu wyjazdowego, patrolu ratownicze-

go oraz może wchodzić w skład personelu punktu

świadczeń w ramach posiadanych kwaliﬁkacji,zwy-

korzystaniem dostępnych na miejscu produktów lecz-

niczych i wyrobów medycznych.

Uprzejmie informuję, że podobnej treści odpowie-

niczącemu Polskiej Rady Ratowników Medycznych,

demarowi Sługockiemu, Zbigniewowi Matuszczako-

wi, Zbigniewowi Włodkowskiemu, Jackowi Boguc-

kiemu, Ryszardowi Zawadzkiemu i Michałowi Pa-

cholskiemu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie włączenia funkcjonariuszy

smo, nr SPS-023-3593/12, z dnia 11 kwietnia br. do-

608

tyczące interpelacji posłanki na Sejm RP pani Izabe-

li Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie włączenia funk-

cjonariuszy Służby Celnej do systemu emerytalnego

służb mundurowych, uprzejmie informuję, co nastę-

puje.

zmianą systemu emerytalnego służb mundurowych

minister ﬁnansówniepopierałżądańformułowanych

przez funkcjonariuszy Służby Celnej w zakresie ob-

jęcia tej formacji emerytalnym systemem munduro-

wym.

Projekt ustawy w zakresie zreformowania syste-

mu zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych

nia br. i aktualnie jest przedmiotem prac w parla-

mencie.

Należy zauważyć, iż funkcjonariusze Służby Cel-

nej objęci są powszechnym systemem emerytalnym,

wysokości składek zgromadzonych przez cały okres

pracy zawodowej funkcjonariusza.

Biorąc pod uwagę fakt, iż Polska jest objęta pro-

cedurą nadmiernego deﬁcytu, nadrzędnym działa-

pewnienie stabilności ﬁnansów państwa w sposób

trwały i wiarygodny.

A zważywszy, iż zaopatrzenio-

wyższych środków z budżetu państwa, niewłaściwe

byłoby rozszerzenie kręgu podmiotów objętych tym

do Sejmu RP projektem ustawy o zmianie ustawy o eme-

dotyczącym zrównania i podwyższenia do 67 lat wie-

Jednocześnie pragnę zauważyć, iż przywołany

w treści interpelacji wyrok Trybunału Konstytucyj-

nego, K 1/04, z dnia 19 października 2004 r. nie od-

nosił się do systemu emerytalnego dla celników, ale

do kwestii zwolnienia celnika ze służby w razie po-

dejrzenia o przestępstwo.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

w sprawie udzielenia wyjaśnień

W odpowiedzi na pismo Pani Marszalek z dnia

czące interpelacji posła Jana Cedzyńskiego w spra-

wie udzielenia wyjaśnień dotyczących spółki ENEA

SA przedstawiam poniżej stosowne informacje.

Prowadzone wstępne rozmowy pomiędzy ENEA

SA oraz Gateway Green Energy miały na celu zapo-

znanie z propozycją Gateway Green Energy doty-

czącą utworzenia joint venture z ENEA SA.

Jako

partnera przedsięwzięcia podano amerykańską

ﬁrmęz15-letnimdoświadczeniemnarynkachświa-

towych, uczestniczącą w realizacji wielu projektów

elektrowni gazowych.

Firma wyraziła nadzieję na

wieloletnią wspólną współpracę w zakresie rozwo-

ju produkcji i dystrybucji energii w Polsce oraz Unii

Europejskiej.

Jako swój atut przedstawili nawią-

zane kontakty z kilkoma państwami produkujący-

mi gaz LNG.

Dotychczas spółka zapoznała się z informacjami

na temat:

– przyczyn wyboru ENEA SA do współpracy (duża

grupa energetyczna, obszar działania w pobliżu gra-

nicy z Niemcami),

– zakresu i modelu potencjalnej współpracy w za-

kresie inwestycji w obszarze wytwarzania – budowa

źródła wytwórczego w oparciu o gaz, ale również

w oparciu o technologię węglową; ﬁrmazaintereso-

wana jest również wiatrowymi farmami morskimi,

– ﬁrmyGatewayGreenEnergy,którabyłabyin-

westorem branżowym zapewniającym przygotowa-

nie projektu od strony technicznej: zapewnienie jak

najwyższej rentowności dla projektu oraz nadzór od

momentu uruchomienia projektu do czasu jego eks-

ploatacji,

– prowadzonych negocjacji dotyczących dostaw

zakłada zawarcie wieloletniego kontraktu na korzyst-

nych warunkach cenowych,

– propozycji dalszych działań: uzyskanie informa-

cji na temat wielkości programu inwestycyjnego

w obszarze wytwarzania na najbliższe 5 lat; skiero-

wanie listu intencyjnego do ENEA, zawarcie umowy

NDA, utworzenie spółki celowej dla pierwszego pro-

jektu.

Należy podkreślić, że podczas wymiany korespon-

dencji i spotkań nie były składane ze strony ENEA SA

żadne wiążące zobowiązania.

Do dnia dzisiejszego kon-

609

takty pozostały na etapie wstępnych rozmów, żadne

listy intencyjne ani też umowy nie zostały podpisane.

Sekretarz stanu

Jan Bury

12) w sprawie interpelacji posła Jarosława Rusieckie-

go dotyczącej podjęcia działań mających na celu re-

spektowanie obowiązków wynikających z porozumień

poniżej przedstawiam stosowne wyjaśnienia.

Z przedstawionych przez zarząd ENEA informacji

wynika, iż spółka prowadzi procesy restrukturyza-

cyjne w sposób w pełni transparenty z perspektywy

załogi spółki.

We wszelkich takich procesach prze-

strzegane są nie tylko obowiązki informacyjne wyni-

kające z bezwzględnie obowiązujących przepisów

prawa, a w szczególności art. 231 Kodeksu pracy, jak

również porozumień zawartych ze związkami zawo-

dowymi.

W ramach wyżej wzmiankowanych procesów od-

bywają się dodatkowo spotkania z przedstawicielami

załogi oraz udzielane są odpowiedzi na piśmie na py-

tania związków zawodowych.

Powyższe dotyczy w szcze-

gólności procesów restrukturyzacyjnych realizowa-

nych w ostatnim czasie w ENEA, tj. przejęcia części

zakładu pracy ENEA przez spółki ELKO Trading

sp. z o.o. (spółka zajmująca się handlem hurtowym

energią elektryczną) i ENEA Centrum sp. z o.o.

(spółka zajmująca się obsługą klienta).

ENEA respektuje wszystkie ważnie zawarte po-

rozumienia, których stronami są ENEA i związki

zawodowe działające w ENEA.

Spółka przeprowadziła wszelkie czynności w pro-

cesie zbywania akcji na rzecz uprawnionych pracow-

ników w pełnej zgodzie z treścią art. 36–38d ustawy

tyzacji („UKiP”) oraz przepisami rozporządzenia

ministra skarbu państwa z dnia 29 stycznia 2003 r.

(rozporządzenie).

Czynności powyższe zostały przepro-

wadzone prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa.

Zgodnie z art. 36 ust. 4 UKiP do stażu uprawnia-

jącego do nabycia akcji pracowniczych wlicza się

okresy zatrudnienia w enumeratywnie wymienio-

nych podmiotach, tj. w komercjalizowanym przedsię-

biorstwie państwowym, jego poprzedniku oraz w spół-

ce powstałej w wyniku komercjalizacji.

Okres wyko-

nywania pracy w innym podmiocie niż wskazany art. 36

ust. 4 ww. ustawy nie może zostać zaliczony do okre-

su, od którego uzależniona jest liczba przyznawanych

danemu pracownikowi akcji (uchwała Sądu Najwyż-

szego z dnia 26 czerwca 2003 r., III PZP 22/02).

Podstawowe elementy procesu zbywania akcji na

rzecz uprawnionych pracowników obejmowały nastę-

pujące kroki.

W dniu 15 lutego 2010 r. skarb państwa

zbył 70 851 533 akcji w kapitale zakładowym ENEA.

Powyższa transakcja stanowiła zbycie pierwszych

akcji ENEA na zasadach ogólnych w rozumieniu art.

33 ust. l UKiP oraz art. 38 ust. 2 UKiP.

W dniu 26 lutego 2010 r. minister skarbu państwa

przekazał do ENEA informację o łącznej liczbie akcji

przeznaczonych do nieodpłatnego udostępnienia upraw-

nionym pracownikom.

Po otrzymaniu informacji o licz-

bie akcji przeznaczonych do nieodpłatnego udostęp-

nienia ENEA sporządziła i ogłosiła listę uprawnio-

nych pracowników obejmującą łączne okresy zatrud-

nienia w komercjalizowanym przedsiębiorstwie pań-

stwowym, jego poprzedniku oraz w prywatyzowanej

spółce (§ 7 ust. 2 oraz § 8 ust. l rozporządzenia).

Następnie reklamacje zgłoszone przez pracowni-

ków zostały rozpatrzone przez komisję reklamacyjną

powołaną przez zarząd ENEA w trybie § 9 w zw. z § 5

ust. 4 rozporządzenia.

Niezwłocznie po rozpatrzeniu reklamacji pracow-

niczych zarząd ENEA sporządził ostateczną listę

uprawnionych pracowników z podziałem na grupy

wyodrębnione ze względu na łączny okres zatrudnie-

nia w ENEA (§12 ust. l rozporządzenia).

W końcowej

fazie procesu określono liczbę akcji przypadających

w zw. z § 12 rozporządzenia).

W istniejących okolicz-

nościach faktycznych podział na grupy stażowe zo-

stał dokonany zgodnie z § 12 rozporządzenia.

W odniesieniu do kwestii braku przedstawiciela

pracowników w zarządzie uprzejmie informuję, iż

zgodnie z art. 16 ust. 1 UKiP w spółkach powstałych

wybierają jednego członka zarządu, jeśli średniorocz-

ne zatrudnienie w spółce wynosi powyżej 500 pra-

cowników.

Zasady oraz tryb wyboru i odwołania

Według zarządu ENEA prawa pracowników wynika-

jące z powyższego przepisu nigdy nie były uszczupla-

ne z naruszeniem tej regulacji.

Odnosząc się z kolei do kwestii nieuznania wybra-

nego przez załogę koordynatora SIP uprzejmie infor-

610

we organizacje związkowe dostosowują organizację

społecznej inspekcji pracy do potrzeb wynikających

ze struktury zakładu pracy.

Artykuł 48 ust. 5 pkt a

ZUZP i § 5 załącznika nr 19 do ZUZP przewidują

istnienie funkcji koordynatora ds. SIP.

ENEA prze-

strzega powyższe przepisy ZUZP i ustawy o społecz-

nej inspekcji pracy.

Kwestia ta była przedmiotem

kontroli okręgowego inspektora pracy, który nie do-

patrzył się żadnych naruszeń.

Z informacji uzyskanej od zarządu ENEA wyni-

ka, iż na bieżąco spotyka się on z przedstawicielami

strony społecznej i bez zwłoki odpowiada na pisma

kierowane przez związki zawodowe do zarządu.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 17 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przekazujące interpelację pana posła Mirosława

uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

z eksploatacji jest dokonanie pełnej transpozycji dy-

rektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

obejmuje szereg zagadnień, jednym z najważniej-

szych jest zniesienie tzw. opłaty recyklingowej, o któ-

rej mówi art. 12 ustawy z dnia 22 stycznia 2005 r.

wie prowadzić będzie do zniesienia dopłat do demonta-

Odnosząc się do pytania o stworzenie systemu ﬁ-

nansowania recyklingu niepowiązanego z systemem

pomocy publicznej oraz zastąpienia obowiązku utwo-

rzenia sieci pojazdów systemem, który zapewni ze-

branie wszystkich pojazdów wycofanych z eksploata-

cji bez kosztów dla ostatniego użytkownika, uprzej-

mie informuję, że zgodnie z projektem ustawy, będą-

cym obecnie przedmiotem prac rządu RP, ostatni

użytkownik nie będzie ponosił kosztów recyklingu,

a prywatni użytkownicy nie będą obciążeni kosztami

funkcjonowania systemu recyklingu.

Natomiast wo-

bec brzmienia art. 5 ust. 4 dyrektywy w sprawie po-

jazdów wycofanych z eksploatacji stanowiącego, że

producenci są zobowiązani do pokrycia kosztów prze-

twarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji w przy-

padku zerowej lub ujemnej jego wartości, racjonal-

nym podejściem wydaje się pozostawienie obowiązku

zapewnienia sieci przez producentów, jako środka

realizacji ww. przepisu.

Ponadto pragnę zwrócić uwagę, że w ustawie

nieją mechanizmy przeciwdziałające działalności

szarej strefy.

Są to między innymi przepisy zakazu-

jące zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji

oraz demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji

poza uprawnionymi punktami (art. 5 ustawy), obwa-

rowane karami pieniężnymi (art. 51a), jak również obo-

wiązek przekazania pojazdu wycofanego z eksploatacji

wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację de-

montażu lub punkt zbierania pojazdów (art. 18).

Jednym ze środków ograniczających działalność

szarej strefy są też przepisy art. 78 ust. 2 ustawy

lub zbyciu pojazdu, a także o zmianie stanu faktycz-

W celu zapewnienia lepszego przestrzegania po-

wyższych przepisów prowadzona nowelizacja propo-

nuje:

— rozszerzenie zakresu sankcji karnych poprzez

poza stacją demontażu, lecz również za zbieranie po-

jazdów poza punktem zbierania pojazdów lub poza

zł.

Takie rozwiązanie umożliwi Inspekcji Ochrony

Środowiska nakładanie kar adekwatnych do przewi-

nienia,

— zmianę w przepisach ustawy z dnia 20 maja

poinformowania o nabyciu lub zbyciu pojazdu,

pieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym

z późn. zm.) w zakresie przepisów dotyczących wy-

stąpienia szkody całkowitej pojazdu.

Proponuje się,

611

szkody całkowitej pojazdu wypłata odszkodowania

świadczenia o demontażu pojazdu wycofanego z eks-

ploatacji lub zaświadczenia o przyjęciu niekomplet-

nego pojazdu.

W kontekście proponowanych zmian należy za-

uważyć, że dla zapewnienia dobrego funkcjonowania

systemu recyklingu pojazdów wycofanych z eksplo-

atacji oraz ograniczenia szarej strefy niezbędny jest

dobrze działający system ewidencji pojazdów, a w szcze-

gólności przestrzeganie przez obywateli obowiązku za-

wiadomienia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu.

Pragnę poinformować, że projekt ustawy przewi-

dziany jest w planie pracy Rady Ministrów do rozpa-

trzenia w II kwartale br., następnie powinien stać się

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

12, dotyczące interpelacji pani poseł Izabeli Kloc

sa Rady Ministrów do Spraw Przeciwdziałania Wy-

kluczeniu Społecznemu kierowanego przez pana Bar-

tosza Arłukowicza, przekazane do tut.

resortu przez

Kancelarię Prezesa Rady Ministrów, wyjaśniam, co

następuje.

Kwestie walki z biedą, przeciwdziałania wyklu-

czeniu społecznemu oraz integracji społecznej, które

były przedmiotem zainteresowania Biura Pełnomoc-

nika Prezesa Rady Ministrów do Spraw Przeciwdzia-

łania Wykluczeniu Społecznemu, stanowią kluczowe

elementy obecnej krajowej polityki społecznej, która

jest realizowana także przez ministra pracy i polity-

ki społecznej.

Koncepcja większej spójności społecz-

nej oraz wzmacniania działań o charakterze integra-

cyjnym wynika zarówno z istniejącej sytuacji spo-

łeczno-gospodarczej implikującej rozwój nowator-

skich form pomocy, wykraczających poza instrumen-

ty pasywne, jak również stanowi odpowiedź na wy-

zwania sformułowane w takich dokumentach strate-

gicznych UE, jak np. strategia lizbońska czy Europa

2020.

W ramach swoich kompetencji w IV kwartale ubie-

głego roku pan minister Arłukowicz powołał Między-

resortowy Zespół do Spraw Aktywizacji osób w wieku

emerytalnym.

Głównym celem jego działania miało

być opracowanie rządowego wieloletniego programu

polityki senioralnej, przy czym członkowie zespołu

mieli przedstawić propozycje zadań resortów, które

będą wsparciem w realizacji programu.

Niestety, z po-

wodu odwołania pana ministra z funkcji pełnomocni-

ka zespół został także zniesiony.

Obecnie tut.

resort

zaangażowany jest w organizację Europejskiego Roku

koleniowej 2012 w Polsce (ER2012).

Działania zwią-

zane z ER2012 są koordynowane przez Ministerstwo

Pracy i Polityki Społecznej.

Sprawy osób starszych oraz solidarności między-

pokoleniowej są jednym z głównych wyzwań rządu

RP w związku z zachodzącymi zmianami demogra-

ﬁcznymiwcałejEuropie.

Aktywnośćosóbstarszych

ma charakter wieloaspektowy i wymaga współpracy

różnych podmiotów, zarówno w ramach administra-

cji, sektora pozarządowego, jak i prywatnego.

ER2012

ma służyć poprawie świadomości na temat potencja-

łu osób starszych oraz promocji wydłużenia aktyw-

ności zawodowej i społecznej różnych grup wieku.

Ważne jest, aby w działania na rzecz ER2012 an-

gażować osoby młode i starsze, tak aby budować

nowe podejście do aktywności na rynku pracy i dzia-

łań na rzecz społeczności lokalnych.

Należy tu pod-

kreślić działania podejmowane przez samorządy,

przedsiębiorców, partnerów społecznych i organizacje

pozarządowe.

MPiPS planuje wydarzenia, które będą współre-

alizowane z innymi resortami i organizacjami, tak

aby każde z nich służyło wymianie doświadczeń oraz

dyskusji na temat możliwych kierunków rozwoju po-

lityki na rzecz aktywnego starzenia się.

Wydarzenia

i inicjatywy będą uwzględniały zarówno aspekty

praktyczne, jak i będą służyły dyskusji wśród na-

ukowców i ekspertów w celu wypracowania rekomen-

dacji dla kierunków polityki państwa wobec proce-

sów starzenia się społeczeństwa.

Uczestnikami wy-

darzeń ER2012 są przedstawiciele instytucji, przed-

siębiorstw i organizacji wspierających aktywność

osób starszych m.in. poprzez zarządzanie wiekiem

(realizujących strategię zarządzania wiekiem).

Na szczeblu centralnym odbył się szereg wyda-

rzeń, do których należą:

— konferencja „Zaangażuj się!”, która oﬁcjalnie

zainaugurowała polskie obchody ER2012, odbyła się

było MPiPS;

— konferencja międzynarodowa pt. „Zwiększanie

aktywności osób starszych oraz solidarność między-

pokoleniowa – podejście zintegrowane, wyzwania dla

Polski”, współorganizowana przez Kancelarię Prezy-

denta RP oraz MPiPS (7 marca 2012 r.);

— Kongres Uniwersytetów Trzeciego Wieku

gresowej w Warszawie pod hasłem „Innowacyjne

612

Uniwersytety Trzeciego Wieku dla gospodarki i spo-

łeczeństwa obywatelskiego”; kongres UTW zaplano-

wano w ramach Roku UTW oraz ER2012; minister

Władysław Kosiniak-Kamysz w swoim wystąpieniu

zapowiedział ścisłą współpracę ze środowiskiem UTW

oraz korzystanie z potencjału osób starszych w pla-

nowaniu działań na rzecz seniorów;

— II Kongres Demograﬁczny2012„PolskawEu -

ropie – przyszłość demograﬁczna”,któryodbyłsię

w dniach 22–23 marca 2012 r. w Warszawie organi-

zowany przez Rządową Radę Ludnościową przy

udziale m.in. MPiPS w ramach obchodów ER2012;

podczas kongresu zorganizowany został panel pt. „Czy

starzenie się ludności krajów Unii Europejskiej może

być szansą, czy musi być hamulcem rozwoju?”;

— ogłoszenie projektu generations@school; pro -

jekt ma zachęcić do organizacji spotkań uczniów

z seniorami w szkołach we wszystkich krajach uczest-

niczących w obchodach ER2012; spotkanie między-

pokoleniowe młodzieży, z udziałem ministra pracy

wej, odbyło się 23 kwietnia br. w VIII LO im. Króla

Władysława IV w Warszawie;

— ogłoszenie otwartego konkursu ofert w ramach

Konkursu Inicjatyw Organizacji Pozarządowych; za

priorytetowe działanie uznano aktywizację społecz-

no-ekonomiczną osób w wieku 45+, a rozstrzygnięcie

konkursu nastąpi w maju br.;

— ogłoszenie otwartego konkursu dla uczniów

wiadanie, esej, komiks, pt. „Aktywni babcia i dziadek

– mój pomysł na wolny czas na emeryturze”; roz-

strzygnięcie konkursu nastąpi we wrześniu br.; obec-

nie przygotowywane są również obchody Europej-

ności Międzypokoleniowej, które jako jeden z głów-

nych priorytetów stawiają działania na rzecz walki

z wykluczeniem społecznym osób starszych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego „stworzenia

wolontariatu niepełnosprawnych”, to ustawa z dnia

nego i o wolontariacie, zwana dalej UoDPPiW (Dz. U.

dynie status prawny wolontariusza.

Zgodnie z art. 2

ust. 3 ustawy wolontariuszem jest osoba ﬁzyczna,

która ochotniczo i bez wynagrodzenia wykonuje świad-

czenia na zasadach określonych w ustawie o działal-

wa nie reguluje pojęcia „wolontariat niepełnospraw-

nych”, gdyż nie ma takiej potrzeby.

Wolontariat może

być świadczony na rzecz osób niepełnosprawnych, jak

i przez osoby niepełnosprawne.

Odnosząc się do pytania o działania skierowane

do ludzi starszych, niepełnosprawnych i dzieci, wy-

jaśniam, że Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

podejmowało działania w ramach Programu Opera-

cyjnego Fundusz Inicjatyw Obywatelskich (w 2011 r.

konkurs ogłoszony został w dniu 17 stycznia) oraz

koordynowało szereg inicjatyw związanych z Euro-

pejskim Rokiem Wolontariatu Propagującym Aktyw-

ność Obywatelską 2011 (ERW 2011).

Podmiotami

uprawnionymi do składania ofert o doﬁnansowanie

realizacji zadania w ramach PO FIO są: organizacje

PiW, m.in. stowarzyszenia oraz jednostki terenowe sto-

warzyszeń posiadające osobowość prawną, związki sto-

warzyszeń, fundacje, kółka rolnicze, cechy rzemieślni-

cze, izby rzemieślnicze, izby gospodarcze oraz podmio-

W 2011 r., w ramach FIO, zarejestrowane zostały

4074 oferty.

Doﬁnansowano559ofert,wtym75pro-

jektów dotyczyło obszaru wsparcia „rozwiązywanie

problemów dzieci i młodzieży”, 31 „aktywizacji osób

starych i integracji międzypokoleniowej”, a 35 „ak-

tywizacji i integracji osób niepełnosprawnych”.

Do-

datkowo z obszaru „Tworzenie równych szans dla

nych” doﬁnansowanychzostało11projektów.

Razem

w ww. obszarach wsparcia dotacje na łączną kwotę

ponad 11,2 mln zł otrzymały 153 projekty.

W marcu 2011 r.

MPiPS ogłosił otwarty konkurs

nym z 4 obszarów było: Promowanie wolontariatu

wśród osób starszych.

Doﬁnansowanieotrzymałpro-

jekt Fundacji Hospicyjnej realizującej projekt: „Po-

daruj swój czas” – ogólnopolska kampania społeczna

promująca wolontariat wśród osób w wieku 50+.

W ramach ERW 2011 we wrześniu 2011 r. w War-

szawie realizowana była inicjatywa EYV 2011 Tour.

Warszawski przystanek Tour był niepowtarzalną

okazją dla organizacji pozarządowych oraz instytucji

administracji publicznej zajmujących się na co dzień

wolontariatem do zaprezentowania różnych jego od-

cieni.

W ramach poszczególnych dni tematycznych

promowane były między innymi wolontariat młodzie-

żowy, wolontariat seniorów, wolontariat w kulturze,

sporcie i wśród osób niepełnosprawnych czy zagrożo-

nych społecznym wykluczeniem.

Poszczególne dni

tematyczne dotyczyły m.in.:

1) integracji osób niepełnosprawnych (koordyna-

cja: BON w MPiPS);

2) wolontariatu seniorów (koordynacja: Federacja

Uniwersytetów Trzeciego Wieku, Centrum Inicjatyw

Senioralnych);

3) wolontariatu w służbie bliźniemu (koordyna-

cja: Caritas Polska).

W opracowanym projekcie długofalowej polityki

rozwoju wolontariatu w Polsce – stanowiącym punkt

wyjścia dla zwiększania systemowego wsparcia roz-

woju wolontariatu i wzmacniania jego miejsca w po-

litykach publicznych – znalazły się zapisy uznające

wolontariat za skuteczną metodą rozwiązywania

problemów społecznych.

Podkreślono, że angażowa-

nie osób długotrwale bezrobotnych, niepełnospraw-

nych czy osób starszych w działania wolontariackie

jest narzędziem przeciwdziałania wykluczeniu spo-

łecznemu tych grup, a tym samym szansą na ich in-

tegrację społeczną.

Na forum europejskim Polska,

w ramach prezydencji w Radzie Unii Europejskiej,

zainicjowała i doprowadziła do przyjęcia przez Radę

613

Konsumenckich w dniu 3 października 2011 r. kon-

kluzji: Rola wolontariatu w polityce społecznej.

Jednocześnie informuję, że efektem pracy Biura

wanego przez Bartosza Arłukowicza było podjęcie

uchwały ustanawiającej rządowy program wspiera-

nia osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne.

dzie i grudniu 2011 r. prawo do świadczenia pielęgna-

tywa ta została następnie kontynuowana w okresie

lejnej uchwały Rady Ministrów z dnia 27 grudnia

Odnosząc się do sprawy pielęgniarek w szkołach,

uprzejmie informuję, że grupa posłów VI kadencji

Sejmu RP – w tym poseł Bartosz Arłukowicz – zło-

żyła w dniu 11 kwietnia 2011 r. do ówczesnego mar-

szałka Sejmu poselski projekt ustawy (druk nr 4260)

nie zmian, które nałożyłyby na szkołę publiczną obo-

wiązek organizowania świadczeń proﬁlaktycznej

opieki zdrowotnej nad uczniami realizowanych przez

pielęgniarkę środowiska nauczania i wychowania na

terenie szkoły.

Rada Ministrów w dniu 19 sierpnia 2011 r. nega-

tywnie zaopiniowała poselski projekt o zmianie usta-

opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicz-

nych (druk nr 4260).

W uzasadnieniu stanowiska

rządu wskazano, że organizacja proﬁlaktycznejopie-

ki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą objętymi obo-

określona rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia

proﬁlaktycznąopiekęzdrowotnąnaduczniemspra-

wują: lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, lekarz

rozporządzenia wynika, że lekarz podstawowej opie-

ki zdrowotnej oraz lekarz dentysta sprawują proﬁ-

laktyczną opiekę zdrowotną nad uczniami w miejscu

ły gabinecie proﬁlaktykizdrowotnejipomocyprzed-

lekarskiej.

W przypadku braku na terenie szkoły

gabinetu proﬁlaktykizdrowotnejipomocyprzedle-

karskiej, proﬁlaktyczna opieka zdrowotna sprawo-

wana jest przez pielęgniarkę w miejscu określonym

Pielęgniarka nie jest pracownikiem szkoły, a jedynie

podstawie umowy na realizację świadczeń zawartej

z Narodowym Funduszem Zdrowia.

Liczba uczniów

W przypadku gdy liczba uczniów w szkole jest niższa

niż wskazana, pielęgniarka obejmuje świadczeniami

opieki zdrowotnej uczniów w więcej niż jednej szkole.

Warunkiem zawarcia przez oddział Narodowego Fun-

ﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnaduczniaminatere-

nie szkoły jest zawarcie przez świadczeniodawcę po-

rozumienia o współpracy ze szkołą.

W comiesięcznym

sprawozdaniu z realizacji świadczeń zdrowotnych

przedkładanym do NFZ przez pielęgniarkę, dyrektor

szkoły potwierdza fakt objęcia uczniów proﬁlaktycz-

ną opieką zdrowotną w danej szkole.

Zakres proﬁlaktycznychświadczeńzdrowotnych

udzielanych dzieciom i młodzieży określa rozporzą-

z późn. zm.).

Z opracowanego na zlecenie ministra

raportu*

)

wynika, że w roku szkolnym 2009/2010

proﬁlaktycznąopiekązdrowotnązostałoobjętych

pów (99% uczniów).

Według danych Narodowego

lęgniarki albo higienistki szkolne) zrealizowali świad-

czenia opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą

czeń pomocy doraźnej.

W 2010 r. grupową proﬁlak-

tyką ﬂuorkowąobjęto2935474uczniówszkółpod-

stawowych.

Zgodnie z danymi Narodowego Funduszu Zdrowia

w 2010 r. świadczenia pielęgniarki środowiska naucza-

nia i wychowania realizowało 3375 świadczeniodaw-

ców, zatrudniających 7753 pielęgniarki i higienistki

szkolne.

Świadczenia realizowano w 11 507 miejscach,

obejmując proﬁlaktycznąopiekązdrowotną5050472

uczniów.

W 2011 r. zawarto umowę z 3372 podmio-

tami zatrudniającymi 8068 pielęgniarek i higienistek

szkolnych umowy na realizację świadczeń proﬁlak-

tycznej opieki zdrowotnej w 11 593 miejscach.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

„Proﬁlaktycznaopiekazdrowotnanaduczniamiwroku

614

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

-3617/12, przy którym przekazano interpelację po-

sła Jarosława Gowina dotyczącą budowy obwodni-

ka pomiędzy autostradą A4 i drogą krajową nr 4 w miej-

scowości Bochnia, przekazuję informacje w przed-

miotowej sprawie.

W kwestii realizacji zadania budowy obwodni-

cy Łapczycy należy wskazać, że w chwili obecnej

realizowany jest „Program budowy dróg krajowych

kres rzeczowy zawarty w programie musiał zostać

państwa.

Tym samym zadanie polegające na budo-

nie zostało wpisane do programu.

W wyniku prac przygotowawczych prowadzonych

jako zarządcę przedmiotowej drogi uzyskana została

decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach reali-

zacji przedsięwzięcia.

Przedmiotowa decyzja stano-

wi podstawę dla dalszych prac projektowych.

o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się

dowiskowych uwarunkowaniach wydana dla ob-

wodnicy Łapczycy zachowuje swoją ważność do po-

łowy 2014 r. bez konieczności przeprowadzania po-

nu ważności przedmiotowej decyzji o kolejne dwa

wych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile

przed upływem terminu czterech lat (o którym mowa

dyspozycji z góry określone i ograniczone środki ﬁnan-

W przypadku obwodnicy Łapczycy należy wska-

zać, że przedmiotowe zadanie mogłoby być realizo-

wane w ramach procedury konkursowej określonej

ra podstawowe kryteria, zgodnie z którymi wybiera-

ne będą do realizacji dodatkowe zadania polegające

terium przesądzającym o wyborze do realizacji da-

nego zadania będzie zakres współﬁnansowania

Nadmieniam, iż zgodnie z założeniami progra-

mu do realizacji zostaną przyjęte obejścia miejsco-

wości, w granicach których przebiegają drogi krajowe

Odnosząc się do kwestii realizacji łącznika po-

między węzłem Bochnia na autostradzie A4 a drogą

krajową nr 4, należy również wskazać, że Ministerstwo

GDDKiA odpowiedzialne są za rozwój i utrzymanie

rządowych w postaci budowy przedmiotowego łącznika

nie wchodzi w zakres kompetencji zarządcy dróg krajo-

ministerstwo jako organ administracji rządowej nie może

Warszawa, dnia 2 maja 2012 r.

615

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienie Pani Marszałek Sejmu RP w sprawie inter-

pelacji poseł Beaty Kempy, przesłanej przy piśmie

równość społeczną, uprzejmie informuję, że sytuacja

socjalna osób i rodzin stale jest przedmiotem badań

i analiz w MPiPS.

Każdego roku zbierane i analizo-

pomocą oraz o powodach ich trudnej sytuacji życio-

wej.

Poniżej przedstawiam wieloletnie obserwacje

wanego w ramach pomocy społecznej, mającego na celu

zapobieganie negatywnym skutkom niedostatku.

L.P. Wyszczególnienie

Rok

L.P. Wyszczególnienie

Rok

L.P. Wyszczególnienie

Rok

2008 2009 2010

616

Jak wyżej przedstawiono, prowadzone są syste-

matyczne obserwacje kondycji ﬁnansowejosóbwgo-

spodarstwach domowych, które nie potwierdzają

obiegowych, alarmujących opinii na temat drama-

tycznie pogarszających się warunków bytowych osób

potencjał instytucjonalny nieskładkowego zabezpie-

czenia społecznego może wywoływać oczekiwania na

zmiany.

Trzeba zatem podkreślić, że rząd podjął nie-

zmiernie trudne decyzje wobec uchwały nr 37 Trój-

stronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych z dnia

24 czerwca 2010 r. (w sprawie podwyższenia kryte-

rium dochodowego w ustawie o pomocy społecznej)

o pozostawieniu ich bez zmian, mając na uwadze,

alizację świadczeń obligatoryjnych wypłacanych

z budżetów państwa oraz samorządu terytorialnego,

przy jednoczesnej pilnej potrzebie ograniczania deﬁ-

cytu sektora ﬁnansów publicznych.

Należy jednak

podkreślić, że oprócz świadczeń z zakresu pomocy

społecznej z budżetu państwa ﬁnansowanesątakże

inne działania wspierające, m. in. są to świadczenia

kach opiekuńczo-wychowawczych czy ﬁnansowanie

wypoczynku letniego dzieci z terenów wiejskich.

powodzi, dodatkowo obciążające budżet w 2010 r.

kresie pomocy społecznej, były one weryﬁkowane

Jeżeli chodzi o realizację programów, które w per-

spektywie czasowej pomogłyby wyjść ludziom ubo-

gim z biedy, należy wskazać, iż ustawa z dnia 20 kwiet-

zm.) zawiera szereg rozwiązań skierowanych do osób

wych urzędach pracy, mających na celu poprawę ich

sytuacji poprzez powrót na rynek pracy.

Wsparcie

wynikające z przepisów ustawy o promocji zatrudnie-

w zakresie:

Informuję ponadto, iż osoby długotrwale bezro-

617

nia i instytucjach rynku pracy należą do grupy osób

Osoby długotrwale bezrobotne, podobnie jak inni

bezrobotni, mają prawo skorzystać z udzielanej przez

dowe i informacja zawodowa, a także pomoc w ak-

tywnym poszukiwaniu pracy oraz usługi szkolenio-

we.

Dodatkowo osoby długotrwale bezrobotne z ty-

tułu posiadania statusu osób będących w szczególnej

tzw. instrumentów rynku pracy, jak m.in.: prace in-

terwencyjne, dotacje na rozpoczęcie własnej działal-

ności gospodarczej, roboty publiczne czy prace spo-

łecznie użyteczne.

W odniesieniu do zawartego w treści interpelacji

pytania warto także wspomnieć o programach specjal-

nych, których specyﬁkąjestmożliwośćłączeniausta-

modzielnie lub we współpracy z innymi organami, or-

ganizacjami i podmiotami zajmującymi się problema-

tyką rynku pracy.

Warto wspomnieć, iż programy spe-

cjalne mogą nie tylko być ﬁnansowane ze środków

Funduszu Pracy, które są starostom przekazywane al-

gorytmem na realizację aktywnych form przeciwdzia-

łania bezrobociu, ale, także na podstawie wniosku skie-

rowanego do MPiPS, mogą być wsparte środkami re-

zerwy Funduszu Pracy.

W nawiązaniu do powyższego należy poinformo-

to informuję, że państwo podejmuje działania ski-

dzin z dziećmi w pełnieniu zróżnicowanych funkcji.

Są one realizowane przy pomocy instrumentów, któ-

stytucyjnych – zasadzie pomocniczości.

Zgodnie z tą

zasadą państwo powinno pomagać i wspierać obywa-

krycie wydatków na utrzymanie dziecka, realizowa-

ne przez system świadczeń rodzinnych, na który

dziecka, wielodzietności czy edukacji dziecka), świad-

czenia opiekuńcze związane z niepełnosprawnością

ku bezskuteczności egzekucji alimentów.

przeprowadzenie weryﬁkacjiświadczeńrodzinnych.

W wyniku weryﬁkacjikoniecznejestpodwyższenie

wysokości zasiłku rodzinnego do poziomu 40% ko-

szyka żywnościowego WDR (zgodnie z art. 19 ust 3.

kryteriów dochodowych uprawniających do świad-

czeń rodzinnych i podwyższenie wysokości innych

świadczeń.

Wsparciem dla rodzin z dziećmi, nieza-

leżnie od ich dochodu, jest ulga podatkowa, której

osób ﬁzycznych.

Rodzinyzdziećminautrzymaniu

socjalnym skierowanej do uczniów i studentów oraz

opieki nad małymi dziećmi.

Ustawa z dnia 4 lutego

nianie.

Ponadto jednolite w skali kraju działania

państwa z zakresu polityki rodzinnej są uzupełniane

przez inicjatywy samorządowe, czego dobrym przy-

kładem jest wprowadzenie przez niektóre gminy kar-

ty rodziny wielodzietnej, która przewiduje ulgi i zniż-

rozwiązania oraz wiele innych instrumentów, które

stosuje państwo, mają na celu wspieranie rodzin

Odnosząc się do kwestii odbierania biologicznym

rodzicom praw rodzicielskich, uprzejmie informuję,

iż bieda i wielodzietność nie mogą być samoistnymi

przesłankami odbierania powyższych praw.

Ubóstwo

można uznać za przyczynę współtowarzyszącą więk-

szości problemów rodziny powodujących jej opuszcze-

tychczas zajmowanego mieszkania, konieczność prze-

niesienia się dorosłych członków rodziny do schroni-

ska dla bezdomnych czy noclegowni.

Jednak nigdy

jące na celu pomoc rodzinom zagrożonym margina-

618

lizacją i wykluczeniem społecznym zawiera obowią-

Istotą rozwiązań ujętych w ww. ustawie jest m.in.

Proﬁlaktykarodzinnatointerdyscyplinarnedzia-

Działania proﬁlaktyczneprowadzonesąprzedewszyst-

kim w gminie.

Istotnym elementem wsparcia tych

działań jest praca asystenta rodziny.

Jego zadaniem

dzieci zagrożonych różnymi dysfunkcjami.

Asystent

rodziny reaguje na sygnały wskazujące na powsta-

wanie w rodzinie problemów związanych z jej prawi-

dłowym funkcjonowaniem, otrzymywane z różnych

źródeł (np. od pracownika socjalnego ośrodka pomo-

cy społecznej, pedagoga szkolnego, z policji czy też od

pielęgniarki środowiskowej).

Działania przez niego

podejmowane skupiają m.in. się na diagnozowaniu

problemów rodziny, określeniu – wspólnie z rodziną

– podstawowych problemów i potrzeb występujących

w tej rodzinie, sporządzeniu planu pomocy rodzinie

z uwzględnieniem metod bezpośredniej pracy z ro-

dziną, pomocy w poprawie sytuacji życiowej rodziny,

monitorowaniu funkcjonowania rodziny po zakoń-

czeniu bezpośredniej pomocy.

Celem pracy asystenta

nie dzieci.

Jego głównym zadaniem jest niedopusz-

czenie do oddzielenia dzieci od rodziny.

Intensywna

praca asystenta z rodziną nie może ustać nawet w przy-

padku czasowego umieszczenia dziecka przez sąd poza

rodziną.

Wówczas zadaniem asystenta staje się nie

tylko praca z rodziną w miejscu zamieszkania, ale

również współpraca z rodziną zastępczą lub koordy-

natorem rodzinnej pieczy zastępczej odpowiedzial-

nym za dziecko umieszczone w instytucji sprawującej

pieczę zastępczą oraz z sądem.

Na koniec chciałbym przekazać istotne informa-

cje na temat opisanej w obu interpelacjach rodziny,

uzyskane od wójta gminy Pęcław.

Rodzina utrzymu-

je się ze świadczeń rodzinnych, świadczeń z funduszu

alimentacyjnego oraz zasiłków z pomocy społecznej

– okresowych, celowych oraz pomocy rzeczowej.

Łącz-

ny miesięczny dochód rodziny wynosi około 2300 zł

plus stypendia szkolne o charakterze socjalnym wy-

płacane przez urząd gminy dwa razy w roku, w czerw-

cu i grudniu 2011 r. na kwotę 4500 zł.

Dodatkowo

ojciec dzieci deklarował miesięczny dochód z tytułu

pracy dorywczej w wysokości 2400 zł.

Początkowo

matka z 6 dzieci (bez ojca) zamieszkiwała w części

domu jednorodzinnego, którego jest współwłaściciel-

ką, zajmując jeden pokój, łazienkę, wnękę kuchenną,

o łącznej powierzchni ok. 30 m

2

.

Po 15 latach nieobec-

ności do mieszkania wprowadził się konkubent (oj-

ciec dzieci).

Z uwagi na trudną sytuację mieszkanio-

wą (bardzo mała powierzchnia mieszkalna w stosun-

ku do liczby osób zamieszkałych) oraz ze względu na

zbliżający się termin porodu kolejnego dziecka w dniu

2 grudnia 2011 r. kierownik GOPS w Pęcławiu wy-

stąpiła do wójta gminy Pęcław z prośbą o pomoc w po-

zyskaniu od Agencji Nieruchomości Rolnych miesz-

kania – pustostanu znajdującego się w innej miejsco-

wości na terenie gminy Pęcław – i wynajęcie go dla

opisywanej rodziny.

W grudniu 2011 r. zakończono

uzgodnienia dotyczące warunków i terminu przeka-

zania przez Agencję Nieruchomości Rolnych lokalu

mieszkalnego o powierzchni 70,80 m

2

.

Mieszkanie

przekazano rodzinie w dniu 26 stycznia 2012 r.

GOPS

w Pęcławiu pomógł w remoncie mieszkania oraz

w zorganizowaniu umeblowania.

zm.) przydzielono rodzinie asystenta rodziny, który

od początku starał się wypracować z rodzicami pra-

widłowe umiejętności opiekuńczo-wychowawcze

w zakresie pełnienia ról rodzicielskich, stosowania

właściwych metod wychowawczych, konstruktywne-

go rozwiązywania konﬂiktów,prawidłowejkomuni-

kacji, rozpoznawania problemów i potrzeb rozwojo-

wych dzieci.

Jednak postawa rodziców we współpra-

cy z asystentem rodziny, jak się okazało, była pozor-

na.

Matka dzieci deklarowała wprawdzie chęć współ-

pracy z asystentem rodziny, jednak pierwszoplanowo

traktowała realizację własnych potrzeb, minimalizo-

wała problemy w rodzinie, ochraniała konkubenta,

podawała nieprawdziwe informacje.

Dzieci sygnali-

zowały asystentowi, że po powrocie ojca do rodziny

u matki nie znajdują wsparcia.

Ojciec dzieci negował

wszystkie propozycje współpracy.

Jest osobą uzależ-

nioną od alkoholu, agresywną, również w stosunku

do kuratorów, pracowników socjalnych, a także asy-

stenta rodziny.

Zobowiązany został do podjęcia lecze-

nia odwykowego oraz terapii dla sprawców przemocy

(bite dzieci), jednak do dnia dzisiejszego nie wywiązał

się z uzgodnień, mimo bezwzględnego wskazania do

podjęcia terapii przez biegłych z Rodzinnego Ośrod-

ka Diagnostyki Konsultacyjnej w Głogowie.

Wielo-

krotnie był motywowany przez asystenta rodziny do

podjęcia leczenia odwykowego.

Pomimo udzielania wszechstronnej pomocy w celu

uzdrowienia relacji wewnątrzrodzinnych od marca

2012 r. sytuacja rodziny nie tylko nie poprawiała się,

ale wręcz uległa gwałtownemu pogorszeniu z uwagi

na naganne już w tym czasie zachowanie ojca.

W okre-

sie od 4 do 20 marca 2012 r. w rodzinie dochodziło do

awantur i aktów przemocy ﬁzycznejipsychicznejwo-

bec dzieci, szczególnie wobec synów, trzykrotnie in-

terweniowała policja, wzywano pogotowie ratunko-

619

we.

W marcu 2012 r. podczas rozmowy z matką na

temat pogarszającej się sytuacji rodziny oraz jej wpły-

wu na zachowanie ojca dzieci poinformowała ona, że

sytuacja jest spowodowana jej konﬂiktemzkonku-

bentem.

Z informacji uzyskanych przez pracownika

socjalnego od matki dziecka wynikało, że w rodzinie

może dochodzić do przemocy seksualnej i kazirodz-

twa wobec dzieci.

Natychmiast po otrzymaniu tych

informacji sprawa została zgłoszona do Prokuratury

Rejonowej w Głogowie oraz Sądu Rejonowego w Gło-

gowie przez GOPS w Pęcławiu.

Ze względu na zagro-

żenie dobra małoletnich dzieci, zgodnie z postanowie-

niem Sądu Rejonowego w Głogowie Wydział III Ro-

dzinny i Nieletnich z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt

III RNsm 768/11, udzielono im zabezpieczenia wa-

runków opiekuńczych poprzez umieszczenie małolet-

nich dzieci w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Z uzyskanych przez tutejszy resort informacji wy-

nika, że w przypadku tej rodziny wykorzystane zo-

stały wszystkie możliwe formy pomocy zarówno opie-

kuńczej, jak i ﬁnansowej,jakimidysponujesamorząd.

Tryb, w jakim rodzina ta otrzymała mieszkanie, był

zdecydowanie przyspieszony.

Działania te podjęto

w celu przeciwdziałaniu rozbiciu rodziny i uniknięcia

umieszczenia dzieci w domach dziecka.

Pragnę zwró-

cić uwagę, że przyczyną sytuacji, w jakiej znalazła

się ta rodzina, nie była ani bieda, ani wielodzietność,

a już na pewno nie były to przyczyny dominujące.

Dochody, którymi dysponowała rodzina, przy racjo-

nalnym gospodarowaniu pozwalały na zaspokojenie

potrzeb bytowych rodziny.

Badania w Rodzinnym

Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym w Głogo-

wie wykluczyły także u rodziców chorobę psychiczną.

Najbardziej prawdopodobnymi powodami obecnej sy-

tuacji tej rodziny, oprócz alkoholizmu ojca, niedojrza-

łości emocjonalnej obojga rodziców, ich roszczeniowej

postawy, dbałości o własne przyjemności, był kom-

pletny brak odpowiedzialności i troski o własne dzie-

ci.

Takie problemy w ramach działań pomocy społecz-

nej i opiekuńczej można eliminować, jednak główną

przeszkodą do unormowania relacji w rodzinie i po-

prawy jej życia był w zasadzie całkowity brak chęci

współpracy z pracownikami pomocy społecznej oraz

lekceważenie przez rodziców wszelkich uzgodnień

i postanowień.

Z przykrością muszę stwierdzić, że

w przypadku tej rodziny droga dochodzenia proku-

ratorskiego i postępowania sądowego okazała się je-

dynie skutecznym rozwiązaniem działającym w obro-

nie dzieci i ich praw.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

żeń żołnierzy i policjantów zapowiedzianej w exposé

następujące informacje.

wyżkę uposażeń funkcjonariuszy Policji od dnia 1

zamiaru uzależnienia wielkości wynagrodzeń służb

służby, uprzejmie informuję, że Ministerstwo Spraw

Wewnętrznych nie prowadzi prac w tym zakresie.

620

oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw, który

wpłynął do Sejmu RP w dniu 20 kwietnia 2012 r.

(druk nr 330), uznając szczególny charakter służby

pełnionej przez funkcjonariuszy na froncie w czasie

podwyższenie o 0,5% podstawy wymiaru emerytury

funkcjonariusza za każdy miesiąc jej pełnienia.

Po-

wyższe okresy będą mogły być doliczone do wysoko-

ści maksymalnego wymiaru emerytury, który nie

będzie mógł przekroczyć 75% podstawy.

Przedstawiając powyższe, jednocześnie pragnę

Państwowej Straży Pożarnej nie jest zagrożona.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

Sanitarnego w Sosnowcu (3620)

-023-3620/12, interpelacją pana posła Witolda Kle-

pacza w sprawie trudnej sytuacji ﬁnansowej Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej przedstawiam następu-

jące wyjaśnienia.

1.

Jednym z zasadniczych celów reformy ﬁnansów

ﬁnansówpublicznych,atakżezwiększeniekontroli

nych, którą zapewnić miała przede wszystkim reor-

ganizacja sektora ﬁnansówpublicznych,polegająca

sów publicznych.

jednostki budżetowe: państwowe i samorządowe.

sektora ﬁnansówpublicznych,polegającejnalikwi-

dacji rachunków dochodów własnych.

Zgodnie bo-

celowe – w wysokości odpowiadającej planowanemu

we jednostki budżetowe.

Ma to na celu zniwelowanie

mym ciągłość realizacji zadań państwowych jedno-

stek budżetowych.

2.

Zgodnie z dyspozycją art. 94 ust. 2 ustawy Prze-

pisy wprowadzające ustawę o ﬁnansachpublicznych,

wy celowe w poz. 57 zaplanowana została rezerwa

celowa pn. Skutki zmian systemowych wynikających

o ﬁnansachpublicznych,wtymsﬁnansowaniewy-

nagrodzeń wraz z pochodnymi.

Zwiększenia wydatków jednostek budżetowych,

w tym stacji sanitarno-epidemiologicznych, które

przejęły wykonywanie zadań ﬁnansowanychdokoń-

dochodów własnych są dokonywane przez ministra

ﬁnansówzww.rezerwypouprzedniejanaliziesto-

sownych wniosków nadesłanych przez dysponentów

nania planów dochodów budżetowych w możliwie

najkrótszym terminie od ich otrzymania (decyzje mi-

nistra ﬁnansówprzygotowywanesąrównieżnapod-

stawie dokumentów przesłanych faksem).

621

Ministerstwo Finansów stale monitoruje proces

uruchamiania środków z niniejszej rezerwy celowej.

W szczególnych, uzasadnionych przypadkach budże-

ty poszczególnych dysponentów mogą zostać zwięk-

szone o kwotę wyższą, w stosunku do zrealizowanych

dochodów (do rozliczenia w przyszłym okresie).

Przy-

kładem jest decyzja ministra ﬁnansów z dnia 17

czerwca 2011 r. zwiększająca budżet części 85/24 –

Województwo śląskie o kwotę 2 000 000 zł, wydana

w związku z zawartą we wniosku wojewody informa-

cją o występowaniu trudności w przeprowadzeniu

przez stacje sanitarno-epidemiologiczne procedur po-

stępowań przetargowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 2 maja 2012 r.

w sprawie wprowadzenia udogodnień

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr: SPS-023-3624/12 z dnia 11 kwietnia 2012 r.

przekazujące interpelację pana posła Jacka Osucha

bywających podróż koleją w okresie Mistrzostw Eu-

jaśniam, że przewoźnicy kolejowi nie planują wpro-

wadzenia możliwości płacenia w kasach biletowych

gotówka w innej walucie niż złoty polski.

Koniecz-

ność przystosowania kas biletowych i informatycz-

nych systemów rozliczeniowych do obsługi transakcji

prowadzonych w dwóch walutach wygenerowałoby

dodatkowe koszty, które w ocenie przewoźników ko-

lejowych byłyby zbyt wysokie w stosunku do korzy-

ści, jakie za sobą niosą.

Przewoźnicy kolejowi umożliwiają również doko-

nywanie płatności za pomocą kart płatniczych.

Wów-

czas ewentualne rozliczenie transakcji przewalutowa-

nia jest regulowane umową pomiędzy właścicielem

karty a bankiem prowadzącym konto do niej.

Płatność

taka jest możliwa w kasach biletowych i w biletoma-

tach oraz w internetowym systemie sprzedaży.

Aktualnie możliwość dokonywania płatności za

pomocą karty płatniczej w pociągach wprowadziła

PKP InterCity SA.

Możliwość taka istnieje już we

wszystkich połączeniach obsługiwanych pociągami

EuroCity, Express InterCity i Express oraz w pocią-

gach Twoje Linie Kolejowe kursujących w relacjach

Przemyśl – Wrocław i Wrocław – Poznań.

PKP Inter-

city planuje rozszerzenie tej możliwości na wszystkie

pozostałe pociągi uruchamiane przez spółkę, ale nie

będzie to możliwe przed rozpoczęciem turnieju Euro

2012 z powodu niezgłoszenia się żadnego oferenta

w ogłaszanych już wcześniej przetargach na wyko-

nanie tego zadania.

W pociągach spółki Przewozy Regionalne płat-

ność za przejazd akceptowana jest wyłącznie gotów-

ką.

Spółka nie zdecydowała się na wprowadzenie

możliwości płacenia kartą płatniczą obawiając się, iż

na wielu peryferyjnych terenach, przez które prze-

biegają połączenia kolejowe obsługiwane przez spół-

kę, mogą pojawiać się kłopoty techniczne powodowa-

ne niską jakością sygnału GSM, niezbędnego do wy-

miany danych pomiędzy urządzeniem zlokalizowa-

nym na pokładzie pociągu a systemem centralnym.

Dużym ułatwieniem dla podróżnych jest możli-

wość dokonania płatności za przejazdy w ramach

projektu Polish Pass.

Każdy zainteresowany może za

pomocą Internetu dokonać zakupu noclegu, ubezpie-

czenia medycznego, biletów komunikacji miejskiej

w miastach będących gospodarzami turnieju oraz

krótkookresowych biletów pociągami.

Do tego pro-

jektu przystąpili również przewoźnicy kolejowi.

słowi Jackowi Osuchowi za zainteresowanie się tą

problematyką.

w sprawie działań Małopolskiego Zakładu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

łopolskiego Zakładu Przewozów Regionalnych w Kra-

kowie, przedkładam następujące wyjaśnienia.

622

Z informacji przekazanych przez spółkę PKP SA

wynika, iż w marcu 2012 r. spółka Przewozy Regio-

nalne sp. z o.o. wypowiedziała umowy najmu po-

mieszczeń kasowych w kilkunastu lokalizacjach,

w tym m.in. na dworcu w Olkuszu.

Zgodnie z warunkami umowy najmu obecnie trwa

trzymiesięczny okres wypowiedzenia umowy, nie-

mniej jednak Przewozy Regionalne sp. z o.o. zamknę-

ły kasę na przedmiotowym dworcu i nie prowadzą

w niej sprzedaży biletów.

Czynsz najmu pobierany obec-

nie przez PKP SA za pomieszczenie kasowe na dworcu

w Olkuszu wynosi 537,68 zł netto miesięcznie.

W związku z zamknięciem kasy na ww. dworcu

i tym samym pozostawieniem części obiektu służącej

obsłudze podróżnych bez nadzoru spółka PKP SA

zadecydowała o zamknięciu poczekalni.

W jej ocenie

utrzymywanie otwartej poczekalni doprowadziłoby

do dewastacji pomieszczenia i wiązałoby się z ryzy-

kiem ponoszenia przez nią kosztów sprzątania bez

ich refundacji przez przewoźników kolejowych.

PKP

SA poinformowało również, że brak jest zaintereso-

wania najmem wolnych lokali na przedmiotowym

dworcu.

Uprzejmie informuję, że likwidacja kas biletowych

jest ogólnym trendem realizowanym przez przewoź-

ników jako sposób na obniżkę kosztów działalności.

Spółka Przewozy Regionalne sp. z o.o. z roku na rok

zmniejsza ilość najmowanych powierzchni związanych

z obsługą pasażerów na zarządzanych przez PKP SA

dworcach kolejowych.

Z przekazanych przez PKP SA

spółka Przewozy Regionalne sp. z o.o. zrezygnowała

z najmu ponad 15 000 m

2

ww. powierzchni.

Z informacji przekazanych na prośbę Minister-

skiej przez Przewozy Regionalne sp. z o.o. wynika,

że decyzja o zamknięciu przez tę spółkę kasy bileto-

wej na stacji w Olkuszu została podjęta w związku

z niezadowalającymi wynikami sprzedaży prowadzo-

nej w tym punkcie.

Spółka Przewozy Regionalne

sp. z o.o. stale monitoruje sieć sprzedaży pod kątem

opłacalności poszczególnych kanałów dystrybucji bi-

letów i modyﬁkujejejzasięgzgodniezzasadamira-

chunku ekonomicznego.

Poinformowała ona również,

iż koszty utrzymania kasy na stacji w Olkuszu, w mar-

cu 2012 r., stanowiły ponad 60% wartości sprzedaży

biletów na przejazdy jej pociągami, co znacząco prze-

kraczało przyjętą normę.

Uprzejmie informuję, że

kowitych kosztów funkcjonowania kasy biletowej na

stacji w Olkuszu, argumentując to tym, że są to in-

formacje poufne i stanowią tajemnicę przedsiębior-

stwa.

Ponadto spółka Przewozy Regionalne sp. z o.o.

poinformowała, że prowadzi prace nad rozwojem

własnej sieci sprzedaży biletów.

W ostatnich latach

wyposażyła ona swoje drużyny konduktorskie w po-

nad 1800 mobilnych terminali usprawniających

sprzedaż biletów w uruchamianych przez nią pocią-

gach.

Innym istotnym punktem rozwoju sieci dystry-

bucji biletów jest internetowy system sprzedaży,

w którym dostępna jest większościowa oferta spółki.

W jej ocenie powyższy system sprzedaży biletów jest

bardziej dostępny dla potencjalnego klienta niż sieć

kas biletowych.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że spółka

Przewozy Regionalne sp. z o.o., jako podmiot prawa

handlowego, samodzielnie podejmuje wszelkie decy-

wadzenia polityki sprzedaży swoich produktów.

Bę-

dąc podmiotem gospodarczym działającym na kon-

kurencyjnym rynku, spółka kreuje politykę sprzeda-

ży swoich produktów, kierując się rachunkiem eko-

nomicznym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

genetycznie zmodyﬁkowanych(3627)

W nawiązaniu do interpelacji pana posła Jana

Warzechy, przekazanej przy piśmie z dnia 11 kwiet-

nia br. (znak: SPS-023-3627/12), w sprawie projektu

teriału siewnego odmian genetycznie zmodyﬁkowa-

nych, przedkładam następującą informację.

Kukurydza MON 810 i ziemniak Amﬂorasąjedy-

nymi roślinami dopuszczonymi do uprawy na terenie

UE.

Działając na rzecz wykluczenia upraw roślin

ne, minister rolnictwa i rozwoju wsi przygotował pro-

jekt rozporządzenia w sprawie zakazu stosowania

wanej kukurydzy MON 810.

Projekt ten został przy-

tylko to narzędzie prawne jest dostępne dla ministra

instrumenty prawne, które mogą być wykorzystane

w celu ograniczania występowania produktów GMO,

są w dyspozycji ministra środowiska.

Zgodnie z usta-

rządowej minister środowiska jest organem właści-

wym w sprawach GMO, z wyłączeniem żywności,

zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi po-

siada kompetencje ustawowe w zakresie genetycznie

623

zmodyﬁkowanychpaszoraznasiennictwa(m.in.od-

powiada za kwestię rejestracji odmian roślin i obrotu

genetycznie zmodyﬁkowanych).

Kwestie upraw ro-

ślin genetycznie zmodyﬁkowanychwciążpozostają

nieuregulowane w przepisach prawnych.

wość tego produktu, lecz w powodu możliwości za-

nieczyszczeniem genetycznie zmodyﬁkowanympył-

kiem miodów produkowanych na terenie Polski i wy-

nikających z tego szkód ekonomicznych dla hodow-

ców pszczół, a co za tym idzie – możliwej utraty ich

cowania rozporządzenia był wyrok Europejskiego

taki pyłek.

Zgodnie z wyrokiem produkty, takie jak

miód, i uzupełniające preparaty odżywcze zawierają-

rozporządzenia nr 1829/2003 „żywność (…) zawiera -

jącą składniki wyprodukowane z GMO”.

Kwaliﬁka-

cja ta obowiązuje niezależnie od tego, czy obecność

pyłku jest zamierzona, czy przypadkowa.

Dla produ-

która zawiera pyłek pochodzący ze zmodyﬁkowanej

rośliny, powinna przejść procedurę autoryzacji zgod-

ną z przepisami rozporządzenia 1829/2003/WE w spo-

sób analogiczny, jaki obowiązuje dla każdego produk-

tu genetycznie zmodyﬁkowanego,którymabyćdo-

puszczony do obrotu w UE.

Proces legislacyjny aktów

prawnych określony jest w uchwale nr 49 Rady Mi-

nistrów – Regulamin pracy Rady Ministrów.

Zakoń-

czył się już etap konsultacji społecznych projektu.

Kolejnym etapem, jaki obowiązuje w trakcie opraco-

wywania i uzgadniania aktów prawnych, jest ocena

skutków regulacji oraz konsultacje międzyresortowe.

Obecnie rozporządzenie jest przygotowywane do wy-

słania celem uruchomienia obu tych etapów równo-

legle, aby skrócić czas pracy nad projektem.

Również

w najbliższym czasie do Komisji Europejskiej zosta-

nie skierowany wniosek z informacją o zamiarze

przyjęcia niniejszego rozporządzenia.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Odpowiadając na interpelację posła Jana Warze-

chy, przekazaną przy piśmie SPS-023-3628/12, w spra-

wie planu wdrożenia dyrektywy Rady 91/27l/EWG

dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, uprzej-

mie informuję, co następuje.

Unii Europejskiej, zobowiązała się do spełnienia wy-

magań dyrektywy Rady 91/271/EWG dotyczącej

oczyszczania ścieków komunalnych zgodnie z okre-

ślonymi w negocjacjach i zapisanymi w traktacie ak-

cesyjnym terminami i okresami przejściowymi.

Zgodnie z traktatem akcesyjnym Polska uzyskała

zgodę państw członkowskich Unii Europejskiej na

okres dostosowawczy w zakresie spełnienia wyma-

gań dyrektywy 91/271/EWG dotyczących wyposaże-

nia aglomeracji w systemy kanalizacji zbiorczej i oczysz-

czalnie ścieków sięgający 2015 r.

Oznacza to zatem,

że w drodze odstępstwa od niektórych artykułów dy-

rektywy wymogów dotyczących systemów zbierania

oraz oczyszczania ścieków komunalnych nie stosuje

W celu realizacji zadań w zakresie wyposażenia

czalnie ścieków komunalnych, wynikających z trak-

tatu akcesyjnego, został sporządzony przez ministra

środowiska, zgodnie z ustawą Prawo wodne, „Krajo-

wy program oczyszczania ścieków komunalnych”

(KPOŚK).

Program ten identyﬁkujepotrzebyinwe-

stycyjne samorządów oraz dzieli je w zależności od

wielkości aglomeracji.

Zgodnie z przyjętymi założe-

niami efekt oczyszczania ścieków powinien zostać

osiągnięty we wszystkich aglomeracjach do końca

2015 r.

Program ten jest programem implementacyj-

nym dla wdrożenia dyrektywy 91/271/EWG, tym sa-

mym wykonanie KPOŚK gwarantuje osiągnięcie

celów ujętych w dyrektywie.

Aktualnie prowadzone są prace nad czwartą ak-

tualizacją KPOŚK, której zatwierdzenie przez Radę

to na uaktualnienie działań na rzecz wyposażenia

W ramach aktualizacji zweryﬁkowanyzostanie

zakres rzeczowo-ﬁnansowyplanowanychinwestycji

do końca 2015 r.

Ponadto zostanie przeprowadzona

ocena i prognoza możliwości dalszego ﬁnansowania

inwestycji ujętych w aktualizacji KPOŚK.

Ocena do-

konana zostanie w oparciu o dostępne źródła ﬁnan-

sowania i środki na realizację inwestycji infrastruk-

tury ściekowej w latach 2012–2015.

Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej (KZGW) mo-

nitoruje realizację programu za pomocą sprawozdań

624

z wykonania KPOŚK, które przesyłane są corocznie

sem: www.kzgw.gov.pl.

Przedsięwzięcia inwestycyjne ujęte w KPOŚK

związane z budową i rozbudową sieci kanalizacyjnej

ﬁnansowanesąześrodkówwłasnychgmin,środków

pomocowych UE, funduszy ekologicznych i innych

źródeł.

Natomiast koszty funkcjonowania tych sys-

temów muszą być pokrywane z opłat taryfowych po-

noszonych przez ludność korzystającą z sieci.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra budownictwa

poz. 886) na wysokość taryfy najbardziej wpływają:

amortyzacja, opłaty środowiskowe i koszty oczyszcza-

nia ścieków.

Dlatego też analiza przyszłych taryf za

usługi i możliwość pokrywania tych opłat przez lud-

ność powinna być prowadzona niezależnie dla całej

aglomeracji i poszczególnych miejscowości wchodzą-

cych w jej skład.

Bardzo dobrym działaniem poprze-

dzającym wyznaczenie aglomeracji i zasięgu systemu

kanalizacyjnego jest wstępna analiza efektywności

inwestycji.

Tym samym planowanie inwestycji zwią-

zanych z gospodarką ściekową musi posiadać uzasad-

nienie środowiskowe, techniczne oraz ﬁnansowe.

Podsumowując, podkreślę, iż zgodnie z obowiązują-

cym prawem w ochronie środowiska oczysz-

czanie ścieków należą do wytwórcy ścieków.

We wspólnocie gminnej obowiązek oczysz-

czania ścieków komunalnych spoczywa na

gminie i stanowi jej zadanie własne.

Opra-

cowany KPOŚK stanowi spis wszystkich

inwestycji infrastruktury sanitacji, nie-

zbędnych do realizacji do końca 2015 r.

w celu wdrożenia dyrektywy 91/271/EWG.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

znak: SPS-023-3629/12, uprzejmie przekazuję nastę-

pujące informacje.

W odpowiedzi na pytanie 1. interpelacji uprzejmie

informuję, że Ministerstwo Transportu, Budownictwa

temu ﬁnansowaniazKrajowegoFunduszuMieszka-

niowego rozumianego jako udzielanie na warunkach

preferencyjnych kredytów towarzystwom budownic-

twa społecznego oraz spółdzielniom mieszkaniowym

poprzedniej postaci.

Możliwe jest jednak wypracowa-

nie w tym zakresie innych instrumentów wspierają-

cych budownictwo społeczne, w tym także z udziałem

Odpowiadając na pytanie 2., należy stwierdzić, że

system ﬁnansowaniabudownictwamieszkaniowego

w Polsce jest obecnie ściśle powiązany z systemem ﬁ-

nansowania innych gałęzi gospodarki.

Dominującą rolę

odgrywają banki komercyjne, które oferują kredyty za-

równo dla osób ﬁzycznych(najczęściejzabezpieczone

hipoteką), jak i dla przedsiębiorców inwestujących na

rynku mieszkaniowym.

W przypadku osób ﬁzycznych

liczba udzielonych kredytów i suma zobowiązań wyni-

kających z posiadanego kredytu mieszkaniowego sys-

tematycznie rośną, co pokazują poniższe dane publiko-

wane cyklicznie przez Związek Banków Polskich.

Sektor bankowy ﬁnansujerównieżﬁrmydewelo-

perskie inwestujące na rynku mieszkaniowym.

Z ﬁ-

nansowania zewnętrznego korzystają szczególnie

chętnie duże ﬁrmy,podczasgdywmałychwiększą

rolę odgrywa kapitał własny.

Zadłużenie ﬁrmdewe-

loperskich w sektorze bankowym utrzymuje się od

2008 r. na mniej więcej stałym poziomie ok. 12–13

mld zł

1)

.

Władze publiczne uczestniczą w ﬁnansowa-

niu budownictwa mieszkaniowego tylko w wybra-

nych segmentach, odzwierciedlających priorytety

polityki mieszkaniowej państwa.

Ze względu na spe-

cyﬁkęﬁnansowanianieruchomości,wymagającego

długoletniego cyklu kredytowania, rząd współpracu-

je w tym zakresie z sektorem bankowym.

Wśród programów dotyczących ﬁnansowania

mieszkalnictwa należy wymienić:

— program „Rodzina na swoim”, realizowany na

2006 2007 2008 2009 2010 2011

Całkowity stan

zadłużenia

(mln zł)

77 706 116 840 192 612 214 892 263 642 313 970

Liczba

czynnych

umów

kredytowych

(tys. szt.)

945,5 1135,7 1302, 6 1374,1 1448,8 1630,7

Źródło: Związek Banków Polskich

1)

Raport o sytuacji na rynku nieruchomości mieszkanio-

wych i komercyjnych

625

— program wspierania termomodernizacji i re -

montów, realizowany na podstawie ustawy z dnia

W ramach pierwszego z tych programów ze środków

budżetowych ﬁnansowanesądopłatydooprocentowa-

nia kredytów preferencyjnych zaciąganych przez osoby

ﬁzycznem.in.nazakuplokalimieszkalnychlubbudo-

wę domów jednorodzinnych.

Dopłaty są stosowane

przez 8 lat.

Beneﬁcjentamiprogramusąaktualniemał-

żeństwa i jednoosobowe gospodarstwa domowe w wie-

młodszego małżonka) oraz osoby samotnie wychowu-

jące dzieci (bez ograniczenia wieku).

Kredyty są udzie-

lane przez banki komercyjne, które podpisały w tej

sprawie stosowną umowę z Bankiem Gospodarstwa

Krajowego.

Obecnie preferencyjne kredyty są udzielane

przez 21 banków.

Do końca 2011 r. w ramach programu

„Rodzina na swoim” udzielono 135,8 tys. kredytów

mieszkaniowych na kwotę ok. 25 mld zł.

Ponadto

w 2012 r. do dnia 20 kwietnia udzielono dodatkowo

10,6 tys. kredytów na kwotę 1,8 mld zł.

Udział kredy-

tów udzielanych w ramach programu w stosunku do

liczby wszystkich kredytów mieszkaniowych wzrastał

z roku na rok, co pokazuje poniższe zestawienie.

Wraz ze wzrostem popularności programu „Ro-

dzina na swoim” wzrasta również zaangażowanie

budżetu państwa w jego ﬁnansowanie,copokazuje

poniższa tabela.

2009 2010 2011 2012*

Kwota doﬁnansowania

programu „Rodzina na

swoim” (mln zł)

60,0 255,0 439,1 482,3

* Ustawa budżetowa.

Rosnąca popularność programu i wzrost wydat-

ków budżetowych z tym związanych doprowadziły do

podjęcia decyzji o stopniowym wygaszaniu progra-

mu.

Wnioski o dopłaty do oprocentowania będzie

można składać jeszcze do końca 2012 r.

Należy jed-

nak podkreślić, że ze względu na formułę doﬁnanso-

wania beneﬁcjencibędąotrzymywalidopłatyjeszcze

przez dalszych 8 lat, zaś budżet państwa będzie po-

nosił z tego tytułu wydatki do końca 2020 r.

W przypadku programu wsparcia termomodernizacji

i remontów promowana jest poprawa stanu techniczne-

go istniejących zasobów mieszkaniowych, z jednocze-

snym zwiększaniem efektywności energetycznej w miesz-

kalnictwie.

Ze środków ﬁnansowanego przez budżet

państwa Funduszu Termomodernizacji i Remontów ﬁ-

nansuje się przedsięwzięcia podejmowane m.in. przez

wspólnoty mieszkaniowe, spółdzielnie mieszkaniowe,

samorządy gminne i innych gestorów mieszkaniowych.

Również w tym przypadku podstawową rolę odgrywa

sektor bankowy, który udziela kredytów na cele termo-

modernizacyjne i remontowe.

Państwo, za pośrednic-

twem funduszu, reﬁnansujeczęśćponiesionychkosztów

przedsięwzięć w formie tzw. premii termomodernizacyj-

nej i remontowej, która może stanowić do 20% wykorzy-

stanej kwoty kredytu.

Należy pokreślić, że w ramach

funduszu ﬁnansowanesąrównieżtzw.premiekompen-

sacyjne, przeznaczone dla właścicieli budynków z lokala-

mi kwaterunkowymi, w których obowiązywał czynsz

regulowany.

Podstawowe dane dotyczące efektów pro-

gramu zawiera poniższe zestawienie, sumujące wszyst-

kie rodzaje wypłacanych premii.

2009 2010 2011

Liczba przyznanych premii (szt.)

3332 3369 4135

Kwota przyznanych premii (mln zł) 196,6 161,7 204,9

Wartość realizowanych

przedsięwzięć (mln zł)

1140,4 1056,9 1405,3

W 2011 r. fundusz został doﬁnansowa-

ny kwotą 260 mln zł.

Wysokość środków

przeznaczonych na doﬁnansowanieinwe-

stycji termomodernizacyjnych i remonto-

wych jest określana corocznie w ustawie

budżetowej i zależy od popytu na środki,

stanu funduszu i możliwości budżetu.

Z po-

wyższych względów aktualnie nie sposób

zadeklarować możliwości zwiększenia środ-

ków kierowanych do funduszu w kolejnych

latach.

procedur udzielania kredytów i pożyczek w Banku

mieszkaniowego na wynajem, informuję, że rząd nie

planuje podjęcia takich kroków.

BGK podejmuje we

własnym zakresie działania zmierzające w kierunku

stworzenia konkurencyjnej oferty w stosunku do kre-

dytów oferowanych na rynku, jak również warunków

cyﬁkiprzedsięwzięćspołecznegobudownictwaczyn-

szowego.

W tym zakresie bank przygotował do wdro-

żenia kredyt komercyjny na ﬁnansowanieinwestycji

mieszkaniowych na wynajem realizowanych przez

komunalne (włączenie do oferty nastąpiło 10 kwiet-

nia br.).

BGK występuje również w roli animatora

lowo emitowane przez samorządy gminne lub spółki

w celu pozyskania kapitału na rozwój budownictwa

duktu, jakim mają być obligacje przychodowe, znane

2007 2008 2009 2010 2011

Liczba nowo udzielanych

kredytów ogółem (tys. szt.)

314,3 286,8 189,2 230,4 231,2

– w tym w ramach „Rodziny

na swoim” (tys. szt.)

4,0 6,6 30,9 43,1 51,3

Udział „Rodziny na swoim”

w kredytach ogółem

1,3% 2,3% 16,3% 18,7% 22,2%

Źródło: Związek Banków Polskich,

Bank Gospodarstwa Krajowego

626

będą po przeprowadzeniu pilotażowego projektu

z miastem Gdańskiem w I połowie 2012 r.

łań ministerstwa w kierunku poprawy warunków

mieszkaniowych obywateli, uprzejmie informuję, że

Celem pierwszej z powyższych inicjatyw legisla-

cyjnych jest wsparcie młodych osób w uzyskaniu wła-

snego mieszkania.

Przewiduje się przy tym powiąza-

nie wysokości wsparcia z decyzją o posiadaniu po-

tomstwa, co wiąże cele polityki mieszkaniowej i po-

lityki demograﬁcznejpaństwa.

Wramachprojektu

zostanie również zaproponowany nowy system reali-

zacji inwestycji mieszkaniowych, zakładający stop-

niowe uzyskiwanie pełnej własności mieszkania po-

przez najem.

Powyższy projekt ma być odpowiedzią

na wygaszenie programu „Rodzina na swoim”.

War-

temów wspierania rodzin w zaspokojeniu potrzeb

mieszkaniowych.

czy z kolei zwiększenia efektywności zarządzania

przez gminy zasobem mieszkań komunalnych.

Jego

liwienie w większym stopniu zaspokajania potrzeb

zaniu ze zmianami dotyczacymi ochrony praw lokato-

rów wprowadzone zostałyby również zmiany w zasa-

dach funkcjonowania towarzystw budownictwa spo-

łecznego, umożliwiające uelastycznienie wykorzysty-

wania zasobu mieszkań na wynajem.

Nowym instrumentom będzie towarzyszyć kon-

płat, sięgającego 30–50% kosztów przedsięwzięcia.

ności zwiększania efektywności energetycznej w sek-

torze mieszkaniowym.

Rada Ministrów, posiłkując

wała zobowiązania sięgające korzeniami poprzednie-

go ustroju politycznego.

Chodzi tu o wypłatę pre-

mii gwarancyjnych i obsługę tzw. starych kredytów

mieszkaniowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

międzygminnych kompleksów

(3631)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

szego funkcjonowania międzygminnych kompleksów

unieszkodliwiania odpadów komunalnych, uprzejmie

przedstawiam poniższe informacje.

627

pewniający termiczne przekształcanie odpadów lub

Wskazania regionów oraz regionalnych instalacji

nia odpadów komunalnych, o przepustowości wystar-

628

typu (Dz. U. Nr 186, poz. 1553) wymuszą zamykanie

niż składowiska.

Jednocześnie należy zauważyć, że

cjonujących instalacji, szczególnie takich, które za-

pewniają inne niż składowanie przetwarzanie odpa-

wane jako instalacje do zastępczej obsługi regionu

albo rozbudowywane, a następnie wskazywane jako

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

br. interpelację pana posła Bogdana Rzońcy (znak:

SPS-023-3636/12) w sprawie rodzaju spraw, w któ-

wyłączony, informuję, co następuje.

Katalog spraw wyłączonych spod obowiązku pro-

dzenia stanowił również przedmiot konsultacji w ra-

mach prac Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Te-

rytorialnego jak również został zamieszczony na

stawie których wydawane są rozstrzygnięcia, jak

uniemożliwiała opracowanie wykazu samodzielnie

przez MAiC.

W trakcie opracowania projektu rozpo-

rządzenia MAiC analizowało pod kątem kryteriów

wskazanych w delegacji ustawowej zgłoszone propo-

zycje, pamiętając jednocześnie, że zasadą jest prowa-

dzenie metryki sprawy, a wyłączenia spod tego obo-

wiązku stanowią wyjątek.

O prostym i powtarzal-

przykładów aktów normatywnych, należy wskazać, że

23 września 2011 r. (znak: DP-I-073-124-1-NK/11), ani

też w piśmie z dnia 17 lutego br. (znak: DP-I-022-237/

TŻ/12) w trakcie konsultacji międzyresortowych nie

wnioskował o wyłączenie spod obowiązku prowadze-

nia metryki spraw prowadzonych na podstawie wy-

mienionych przez pana posła aktów normatywnych,

Nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi wiążącej

na pytanie 3 interpelacji, gdyż minister administra-

cji i cyfryzacji nie jest uprawniony do wydawania

wiążącej wykładni ustaw.

Udzielenie odpowiedzi na

postawione pytanie wiązałby się z koniecznością do-

konania wykładni art. 66a § 1 K.p.a.

Należy zwrócić

uwagę, że nie jest możliwe dokonanie przez MAiC

wykładni autentycznej art. 66a § 1 K.p.a., gdyż pro-

wa (druk sejmowy nr 3362) został opracowany i przed-

łożony Marszałkowi Sejmu RP przez Komisję Nad-

zwyczajną „Przyjazne Państwo” do spraw związa-

nych z ograniczeniem biurokracji.

Podkreślić należy,

że każdy organ stosujący prawo prowadząc konkret-

ne postępowanie, samodzielnie dokonuje wykładni

przepisów, uwzględniając wszystkie okoliczności fak-

tyczne i prawne.

Przedmiotowe rozporządzenie obowiązuje zbyt

krótko, aby można mówić o konieczności jego nowe-

lizacji.

Poszerzenie katalogu wyłączeń spod obowiąz-

ku prowadzenia metryki sprawy może w efekcie do-

– wyjątkiem.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

629

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

w sprawie działalności rzecznika

pelację posła Artura Dębskiego, pismo z dnia 11 kwiet-

nia 2012 r., znak: SPS-023-3640/12, w sprawie działal-

stawiam odpowiedź ministra gospodarki.

Pytanie 1.

Dlaczego do tej pory nie ma odpowied-

niego systemu informowania o działalności rzecznika

Pytanie 2.

Kiedy powstanie wymieniony wyżej

system informacji, a tym samym zostanie usunięty

stan naruszenia ustawy?

Instytucja pełnomocnika ds. MŚP (ang. SME Envoy)

została powołana w celu skuteczniejszego monitoro-

wania wdrażania Small Business Act (SBA)

1)

zarów-

wym.

Jej utworzenie zostało zaproponowane w „Prze-

glądzie SBA”

2)

.

Tą funkcję o charakterze nieformal-

nym na poziomie europejskim pełni p. Daniel Calleja

Crespo, zastępca dyrektora generalnego Dyrekcji Ge-

neralnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu Komisji

Europejskiej, w Polsce sprawuje ją natomiast p. Gra-

żyna Henclewska, podsekretarz stanu w Minister-

stwie Gospodarki (jako przedstawiciel kierownictwa

Ministerstwa Gospodarki odpowiedzialny za realiza-

cję SBA w Polsce).

Pierwsze formalne spotkanie peł-

nomocników ds. MŚP miało miejsce we wrześniu

2011 r. w Brukseli.

Wypracowywanie szczegółowego

zakresu ich prac trwało jednak aż do marca 2012 r.

Informacja na temat instytucji pełnomocnika ds.

MŚP została umieszczona na stronie internetowej

Ministerstwa Gospodarki

3)

już w połowie zeszłego

roku i jest tam dostępna do dnia dzisiejszego.

Tema-

tyka ta była także wielokrotnie poruszana podczas

różnorakich spotkań, seminariów i konferencji, a tak-

że wywiadów z udziałem przedstawicieli kierownic-

twa MG.

Szeroki dostęp do informacji dla różnych

podmiotów jest więc zapewniony.

Pytanie 3.

Proszę o przedstawienie wyników do-

tychczasowych działań rzecznika oraz o podanie in-

formacji o działaniach zamierzonych.

Od września 2011 r. miały miejsce 3 spotkania

europejskiej sieci pełnomocników ds. MŚP, podczas

których dyskutowane były, oprócz roli samych pełno-

mocników, także kwestie dostępu do ﬁnansowania,

zmniejszania obciążeń administracyjnych oraz do-

stępu do rynków.

Polski pełnomocnik angażował się

także aktywnie (poprzez udział w konferencjach i se-

minariach oraz spotkaniach bilateralnych ze środo-

wiskiem przedsiębiorców) w debatę dotyczącą proble-

matyki rozwoju przedsiębiorczości w Polsce, promu-

jąc jednocześnie idę dialogu i współpracy z sektorem

MŚP.

Pragnę również poinformować, iż w Minister-

stwie Gospodarki trwają obecnie prace nad opraco-

waniem szczegółowej koncepcji działania polskiego

pełnomocnika ds. MŚP, która skupiać się będzie na

specyﬁceigłównychproblemachpolskichprzedsię-

biorców z sektora MŚP, uwzględniając jednocześnie

wybrane, najważniejsze z punktu widzenia Polski,

obszary realizacji SBA.

W tym kontekście należy tak-

że podkreślić, iż Ministerstwo Gospodarki uznaje

efektywną współpracę z przedstawicielami środowi-

ska przedsiębiorców za jeden z kluczowych elemen-

tów kształtowania polityki gospodarczej.

Dialog za-

równo z ogółem obywateli, jak i z poszczególnymi

grupami społecznymi ma dla Ministerstwa Gospo-

darki niezwykle dużą wagę.

Po pierwsze, dzięki temu

wzmacniane są instytucje społeczeństwa obywatel-

skiego, niezbędne dla sprawnego funkcjonowania

w prowadzone działania, zapewnia się szerokie po-

parcie dla podejmowanych decyzji.

Oprócz legitymi-

zacji realizowanych działań proces ten stwarza przed-

siębiorcom szansę na kształtowanie prawa i przyjmo-

wanie rozwiązań zgodnych z ich oczekiwaniami i po-

trzebami.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

terpelację z dnia 30 marca 2012 r. pana posła Artura

Dębskiego, przekazaną przy piśmie Marszałka Sejmu

nr SPS-023-3641/12, w sprawie określenia „niedoro-

1)

Komunikat „Najpierw myśl na małą skalę”, Program

„Small Business Act” dla Europy, KOM(2008) 394.

Komunikat

SBA zaprezentował nowe ramy polityki (integrujące istniejące

instrumenty polityki rozwoju przedsiębiorstw) oraz propozycję

strategii wobec małych i średnich przedsiębiorstw ujętą w 10 ob-

szarach priorytetowych.

2)

Komunikat „Przegląd Small Business Act”, KOM(2011) 78.

3)

http://www.mg.gov.pl/Wspieranie+przedsiebiorczosci/Po-

lityki+przedsiebiorczoci+i+innowacyjnosci/Polityka+przedsie-

biorczosci+w+UE/Pelnomocnik+ds+MSP+SME+Envoy.

630

zwój umysłowy” stosowanego w polskim prawodaw-

stwie, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

1.

Na wstępie należy zauważyć, że w piśmiennic-

twie zostały wypracowane standardy będące pod-

stawą ustaleń terminologicznych na określenie za-

burzeń w rozwoju umysłowym.

Dzięki pracom Mię-

dzynarodowego Stowarzyszenia do Badań Nauko-

wych nad Niepełnosprawnością Intelektualną (LAS-

SID –International Association for the Scientiﬂc

Study of Inntellectual Disabilities) przy opisywaniu

tych zaburzeń zalecono posługiwanie się terminem

„niepełnosprawność intelektualna” (ang. inteltec-

tual disability) lub „osoba z niepełnosprawnością

intelektualną”.

Podkreślić również należy, że w aktach prawa

międzynarodowego dotyczących ochrony prawnej

niepełnosprawnych psychicznie osób dorosłych poję-

cie niedorozwoju umysłowego już nie występuje.

W re-

komendacji Rady Europy nr (99)4 w sprawie ochrony

prawnej osób dorosłych z ograniczoną zdolnością do

czynności prawnych (art. l ust. 1) oraz w Konwencji

haskiej z 13 stycznia 2000 r. o międzynarodowej ochro-

nie dorosłych (art. 1 ust. 1) pojawia się ogólne okre-

ślenie impairment or insufﬂciencyofpersonalfacul-

ties.

Z kolei w Konwencji z 1989 r. o prawach dziecka

pojawia się pojęcie mentally disabled (art. 23 ust. 1).

Również w art. l ust. 2 powołanej rekomendacji Rady

Europy użyto pojęcia mental disability.

Wskazane

w wymienionych aktach prawnych określenia impa-

irment or insufﬁciency of personal faculties oraz

mental disability mają znaczenie podobne do ogólnej

kategorii niepełnosprawności psychicznej w języku

polskim.

2.

Problematyka zastąpienia w Kodeksie cywil-

nym określenia „niedorozwój umysłowy” innym, bar-

dziej adekwatnym określeniem jest przedmiotem

prac zespołu problemowego ds. zdolności do czynno-

ści prawnych osób ﬁzycznychdziałającegowramach

Komisji KodyﬁkacyjnejPrawaCywilnego.

Jednakże

zakwestionowana w interpelacji terminologia wystę-

puje nie tylko w Kodeksie cywilnym (w art. 13 i art. 16

dotyczących ubezwłasnowolnienia całkowitego oraz

ubezwłasnowolnienia częściowego), ale także w Ko-

deksie rodzinnym i opiekuńczym (w art. 12 dotyczą-

cym zdolności do zawarcia małżeństwa) i Kodeksie

postępowania cywilnego (w art. 552 w ramach prze-

pisów o postępowaniu w sprawach o ubezwłasnowol-

nienie).

Nieco inne określenie, a mianowicie „upośledze-

nie umysłowe”, jest użyte w ustawie z dnia 19 sierp-

należy zauważyć, że o ile przepisy wskazanych wyżej

kodeksów wymieniają niedorozwój umysłowy jako

kategorię odrębną od zaburzeń psychicznych, o tyle

powołana ustawa traktuje upośledzenie umysłowe

jako jedną z form zaburzeń psychicznych.

Wydaje się,

że poruszony w interpelacji problem powinien doty-

czyć także tej ustawy, zwłaszcza że jest ona funda-

mentalnym aktem w zakresie ochrony praw osób

niepełnosprawnych psychicznie.

Wspomniane prace komisji kodyﬁkacyjnejdotyczą

projektu nowego Kodeksu cywilnego.

Wprawdzie zo-

stał już opublikowany projekt księgi pierwszej nowe-

go kodeksu, w którym znajduje się propozycja regu-

lacji zdolności do czynności prawnych osób ﬁzycznych

(w projekcie tym rezygnuje się z instytucji ubezwła-

snowolnienia częściowego, pozostawiając ubezwła-

snowolnienie całkowite i – w tym zakresie – przesłan-

kę niedorozwoju umysłowego), ale projektowana re-

gulacja jest nadal przedmiotem dyskusji.

Między

innymi komisja kodyﬁkacyjnapowróciładorozwa-

żań, czy w przyszłym Kodeksie cywilnym także in-

stytucja ubezwłasnowolnienia całkowitego nie była-

by zastąpiona innymi rozwiązaniami.

Zgadzając się z postulatem dostosowania termi-

nologii prawnej w omawianym zakresie do stosowa-

nej aktualnie w medycynie, wydaje się, że przy usta-

laniu adekwatnego terminu, który mógłby zastąpić

określenie „niedorozwój umysłowy”, należy skorzy-

stać z opinii właściwych w tym zakresie ekspertów

z dziedziny psychiatrii i psychologii.

Warto podkre-

ślić, że przywołana ustawa o ochronie zdrowia psy-

chicznego była w szerokim zakresie konsultowana

z tym środowiskiem, jest aktem stosunkowo nowym,

a posługuje się ona innym pojęciem niż kodeksowe

i innym niż proponowane w interpelacji.

Terminolo-

gia kodeksowa powinna być zsynchronizowana z ter-

minologią tej ustawy.

Ponadto, jak się wydaje, przywo-

łane akty prawa międzynarodowego nie dają w tym

zakresie wystarczającego wskazania, gdyż posługują

się raczej ogólną kategorią niepełnosprawności psy-

chicznej, które jest szerszym pojęciem niż niedoro-

zwój umysłowy.

Ustalony przy udziale specjalistów

termin powinien być użyty we wszystkich powoła-

nych wyżej regulacjach.

Wprawdzie perspektywa zasadniczych i instytu-

cjonalnych zmian w tym zakresie jest dosyć odległa,

cywilnego, to jednak sama zmiana terminologii

w obowiązujących przepisach jest celowa i możliwa

w krótszej perspektywie w drodze nowelizacji wła-

ściwych kodeksów.

Minister sprawiedliwości podej-

mie działania mające na celu umieszczenie projektu

takiej nowelizacji w planie prac legislacyjnych Rady

Ministrów.

631

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

kazanej przy piśmie, SPS-023-3644/12, z dnia 13 kwiet-

formacji spółki w tej sprawie, uprzejmie informuję,

Hurtowe ceny paliw produkowanych przez PKN

(np. asfaltów, ciężkiego oleju opałowego).

W wylicze-

niu nie uwzględniono również: kosztów przerobu

ropy naftowej na paliwa i inne produkty, kosztów

nerii), kosztów transportu i magazynowania paliw

mania sieci stacji paliw oraz kosztów transportu pa-

liw gotowych (z raﬁneriinastację),kosztuutrzymy-

wania zapasów obowiązkowych, kosztów realizacji

Narodowego Celu Wskaźnikowego.

Wskazać przy tym

trzeba, że w przypadku prawidłowości i zasadności

zarzutów stawianych w interpelacji, w okresie jaki

i odnoszenie tego do rzekomego podnoszenia cen hur-

głym dochodziło do znacznej ﬂuktuacjinotowańropy

naftowej, paliw oraz kursów walut, co było spowodo-

wane zjawiskami geopolitycznymi, do których zali-

czyć trzeba w szczególności: niepokoje i zamieszki

w krajach arabskich (Północna Afryka oraz Bliski

stwach europejskich, problemy gospodarcze w USA

oraz konﬂiktowąpolitykęIranuwywołującązagro-

żenie konﬂiktemzbrojnym.

Wtakniepewnejsytuacji

wadziło do znacznych wahań notowań ropy naftowej

632

mie, aniżeli na rynkach czeskim i niemieckim.

Reasumując, uważam za właściwe podkreślić, iż

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

znak SPS-023-3647/12, interpelację pana posła Wal-

o stanowisko prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów właściwego w zakresie tej ustawy,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

sięcy od dnia ogłoszenia – data ta przypada na dzień

tem zastosowanie do wszystkich umów deweloper-

skich zawartych po tej dacie.

Jednocześnie ustawo-

dawca celem uniknięcia ryzyka długotrwałego funk-

cjonowania w obrocie dualistycznego systemu ochro-

ny środków nabywców w ramach jednego przedsię-

wzięcia deweloperskiego oraz umożliwienia dewelo-

perom zakończenia inwestycji rozpoczętych przed

wych zasadach (zgodnie z zasadą lex retro non agit)

weloper, który rozpoczął sprzedaż przed dniem 29 kwiet-

Ustawa deﬁniujerozpoczęciesprzedażyjakopo-

danie do publicznej wiadomości informacji na temat

lub domów jednorodzinnych w ramach określonego

przedsięwzięcia deweloperskiego (art. 3 pkt 10 usta-

wy).

Dokonując interpretacji pojęcia „rozpoczęcie

te jako cezura stosowania art. 4 ustawy, należy

deﬁnicjaustawowa.

Deﬁnicjaustawowaprzedmioto-

wego pojęcia zawiera kilka elementów, które muszą

Po pierwsze należy zauważyć, iż przedmiotowa

deﬁnicjaodwołujesiędopojęcia„przedsięwzięciade-

wą przedsięwzięcia deweloperskie jest to proces obej-

mujący budowę w rozumieniu przepisów ustawy

tyczne i prawne niezbędne do rozpoczęcia budowy

oraz oddania obiektu budowanego.

Wydaje się zatem,

iż intencją ustawodawcy było to, żeby stan prac po-

dejmowanych przez dewelopera w ramach określone-

go przedsięwzięcia deweloperskiego był na tyle za-

nie powinno być identyﬁkowanewyłączniezfaktem

Po drugie należy zwrócić uwagę, iż deﬁnicjaroz-

rowania lokali mieszkalnych/domów jednorodzin-

nych.

Tak sformułowany przepis pozwala przyjąć, iż

633

jednostronne oświadczenie woli, zawierające propo-

zycję zawarcia umowy (por. również A. Brzozowski

[w:] K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2004, s. 263;

P. Machnikowski [w:] E. Gniewek, Komentarz, 2006,

s. 161; S. Rudnicki [w:] S. Dmowski, S. Rudnicki, Ko-

mentarz, 2006, s. 289).

Oferta powinna określać

istotne postanowienia proponowanej umowy, a więc

negotii).

Natomiast ogłoszenia, reklamy, cenniki oraz

miotowych przepisów skutkuje jednak koniecznością

jąć, iż w dyskutowanym przypadku deweloper, chcąc

pisów ustawy, musi dysponować wszystkimi danymi,

nabywcy.

Należy zatem uznać, iż deweloper powinien

chomości, na której ma być realizowana budowa, po-

siadać projekt budowlany, wyliczenia ﬁnansowepo-

zwalające określić cenę przedmiotu umowy (lokalu

mieszkalnego/domu jednorodzinnego), harmonogram

pozwalający określić termin przeniesienia prawa

uwzględniając powyższe, należy również przyjąć, iż

Jest to zdecydowanie niewystarczające.

Trzeba jednocześnie podkreślić, iż z uwagi na ta-

kie sformułowanie przepisów kategoryczna ocena,

częciem sprzedaży w rozumieniu przepisów ustawy,

casum.

Należy bowiem zauważyć, iż okoliczności fak-

tyczne danej sprawy mogą przesądzać o tym, czy

zawarcia umowy, ofertą, a może propozycją nabycia

produktu, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż

projekt ustawy był projektem poselskim, przygoto-

wanym i złożonym przez Klub Platformy Obywatel-

skiej.

Zgodnie z pierwotną wersją przepisów inter-

temporalnych (art. 38 projektu ustawy, druk nr 4482)

przepis art. 4 miał mieć zastosowanie do przedsię-

wzięć deweloperskich rozpoczętych po dniu wejścia

w życie ustawy.

W praktyce oznaczałby to, iż dewe-

loperzy, którzy rozpoczęliby przedsięwzięcie dewelo-

wy, nie mieliby obowiązku stosowania zabezpieczeń

określonych w art. 4 ustawy.

Przedmiotowe rozwiązanie w połączeniu z szero-

ką deﬁnicjąprzedsięwzięciadeweloperskiegoijego

rozpoczęcia mogłoby skutkować tym, iż deweloper,

który dokonał zakupu gruntu przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, nie byłby objęty wymogami

art. 4 ustawy.

Deweloperzy mieliby zatem czas na

rozpoczęcie przedsięwzięć deweloperskich w taki spo-

sób (np. zakup gruntu), aby ominąć przedmiotowe

przepisy.

Wskutek tego mogłoby dojść do sytuacji, iż

długi czas funkcjonowałyby równolegle projekty in-

westycyjne objęte ochroną wynikającą z art. 4, jak

i bez tej ochrony.

Mogłoby to spowodować w konse-

kwencji istnienie dwóch systemów prawnych, a jed-

nocześnie przyczynić się do dyskryminacji niektó-

rych deweloperów (w szczególności małych), którzy

nie byliby w stanie zapewnić sobie odpowiednio wcze-

śniej banku ziemi.

Na wystąpienie ww. negatywnych

zjawisk rynkowych wskazał rząd w przygotowanym

stanowisku do projektu ustawy (druk nr 4349, 4482

oraz 4482-A), które zostało przekazane marszałkowi

Sejmu RP VI kadencji panu Grzegorzowi Schetynie

pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r. (znak: OSPA-140-

-93(6)/11).

Stanowisko rządu zostało przygotowane

przez prezesa UOKiK przy współpracy ministra in-

frastruktury, ministra sprawiedliwości oraz ministra

ﬁnansów.

Należy zauważyć, iż o ile pierwotna wersja przed-

miotowych przepisów cieszyła się z oczywistych wzglę-

dów poparciem branży deweloperskiej, to przyjęte

ostatecznie w ustawie rozwiązanie (na etapie prac

legislacyjnych w Senacie RP), zostało wybrane przez

parlament jako kompromisowe mające na celu pogo-

dzenie interesów obu stron, ze szczególnym uwzględ-

nieniem sytuacji deweloperów.

Niezależnie od przedstawionego powyżej stanowi-

ska pragnę podkreślić, iż prezes UOKiK dostrzega

możliwość podejmowania prób obchodzenia przepi-

sów ustawy w zakresie poruszonym w interpelacji,

na co wskazują m.in. doniesienia medialne dociera-

jące do UOKiK.

Za przykład może posłużyć choćby

artykuł prasowy zamieszczony w Gazecie Prawnej

pod tytułem „Deweloperzy znaleźli sposób na omi-

nięcie niekorzystnej ustawy.

Zawierają ﬁkcyjneumo-

634

wy” (wydanie elektroniczne z dnia 20 marca 1012 r.),

z którego wynika, że celem ominięcia stosowania art.

4 ustawy deweloperzy zawierają umowy rezerwacyj-

ne z ﬁkcyjnyminabywcamibędącymiichpracowni-

kami.

W takiej sytuacji wydaje się, iż organy państwa

powinny stać na straży praworządności, podejmując

odpowiednie działania mające na celu eliminację

stwierdzonych nieprawidłowości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

terpelacje pani poseł Anny Paluch: w sprawie likwi-

12, oraz w sprawie planowanej likwidacji Sądu Rejo-

nowego w Zakopanem, przesłaną przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

Jednym z najważniejszych celów polityki ministra

sprawiedliwości jest takie zorganizowanie systemu

nach.

Dla osiągnięcia lepszych efektów uznano, że wska-

zany powyżej cel powinien być realizowany nie tylko

poprzez przygotowanie zmian w przepisach procedu-

ralnych, ale również poprzez dostosowanie struktury

organizacyjnej sądów powszechnych i zasobów etato-

wych sądownictwa powszechnego, w szczególności

spraw.

Założenia zmian w strukturze organizacyjnej są-

downictwa powszechnego zostały zaprezentowane

pani poseł w odpowiedzi na interpelację przesłaną

12.

Wskazano wówczas między innymi główne prze-

słanki przemawiające za dokonaniem reorganizacji

jednostek sądowych najniższego szczebla oraz te o cha-

rakterze drugorzędnym, opisano warunki funkcjo-

nowania nowo utworzonych wydziałów zamiejsco-

wych, w tym zamiejscowych wydziałów ksiąg wieczy-

stych, odniesiono się do realizacji konstytucyjnego

prawa do sądu w przypadku wdrożenia zmian i wpły-

wu przekształceń na stan zatrudnienia w jednost-

kach sądowych, poinformowano o zorganizowanych

przez Ministerstwo Sprawiedliwości spotkaniach

z przedstawicielami zainteresowanych władz samo-

rządowych w sprawie przygotowywanej reformy i re-

lacji pomiędzy podziałem terytorialnym kraju a ukształ-

towaniem sieci sądów.

W ślad za powyższym informuję, że planowano

zniesienie między innymi Sądu Rejonowego w Mu-

etatów sędziowskich wynosiła 5.

Z uwagi na niewiel-

ki limit orzeczniczy (12) rozważane było ponadto

zniesienie Sądu Rejonowego w Zakopanem.

Zgodnie

z dotychczasowym brzmieniem aktu prawnego regu-

lującego główne zmiany w organizacji sądów rejono-

wych obszary właściwości miejscowej wskazanych

jednostek miałyby zostać włączone odpowiednio do

Rejonowego w Nowym Targu.

W nawiązaniu do szczególnie poruszanej przez

panią poseł kwestii lokalizacji Sądu Rejonowego

w Muszynie i Sądu Rejonowego w Zakopanem pragnę

podkreślić, że warunki komunikacyjne oraz położe-

nie terytorialne sądu były jednymi z wielu okoliczno-

ści branych pod uwagę w trakcie prowadzenia prac

koncepcyjnych i nie zostaną one pominięte również

przed końcowym rozstrzygnięciem w sprawie przy-

szłości omawianych jednostek.

Jednakże dokonana

analiza uwag i propozycji kierownictwa bezpośrednio

zainteresowanych sądów, jak również władz samo-

rządowych wskazuje na konieczność zweryﬁkowania

dotychczas prezentowanych kryteriów.

W związku

z tym do czasu wypracowania ostatecznego kształtu

organizacji sądów rejonowych przedwczesne byłoby

odnoszenie się do jednostek będących przedmiotem

zainteresowania pani poseł.

Z poważaniem

Wojciech Węgrzyn

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

635

wskazany powyżej cel powinien być realizowany nie

proceduralnych, ale również poprzez dostosowanie

bów etatowych sądownictwa powszechnego, w szcze-

gólności w grupie etatów orzeczniczych, do bieżącego

w tym zamiejscowych wydziałów ksiąg wieczystych,

odniesiono się do realizacji konstytucyjnego prawa

przekształceń na stan zatrudnienia w jednostkach

sądowych, poinformowano o zorganizowanych przez

stawicielami zainteresowanych władz samorządo-

wych w sprawie przygotowywanej reformy i relacji

pomiędzy podziałem terytorialnym kraju a ukształ-

w sprawie próby bezprzetargowego

wydzierżawienia przez zarząd Morskiego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Wojciecha Penkalskiego z dnia 11 kwiet-

nia 2012 r. (sygn.

SPS/023-3654/12) dotyczącą kwe-

stii bezprzetargowego wydzierżawienia przez Zarząd

sku, informuję, co następuje.

Zarząd Morskiego Portu Gdańsk SA, zgodnie z usta-

tutem spółki, odpowiada za zarządzanie powierzo-

nym mu majątkiem, w tym terenami i infrastruktu-

rą portową.

Podstawowym przedmiotem działalności

spółki jest utrzymanie i rozwój infrastruktury por-

towej w celu zapewnienia efektywnej realizacji funk-

cji portowych.

W celu ustalenia długoterminowej polityki rozwo-

ju spółki Zarząd ZMPG SA opracował „Strategię roz-

woju portu Gdańsk SA do 2030 r.”, uwzględniając

w jej postanowieniach kierunki zawarte w „Strategii

rozwoju portów morskich do 2015 r.”, przyjętej przez

Analizy rynku portowego zawarte w obu ww. do-

kumentach wskazują, że najbardziej rozwojową i opła-

calną działalnością portową jest obsługa ładunków

kontenerowych.

Z informacji uzyskanych od zarządu

spółki wynika, że uruchomienie w 2007 r. w porcie

Gdańsk „Deep Container Terminal” (dalej: DCT) po-

twierdza powyższy trend branży portowej.

Dotych-

czasowy rozwój DCT zdecydowanie wpłynął na obro-

ty portu Gdańsk, kompensując spadek obrotów wy-

nikający z rosyjskiej polityki ograniczającej tranzyt

ropy przez port Gdańsk.

Pragnę podkreślić, że tereny będące przedmiotem

interpelacji pana posła Wojciecha Penkalskiego w stra-

636

tegii rozwoju spółki przeznaczone były pod rozwój

DCT równolegle do planów rozwojowych przewidują-

cych rozbudowę pirsu DCT w kierunku północno-

-wschodnim.

Odnosząc się precyzyjnie do poszczególnych pytań

pana posła Wojciecha Penkalskiego, przedstawiam

następujące wyjaśnienia:

Ad 1.

Zgodnie z obowiązującym regulaminem or-

ganizowania i przeprowadzania przetargów na użyt-

kowanie, dzierżawę lub najem gruntów portowych

znajdujących się we władaniu Zarządu Morskiego

Portu Gdańsk SA spółka uzyskała w dniu 18 listo-

pada 2011 r. zgodę walnego zgromadzenia na odstą-

pienie od obowiązku przeprowadzania przetargu

i oddanie w dzierżawę DCT Gdańsk SA nieruchomo-

ści gruntowej o powierzchni ok. 27 ha.

Ad 2.

Zarząd spółki podjął przedmiotową decyzję

w oparciu o ocenę dotychczasowej działalności termi-

nala DCT oraz ocenę korzyści osiągniętych przez

ZMPG SA w wyniku współpracy z ﬁrmąDCTGdańsk

SA.

Należy zwrócić uwagę, że w przeciągu 5 lat DCT

stał się największym kontenerowym terminalem

w polskich portach.

Przeładunki terminala w 2011 r.

wyniosły 641 735 TEU, czyli ok. 6 mln ton, zaś na

2012 r. prognozowane są w wysokości 860 tys. TEU,

czyli ponad 8 mln ton.

Szacowana zdolność przeła-

dunkowa terminala to obecnie ok 1 mln TEU.

Uzy-

skanie tych wyników było możliwe dzięki wielkości

poniesionych przez DCT nakładów inwestycyjnych

(ok. 660 mln zł do chwili obecnej) oraz polityce mar-

ketingowej ukierunkowanej na obsługę oceanicznych

statków i stworzenie bałtyckiego hubu kontenerowe-

go, czyli portu dystrybuującego kontenery do portów

bałtyckich.

Te cele, należące do kluczowych w stra-

tegii portu, zostały osiągnięte i zdecydowanie przy-

czyniły się do podniesienia pozycji portu Gdańsk

wśród portów bałtyckich, który stał się liderem

w wyścigu do pełnienia roli hubu kontenerowego na

Bałtyku.

Wstępna propozycja DCT budowy dużego termi-

nala kontenerowego, który zapewniłby wieloletni

rozwój portu jako hubu kontenerowego dla Bałtyku,

przewiduje następujące parametry:

— linia nabrzeża 650 m,

— głębokość 16,5 m,

— wielkość inwestycji 800 mln PLN,

— zdolność przeładunkowa 2 000 000–2 500 000

TEU rocznie.

Całkowita zdolność przeładunkowa DCT plano-

wana jest w wysokości 4 000 000 TEU.

Przed podjęciem decyzji o bezprzetargowym wy-

dzierżawieniu terenu terminala dla DCT Zarząd

ZMPG SA dokonał szczegółowej analizy sytuacji ma-

jątku spółki pod kątem wyboru najkorzystniejszego

sposobu jego dalszego rozwoju.

Wynika z tego, że:

— obowiązująca strategia rozwoju portu gdań -

skiego zakłada budowę na tym obszarze terminala

kontenerowego,

— aktualnie trwa okres gwałtownego wzrost ryn -

ku przewozów kontenerowych,

— istotne na świecie podmioty rynku kontenero -

wego nie wykazują zainteresowania budową samo-

dzielnych hubów w Gdańsku,

— wiarygodność DCT potwierdza zrealizowana

na terenie Portu Północnego inwestycja.

Ad 3.

Zgoda walnego zgromadzenia z listopada

2011 r. zezwala ZMPG SA na prowadzenie negocjacji,

nie jest jednak deﬁnitywnązgodąnazawarcieumo-

wy dzierżawy.

Dopiero po wynegocjowaniu wszyst-

kich aspektów współpracy (okres trwania, zakres

inwestycji, warunki i terminy uruchomienia przeła-

dunków, wysokość stawek czynszowych) spółka przy-

gotuje projekt umowy i wystąpi do ministra skarbu

wę gruntów.

Ad 4.

Tereny, które ZMPG SA zamierza wydzier-

żawić DCT w wieloletnim planie zagospodarowania

portu, zostały przewidziane pod rozbudowę termina-

lu DCT.

Spółka jest zainteresowana budową dużego

terminalu kontenerowego zdolnego podjąć konkuren-

cję z największymi terminalami na Bałtyku oraz

w Europie Zachodniej.

Stworzenie drugiego małego

terminalu nie leży w interesie portu.

Zarząd spółki

nie oferował przedmiotowego terenu innym klien-

tom, ponieważ strategicznym założeniem było i jest

jego przeznaczenie pod hub kontenerowy.

DCT jest

sprawdzonym i wiarygodnym podmiotem w tym za-

kresie.

Ad 5.

Wieloletnia strategia rozwoju portu gdań-

skiego przewiduje rozbudowę terminala DCT z wy-

korzystaniem terenów po Europorcie.

Żaden duży

operator kontenerowy nie wyraził zainteresowania

budową dużego terminala kontenerowego w Gdań-

sku.

Propozycja DCT jest zgodna z planami ZMPG

SA dotyczącymi budowy dużych terminali kontene-

rowych.

W ocenie zarządu spółki rozwijanie dalszej

współpracy z DCT Gdańsk SA stanowi gwarancję

dynamicznego rozwoju portu.

Z informacji uzyskanych od Zarządu ZMPG SA

wynika, że propozycja pana K. z okresu września/

października 2011 r., oferująca budowę na terenie 25

ha terminalu o przeładunkach rzędu 150 tys. TEU

była ofertą absolutnie niekonkurencyjną w stosunku

do oferty DCT, która przewiduje przeładunki wielko-

ści 2 000 000 TEU rocznie.

Pragnę zaznaczyć, że działaniem na korzyść spół-

ki i Skarbu Państwa jest podjęcie przez zarząd takich

decyzji, które umożliwią maksymalne wykorzystanie

terenów zarządzanych przez port gdański, przyspo-

rzą portowi największych korzyści ekonomicznych

wraz z umocnieniem pozycji portu jako hubu konte-

nerowego na Morzu Bałtyckim.

W przypadku, w którym trwające negocjacje z DCT

nie doprowadzą do korzystnych dla ZMPG S.A. uzgod-

nień, zasady statutowe przewidują ogłoszenie proce-

dury przetargowej na zagospodarowanie przedmio-

towego terenu, przy założeniu kontynuacji rozwoju

funkcji bałtyckiego hubu kontenerowego.

637

Ad 6.

Dalsza rozbudowa terminala DCT zgodnie

z pierwotnymi planami w kierunku północno-za-

chodnim jest niemożliwa z uwagi na istniejące uwa-

runkowania hydrograﬁczne.

Wceludokonaniadal-

szej rozbudowy pirsu, zgodnie z tymi planami nie-

zbędne jest przeprowadzenie inwestycji Skarbu Pań-

stwa (urzędu morskiego) w zakresie modernizacji

morskiego toru podejściowego i budowy nowego falo-

chronu, która, jak wynika z informacji uzyskanych

przez zarząd spółki, nie będzie realizowana w naj-

bliższych latach.

Ponadto rozbudowa terminalu zgod-

nie z tymi planami wkracza w strefę mieszkalną

dzielnicy Stogi w Gdańsku i spotyka się z dużymi

protestami mieszkańców.

W tej sytuacji w interesie

spółki jest rozbudowa DCT zgodnie ze strategią roz-

woju portu gdańskiego, tj. w kierunku zachodnim.

Ad 7. ZMPG SA nigdy nie planował na terenach

wskazanych przez pana posła Wojciecha Penkalskie-

go budowy terminalu zbożowo-nawozowego.

Zamie-

rzenia takie przedstawiał uprzednio Europort, za-

kładając na tym terenie budowę terminalu zbożowe-

go.

Zarząd spółki podkreślił w swych wyjaśnieniach

dla MSP, że propozycja budowy terminalu paszowo-

-zbożowego ogłoszona w roku 2011 nigdy nie zakła-

dała realizacji tej inwestycji z wykorzystaniem tere-

nów przeznaczonych dla terminalu DCT.

Zarząd portu zarezerwował pod terminal ładun-

ków masowych pochodzenia roślinnego powierzchnię

ok. 17 ha i pozostawił dla tej działalności pas nabrze-

ża o szerokości ok. 70–90 metrów, licząc od nasady

pirsu rudowego.

Według stanowiska zarządu spółki

obie wymienione wielkości pozwalają na swobodne

przeprowadzenie inwestycji w zakresie przeładun-

ków zbożowo-nawozowych.

W ocenie zarządu spółki

nie ma żadnych przesłanek potwierdzających podej-

mowanie działań mających na celu odcięcie termina-

la produktów pochodzenia rolnego od nabrzeża.

Ad 8. ZMPG SA podjął szereg działań zmierzają-

cych do rozwoju już istniejących bądź planowanych

baz przeładunkowych oraz zagospodarowania wol-

nych od wielu lat terenów portowych i terenu odzy-

skanego po spółce Europort.

Postępowanie to poka-

zało duże zainteresowanie wśród inwestorów, jak

i przyszłych użytkowników terminalu.

Efektem tych

rozmów była decyzja o ogłoszeniu zaproszenia poten-

cjalnych klientów do składania propozycji budowy

terminalu do przeładunku towarów pochodzenia ro-

ślinnego.

ZMPG SA przez wiele miesięcy prowadził

rozmowy z potencjalnymi inwestorami (Port Północ-

ny sp. z o.o., Odratrans SA, pan A. K., Glencore Pol-

ska sp. z o.o.), którzy przedstawiali swoje koncepcje

wykorzystania wskazanego terenu pod terminal zbo-

żowo-nawozowy.

W procesie tym rozpatrywana była

również koncepcja pana A. K. ZMPG SA nie przyjął

do realizacji żadnej ze zgłoszonych propozycji, gdyż

nie odpowiadały w pełni potrzebom spółki.

Przetarg, który spółka zamierza ogłosić w I pół-

roczu br., dotyczyć będzie budowy i eksploatacji ter-

minalu masowego, w tym produktów pochodzenia

rolniczego, takich jak biomasa.

Jest to uzasadnione

popytem artykułowanym przez potencjalnych klien-

tów portu, gdyż terminalem zainteresowane są ﬁrmy

ubiegające się o lokalizację na terenach portowych

elektrowni wykorzystującej biomasę.

Ad 9.

Przygotowywanie nowego przetargu jest

w toku, jednakże z uwagi na konieczność przeprowa-

dzenia dokładnych analiz ﬁnansowychikonieczność

zbilansowania możliwości ﬁnansowych ZMPG SA

przy budowie tej inwestycji powoduje przesunięcie

terminu ogłoszenia przetargu.

Przyczyną, która po-

woduje, iż przetarg do chwili obecnej nie został ogło-

szony, jest konieczność rozstrzygnięcia, czy koszt ca-

łości inwestycji, w tym infrastrukturalnej, powinien

obciążać przyszłego użytkownika terminalu, czy też

bardziej opłacalne i celowe będzie partycypowanie

przez ZMPG SA w tej inwestycji poprzez budowę sta-

nowisk statkowych po wschodniej stronie pirsu.

Wy-

maga to poważnych analiz rynkowych i ekonomicz-

nych, które aktualnie spółka przygotowuje.

W tej spra-

wie ZMPG SA zwrócił się do Ministerstwa Infra-

struktury o pozyskanie środków na realizację pro-

jektu z Unii Europejskiej.

Ponadto zarząd spółki, w wyjaśnieniach przeka-

zanych do MSP, podtrzymał propozycję ogłoszenia

przetargu na dzierżawę tego terenu w pierwszym

półroczu 2012 r.

Ad 10.

Rozpoczęta (na terenie terminalu zarezer-

wowanego dla DCT) inwestycja budowy magazynu

i silosu do przeładunku zboża została wstrzymana

w 2002 r. przez spółkę Europort.

Oferty ewentualne-

go wykorzystania tej inwestycji zgłaszali wszyscy

potencjalni inwestorzy, oferując różne rozwiązania

i możliwości ich zagospodarowania.

Kwoty propono-

wanej inwestycji zawierały się w przedziale od 60 mln

zł do 305 mln zł.

Z informacji uzyskanej od zarządu

spółki wynika, że propozycja pana K. zagospodaro-

wania terenu przeznaczonego pod terminal rolny nie

była ani jedyną, ani najkorzystniejszą.

Oferta pana

K., jak i pozostałych zainteresowanych nie miała cha-

rakteru udziału w oﬁcjalnejprocedurze,którąjest

przetarg, tylko służyła rozpoznaniu zainteresowa-

nia.

Po rozpoznaniu otrzymanych propozycji zarząd

stwierdził, że żadna nie spełnia oczekiwań i poinfor-

mował oferentów o rozpoczęciu przygotowania pro-

cedury przetargowej.

Ad 11.

Pojawiające się duże zapotrzebowanie na

przeładunki towarów rolno-spożywczych przy wyko-

rzystaniu dużych statków głębokowodnych spowodo-

wało potrzebę budowy terminala przeładunkowego

dla produktów rolnych.

Nowy planowany terminal

powinien być w pełni samodzielny i powinien gwa-

rantować możliwość przeładunku całego asortymen-

tu towarów rolnych i innych masowych (śruta, rze-

pak, pasze, nawozy, biopaliwa, produkty rolne płyn-

ne, masowe różne itp.) oraz musi posiadać własne

niezależne stanowiska statkowe.

Taka koncepcja ter-

minalu wymusza konieczność budowy jednego lub

dwóch stanowisk statkowych po wschodniej stronie

pirsu rudowego.

Jest to w pełni wystarczające zabez-

638

pieczenie potrzeb przeładunkowych dla tego termi-

nala oraz dla terenów leżących w głębi portu.

Zarząd poinformował, że znalezienie dzierżawcy

na rozpoczętą budowę magazynu i silosu nie jest uza-

leżnione od budowy nowego nabrzeża, a wręcz od-

wrotnie.

ZMPG SA zapewnił w swej korespondencji,

że zamierza realizować projekt inwestycji, który za-

bezpieczy bazę rolną w dostęp do stanowisk statko-

wych.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w dniu 20

kwietnia 2012 r.

Ministerstwo Skarbu Państwa zwró-

ciło się do rad nadzorczych trzech spółek zarządzają-

cych portami o podstawowym znaczeniu dla gospo-

darki narodowej, tj. Zarządu Morskiego Portu

Gdańsk SA, Zarządu Morskiego Portu Gdynia SA,

z prośbą o dokonanie audytu zagospodarowania nie-

ruchomości stanowiących majątek ww. spółek.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

i Pawła Szałamachy

terpelację posłów pani Beaty Szydło oraz pana Pawła

Szałamachy skierowanej do pana Sławomira Nowaka,

skiej przy piśmie (znak: SPS-023-3655/12) z dnia 11

poniżej przedstawiam następujące stanowisko.

Instytucje zaangażowane we wdrażanie projek-

oraz oﬁcjalnerozmowyzKomisjąEuropejskąnate-

mat zwiększenia absorpcji środków przez projekty

kolejowe.

Niedawno zakończyła się seria spotkań ro-

boczych z Komisją Europejską mających na celu

szczegółowe omówienie wszystkich projektów kolejo-

wych realizowanych w obecnej perspektywie ﬁnan-

sowej (PO IiŚ 2007–2013).

Podstawą dyskusji był

raport z badania ewaluacyjnego poświęconego inwe-

stycjom kolejowym opracowany przez ﬁrmęLeighFi-

sher Limited na zlecenie Komisji Europejskiej w związ-

ku z przekazanym przez stronę polską wnioskiem

o realokację środków.

Warto zaznaczyć, że raport po-

twierdził analizy strony polskiej nt. zakresu możli-

wych do realizacji w obecnej perspektywie ﬁnanso-

wej projektów kolejowych.

Wynikiem rozmów z Ko-

misją Europejską będzie przygotowanie kompletnej

listy projektów, które mogłyby zostać zakończone i roz-

liczone w ramach obecnej perspektywy ﬁnansowej

UE.

Równocześnie prowadzone były rozmowy mini-

ds. transportu Siimem Kallasem oraz komisarzem

ds. polityki regionalnej Johannesem Hahnem odno-

śnie do wniosku o realokację.

Strona polska przed-

stawiła też propozycję objęcia wparciem w ramach

PO IiŚ dodatkowych zadań m.in. w zakresie rewita-

lizacji linii kolejowych, podniesienia bezpieczeństwa

na kolei obejmujące przebudowę przejazdów kolejo-

wych, zakup rozjazdów kolejowych, zakup taboru,

a także zwiększenia wkładu Unii Europejskiej w do-

ﬁnansowaniuprojektówkolejowychz70%do85%.

Polska uzyskała zgodę Komisji Europejskiej na doﬁ-

nansowanie inwestycji obejmujących rewitalizację

linii kolejowych.

Ponadto Ministerstwo Transportu, Budownictwa

awansowanie projektów współﬁnansowanychześrod-

ków Unii Europejskiej.

W tym zakresie zlecane są

również dodatkowe analizy projektów kolejowych.

Podejmuje również działania mające na celu minima-

lizację potencjalnej utraty środków unijnych przezna-

czonych na kolej.

Do takich działań należy m.in. pod-

jęcie roboczych rozmów z Komisją Europejską odno-

śnie do rozszerzenia katalogu typu projektów PO IiŚ

o projekty rewitalizacyjne, przejazdy, rozjazdy kole-

jowe i zakup taboru kolejowego czy też zwiększenie

udziału środków Unii Europejskiej w doﬁnanso-

waniu projektów kolejowych.

W obliczu znacznego spadku wartości kontraktów

Unii Europejskiej.

Pogłębiona analiza stanu zaawan-

sowania projektów oraz możliwości wykorzystania

wówczas skompensowane poprzez wprowadzenie no-

wych przedsięwzięć kolejowych ze względu na niewy-

starczającą ilość dostatecznie przygotowanych zadań

inwestycyjnych w tym sektorze spełniających warun-

ki uzyskania współﬁnansowaniaześrodkówPOIiŚ.

gramu polegającą na przeniesieniu środków z priory-

tetu VII: Transport przyjazny środowisku do priory-

tetu VI: Drogowa i lotnicza sieć TEN-T.

Lista projektów przewidzianych do doﬁnansowa-

639

spodarki Morskiej, Ministerstwa Rozwoju Regional-

ście podstawowej „Listy projektów indywidualnych

dla Programu Operacyjnego «Infrastruktura i śro-

dowisko» 2007–2013” zostaną dodane projekty rewi-

talizacyjne, taborowe, przejazdowe i rozjazdowe.

Ak-

tualnie przygotowywane jest podsumowanie analiz

ww. zespołu, który określi listę projektów.

Zgodnie

z przedstawionym powyżej stanowiskiem Komisji

Europejskiej projekty rewitalizacyjne zostaną ujęte

na liście, która obejmie następujące projekty:

szowice”;

Wschodni)”;

Jednocześnie informuję, iż inwestycje przewidzia-

ne do PO IiŚ muszą spełniać kryteria przyjęte w pro-

gramie w zakresie oddziaływania strategicznego in-

westycji, spełniania kryteriów ﬁnansowychiekono-

micznych, a także możliwości ukończenia i rozlicze-

nia inwestycji do 2015 r.

Dotyczy to również wydat-

kowania środków z Unii Europejskiej na linie kolejo-

we na odcinkach: Koniecpol – Fosowskie.

Oprócz

projektu w zakresie rewitalizacji odcinka Fosowskie

– Częstochowa, pozostałe projekty o których piszą

posłowie (tj. odcinek Poznań – Piła oraz Kraków –

Zakopane) nie znalazły się na liście projektów rewi-

talizacyjnych przedstawionych przez PKP PLK SA.

Dodatkowe projekty w zakresie infrastruktury

kolejowej oraz projekty taborowe zostały podzielone

na odpowiednie grupy.

W ten sposób określono 4 gru-

py: program rewitalizacyjny, program przejazdowy,

program rozjazdowy, program taborowy.

Obecnie

prowadzone są ostatnie analizy dotyczące list projek-

tów ujętych w odpowiednich grupach.

Projekty w za-

kresie rewitalizacji częściowo są ujęte w „Wieloletnim

WPIK został opracowany w 2011 r. i uzyskał aproba-

Obecnie jest przygotowywana przez Ministerstwo

tualizacja ww. dokumentu.

Jednakże wszystkie prze-

widziane inwestycje realizowane w ramach PO IiŚ

w pełni wpisują się w cele „Master planu dla trans-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację posłów na Sejm RP pani Beaty Szydło oraz pana

Pawła Szałamachy, przekazaną pismem o sygnaturze

utraty 5 mld zł na transport kolejowy, uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

1.

Jakie działania podejmie minister rozwoju re-

gionalnego w przypadku ostatecznej, negatywnej de-

Decyzja w sprawie realokacji środków ﬁnanso-

wych z sektora kolejowego na sektor drogowy do

chwili obecnej nie została podjęta przez Komisję Eu-

ropejską.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego ocze-

kuje na oﬁcjalnestanowiskowłaściwychsłużbKomi-

sji Europejskiej w tej sprawie.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego we współpra-

cy z Komisją Europejską oraz resortem transportu

podejmuje stałe działania zmierzające do pełnego wy-

korzystania środków dedykowanych temu sektorowi.

2.

Jaki jest powód wnioskowania o przeniesienie

Propozycja przesunięcia środków w wysokości 1,2

640

zgłoszona przez ministra infrastruktury przy piśmie

niona znacznymi oszczędnościami w postępowaniach

analiza potencjału realizacyjnego w sektorze kolejo-

wym wskazywała wówczas, że istnieje ryzyko, że nie-

które projekty nie zostaną w pełni zrealizowane

w obecnej perspektywie ﬁnansowej.

3.

Czy w opinii ministra rozwoju regionalnego

projekty rewitalizacyjne infrastruktury kolejowej

przedkładane przez ministra transportu lub Grupę

Realizacja projektów rewitalizacyjnych może od-

grywać istotną rolę w rozwoju ośrodków regional-

nych oraz stanowić potencjał absorpcyjny w wydat-

kowaniu funduszy unijnych w sektorze kolejowym.

Ze względu na powyższe przesłanki Ministerstwo

Rozwoju Regionalnego jeszcze na etapie tworzenia

PO IiŚ zabiegało o możliwość realizacji projektów re-

witalizacyjnych i ponawiało te starania.

Jednak do-

piero w ostatnich dniach Komisja Europejska po-

twierdziła możliwość ﬁnansowaniaześrodkówUE

realizacji projektów rewitalizacyjnych w ramach Pro-

Każdy projekt rewitalizacyjny przedkładany do Ko-

misji Europejskiej będzie jednak podlegał szczegóło-

wej analizie w oparciu o kryteria potwierdzające za-

sadność udzielenia wsparcia.

4.

Czy realizacja programów rewitalizacyjnych

wymaga spełnienia mniej uciążliwych kryteriów for-

Projekty rewitalizacyjne w odróżnieniu od projek-

tów modernizacyjnych cechuje, co do zasady, ograni-

czony zakres prac przewidzianych do realizacji.

Speł-

nienie wymogów formalnych przez takie projekty

może być zatem prostsze.

Kwestia ta pozostaje w kom-

petencji właściwych organów administracyjnych.

Przygotowanie projektów rewitalizacyjnych w opar-

ciu o takie zasady może być zatem procesem mniej

czaso- i kosztochłonnym.

tywy ﬁnansowejUE?

Czymożnaspodziewaćsięargu-

mentu ze strony niektórych państw członków UE, że

fundusze unijne należy ograniczyć, ponieważ potencjal-

ni beneﬁcjenciniesąwstanieichwydatkować?

Postawiona w pytaniu teza jest nieprawdziwa.

Mi-

nisterstwo Rozwoju Regionalnego zakłada wykorzy-

stanie wszystkich dostępnych środków w ramach

bieżącej perspektywy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Adam Zdziebło

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

marca 2012 r., w sprawie interpretacji niektórych

drzew i krzewów, przekazaną przez pana Marka

znak: SPS-023-3657/12, poniżej przedstawiam sto-

sowne informacje.

Ad 1.

Czy Morwa biała (Morus alba) podlega

ochronie prawnej na podstawie przepisów ustawy z dn.

posiadaczy nieruchomości z obowiązku uzyskiwania

zezwolenia na usuwanie m.in. drzew i krzewów na

plantacjach oraz drzew i krzewów owocowych, z wy-

łączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpi-

pkt 2 ww. ustawy, nie istnieje wymóg uzyskania ze-

zwolenia na usunięcie morwy białej:

— z plantacji,

— nasadzonej w celu pozyskania jej owoców,

tj. jako drzewo owocowe (z wyłączeniem ww. tere-

nów).

Ustawa o ochronie przyrody nie deﬁniujepojęcia

plantacji, w związku z tym przyjmuje się za orzecz-

nictwem, że plantacja jest celowo prowadzoną upra-

wą określonych roślin w celach gospodarczych, która

ma charakter jednofunkcyjny, nastawiony na jak naj-

większą produkcję i krótkotrwałe użytkowanie.

Na

plantacji stwarza się uprawianym drzewom optymal-

ne warunki rozwoju, przez zapewnienie właściwych

warunków glebowych, przestrzeni życiowej i stoso-

wanie intensywnych zabiegów pielęgnacyjnych (wy-

roki: WSA w Gdańsku z 21 maja 2008 r., II SA/Gd

130/08 oraz WSA w Warszawie z dnia 10 września

2008 r., VIII SA/Wa 193/08).

W sytuacjach niewymienionych w art. 83 ust. 6 usta-

wy o ochronie przyrody na usunięcie morwy białej

ust. 1 tej ustawy, od właściwego organu (odpowiednio

wójta, burmistrza, prezydenta miasta, starosty lub

641

wojewódzkiego konserwatora zabytków).

Wysokość

stawki opłaty administracyjnej za usunięcie morwy

określona została w rozporządzeniu ministra środo-

Jeżeli istnieją wątpliwości, czy w danym przypad-

ku należy uzyskać zezwolenie na usunięcie morwy,

to można wystąpić do właściwego organu ze stosow-

nym zapytaniem.

Ad 2.

Czy jednym z podstawowych instrumentów

mających zapewnić właściwą ochronę drzew i krze-

wów wchodzących w skład zieleni miejskiej są zezwo-

lenia na ich usunięcie wydawane na podstawie art. 83

rody?

Tak, obecnie głównym instrumentem, który ma

zapewnić ochronę drzew i krzewów wchodzących

w skład zieleni miejskiej, są zezwolenia na ich usu-

o ochronie przyrody oraz kary za usunięcie drzew lub

zniszczenie (art. 88 ust. 1 tej ustawy).

Organ, wyda-

jąc decyzję w sprawie usunięcia drzew lub krzewów,

ma na względzie interes społeczny (w tym zapewnie-

nie ochrony terenów zieleni) i słuszny interes obywa-

teli, zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania admini-

stracyjnego.

Ponadto organ ten może uzależnić wy-

danie zezwolenia od przesadzenia drzew lub krzewów

albo wykonania nasadzeń zastępczych (art. 83 ust. 3

ww. ustawy).

Należy również zauważyć, że ustawo-

dawca objął drzewa i krzewy rosnące na terenach

zieleni wyższą ochroną poprzez podniesienie opłat za

ich usunięcie o 100% (art. 85 ust. 6 ww. ustawy).

Bardzo ważnym instrumentem wspierającym sys-

tem zezwoleń administracyjnych na usunięcie drzew

i krzewów jest planowanie przestrzenne, tj. miejsco-

we plany zagospodarowania przestrzennego.

Przed-

miotowy plan zawiera m.in. zasady umieszczania

w przestrzeni publicznej zieleni, w tym określenie

spodarowaniu tych terenów.

W związku z powyższym

opracowywanie miejscowych planów zagospodarowa-

nia przestrzennego we współpracy ze specjalistami

z dziedziny architektury krajobrazu może w sposób

istotny przyczynić się do lepszej ochrony terenów zie-

leni.

przyrody na usunięcie drzew w wieku powyżej 10 lat

wymagane jest zezwolenie, niezależnie od wysokości

drzewa.

Uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 85

ust. 2 ww. ustawy opłata za usuwanie drzew określa-

na jest na podstawie m.in. obwodu pnia mierzonego

na wysokości 130 cm.

W przypadku gdy drzewo nie

posiada pnia na wysokości 130 cm, należy przyjąć

najmniejszy obwód jego pnia.

W praktyce oznacza to

przyjęcie najniższego „współczynnika różnicującego

nego na wysokości 130 cm” – tj. dla obwodu pnia do

25 cm.

Współczynnik ten określony jest w rozporzą-

dzeniu ministra środowiska z 13 października 2004 r.

rej zostaną usunięte krzewy?

U podstawy krzewu,

W mojej opinii w celu obliczenia opłaty admini-

stracyjnej za usunięcie krzewów należy przyjąć po-

wierzchnię, jaką zajmuje rzut krzewu z góry.

Wynika

to z faktu, że nierzadko powierzchnia, jaką zajmują

same pędy główne krzewów, jest bardzo mała w po-

równaniu do rzeczywistej powierzchni, jaką zajmuje

ich korona, czyli również pędy boczne, np. krzewy

o pokroju rozłożystym (jałowiec sabiński Juniperus

sabina).

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie uznania woj. kujawsko-pomorskiego

którym przesłana została interpelacja posła Bartosza

morskiego za teren dotknięty klęską żywiołową,

mach tego programu poszkodowani producenci rolni

642

nymi skutkami przezimowania w okresie zimowym

waniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

w ostatnich 3 latach nie może przekroczyć równo-

być wprowadzony dla zapobieżenia skutkom kata-

strof naturalnych lub awarii technicznych noszących

cia.

Stosownie do przepisów ww. ustawy klęską ży-

wiołową jest katastrofa naturalna lub awaria tech-

niczna, których skutki zagrażają życiu lub zdrowiu

na mogą być skutecznie podjęte tylko z zastosowa-

niem nadzwyczajnych środków, we współdziałaniu

nictwem.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

643

Polska Towarzystwem Ubezpieczeń Wzajemnych, Po-

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

w sprawie bezpieczeństwa Polski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

czeństwa Polski na Morzu Bałtyckim (SPS-023-

-3661/12), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Resort obrony narodowej od dawna sygnalizował

kierownictwu Stoczni Marynarki Wojennej SA w Gdy-

ni konieczność podjęcia zdecydowanych działań re-

strukturyzacyjnych w zakresie dostosowania posia-

danego potencjału do zmieniających się uwarunko-

wań rynkowych, bowiem poziom ewentualnych za-

mówień resortu tylko częściowo (ok. 50–60%) mógł

pokryć jej potrzeby ﬁnansowe.

Niewystarczające

działania ze strony stoczni (Ministerstwo Obrony

Narodowej posiada jedynie 0,62% akcji tej spółki)

w obszarze racjonalizacji struktury organizacyjnej

i zatrudnienia oraz majątku doprowadziły m.in. do

utraty jej płynności ﬁnansowejorazbrakumożliwo-

ści spłaty bieżących zobowiązań.

Pogarszająca się

niła się do rozpoczęcia postępowania upadłościowe-

go.

W efekcie powyższego Sąd Rejonowy Gdańsk-Pół-

noc w Gdańsku Wydział VI Gospodarczy w dniu 7 kwiet-

nia 2011 r. wydał postanowienie zmieniające tryb

upadłości Stoczni Marynarki Wojennej SA w Gdyni

– z upadłości z możliwością zawarcia układu na upa-

dłość obejmującą likwidację majątku spółki.

Od mo-

mentu uprawomocnienia się postanowienia wszelkie

działania dotyczące funkcjonowania stoczni należą

komisarza, a także do powołanej rady wierzycieli (po-

stanowienie z dnia 25 stycznia br. wspomnianego

sądu).

Resort obrony narodowej, mimo wskazanych

ograniczonych możliwości oddziaływania na aktual-

ną sytuację stoczni w upadłości likwidacyjnej, jest

żywotnie zainteresowany zachowaniem jej zdolności

techniczno-produkcyjnych, szczególnie w części do-

tyczącej uzbrojenia i wyposażenia specjalnego oraz

specjalistów.

Wynikiem powyższego, obok wysiłków

zmierzających do zabezpieczenia potencjału wskaza-

na potrzeby polskiej Marynarki Wojennej, jest dąże-

nie resortu obrony narodowej do lokowania zamó-

wień w polskich stoczniach z wykorzystaniem m.in.

kooperacji z tą stocznią.

Między innymi z tego wzglę-

du opinia resortu obrony narodowej była brana pod

uwagę przez sędziego komisarza podczas wydania

postanowienia o zgodzie na dalsze bezterminowe wy-

konywanie działalności gospodarczej przez ten pod-

miot.

Mając na względzie powyższe, informuję, że resort

obrony narodowej we współpracy z syndykiem Stocz-

podejmuje starania, aby:

— utrzymać w aktywności potencjał stoczni

w celu kompleksowej realizacji zadań na potrzeby

polskiej Marynarki Wojennej, dla których stocznia

jest głównym wykonawcą, zarówno na czas pokoju,

— zabezpieczyć kontynuację zawartych już umów,

— wdrażać rozwiązania (uwzględniające wymogi

i ograniczenia wynikające z aktualnej sytuacji praw-

no-ﬁnansowejstoczni)umożliwiającejejudziałwubie-

ganiu się o nowe zlecenia produkcyjno-remontowe

(m.in. do procedur zamówień publicznych stocznia

przystępuje w konsorcjach).

Odpowiadając na pytanie pani poseł Beaty Kempy

dotyczące planowanych zakupów okrętów dla Mary-

narki Wojennej, uprzejmie informuję, że obowiązują-

cy „Plan modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rze-

nym etapie uwzględnia pozyskanie jednego okrętu

podwodnego oraz jednego nowoczesnego niszczyciela

min.

Plan ten jednak nie obejmuje zadań wynikają-

cych z konsultowanego obecnie „Projektu koncepcji

rozwoju Marynarki Wojennej”, będącego m.in. próbą

dokonania kompleksowej analizy zadań i potrzeb

tego rodzaju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

w horyzoncie planistycznym do 2030 r.

kupów, uwzględniająca wnioski wspomnianego „Pro-

jektu koncepcji...”, zostanie dokonana w ramach prac

nad „Programem rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypo-

czenie zaplanowano na koniec września br.

Odnosząc się do pytania dotyczącego bezpieczeń-

stwa militarnego Polski od strony basenu Morza Bał-

tyckiego, uprzejmie wyjaśniam, że resort obrony na-

rodowej zdaje sobie sprawę, że bez wprowadzania

nowych jednostek pływających potencjał bojowy Ma-

rynarki Wojennej będzie stopniowo obniżał się.

Dla-

tego też dostrzega się konieczność pozyskania jedno-

stek nowej generacji, co pozwoli na sukcesywną wy-

mianę starego uzbrojenia i tym samym stały wzrost

potencjału bojowego.

Marynarka Wojenna, zgodnie

z postanowieniami zawartymi w dokumentach: „Pro-

gram rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

644

w latach 2009–2018”, Pogram Operacyjny Marynar-

ki Wojennej oraz „Projekt koncepcji rozwoju Mary-

narki Wojennej”, powinna pozyskać do 2022 r.: czte-

ry okręty uderzeniowe, cztery śmigłowce w wersji

okręt ratowniczy i trzy śmigłowce ratownictwa mor-

skiego.

Jednoczenie uprzejmie wyjaśniam, że mówiąc

o ochronie polskiej granicy morskiej, należy mieć

czeństwa i swobody przepływu na wodach międzyna-

rodowych oraz zapewnienia bezpieczeństwa krajów

członkowskich, Organizacja Traktatu Północnoatlan-

tyckiego utrzymuje w wysokiej gotowości do działań

odpowiednie siły i środki w ramach Stałych Zespołów

NATO.

Zespoły te przez swoją aktywną działalność

pełnią funkcję stabilizującą na obrzeżach sojuszu,

a także zapewniają zdolność do szybkiego reagowa-

sie pokoju, jak i w sytuacjach kryzysowych.

Mając powyższe na uwadze, nie należy traktować

bezpieczeństwa militarnego Polski od strony basenu

Morza Bałtyckiego za bezpośrednio zagrożone.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

Patrz odpowiedź na interpelację nr 3618, str. 615.

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w sprawie realizacji narodowego programu

SPS-023-3663/12) w sprawie realizacji narodowego

Ad 1.

Minister sportu i turystyki zgodnie z expo-

sé premiera rządu Rzeczypospolitej Polskiej pana

aktywnego uprawiania sportu niezależnie od statusu

mu została rozłożona na lata 2008–2012.

Założenia

programu zakładały wybudowanie 2012 kompleksów

Orlik 2012”.

Warto zaznaczyć, że w latach 2010–2011

Ministerstwo Sportu i Turystki mając na uwadze po-

pularyzację sportów zimowych, a szczególnie łyż-

wiarstwa i hokeja, zrealizowało dwie edycje pilotażo-

wego programu budowy składanych lodowisk sezo-

nowych oraz lodowisk stałych „Biały Orlik” – doﬁ-

nansowano łącznie 100 inwestycji, zlokalizowanych

na terenie już istniejących kompleksów boisk, lub

w ich bezpośrednim sąsiedztwie.

Według danych Ministerstwa Sportu i Turystyki

na koniec 2011 r. bez wybudowanego „Orlika” pozo-

stawało 985 gmin, z czego ponad 80% to gminy,

których wskaźnik dochodów podatkowych na jed-

nego mieszkańca (tzw. wskaźnik G) jest niższy od

1000 zł.

W związku z powyższym Ministerstwo Sportu

i Turystyki mając na uwadze harmonijny rozwój pro-

gramu na całym obszarze Polski oraz chcąc przeciw-

działać wykluczeniu obszarów najbiedniejszych, już

w 2011 r. wprowadziło zmiany w założeniach do pro-

możliwości uzyskania doﬁnansowania ze środków

Ministerstwa Sportu i Turystyki do 47% kosztów

kwaliﬁkowanych inwestycji, nie więcej jednak niż

645

1 000 zł.

Warto zaznaczyć, że ogółem takich gmin na

terenie kraju znajduje się 1819, co stanowi 73% ilości

gmin w Polsce.

Jest to szczególnie istotne dla wojew-

ództw tzw. ściany wschodniej.

Na 592 gminy leżące

w granicach województwa lubelskiego, podlaskiego,

podkarpackiego i świętokrzyskiego 525 to gminy ze

wskaźnikiem G poniżej 1000 zł.

Jednak w świetle

wniosków płynących ze zleconej w 2011 r. przez Mi-

nisterstwo Sportu i Turystyki Instytutowi Socjologii

Uniwersytetu Warszawskiego „Wizualizacji i wskaź-

nikowej analizy danych związanych z ilością i roz-

mieszczeniem infrastruktury sportowej doﬁnanso-

wanej ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki”

przyczyny wpływające na lokalne deﬁcytywnowo-

czesnej i bezpiecznej infrastrukturze sportowej moż-

na podzielić na dwie grupy:

— obiektywne (liczba i struktura wieku miesz -

kańców, poziom urbanizacji, ilość dostępnych obiek-

tów sportowych czy sytuacja ﬁnansowagminy),

— subiektywne (uwarunkowania społeczne i kul -

turowe, sprawność samorządów itp.).

Ad 2.

Zaangażowanie ﬁnansowebudżetupaństwa

oraz pilotażowego programu „Biały Orlik” pokazują

poniższe tabele:

Lp. Województwo

Inwestycje

zrealizowane

w roku 2008

Inwestycje

zrealizowane

w roku 2009

Inwestycje

zrealizowane

w roku 2010

Inwestycje

zrealizowane

w roku 2011

Całkowita

ilość

inwestycji

1.

Dolnośląskie 51 53 43 26 173

2.

Kujawsko-Pomorskie 46 53 46 36 181

3.

Lubelskie 34 35 29 31 129

4.

Lubuskie 26 19 21 12 78

5.

Łódzkie 47 47 28 31 153

6.

Małopolskie 44 44 36 42 166

7.

Mazowieckie 29 89 41 61 220

8.

Opolskie 6 15 17 9 47

9.

Podkarpackie 33 37 19 36 125

10.

Podlaskie 20 26 18 7 71

11.

Pomorskie 70 36 18 20 144

12.

Śląskie 35 51 28 35 149

13.

Świętokrzyskie 11 15 13 10 49

14.

Warmińsko-Mazurskie 20 41 49 35 145

15.

Wielkopolskie 39 103 70 54 266

16.

Zachodniopomorskie 55 54 43 23 175

RAZEM 566 718 519 468 2271

Łączna ilość środków budżetu

państwa przeznaczonych na

dotacje

187 800 287 zł 236 119 109 zł 183 843 542 zł 204 834 941 zł 812 597 879 zł

646

Ad 3.

Wsparcie ﬁnansowezestronyrządupozwo-

liło wygenerować z budżetów jednostek samorządu

terytorialnego dodatkowe środki ﬁnansowenareali-

zację tak ważnych dla środowisk lokalnych komplek-

sów sportowych.

Według informacji własnych Depar-

tamentów: Analiz i Polityki Sportowej oraz Infra-

struktury Sportowej Ministerstwa Sportu i Turysty-

ki samorządy (w tym gminne, powiatowe i wojewódz-

kie) przeznaczyły na realizację inwestycji związanych

2008–2010 łącznie kwotę 1 629 154 330 zł.

Dane ujmujące wyniki IV edycji realizowanej

będą znane po zakończeniu procedury rozliczenia

wszystkich inwestycji realizowanych w 2011 r.

Ad 4. i ad 5.

Ministerstwo Sportu i Turystyki sta-

wia uczestnikom programu „Moje boisko – Orlik

o przyznaniu pomocy ﬁnansowejzbudżetupaństwa

na budowę kompleksów boisk.

Zgodnie z założeniami

programowymi za zarządzanie „Orlikiem” i bieżącą

rządu terytorialnego, która, przystępując do progra-

ków na utrzymanie obiektów w należytym stanie

technicznym.

Do kluczowych zobowiązań beneﬁcjen-

ta należy odpowiedzialność za: stan techniczny kom-

pleksu, ustalenie regulaminu korzystania i rezerwa-

cję boisk.

Mając na uwadze powyższe, Ministerstwo

Sportu i Turystyki nie ewidencjonuje rocznych wy-

datków ponoszonych przez j.s.t., a związanych z funk-

cjonowaniem kompleksów „Orlik”.

Warto nadmienić,

że koszty związane z funkcjonowaniem poszczegól-

nych kompleksów boisk są bardzo zróżnicowane, choć-

by ze względu na zakres rzeczowy przedsięwzięcia

(np. ilość masztów oświetleniowych) czy godziny do-

stępności kompleksu oraz liczbę osób korzystających.

Zatem zgodnie ze wskazanymi powyżej założeniami

programu „Moje boisko – Orlik 2012” minister spor-

tu i turystyki nie doﬁnansowujebieżącychkosztów

związanych z utrzymaniem kompleksów „Orlik”.

Na-

leży jednak podkreślić, że w sytuacjach wyjątkowych,

takich jak klęski żywiołowe, minister sportu i tury-

styki może udzielić doﬁnansowanianaremontuszko-

nitarne odzyskały swoją funkcjonalność.

Dodatkowo

Ministerstwo Sportu i Turystyki podjęło szereg

działań mających obniżyć bariery i koszty wejścia do

programu, a jednocześnie zapewnić wysoki standard

i jakość budowanych kompleksów sportowych.

Do najistotniejszych należą:

— udostępnienie projektu typowego kompleksu

boisk sportowych,

— opracowanie typowej SIWZ i coroczne aktuali -

zowanie jej w celu dostosowania do obowiązujących

przepisów prawa i zapobieżeniu nieprawidłowościom

przy przetargach,

Tabela nr 2.

Realizacja pilotażowego programu „Biały Orlik” w latach 2010–2011.

Lp. Województwo

Inwestycje

zrealizowane w

roku 2010

Inwestycje zreali-

zowane w roku

2011

Całkowita ilość

inwestycji

1.

Dolnośląskie 4 5 9

2.

Kujawsko-Pomorskie 1 - 1

3.

Lubelskie 3 6 9

4.

Lubuskie 1 - 1

5.

Łódzkie 4 2 6

6.

Małopolskie 2 8 10

7.

Mazowieckie 8 5 13

8.

Opolskie 3 3 6

9.

Podkarpackie 1 5 6

10.

Podlaskie 1 4 5

11.

Pomorskie 2 7 9

12.

Śląskie 2 2 4

13.

Świętokrzyskie 2 2 4

14.

Warmińsko-

Mazurskie

2 2 4

15.

Wielkopolskie - 5 5

16.

Zachodniopomorskie 2 6 8

RAZEM 38 62 100

Łączna ilość środków budżetu państwa przeznaczonych

9 329 688,00 zł 14.

359 242,02 zł 23 688 930,02 zł

647

— wdrożenie w 2010 r. kontroli dokumentów

SIWZ sporządzanych przez uczestników programu

pod kątem prawidłowości zastosowania w SIWZ za-

pisów wymaganych przez Ministerstwo Sportu i Tu-

rystyki,

— organizację corocznego forum połączonego

z przygotowanym przez Instytut Techniki Budowla-

nej szkoleniem z technicznych aspektów budowy

i utrzymania kompleksów boisk sportowych,

— udostępnienie przez Ministerstwo Sportu i Tu -

rystyki strony poświęconej programowi, na której

zamieszczane są istotne komunikaty i informacje dla

podmiotów uczestniczących w programie.

Ponadto Ministerstwo Sportu i Turystyki przy

współudziale Krajowej Federacji Sportu dla Wszyst-

kich sﬁnansowałowlatach2008–2010zakupsprzętu

sportowego dla kompleksów „Orlik”.

Wydatkowano

kwotę 3,2 mln zł, za które wyposażono w sprzęt spor-

towy 1124 kompleksy.

Dodatkowo od 2009 r. mini-

sterstwo realizuje projekt „Animator – Moje boisko

– Orlik 2012”.

W jego ramach ministerstwo doﬁnan-

sowuje pensję zatrudnionego na „Orliku” animatora

w wysokości do 1000 PLN /na osobę /m-c, maksymal-

nie przez 9 miesięcy w roku (w przypadku zgłoszenia

2 osób kwota ta dzielona jest na 2 osoby).

Ogółem

w latach 2009–2011 na realizację programu anima-

tor Ministerstwo Sportu i Turystyki przeznaczyło

kwotę 28 713 000 zł, doﬁnansowujączatrudnienie

4141 animatorów.

Ad 6.

Ministerstwo Sportu i Turystyki dokłada

najszybciej służyć lokalnym społecznościom.

Chcąc

tów sportowych, Ministerstwo Sportu i Turystyki

uruchomiło szereg ww. programów wspierających ich

działalność – doﬁnansowaniezakupusprzętu,wpro-

wadzenie cyklicznego programu „Akademia Orlika”

(lata 2009–2010), wdrożenie pilotażowego programu

Ponadto należy podkreślić, iż Ministerstwo Spor-

na rozwój aktywności społecznej” przeprowadzono

w 10 województwach, w miastach o zróżnicowanej

liza oddziaływania społecznego nowych obiektów

sportowych budowanych od zaledwie 3 lat.

Określono

najsilniejsze strony projektu, a także zdiagnozowano

komendacji odnoszących się do możliwości dalszego

rozwoju aktywności społecznej na „Orlikach”.

„Raport z badania jakościowego i ilościowego doty-

czącego potencjału rozwoju programów miękkich na

gramu”Moje boisko – Orlik 2012«”.

Wyniki badań

Ponadto pracownicy Ministerstwa Sportu i Tu-

rystyki kontrolują prawidłowość wywiązywania się

tacje i kontrole.

Istnieje także możliwość zgłaszania wszelkich

uwag i nieprawidłowości dotyczących funkcjonowa-

nia obiektów, w tym ich wykorzystania, za pośred-

nictwem uruchomionej skrzynki kontaktowej pn.

„Kontakt” – poprzez stronę www.orlik2012.pl. Wszel-

kie docierające do Ministerstwa Sportu i Turystyki

sygnały o niewłaściwym wykorzystaniu „Orlików”

Ad 7.

Liczba osób korzystających z kompleksów

nie.

W związku z powyższym Ministerstwo Sportu

i Turystyki nie prowadzi statystyk dla poszczegól-

nych lokalizacji kompleksów „Orlik”.

Warto podkreślić, że liczba korzystających z „Or-

lików” rośnie z roku na rok – jest to oczywistą kon-

sekwencją faktu większej ilości kompleksów oddawa-

nych do użytku.

Wedle ostatnich dostępnych danych

(zbieranych przez Szkolny Związek Sportowy) łączna

„Orlik” w miesiącach marzec – listopad 2011 r. to

w różnorodnych zajęciach na „Orlikach” wzięło udział

ponad 2628 tys. osób dorosłych oraz ponad 22 100

Z wyrazami szacunku

Minister

648

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

(3664)

-3664/12, w sprawie pytań dotyczących systemu Pań-

stwowe Ratownictwo Medyczne uprzejmie informuję,

co następuje.

Ad 1.

Wskazać trzeba, że minister zdrowia nie

go zapadła decyzja o przeprowadzeniu jednej dużej

nowelizacji ww. ustawy, projekt której zakłada zmia-

nę wielu przepisów dotyczących m.in.:

— implementacji umowy polsko-niemieckiej o współ -

pracy w ratownictwie medycznym,

— wprowadzenia centrów urazowych dla dzieci,

— zasad stwierdzania zgonu w zespołach podsta -

wowych,

— wymagań dla szpitalnych oddziałów ratunko -

wych,

— procesu certyﬁkacjioddziałówszpitalnych,

— rozszerzenia możliwości wykonywania zawodu

ratownika medycznego,

— podniesienia jakości kształcenia i doskonalenia

Podkreślić trzeba, że w procesie nowelizacji usta-

kie propozycje złożone przez środowisko ratowników

medycznych, w tym przez Polską Radę Ratowników

Medycznych, zostaną rozważone przez ministra zdro-

wia z udziałem ekspertów zajmujących się problema-

tyką ratownictwa medycznego, jak również wszyst-

kich zainteresowanych udziałem w konsultacjach

społecznych.

Ad 2 i 3.

Odnosząc się do pytania o możliwości

wykonywania zawodu ratownika medycznego, uprzej-

dzeniem ministra zdrowia z dnia 29 grudnia 2006 r.

poz. 33), oraz rozporządzeniem ministra zdrowia

ży wskazać, że ratownik medyczny może udzielać

kreślić, że medyczne czynności ratunkowe są świad-

czeniami opieki zdrowotnej, w rozumieniu przepisów

środków publicznych, udzielanymi przez zespół ra-

townictwa medycznego w warunkach pozaszpital-

żenia zdrowotnego (art. 3 pkt 4 ustawy o Państwo-

wym Ratownictwie Medycznym).

Ponadto, ratownik

medyczny może wykonywać swój zawód, udzielając

medycznych czynności ratunkowych w zakresie, o któ-

mu przepisy:

Dodatkowo, zgodnie z rozporządzeniem ministra

dem medycznym imprezy masowej (Dz. U. poz. 181),

Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia ratow-

nik medyczny może uczestniczyć w zabezpieczeniu

łowego UEFA 2012.

Na podstawie tego rozporządze-

nia ratownik medyczny może być członkiem zespołu

i w tych strukturach uprawniony jest do udzielania

świadczeń w ramach posiadanych kwaliﬁkacji,zwy-

Ad 4.

Nawiązując do pytania o współpracę z Pol-

ską Radą Ratowników Medycznych, uprzejmie infor-

muję, że jest to organizacja, z którą resort zdrowia

konsultuje wszystkie akty prawne dotyczące w jaki-

kolwiek sposób obszaru ratownictwa medycznego.

Przedstawiciele organizacji, które weszły w skład

PRRM, uczestniczyli także w pracach nad obowiązu-

jącą ustawą o Państwowym Ratownictwie Medycz-

kierowane do tut.

resortu zapytania, nie licząc odpo-

wiedzi na liczne interpelacje poselskie związane

z postulatami PRRM.

Zadaniem ministra jest jednak

równorzędne traktowanie partnerów społecznych,

jak również uwzględnianie stanowisk innych organi-

zacji zrzeszających pozostałe grupy zawodowe zaan-

gażowane w system ratownictwa medycznego (leka-

rze, pielęgniarki i dyspozytorzy medyczni), związków

Zapewniam panią poseł, że do prac nad kolejną nowe-

lizacją ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycz-

649

nym zostanie zaproszona wśród innych uczestników

znak: SPS-023-3666/12 w sprawie ﬁnansowaniale-

czenia chorych na raka uprzejmie informuję.

Minister zdrowia w decyzjach z drugiej połowy

marca 2012 r. objął refundacją substancje czynne do-

stępne w ramach programu lekowego oraz w ramach

chemioterapii w całym zakresie zarejestrowanych

wskazań i przeznaczeń oraz we wskazaniu określo-

nym stanem klinicznym.

Wykaz przedmiotowych

substancji został opublikowany w obwieszczeniu mi-

nistra zdrowia w dniu 25 kwietnia 2012 r.

W dniu 12 kwietnia 2012 r. przekazano do kon-

sultacji projekty zarządzeń prezesa NFZ, tj.:

1) zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

Narodowy Fundusz Zdrowia rozpocznie kontrak-

towanie, zgodnie z zasadami określonymi w projekcie

leczenie szpitalne w zakresie chemioterapia, które

zostanie zakończone z dniem 30 czerwca 2012 r.

Tym

samym straci moc zarządzenie nr 68/2011/DGL pre-

dziernika 2011 r. określające warunki ﬁnansowania

produktów leczniczych stosowanych w ramach lecze-

nie szpitalne w zakresie chemioterapia.

Oznacza to

również, że nie ma podstawy do przypuszczeń, iż pa-

cjenci z chorobami nowotworowymi poddawani lecze-

niu na aktualnie obowiązujących zasadach byliby

zmuszeni do przerwania leczenia.

Odnosząc się do pytania dotyczącego zwłoki

w tworzeniu programów terapeutycznych dla

świadczeniobiorców ze zdiagnozowanymi choroba-

mi nowotworowymi zawierającymi nowoczesne tech-

nologie lekowe oraz pytania dotyczącego działań,

jakie minister zdrowia planuje podjąć w zakresie

ich jak najszybszego wdrożenia w życie, uprzejmie

informuję.

również stosowanego w ramach programu lekowego.

Z powyżej wspomnianej możliwości skorzystało

już kilku wnioskodawców, składając stosowne doku-

menty m.in. dla programów:

1) leczenie nowotworów podścieliska przewodu

pokarmowego – zmiana zapisów obecnie obowiązu-

jących;

2) leczenie niedrobnokomórkowego raka płuca er-

lotynibem – zmiana zapisów obecnie obowiązują-

cych;

3) leczenie chorych na czerniaki – utworzenie no-

wego programu lekowego;

4) leczenie przewlekłej białaczki szpikowej – zmia-

na zapisów obecnie obowiązujących;

5) leczenie szpiczaka mnogiego – zmiana zapisów

obecnie obowiązujących.

Należy nadmienić, iż złożona dokumentacja musi

spełniać wszystkie wymogi formalne przewidziane

w ww. ustawie.

dacyjnej, termin rozpatrywania ww. wniosków wy-

mieniony w art. 31 ust. 4 przedmiotowej ustawy zo-

stał zawieszony do czasu uzgodnienia treści progra-

mów lekowych pomiędzy wnioskodawcą a ministrem

uzgadnianie treści programu lekowego nie może

Następnie, zgodnie z art. 35 ustawy refundacyj-

nej, minister właściwy do spraw zdrowia przekaże

kopię wniosków prezesowi Agencji Oceny Technologii

cyjnych przez Agencję Oceny Technologii Medycz-

nych, stanowiska Rady Przejrzystości oraz rekomen-

dacji prezesa agencji.

Następnie ocenione wnioski

nowych i rekomendacji przez Komisję Ekonomiczną,

czeniem procesu jest ostateczna decyzja ministra

zdrowia w przedmiotowym zakresie.

Pragnę zapewnić, iż aktualnie nie ma żadnych

miast ustawa refundacyjna wskazuje szczegółowo

650

maksymalne terminy trwania poszczególnych eta-

pów procesu rozpatrywania wniosku i nie przewidu-

je pominięcia żadnego etapu.

Odnosząc się do pytania dotyczącego niezagwa-

rantowania w budżecie NFZ środków na realizację

leczenia chorych na raka, uprzejmie informuję, iż

zgodnie z przepisem art. 118 ustawy z dnia 27 sierp-

Funduszu Zdrowia, w oparciu o projekty planów ﬁ-

nansowych oddziałów wojewódzkich funduszu, spo-

rządza corocznie zrównoważony w zakresie wpływów

i wydatków plan ﬁnansowyfunduszu.

Wplanieﬁ-

nansowym funduszu określa się planowane środki

na pokrycie kosztów ﬁnansowaniaświadczeńopieki

zdrowotnej dla ubezpieczonych.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące nieprzyjmo-

wania pacjentów na leczenie do szpitali z uwagi na

brak środków ﬁnansowychprzeznaczonychnale-

czenie uprzejmie informuję, iż zgodnie z wyjaśnie-

niami uzyskanymi z Dolnośląskiego i Wielkopol-

skiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Fun-

duszu Zdrowia do płatnika świadczeń nie wpływały

sygnały świadczące o trudnościach w dostępie do

kresie onkologii.

W tym miejscu należy podkreślić,

iż płatnik świadczeń na bieżąco monitoruje realiza-

cję świadczeń opieki zdrowotnej i w przypadku wy-

stąpienia zagrożenia leczenia pacjentów z choroba-

mi nowotworowymi podejmuje wszelkie możliwe

działania zabezpieczające ﬁnansowanie tego typu

świadczeń.

Za przykład podejmowanych działań może posłu-

żyć dokonana zmiana wartości umowy realizowanej

w zakresie terapeutycznych programów zdrowotnych

przez jeden ze szpitali na terenie województwa Wiel-

kopolskiego (tj. Szpital Kliniczny Przemienienia Pań-

skiego UM w Poznaniu), który zwrócił się z wnio-

skiem do Wielkopolskiego OW NFZ o renegocjację

warunków zawartej umowy i zwiększenie nakładów

na realizację programów onkologicznych, tj. leczenie

raka piersi, leczenie raka nerki, leczenie przewlekłej

białaczki szpikowej, leczenie szpiczaka mnogiego oraz

chemioterapii niestandardowej.

Omawiany wniosek,

zgodnie z wyjaśnieniami płatnika świadczeń, został

rozpatrzony pozytywnie.

Powyższe działanie płatnika świadczeń było zgod-

Równocześnie uprzejmie informuję, iż NFZ ﬁnan-

suje w pierwszej kolejności zakresy świadczeń o cha-

rakterze priorytetowym, do których zaliczono lecze-

nie pacjentów onkologicznych.

W związku z powyż-

szym w przypadku wykonania przez podmioty lecz-

nicze świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie onko-

logii ponad wartość określoną w umowie Narodowy

Fundusz Zdrowia w przypadku posiadania wolnych

środków ﬁnansowychsﬁnansujew pierwszejkolejno-

ści tego typu świadczenia.

Jednocześnie uprzejmie przekazuję informację

o wartości świadczeń ponadumownych („nadwyko-

nań”) wykonanych przez świadczeniodawców w za-

tego 2012 r., nieujętych w księgach rachunkowych

danego okresu sprawozdawczego, oraz wartości „nie-

(w tys. zł).

„Niedowykonania” stanowią, dla tego za-

kresu świadczeń opieki zdrowotnej, dodatnie różnice

pomiędzy kwotą zobowiązania za okres styczeń–luty

2012 r. wynikającą z zawartych umów a wartością

wykonanych przez świadczeniodawców świadczeń

zdrowotnych i przyjętych przez NFZ do zapłaty (roz-

liczenia) za ten okres.

Wyszczególnienie

2012

wartość

świadczeń

ponadumownych

wartość

„niedowykonań”

1 2 3

1 Dolnośląski 1 308 1 587

2 Kujawsko-Pomorski 392 5 356

3 Lubelski 0 0

4 Lubuski 340 1 137

5 Łódzki 520 4 745

6 Małopolski 967 4 168

7 Mazowiecki 5 693 10 807

8 Opolski 398 666

9 Podkarpacki 322 l 723

10 Podlaski 836 1 497

11 Pomorski 1 325 3 628

12 Śląski 3 837 5 913

13 Świętokrzyski 693 941

14

Warmińsko-

Mazurski

754 856

15 Wielkopolski 1 182 3 745

16 Zachodniopomorski 377 2 003

Razem NFZ 18 944 48 772

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

651

Odpowiedź

w sprawie stosowania przepisów

ustawy o refundacji leków, środków

-3667/12, uprzejmie informuję, co następuje.

Wraz z utworzeniem w 2003 r.

Narodowego Fundu-

szu Zdrowia wprowadzono szereg działań zmierzają-

cych do uruchomienia projektu informatyzacji w zakre-

sie wydawania elektronicznych kart ubezpieczenia

zdrowotnego (Rejestr Usług Medycznych – RUM).

Na przełomie lat 2006/2007 system ujęto w „Stra-

tegii informatycznej NFZ na lata 2007–2012” jako

sięgiem cały kraj.

Ostatecznie decyzją komitetu Rady

ubezpieczenia zdrowotnego miała zostać połączona

z dowodem osobistym i wydana w formie jednego do-

kumentu, co znalazło odzwierciedlenie w zapisach

stych (Dz. U. Nr 167, poz. 1131), gdzie art. 13 ust. 1

pkt 5 reguluje budowę warstwy elektronicznej dowo-

du osobistego, zawierającą przestrzeń na zamieszcze-

nie danych lub aplikacji służących do wykorzystania

Narodowy Fundusz Zdrowia (ze względu na wyma-

gany krótki czas wdrożenia – 3 lata – i niższy koszt

rozwiązania).

Niezależnie od tego nowy dowód osobisty powinien

komponentu obsługującego funkcjonalność KUZ.

Jako że zarówno Ministerstwo Zdrowia, jak i NFZ

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nad połączonym

wego dowodu osobistego pl.ID, po rozłączeniu projek-

tów nie ma potrzeby dokonywania zasadniczych

zmian w założeniach funkcjonalnych i technicznych

dotyczącej samej KUZ.

Obecnie zostaną podjęte na-

stępujące działania, mające na celu wdrożenie pro-

jektu:

1.

Aktualizacja dokumentów określających wy-

magania funkcjonalne i techniczne KUZ i PKI (in-

frastruktury klucza publicznego).

2.

Alokacja środków na ﬁnansowanieprojektu

w obszarze rzeczowego planu inwestycyjnego.

3.

Alokacja środków w planie ﬁnansowanymNFZ

w obszarze kosztów na lata 2012, 2014 i 2015.

4.

Uruchomienie projektu oraz uzyskanie pozy-

tywnego stanowiska Rady co do całości projektu.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w celu uprosz-

ców do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej

zespół składający się z przedstawicieli: Ministerstwa

rodowego Funduszu Zdrowia, Zakładu Ubezpieczeń

łecznego wypracował koncepcję, zgodnie z którą pod-

stawową formą potwierdzania uprawnień będzie elek-

troniczna weryﬁkacjaon-line.

Weryﬁkacjaprzeprowadzanabędzieprzezświad-

czeniodawcę w dniu udzielania świadczenia, poprzez

cy, potwierdzenie przez Narodowy Fundusz Zdrowia

nego pacjenta, będzie stanowiło gwarancję, iż świad-

uprawnienia do świadczenia nawet, jeżeli w dalszym

udzielonego świadczenia.

Projekt zmiany ustawy

wprowadzający to rozwiązanie, w dniu 15 lutego br.

został skierowany do konsultacji społecznych.

Kon-

sultacje te zostały już zakończone i w najbliższym

komitetu stałego Rady Ministrów.

Ponadto informuję, iż prace nad informatyzacją

ochrony zdrowia realizowane są na podstawie stwo-

rzonego w 2007 r.

„Programu informatyzacji ochrony

zdrowia” (PIOZ).

W ramach PIOZ zakładano urucho-

mienie sześciu projektów mających na celu informa-

tyzację sektora ochrony zdrowia w Polsce:

1) P1 – „Elektroniczna platforma gromadzenia,

niach medycznych”,

652

2) P2 – „Platforma udostępniania on-line przed-

siębiorcom usług i zasobów cyfrowych rejestrów me-

dycznych”,

3) P3 – „Systemy związane z przebudową, dosto-

sowaniem, utrzymaniem i monitorowaniem reje-

strów i innych zasobów ochrony zdrowia przez orga-

ny publiczne, w tym administrację państwową i sa-

morządową – Platforma Rejestrów Ochrony Zdrowia

(PROZ)”,

4) P4 – „Projekty związane z organizacją i admi-

nistrowaniem systemami informacji publicznej (w tym

informacji prawnej związanej z ochroną zdrowia)

oraz udostępnianiem informacji wielojęzycznej doty-

czącej norm europejskich w informatyce.

Projekty

związane z usprawnieniem i integracją systemów in-

formatycznych w ochronie zdrowia dot. działalności

przedsiębiorstw”,

5) P5 – „Elektroniczna platforma konsultacyjnych

usług telemedycznych Ministerstwa Zdrowia, NFZ

oraz sieci szpitali wysokospecjalistycznych”,

6) P6 – „Wzmocnienie strategii informacji publicz-

nej polskiej Instytucji Łącznikowej”.

Realizacja projektów:

— „Elektroniczna platforma gromadzenia, anali -

nych” (P2)

rozpoczęła się w 2009 r.

Projekt P3 znajdował się

na liście rezerwowej projektów indywidualnych Pro-

gramu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

(POIG), z której został usunięty i aktualnie jego

część będzie realizowana w ramach „Projektu syste-

mowego dla wspierania działań w zakresie budowy

elektronicznej administracji” realizowanego przez

Władzę Wdrażającą Programy Europejskie.

W bieżącym roku projekt P5 został wpisany na

listę rezerwową projektów indywidualnych POIG.

W 2012 r. zakończy się realizacja projektu P2, na-

tomiast w 2014 r. zostanie wdrożony projekt P1.

W tym czasie w 2011 r. uruchomiono w Krakowie

prototyp internetowego konta pacjenta, w którym pa-

cjenci mają wgląd m.in. w historię choroby, a w Lesz-

nie i powiecie leszczyńskim zrealizowano prototyp

elektronicznej recepty (e-recepty).

Przywołane informacje, jak i wszystkie inne z ob-

szaru informatyzacji ochrony zdrowia, są przekazy-

wane w ramach stałej współpracy ze środowiskiem

medycznym.

Odbywa się to m.in. poprzez Grupę Do-

radczą Użytkowników powołaną w ramach nadzoru

projektu, który jako całość obejmuje podstawowe in-

teresy interesariuszy projektu, a do jego obowiązków

należy zaliczyć m.in. aktywności zapewniające, że

przez cały czas trwania projektu istnieje współpraca

pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi stronami.

Członkowie Grupy Doradczej Użytkowników to

przedstawiciele m.in. Naczelnej Izby Lekarskiej.

Do

jej zadań należy w szczególności:

— wspieranie działań dotyczących komunikacji

oraz promocji projektu;

— zapewnienie, aby wszelkie działania przeglą -

du/kontroli jakości związane z produktami na wszyst-

kich etapach, tj. projektowania, wytwarzania, testo-

wania i wdrożenia, miały odpowiednie przedstawi-

cielstwo ze strony użytkowników;

— zapewnienie, że określenie potrzeb użytkowni -

ków projektu jest dokładne, pełne i jednoznaczne.

Aktualne informacje dotyczące realizacji projek-

tów prezentowane są również przez Centrum Syste-

konferencjach organizowanych przez środowiska

związane z ochroną zdrowia, jak i samo centrum.

Z uwagi na istotę współpracy z przedstawicielami

środowiska związanego z ochroną zdrowia zostało

powołane stanowisko koordynatora ds. środowiska

medycznego.

ła formę obwieszczenia ministra zdrowia zawierają-

cego wykaz refundowanych leków, środków spożyw-

wyrobów medycznych.

Przedmiotowe obwieszczenie

zastąpiło dotychczasowe rozporządzenia ministra

zdrowia zawierające wykaz leków refundowanych.

Obwieszczenie jest odzwierciedleniem decyzji ad-

ministracyjnych o objęciu refundacją i ustaleniu urzę-

dowej ceny zbytu leków, środków spożywczych specjal-

dycznych.

Decyzje wydawane są po uprzednio przepro-

wadzonych negocjacjach cenowych oraz rekomendacji

Komisji Ekonomicznej i akceptacji ministra zdrowia

odnośnie do objęcia refundacją danego produktu.

Taka

forma nie przewiduje wcześniejszych konsultacji, po-

nieważ było by to sprzeczne z ustawą z dnia 12 maja

medycznych.

Także w tym zakresie minister zdrowia

nie przewiduje zmian w ww. ustawie.

W kwestii zastąpienia wyrazów „we wszystkich

zarejestrowanych wskazaniach” wyrazami „w przy-

padkach uzasadnionych względami medycznymi”,

uprzejmie informuję, iż zostanie to poddane wnikli-

wej analizie podczas prac legislacyjnych nad noweli-

zacją ww. ustawy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż przepis art. 40

strowi zdrowia wydanie z urzędu decyzji administra-

cyjnej o objęciu refundacją leku przy danych klinicz-

nych, w zakresie wskazań do stosowania lub dawko-

wania, lub sposobu podawania odmiennych niż okre-

ślone w charakterystyce produktu leczniczego w ro-

farmaceutyczne, jeżeli jest to niezbędne dla ratowa-

nia życia i zdrowia świadczeniobiorców, w przypadku

653

Wobec powyższego minister zdrowia, mając na

uwadze dobro małych pacjentów, wykorzystał przepis

art. 40 ustawy o refundacji i wydał ponad 800 decyzji

o objęciu refundacją leków poza tzw. wskazaniami

określonymi w charakterystyce produkty lecznicze-

go.

Przedmiotowe decyzje weszły w życie z dniem

1 marca 2012 r., a tym samym widnieją na obwiesz-

czeniu ministra zdrowia, z którego treścią można

Zdrowia.

Przedmiotowe produkty lecznicze to m.in.

leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, leki

immunosupresyjne, czyli leki stosowane w chorobach

nowotworowych oraz leki przeciwpadaczkowe.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

RP, w sprawie ustawy o ochronie zwierząt, przekaza-

ną pismem z dnia 11 kwietnia 2010 r., nr SPS-023-

-3668/12, uprzejmie informuję, że nowelizacja przepi-

odbyła się z inicjatywy Parlamentarnego Koła Przy-

jaciół Zwierząt przy współpracy organizacji pozarzą-

dowych statutowo zajmujących się ochroną zwierząt.

Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpływa wiele

dowały liczne wątpliwości dotyczące interpretacji i eg-

zekucji tych przepisów.

Należy zaznaczyć, że w stanowisku rządu wobec

rządku w gminach (druk nr 4257) zwrócono uwagę

na określenie czasu utrzymywania zwierząt domo-

wych na uwięzi.

Wskazano, że trudno będzie stwier-

dzić, czy nastąpiło przekroczenie przebywania zwie-

rzęcia na uwięzi powyżej 12 godzin w ciągu doby.

Jednocześnie uprzejmie informuję Panią Marsza-

przestrzeganiem przepisów sprawuje Inspekcja We-

terynaryjna, co oznacza, że to nie gmina sprawuje

taki nadzór.

Zgodnie z ust. 3 tego artykułu organizacje spo-

łeczne, których statutowym celem działania jest

ochrona zwierząt, mogą współpracować z Inspekcją

Weterynaryjną w sprawowaniu tego nadzoru.

Ponad-

spekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy

są obowiązane do współdziałania w celu realizacji

przepisów tej ustawy z samorządem lekarsko-wete-

rynaryjnym oraz z innymi instytucjami i organiza-

cjami społecznymi statutowo zajmującymi się ochro-

ną zwierząt.

Natomiast zgodnie z art. 40 organizacje

nianiu oraz ściganiu przestępstw i wykroczeń okre-

ślonych w ustawie.

Ponadto zgodnie z art. 39 w sprawach o wykro-

czenia określone w art. 37 prawa pokrzywdzonego

tutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

Wydaje się jednak, że wątpliwości wyrażone w sta-

nowisku rządu wobec poselskiego projektu ustawy

nr 4257) dotyczące trzymania zwierząt domowych na

uwięzi potwierdziły się po wejściu w życie tych prze-

pisów.

W praktyce nie jest możliwa skuteczna egze-

nieważ trudno udowodnić sprawcy popełnienie wy-

kroczenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Łukasza Borowiaka i Małgorzaty Adamczak w spra-

wie produkcji żywności dla dzieci, przekazaną przy

-3669/12, uprzejmie wyjaśniam, że działalnością oświa-

654

towo-zdrowotną w celu kształtowania odpowiednich

popularyzowania zasad racjonalnego żywienia i me-

tod zapobiegania chorobom, zgodnie z art. 6 ustawy

się Państwowa Inspekcja Sanitarna, podległa mini-

strowi zdrowia.

Odnośnie zaś do kwestii jakości żywności w kon-

tekście jej wpływu na zdrowie dzieci badania nauko-

we w przedmiotowym zakresie przeprowadzają jed-

nostki naukowo-badawcze także podległe ministrowi

zdrowia.

Niezależnie od powyższego pragnę podkreślić, że

jednym z kluczowych wymogów prawa żywnościowe-

go, mających zastosowanie do wszystkich podmiotów

działających na rynku spożywczym, jest przepis, że

żaden niebezpieczny środek spożywczy nie może być

wprowadzany na rynek.

Dotyczy to każdego rodzaju

żywności, w tym żywności spożywanej przez dzieci,

młodzież czy osoby dorosłe.

Jednocześnie pragnę zapewnić Panią Marszałek,

ideę zdrowego i racjonalnego sposobu żywienia dzie-

ci, o czym świadczą liczne inicjatywy oraz działania

podejmowane i współrealizowane przez ministerstwo

w tym zakresie.

Przykładem takich działań jest unij-

ny program „Dopłaty do spożycia mleka i przetwo-

rów mlecznych w placówkach oświatowych”, zwany

popularnie „Szklanką mleka”, oraz unijny program

„Owoce w szkole”.

Programy te służą przede wszyst-

kim promocji spożywania wśród dzieci i młodzieży

mleka i przetworów mlecznych oraz owoców i wa-

rzyw, jak również kształtowaniu właściwych nawy-

ków żywieniowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

czące interpelacji posłów Małgorzaty Adamczak i Łu-

kasza Borowiaka w sprawie dostaw energii elektrycz-

nej w gm. Włoszakowice przedstawiam poniżej sto-

sowne wyjaśnienia.

Gmina Włoszakowice w chwili obecnej zasilana

jest z dwóch długich i rozgałęzionych ciągów siecio-

wych 15kV wyprowadzonych ze stacji elektroenerge-

tycznych 110/15kV Leszno Gronowo oraz Śmigiel.

Podstawową przyczyną nieplanowanych przerw

w zasilaniu terenu gminy są awarie tych ciągów wy-

wołane niekorzystnymi warunkami atmosferyczny-

mi, a także samoczynne wyłączenia poszczególnych

linii przez zabezpieczenia nadprądowe wskutek wy-

stępujących przeciążeń istniejącej sieci.

Uzyskanie zdecydowanej poprawy niezawodności

dostaw energii elektrycznej może nastąpić w wyniku

uruchomienia na terenie gminy nowej stacji 110/15kV

Włoszakowice i wyprowadzeniu z niej nowych zasi-

laczy 15kV, które pozwolą na skrócenie istniejących

ciągów sieciowych, zmianę rozpływów w sieci i po-

krycie zwiększonego obciążenia.

Mając powyższe na uwadze, ENEA Operator sp. z o.o.

w roku 2009 podjęła decyzję o uruchomieniu i prze-

prowadzeniu postępowania przetargowego na reali-

zację prac polegających na wybudowaniu nowej stacji

elektroenergetycznej 110/15kV oraz napowietrznej,

dwutorowej linii 110kV o długości ok. 11,8km, wraz

z powiązaniami z istniejącą siecią 15kV o łącznej dłu-

gości 13,8 km.

W roku 2010 została zawarta umowa

z wykonawcą i rozpoczęto proces pozyskiwania zgód

właścicieli gruntów na trasie projektowanych linii

oraz wykupu gruntu pod projektowaną stację.

W dniu 26.10.2011 r.

ENEA Operator sp. z o.o.

nabyła na własność od gminy Włoszakowice grunt

pod budowę stacji 110/15kV.

W sierpniu 2011 r. uzy-

skano ostateczną decyzję o udzieleniu pozwolenia na

budowę stacji i dnia 03.01.2012 r. zostały rozpoczęte

przez wykonawcę roboty budowlano-montażowe.

W okresie od czerwca do sierpnia 2011r.

uzyskano

zgody właścicieli i zarządców nieruchomości zlokali-

zowanych w trasie projektowanej linii 110kV, na te-

renach „otwartych”, dla których wydanie decyzji

o pozwoleniu na budowę leży w kompetencji starosty

leszczyńskiego.

Powyższa decyzja została wydana

w lutym 2012 r., jednak z uwagi na wniesione odwo-

łania nie uzyskała klauzuli decyzji ostatecznej.

Dodatkowo warunkiem koniecznym do rozpoczę-

cia prac budowlano-montażowych linii 110 kV jest

uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budo-

wę na terenach „zamkniętych” (tereny i nieruchomo-

ści PKP), której wydanie leży w kompetencji wojewo-

dy wielkopolskiego.

Pismem z dnia 09.11.2011 r. spół-

ka wystąpiła do PKP SA o nabycie prawa dyspono-

wania nieruchomością w formie umowy z tytułu

trwałej zabudowy w związku z realizacją napowietrz-

nej linii 110 kV, zasilającą projektowaną stację 110/

15kV Włoszakowice.

Do dnia dzisiejszego nie uzyska-

no stanowiska PKP w przedmiotowej sprawie mimo

podejmowanych przez spółkę prób uregulowania sta-

nu prawnego dla projektowanej linii 110kV na tere-

nach PKP.

655

ENEA Operator sp. z o.o. jest przygotowana do wy-

budowania linii 110 kV dla zasilania stacji Włoszako-

wice, jednak budowa może być zrealizowana po uzy-

skaniu ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę,

o których mowa wyżej.

Spółka czyni wysiłki, aby ure-

gulowanie spraw formalnoprawnych nastąpiło jak naj-

szybciej, w celu zakończenia realizacji całego zadania

inwestycyjnego do końca bieżącego roku.

Należy podkreślić, że zrealizowanie inwestycji

w pełnym zakresie, w tym wybudowanie powiązania

linii 110kV dla zasilenia stacji 110/15kV i podanie

napięcia 15kV w nowym układzie sieciowym wpłynie

na wzrost niezawodności zasilania i poprawę para-

metrów jakościowych dostaw energii elektrycznej dla

istniejących i potencjalnych odbiorców oraz stworzy

możliwości dalszego rozwoju gospodarczego gminy

Włoszakowice.

Sekretarz stanu

Jan Bury

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

wystąpienie Pana Marszałka z dnia 11 kwietnia br.

(znak: SPS-023-3671/12), przekazuję poniżej odpo-

wiedź na interpelację pana posła Marka Krząkały

z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącą przyszłości Zespo-

łu Medycznych Szkół Policealnych Województwa Ślą-

skiego w Rybniku, a także rozważenia możliwości

przekształcenia tej placówki w publiczną wyższą

szkołę zawodową.

Uprzejmie informuję Pana Marszałka, iż na pod-

nia, na wniosek organu prowadzącego (marszałka

województwa) przekształcić publiczną szkołę poma-

turalną, kolegium nauczycielskie, nauczycielskie ko-

legium języków obcych albo kolegium pracowników

Zespół Medycznych Szkół Policealnych Województwa

Śląskiego w Rybniku, którego przekształcenie w pu-

bliczną wyższą szkołę zawodową postuluje pan poseł,

jest szkołą policealną, co powoduje, że nie podlega

zacytowanemu powyżej przepisowi.

Niezależnie od rozstrzygnięć wynikających wprost

z przepisów obowiązującego prawa pragnę poinfor-

mować, iż podejmowane dotychczas próby realizacji

tego typu inicjatyw (przekształcenia publicznego ko-

legium/szkoły pomaturalnej w publiczną uczelnię

zawodową) napotykały duże trudności, wynikające

przede wszystkim z odmiennej specyﬁkiobydwusys-

temów (oświaty i szkolnictwa wyższego).

Ponadto

przepisy art. 261a ustawy Prawo o szkolnictwie wyż-

szym, zezwalające na włączanie różnego typu kole-

giów i szkól pomaturalnych do systemu szkolnictwa

wyższego, nie determinują wysokości długofalowego

ﬁnansowaniatychprzedsięwzięćwaspekciejednost-

kowym.

Zawarty w art. 261a ust. 3 ustawy przepis

zapewnia nowo powstałej uczelni otrzymanie środ-

ków na ten cel (z części oświatowej subwencji ogólnej

nego) w praktyce na 3 miesiące pozostające do końca

roku budżetowego, w którym nastąpi przejęcie kole-

gium/szkoły pomaturalnej.

W sytuacji trwającego

europejskiego kryzysu ﬁnansowegoizwiązanejznim

konieczności racjonalizacji wydatków budżetowych

trudno uzyskać gwarancję zwiększenia środków na

szkolnictwo wyższe z tytułu tworzenia nowych pu-

blicznych uczelni zawodowych.

W ostatnich kilku latach obserwujemy także co-

raz większy niekorzystny wpływ niżu demograﬁcz-

nego na sytuację w szkolnictwie wyższym, co wyraża

się coroczną obniżką liczby studentów rekrutowa-

nych przez uczelnie (w tym państwowe wyższe szko-

ły zawodowe), a także zamykaniem kształcenia na

wielu kierunkach i specjalnościach.

Przyjęta w dniu

Prawo o szkolnictwie wyższym sprzyja procesom

konsolidacji podmiotów systemu szkolnictwa wyższe-

go, co powinno zaowocować większą efektywnością

ich funkcjonowania, przy jednoczesnym zwiększeniu

dbałości o jakość kształcenia.

Odpowiadając na pytanie dotyczące możliwości

utworzenia wydziałów zamiejscowych lub ﬁliiistnie-

jących uczelni, bo tylko takie formy jednostek zamiej-

scowych dopuszcza ustawa Prawo o szkolnictwie wyż-

szym, pragnę poinformować, iż szkoły wyższe na pod-

stawie art. 70 ust. 5 Konstytucji RP oraz przepisów

zawartych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym

są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego

ku z powyższym wszelkie aktywności podejmowane

przez uczelnie w ramach ustawy, mieszczą się wyłącz-

nie w sferze suwerennych decyzji ich uprawnionych

organów.

Ustawa w art. 84 ust. 1 daje uprawnienie do

tworzenia jednostek zamiejscowych (z wyjątkiem za-

granicznych) wyłącznie rektorowi szkoły wyższej (po

zasięgnięciu opinii senatu), więc minister właściwy do

mowanie tego rodzaju decyzji.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

656

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Marka Krząkały i pana posła Jarosława Pięty w spra-

wie zasad ﬁnansowaniaoświetleniadrógpublicznych,

uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Kwestię ﬁnansowaniaoświetleniadrógregulują

wym, to odpowiedzialnymi za poniesienie kosztów

stradami i drogami ekspresowymi w rozumieniu

przepisów o autostradach płatnych.

Wyjaśniam ponadto, iż szczegółowe kwestie wła-

sności, komunalizacji majątku oświetleniowego na-

leżą do właściwości ministra gospodarki.

bezpieczeństwa ruchu.

Jednakże zgodnie z § 2 prze-

pisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu,

ne powinny zostać przekazane odpowiedniemu wła-

siębiorstwo energetyczne, wówczas sam obowiązek

Należy również stwierdzić, iż kwestią problematycz-

ną jest rozumienie pojęcia „punkt świetlny”, które to

nie zostało zdeﬁniowanewustawiePrawoenerge-

tyczne.

W związku z tym zachodzi wątpliwość, czy

w pojęciu „punkt świetlny” mieści się również słup

oświetleniowy.

Jednakże rozstrzygnięcie tych wątpli-

wości pozostaje poza właściwością ministra transpor-

ustawy Prawo energetyczne.

Należy również pamiętać, iż obowiązujące prze-

657

nicznych infrastruktury oświetleniowej.

Natomiast

ﬁzycznych–z27,6%do39,34%.

wania oświetlenia dróg publicznych przez gminy są

Jednocześnie informuję, iż Ministerstwo Trans-

siada danych dotyczących kosztów oświetlenia dróg

publicznych niestanowiących własności gmin.

Ponadto wyjaśniam, iż właściwym w sprawie

spodarki.

Natomiast przedstawiciele resortu trans-

czą w pracach resortu gospodarki nad nowelizacją

sowania oświetlenia dróg.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-3675/12) w sprawie zasad udzielania dota-

cji do szkół niepublicznych z budżetu gminy, uprzej-

mie informuję, co następuje.

658

Podstawę prawną dotowania niepublicznych szkół

określenia wysokości dotacji o absolwentów, którym

szkoły publicznej służą doﬁnansowaniuichdziałal-

sach tych nie są prowadzone zajęcia dydaktyczno-

-wychowawcze, funkcjonowanie szkoły pociąga za

koszty utrzymania bazy lokalowej).

Należy też za-

uważyć, że podział części oświatowej subwencji ogól-

nej dokonywany jest w szczególności z uwzględnie-

niem dotowania publicznych oraz niepublicznych

poprzedzającego rok budżetowy zarówno w szkołach

nieniach szkoły publicznej i nie ulega pomniejszeniu

o absolwentów.

Powyższe stanowisko zakwestionowała Najwyż-

skierowanym do ministra edukacji narodowej w związ-

ku z przeprowadzoną kontrolą w zakresie wykorzy-

stania środków publicznych na funkcjonowanie nie-

publicznych szkół dla dorosłych z uprawnieniami

szkoły publicznej w latach szkolnych 2008/2009

ki, które stanowiły podstawę do sformułowania opi-

nii zawartych w pismach Ministerstwa Edukacji Na-

rodowej kierowanych do jednostek samorządu tery-

torialnego pozostają w dalszym ciągu aktualne.

War-

to również zauważyć, że opinia zawarta w wystąpie-

niu pokontrolnym Najwyższej Izby Kontroli nie uwzględ-

nia reguł wykładni systemowej i celowościowej.

Jed-

nak ze względu na pojawiające się wątpliwości inter-

pretacyjne Ministerstwo Edukacji Narodowej rozwa-

ży możliwość stosownego doprecyzowania przepisów

towej kwestii.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie nadzoruje

działalności ekonomiczno-ﬁnansowej jednostek sa-

morządu terytorialnego, w tym również w zakresie

by ﬁzyczneiosobyprawneinneniżjednostkisamo-

rządu terytorialnego, nie posiada więc informacji

o zasadach dotowania ww. szkół stosowanych przez

poszczególne gminy.

Nie są też prowadzone badania

w zakresie wpływu zasad dotowania takich szkół na

stabilność funkcjonowania szkół niepublicznych i ca-

łego systemu oświaty.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Przepis art. 9 ust. 1 powołanej ustawy wprowadził

obowiązek dokonania przez spółdzielnie mieszkanio-

we zmian statutów stosownie do wymagań tej usta-

szenia zmian do Krajowego Rejestru Sądowego celem

Zarazem jednak w ust. 2 tego przepisu wskazał usta-

wodawca, że do czasu zarejestrowania zmian statu-

tów pozostają w mocy postanowienia dotychczaso-

wych statutów regulujące działanie zebrań przedsta-

wicieli.

W praktyce powstały wątpliwości co do skutków

wynikających z art. 9 ust. 2, a zwłaszcza, czy działa-

nie zebrań przedstawicieli po dniu 30 grudnia 2007 r.

(w tym również w roku 2012) ma swoje umocowanie.

659

W tym zakresie stanowisko zajął Sąd Najwyższy

(OSNC Nr 2010, poz. 89) przyjmując, że upływ ter-

rządkowym i nie powoduje utraty umocowania ze-

brania przedstawicieli.

Pogląd ten Sąd Najwyższy

konsekwentnie prezentuje również w dalszych orze-

i z dnia 17 czerwca 2011 r., II CSK 620/10).

Wskazany wyżej stan prawny powoduje, że w czę-

ści spółdzielni mieszkaniowych nie dokonano zmiany

statutu.

Stan taki utrzymywać może się przy tym

także, gdy zarząd spółdzielni mieszkaniowej zwoła

zgromadzenie przedstawicieli, aby uchwalić zmiany

statutu, ale zmiany te nie zostaną uchwalone.

W takich okolicznościach nawet wszczęcie przez

sąd rejestrowy postępowania przymuszającego, o któ-

dować dokonania zmiany statutu, skoro zarząd (a ten

jest adresatem działań przymuszających) wykona po-

winność w postaci zwołania organu stanowiącego

spółdzielni mieszkaniowej, ten jednak statutu nie

zmieni.

Natomiast bez uchwały statut nie ulegnie

zmianie.

Problematyka stosowania przez sądy rejestrowe

przepisów o postępowaniu przymuszającym w sytu-

acji niezgłoszenia zmian statutu spółdzielni do Kra-

grudnia 2007 r. była już obiektem dociekań i analiz

Ministerstwa Sprawiedliwości na przestrzeni ostat-

nich kilku lat.

Dokonane ustalenia wskazywały, że

zdecydowana większość sądów rejestrowych stoi na

stanowisku, że przepis art. 24 ustawy o Krajowym

Rejestrze Sądowym nie daje podstawy do wszczęcia

postępowania przymuszającego wobec spółdzielni,

które do chwili obecnej nie uchwaliły zmian statutu,

pomimo obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 1 usta-

rych innych ustaw.

Upraszczając prezentowane sta-

nowiska wskazać należy, że większość sądów prezen-

tuje pogląd, że postępowanie przymuszające dotyczy

przymuszenia do zgłoszenia celem wpisu do Krajo-

wego Rejestru Sądowego zdarzeń już zaistniałych,

a nie przymuszenia do wywołania tych zdarzeń.

Wątpliwe tym samym, z uwagi na treść przepisów

prawa, było dla większości sądów rejestrowych to,

czy po stwierdzeniu, że do zgłoszenia statutu nie do-

szło z powodu niepodjęcia przez spółdzielnię uchwa-

ły o zmianie statutu, sąd jest władny do przymusze-

nia spółdzielni mieszkaniowych do dokonania takiej

zmiany.

Z brzmienia art. 24–33 ustawy o Krajowym

dziane w tych przepisach (grzywna, ustanowienie

kuratora) służą do przymuszenia podmiotu zobowią-

zanego do dokonania zgłoszenia w przypadku, gdy

istnieje materialna podstawa takiego zgłoszenia,

a więc to, co podlega zgłoszeniu (w tym wypadku

byłaby to uchwała o zmianie statutu).

Ewentualnie

instrumenty te mogłyby zostać zastosowane w sytu-

acji, gdy stworzenie takiej materialnej podstawy zgło-

szenia jest obowiązkiem tego samego organu, który

jest zobowiązany do dokonania zgłoszenia.

niowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, do

dokonania zgłoszenia zobowiązany jest inny organ

(zarząd spółdzielni), niż do wytworzenia jego mate-

rialnej podstawy (walne zgromadzenie).

Zatem jeże-

li sąd rejestrowy stwierdzi, że uchwała o zmianie

statutu nie została podjęta, zakres dalszej kognicji

sądu ograniczał się będzie tylko do zbadania, czy

brak uchwały jest wynikiem okoliczności, za które

odpowiedzialność ponosi zarząd spółdzielni, albo-

wiem jedynie w razie stwierdzenia takich okoliczno-

ści możliwe byłoby ewentualne zastosowanie dal-

szych instrumentów przewidzianych w art. 24–33

ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

W sytuacji gdy zachodzą zasadnicze wątpliwości

o charakterze prawnym, nie można mówić o zanie-

chaniu sądów rejestrowych.

Wprawdzie Sąd Najwyż-

szy w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r.

(IV CSK 310/09) stwierdził, że w takiej sytuacji sąd

rejestrowy jest uprawniony do stosowania procedury

określonej w art. 24 ustawy o Krajowym Rejestrze

Sądowym, to jednak poglądem tym nie jest związany

żaden inny sąd powszechny, jak i sam Sąd Najwyższy

w innym składzie.

Ponadto pogląd ten poddany zo-

stał w doktrynie krytyce (Ł.

Zamojski, Monitor

Prawniczy z 2010 r.

Nr 24, str. 1370–1372).

Jak przy

tym wiadomo, minister sprawiedliwości nie miał i nie

ma nadal (a tym bardziej nie ma po 28 marca 2012 r.,

od czasu gdy weszły w życie ostatnie zmiany ustawy

Prawo o ustroju sądów powszechnych) uprawnień do

władczego dokonywania wykładni prawa, którą to

wykładnią sądy byłyby związane.

Tym samym wydaje się, że problem niedostoso-

wania przez niektóre spółdzielnie mieszkaniowe tre-

ści swoich statutów do obowiązujących przepisów

prawa, w chwili obecnej nie może zostać rozwiązany

wyłącznie na gruncie praktyki sądowej i wymaga od-

powiednich zmian legislacyjnych.

Wypada w tym

miejscu zwrócić uwagę na okoliczność, iż w ramach

prac Sejmu poprzedniej kadencji został przygotowa-

ny poselski projekt ustawy (druk sejmowy nr 2510),

który przewidywał zmianę m.in. art. 9 ust. 2 ustawy

rych innych ustaw.

Projektowany przepis przewidy-

postanowienia dotyczące walnego zgromadzenia

członków, nawet jeśli statut spółdzielni nie został za-

rejestrowany.

Jak wynikało z uzasadnienia projektu

ustawy, konieczność zmiany spowodowana była nie-

doskonałością obecnych rozwiązań.

Zdaniem projek-

todawców niezbędne było wprowadzenie jednolitych

zasad przeprowadzania walnych zgromadzeń człon-

ków, niezależnie od stanu nowelizacji statutów w po-

660

szczególnych spółdzielniach.

Dostrzeżono bowiem, iż

po dniu 31 lipca 2007 r. nie wszystkie spółdzielnie

mieszkaniowe dokonały zmian w statutach, nato-

miast w innych uchwalone zmiany zbyt często obar-

czone są błędami uniemożliwiającymi ich rejestrację.

W konsekwencji spółdzielnie te, mimo obowiązywa-

nia nowego prawa, działają w oparciu o stare statuty.

Zdaniem inicjatorów zmiany sytuacja taka powoduje

zamieszanie interpretacyjne oraz wzbudza liczne

spory w samych spółdzielniach.

Jednakże do dnia

zakończenia VI kadencji Sejmu powołany projekt nie

przeszedł wszystkich etapów prac legislacyjnych i nie

został uchwalony.

W kwestii ewentualnych zmian ustawy z dnia

ustaw organem właściwym, zgodnie z art. 9a ustawy

jest minister transportu, budownictwa i gospodarki

Pytania pana posła Andrzeja Dery zawierają

w sobie tezę, iż z przepisów prawa jednoznacznie wy-

nika, iż sądy orzekające w sprawach spółdzielni

mieszkaniowych mogą wyegzekwować określone

brzmienie statutów spółdzielni mieszkaniowych.

Jak

wskazano wyżej, w świetle art. 24 ust. 1 ustawy o Kra-

jowym Rejestrze Sądowym, a także zasadniczych

których innych ustaw twierdzenie takie nie jest uza-

sadnione.

Ministerstwo Sprawiedliwości nie dysponuje in-

formacją o liczbie spółdzielni mieszkaniowych, które

nie dostosowały do chwili obecnej treści statutów

zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 czerw-

ca 1997 r.

Udzielenie odpowiedzi na pytanie pana

posła Andrzeja Dery wymagałoby szczegółowej i cza-

sochłonnej kwerendy w sądach, obejmującej badanie

akt rejestrowych wszystkich spółdzielni mieszkanio-

wych.

Tego rodzaju informacje nie mogą bowiem zo-

stać uzyskane z istniejących w wydziałach rejestro-

wych urządzeń ewidencyjnych, a jedynie poprzez

przejrzenie akt rejestrowych każdej ze spółdzielni

mieszkaniowej, w szczególności lekturę znajdującego

się w nich ostatniego tekstu jednolitego statutu spół-

dzielni mieszkaniowej.

uprzejmie zauważam, że minister sprawiedliwości

nie ma prawnych możliwości do podejmowania inter-

wencji w przypadku niewszczynania przez sąd reje-

strowy postępowania przymuszającego.

Minister

sprawiedliwości ani w poprzednim stanie prawnym,

ani po wejściu w życie w dniu 28 marca br. przepisów

niającej charakter nadzoru ministra sprawiedliwości

nad działalnością administracyjną sądów, nie miał

uprawnień do ingerowania w działalność orzeczniczą

sądów, do której należą postępowania przymuszające.

Na zakończenie zwrócić muszę również uwagę, że

zgodnie z obowiązującą od dnia 28 marca 2012 r. no-

z późn. zm.) zmieniły się zasady i tryb sprawowania

nadzoru ministra sprawiedliwości nad działalnością

administracyjną sądów.

Wszelkie działania i czynno-

ści z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyj-

nego, które do dnia wejścia w życie cytowanej na

wstępie nowelizacji wykonywał minister sprawiedli-

wości, znajdują się obecnie w kompetencji prezesów

sądów.

Te działania przy tym, jak już wcześniej wska-

zano, nie dawały prawa ministrowi do dokonywania

wiążącej dla sądów wykładni prawa.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

sądowych, przekazaną przy piśmie pana marszałka

z dnia 11 kwietnia 2012 r. nr SPS-023-3681/12,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Podniesiony w interpelacji problem rozszerzenia

zakresu kompetencji referendarzy sądowych jest

przedmiotem rozważań w toku prowadzonych w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości prac koncepcyjnych

nad usprawnieniem szeroko rozumianej procedury

karnej.

Zagadnienie to nie może być jednak rozstrzygnięte

przez analogię do wskazanego w interpelacji udziału

referendarzy w czynnościach postępowania cywilne-

go, gdyż w postępowaniu karnym rozwiązanie takie

nasuwałoby wątpliwości natury konstytucyjnej.

Pozycja ustrojowa, zakres obowiązków i upraw-

nienia referendarza nie mogą naruszać podstawo-

wych zasad konstytucyjnych, jakimi są sprawowanie

wymiaru sprawiedliwości przez sądy oraz dwuin-

stancyjność postępowania sądowego (art. 175 i 176

konstytucji).

661

Odzwierciedleniem tych zasad w płaszczyźnie

kształtowania sfery uprawnień referendarza powin-

no być wyłączenie z niej rozstrzygnięć w zakresie

orzekania o odpowiedzialności karnej oraz określa-

nia jej kształtu.

Tymczasem kształtowanie zakresu kompetencji

referendarza w postulowany w interpelacji sposób,

polegający na przyznaniu referendarzom kompeten-

cji orzeczniczych w postępowaniu nakazowym w spra-

wach o wykroczenia, jako stanowiące sprawowanie

wymiaru sprawiedliwości, powodowałoby naruszenie

zasady określonej w art. 175 konstytucji.

Z tych względów prowadzone w ministerstwie

prace koncepcyjne koncentrują się na zwiększeniu

zadań referendarzy sądowych, zgodnie z art. 2 § 2

szarze ochrony prawnej.

Wyrazem jednego z rozważanych rozwiązań jest

propozycja zawarta w opracowanym przez Komisję

Kodyfikacyjną Prawa Karnego projekcie ustawy

których innych ustaw.

Przewiduje ona nadanie refe-

rendarzowi sądowemu w postępowaniu karnym upraw-

nień do wydawania orzeczeń, zarządzeń i wykonywa-

nia innych czynności niestanowiących „wymiaru spra-

wiedliwości”.

Konsekwencją takiej nowelizacji proce-

dury karnej byłaby odpowiednia modyﬁkacjaprzepi-

sów Kodeksu postępowania w sprawach o wykrocze-

nia, polegająca na wprowadzeniu instytucji referenda-

rza także do procedury wykroczeniowej.

Na wstępnym etapie znajdują się także prace nad

koncepcją rozszerzenia kompetencji referendarza są-

dowego poprzez jego udział w postępowaniu w spra-

wach o wykroczenia, zakładającą nadanie mu upraw-

nień w zakresie czynności podejmowanych po wpły-

nięciu wniosku o ukaranie.

W toku tych prac podda-

wana jest analizie możliwość jego udziału w sądowym

postępowaniu mandatowym, które zastąpiłoby obec-

ne postępowanie nakazowe.

Jednak z uwagi na ko-

nieczność zapewnienia zgodności wypracowywanych

rozwiązań z wymogami konstytucyjnymi i wstępny

etap prac w chwili obecnej nie można przesądzać

o ich ostatecznym kształcie.

Zakończenie prac nad projektem obejmującym

rozwiązania w tym zakresie w przewidziane zostało

w IV kwartale 2012 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

w sprawie Lotniczego Pogotowia Ratunkowego

(3682)

wie Lotniczego Pogotowia Ratunkowego przedsta-

wiam poniżej stosowne wyjaśnienia w przedmiotowej

sprawie.

Pogotowia Ratunkowego podlegają w trakcie wyko-

nywania misji ratowniczych (HEMS) regulacjom za-

(Dz. U. Nr 100, poz. 696), która zgodnie z treścią

art. 93a zezwala na wykorzystanie do startu i lądo-

wania statku powietrznego terenu innego niż lotni-

sko wpisane do rejestru lotnisk i lądowisk, m.in.

w przypadku transportu medycznego służącego ra-

towaniu życia lub zdrowia ludzi.

Instrukcja operacyj-

na będąca dokumentem wewnętrznym i podrzędnym

w stosunku do Prawa lotniczego, ale pozostająca

z nim w zgodzie, nie powinna powielać obowiązują-

cych przepisów prawa.

Wprawdzie zawiera ona ogra-

niczoną listę dostępnych miejsc do lądowania, jed-

nakże jednocześnie przepisy lotnicze mówią wyraź-

nie, iż ostateczną co do wyboru miejsca decyzję za-

wsze podejmuje dowódca statku powietrznego, uwzględ-

niając wszystkie informacje, jakie posiada w trakcie

wykonywania misji ratunkowej.

Wymieniony powy-

żej zapis Prawa lotniczego sankcjonuje wykonywanie

przez SPZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe opera-

cji HEMS i jest zabezpieczeniem na sytuacje nieprze-

widywalne oraz umożliwia lądowanie praktycznie

wszędzie, o ile dowódca statku powietrznego uzna to

za działanie bezpieczne i służące ratowaniu życia lub

zdrowia ludzi.

Odnosząc się do działań ratowniczych pod Szcze-

kocinami, należy podkreślić, że zgoda udzielona pier-

wotnie załogom dotyczyła lotu obu śmigłowców do

portu lotniczego Pyrzowice, gdzie miały czekać na

dalszy rozwój wypadków.

Po otrzymaniu informacji

od Straży Pożarnej o przygotowaniu (zgodnie z uzgod-

nionymi zasadami) i oświetleniu miejsca lądowania

śmigłowce otrzymały komunikat o możliwości lądo-

wania w pobliżu miejsca katastrofy kolejowej.

Piloci

byli poinformowani o możliwości odstąpienia od lą-

dowania, gdyby w ich ocenie miejsce było przygoto-

wane niewłaściwie.

W przedmiotowej sprawie nie do-

szło do złamania przepisów lotniczych, a co za tym

konsekwencjach dla pilotów.

Należy wskazać, iż w okresie 2005–2009 Lotnicze

Pogotowie Ratunkowe dysponowało jednym śmigłow-

662

cem Agusta A109E Power, który umożliwiał wyko-

nywanie operacji nocnych.

Do lotów na tym śmigłow-

cu przeszkolono wyselekcjonowanych i bardzo do-

świadczonych pilotów.

Wykonywane wówczas opera-

cje posłużyły zebraniu doświadczeń na przyszłość,

z których obecnie SPZOZ Lotnicze Pogotowie Ratun-

kowe korzysta, wprowadzając do operacji nocnych

wszystkich pilotów na śmigłowcach Eurocopter

EC135.

Należy zwrócić uwagę, że misje ratunkowe

szych.

Wprowadzanie do operacji nocnych wszystkich

pilotów musi się wiązać z przejściowym zwiększe-

niem rygorów wykonywania misji w nocy.

Niezależ-

nie od doświadczenia lotników zdobytego w trakcie

misji wykonywanych w dzień konieczne jest spełnie-

nie przez nich określonych minimalnych wymagań

przed rozpoczęciem wykonywania operacji w nocy.

Takie podejście należy obiektywnie uznać za racjo-

nalne i podwyższające bezpieczeństwo operacji lotni-

czych.

Ustosunkowując się do kolejnej kwestii poruszo-

nej przez pana posła, należy wskazać, że Prawo lot-

nicze jest aktem nadrzędnym nad przepisami doty-

czącymi zarobkowego przewozu lotniczego z wyko-

rzystaniem śmigłowców, wykluczone jest więc kwe-

stionowanie wynikających z niego obowiązków.

In-

strukcja operacyjna jest wewnętrznym dokumentem

SPZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe, a załogi są

zobowiązane, w sytuacjach standardowych, do stoso-

wania się do zawartych w niej zapisów.

Każdy opera-

tor lotniczy (czyli certyﬁkowanyprzewoźniklotniczy,

a takim jest SPZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe)

ma jednak możliwość dopuszczenia odstępstwa od

wewnętrznych przepisów, szczególnie w sytuacjach,

kiedy natychmiastowe podjęcie decyzji, nawet sprzecz-

nej z wewnętrznymi instrukcjami, jest konieczne do

bezpiecznego wykonania misji ratunkowej w niety-

powych sytuacjach.

W przypadku katastrofy pod

Szczekocinami bezsprzecznie zaistniała konieczność

odstępstwa od wewnętrznych instrukcji Lotniczego

Pogotowia Ratunkowego.

Decyzja została podjęta

wspólnie przez dyrektora naczelnego i zastępcę dy-

rektora ds. operacyjno-szkoleniowych SPZOZ Lotni-

cze Pogotowie Ratunkowe.

Posiadając wiedzę o miej-

scu zdarzenia, o przygotowaniu i zabezpieczeniu

miejsca lądowania przez jednostki straży pożarnej,

podjęto wówczas decyzję o wysłaniu dwóch śmigłow-

ców bezpośrednio do miejsca katastrofy kolejowej.

Jednocześnie przekazano pilotom informacje, iż mogą

odstąpić od wykonywania tej misji, jeśli na miejscu

stwierdzą, że lądowanie jest zbyt ryzykowne.

Oczy-

wiek pociąganiu do odpowiedzialności pilotów reali-

zujących misję.

Należy również podkreślić, że fakt

włączenia w proces decyzyjny dyrektora naczelnego

i zastępcy dyrektora ds. operacyjno-szkoleniowych

SPZOZ Lotnicze Pogotowie Ratunkowe jednoznacz-

nie potwierdza, że piloci nie zostali pozostawieni

sami wobec dylematów związanych ze sposobem wy-

konania misji.

Należy podkreślić, iż zapis instrukcji operacyjnej

mówiący o autostradach i drogach ekspresowych do-

tyczy właśnie dróg dwujezdniowych.

Wprowadzenie

do praktycznego użycia określenia drogi dwujezdnio-

we miało na celu doprecyzowanie intencji zapisów

instrukcji oraz ułatwienie załogom podejmowania

decyzji odnośnie do miejsca lądowania, gdyż z powie-

trza nie jest widoczne, czy dany odcinek drogi ma

oﬁcjalniestatusautostrady.

Takainterpretacjain-

strukcji operacyjnej nie zmieniła jej zapisów, a jedy-

nie ułatwiła wykonywanie operacji lotniczych.

SPZOZ

LPR, tak jak każdy operator lotniczy, ma możliwość

wprowadzania zmian w swojej instrukcji operacyjnej

bez zatwierdzenia prezesa Urzędu Lotnictwa Cywil-

nego, jeśli jest to konieczne z punktu widzenia bez-

pieczeństwa wykonywanych operacji lotniczych.

Poza

tym należy zauważyć, że tylko niektóre rozdziały in-

strukcji operacyjnej wymagają zatwierdzenia preze-

sa ULC.

Wszyscy piloci zatrudniani w SPZOZ LPR jako

piloci zawodowi legitymują się uprawnieniami do wy-

konywania lotów nocnych według przepisów VFR.

Inaczej wygląda sprawa uzyskiwania uprawnień do

wykonywania nocnych misji HEMS, które to w swo-

im charakterze obarczone są bardzo wysokim stop-

niem ryzyka.

Pilot po przeszkoleniu na śmigłowcu

EC135, musi wylatać przynajmniej 150 godzin na

tym typie śmigłowca, w tym 25 godzin w nocy (w lo-

tach treningowych lub kończąc rozpoczęte przed za-

chodem słońca dzienne misje HEMS).

Dodatkowo

musi przejść specjalne szkolenie symulatorowe, wpro-

wadzające do wykonywania nocnych misji HEMS.

Łącznie proces ten trwa co najmniej rok, licząc od

zakończenia szkolenia na nowym śmigłowcu (tzw.

EC135 Type Rating).

Dopiero wówczas pilot może

wykonywać misje HEMS po zachodzie słońca.

SPZOZ

LPR sukcesywnie przygotowuje wszystkich pilotów

pilotów śmigłowcowych z 73 zatrudnionych.

Kolejni

wypracowują systematycznie wymagane minimum.

Obecna liczba pilotów jest odpowiednia do przyjętej

strategii rozszerzania dyżurów o porę nocną.

Należy wskazać, iż w działania służb ratunko-

wych wpisana jest konieczność dokonywania wyboru

pomiędzy różnymi metodami działań ratowniczych

(w tym np. pomiędzy kontynuowaniem akcji ratun-

kowej lub odstąpieniem od niej z powodu niekorzyst-

nych warunków atmosferycznych).

Należy zwrócić

uwagę na naczelną zasadę ratownictwa, która stano-

wi, że celem akcji ratowniczych jest jak najszybciej

i jak najskuteczniej nieść pomoc poszkodowanym,

z zachowaniem szczególnej uwagi na niestwarzanie

dodatkowych niebezpieczeństw dla tychże poszkodo-

wanych oraz samych ratowników.

Trzy osoby na po-

kładzie śmigłowca tworzą zespół, którego nie można

rozdzielić.

Pilot ponosi odpowiedzialność za bezpie-

663

czeństwo wszystkich osób na pokładzie, w tym w szcze-

gólności za bezpieczeństwo pacjenta.

Przepisy opera-

cyjne regulujące działania ratownicze są zmienne

z deﬁnicji.

Wsposóbnaturalnyulegająmodyﬁkacji,

są dostosowywane do charakteru wykonywanych

operacji, użytkowanych statków powietrznych.

Rów-

nież przepisy wewnętrzne SPZOZ LPR są i będą

zmieniane, aby w maksymalnym stopniu zwiększyć

operatywność lotniczych zespołów ratownictwa me-

dycznego, przy jednoczesnym zapewnieniu maksy-

malnego bezpieczeństwa operacji.

Umiejętność samo-

dzielnego podejmowania decyzji jest jednym z pod-

stawowych wymagań, jakie stawiane są kandydatom

na pilotów dowódców śmigłowców HEMS.

Rozpoczy-

nając pracę w Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym,

piloci świadomie decydują się na ryzyko pracy w wa-

runkach misji ratowniczych, które wiążą się z sytu-

acjami wymagającymi od nich rozsądnych, racjonal-

nych i niejednokrotnie trudnych decyzji.

Informuję ponadto, iż w ramach Programu Ope-

12.1: Rozwój systemu ratownictwa medycznego) ze

środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regional-

nego współﬁnansowanesąmiędzyinnymibudowy

lub remonty przyszpitalnych lądowisk dla śmigłow-

ców ratunkowych.

Szacuje się, iż w wyniku realizacji

projektu wybudowanych lub wyremontowanych zo-

stanie ok. 65 lądowisk dla śmigłowców ratunkowych

przystosowanych do lądowania w trudnych warun-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie dodatków do wynagrodzenia

(3689)

SPS-023-3689/12, w sprawie dodatków do wynagro-

muję, co następuje.

zmianowej, przysługuje dodatek w wysokości:

nikające z przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy.

Nawiązując do komunikatu z dnia 29 września

nictwa medycznego oraz w charakterze dyspozytora

podjęto decyzję o przeprowadzeniu jednej dużej no-

welizacji ustawy o PRM, której projekt zakłada wie-

le innych przepisów regulujących kwestę zawodu ra-

townika medycznego.

Projekt ten znajduje się obec-

nie na etapie uzgodnień wewnętrznych.

664

Uprzejmie informuję, że podobnej treści odpowie-

słom: Zbigniewowi Matuszczakowi, Zbigniewowi

Włodkowskiemu, Waldemarowi Sługockiemu oraz

panu posłowi Michałowi Pacholskiemu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Piotra Tomańskiego, przesłaną przy piśmie z dnia

wie możliwości pozyskania środków na remont i ada-

ptację lądowiska przyszpitalnego przy Szpitalu Wo-

jewódzkim w Przemyślu uprzejmie informuję o po-

niższym.

W ramach obecnej perspektywy ﬁnansowej2007–

–2013 środki europejskie dostępne w ramach priory-

tywności systemu ochrony zdrowia rozlokowane zo-

stały pomiędzy dwa działania (działanie 12.1 i dzia-

łanie 12.2).

Zawarte w Programie Operacyjnym „In-

frastruktura i środowisko” zasady rozgraniczenia

interwencji ﬁnansowychujętewww.osiprioryteto-

wej wskazują, iż w ramach działania 12.1 wsparcie

uzyskują projekty obejmujące swym zakresem rze-

czowym zakup specjalistycznych środków transportu

sanitarnego, rozbudowę i wyposażenie szpitalnych

oddziałów ratunkowych oraz budowę lądowisk dla

helikopterów, a beneﬁcjentamitychprojektówmogą

być zakłady opieki zdrowotnej udzielające świadczeń

ratownictwa medycznego w ramach publicznego sys-

temu opieki zdrowotnej.

Natomiast w ramach dzia-

łania 12.2 możliwa jest realizacja inwestycji w infra-

strukturę ochrony zdrowia polegających na przebu-

dowie, rozbudowie, remoncie i wyposażeniu publicz-

nych zakładów opieki zdrowotnej o znaczeniu po-

nadregionalnym, tj. takich, dla których organem

W ramach działania 12.1 ogłoszone zostały dwa

postępowania konkursowe, w ramach których istnia-

ła możliwość uzyskania doﬁnansowanianarealizację

inwestycji w zakresie budowy lub remontu lądowiska

dla helikopterów służącego dostępności szpitalnych

oddziałów ratunkowych.

W 2008 r. w ramach konkursu nr 2/2008 przepro-

wadzono nabór projektów, które dotyczyły przebudo-

wy, rozbudowy i remontu oraz doposażenia obiektów

związanych z infrastrukturą ochrony zdrowia (szpi-

talne oddziały ratunkowe) w zakresie ratownictwa

medycznego, a także budowy i remontu lądowisk dla

działów ratunkowych.

Na realizację ww. inwestycji

przeznaczono alokację ﬁnansowąwwysokości400

mln zł z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regional-

nego.

W I kwartale 2010 r. ogłoszony został kolejny kon-

kurs, w ramach którego publiczne zakłady opieki

zdrowotnej posiadające szpitalny oddział ratunkowy

oraz udzielające świadczeń zdrowotnych w zakresie

ratownictwa medycznego mogły ubiegać się o doﬁ-

nansowanie projektów związanych z budową lub re-

montem lądowisk dla helikopterów.

Instytucja po-

średnicząca przeznaczyła na ww. konkurs alokację

w wysokości 60 mln zł z Europejskiego Funduszu

Szpital Wojewódzki z Przemyśla złożył w ramach

ww. konkursu wniosek o doﬁnansowanienarealiza-

cję inwestycji pn. „Remont lądowiska dla śmigłow-

ców przy Wojewódzkim Szpitalu im. św. Ojca Pio

w Przemyślu”.

Projekt pozytywnie przeszedł ocenę

formalną, a na ocenie merytorycznej I stopnia otrzy-

mał 33 pkt.

Inwestycja nie została jednakże przyjęta

do doﬁnansowaniazpowodunieuzyskaniaminimal-

nej liczby punktów, tj. 41.

Mając na uwadze powyższe, a także wyczerpanie

alokacji ﬁnansowejdostępnejwpriorytecieXIIPO

IiŚ, jak również relatywnie bliski termin zakończe-

nia obecnej perspektywy ﬁnansowej,instytucjapo-

średnicząca nie planuje ogłaszania kolejnych konkur-

sów w zakresie interwencji polegających na budowie/

remoncie lądowisk dla helikopterów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

665

Odpowiedź

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

-3691/12), przekazujące interpelację posłów Renaty

Butryn oraz Piotra Tomańskiego w sprawie koniecz-

ności weryﬁkacjidotkliwychskutkówkontrolipro-

jektów realizowanych z wykorzystaniem środków

UE, poniżej przedstawiam stanowisko Ministerstwa

Rozwoju Regionalnego w przedmiotowym zakresie.

Podstawowe wymogi dotyczące kontroli realizacji

projektów współﬁnansowanychześrodkówfunduszy

strukturalnych oraz konsekwencje stwierdzenia nie-

prawidłowości w tych projektach określone zostały

w treści rozporządzeń regulujących tematykę polity-

ki spójności.

W perspektywie ﬁnansowej2007–2013

są to: rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia

11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne doty-

duszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE)

nr 1260/1999 (Dz. U. UE.

L.

2006.210.25, z późn.

zm.) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1828/2006

2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Eu-

ropejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Euro-

pejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu

pejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz. U.

UE.

L 06.371.1, z późn. zm.).

Wskazane akty prawne

nakładają na państwa członkowskie obowiązek za-

pobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidło-

wości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaco-

nr 1083/2006).

Wskazują również, że państwo człon-

kowskie dokonuje korekt ﬁnansowychwzwiązku

z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościa-

mi stwierdzonymi w operacjach lub programach ope-

racyjnych.

Korekty polegają na anulowaniu całości

operacyjnego (art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady

(WE) nr 1083/2006).

Jednocześnie art. 2 ust. 7 roz-

porządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 podaje deﬁni-

cję nieprawidłowości, zgodnie z którą nieprawidłowo-

ścią jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa

nia podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mo-

głoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii

nego wydatku z budżetu ogólnego*

)

.

Realizując wynikające z przywołanych przepisów

obowiązki, instytucje funkcjonujące w ramach po-

szczególnych programów operacyjnych prowadzą

działania kontrolne mające na celu weryﬁkacjępra-

widłowości realizacji przez beneﬁcjentówprojektów

współﬁnansowanychześrodkówfunduszystruktu-

ralnych.

Podstawowe założenia w tym zakresie doty-

czące m.in. ilości projektów poddawanych corocznie

kontrolom oraz sposobowi wyboru tych projektów

ustalone zostały na początku okresu programowania

i obowiązują dotychczas.

Nie są natomiast prowadzo-

ne działania, których celem byłoby nasilenie realizo-

wanych działań kontrolnych ze względu na zaawan-

sowanie wdrażania programów operacyjnych obecnej

perspektywy ﬁnansowej.

Kluczowym elementem procesu doboru projektów

do kontroli w danym roku jest analiza ryzyka prowa-

dzona dla poszczególnych działań wyodrębnionych

w ramach programów operacyjnych.

Uwzględnia ona

m.in. szczególnie wrażliwe na wystąpienie błędów

oraz nieprawidłowości obszary realizacji współﬁnan-

sowanych projektów.

Z dotychczasowych doświad-

czeń związanych z realizacją projektów wynika, że

dziedziną generującą największą ilość nieprawidło-

wości są zamówienia publiczne.

Nie sposób więc abs-

trahować w trakcie czynności kontrolnych od wery-

ﬁkacjiprawidłowościrealizowanychprzezbeneﬁcjen-

tów funduszy strukturalnych postępowań o udziele-

nie zamówień publicznych.

W tym miejscu zauważyć

należy, że nieprawidłowości stwierdzane w tym za-

kresie są nieprawidłowościami szczególnego rodzaju.

Ich specyﬁkapoleganatrudnejbądźwręczniemoż-

liwej do oszacowania wartości popełnianych błędów.

Nie oznacza to jednak, że błędy te pozostają bez wpły-

wu na rynek wspólnotowy.

Zwykle bowiem wiążą się

one z ograniczeniem podstawowej dla tego rynku za-

sady wolnej konkurencji i pociągają za sobą konse-

kwencje w postaci naruszenia podstawowych swo-

bód, wskazanych w treści Traktatu o funkcjonowa-

niu Unii Europejskiej (wymienić w tym miejscu na-

leży zakaz dyskryminacji ze względu na przynależ-

ność państwową, swobodny przepływ towarów oraz

zakaz ograniczeń ilościowych, swobodę prowadzenia

działalności gospodarczej oraz swobodę świadczenia

usług).

Zarówno waga, jak i wspomniana wcześniej spe-

cyﬁkanaruszeńprzepisówprawazamówieńpublicz-

nych, dostrzeżona została przez Komisję Europejską,

która dążąc do ograniczenia negatywnych skutków

tych naruszeń, opracowała w roku 2007 (wersja osta-

teczna dokumentu została przyjęta w dniu 29 listo-

pada 2007 r.)

„Wytyczne dotyczące określania korekt

finansowych dla wydatków współfinansowanych

z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności

*

)

Nieprawidłowość ma miejsce również w przypadku na-

ruszenia jakichkolwiek przepisów prawa krajowego, w tym ko-

niecznych do zapewnienia odpowiedniego stosowania prawa

unijnego.

666

w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczą-

cych zamówień publicznych”.

Dokument ten wymie-

nia kategorie naruszeń prawa zamówień publicznych,

przypisując im wyrażone procentowo poziomy ko-

rekt.

Stwierdza również, że zawarte w nim stawki

korekt powinny być stosowane przez państwa człon-

kowskie, które mogą opracować własne rozwiązania

w zakresie dokonywania korekt związanych z tego

typu naruszeniami, o ile nie będą one mniej restryk-

cyjne od przewidzianych w wytycznych Komisji.

Re-

spektując powyższe zalecenie, Ministerstwo Rozwoju

Regionalnego opracowało dokument pod nazwą „Wy-

mierzanie korekt ﬁnansowychzanaruszeniaprawa

zamówień publicznych związane z realizacją projek-

tów współﬁnansowanychześrodkówfunduszyUE”

(tzw. taryﬁkator).

Dokumenttenzostałprzekazany

instytucjom odpowiedzialnym za kontrolę realizacji

projektów oraz nakładanie korekt ﬁnansowych,do

których jest kierowany, w dniu 14 marca 2008 r.

Nie

można więc zgodzić się z przytoczonymi w treści in-

terpelacji zarzutami samorządów, które twierdzą, że

zasady związane z korektami ﬁnansowymiogłoszono

dopiero w latach 2010 i 2011.

Uwzględniając przedstawione powyżej podstawo-

we informacje, pragnę odnieść się do poszczególnych

pytań stawianych w treści interpelacji:

— Czy nie należałoby poddać wnikliwej analizie

systemu kontroli projektów unijnych i przyjąć takie

interpretacje i procesy kontrolne, aby respektowały

możliwości i rzeczywistą pracę beneﬁcjentówfundu-

szy strukturalnych w naszym kraju?

Jak wskazano we wcześniejszej części pisma, pod-

stawowe założenia dotyczące kontroli wydatkowania

funduszy strukturalnych określone zostały w treści

unijnych aktów prawnych i są dla państw członkow-

skich wiążące.

Zgodnie z nimi kontroli w danym roku

poddana może zostać grupa projektów, wybranych

w oparciu o analizę ryzyka, której oczywistym celem

jest skierowanie do kontroli projektów obarczonych

najwyższym ryzykiem wystąpienia nieprawidłowo-

ści.

Uwzględniając określone w przepisach wspólno-

towych konsekwencje niewykrycia nieprawidłowości

na poziomie państwa członkowskiego, z możliwością

odebrania państwu członkowskiemu przyznanych

w ramach alokacji środków włącznie, przyjęte w za-

kresie kontroli rozwiązania uznać należy za optymal-

ne.

Ograniczają one bowiem ryzyko utraty przez pań-

stwo przyznanych środków, jednocześnie minimalizu-

jąc w dopuszczalnych granicach obciążenia po stronie

podmiotów, które mogą zostać poddane kontroli.

— Czy nie należałoby ograniczyć wysokości ko -

rekt ﬁnansowych?

Co do zasady wysokość korekty ﬁnansowejodpo-

wiadać powinna wartości stwierdzonej nieprawidło-

wości.

Zasady tej nie można zastosować wprost wo-

bec nieprawidłowości, których wartość ze swej natu-

ry jest niekwantyﬁkowalna, czyli w szczególności

wobec nieprawidłowości w zakresie prawa zamówień

publicznych.

Nie oznacza to jednak braku obowiązku

nakładania korekt w przypadku wykrycia tego typu

nieprawidłowości.

Jak wskazano wcześniej, Komisja

Europejska opracowała wytyczne określające wyra-

żone procentowo poziomy korekt, które powinny zna-

leźć zastosowanie wobec błędów stwierdzonych w za-

kresie procedur udzielania zamówień publicznych.

Zgodnie z zaleceniami zawartymi w tym dokumencie

wskazane w nim poziomy korekt nie mogą być zmniej-

szane, poza wyjątkowymi i należycie uzasadnionymi

przypadkami.

Wobec powyższego zalecenia państwa

członkowskie nie mogą obniżyć wskazanych przez

Komisję poziomów korekt, bez narażenia się na za-

stosowanie przez Komisję działań korygujących, któ-

re przybrać mogą postać korekty systemowej, zwią-

zanej ze stwierdzonymi błędami w funkcjonowaniu

instytucji odpowiedzialnych za zarządzanie progra-

mami operacyjnymi oraz ich kontrolę.

— Czy nie należałoby wprowadzić różnych roz -

wiązań abolicyjnych w sytuacji niejednoznaczności

przepisów prawnych?

Rozwiązania abolicyjne są stosowane w praktyce,

jednak odnoszą się jedynie do części przypadków

stwierdzonych nieprawidłowości.

Zgodnie z ustale-

niami poczynionymi przez Ministerstwo Finansów

nie od nakładania na beneﬁcjentówkorektﬁnanso-

wych związanych z nieprawidłowościami stwierdzo-

nymi w realizowanych przez nich procedurach udzie-

lania zamówień publicznych jest możliwe jedynie

w odniesieniu do tych nieprawidłowości, które są wy-

nikiem stosowania się przez beneﬁcjentówdoprze-

pisów prawa krajowego, które nie wdrażało w prawi-

dłowy sposób przepisów UE w zakresie zamówień

publicznych.

Nie jest natomiast możliwe odstąpienie

od obciążania kosztami korekt przypadków niepra-

widłowości, za których wystąpienie odpowiedzialność

ponosi beneﬁcjent.

Należybowiemmiećnauwadze,

że wydatki poniesione w sposób nieprawidłowy nie

mogą być przedkładane do refundacji Komisji Euro-

pejskiej.

W przypadku odstąpienia od ich penalizo-

wania koszty tych nieprawidłowości musiałby po-

nieść budżet państwa, co w obecnej sytuacji ekono-

micznej nie wydaje się możliwe ani wskazane.

— Czy nie należałoby odejść od mechanizmu auto -

matycznego naliczania procentowego korekt ﬁnanso-

wartości w stosunku do budżetu danego samorządu?

Jak wspomniano we wcześniejszej części niniej-

szego pisma, państwa członkowskie są zobowiązane

do przestrzegania ustalonych przez Komisję Europej-

ską zasad (w tym wysokości korekt związanych

z określonymi przypadkami naruszeń) regulujących

kwestię nakładania korekt ﬁnansowych będących

efektem stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie

prawa zamówień publicznych.

Zasady te nie przewi-

dują możliwości zmiany stopy korekty w zależności

od sytuacji ﬁnansowejbeneﬁcjenta.

Jednocześniena-

leży zauważyć, że naliczanie korekt ﬁnansowychzwy-

korzystaniem przewidzianych stawek procentowych

(czyli tzw. metoda wskaźnikowa) nie jest jedynym

dopuszczalnym sposobem szacowania wartości ko-

rekt.

W odniesieniu do przypadków nieprawidłowości

– których wartość może w sposób niebudzący wątpli-

667

wości zostać obliczona metodą tradycyjną, tzn. po-

przez zestawienie dwóch kwot – wartość korekty wy-

nika z kwoty stwierdzonej w ten sposób nieprawidło-

wości i nie jest szacowana z wykorzystaniem stawek

procentowych.

— Czy nie ma możliwości naliczania korekt we -

dług rzeczywistego udziału netto dotacji unijnej w ca-

łym projekcie?

Zasadą obowiązującą w procesie obliczania korekt

ﬁnansowych, w tym związanych z nieprawidłowo-

ściami w zakresie prawa zamówień publicznych, jest

ich odnoszenie do wydatków kwaliﬁkowalnych,pod-

legających refundacji ze środków funduszy struktu-

ralnych, w ramach projektu.

Ostateczną wartość ko-

rekty ﬁnansowejobliczasię,uwzględniając:faktycz-

ną wartość wydatków kwaliﬁkowalnychwramach

zamówienia obciążonego nieprawidłowością, procen-

tową wysokość współﬁnansowaniazadaniaześrod-

ków funduszy UE oraz w przypadku korekty oblicza-

nej z wykorzystaniem stawki procentowej odpowia-

dającej stwierdzonemu przypadkowi nieprawidłowo-

ści – tę stawkę procentową.

Udział wartościowy do-

tacji w obciążonym nieprawidłowością postępowaniu

jest więc uwzględniany w procesie obliczania warto-

ści korekty ﬁnansowej.

— Czy nie należałoby wprowadzić możliwości

sprostowania drobnych błędów formalnych?

Zgodnie z przyjętymi rozwiązaniami błędy, które

w wyniku weryﬁkacjiprzeprowadzonychprzezwła-

ściwe instytucje wchodzące w skład systemu zarzą-

dzania i kontroli uznane zostaną za formalne, nie-

mające wpływu na wynik postępowania, nie są ob-

ciążane korektami ﬁnansowymi.

Należyjednakpa-

miętać o specyﬁcenieprawidłowościwzakresiepra-

wa zamówień publicznych, które mimo pozornego

braku konsekwencji ﬁnansowych,mogąwznaczący

sposób ograniczać swobodę konkurencji i jako takie,

zgodnie z założeniami przyjętymi we wspomnianych

wytycznych Komisji, podlegać muszą penalizacji.

— Czy możliwa jest ściślejsza współpraca pomię -

dzy instytucją zarządzającą a beneﬁcjentaminaeta-

pie wdrażania projektów, co pozwoliłoby uniknąć

Ze względu na skalę działań prowadzonych w ra-

mach polityki spójności przejawiającą się m.in. ilością

realizowanych w ramach poszczególnych programów

operacyjnych projektów (łącznie w ramach funkcjo-

nujących w Polsce programów operacyjnych na dzień

22 kwietnia 2012 r. podpisanych było 69 365 umów

o doﬁnansowanie)ścisławspółpracaczyteżindywi-

dualna opieka instytucji nad beneﬁcjentamirealizu-

jącymi projekty nie jest możliwa.

Niemniej instytucje

te, jak również inne powołane do tego organy, np. Urząd

Zamówień Publicznych, prowadzą działania, których

celem jest propagowanie wiedzy nt. zamówień pu-

blicznych.

Należy wśród nich wymienić w szczegól-

ności ﬁnansowaneześrodkówfunduszystruktural-

nych szkolenia przeznaczone m.in. dla beneﬁcjentów

czy też publikację materiałów poświęconych tematy-

ce zamówień publicznych.

— Czy rozważa się możliwość udzielenia pomocy

dzają one do zachwiania płynności ﬁnansowejbene-

Zgodnie z przedstawionymi wcześniej informacja-

mi ze środków budżetu państwa pokrywane są kosz-

ty korekt, u których podstaw leżą nieprawidłowości

wynikające z niedostosowania przepisów krajowych

do prawa UE w zakresie zamówień publicznych.

Nie

funkcjonują natomiast mechanizmy służące ochronie

płynności ﬁnansowejbeneﬁcjentów,któramożezo-

stać zachwiana w wyniku konieczności dokonania

przez beneﬁcjentazwrotuśrodkówwydatkowanych

z naruszeniem prawa.

malistyczne, restrykcyjne i rygorystyczne kontrole

znacząco wpłyną na obniżenie wykorzystania skie-

tytułu oszczędności nie zostaną zagospodarowane?

Funkcjonujące w zakresie kontroli wydatkowania

funduszy strukturalnych zasady, znajdujące umoco-

wanie w treści wspomnianych na wstępie niniejszego

pisma przepisów UE oraz zaleceń Komisji Europej-

skiej, służyć mają przede wszystkim zapobieżeniu

pokrywania z tych środków wydatków, które ponie-

siono w sposób niezgodny z obowiązującymi przepi-

sami.

Konsekwencją części spośród realizowanych

kontroli jest w związku z powyższym konieczność

zwrotu przez beneﬁcjentówśrodków,przywydatko-

waniu których popełnili nieprawidłowości.

Funkcjo-

nujące przepisy umożliwiają jednak, z pewnymi ogra-

niczeniami, ponowne wykorzystanie tych środków.

2006 stwierdza, że uwolnione w ten sposób [tzn.

widłowościami] zasoby funduszy mogą być ponownie

tomiast ust. 3 wspomnianego rozporządzenia prze-

widuje, że wkład anulowany zgodnie z ust. 2 nie może

być ponownie wykorzystany na operację lub operacje,

które były poddane korekcie.

Państwa członkowskie

mają więc możliwość ponownego wykorzystania

środków odzyskanych w postaci korekt ﬁnansowych,

a tym samym pełnego spożytkowania środków udo-

stępnionych w ramach okresu programowania 2007–

–2013.

W tym celu mogą m.in. udzielać doﬁnansowa-

nia projektom zakończonym bądź stosować mecha-

nizm tzw. nadkontraktacji, tzn. zawierania z beneﬁ-

cjentami umów na kwotę przekraczającą 100% alo-

kacji dostępnej dla danego programu operacyjnego.

Przekazując powyższe informacje, pozostaję w prze-

Sekretarz stanu

Adam Zdziebło

668

Odpowiedź

prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

(3692)

terpelację Posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

pana Artura Gierady i pana Piotra Cieślińskiego z dnia

30 marca 2012 r., przekazaną przez Kancelarię Pre-

(znak: SPS-023-3692/12), w sprawie zbyt wysokich

kosztów opłaty od skargi do sądu powszechnego na

jąc stanowisko ministra sprawiedliwości wyrażone

w piśmie z dnia 2 maja 2012 r.

(DPrC-I-071-4/12 BM-

-I-071-456/12/5), uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Wprowadzenie zmian ustawą z dnia 5 listopada

kresie wysokości opłaty od skargi na orzeczenia Kra-

jowej Izby Odwoławczej miało na celu ograniczenie

nieuzasadnionego korzystania z powyższego środka

ochrony prawnej.

Duża liczba skarg i obciążenie są-

dów okręgowych powodowało niebezpieczeństwo

nadmiernego przedłużania postępowania o udziele-

nie zamówienia publicznego.

W związku z licznymi postulatami, zgłaszanymi

m.in. przez organizacje przedsiębiorców, dotyczącymi

obniżenia wysokości opłaty sądowej od skargi wno-

szonej na orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej zde-

cydowano o konieczności wprowadzenia zmian w tre-

opłaty sądowej.

stało wskazane, iż w projekcie założeń projektu usta-

wach cywilnych oraz ustawy Kodeks postępowania

cywilnego, który obecnie jest przedmiotem konsulta-

cji społecznych, zaproponowano nowelizację art. 34

ustawy.

Zmiana polega na wprowadzeniu opłaty sta-

łej w wysokości pięciokrotności wpisu wniesionego

od odwołania w sprawie, której dotyczy skarga od

orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej, z wyjątkiem

orzeczenia w przedmiocie nałożenia kar ﬁnansowych

lub orzeczenia o kosztach postępowania odwoławcze-

go.

W tych ostatnich rodzajach orzeczeń opłata od

skargi wyniesie 5% przedmiotu zaskarżenia, jednak

Zgodnie z proponowanym rozwiązaniem najwyż-

sza opłata od skargi na rozstrzygnięcie Krajowej Izby

Odwoławczej nie przekroczy kwoty 100 000 zł.

W pro-

jekcie odstąpiono zatem od podziału przedmiotu za-

skarżenia na czynności „przed” i „po” otwarciu ofert,

co ma uprościć tok postępowania w sprawach o za-

mówienie publiczne.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

i Artura Gierady

12, przy którym przekazano interpelację posłów Ce-

zarego Tomczyka oraz Artura Gierady w sprawie cen

sząc się kolejno do przedstawionych w interpelacji

zagadnień.

kresie dróg publicznych, przejmowane jest z mocy

nego.

Natomiast odszkodowanie za daną nierucho-

mość ustalane jest w odrębnej decyzji.

Wysokość od-

szkodowań ustalana będzie przez organy administra-

rzeczoznawców majątkowych.

Zgodnie z art. 175 ust. 1

majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czyn-

669

i standardami zawodowymi, ze szczególną staranno-

ścią właściwą dla zawodowego charakteru tych czyn-

ności oraz zasadami etyki zawodowej, kierując się

ślaniu wartości nieruchomości wywłaszczanych bądź

stycji drogowych obowiązany jest stosować sposób

sów ustawowych i wykonawczych.

2.

Kiedy będą wypłacane odszkodowania?

ustalenia wysokości odszkodowania.

Reasumując,

szkodowawczych w sprawach dotyczących realizowa-

nia inwestycji na mocy specustawy jest uzależnione

kimi dysponują starostowie i wojewodowie orzekają-

cy w tych sprawach.

o łącznej długości 104,1 km.

Zadanie znajduje się

z wykonawcami robót budowlanych na wszystkie od-

cinki przedmiotowej drogi.

Wcześniej uzyskane zo-

stały wszystkie wymagane prawem decyzje i uzgod-

nienia, w tym: decyzja o środowiskowych uwarunko-

waniach realizacji przedsięwzięcia oraz decyzja o ze-

zwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W przy-

padku omawianej inwestycji nie zostały jeszcze wy-

dane decyzje ustalające odszkodowanie za nierucho-

mości przejmowane na tym terenie.

Zatem nie można

stwierdzić, w jaki sposób kształtowały się koszty

miast można wskazać, że na wypłaty odszkodowań

miotowej drogi zabezpieczono kwotę 300 mln zł.

wcześniej, przed zmianą rozporządzenia?

Udzielając odpowiedzi na powyższe pytanie, moż-

na domniemywać, iż zmiana rozporządzenia, o której

mowa w interpelacji, oznacza wejście w życie rozpo-

zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyceny nie-

ruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

(Dz. U. Nr 165, poz. 985).

Omawiana zmiana przepi-

sów obowiązuje od dnia 26 sierpnia 2011 r.

W przy-

padku omawianej inwestycji przed dniem 26 sierpnia

2011 r. nie wydano decyzji ustalających odszkodowa-

nie za nieruchomości przejmowane na tym terenie.

Natomiast operaty sporządzane w związku z postę-

powaniami mającymi na celu ustalenie odszkodowań

za przejęte nieruchomości sporządzane będą zgodnie

z obowiązującym w momencie sporządzania operatu

stanem prawnym, tj. rozporządzeniem z dnia 21 wrze-

rządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207,

ww. zmiany.

mogą wywłaszczaną ziemię uprawiać i czy w związku

cone zasiewy?

Odnosząc się do powyższego pytania, trudno jed-

noznacznie stwierdzić, czy wątpliwości odnośnie do

wypłaty rekompensat za utracone zasiewy powstały

w związku z nieznajomością obowiązujących przepi-

sów, czy też w związku z trudnościami z ich interpre-

tacją.

Wobec powyższego uprzejmie informuję, iż

w przypadku wątpliwości związanych z interpretacją

obowiązujących przepisów można zwrócić się do sto-

sujących je organów z wnioskiem o udzielenie wyja-

śnień.

Należy zauważyć, że o wszczęciu postępowa-

nia właściwy organ zawiadamia strony, wysyłając

zawiadomienia właścicielom lub użytkownikom wie-

czystym nieruchomości objętych wnioskiem o wyda-

gowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości

oraz publikując obwieszczenia odpowiednio w urzę-

dzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a tak-

bieg drogi, na stronach internetowych tych gmin

wiadomienia wysyłanego właścicielom i użytkowni-

kom wieczystym określa art. 11d ust. 6 tej ustawy.

Musi ono zawierać oznaczenie nieruchomości lub ich

części objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwo-

stru nieruchomości oraz informację o terminie i miej-

6.

Jak wywłaszczeni mieszkańcy mają kupić nowe

więcej, nie wiedzą, jaką kwotę otrzymają?

Zgodnie z aktualnym stanem prawnym grunty

670

ności.

W pierwszym przypadku niezwłocznie po uzy-

cję inwestycji drogowej zgodnie z przepisami ustawy

przystępuje do szacowania nieruchomości i wydawa-

nia decyzji o odszkodowaniu.

Zgodnie z przepisami

ności przez tę decyzję zarządca drogi (np. Generalna

nia.

Oznacza to że z chwilą przejęcia gruntów przez

nia decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonal-

ności.

Wówczas właściciel gruntu zobowiązany jest

do niezwłocznego wydania nieruchomości.

Jednakże

da bowiem obowiązek, aby w takim przypadku wska-

zać lokal zastępczy, w którym będzie można miesz-

kać do czasu uzyskania odszkodowania za przejęte

pod budowę zabudowane grunty.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

pana Cezarego Tomczyka oraz grupy posłów w spra-

wie farm wiatrowych, przesłaną przy piśmie z dnia

11 kwietnia br. (znak: SPS-023-3694/12) uprzejmie

przedstawiam poniższe informacje.

zm.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie

– dla pozostałych inwestycji – decyzji o warunkach

Inwestycje celu publicznego deﬁniowanesąwprze-

pisie art. 2 pkt 5 ww. ustawy jako działania o znacze-

niu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiato-

wym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym

i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu

wania stanowiące realizację celów, o których mowa

celów nie znajdują się przedsięwzięcia polegające

na budowie elektrowni, niezależnie od ich typu, w związ-

ku z czym inwestycję polegającą na budowie elek-

trowni wiatrowej lub ich zespołu (zwanego potocznie

farmą wiatrową) nie uznaje się za inwestycję celu

publicznego.

Podstawowym narzędziem służącym do określe-

nia warunków, jakim powinny odpowiadać inwesty-

cje w farmy wiatrowe, jest miejscowy plan zagospo-

darowania przestrzennego.

Gmina może określić

w nim kryteria dotyczące m.in. minimalnej odległo-

ści elektrowni od zabudowy przeznaczonej do stałego

pobytu ludzi, a także rezerwatów, lęgowisk i innych

obszarów, na które elektrownia może potencjalnie

oddziaływać.

Możliwe jest także ustanowienie w pla-

nie miejscowym generalnego zakazu lokalizowania

takich inwestycji.

Warunki te kształtowane są przez

gminę w ramach posiadanego przez nią władztwa

planistycznego, z uwzględnieniem przepisów prawa

powszechnie obowiązującego.

Jednocześnie sforma-

lizowana procedura opracowywania projektu planu

miejscowego zapewnia możliwie szeroki udział lokal-

nej społeczności oraz wyważanie interesów prywat-

nych i interesu publicznego.

Zarówno uchwalenie studium uwarunkowań i kie-

przestrzennego wymaga zgodnie z przepisem art. 46

jektów tych dokumentów.

W ramach tej procedury

sporządzana jest prognoza oddziaływania na środo-

wisko (uregulowana w przepisie art. 51 ww. ustawy)

obejmująca m.in. analizę i ocenę dotyczącą:

projektowanego dokumentu;

c) przewidywanych znaczących oddziaływań, w tym

671

skumulowanych, krótkoterminowych, średniotermi-

oraz pozytywnych i negatywnych na cele i przedmiot

zuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzen-

nego, lokalizacja elektrowni wiatrowej odbywa się na

śnie niedopuszczalne jest zawarcie w studium uwa-

strzennego gminy generalnego zakazu lokalizacji

elektrowni wiatrowych w drodze decyzji administra-

cyjnej (w tym zakresie – wyrok Naczelnego Sądu Ad-

II OSK 1004/11, LEX nr 988193).

W każdym przypadku inwestycja polegająca na

powaniu w przedmiocie przeprowadzenia oceny od-

nej energię wiatru o łącznej mocy nominalnej elek-

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1–5, 8 i 9 ustawy z dnia

ny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

lizie podlegają także możliwość oraz sposoby zapo-

dowisko).

Analiza ta obejmuje zatem ocenę intensyw-

rodynamiczny, hałas infradźwiękowy, pole elektro-

Niezależnie od powyżej omówionych regulacji

przepisami regulującymi warunki lokalizowania

elektrowni wiatrowych są m.in.:

a) rozporządzenie ministra środowiska z dnia

poz. 826).

Według norm tego rozporządzenia dopusz-

60 dB, natomiast w ciągu nocy od 40 do 45 dB.

b) rozporządzenie ministra środowiska z dnia

powyższego rozporządzenia dotyczą zabezpieczenia

środowiska przed emisją szkodliwych fal elektroma-

gnetycznych, a także zabezpieczenia przed poraże-

niem prądem oraz ładunkami elektrostatycznymi.

Podsumowując, obecnie obowiązujące regulacje

zapewniają narzędzia kształtowania polityki prze-

strzennej w zakresie lokalizacji elektrowni wiatro-

wych w postaci studium uwarunkowań i kierunków

scowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dokumenty te podlegają odpowiednim procedurom

sporządzenia prognozy oddziaływania na środowi-

sko.

Z kolei ocena oddziaływania pojedynczych elek-

trowni wiatrowych lub farm wiatrowych na środowi-

sko przeprowadzana jest z uwzględnieniem wymo-

gów przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsię-

wzięcia na środowisko.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

672

gradacji ekosystemu poprzez celowe wypalanie traw

uprzejmie informuję, że w resorcie spraw wewnętrz-

nych od wielu lat prowadzona jest kampania infor-

macyjna dotycząca szkodliwości i skutków procederu

wypalania traw.

Wewnętrznych została zorganizowana konferencja

prasowa z udziałem komendanta głównego Państwo-

wej Straży Pożarnej oraz podsekretarza stanu w MSW,

podczas której wskazano, że wypalanie traw, łąk i nie-

użytków jest działaniem prawnie zabronionym oraz

poinformowano o grożących w tym zakresie sank-

cjach karnych.

Podczas spotkania zwrócono szczególną uwagę na

fakt, że postępowanie osób wypalających trawy skut-

kuje często pożarami lasów, które z uwagi na swoisty

charakter oraz duże rozmiary angażują znaczną licz-

bę sił i środków straży pożarnych, które to siły nie-

jednokrotnie konieczne są do udziału w innych ak-

cjach.

Wspomniano jednocześnie, że pożary wywoła-

ne wypalaniem nieużytków przenoszą się nierzadko

na pobliskie zabudowania, stanowiąc zagrożenie dla

ludzi i zwierząt.

Pragnę poinformować, że od początku marca 2012 r.

na stronie internetowej www.straz.gov.pl. oprócz ogól-

nej informacji odnośnie do pożarów traw, łąk, nie-

użytków i pozostałości roślinnych zamieszczane są

zestawienia dobowe dotyczące wypalania traw.

Sta-

tystki oraz informacje o groźnych skutkach wypala-

nia traw zamieszczają również na swoich stronach

internetowych komendy wojewódzkie, powiatowe

i miejskie Państwowej Straży Pożarnej.

Ponadto lokalne jednostki PSP oraz szkoły pożar-

nicze wydają ulotki, broszury, kalendarze, plakaty

oraz karty pocztowe obrazujące skutki degradacji

środowiska, jakie powoduje wypalanie traw.

Specjal-

nie z myślą o najmłodszych opracowywane są różne-

go rodzaju gadżety (naklejki, odznaki, kolorowanki,

plany lekcji) oraz organizowane są konkursy, któ-

rych tematyka dotyczy niebezpieczeństw związanych

z wypalaniem traw.

W kontekście przedmiotowej problematyki warto

internetowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zo-

stał zamieszczony apel o niewypalanie wyschniętych

traw.

Apele kierowane są również do rolników, któ-

rym poza sankcjami karnymi, grożą również sankcje

ﬁnansowe.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

osobowych w sieci internetowej, znak: SPS-023-

-3697/12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Problem, na którym koncentruje się interpelacja,

czyli zjawisko tzw. oszustw internetowych, stanowi

fragment szerszego zjawiska, polegającego co do za-

sady na aktywności przestępczej z wykorzystaniem

sieci Internet.

Tytułem przykładu należy wymienić

cyberbullying, polegający na znieważaniu, kierowa-

niu gróźb, ośmieszaniu, upokarzaniu, szantażowa-

niu, zamieszczaniu w sieci zdjęć lub ﬁlmówwbrew

woli zainteresowanych osób, a także podszywaniu się

pod inne osoby z wykorzystaniem technologii teleko-

munikacyjnych i takich narzędzi, jak fora interneto-

we, portale społecznościowe, komunikatory interne-

towe itp.

Podobnie nowym zjawiskiem jest grooming, pole-

gający na nawiązaniu, za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej,

kontaktu z małoletnim poniżej lat 15, w celu popeł-

wanie płciowe z małoletnim poniżej 15 lat) i wprowa-

dzeniu w błąd małoletniego, wyzyskaniu błędu lub

niezdolności należytego pojmowania sytuacji albo

nia się z nim (art. 200a § 1 K.k.), względnie złożeniu,

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub

sieci telekomunikacyjnej, małoletniemu poniżej lat

15 propozycji obcowania płciowego, poddania się lub

nych, z zamiarem jej realizacji (art. 200a § 2 K.k.).

Zjawiskiem ściśle związanym z aktywnością

w Internecie jest również stalking (art. 190a K.k.,

zgodnie z § 1 tego przepisu, kto przez uporczywe nę-

żenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega

art. 190a § 2 K.k. kryminalizuje tzw. kradzież tożsa-

mości, czyli zachowanie polegające na podszywaniu

673

Przestępne zachowania, określane w języku praw-

niczym pojęciem przestępstw komputerowych, ure-

gulowane są przede wszystkim w rozdziale XXXIII

Kodeksu karnego, zatytułowanym Przestępstwa

przeciwko ochronie informacji.

Znajdujący się w tym

rozdziale przepis art. 267 § 1 K.k. penalizuje zjawisko

tzw. hackingu, polegającego na uzyskaniu bez upraw-

nienia dostępu do informacji, przez otwieranie za-

mkniętego pisma, podłączanie się do sieci telekomu-

nikacyjnej lub przełamywanie albo omijanie elektro-

nicznych, magnetycznych, informatycznych lub in-

nych szczególnych zabezpieczeń.

Przepis art. 267 § 2

K.k. penalizuje z kolei czyn polegający na uzyskaniu

bez uprawnienia dostępu do systemu informatyczne-

go lub jego części, nawet bez złamania jakiegokolwiek

kownika lub zabezpieczenia systemowego.

Czyn taki

matycznego oprogramowania, które umożliwia spraw-

cy przejęcie zdalnej kontroli nad komputerem, w celu

wykonania z jego wykorzystaniem zmasowanych

ataków na określone strony internetowe.

Sprawca

formacji znajdującej się w zasobach przejętego syste-

mu lub dostępu do niej, lecz w celu przejęcia kontro-

li nad systemem jako narzędziem do bezprawnego

wykorzystywania.

Przepis penalizujący przestępstwo tzw. snifﬁngu,

skutkujące naruszeniem tajemnicy komunikacji,

znajduje się w § 3 art. 267 K.k. Zgodnie z tym prze-

pisem odpowiedzialność karną ponosi ten, kto zakła-

da lub posługuje się urządzeniem podsłuchowym,

jest uprawniony.

Karze podlega również ujawnienie

innej osobie informacji uzyskanej w sposób opisany

w § 1–3 tego artykułu.

Za opisane wyżej przestęp-

stwa przewiduje się grzywnę, karę ograniczenia wol-

Aktualne brzmienie powołanych wyżej przepisów

art. 267 K.k. ukształtowane zostało ustawą z dnia

poz. 1344).

Podkreślić przy tym należy, że powołaną

nowelizacją implementowano do polskiego porządku

(Dz.U.UE.L.05.69.67), która ustanowiła cały szereg

prawnokarnych mechanizmów zmierzających do pod-

niesienia skuteczności działań mających na celu zwal-

czanie ataków na systemy informatyczne.

Zmiany te

zgodne są także z podpisaną przez Polskę w dniu

23 listopada 2001 r.

Konwencją Rady Europy o cyber-

przestępczości.

Zgodnie z przepisem art. 287 § 1 K.k. odpowie-

dzialność karnością ponosi osoba, która w celu osią-

gnięcia korzyści majątkowej lub wyrządzenia innej

tyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywa-

nie danych informatycznych lub zmienia, usuwa albo

Opisany w tym przepisie typ przestępstwa zwyczajo-

wo określa się jako oszustwo internetowe, jakkolwiek

należy pamiętać, że sprawca nie posługuje się typo-

wym dla oszustwa wprowadzeniem pokrzywdzonego

w błąd ani nie wykorzystuje czyjegoś błędu, nato-

miast dokonuje ingerencji w cudze urządzenie lub

system przeznaczony do gromadzenia lub przetwa-

rzania informacji (urządzenie komputerowe) albo do

ich przesyłania (poczta e-mail, Internet).

Wzrost dostępu społeczeństwa do nowych techno-

logii sprawia, że Internet staje się również wygod-

nym narzędziem dla sprawców innych przestępstw,

zwłaszcza w zakresie obrotu gospodarczego, w tym

w szczególności przestępstwa oszustwa.

Przestępstwo oszustwa zostało określone w art. 286

K.k., który penalizuje zachowania polegające na do-

prowadzeniu, w celu osiągnięcia korzyści majątko-

wej, innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia

działania, przy czym ustawodawca nie wprowadził

ograniczeń w zakresie sposobu zachowania sprawcy,

które wyczerpuje znamiona oszustwa.

Przestępstwo

to może być zatem również popełnione przy użyciu

Internetu.

W przeważającej liczbie przypadków prze-

pisy tego artykułu będą zatem stanowić podstawę

odpowiedzialności sprawcy tzw. oszustwa interneto-

wego, bez względu na jego postać, tzn. niezależnie od

tego, czy będzie to np. fałszywy sklep internetowy,

nieuczciwy kontrahent internetowego serwisu au-

kcyjnego lub ogłoszeniowego, nieuczciwa interaktyw-

na agencja reklamowa, promocyjna, pracy lub dome-

nowa, opisywany w interpelacji tzw. phishing lub

pharming, oszustwo loteryjne czy usługa interneto-

wa płatna SMS o wysokim ukrytym koszcie.

Typ podstawowy oszustwa jest zagrożony karą

§ 1 K.k.), natomiast typ uprzywilejowany – w posta-

ci wypadku mniejszej wagi – karami grzywny, ogra-

(art. 286 §3 K.k.).

Warto odnotować, iż odpowiedzial-

ność karna za oszustwo w aktualnie obowiązującym

Kodeksie karnym, jako jeden z niewielu takich wy-

padków, została zaostrzona w stosunku do sankcji

przewidzianych w Kodeksie karnym z 1969 r.

Kodeks

karny przewiduje również typ kwaliﬁkowanyoszu-

stwa, z ustawową sankcją karną od roku do lat 10

W aktualnym stanie prawnym orzekający sąd

może zatem wymierzyć za przestępstwo oszustwa

karę grzywny, ograniczenia wolności albo karę po-

zbawienia wolności do lat 10.

W sytuacji, gdy spraw-

ca został skazany za kilka oszustw pozostających

w zbiegu realnym lub popełnionych w warunkach

ciągu przestępstw, można mu łącznie wymierzyć

§ 1, art. 91 § 1 i 2 K.k.).

674

Zgodnie z przepisami art. 33 § 1, 2 i 3 K.k. sąd

może sprawcy tego typu czynu wymierzyć grzywnę

także obok kary pozbawienia wolności, jeżeli dopu-

lub gdy korzyść majątkową osiągnął, w wysokości od

10 do 540 stawek dziennych, przy czym stawka dzien-

2000 zł.

Odpowiadając na pytanie dotyczące działań Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości, polegających na zwal-

czaniu cyberprzestępczości, uprzejmie informuję, że

rolą ministra sprawiedliwości jest tworzenie skutecz-

nych mechanizmów, pozwalających na przeciwdzia-

łanie przestępczości, w tym również nowym jej for-

mom związanym z rozwojem technologii.

Wydaje się,

że opisane wyżej regulacje zawarte w Kodeksie kar-

nym są narzędziem pozwalającym na skuteczne ści-

ganie sprawców przestępstw internetowych.

Odnośnie danych obrazujących skalę analizowa-

nego zjawiska pragnę poinformować, iż z uwagi na

krótki okres, jaki upłynął od wejścia w życie ustaw

wprowadzających kryminalizację czynów opisanych

w art. 190a i art. 200a K.k., brak jest danych staty-

stycznych dotyczących skazań za te przestępstwa.

W większości pozostałych przypadków, z uwagi na

zróżnicowany sposób działania sprawców, nie jest

możliwe wskazanie, jaki jest udział przestępstw po-

pełnionych przy użyciu Internetu w stosunku do in-

nych przestępstw danego typu.

W poniższej tabeli przedstawiam informację

o skazaniach za przestępstwa przewidziane w art. 287

§ 1 i 287 § 2 K.k. w latach 2006–2010:

Rodzaje

przestępstw

z K.k.

Osądzeni

ogółem

Skazani

Warunkowe

umorzenie

Odstąpienie od

wymierzenia kary

ogółem

skazani

grzywna

samoistna

ograniczenie

wolności

pozbawienie

wolności

środki karne

samoistne

2006

ogółem 487 885 462 937 88 407 57 918 315 074 1410 23 044 1731

w tym:

Art. 287 § 1 55 53 3 1 48 1 2

Art. 287 § 2 8 5 2 3 2 1

2007

ogółem 449 103 426 377 82 988 47 091 294 826 1393 20 915 1695

w tym:

Art. 287 § 1 55 49 3 4 42 6

Art. 287 § 2 3 2 1 1 1

2008

ogółem 445 204 420 729 89 011 40 643 289 269 1686 22 587 1661

w tym:

Art. 287 § 1 57 54 4 6 43 1 3

Art. 287 § 2 8 8 3 1 3 1

Art. 287 § 3 4 2 1 1 2

2009

ogółem 438 218 415 272 88 236 43 524 281 887 1 508 21 384 1327

w tym:

Art. 287 § 1 52 45 4 3 38 7

Art. 287 § 2 4 4 2 2

Art. 287 § 3 2 2 1 1

2010

ogółem 459 102 432 891 92 329 49 692 290 669 77 25 485 276

w tym:

Art. 287 § 1 45 43 7 1 35 2

Art. 287 § 3 1 1 1

675

Zgodnie z wiedzą, którą dysponuje minister spra-

wiedliwości, w ramach struktur policyjnych tworzo-

ne są wyspecjalizowane jednostki organizacyjne, któ-

re zatrudniają specjalistów w dziedzinie informatyki,

dysponują nowoczesnymi środkami technicznymi

i na bieżąco monitorują zjawiska objęte interpelacją

oraz ich rozwój.

Bliższymi informacjami w tym za-

kresie dysponuje minister spraw wewnętrznych.

Unii Europejskiej toczą się obecnie prace nad dyrek-

tywą Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie

ataków na systemy informatyczne, zastępującej de-

cyzję ramową 2005/222/JHA.

Obecnie odbywa się

tzw. trilog z Parlamentem Europejskim w ramach

zwykłej procedury ustawodawczej.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

marszałka Sejmu RP z dnia 11 kwietnia 2012 r.,

znak: SPS-023-3699/12, uprzejmie przekazuję nastę-

pujące informacje.

to planowane prace legislacyjne, co do zasady, powin-

ny być ujęte w wykazie prac legislacyjnych i pozale-

gislacyjnych Rady Ministrów.

Podjęcie w najbliższym

okresie prac nad zmianą ustawy o rodzinnych ogro-

dach działkowych nie zostało przewidziane w ww.

908) oraz uchwały Rady Ministrów z dnia 19 marca

w interpelacji pana posła Krzysztofa Brejzy oraz gru-

py posłów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

sanitarno-epidemiologicznych (3706)

funkcjonowania stacji sanitarno-epidemiologicznych,

uprzejmie informuję, co następuje.

Wojewódzkie i powiatowe stacje sanitarno-epide-

miologiczne, jako podmioty lecznicze, ﬁnansowane

676

łania.

Jednocześnie wojewoda posiada uprawnienia

podmiotu tworzącego i organu rejestrowego, w rozu-

z późn. zm.), w stosunku do wojewódzkiej i powiato-

wych stacji sanitarno-epidemiologicznych.

Uprawnienia podmiotu tworzącego dla granicznej

stacji sanitarno-epidemiologicznej posiada główny

inspektor sanitarny.

Stacje sanitarno-epidemiologiczne prowadzą ba-

dania laboratoryjne i pomiary w ramach nadzoru

sanitarnego.

Podkreślić przy tym należy, że sprawo-

wanie nadzoru sanitarnego w oparciu o wysokospe-

cjalistyczne badania laboratoryjne i pomiary stanowi

nieodłączny instrument w ustalaniu stanu faktycz-

nego, pozwalający na stosowanie przez państwowych

inspektorów sanitarnych skutecznych środków re-

agowania na pojawiające się zagrożenia dla zdrowia

publicznego.

Obecnie funkcjonuje 16 wojewódzkich, 318 powia-

towych oraz 10 granicznych stacji sanitarno-epide-

miologicznych.

Spośród wszystkich 318 powiatowych

stacji sanitarno-epidemiologicznych 117 stacji posia-

da w swojej strukturze organizacyjnej laboratoria,

które funkcjonują w ogólnopolskim zintegrowanym

systemie badań laboratoryjnych i pomiarów.

Od 1 stycznia 2013 r. następuje zmiana w ﬁnan-

sowaniu stacji sanitarno-epidemiologicznych, która

może szczególnie negatywnie wpłynąć na funkcjono-

wanie laboratoriów w stacjach sanitarno-epidemio-

logicznych, a zatem może mieć wpływ na efektyw-

ność sprawowania nadzoru przez Państwową Inspek-

cję Sanitarną.

Na podstawie art. 36 ust. 3c ustawy z dnia 14

ki pochodzące z wykonywanych przez stacje sanitar-

no-epidemiologiczne usług zleconych, np. badań la-

boratoryjnych, prowadzonych szkoleń czy dokonywa-

nych ocen zdrowotnych, stanowią dochody budżetu

państwa.

z późn. zm.) odprowadzane dochody mogą być rekom-

pensowane w ramach rezerwy celowej do końca bie-

żącego roku, dlatego sposób ﬁnansowaniastacjisa-

nitarno-epidemiologicznych w 2013 r. wymaga do-

określania.

Efektywne sprawowanie nadzoru przez organy

inspekcji, w kontekście braku rezerwy celowej, która

nie będzie dostępna od 1 stycznia 2013 r., stało się

przedmiotem debaty nad zmianą rozporządzenia mi-

łącznik do rozporządzenia określa, w jakim zakresie

badania laboratoryjne i pomiary dana stacja sanitar-

no-epidemiologiczna wykonuje nieodpłatnie na rzecz

sprawowania nadzoru przez innego państwowego in-

spektora sanitarnego.

W odpowiedzi na formułowane przez pana posła

pytania uprzejmie informuję, że główny inspektor

-epidemiologicznych.

Prowadzona jest jedynie debata

nad optymalnym wykorzystaniem zasobów będących

w posiadaniu stacji sanitarno-epidemiologicznych

w poszczególnych województwach.

W celu dalszej realizacji zadań przez Państwową

Inspekcję Sanitarną w zakresie zdrowia publicznego

główny inspektor sanitarny podejmuje również sta-

rania w celu utrzymania odpowiedniego poziomu ﬁ-

nansowania stacji sanitarno-epidemiologicznych

w 2013 r. i w latach następnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

nr SPS-023-3707/12, interpelacji pana posła Henry-

ka Siedlaczka oraz grupy posłów w sprawie środków

na sﬁnansowaniewpisustosunkowegoodskargika-

sacyjnej złożonej przez Samorządowe Kolegium Od-

mować, co następuje.

677

sowania powyższych kosztów w ramach środków uję-

ponent części budżetowej może, na podstawie art. 154

szenie planu wydatków tej części z rezerwy celowej

budżetu państwa na zobowiązania wymagalne Skar-

bu Państwa (cz.

83: Rezerwy celowe, poz. 16).

86/27/62/2012/1587 zwiększony został plan wydat-

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

terpelację pani Lidii Gądek, poseł na Sejm Rzeczy-

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji.

nicznego może być osoba ﬁzyczna,osobaprawnaalbo

jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości

nister zdrowia, jako centralny organ administracji

ściwy ds. zdrowia może dopuścić do obrotu na czas

lenia.

Przepis ten umożliwia zapewnienie dostępu do

produktów leczniczych niezbędnych do ratowania

życia w przypadku przejściowego, nagłego zdarzenia

losowego, stwarzającego wyjątkowe okoliczności, za-

grażającego zdrowiu bądź życiu ludzi.

Tym samym

nia do obrotu szczepionki na czerniaka rozsianego,

gdyż sytuację tę charakteryzuje niewielka populacja

chorych oraz zarejestrowanie, oraz ﬁnansowanieze

środków publicznych alternatywnych technologii le-

kowych.

Dodatkowo uprzejmie informuję, iż procedowany

nie odpowiedzieli na terapię w ramach badania kli-

678

Odpowiedź

sanitarno-epidemiologicznego

Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA

12, przy którym przekazano interpelację poselską

dotyczącą zabezpieczenia sanitarno-epidemiologicz-

uprzejmie informuję, co następuje.

Podkreślić należy, iż mając na względzie wyjątko-

wość ww. wydarzenia, resort zdrowia już od roku

2010 podejmuje działania przygotowawcze, w tym

działania w obszarze zabezpieczenia sanitarno-epi-

demiologicznego.

W ramach przygotowań Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej do udziału w zabezpieczeniu turnieju UEFA

Euro 2012 zarządzeniem głównego inspektora sani-

spół do Spraw Organizacji i Zabezpieczenia Sanitar-

no-Epidemiologicznego Turnieju UEFA Euro 2012.

W skład zespołu wchodzą przedstawiciele głównego

inspektora sanitarnego, państwowych wojewódzkich

inspektorów sanitarnych z miast gospodarzy, pań-

stwowi graniczni inspektorzy sanitarni w Przemy-

ślu, Warszawie i Szczecinie oraz eksperci z Narodo-

Zakładu Higieny.

Ponadto w pracach zespołu uczest-

niczyli: główny inspektor Ministerstwa Spraw We-

sanitarny Wojska Polskiego, a także inni eksperci

w dziedzinie chorób zakaźnych i epidemiologii, w za-

leżności od potrzeb.

W wyniku realizowanych przez ww. zespół zadań,

do których należało m.in.: określenie działań Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej, mających wpływ na

zapewnienie bezpieczeństwa sanitarno-epidemiolo-

gicznego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro

2012 oraz dokonanie analizy i oceny zagrożeń w tym

obszarze, zostały opracowane „Wytyczne do zabez-

pieczenia sanitarno-epidemiologicznego turnieju

UEFA Euro 2012”, które wydał zarządzeniem w paź-

dzierniku 2010 r.

Wytyczne, jako dokument ramowy, zawierają za-

lecenia w zakresie nadzoru sanitarnego, w tym kie-

runków nadzoru epidemiologicznego obejmującego:

wodę do spożycia przez ludzi, jakość zdrowotną żyw-

ności, warunki żywienia zbiorowego, stan sanitarny

obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, higienę

transportu, a także postępowanie w przypadku wy-

stąpienia ognisk choroby zakaźnej na terenie kraju.

Inne zadania zespołu to monitorowanie stanu przy-

gotowań Państwowej Inspekcji Sanitarnej do nadzo-

ru w zakresie zabezpieczenia sanitarno-epidemiolo-

gicznego turnieju UEFA Euro 2012, określenie zasad

określenie form współpracy z właściwymi organami

Republiki Ukrainy oraz Europejskim Centrum Za-

pobiegania oraz Kontroli Chorób (ECDC), Światową

Organizacją Zdrowia (WHO), a także współpraca

z Komitetem Organizacyjnym EURO 2012.

Wytyczne są głównym dokumentem wyznaczają-

cym kierunki działań organów Państwowej Inspekcji

Sanitarnej.

Dzięki opracowaniu wytycznych na po-

ziomie centralnym możliwa była sprawna koordyna-

cja przygotowań organów Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej na terenie całego kraju.

W ramach wytycz-

nych w dniu 2 grudnia 2010 r. podpisane zostało

Porozumienie Trójstronne w sprawie określenia za-

sad współpracy między organami Państwowej In-

spekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej

oraz Wojskowej Inspekcji Sanitarnej w okresie przy-

gotowania i trwania turnieju UEFA Euro 2012.

W toku dalszych przygotowań wytyczne głównego

inspektora sanitarnego były doprecyzowywane i uzu-

pełnione m.in. o zasady wymiany informacji o sytu-

acji epidemiologicznej czy też o wzory dokumentów

w związku z czasowym wzmożeniem nadzoru nad cho-

robami zakaźnymi i zmianą zasad raportowania.

Opra-

cowano także dodatkowe materiały, w tym m.in.:

proponowaną listę sprawdzającą nadzór sanitarny

podczas imprez masowych, wykaz chorób prioryte-

towych (na potrzeby organizacji funkcjonowania

ryzowano zadania wojewódzkich, powiatowych i gra-

nicznych inspektorów sanitarnych w zakresie nad-

zoru nad bezpieczeństwem żywności i żywienia

w czasie trwania Euro 2012, wraz z określeniem ter-

minu ich realizacji; przygotowano wkład do podręcz-

nika Akademia Euro.

We współpracy z ekspertami z Narodowego Insty-

Higieny, opracowane zostały również szczegółowe

zasady wzmożonego nadzoru nad chorobami zakaź-

nymi i zakażeniami, wraz z wzorami formularzy wy-

korzystywanych na jego potrzeby, z uwzględnieniem

zdarzeń mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia

publicznego.

Wprowadzenie wzmożonego systemu

raportowania, obejmującego zwiększenie częstotliwo-

ści przesyłania wybranych raportów oraz poszerze-

nia ich zakresu, ma na celu umożliwienie skuteczne-

go monitorowania sytuacji epidemiologicznej w sytu-

acji zwiększonego napływu i przemieszczania się

ludzi na terenie kraju.

Szczególne znaczenie dla organizacji zabezpiecze-

nia sanitarno-epidemiologicznego turnieju UEFA Euro

2012 ma wypracowanie spójnego systemu zabezpie-

czenia.

W ramach realizacji tego przedsięwzięcia

przedstawiciele Głównego Inspektoratu Sanitarnego

brali czynny udział w pracach innych zespołów odpo-

679

wiedzialnych za proces przygotowania do Mistrzostw

mitetu Medycznego UEFA Euro 2012, Zespołu ds.

bezpieczeństwa medycznego i ratowniczego lotnisk

UEFA Euro 2012.

Wszelkie istotne kwestie porusza-

ne w czasie spotkań były na bieżąco uwzględniane

w działaniach podejmowanych w ramach przygoto-

wań Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Ponadto przedstawiciele Głównego Inspektoratu

Sanitarnego brali udział w pracach Zespołu do spraw

zagrożeń chemicznych, biologicznych, radiologicz-

nych i nuklearnych – Zespołu CBRN, z których wnio-

ski są uwzględnione w przygotowanych dokumentach

operacyjnych.

Uwzględniając ponadto potencjalną możliwość

wystąpienia sytuacji kryzysowej, przedstawiciele

Państwowej Inspekcji Sanitarnej brali udział w ćwi-

czeniach praktycznych, takich jak m.in.: ćwiczenia

Epifaktor 2011, Lotnisko 2011, CMX 2011, CCAEX

2010, a także ćwiczeniach krajowego systemu wykry-

wania skażeń i alarmowania.

Celem ćwiczeń było

sprawdzenie procesu konsultacji i podejmowania de-

cyzji zgodnych z przyjętymi procedurami i aktami

prawnymi, przy zaangażowaniu jednostek i struktur

państwowych oraz europejskich, podczas ewentual-

nej sytuacji kryzysowej mogącej mieć miejsce w trak-

cie trwania Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej.

Przedstawiciele Głównego Inspektoratu Sanitarnego

przygotowujących ćwiczenia zarządzania kryzysowe-

go pk.

Libero.

Zaplanowano również udział przedsta-

wicieli Państwowej Inspekcji Sanitarnej na wszyst-

kich szczeblach decyzyjnych (powiatowym, woje-

wódzkim i krajowym) w ostatnim ćwiczeniu zgrywa-

jącym podmioty systemu zarządzania kryzysowego

przed turniejem UEFA Euro 2012 pk.

Libero II.

„Plan operacyjny zapewnienia bezpieczeństwa

sanitarno- epidemiologicznego na poziomie kraju”

opracowywany w Głównym Inspektoracie Sanitar-

nym stanowi jedną z głównych części planu operacyj-

nego resortu zdrowia.

Dokument ten zawiera kluczo-

we informacje i założenia organizacji zabezpieczenia

sanitarno-epidemiologicznego ﬁnałowego turnieju

Mając na względzie spójność działań podejmowa-

nych w obszarze nadzoru nad chorobami zakaźnymi

i zakażeniami u ludzi, również w wymiarze między-

narodowym, nawiązano ścisłą współpracę ze służbami

sanitarnymi na Ukrainie.

Współpraca z Ukrainą od-

bywa się zarówno na poziomie centralnym (pomiędzy

głównym inspektorem sanitarnym w Polsce oraz prze-

wodniczącym Państwowej Służby Sanitarno-Epide-

miologicznej Ukrainy), jak i na poziomie lokalnym

(przy udziale państwowych wojewódzkich oraz gra-

nicznych inspektorów sanitarnych i lokalnych służb

sanitarnych Ukrainy).

Uzgodniona została ze stroną

ukraińską ostateczna treść porozumienia o współpra-

cy między szefami inspekcji obydwu krajów, które

znajduje się na końcowym etapie formalizowania.

Główny inspektor sanitarny podjął ponadto dzia-

łania umożliwiające odbycie bezpośrednich spotkań

władz zdrowia publicznego Polski i Ukrainy.

Pierw-

sze spotkanie odbyło się w dniach 17–18 października

2011 r., a jego celem było podjęcie bilateralnej, wielo-

aspektowej dyskusji w zakresie zagrożeń dla zdrowia

publicznego oraz zabezpieczenia sanitarno-epidemio-

logicznego turnieju UEFA Euro 2012.

W trakcie spo-

tkania nastąpiła wymiana informacji dotyczących

miologicznego w obu krajach, a także przygotowania

stadionów, lotnisk i przejść granicznych pod kątem

ich zabezpieczenia.

Główne wnioski ze spotkania do-

tyczyły deklaracji wzajemnej wymiany informacji na

temat sytuacji epidemiologicznej oraz wzajemnego

powiadamiania o zdarzeniach kryzysowych w czasie

turnieju UEFA Euro 2012.

Ponadto obie strony zgo-

dziły się, iż wymiana danych dotyczyć będzie również

działań informacyjnych, celem zharmonizowania

ników turnieju UEFA Euro 2012 w zakresie zapobie-

gania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych

Kolejne dwa spotkania ze stroną ukraińską odby-

ły się w dniach 9 lutego 2012 r. oraz 19–20 marca

2012 r. i miały charakter roboczy.

Spotkania doty-

czyły uszczegółowienia zasad i ustaleń w kontekście

współpracy z WHO i ECDC oraz EpiNorth (projekt

współpracy w zakresie zwalczania chorób zakaźnych

i zakażeń w Europie Północnej prowadzony przez

Norweski Instytut Zdrowia Publicznego).

W trakcie

spotkań omówiona została metodyka oraz narzędzia

nadzoru epidemiologicznego opartego o poszerzony

zakres źródeł danych, które opracowane zostały i są

wykorzystywane przez ECDC.

Narzędzia te dostoso-

wywane są również do potrzeb międzynarodowego

nadzoru nad chorobami zakaźnymi w trakcie trwa-

nia imprez masowych.

Główny inspektorat sanitarny uwzględnił w pla-

nach działania stałą obecność, w dniach 4 czerwca

– 2 lipca 2012 r., przedstawicieli ECDC jako obserwa-

torów podejmowanych działań i jako element wspie-

rający obligatoryjną międzynarodową wymianę in-

formacji.

Powyżej przedstawiono jedynie wybrane działa-

nia mające na celu organizację zabezpieczenia sani-

tarno-epidemiologicznego turnieju UEFA Euro 2012

podejmowane przez Państwową Inspekcję Sanitarną

na szczeblu centralnym.

Należy mieć jednak na uwa-

dze, iż podejmowane są również liczne działania na

poziomie wojewódzkich, powiatowych i granicznych

stacji sanitarno-epidemiologicznych.

Z uwagi na cha-

rakter działań i ich wieloaspektowość nie jest możli-

we przedstawienie ich szczegółowo, należy wśród

nich jednak wymienić prowadzenie kontroli obiektów

użyteczności publicznej i budynków zamieszkania

ców oraz drużyny, objęcie szczególnym nadzorem

obiektów żywnościowych oraz wody przeznaczonej do

spożycia przez ludzi, prowadzenie działalności edu-

680

kacyjno-informacyjnej za pośrednictwem środków

masowego przekazu, stron internetowych oraz in-

nych dostępnych lokalnie nośników informacji.

Wysoki poziom tych przygotowań z pewnością

przebywających w Polsce w okresie trwania Mi-

W odpowiedzi na pytania 2 i 3, dotyczące systemu

informatycznego do obsługi rejestru zgłoszeń chorób

zakaźnych oraz systemu informatycznego GISK-NET,

uprzejmie proszę przyjąć, co następuje.

Główny Inspektorat Sanitarny nie dokonywał

w roku 2008 zakupu oprogramowania służącego do

rejestracji zachorowań na choroby zakaźne oraz za-

każeń.

Natomiast w roku 2006 była opracowywana,

służąca do takiego celu, dedykowana aplikacja do we-

wnętrznego wykorzystania przez stacje sanitarno-

-epidemiologiczne.

Obecnie aplikacja wymaga jednak

dostosowania do zmian w nadzorze wynikających

m.in. z upływu z końcem roku 2012 r. rozporządzeń

niach i konieczności wprowadzenia rozwiązań zgod-

nych z założeniami opracowywanych nowych rozpo-

Równocześnie uprzejmie informuję, że powszech-

ne udostępnienie drogi elektronicznej przesyłania

przez lekarzy zgłoszeń zachorowań na choroby za-

macji w ochronie zdrowia w ramach systemu moni-

torowania zagrożeń, począwszy od 1 lipca 2014 r.

W odpowiedzi na pytania 4 i 5 w sprawie aktów

prawnych zgłaszalności chorób zakaźnych oraz zgła-

szalności podejrzeń chorób zakaźnych, uprzejmie in-

z późn. zm.) do czasu wydania rozporządzeń na pod-

stawie ww. ustawy zostały utrzymane w mocy przepi-

sy rozporządzeń wydanych na podstawie poprzedza-

z późn. zm.).

W przeważającej części rozporządzenia

te zostały zastąpione wydanymi na podstawie obowią-

zującej ustawy aktami wykonawczymi.

Dotychczas nie

zostało natomiast wydane rozporządzenie na podsta-

wie art. 27 ust. 9, art. 24 ust. 3 i ust. 6.

Równocześnie należy jednak zauważyć, że obecne

brzmienie przepisów ustawy o zapobieganiu oraz

wierających upoważnienia dla ministra zdrowia do

wydania przedmiotowych rozporządzeń, pozostaje

niespójne w zakresie ﬁnansowaniazadańorganów

Państwowej Inspekcji Sanitarnej w obszarze nadzoru

zm.), która zmieniła z dniem 1 stycznia 2010 r. sposób

ﬁnansowania stacji sanitarno-epidemiologicznych,

przenosząc jego źródło z części budżetu pozostającej

dów.

Dlatego w tym zakresie też konieczne jest doko-

nanie najpierw zmian przepisów ustawy o zapobie-

u ludzi tak, aby dostosować jej brzmienie do zmian

dań administracji publicznej w województwie, co bę-

dzie z kolei miało istotny wpływ na brzmienie przy-

gotowywanych rozporządzeń.

W związku z powyż-

szym jeszcze w pierwszej połowie 2011 r. przygotowa-

ny został projekt ustawy nowelizującej ustawę o za-

nych u ludzi oraz o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Przedmiotowy projekt został przyjęty w dniu 9 sierp-

projekt ww. nowelizacji ponownie wpłynął do Sejmu,

gdzie jest dalej procedowany jako druk sejmowy

nr 293.

W chwili obecnej, wobec braku szczegółowych re-

gulacji dot. wzorów formularzy zgłoszeń oraz trybu

dokonywania zgłoszeń, przypadki podejrzeń zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, zgłoszenia do celów nad-

zoru epidemiologicznego są dokonywane w oparciu

o obowiązek wynikający wprost z art. 27 ust. 1 usta-

zakaźnych u ludzi w sposób zwyczajowo, głęboko już

utrwalony, na wcześniej obowiązujących formula-

rzach zgłoszeń.

Pomimo braku szczegółowego for-

malnoprawnego uregulowania sposobu i trybu doko-

nywania ww. zgłoszeń nie obserwuje się więc znaczą-

cego pogorszenia czułości i swoistości nadzoru epide-

nymi w Polsce.

W odpowiedzi na pytanie 6, dotyczące przygoto-

wania systemu bioterrorystycznego oraz przeszkole-

nia lekarzy oraz ćwiczeń, uprzejmie informuję, iż jed-

nym z ryzyk związanych z turniejem UEFA Euro

2012 jest możliwość wystąpienia ataku terrorystycz-

nego przy użyciu czynników biologicznych.

Należy

zaznaczyć, że u podłoża bioterroryzmu mogą leżeć

różnorodne przyczyny mające charakter historyczny,

ekonomiczny, polityczny, społeczny i kulturowy oraz

religijny, które mogą stanowić motywy realizacji

konkretnych działań i ataków bioterrorystycznych.

Geograﬁczneoddalenienaszegokrajuodgłównych

źródeł zagrożeń bioterrorystycznych nie daje gwa-

rancji bezpieczeństwa przed atakami terrorystycz-

nymi wobec obywateli i instytucji.

Jednocześnie te-

rytorium Polski ze względu na usytuowanie geogra-

ﬁczneirelatywnądostępnośćmożestanowićdogod-

681

ną bazę dla przygotowania i podejmowania działań

terrorystycznych.

Konwencja o broni biologicznej (The Biological

Warfare Convention 1972 r.), podpisana przez więk-

szość państw świata, weszła w życie w 1975 r.

Ujmu-

je ona zabezpieczenia przed wytwarzaniem, groma-

dzeniem i zastosowaniem broni biologicznej.

Nie pre-

cyzuje jednak jakichkolwiek mechanizmów kontrol-

nych.

Uznając zagrożenie bioterrorystyczne lub przy-

padkowe uwolnienie wysoce zakaźnego drobnoustro-

ju z obcych laboratoriów za potencjalne zagrożenie,

należy być przygotowanym na tego typu ewentual-

ności.

W związku z tym w Głównym Inspektoracie Sa-

nitarnym podjęto m.in. prace w obszarze działalności

Zespołu do spraw zagrożeń chemicznych, biologicz-

w ramach którego funkcjonowały podzespoły robocze

– ds. zagrożeń chemicznych, ds. zagrożeń biologicz-

nych, ds. zagrożeń radiologicznych i nuklearnych

organizacji dekontaminacji.

Efektem prac podzespo-

łu ds. zagrożeń biologicznych było opracowanie reko-

mendacji w zakresie zagrożeń biologicznych, stano-

wiących integralną część „Koncepcji zabezpieczenia

w zakresie zagrożeń chemicznych, biologicznych, ra-

diologicznych i nuklearnych (CBRN) oraz dekonta-

minacji”.

Przedmiotowa koncepcja stanowi formę

rekomendacji dla miast gospodarzy oraz organizato-

rów meczy i innych podmiotów, służb odpowiedzial-

nych za zapewnienie bezpieczeństwa podczas Mi-

wystąpienie tego typu zagrożenia.

Ponadto ważnym

elementem „Koncepcji zabezpieczenia Mistrzostw

nych i nuklearnych (CBRN) oraz dekontaminacji”

gane do zabezpieczenia turnieju.

Przedstawiciele Państwowej Inspekcji Sanitarnej

brali ponadto udział w kursie pn. „Reagowanie na

mach współpracy prowadzonej na forum Wspólnej

nia Terroryzmu.

Przedmiotowy kurs odbył się w dniach

Ukrainie.

W czasie spotkania omówiono zadania m.in.

organów zdrowia publicznego oraz służby zdrowia

cydenty z użyciem broni masowego rażenia, jak rów-

nież znaczenie międzysektorowej oraz międzynaro-

dowej współpracy w procesie planowania oraz reago-

wania na tego rodzaju zdarzenia.

W kontekście powyższego prowadzone są w kraju

także systematyczne szkolenia personelu lekarskiego

oraz cyklicznie ćwiczenia, zarówno w wymiarze kra-

jowym, jak i międzynarodowym, zawierające w swo-

ich scenariuszach znamiona bioterroryzmu i ade-

kwatnego do danej sytuacji reagowania kryzysowego,

w tym rozpoznania medycznego oraz podjęcia sto-

sownego leczenia.

W krajowych i resortowych planach zarządzania

kryzysowego ujęte zostały elementy przeciwdziała-

nia wszelkim postaciom bioterroryzmu i podejmowa-

nia niezbędnych działań mających na celu zminima-

lizowanie skutków użycia broni biologicznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

w sprawie prac legislacyjnych dotyczących

znak: SPS-023-3710/12, dotyczące interpelacji posła

wadzonych składek ZUS uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

ubezpieczeń społecznych, osoba prowadząca pozarol-

niczą działalność gospodarczą na podstawie przepi-

sów o działalności gospodarczej lub innych przepisów

682

jako zleceniobiorca lub jako wykonawca, obowiązko-

wo podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rento-

wym z tego tytułu, który powstał najwcześniej.

Mo-

jęta tymi ubezpieczeniami także z pozostałych,

podjętej na podstawie opinii właściwych ekspertów

683

genetycznie modyﬁkowanych(3711)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

możliwości wprowadzenia ograniczeń stosowania ge-

netycznie zmodyﬁkowanychorganizmów,przedkła-

dam następujące wyjaśnienia.

miałby możliwość wprowadzenia czasowego ograni-

tywy 2001/18/WE) określonych odmian roślin gene-

tycznie zmodyﬁkowanych będących organizmami

genetycznie zmodyﬁkowanymi,wprowadzonymido

obrotu z możliwością uprawy.

W trakcie prac and tym projektem ustawy, w grud-

niu 2010 r.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europej-

skiej orzekł na korzyść Polski wyrok w sprawie T-

-69/08, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie

nieważności decyzji Komisji 2008/62/WE z dnia 12

października 2007 r. dotyczącej art. 111 i art. 172

polskiego projektu ustawy Prawo o organizmach ge-

netycznie zmodyﬁkowanych,zgłoszonegoprzezRzecz-

jako odstępstwo od przepisów dyrektywy 2001/18/

WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie za-

mierzonego uwalniania do środowiska organizmów

zmodyﬁkowanychgenetycznie(Dz.U.2008,L16,

s. 17).

Postępowanie rozpoczęło się w lutym 2008 r.,

kiedy Polska wniosła do Sądu Unii Europejskiej skar-

gę na decyzję Komisji odrzucającą projekt przepisów

krajowych (będących odstępstwem od dyrektywy

2001/18/WE) i zażądała unieważnienia decyzji ze

opóźnieniem).

Zaskarżona decyzja, przyjęta w dniu

pit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę

Europejską.

Z chwilą upływu tego terminu projekt

sekwencji nie mógł zostać odrzucony przez KE w dro-

dze zaskarżonej decyzji.

Właśnie do tego wyroku

Trybunału odnosi się przytoczona przez pana posła

opinia zaprezentowana przez przedstawiciela Mini-

sterstwa Spraw Zagranicznych podczas prezydenc-

kiej konferencji na temat GMO.

Należy mieć jednak na względzie, że zaskarżony

projekt przyjęty przez poprzedni rząd zawierał roz-

wiązania pozostające w sprzeczności z prawem UE,

a Polska uzyskała korzystny dla siebie wyrok wyłącz-

nie ze względów proceduralnych.

Oznacza to, że

w przyszłości po ewentualnym przyjęciu rozwiązań

prawnych z 2007 r.

KE mogłaby wystąpić z żądaniem

zniesienia przez Polskę tych przepisów, co w przypad-

ku odmowy mogłoby skutkować wniesieniem przez

Komisję sprawy przeciwko Polsce i kolejnym postę-

powaniem.

W momencie ogłaszania wyroku w sprawie T 69/

08 trwały prace sejmowe nad rządowym projektem

ustawy Prawo o organizmach genetycznie zmodyﬁ-

kowanych.

Prace te zatrzymały się na etapie podko-

misji nadzwyczajnej, a ich efektem było wprowadze-

wy GMO.

Tym samym nie dokonano pełnego wdro-

żenia dyrektywy 2001/18/WE, również w zakresie

ograniczania stosowania i uprawy organizmów gene-

tycznie zmodyﬁkowanych, co stanowi poważne

utrudnienie dla organów administracji rządowej od-

Na początku 2010 r.

Komisja Europejska przed-

stawiła propozycję, by kraje członkowskie UE na mocy

decydowały, czy chcą zezwolić, czy zabronić uprawy

roślin genetycznie modyﬁkowanychnaczęścilubca-

łości swego terytorium.

Projekt rozporządzenia zakładał

wprowadzenie zmiany w dyrektywie 2001/18/WE

w postacji dodania art. 26b umożliwiającego wprow-

adzenie organiczenia lub zakazu uprawy GMO.

Mając

na uwadze duże znaczenie proponowanego aktu praw-

nego dla polskich interesów związanych z ogranicza-

niem stosowania GMO, Polska aktywnie wpierała

prace grupy roboczej ad hoc ds. GMO, a w drugiej

połowie 2011 r. przedstawiciel resortu środowiska

przewodniczył pracom tej grupy.

W trakcie posiedzeń

684

grupy roboczej Rady w drugiej połowie 2011 r. roz-

wiązano kilka spornych kwestii, m.in. kwestię formy

nowego aktu prawnego (dyrektywa zamiast rozpo-

rządzenia) oraz właściwej podstawy prawnej (przyję-

to art. 114 TFUE).

W marcu 2012 r. podczas posie-

dzenia Rady ds. Środowiska Polska poparła projekt

duńskiej prezydencji dotyczący zmiany dyrektywy

2001/18/WE, niestety obradujący w Brukseli mini-

strowie ds. środowiska nie osiągnęli kompromisu

w tej sprawie.

Obecnie w związku z malejącą liczbą

państw będących oponentami propozycji istnieje

szansa na przegłosowanie projektu rzeczonej dyrek-

tywy podczas czerwcowej Rady ds. Środowiska.

Należy nadmienić, że obowiązująca ustawa z dnia

dyﬁkowanych(Dz.U.z2007r.

Nr36,poz.233,zpóźn.

zm.) nie reguluje spraw związanych z uprawami ro-

ślin genetycznie zmodyﬁkowanych.

Jedyną podstawą prawną umożliwiającą wprowa-

nych, jest jej art. 48 ust 1, który stanowi: „Minister,

rzenia, że zagraża on zdrowiu ludzi lub środowiska”.

Jednak wprowadzenie ograniczenia lub zakazu ob-

rotu danego produktu GMO w drodze decyzji admi-

nistracyjnej będzie miało skutek jedynie dla podmio-

tów, które uzyskały zezwolenie ministra na wprowa-

dzenie tego produktu GMO do obrotu lub prowadzą

kukurydzy MON 810, np. ﬁrmieMonsanto(któranie

przede wszystkim rolników, a więc byłaby niesku-

teczna, jeśli idzie o ograniczenie lub wyeliminowanie

upraw roślin GM.

Należy dodatkowo wyjaśnić, że ewentualne zasto-

wodować, że wykorzystywanie kukurydzy MON 810

w jakimkolwiek innym niż uprawa celu (m.in. sprze-

daż pasz zawierających kukurydzę MON 810) stałoby

się niemożliwe.

zakazu stosowania materiału siewnego odmian ge-

netycznie zmodyﬁkowanych.

Stosowaniemateriału

siewnego obejmuje bowiem również uprawę.

Minister

zanieczyszczenia genetycznie zmodyﬁkowanympył-

kiem kukurydzy MON 810 miodów produkowanych

twie projekt rozporządzenia w sprawie zakazu stoso-

nych odmian kukurydzy MON 810.

Projekt ten został

przekazany do konsultacji społecznych.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

W nawiązaniu do interpelacji pana posła Arkadiu-

sza Litwińskiego, przekazanej przy piśmie z dnia 11

były w podległym Panu ministerstwie w celu wyko-

rzystania możliwości, aby ograniczyć uwalnianie do

tycznie zmodyﬁkowanych?

do spraw transgranicznego przemieszczania gene-

tycznie zmodyﬁkowanychorganizmówzgodniezroz-

porządzeniem 1946/2003.

Natomiast za kwestie żyw-

nym tych odmian, w tym odmian genetycznie zmo-

dyﬁkowanych).

Kwestie upraw roślin genetycznie

zmodyﬁkowanych wciąż pozostają nieuregulowane

w przepisach prawnych.

Resortem odpowiedzialnym za implementację do

prawa polskiego wspomnianych przez pana posła

w interpelacji art. 23 i 26a dyrektywy 2001/18/WE

685

jest resort środowiska, który jest również upoważ-

niony do podejmowania wszelkich działań na ich pod-

stawie.

Uprzejmie wyjaśniam, że również wyrok

w sprawie T-69/08 przywołany przez pana posła do-

tyczył projektu ustawy Prawo o organizmach gene-

tycznie zmodyﬁkowanychzroku2006,którywkom-

pleksowy sposób miał regulować kwestie związane

renie Polski, w tym regulować zasady upraw roślin

genetycznie zmodyﬁkowanychwspecjalniedotego

tworzonych strefach wskazanych do prowadzenia

upraw.

Projekt był przygotowany i procedowany przez

resort środowiska, który podejmował wszystkie klu-

czowe decyzje w jego kwestii.

13 kwietnia 2007 r. zo-

stał on notyﬁkowanyKomisjiEuropejskiej,anastęp-

nie decyzją Komisji Europejskiej odrzucony jako nie-

zgodny z prawem UE.

Ze względów proceduralnych Polska niniejszą de-

cyzję zaskarżyła i ostatecznie sprawę wygrała, co

potwierdził wyrok w sprawie T-69/08.

Decyzja o sko-

rzystaniu z wyroku i możliwościach, jakie dawał pro-

jekt z roku 2006, leży w tej sytuacji po stronie mini-

stra środowiska, jako gospodarza projektu.

Pytanie

o zastosowanie wszystkich możliwości przywołanych

w interpelacji pana posła mające na celu wprowadze-

nie zakazów dotyczących GMO powinno być zatem

skierowane do ministra środowiska.

W ramach działań prewencyjnych dotyczących

Projekt został przygotowany w oparciu o art. 57

twie.

Rozporządzenie przewiduje wykluczenie ze sto-

sowania 210 odmian genetycznie zmodyﬁkowanej

kukurydzy MON 810 wpisanych do Wspólnotowego

pełnym wydaniu CCA (Dz. U. C 380 A z dnia

29.12.2011 r.) znajduje się 225 odmian kukurydzy

MON 810.

Stosowanie 15 z nich zostało już zakazane

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozporządze-

niem z roku 2007.

rządzenia był wyrok Europejskiego Trybunału Spra-

produkowanego z genetycznie zmodyﬁkowanejkuku-

rydzy MON 810 i miodu zawierającego taki pyłek.

Zgodnie z wyrokiem produkty takie jak miód

łek pochodzący z roślin genetycznie zmodyﬁkowa-

rządzenia nr 1829/2003 „żywność (...) zawierającą

składniki wyprodukowane z GMO”.

Kwaliﬁkacjata

Zakończył się etap konsultacji społecznych.

Pro-

jekt jest jednak ciągle dostępny na stronie BIP

MRiRW: http://bip.minrol.gov.pl/DesktopDefault.

aspx?

TabOrgId=1415&LangId=0).

Projekt będzie

w najbliższych dniach wysłany do KPRM celem ana-

lizy oceny skutków regulacji oraz równolegle do

uzgodnień międzyresortowych.

Zakaz stosowania materiału siewnego odmian

wadzony po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie ubezpieczenia na rzecz pacjentów

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

znak: SPS-023-3715/12, interpelację z dnia 26 marca

2012 r. pana posła Krzysztofa Gadowskiego w spra-

wie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

686

nej dalej „ustawą”, uprzejmie proszę o przyjęcie po-

Ad a.

Postulowane objęcie ubezpieczeniem OC

niemożliwe, bowiem są dwa różne rodzaje ubezpie-

czeń.

Ubezpieczenie OC ma charakter majątkowy,

nych jest nowym rodzajem ubezpieczenia o cechach

ubezpieczenia osobowego.

Takie stanowisko przed-

stawił także minister ﬁnansówwpiśmiekierowanym

oraz z 22 lutego 2012 r. (kopie w załączeniu*

)

).

zawarte ubezpieczenie OC), i jego zobowiązanie sięga

tować jako ubezpieczenie zaliczane do grupy ubezpie-

czeń osobowych, w których ochroną objęte są życie lub

różnia je przede wszystkim przedmiot ubezpieczenia

czeniowej (życiem, zdrowiem) istotne elementy umow-

ne ukształtowane mają w sposób zbliżony do ubezpie-

Takie rozwiązanie było także podyktowane specyﬁką

postępowania przed wojewódzką komisją do spraw

zdarzeń medyczne, gdzie wypłata świadczenia nie

Ad b.

Uprzejmie informuję, iż w związku z liczny-

mi postulatami podmiotów leczniczych udzielających

świadczeń szpitalnych zostały podjęte prace nad

13 kwietnia 2012 r.

W dniu 8 maja 2012 r. projekt

założeń ma być rozpatrzony przez Radę Ministrów.

Ad c.

Odnosząc się do proponowanego przez pana

posła przeznaczenia środków na ubezpieczenie z ty-

tułu zdarzeń medycznych, uprzejmie informuję, iż

zaniem ich przeznaczenia zostały szczegółowo ure-

Ponadto podstawy przekazania środków z budże-

tu państwa, czy to bezpośrednio na wypłatę odszko-

dowań/zadośćuczynień, czy to na doﬁnansowanie

szpitali w celu zawarcia umów ubezpieczenia, nie

*

)

687

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie stosowania przepisów dotyczących

pismem znak: SPS-023-3717/12, w sprawie refunda-

cji leków dla chorych cierpiących na zespół pęcherza

nadreaktywnego uprzejmie informuję.

zł w trzecim roku refundacji.

Natomiast zgodnie z in-

formacjami zawartymi w stanowisku Rady Konsul-

czeniu zespołu pęcherza nadreaktywnego, objęcie

refundacji.

Jednocześnie rekomendacja podkreśla

ﬁnansowaniaześrodkówpublicznychsolifenacyny

(Vesicare) przez Scottish Medicines Consortium

(SMC), Canadian Expert Drug Advisory Committee

Advisory Committee (PBAC).

Powodem negatyw-

nych rekomendacji były zbyt wysokie koszty produk-

tu leczniczego w porównaniu do innych stosowanych

w tym wskazaniu.

ﬁnansowepłatnikapublicznegoﬁnansującegoświad-

czenia ze środków publicznych, jak również uwzględ-

niając potrzeby świadczeniobiorców, zdecydował

o objęciu refundacją przedmiotowych produktów dla

gwarantem najkorzystniejszej dystrybucji środków

publicznych.

zespół pęcherza nadreaktywnego potwierdzony ba-

kich, jak i ekspertów z danej dziedziny medycyny.

Efektem powyższego są kolejne zmiany w obwiesz-

czeniach uwzględniające zgłaszane potrzeby przy

uwzględnieniu możliwości ﬁnansowychpłatnikapu-

blicznego ﬁnansującegoświadczeniaześrodkówpu-

blicznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie obowiązku uczestniczenia

(3720)

-023-3720/12, interpelację pani poseł Alicji Dąbrow-

wyjaśniam, co następuje.

1188) do zadań samorządu zawodowego adwokatów

należy podejmowanie działań mających na celu do-

skonalenie zawodowe adwokatów.

Obowiązkiem ad-

wokata od momentu przynależności do samorządu

zawodowego jest podnoszenie kwaliﬁkacji zawodo-

wych i dążenie do zachowania wysokiego poziomu

wiadomości i umiejętności niezbędnych do wykony-

wania zawodu.

Zasady podnoszenia kwaliﬁkacjizawodowychpo-

przez samokształcenie oraz udział w szkoleniach or-

ganizowanych przez samorząd adwokacki określa

688

uchwała Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 19 listo-

pada 2011 r. nr 57/2011 o doskonaleniu zawodowym

adwokatów.

Zgodnie z jej postanowieniami obowią-

zek organizowania szkoleń ciąży na okręgowych ra-

dach adwokackich, natomiast nadzór nad przebie-

giem poszczególnych szkoleń sprawuje Naczelna Rada

Adwokacka.

Obowiązkiem doskonalenia zawodowego

objęci są wszyscy adwokaci wykonujący zawód oraz

prawnicy z Unii Europejskiej.

W celu spełnienia obo-

wiązku doskonalenia zawodowego adwokat powinien

uzyskać co najmniej 12 punktów w danym roku ka-

lendarzowym zgodnie z zasadami określonymi § 17

cytowanej uchwały.

Realizacja powyższego obowiązku odbywa się

m.in. poprzez uczestnictwo w szkoleniach zawodo-

wych organizowanych przez samorząd adwokatury,

seminariach, konferencjach, jak również poprzez sa-

mokształcenie, które wyraża się bądź w przygotowa-

niu publikacji o charakterze naukowym, bądź w prze-

prowadzaniu wystąpień w ramach szkolenia.

cowskiego należy m.in. doskonalenie zawodowe rad-

ców prawnych.

Na podstawie art. 52 ust. 3 pkt 2 usta-

wy o radcach prawnych organami samorządu rad-

cowskiego uprawnionymi do organizowania szkoleń

zawodowych radców prawnych są rady okręgowych

izb radców prawnych.

Natomiast stosownie do treści

art. 60 pkt 7 cytowanej ustawy, organem odpowie-

dzialnym za koordynowanie doskonalenia zawodowe-

go radców prawnych jest Krajowa Rada Radców

Prawnych.

Krajowy Zjazd Radców Prawnych w Kodeksie ety-

ki radcy prawnego stanowiącym załącznik do jego

uchwały z dnia 10 listopada 2007 r. nr 5/VIII stwier-

dził, że doskonalenie zawodowe radców prawnych jest

ich obowiązkiem.

I tak przepis art. 23 ust. l i 2 Ko-

deksu etyki stanowi, że powinnością radcy prawnego

jest dbałość o rozwój zawodowy poprzez kształcenie

ustawiczne.

Radca prawny obowiązany jest brać

udział w szkoleniach zawodowych na zasadach okre-

ślonych przez właściwy organ samorządu.

Krajowa Rada Radców Prawnych w uchwale z dnia

6 czerwca 2008 r. nr 30/B/VII/2008 określiła zaś obo-

wiązki radcy prawnego, o których mowa w powyż-

szym przepisie.

Uchwała ta została następnie zmieniona uchwałą

z dnia 9 grudnia 2011 r. nr 74/VIII/2011 Krajowej

Rady Radców Prawnych.

Założenia zmian w sprawie

wych zostały natomiast określone w uchwale Krajo-

wej Rady Radców Prawnych z dnia 30 września 2011 r.

nr 62/VIII/2011, która pozostawiła w całości system

doskonalenia zawodowego stworzony uchwałą z dnia

6 czerwca 2008 r., nr 30/B/Y11/2008 i rozszerzyła

katalog form wypełniania obowiązku szkolenia za-

wodowego.

W obecnym stanie prawnym radca prawny reali-

zuje zatem obowiązek doskonalenia zawodowego

m.in. poprzez branie udziału jako słuchacz lub wy-

kładowca w szkoleniach organizowanych przez orga-

ny samorządu radcowskiego, publikowanie opraco-

wań z zakresu prawa, artykułów w czasopismach

fachowych, glos do orzeczeń Trybunału Konstytucyj-

nego, jak również poprzez odbycie studiów podyplo-

mowych z zakresu prawa.

Zgodnie z § 3 uchwały z dnia 6 czerwca 2008 r.

nr 30/B/VII/2008 za udział w każdej z form szkolenia

radca prawny otrzymuje określoną liczbę punktów

szkoleniowych.

Postanowieniami uchwały z dnia

9 grudnia 2011 r. zwiększono liczbę punktów, jaką

radca prawny jest zobowiązany uzyskać w trzyletnim

cyklu szkoleń zawodowych z 30 do 40.

Nadmienić należy, iż niezależnie od wskazanych

powyżej zasad odbywania szkolenia radcowie prawni

wpisani na listę radców prawnych na innej podstawie

niż odbycie aplikacji radcowskiej i złożenie egzaminu

radcowskiego obowiązani są uczestniczyć w szkole-

niu z zakresu zasad etyki radcy prawnego i historii

zawodu.

Jednocześnie należy wskazać, iż VIII Krajowy

Zjazd Radców Prawnych w uchwale w sprawie zadań

samorządu radców prawnych i jego organów w latach

2007–2010 zobowiązał Krajową Radę Radców Praw-

nych do opracowania i wdrożenia modelu ustawicz-

nego szkolenia zawodowego członków samorządu,

uwzględniającego wzorcowe zasady ustawicznego kształ-

cenia zawodowego.

Krajowa Rada Radców Prawnych

realizując nałożone na nią zadanie w dniu 14 grudnia

2007 r. powołała Centrum Szkolenia Ustawicznego

Radców Prawnych.

Obecnie działalność centrum to

nie tylko organizowanie własnych form dokształca-

nia i doskonalenia zawodowego, ale także współpra-

ca w tej dziedzinie z okręgowymi izbami radców

prawnych i pomoc w organizacji poszczególnych

szkoleń.

Podobnie jak w odniesieniu do przedstawicieli in-

nych zawodów prawniczych, tak i co do notariuszy

ustawodawca nałożył obowiązek stałego podnoszenia

kwaliﬁkacjizawodowychwart.17ustawyzdnia

Rozwinięcie tego obowiązku znalazło dodatkowo

wyraz w § 9 uchwały nr 19/97 Krajowej Rady Nota-

etyki zawodowej notariusza, wydanej na podstawie

art. 40 § l pkt 7 wskazanej ustawy.

Stosownie do jego

brzmienia notariusz winien rozwijać swą wiedzę za-

wodową w celu podnoszenia jakości świadczonych

usług w szczególności poprzez udział w szkoleniach

i seminariach.

Program szkolenia notariuszy jest zaś

suwerennie formowany w obrębie izb notarialnych

i realizowany przez jego samorząd.

W szerszym kontekście należy podkreślić, iż obo-

wiązek podnoszenia wiedzy i umiejętności niezbęd-

nych do wykonywania zawodu ciąży również na

członkach innych zawodów prawniczych, i tak:

689

1.

Sędzia jest obowiązany stale podnosić kwaliﬁ-

kacje zawodowe, o czym stanowi art. 82a § l ustawy

2.

Prokurator jest obowiązany stale podnosić kwa-

liﬁkacjezawodowe,wtymuczestniczyćwszkoleniach

i innych formach doskonalenia zawodowego, których

organizację określa odrębna ustawa, jak tego wymaga

3.

Komornik jest obowiązany postępować zgodnie

dami etyki zawodowej oraz podnosić kwaliﬁkacjeza-

Pragnę przy tym podkreślić, iż brak jest ustawo-

wych uregulowań, które nakazywałyby inicjowanie

postępowań dyscyplinarnych wobec osób wykonują-

cych zawody prawnicze z uwagi na niezrealizowanie

powyższych obowiązków.

Ocena przypadków zacho-

wań, które stanowią naruszenie zasad etyki zawodo-

wej oraz możliwe konsekwencje kwaliﬁkowaniata-

kich zachowań w kategoriach deliktu rodzącego od-

powiedzialność dyscyplinarną mają wymiar indywi-

dualny.

Może to nastąpić jedynie w trybie określonym

przepisami właściwego dla danego samorządu zawo-

dowego postępowania dyscyplinarnego związanego

z naruszeniem zasad etyki zawodowej.

Kodeksy ety-

ki zawodowej nie mają formy ustawowej i stanowione

są w drodze uchwał przez uprawnione organy samo-

rządowe.

Odnosząc się do postulatu pani poseł, przy uwzględ-

nieniu wyżej wskazanych okoliczności uprzejmie in-

wości nie dostrzega uzasadnionych podstaw do znie-

sienia obowiązku doskonalenia zawodowego przez

osoby wykonujące zawody zaufania publicznego.

Każdy, kto decyduje się na wykonywanie zawodu

zaufania publicznego, przyjmuje na siebie szereg obo-

wiązków i powinności, których realizacja wynika

nalenia zawodowego w drodze normy o charakterze

ustawowym stanowi wyraz troski o zapewnienie naj-

wyższej jakości świadczonych usług prawniczych.

Pragnę bowiem podkreślić, że celem ministra

sprawiedliwości obok zapewnienia dostępu do zawo-

dów zaufania publicznego jest zagwarantowanie wy-

konywania tych zawodów na profesjonalnym pozio-

mie.

Realizację tego zadania stanowią nie tylko szko-

lenia w toku aplikacji, ale również doskonalenie za-

wodowe.

Wskazać trzeba, iż dynamicznie zmieniający się

system prawny wymusza ustawiczne zdobywanie

i pogłębianie wiedzy przez osoby wykonujące kwali-

ﬁkowanezawodyprawnicze.

Obowiązekpodnoszenia

kwaliﬁkacji przez członków samorządów zawodo-

wych gwarantując wysoki poziom świadczonych

usług, przyczynia się do kształtowania prawidłowego

obrotu prawnego.

W omawianej płaszczyźnie doskonalenie zawodowe

jest jednym z ﬁlarów,naktórymopierasięochrona

interesu wymiaru sprawiedliwości oraz obywateli.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

szałka Sejmu, znak: SPS-023-3721/12, w sprawie

nych w chemioterapii uprzejmie przesyłam informa-

cje w tej sprawie.

Ebewe.

690

granicy hurtowych ilości odpowiedników niedostęp-

nych produktów leczniczych zainteresowanym pod-

miotom, w szczególności hurtowniom farmaceutycz-

produkty lecznicze do szpitali.

Ogranicza to znacznie

odpowiedzialnymi, które posiadają w swoim portfo-

lio odpowiedniki niedostępnych produktów leczni-

szyć podaż swoich leków, tym samym zapewnić do-

stępność produktów leczniczych w zaistniałej sytu-

acji.

Procedura tzw. importu docelowego pozwala na

czenie do obrotu, niezbędnych dla ratowania życia

i pacjentów indywidualnych.

W przypadku wnio-

sków pilnych sprawy załatwiane są w ciągu kilku

Zgodnie z projektem zarządzenia prezesa Naro-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

(3723)

terpelacji w sprawie prywatyzacji spółki Polskie Ta-

try SA z siedzibą w Zakopanem, którą złożył pan

poseł Andrzej Gut-Mostowy (pismo przewodnie

12), uprzejmie informuję, że proces prywatyzacji

proces prywatyzacji spółki znajduje się na etapie

poprzedzającym składanie ofert wiążących, któ-

rych termin został wyznaczony na dzień 25 maja

Odnosząc się do zadanych pytań, uprzejmie infor-

muję, co następuje.

1.

Czy istnieje możliwość włączenia do prywaty-

zacji spółki Polskie Tatry SA udziałowca mniejszo-

ściowego, gminę miasto Zakopane, tak by potencjal-

większościowy?

2.

Minister skarbu państwa ma prawo zatrzymać

bądź rozpocząć proces prywatyzacyjny w każdym

jego momencie.

Czy nie byłoby możliwe wykorzysta-

ces prywatyzacyjny gminę miasto Zakopane?

Uprzejmie informuję, że mając na względzie ak-

tualny tryb (negocjacje) oraz etap obecnie prowa-

dzonego procesu prywatyzacji spółki, brak jest pod-

staw prawnych do zawarcia porozumienia z akcjo-

nariuszem spółki, miastem Zakopane, mającego

na celu wspólne zbycie akcji spółki.

W ocenie MSP

sytuacja taka nie wyklucza możliwości podjęcia przez

miasto Zakopane próby sprzedaży swoich akcji w spół-

ce równolegle do prowadzonego procesu prywatyza-

cji przez MSP.

691

Ponadto uprzejmie informuje, że po złożeniu

(w terminie do dnia 25 maja 2012 r.) i analizie ofert

wiążących zostanie podjęta decyzja odnośnie do spo-

sobu dalszego procedowania w procesie prywatyzacji

spółki.

W zależności od propozycji przedstawionych

w ofertach wiążących może zostać podjęta decyzja

o wyborze potencjalnego inwestora/potencjalnych

inwestorów do dalszych negocjacji lub o odstąpieniu

od negocjacji.

W przypadku zamknięcia obecnie pro-

wadzonego procesu prywatyzacji bez rozstrzygnię-

cia MSP podejmie kolejną próbę zawarcia porozu-

mienia z miastem Zakopane w sprawie zbycia akcji

spółki.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że informa-

cje dotyczące procesu prywatyzacji spółki są na bie-

żąco aktualizowane i znajdują się na stronach inter-

netowych MSP.

Niezależnie od powyższego MSP jest

gotowe do udzielenia dodatkowych wyjaśnień w razie

jakichkolwiek wątpliwości.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

cesach przygotowawczych inwestycji drogowej pn.

sa i Żołnierskiej”, uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

osiągania celów, które przyświecały pracom legisla-

cyjnym w trakcie jej uchwalania, oraz czy przyspiesza

proces przygotowania inwestycji drogowych.

stawą” mają na celu zdecydowane uproszczenie pro-

cedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakre-

przyspieszyć proces budowy dróg.

Nie ulega zaś żad-

nej wątpliwości, iż nasz kraj musi nadrobić jeszcze

wiele zaległości występujących między Polską a więk-

szością krajów europejskich w zakresie sieci drogo-

wej.

Zaś nowoczesna sieć drogowa jest podstawą do

długotrwałego rozwoju ekonomicznego i cywilizacyj-

nego kraju.

Zatem przy ocenie przepisów specustawy

drogowej należy mieć na uwadze cel, jaki przyświecał

projektodawcom tych przepisów.

Doświadczenia z procesu nabywania nieruchomo-

kazują, iż nabywanie nieruchomości według procedu-

ry przewidzianej przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia

o gospodarce nieruchomościami” znacznie spowalnia-

ło proces przygotowania budowy dróg.

stworzenia optymalnego mechanizmu umożliwiają-

cego pozyskiwanie nieruchomości przeznaczonych na

realizację inwestycji drogowych.

Zamiarem ustawodawcy podczas kolejnych nowe-

lizacji specustawy było przyspieszenie procesu przy-

gotowania inwestycji drogowych polegające na wyeli-

minowaniu długotrwałej procedury nabywania nie-

ruchomości w drodze umowy.

Problem stawał się tym

bardziej palący, gdy w grę wchodziła konieczność re-

alizowania harmonogramu prac, którego niedotrzy-

manie groziło utratą doﬁnansowaniainwestycjize

środków Unii Europejskiej.

Na aspekt interesu pu-

blicznego polegającego na konieczności racjonalnego

wykorzystania unijnych środków ﬁnansowychprze-

znaczonych na budowę dróg zwrócił uwagę także

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 czerwca 2006 r.

Ten nieefektywny stan rzeczy musiał ulec zmianie,

co uzasadniało sens kolejnych nowelizacji specustawy

zmierzających do nadania ostatecznej decyzji o ustale-

niu lokalizacji drogi publicznej, a obecnie decyzji o ze-

prawnorzeczowych.

Reasumując, należy stwierdzić, iż obecnie obo-

wiązujące przepisy pozwalają na szybsze, niż miało

chomościami, pozyskiwanie nieruchomości, co umoż-

liwia szybsze przystąpienie do realizacji inwestycji

drogowych.

Pan poseł zwrócił się również z pytaniem, czy

skutecznie zabezpiecza interesy właścicieli nierucho-

mości niezbędnych do realizacji tych inwestycji,

w szczególności w zakresie słusznego odszkodowania

gwarantowanego zapisem Konstytucji RP.

Odnosząc się do powyższego zagadnienia, infor-

muję, iż zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy: Do usta-

lenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o któ-

sy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem

692

Odnosząc się natomiast do zasady dopuszczalno-

trybunał zauważył, że ustawodawca celowo nie po-

służył się określeniem „pełne” odszkodowanie, lecz

zwoli uznać za „słuszne” również odszkodowanie nie

słuszność odszkodowania mierzy się nie tylko intere-

sami podmiotu wywłaszczanego, lecz również zna-

chowania właściwych proporcji w zakresie ograni-

liwość „miarkowania” kompensacji stosownie do re-

„słuszne”.

W związku z powyższym Trybunał Kon-

szkodowania.

W interpelacji wskazano również, iż: wojewoda

mazowiecki decyzją nr 21/10 z dnia 18.11.2010 r. wy-

blicznych, której nadano rygor natychmiastowej wy-

konalności, zażądał wydania nieruchomości zabudo-

wanej między innymi przez panią E. K. (…)

Właści -

cielka nieruchomości podkreśla, że zwracała się

tecznie”.

Zatem odnosząc się do kwestii postępowania ad-

ministracyjnego, którego stroną jest pani E. K., uprzej-

mie informuje, iż ministerstwo może podejmować

działania, udzielając informacji na temat interpreta-

cji obowiązujących przepisów bądź orzekając w toczą-

cych się postępowaniach administracyjnych.

W sprawach kierowanych do ministerstwa wnio-

sków dotyczących interpretowania przepisów bądź

skarg na organy niepodlegające ministrowi, Mini-

sterstwo Transportu Budownictwa i Gospodarki

Morskiej nie ma uprawnień do stanowienia powszech-

nie obowiązującej wykładni prawa, a w sprawach py-

tań do niego kierowanych może jedynie przedstawić

własny pogląd prawny, który nie może zostać uznany

za wiążący w danej sprawie administracyjnej.

Wiążącą dla stron postępowania interpretację

przepisów może wydać jedynie organ bądź sąd orze-

kający w danej sprawie.

Rozstrzygnięcia wiążące strony postępowań pro-

wadzonych w oparciu o m.in. specustawę mogą być

wydane w ramach działalności orzeczniczej ministra

cyzji wojewodów i organem nadzoru – w rozumieniu

Kodeksu postępowania administracyjnego – w sto-

sunku do wojewodów.

Z tego względu, w przypadku

organem I instancji, w ramach uprawnień organu

powanie wyjaśniające i dowodowe.

W przypadku nie-

dających się usunąć wad postępowania minister wy-

daje decyzję o uchyleniu decyzji wojewody i przeka-

zaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

W niektó-

rych przypadkach niezbędne jest wydanie orzeczenia

łości rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego.

W ra-

mach uprawnień organu nadzoru minister transpor-

nieważność decyzji, w przypadku wystąpienia sytu-

acji rażącego naruszenia prawa.

Ponadto wyjaśnić trzeba, iż pani E. K. była wła-

ścicielką działek nr 47 i 48, obręb 3-07-10, położonych

w Warszawie, które to działki zostały w całości prze-

znaczone pod inwestycję drogową pod nazwą: Budo-

Żołnierska na odcinku: węzeł Marsa – granica miasta

(km 0+000 – km 4+820.93), etap I (od ul. Naddnie-

przańskiej do skrzyżowania ul. Marsa – Rekrucka

– Żołnierska).

Postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji wo-

2010 r., znak: WIŚ.II.MP2.7119-D/324/10, o zezwole-

693

niu na realizację ww. inwestycji zostało zakończone

cyzji, znak: BOII-2bs/BP-6bs-772-180-213/10/11/12,

uchylającej w części decyzję wojewody mazowieckie-

II.MP2.7119-D/324/10, o zezwoleniu na realizację in-

westycji drogowej pod nazwą: Budowa drogi woje-

i w tym zakresie orzekającej co do istoty, a w pozosta-

łej części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję.

Pani E. K. nie wniosła odwołania od decyzji orga-

nu I instancji.

Jednakże w prowadzonym postępowa-

niu odwoławczym pani E. K. złożyła następujące pi-

sma.

1.

Pismo z dnia 5 października 2011 r., skierowane

do prezesa Rady Ministrów, w którym pani E. K. wy-

raziła swoje niezadowolenie w sprawie procedury wy-

właszczenia jej nieruchomości pod budowę ul. Marsa

– odpowiedzi udzielono zainteresowanej w drodze pi-

sma ministra infrastruktury z dnia 26 października

2011 r., znak: BOII/BP-6bs-772-180-3034/10/11.

2.

Pismo adw. J. G., pełnomocnika pani E. K. z dnia

10 października 2011 r., uzupełnione pismem z dnia

7 listopada 2011 r., stanowiące wniosek o wstrzyma-

nie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decy-

zji wojewody mazowieckiego – postanowieniem mi-

-772-180-211/10/11/12, odmówiono wstrzymania ry-

goru natychmiastowej wykonalności decyzji organu

I instancji.

3.

Pismo z dnia 16 listopada 2011 r., stanowiące

odpowiedź na pismo ministra infrastruktury z dnia

26 października 2011 r., w którym skarżąca ponow-

nie wyraziła swoje niezadowolenie z trwającego pro-

cesu wywłaszczania jej nieruchomości oraz braku

informacji w sprawie trwającego postępowania odwo-

ławczego – odpowiedzi udzielono zainteresowanej pi-

smem ministra infrastruktury z dnia 17 listopada

4.

Pismo mieszkańców ul. Marsa (w tym pani E.

K.) z dnia 5 grudnia 2011 r., w którym ponownie

poruszone zostały kwestie dotyczące procedury zwią-

zanej z wywłaszczeniem nieruchomości, w tym pro-

cedury egzekucyjnej – odpowiedzi udzielono zainte-

resowanym pismem ministra transportu, budownic-

znak: BOII-2bs/BP-6bs-772-180-115/10/11.

K.) z dnia 6 lutego 2012 r., skierowane do prezydenta

RP stanowiące powtórzenie zarzutów wskazanych

w poprzednich pismach – odpowiedzi udzielono zain-

teresowanym pismem ministra transportu, budow-

znak: BOII-2bs-053-1-629/12.

Na decyzję ministra transportu, budownictwa i go-

spodarki morskiej, znak: BOII-2bs/BP-6bs-772-180-

-213/10/11/12, została wniesiona skarga do Woje-

Oceniając obowiązujące przepisy specustawy, na-

leży mieć na względzie, iż skuteczne zabezpieczenie

interesów właścicieli nieruchomości niezbędnych do

realizacji tych inwestycji jest uzależnione nie tylko

od brzmienia przepisów, lecz również od sposobu,

w jaki są stosowane przez zarządców dróg, na któ-

rych ww. ustawa nakłada obowiązki, takie jak

np. obowiązek wskazania lokalu zamiennego zgodnie

z art. 17 ust. 4 specustawy.

Zgodnie z art. 19 ust. 2

zm.) zarządcą dróg wojewódzkich jest zarząd woje-

wództwa, natomiast zgodnie z ust. 5 powołanego

sta.

Należy wskazać, iż na podstawie art. 165 ust. 2

ność jednostek samorządu terytorialnego podlega

ochronie sądowej”.

Zatem minister nie dysponuje upraw-

nieniami umożliwiającymi ingerowanie w działal-

ność samorządu terytorialnego w tym również za-

rządców dróg.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo Pani Marszałek z dnia 12 kwietnia 2012 r. (znak:

SPS-023-3725/12), uprzejmie przedkładam odpo-

tzw. dopalaczy.

sanitarny wydał decyzję, na mocy której wycofywał

fun określony jako przeznaczony do celów kolekcjo-

nerskich oraz wszystkie podobne wyroby mogące mieć

wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia

694

ludzi (pkt 1 decyzji).

Nakazywał zaprzestanie dzia-

łalności obiektów służących produkcji, obrotowi hur-

towemu lub detalicznemu wyrobami, o których mowa

w pkt. 1 (pkt 2 decyzji).

Decyzji został nadany rygor

natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 2 października

2010 r. organ wskazał, że wydanie decyzji stało się

konieczne w związku ze stwierdzeniem przez mini-

stra zdrowia wystąpienia na terenie całego kraju bez-

pośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi po

użyciu wyrobu o nazwie handlowej Tajfun określo-

nego jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich

i wyrobów jemu podobnych – tzw. dopalaczy.

Powyż-

sze stwierdzenie wynikało z przypadków nagłych

zachorowań w większości młodych osób w wyniku

używania dopalaczy, które w sprzedaży funkcjono-

wały jako: przeznaczone do celów kolekcjonerskich.

Przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne wy-

kazało, że zachorowania po użyciu dopalaczy mają

charakter zatruć o przebiegu podobnym do zatruć

powodowanych środkami odurzającymi lub substan-

cjami psychotropowymi.

Zgodnie z informacją konsultanta krajowego

w dziedzinie toksykologii klinicznej w okresie lipiec–

–wrzesień 2010 r. stwierdzono 190 przypadków ho-

spitalizacji pacjentów, którzy używali dopalaczy

(dane z 6 polskich ośrodków toksykologii klinicznej).

Zatrucia te związane były z lawinowo rosnącą liczbą

produktów tego typu oferowanych do sprzedaży.

W listopadzie 2008 r. było 120 takich sklepów,

w czerwcu 2009 r.

– 260 sklepów, w styczniu 2010 r.

–

460 sklepów, a w październiku 2010 r.

– 854 sklepy.

W związku z omawianą decyzją zabezpieczono po-

nad 120 tys. produktów o nazwie Tajfun oraz innych

o podobnym działaniu, z których to produktów po-

brano do analizy 18 434 próbki.

Do badań próbek

zostały wybrane następujące instytuty badawcze wy-

specjalizowane w identyﬁkacji substancji szkodli-

wych dla zdrowia:

– Narodowy Instytut Leków w Warszawie;

– Instytut Włókien Naturalnych i Roślin Zielar-

skich w Poznaniu;

– Instytut Medycyny Wsi w Lublinie;

– Instytut Ekspertyz Sądowych w Krakowie;

– Instytut Medycyny Pracy w Łodzi;

– Instytut Sportu w Warszawie;

– Collegium Medicum Uniwersytetu Jagielloń-

skiego w Krakowie;

– Centrum Badawczo-Szkoleniowe Polskiego To-

warzystwa Kryminalistycznego w Warszawie.

Dotychczas przebadano 55% pobranych próbek.

Badania przeprowadzono m.in. przy użyciu nastę-

pujących technik: spektrometrii mas, magnetyczne-

go rezonansu jądrowego, chromatograﬁigazowejidy-

fraktometrii rentgenowskiej.

W 2010 r. źródłem ﬁnansowaniabadańbyłare-

zerwa celowa budżetu państwa (Główny Inspektorat

Sanitarny otrzymał środki w wysokości 9,8 mln zł).

W 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny wystąpił za

pośrednictwem ministra zdrowia o dodatkowe środ-

ki z rezerwy ogólnej budżetu państwa z przeznacze-

niem na badania szczególnie ze względu na toczące

się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

w Warszawie sprawy.

Wniosek został rozpatrzony

odmownie.

Ponownie złożono wnioski o przyznanie środków

z rezerwy budżetu państwa z przeznaczeniem na ba-

danie dopalaczy w lutym i kwietniu 2012 r.

W okresie inicjowania działań na podstawie decy-

zji głównego inspektora sanitarnego z dnia 2 paź-

dziernika 2010 r., których wynikiem była likwidacja

punktów sprzedaży dopalaczy, trudno było przewi-

dzieć skalę potrzeb ﬁnansowych niezbędnych do

przeprowadzenia wszystkich badań.

Dopiero bowiem wyniki znacznej części badań

wykazały, że próbki pobrane z tego samego sklepu,

z wyrobów o tej samej nazwie, z tym samym dekla-

rowanym składem nie były homogeniczne i mają od-

mienny skład chemiczny.

Z tego właśnie powodu nie-

wystarczające okazało się przebadanie części próbek

pobranych jako reprezentatywne dla określonego

produktu.

W dniu 20 lutego 2012 r.

Wojewódzki Sąd Admi-

nistracyjny w Warszawie wydał pierwszy wyrok

w sprawie jednej ze skarg na decyzję głównego in-

spektora sanitarnego utrzymujący w mocy decyzję

z dnia 2 października 2010 r.

Sąd uchylił decyzję wy-

daną w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrze-

nie sprawy ze względu na fakt, że główny inspektor

sanitarny nie udokumentował szkodliwości dla zdro-

wia wyrobów, które po decyzji z dnia 2 października

2010 r. zostały zabezpieczone przez organy Państwo-

wej Inspekcji Sanitarnej.

Brak wyników badań

wszystkich zatrzymanych wyrobów spowodowany

był brakiem środków ﬁnansowychumożliwiających

poddanie ich badaniom laboratoryjnym pod kątem

ich składu i wpływu na życie i zdrowie ludzi.

W wyniku dotychczas przeprowadzanych badań

stwierdzano obecność środków odurzających i sub-

stancji psychotropowych:

1) podlegających przepisom ustawy o przeciwdzia-

łaniu narkomanii np. JWH-018 i JWH-250 wyszcze-

gólnionym w załącznikach do ustawy o przeciwdzia-

łaniu narkomanii;

2) podlegających ustawie Prawo farmaceutyczne

zakazującej obrotu tymi substancjami poza aptekami

czy hurtowniami farmaceutycznymi.

3) analogów strukturalnych środków odurzają-

cych i substancji psychotropowych.

To właśnie ta trzecia grupa substancji nastręcza

najwięcej problemów przy deﬁniowaniuiokreślaniu

stopnia szkodliwości dla życia i zdrowia ludzi.

Jeśli np. wyżej wymieniona substancja pod nazwą

JWH-018 powoduje przy zwiększonej dawce zgodnie

z charakterystyką opracowaną przez Narodowy In-

stytut Leków zaburzenia orientacji w przestrzeni,

podrażnienie, stany euforyczne, a wśród działań nie-

pożądanych wymienia się: przekrwienie oczu, waha-

nia ciśnienia krwi, zaburzenia czynności ruchowych,

suchość błon śluzowych, zawroty głowy, apatię, w skraj-

695

nych przypadkach napady lękowe, omamy wzrokowe

i słuchowe, urojenia, przewlekłe choroby psychiczne

wymagające leczenia szpitalnego, to analog struktu-

ralny tej substancji wykazuje działania analogiczne,

a często poprzez całkowitą przypadkowość składu

i zanieczyszczenia wykazuje jeszcze poważniejsze,

bardziej szkodliwe działania dla zdrowia i życia.

Właściwości analogów strukturalnych środków

odurzających i substancji psychotropowych stały się

przyczyną dokonanej w dniu 8 października 2010 r.

nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

i ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Należy podkreślić, że na podstawie przeprowadzo-

nych dotychczas badań dopalaczy zabezpieczonych

do załączników 23 nowe środki odurzające i substan-

cje psychotropowe w znowelizowanej ustawie o prze-

ciwdziałaniu narkomanii.

Ustawa o zmianie ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii została uchwalona

Obecnie procedowana przez Ministerstwo Zdrowia

kolejna nowelizacja przedmiotowej ustawy, która za-

kłada dodanie do załączników następnych 24 środków

odurzających i substancji psychotropowych, które zo-

stały zidentyﬁkowanewwyrobachonazwieTajfun

oraz we wszystkich podobnych wyrobach zabezpieczo-

nych przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

SPS-023-3726/12), dotyczącą uregulowań prawnych

związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych

w Polsce, przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Kwestie związane z wpływem turbin wiatrowych

na życie ludzi mieszkających w otoczeniu siłowni

ne na etapie procedury oceny oddziaływania na śro-

696

nia środowiskowe uwarunkowania planowanej inwe-

wane elektrownie wiatrowe mogą być zlokalizowane

sprawdzana jest również kwestia ochrony krajobra-

zu.

W szczególności dokładnej i drobiazgowej ocenie

lizowane na terenie chronionym, w tym także w gra-

nicach obszaru Natura 2000, pod kątem jego wpływu

Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala

rażone odpowiednimi wskaźnikami dla terenów

przeznaczonych:

wiednie środki minimalizujące obniżające poziom

rozwiązania w powyższym zakresie następuje odmo-

wa zgody na realizację przedsięwzięcia.

dowisko pozostałych generowanych przez farmy wia-

winny znaleźć się w dokumentacji dla rozpatrywanej

inwestycji.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

gnięciu.

czących tego rodzaju działalności przy jednoczesnym

wykorzystaniu najlepszych dostępnych rozwiązań

ści oraz poziom i rodzaje zagrożeń wynikających

z realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyj-

nien w ww. decyzji zawrzeć warunki, których speł-

697

planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywi-

środowiska (Dz. U. 2008 Nr 25 poz. 150 ze zm.) być

Postulat wprowadzenia zapisu w formie rozporzą-

dzenia określającego minimalną odległość, w jakiej

można lokalizować elektrownie wiatrowe od zabudo-

wań, nie jest możliwy.

Uwarunkowane jest to faktem,

kość i natężenie wpływu elektrowni wiatrowych

towanie terenu, prędkość i kierunek wiatru czy roz-

chodzenie się fal dźwiękowych w powietrzu.

Jedno-

cześnie istotna jest kwestia samego modelu elektrow-

ni, wysokości wieży oraz innych szczegółowych tech-

nicznych uwarunkowań zastosowanych przy każdym

prawodawstwa zapisów podających bezwzględną odle-

kolwiek, chociażby przybliżonych wartości parametru

W odpowiedzi na wskazane w interpelacji różne

nadużycia w procedurze oceny oddziaływania na śro-

dowisko, w tym nieprzestrzeganie przepisów ustawy

o.o.ś. także przez organy środowiskowe, pragnę udzie-

lić poniższych informacji.

W przypadku przedstawie-

nia generalnemu dyrektorowi ochrony środowiska

błędów przy wydawaniu decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach dla danej elektrowni wiatrowej ist-

nieje możliwość zastosowania art. 76 ustawy o.o.ś.

Na

jego podstawie ww. organ, jeśli stwierdzi nieprawidło-

skiem o stwierdzenie jej nieważności.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

znak SPS-023-3728/12, przy którym przesłana zosta-

ła interpelacja posła Marka Matuszewskiego w spra-

wie pomocy dla rolników, którym wymarzły uprawy,

uprzejmie informuję Panią Marszałek, że Rada Mini-

nych powstały szkody spowodowane wystąpieniem

miotowe kredyty uruchamiane są na wniosek woje-

wody po oszacowaniu szkód;

2) udzielenie przez prezesa Kasy Rolniczego

698

jęczmienia, pszenżyta, pszenicy, rzepaku lub rzepi-

ducent rolny powinien złożyć do 1 czerwca br. wnio-

dzonym przez komisję powołaną przez wojewodę do

zacji i Modernizacji Rolnictwa właściwego ze względu

nego;

5) udzielenie przez wójtów, burmistrzów lub

Zgodnie z informacjami przekazywanymi w try-

bie roboczym przez urzędy wojewódzkie obecnie

szkody spowodowane przez ujemne skutki przezimo-

wania są szacowane przez komisje powołane przez

wojewodów na podstawie ww. rozporządzenia Rady

województwach.

Informacja o ww. programie była szeroko przed-

stawiana w środkach masowego przekazu, ponadto

jest zamieszczona na stronie internetowej Minister-

stwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W związku z niedoborem materiału siewnego, na

wniosek zainteresowanych podmiotów, minister rol-

nictwa i rozwoju wsi, w drodze decyzji, dopuścił

w tym roku do obrotu, w ramach derogacji, 391 t ma-

teriału siewnego owsa kategorii kwaliﬁkowanyoraz

40 t materiału siewnego owsa kategorii elitarny

o obniżonej zdolności kiełkowania.

Ww.

decyzje zo-

stały wydane w przypadku materiału siewnego ka-

tegorii elitarny zgodnie z art. 57 ust. 5 pkt 4, a w przy-

padku materiału siewnego kategorii kwaliﬁkowany

– z art. 57 ust. 5 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r.

ny o obniżonej zdolności kiełkowania minister wła-

ściwy ds. rolnictwa wydaje decyzję po uzgodnieniu

z Komisją Europejską i państwami członkowskimi.

Jest to wymagane zgodnie z rozporządzeniem Komi-

szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 66/

401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE

kiełkowania (L 38 z 9.2.2006, str. 17), i dotyczy wy-

łącznie odmian wpisanych do właściwych katalogów

UE.

Obecnie producenci rolni mogą ubiegać się rów-

wany, ułatwiające rolnikom zakup kwaliﬁkowanego

materiału siewnego.

Stawki dopłat zostały określone

kwaliﬁkowany(Dz.U.

Nr201,poz.1447,zpóźn.zm.),

zbożowych lub strączkowych wymienionych w rozpo-

kwaliﬁkowanyprzysługujedopłataztytułuzużytego

699

łączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/

przekraczać 7500 EUR w okresie trzech lat obroto-

możliwość dwukrotnego skorzystania z dopłat do

kwaliﬁkowanegomateriałusiewnegoprzyprzesie-

waniu plantacji.

poz. 558, z póź.zm) stan klęski żywiołowej może być

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie naruszania Konstytucji RP

Szanowny Panie Pośle!

W związku z interpelacją

nr SPS-023-3736/12 w sprawie opóźnień w udziela-

niu odpowiedzi na interpelacje i zapytania poselskie,

z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie

informuję, że na wymienione w powyższej interpela-

cji (datowanej na dzień 30 marca 2012 r.) interpelację

nr SPS-023-2009/12 i zapytanie nr SPS-024-494/12

odpowiedzi udzielone zostały do dnia 30 marca 2012 r.

Natomiast odpowiedź na interpelację nr SPS-023-

-2743/12 udzielona została w dniu 5 kwietnia 2012 r.,

czyli przed terminem, który przypadał na dzień

10 kwietnia 2012 r.

Termin udzielenia odpowiedzi

liczony jest bowiem od daty wpływu do adresata, a nie

od daty złożenia przez posła interpelacji lub zapyta-

nia na ręce marszałka Sejmu, gdyż nie jest możliwe

udzielanie odpowiedzi na interpelacje i zapytania po-

selskie ex ante, czyli przed ich otrzymaniem.

Na mar-

ginesie pragnę zauważyć, że interpelacja Pana Posła

w sprawie opóźnień w udzielaniu odpowiedzi na in-

terpelacje i zapytania poselskie, datowana na dzień

30 marca 2012 r., złożona na ręce marszałka Sejmu

w dniu 2 kwietnia 2012 r., do prezesa Rady Ministrów

wpłynęła dopiero w dniu 13 kwietnia 2012 r.

Podob-

na sytuacja miała miejsce w przypadku wymienio-

nych przez Pana Posła 2 interpelacji i 1 zapytania,

które posłużyły Panu Posłowi jako przykłady doku-

mentujące ogólną tezę o tym, że parlamentarzyści

Tymczasem nieudzielanie odpowiedzi w terminie

ma charakter jednostkowy (stanowi ok. 3,5% z wszyst-

kich 20 174 interpelacji i zapytań poselskich skiero-

wanych do członków Rady Ministrów od dnia 1 stycz-

nia 2010 r. do dnia 30 marca 2012 r.)*

)

Stan ten znany jest marszałkowi Sejmu i zainte-

resowanym posłom z publikowanych w formie dru-

ków sejmowych informacji marszałka Sejmu o wpły-

wie interpelacji i zapytań poselskich oraz odpowiedzi

Proporcjonalnie nieliczne opóźnienia spowodowa-

ne są najczęściej międzyresortowym charakterem

tematyki poruszanej w interpelacjach i zapytaniach,

wymagającej uzgodnień lub uzyskania stosownych

wyjaśnień, opinii i informacji od właściwych w danej

problematyce organów administracji rządowej lub

innych organów władzy publicznej.

Tak jak miało to

miejsce w przypadku wymienionej przez Pana Posła

interpelacji nr SPS-023-2009/12, na którą odpowie-

dzieć można było po zweryﬁkowaniustanufaktycz-

*

)

Zgodnie z Instrukcją kancelaryjną Kancelarii Prezesa Ra-

dy Ministrów akta spraw zakończonych przekazywane są do Ar-

chiwum Rady Ministrów po 2 latach od ich zakończenia.

Kance-

laria Prezesa Rady Ministrów dysponuje jednakże możliwością

generowania szczegółowych danych dotyczących interpelacji

wdrożenia elektronicznego Systemu e-Interpelacje.

Zgodnie

2012 r. w przypadku 697 interpelacji i zapytań poselskich odpo-

wiedzi udzielone zostały z opóźnieniem większym niż 7 dni ka-

lendarzowych.

Stanowi to 3,45% z ogółu 20 174 interpelacji, jakie

wpłynęły do członków Rady Ministrów.

700

nego sprawy w oparciu o informacje otrzymane od

władz spółki PLL LOT SA.

W tym miejscu proszę o zrozumienie, że niekiedy

np. oczekiwanie na stanowisko lub szczegółowe

dane od innej instytucji mogą przyczynić się do po-

wstania opóźnień w terminowym przygotowaniu

odpowiedzi.

Opierając się na powyższych wyjaśnieniach, pra-

gnę zapewnić Pana Posła, że członkowie Rady Mini-

strów dokładają wszelkich starań, aby opóźnienia

w udzielaniu odpowiedzi na interpelacje i zapytania,

pomimo wzrastającej ich ilości (w obecnej kadencji

Sejmu skierowano ich już ponad 5 tys.), zdarzały się

jak najrzadziej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

(3737)

-023-3737/12, z dnia 12 kwietnia br.) w sprawie no-

wych przepisów Ministerstwa Opieki Społecznej i Pra-

cy Republiki Litewskiej uprzejmie informuję.

przemocy ﬁzycznej i wykorzystywania seksualnego

dzieci podczas tymczasowego pobytu gościnnego.

Zgod-

wy pobyt gościnny mogły wyjeżdżać dzieci w wieku od

w gościnie u osoby ﬁzycznejnaLitwiemożedziecko

nika Ochrony Praw Dziecka, Litewskiego Stowarzy-

szenia Samorządowego, Departamentu Nadzoru

Usług Socjalnych przy Ministerstwie Opieki Społecz-

nej i Pracy oraz organizacji pozarządowych, o wydanie

nii komisji PUOPDiA wydaje zezwolenie osobie praw-

torów) o możliwości udziału w programie.

Opiekuno-

701

ne przyjmujące dzieci na tymczasowy pobyt gościnny

o przysposobienie międzynarodowe.

Zapis ten nawią-

zuje do rozporządzenia ministra opieki społecznej

dzynarodowego przysposobienia dzieci z RL (weszło

Z informacji posiadanych przez Ambasadę RP w Wil-

nie wynika, że dzieci najczęściej wyjeżdżały do Pol-

porządkuje zasady wyjazdów podopiecznych domów

chodzenia mieszkają w Domu Dziecka w Podbrodziu

rzyszeniem Otwarty Dom.

W dniu 4 kwietnia br. przed-

stawiciel ambasady wraz z wojewodą podlaskim oraz

nia dzieciom paczek świątecznych.

Wyjazd z opie-

sada RP w Wilnie zwróciła się o wyjaśnienia do li-

w sprawie ukończenia ﬁlmu

(3738)

terpelację posła Piotra Pyzika w sprawie ukończenia

-023-3738/12), uprzejmie proszę Panią Marszałek

702

W marcu 2008 r. producent, ﬁrma„DrWatkins”

sp. z o.o., której prezesem jest reżyser ﬁlmu Jerzy

Zalewski, złożył do Polskiego Instytutu Sztuki Fil-

mowej (PISF) wniosek o doﬁnansowanieprodukcji

ﬁlmu„HistoriaRoja,czyliwziemilepiejsłychać”.

Projekt otrzymał zróżnicowane oceny ekspertów, ale

ostatecznie dyrektor PISF przyznała doﬁnansowanie

dla tego przedsięwzięcia w wysokości 2 500 tys. zł.

Producent otrzymał promesę ważną przez okres

6 miesięcy, która następnie na wniosek producenta

została przedłużona o maksymalnie możliwy okres.

Stosowna umowa o doﬁnansowanieprodukcjiww.

ﬁlmufabularnego,jakiserialutelewizyjnegozostała

podpisana 13 sierpnia 2010 r.

W umowie zostały okre-

ślone następujące wskaźniki organizacyjno-ﬁnanso-

we produkcji:

— metraż ﬁlmukinowego–ca3.400mekranowych

(przy 25 klatkach na sekundę stanowi to 119,3 min pro-

jekcji; przy 24 klatkach na sekundę – 124 min),

— metraż serialu TV – 3 odcinki po 43 min,

— metraż ﬁlmufabularnegookreślonywumowie

koprodukcyjnej producenta z TVP SA – ok. 100 min,

— koszt produkcji – 10 500 000 zł netto,

— struktura ﬁnansowania: TVP SA (koprodu -

cent) 6 000 000 zł, Media SKOK sp. z o.o. (w formie

sponsoringu produkcji) 1 000 000 zł, producent: Dr

Watkins sp. z o.o. – 1 000 000 zł (w tym: komercyjne

weksle inwestycyjno-terminowe Krajowej Spółdziel-

czej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej w Sopocie),

PISF – 2 500 000 zł.

Producent, po podpisaniu umowy, otrzymał z PISF-u

pierwszą ratę z przyznanego doﬁnansowaniawwy-

sokości 1 750 000 zł (70% przyznanego doﬁnansowa-

nia).

Następną ratę producent otrzymał 16 grudnia

2010 r. w wysokości 300 000 zł.

Do przekazania po-

zostaje więc 18% przyznanej kwoty doﬁnansowania,

tj. 450 000 zł.

Okres zdjęciowy ﬁlmuzostałzrealizowanyzgod-

nie z harmonogramem produkcji zatwierdzonym

w umowie, zarówno jeśli chodzi o długość okresu

zdjęciowego, jak i liczbę dni zdjęciowych (54 wykona-

ne przy 55 planowanych).

20 grudnia 2010 r. odbył się pokaz zmontowanego

ﬁlmufabularnegodlaPISF.

Zwróconouwagęnadłu-

gość ﬁlmuznacznieprzekraczającązapisywumowie,

a także wiele zbędnych scen, ogólną monotonię obra-

zu i bardzo niski poziom artystyczny.

W szczególno-

ści podkreślano niezręczną inscenizację scen batali-

stycznych, schematyczność postaci, nieprzekonującą

motywację jednego z bohaterów.

Wobec takiej liczby

uwag pokaz potraktowano jedynie jako dowód na za-

kończenie okresu zdjęciowego.

29 grudnia 2010 r. odbyła się I kolaudacja ﬁlmu

w TVP (przyjęcie obrazu).

Po kolaudacji TVP SA

przekazała producentowi opinię, w której m.in. wska-

zano na problem długości ﬁlmu(wówczas160min

przy 100 min w umowie z TVP SA), liczne błędy

warsztatowe, a także poważne wady prawne mogące

skutkować w przyszłości powództwami ze strony ro-

dzin postaci przedstawionych w ﬁlmie.

Po kolejnym przeglądzie kolaudacyjnym reżyser/

producent zobowiązał się do przedłożenia w telewizji

wersji krótszej.

Nalegał jednak w kolejnej korespon-

dencji (przesyłanej do wiadomości PISF) na przyjęcie

przez TVP SA wersji kinowej o dł. 160 min i serii

telewizyjnej zamiast 3 odcinków – 5 odcinków.

27 maja 2011 r. producent powiadomił PISF, że na

początku maja 2011 r. przedstawił TVP SA trzecią

wersję montażową ﬁlmuizwróciłsiędoinstytutu

z prośbą o zaangażowanie się w rozstrzygnięcie kon-

ﬂiktu.PISFpoparłwcałościstanowiskoTVPSA,

wskazując na zapisy w umowie koprodukcyjnej ﬁrmy

Dr Watkins z TVP SA, zgodnie z którymi producent

zobowiązał się do uwzględnienia w swoim działaniu

„wymogów artystycznych, organizacyjnych, tech-

nicznych i ﬁnansowychtelewizji”.

Począwszy od lipca 2011 r. producent w kolejnych

wystąpieniach do PISF zwracał się jednak o zgodę

na przedłużenie terminów realizacji ﬁlmu.

Decyzją

z sierpnia 2011 dyrektor PISF uzależniła zgodę na

zmiany harmonogramu od przyjęcia ﬁlmukinowego

przez PISF i koproducentów.

W listopadzie 2011 r.

TVP SA potwierdziła pi-

smem skierowanym do PISF fakt przyjęcia obrazu

ﬁlmupopoprawkachuwzględniającychczęśćuwag,

z ostateczną długością 120 min oraz zgodą na aneks

do umowy koprodukcyjnej (również z korektą termi-

nów realizacji).

14 listopada 2011 r. producent przedstawił ﬁlm

kinowy dla PISF, ale przegląd został przerwany, gdyż

projekcja dotyczyła wersji wydłużonej, 140 min

(tj. wersji nieprzyjętej przez TVP SA).

9 stycznia 2012 r.

PISF wystosował do producen-

ta pismo z podaniem ostatecznych warunków przy-

jęcia ﬁlmuizakończeniaprodukcji:

1) przedstawienie do kolaudacji w PISF ﬁlmuki-

nowego o dł. 120 min (uwzględniającego zadyspono-

wane na kolaudacji w TVP SA poprawki),

2) zamknięcie obrazu ﬁlmudokońcastycznia2012r.,

3) przedstawienie ostatecznej wersji ﬁlmuudźwię-

kowionej (w przyjęciach ﬁlmu mają uczestniczyć

przedstawiciele wszystkich inwestorów),

4) przygotowanie i złożenie w PISF, TVP SA i Me-

dia SKOK sp. z o.o. dokumentacji niezbędnej do przy-

gotowania aneksów do umów, w tym: uaktualnione-

go harmonogramu produkcji z przedłużonym – za

zgodą PISF – terminem wykonania kopii wzorcowej

do końca czerwca 2012 r., a całości prac rozliczenio-

wych do końca lipca 2012 r.,

5) przed rozliczeniem końcowym producent powi-

nien przedstawić PISF podpisaną umowę dystrybu-

cyjną.

Jednocześnie producent został uprzedzony o moż-

liwości odstąpienia wszystkich inwestorów od zawar-

tych z nim umów, w tym umowy z PISF, o ile nie

dotrzyma postawionych warunków zakończenia pro-

dukcji.

15 lutego 2012 r. instytut wysłał do producenta

ostateczne wezwanie do wykonania umowy nr DPF-

-52-3217/2007 o udzielenie dotacji na doﬁnansowanie

703

przedsięwzięcia z zakresu produkcji ﬁlmufabularne-

W odpowiedzi na to wezwanie instytut otrzymał

w dniu 5 marca 2012 r. z kancelarii prawnej Galt

Legal Adam Miłosz i Sławomir Lisiecki sp.k., od rad-

cy prawnego T. S., reprezentującego Studio Filmowe

Dr Watkins sp. z o.o., pismo z apelem o wstrzymanie

się od odstąpienia od umowy z jednoczesnym oświad-

czeniem, że producent gotów jest wykonać swoje obo-

wiązki w pełnym zakresie przewidzianym w skiero-

wanym do niego piśmie z dnia 9 stycznia 2012 r.

Na obecnym etapie sprawy, wobec niewywiązy-

wania się producenta z warunków umowy podpisanej

z PISF na doﬁnansowanieprzedsięwzięciazzakresu

produkcji ﬁlmufabularnego„HistoriaRoja,czyli

w ziemi lepiej słychać”, brak jest podstaw prawnych

do ingerencji organu nadzorującego.

Należy tylko oczekiwać, że producent zgodnie ze

złożoną deklaracją wykona swoje obowiązki w peł-

nym zakresie i tym samym zakończona zostanie pro-

dukcja wymienionego ﬁlmu.

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

w sprawie projektu umowy międzynarodowej

SPS-023-3739/12, interpelacją pana posła Piotra Py-

zika w sprawie projektu umowy międzynarodowej

kazuję wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie stano-

wiące odpowiedź na interpelację.

Utworzenie systemu jednolitej ochrony patento-

wej, w tym ustanowienie jednolitego systemu roz-

strzygania sporów patentowych, zostało uznane w UE

sach kryzysu ekonomicznego.

Przyjęcie nowych re-

gulacji w zakresie jednolitej ochrony patentowej nie

będą beneﬁcjentami,adlapolskichprzedsiębiorców

prowadzenia działalności oraz zmniejszenie zdolno-

ści konkurowania z podmiotami zagranicznymi.

Istniejący europejski system patentowy ma wiele

Ponadto znacznie bardziej ulotną wartością niż

bezpośredni koszt ochrony patentowej jest koszt nie-

pewności na rynku europejskim, związanej z bra-

kiem pełnej harmonizacji.

Na przykład w sektorze

farmaceutycznym, gdzie patenty są szczególnie in-

tensywnie używane, wstępne ustalenia Komisji Eu-

ropejskiej wskazują, że w przebadanych przez okres

2000–2007 wyrokach sądów krajowych 11% spraw

zakończyło się wydaniem sprzecznych decyzji przez

sądy w różnych krajach członkowskich.

Obecnie w Polsce, ze względu na niską liczbę waż-

nych patentów, jest bardzo mało sporów patentowych

kresie 2 sporów związanych z tym samym patentem

rozpatrywanych przez 2 sądy krajowe (Gdańsk i Kra-

ków) zapadają zasadniczo różne rozstrzygnięcia.

Siłą

rzeczy większa liczba patentów może przełożyć się na

większą liczbę sporów patentowych.

Projektowany

zapobieżenie sytuacji, gdzie ten sam patent europej-

ski, walidowany w 3 różnych państwach członkow-

W odniesieniu do stanowiska Włoch czy Hiszpanii

zwrócić należy uwagę, że kraje te nigdy nie kwestio-

nowały samej potrzeby stworzenia jednolitego syste-

mu ochrony patentowej.

W toku prac negocjacyjnych

Włochy i Hiszpania wielokrotnie udzielały wsparcia

dla koncepcji utworzenia patentu jednolitego i sądu

bunału Sprawiedliwości UE w odniesieniu do decyzji

patentowej dotyczyły wątpliwości proceduralnych

działu centralnego sądu pierwszej instancji Jednoli-

tego Sądu Patentowego.

Negatywna opinia Trybunału Sprawiedliwości

UE z dnia 8 marca 2011 r. dotyczyła projektu poro-

zumienia w sprawie europejskiego i wspólnotowego

sądu patentowego z 2009 r.

Z wnioskiem o wydanie

704

opinii zwróciła się Rada UE w dniu 6 lipca 2009 r.,

a powodem złożenia przedmiotowego wniosku były

wątpliwości dotyczące zgodności przewidywanego

porozumienia z Traktatem o Unii Europejskiej i Trak-

tatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską (obec-

nie Traktatem o Unii Europejskiej i Traktatem

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

W ostateczno-

ści Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, iż porozu-

mienie z roku 2009 pozbawiłoby sądy państw człon-

kowskich ich kompetencji w zakresie dokonywania

wykładni i stosowania prawa Unii, a Trybunał jego

właściwości do udzielania w ramach trybu prejudy-

cjalnego odpowiedzi na zadawane przez ten sąd py-

tania, co w rezultacie zmieniłoby kluczowe kompe-

tencje instytucji Unii i państw członkowskich przy-

znane na mocy traktatów.

Zmieniony w wyniku opinii Trybunału Sprawie-

dliwości UE projekt porozumienia o Jednolitym Są-

dzie Patentowym, poprzez m.in. wyłączenie z udzia-

łu w nim państw spoza Unii Europejskiej czy też

wprowadzenie mechanizmu zapewniającego wystę-

powanie sądu z pytaniami prejudycjalnymi zgodnie

z zasadami obowiązującymi sądy państw stron poro-

zumienia, miał na celu usunięcie nieprawidłowości,

które zostały wskazane wcześniej przez Trybunał.

mieniu przepisów krajowych.

Samo powierzenie JSP

tyczących patentów jednolitych i patentów europej-

miotowego zagadnienia – co wymaga w dalszych pra-

cach jednoznacznego wyjaśnienia.

stwa strony umowy o JSP nie uzgodniły jeszcze za-

les of Procedure).

Projekt regulaminu JSP dotyczy

cami sądu, procedurą postępowania przed tym są-

dem czy kosztami sądowymi.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

12) w sprawie interpelacji posła Andrzeja Jaworskie-

go dotyczącej wydatków grupy energetycznej ENERGA

SA uprzejmie wyjaśniam, iż przedstawione przez

pana posła liczby, poprawne co do rzędu wielkości,

ilustrują przebieg dwóch istotnych procesów, które

zachodzą w grupie ENERGA:

1) centralizacji prowadzenia i ﬁnansowaniaprzez

ENERGA SA projektów restrukturyzacyjnych, które

wymagają wsparcia profesjonalnymi doradcami.

Dzięki wdrożeniu procesu osiągnięto znaczny wzrost

efektywności w ciągu trzech ostatnich lat;

2) rozwoju projektów inwestycyjnych grupy i zwią-

zanej z tym konieczności pozyskiwania ﬁnansowania

na rynku dłużnym.

Przedrealizacyjne etapy proce-

sów inwestycyjnych co do zasady zawierają znaczne

wydatki na różnorodne prace ekspertów.

W uzupełnieniu powyższej informacji należy za-

znaczyć, że grupa dąży do rozwoju własnych zespo-

705

łów, które będą w stanie przejąć część zadań przygo-

towywanych do tej pory przez zewnętrznych konsul-

tantów.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

terpelacji pana posła Andrzeja Jaworskiego, przeka-

-023-3741/12 (wymiana błędnie załączonego doku-

mentu interpelacji w dniu 23 kwietnia br.), niniej-

szym informuję, że prace zmierzające do powołania

zespołu, którego zadaniem ma być skatalogowanie

przedwojennych papierów wartościowych przechowy-

wanych w depozycie Narodowego Banku Polskiego

zostały zakończone na jesieni 2011 r.

Zgodnie z po-

czynionymi ówcześnie ustaleniami porozumienie

w tym zakresie ma zostać podpisane przez wszystkie

zainteresowane strony w następującej, uzgodnionej

kolejności: jako pierwszy – minister ﬁnansów,drugi

– minister skarbu państwa, trzeci – Narodowy Bank

Polski i jako ostatni Bank Gospodarstwa Krajowego.

Koordynatorem działań w tym zakresie jest NBP.

W związku z powyższym informuję, że oczekuję

na przekazanie dokumentów do podpisania zgodnie

z wyżej przedstawioną procedurą.

Z wyrazami szacunku

Minister

Mikołaj Budzanowski

SPS-023-3741/12) interpelację pana posła Andrzeja

ków Rady Ministrów – według właściwości – blankie-

tów przedwojennych papierów wartościowych oraz

i w BGK zgodnie z art. 193 ust. 2 uchwały Sejmu RP

Nr 23, poz. 398) przedstawiam następujące wyja-

śnienia.

Skatalogowanie przedwojennych papierów warto-

ściowych wymaga zorganizowania odpowiedniego

zespołu działającego na podstawie szczegółowych in-

strukcji zapewniających prawidłowość i wiarygod-

ność opracowanego katalogu.

Minister ﬁnansówuczestniczywpracachmają-

cych na celu powołanie takiego zespołu, którego za-

daniem będzie skatalogowanie papierów wartościo-

wych i innych dokumentów znajdujących się w tzw.

depozycie rzeczowym Skarbu Państwa w Narodo-

wym Banku Państwa.

Zespół ten zostanie powołany na podstawie poro-

zumienia między ministrem skarbu państwa, Naro-

dowym Bankiem Polskim, Bankiem Gospodarstwa

Krajowego oraz ministrem ﬁnansów.

Porozumienie

oraz inne dokumenty regulujące prace zostały opra-

cowane i obecnie trwa ostatnia faza akceptacji przez

poszczególne strony porozumienia.

Minister ﬁnan-

sów ze swej strony podpisał porozumienie w dniu 30

kwietnia 2012 r.

stan ich zachowania, nie jest możliwe wskazanie kon-

kretnej daty ukończenia prac zespołu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

706

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(3742)

znak: SPS-023-3742/12, w sprawie nieścisłości w usta-

wie Kodeks pracy pragnę uprzejmie wyjaśnić, co na-

stępuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 129 § 1 Kodeksu pracy

godniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym

nieprzekraczającym 4 miesięcy.

Natomiast § 2 ww.

artykułu wprowadza od tej regulacji wyjątek, stano-

jącymi wpływ na przebieg procesu pracy, okres roz-

liczeniowy nieprzekraczający 12 miesięcy (z wyjąt-

kiem przypadków, o których mowa w art. 135–138

Kodeksu pracy).

Z uwagi na fakt, iż do ww. „nietypowych warun-

ków organizacyjnych” zaliczyć należy także warunki

atmosferyczne, które wpływają, zwłaszcza w rolnic-

twie, na organizację procesu pracy, determinując tym

samym zmiany w poziomie zapotrzebowania na pra-

cę, ustawodawca dopuścił w tym przypadku możli-

wość przedłużenia okresu rozliczeniowego do 12 mie-

sięcy.

Jednakże szczegółowy tryb bilansowania czasu

pracy w danym okresie rozliczeniowym został unor-

mowany w przepisach art. 130 Kodeksu pracy.

Jedną

z reguł obliczania wymiaru czasu pracy jest zasada,

iż wymiar czasu pracy pracownika w okresie rozli-

wionej nieobecności w pracy, przypadających do prze-

pracowania w czasie tej nieobecności, zgodnie z przy-

jętym rozkładem czasu pracy (§ 3 ww. artykułu).

Mając na względzie fakt, iż brak jest ustawowej deﬁ-

nicji „usprawiedliwionej nieobecności w pracy”, na-

leży przyjąć, iż art. 130 § 3 Kodeksu pracy obejmuje

wszystkie przypadki, w których pracownik nie świad-

czy pracy, jednak jego nieobecność ma charakter

usprawiedliwiony.

Dlatego, jak słusznie pan poseł za-

uważył, w sytuacji, w której pracodawca z uwagi na

określone warunki atmosferyczne nie jest w stanie

zapewnić pracownikowi możliwości przystąpienia do

pracy, należy wedle powołanego wyżej artykułu po-

traktować taką sytuację jako usprawiedliwioną nie-

obecność pracownika w pracy i obniżyć wymiar cza-

su pracy pracownika o liczbę nieprzepracowanych

z tego powodu godzin.

Natomiast przywołany przez pana posła art. 81 § 1

Kodeksu pracy stanowi wprawdzie podstawę wypłaty

wynagrodzenia pracownikowi, który, będąc gotowym

do podjęcia pracy, doznał przeszkód w jej wykonywa-

niu, lecz dotyczy to tylko przerw w pracy z przyczyn

nowią zdarzenia zakłócające normalny proces pracy,

które zostały ujawnione (bądź powstały) podczas wy-

konywania pracy albo bezpośrednio przed rozpoczę-

ciem jej wykonywania.

W takim przypadku pracowni-

kowi przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego

osobistego zaszeregowania, określone stawką godzi-

nową lub miesięczną.

Jeżeli zaś nie została określona

stawka osobistego zaszeregowania, pracownikowi przy-

sługuje 60% ogólnego wynagrodzenia za pracę, a jeśli

tak ustalona kwota jest niższa od minimalnego wyna-

grodzenia, należy wypłacić kwotę w wysokości mini-

malnego wynagrodzenia.

W świetle powyższego należy więc zauważyć, iż

stan faktyczny zaprezentowany przez pana posła nie

dotyczy przypadku, w którym pracownik nie może

świadczyć pracy z przyczyn leżących po stronie pra-

codawcy, lecz z uwagi na wystąpienie określonych

warunków atmosferycznych.

Dlatego też w przed-

przestojem, czyli swoistą przeszkodą w wykonywaniu

pracy.

W konsekwencji będzie miał zastosowanie nie

art. 81 § 1 Kodeksu pracy (gwarantujący wypłatę co

najmniej minimalnego wynagrodzenia), lecz art. 81

§ 4 Kodeksu pracy.

Skutki ﬁnansoweprzestojuspo-

wodowanego warunkami atmosferycznymi zostały

bowiem uregulowane w ten sposób, iż pracownicy

zatrudnieni przy pracach uzależnionych od warun-

ków atmosferycznych otrzymują wynagrodzenie za

czas spowodowanego tymi warunkami przestoju tyl-

ko wtedy, gdy przepis prawa pracy tak stanowi.

Co

do zasady jest to więc przerwa bezpłatna.

Jedynie

w sytuacji, w której pracodawca powierzył pracowni-

kowi wykonywanie w tym czasie innej pracy, przy-

sługuje mu wynagrodzenie za pracę faktycznie wy-

konaną bądź gdy obowiązek wypłaty za ten czas wy-

nagrodzenia wynika z przepisów prawa pracy (tj. z po-

stanowień układu zbiorowego pracy, regulaminu

wynagradzania, innego zakładowego źródła prawa

pracy lub z umowy o pracę).

Reasumując powyższe, pragnę podkreślić, iż nie

podzielam opinii pana posła o występowaniu nieści-

słości w przepisach Kodeksu pracy dotyczących

przedstawionej powyżej problematyki.

Warto bowiem

przypomnieć, iż zgodnie z art. 80 Kodeksu pracy wy-

nagrodzenie przysługuje jedynie za pracę wykonaną.

Natomiast za czas niewykonywania pracy pracownik

miotem wynagrodzenia może być wyłącznie praca

faktycznie wykonana, natomiast prawo pracownika

to tzw. wypłaty gwarancyjnej (tj. należności za czas

niewykonywania pracy) musi już mieć konkretną

podstawę prawną.

Taką podstawą jest przykładowo

707

powołany wyżej art. 81 § 1 Kodeksu pracy, gwaran-

tujący wypłatę pracownikowi co najmniej minimal-

nego wynagrodzenia, jednakże do takich przypad-

ków nie należy, co do zasady, sytuacja opisana przez

pana posła w wystąpieniu, a mianowicie przestój spo-

wodowany warunkami atmosferycznymi.

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przy piśmie Kancelarii Prezesa Rady Mi-

nistrów, podsekretarza stanu z dnia 17 kwietnia 2012 r.,

znak: DSPA-4810-3278-(1)/12, interpelację posła Ada-

w kopalniach węgla i kamieniołomach, uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

a) zastępczej służby wojskowej, którzy w latach

nadkontyngentowych brygad „Służby Polsce” i przy-

c) przymusowo zatrudnianym w batalionach bu-

— przysługuje świadczenie pieniężne.

Jeżeli natomiast chodzi o kwestię przewidywa-

nych zmian legislacyjnych, które umożliwią osobom

z tańszych lekarstw, niezbędnych do walki ze scho-

rzeniami nabytymi w czasie pracy w systemie zastęp-

czej służby wojskowej, oraz kwestię opieki nad oso-

bami represjonowanymi w kopalniach, a cierpiącymi

obecnie na choroby popromienne, to pragnę uprzej-

mie poinformować, że interpelacja posła Adama

Kwiatkowskiego w tej części została przekazana do

pana Bartosza Arłukowicza, ministra zdrowia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

708

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

w sprawie zamierzeń rządu dotyczących

ma Kwiatkowskiego (znak: SPS-023-374M/12) w spra-

tyzacyjnej minister skarbu państwa w porozumieniu

z zainteresowanymi resortami, tj. ﬁnansów,spraw

wewnętrznych oraz spraw zagranicznych wyjaśnia,

co następuje.

Rozumiejąc potrzebę uregulowania kwestii

związanych z nacjonalizacją mienia, minister skar-

bu państwa w 2008 r. podjął inicjatywę ustawodaw-

czą w tym zakresie poprzez przygotowanie pro-

jektu ustawy o świadczeniach pieniężnych przy-

procesy nacjonalizacji.

Przedmiotowy projekt prze-

widywał przyznanie świadczeń pieniężnych oso-

bom, których dotyczyły procesy nacjonalizacji

przeprowadzone na podstawie wydanych w latach

nych przez Sejm PRL.

Projekt ustawy podlegał uzgodnieniom między-

mitetu Rady Ministrów.

miernego deﬁcytubudżetowego,jakteżmającnawzglę-

dzie duże obciążenie ﬁnansowewynikającezustawy,

w marcu 2011 r. podjęta została decyzja, iż projekt

nie będzie kierowany do parlamentu.

Niezależnie od powyższego w zakresie dotychcza-

sowych działań mających na celu uregulowanie kwe-

stii reprywatyzacji wskazać należy na szereg instru-

mentów prawnych, których celem jest rozwiązanie

skomplikowanych powojennych procesów historycz-

nych obejmujących zmiany granic Polski, przesiedle-

nia ludności, ogromne zniszczenia wojenne oraz

zmianę ustroju państwa.

W ramach tych działań rząd Polski w latach 1948–

–1971 zawarł z 13 państwami (Francją, Danią, Szwaj-

carią, Szwecją, Wielką Brytanią, Norwegią, Stanami

Zjednoczonymi, Belgią, Luksemburgiem, Grecją, Ho-

landią, Austrią oraz Kanadą) umowy indemnizacyj-

ne (odszkodowawcze), na mocy których przekazał

środki pieniężne na zaspokojenie roszczeń obywateli

uległo nacjonalizacji lub innego rodzaju przejęciu.

Zgodnie z treścią ww. umów zapłata przez stronę pol-

ską uzgodnionej kwoty odszkodowania powodowała

zwolnienie Polski od konieczności zaspokajania rosz-

czeń osób ﬁzycznychiprawnychwzwiązkuzprzeję-

ciem mienia należącego do tych podmiotów.

Polskiej rozwiązana została kwestia zadośćuczynie-

nia za mienie pozostawione przez obywateli polskich

w wyniku zmiany granic, która nastąpiła po II woj-

nie światowej.

Na podstawie ww. ustawy od począt-

ku jej obowiązywania do końca marca 2012 r. wy-

płacono ogółem 44 063 rekompensaty na łączną

kwotę 2,08 mld zł.

Osoby, lub ich spadkobiercy, które doznały

lizacyjnych przeprowadzonych przez państwo polskie

w latach 1944–1962 posiadają bezterminową możli-

wość odzyskania mienia lub mogą domagać się sto-

sownego odszkodowania w toku indywidualnych po-

stępowań przed sądami polskimi, wskazując na na-

ruszenie obowiązującego wówczas prawa.

Osoby te

toczą się przed polskimi sądami.

Odszkodowania ustalone w powyższym trybie re-

nia Funduszu Reprywatyzacji, do dnia 31 marca

2012 r. ze środków funduszu zrealizowano 734 wnio-

ski o wypłatę odszkodowań na łączną kwotę 962,2

mln zł na rzecz 2484 osób ﬁzycznychoraz61osób

prawnych.

Powyższe dowodzi, iż państwo polskie stale reali-

zuje zobowiązania o charakterze reprywatyzacyjnym

niezależnie od braku jednolitej regulacji ustawowej

obejmującej tę problematykę w sposób całościowy.

Wskazać należy, iż obecnie z uwagi na znaczny

upływ czasu, przekształcenia własnościowe jakie do-

konały się po 1989 r. oraz fakt włączenia znacznej czę-

ści znacjonalizowanego mienia do obrotu cywilno-

prawnego nie ma już możliwości przeprowadzenia

reprywatyzacji opartej na zwrocie mienia w naturze.

W ramach istniejącego Funduszu Reprywatyzacji

w perspektywie najbliższych lat w pełni zabezpieczo-

no środki na realizację zobowiązań z tytułu prowa-

dzonych postępowań w oparciu o przepisy prawa ad-

ministracyjnego i cywilnego.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

709

Odpowiedź

sekretarza stanu

pelację pana posła Adama Kwiatkowskiego (znak:

SPS -023-3749/12) w sprawie skutków likwidacji Fun-

duszu Kościelnego informuję, co następuje.

i Cyfryzacji projekcie założeń projektu ustawy o zmia-

oraz niektórych innych ustaw, który dostępny jest na

stronie http://mac.gov.pl/wp-content/uploads/2012/

03/Projekt-założeń2.pdf, stanowiącym jeden z ele-

mentów prac zmierzających do kompleksowej refor-

my systemu emerytalnego, przewidziano usamodziel-

nienie Kościołów i innych związków wyznaniowych

towe, wypadkowe i zdrowotne poprzez wprowadzenie

związku wyznaniowego mającego uregulowane sto-

z korekty zeznania przy jednoczesnym odstąpieniu od

ﬁnansowaniazFunduszuKościelnegoskładeknaobo-

wiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypad-

kowe i zdrowotne osób duchownych.

Przedmiotowy projekt przewiduje, że prawo prze-

publiczną Kościołów i związków wyznaniowych obo-

wiązywałoby od dnia 1 stycznia 2013 r.

Usamodziel-

nienie płacenia składek przez Kościoły nastąpiłoby

z dniem 1 stycznia 2014 r.

Projekt założeń został

przesłany do wszystkich Kościołów i innych związ-

ków wyznaniowych mających uregulowane stosunki

z państwem (tzn. Kościołom i związkom wyznanio-

wym, których sytuację prawną i majątkową regulują

wpisanym do rejestru Kościołów i innych związków

Projekt ten był również omawiany w trakcie ostat-

niego posiedzenia Komisji Wspólnej Przedstawicieli

skopatu Polski w dniu 15 marca br. oraz w dniu

16 marca br. w trakcie spotkania ministra admini-

stracji i cyfryzacji z przedstawicielami Kościołów

i innych związków wyznaniowych.

wej ds. realizacji 22 art. konkordatu, w trakcie któ-

sekretarza stanu w MAiC z udziałem pracowników

MAiC z przedstawicielami trzynastu wspólnot reli-

gijnych mających uregulowaną sytuację prawną

i majątkową w drodze odrębnych ustaw i przedstawi-

cielami trzech organizacji międzykościelnych.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji przepro-

wadza analizę uwag do projektu założeń projektu

ustawy zgłoszonych w trakcie konsultacji przez

wspólnoty religijne.

Po jej zakończeniu projekt zosta-

Dodatkowo informuję, że rząd nie planuje w przy-

gotowanym przez MAiC projekcie opłacania składek

ZUS za osoby pracujące na misjach.

Usamodzielnie-

Jednocześnie należy zauważyć, że państwo nie

ków wyznaniowych.

Wyjątki regulują ustawy lub

przepisy wydane na ich podstawie, jak np. działal-

ność Funduszu Kościelnego powołanego art. 8 usta-

my rekompensaty dla Kościołów za przejęte przez

państwo nieruchomości ziemskie.

Od kilku lat środ-

ki z Funduszu Kościelnego przeznaczane są tylko na

ﬁnansowanieskładeknaubezpieczeniaspołeczneizdro-

wotne duchownych na zasadach i w trybie przewi-

dzianym w odrębnych przepisach.

Jedynie tytułem

ścielnego zostały sﬁnansowaneskładkinaubezpie-

czenie społeczne i zdrowotne w łącznej wysokości

89,185 tys. zł.

Niezależnie od powyższego należy rów-

nież wskazać, że w ramach środków, których dyspo-

nentem jest minister spraw zagranicznych, doﬁnan-

sowywana jest również działalność jednostek orga-

nizacyjnych Kościołów i innych związków wyznanio-

wych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

710

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

br. interpelację pana posła Adama Kwiatkowskiego

(znak: SPS-023-3750/12) w sprawie opóźnień we wpro-

wadzaniu systemu e-administracji w Polsce, w opar-

ciu o dane uzyskane z Ministerstwa Spraw Wewnętrz-

nych, informuję, co następuje.

Zgodnie z przygotowanym projektem ustawy o zmia-

nie ustawy o dowodach osobistych ustawodawca zre-

zygnował z elektronicznych funkcjonalności dowodu

osobistego.

Przedmiotowa decyzja wynika z reko-

mendacji komitetu ds. cyfryzacji z dnia 21 marca br.

Zgodnie ze stanowiskiem komitetu wdrożenie elek-

tronicznego dowodu osobistego powinno mieć miejsce

po przeprowadzeniu testów, które będą mogły po-

oraz opracowaniu jednolitej polityki w zakresie uwie-

rzytelniania obywateli w systemach informatycznych

administracji publicznej, uwzględniającej przygoto-

wywaną nowelizację dyrektywy 1999/93/WE w spra-

wie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elek-

tronicznych.

Powyższe stworzy warunki dla ewentu-

alnego wprowadzenia elektronicznego dowodu osobi-

stego w przyszłości.

Odnosząc się do kwestii terminów wprowadzenia

elektronicznych dowodów osobistych, należy wska-

zać, że możliwość ich wprowadzenia podyktowana

była czynnikami natury technicznej.

W tym celu nie-

zbędne było uprzednie utworzenie centralnego reje-

stru dowodów osobistych oraz jego integracja z reje-

strem PESEL.

Czynności te miały stworzyć ramy dla

uwierzytelnienia posiadacza dowodu osobistego w do-

wolnym organie gminy na terenie kraju.

Realizacja

powyższego okazała się przedsięwzięciem skompliko-

wanym pod względem technicznym, organizacyjnym

oraz logistycznym.

Jednocześnie zaznaczam, iż konsekwencją prze-

sunięcia terminu wdrożenia elektronicznego dowodu

osobistego była rekomendacja realizacji karty ubez-

pieczenia zdrowotnego w formie osobnego dokumen-

tu wydawanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

W kwestii dotyczącej likwidacji obowiązku mel-

2014 r.

Należy przy tym wskazać, że zniesienie obowiąz-

ku meldunkowego oznacza zaprzestanie gromadze-

nia w rejestrze PESEL danych dotyczących miejsca

pobytu obywateli RP oraz określonej kategorii cudzo-

ziemców.

Dane te są niezbędne do wykonywania nie-

których istotnych funkcji publicznych, np. obliczania

dotacji i subwencji dla jednostek samorządu teryto-

rialnego, prowadzenia rejestru wyborców, prowadze-

nia statystyki publicznej itp.

Wprowadzenie stosun-

kowo odległego terminu zniesienia obowiązku mel-

dunkowego wynika z konieczności przystosowania

obecnego porządku do nowego stanu prawnego.

Po-

szczególne resorty obowiązane są do dokonania prze-

glądu przepisów prawa pozostających w ich właści-

wości i stworzenia takich ram prawnych, które umoż-

liwią wykonywanie wspomnianych funkcji publicz-

nych w sytuacji, w której rejestr PESEL nie będzie

zawierał danych o miejscu pobytu obywateli.

Jednocześnie informuję, że nowa ustawa o ewiden-

cji ludności redukuje zakres informacji wymaganych

w formularzach meldunkowych.

W przedmiotowych

formularzach ograniczono liczbę wymaganych danych

z 21 do 5 lub 10, w zależności od formularza.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

12) w sprawie interpelacji posła Jana Cedzyńskiego,

dotyczącej postępowania przetargowego na system

SA, poniżej przedstawiam stosowne wyjaśnienia.

Ministerstwo Skarbu Państwa w dniu 18 kwiet-

nia 2012 r. wystąpiło do Zarządu ENEA SA z prośbą

zostały poruszone w interpelacji pana posła.

Jednocześnie należy na uwadze mieć fakt, iż Skarb

ściowym spółki posiadającym w strukturze jej kapi-

jest spółką publiczną podlegającą regulacjom ustawy

zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach

publicznych, w której zostały zawarte zasady rów-

nego dostępu do informacji dla wszystkich jej akcjo-

711

nariuszy.

Równe traktowanie akcjonariuszy nakazu-

je również art. 20 Kodeksu spółek handlowych.

nistra skarbu państwa, mogłoby zostać uznane za

naruszenie powyższych regulacji prawnych.

postępowania przetargowego wszelkie informacje go

nicy przedsiębiorstwa wszystkich jego uczestników.

Ponadto spółka, powołując się na wyżej wymie-

nione regulacje prawne, wskazała, iż przedstawienie

informacji w zakresie poruszonym przez pana posła

może powodować uprzywilejowanie pozycji Skarbu

Państwa względem pozostałych akcjonariuszy i na-

razić spółkę na poważne konsekwencje prawne nie-

zależnie od tego, który z organów spółki upublicznił-

by te informacje.

prowadzone jest zgodnie z obowiązującymi regula-

cjami oraz najlepszymi praktykami rynkowymi.

Ponadto należy zaznaczyć, iż organizacja i prowa-

dzenie postępowań przetargowych realizowanych

w ramach działalności spółek prawa handlowego,

korporacyjnym, należy do wyłącznych kompetencji

poza właściwość akcjonariuszy.

Tym samym w przy-

padku stwierdzenia stosowania niedopuszczalnych

gowych akcjonariusz nie jest właściwym adresatem

ewentualnych protestów związanych z ich przebie-

giem.

Niezależnie od powyższego Ministerstwo Skarbu

kiem korporacyjnym jest właściwy do kontrolowania

zgodności podejmowanych przez zarząd działań z przy-

jętymi w spółce procedurami, o przeprowadzenie kon-

troli, czy w ramach postępowań przetargowych zwią-

zanych z wdrożeniem systemu bilingowego nie doszło

wiązań budzących wątpliwość zarówno od strony

ekonomicznej dla ENEA SA.

Jednocześnie należy

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

(3756)

w sprawie interpelacji posła Jana Cedzyńskiego, doty-

czącej przystąpienia przez spółkę ENEA SA do stowa-

rzyszenia Central Europe Energy Partners (CEEP),

poniżej przedstawiam stosowne wyjaśnienia.

Central Europe Energy Partners jest międzyna-

rodową organizacją non proﬁt,zsiedzibąwBrukse-

li.

Utworzona w czerwcu 2010 r. z inicjatywy strony

polskiej, zrzesza przedsiębiorców z Europy Środko-

wej (z tzw. nowych krajów członkowskich UE).

Jej

głównym celem jest reprezentowanie i dbanie o inte-

resy branży energetycznej na forum Unii Europej-

skiej.

Większość rozwiązań legislacyjnych w tym

sektorze inicjowanych jest w Brukseli.

Powołana do

życia organizacja CEEP ma aktywnie uczestniczyć

oraz wywierać realny wpływ w procesie kształto-

wania nowych rozwiązań legislacyjnych dla bran-

ży energetycznej, wspierać ingerencję i dostoso-

wanie energetyki w nowych krajach członkow-

skich do unijnych struktur i wspólnotowej polityki

bezpieczeństwa energetycznego.

Wśród polskich firm członkami CEEP są: Gru-

pa Lotos, Kulczyk Investments, Jastrzębska Spółka

Węglowa SA, Węglokoks SA, Kompania Węglowa SA,

Katowicki Holding Węglowy SA, Tauron Polska Ener-

gia SA, Grupa ENERGA SA, PSE Operator SA.

Działania CEEP skupiają się m.in. wokół:

— promocji zrównoważonego podejścia do osią -

gnięcia przez nowe kraje członkowskie celów poli-

tyki klimatycznej 3x20, z uwzględnieniem specyﬁki

poszczególnych państw w kontekście ich miksu pali-

wowego,

— promocji polityki dywersyﬁkacjiźródełpaliwo -

wych w państwach UE,

— wspierania europejskiego rynku energii po -

przez rozwój europejskich projektów infrastruktu-

ralnych oraz lokowania inwestycji w odnawialne źró-

dła energii w nowych krajach członkowskich UE,

— wdrażania metod i technologii na rzecz wzmac -

niania efektywności energetycznej,

— promocji korzystania z paliw kopalnianych

w połączeniu z technologiami obniżającymi emisję

CO

2

,

— promocji wydobycia gazu łupkowego jako alter -

natywnego źródła energii,

— promocji energetyki nuklearnej i działań na

rzecz wzmacniania akceptacji społecznej dla projek-

tów energii z atomu.

W ocenie Zarządu ENEA SA zasadne jest, aby

spółka miała dostęp do wiedzy wymienionej na fo-

rum CEEP już na etapie inicjatyw legislacyjnych, co

712

pozwoli na udział w procesie prawotwórczym, a tak-

że umożliwi lepsze przygotowanie się spółki do kolej-

nych zmian prawodawstwa w obszarze prawa ener-

getycznego.

Jednocześnie zwracam uwagę na fakt, iż ENEA

kach wprowadzenia instrumentów ﬁnansowychdo

blicznych, której akcje są notowane na rynku regu-

lowanym, co wyróżnia ją spośród innych podmiotów

z większościowym udziałem Skarbu Państwa, szcze-

gólnie w zakresie zasad przekazywania informacji

na temat sytuacji w spółce oraz obiegu i ochrony

informacji poufnych, które podlegają rygorystycz-

nym przepisom ww. ustawy.

W świetle powyższego ENEA SA przekazuje in-

formacje w zakresie, w jakim jest to prawnie dopusz-

czalne, bez narażenia spółki oraz członków zarządu

spółki na ewentualną odpowiedzialność admini-

stracyjną lub karną za złamanie przepisów po-

wszechnie obowiązujących.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

(3757)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

BMP-0713-1-49/2012/AD) interpelację pana posła

Sławomira Kopycińskiego (znak: SPS-023-3757/12)

Informatycznych informuję, co następuje.

2008 r., tj od dnia powołania Centrum Projektów In-

formatycznych (CPI) (ówczesne Ministerstwo Spraw

Wewnętrznych i Administracji), przeprowadzonych

zostało ponad 30 kontroli zewnętrznych.

Podmiotami

kontrolującymi były m.in.: Ministerstwo Rozwoju

Regionalnego, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

i Administracji, Najwyższa Izba Kontroli, Europejski

Trybunał Obrachunkowy, Urząd Kontroli Skarbo-

wej, Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony

Zdrowia.

Zakres przedmiotowych kontroli dotyczył

prowadzonych przez CPI projektów, w ramach któ-

rych badane były m.in. następujące obszary:

a) postęp rzeczowo-ﬁnansowy,

b) rozliczenia ﬁnansowe,

c) zgodność zakupionych towarów i usług w zakre-

sie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych.

Podkreślić należy, że nieprawidłowości wskazane

przez podmioty kontrolujące w trakcie przeprowa-

dzanych kontroli nie stanowiły, ich zdaniem, czynów

mających znamiona korupcji.

Wskazać przy tym należy, iż niezależnie od pro-

wadzonego przez prokuraturę apelacyjną śledztwa,

począwszy od dnia 1 grudnia 2011 r.

Departament

Postępowań Kontrolnych Centralnego Biura Anty-

korupcyjnego prowadzi w CPI kontrolę udzielonych

zamówień publicznych.

Upoważnienie do przeprowa-

dzenia tej kontroli wygasa z dniem 2 lipca 2012 r.

Jednocześnie informuję, że wobec faktu, iż do dnia

dzisiejszego w wyniku prowadzonego przez prokura-

turę apelacyjną śledztwa nie zapadł prawomocny wy-

rok, brak jest uzasadnienia do występowania z ewen-

tualnymi roszczeniami cywilnoprawnymi Skarbu

Państwa przeciwko ﬁrmominformatycznym.

Odnosząc się do kwestii dotyczących stanu reali-

zacji poszczególnych projektów, poniżej przedsta-

wiam następujące informacje.

1. pl.ID – polska ID karta

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych na podstawie

rekomendacji Komitetu Rady Ministrów do Spraw

bistych, wprowadzającym dowody osobiste od dnia

1 lipca 2013 r.

Projektowana zmiana ma dotyczyć

stego.

Ponadto Komitet Rady Ministrów do Spraw Cyfry-

zacji rekomendował przesunięcie terminu wdrożenia

elektronicznych dowodów osobistych do czasu:

a) przeprowadzenia testów, które będą mogły po-

b) opracowania jednolitej polityki w zakresie

stego, w tym także rozstrzygnięcie celowości wpro-

wadzania kolejnej metody uwierzytelniania – podpi-

su osobistego;

c) nowelizacji ustawy o dowodach osobistych, któ-

ra będzie uwzględniała wymagania wynikające

nych dla podpisów elektronicznych.

Więcej informacji w zakresie rekomendacji Komi-

tetu Rady Ministrów do Spraw Cyfryzacji znajduje

się na stronie internetowej KRMC http://krmc.mac.

gov.pl/portal/krm/487/1778/V_POSIEDZENIE_KO-

MITETU_RADY_MINISTROW_DO_SPRAW_CY-

713

FRYZACJI.html, w protokole z V posiedzenia (omó-

wienie punktu 2. agendy).

W dniu 23 kwietnia 2012 r. minister administra-

cji i cyfryzacji zaprezentował opinii publicznej raport

„Państwo 2.0.

Nowy start dla e-administracji”, w któ-

cji i cyfryzacji, wchodzących w zakres kompetencji

nowo utworzonego Ministerstwa Administracji i Cy-

fryzacji oraz omówiono kierunki dalszych działań

w obszarze informatyzacji i cyfryzacji Polski.

W ww. raporcie zaprezentowano również rekomen-

dacje dotyczące projektu pl.ID, zgodnie z którymi:

1) projekt pl.ID podzielono na dwa nowe projekty, tj.:

a) Modernizacja Rejestrów (MoRe)/(PESEL online),

b) Budowa Rejestru Zawierającego Akty Stanu

Cywilnego (BRZASC).

2) Planuje się realizację następujących zadań:

a) Przygotowanie podstawy legislacyjnej i ﬁnan-

sowania dla realizacji CRASC,

b) Budowę referencyjnego rejestru aktów stanu

cywilnego wraz z aplikacją kliencką dla USC,

c) Przebudowę, modernizację i przeprowadzenie

integracji logicznej istniejących rejestrów państwo-

wych,

d) Opracowanie jednolitej polityki w zakresie

Obecnie trwają prace zmierzające do podpisania

z ministrem rozwoju regionalnego porozumień doty-

czących projektów: Modernizacja Rejestrów (MoRe)

oraz Budowa Rejestru Zawierającego Akty Stanu Cy-

wilnego (BRZASC), a następnie porozumień o doﬁ-

nansowanie dla ww. przedsięwzięć.

2. ePUAP2 − Elektroniczna Platforma Usług Ad-

ministracji Publicznej

Z ustalonego harmonogramu prac zostało zreali-

zowane „Opracowanie architektury systemu i zapla-

nowanie implementacji”.

Dalsze prace wymagają

wprowadzenia korekt do projektu w oparciu o ww.

raport ministra administracji i cyfryzacji pn. „Pań-

stwo 2.0.

Nowy start dla e-administracji”.

Kluczowym czynnikiem wpływającym na poziom

wykorzystania ePUAP jest przeprowadzenie prac le-

gislacyjnych.

Obecnie w Ministerstwie Administracji

publiczne, w której mają być zawarte mechanizmy

prawne umożliwiające upowszechnienie ePUAP.

Ponadto planuje się rozszerzenie katalogu pod-

miotów mogących wykorzystywać proﬁlzaufanydo

realizacji spraw urzędowych, co pozytywnie wpłynie

na wykorzystanie i popularność tej metody podpisy-

wania dokumentów elektronicznych.

Ważnym celem

do osiągnięcia jest udostępnienie na ePUAP usług

globalnych, dzięki którym z podmiotów publicznych

zostanie zdjęty obowiązek samodzielnego udostęp-

niania kolejnych usług, przy jednoczesnym zwiększe-

niu wachlarza usług publicznych, oferowanych oby-

watelom w katalogu usług publicznych.

Założeniem

jest również, aby system ePUAP pełnił rolę brokera

zasobów informacyjnych, będących w posiadaniu

podmiotów publicznych, rejestrów centralnych oraz

usług umożliwiających komunikację z systemami po-

szczególnych podmiotów.

Oprócz prac nad rozbudową

architektury zrealizowano następujące główne pro-

dukty projektu:

1) rozbudowano infrastrukturę sprzętowo-pro-

gramową,

2) przebudowano interfejs użytkownika ePUAP

(GUI − nowa wersja została uruchomiona produk-

cyjnie 3 stycznia 2011 r.),

3) przebudowano katalog usług publicznych

(KUP),

4) rozbudowano system o funkcje obsługujące

podpisy tzw. proﬁlemzaufanym,

5) rozbudowano system o mechanizmy weryﬁka-

cji podpisów w oparciu o listy TSL,

6) dostarczono oprogramowanie umożliwiające

składanie wniosków na Policję i ich automatyczne

przetwarzanie (aplikacja e-posterunek),

7) przygotowano aplikacje umożliwiające świad-

czenie usług przez urzędy wojewódzkie oraz jednost-

ki samorządu terytorialnego (60 usług),

8) udostępniono publikator aktów prawnych,

9) zbudowany został Scentralizowany System Do-

stępu do Informacji Publicznej.

3.

E-usługi − zintegrowana, wielousługowa plat-

forma komunikacyjna Policji z funkcją e-usług dla

Minister ﬁnansówwdniu5kwietniabr.wstrzy-

mał płatności zleceń złożonych przez Centrum Pro-

jektów Informatycznych w Banku Gospodarstwa

Krajowego w ramach przedsięwzięcia pn. „Zintegro-

wana, wielousługowa platforma komunikacji Policji

(e-usługi), co oznacza, że współﬁnansowanieprojek-

tu ze środków europejskich zostało zawieszone i wszyst-

kie prace projektowe zostały wstrzymane.

Podkreślić

przy tym należy, iż porozumienie o doﬁnansowanie

ww. projektu, zgodnie z którym jego realizacja ma

zakończyć się w dniu 30 czerwca br., nie zostało anek-

sowane, jak i wypowiedziane.

Zgodnie z założeniami i harmonogramem projek-

tu, dostarczono następujące produkty: urządzenia

wielofunkcyjne – 840 szt., infrastrukturę serwerową

na potrzeby platformy e-usługi, konsole zarządzają-

ce, terminale dotykowe, oprogramowanie i infra-

strukturę dla potrzeb rozbudowy zintegrowanego

systemu obiegu dokumentów elektronicznych, kioski

informacyjne – 18 szt., moduł komunikacyjny, infra-

strukturę sieciową, licencje na potrzeby aplikacji

e-usługi, portal informacyjny, centralne repozyto-

rium dokumentów oraz elektroniczny obieg spraw,

zainstalowano usługi Policja – obywatel/ przedsię-

biorca:

— e-zamówienia publiczne,

— e-aukcja (zbywanie majątku),

— e-pozwolenie na broń,

714

— e-licencje (licencja detektywa, licencja ochrony

ﬁzycznejizabezpieczeniatechnicznego),

— e-skarga (tryb administracyjny),

— e-zażalenie.

Wszystkie produkty projektu e-usługi zostały za-

instalowane w jednostkach Policji i są gotowe do

użytkowania.

Decyzja dotycząca operacyjnego użyt-

kowania systemu zależy od Policji i jest związana

z produkcyjnym wdrożeniem systemu, które wymaga

przeprowadzenia szkolenia dla administratorów i ob-

sługi wniosków o zmianę w trakcie produkcyjnego

wdrożenia systemu.

W tym celu w projekcie przewi-

dziane zostały godziny nadzoru autorskiego oraz

szkolenia administratorów systemu na łączną kwotę

w wysokości 2 562 000,00 zł.

4. OST 112 − ogólnopolska sieć teleinformatyczna

Zgodnie z harmonogramem ukończenie prac

związanych z budową i wdrożeniem projektu nastą-

piło z końcem I kwartału 2012 r.

OST 112 została

uruchomiona operacyjnie, stając się podstawowym

medium transmisji danych i głosu na potrzeby jed-

nostek Policji, WCPR/CPR, PSP oraz innych podmio-

tów systemu powiadamiania ratunkowego.

Dzięki

OST 112 możliwa stała się integracja komponentów

informatycznych systemu powiadamiana ratunkowe-

go, w tym systemów lokalizacji poszkodowanego

(UKE), systemu przyjęcia i obsługi zgłoszenia alar-

mowego (CPI), systemów wspomagania dowodzenia

(Policja, PSP).

5. SIPR – system informatyczny powiadamiania

ratunkowego

Realizacja projektu SIPR przebiega zgodnie z har-

monogramem, który zakłada m.in.:

1) wytworzenie końcowej wersji aplikacji SI

WCPR/CPR: I kw.

2011 r.

– IV kw.

2012 r.,

2) budowę i wdrożenie centralnego punktu syste-

mu wojewódzkich i powiatowych centrów powiada-

miania ratunkowego: I kw.

2011 r.

– III kw.

2012 r.,

3) wdrożenie systemu wspomagania dowodzenia

Policji na potrzeby działania wojewódzkich i powia-

towych centrów powiadamiania ratunkowego: I kw.

4) wdrożenie systemu wspomagania dowodzenia

państwowego ratownictwa medycznego: IV kw.

2010 r.

– I kw.

2013 r.,

5) dostarczenie stanowisk dostępowych, konsol

dyspozytorskich, kart i czytników kart na potrzeby

CPR i WCPR oraz systemów wspomagania decyzji:

IV kw.

2010 r.

– IV kw.

2012 r.,

6) wdrożenie pełnej funkcjonalności SIPR: III kw.

przetargowym na budowę i wdrożenie ogólnokrajo-

wego systemu wspomagania dowodzenia państwowe-

go ratownictwa medycznego (SWD PRM) oraz ewen-

tualnym podpisaniem umowy z wyłonionym wyko-

nawcą.

Jeden z zainteresowanych podmiotów, korzy-

stając ze środków ochrony prawnej, które gwarantu-

z późn. zm.), w dniu 2 kwietnia br. złożył skargę do

Sądu Okręgowego w Warszawie na wyrok Krajowej

odwołanie w postępowaniu na budowę systemu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Ręgowski

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

spółdzielnie mieszkaniowe na podstawie

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

znak: SPS-023-3758/12, w sprawie potrzeby zmiany

na cele mieszkaniowe, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Poruszone w interpelacji kwestie dotyczą długo-

wych, zaciągniętych przez spółdzielnie mieszkaniowe

dytującym nawet do 1995 r.), do których od 1990 r.

– po wprowadzeniu głębokich reform gospodarczych

– została zastosowana pomoc państwa, dla umożli-

wienia kredytobiorcom spłaty ww. spółdzielczych

kredytów mieszkaniowych.

Nr 5, poz. 32), zwaną dalej ustawą o pomocy państwa,

uregulowane zostały m.in. zasady spłaty kredytów

spółdzielnie mieszkaniowe, z tym że w przypadku

715

kredytów udzielonych na podstawie rozporządzenia

wyższą ustawą dokonana została ingerencja w posta-

nowienia umów kredytowych zawartych na podsta-

wie ww. rozporządzenia, poprzez zwiększenie obo-

wiązującego wymiaru spłat tych kredytów z wysoko-

powyższej ustawy nie mogą być niższe od ilorazu

dytu.

Ustawa dała jednocześnie kredytobiorcom moż-

liwość przejścia na spłatę według tzw. normatywu,

Odnosząc się do powołanego w interpelacji pani

poseł Lidii Staroń wyroku Trybunału Konstytucyj-

nego z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn.

K 22/96, uprzej-

mie wyjaśniam, że Trybunał orzekł, iż niezgodny

z art. 2 Konstytucji RP jest tylko art. 11 ust. 1 ww.

ustawy, i to w zakresie odnoszącym się do okresu

opublikowana została w Dzienniku Ustaw Nr 5

z dnia 18 stycznia 1996 r.) oraz brak odpowiedniego

sady demokratycznego państwa prawnego zasady:

działania prawa wstecz.

Prokurator generalny w stanowisku dla Trybu-

nału Konstytucyjnego w związku z rozpatrywaną

skargą, wyraził pogląd, że zaskarżony przepis jest

zgodny z art. 1 przepisu konstytucyjnego.

Jego zda-

niem ustawa o pomocy państwa wprowadziła szereg

dytobiorców.

Utrzymanie dotychczasowych zasad

spłaty kredytów zaciągniętych w oparciu o przepisy

wspomnianego rozporządzenia nie daje możliwości

umowy określającej, że kredyt ma zostać spłacony

alizowany, musiało nastąpić urealnienie wysokości

zwrócić uwagę, że wysokość spłaty zadłużenia kre-

dytowego przypadająca na lokal mieszkalny dokony-

wana wg normatywu zgodnie z przepisami ustawy

o pomocy państwa jest istotnie niższa, niż w przy-

padku kredytów mieszkaniowych zaciągniętych po

1992 r., do spłaty których nie jest kierowana żadna

pomoc państwa.

Przykładowo miesięczne obciążenie

kredytobiorcy dokonującego spłaty zadłużenia wg

tzw. normatywu w przypadku lokalu o średniej po-

wierzchni 60 m² wynosi 192 zł.

Obecna spłata jest

ponadto adekwatna do wartości zajmowanych nieru-

chomości, przy czym kredytobiorcy, po dokonaniu

spłaty całości zadłużenia, będą mogli dokonać prze-

kształceń własnościowych zajmowanych lokali miesz-

kalnych, zwracając do budżetu państwa jedynie no-

minalną kwotę umorzenia kredytu dokonanego przy

Odnosząc się zatem do pytania pani poseł w spra-

wie zmiany ww. ustawy o pomocy państwa, tj. zmia-

ny art. 11 ust. 1 tej ustawy, uprzejmie wyjaśniam, że

ostatecznie z woli Sejmu RP powyższy wyrok Trybu-

nału Konstytucyjnego nie zmienił stanu prawnego

w omawianym zakresie.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, iż

obecnie nie ma merytorycznego uzasadnienia ani

możliwości ﬁnansowychbudżetupaństwa,abypod-

jąć inicjatywę dokonania zmian ww. przepisów.

Re-

alizacja omawianego wniosku mogłaby wywołać po-

czucie niesprawiedliwości u zdecydowanej większości

spółdzielców, którzy dokonywali spłaty kredytu zgod-

nie z obowiązującym prawem.

Byłby to dla nich tak-

że sygnał, który mógłby destabilizować funkcjonują-

cy system pomocy państwa w spłacie niektórych kre-

dytów mieszkaniowych.

Należy zauważyć, że zmiana

przepisów ustawy, która spowodowałaby przeniesie-

nie jeszcze większego ciężaru zobowiązań z tytułu

kredytów tzw. starego portfela na budżet państwa,

w obecnej sytuacji nie jest możliwa.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że z budżetu

przy czym jednocześnie umorzono na kwotę ponad

9440,4 tys. zł zadłużenie kredytobiorców z tytułu

280 000 tys. kredytobiorców, którzy zostali obciążeni

obowiązkiem spłaty zadłużenia z tytułu urynkowio-

nych kredytów mieszkaniowych (w większości 40-let-

kań obciążonych zadłużeniem i liczba ta sukcesywnie

maleje, przede wszystkim dzięki preferencyjnym wa-

rzystne dla kredytobiorców, dotyczyły bowiem zwięk-

716

tj. do końca 2012 r., termin całkowitej spłaty zadłu-

kaniowych, uprawniających właścicieli książeczek

cielom książeczek mieszkaniowych uprawnienia do

ferencyjnych warunkach, zmniejsza się (na podsta-

wanych odsetek i przejściowego wykupienia odsetek

stanowiących podstawę do zastosowania art. 10 ust.

2012 r.

Określają one, iż po spłacie całości kredytu

dokonanej spłacie 30% odsetek przejściowo wykupio-

nych, których wysokość umarza się w 50%, pozostałe

70% tych odsetek podlega umorzeniu.

Po dokonaniu

takiej spłaty kredytobiorcy, na jego wniosek, będzie

nadal przysługiwało roszczenie o przekształcenie wła-

Podstawowym celem projektowanej ustawy jest

przy ostatecznym rozliczeniu kosztów budowy, oraz

wpłynie na przyśpieszenie obiektywnie koniecznego

rancyjnych został w dniu 25 kwietnia 2012 r. skiero-

wany do uzgodnień międzyresortowych.

Jednocześnie pragnę poinformować Panią Mar-

większości kredytobiorców będzie to 2017 r.), umo-

rzone zostanie w ciężar budżetu państwa pozostałe

pitalizowanych odsetek od kredytu oraz zadłużenie

kupienia odsetek od kredytu.

Szacuje się, iż na koniec

miotowej pomocy państwa.

W kolejnych latach będzie

W związku z przedłożonymi wyjaśnieniami wy-

daje się w wysokim stopniu uzasadnione niepodejmo-

wanie inicjatyw zmierzających do zmiany istnieją-

cych stosunków prawnych w zakresie ustawy o po-

nych, także z uwzględnieniem prac prowadzonych

w tym zakresie przez Ministerstwo Transportu, Bu-

Piotr Styczeń

(3759)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

717

-2014/12) w sprawie prawa do bezpłatnego korzysta-

pragnę złożyć następujące wyjaśnienia.

W mojej opinii nie można zgodzić się z poglądem,

że konieczność wniesienia opłat za studia w przypad-

ku wykorzystania limitu punktów ECTS spowoduje

niepodejmowanie przez studentów ważnych decyzji

związanych z kierunkiem kształcenia.

Niewątpliwie

jednak może skłonić do bardziej przemyślanego wy-

boru kierunku studiów i projektowania własnej ka-

riery zawodowej, lecz także większego zainteresowa-

wenci poszukiwani są przez nowoczesną gospodarkę

i rynek pracy.

Nowe przepisy zapewnią przede wszystkim bar-

dziej sprawiedliwy dostęp do bezpłatnego kształce-

nia.

Dzięki reformie szerszy dostęp do bezpłatnych

studiów stacjonarnych zyskują studenci, dla których

dotychczas koniecznością było wybieranie płatnych

form studiowania lub całkowita rezygnacja ze stu-

diów.

Z dokonanych symulacji wynika, że dzięki

wprowadzonym w reformie rozwiązaniom na uczel-

niach szansę na bezpłatne studia będzie miało dodat-

kowo nawet ok. 40 tys. osób.

Jednocześnie najlepsi

studenci zachowają możliwość bezpłatnego rozwija-

nia swoich zdolności i realizacji wysokich aspiracji

naukowych poprzez studia na drugim kierunku.

Isto-

tą tej zmiany jest zagwarantowanie prawa do bez-

płatnych studiów stacjonarnych w uczelni publicznej

uce, a więc spełniającym kryteria do otrzymania na-

ukowego stypendium rektora.

Pragnę także wyjaśnić, że zgodnie z art. 164a ust. 1

stopnia student jest obowiązany uzyskać co najmniej

temie studiów pięcioletnich oraz 360 punktów ECTS

przewidzieć w programie kształcenia danego kierun-

ku studiów większą liczbę punktów ECTS niż mini-

malna, wynikająca z cytowanego przepisu.

W takim

przypadku student studiów stacjonarnych w uczelni

publicznej otrzyma limit punktów w wysokości wy-

nikającej z programu kształcenia – nie jest więc moż-

liwe wcześniejsze wykorzystanie z tej przyczyny

punktów przysługujących studentowi.

Ponadto, zgod-

wyższym, poza limitem punktów ECTS, o którym

mowa w art. 164a, student ma prawo bez wnoszenia

tów ECTS, a student realizujący kształcenie w ra-

mach indywidualnych studiów międzyobszarowych

– 90 punktów ECTS.

Jednocześnie tak zaprojektowany system dostępu

do bezpłatnego kształcenia jest zintegrowany z wpro-

wadzoną reformą programową, której celem jest roz-

wój kształcenia interdyscyplinarnego i zdobywanie

– obok wiedzy merytorycznej – także umiejętności

i kompetencji społecznych wymaganych na rynku

pracy.

Z wyrazami szacunku i poważania

Podsekretarz stanu

Daria Lipińska-Nałęcz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

-3760/12, dotyczące interpelacji poseł Teresy Pio-

trowskiej w sprawie uszczegółowienia regulacji zwią-

zanych z przebiegiem testów psychologicznych i szko-

leń dla kandydatów na rodziców adopcyjnych, uprzej-

mie informuję.

Specyﬁkasytuacjiprzysposobieniaorazprocesu

adaptacji dziecka w nowej rodzinie wymaga m.in.

stworzenia dziecku odpowiednich warunków budo-

wania poczucia bezpieczeństwa.

Należy mieć na

względzie, że to interes dziecka jest nadrzędny wobec

interesu kandydatów na rodziców w procesie adop-

cyjnym.

Pracownicy ośrodków adopcyjnych kierują

się zasadą poszukiwania rodziny dla dziecka, a nie

na odwrót.

Ponadto każdą sprawę należy rozpatry-

wać indywidualnie, z uwzględnieniem wyjątkowych

okoliczności oraz specyﬁcznejsytuacjiosobistejza-

równo kandydatów, jak i samego dziecka.

W każdej

opcyjnym, w odniesieniu do jakości sprawowanej opie-

ki, budowania więzi z rodzicem adopcyjnym, zdolności

dziecka czy też z lekarzem.

Brak znajomości języka

polskiego w wyżej wymienionych sytuacjach może

stać się znacznym utrudnieniem.

Przepisy prawa nie dyskryminują osób, które nie

posługują się językiem polskim, a planujących przy-

sposobić dziecko w drodze adopcji krajowej.

Jeśli za-

tem kandydat przygotowujący się do roli rodzica ad-

opcyjnego nie posiadł znajomości języka polskiego

w stopniu umożliwiającym komunikację, a jest zde-

718

cydowany wziąć udział w procesie przygotowującym

do przysposobienia, wydaje się zasadnym rozważenie

możliwości skorzystania z pomocy tłumacza przysię-

głego.

Wówczas należy zadbać o to, aby kandydat

uzyskał pełną świadomość tego, że przy dodatkowej

osobie tłumacza podczas szkolenia będą poruszane

w rozmowach tematy całkiem osobiste i intymne.

Trzeba być również przygotowanym na to, że udział

tłumacza może w pewnym stopniu wpływać na wy-

nik badania mającego na celu weryﬁkacjępredyspo-

zycji wychowawczych oraz na komfort badanego i ba-

dającego, którzy powinni mieć poczucie wzajemnego

zrozumienia.

Jeśli tłumacz będzie w stanie wiernie

interpretować wypowiedzi, to wydaje się zasadnym

skorzystanie z takiej możliwości.

Biorąc powyższe pod uwagę, Ministerstwo Pracy

dzenia regulacji dotyczących udziału tłumacza przy-

sięgłego w krajowej procedurze adopcyjnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

świadczeń medycznych za 2011 r.

wykonanych na terenie woj. podkarpackiego

(3761)

pospolitej Polskiej, z dnia 30 marca 2012 r., w sprawie

konanych na terenie woj. podkarpackiego, która zo-

czypospolitej Polskiej z dnia 13 kwietnia 2012 r.

(znak: SPS-023-3761/12), uprzejmie proszę o przyję-

wotnej w planie ﬁnansowymtegooddziału.

karpackim szpitalom zaległych środków za nadwy-

konania, dyrektor Podkarpackiego OW NFZ poinfor-

mował, że mając na względzie brak sﬁnansowania

–2011, oddział zabezpieczył w ramach planu ﬁnan-

sowego na 2012 r. w pozycji „koszty świadczeń z lat

ubiegłych”, środki na zawarcie ugód ze szpitalami za

tach.

Kwoty, na które zawierane są ugody, uzgadnia

się ze szpitalami i obejmują one świadczenia ratujące

niona od liczby zrealizowanych ponad umowę świad-

czeń ratujących życie.

W roku 2012 Podkarpacki OW NFZ planuje za-

wrzeć ugody pozasądowe i sądowe za świadczenia

wykonane ponad limit w roku 2011 w lecznictwie

szpitalnym w onkologii, programach terapeutycz-

nych, za świadczenia na oddziałach intensywnej te-

rapii oraz za nierozliczone do końca roku 2011 świad-

czenia nielimitowane.

Rozważane jest również za-

warcie ugód za świadczenia w rehabilitacji kardiolo-

gicznej w warunkach stacjonarnych oraz w zespole

długoterminowej opieki domowej dla pacjentów wen-

tylowanych mechanicznie.

kwestii tzw. nadwykonań pragnę ponadto poinformo-

719

świadczeń opieki zdrowotnej przez świadczeniodaw-

ców, należy zwrócić uwagę, że umowa pomiędzy Na-

ne ostrych zespołów wieńcowych, populacyjne bada-

nia przesiewowe) powinny być udzielane przez świad-

czeniodawców niezwłocznie oraz bezwzględnie ﬁnan-

sowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Należy

nego podmiotu leczniczego i ma bezpośredni związek

W odniesieniu do kwestii dotyczącej realizacji bu-

dżetu NFZ po IV kwartale 2011 r. i ostatecznym zbi-

lansowaniu wydatków na koniec 2011 r. uprzejmie

informuję, że ze wstępnego „Sprawozdania z wyko-

nania planu ﬁnansowegoNFZna2001r.”wynika,iż

koszty świadczeń zdrowotnych zrealizowano w sto-

sunku do obowiązującego planu ﬁnansowegoNFZna

2011 r. w 99,86%, w tym koszty leczenia szpitalnego

w 99,79%, a w Podkarpackim OW NFZ – odpowied-

nio 99,87% i 99,97%.

Ostateczne sprawozdanie ﬁnansoweNFZbędzie

dostępne w terminie późniejszym, bowiem zgodnie

z art. 130 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowot-

nej ﬁnansowanychześrodkówpublicznychprezesfun-

duszu sporządza roczne sprawozdanie z wykonania

planu ﬁnansowegofunduszuniepóźniejniżwciągu

6 miesięcy od zakończenia roku, którego dotyczy spra-

wozdanie, które następnie przyjmuje rada funduszu

nie podlega ono zatwierdzeniu przez ministra właści-

wego do spraw ﬁnansówpublicznych,pozasięgnięciu

skaniu opinii komisji właściwej do spraw ﬁnansów

Odnosząc się do kwestii dotyczącej wysokości

środków ﬁnansowychnarok2012dlaPodkarpackie-

planie ﬁnansowymNFZnarok2012dlaPodkarpac-

kiego OW NFZ została zaplanowana na koszty świad-

czeń opieki zdrowotnej kwota 3 214 365 tys. zł, co

stanowi wzrost o 16,99% (przy średniej dynamice wzro-

wzrostu środków w kraju.

Niewątpliwie fakt ten bę-

dzie miał wpływ na poprawę sytuacji ﬁnansowejpod-

karpackich placówek medycznych.

środków dla Podkarpackiego OW NFZ była istotnie

wyższa niż średnia dynamika wzrostu środków

w Polsce: w roku 2010 – odpowiednio 3,13% i 1,91%,

w roku 2011 – odpowiednio 13,60% i 4,83%.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

kwietnia 2012 r.

(SPS-023-3762/12), w sprawie zmia-

ny przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne, uprzej-

720

zadania inspekcji farmaceutycznej i uprawnienia jej

wodawstwa obowiązującego w krajach Unii Europej-

skiej.

stępność świadczeń – również w porze nocnej i dni

Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo far-

kiego inspektora farmaceutycznego jako kierownika

wojewódzkiej inspekcji farmaceutycznej wchodzącej

w skład zespołu administracji wojewódzkiej.

1.

W świetle postanowień art. 94 ust. 2 ustawy

dze uchwały, rada powiatu, po zasięgnięciu opinii

wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), gmin

czypospolitej Polskiej uchwalił akty prawne w zakre-

sie dostosowania prawa polskiego do prawodawstwa

lucją prawa europejskiego w zakresie zagadnień far-

maceutycznych zmieniane są także przepisy prawa

publicznej wprowadziła ustawa z dnia 23 stycznia

2.

Nie jest planowane wprowadzenie zmian w usta-

wie Prawo farmaceutyczne w zakresie przepisu za-

wartego w art. 94 ust. 2, który jest zgodny z regula-

cjami prawnymi obowiązującymi w krajach Unii Eu-

ropejskiej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

przekazanej przy piśmie, SPS-023-3763/12, z dnia 13

kwietnia 2012 r. interpelacji posła Piotra Babinetza

w ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa nie prowadzi

polityki związanej ze „sztucznym kreowaniem cen

paliw ciekłych”, która „prowadzi do monopolizacji

rynku i stagnacji konkurencyjnej”.

Zgodnie z obowią-

zującymi zasadami rynkowymi, których transpa-

rentne przestrzeganie jest jednym z podstawowych

nym na giełdzie, PKN Orlen SA ustala ceny paliw

w relacji do notowań na giełdach europejskich.

Wska-

zany sposób kształtowania cen jest standardem mię-

dzynarodowym stosowanym przez wszystkich uczest-

dzenia wypływające z wyżej przywołanej interpelacji,

nowej realizowanej przez PKN Orlen SA, w naszej

macji o korespondencji kierowanej przez Polską Izbę

Paliw Płynnych (PIPP) do PKN Orlen SA oraz do

prezesa UOKiK, informuję, że koncern prowadził ko-

respondencję z PIPP w sprawie cen paliw i tym sa-

mym udzielał wyjaśnień w tym zakresie.

Dodatkowo

informuję, że prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów prowadzi od 2007 r. postępowanie

menta.

Naszym zdaniem brak jest podstaw do przy-

pisania koncernowi działań, które mogłyby naruszać

zakazy wypływające z przywołanej ustawy.

Ponadto wskazujemy, że w sierpniu 2011 r., po-

uwarunkowaniami rynkowymi.

Poziom cen oferowa-

nych na własnych stacjach paliw PKN Orlen SA

na szczeblu sprzedaży detalicznej decyduje cały sze-

reg czynników, do których należą m.in.:

— notowania gotowych produktów paliwowych,

cyjnych,

— wysokość kosztów utrzymania stacji paliw,

— jakość produktu i obsługi,

721

— lokalizacja stacji paliw, utrudnienia drogowe,

— relacje między popytem a podażą itp.,

— obciążenia ﬁskalne(akcyza,opłatapaliwowa,

VAT).

Wszystkie wymienione czynniki mają istotny wpływ

liw.

Większość z tych czynników jest niezależna od

ceptowane przez rynek.

Odnosząc się do kwestii związanych z „rażącą

dysproporcją” cen detalicznych w stosunku do cen

hurtowych oferowanych pozostałym uczestnikom

rynku, tj. stacjom prywatnym, patronackim czy też

franczyzowym, informuję, że podmioty te zasadniczo

dokonują zakupu paliwa w oparciu o cenę hurtową

ogłaszaną na stronie internetowej PKN Orlen SA

(cena hurtowa spot).

Koncern nie ustala przy tym cen

hurtowych na wyższym poziomie niż ceny detaliczne

stosowane na stacjach własnych.

W części umów

franczyzowych, zawieranych z klientami do końca

2008 r., ceny sprzedaży paliw ustalane były w opar-

ciu o formuły cenowe bazujące na notowaniach paliw

na giełdach europejskich.

Klienci ci mają możliwość

przejścia na umowy bazujące na cenie hurtowej spot,

ale część z nich na razie nie jest zainteresowana

zmianą umowy, tak aby nabywać paliwo w oparciu

o hurtową cenę spot.

W ten sposób sami ponoszą ry-

zyko ewentualnych zmian makroekonomicznych

(ceny zakupu obliczane z zastosowaniem formuł ce-

nowych mogą być okresowo istotnie mniej lub bar-

dziej korzystne od hurtowej ceny spot).

Jak wspo-

mniano powyżej, pozostali kontrahenci koncernu

(stacje prywatne, patronackie i pozostała część stacji

franczyzowych) dokonują zakupów w oparciu o hur-

towe ceny spot, od których mogą udzielane być okre-

ślone rabaty.

W przedmiocie podnoszonej w interpelacji efek-

tywności stacji paliw i zysków uzyskiwanych z pro-

wadzonej na nich działalności zauważyć wypada, że

obecnie decyduje o tym nie tylko poziom marży uzy-

skiwanej ze sprzedaży paliw, ale również – i to

w coraz większym stopniu – zakres prowadzonej

działalności, w tym np. sprzedaż towarów w sklepach

i restauracjach oraz oferowane usługi, w tym przy-

kładowo usługi myjni, napraw samochodów itp., czy-

li tzw. sprzedaż pozapaliwowa.

Warto podkreślić, że

spółka przewidziała ten trend rynkowy, w związku

z czym rozwój tej części biznesu obecnie istotnie

wpływa na utrzymanie przez PKN Orlen pozytyw-

nych wyników w obszarze detalu.

PKN Orlen SA nie może realizować swojej polity-

ki cenowej w oderwaniu od rzeczywistego otoczenia

makroekonomicznego, w którym swoją działalność,

opartą o stosowanie powszechnie przyjętych zasad

kształtowania cen i innych warunków sprzedaży, re-

alizują podmioty konkurencyjne w stosunku do PKN

Orlen SA.

W takim stanie rzeczy każda próba sztucz-

nego (obiektywnie nieuzasadnionego) regulowania

cen mogłaby doprowadzić do nieuprawnionego pogor-

szenia sytuacji tych podmiotów, narażając PKN Or-

len SA na ryzyko przypisywania jego działaniom

znamion niedozwolonych praktyk rynkowych.

Tym

samym to właśnie przejrzyste zasady rynkowe po-

zwalają na swobodną konkurencję wynikającą z rów-

nowagi pomiędzy popytem a podażą.

krajach europejskich, hurtowe ceny paliw produko-

wanych przez PKN Orlen SA ustalane są w relacji do

duktów na rynkach europejskich.

Są one związane

Reasumując, uważam za właściwe podkreślić, iż

w sprawie obecnej sytuacji prawnej

ca 2012 r. (znak: SPS-023-3765/12) w sprawie obec-

722

łalności gospodarczej przez przedsiębiorców uprzej-

mie przekazuję następujące informacje.

Zasady podejmowania i prowadzenia działalności

gospodarczej zostały określone w ustawie z dnia

utworzono Centralną Ewidencję i Informację o Dzia-

łalności Gospodarczej (dalej: CEIDG), która rozpo-

częła funkcjonowanie z dniem 1 lipca 2011 r.

Zadaniem CEIDG jest:

1) prowadzenie ewidencji przedsiębiorców – osób

ﬁzycznychwsystemieteleinformatycznym;

2) udostępnianie informacji o przedsiębiorcach

3) umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udo-

stępnianych przez Centralną Informację Krajowego

Rejestru Sądowego;

4) umożliwienie ustalenia terminu i zakresu

organu.

Wprowadzenie CEIDG znacznie ograniczyło czas

potrzebny do zarejestrowania działalności gospodar-

czej poprzez stworzenie możliwości przesłania wnio-

sku przez Internet lub złożenia go w wybranej przez

przedsiębiorcę gminie, jak również zmniejszyło for-

malności związane z rozpoczęciem działalności go-

spodarczej poprzez wprowadzenie jednego zintegro-

wanego wniosku o wpis.

Wpis do CEIDG dokonywany jest na wniosek przed-

siębiorcy (formularz CEIDG-1), dostępny na stronie

blicznej Ministra Gospodarki oraz dostępny za po-

średnictwem elektronicznej platformy usług admini-

stracji publicznej.

1) wpisu albo zmiany wpisu do krajowego reje-

stru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej

(REGON);

2) zgłoszenia identyﬁkacyjnegoalboaktualizacyj-

dencji i identyﬁkacjipodatnikówipłatników;

3) zgłoszenia płatnika składek albo jego zmiany

łecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynu-

owaniu ubezpieczenia społecznego rolników w rozu-

ków;

4) przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przed-

siębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodo-

wym od osób ﬁzycznychalbownioskuozastosowanie

opodatkowania w formie karty podatkowej.

Do wniosku o wpis do CEIDG przedsiębiorca

może dołączyć zgłoszenie rejestracyjne lub aktuali-

Osoba ﬁzyczna zamierzająca rozpocząć działal-

ność gospodarczą może złożyć wniosek o wpis do CE-

IDG on-line przez Internet lub w formie papierowej

w urzędzie gminy.

Zgodnie z art. 27 ust 7 ustawy

s.d.g. wniosek składany przez Internet musi być opa-

trzony podpisem elektronicznym, weryﬁkowanymza

pomocą kwaliﬁkowanegocertyﬁkatualbopodpisy-

wany podpisem potwierdzonym proﬁlemzaufanym

elektronicznej platformy usług administracji publicz-

nej (ePUAP), albo podpisywany podpisem osobistym,

wodach osobistych, albo podpisywany w inny sposób

umożliwiający jednoznaczną identyﬁkację osoby

Zgodnie z art. 26 ust 2 ustawy s.d.g. wniosek o wpis

osobiście w gminie organ gminy potwierdza tożsa-

mość wnioskodawcy składającego wniosek oraz po-

twierdza, za pokwitowaniem, przyjęcie wniosku.

Wniosek składany osobiście powinien być opatrzony

W świetle obowiązujących przepisów ustawy o swo-

wiązku rejestracji działalności gospodarczej w miej-

łalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 2011 r.

przestały także obowiązywać przepisy ustawy z dnia

(art. 7a) mówiące o tym, że ewidencję działalności

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

znak: SPS-023-3767/12, dotyczącym zapytania pani

poseł Anny Bańkowskiej w sprawie gospodarowania

FUS pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje.

723

emerytury i renty starszych.

System repartycyjny

przejściu na emeryturę czy też rentę świadczenia są

partycyjny system emerytalny opiera się na założe-

tał emerytalny osób pracujących nie jest gromadzo-

ny, tylko na bieżąco kierowany jest na wypłatę eme-

rytur i rent dla obecnych świadczeniobiorców.

Inaczej

sytuacja wygląda w systemie kapitałowym: każdy

szu emerytalnym, a zgromadzony kapitał będzie pod-

stawą do obliczenia i wypłaty świadczenia (emerytu-

ry).

Po przejściu na emeryturę pracownik, w zależ-

ności od rozwiązania funkcjonującego w danym kra-

ju, może dysponować całym kapitałem lub comie-

sięcznymi świadczeniami wyliczonymi na podstawie

zgromadzonego kapitału, wypłacanymi dożywotnio.

Jedynie w części kapitałowej systemu emerytalnego

w Polsce (otwarte fundusze emerytalne), funkcjonu-

jącej w Polsce od 1999 r., zgromadzony kapitał na

jest dziedziczony.

Zgodnie z planem na 2012 r. wpływy do funduszu

emerytalnego w bieżącym roku wyniosą 85 647 429

tys. zł, zaś wydatki na emerytury –111 922 910 tys.

zł.

W funduszu rentowym wpływy wyniosą 32 330 463 tys.

zł, zaś wydatki – 42 257 942 tys. zł.

Nie jest zatem

dzy funduszami: emerytalnym i rentowym, gdyż

środki ze składek na bieżąco są kierowane na wypła-

ty świadczeń dla obecnych emerytów i rencistów,

a na dodatek występuje konieczność uzupełniania ich

coraz wyższą dotacją z budżetu państwa ze względu

na coraz wyższy deﬁcytzarównofunduszuemerytal-

nego, jak i funduszu rentowego.

Szczegółowe symu-

lacje dotyczące wpływów i wydatków funduszy: eme-

rytalnego i rentowego są przedstawione w uzasad-

w części dotyczącej oceny skutków regulacji.

Zgodnie

z prognozą Departamentu Statystyki i Prognoz Ak-

tuarialnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych saldo

roczne FUS (wpływy i wydatki) w kolejnych latach

prognozy (2013–2060) będzie nadal ujemne i wynie-

sie np. w 2013 r. 48,7 mld zł, w tym 40 mld zł wynie-

sie deﬁcytpostroniefunduszuemerytalnego,a7,8

mld zł – deﬁcytpostroniefunduszurentowego(ceny

stałe w 2012 r.).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(3768)

smo, nr SPS-023-3768/12, z dnia 13 kwietnia br. do-

tyczące interpelacji poseł na Sejm RP pani Magdale-

ny Gąsior-Marek w sprawie objęcia funkcjonariuszy

uprzejmie informuję, co następuje.

służb mundurowych w kierunku wydłużenia mini-

malnego stażu służby oraz wprowadzenia minimal-

nego wieku emerytalnego.

Z treści exposé nie wynika

objąć również funkcjonariuszy Służby Celnej.

Dlate-

nia br. i aktualnie będący przedmiotem prac w par-

lamencie rządowy projekt ustawy zmieniający system

emerytalny służb mundurowych nie uwzględnia żą-

dań formułowanych przez funkcjonariuszy Służby

systemem mundurowym.

Należy podkreślić, iż funkcjonariusze Służby Cel-

724

rygodny.

W sytuacji, gdy zaopatrzeniowy system

nakładów z budżetu państwa, niewłaściwym byłoby

rozszerzenie kręgu podmiotów objętych tym syste-

mem o funkcjonariuszy Służby Celnej.

Takie działa-

nie byłoby również sprzeczne z przekazanym do Sej-

mu RP rządowym projektem ustawy o zmianie usta-

czyzn.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 2 maja 2012 r.

Partnerstwa Wschodniego (3769)

-023-3796/12 z dnia 13 kwietnia br.) w sprawie reali-

zacji programu Partnerstwa Wschodniego, poniżej

te trzy lata Polska?

Partnerstwo Wschodnie (PW) jest programem

Unii Europejskiej zainicjowanym i intensywnie po-

pieranym przez Polskę.

Rozwój gospodarczy krajów

partnerskich jest pobudzany przez ich dążenie do in-

tegracji gospodarczej z UE, co stanowi jeden z głów-

nych celów PW.

Rozwojowi gospodarek krajów part-

nerskich sprzyjają także działania ukierunkowane

na umocnienie rządów prawa.

Instrumentem reali-

zacji tych celów są umowy stowarzyszeniowe, któ-

rych integralną część stanowią zapisy o pogłębionych

i kompleksowych strefach wolnego handlu (DCFTA).

Ponadto w ramach współpracy wielostronnej działa

platforma tematyczna ds. integracji gospodarczej

rządowe forum dyskusji i wypracowywania projek-

tów w zakresie gospodarki.

W powiązaniu z platfor-

mą funkcjonują panele eksperckie ds. handlu i ds.

wsparcia małych i średnich przedsiębiorstw.

Duże znaczenie dla rozwoju gospodarczego państw

partnerskich ma także, kierowana przez Komisję Eu-

ropejską, realizacja tzw. inicjatywy ﬂagowej,dotyczą-

cej wsparcia małej i średniej przedsiębiorczości (alo-

kacja w wys.

57 mln euro na lata 2010–2013), opie-

rającej się na trzech ﬁlarach:1)programieEastIn-

vest, którego celem jest poprawa klimatu inwestycyj-

nego w państwach PW i utworzenie powiązań między

małą i średnią przedsiębiorczością w państwach part-

nerskich i UE; 2) instrumencie wsparcia ﬁnansowe-

go SME Facility (we współpracy z Europejskim Ban-

kiem Inwestycyjnym), mającym na celu wspieranie

rozwoju rynków kredytowych dla małych i średnich

przedsiębiorców w krajach PW przy pomocy nisko-

oprocentowanych pożyczek; 3) programie wsparcia

menedżerskiego TAM/BAS, realizowanym we współ-

pracy z Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju,

obejmującym zapewnienie pomocy technicznej dla

małych i średnich przedsiębiorców.

Wdrażana jest również inicjatywa ﬂagowadoty-

cząca regionalnych rynków energetycznych i efek-

tywności energetycznej – poprzez projekty zidentyﬁ-

kowane i realizowane w ramach Inogate (13 projek-

tów o budżecie w wys.

46 mln EUR) w takich obsza-

rach jak: zrównoważona energia, bezpieczeństwo

dostaw, konwergencja rynku energii.

W zakresie te-

matycznym tej drugiej inicjatywy realizowany jest

także zainicjowany przez Szwecję projekt w zakresie

energooszczędności i ochrony środowiska (E5P –

Eastern Europe Energy EfﬁciencyandEnvironment

Partnership), skierowany w pierwszej kolejności do

Ukrainy, a w następnych etapach także do pozosta-

łych państw partnerskich.

Budżet projektu ma osią-

gnąć docelowo 1,5 mld euro, Polska w 2012 r. dokona

na jego rzecz wpłaty w wys.

3 mln zł.

Ponadto Europejski Bank Inwestycyjny stworzył

instrumenty wspierające realizację celów PW.

Usta-

nowił instrument Eastern Partners Facility (1,5 mld

euro), przeznaczony na inwestycje w krajach partner-

skich PW i uzupełniający dotychczasowy mandat ze-

wnętrzny EBI na inwestycje w regionie Europy

Wschodniej (3,7 mld euro) oraz Fundusz Powierniczy

Wsparcia Technicznego na rzecz Partnerstwa Wschod-

niego (Eastern Partnership Technical Assistance

Trust Fund).

Rząd polski dokonał wpłaty w wysokości

1 mln euro na rzecz ww. funduszu powierniczego.

Trzeba też wspomnieć o pilotażowych progra-

mach rozwoju regionalnego (budżet: 75 mln EUR na

lata 2012–13), których wdrażanie wkrótce się roz-

pocznie.

Programy te, przygotowywane na bazie do-

świadczeń polityki spójności UE, będą miały na celu

wyrównywanie różnic pomiędzy poszczególnymi re-

gionami przy uwzględnieniu potrzeb oraz specyﬁki

terytorialnej każdego z państw PW.

Polska, poprzez zorganizowanie we wrześniu 2011 r.

w Sopocie Forum Biznesu Partnerstwa Wschodniego,

725

przyczyniła się do powstania platformy współpracy

kręgów gospodarczych państw członkowskich UE

i krajów partnerskich.

Forum biznesu stanowi płasz-

czyznę wymiany doświadczeń, nawiązywania kon-

taktów biznesowych oraz dyskusji na temat możliwo-

ści inwestycyjnych i wspólnych projektów przedsię-

biorców i rządów.

Ponadto, w ramach pomocy zagra-

nicznej, w roku 2011, Polska udzieliła wsparcia pro-

jektom na rzecz rozwoju drobnej i średniej przedsię-

biorczości w krajach Partnerstwa o łącznej kwocie

650 tys. zł.

Także niektóre resorty realizowały w kra-

jach Partnerstwa Wschodniego projekty przyczynia-

jące się do rozwoju gospodarczego.

Przykładowo, Mi-

nisterstwo Rozwoju Regionalnego wsparło od strony

koncepcyjnej i wykonawczej reformę polityki regio-

nalnej w Gruzji, a Ministerstwo Gospodarki wdraża-

ło programy mające na celu przygotowanie Azerbej-

dżanu do akcesji do WTO.

W ostatnim czasie (16–17 kwietnia br.), w ramach

Europejskiego Dialogu na rzecz Modernizacji Biało-

rusi, zorganizowane zostało w Warszawie przez MSZ

RP seminarium „Prywatyzacja i prywatna przedsię-

biorczość na Białorusi.

Możliwości międzynarodowe-

go wsparcia”.

Wymiernym efektem seminarium są

rekomendacje dotyczące wymogów dla przeprowa-

dzenia skutecznej prywatyzacji i wzmocnienia pry-

watnej przedsiębiorczości na Białorusi.

Kraje Partnerstwa Wschodniego nie mogą zostać

bezpośrednio objęte wewnętrznymi politykami Unii

Europejskiej, które z deﬁnicjiodnosząsiętylkodo

państw członkowskich.

Rozwijana jest jednak współ-

praca sektorowa, która służy zbliżaniu regulacji

prawnych państw partnerskich w poszczególnych

dziedzinach do standardów UE.

Współpraca ta i eks-

pertów.

Ostatnio wysoka przedstawiciel ds. zagra-

nicznych i polityki bezpieczeństwa C. Ashton i Komi-

sarz ds. rozszerzenia i polityki sąsiedztwa Š.

Füle

podchwycili tę polską inicjatywę, przedstawiając pro-

pozycję organizowania nieformalnych spotkań moni-

torujących wdrażanie PW, w tym spotkań sektoro-

wych PW na szczeblu ministerialnym.

Po stronie UE

uczestnikami byliby: komisarz i wysoka przedstawi-

ciel oraz w przypadku spotkań sektorowych mini-

strów – odpowiedni komisarz KE.

Spotkania sekto-

rowe mogą w pierwszej kolejności objąć kwestie

transportu, konwergencji gospodarczej w obszarach

handlu i rynku wewnętrznego, rozwoju regionalnego,

zmian klimatycznych oraz rolnictwa.

Państwa partnerskie mogą również na określo-

nych warunkach brać udział w programach i agen-

cjach wspólnotowych.

Warto odnotować uczestnictwo

krajów PW w projektach w obszarze kontaktów mię-

dzyludzkich, m.in. kultury i młodzieży.

Państwa

partnerskie znajdowały się wśród krajów prioryteto-

wych w ramach tzw. akcji specjalnej 2009 i 2010

w unijnym programie „Kultura 2007–2013”.

Od 2011 r.

wdrażany jest także program kulturalny Partner-

stwa Wschodniego (EaP Culture Programme) o łącz-

nym budżecie 12 mln EUR.

W wyniku przeprowa-

dzonego konkursu wyłoniono 15 projektów opiewają-

cych na sumę ponad 8 mln EUR, których wdrażanie

rozpoczęło się z początkiem 2012 r.

Komisja Europejska ﬁnalizujerównieżpracenad

programem EaP Youth – jego implementacja ma się

rozpocząć w 2012 r., a celem ma być promowanie

większego udziału młodych ludzi z państw partner-

skich w sferze społecznej, politycznej i zawodowej

oraz rozwijanie dialogu pomiędzy młodzieżą w UE

i krajach Partnerstwa Wschodniego.

Równocześnie

w ramach tzw. Eastern Partnership Youth Window

w unijnym programie młodzież w działaniu wspiera-

na jest wymiana młodzieży, promocja wolontariatu

europejskiego oraz ułatwianie kontaktów pomiędzy

organizacjami zajmującymi się kwestiami młodzieży

z państw PW i UE.

Obecnie rząd polski prowadzi zabiegi mające na

celu otwarcie jak największej liczby programów i agen-

cji na udział krajów PW w okresie nowej perspektywy

ﬁnansowej(2014–2020).

sześciu krajów uczestniczących w Partnerstwie

Wschodnim?

Liberalizacja reżimu wizowego, prowadząca do

całkowitego zniesienia wiz, jest jednym z głównych

celów Partnerstwa Wschodniego.

Postęp w tym pro-

cesie uzależniony jest od spełnienia przez państwa

partnerskie warunków dobrze zarządzanej i bez-

piecznej mobilności obywateli, określonych w przy-

znawanych partnerom dwufazowych planach działa-

nia, przy czym każde państwo partnerskie oceniane

będzie indywidualnie z postępów w ich wdrażaniu.

Najbardziej zaawansowane w procesie liberalizacji

wizowej są Ukraina i Mołdawia, którym UE przyzna-

ła już plany działania.

W marcu 2011 r. weszły

w życie umowy o ułatwieniach wizowych i o readmi-

sji z Gruzją (takie umowy obowiązują już z Mołdawią

i Ukrainą), zaś na przełomie lutego i marca br. roz-

poczęto negocjacje umów z Armenią i Azerbejdża-

nem.

Prawdą jest, iż wraz z uruchomieniem Partner-

stwa Wschodniego, jako wschodniego wymiaru euro-

pejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), alokowano dodat-

kowe 600 mln EUR z budżetu UE do 2013 r. w celu

bezpośredniego wsparcia realizacji tej polityki, przy

czym 350 mln EUR to zupełnie nowe fundusze.

Na-

leży jednak podkreślić, że łącznie na współpracę Unii

Europejskiej z Europą Wschodnią w latach 2010–

–2013 z Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa

i Partnerstwa (ENPI) alokowano środki w wysokości

1,9 mld EUR.

Suma ta obejmuje zarówno środki

przeznaczone stricte na wdrażanie Partnerstwa

Wschodniego, jego programów i inicjatyw, jak i ko-

perty dwustronne dla poszczególnych państw part-

726

nerskich, z zaznaczeniem, że również one będą wy-

korzystywane do realizacji celów PW.

Ponadto,

w 2011 r.

Unia Europejska alokowała dodatkowe

150 mln EUR na Partnerstwo Wschodnie na okres

do 2013 r.

Środki te będą przeznaczone na dalsze

wsparcie realizacji celów PW, w tym m.in. na działa-

nia wzmacniające demokrację oraz rozwijające współ-

pracę w sferze edukacji, zwłaszcza poprzez wymianę

studentów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie budowy elektrowni wiatrowych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

czyzny, przekazaną przez pana Marka Kuchcińskiego,

12, poniżej przedstawiam stosowne informacje.

na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej wy-

gają zawsze przeprowadzenia oceny oddziaływania

społy przyrodniczo-krajobrazowe) na mocy ustawy

przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowi-

ści dokładnej i drobiazgowej ocenie musi podlegać

renie chronionym, w tym także w granicach parku

krajobrazowego czy w obszarze Natura 2000, pod ką-

westycje, dla których wykazano brak negatywnego

wpływu na przyrodę parku krajobrazowego, mogą

być zlokalizowane na jego terenie.

Z kolei umiejsco-

wienie farmy wiatrowej w pobliżu parku krajobrazo-

wego lub innego terenu objętego ochroną obszarową

727

zamieszkujących teren parku, które wykorzystują

nia, np. jako żerowisko czy korytarz migracyjny.

Podobnie ww. organ bada, czy przedsięwzięcie nie

zać należy, iż nawet inwestycje położone w oddaleniu

podlega wyjątkowo uważnej i drobiazgowej ocenie.

Jeżeli w jej wyniku zostanie stwierdzone znaczące

powoduje to w przypadku przedsięwzięć polegających

na budowie farm wiatrowych odmowę zgody na jego

realizację.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala

żone odpowiednimi wskaźnikami dla terenów prze-

znaczonych:

— pod zabudowę mieszkaniową,

ści, tak aby planowane siłownie wiatrowe nie wpły-

wały negatywnie na funkcjonowanie osób mieszka-

jących w sąsiedztwie projektowanej farmy wiatrowej.

W przypadku braku szans na wypracowanie akcep-

towalnego rozwiązania w powyższym zakresie na-

stępuje odmowa zgody na realizację przedsięwzię-

cia.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

Odpowiadając na pytanie, czy Ministerstwo Śro-

dowiska monitoruje powstawanie elektrowni wiatro-

wych na terenie Suwalszczyzny, wskazać należy, iż

ww. organ nie bierze udziału ani nie wydaje decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsię-

wzięć polegających na budowie farm wiatrowych.

Jednocześnie funkcjonuje możliwość zgłoszenia do

generalnego dyrektora ochrony środowiska ewentu-

alnych błędów przy wydawaniu decyzji o środowisko-

wych uwarunkowaniach dla danej elektrowni wia-

Odnosząc się do kwestii stanowiska Ministerstwa

Środowiska w sprawie lokalizacji inwestycji z zakre-

su energetyki wiatrowej na terenach o cennych wa-

lorach krajobrazowych (jak Suwalszczyzna) oraz czy

możliwa jest realizacja tego typu przedsięwzięć na

terenach objętych prawem chronionym (jak obszary

Natura 2000 czy parki krajobrazowe), organ wska-

zuje na wymienione wyżej informacje.

Problematyka

ta badana jest w procedurze oceny oddziaływania na

środowisko indywidualnie dla każdego przedsięwzię-

cia.

W ocenie wpływu turbin wiatrowych na środo-

wisko brana pod uwagę jest również kwestia ich od-

działywania na krajobraz.

Z informacji, jakimi dys-

ponuje organ, wynika, że większość elektrowni wia-

trowych w naszym kraju jest lokalizowana na obsza-

rach rolniczych, w krajobrazie płaskim charaktery-

zującym się niewielkimi walorami krajobrazowymi.

728

Natomiast chęć lokalizacji siłowni wiatrowych na te-

renie o cennych walorach krajobrazowych wymaga

od organów środowiskowych szczegółowej i wnikliwej

weryﬁkacji, czy farma wiatrowa nie zakłóci i nie

zniszczy unikatowych cech miejscowego krajobrazu.

Należy więc uznać, że obszary wyróżniające się wy-

jątkowym i niepowtarzalnym krajobrazem nie są te-

Konieczne jest również powtórzenie, że jedynie te

z inwestycji, dla których wykazano brak negatywne-

go wpływu na przyrodę parku krajobrazowego, mogą

przedsięwzięcie, w tym również farmy wiatrowe, któ-

re będą negatywnie oddziaływać na ww. formę ochro-

ny obszarowej, nie mogą być w nim umiejscowione.

W odniesieniu do obszarów należących do euro-

pejskiej sieci ekologicznej Natura 2000, jeżeli w pro-

stwierdzone znaczące negatywne oddziaływanie na

sięwzięć polegających na budowie farm wiatrowych

miejsce także wówczas, gdy elektrownie wiatrowe

mają być zlokalizowane poza obszarem Natura 2000,

ale na takim terenie, który jest funkcjonalnie powią-

zany z tym obszarem Natura 2000, i umiejscowienie

tam farmy wiatrowej również będzie powodować zna-

czące negatywne oddziaływanie na ostoję Natura

2000.

Najczęściej są to więc tereny w bezpośrednim

sąsiedztwie istniejących obszarów Natura 2000 lub

położone w korytarzach ekologicznych prowadzących

do tego typu terenów chronionych.

Przedsięwzięcia

z zakresu energetyki wiatrowej wywierające znaczą-

co negatywny wpływ na obszar Natura 2000, obojęt-

nie od swojej planowanej lokalizacji (na terenie lub

poza ww. obszarami), otrzymują odmowę zgody na

realizację.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

do leków refundowanych (3772)

-023-3772/12, uprzejmie informuję, co następuje.

Przepisy art. 49 ust. 3 wyżej wskazanej ustawy

skierowane są do tego samego kręgu adresatów, co

ust. 1 i 2 tego artykułu.

Przepisy te wskazują wprost,

są zakazane.

Budzący wątpliwości ust. 3 również od-

W związku z powyższym tylko podmioty wytwa-

rzające produkty podlegające refundacji i dokonujące

obrotu nie mogą stosować metod zakazanych w tym

przepisie, ponieważ działania takie bezpośrednio

wiążą się ze zwiększeniem obrotu produktami refun-

dowanymi.

W nawiązaniu do powyższego ponadto informuję,

iż przepisy dotyczące kar za naruszenie określone

wobec których wydano decyzję refundacyjną, a obrót

takimi produktami mogą prowadzić wyłącznie pod-

mioty określone w art. 49 ust. 1.

dacja Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy nie jest

przedsiębiorcą objętym decyzją refundacyjną, a w dzia-

łaniach fundacji nie można wskazać działań mają-

cych na celu zachętę do zwiększenia obrotu jakim-

kolwiek produktem refundowanym.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż

pompy insulinowe obecnie nie są objęte na podstawie

decyzji administracyjnej refundacją, natomiast są

świadczeniami gwarantowanymi, refundowanymi ze

środków publicznych w ramach ambulatoryjnej opie-

ki specjalistycznej i w związku z powyższym nie do-

są darowizny:

a) leków nieobjętych refundacją na podstawie de-

cyzji ministra zdrowia,

b) leków z programu terapeutycznego chemiote-

rapia niestandardowa, pod warunkiem, że w stosun-

ku do danego leku nie zostanie wydana decyzja re-

fundacyjna,

c) leków stosowanych w chemioterapii w zakresie

listycznej, które mogą być dokonywane od dnia wy-

dania decyzji refundacyjnej dotyczącej tych leków,

d) leków objętych decyzją refundacyjną w katego-

rii dostępności: lek stosowany w ramach w programu

lekowego, w stosunku do pacjenta, który ze względu

729

na kryteria włączenia do programu lub kryteria wy-

łączenia z tego programu nie zakwaliﬁkowałsiędo

leczenia danym lekiem w ramach danego programu

lekowego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, dotyczące interpelacji posła Tomasza Głogow-

muję:

Zakaz łączenia różnych funkcji rodziny zastępczej

dzin zawodowych, zorientowanych na specyﬁczne

potrzeby wychowawcze umieszczanych w nich dzieci.

Jednocześnie ww. nowelizacja umożliwiała rodzinom

zastępczym, łączącym różne funkcje funkcjonowanie

rodziny zastępczej przez umieszczone w niej dzieci.

rodziny zastępczej zawodowej z jednoczesnym pełnie-

niem funkcji rodziny zastępczej niezawodowej (art. 67

stanowiono, że formami rodzinnej pieczy zastępczej

cje pogotowia rodzinnego i zawodowe specjalistyczne.

cza, że – odmiennie od poprzednich rozwiązań praw-

nych – mogą istnieć rodziny zastępcze zawodowe

zwykłe, czyli nieposiadające szczególnej specjalizacji.

Podpisując umowę o pełnienie funkcji rodziny zastęp-

czej zawodowej, rodzina może wyrazić gotowość do

pełnienia funkcji pogotowia rodzinnego (art. 54 ust. 3

go przypadku można zatem rozważyć możliwość za-

warcia umowy o pełnienie funkcji rodziny zastępczej

zawodowej z jednoczesnym wyrażeniem gotowości do

stępczej nie powinna jednak przekroczyć określonego

w art. 53 ustawy standardu.

Wobec powyższego wydaje się, że nie ma podstaw

do proponowania innych rozwiązań prawnych w tej

materii.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

SPS-023-3775/12, w sprawie zaświadczeń dotyczą-

cych sposobu leczenia przewlekle chorych, wystawia-

nych przez lekarzy specjalistów, uprzejmie proszę

nowiących załącznik do ww. rozporządzenia ministra

czenia zdrowotnego leczący świadczeniobiorcę w po-

radni specjalistycznej zobowiązany jest do pisemne-

pieczenia zdrowotnego kierującego i lekarza podsta-

wowej opieki zdrowotnej (POZ) świadczeniobiorcy

730

kowania oraz wyznaczonych wizytach kontrolnych.

farmakologiczne świadczeniobiorcy zastosowane

da ww. informację.

Odnosząc się do wyrażonych w interpelacji uwag,

że w obecnej sytuacji lekarze będą wymagali od pa-

cjentów, aby zgłaszali się na konsultacje specjali-

styczne przynajmniej co 12 miesięcy, celem uzyska-

nia zaświadczenia o pozostaniu przy dotychczaso-

wych sposobie leczenia, oraz że przepisy wymuszają

na lekarzach rodzinnych konieczność kierowania pa-

cjentów do specjalisty, w sytuacjach gdy nie wyma-

gają oni zmiany sposobu leczenia, a dotychczasowa,

skuteczna terapia wymaga jedynie kontynuacji,

zdrowotnej” nie ograniczają kompetencji zawodo-

tencjami zawodowymi lekarza, do którego zgłosił się

konsultację do innego świadczeniodawcy pozostaje

w sferze wyłącznej odpowiedzialności danego leka-

rza.

Powyższe wynika z obowiązujących lekarzy

przepisów dotyczących zasad wykonywania zawodu

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej«, stanowią-

nie świadczeń opieki zdrowotnej” nie ograniczają kom-

petencji zawodowych i autonomii decyzji lekarza spra-

systemem kolejek oczekujących prowadzonych przez

Jak poinformował zastępca prezesa ds. medycz-

nych Narodowego Funduszu Zdrowia, do dyrektorów

sposobie postępowania przy wydawaniu informacji,

czeniobiorcom ich bieżące uzyskiwanie.

Ponadto celem przeciwdziałania nieuzasadnione-

Odpowiadając na pytanie pani poseł, czy Mini-

sterstwo Zdrowia rozważa zmianę przepisów w za-

kresie przedstawionym w przedmiotowej interpelacji,

prace nad zmianą omawianych przepisów rozporzą-

dzenia ministra zdrowia w sprawie ogólnych warun-

Jednocześnie w pełni podzielam opinię pani poseł, że

wlekle chorych pacjentów z powodu wydłużonych

leku.

Uprzejmie informuje, że w przypadku trudności

z kontynuacją farmakoterapii ze względu na brak

informacji od lekarza specjalisty, dotyczących prowa-

dzonego postępowania terapeutycznego, należy nie-

zwłocznie poinformować o tym fakcie oddział woje-

wódzki funduszu właściwy ze względu na miejsce

udzielania świadczeń, który podejmie działania zmie-

rzające do wyjaśnienia sprawy i zabezpieczenia pra-

widłowego, niezakłóconego toku leczenia danego

świadczeniobiorcy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

731

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie aktualizacji rozporządzenia

Ministra Zdrowia dotyczącej świadczeń

gwarantowanych z zakresu zaopatrzenia

(3776)

spolitej Polskiej, dotyczącą aktualizacji rozporządze-

czeniobiorcom w ramach świadczeń opieki zdrowot-

fundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, wraz

alizacji.

zanego artykułu zawarte jest upoważnienie do okre-

ślenia w drodze rozporządzenia wykazu wyrobów

medycznych wydawanych na zlecenie – z określeniem

i wysokości udziału własnego świadczeniobiorcy

obowiązujące rozporządzenie w sprawie świadczeń

podstawie ustawy „refundacyjnej”, jednak nie dłużej

Ponadto należy wskazać, iż do Ministerstwa Zdro-

wia wpływa bardzo wiele postulatów i propozycji

zmian w zakresie zaopatrzenia w wyroby medyczne,

zarówno od konsultantów krajowych, towarzystw

mych pacjentów, sygnalizujących m.in., iż obecnie obo-

wiązujące limity cenowe określone w ww. rozporzą-

dzeniu są zbyt niskie i nie odzwierciedlają rzeczywi-

stych cen rynkowych przedmiotów ortopedycznych.

pozycjami zmian, przy jednoczesnym uwzględnieniu

wotnej ze środków publicznych.

Jednocześnie należy podkreślić, iż zdarzają się

jednostkowe informacje, głównie stwierdzające, iż

dany wyrób medyczny będący przedmiotem ortope-

wskazuje na to limit cenowy, jednakże zazwyczaj są

to informacje bardzo ogólnikowe, na podstawie któ-

rych nie da się przyporządkować wskazanego wyrobu

ortopedycznego do konkretnej pozycji z wykazu z za-

ne przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Ponadto należy wskazać, iż mając na uwadze po-

wyższe, w Ministerstwie Zdrowia podjęto prace w za-

kresie urealnienia wysokości refundacji (limitu cen)

nie w Ministerstwie Zdrowia trwają wewnętrzne pra-

ce nad projektem wykazu wyrobów medycznych wy-

dawanych na zlecenie, który następnie, zgodnie z pro-

cedurą legislacyjną, zostanie przekazany do konsul-

tacji społecznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

732

nia 2012 r., znak: SPS-023-3778/12) w sprawie braku

środowiska, art. 222 ust. 5, dotyczących jakości za-

pachowej powietrza, przedstawiam następujące wy-

jaśnienia.

Jak już informowałem panią poseł w moim piśmie

z dnia 6 marca 2012 r., znak: DZKiOAoa-070-6/9468/

12/SK, w 2011 r. przeprowadzono konsultacje spo-

łeczne projektu założeń do ustawy o przeciwdziała-

niu uciążliwości zapachowej.

Potrzeba przygotowania

takiego dokumentu wynika z regulaminu pracy Rady

Ministrów.

Wyniki tej konsultacji przedstawiłem

w poprzedniej korespondencji.

Dokument ten stano-

wi dopiero początek procesu mającego doprowadzić

W wyniku przeglądu legislacji rozpoczętych w po-

przedniej kadencji przesądziłem o kontynuacji popra-

wiania bieżącego projektu.

Biorąc pod uwagę ilość

uwag, o których już informowałem panią poseł, oraz

wyraźny opór przeciw takiej regulacji przedsię-

biorstw i ich związków z sektora rolno-spożywczego,

przewiduję zakończenie procesu uzgodnień tego do-

ust. 5 upoważnienie fakultatywne dla ministra śro-

dowiska do wydania rozporządzenia w sprawie war-

tości odniesienia substancji zapachowych w powie-

trzu i metod oceny zapachowej jakości powietrza.

Na

podstawie tego artykułu minister środowiska może

wydać akt szczegółowy zawierający m.in. wartości

odniesienia dla substancji zapachowych.

Zwracam

także uwagę na fakt, że w pierwotnym tekście usta-

wy P.o.ś. przepisy związane z uciążliwością zapacho-

wą zawarte były w art. 86 ust. 3–5, w tym także fa-

kultatywne upoważnienie dla ministra właściwego

standardów zapachowej jakości powietrza.

Ustawą

(Dz. U. Nr 113, poz. 954), z uwagi na trudności w re-

alizacji upoważnienia ustawowego w tym brzmieniu,

zmieniono i przeniesiono powyższe upoważnienie do art.

222 ust. 5, nadając mu niepotrzebnie charakter obli-

charakter fakultatywny upoważnienia do określenia

wartości odniesienia substancji zapachowych w po-

wietrzu.

Określenie takich standardów nie jest wy-

magane przez prawo wspólnotowe.

Prawo Unii Eu-

ropejskiej (UE) w zakresie ochrony powietrza nie

liwościom zapachowym.

W UE dominuje pogląd, że

dą subsydiarności, według której nie należy podej-

mować na szczeblu wspólnotowym regulacji spraw,

blu lokalnym, regionalnym lub krajowym.

Według

posiadanych informacji, Komisja Europejska nie pla-

nuje złożenia wniosku do Parlamentu Europejskiego

w sprawie wprowadzenia standardów jakości doty-

czących uciążliwości zapachowych.

Tak więc problem

na szczeblu UE, przynajmniej w najbliższym czasie.

Aktualnie nie istnieją przepisy prawne UE, które

ujednolicałyby podejście do tego tematu, poza normą

EN 13725, która jest już wprowadzona w wersji pol-

skojęzycznej do polskiego systemu norm – PN-EN

13725 „Jakość powietrza.

Oznaczanie stężenia zapa-

chowego metodą olfaktometrii dynamicznej”.

Należy

wyjaśnić, że norma ta określa jedynie metodykę pro-

wadzenia pomiarów stężenia zapachów, natomiast

nie odnosi się do sposobu oceny uzyskanych wyni-

ków, jak i nie ustala dopuszczalnych wartości dla

substancji zapachowoczynnych w powietrzu.

Badanie

uciążliwości zapachu odbywa się subiektywną meto-

dą sensoryczną, co może być przyczyną podważania

jego wyniku.

Stąd wyznaczenie wartości odniesienia

substancji zapachowych w powietrzu powinno być

uznaniowe.

Ponieważ przedmiotowe upoważnienie jest zwią-

zane z uregulowaniem problematyki udzielania po-

zwoleń na wprowadzanie gazów lub pyłów do powie-

trza, należy podkreślić, iż tak wąski zakres przed-

miotowy wyklucza możliwość skonstruowania sku-

tecznych przepisów umożliwiających podjęcie działań

władczych, ukierunkowanych na przeciwdziałanie

czy też wyeliminowanie wszelkich istniejących uciąż-

liwości zapachowych, nawet gdyby to upoważnienie

zostało wykonane.

W Ministerstwie Środowiska

opracowano jak dotąd kilka projektów rozporządzeń,

mających na celu uregulowanie tego zagadnienia.

Kolejne projekty rozporządzenia w sprawie, począt-

kowo standardów zapachowej jakości powietrza i me-

tod oceny zapachowej jakości powietrza (art. 86 usta-

wy P.o.ś.), a następnie wartości odniesienia substan-

cji zapachowych w powietrzu i metod oceny zapacho-

wej jakości powietrza (art. 222 ustawy P.o.ś.), powsta-

733

ły na podstawie prac wykonanych na zlecenie Mini-

sterstwa Środowiska w latach 2001–2003.

Przepro-

wadzono szereg dyskusji i konsultacji merytorycz-

nych z ministrem zdrowia i wiodącymi w tej dziedzi-

nie ośrodkami naukowymi.

W ich trakcie powstało

zastosowania proponowanych rozwiązań, w tym tak-

że natury ekonomicznej.

Rozważano także przygoto-

wanie przepisów na podstawie dopuszczalnych stę-

żeń konkretnych substancji zapachowo-czynnych,

takich jak amoniak, siarkowodór, merkaptany.

Pro-

pozycja ta nie została jednak zaakceptowana.

Prze-

pisy oparte na bazie stężeń konkretnych substancji

byłyby niewątpliwie łatwiejsze w przygotowaniu

rzona spektrofotometrami, które są w posiadaniu

wartości odniesienia dla niektórych substancji w po-

wietrzu uregulowane jest poprzez rozporządzenie

ministra środowiska z dnia z dnia 26 stycznia 2010 r.

rządzenie to określa wartości odniesienia dla 167

substancji, w tym dla wymienionych imiennie takich

substancji zapachowoczynnych, jak np. aceton, amo-

niak, siarkowodór – ok. połowa podanych tam sub-

stancji jest zapachowoczynna.

Jak do tej pory żadna

zarzuty zainteresowanych stron obejmowały te same

zagadnienia, o których już informowałem panią poseł

Aoa-070-6/9468/12/SK, w odniesieniu do projektu

założeń do ustawy i projektu ustawy o przeciwdzia-

łaniu uciążliwości zapachowej.

Na bazie wykonanych opracowań, projektów i kon-

sultacji rysują się dwa podstawowe kierunki rozwią-

zania problemu odorów w środowisku:

dająca delegację do wydania rozporządzenia określa-

jącego warunki techniczne, jakim powinny odpowia-

dać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględ-

niając m.in. kwestie ochrony środowiska, w tym odo-

rów, oraz możliwość wprowadzenia obowiązku sto-

sowania najlepszych dostępnych technik,

— wyraźne zaadresowanie, jak to ma miejsce

w wiodących krajach zajmujących się tą tematyką,

problemu odorów do najniższego szczebla samorządu

środowiska, kierując się zasadą znajdowania kompro-

misu pomiędzy lokalną społecznością a zakładami

produkcyjnymi, usługowymi na danym terenie

(np. w formie referendum) jako organu właściwego

do spraw lokalizacji inwestycji.

Skorzystanie z upoważnienia zawartego w usta-

wie Prawo budowlane i określenie warunków tech-

nicznych dla instalacji z innych branż pociągałoby za

sobą konieczność szczegółowego technicznego roz-

pracowania poszczególnych branży gospodarczych,

pozostających we właściwości rzeczowej różnych mi-

dzeniu prac w kierunku przygotowania ustawy

o przeciwdziałaniu uciążliwości zapachowej, realizu-

jąc drugi z powyższych kierunków, na bazie nastę-

pujących założeń:

a) wyodrębnienie tego zagadnienia z uwagi na

jego specyﬁkęzogólnychzagadnieńochronypowie-

trza zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska

i nadanie mu wyższej rangi (ustawa, a nie rozporzą-

dzenie),

b) przekazanie rozstrzygnięć i stworzenie możli-

wości działania w sprawach uciążliwości zapachowej

w ręce najbardziej zainteresowanych t.j. najniższego

szczebla samorządu terytorialnego (rada gminy, wójt,

burmistrz, prezydent) oraz lokalnej społeczności,

c) skojarzenie uciążliwości zapachowych z przy-

czyną ich powstawania.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

-3288-(1)/12) interpelację pana posła Marka Łatasa

(znak: SPS-023-3779/12) w sprawie odstąpienia od

ję co następuje.

Obecnie trwają konsultacje nad opracowanym

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji projek-

rzeniu Funduszu Kościelnego oraz niektórych innych

734

pl/wp-content/uploads/2012/03/Projekt-założeń2.

pdf, stanowiącym jeden z elementów prac zmierzają-

cych do kompleksowej reformy systemu emerytalne-

go.

We wspomnianym projekcie przewidziano usamo-

lowane stosunki z państwem kwoty w wysokości

ści podatku na rzecz wybranego przez podatnika ko-

ścioła lub innego związku wyznaniowego obowiązy-

wałoby od dnia 1 stycznia 2013 r.

Usamodzielnienie

do wszystkich kościołów i innych związków wyzna-

niowych mających uregulowane stosunki z państwem

(tzn. kościołom i związkom wyznaniowym, których

dzynarodowa lub odrębne ustawy albo wpisanym do

Rejestru kościołów i innych związków wyznanio-

wych) oraz organizacji międzykościelnych.

Projekt

siedzenia Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu

ca 2012 r. w trakcie spotkania ministra administracji

i cyfryzacji z przedstawicielami kościołów i innych

związków wyznaniowych.

bie Konferencji Episkopatu Polski w dniach 3 i 26

kwietnia br. odbyły się wspólne posiedzenia zespołu

roboczego do spraw ﬁnansówrządowejkomisjikon-

kordatowej i zespołu roboczego kościelnej komisji kon-

których kontynuowano omawianie projektu założeń.

sekretarza stanu w MAC, z udziałem pracowników

MAC, z przedstawicielami 13 wspólnot religijnych

mających uregulowaną sytuację prawną i majątkową

ganizacji międzykościelnych.

zaś w dniu 8 maja br. posiedzenia Komisji Wspólnej

su Ewangelicznego w Rzeczypospolitej Polskiej i Wspól-

nego Zespołu Przedstawicieli Rządu Rzeczypospolitej

rych również omówiono zagadnienia związane z re-

formą systemu emerytalnego w zakresie osób duchow-

nych.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji przepro-

Jednocześnie nadmieniam, iż w trakcie wspo-

mnianych wyżej konsultacji, zwłaszcza z Kościołem

katolickim w Rzeczypospolitej Polskiej, kwestia mi-

sjonarzy jest brana przez obie strony pod uwagę.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

pana Sławomira Kopycińskiego z dnia 4 kwietnia

2012 r., nr SPS-023-3781/12, dotyczącą sytuacji eko-

nomicznej spółki Telewizja Polska SA, przedstawiam

wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie.

W dniu 12 stycznia 2012 r. zarząd spółki przyjął

„Plan restrukturyzacji TVP SA” i jest on obecnie

przedmiotem analizy Rady Nadzorczej Telewizji Pol-

skiej SA.

Wyżej wymieniony dokument został prze-

kazany ministrowi skarbu państwa przy piśmie za-

rządu spółki z dnia 10 kwietnia 2012 r.

W dokumen-

cie tym została przedstawiona m.in. obecna sytuacja

ﬁnansowaspółki,prognozajejsytuacjiwnastępnych

latach, dotychczasowe działania restrukturyzacyjne,

założenia restrukturyzacji w latach 2011–2012 oraz

plan działań restrukturyzacyjnych obejmujących ob-

szary funkcjonowania Telewizji Polskiej SA.

Ponadto Zarząd Telewizji Polskiej SA w dniu 14

lutego 2012 r. przedłożył Radzie Nadzorczej spółki

– opatrzony klauzulą „tajemnica przedsiębiorstwa”

– dokument „Strategia TVP SA na lata 2012–2015”.

Przedmiotowy dokument został zatwierdzony przez

zarząd spółki uchwałą z dnia 30 stycznia 2012 r.

735

nr 46/2012.

Wyżej wymieniony dokument określa

gnięcia przy uwzględnieniu założeń jej restruktury-

zacji i jest ona obecnie przedmiotem analizy Rady

Nadzorczej Telewizji Polskiej SA.

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa przygoto-

mu ﬁnansowaniamediówpublicznych,ajeślitak,to

jakie są jego założenia?

Minister skarbu państwa nie przygotowuje i nie

uczestniczy w przygotowaniu zmian systemu ﬁnan-

sowania mediów publicznych.

Pragnę przy tym nad-

mienić, że minister skarbu państwa posiada kompe-

tencje wynikające z przepisów Kodeksu spółek han-

diofonii i telewizji.

Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r.

o opłatach abonamentowych, regulująca kwestie zwią-

zane z wyżej wymienionymi opłatami, nie przypisuje

ministrowi skarbu państwa żadnych kompetencji

w przedmiotowym zakresie, zaś gospodarzem tej

ustawy jest minister administracji i cyfryzacji.

Podkreślenia wymaga również fakt, że minister

skarbu państwa nie jest gospodarzem ustawy o ra-

diofonii i telewizji.

Rolę tę pełnią obecnie minister

ministracji i cyfryzacji, do kompetencji których bę-

dzie należało przygotowanie ewentualnego projektu

nowej ustawy określającej zasady funkcjonowania

mediów publicznych w Polsce.

Należy również pamiętać, że bardzo duże kompe-

tencje wobec spółek publicznej radiofonii i telewizji

posiada Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji.

Z posiadanych informacji wynika, że rozważana

jest (m.in. przez KRRiT) koncepcja połączenia 17 spół-

ek radiofonii regionalnej w jeden organizm i stworze-

nia jednej spółki radiofonii publicznej.

Z oświadcze-

nia przewodniczącego KRRiT, które ukazało się

25.04.2012 r. po serii spotkań przedstawicieli admi-

nistracji państwowej, KRRiT i przedstawicieli zarzą-

dów i rad nadzorczych Telewizji Polskiej SA, Polskie-

go Radia SA oraz rozgłośni radiowych Polskiego Ra-

dia wynika, że podczas konferencji mediów publicz-

nych, która odbyła się 1 marca br. w Warszawie mi-

nistrowie i parlamentarzyści zadeklarowali, że do

końca sierpnia 2012 r. może powstać nowy projekt

ustawy, nad którym niezwłocznie zostaną podjęte

prace w Sejmie i w Senacie RP.

MSP nie bierze udzia-

łu w pracach nad ww. projektem.

Z uwagi na fakt, że założenia dotyczące zmiany

w planie ekonomiczno-ﬁnansowymna2012r.,zosta-

ły przedstawione jako dokument opatrzony klauzulą

„tajemnica przedsiębiorstwa”, Ministerstwo Skarbu

o przedstawienie odpowiedzi (w załączeniu) na wyżej

wymienione pytanie pana posła.

Z informacji przedstawionych w dniu 30 kwietnia

2012 roku przez spółkę wynika, że korekta planu

ekonomiczno-ﬁnansowego przewiduje redukcję bu-

dżetów większości jednostek organizacyjnych Tele-

wizji Polskiej SA, w tym także i oddziałów tereno-

wych.

Skutki ekonomiczne dokonanej korekty, w sto-

sunku do oddziałów terenowych Telewizji Polskiej

SA, będą mniejsze niż w stosunku do pozostałych jed-

nostek organizacyjnych spółki.

Z planu ekonomiczno-

-ﬁnansowegospółkina2012r.wynika,żeoddziały

terenowe, pomimo wsparcia ﬁnansowegowpostaci

środków z opłat abonamentowych oraz doﬁnansowa-

nia przez inne jednostki organizacyjne Telewizji Pol-

skiej SA w postaci zleceń produkcyjnych, odnotują

w bieżącym roku stratę z działalności, która będzie

musiała zostać pokryta przez Telewizję Polską SA.

W opinii spółki kondycja ekonomiczna oddziałów te-

renowych powinna być rozpatrywana w kontekście

sytuacji ekonomicznej Telewizji Polskiej SA.

Sekretarz stanu

Jan Bury

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

w sprawie zapewnienia właściwego

terpelację pani Mirosławy Nykiel, posłanki na Sejm

właściwego funkcjonowania ochrony zdrowia na po-

ziomie gwarantującym ubezpieczonym pacjentom do-

stęp do leków i świadczeń zdrowotnych możliwie naj-

lepszej jakości uprzejmie informuję, co następuje.

dacji”, przekształcony został system refundacji w taki

ﬁnansowychzapewnićpacjentomrównądostępność

produktów refundowanych zgodnie z art. 68 ustawy

względu na szeroki zakres osób, na które ustawa

o refundacji oddziałuje, oraz ważny społecznie cha-

736

rakter przedmiotowej zmiany minister zdrowia do-

kłada szczególnej staranności w obserwacji skutków

wejścia w życie ustawy.

Za najważniejsze źródło informacji na temat od-

bioru mechanizmów wprowadzonych przez ustawę

należy uznać sygnały napływające od pacjentów.

Aby

minister zdrowia miał możliwość właściwego zdia-

gnozowania najważniejszych problemów wynikają-

cych z realizacji ustawy, pracownicy Ministerstwa

Zdrowia zostali zobowiązani do sporządzania notatek

na temat wszystkich napływających skarg, rozmów

przeprowadzanych z pacjentami, lekarzami, farma-

ceutami.

Dzięki otrzymanym w powyższy sposób in-

formacjom przeprowadzono nowelizację ustawy re-

nia lub dawkowania lub sposobu podawania odmien-

niczego (ChPL) w przedmiocie:

2) heparyn drobnocząsteczkowych we wskazaniu:

zespół antyfosfolipidowy w ciąży, zespół antyfosfoli-

w ciąży, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego

płodu, w leczeniu poronień nawykowych;

3) leków immunosupresyjnych po przeszczepie

rochina, sulfasalazyna, cykłosporyna A oraz cyklo-

fosfamid

dawce, postaci i wielkości opakowania) zakresu wska-

2012 r. m.in. w jednostkach: wtórna hipercholestero-

cze, przewlekła choroba nerek, leczenie renoprotek-

proﬁlaktykazakażeńgrzybiczychuchorychzrozpo-

znaniem przewlekłej białaczki limfatycznej, otrzy-

Również ze względu na sygnały płynące od pa-

cjentów, lekarzy umieszczono w wykazie refundacyj-

nym wskazanie: cukrzyca typu I, pozostałe typy cu-

insulinowej, dzięki czemu przy poziomie odpłatności

stów paskowych do glukometrów za dopłatą równą

szego w obowiązującym obwieszczeniu leki w formie

lioﬁlizatudoustnegosądostępnedlapacjentaprzy

dopłatach 3,20 zł i 8,47 zł.

Obok powyższego minister

zdrowia prowadzi analizy zmian dopłat pacjenta, cen

produktów refundowanych przy użyciu danych spra-

wozdawczych publikowanych przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia.

Dzięki temu możliwe jest prognozowa-

nie zmian w powyższym zakresie w kontekście pro-

jektowanych obwieszczeń w sprawie wykazów refun-

dacyjnych.

Ww.

dane umożliwiają również monitoro-

wanie ilości leków sprzedawanych pacjentom w apte-

kach, w tym najtańszych odpowiedników.

Ponadto minister zdrowia prowadzi szerokie kon-

sultacje społeczne, wśród których można wymienić

m.in. udział w Komisji Trójstronnej, spotkania z przed-

stawicielami przemysłu farmaceutycznego oraz zrze-

szeniami pacjentów.

Podczas powyższych spotkań

zbierane są informacje oraz omawiane są najważniej-

sze kwestie przedstawiane przez przedstawicieli pra-

codawców, pracowników, jak również zrzeszeń pa-

cjentów.

Co więcej, odnosząc się do powyższych infor-

macji dotyczących kontaktów z pacjentami, należy

stwierdzić, iż pracownicy Ministerstwa Zdrowia na

bieżąco odpowiadają na pytania pacjentów zadawane

w formie pisemnej, elektronicznej oraz telefonicznej.

Dzięki takiej działalności pacjenci zaznajamiani są

ze zmianami wynikającymi z przepisów ustawy re-

fundacyjnej, a także informowani są o sposobie pu-

blikacji obwieszczeń zawierających wykaz leków re-

fundowanych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie warsztatów terapii zajęciowej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

737

2012 r., znak: SPS-023-3784/12, w sprawie warszta-

tów terapii zajęciowej, proszę o przyjęcie poniższych

Funduszu przekazywanych zgodnie z algorytmem).

to wprowadzenie zasady współﬁnansowaniawarsz-

tatów ze środków PFRON oraz samorządu teryto-

miała na celu zwiększenie stabilności funkcjonowa-

nia WTZ i realizacji jego podstawowych celów tera-

peutycznych.

z danymi zawartymi w „Analizie działalności warsz-

wych Indicator dla PFRON) od chwili rozpoczęcia

zmianę kwoty algorytmu oraz sposobu ﬁnansowania

Należy również zaznaczyć, że doﬁnansowaniere-

738

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Odpowiadając na interpelację pana posła Dariu-

liczby etatów kuratorskich, podkreślić należy, że Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości nie może zgodzić się z opi-

nią o istnieniu niedoborów kadrowych w kuratorskiej

limitu etatów w tej grupie zawodowej.

Dla zobrazo-

wania powyższej tezy przytoczyć należy dane staty-

styczne.

Limit etatów dla zawodowych kuratorów

jąca na kuratora sądowego nie jest duża, zważywszy,

–2009 również zwiększono liczbę etatów kurator-

Stabilizacja w zakresie liczby spraw przypadają-

kształtowały się natomiast następująco: 207 732 spra-

cą kuratorów sądowych notowane jest także w po-

szczególnych rodzajach spraw, w tym w kategorii

konywaniem kary ograniczenia wolności.

O ile

739

Widoczna wyraźna tendencja spadkowa w zakre-

siła ponad 8,6 miliona.

Dynamika wzrostu wynosi

rów społecznych nie uzasadnia wysuwanego od kilku

lat twierdzenia niektórych przedstawicieli tej profe-

sji, jakoby kuratorska służba sądowa była nadmier-

wyżej przytoczonymi danymi statystycznymi, liczba

przepisów prawnych wyodrębnienie sekretariatu ze-

284

291

358

396

325

200

740

nej kadry wykonującej czynności administracyjno-

Wyjaśniając wątpliwości pana posła dotyczące wy-

sokości wynagrodzeń zawodowych kuratorów sądo-

wych, uprzejmie informuję, że o wysokości środków

dzeń pracowników szeroko pojętego wymiaru spra-

wiedliwości, w tym zawodowych kuratorów sądo-

wych, nie decyduje wyłącznie minister sprawiedliwo-

tralnego, narastanie zadłużenia w stosunku do wiel-

kości produktu krajowego brutto, są efektem dużo

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Wojciech Węgrzyn

(3789)

Odpowiadając na interpelację poselską pana posła

Dariusza Seligi z dnia 16 marca 2012 r. dotyczącą

procesu prywatyzacji spółek Skarbu Państwa, uprzej-

Prywatyzacja spółek Skarbu Państwa jest reali-

zowana na podstawie „Planu prywatyzacji na lata

2012–2013” przyjętego przez Radę Ministrów w dniu

Zadaniem ministra skarbu państwa jest prywa-

zacyjne w takim trybie prywatyzacji, który zapewnia

powodzenie oferty prywatyzacyjnej z uwzględnie-

niem, w sytuacjach gdy jest to możliwe, interesu spo-

łecznego.

Procedury zbywania udziałów spółek regulują

runki sprzedaży akcji/udziałów w trybie określonym

W wyniku kolejnych nowelizacji ustawy o komer-

cjalizacji i prywatyzacji Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa zostało zobowiązane do sporządzenia karty pry-

watyzacji dokumentującej proces przekształceń wła-

snościowych prywatyzowanych spółek.

Co do zasady Skarb Państwa zbywa akcje/udziały

w trybie publicznym, który w maksymalny sposób

zapewnia przejrzystość podejmowanych w trakcie

procesu działań i decyzji oraz rynkowy charakter

prowadzonego procesu.

Dialog społeczny w związku z prywatyzacją odby-

wa się poprzez:

— udział w komisjach trójstronnych, w których

uczestniczą przedstawiciele Skarbu Państwa (zada-

nia i kompetencje komisji trójstronnej określa ustawa

— bezpośrednią korespondencję pomiędzy MSP

a związkami zawodowymi,

— bezpośrednie spotkania w MSP z przedstawi -

cielami związków zawodowych.

741

Jednocześnie informuję, iż w ramach prowadzo-

nych projektów w trybie negocjacji MSP umożliwia

po wynegocjowaniu podstawowych parametrów umo-

wy prowadzenie negocjacji pomiędzy inwestorem

a przedstawicielami strony społecznej w celu uzgod-

nienia pakietu socjalnego.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy

prywatyzacja spółki z udziałem Skarbu Państwa jest

wyłączną domeną Ministerstwa Skarbu Państwa.

Stronami procesu prywatyzacji są Skarb Państwa

jako sprzedający i potencjalny inwestor jako kupują-

cy.

Zarządy spółek nie uczestniczą bezpośrednio w pro-

cesie prywatyzacji.

4.

Jakie ﬁrmyprzeprowadzająprywatyzacjęija-

Pragnę zauważyć, iż zgodnie z obowiązującymi

zasadami proces sprzedaży akcji/udziałów SP prowa-

dzony powinien być w sposób jasny i przejrzysty.

Ponadto pragnę podkreślić, że Ministerstwo Skar-

bu Państwa, przygotowując i prowadząc proces pry-

watyzacji spółek Skarbu Państwa, korzysta z pomocy

niezależnych doradców prywatyzacyjnych, którzy opra-

cowują analizy przedprywatyzacyjne, w tym oszaco-

wania wartości spółek.

Podstawowe koszty, jakie ponosi MSP, związane

z prywatyzacją konkretnej spółki to koszty analiz

przedprywatyzacyjnych oraz koszty związane z pu-

blikacją ogłoszeń.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, iż zgodnie z § 12

1997 r.

(Dz. U. Nr 64, poz. 408, ze zm.) w sprawie za-

kresu analizy spółki oraz przedsiębiorstwa państwo-

wego, sposobu jej zlecania, opracowania, zasad od-

bioru i ﬁnansowaniaorazwarunków,wraziespeł-

nienia których można odstąpić od opracowania ana-

lizy, opracowanie analiz prywatyzacyjnych może być

ﬁnansowane:

łożycielski przedsiębiorstwa państwowego;

i prywatyzacji, jeżeli zlecającym jest minister właści-

wy do spraw Skarbu Państwa;

3) przez spółkę lub przedsiębiorstwo państwowe,

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie stosowania i ustalania

wysokości opłaty interchange

SPS-023-3790/12, interpelację pana posła Henryka

ści opłaty interchange (IF) przez wydawców i orga-

nizacje płatnicze, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

Zagadnienie wysokości IF, czyli należności pobie-

ranej przez bank wydający kartę (wydawcę) od agen-

ta rozliczeniowego przy każdej transakcji dokonywa-

nej przy użyciu karty płatniczej, jest przedmiotem

szczególnej uwagi Ministerstwa Finansów w związ-

ku z konsekwencjami, jakie rodzi dla funkcjonowania

całego rynku handlowo-usługowego oraz w świetle

potrzeby rozwoju obrotu bezgotówkowego.

Na wstępie, celem ukazania istoty problemu, war-

to zwięźle omówić charakter i sposób poboru IF w ra-

mach czterostronnej relacji między płatnikiem,

tem rozliczeniowym (niebankowym albo bankiem)

oraz wydawcą karty (niebankowym albo bankiem).

Schemat poboru i rozliczenia tej opłaty polega na

tym, że posiadacz karty w terminalu POS (point of

sales) dokonuje opłaty za towar.

Punkt usługowo-

muje od banku agenta rozliczeniowego (dostawcy

usług płatniczych agenta rozliczeniowego) kwotę za-

kupu pomniejszoną o opłatę akceptanta (OA, MSC

– merchant service charge).

Opłatą akceptanta bank

lub niebankowy agent rozliczeniowy dzieli się z ban-

kiem wydawcą karty, który pobiera IF stanowiącą

Niemniej zależy to również od innych czynników,

w tym modelu handlowego, konkurencji w danym

sektorze usługowo-handlowym oraz marżowości da-

nej działalności.

pie przedstawić kontekst dyskusji i działań w kwestii

opłaty IF, jakie miały i mają miejsce na przestrzeni

742

ostatnich miesięcy w wymiarze krajowym, jak rów-

nież na forum Unii Europejskiej.

W celu doprowadzenia do zmniejszenia opłaty IF

lub innych opłat podobnych Rada ds. Systemu Płat-

w której posiedzeniach uczestniczyła w roli obserwa-

tora administracja publiczna (Ministerstwo Finan-

sów, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów),

powołała w październiku 2011 r.

Zespół Roboczy do

spraw Opłaty Interchange (w skład ZRIF, poza przed-

stawicielami NBP, wchodzili też przedstawiciele

wszystkich zainteresowanych stron w ramach cztero-

stronnego systemu kartowego, w tym akceptanci, wy-

dawcy kart płatniczych, organizacje kartowe, centra

rozliczeniowe, konsumenci).

Efektem prac zespołu

jest raport końcowy wraz z samoregulacyjnym „Pro-

gramem redukcji opłat kartowych w Polsce”, w któ-

rym zaprezentowano tzw. opcję kompromisową dla

obniżki opłat oraz w przypadku braku akceptacji

opcji kompromisowej – opcję regulacyjną.

Zasadniczym elementem programu przyjętego

w dniu 30 marca br. przez Radę ds. Systemu Płatni-

czego jest stopniowe obniżanie stawek IF w Polsce

w celu osiągnięcia poziomu średniego krajowych

opłat IF w Unii Europejskiej w 2017 r., tj. 0,70% war-

tości transakcji dla kart debetowych oraz 0,84% war-

tości transakcji dla kart kredytowych i obciążenio-

wych.

Pierwsze decyzje organizacji kartowych co do ak-

ceptacji i realizacji „Programu redukcji opłat karto-

wych w Polsce” będą znane do końca maja br.

W przypadku złożenia do dnia 30 maja br. dekla-

racji woli podjęcia nie później niż we wrześniu br.

decyzji o dokonaniu obniżki IF przez właściwe orga-

ny decyzyjne VISA i MasterCard, zgodnie z „Progra-

mem redukcji opłat kartowych w Polsce”, pierwsza,

bezwarunkowa obniżka wchodząca w życie w IV kwar-

tale 2012 r., ale nie później niż od 1 stycznia 2013 r.,

doprowadzi do ustalenia IF na poziomie:

— 1,10% wartości transakcji jeszcze w 2012 r. lub

najpóźniej od dnia 1 stycznia 2013 r. (zmiana bezwa-

runkowa) – dla kart debetowych,

dytowych i obciążeniowych.

Zgodnie z założeniami „Programu redukcji opłat

kartowych w Polsce”, do 2017 r. maksymalna wyso-

kość IF w kolejnych latach obowiązywania programu

przedstawia się następująco:

1) dla kart debetowych:

— 1,00% wartości transakcji od dnia 1 stycznia

2014 r. (pod warunkiem spełnienia warunku obniżki),

— 0,90% wartości transakcji od dnia 1 stycznia 2015 r.

(pod warunkiem spełnienia warunku obniżki),

— 0,80% wartości transakcji od dnia 1 stycznia

2016 r. (pod warunkiem spełnienia warunku obniżki),

— 0,70% wartości transakcji od dnia 1 stycznia

2017 r. (zmiana bezwarunkowa);

2) dla kart kredytowych i obciążeniowych:

— 0,93% wartości transakcji od dnia 1 stycznia

— 0,84% wartości transakcji od dnia 1 stycznia

Program, poza stopniowym obniżaniem IF, zawie-

ra propozycję szeregu działań wspierających realiza-

cję programu, wskazując, iż powinno to być korzyst-

ne również dla rozwoju obrotu bezgotówkowego w Pol-

sce, który miałby być mierzony następującymi

wskaźnikami:

a) liczbą punktów handlowo-usługowych akcep-

tujących karty płatnicze,

b) wartością bezgotówkowych transakcji karto-

wych,

c) liczbą bezgotówkowych transakcji kartowych,

— od poziomu wzrostu których zależeć miałyby

warunkowe obniżki IF w latach 2014–2016.

W przypadku braku deklaracji organizacji płatni-

czych co do realizacji opcji samoregulacyjnej w Polsce

rekomendowana została przez ww. zespół opcja regu-

lacyjna obniżenia najwyższych w UE stawek opłat za

płatności kartą.

Opracowując przyjęte przez Komitet ds. Europej-

skich w kwietniu 2012 r. stanowisko rządu RP do

zielonej księgi Komisji Europejskiej w kierunku zin-

tegrowanego europejskiego rynku płatności realizo-

wanych za pomocą kart płatniczych przez Internet

i za pośrednictwem urządzeń przenośnych COM(2011)

941, Ministerstwo Finansów wskazało następujący

katalog możliwości prawnych, które mogą być brane

pod uwagę w poszukiwaniu mechanizmów prawnych

zapewniających przejrzystość opłat związanych z płat-

nościami kartowymi i innymi podobnymi oraz poma-

gających zapewnić większą przejrzystość i pewność

prawa w kwestii samej IF.

Są to następujące przykłady możliwości działań

regulacyjnych:

a) umożliwienie wyboru akceptantom/merchan-

tom akceptacji niektórych tylko kart danej organiza-

cji płatniczej, czyli tzw. rozpakietowanie akceptacji

nione ustawową regulacją zakazu ujednolicania opłat

od wszystkich kart płatniczych – blending, bez ko-

nieczności realizacji obecnie wiążącej akceptantów

w ogólnych warunkach umów z agentami rozlicze-

niowymi zasady honour all cards rule,

b) wprowadzenie regulacji ustawowej rozstrzyga-

jącej zakres stosowania ewentualnej opłaty surchar-

ge (zakaz pełny, zakaz częściowy lub wyłączający

zakaz w odniesieniu do np. wszystkich kart płatni-

czych lub ich wybranych rodzajów, np. kart debeto-

wych),

c) nadanie nadzorcom nad rynkiem płatniczym

lub instytucjom ochrony konsumentów kompetencji

do kontrolowania decyzji podejmowanych przez sys-

temy płatnicze odnośnie do wprowadzania uzasad-

743

nionych ekonomicznie wysokości opłat (regulowanie

działalności podmiotów o dominującej pozycji rynko-

wej jest praktykowane na rynku energetycznym i te-

lekomunikacyjnym – regulacje tych rynków są przed-

stawiane jako przykłady podejścia do kwestii konku-

rencji w warunkach utrudnienia działania samore-

gulacji czy mechanizmów rynkowych również na

rynku płatności bezgotówkowych),

d) podjęcie działań mających na celu wyelimino-

wanie nakładania postanowień naruszających rów-

nowagę stron we wzorcach umownych stosowanych

pomiędzy agentami rozliczeniowymi a akceptantami

oraz maksymalnie możliwą ich przejrzystość,

e) ustalenie górnych limitów sumy opłat za przyj-

mowanie zapłaty przy użyciu karty płatniczej, pobie-

ranych przez dostawcę świadczącego usługę płatni-

czą (np. agenta rozliczeniowego) oraz przez dostawcę,

który wydał kartę płatniczą, ale w modelu różnicu-

jącym wysokość górnych limitów osobno dla kart de-

betowych i kart kredytowych.

Aktualnie w Ministerstwie Finansów kończą się

innych ustaw, po uzgodnieniach międzyresortowych

i konsultacjach społecznych projektu.

Celem tego projektu ustawy, poza uzupełnieniem

ków agent rozliczeniowy – akceptant, elementów

umowy o kartę płatniczą, obowiązków informacyj-

nych względem Narodowego Banku Polskiego, wyda-

wania pieniądza elektronicznego do ustawy z dnia

celowo będzie regulowała cały rynek usług płatni-

czych w Polsce.

Odnosząc się do zasadniczej części pytania pana

posła, pragnę poinformować, iż przygotowując przed-

miotowy projekt ustawy po uzgodnieniach i konsul-

tacjach Ministerstwo Finansów zaproponuje w nim

boru akceptantom/merchantom akceptacji niektó-

rych tylko kart danej organizacji płatniczej, czyli tzw.

organizacji kartowej, uzupełnione ustawową regula-

cją zakazu ujednolicania opłat od wszystkich kart

obecnie wiążącej akceptantów zasady honour all

cards rule.

Powyższa propozycja przynajmniej w części zosta-

ła już zaakceptowana przez organizacje płatnicze

Opisane wyżej propozycje działań legislacyjnych

Ministerstwo Finansów traktuje obecnie jako dzia-

łania komplementarne w stosunku do działań samo-

regulacyjnych zapisanych w ww. „Programie reduk-

cji opłat kartowych w Polsce”, mających na celu ob-

niżenie opłaty IF, stale monitorując jednocześnie

szanse jego powodzenia zgodnie z założonymi termi-

nami.

Jednak w przypadku braku porozumienia co do

obniżenia opłaty IF w drodze samoregulacji sektora

(warunkiem sine qua non uznania programu obniżek

opłaty IF za zrealizowany jest zgoda co do ich wpro-

wadzenia ze strony organów decyzyjnych, zarówno

organizacji VISA, jak i MasterCard, uzewnętrzniona

w deklaracji przystąpienia do realizacji „Programu

redukcji opłat kartowych w Polsce”, złożonej do dnia

30 maja br.) Ministerstwo Finansów zaproponuje dal-

sze rozwiązania legislacyjne, których wdrożenie bę-

dzie miało na celu stworzenie mechanizmu prawne-

go, który wpłynie na obniżenie najwyższych w UE

stawek opłat IF w Polsce.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

(3791)

744

czaka w sprawie nowelizacji rozporządzenia ministra

nienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15,

W ramach przedmiotowej nowelizacji ww. rozpo-

mach obowiązków służbowych.

Pragnę jednakże

nadmienić, że od 30 czerwca 1996 r. obowiązuje prze-

todyczne w sprawie przeprowadzania badań proﬁlak-

tycznych pracowników” w lp.

V pkt 2 rozporządzenia

Ponieważ zapisy cytowanego wyżej pkt 5 są przed-

miotem wielu wystąpień różnych podmiotów (głów-

nie pracodawców), podnoszących kontrowersyjność

tego przepisu, zostanie on prawdopodobnie usunięty

z tekstu przygotowywanego nowego rozporządzenia

rowania pojazdami, jakie będzie wydane na podsta-

Z poważaniem

stych uprzejmie przedstawiam następujące informa-

cje.

W celu zapewnienia na najbliższe lata zgodności

funkcjonalności warstwy elektronicznej dowodu oso-

bistego z wymaganiami ustawowymi poprzez uwzględ-

nienie planowanych zmian dyrektywy 1999/93/WE

elektronicznych oraz biorąc pod uwagę fakt, że ko-

rzyści z wprowadzenia elektronicznego dowodu oso-

bistego będą możliwe do osiągnięcia w przypadku

pełnej integracji rejestrów państwowych, Komitet

ca 2012 r. zarekomendował m.in. przesunięcie termi-

nu wdrożenia elektronicznych dowodów osobistych

do czasu:

— przeprowadzenia testów, które będą mogły po -

twierdzić pełną integrację rejestrów państwowych;

rzytelniania obywateli w systemach teleinformatycz-

nych administracji publicznej, na podstawie której

w tym także rozstrzygnięcie celowości wprowadza-

nia kolejnej metody uwierzytelniania – podpisu oso-

bistego;

— nowelizacji ustawy o dowodach osobistych, któ -

ra będzie uwzględniała wymagania wynikające z opra-

cowanej polityki w zakresie uwierzytelniania, a tak-

że będzie zgodna ze znowelizowaną dyrektywą 1999/

93/WE w sprawie wspólnotowych ram w zakresie

Wobec powyższego wprowadzenie dowodu osobi-

stego wyposażonego w warstwę elektroniczną nastą-

pi po zrealizowaniu wyżej wymienionych założeń.

Rezygnacja z wprowadzenia w zakładanym wcze-

śniej terminie dowodu osobistego z warstwą elektro-

niczną oznacza konieczność zaprzestania realizacji

projektu pl.ID – polska ID karta, finansowanego

w części ze środków UE.

Należy przy tym wskazać, że po wydaniu przez

mendacji w sprawie dowodów elektronicznych przy-

gotowano założenia dwóch nowych projektów: „Mo-

dernizacja rejestrów (MoRe)” i „Budowa Rejestru

Zawierającego Akty Stanu Cywilnego (BRZASC)”

oraz podjęto starania o ich doﬁnansowaniezfundu-

szy europejskich.

Projekty te umożliwią uzyskanie

w zakładanym wcześniej terminie podstawowych

z punktu widzenia obywatela korzyści, takich jak:

poprawa jakości danych w rejestrach centralnych,

odmiejscowienie usług administracji publicznej, in-

formatyzacja usług stanu cywilnego, usunięcie infor-

macji o zameldowaniu z dowodu osobistego, zmniej-

szenie liczby dokumentów wymaganych od obywatela

przy załatwianiu spraw urzędowych.

Jednocześnie

pragnę wskazać, że realizacja projektów pozwoli na

utrzymanie wsparcia ﬁnansowegozbudżetuUniiEu-

745

ropejskiej, a także umożliwi wdrożenie w przyszłości

funkcjonalnego elektronicznego dowodu osobistego.

Biorąc pod uwagę wspomniane wcześniej okolicz-

ności, działające w imieniu Centrum Personalizacji

Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

Centrum Projektów Informatycznych unieważniło

postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego

nr 41-CPI-WA-2244/10 na dostawę niespersonalizo-

wanych blankietów dowodów osobistych wyposażo-

nych w mikroprocesor, wraz z oprogramowaniem

middleware zapewniającym komunikację z mikro-

procesorem i wykonanie projektu technicznego do-

wodu osobistego, powołując się na art. 93 ust. 1 pkt 6

publicznych.

Przepis ten stanowi, iż zamawiający

unieważnia postępowanie, jeżeli wystąpiła istotna

zmiana okoliczności, powodująca że prowadzenie po-

stępowania lub wykonanie zamówienia nie leży

śniej przewidzieć.

Niezależnie od powyższego prace nad wdrożeniem

w niej rozwiązania, takie jak stworzenie rejestru do-

wodów osobistych, wprowadzenie udogodnień dla

Z poważaniem

Podsekretarz Stanu

Roman Dmowski

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

W odpowiedzi na interpelację pana Jana Warze-

dotyczącą przetargów na systemy informatyczne dla

służby zdrowia, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

pującego.

Ad 1.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

w Informacji o wyniku kontroli uprzedniej postępo-

wania na: Zaprojektowanie, realizację i nadzór gwa-

rancyjny systemów w ramach projektu „Elektronicz-

ściach I, II, III i IV wskazał, iż w przedmiotowym

postępowaniu doszło w każdej z części do złożenia

ofert stanowiących czyn nieuczciwej konkurencji po-

przez utrudnienie dostępu do zamówienia innym wy-

konawcom (z wyjątkiem składających oferty) i podzie-

lenia tego zamówienia pomiędzy wykonawców użycza-

jących sobie nawzajem referencji i zapewniających

sobie nawzajem udział w realizacji zamówienia.

W wyniku powyższego zdaniem prezesa urzędu

oferty złożone w I, II, III, i IV części zamówienia sta-

nowią czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu

z późn. zm.), (dalej: ustawa Pzp), a postępowanie po-

winno wg zalecenia prezesa urzędu zostać unieważ-

Zamawiający (Centrum Systemów Informacyj-

nych Ochrony Zdrowia) zgodnie z dyspozycją art. 171a

ustawy Pzp zgłosił w ustawowym terminie (6 kwiet-

nia 2012 r.) do prezesa urzędu umotywowane zastrze-

żenia od wyniku kontroli uprzedniej.

W zgłoszonych

zastrzeżeniach zamawiający odniósł się do zarzutów

sformułowanych przez prezesa urzędu, dowodząc, iż

są one w świetle obowiązujących przepisów, jak też

orzecznictwa Krajowej Izby Odwoławczej (dalej:

KIO), bezzasadne.

W dniu 20 kwietnia 2012 r. prezes UZP poinfor-

mował o odrzuceniu zastrzeżeń zamawiającego do

wyników kontroli uprzedniej i o skierowaniu sprawy

do rozpatrzenia przed Krajową Izbą Odwoławczą.

W przypadku gdy uchwała KIO będzie zbieżna z za-

leceniami prezesa UZP, CSIOZ będzie zobowiązane

do wykonania zaleceń, tj. unieważnienia postępowa-

ustawy Pzp – niezbędne stanie się wszczęcie nowego

postępowania.

Uwzględniając wytyczne metodyki

PRINCE2 dot. zarządzania ryzykiem oraz monitoro-

wania postępów, przeprowadzono niezbędne analizy,

z których wynika, że ewentualne nowe postępowanie

prowadzone byłoby w trybie przetargu nieograniczo-

nego z wykorzystaniem dotychczas wypracowanych

materiałów przetargowych.

Nowe postępowanie roz-

poczęłoby się bez zbędnej zwłoki (tj. po wydaniu

uchwały przez KIO), a przewidywany okres wyłonie-

nia wykonawców od uruchomienia postępowania do

jego rozstrzygnięcia to ok. 6 miesięcy (uwzględniając

w tym możliwe odwołania i kontrolę uprzednią pre-

zesa UZP).

Ad 2.

Projekt P1 „Elektroniczna platforma gro-

mu informatyzacji ochrony zdrowia, jest realizowany

Zdrowia zgodnie z harmonogramem zatwierdzonym

przez Komitet Sterujący i zostanie wdrożony do dnia

746

w porozumieniu o doﬁnansowanie(nrPOIG.07.01.00-

dycznych, Pomocnicza Baza Rozszerzonych Danych

Medycznych, System Obsługi Rejestrów, System We-

ryﬁkacji,SystemWspomaganiaRozliczeń–Kamsoft

oraz Asseco

— część 4 – Hurtowania danych oraz System Wy -

Ponadto w ramach projektu zrealizowano dotych-

czas trzy prototypy: Hurtowni danych – Analizy, sta-

tystyki, raporty; Portalu – Internetowe Konto Pa-

Natomiast głównym celem projektu P2 „Platfor-

Systems SA (Lider Konsorcjum) oraz Polska Wytwór-

comp Systemy Informatyczne SA – wartość umowy

Projekt P2 „Platforma udostępniania on-line

którego celem jest zbudowanie platformy informa-

tycznej umożliwiającej i integrującej udostępnianie

przedsiębiorcom w obszarze sektora ochrony zdrowia

usług z zakresu e-administracji, zostanie zakończony

zgodnie z harmonogramem do grudnia 2012 r.

Dotrzymanie terminu realizacji projektu P1 „Elek-

nych”, jest uzależnione od realizacji zamówienia na

systemy.

Ad 3.

Komisja Europejska tymczasowo wstrzyma-

ła ﬁnansowaniedla29projektówinformatycznych

realizowanych w ramach VII osi priorytetowej: Spo-

łeczeństwo informacyjne – budowa elektronicznej

Gospodarka” 2007–2013, do czasu przekazania przez

stronę polską odpowiednich wyjaśnień.

Należy przy

tym podkreślić, iż głównym powodem wstrzymania

ﬁnansowaniasąwykrytenieprawidłowościprzyre-

alizacji projektów przez Centrum Projektów Infor-

matycznych podległych Ministerstwu Administracji

i Cyfryzacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

(3796)

-3796/12) dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP

z zagranicy, uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

wania zakazów stadionowych.

Oznacza to, że brak

747

nych Policji oraz federacji piłkarskich osób zalogowa-

sprzedaży biletu, nawet wtedy, jeżeli osoba ta pier-

nych krajach Europy poprzez sieć krajowych punk-

tów kontaktowych w sprawach piłki nożnej, tzw.

NFIP-ów.

Dodatkowo zagraniczni funkcjonariusze

Policji obecni w trakcie turnieju ﬁnałowegoUEFA

Euro 2012 w Centrum Dowodzenia Operacją w Le-

gionowie będą zapewniali bieżącą wymianę informa-

cji w tym zakresie.

Z poważaniem

Michał Deskur

-023-3797/12) w sprawie incydentu z ﬂagąznapisem

„Precz z komuną” uprzejmie informuję, co następuje.

przejawy ksenofobii, nienawiści rasowej i etnicznej

oraz demonstracji poglądów politycznych i religijnych

podczas zawodów sportowych.

Sport z założenia jest

rywalizacją pozbawioną wszelkich przejawów dys-

kryminacji, powinien być przede wszystkim czysty

i apolityczny.

Jakiekolwiek działania, które wykra-

czają poza rywalizację sportową, są w tym kontekście

nie do przyjęcia.

meczu pomiędzy drużynami Polonii Warszawa i Ślą-

ska Wrocław w dniu 1 kwietnia 2012 r., pragnę przy-

wołać kontekst międzynarodowy zdarzenia, co jest

niezbędne do właściwej oceny podjętych w czasie me-

czu działań.

Unia Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA)

deklaruje w swoim statucie pełną neutralność pod

względem politycznym.

Regulacje UEFA dotyczące

bezpieczeństwa stanowią, że wygłaszanie lub promo-

wanie jakichkolwiek akcji politycznych na stadionie

lub w najbliższym jego otoczeniu jest ściśle zabronio-

ne przed, w trakcie, jak również po meczu.

Dodatko-

wo organizator meczu musi zapobiec wszelkim ak-

cjom widzów o charakterze prowokacyjnym na sta-

dionie i w jego bezpośrednim otoczeniu, w tym za-

czepkom słownym, zachowaniom rasistowskim, pro-

wokacyjnym ﬂagomlubtransparentom.

Polski Związek Piłki Nożnej jako członek Unii Eu-

ropejskich Związków Piłkarskich zobowiązany jest

do przyjęcia analogicznych regulacji, obowiązujących

podczas meczów organizowanych w ramach rozgry-

wek zarządzanych tak przez Ekstraklasę SA, jak

i PZPN.

Przytoczone przepisy międzynarodowe zo-

stały przyjęte w celu zminimalizowania ryzyka incy-

dentów zagrażających bezpieczeństwu i porządkowi

publicznemu powstałych na skutek prowokacyjnych

zachowań widzów.

Jestem w pełni przekonana, że zachowania tego

rodzaju w obecności wielu tysięcy widzów i wywoły-

wanie incydentów oraz konﬂiktówowymienionym

charakterze mimo ścisłego stosowania standardów

bezpieczeństwa mogą doprowadzić do tragicznych

w skutkach zdarzeń.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

748

Odpowiedź

sekretarza stanu

(3799)

śmie z dnia 17 kwietnia br. (znak: DSPA-4810-3277-

-(1)/12) interpelację pana posła Jana Warzechy (znak:

SPS-023-3799/12) w sprawie likwidacji Funduszu

Kościelnego, informuję, co następuje.

-content/uploads/2012/03/Projekt-założeń2.pdf., sta-

nowi jeden z elementów prac zmierzających do kom-

pleksowej reformy systemu emerytalnego, przewidu-

jącego usamodzielnienie kościołów i innych związków

ści 0,3% podatku należnego, wynikającego z zezna-

nia podatkowego albo z korekty zeznania, przy jed-

noczesnym odstąpieniu od ﬁnansowaniazFunduszu

Kościelnego składek na obowiązkowe ubezpieczenia

duchownych.

Możliwość odliczenia tej kwoty nie zmie-

niałaby dotychczasowego odpisu od podatku 1%, który

obywatele mogą przekazywać na cele publiczne.

Ozna-

cza to zarazem likwidację Funduszu Kościelnego.

Jednocześnie zaznaczam, iż przedstawiciele Ko-

stytucją archaiczną, co widoczne jest w kontekście

cza w tych, w których realizowany jest podobny sys-

tem relacji państwo – Kościół, oraz że ewentualna

sowania działalności kościołów i innych związków

wyznaniowych.

w sprawie stadionów (3801)

SPS-023-3801/12) w sprawie stadionów uprzejmie

informuję co następuje.

Sprawy organizacji imprez masowych, w tym me-

czów piłki nożnej, regulują przepisy ustawy z dnia 20

Zgodnie z postanowieniami ustawy za bezpieczeń-

nia odpowiada jej organizator.

Właściwa pod wzglę-

dem stanu technicznego oraz odpowiadająca standar-

dom infrastruktura sportowa jest tylko jednym z czyn-

ników wpływających na zapewnienie bezpieczeństwa

i porządku publicznego widzom imprezy, w tym wy-

padku meczu piłki nożnej.

Przedmiotowa ustawa

określa bowiem procedurę wydawania zgody na prze-

prowadzenie imprezy masowej, zgodnie z którą ze-

zwolenie na przeprowadzenie imprezy wydaje właści-

wy wójt, burmistrz lub prezydent miasta po analizie

dokumentacji dołączonej do wniosku organizatora

imprezy masowej.

Jednym z dokumentów niezbęd-

nych do uzyskania zezwolenia jest opinia wydawana

przez właściwego komendanta Policji dotycząca nie-

zbędnej wielkości sił i środków potrzebnych do zabez-

pieczenia imprezy masowej, zastrzeżeń do stanu

technicznego obiektu oraz przewidywanych zagro-

żeń.

Opinia jest opracowywana na podstawie doku-

mentacji wniesionej przez wnioskodawcę, lustracji

obiektu oraz dodatkowo na podstawie analizy ryzyka

określającej przewidywane zagrożenia bezpieczeń-

stwa, które mogą wystąpić w związku z imprezą ma-

sową.

W przypadku planowanej imprezy masowej – me-

czu piłki nożnej, może ona zostać uznana za imprezę

podwyższonego ryzyka, gdy wynika to z informacji

o przewidywanych zagrożeniach, opinii właściwego

komendanta Policji lub wniosku podmiotu zarządza-

jącego rozgrywkami.

Jednocześnie właściwy organ odmawia wydania

zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej,

w przypadku gdy organizator nie złożył wymaganych

dokumentów lub nie spełnił obowiązków i wymogów

dotyczących m.in.:

a) spełnienia wymogów określonych w szczegól-

ności w przepisach prawa budowlanego, w przepisach

ciwpożarowej;

b) udziału w liczbie zgodnej z zapisami ustawy

służb porządkowych, służb informacyjnych oraz kie-

749

rującego tymi służbami kierownika do spraw bezpie-

czeństwa;

c) pomocy medycznej;

d) zaplecza higieniczno-sanitarnego;

e) wyznaczenia dróg ewakuacyjnych oraz dróg

czych i Policji;

f) warunków do zorganizowania łączności pomię-

dzy podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu

g) sprzętu ratowniczego i gaśniczego oraz środ-

ków gaśniczych niezbędnych do zabezpieczenia im-

prezy masowej w zakresie działań ratowniczo-gaśni-

czych;

h) wydzielonego pomieszczenia dla służb kierują-

cych zabezpieczeniem imprezy masowej.

Reasumując, chciałabym podkreślić, że nawet je-

śli wybudowane stadiony spełniają standardy w za-

kresie bezpieczeństwa, co dotyczy wszystkich nowo-

czesnych obiektów piłkarskich w naszym kraju, to

istnieje szereg czynników, które w procesie zarządza-

nia bezpieczeństwem widzów należy uwzględnić,

włączając w to zachowania kibiców, aby impreza ma-

sowa mogła się odbyć bez obawy zakłócenia bezpie-

czeństwa i porządku publicznego oraz powstania za-

grożenia zdrowia lub życia jej uczestników.

Mając jednak na uwadze fakt, iż opisywana w in-

terpelacji sytuacja wywołuje liczne kontrowersje, za-

proponuję poddanie tego problemu analizie w toku

prac Stałej Grupy Eksperckiej działającej przy Ra-

dzie Bezpieczeństwa Imprez Sportowych w celu wy-

pracowania propozycji rozwiązań w zakresie zarzą-

dzania bezpieczeństwem widzów.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

podsekretarza stanu

w piśmie (znak: SPS-023-3802/12) z dnia 12 kwiet-

Obecnie dla kandydatów ubiegających się o wpis

na listę adwokatów, którzy nie odbyli aplikacji adwo-

kackiej i nie złożyli egzaminu adwokackiego, wyma-

gana jest następująca praktyka:

— co najmniej 3 lata w przypadku zajmowania

osób, które zdały egzamin sędziowski lub prokura-

torski, a także doktorów nauk prawnych,

— w przypadku osób, które zajmowały stanowi -

sko sędziego, prokuratora lub wykonywały zawód

radcy prawnego albo notariusza — bez względu na

czas trwania praktyki.

Natomiast do egzaminu adwokackiego bez odby-

cia aplikacji adwokackiej mogą przystąpić osoby po-

siadające następującą praktykę:

trudnionych na stanowiskach: referendarza sądowe-

go, starszego referendarza sądowego, asystenta sę-

dziego lub asystenta prokuratora,

wykonywały wymagające wiedzy prawniczej czynno-

były zatrudnione w urzędach organów władzy pu-

blicznej i wykonywały wymagające wiedzy prawni-

czej czynności bezpośrednio związane ze świadcze-

niem pomocy prawnej na rzecz tych urzędów,

— w przypadku doktorów nauk prawnych, osób,

notarialny oraz osób, które zajmują, stanowisko radcy

radców prawnych, którzy nie odbyli aplikacji radcow-

skiej i nie złożyli egzaminu radcowskiego wymagana

jest następująca praktyka:

ku osób, które zdały egzamin sędziowski lub proku-

ratorski, a także doktorów nauk prawnych,

Natomiast do egzaminu radcowskiego bez odbycia

aplikacji radcowskiej, mogą przystąpić osoby posia-

dające następującą praktykę:

750

wykonywały wymagające wiedzy prawniczej czynno-

bu Państwa – nie jest wymagana praktyka.

Powołane na stanowisko notariusza mogą być je-

dynie osoby posiadające 3 letnią praktykę w zawodzie

adwokata lub radcy prawnego.

Ministerstwo Sprawiedliwości stoi na stanowi-

sku, że okres trzech lat tzw. stosowania prawa jest

wystarczający do uzyskania odpowiedniego doświad-

czenia zawodowego.

Osoby aspirujące do zawodu adwokata lub radcy

prawnego muszą legitymować się odpowiednią wie-

dzą prawniczą, następnie muszą zdobyć stosowną

— określoną w ustawie — praktykę zawodową, zaś

ostatecznie to egzamin zawodowy zweryﬁkujeprzy-

gotowanie prawnicze tych osób do samodzielnego

i należytego wykonywania zawodu adwokata lub rad-

cy prawnego.

Analiza danych z egzaminów zawodo-

wych, przeprowadzonych podczas ostatnich 3 lat wska-

zuje, że egzamin ten jest bardzo poważnym spraw-

dzianem wiedzy i umiejętności, a osobom spoza apli-

kacji jest go znacznie trudniej zdać — bo oczekiwania

i kryteria oceny wobec wszystkich zdających są takie

same.

W grupie aplikantów egzamin ten zdaje ok.

70%, zaś wśród osób spoza aplikacji udaje się go zdać

jedynie ok. 30% przystępujących.

Wobec powyższego należy przyjąć, że bariera eg-

zaminu zawodowego jest ostatecznym gwarantem

jakości świadczonych przez prawników usług.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

smem SPS-023-3803/12 z dnia 12 kwietnia 2012 r.

dotyczącym interpelacji pana posła Johna Abrahama

Godsona Ministerstwo Sprawiedliwości uprzejmie

wyjaśnia, że aktualna praktyka stosowana w trakcie

rejestracji spółek wynika nie tylko z przepisów praw-

nych obejmujących Krajowy Rejestr Sądowy podle-

gający Ministerstwu Sprawiedliwości, ale także z prze-

pisów obejmujących rejestry prowadzone przez inne

instytucje administracji rządowej, takie jak: Mini-

sterstwo Finansów, Główny Urząd Statystyczny i Za-

System informatyczny S24 prowadzony przez Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości, umożliwiający rejestra-

cję spółki z o.o. z wykorzystaniem wzorca umowy

spółki z o.o. przez Internet w trybie rozpatrywania

spraw w ciągu 24 godzin obsługuje wyłącznie wpis

do Krajowego Rejestru Sądowego, ponieważ komplet-

ny proces rejestracji wykracza poza zakres działania

sądów rejestrowych, ale obejmuje również wpisy do

rejestrów prowadzonych przez organizacje niepodle-

gające ministrowi sprawiedliwości, system S24 nie

może w obecnym stanie prawnym zapewnić wpisów

podmiotów do pozostałych rejestrów.

Niemniej z uwagi na świadomość tego, że zasto-

sowane rozwiązanie spełnia w sposób niekompletny

oczekiwania przedsiębiorców zainteresowanych szyb-

kim załatwieniem formalności związanych z rozpo-

częciem działania spółki z o.o., Ministerstwo Spra-

wiedliwości podjęło działania w celu utworzenia za-

równo przepisów, jak i wspierających rozwiązań tech-

nicznych, które usprawnią rejestrację spółek nie tylko

w Krajowym Rejestrze Sądowym, ale także w pozo-

stałych rejestrach poprzez zastosowanie wymiany

danych między rejestrami.

Działania związane z tym

przedsięwzięciem zostały nazwane roboczo „zmianą

dla jednego okienka”.

Dotychczas w ramach tego przedsięwzięcia po-

wstały robocze wersje koncepcji założeń do modyﬁ-

kacji szeregu regulacji, takich jak np.: ustawa z dnia

ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, ustawa

o zasadach ewidencji i identyﬁkacjipodatnikówipłat-

ników lub ustawa o statystyce publicznej.

Koncep-

cje te są obecnie uszczegółowiane poprzez uzgod-

nienia z właściwymi instytucjami administracji

państwowej.

Ponadto Ministerstwo Sprawiedliwości rozpoczę-

ło robocze uzgodnienia z instytucjami prowadzącymi

rejestry w celu określenia wymagań technicznych na

interfejsy między systemami prowadzącymi poszcze-

gólne rejestry.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Gołaczyński

Warszawa, dnia 27 kwietnia 2012 r.

751

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Johna Abrahama Godsona

smo nr SPS-023-3804/12 z dnia 12 kwietnia br.)

w sprawie afrykańskich uchodźców przywiezionych

formuję, że odpowiedzi na wszystkie zawarte w ww.

interpelacji pytania znajdują się poza zakresem wła-

ściwości Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Sprawy pomocy i wsparcia dla cudzoziemców na

terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz formułowanie

polityki integracyjnej względem uchodźców i imigran-

tów znajdują się w gestii Ministerstwa Pracy i Polity-

ki Społecznej oraz Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

akcji ratunkowych GOPR-u (3805)

akcji ratunkowych GOPR-u, uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

trzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, w 2011 r.

koszty pomocy udzielonej turystom, w tym koszty

wanych terenach narciarskich, wyniosły: GOPR –

tywy legislacyjnej, podjętej przez Komisję Adminis-

tracji i Spraw Wewnętrznych, w dniu 18 sierpnia

sowaniem turystyką i sportami górskimi zarówno

dynamicznym rozwojem infrastruktury związanej

czynić się do podniesienia bezpieczeństwa osób prze-

bywających w górach.

Przedmiotowa ustawa przewiduje ﬁnansowanie

pomniane zadania zlecane są organizacjom do realiza-

cji na podstawie corocznie podpisywanych umów.

Budżet ministra właściwego do spraw wewnętrz-

nych nie jest jedynym źródłem ﬁnansowaniaratow-

nictwa górskiego.

Również jednostki samorządu te-

rytorialnego mogą udzielać dotacji celowych podmio-

tom uprawnionym do wykonywania ratownictwa

spraw wewnętrznych (art. 17 ust. 3 ww. ustawy).

Ustawa przewiduje także obowiązek przekazywania

podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownic-

twa górskiego 15% wpływów z opłat pobieranych za

townictwa górskiego (art. 17 ust. 4 ww. ustawy).

Z kolei koszty zapewnienia ratownictwa narciar-

skiego pokrywane są przez zarządzających zorgani-

zowanymi terenami narciarskimi.

Zgodnie bowiem

ciarskich zarządzający odpowiada za zapewnienie

bezpieczeństwa osób przebywających na zorganizo-

wanych terenach narciarskich.

Nałożenie obowiązku pokrywania kosztów zwią-

zanych z zapewnieniem bezpieczeństwa osób przeby-

powinno przynieść dodatkowe środki do budżetów

organizacji uprawnionych do wykonywania tego typu

zadania.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w ww.

752

nansowania ratownictwa opiera się głównie na syste-

głowca do akcji poszukiwawczych – pokrywają towa-

rzystwa ubezpieczeniowe, które oferują polisy ubez-

pieczeniowe osobom uprawiającym turystykę górską

i narciarstwo.

Refundacja kosztów przeprowadzonych

akcji ratunkowych dokonywana jest bezpośrednio na

Innym rozwiązaniem, funkcjonującym w niektó-

Jednocześnie należy zauważyć, że ustawa o bezpie-

wiązuje dopiero od trzech miesięcy (od dnia 31 grud-

nia 2011 r.).

Jest to zbyt krótki okres, by stwierdzić,

jak w praktyce wygląda stosowanie jej przepisów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

smo nr SPS-023-3806/12 z dnia 12 kwietnia br.)

w sprawie promocji Polski za granicą uprzejmie in-

formuję.

Według aktualnego brzmienia ustawy o działach

ra była kilkakrotnie nowelizowana, Ministerstwo

Spraw Zagranicznych nie ma ustawowego obowiązku

promowania Rzeczypospolitej Polskiej i języka pol-

skiego za granicą, jak też sporządzania strategii pro-

mocji Polski.

Tym niemniej MSZ robi wszystko, by

kształtować pozytywny międzynarodowy wizerunek

naszego kraju, wykorzystując w tym celu dyplomację

publiczną i kulturalną oraz wspierając działania pro-

mujące za granicą polską gospodarkę, kulturę, język,

turystykę, technikę i naukę, realizowane w ramach

innych działów.

Resort spraw zagranicznych opraco-

wał także – z własnej inicjatywy – dokument anali-

tyczno-rekomendacyjny „Kierunki promocji Polski

do 2015 r.”, który został przyjęty przez Radę Promo-

cji Polski w 2009 r. i przekazany prezesowi Rady Mi-

nistrów.

Kwestie związane z kształtowaniem między-

narodowego wizerunku Rzeczypospolitej Polskiej oraz

z dyplomacją publiczną i kulturalną zostaną ponadto

ujęte w trzech rządowych dokumentach strategicz-

nych o wieloletniej perspektywie: dokumencie z zakre-

su spraw zagranicznych przygotowywanym przez

MSZ, strategii „Sprawne państwo”, koordynowanej

przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji oraz

Strategii Rozwoju Kapitału Społecznego, koordyno-

wanej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego.

Przedstawiciele MSZ weszli także w skład

zespołu zadaniowego powołanego przez MKiDN, któ-

ry ma przygotować dokument określający wytyczne

Działania promujące Polskę prowadzone przez

polskie placówki dyplomatyczne oraz instytuty pol-

skie podległe MSZ mają przede wszystkim na celu

— podnoszeniu intensywności relacji politycznych

753

Polski, które przekładają się na współczesną percep-

— promocji Polski jako kraju zaangażowanego

ministra SZ za wybitne zasługi dla promocji Polski

za granicą, wspieranie kursów języka polskiego dla

obcokrajowców, konkursy dla organizacji pozarządo-

wych, a także negocjowanie kolejnych dwustronnych

janie promocji Polski w Internecie (przede wszystkim

Jeśli chodzi o funkcje inspiracyjne i koordynacyj-

ne, zwłaszcza w stosunku do większych interdyscy-

plinarnych projektów promocyjnych, to Ministerstwo

Spraw Zagranicznych sprawuje je przede wszystkim

poprzez Radę Promocji Polski, ciało opiniodawcze dla

Rady Ministrów, któremu przewodniczy z urzędu mi-

nister spraw zagranicznych.

W 2011 r., dysponując

na ten cel budżetem w wysokości ok. 63 mln zł (ok.

15 mln euro), polski MSZ zrealizował ok. 5,5 tys. pro-

jektów promujących nasz kraj za granicą.

Postrzeganie kraju jako silnej marki nie zależy wy-

łącznie od jego promocji, ale przede wszystkim od jego

realnych atutów, takich jak siła i innowacyjność go-

spodarki, liczba wysoko cenionych i rozpoznawalnych

w świecie produktów, jakość infrastruktury, atrakcyj-

ność jego kultury, poziom życia jego mieszkańców etc.,

które staramy się wykorzystywać, by przedstawić Pol-

skę w jak najlepszym świetle.

Jeśli według światowego

jako marki poprawia się, należy przypuszczać, że przy-

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

(pismo z dn. 12 kwietnia 2012 r. o sygn.: SPS-023-

-3806/12 dotyczące promocji kultury polskiej) uprzej-

mie informuję, iż na promocję Polski za granicą i bu-

dowanie marki Polska składa się wiele komponentów,

które pozostają w kompetencjach kilku resortów i in-

stytucji specjalnie powołanych w tym celu.

Promocja

polskiej kultury za granicą – istotny komponent two-

rzenia wizerunku naszego kraju na świecie – to waż-

ne zadanie leżące w gestii ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego.

Mimo iż ustawa o działach administracji rządowej

niu nie nakłada na ministra kultury i dziedzictwa

narodowego obowiązku sporządzania dokumentów

strategicznych w zakresie promocji Polski, istnieje

ogólna zasadność ich tworzenia i implementacji na

poziomie rządowym.

Należy nadmienić, iż kwestie

związane z promowaniem polskiej kultury za grani-

cą zostały już ujęte w rządowych dokumentach stra-

tegicznych o wieloletniej perspektywie, tworzonych

i przyjmowanych zgodnie z ustawą o zasadach pro-

wadzenia polityki rozwoju: w strategii „Sprawne

państwo”, koordynowanej przez Ministerstwo Admi-

nistracji i Cyfryzacji oraz „Strategii rozwoju kapita-

łu społecznego”, koordynowanej przez Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Oba te dokumen-

ty są przyjmowane przez Radę Ministrów.

Pod koniec 2011 r. resort kultury podjął kroki

zmierzające do opracowania założeń promocji pol-

skiej kultury za granicą.

W tym celu został powołany

zespół roboczy, którego zadaniem jest przygotowanie

i sformułowanie dokumentu kierunkowego.

W skład

zespołu weszli także przedstawiciele Ministerstwa

Spraw Zagranicznych, Polskiego Instytutu Sztuki

Filmowej i Instytutu Adama Mickiewicza.

Dodatko-

wo zespół wspomagają przedstawiciele instytucji spe-

cjalizujących się w komunikacji i marketingu oraz

reprezentanci świata nauki.

Harmonogram prac ze-

społu przewiduje przeprowadzenie do połowy 2012 r.

szeregu działań i konsultacji publicznych, w tym

z samorządami i instytucjami kultury.

Do tej pory

MKiDN zorganizowało dwie debaty poświęcone omó-

wieniu celów, narzędzi i wyzwań dla promocji pol-

skiej kultury za granicą z udziałem wybitnych przed-

stawicieli różnych środowisk – instytucji kultury,

biznesu, nauki i samorządów.

Analiza zebranych da-

nych pozwoli na sformułowanie do końca 2012 r.,

w formie dokumentu, założeń promocji polskiej kul-

tury za granicą.

W efekcie wyznaczone zostaną pod-

stawowe cele, kierunki i narzędzia dla promocji pol-

754

skiej kultury za granicą do 2020 r., co pozwoli na efek-

tywniejsze programowanie działań instytucji

kultury oraz lepsze wykorzystywanie ich środków

i zasobów.

tyczące działań resortu na rzecz promocji polskiej

kultury, uprzejmie informuję, że szereg instytucji

podległych MKiDN, które mają wpisany ten obszar

w swoją działalność statutową, prowadzi odpowied-

nie przedsięwzięcia ukierunkowane na promocję.

Pragnę wymienić tu choćby Instytut Adama Mickie-

wicza, narodową instytucję kultury, której głównym

zadaniem jest właśnie promocja polskiej kultury za

granicą.

Ostatnio instytut był koordynatorem „Za-

granicznego programu kulturalnego polskiej prezy-

dencji”, dobrze ocenionego przez środowiska opinio-

twórcze i media w Polsce i Europie.

Instytut Adam

Mickiewicza, jak również inne instytucje mi podległe

systematycznie przygotowują i uczestniczą w przygo-

towaniu i realizacji kompleksowych programów, któ-

re służą intensywnej promocji polskiej kultury za

granicą.

Należy tu wymienić m.in. obchody roku

Chopina 2010 czy też obchody 600 lat polsko-turec-

kich stosunków dyplomatycznych w 2014 r.

Instytucje kultury prowadzone przez resort kul-

tury i dziedzictwa narodowego prowadzą stałą współ-

pracę z zagranicznymi partnerami, dzięki której włą-

czają polskich artystów i polski dorobek kulturowy

w międzynarodowy obieg myśli, idei, działań, wyda-

rzeń i standardów praktyk kulturalnych.

Ich działal-

ność uzupełniają liczne projekty realizowane przez

różnych operatorów kulturalnych, przy wsparciu ﬁ-

nansowym ze środków oferowanych przez programy

ministra („Promocja polskiej kultury za granicą”,

„Ochrona polskiego dziedzictwa kulturowego za gra-

nicą”, „Kultura polska na świecie”), a także stypen-

dia oferowane zagranicznym twórcom – ambasado-

rom kultury polskiej (Gaude Polonia, Thesaurus Po-

loniae).

Na koniec pragnę poinformować, że liczę na współ-

pracę z panem posłem i pozostałymi parlamentarzy-

stami w działaniach, które pozwolą stworzyć jak naj-

lepsze warunki dla rozwoju polskiej kultury w kraju,

zwiększeniu uczestnictwa obywateli w kulturze oraz

promocji polskiej kultury za granicą.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 30 kwietnia 2012 r.

w sprawie zagrożenia zdrowia konsumentów

tzw. soli wypadowej i zapobieżenia

Marii Zuby w sprawie zagrożenia zdrowia konsumen-

tów spowodowanego wprowadzaniem przez kilka lat

du przemysłowego, tzw. soli wypadowej, i zapobieże-

nia podobnym przypadkom w przyszłości, przekaza-

-023-3807/12, należy przede wszystkim podkreślić,

że przedmiotowa interpelacja dotyczy głównie kom-

petencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej podległej

ministrowi zdrowia.

Inspekcja Weterynaryjna, podległa ministrowi

rolnictwa i rozwoju wsi, nadzoruje zakłady produku-

jące żywność pochodzenia zwierzęcego, gdzie w pro-

cesie produkcji stosowana jest m.in. sól spożywcza.

Natomiast zakłady produkujące bądź dystrybuujące

sól spożywczą nadzoruje Państwowa Inspekcja Sani-

tarna.

Nadzór Inspekcji Weterynaryjnej nad stosowa-

niem w produkcji żywności pochodzenia zwierzęcego

surowców pochodzenia niezwierzęcego, np. soli, po-

lega na sprawdzeniu dokumentów towarzyszących

surowcom, ich oznakowania, w tym terminu przy-

datności do spożycia oraz warunków przechowywa-

nia i stosowania.

Jeżeli więc do zakładu produkują-

cego żywność pochodzenia zwierzęcego traﬁaśrodek

spożywczy lub dodatek do żywności ze wskazaniem,

że jest on przeznaczony do spożycia, zarówno pod-

miot, jak i nadzorujący organ ww. inspekcji nie mają

powodów podważać takiej deklaracji.

Ponadto Inspekcja Weterynaryjna nie posiada

uprawnień do podejmowania decyzji o jakości lub

przeznaczeniu środków spożywczych pochodzenia

niezwierzęcego, w przypadku gdy są one właściwie

oznakowane, stosowane i przechowywane.

Może je-

dynie prowadzić działania doraźne na podstawie da-

nych otrzymanych od Państwowej Inspekcji Sanitar-

nej lub prokuratury.

Niezależnie od powyższego pragnę poinformować,

że niezwłocznie po ukazaniu się w mediach informa-

cji na temat sprzedaży soli przemysłowej do zakładów

sektora spożywczego organy Inspekcji Weterynaryj-

nej podjęły natychmiastowe działania w przedsię-

biorstwach pozostających pod ich nadzorem, uznając

za nadrzędny cel ochronę zdrowia i życia ludzi.

755

Od 27 lutego 2012 r.

Inspekcja Weterynaryjna roz-

poczęła prowadzenie intensywnych kontroli we wszyst-

kich zakładach produkujących środki spożywcze po-

chodzenia zwierzęcego.

Organy ww. inspekcji współ-

działały również z Policją celem zabezpieczania kwe-

stionowanej soli i pobrania próbek oraz ich zabezpie-

czenia, a także brały aktywny udział w dochodzeniu

prowadzonym przez Centralne Biuro Śledcze.

Obecnie postępowanie wyjaśniające w przedmio-

towej sprawie ze strony Inspekcji Weterynaryjnej

zostało już zakończone, natomiast w dalszym ciągu

prowadzone jest śledztwo przez prokuraturę.

Należy

przy tym zaznaczyć, że badania laboratoryjne zleco-

ne przez prokuraturę wykazały, iż w kwestionowanej

soli nie stwierdzono przekroczeń metali ciężkich

i substancji toksycznych.

W odniesieniu do działań zapobiegających podob-

nym przypadkom w przyszłości informuję, że organy

Inspekcji Weterynaryjnej w ramach urzędowego nad-

zoru będą polecać podmiotom produkującym żyw-

ność pochodzenia zwierzęcego zaostrzenie weryﬁka-

cji dostawców wszelkich surowców wykorzystywa-

nych w procesie produkcji żywności pochodzenia

zwierzęcego.

Odnośnie zaś do kwestii wpływu dotychczaso-

wych informacji medialnych na temat używania soli

przemysłowej do produkcji żywności na wielkość eks-

portu polskiej żywności do państw ościennych uprzej-

mie informuję, że podmioty produkujące żywność

pochodzenia zwierzęcego i prowadzące eksport na

rynki państw trzecich nie spotykały się dotychczas

jedynie przypadkach odbiorcy krajowi bądź z państw

Ponadto pragnę podkreślić, że w ramach prowa-

dzonego przez Inspekcję Weterynaryjną nadzoru nad

podmiotami produkującymi żywność pochodzenia

zwierzęcego jedynie w przypadku rzeźni jest to nad-

zór stały, zaś w pozostałych zakładach urzędowe kon-

trole prowadzone są w oparciu o analizę ryzyka oraz

w każdym momencie, kiedy organ uzna to za stosow-

ne lub konieczne.

Natomiast każdego roku w Polsce

realizowany jest „Krajowy program badań kontrol-

nych obecności substancji niedozwolonych oraz pozo-

stałości chemicznych, biologicznych i produktów lecz-

niczych u zwierząt i w żywności pochodzenia zwie-

rzęcego”.

Program ten jest corocznie aktualizowany

przy udziale Państwowego Instytutu Weterynaryj-

nego – Państwowego Instytutu Badawczego (PIW-PIB)

w Puławach.

W ramach programu Inspekcja Wete-

produktów pochodzenia zwierzęcego.

Zakres prowa-

dzonych badań obejmuje łącznie ponad 220 związków

– od substancji zakazanych do stosowania o charak-

terze anabolicznym z grupy A, takich jak hormony

czy tyreostatyki, do weterynaryjnych produktów

leczniczych i zanieczyszczeń środowiskowych, takich

jak np. metale i pestycydy, zaliczanych do grupy B.

Badania próbek wykonywane są w laboratoriach

urzędowych, akredytowanych zgodnie z normą EN

ISO/IEC 17025, tj. w 8 regionalnych laboratoriach

– Zakładach Higieny Weterynaryjnej i w laborato-

rium referencyjnym – PIW-PIB w Puławach.

Wyniki

badań pobranych próbek corocznie przesyłane są do

Komisji Europejskiej.

Każdorazowo w przypadku stwier-

dzenia wyniku niezgodnego organy Inspekcji Wete-

rynaryjnej podejmują działania mające na celu okre-

ślenie przyczyny wystąpienia niezgodności.

Równolegle prowadzony jest również „Krajowy

program badań kontrolnych dioksyn, furanów, diok-

synopodobnych i niedioksynopodobnych PCB u zwie-

rząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego”.

Prób-

ki pobierane są przez Inspekcję Weterynaryjną

z produktów pochodzenia zwierzęcego, takich jak

mięso i produkty mięsne, ryby, surowe mleko i pro-

dukty mleczne oraz jaja.

Badania wykonywane są

w krajowym laboratorium referencyjnym PIW-PIB

w Puławach.

Jednocześnie pragnę poinformować, że mając na

uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

żywności oraz ochronę konsumentów, w związku

z przypadkami stosowania soli przemysłowej w pro-

dukcji żywności, stosowne działania podjęła w przed-

miotowej sprawie również podległa mi Inspekcja Ja-

kości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych

(IJHARS).

IJHARS sprawuje nadzór nad jakością handlową

W odniesieniu do kwestii procederu fałszowania soli

spożywczej IJHARS podjęła czynności kontrolne,

w trakcie których uwzględniono zwłaszcza sprawdze-

nie pochodzenia soli stosowanej do produkcji kontro-

lowanych artykułów rolno-spożywczych.

W okresie

od końca lutego do 27 kwietnia 2012 r. przeprowa-

dzono 186 kontroli pochodzenia soli stosowanej do

produkcji artykułów rolno-spożywczych.

W ramach

podjętych czynności sprawdzano wszystkie zastane

partie soli w każdym z kontrolowanych podmiotów.

W ww. okresie nie stwierdzono stosowania soli prze-

mysłowej.

Podsumowując, pragnę podkreślić, że produkcja

żywności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest właściwe nadzorowana i pozostaje pod stałą kon-

trolą polskich służb inspekcyjnych, których działania

są pozytywnie oceniane przez służby kontrolne Ko-

misji Europejskiej, tj. FVO (Biuro ds. Żywności i We-

terynarii).

Realizowane corocznie przez Inspekcję Wetery-

naryjną badania pozostałości chemicznych, w tym

dioksyn, furanów i PCB u zwierząt i w żywności po-

chodzenia zwierzęcego, pozwalają ocenić ją jako bez-

pieczną dla konsumenta.

Programy badań kontrol-

nych pozostałości gwarantują Polsce pełny dostęp do

światowych rynków żywności.

Jednocześnie wyniki

756

badań urzędowych pozwalają stwierdzić, że stężenia

badanych zanieczyszczeń w większości są niskie.

Polska żywność jest zatem w pełni bezpieczna –

dzięki temu oraz niezrównanym walorom smakowym

zdobyła duże uznanie wśród konsumentów w Unii

Europejskiej i poza jej granicami.

Pojawiające się natomiast przypadki łamania pra-

wa przez podmioty działające na rynku spożywczym,

zwłaszcza w zakresie podrabiania i zafałszowywania

żywności, są zjawiskiem wysoce nagannym, jednak-

pokoju, że polska żywność może stanowić zagrożenie

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

w sprawie negatywnych społecznie i ﬁnansowo

(3808)

uprzejmie informuję, co następuje.

Surowce Skalne Wschód sp. z o.o. są spółką wcho-

dzącą w skład grupy kapitałowej Dolnośląskich Su-

rowców Skalnych SA.

Możliwość wskazania podmio-

minie złożenia ofert zawartej w memorandum infor-

macyjnym, udostępnianej każdemu potencjalnemu

Wiarygodność inwestora weryﬁkowanabyłazarówno

przez zespół negocjacyjny Ministerstwa Skarbu Pań-

stwa, jak i doradcę prywatyzacyjnego – spółkę Doradz-

potencjalnych inwestorów ofert na zakup akcji KKSM

dynym spośród inwestorów podmiotem notowanym

SA.

W związku z powyższym faktem na DSS SA cią-

żył obowiązek publikowania okresowych raportów

i zamieszczania informacji bieżących dla inwestorów.

Jednocześnie DSS SA jako spółka publiczna podlega-

ła i podlega weryﬁkacjizestronyKomisjiNadzoru

Finansowego.

Z publikowanych informacji wynikało,

1.

W maju 2010 r.:

niemal 460 tys. szt., zostały przydzielone inwestorom

indywidualnym.

Łącznie złożono niemal 1,1 tys. za-

brutto,

dytu obrotowego (został on zwiększony o 5 mln zł, do

25 mln zł),

jako partnerzy.

Spółka miała dostarczyć kruszywo

i wykonać 22-centymetrową warstwę podbudowy sta-

bilizowanej mechanicznie na dwóch odcinkach A2

ło 49,5 km oraz drogach technologicznych.

Szacun-

cji, zdeponowane do tej pory w Kredyt Banku, zosta-

ły przeznaczone na spłatę zobowiązań i inwestycje.

Ponadto spółka uzyskała prolongatę spłaty kredytu

Jednocześnie tylko 3 mln zł pochodzące z około 30 mln

stać wykorzystane do spłaty kredytu inwestycyjnego.

Z pozostałych 27 mln zł DSS 23 mln zł przeznaczył

tu inwestycyjnego prowadzonego przez Kredyt Bank.

kowych środków ﬁnansowych,

— spółka zrealizowała wyniki ﬁnansowanesza -

sły 111,6 mln zł, EBITDA – 6,8 mln zł, wynik opera-

cyjny – 10,2 mln zł, a wynik netto – 18,2 mln zł,

2010 r. wyniósł 428 tys. t i był o 23% większy niż

757

tostrady A2 – odcinek A2 segment II Świecko – Nowy

nie dodatkowych 155 tys. t grysów.

Pierwotna umo-

wa zakładała dostawę 77 tys. ton kruszywa.

umowę z konsorcjum: lider konsorcjum – China

rzy: Shanghai Construction (Group) General Co.,

szanek mineralno-asfaltowych przy budowie auto-

tostrady o łącznej długości około 49,5 km.

Wartość

prac przez spółkę określono na 15 kwietnia 2012 r.,

— Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości

ghai Construction (Group) General Co., China Rail-

to.

Umowy dotyczyły dostarczenia betonu oraz kru-

szywa i wykonania podbudowy stabilizowanej me-

chanicznie przy budowie autostrady A2 Stryków –

Jak wynika z powyższych danych, Ministerstwo

Skarbu Państwa w momencie podpisywania umowy

sprzedaży nie miało podstaw do negatywnej oceny

sania wskazanej umowy.

Całkowita cena za zbywane

przez Skarb Państwa akcje stanowiące 85% kapitału

zakładowego KKSM SA została zapłacona w całości

przeniesieniem na nabywcę prawa własności akcji.

Nabywca do czasu wykonania zobowiązań inwe-

stycyjnych zawartych w umowie prywatyzacyjnej zo-

bowiązany był, na każde pisemne żądanie Skarbu

Państwa, zgłoszone nie częściej aniżeli raz w kwar-

tale kalendarzowym, składać pisemne informacje

o stanie wykonania zobowiązań pozacenowych.

Rów-

nocześnie Skarb Państwa zagwarantował sobie moż-

liwość przeprowadzenia w spółce kontroli w zakresie

realizacji przyjętych zobowiązań.

Dodatkowo po-

twierdzenie wykonania zobowiązań inwestycyjnych

i korporacyjnych zawartych w umowie, sporządzone

w formie sprawozdań, miało być (i zostało) sporzą-

dzone przez biegłego rewidenta.

Zobowiązania pozacenowe zawarte w umowie

zapisy umowy prywatyzacyjnej zostały naruszone.

Niemniej jednak w przypadku stwierdzenia niewy-

konania lub nienależytego wykonania zobowiązań

pozacenowych, zgodnie z zapisami umowy prywaty-

zacyjnej, Skarbowi Państwa należne są od nabywcy

akcji kwoty gwarancyjne zastrzeżone w art. 10 umo-

wy sprzedaży.

Zapłata przez nabywcę akcji kwot

gwarancyjnych nie wyłącza prawa Skarbu Państwa

dochodzenia wykonania niewykonanych lub nienale-

życie wykonanych zobowiązań pozacenowych.

Zapłata kwot gwarancyjnych wraz z odsetkami

została zabezpieczona w umowie prywatyzacyjnej

w formie:

— poddania się przez spółkę Surowce Skalne

zekucji zawartej w formie aktu notarialnego z całego

jej majątku do kwoty 80 000 000,00 zł,

— poręczenia w rozumieniu art. 876 i nast. usta -

la – Aroga Holdings sp. z o.o. do kwoty 80 000 000,00 zł,

— dobrowolnego poddania się przez poręczyciela

– Aroga Holdings sp. z o.o. egzekucji w formie aktu

wania cywilnego) z całego majątku poręczyciela do

kwoty 80 000 000,00 zł.

Ponadto na zabezpieczenie płatności kwot gwa-

rancyjnych Surowce Skalne Wschód sp. z o.o. prze-

kazały Skarbowi Państwa weksel własny in blanco

zaopatrzony w klauzulę „bez protestu” wraz z dekla-

racją wekslową poręczoną przez Aroga Holdings sp. z o.o.

do kwoty 80 000 000,00 zł.

W przypadku zbycia przez

akcji KKSM SA i braku realizacji przez nowego na-

bywcę zobowiązań pozacenowych (obecnie tylko do-

tyczących gwarancji zatrudnienia) ewentualne na-

leżne kwoty gwarancyjne dochodzone byłyby zgodnie

z przywołanymi powyżej zapisami umowy sprzedaży

od spółki Surowce Skalne Wschód sp. z o.o. lub porę-

czyciela – Aroga Holdings sp. z o.o.

Odnosząc się do kwestii zabezpieczeń dotyczących

wykonania zapisów zawartych w pakiecie socjalnym,

uprzejmie informuję, że Skarb Państwa nie uczestni-

czył w negocjacjach dotyczących przedmiotowego pa-

kietu, nie był również stroną podpisującą ten doku-

ment.

Pakiet nie stanowił również części umowy

758

prywatyzacyjnej, w związku z czym w umowie sprze-

daży akcji nie zawarte zostały zapisy dotyczące jego

zabezpieczenia.

Ponadto z uwagi na fakt, iż Skarb

Państwa nie jest stroną zawartego pakietu i nie sta-

nowi on integralnej części umowy prywatyzacyjnej,

zobowiązania stron z niego wynikające nie podlegają

nadzorowaniu i monitorowaniu przez Ministerstwo

Skarbu Państwa.

Jednocześnie informuję, że podobnie, jak ma to

z umowy prywatyzacyjnej, gwarantem realizacji po-

stanowień pakietu socjalnego wobec pracowników

szawie, która zobowiązała się do pokrycia wszelkich

zobowiązań nieuregulowanych wobec pracowników

przez nabywcę akcji.

Pragnę zwrócić uwagę, że postanowienia zawarte

w pakiecie socjalnym podpisanym pomiędzy związ-

kami zawodowymi a inwestorem nie są jedynymi za-

pisami odnoszącymi się do zobowiązań inwestora

w zakresie utrzymania zatrudnienia.

Również umo-

wa prywatyzacyjna zawiera zobowiązanie do utrzy-

mania zatrudnienia oraz nakłada obowiązek spra-

wozdawczy z realizacji tego zobowiązania.

W art. 8 dotyczącym zobowiązań socjalnych ku-

pującego nabywająca od Skarbu Państwa akcje

many zostanie w każdym miesiącu stan zatrudnienia

pracowników zatrudnionych w spółce KKSM SA na

przeniesienia akcji (14 kwietnia 2011 r.).

Realizacja

zobowiązania do utrzymania stanu zatrudnienia ob-

warowana została kwotami kar pieniężnych, które

w przypadku naruszenia tego zobowiązania spółka

by zapisy te były łamane.

W zakresie wnioskowanego przez panią poseł

przedstawienia wyników analiz cen, jakości kompo-

nentów niezbędnych do budowy autostrad oraz ter-

minowości ich dostaw na prowadzone budowy auto-

strad uprzejmie informuję, że Ministerstwo Skarbu

Państwa nie przeprowadza tego typu analiz, gdyż nie

posiada wiedzy w przedmiotowym zakresie.

Pragnę

organem powołanym do realizacji przyjętego progra-

mu budowy autostrad i nie otrzymuje danych nie-

zbędnych do przeprowadzenia tego typu analiz.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie przewozów okazjonalnych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-3810/12, przekazujące interpelację

nych i tzw. taksówek terapeutycznych, przedstawiam

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił w oparciu

o przedłożenie poselskie (druk sejmowy nr 258) zmia-

nę ustawy o transporcie drogowym w zakresie ure-

gulowań dotyczących przewozów okazjonalnych.

Znowelizowana przez Sejm ustawa o transporcie

drogowym przewiduje możliwość wykonywania prze-

wozów okazjonalnych pojazdami samochodowymi

przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu poniżej

7 osób łącznie z kierowcą.

Ustawa określa przy tym

zasadnicze cechy i warunki przewozu okazjonalnego

samochodami osobowymi, a jej wprowadzenie umoż-

liwia przedsiębiorcom prowadzenie działalności go-

spodarczej w tym zakresie.

Wyrażam przekonanie, że znowelizowana ustawa

o transporcie drogowym ostatecznie uporządkuje ry-

nek przewozów okazjonalnych samochodami osobo-

wymi, dopuszczając w tym przypadku do ich wyko-

nywania tych przedsiębiorców, którzy zajmują się

okazjonalnym przewozem osób na różnego rodzaju

konferencje, seminaria, imprezy o charakterze spor-

towym, przewozy tzw. VIP-ów, a także np. przewozy

do ślubu.

Należy wskazać, że sprawy związane z wykony-

waniem transportu drogowego taksówką reguluje

drogowym.

Natomiast kwestie związane z oznako-

waniem i warunkami technicznymi dla taksówek

nego wyposażenia.

Zarówno ww. przepisy, jak i zawarta w art. 2 pkt 43

gowym deﬁnicjataksówkiwbrzmieniunadanymusta-

zawiera pojęcia „taksówka terapeutyczna”.

W związku z tym oznakowanie przez przewoźnika

pojazdu samochodowego w sposób niezgodny z obo-

wiązującymi przepisami stanowi naruszenie warun-

ków wykonywania transportu drogowego i podlega

karze pieniężnej w wysokości 8000 zł.

759

Mając powyższe na uwadze, jak również zakres

zmian w najnowszej nowelizacji ustawy o transporcie

drogowym, dalsze zmiany ustawy o transporcie dro-

gowym pod kątem uregulowań prawnych odnośnie

do przewozów okazjonalnych nie są obecnie brane

pod uwagę.

Natomiast dla wyeliminowania zjawiska

omijania prawa w tym zakresie należy konsekwent-

nie egzekwować przestrzeganie przepisów, do czego

jące instrumentami w postaci systemu kar pienięż-

nych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie

Z poważaniem

Sekretarz stanu

smo z 20 kwietnia br. (sygn.

SPS-023-3811/12) prze-

kazujące interpelację posła Wojciecha Szaramy doty-

czącą braku zgody Komisji Europejskiej na przenie-

sienie unijnych funduszy przeznaczonych na doﬁnan-

sowanie kolei na budowę dróg, poniżej przedstawiam

odpowiedzi na postawione pytania.

1.

Działania Ministerstwa Transportu, Budow-

cji kolei opierają się na zapisach dokumentów strate-

gicznych, w tym m.in. „Wieloletniego programu in-

roku 2015” zatwierdzonym uchwałą nr 219/2011

Rady Ministrów z 7 listopada 2011 r., który przedsta-

wia wykaz inwestycji realizowanych i planowanych

do zrealizowania w najbliższych latach, oraz „Ma-

2030 roku” przyjętym przez Radę Ministrów 19 grud-

nia 2008 r.

Powyższe dokumenty zawierają podsta-

wowe kierunki działań i rozwiązań, wdrożenie któ-

Ministerstwo jest świadome ogromu potrzeb in-

westycyjnych, jakich wymaga stan polskiej infra-

struktury kolejowej.

Z tego też względu resort dokła-

da wszelkich starań, aby realizowanych było jak naj-

więcej inwestycji kolejowych, również ﬁnansowych

z funduszy unijnych.

W chwili obecnej ze środków

sko” (PO IiŚ) prowadzona jest modernizacja wielu

ważnych odcinków linii kolejowych, m.in. linii E30

na odcinkach Sosnowiec Jęzor – Kraków Główny To-

warowy oraz Podłęże – Rzeszów, linii E 65 na odcin-

ku Warszawa – Gdynia, linii nr 1 na odcinku War-

szawa – Skierniewice (Miedniewice) oraz linii E59

nośląskiego.

Całkowita długość modernizowanych

w ramach PO IiŚ linii kolejowych objętych do tej pory

kontraktami z wykonawcami sięga około 580 km,

natomiast wartość wszystkich kontraktów na roboty

budowlane i dostawy zawartych przez PKP PLK SA

z wykonawcami – ponad 12 mld PLN.

Należy jednak

pamiętać, że nie można w bardzo krótkim czasie nad-

robić wieloletnich zaległości w tym zakresie.

Reali-

zowane i przygotowywane projekty umożliwią stop-

niową poprawę stanu infrastruktury kolejowej.

2.

Wniosek o realokację środków z sektora kolejo-

wego do drogowego został przedstawiony Komisji

Europejskiej w połowie 2011 r., jednak do chwili obec-

nej strona polska nie uzyskała ostatecznej, oﬁcjalnej

decyzji KE w tej sprawie.

Niedawno zakończyła się

seria spotkań roboczych z przedstawicielami Komisji,

mających na celu szczegółowe omówienie wszystkich

projektów kolejowych realizowanych w obecnej per-

spektywie ﬁnansowej2007–2013ześrodkówPOIiŚ.

Podstawą do rozmów był raport z badania ewaluacyj-

nego przeprowadzonego na zlecenie służb KE, który

miał na celu zbadanie możliwości absorpcji środków

unijnych przez sektor kolei.

Raport potwierdził, iż

przy dotychczasowych założeniach programowych

nie byłoby możliwe pełne wykorzystanie dostępnej

dla kolei alokacji.

Z tego względu strona polska przy-

gotowała propozycję objęcia wparciem w ramach PO

linii kolejowych, podniesienia bezpieczeństwa na ko-

lei obejmującego przebudowę przejazdów kolejowych,

zwiększenie wkładu UE w doﬁnansowaniuprojektów

kolejowych z 70% do 85%.

W ostatnich tygodniach

KE wydała zgodę na doﬁnansowanieinwestycjiobej-

mujących rewitalizację linii kolejowych.

Aktualnie

przewidywanych do realizacji jest 8 projektów rewi-

talizacyjnych, tj.:

1) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

2) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

wice”;

3) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

760

4) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

5) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

6) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

7) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

8) „Polepszenie jakości usług przewozowych po-

Pragnę podkreślić, iż na bieżąco prowadzony jest

monitoring stopnia wykorzystania środków UE oraz

stopnia przygotowania i realizacji projektów przewi-

PO IiŚ.

Włączenie do listy dodatkowych projektów

ma na celu polepszenie stanu infrastruktury kolejo-

wej w Polsce przy współudziale środków europejskich

oraz jak największą absorpcję środków.

Na obecnym

etapie rozmów z KE strona polska proponuje przesu-

nięcie z projektów kolejowych na projekty drogowe

kwoty 400 mln EUR.

Jeżeli KE nie wyrazi zgody na

to przesunięcie, włączone zostaną dodatkowe projek-

ty rewitalizacyjne, taborowe, zakupowe oraz projek-

ty z zakresu poprawy bezpieczeństwa.

Dodatkową

możliwością jest zwiększenie poziomu współﬁnanso-

wania ponad obecne 70%.

W związku z powyższym

nie ma aktualnie zagrożenia utraty środków UE.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

terpelację pani Jagny Marczułajtis-Walczak, posła na

Sejm RP, z dnia 20 kwietnia 2012 r., przekazaną przy

-3815/12) w sprawie wyceny świadczeń stacjonarnej

polskim, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

kości i dostępności oraz analiza kosztów świadczeń

Narodowego Funduszu Zdrowia.

Jednocześnie nale-

działu wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdro-

wia kieruje oddziałem wojewódzkim funduszu i re-

prezentuje fundusz na zewnątrz w zakresie właści-

wości danego oddziału.

cił się do Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego

Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu

Zdrowia w odpowiedzi na zarzut niewystarczającej

dostępności świadczeń z zakresu rehabilitacji kardio-

alizację przedmiotowych świadczeń pozwoliła na za-

kontraktowanie 95% potencjału wykonawczego świad-

czeniodawców.

Analiza danych zawartych w informa-

torze o umowach, dotycząca wartości umów zawar-

tych w przedmiotowym zakresie w poszczególnych

oddziałach wojewódzkich, wskazuje, iż jest to naj-

wyższy współczynnik, jaki osiągnięto na terenie ca-

łego kraju.

Odnosząc się do wyceny świadczeń (1 zł

nansowania występuje również m.in. w wojewódz-

twie lubelskim – ceny wahają się od 0.94 zł do 1.05 zł

za punkt – a także w województwach śląskim oraz

z którymi zawarto umowy w przedmiotowym zakresie,

wiązującymi przepisami, płatnik publiczny uwzględ-

nia w pierwszej kolejności zapotrzebowanie na usłu-

gi zdrowotne po stronie świadczeniobiorców i w ich

761

czeń.

Wycena punktu w zakresie stacjonarnej reha-

ła na zakupienie optymalnej liczby świadczeń.

Nale-

cena osobodnia rehabilitacji wzrosła o 27%.

kiem kardiologicznym, Szpitalem Specjalistycznym

gicznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

(3817)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia 2012 r., (sygn.

SPS-023-3817/12), w sprawie produk-

pejskiej oraz zapewnienia należytej ochrony konsu-

mentom korzystającym z tych usług.

Na gruncie

nia br. oraz rozporządzenie ministra ﬁnansówzdnia

czenia biur usług płatniczych na wypadek niemożno-

ści wykonania przez biuro usług płatniczych zobowią-

zań wynikających z umów o świadczenie usług płat-

uwadze regulacje ustawowe w zakresie zapewnienia

towych aktów wykonawczych było przede wszystkim

w przypadku umowy ubezpieczenia sumy gwarancyj-

znaczenie ich kosztu dokonywane jest z wyłączeniem

762

br. w sprawie minimalnej sumy gwarancji bankowej

czeniowej albo umowy ubezpieczenia oraz na zwięk-

zwrotu wpłat wniesionych przez użytkowników,

w okresie ubezpieczenia.

Dodatkowo mając na uwa-

towego wskaźnika odnoszącego się do całkowitej

logiczne zmiany w zakresie wysokości minimalnych

sum dotyczą minimalnych sum gwarancji bankowej

pieczający.

Suma gwarancyjna jest to wyrażona kwo-

towo górna granica odpowiedzialności ubezpieczycie-

la (kwotowy limit ochrony ubezpieczeniowej).

ternetowych resortu została zamieszczona informa-

24 kwietnia 2012 r. powinny były złożyć wniosek

stawie mogą kontynuować działalność na terytorium

gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umo-

wy ubezpieczenia.

złożyć w KNF oryginał dokumentu potwierdzającego

czych, związane z implementacją dyrektywy 2009/

763

nia.

Propozycja przewiduje możliwość posiadania

w wysokości niezbędnej do zapewnienia należytej

ochrony konsumentom i ich ulokowania na odpo-

wiednim rachunku, z ograniczoną możliwością ich

wycofania.

Ministerstwo Finansów rozważa w tym

przypadku umożliwienie inwestowania zamrożonych

nienia wszelkich aspektów związanych z regulacjami

kim zapewnienie niezbędnej ochrony interesów użyt-

kowników usług płatniczych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

wie dostępu do dokumentów Rady Unii Europejskiej

dotyczących projektowanych regulacji w obszarze

własności intelektualnej w zakresie jednolitej ochro-

ny patentowej oraz w odpowiedzi na zadane przez

panów posłów pytania, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

Kwestie dostępu do dokumentów instytucji Unii

Europejskiej, w tym dokumentów Rady Unii Euro-

pejskiej, reguluje rozporządzenie (WE) 1049/2001

tów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. Urz.

WE L 145 z 31 maja 2001, str. 43, Dz. Urz.

UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. l, t.

3, str. 331), zwane da-

lej rozporządzeniem 1049/2001.

Rozporządzenie to

określa zasady, warunki i ograniczenia w dostępie do

dokumentów instytucji.

Co do zasady, wszystkie dokumenty powinny być

publicznie dostępne.

Jednakże, zgodnie przepisami

i 9 rozporządzenia 1049/2001), niektóre interesy pry-

zdolności do wykonywania swoich zadań.

Ponadto

sady dotyczące ochrony danych osobowych we wszyst-

kich obszarach działalności unii.

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia 1049/2001 in-

stytucje odmawiają dostępu do dokumentu w przy-

padku, gdy jego ujawnienie naruszyłoby ochronę in-

teresu publicznego w odniesieniu do bezpieczeń-

stwa publicznego, obrony i spraw wojskowych,

stosunków międzynarodowych, ﬁnansowej,pienięż-

nej lub gospodarczej polityki Wspólnoty lub państwa

członkowskiego (ust. l lit. a ww. artykułu) oraz pry-

watności i integralności osoby ﬁzycznej,wszczegól-

ności zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym do-

tyczącym ochrony danych osobowych (ust. l lit. b

ww. artykułu).

W przypadku dostępu do dokumen-

tu, którego ujawnienie naruszyłoby ochronę intere-

sów handlowych osoby ﬁzycznejlubprawnej,wtym

własności intelektualnej, postępowania sądowego

audytu instytucje odmawiają dostępu, chyba że za

mentu sporządzonego na użytek wewnętrzny lub

otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do

spraw, w przypadku których decyzja nie została pod-

jęta przez instytucję, dostęp nie zostaje udzielony,

szyłoby proces podejmowania decyzji przez tę insty-

tucję, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny

wierającego opinie na użytek wewnętrzny jako część

wanej instytucji nie zostaje udzielony nawet po pod-

jęciu decyzji, jeśli ujawnienie takiego dokumentu

mawia interes publiczny (ust. 3 ww. artykułu).

W dalszych ustępach artykuł ten przewiduje tak-

że, że w odniesieniu do dokumentów stron trze-

cich oraz państw członkowskich będących w po-

siadaniu instytucji, powinny zostać przeprowadzone

konsultacje czy nie zachodzi potrzeba ochrony do-

stępu do tych dokumentów z przyczyn wskazanych

764

w tym artykule.

Wskazane powyżej wyjątki mają za-

stosowanie wyłącznie przez okres, w którym ochrona

tucji dokumentu, będącego w posiadaniu tego pań-

Nawiązując do powyższego, uprzejmie informuję,

że Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie dysponuje

powyższymi opiniami.

W trakcie prezydencji Polski

w Radzie Unii Europejskiej pracom w Grupie Przy-

jaciół Prezydencji, która zajmowała się przedmioto-

wą sprawą, przewodniczył przedstawiciel Minister-

stwa Gospodarki.

Jednocześnie pragnę podkreślić,

że w przypadku ich posiadania przez Ministerstwo

Spraw Zagranicznych lub inny organ administracji

publicznej, zgodnie z art. 5 rozporządzenia 1049/2001

ciążyłby na tym organie obowiązek skonsultowania

z Radą Unii Europejskiej możliwości ujawnienia po-

chodzących od niej dokumentów lub przekazania

wniosku do rozpatrzenia przez instytucję.

W przy-

padku negatywnego wyniku konsultacji wnioskowa-

ny dokument nie mógłby zostać udostępniony.

Mając na uwadze przytoczone w interpelacji po-

wody nieujawnienia wnioskowanych dokumentów,

wydaje się, że zawierają się one w wyjątkach przewi-

dzianych w art. 4 rozporządzenia 1049/2001.

Ze

względu na brak znajomości pełnej argumentacji

przedstawionej przez Dział Dostępu do Dokumentów

trudno jest się do nich ustosunkować.

Jednocześnie pragnę poinformować, że na podsta-

odmowy, wszczęcia postępowania sądowego przeciw-

rzecznika praw obywatelskich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jerzy Pomianowski

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

w sprawie modernizacji linii kolejowej nr 356

waną do pana Sławomira Nowaka – ministra trans-

cją posła Bartosza Kownackiego z dnia 20 kwietnia

dam poniższą informację.

Linia kolejowa nr 356 położona na terenie woje-

wództwa kujawsko-pomorskiego jest w złym stanie

średnio na dobę 1–2 pociągi towarowe z prędkością

lejowych do roku 2013, z perspektywą do roku 2015”

W kwestii elektryﬁkacjiodcinkaBydgoszczGłów-

cyjnej na tym odcinku przy wykorzystaniu ist-

niejącej podstacji trakcyjnej na stacji Bydgoszcz

Główna, konieczne jest wybudowanie trzech no-

wych podstacji trakcyjnych.

Łączne koszty takiej

inwestycji przedstawiają się następująco:

podstacje trakcyjne (3 szt.)

42 000 tys. zł

w dużym stopniu kreowane są przez władze lokalne.

765

Jednym z przejawów przewidywanego wzrostu po-

trzeb przewozowych byłoby bez wątpienia ﬁnansowe

zaangażowanie się jednostek samorządu terytorial-

nizacji przedmiotowego odcinka linii nr 356 w wy-

kazie zadań przeznaczonych do realizacji w następ-

nej perspektywie budżetowej w ramach Regionalne-

go Programu Operacyjnego Województwa Kujaw-

sko-Pomorskiego na lata 2014–2020, tym bardziej

że w ramach Regionalnego Programu Operacyj-

nego Województwa Wielkopolskiego na lata 2007–

–2013 jest realizowana modernizacja linii nr 356 na

odcinku Poznań Wschód – Gołańcz.

niejszego stanowiska.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

stawy prawnej do badania katastrofy smoleńskiej,

z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie

Zgodnie z intencją prezesa Rady Ministrów i Rady

Ministrów natychmiast podjęto działania mające na

celu wyjaśnienie przyczyn tej katastrofy.

Na miejsce

zdarzenia niezwłocznie skierowano specjalistów woj-

skowych i cywilnych zajmujących się badaniem wy-

padków lotniczych.

Standardem wynikającym zarówno

z przepisów prawa międzynarodowego, jak i z prak-

tyki jest, że stroną uprawnioną do zainicjowania pro-

cesu badania przyczyn katastrofy jest kraj miejsca

wypadku, wobec czego strona rosyjska rozpoczęła

badanie przedmiotowego wypadku zgodnie z proce-

durą opisaną w konwencji chicagowskiej, w szczegól-

ności w załączniku nr 13 do konwencji.

Za takim wy-

borem przemawiał również fakt, że w jedynym akcie

prawnym, jaki mógł odnosić się do zaistniałej sytu-

acji, tj. porozumieniu w sprawie zasad wzajemnego

litej Polskiej i Federacji Rosyjskiej w przestrzeni po-

wietrznej obu krajów, brak było procedury wyjaśnia-

nia katastrof.

Mając na względzie powyższe, strona

polska – po dokonaniu analizy opinii polskich specja-

listów skierowanych na miejsce wypadku, którzy po-

twierdzili zasadność stosowania przez stronę rosyj-

ską procedury wynikającej z konwencji i załącznika

nr 13 do niej przy badaniu tej katastrofy – zgodziła

proponowanej procedurze prawnej.

Nie było odręb-

nej decyzji Rady Ministrów i prezesa Rady Ministrów

w sprawie wyboru procedury badania katastrofy

smoleńskiej.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Zgodnie z postanowieniami Kodeksu spółek han-

dlowych oraz statutu spółki stały nadzór nad jej dzia-

łalnością we wszystkich dziedzinach jej działania

sprawuje rada nadzorcza.

Skarb Państwa jest jednym z siedmiu akcjonariu-

szy spółki Specjalna Strefa Ekonomiczna Małej

Przedsiębiorczości SA, natomiast na podstawie prze-

pisów K.s.h. nie jest możliwe przeprowadzenie kon-

troli przez akcjonariuszy w spółce.

Ocena działalności zarządu spółki dokonywana

jest przez ministra gospodarki wykonującego prawa

z akcji posiadanych przez Skarb Państwa, m.in. w związ-

ku z zatwierdzaniem przez walne zgromadzenie rocz-

nych sprawozdań ﬁnansowych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

766

Odpowiedź

terpelację pani Anny Grodzkiej, posłanki na Sejm Rze-

20 kwietnia 2012 r.

(SPS-023-3831/12) w sprawie re-

fundacji leków nowej generacji (natalizumab i ﬁngo-

limod) w leczeniu stwardnienia rozsianego uprzejmie

informuję.

wnioskodawca złożył do ministra właściwego do

Treść programu lekowego została przekazana do za-

opiniowania do konsultanta krajowego ds. neurologii.

Trwają uzgodnienia pomiędzy wnioskodawcą a mi-

nistrem zdrowia.

Natomiast wniosek o objęcie refundacją produktu

leczniczego Tysabri (natalizumab) nie został dotych-

czas złożony.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie uznania neurogennego

RP, w sprawie uznania neurogennego i nieneurogen-

nego nietrzymania moczu za jednostkę chorobową

przekazaną przy piśmie wicemarszałka Sejmu, Mar-

ka Kuchcińskiego, znak: SPS-023-3833/12, uprzej-

Uprzejmie informuje, iż obecnie w Ministerstwie

nych na zlecenie, będącego realizacją upoważnienia

wiązujące rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 29

do ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdrowotnejześrod-

ków publicznych, który to akt jednocześnie realizuje

bów medycznych.

W zakresie spraw osób dotkniętych nietrzyma-

towarzystw działających w przedmiotowym obsza-

podjął prace w zakresie szczegółowego zbadania przed-

miotowego zagadnienia, mając na uwadze zarówno

rych brali udział przedstawiciele towarzystw zrze-

szających chorych oraz konsultant krajowy w dzie-

dzinie pielęgniarstwa przewlekle chorych i niepełno-

sprawnych, na których zostały szczegółowo omówio-

ne kwestie dotyczące refundacji środków absorpcyj-

nych, w tym neurogennego i nieneurogennego nie-

trzymania moczu.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż zgodnie

z art. 85 ustawy refundacyjnej, obecnie obowiązują-

ce rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowa-

Ponadto uprzejmie informuję, iż obecnie trwają

tu rozporządzenia.

Po ich zakończeniu zostanie on

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

767

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie gwarancji bankowych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

(sygn.

SPS-023-3835/12), w sprawie produktów gwa-

rancyjnych i ubezpieczeniowych dla biur usług płatni-

czych, przedstawiam poniższe informacje.

sję Nadzoru Finansowego oraz objęcie środków prze-

kazywanych przez użytkowników tych usług należy-

nia br., oraz rozporządzenie ministra ﬁnansówzdnia

wiązań wynikających z umów o świadczenie usług

nistra ﬁnansówzdnia18kwietnia2012r.wsprawie

obowiązkowego ubezpieczenia biur usług płatniczych

dzeniu ministra ﬁnansówzdnia18kwietniabr.wspra-

wie minimalnej sumy gwarancji bankowej i ubezpie-

czeniowej wymaganej w związku z wykonywaniem

768

szenie dostępności poszczególnych produktów u ubez-

w okresie ubezpieczenia; dodatkowo, mając na uwa-

wysokość „minimalnej sumy gwarancyjnej w ubez-

ności umowa ubezpieczenia albo gwarancji wymagana

przedzającym dzień rejestracji przez KNF tego podmio-

tu jako biura usług płatniczych, a dokument potwier-

dzający jej zawarcie powinien być złożony w KNF w ciągu

ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia.

czych związane z implementacją dyrektywy 2009/

warcia umowy gwarancji albo umowy ubezpieczenia.

ro usług płatniczych środków pieniężnych w wysokości

westowania „zamrożonych” środków, aby obciążenia

wadzonej działalności.

kim zapewnienia niezbędnej ochrony interesów użyt-

769

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

mowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

W tym

zoru nad wojewodami, a posiada wyłącznie kompe-

tencje organu odwoławczego od wydawanych przez

nich rozstrzygnięć administracyjnych.

Kwestię przewlekłości prowadzonych przez woje-

truje zgodnie z opisaną wyżej zasadą w ramach skła-

danych przez strony indywidualnych skarg na bez-

czynność tych organów i tylko w ten sposób jako or-

gan wyższego stopnia ma możliwość wpływania na

terminowość załatwiania poszczególnych spraw.

Minister skarbu państwa nie rzadziej niż raz na

sześć miesięcy monitoruje natomiast stan realizacji

ustawy zabużańskiej m.in. w zakresie ilości rozpa-

trywanych przez poszczególne urzędy wojewódzkie

wniosków o rekompensatę czy też ogólnej kwoty do-

konanych wypłat z Funduszu Rekompensacyjnego.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w ramach prowadzo-

nego monitoringu, z posiadanych przez Ministerstwo

Skarbu Państwa danych wynika, że do organów wo-

jewódzkich wpłynęło łącznie około 98 tys. wniosków,

z

czego rozpatrzono aktualnie ok. 45 tys. podań.

Łączna kwota dokonanych wypłat z ww. funduszu

wynosi blisko 2,11 mld zł.

Natomiast stan zatrud-

nienia pracowników urzędów wojewódzkich zajmu-

jących się poruszaną problematyką wzrósł aktualnie

od średnio dwóch na początku realizacji programu

do ok. dziewięciu.

Podkreślić również należy, iż postępowania w spra-

wach potwierdzenia prawa do rekompensaty dotyczą

stanów prawnych i taktycznych sprzed kilkudziesię-

ciu lat, co też z reguły oznacza, iż postępowania te

są złożone, długotrwałe i wieloetapowe.

Wymóg udo-

kumentowania zasadności roszczeń powoduje ko-

wodowego, w tym również archiwalnego.

W wielu przy-

padkach wymaga to każdorazowego występowania

przez organy wojewódzkie do archiwów takich państw,

jak: Litwa, Ukraina, Białoruś czy Rosja.

Każdy z wnio-

sków podlega następnie szczegółowej weryﬁkacji,

cja zebranych dokumentów.

W sytuacji gdy występu-

ją trudności w ustaleniu stanu faktycznego sprawy,

obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego cią-

ży także na organie prowadzącym postępowanie, któ-

ry w oparciu o art. 7 Kodeksu postępowania admini-

stracyjnego zobowiązany jest do podejmowania wszel-

kich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnie-

nia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Udowodnienie spełnienia wszystkich materialno-

prawnych przesłanek warunkujących potwierdzenie

prawa do rekompensaty stanowi dopiero podstawę do

wydania przez właściwego wojewodę postanowie-

nia w trybie art. 7 ustawy zabużańskiej, w którym

organ wzywa stronę do dostarczenia operatu szacun-

kowego określającego wartość pozostawionego mie-

nia oraz do wyboru formy realizacji prawa do rekom-

pensaty.

Konsekwencją wydania powyższego postano-

wienia jest z kolei decyzja merytoryczna ustalająca

należnej stronie wysokość rekompensaty.

Zwrócić również należy uwagę na istotny fakt, iż

sama ustawa zabużańska wyznacza stronom termin

sześciu miesięcy na uzupełnienie ewentualnych bra-

ków dowodowych.

Na dostarczenie operatów szacun-

kowych organy wojewódzkie wyznaczają natomiast

dodatkowy okres (z reguły ok. trzech miesięcy) nie-

zbędny do należytego sporządzenia wycen często wie-

lomilionowych majątków zabużańskich.

Po dostarcze-

niu przedmiotowych operatów organy zobowiązane są

do dokonania dopuszczalnej w postępowaniu admini-

stracyjnym weryﬁkacji wycen celem zbadania, czy

spełniają one formalne wymogi przewidziane w obo-

wiązujących w tym względzie przepisach prawa.

Należy jednocześnie podkreślić, iż środki zgroma-

dzone na rachunku Funduszu Rekompensacyjnego,

przeznaczone na realizację roszczeń zabużańskich są

środkami publicznymi.

Efektem wydania decyzji po-

twierdzających prawo do rekompensaty są z kolei

przysporzenia majątkowe, których wysokość deter-

minowana jest często znaczącymi wartościami ma-

jątków pozostawionych na Kresach Wschodnich.

Postępowania zabużańskie muszą być więc prowa-

dzone wnikliwie i szczegółowo, tak by nie doprowa-

dzić do nieuzasadnionych przysporzeń majątko-

wych ze środków publicznych, co w efekcie mogło-

by skutkować naruszeniem dyscypliny ﬁnansów

publicznych.

Odnosząc się do dalszych pytań pana posła, wska-

zać należy, iż w zakresie wydawania decyzji admini-

stracyjnych minister skarbu państwa związany jest

przepisami ustawy zabużańskiej.

Kierunek możli-

wych do podjęcia rozstrzygnięć odwoławczych wy-

znacza z kolei art. 138 Kodeksu postępowania ad-

ministracyjnego.

Z dotychczasowej praktyki sto-

sowania omawianych przepisów wynika, iż minister

skarbu państwa wydaje zarówno decyzje kasato-

770

ryjne, jak i merytoryczne zmierzające do utrzy-

mania albo zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Nieliczne sytuacje związane z wydaniem w jednej

sprawie dwóch decyzji uchylających wynikają głów-

nie z faktu niewykonania przez wojewodów wszyst-

kich wskazówek dotyczących dalszego toku po-

stępowania zawartych w uzasadnieniach decyzji

organu drugiej instancji.

Podkreślić przy tym należy,

naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

Jeżeli więc uchybienia proceduralne opisane w decy-

zji uchylające, zostały powielone w kolejnej decyzji

organu wojewódzkiego i mają jednocześnie wpływ na

wynik sprawy, rozstrzygnięcie merytoryczne mini-

stra skarbu państwa mogłoby doprowadzić do na-

ruszenia powyższej zasady.

Minister skarbu państwa podziela pogląd, iż po-

stępowania w sprawach zabużańskich powinny być

stracji publicznej winny posługiwać się możliwie

łatwienia.

Powyższe nie może jednak uzasadniać

braku podejmowania działań przez organy admi-

nistracji publicznej oraz prowadzić do powierzchow-

nego rozpatrywania spraw.

Tym bardziej iż oczeki-

wanie wnioskodawców na zakończenie postępowań

jest często wieloletnie i nie może być zakończone

krzywdzącą i nieuzasadnioną decyzją.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

nr SPS-023-3840/12, przekazujące interpelację posła

ropejskiej dotyczącego śmiertelnych oﬁarwypadków

drogowych w Polsce, informuję, że znane mi są dane

przedstawione w przedmiotowym raporcie.

W Polsce

podległe mi instytucje, takie jak m.in. Inspekcja

Transportu Drogowego, Instytut Transportu Samo-

chodowego oraz organy administracji publicznej re-

prezentowane w Krajowej Radzie Bezpieczeństwa

Ruchu Drogowego (KRBRD), której jestem przewod-

niczącym, monitorują na bieżąco stan bezpieczeń-

stwa na polskich drogach.

Na podstawie prowadzo-

nych obserwacji i analiz określane są kierunki ko-

niecznych działań, zmierzających do poprawy stanu

bezpieczeństwa na polskich drogach i dobierane są

narzędzia niezbędne do ich wdrożenia – zarówno do-

raźne, jak i planowe, przewidziane do wprowadzenia

w dłuższej perspektywie czasowej.

Problem bezpieczeństwa ruchu drogowego jest

dostrzegany w Polsce od wielu lat, a od ponad 10 lat

do tej multidyscyplinarnej dziedziny realizowane jest

podejście programowe poprzez „Krajowy program

bezpieczeństwa ruchu drogowego” oraz przez progra-

my regionalne, realizowane na różnych szczeblach

administracji rządowej, samorządowej i przez orga-

nizacje pozarządowe.

Efektem szeroko zakrojonych

gowego w Polsce, podejmowanych przez wszystkie

instytucje, organizacje i osoby prywatne zaangażo-

wane w ten proces, jest zmniejszenie liczby śmiertel-

nych oﬁar wypadków drogowych o 29% w ciągu

ostatnich 10 lat.

Z zakresem działań można zapoznać

się szczegółowo w sprawozdaniach KRBRD dostęp-

nych na stronie www.krbrd.gov.pl. Najnowsze opra-

cowanie z danymi za rok 2011 będzie przedłożone

parlamentowi w najbliższych tygodniach.

Aby wzmocnić efekt tych działań, konieczne jest

jednak spełnienie dwóch warunków:

— stworzenie stabilnego, stałego systemu ﬁnan -

sowania systemu brd, bez którego znacząco ograni-

czona będzie skala, zakres i efektywność prowadzo-

nych przedsięwzięć,

— wykorzystanie efektu synergii w czterech naj -

ważniejszych obszarach bezpieczeństwa ruchu dro-

gowego: inżynierii, nadzorze nad ruchem drogowym,

ratownictwie medycznym oraz edukacji.

Wobec nowej sytuacji ekonomicznej, nowych wy-

tycznych i wyzwań postawionych przez UE, a zawar-

tych w IV Programie Działań na rzecz Bezpieczeń-

stwa Ruchu Drogowego Unii Europejskiej oraz wy-

gasającego w przyszłym roku „Krajowego programu

bezpieczeństwa ruchu drogowego Gambit 2005”, w ra-

mach KRBRD przygotowywane są założenia do no-

wego Narodowego Programu Poprawy Bezpieczeństwa

Ruchu Drogowego na lata 2013–2020, który określi

kierunki działań w w/w obszarach i jednocześnie bę-

dzie uwzględniał omówione powyżej warunki ﬁnan-

sowania systemu brd.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

771

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

Odpowiadając na interpelację pana posła Kazi-

mierza Moskala (znak: SPS-023-3842/12) z dnia

go Polsce przez Komisję Europejską dotyczącego pro-

wadzenia niezgodnej z unijnymi przepisami gospo-

darki wodnej, udzielam następujących wyjaśnień na

pytania zawarte w interpelacji.

Zastrzeżenia Komisji Europejskiej wynikają z uchy-

bienia dot. nieprawidłowej transpozycji dyrektywy

watne na środowisko naturalne, skutkującego błęd-

nym stosowaniem tej dyrektywy w Polsce w odnie-

sieniu do tzw. prac utrzymaniowych.

Co należy rozumieć pod pojęciem prac utrzyma-

niowych deﬁniujeart.22ust.1ustawyPrawowodne

legają na zachowaniu lub odtworzeniu stanu dna lub

brzegów śródlądowych wód powierzchniowych oraz

gulacyjnych.

Prace utrzymaniowe nie podlegają

ograniczeniom administracyjnym i, o ile nie wiążą

się z potencjalnym znaczącym negatywnym oddzia-

ływaniem na obszary Natura 2000, wymagają jedy-

nie zgłoszenia budowy lub robót budowlanych, a tak-

że, w niektórych przypadkach – uzyskania pozwole-

nia wodnoprawnego.

Roboty regulacyjne, w przeciwieństwie do prac

utrzymaniowych, wymagają uzyskania szeregu de-

cyzji administracyjnych, takich jak: decyzja o środo-

wiskowych uwarunkowaniach, pozwolenie wodno-

prawne, pozwolenie na budowę, decyzja na podstawie

art. 118 ustawy o ochronie przyrody o ustaleniu wa-

runków prowadzenia robót naruszających stosunki

wodne na obszarach cennych przyrodniczo.

Roboty regulacyjne są zdeﬁniowanesąwart.67

podejmowanie przedsięwzięć, których zakres wykra-

cza poza działanie związane z utrzymaniem wód,

dłużnego i poprzecznego oraz układu poziomego ko-

ryta cieku naturalnego.

Z powodu różnic w unormowaniu procesu inwe-

stycyjnego prac utrzymaniowych i prac regulacyj-

nych w polskiej praktyce gospodarowania wodami

pojęcie prac utrzymaniowych jest nadinterpretowa-

ne, jako prace tego rodzaju powszechnie realizuje się

prace regulacyjne.

Istotą zarzutów Komisji Europejskiej jest fakt kla-

syﬁkowania,wszczególnościprzezwojewódzkieza-

rządy melioracji i urządzeń wodnych, prac regulacyj-

nych jako prac utrzymaniowych, co skutkuje uniknię-

ciem obowiązku uzyskania szeregu decyzji admini-

stracyjnych, w tym decyzji o środowiskowych uwarun-

kowaniach czy też przeprowadzenia oceny oddziały-

wania na obszary Natura 2000.

Mając na uwadze

konieczność zapewnienia w tym zakresie pełnej zgod-

ności z prawem UE, zasadne jest dokonanie znaczące-

go doprecyzowania regulacji w zakresie przedmioto-

wym utrzymywania wód.

Zakłada się więc określenie

wyczerpującego katalogu prac o charakterze utrzyma-

niowym, co umożliwi zawarcie w ustawie Prawo wod-

ne przepisów pozwalających określenie zakresu tego

rodzaju prac wykonywanych na wodach.

3.

Ww.

procedura naruszeniowa prowadzona

Jakie inne zastrzeżenia dotyczące gospodarki wodnej

Komisja Europejska w dniu 27 lutego 2012 r. prze-

słała do władz polskich uzasadnioną opinię, w której

przedstawiła zastrzeżenia do rozporządzenia mini-

Nr 258, poz. 1550) i zarzuciła Polsce:

1) nieprawidłową transpozycję art. 8 ust. 1 i 2 oraz

załącznika V pkt 1.1 Ramowej Dyrektywy Wodnej

Unii Europejskiej (RDW) przez brak wpisania szcze-

gółowych wymagań dotyczących warunków morfolo-

gicznych dla monitoringu diagnostycznego i opera-

cyjnego;

oraz załącznika V pkt 1.1 i 1.3 RDW przez brak wpi-

sania wymogu monitoringu ichtiofauny oraz objęcia

monitoringiem diagnostycznym i operacyjnym cią-

głości rzek dla silnie zmienionych części wód będą-

cych zbiornikami zaporowymi.

Minister środowiska wraz z głównym inspekto-

rem ochrony środowiska w odpowiedzi na uzasadnio-

ną opinię przedstawił stanowisko, że zarzut KE do-

tyczący braku wpisania szczegółowych wymagań

dotyczących warunków morfologicznych dla monito-

ringu diagnostycznego i operacyjnego jest niezasad-

ny, w szczególności mając na uwadze fakt, że pełnej

transpozycji art. 8 ust. 1 RDW dokonuje § 3 ust. 1

rozporządzenia monitoringowego.

W kontekście braku wpisania wymogu monitorin-

gu ichtiofauny oraz objęcia monitoringiem diagno-

stycznym i operacyjnym wskaźnika ciągłości rzeki

dla silnie zmienionych części wód będących zbiorni-

kami zaporowymi przewiduje się nowelizację rozpo-

772

rządzenia monitoringowego przez uzupełnienie zapi-

sów dotyczących monitorowania zbiorników zaporo-

wych o badania ciągłości i ichtiofauny.

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione wyja-

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

la, przekazaną pismem nr SPS-023-3844/12, w spra-

wie niebezpieczeństwa dla pacjentów, jakie może po-

wodować zamiana leków stosowanych po przeszcze-

pach, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

o działaniu immunosupresyjnym – inhibitory kalcy-

dowa kwasu mykofenolowego) oraz inhibitory mTOR

nym ustalonym przepisami ustawy z dnia 12 maja

ta w obwieszczeniach ministra zdrowia w sprawie

poz. 79).

W obwieszczeniu ujęte zostały zarówno ory-

ginalne leki immunosupresyjne, jak i w przypadku

części cząsteczek ich odpowiedniki (tzw. leki gene-

ryczne).

Odnosząc się do kwestii porównywalności gene-

rycznych produktów leczniczych i produktów orygi-

nalnych (referencyjnych), wskazać należy, że podsta-

wą wnioskowania o ich biorównoważności są porów-

nawcze badania farmakokinetyczne dostępności bio-

logicznej (biodostępności).

Badania biorównoważno-

ści wykonuje się i ocenia według międzynarodowo

ustalonych standardów i kryteriów uzgodnionych

przez wszystkie światowe agencje rejestracyjne (m.in.

FDA i EMA) oraz WHO.

W Europie podstawowym

dokumentem określającym potrzebę i sposób wyko-

nywania badań biorównoważności jest wytyczna

CPMP/QWP/EWP/1401/98 Rev.

1, która weszła

w życie w sierpniu 2010 r., a którą poprzedzała obo-

wiązująca wcześniej wytyczna CPMP/QWP/EWP/

1401/98.

Polskie władze rejestracyjne, podejmując

decyzje o dopuszczaniu do obrotu odpowiedników

oryginalnych produktów leczniczych (w tym gene-

rycznych leków immunosupresyjnych), zawsze podą-

żały w egzekwowaniu dokumentacji badań biorów-

noważności za przepisami światowymi.

Taką prak-

tykę stosowano zarówno w okresie przedakcesyjnym,

Obecnie polski Urząd Rejestracji Produktów Lecz-

czych, podobnie jak pozostałe agencje rejestracyjne

krajów Wspólnoty, rutynowo stosuje wytyczną CPMP/

QWP/EWP/1401/98 Rev.

1 w ocenie biorównoważno-

ści leków generycznych, włączając w to leki immuno-

supresyjne.

Ponieważ za miarę działania (farmako-

dynamiki) generycznego produktu leczniczego uważa

się stężenia jego substancji czynnej w organizmie,

podstawowe kryterium wnioskowania o biorówno-

ważności leków generycznych (w tym leków immu-

nosupresyjnych) opierają się na wynikach analizy

porównawczej parametrów farmakokinetycznych

substancji czynnych leku generycznego i referencyj-

nego we krwi (lub innych płynach ustrojowych) wy-

znaczonych u uczestników badań.

Opinię o uznaniu wnioskowanego produktu za

biorównoważny produktowi referencyjnemu wydaje

się na podstawie stwierdzenia, że ilorazy wartości

wybranych parametrów farmakokinetycznych leku

badanego i referencyjnego, uzyskanych w przeprowa-

dzonym badaniu porównawczym, mieszczą się w okre-

ślonych przedziałach ufności.

Granice przedziałów

ufności decydujących o uznaniu bądź odrzuceniu bio-

równoważności leku generycznego (w tym leku im-

munosupresyjnego) wyznaczono na podstawie obser-

wacji i analiz statystycznych opisujących zmienności

wewnątrzosobnicze parametrów farmakokinetycz-

nych u pacjentów stosujących ten sam produkt lecz-

niczy.

Celem takiego postępowania było znalezienie

773

kryterium gwarantującego zachowanie identyczności

farmakokinetyki tej samej substancji czynnej poda-

wanej w postaci różnych (uznanych za biorównoważ-

ne) produktów, przy założeniu, iż owa identyczność

musi oznaczać zmienność nie większą niż podczas

stosowania jednego (tego samego) produktu referen-

cyjnego.

Istotą farmakokinetycznych badań biorównoważ-

ności leku generycznego jest każdorazowo porówny-

wanie leku badanego do referencyjnego, w związku

z czym każdy lek generyczny ma zagwarantowany

ten sam poziom podobieństwa do leku referencyjnego

i nie zachodzi niebezpieczeństwo tzw. rozcieńczania

biorównoważności, które mogłoby mieć miejsce, gdy-

by biorównoważność kolejnego leku generycznego

była wykazywana wobec innego leku generycznego

o udowodnionej wcześniej biorównoważności wobec

leku referencyjnego.

Dla wnioskowania o biorówno-

ważności większości leków generycznych, w tym le-

ków immunosupresyjnych, uznaje się za wystarcza-

jący przedział ufności 80–125%.

W takim też prze-

dziale mieszczą się parametry farmakokinetyczne

większości generycznych leków immunosupresyjnych

zarejestrowanych i pozostających w obrocie w Polsce,

Unii Europejskiej, Stanach Zjednoczonych i innych

krajach świata.

Wraz z wejściem w życie wytycznej CPMP/QWP/

EWP/1401/98 Rev.

1 w przepisach regulujących za-

sady wykazywania badań biorównoważności pojawi-

ła się opcja stosowania węższych niż standardowe

przedziałów ufności w stosunku do leków o tzw. wą-

skich indeksach terapeutycznych.

Jakkolwiek nie

istnieją jasno sprecyzowane kryteria przypisywania

poszczególnym lekom wąskiego indeksu terapeutycz-

nego, to w literaturze i dyskusjach prowadzonych na

poziomie agencji rejestracyjnych postuluje się, aby za

takowe uznawać m.in. niektóre leki immunosupre-

syjne.

Może to w przyszłości zaowocować wydaniem

ustaleń rejestracyjnych odnośnie do obowiązku sto-

sowania zawężonego przedziału ufności dla wniosko-

wania o biorównoważności generycznych leków im-

munosupresyjnych.

Obecnie jednak nie wypracowa-

no żadnego jednolitego stanowiska w tej sprawie,

a wszystkie dotąd dopuszczone do obrotu generyczne

leki immunosupresyjne uważa się za równie bez-

pieczne i skuteczne jak leki oryginalne.

W przypadku

opublikowania nowych wytycznych lub jakichkol-

wiek innych dokumentów europejskich mających

charakter wspólnego stanowiska wypracowanego

przez kraje członkowskie, dotyczących konieczności

zawężania przedziałów ufności dla badań biorówno-

ważności generycznych leków immunosupresyjnych,

polskie władze rejestracyjne wprowadzą je niezwłocz-

nie w życie.

Z dokumentacji, jaka była podstawą dopuszczania

do obrotu w Polsce generycznych leków immunosu-

presyjnych, nie wynika, aby w przypadku zastępo-

wania nimi innych dopuszczonych produktów (ory-

ginalnych bądź generycznych) istniało zwiększone

zagrożenie zmiennością parametrów farmakokine-

tycznych u pacjentów poddawanych takiej zamianie,

rzutujące niekorzystnie na bezpieczeństwo i skutecz-

ność terapii.

Ewentualne wątpliwości lub obawy co

do ryzyka niebiorównoważności generycznych leków

immunosupresyjnych nie znajdują potwierdzenia

w dokumentacji rejestracyjnej, jaka była podstawą

ich dopuszczenia do obrotu w Polsce.

W przypadku

stwierdzenia jakichkolwiek niepokojących zjawisk

wskazujących na istnienie takowego ryzyka personel

lekarski nadzorujący stosowanie tych leków jest zo-

bowiązany do przesyłania władzom rejestracyjnym

doniesień o działaniach niepożądanych stosowanych.

Na podstawie takich doniesień może być wszczęte

stosowne postępowanie wyjaśniające.

Podstawowym, zatwierdzonym przez władze reje-

stracyjne, źródłem informacji o każdym dopuszczo-

nym do obrotu produkcie leczniczym (w tym o orygi-

nalnych i generycznych lekach immunosupresyjnych),

przeznaczonym dla lekarzy, jest charakterystyka pro-

duktu leczniczego, o której m.in. mowa w art. 6 usta-

tów Biobójczych (Dz. U. Nr 82, poz. 451).

Mając na uwadze wszystkie powyższe wyjaśnie-

nia, produkty lecznicze generyczne należy traktować

jako równocenne terapeutycznie z tymi zarejestro-

wanymi jako oryginalne.

sposób i zakres rozpoznania choroby oraz jej leczenia,

w tym także wybór właściwej farmakoterapii, należą

wyłącznie do kompetencji lekarza.

W przypadkach

uzasadnionych potrzebą medyczną lekarz zamieszcza

na recepcie zastrzeżenie dotyczące konieczności wy-

dania pacjentowi wyłącznie określonego leku przez

zamieszczenie adnotacji „nie zamieniać” lub „NZ”,

w konsekwencji czego realizujący receptę farmaceu-

ta nie ma prawa wydać pacjentowi innego leku niż

zaordynowany na recepcie.

stracyjną o objęciu danego produktu refundacją, za-

wsze wśród kryteriów determinujących podjęcie tejże

rym dany produkt jest stosowany, oraz priorytety

774

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie nieuregulowanej kwestii

(3845)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, Nr SPS-023-3845/12, z dnia 20 kwietnia 2012 r.

przekazujące interpelację posła Kazimierza Moskala

cjonarnych wag z terenów byłych przejść drogowych

na drogi krajowe, przedstawiam następującą infor-

mację.

pana posła Moskala wskazać należy, że wielokrotnie

podejmowane były – przez Główny Inspektorat Trans-

portu Drogowego – próby wykorzystywania wag sta-

cjonarnych, których użytkowania od dnia 1 maja

2004 r. zaprzestali funkcjonariusze Służby Celnej.

Działania te zablokowało przekazane wojewodom sta-

nowisko z dnia 26 maja 2004 r. podsekretarza stanu

cji, zastępcy przewodniczącego Zespołu ds. Zagospo-

darowania Granicy Państwowej (L.dz.

EUT – 5634/

04/DJ) stwierdzające, że jedyną służbą kontrolującą

ruch graniczny na drogowych przejściach granicznych

na granicach: polsko–niemieckiej, polsko–słowackiej

i polsko–litewskiej jest Straż Graniczna.

Podobne stanowisko wyraził komendant główny

Straży Granicznej w swoim piśmie z dnia 20 maja

2004 r.

(L.dz.

ZG-3696/I/P.

Cz) skierowanym na ręce

wojewody lubuskiego, w którym powołał się na regu-

lacje art. 11 Układu między Rządami Państw Unii

miec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopnio-

wego znoszenia kontroli na wspólnych granicach,

który zakłada m.in. systematyczne znoszenie prze-

prowadzania kontroli ciężaru i rozmiarów pojazdów

użytkowanych (przy czym niniejszy przepis nie sta-

nowi przeszkody dla wprowadzenia automatycznych

systemów ważących).

Stanowisko Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji nie zostało nigdy zmodyﬁkowane

mimo wielokrotnych monitów ówczesnego Minister-

stwa Transportu i Budownictwa, jak też głównego

inspektora transportu drogowego.

Zgłoszony przez

Zespół ds. Zagospodarowania Granicy Państwowej

postulat przeniesienia wag stacjonarnych poza ob-

szar przejść granicznych od początku był niewyko-

nalny, bowiem zespoły wag posadowionych na terenie

przejść granicznych posiadały rozbudowaną archi-

tekturę techniczną i informatyczną, stanowiącą in-

tegralną część nawierzchni pasa drogowego.

Ponadto uprzejmie informuję, iż z informacji uzy-

wagi z byłych przejść granicznych nie nadają się do

użytkowania (z uwagi na zły stan techniczny), a tym

samym nie jest możliwe ich wykorzystanie do prowa-

dzenia kontroli przez Inspekcję Transportu Drogo-

wego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-3846/12 z dnia 20 kwietnia 2012 r.,

korzystywania przez niektóre wojewódzkie inspek-

toraty transportu drogowego wag do określania masy

ważnego świadectwa legalizacji, przedstawiam poni-

Przeprowadzona przez Najwyższą Izbę Kontroli

kontrola działalności wojewódzkich inspektoratów

transportu drogowego w zakresie ochrony dróg przed

2008–2010, a wnioski zawarte przez NIK w protoko-

le zostały przez Inspekcję Transportu Drogowego do

2012 r. wdrożone.

Obecny system kontroli pojazdów pod kątem masy

i nacisków osi polega najczęściej na losowym wyborze

pojazdów do kontroli szczegółowej.

Bardziej wnikliwe

masy i nacisków osi wszystkich pojazdów przejeżdża-

nujący zatrzymania i kontroli szczegółowej przełado-

775

wanych pojazdów na wagach stacjonarnych lub prze-

nośnych.

wego dysponowała jedynie kilkoma punktami kon-

trolnymi, wyposażonymi w systemy preselekcji.

Działania głównego inspektora transportu drogowe-

go wspólnie z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych

i Autostrad, przy akceptacji ministra transportu, bu-

sażone w wagi preselekcyjne.

Obecnie projekt tego

systemu przechodzi w fazę realizacji dokonywaną

strad.

Pierwsze punkty zostały oddane w użytkowa-

nie inspekcji, a część jest w fazie budowy.

Oddanie

kolejnych urządzeń preselekcyjnych ułatwi prowa-

dzenie kontroli inspektorom transportu drogowego,

gdyż pozwoli na typowanie pojazdów przeładowanych

nie punktów kontroli.

W zakresie wskazania przez Najwyższą Izbę Kon-

troli na stanowisko Głównego Urzędu Miar, które

kwestionuje możliwość wykorzystywania stosowa-

nych przez wojewódzkie inspektoraty transportu

drogowego wag samochodowych do pomiaru masy

całkowitej pojazdów, należy wskazać na odmienne

stanowisko w tej kwestii wyrażone w części orzeczeń

sądów administracyjnych.

Jako przykład można

przytoczyć fragmenty z uzasadnienia prawomocnego

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

z dnia 20 lutego 2012 r. (sygn.

Akt VI Sa/Wa 1586/

11): „W niniejszej sprawie strona kwestionuje możli-

wość nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie

DMC przy użyciu wag typu Ip.

600, których świadec-

twa znajdują się w aktach sprawy.

W istocie zarzut

strony dotyczy przeprowadzenia ważenia przyrzą-

dem pomiarowym niezgodnie ze stanowiskiem urzę-

du właściwego do jego legalizacji.

Obydwie użyte pod-

czas kontroli wagi spełniały odpowiednie wymaga-

nia, co potwierdzają świadectwa legalizacji ponownej

wydane przez dyrektora Okręgowego Urzędu Miar

w Gdańsku.

Na żadnym z ww. świadectw nie ma za-

strzeżenia co do braku możliwości użycia wag typu

Ip.

600.

W niniejszej sprawie stwierdzono przekroczenie

dopuszczalnej masy całkowitej o 2,3 tony po pomniej-

szeniu uzyskanego wyniku ważenia o 2% i 200 kg.

Nie

powinno być zatem żadnych wątpliwości, iż doszło do

przekroczenia DMC kontrolowanego zespołu pojazdów

(por. wyrok NSA sygn.

Akt II GSK9/10)”.

Dla przykładu można wskazać, że w wyniku wy-

stąpienia pokontrolnego NIK lubelski wojewódzki

inspektor transportu drogowego zwrócił się do wła-

ściwych zarządców dróg o wyznaczenie miejsc do wa-

żenia pojazdów na drogach województwa.

Obecnie

trwają prace związane z budową miejsca do ważenia

wych.

Umożliwi to prowadzenie kontroli również w po-

rze nocnej.

Ponadto w bieżącym roku zaplanowano

kalizowanych na drogach wojewódzkich.

Prowadzo-

na jest stała współpraca z GDDKiA Oddział Lublin

w zakresie punktów kontroli ważeniowych zlokalizo-

wanych przy nowo powstałej drodze S17 (projekt za-

kłada dwa miejsca kontroli zlokalizowane w MOP).

W zakresie stosowanych wag ujednolicono terminy

ich sprawdzania i legalizacji, które od roku 2010 pro-

wadzone są w okresie zimowym.

Podlaski wojewódzki inspektor transportu drogo-

wego również podjął intensywne działania we współ-

pracy z zarządcami dróg, w celu budowy nowych

miejsc do ważenia pojazdów ciężarowych.

W efekcie

tych działań w 2012 r. zostaną oddane do użytku 3 miej-

sca do kontroli i ważenia pojazdów, zlokalizowane na

drogach wojewódzkich i w mieście Białystok.

W ko-

lejnych latach planowana jest budowa kolejnych

11 punktów kontroli na drogach wojewódzkich.

Na

podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Marszał-

kowskiego WITD przeprowadził analizę lokalizacji

żwirowni i kopalni kruszyw, w celu zintensyﬁkowa-

nia w ich pobliżu działań kontrolnych.

W planach

pracy na soboty i niedziele uwzględnione zostały

punkty kontrolne, w których są dokonywane pomia-

ry masy pojazdów.

W zakresie legalizacji wag WITD

w Białymstoku poinformował, że pomimo braku le-

galizacji niektórych wag samochodowych, wszystkie

ważenia w trakcie kontroli dokonywano wyłącznie

wagami, które posiadały aktualne świadectwa lega-

lizacji lub zgodności, w miejscach do ważenia pojaz-

dów posiadających aktualne pomiary geodezyjne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, znak: SPS-023-3847/12, z dnia 20 kwietnia

Izby Kontroli dotyczącej ochrony dróg przed niszcze-

776

niem przez przeciążone pojazdy, przedstawiam na-

stępującą informację.

Wyniki kontroli przeprowadzonej przez Najwyż-

szą Izbę Kontroli w ministerstwie infrastruktury

w zakresie sprawowania przez ministra infrastruk-

tury nadzoru nad organami realizującymi zadania

jazdy przekraczające dopuszczalne obciążenia wyka-

zały pewne nieprawidłowości.

Oceny, uwagi oraz wnio-

ski zawarte w wystąpieniu pokontrolnym nr LLU-

-4114-05-01/2011 z dnia 21 lipca 2011 r. są mi znane

i dostrzegam wykazane w nim problemy.

Odnosząc się do działań podejmowanych przez

resort w wymienionym wyżej zakresie, uprzejmie in-

formuję, iż Inspekcja Transportu Drogowego prowa-

dzi kontrole obejmujące ważenie pojazdów w soboty

i niedziele oraz w porze nocnej.

Tego typu kontrole

są wykonywane okresowo w miejscach zapewniają-

cych odpowiednie bezpieczeństwo inspektorów trans-

portu drogowego, jak również kierowców zatrzymy-

wanych do kontroli.

Miejsca tego typu wykorzysty-

wane w porze nocnej powinny być odpowiednio oświe-

tlone, oznakowane i zapewniać odpowiednią widocz-

ność dla kierowcy zatrzymywanego do kontroli lub

posiadać sygnalizację świetlną umożliwiającą za-

trzymanie pojazdu do kontroli.

Działania całodobo-

we podejmowany były m.in. w miejscowości Włocła-

wek, gdzie został wdrożony zintegrowany system

wag preselekcyjnych do kontroli masy i nacisków osi

pojazdów.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że zgodnie

z treścią przedmiotowego wystąpienia pokontrolne-

go, wnioski dotyczące braku ciągłości prowadzenia

kontroli ważeniowych pojazdów odnoszą się jedynie

do kontroli przeprowadzonej przez NIK w latach 2008–

–2010 w trzech wojewódzkich inspekcjach transportu

drogowego (w Białymstoku, Lublinie i Olsztynie).

Ponadto, pragnę zasygnalizować, że planowanie

pracy inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego

w godzinach nocnych jest ograniczone przepisami

dów administracji rządowej (Dz. U. Nr 76, poz. 505,

z późn. zm.).

Należy także wskazać, że zarzuty Naj-

niają ograniczeń wynikających z art. 97 ustawy z dnia

ważenie w ujemnych temperaturach, które często

występują w okresach jesienno-zimowych, jest nie-

możliwe z uwagi na zapisy w instrukcjach obsługi

wag samochodowych, które zawierają zakresy tem-

peraturowe, przy których zapewniona jest wymaga-

na dokładność pomiaru.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w resorcie

zostały rozpoczęte prace legislacyjne nad projektem

ustawy zakładającej wyłączenie pracowników Inspek-

cji Transportu Drogowego z przepisów ustawy o służ-

bie cywilnej.

Niniejsza regulacja pozwoli m.in. na pla-

nowanie kontroli w porze nocnej, niedziele i święta bez

ograniczeń wynikających z obecnych przepisów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-3848/12 z dnia 20 kwietnia 2012 r.,

gatywnej oceny NIK dotyczącej organizacji i prowa-

dzenia przez Inspekcję Transportu Drogowego kon-

troli wagi pojazdów, uprzejmie informuję, że znana

jest negatywna opinia NIK dotycząca tego tematu, a za-

lecenia pokontrolne w tej sprawie są realizowane.

Dostrzegając zastrzeżenia Najwyższej Izby Kon-

troli w sprawie organizacji i prowadzenia przez ITD

kontroli wagi pojazdów, należy wskazać, że system

kontroli pojazdów drogowych pod kątem ich masy

i nacisków osi polega na losowym wyborze pojazdów

do kontroli.

Typowanie pojazdów do kontroli możliwe

jest przy wykorzystaniu tzw. wag preselekcyjnych,

zabudowanych w pasie drogi, które dokonują powierz-

chownego pomiaru masy i nacisków osi wszelkich

pojazdów przejeżdżających po danym odcinku drogi.

Dotychczas Inspekcja Transportu Drogowego dyspo-

nowała jedynie kilkoma punktami wyposażonymi

zlokalizowany na terenie województw lubelskiego,

podlaskiego i warmińsko-mazurskiego.

Główny In-

spektorat Transportu Drogowego czyni starania

w kierunku umożliwienia sankcjonowania naruszeń

z zakresu przekroczenia dopuszczalnej masy i naci-

sków na osie pojazdów wyłącznie w oparciu o zapisy

wag preselekcyjnych oraz automatyzacji tego proce-

su, co będzie ﬁnalnie przekładało się na znaczące

zwiększenie efektywności tego rodzaju kontroli.

Należy wskazać, że możliwość kontroli wszyst-

kich przeładowanych pojazdów jest przy obecnej licz-

bie inspektorów transportu drogowego ograniczona

koniecznością realizacji innych zadań przynależnych

inspekcji, jak chociażby kontrola przewozu materia-

łów niebezpiecznych, transportu drogowego osób,

777

przewozu żywych zwierząt, odpadów, ciśnieniowych

urządzeń transportowych itp.

Ponadto przepisy dy-

rektywy 22/1006/WE nakładają na państwa człon-

kowskie, w tym Polskę, wysokie limity kontroli prze-

pisów określających normy czasu prowadzenia pojaz-

dów przez kierowców.

W efekcie, z uwagi na fakt, że

Inspekcja Transportu Drogowego jest wiodącym or-

ganem kontrolnym w tym zakresie, znaczną część

kontroli drogowych realizowanych przez inspekto-

rów stanowią kontrole nakierowane na sprawdzenie

czasu pracy kierowcy.

Zjawisko to jest również potę-

gowane przez przepis ww. dyrektywy, określający pięć-

dziesięcioprocentowy współczynnik kontroli w tym

zakresie, które muszą być zrealizowane w ramach

kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do prowadzenia kontroli w porze

nocnej i w okresie zimowym, należy wskazać, że więk-

szość punktów kontroli nie jest wyposażona w odpo-

wiednie oświetlenie umożliwiające bezpieczne prowa-

dzenie kontroli pojazdów.

Ponadto zarzuty Najwyż-

szej Izby Kontroli nie uwzględniają ograniczeń wy-

Oprócz tego należy wskazać, iż ważenie w ujemnych

temperaturach jest niemożliwe z uwagi na zapisy

zawierają zakresy temperaturowe, przy których za-

pewniona jest wymagana dokładność pomiaru.

W kontroli mas i nacisków osi pojazdów uczestniczą

motocykle będące na wyposażeniu inspektoratu.

Nale-

ży zaznaczyć, że 80% dotychczasowych kar zostało na-

łożonych na kierujących pojazdami, którzy zostali do-

prowadzeni na miejsce ważenia pojazdów po zatrzyma-

niu podczas kontroli dynamicznej z wykorzystaniem

motocykli lub innych pojazdów inspekcji.

Biorąc pod

żącym, zintensyﬁkowanodziałaniazużyciemzarów-

no motocykla, jak i pojazdu wyposażonego w wideore-

jestrator.

W zakresie stosowanych wag ujednolicono

Niezależnie od powyższego główny inspektor trans-

portu drogowego wdrożył działania mające na celu po-

prawę funkcjonowania wojewódzkich inspektoratów

sków osi pojazdów oraz wykorzystania wniosków wy-

nikających z kontroli Najwyższej Izby Kontroli.

Transportu Drogowego wystąpił do Generalnej Dy-

które znajdowały się dotychczas w dyspozycji GITD,

nalności.

Po pozytywnym przyjęciu przez GDDKiA

polskie) i są obecnie w normalnym użytkowaniu.

Na-

tomiast waga w miejscowości Siedlec (woj. wielkopol-

skie) jest obecnie remontowana.

Wskazane urządze-

nia są przystosowane do wykonywania pomiaru na-

cisku osi wielokrotnych i masy całkowitej pojazdów.

W przypadku pozyskania kolejnych środków na za-

kup urządzeń do ważenia pojazdów zostaną wzięte

jące możliwości wykorzystania wag przenośnych do

pomiarów statycznych w celu wyznaczenia dopusz-

czalnej masy całkowitej pojazdu.

kontroli wrażeniowych w soboty i niedziele oraz w po-

wykonywane okresowo w miejscach zapewniających

odpowiednie bezpieczeństwo inspektorów transportu

drogowego, jak również kierowców zatrzymywanych

do kontroli.

Miejsca tego typu wykorzystywane w po-

rze nocnej powinny być odpowiednio oświetlone,

oznakowane, powinny zapewniać odpowiednią wi-

doczność dla kierowcy zatrzymywanego do kontroli

podejmowane były m. in. w miejscowości Włocławek,

gdzie został wdrożony zintegrowany system wag pre-

selekcyjnych do kontroli masy i nacisków osi pojazdu.

Jednocześnie pragnę wskazać, że planowanie pracy

dzinach nocnych jest ograniczona przepisami rozpo-

ministracji rządowej.

W zakresie podjęcia, w ramach pełnionego nadzo-

ru, działań poprawiających efektywność wykorzysta-

nia przez WITD motocykli służbowych inspekcji,

wskazać należy, że w okresie objętym kontrolą pro-

jekt patroli motocyklowych był dopiero wdrażany.

Z perspektywy roku 2012 należy stwierdzić, że sta-

wiany przed tymi patrolami cel jest skutecznie reali-

zowany.

Motocykle patrolują drogi alternatywne,

doprowadzając na punkty kontrolne pojazdy chcące

uniknąć kontroli inspekcji.

Patrole te podejmują rów-

nież interwencje po zgłoszeniach obywateli o przejaz-

dach pojazdów ciężarowych po drogach lokalnych

z ograniczeniami dopuszczalnej masy całkowitej po-

jazdu.

Główny Inspektorat Transportu Drogowego

zobowiązał pisemnie do przesyłania cotygodniowych

raportów z wykorzystania posiadanych motocykli do

wierają informacje o liczbie kilometrów przejecha-

nych przez motocykle, liczbę dni działań kontrolnych

prowadzonych z wykorzystaniem każdego z motocy-

korzystane.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

778

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(3851)

znak: SPS-023-3851/12, dotyczące interpelacji posła

Grzegorza Tobiszewskiego w sprawie przedsiębior-

ców poszkodowanych w wyniku bezprawnych żądań

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

779

zastosowania.

Zarówno od wydanej przez Zakład

W odpowiedzi na interpelację poselską pani Alek-

sandry Trybuś w sprawie przekazania na rzecz gmi-

ny Cieszyn, w drodze darowizny, nieruchomości grun-

towej będącej w użytkowaniu wieczystym Przedsię-

biorstwa Komunikacji Samochodowej w Cieszynie

sp. z o.o. w likwidacji, zgłoszoną pismem z dnia 2 kwiet-

nia 2012 r., uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Dotychczasowe działania podejmowane przez mi-

nistra skarbu państwa w ramach próby prywatyzacji

i komunalizacji spółki PKS w Cieszynie sp. z o.o.

miały na celu zapewnienie możliwości funkcjonowa-

nia i rozwoju spółki przy uwzględnieniu interesu spo-

łecznego.

Niepowodzenie powyższych działań oraz

systematyczne pogarszanie się sytuacji spółki spowo-

dowały konieczność podjęcia decyzji o postawieniu jej

w stan likwidacji.

W procesie likwidacji spółki sprzedaż prawa użyt-

kowania wieczystego działek opisanych w księdze

wieczystej BB1 C/00052716/9, łącznie z prawem wła-

sności obiektów budowlanych, m.in. budynku dworca

autobusowego, jest warunkiem do przeprowadzenia

skutecznej likwidacji spółki.

Ze środków uzyskanych

ze sprzedaży będą zaspokojeni wierzyciele hipoteczni

(nieruchomość obciążona jest hipotekami zabezpie-

czającymi spłatę zobowiązań spółki wobec dostawców

paliwa w latach 2010, 2011 oraz wobec ZUS).

Kwota

pozostała ze sprzedaży ma być przeznaczona na po-

krycie kosztów likwidacji oraz pozostałych zobowią-

zań, w tym m.in. wypłatę odpraw pracowniczych.

Po-

zbawienie spółki dochodu ze sprzedaży przedmiotowej

nieruchomości spowodowałoby konieczność postawie-

nia jej w stan upadłości.

Działania likwidatora i zgro-

madzenia wspólników mają na celu przeprowadzenie

jej likwidacji zgodnie z obowiązującymi przepisami

oraz w sposób mający na uwadze dobro publiczne.

Odnosząc się do kwestii możliwości przekazania

prawa własności przedmiotowego gruntu na rzecz

gminy Cieszyn, należy zaznaczyć, że na podstawie art. 3

nieruchomościami, właściwym w sprawach gospodar-

ki nieruchomościami, regulowanych przepisami tej

ustawy, jest minister właściwy do spraw budownic-

twa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.

Na-

tomiast zadania z zakresu administracji publicznej,

w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa, wy-

konuje starosta właściwy dla miejsca położenia nie-

ruchomości, który zgodnie z art. 13 ust 2a ww. usta-

wy może, za zgodą wojewody, dokonać darowizny nie-

ruchomości będącej własnością Skarbu Państwa.

Wo-

bec powyższego sprawa przekazania prawa własności

nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz gminy Cie-

szyn, w drodze umowy darowizny, na podstawie prze-

pisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, winna

być rozpatrywana przez właściwy organ.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

nadzieję, że będą one satysfakcjonujące.

Sekretarz stanu

Jan Bury

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

780

Odpowiedź

podsekretarza stanu

SPS-023-3852/12, w sprawie przekazania na rzecz

chomości gruntowej, na której zlokalizowany jest

dworzec autobusowy w Cieszynie, uprzejmie przed-

stawiam informacje o obowiązujących przepisach,

które mogłyby znaleźć zastosowanie w opisanej sy-

tuacji.

Z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze

Sądowym wynika, że ﬁrmaPKSwCieszynie,ujaw-

niona pod numerem 0000214039, działa w formie

w której wszystkie udziały należą do Skarbu Pań-

stwa reprezentowanego na zgromadzeniu wspólni-

ków przez przedstawicieli ministra skarbu pań-

stwa.

Natomiast z treści księgi wieczystej nr BB1C/

00052716/9 wynika, że nieruchomość, na której znaj-

duje się dworzec, została oddana ww. spółce w użyt-

kowanie wieczyste.

Prawo własności przedmiotowej

nieruchomości przysługuje Skarbowi Państwa, re-

prezentowanemu w tym przypadku przez właściwego

miejscowo starostę wykonującego zadania z zakresu

administracji rządowej.

Odnosząc się do wątpliwości pani poseł Aleksan-

dry Trybuś, dotyczących możliwości przekazania opi-

sanej nieruchomości na rzecz gminy Cieszyn, wyja-

nia własności nieruchomości gruntowej oddanej w użyt-

kowanie wieczyste, w drodze umowy, między Skar-

bem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego,

z tym zastrzeżeniem, że powinno to nastąpić za po-

wiadomieniem użytkownika wieczystego.

Jako że

przepis powyższy nie precyzuje rodzaju umowy, któ-

rą strony mogą zawrzeć, nie ma przeszkód, aby do-

konanie czynności prawnej przenoszącej własność

nieruchomości ze Skarbu Państwa na gminę nastą-

piło w drodze umowy darowizny.

Z treści art. 13 ust.

2 ww. ustawy wynika bowiem, że nieruchomość może

być przedmiotem darowizny dokonywanej między

nego.

W umowie darowizny zawieranej na podstawie

art. 13 ust. 2 ww. ustawy określa się cel, na który

do wyrażenia zgody i dokonania darowizny nierucho-

mości stanowiącej własność Skarbu Państwa określa

ust. 2a omawianego art. 13 ustawy o gospodarce nie-

ruchomościami.

Zgodnie z treścią tego przepisu da-

rowizny nieruchomości stanowiącej własność Skarbu

Państwa dokonuje właściwy ze względu na miejsce

położenia nieruchomości starosta, wykonujący zada-

jewody.

Minister transportu, budownictwa i gospo-

podejmowania decyzji w przedmiotowej sprawie, nie

jest również organem nadzoru nad ww. podmiotami

Skarbu Państwa w sprawach gospodarowania nieru-

chomościami.

W odniesieniu do pytania pani poseł Aleksandry

Trybuś, jakie kroki może podjąć gmina Cieszyn, aby

zachować lub zabezpieczyć przeznaczenie nierucho-

mości, na której obecnie znajduje się dworzec auto-

busowy, aby zachować jej funkcje związane z trans-

portem publicznym, należy zauważyć, że o przezna-

czeniu terenu, rozmieszczeniu inwestycji celu pu-

blicznego oraz określeniu sposobów zagospodarowa-

nia i warunków zabudowy terenu przesądza akt prawa

miejscowego, którym jest miejscowy plan zagospoda-

rowania przestrzennego.

Wskazuje na to treść art. 4

wanie i prowadzenie polityki przestrzennej na tere-

nie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań

ny oraz miejscowych planów zagospodarowania prze-

strzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrz-

nomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do

zadań własnych gminy.

W świetle powyższego nale-

ży zauważyć, że rozstrzygające znaczenie o rodzaju

funkcji nieruchomości mają ustalenia planu zago-

spodarowania przestrzennego uchwalonego dla da-

nego terenu.

Przedstawiając informacje o obowiązujących

w przedmiotowym zakresie regulacjach prawnych,

nia wątpliwości zgłoszonych w interpelacji pani poseł

Aleksandry Trybuś.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

781

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie podwyższenia świadczeń

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienie z dnia 20 kwietnia 2012 r. dotyczące inter-

pelacji poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie pod-

wyższenia wysokości świadczeń pielęgnacyjnych dla

rodziny, uprzejmie informuję:

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej przygo-

sprawnego dziecka, opiekunów faktycznych (opiekun

faktyczny to osoba sprawująca faktyczną opiekę nad

nia pielęgnacyjnego bez względu na wysokość uzy-

skiwanych dochodów, a wysokość świadczenia pielę-

gnacyjnego zostanie podwyższona do kwoty 620 zł

miesięcznie,

świadczenia pielęgnacyjnego, otrzymywałby nowe

tuację budżetową w przyszłości – także większej.

Jest

Powyższy projekt w dniu 26 kwietnia 2012 r. był

przedmiotem obrad komitetu Rady Ministrów i w związ-

ku z uwagami Rządowego Centrum Legislacji prace

nad nim będą kontynuowane w komitecie Rady Mi-

nistrów.

Do czasu zakończenia prac nad ww. nowelizacją

zwiększenie wsparcia materialnego dla pobierających

świadczenie pielęgnacyjne rodziców dzieci niepełno-

sprawnych realizowane jest od listopada 2011 r. po-

przez kolejne rządowe programy wspierania osób

pobierających świadczenia pielęgnacyjne, na podsta-

wie których przyznawana jest dodatkowa pomoc

w wysokości 100 zł miesięcznie.

W okresie od listopada do grudnia 2011 r., na pod-

stawie programu ustanowionego uchwałą Rady Mi-

nistrów z dnia 27 września 2011 r., wszystkie osoby

otrzymujące świadczenie pielęgnacyjne mające w li-

pielęgnacyjnego mogły ubiegać się o ww. dodatkową

pomoc.

stawie kolejnego programu ustanowionego uchwałą

Rady Ministrów z 27 grudnia 2011 r., niektóre osoby,

kun faktyczny dziecka, to osoba faktycznie opiekują-

czenia pielęgnacyjnego, mogły ubiegać się dodatkowe

nego rządowego programu, także w okresie od kwiet-

nia do czerwca 2012 r., co do czasu ustawowego pod-

wyższenia do kwoty 620 zł wysokości świadczenia

pielęgnacyjnego zapewni ciągłość dodatkowego wspar-

cia dla pobierających świadczenie pielęgnacyjne ro-

dziców niepełnosprawnych dzieci.

Projekt uchwały

i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustano-

wienia i realizacji ww. rządowego programu wspiera-

gnacyjne w dniu 26 kwietnia 2012 r. został przyjęty

przez komitet Rady Ministrów.

Niezależnie od prac legislacyjnych dotyczących

weryﬁkacji,zuwzględnieniemwynikówbadańprogu

wsparcia dochodowego rodzin (WDR).

Jednocześnie

Kwoty świadczeń rodzinnych oraz kwoty kryte-

rium dochodowego uprawniającego do zasiłku ro-

dzinnego, które obowiązywać będą od 1 listopada

782

czeń rodzinnych i świadczeń z funduszu alimentacyj-

nego zaplanowano środki ﬁnansowe w kwocie

10 352 300 tys. zł.

Środki te są o 736 282 tys. zł wyższe

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

dotyczące interpelacji posła Jana Cedzyńskiego po-

niżej przedstawiam następujące odpowiedzi na zada-

ne pytania.

Pytanie 1.

W uzasadnieniu do ustawy brak jest

5A001b4 na zapis: 5A001b5 w art. 21a.

Proszę więc

celowo wprowadzona zmiana?

Jeżeli jest to celowo

wości.

Uprzejmie informuję, iż przedmiotowa zmiana

jest wynikiem pomyłki pisarskiej, która w trakcie

prac Komisji Gospodarki nad projektem ustawy zo-

stała skorygowana.

Pytanie 2.

Art. 23 ust. 5 zawiera stwierdzenie:

brak jest pkt 9 i 13 oraz dlaczego do krajów objętych

embargiem na uzbrojenie (czyli nie dotyczy to pro-

duktów podwójnego zastosowania) importerzy i koń-

cowi użytkownicy będą zobowiązani do nieprzekazy-

wania produktów podwójnego zastosowania w przy-

restrykcyjny i nieuzasadniony warunek może powo-

dować, że zagraniczni importerzy nie będą korzysta-

li z polskich dostawców.

Uprzejmie informuję, że w trakcie prac Komisji

zostały uwzględnione w następujący sposób.

W art. 1

w pkt 18 w lit. d, dotyczącym art. 23 ust. 5, wyrazy

„pkt 6–8, 11 i 12” zastąpiono wyrazami „pkt 7–9, 12

i 13”.

W ten sposób punkty 9 i 13 ujęte zostały w wy-

kazie złagodzonych wymogów treści oświadczenia

końcowego użytkownika.

niu do produktów podwójnego zastosowania: „Przy-

wóz produktów podwójnego zastosowania nie wyma-

ga uzyskania zezwolenia”.

Dlaczego nie dodano, że

także transfery wewnątrzunijne produktów podwój-

nego zastosowania również nie wymagają uzyskania

zezwolenia?

Odpowiednia poprawka została wprowadzona

podczas prac Komisji Gospodarki.

Obecnie w projek-

cie art. 6 ust. 2 stał się odrębnym art. 6c i otrzymał

brzmienie: „Przywóz lub transfer wewnątrzunijny

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów

podwójnego zastosowania nie wymaga uzyskania ze-

zwolenia”.

określono, że: „Na wywóz produktów podwójnego za-

stosowania, transfer wewnątrzunijny produktów wy-

mienionych w załączniku IV rozporządzenia nr 428/

2009 oraz na świadczenie pomocy technicznej wyda-

je się zezwolenie indywidualne, zezwolenie globalne

lub krajowe zezwolenie generalne”.

Oznacza to, że

zarówno transfery „do”, jak i transfery „z” teryto-

rium RP wymagają zezwolenia.

Dlaczego potrzebne

duktów podwójnego zastosowania do RP skoro na

import nie jest potrzebne zezwolenie?

Proponuję

skreślić wyrazy „transfery wewnątrzunijne”.

Poprawka, o której mowa w odpowiedzi na pyta-

nie 3, usuwa ww. wątpliwości.

Jednocześnie wyja-

śniam, że istotą art. 7 ust. 1 jest określenie jakiego

rodzaju zezwolenia są wydawane, a nie na jakie for-

my obrotu wymagane jest zezwolenie.

Pytanie 5.

W uzasadnieniu do ustawy zawarto

następujące wyjaśnienie do zmiany art. 11 ust. 7:

ności funkcjonowania WSK z określonymi wymaga-

niami.

Liczba tych kontroli została ograniczona z co

noszącym 3 lata.”

Zgodnie z art.11 ust. 5 certyﬁkat

tyﬁkacji,anastępniewokresieważnościcertyﬁkatu

w podmiocie przeprowadza się 3 obligatoryjne i płat-

„3” na „2”?

odnosi się do funkcjonowania wdrożonych już przez

podmioty systemów WSK.

Przyjęto zatem, że ogra-

783

niczenie do jednej kontroli zgodności systemu w roku

będzie wystarczającym ograniczeniem i podmioty

zainteresowane przedłużeniem ważności certyﬁkatu

będą występowały o takie przedłużenie w czasie, gdy

certyﬁkatbędziejeszczeważny,takbyzapewnićso-

bie ciągłość ważności certyﬁkatu.

Wzwiązkuztym

nie wydaje się, aby zachodziła konieczność zmiany

projektu ustawy.

Pytanie 6.

W art. 22 ust. 3a mowa jest o obowiąz-

ku „udokumentowanego informowania podmiotów

odbierających towary o znaczeniu strategicznym

o warunkach zezwolenia na obrót towarami o zna-

czeniu strategicznym”.

O jakim zezwoleniu jest mowa

W przepisie tym jest mowa o zezwoleniu zagranicz-

nego eksportera.

Wynika to z tego, że art. 22 odnosi

się do przypadków, gdy zagraniczny organ wymaga

pewnych dokumentów dla wyrażenia zgody na trans-

fery do Polski towarów o znaczeniu strategicznym.

Pytanie 7.

Dlaczego w art. 37b wprowadzono nie-

równość traktowania podmiotów uczestniczących

stawienie osób prawnych i jednostek organizacyjnych

dzialnych za wymienione tam naruszenia?

Jeśli kon-

cesja i certyﬁkatmogąbyćwydawaneosobomﬁzycz-

nym i mogą one prowadzić obrót specjalny z zagra-

nicą, to również powinny być odpowiedzialne za na-

ruszenia wymienione w art. 37b.

W toku prac Komisji Gospodarki dokonano ujed-

nolicenia sankcji niezależnie od statusu podmiotu.

Wyrazy w art. 37b: „Osobie prawnej lub jednostce

obowiązków…” zastąpiono wyrazami: „Podmiotowi,

który nie wypełnia obowiązków…”

Jednocześnie wy -

kreślono ust. 2b w art. 33.

Uprzejmie proszę Panią Marszałek o przekazanie

panu posłowi powyższych wyjaśnień.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Dariusz Bogdan

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

w sprawie kwoty zasiłku stałego (3855)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie kwoty zasiłku stałego, uprzejmie wyjaśniam.

dnia 15 maja przedstawi Trójstronnej Komisji do spraw

Społeczno-Gospodarczych propozycje kwot kryte-

riów dochodowych.

Po uzgodnieniu wysokości kryte-

riów dochodowych z Trójstronną Komisją do spraw

Społeczno-Gospodarczych minister pracy i polityki

obwieszczenia do dnia 15 lipca.

W przypadku nie-

uzgodnienia kryteriów dochodowych w przewidzia-

nym terminie przez Komisję Trójstronną do spraw

Społeczno-Gospodarczych Rada Ministrów ustali je

kryteria dochodowe oraz kwoty niektórych świad-

czeń z pomocy społecznej będą obowiązywać od dnia

i Polityki Społecznej.

Każdego roku zbierane i analizo-

ganie negatywnym skutkom niedostatku (tabela 1, 2,

3, wykres 1).

Jak przedstawiono, prowadzone są systematyczne

uchwały Trójstronnej Komisji do spraw Społeczno-

zostawieniu bez zmian progów dochodowych w pomo-

784

Tabela nr 1

Lp. Wyszczególnienie

Rok

Tabela nr 2

Lp. Wyszczególnienie

Rok

Tabela nr 3

Lp. Wyszczególnienie

Rok

2008 2009 2010

Wykres 1

785

nego, przy jednoczesnej pilnej potrzebie ograniczania

np. rodziny wychowujące dzieci, m. in. są to świad-

czenia rodzinne, pomoc w dożywianiu dzieci, opłaca-

nie składki zdrowotnej za dzieci przebywające w pla-

cówkach opiekuńczo-wychowawczych czy ﬁnansowa-

nie wypoczynku letniego dzieci z terenów wiejskich.

łecznej, były one weryﬁkowanedwukrotnie–w2009

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

la w sprawie reformy szkolnictwa (nr SPS-023-3856/

12), uprzejmie wyjaśniam:

uczania w liceach ogólnokształcących począwszy od

szerzonym przedmiotów biologia, chemia lub ﬁzyka,

będzie obowiązkowo realizował przedmiot uzupeł-

niający przyroda.

Takie rozwiązanie gwarantuje, że

tów rozszerzonych zachowana zostanie równowaga

nistycznych.

Organizacja nauczania w liceum będzie zatem

Proszę zwrócić uwagę na fakt, że od czasu zmian

zjów) zasadnicze decyzje związane z wyborem ścież-

ki kształcenia i dalszym rozwojem intelektualnym

Uczeń szkoły ponadgimnazjalnej będzie miał

możliwość dokonania zmiany wyboru przedmiotów

w zakresie rozszerzonym.

Natomiast sposób, w jaki

będzie on musiał uzupełnić wiadomości z przedmio-

tów humanistycznych lub ścisłych, zostanie określo-

ny w danej szkole przez dyrektora szkoły.

786

wołanym rozporządzeniu na nauczanie historii, uprzej-

wych i organizacyjnych w kształceniu ogólnym oraz

2007–2013:

1) wdrożenie podstawy programowej wychowania

2) wdrożenie podstawy programowej wychowania

— zmiany organizacyjne w szkołach wynikające

ły na stronie internetowej Ośrodka Rozwoju Eduka-

cji ww.ore.edu.pl (zakładki: Wdrożenie podstawy pro-

gramowej / Materiały do pobrania / Ramowe plany

nauczania).

Poprzednia podstawa

programowa – liczba

na cykl kształcenia

Historia i społeczeństwo /

historia

Historia i społeczeństwo /

historia – zakres

podstawowy

Gimnazjum 6 h 6 h − − −

2+4=6h

787

Na stronie ORE uruchomiono też forum: Ramowe

i szkolne plany nauczania.

W okresie marzec–gru-

dzień 2011 r. zorganizowano w Warszawie 5 szkoleń

dla 512 nauczycieli szkół wszystkich typów, przygo-

towujących do tworzenia i adaptacji programów na-

uczania zgodnych z nową podstawą programową.

mowej i tworzenia programów nauczania krok po

Na bazie materiałów wypracowanych w ramach

który rozesłano do wszystkich szkół.

stawy programowej i tworzeniu programów naucza-

nia zamieszczone zostały na stronie na stronie inter-

netowej Ośrodka Rozwoju Edukacji www.ore.edu.pl

(zakładki: Wdrożenie podstawy programowej / Mate-

riały do pobrania / Realizacja podstawy programo-

wej).

Dotyczą one:

kładki: Wdrożenie podstawy programowej / Materia-

ły do pobrania / Programy nauczania).

sił III edycję konkursu na modelowe programy na-

uczania zgodne z nową podstawą programową.

26

kwietnia br. zakończył się etap składania wniosków

– ostatecznie zgłosiło się 199 osób.

W dniu 23 marca 2012 r, w dwóch dziennikach

szkół.

Wyżej wymienione działania, w szczególności

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

smo nr SPS-023-3857/12 z dnia 20 kwietnia br. do-

tyczące interpelacji posła na Sejm RP pana Tadeusza

czej służby wojskowej przypadają w środku dziesię-

cioletniego okresu przyjętego do obliczania tego ka-

pitału, uprzejmie informuję, co następuje.

Zasady ustalania kapitału początkowego dla ubez-

ki na ubezpieczenia społeczne lub za których składki

opłacali płatnicy składek, określa ustawa z dnia 17 grud-

788

Ustawa ta stanowi element zabezpieczenia spo-

łecznego, za który odpowiada minister właściwy do

Resort ﬁnansównieprowadziżadnychpraclegi-

slacyjnych mających na celu zmianę przepisów tej

ustawy w zakresie sposobu ustalania kapitału po-

czątkowego.

Jednocześnie należy zauważyć, że obecnie w par-

lamencie trwają prace nad zmianami w ustawach

emerytalnych, które dotyczą podwyższenia i zrówna-

nia wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

w sprawie standaryzacji dodatków służbowych

ust. 1 i 2 Uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

ryzacji dodatków służbowych funkcjonariuszy Służ-

by Więziennej (pismo nr SPS-023-3858/12 z dnia

stwa Sprawiedliwości 24 kwietnia 2012 r.).

Kwestię wynagrodzenia funkcjonariuszy Służby

zm.).

Z treści art. 56–58 wskazanej ustawy wynika,

że co do zasady uposażenie funkcjonariusza SW skła-

da się z następujących elementów:

— uposażenia zasadniczego uzależnionego od gru -

py zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz

— dodatków do uposażenia zasadniczego o cha -

rakterze stałym.

ust. 3 ustawy minister sprawiedliwości wydał rozpo-

sażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Wię-

ziennej (Dz. U. Nr 22, poz. 119), które określa grupy

zaszeregowania poszczególnych stanowisk oraz od-

powiadające im mnożniki przeciętnego uposażenia,

stanowiące uposażenie zasadnicze z uwzględnieniem

zróżnicowania wymogów kwaliﬁkacyjnychorazspe-

cyﬁkisłużbynaposzczególnychstanowiskach,wróż-

nych rodzajach jednostek organizacyjnych.

Oprócz wynagrodzenia zasadniczego funkcjona-

riusze otrzymują dodatki do uposażenia zasadnicze-

go o charakterze stałym w postaci:

1) dodatku za wysługę lat;

2) dodatku za stopień;

3) dodatku służbowego.

wiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 13 stycznia

uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby

Więziennej (Dz. U. Nr 16, poz. 72).

O ile wysokość

dodatku za wysługę lat oraz dodatku za stopień są

ściśle określone w art. 57 i 58 ustawy o Służbie Wię-

o tyle wysokość dodatku służbowego zawiera pewien

element uznaniowy o charakterze ocennym.

Z przytoczonego rozporządzenia wynika, że wy-

sokość dodatku służbowego ustala się kwotowo, z tym

że kwota dodatku służbowego nie może przekroczyć

50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i do-

datku za stopień.

Przy ustalaniu wysokości dodatku

służbowego uwzględnia się:

1) na stanowiskach kierowniczych – prawidłowe

wykonywanie obowiązków służbowych, rodzaj wyko-

nywanych zadań i zakres ponoszonej odpowiedzial-

ności, skuteczność w zarządzaniu posiadanymi środ-

kami, terminowość i efektywność podejmowanych

działań lub decyzji, umiejętność organizacji pracy,

ne kwaliﬁkacje i umiejętności wykorzystywane na

zajmowanym stanowisku;

2) na pozostałych stanowiskach służbowych – pra-

widłowe wykonywanie obowiązków służbowych,

w szczególności inicjatywę i samodzielność w reali-

zacji zadań służbowych, terminowość i efektywność

podejmowanych działań, posiadane kwaliﬁkacjeiumie-

jętności wykorzystywane na zajmowanym stanowi-

sku, a także powierzenie nowych lub dodatkowych

obowiązków służbowych lub wystąpienie innej istot-

nej zmiany warunków służby wymagającej zwiększe-

nia zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie

zadań służbowych.

Uprzejmie informuję pana posła, że stoję na sta-

nowisku, iż każdy kierownik jednostki organizacyj-

nej jako pracodawca winien dysponować narzędziem

skutecznie oddziałującym na sferę motywacyjną pod-

ległych mu pracowników i niezbędnym jest by miał

w tym zakresie pewną elastyczność działania.

Bez

wątpienia, dodatek służbowy jest instrumentem ﬁ-

nansowym, który spełnia taką funkcję.

Wydaje się,

że wprowadzenie dodatków służbowych w jednako-

wej wysokości wobec wszystkich funkcjonariuszy

pełniących służbę na równorzędnych stanowiskach,

789

z wyłączeniem możliwości uwzględnienia osobistego

zaangażowania poszczególnych wyróżniających się

funkcjonariuszy oraz bez potencjalnego pozytywne-

go premiowania pożądanych postaw poszczególnych

funkcjonariuszy w zakresie wyróżniającej się reali-

zacji obowiązków służbowych, stanowiłoby istotny

element, negatywnie, wręcz deprymująco oddziału-

jący na sferę motywacyjną funkcjonariuszy.

dotyczącego standaryzacji przyznawania dodatków

służbowych, uprzejmie informuję, że z uwagi na po-

wyżej przedstawione argumenty, na dzień dzisiejszy

nie znajduję podstaw do wprowadzenia wobec wszyst-

kich funkcjonariuszy na równorzędnych stanowi-

skach dodatku służbowego w jednakowej wysokości

i tym samym do pozbawienia kierowników jednostek

penitencjarnych możliwości ﬁnansowego oddziały-

wania na sferę motywacyjną funkcjonariuszy.

Odnośnie do drugiego pytania, związanego z ko-

niecznością udziału przedstawiciela załogi w określa-

niu wysokości dodatków, uprzejmie informuję pana

posła, że wysokość uposażenia zasadniczego, wyso-

są elementami uposażenia funkcjonariusza, których

poziom jest precyzyjnie określony przez obowiązują-

ce przepisy, szczegółowo przytoczone we wcześniej-

szej części odpowiedzi na interpelację.

Odnośnie do

wysokości dodatku służbowego wydaje się, że nie jest

możliwe powzięcie przez kierownika jednostki orga-

nizacyjnej pełnej i obiektywnej wiedzy o sposobie wy-

konywania obowiązków służbowych przez poszcze-

gólnych funkcjonariuszy na stanowiskach kierowni-

czych, jak i na pozostałych stanowiskach służbowych

o ich zaangażowaniu, bez szeregu wcześniejszych in-

formacji na ten temat, uzyskiwanych od innych funk-

cjonariuszy danej jednostki np. bezpośrednich prze-

łożonych służbowych.

Wyrażam przekonanie, że choć

ustawa ani akty prawne niższej rangi formalnie nie

odnoszą się do trybu uzyskiwania przez kierownika

jednostki penitencjarnej wiedzy o sposobie realizacji

obowiązków służbowych przez poszczególnych funk-

cjonariuszy, to jednak przepisy przywołanego powy-

żej rozporządzenia jasno uzależniają wysokość dodat-

ku służbowego od konkretnych okoliczności podda-

jących się ewentualnej weryﬁkacji,np.rodzajwyko-

nywanych działań, zakres ponoszonej odpowiedzial-

ności, terminowość działań, posiadane kwaliﬁkacje,

powierzenie nowych lub dodatkowych zadań, inicja-

tywa i samodzielność w realizacji zadań, zaangażo-

wanie funkcjonariusza w wykonywane zadania.

Każ-

dy kierownik jednostki organizacyjnej, choćby z racji

pełnionej funkcji kierowniczej, dysponuje taką wie-

dzą.

Nie znajduję w interpelacji pana posła przeko-

nującego uzasadnienia do opracowywania w tym za-

kresie nowych, sztywnych procedur.

nie wysokości przyznanych dodatków służbowych

z uwzględnieniem każdego funkcjonariusza, we wszyst-

kich jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej

wg wzorca, uprzejmie informuję, że stoję na stanowi-

sku, iż przekazanie tak precyzyjnych danych zwią-

zanych tylko z jednym z dodatków do uposażenia

zasadniczego funkcjonariuszy SW, dotyczących kon-

kretnych osób, bez konkretnego ich odniesienia do

określonej problematyki związanej z polityką pań-

stwa, nie znajduje oparcia w ustawie z dnia 9 maja

wynika z uprawnień posła określonych w Uchwale

Nr 5, poz. 47, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 191 i nast.

Regulaminu Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej posłowi przysługuje prawo zło-

żenia interpelacji sprawach o zasadniczym charak-

z polityką państwa.

Żądanie dotyczące wskazania

wysokości konkretnych kwot, jednego z dodatków do

niesieniu do wszystkich ponad 27 000 funkcjonariu-

szy SW nie wydaje się mieć związku z jakąkolwiek

konkretną problematyką związaną z polityką pań-

stwa, a jedynie stanowi przejaw chęci uzyskania wie-

dzy o tym, jak kształtują się dodatki służbowe kon-

kretnych funkcjonariuszy we wszystkich jednostkach

penitencjarnych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

(3859)

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

-023-3859/12) przekazującego interpelację posła na

dożyły emerytury, uprzejmie przekazuję odpowiedzi

W 2010 r. według badania aktywności ekonomicz-

nej ludności (BAEL) populacja osób w wieku 60–64

lat wyniosła 2213,7 tys. osób, z czego 422,3 tys. pra-

790

cowało, zaś kolejne 22,7 tys. było bezrobotnych.

Wskaźnik aktywności zawodowej dla tej grupy osób

wyniósł 20%, zaś wskaźnik zatrudnienia 19,1%.

Sy-

tuacja na rynku pracy osób w tej kategorii wieku

w 2011 r. poprawiła się – wskaźnik aktywności wy-

niósł 22,5%, zaś wskaźnik zatrudnienia 21,2%.

w 2010 r., w roku, w którym miało przejść na emery-

turę?

emeryturę?

Dostępne dane statystyczne pozwalają jedynie na

określenie liczby osób, które zmarły w danym roku,

nie wskazując statusu na rynku pracy tych osób.

W 2010 r. liczba mężczyzn w wieku 65 lat, którzy

zmarli, wyniosła 3382 osób, zaś całkowita liczba męż-

czyzn w tym wieku 124 tys. osób.

Według szacunków

na podstawie BAEL udział osób aktywnych zawodo-

wo w populacji mężczyzn w wieku 65 lat wyniósł

18,3%.

Sądzić można zatem, że wśród mężczyzn, któ-

rzy zmarli w 2010 r., tylko niewielka grupa była

wciąż aktywna zawodowo.

Liczba kobiet, które zmarły w 2010 r. w wieku 60

lat, wyniosła 2040 osób, zaś całkowita liczebność po-

pulacji kobiet w tym wieku kształtowała się na po-

ziomie 267,8 tys. osób.

Analogicznie jak w przypadku

mężczyzn, udział kobiet aktywnych zawodowo w tym

wieku jest niewielki – wyniósł 17,5%.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przekazujące interpelację posła Bogdana Rzońcy

o drogach publicznych uprzejmie informuję, że w kwiet-

niu br. do Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej wpłynęła interpelacja posel-

ska oraz pytanie redaktora „Gazety Prawnej” doty-

czące poruszonej przez pana posła kwestii.

Jednak

we wcześniejszym okresie do Ministerstwa Transpor-

sygnały w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do treści przedmiotowego interpela-

gi publiczne wraz ze związanymi z nimi urządzenia-

mi budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidy-

wany okres użytkowania, projektować i budować

-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy tech-

nicznej, m.in zapewniając:

1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczą-

— bezpieczeństwa konstrukcji,

— bezpieczeństwa użytkowania,

— odpowiednich warunków higienicznych i zdro -

wotnych oraz ochrony środowiska,

2) warunki użytkowe zgodnie z przeznaczeniem

obiektu w szczególności w zakresie usuwania ście-

ków, wody opadowej i odpadów;

nicznego.

Przepisami techniczno-budowlanymi, o których

wyżej mowa, regulującymi materię dróg publicznych

są przepisy rozporządzenia ministra transportu i go-

430, z późn. zm.), w tym art. 101–108 normujące wy-

posażenie dróg publicznych w urządzenia odwadnia-

jące oraz odprowadzające wodę.

Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budow-

lane obiekt budowlany należy użytkować w sposób

ny środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie

miernego pogorszenia jego właściwości użytkowych

i sprawności technicznej w szczególności w zakresie

Odprowadzanie wód z innych okolicznych nieru-

chomości do urządzeń zaprojektowanych do odwad-

niania oraz odprowadzania wód z dróg może skutecz-

nie uniemożliwić użytkowanie dróg publicznych

zgodnie z ich przeznaczeniem.

Dlatego też ustawo-

nię drogi.

Zakaz ten odnosi się do wszystkich kate-

gorii dróg publicznych.

Trzeba podkreślić, że w przypadku zagrożenia

gruntów podtopieniami szczególnie istotna staje się

niezawodność urządzeń odwadniających i odprowa-

dzających wody z dróg publicznych.

W takich sytu-

791

acjach niezwykle ważne jest zapewnienie infrastruk-

tury drogowej umożliwiającej dotarcie jednostkom

niosącym pomoc do poszkodowanych.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie

polegają m.in. właśnie na ochronie użytków rolnych

przed powodziami.

Urządzenia melioracji wodnych

ust. 2 ww. ustawy przepisy dotyczące urządzeń me-

lioracji wodnych szczegółowych stosuje się odpowied-

nio do:

1) ﬁtomelioracjiorazagromelioracji;

2) systemów przeciwerozyjnych;

3) zagospodarowania zmeliorowanych trwałych

łąk lub pastwisk;

4) zagospodarowania nieużytków przeznaczonych

Wykonywanie urządzeń melioracji wodnych szcze-

gółowych należy do właścicieli gruntów (art. 74 ust. 1

ww. ustawy).

Urządzenia melioracji wodnych szcze-

gółowych mogą być wykonywane na koszt Skarbu

ww. ustawy.

Rozstrzygnięcie w sprawach, o których

marszałek województwa w uzgodnieniu z wojewodą

na wniosek spółki wodnej lub zainteresowanych wła-

ścicieli gruntów (art. 74b ust. 1 ww. ustawy).

Warto dodać, że stosownie do art. 77 ust. 1 ww.

ustawy utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych

nością spółki wodnej – do tej spółki.

Pragnę zaznaczyć, że wody z melioracji wodnych,

lepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia

jej uprawy, nie powinny być mieszane ze ściekami

z dróg publicznych odprowadzanymi do rowów przy-

drożnych.

Należy również wyjaśnić, że wprowadzanie ście-

ków do wód lub do ziemi podlega szczególnym wyma-

ganiom zawartym m.in. w ustawie z dnia 18 lipca

Warto także pamiętać, że zgodnie z § 28 rozpo-

rządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwiet-

lana, na której sytuowane są budynki (m.in. garaże),

powinna być wyposażona w kanalizację umożliwia-

jącą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanali-

zacji deszczowej lub ogólnospławnej.

W razie braku

wej lub ogólnospławnej dopuszcza się odprowadzanie

Stosownie do § 29 ww. rozporządzenia dokonywanie

Wobec powyższego przyczyną zalewania gruntów

nie jest zakaz odprowadzania wody i ścieków z urzą-

dzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych

do rowów przydrożnych.

Obecnie obowiązujące roz-

gach publicznych należy uznać za właściwe i uzasad-

nione.

W praktyce zalewanie gruntów najczęściej

związane jest z brakiem lub niewłaściwym utrzyma-

niem urządzeń melioracji wodnych.

W związku z tym

nych nie rozwiąże problemu podtopień gruntów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

SPS-023-3862/12) w sprawie nieprzyznania Telewizji

przekazuję stosowne informacje.

nistracji rządowej, konstytucyjny organ regulujący

ry i dziedzictwa narodowego współpracuje z przewodni-

czącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji – w ra-

fonii i telewizji – w kwestii projektowania ogólnych

kierunków polityki państwa w dziedzinie radiofonii

i telewizji.

Sprawa podejmowania w zakresie przewi-

dzianym ustawą szczegółowych rozstrzygnięć w po-

stępowaniach koncesyjnych dotyczących rozpowszech-

niania programów, w tym kolejności ich umieszczania

należy do wyłącznej kompetencji KRRiT.

792

wiedź przewodniczącego KRRiT w załączeniu)*

)

.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

punktów przyjmowania opłat w kontekście objęcia

tego rodzaju działalności zakresem określonym przez

ustawę o usługach płatniczych, przedstawiam poniż-

sze informacje.

tego rodzaju działalności w skali przekraczającej ww.

kwotę konieczne jest uzyskanie statusu instytucji

płatniczej, od której na prowadzenie działalności go-

spodarczej w zakresie usług płatniczych wymaga się

uzyskania zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

(KNF).

Zmiana zasad prowadzenia działalności gospo-

nizacji świadczenia usług płatniczych, w tym prze-

kazu pieniężnego, w całej Unii Europejskiej oraz

gach płatniczych do wykonywania działalności w for-

mie biura usług płatniczych wymagane jest przede

regulowanej prowadzonej przez KNF oraz objęcie

środków przekazywanych przez użytkowników tych

nie prawnym może nastąpić poprzez zawarcie umowy

przez zawarcie umowy ubezpieczenia.

W większości przypadków działalność dotychczas

wykonywana przez tzw. okienka kasowe (in. punkty

opłat za rachunki) będzie dalej prowadzona przez

biura usług płatniczych.

Warunkiem jednak, jak

wspomniano wyżej, jest ograniczona skala działalno-

ści, aktualnie do kwoty 500 000 euro miesięcznie.

Takie rozwiązanie stanowiło kompromis uzyska-

płatniczych.

Wzięto pod uwagę ówczesną liczbę pod-

miotów świadczących usługi przekazu pieniężnego

oraz uśrednioną wartość transakcji wykonywanych

przez te podmioty, a także konieczność implementa-

cji dyrektywy PSD, która co do zasady wymaga dla

świadczenia przekazu pieniężnego statusu instytucji

płatniczej, a ewentualne mniejsze wymogi dla innych

podmiotów stanowią jedynie opcję narodową z art. 26

PSD.

Przewidziane rozwiązania na chwilę obecną wy-

dają się w pełny sposób zapewniać bezpieczeństwo

konsumentów, które jest nadrzędnym celem przed-

miotowej regulacji.

Warto wskazać, że biura usług

płatniczych objęte są wąskim nadzorem KNF i pod

tym względem, w odróżnieniu od instytucji płatni-

czych, rozpoczęcie przez nich działalności nie wyma-

ga przeprowadzenia szeregu działań analitycznych

pod względem prowadzenia stabilnego i ostrożnego

świadczenia usług płatniczych.

Biura usług płatni-

czych nie podlegają również rygorowi prowadzenia

działalności gospodarczej w określonej formie praw-

nej, mogą ją wykonywać także jako osoby ﬁzyczne.

Podlegają ponadto ograniczonemu obowiązkowi spra-

wozdawczemu, gdyż zobowiązane są jedynie do infor-

mowania KNF w określonych odstępach czasu o licz-

bie i wartości wykonanych transakcji, mając na uwa-

dze przestrzeganie ww. ustawowego limitu.

Warto

przy tym wskazać, że instytucje płatnicze winny

przed podjęciem działalności gospodarczej w sposób

ścisły i precyzyjny utworzyć plany ﬁnansowe,orga-

nizacyjne, przedstawić rozwiązania w zakresie za-

rządzania i kontroli oraz wykazywać się dawaniem

rękojmi stabilnego i ostrożnego prowadzenia działal-

ności gospodarczej.

Przy czym wykonywanie przez

nie usługi przekazu pieniężnego obwarowane jest

wymogiem utrzymywania funduszy własnych na po-

ziomie ustalonym odrębnie w stosunku do świadcze-

nia innych usług płatniczych.

Zwiększenie ostrożnościowych działań o charak-

terze prewencyjnym wobec instytucji płatniczych

istotnie odróżnia ten rodzaj działalności od biur

usług płatniczych i wpływa na ograniczenie ryzyka

operacyjnego związanego z prowadzeniem działalno-

ści instytucji płatniczej jeszcze przed podjęciem przez *

)

793

ten podmiot działalności gospodarczej.

Natomiast

wobec działalności biur usług płatniczych większość

środków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa

konsumentom podejmowana jest dopiero w trakcie

wykonywania tej działalności, a więc gdy środki pie-

niężne są już przekazywane przez klientów.

To może sprawiać wrażenie, że rozwiązania prze-

widziane dla biur usług płatniczych są nieadekwatne

w porównaniu do instytucji płatniczych, jednakże

w pełni uzasadnione, biorąc pod uwagę charakter

nadzoru, jakim są one objęte.

Odnosząc się do kwestii związanych z zabezpie-

czaniem środków pieniężnych przez biura usług płat-

niczych, pragnę przedstawić poniższe wyjaśnienia.

Mając na uwadze powyższe oraz sygnały o braku

pojawienia się stosownego produktu na rynku, Mini-

zmianą ww. rozporządzeń w celu umożliwienia kon-

tynuowania działalności podmiotom zobowiązanym

do posiadania zabezpieczeń ﬁnansowych z tytułu

prowadzenia ww. działalności.

w okresie ubezpieczenia; dodatkowo mając na uwa-

794

ubezpieczeniowej, do zapłaty której zobowiązany jest

niczych.

Jeżeli planowały kontynuowanie działalno-

tronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich

i 2006/48/WE oraz uchylającej dyrektywę 2000/46/

WE, które jednocześnie zawierają zmiany wprowa-

dzające alternatywną formę objęcia ochroną środków

względem dotychczasowego wyłącznego obowiązku

łalności.

tekście rozpatruje się również zwiększenie limitu

skali prowadzenia działalności gospodarczej przez

biura usług płatniczych, jak również wysokość fun-

duszy własnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

i Bartosza Kownackiego

W odpowiedzi na interpelację panów posłów An-

drzeja Romanka i Bartosza Kownackiego (pismo,

nr SPS-023-3866/12, z dnia 20 kwietnia br.) w spra-

wie sytuacji chrześcijan w Syrii uprzejmie informuję,

że kwestię tę należy rozpatrywać w szerszym kon-

tekście generalnie pogarszającej się w ostatnich la-

795

tach ogólnej sytuacji wspólnot chrześcijańskich za-

mieszkujących kraje Afryki i Bliskiego Wschodu.

Zjawisko to jest powodem głębokiej troski i syste-

matycznego zaangażowania polskiej dyplomacji

w obronę praw chrześcijan, zarówno w kontaktach

bilateralnych z poszczególnymi państwami, w któ-

rych problem ten występuje, jak i w ramach Unii Eu-

ropejskiej oraz na forum Rady Praw Człowieka i in-

nych organizacji międzynarodowych.

Współpracuje-

my również w tej materii ze Stolicą Apostolską.

Wspólnie uważamy, że chrześcijanie, tak jak w prze-

szłości, powinni pozostawać ważnym elementem toż-

samości miejscowych społeczności i wnosić równo-

prawny wkład w rozwój swych krajów.

W związku

z tym nie jest pożądane, ani nie zasługuje na szcze-

gólne zewnętrzne wsparcie zjawisko emigrowania

chrześcijan z państw zamieszkania, w tym z Syrii,

do innych krajów.

Na tle sytuacji chrześcijan zamieszkujących w pań-

stwach bliskowschodnich i afrykańskich położenie

chrześcijan syryjskich nie jest szczególnie niekorzyst-

ne.

Według polskich i międzynarodowych źródeł nie

są oni bowiem obecnie celem zaplanowanych prześla-

dowań.

Brak jest informacji wskazujących, że chrze-

ścijanie są obiektem intencjonalnych ataków podej-

mowanych przez syryjskie władze czy też opozycję.

Syryjski reżim reprezentujący alawicką mniejszość,

rządzący w kraju o sunnickiej większości, tradycyjnie

uprawia politykę wspierania innych mniejszości et-

nicznych i religijnych, w tym wspólnot chrześcijań-

skich.

Jednocześnie warto zauważyć, że jednym z przy-

jętych kryteriów uznawania syryjskich ruchów i or-

ganizacji opozycyjnych przez Unię Europejską i USA

za wiarygodnych partnerów jest gotowość do posza-

nowania przez nie praw mniejszości religijnych i et-

nicznych oraz akceptacja pryncypiów szerokiego dia-

logu narodowego, co przynosi pozytywne rezultaty

w postaci włączania przez te organizacje wspomnia-

nych zasad do głoszonych programów politycznych.

Syryjskiej opozycji zależy też na uzyskiwaniu popar-

cia mniejszości wyznaniowych i etnicznych w jej wal-

ce z reżimem.

Obie strony wewnętrznego konﬂiktu

w Syrii widzą również konieczność zachowania inte-

gralności terytorialnej i spójności syryjskiego pań-

stwa.

Jest faktem, iż w warunkach stosowanej przez

syryjskie władze przemocy wobec własnego społe-

czeństwa oraz w związku z toczącymi się walkami

w najbardziej newralgicznych regionach również

chrześcijanie są dotknięci konsekwencjami tej tra-

gicznej sytuacji (utrata życia, zdrowia, mienia), po-

dobnie jak inni syryjscy obywatele.

Najtrudniejsza

sytuacja w tym względzie panuje zwłaszcza w mieście

Homs.

Z uwagi na długotrwałe, ciężkie walki od po-

czątku bieżącego roku znaczna liczba chrześcijan –

podobnie jak innych mieszkańców miasta – została

zmuszona do opuszczenia swych miejsc zamieszka-

nia.

Nie można też przy tym wykluczyć zaistnie-

nia przypadków przymusowego wysiedlania lub pre-

sji społecznej skutkującej decyzjami o wyjeździe.

Indywidualne przypadki ataków na chrześcijan

mogą ponadto wynikać z zajmowania przez nich eks-

ponowanych stanowisk w wojsku, służbach specjal-

nych lub instytucjach wspierających reżim bądź sprzy-

jających mu.

Ich przyczyną nie jest często zatem,

a przynajmniej nie zawsze, wyznawana religia, lecz

raczej pozycja zawodowa bądź społeczna.

Nie są to

jednak incydenty wskazujące na zaplanowane dzia-

łania o charakterze czystek religijnych lub realizacja

odgórnych wytycznych politycznych.

Należy również

brać pod uwagę możliwość, iż informacje o atakach

muzułmańskich ekstremistów na chrześcijan, prze-

kazywane przez syryjskie media państwowe, mogą

mieć na celu tworzenie atmosfery strachu i przeko-

nania, że losy chrześcijan w Syrii zależą wyłącznie

od przetrwania obecnego reżimu.

Dotychczas Ambasada RP w Damaszku nie otrzy-

mała próśb o pomoc osobom wyznania chrześcijań-

skiego.

Ewentualne wnioski syryjskich obywateli

o udzielenie azylu bądź przyznanie statusu uchodźcy

w Polsce z pewnością zostałyby rozpatrzone z nale-

żytą uwagą i starannością, zgodnie z obowiązującym

w naszym kraju porządkiem prawnym oraz w duchu

solidarności z prześladowanymi.

Pragnę podkreślić, iż Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych na bieżąco analizuje rozwój wydarzeń w Syrii,

korzystając m.in. z faktu, iż w przeciwieństwie do

szeregu innych państw, Ambasada RP w Syrii, Sek-

cja Interesów USA przy Ambasadzie RP w Damasz-

ku oraz Konsulat Honorowy w Aleppo nieprzerwanie

kontynuują swoją działalność i w koniecznych przy-

padkach są w stanie okazać należytą pomoc huma-

nitarną potrzebującym.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

ze szkół ponadgimnazjalnych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

minowania ze szkół ponadgimnazjalnych nauczania

historii i matematyki, nr SPS-023-3867/12, uprzej-

mie wyjaśniam.

796

Opracowana w Ministerstwie Edukacji Narodo-

wej i Sportu w 2005 r.

„Strategia rozwoju edukacji

w Polsce wskazywała na podniesienie poziomu wy-

kształcenia społeczeństwa, tak by wykształcenie co

czesnym zapewnieniu wysokiej jakości kształcenia.

Wśród podstawowych zadań, jakie stoją przed pol-

skim systemem edukacji, dokument ten wymienia

gii poświęcony jest zmianom programowym.

Zapisa-

nienia polskich absolwentów na rynku pracy, należy

rozwijać kompetencje kluczowe uczniów i studentów.

Dlatego też niezbędne jest wzmocnienie różnych form

kształcenia ogólnego i zawodowego na wszystkich

nalne) – w tym umiejętności praktyczne, a także

postawy (proedukacyjne, obywatelskie) pozwalające

na późniejsze świadome funkcjonowanie w życiu spo-

łeczno-gospodarczym.

Ze względu na potrzeby gospo-

darki opartej na wiedzy szczególnie istotne jest stwo-

rzenie warunków, dzięki którym wzrośnie liczba uczniów

stwie liczba studentów wybierających taką ścieżkę

edukacyjną”.

W dokumencie zdiagnozowano ponad-

to, że „podstawą wysokiego poziomu edukacji są do-

bre, stale udoskonalane propozycje programowe.

Treści programowe nauczania ogólnokształcącego są

w dużym stopniu niedopasowane do potrzeb wynika-

kwencji często prowadzi to do braku zgodności po-

między podstawa programową a faktycznym proce-

sem kształcenia, albo do wypadania uczniów z syste-

mu szkolnego”.

(...) oraz znieść mechanizm dopuszczania programów

(programy powinny być ewentualnie poradnikiem

dla nauczyciela);

Wprowadzane, począwszy od roku szkolnego 2009–

–2010, zmiany programowe i organizacyjne w kształ-

ceniu ogólnym, mające na celu podniesienie jakości

nie przeszłego absolwenta w wiedzę ogólną, będącą

ralnego – w tym z wybranych przedmiotów rozsze-

rzonych – co znacząco zwiększy jego szansę na pod-

jęcie studiów na wybranej uczelni i kierunku.

większym niż jest to możliwie w obecnym wymiarze

przedmiot uzupełniający – historię i społeczeństwo.

szerzonym przedmiotów: biologii, chemii lub ﬁzyki,

będzie obowiązkowo realizował przedmiot uzupeł-

niający – przyrodę.

Takie rozwiązanie gwarantuje,

miotów rozszerzonych zachowana zostanie równowa-

ga pomiędzy nauczaniem przedmiotów ścisłych i hu-

manistycznych.

Organizacja nauczania w liceum będzie zatem

jęciu innego, niż dotychczas stosowany, sposobu or-

ganizacji nauczania tego przedmiotu, jak również

innych celów i metod nauczania tego przedmiotu.

lem nauczania historii powinno być kształtowanie

położony jest na rozwijanie, w ramach edukacji hi-

storycznej, kompetencji pozwalających uczniom na

797

rożytność, średniowieczne i czasy nowożytne, a koń-

czy na I wojnie światowej (1918 r.).

Dzięki takiemu

przy takiej samej liczbie godzin.

W I klasie każdego

typu szkoły ponadgimnazjalnej uczniowie będą mie-

li dwie godziny historii tygodniowo, podczas których

nazjum, a potem w liceum (zatem trzykrotnie), po-

dejmowano próbę omówienia całego kursu historii

niach z lat 1989–1991 kończąc.

Praktyka wyglądała

niekorzystnie.

Na omówienie ostatniego półwiecza,

w typowej trzeciej klasie gimnazjum i w równie ty-

powej trzeciej klasie liceum, brakowało zazwyczaj

sa szkoły ponadgimnazjalnej poświęcona będzie wy-

łącznie historii najnowszej, na którą w szkołach do

pów szkół ponadgimnazjalnych – także szkół zawo-

dowych.

W ten sposób nowa podstawa programowa

daje nauczycielom historii, po raz pierwszy, szansę

poziomie rozszerzonym, bądź poprzez uczestnictwo

w zajęciach z historii i społeczeństwa.

Przyjęte roz-

Przedmiot historia i społeczeństwo – dziedzictwo

z historii.

o kulturze.

Na zajęciach będzie można realizować

wać co najmniej cztery takie wątki, realizowany

nauczyciel uwzględnił wątek „Ojczysty panteon i oj-

czyste spory”.

Informuję również, że liczba godzin przeznaczo-

zmniejszeniu w stosunku do dotychczasowej (na żad-

nym z etapów edukacyjnych), ale – w przypadku li-

ceum ogólnokształcącego – uczniowie będą mieli moż-

dzin niż obecnie.

Obrazuje to poniższe zestawienie.

Poprzednia podstawa

programowa

Liczba godzin

tygodniowo/cykl

798

ramowych planów nauczania w szkołach publicznych

zwyczaj cześć godzin z różnych przyczyn przepadała

(jak było dotychczas).

Nie ulega także zmniejszeniu liczba godzin mate-

matyki w szkołach ponadgimnazjalnych.

Zgodnie

minimalny wymiar godzin przeznaczonych na reali-

zację tych zajęć edukacyjnych w trzyletnim okresie

nauczania w liceum ogólnokształcącym wynosi:

— w zakresie podstawowym 300 godzin (tj. 10 go -

dzin tygodniowo),

— w zakresie rozszerzonym 180 godzin (tj. 6 go -

dzin tygodniowo, dodatkowo poza wymiarem godzin

w zakresie podstawowym).

Dotychczas matematyka realizowana jest w wy-

miarze 9 godzin tygodniowo w trzyletnim okresie

nauczania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

(3868)

W związku z interpelacją pana posła Edwarda

Siarki z dnia 2 kwietnia 2012 r. (nr SPS-023-3868/

gospodarowaniu wspólnot gruntowych przedstawiam

następujące wyjaśnienia.

Opracowany w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwo-

uzgodniony został z członkami Rady Ministrów oraz

rytorialnego już w 2011 r.

Celem projektu było osta-

teczne uregulowanie stanu prawnego nieruchomości

zaliczonych do wspólnot gruntowych oraz dostoso-

wanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspól-

not gruntowych do współczesnych realiów społeczno-

-gospodarczych.

Jednakże na posiedzeniu w dniu

Rządu, będący organem pomocniczym Rady Mini-

strów, zdecydował o wstrzymaniu dalszych prac le-

gislacyjnych nad projektem założeń do projektu usta-

stąpił do przewodniczącego Zespołu ds. Programo-

wania Prac Rządu o ponowne zgłoszenie do wykazu

prac legislacyjnych Rady Ministrów założeń do pro-

wspólnot gruntowych.

Na posiedzeniu w dniu 9 mar-

zdecydował o umieszczeniu w wykazie prac rządu pro-

nie prace związane z nowelizacją ustawy o zagospo-

darowaniu wspólnot gruntowych, informuję, że za-

spodarowaniu wspólnot gruntowych opracowane

według zasad wynikających ze zmienionego Regula-

minu pracy Rady Ministrów są obecnie na etapie

uzgodnień społecznych przedmiotowe założenia zo-

staną poddane uzgodnieniom międzyresortowym,

a następnie skierowane zostaną na posiedzenie ko-

mitetu Rady Ministrów oraz posiedzenie Rady Mini-

strów.

Przewiduje się, że przyjęcie dokumentu przez

jektu ustawy.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie budowy drogi ekspresowej S7

terpelację Pana posła Edwarda Siarki, przesłaną przy

799

-3869/12, w sprawie budowy drogi ekspresowej S7

kopane, przedstawiam następujące informacje i wy-

jaśnienia.

Zgodnie z rozporządzeniem RM z dnia 20 paź-

i dróg ekspresowych przebieg drogi ekspresowej S7

kończy się w Rabce.

W związku z powyższym należy

zaznaczyć, iż wskazane przez pana posła odcinki

Rdzawka – Nowy Targ i Nowy Targ – Zakopane leżą

w ciągu DK nr 47 i ich przebudowa nie jest związana

z budową drogi S7.

Poniżej przekazuję informacje w kontekście pytań

zawartych w interpelacji w podziale na poszczególne

zadania realizacyjne.

I.

W przypadku zadania pn. „Przebudowa drogi

S7 Lubień – Rabka-Zdrój” informuję, iż wydłużająca

się procedura przygotowania inwestycji do realizacji

prac projektowych, uwarunkowań prawnych: admi-

nistracyjnych i środowiskowych, które decydują

o poszczególnych procedurach.

Opóźnienia są rów-

nież wynikiem zmian parametrów technicznych w sto-

sunku do zatwierdzonej wcześniej koncepcji.

Jednocześnie informuję, iż budowa drogi S7 na

odc.

Lubień – Rabka-Zdrój nie została wykreślona

– 2015”.

Znajduje się ona w załączniku nr 2, tj. na

roku 2013.

W dniu 12 sierpnia 2010 r. została wyda-

na decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgo-

dy na realizację inwestycji.

Decyzja stała się ostatecz-

W wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony śro-

dowiska w Krakowie nakazał inwestorowi przepro-

wadzenie ponownej oceny oddziaływania na środo-

wisko.

Aktualnie trwa odbieranie ww. opracowania.

Projekt budowlany (PB), projekt wykonawczy (PW)

oraz dokumentacja przetargowa (DP) są zrealizowa-

ne.

Ukończenie i odebranie dokumentacji geodezyjnej

przewidziane jest wraz z materiałami do wniosku

Dodatkowo informuję, iż istnieje możliwość prze-

dłużenia terminu ważności decyzji o środowiskowych

o kolejne 2 lata.

Przedmiotowe rozwiązanie przewi-

rym złożenie wniosku o wydanie m.in. decyzji o ze-

miot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzy-

w ust. 3 przepisu), od organu, który wydał decyzję

Odnosząc się do ostatecznego przebiegu drogi S7,

informuję, iż został on określony w decyzji o środo-

wiskowych uwarunkowaniach, która do dalszej re-

alizacji wybrała jeden z analizowanych wariantów.

dowana całkowicie po nowym śladzie (nie pokrywa

przewidziane jest najwcześniej w marcu 2013 r., jed-

nak decyzja na złożenie wniosku o jej wydanie uza-

leżniona jest od zapewnienia ﬁnansowaniainwesty-

cji w ramach programu na lata 2011–2015.

Zgod-

nie z założeniami zostanie on zaktualizowany w mo-

kroekonomiczne.

Pozwoli to na precyzyjne określenie

go w kolejnych latach.

Podstawę rzeczową aktualiza-

cji programu będzie stanowiła lista zadań wskaza-

nych w załączniku nr 2.

Ponadto informuję, iż wypłaty odszkodowań za

przejęte nieruchomości rozpoczną się po uzyskaniu

ostatecznej decyzji ZRID, na podstawie decyzji woje-

wody małopolskiego określającej wysokość odszkodo-

wania dla poszczególnych nieruchomości.

cinku Rdzawka – Nowy Targ” nie została uwzględ-

2011–2015”.

Na odcinku tym projektuje się drogę kla-

cie po nowym śladzie.

Aktualnie na ukończeniu są

prace projektowe dla tego odcinka.

W dniu 19 paź-

dziernika 2010 r. została wydana decyzja o środowi-

westycji.

Decyzja stała się ostateczna w dniu 7 grud-

nia 2010 r. i jest ważna 4 lata, przy czym można ją

wydłużyć o 2 lata, zgodnie z opisanymi powyżej prze-

pisami.

W wydanej decyzji regionalny dyrektor

ochrony środowiska w Krakowie nakazał inwestoro-

wi przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania

cowania.

cinku Nowy Targ – Zakopane” również nie została

2011–2015”.

Prace projektowe dla tego odcinka roz-

poczęły się w roku 1996 r. od opracowania przez Biu-

ro Planowania Rozwoju Sieci Drogowej GDDKiA –

Pracownia „Południe” – „Studium trasowego połą-

czenia drogowego Kraków – Myślenice – Lubień – Za-

800

kopane”.

W latach 1996 – 2007 na odcinku tym trwa-

ły intensywne prace projektowe (studia trasowe,

koncepcje programowe oraz projekty budowlane).

Odcinek zastał podzielony na dwa pododcinki reali-

zacyjne:

1.

Nowy Targ – Poronin dł. 13,6 km (teren gmin

SzaﬂaryiBiałyDunajec)–opracowanookołotrzy-

nastu wariantów przebiegu DK 47 i wszystkie zosta-

ły odrzucone przez władze i mieszkańców gmin Sza-

ﬂaryiBiałyDunajec.

Wobecniemożliwościuzgodnie-

nia planowanych tras oraz sprzeciwu mieszkańców

obydwu gmin prace projektowe zostały przerwane

w październiku 2007 r.

2.

Poronin – Zakopane dł. 7,15 km (teren gminy

Poronin i miasta Zakopane) – obejmuje budowę węzła

Poronin – na podstawie zatwierdzonych przez Komi-

sję Oceny Projektów Inwestycyjnych w 2003 r. kon-

cepcji programowych w roku 2005 r. została podpi-

sana umowa na opracowanie kompleksowej doku-

mentacji projektowej, wraz z uzyskaniem niezbęd-

nych decyzji administracyjnych.

Na etapie opracowa-

nia PB pojawiły się liczne protesty oraz odwołania

mieszkańców Poronina i Zakopanego.

Wielokrotnie

korygowano przebieg trasy w stosunku do zatwier-

dzonej wcześniej koncepcji.

Utworzyło się kilka ko-

mitetów protestacyjnych.

W dniu 17 sierpnia 2007 r.

wojewoda małopolski wydał decyzję o środowisko-

sięwzięcia.

Decyzja uzyskała rygor natychmiastowej

wykonalności i została równocześnie oprotestowana

przez 120 stron.

W październiku 2007 r. przygotowa-

drogi (ULD).

W listopadzie 2007 r. w porozumieniu

z wojewodą małopolskim GDDKiA wstrzymała prace

projektowe i zawieszono postępowanie administra-

cyjne w celu uzyskania decyzji ULD do czasu opra-

cowania na zlecenie marszałka województwa mało-

polskiego „Studium lokalizacyjno-funkcjonalno-ru-

chowego rozwoju podhalańsko-tatrzańskiego ukła-

du komunikacyjnego ze szczególnym uwzględnie-

niem dostępności miasta Zakopane”.

W opracowa-

nym studium zaproponowane zostały rozwiązania

techniczne dozwolone dla klas technicznych Z, L

(niedopuszczalne klasy dla dróg krajowych).

Stu-

dium wskazało na konieczność rozproszenia ruchu

na sieć podrzędną i niepreferowanie rozwiązaniami

technicznymi dojazdu do jednej miejscowości.

Tym-

czasem w dniu 17 marca 2010 r. generalny dyrektor

ochrony środowiska uchylił zaskarżoną decyzję śro-

dowiskową.

Wobec powyższego w maju 2010 r.

Od-

dział GDDKiA w Krakowie odstąpił od wykonania

przedmiotowej umowy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

nia 2012 r., przekazaną przez pana Marka Kuchciń-

uprzejmie udzielam wyjaśnień w zakresie poruszo-

nego zagadnienia.

Na wstępie należy podkreślić, że nowelizacja usta-

W wyniku dokonanej nowelizacji dodano ust. 2a

do art. 77 ustawy o gospodarce nieruchomościami –

ust. 2a określający sposób dokonywania płatności

opłaty rocznej, która została ustalona w wyniku ak-

tualizacji.

Po wejściu w życie przedmiotowej regula-

cji do byłego resortu infrastruktury i obecnie do re-

sortu transportu, budownictwa i gospodarki morskiej

wpływają zapytania o interpretację ww. przepisu.

Udzielając odpowiedzi na powyższe wystąpienia, do-

konano wykładni przepisu w oparciu o analizę uza-

sadnienia do przedłożenia poselskiego na tle cało-

kształtu systemu aktualizacji opłat rocznych.

Uwzględ-

niając powyższe, przyjęto, że mechanizm ustalania

wysokości opłaty rocznej w pierwszych trzech latach

po aktualizacji powinien wpisywać się w określony

mi minimalny okres, po upływie którego można do-

konać kolejnej aktualizacji.

Z uwagi bowiem na moż-

liwość dokonania ponownej aktualizacji opłaty rocz-

nej po upływie trzech lat istotnym jest, aby uiszcze-

nie opłaty rocznej ustalonej w wyniku poprzedniej

aktualizacji nastąpiło w okresie tych trzech lat.

Przyjmując powyższe założenie oraz uwzględniając

cel wskazany w uzasadnieniu projektu ustawy, resort

przedstawił opinię odnośnie do określonego w art. 77

ust. 2a sposobu obliczania wysokości opłaty rocznej

w kolejnych trzech latach od aktualizacji.

Resort pod-

kreślał jednak, że nie posiada kompetencji do doko-

nywania powszechnie obowiązującej wykładni pra-

wa.

Przedstawione stanowisko było wyrazem poglą-

du prawnego, który nie może stanowić podstawy

rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, podejmo-

801

wanych na podstawie całokształtu okoliczności fak-

tycznych i prawnych przez upoważnione przez usta-

wodawcę organy administracji publicznej i sądy.

Wła-

ściwość organów uprawnionych do aktualizacji opłat

chomości gruntowych oraz zakres kompetencji samo-

rządowych kolegiów odwoławczych i sądów powszech-

nych w tych sprawach są bowiem określone od wielu

lat w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomo-

ściami.

Odpowiadając zatem na pierwsze pytanie

pana posła Edwarda Siarki, należy zauważyć, że mi-

skiej nie może wkraczać w zakreślone ustawą kom-

petencje organów uprawnionych do rozstrzygania

spraw z zakresu aktualizacji opłat rocznych.

Odpowiadając natomiast na pytanie pana posła

dotyczące planowanych prac legislacyjnych w oma-

wianym obszarze, uprzejmie informuję, że resort od

dłuższego czasu dostrzega potrzebę modyﬁkacjiobo-

wiązującego systemu aktualizacji opłat rocznych

i prowadzi w tym zakresie prace analityczne.

Aktu-

alnie zbierane są informacje, które pozwolą zbudować

pełny i obiektywny obraz problematycznych obsza-

rów, które wymagałyby wprowadzenia zmian prze-

pisów z omawianego zakresu, w tym ewentualnego

Przekazując powyższe informacje, wyrażam na-

pana posła Edwarda Siarki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

terpelację posła Andrzeja Romanka przekazaną przy

piśmie SPS-023-3871/12 w sprawie zmiany ustawy

ją kontynuację tej działalności na dotychczasowych

zasadach, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych

informacji.

Rady Ministrów w dniu 2 maja br.

Jednocześnie chciałbym poinformować, iż ustawa

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

pelację pana posła Artura Górczyńskiego w sprawie

802

„Projekt długookresowej strategii rozwoju kraju

nę obecnego systemu rehabilitacji społeczno-zawodo-

sowo placówkę stwarzającą osobom niepełnospraw-

nym niezdolnym do podjęcia pracy możliwość reha-

bilitacji społecznej i zawodowej w zakresie pozyski-

wania lub przywracania umiejętności niezbędnych

Celem prowadzonej w warsztacie rehabilitacji jest

niku rozważone zostanie przygotowanie odpowied-

funkcjonowania tej formy rehabilitacji, a nie jej li-

kwidację.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie nieefektywności powiatowych

12), przekazujące interpelację złożoną przez pana

posła Artura Górczyńskiego oraz panów posłów Pio-

tra Chmielowskiego i Marka Stolarskiego, w sprawie

sce, przedstawiam poniżej odpowiedź na zadane py-

tania.

który zajmuje urzędom pracy, na znalezienie bezro-

botnemu zatrudnienia?

morządów powiatowych należy m.in.: udzielanie po-

mocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezie-

niu pracy, a także pracodawcom w pozyskaniu pra-

cowników przez pośrednictwo pracy i poradnictwo

zawodowe oraz inicjowanie, organizowanie i ﬁnanso-

wanie usług i instrumentów rynku pracy.

Zadania te

zowane przez powiatowe urzędy pracy podlegające

legają ministrowi właściwemu do spraw pracy.

Zadaniem ministra właściwego do spraw pracy

ności aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych, pro-

wadzonej przez te urzędy.

Jednym z takich działań

jest wydanie rozporządzenia ministra pracy i polity-

803

porządzeniu tym duży nacisk położono na dostoso-

wanie świadczenia poszczególnych usług do potrzeb

różnych grup osób korzystajch z pomocy urzędów

trudnienia pracowników powiatowych urzędów pra-

cy, którzy w bezpośredni sposób odpowiadają za po-

moc w poszukiwaniu pracy i aktywizację osób bezro-

botnych oraz pozyskiwanie ofert pracy.

Spowodowa-

ło to zwiększenie liczby pośredników pracy, doradców

cy – zatrudnionych w powiatowych urzędach pracy.

cy spowodował zmniejszenie liczby osób bezrobot-

nych przypadających na jednego pośrednika pracy,

doradcę zawodowego, etc.

Zmiany te przyczyniają się

tywizację zawodową osób bezrobotnych oraz ułatwie-

nia dostępu do usług rynku pracy klientom urzędów

pracy.

Działaniem kładącym nacisk na skuteczną akty-

wizację zawodową bezrobotnych i ich doprowadzenie

do zatrudnienia było wprowadzenie rozwiązania do-

tyczącego trybu współpracy urzędu pracy z klientem.

Zgodnie z przepisami art. 34a ww. ustawy powiatowy

urząd pracy, udzielając pomocy osobie bezrobotnej,

może przygotować indywidualny plan działania w celu

gotowanie indywidualnego planu działania jest obo-

wiązkowe dla bezrobotnych, którzy pozostają nie-

przerwanie w rejestrze urzędu pracy przez okres co

najmniej 180 dni.

Jest to jednocześnie kolejne dzia-

łanie podejmowane przez urząd, którego celem jest

udzielenie pomocy osobom mającym szczególne trud-

ności w rozpoczęciu pracy lub ponownym jej podjęciu.

Przygotowanie indywidualnego planu działania wy-

maga nie tylko zwiększenia intensywności działań

go zaangażowania się bezrobotnego w poszukiwanie

Ważną zmianą było także wprowadzenie w usta-

pracy obowiązku wyodrębnienia w ramach powiato-

wego urzędu pracy centrum aktywizacji zawodowej

(CAZ).

Głównym celem CAZ jest wzmocnienie pry-

matu działań aktywizujących nad działaniami pa-

sywnymi, ułatwienie koncentracji na potrzebach co-

raz trudniejszych klientów oraz poprawa wizerunku

urzędów pracy poprzez większe ukierunkowanie ich

działalności na realizację podstawowych usług rynku

pracy: pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego

kiwaniu pracy, organizacja szkoleń, wspieranych do-

datkowo instrumentami rynku pracy.

W celu zapewnienia skuteczniejszego wsparcia

w przygotowaniu do podjęcia pracy powiatowe urzę-

dy pracy inicjują i realizują programy specjalne.

Pro-

gramy specjalne umożliwiają urzędom pracy ﬁnan-

sowanie niestandardowych działań wspierających

zatrudnienie bezrobotnych i poszukujących pracy,

w sposób uwzględniający indywidualne potrzeby tych

osób.

Działania te mogą być realizowane przez urzę-

dy pracy samodzielnie lub we współpracy z innymi

nym obejmuje się w pierwszej kolejności bezrobot-

nych i poszukujących pracy w stosunku, do których

gramów specjalnych jest możliwość łączenia ustawo-

nymi rozwiązaniami dostosowanymi do indywidual-

nych potrzeb uczestników programu oraz możliwość

Łącznie na ﬁnansowanieprogramówspecjalnych

w ubiegłym roku minister pracy i polityki społecznej

przyznał 72,2 mln zł.

Środki te pozwoliły na realiza-

cję 41 programów specjalnych, którymi planowano

objąć łącznie 6171 osób.

W I półroczu br. zostaną

przygotowane szczegółowe informacje na ten temat

w oparciu o sprawozdania nadsyłane przez powiato-

we urzędy pracy.

W roku bieżącym podjęto decyzję

o kontynuowaniu wsparcia w ramach programów

specjalnych adresowanego do dwóch grup będących

w trudnej sytuacji na rynku pracy, tj. osób w wieku

30– i 50+.

Decyzja ministra umożliwia osobom bez-

robotnym i poszukującym pracy skorzystanie z sze-

rokiego spektrum wsparcia oferowanego przez po-

wiatowe urzędy pracy.

Dodatkowa pula środków re-

zerwy przyznana marszałkom województw na reali-

zację programów będzie wynosiła nie mniej niż

45 mln zł na każdą z grup.

Dodatkowo marszałkowie

otrzymali do dyspozycji kwotę w wysokości 30,8 mln

zł z możliwością jej przeznaczenia na doﬁnansowanie

programów specjalnych.

Wnioski dotyczące doﬁnan-

sowania programów specjalnych rekomendowanych

przez marszałków województw – starostowie nadsy-

łają do MPiPS do dnia 11 maja 2012 r.

Niezależnie od powyższego należy wskazać na

możliwość podejmowania przez publiczne służby za-

trudnienia przedsięwzięć mających na celu przygoto-

wywanie rozwiązań o charakterze systemowym w za-

kresie aktywizacji zawodowej i instytucjonalnej ob-

sługi rynku pracy.

Taką możliwość stworzyła ustawa

o promocji zatrudnienia, (…) wprowadzając do po -

rządku prawnego projekty pilotażowe.

Przykładem

takich inicjatyw jest projekt pilotażowy pn. „Nowe

horyzonty – w poszukiwaniu większej skuteczności

pośrednictwa pracy” zainicjowany przez Powiatowy

Urząd Pracy w Gdańsku.

Został on wdrożony, aby

zbadać nowe możliwości w zakresie instytucjonalnej

obsługi rynku pracy, m.in. w zakresie kontraktacji

usług zatrudnieniowych.

W ramach pilotażu testo-

wane są kryteria oraz tryb wyłaniania agencji za-

804

trudnienia, metody kwaliﬁkowania osób bezrobot-

nych, które będą kierowane do agencji zatrudnienia

oraz zasady współpracy między urzędami pracy a agen-

cjami zatrudnienia dotyczące rozliczania oraz prowa-

dzenia dokumentacji.

robocia młodzieży, w ramach którego osoby młode

W celu poprawy dostępu do usług rynku pracy

i zwiększenia szans osób bezrobotnych na podjęcie

pracy ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach

przez marszałka województwa lub starostę innym

podmiotom realizacji podstawowych usług rynku

wego i informacji zawodowej, organizacji szkoleń oraz

te funkcjonują w obowiązującym porządku prawnym

od wielu lat.

Zgodnie z art. 24 ww. ustawy zlecenie

usługi lub instrumentu rynku pracy może nastąpić

po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, na

przez zakup tych usług na zasadach i w trybie okre-

ślonych w przepisach o zamówieniach publicznych.

Zleceniobiorcami mogą być różne podmioty wskaza-

ne w ww. przepisie, w tym agencje zatrudnienia czy

organizacje pozarządowe statutowo zajmujące się

problematyką rynku pracy.

Ponadto od 1 lutego 2009 r. obowiązują również

przepisy, określone w art. 61b ww. ustawy, których

celem jest pomoc w aktywizacji zawodowej osób bę-

lacje te stanowią, że marszałek lub starosta może

dzenie do zatrudnienia osób będących w szczególnej

sytuacji na rynku pracy, tj. osób określonych w art. 49

ww. ustawy, wobec których stosowane są dodatkowe

formy wsparcia.

Zapis ustawowy przewiduje dla

agencji zapłatę, w wysokości od 50–150% aktualnie

obowiązującego przeciętnego wynagrodzenia, za wy-

konanie umowy, której efektem jest doprowadzenie

osoby bezrobotnej do zatrudnienia.

obowiązujące przepisy prawne przewidują szerokie

spektrum działań wspierających osoby bezrobotne

w poszukiwaniu pracy i skrócenie okresu pozostawa-

nia bez pracy i nie jest obecnie przewidywane rozsze-

rzanie tego instrumentarium o nowe formy pomocy.

Będą natomiast prowadzone prace ukierunkowane

na poprawę współpracy pomiędzy powiatowymi urzę-

dami pracy a niepublicznymi agencjami zatrudnienia

w celu ułatwienia klientom urzędów pracy szybszego

wejścia na rynek pracy lub powrotu na ten rynek.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgod-

nie z art. 190 § 2 Kodeksu pracy co do zasady zabro-

nione jest zatrudnianie osób poniżej 16. roku życia.

przewiduje, że jedną z przyczyn uzasadniających

przyznanie pomocy z pomocy społecznej jest bezro-

bocie.

Osoba bezrobotna, której dochód nie przekra-

cza odpowiednio wskazanych w ustawie o pomocy

społecznej kryteriów dochodowych, może ubiegać się

o przyznanie pomocy pieniężnej w postaci zasiłku

okresowego lub zasiłku celowego.

Ponadto w syste-

mie pomocy społecznej istnieje wiele świadczeń nie-

pieniężnych, a wśród nich praca socjalna oraz porad-

nictwo, których celem jest m.in. szeroko pojęta akty-

wizacja zawodowa osób bezrobotnych.

ków do dyspozycji urzędu pracy w przeliczeniu na

jednego bezrobotnego?

Zgodnie z art. 9 ust. 2a

nienia (…) z końcem roku 2013 ministrowi właściwe -

mu do spraw pracy wygasa obowiązek przekazywa-

nia samorządom powiatowym środków Funduszu

dzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracow-

ników powiatowego urzędu pracy.

Ponieważ liczne są

sygnały o konieczności kontynuowania wsparcia sa-

morządów powiatowych środkami Funduszu Pracy,

podejmowane są symulacje zmiany formy oddziały-

wania tego instrumentu.

Powinien on stać się ele-

mentem wspierania efektywności pracy kadry urzę-

dów oraz być powiązany z planowanym, na dany rok

budżetowy, poziomem wydatków Funduszu Pracy

i wielkością wykonywanych zadań.

Ustalanie samorządom limitu środków Funduszu

wej bezrobotnych dokonywane jest zgodnie z rozpo-

podziału środków, określonych w ustawie budżeto-

wej, opiera się na wielu zmiennych, wśród których

dominującymi są liczby bezrobotnych i stopa bezro-

bocia.

Wielkości te w zasadniczy sposób oddziałują

na kwoty limitów, od których naliczane jest wsparcie

z Funduszu Pracy samorządów powiatowych, z prze-

znaczeniem na wynagrodzenia i składki na ubezpie-

pracy.

Wsparcie to nie jest uzależnione od dodatko-

wych kwot limitu uzyskiwanych z rezerwy ministra,

co dokonuje się z inicjatywy samorządu powiatowego

i wymaga wniosku starosty zaopiniowanego przez

marszałka województwa.

805

Odpowiadając na pytanie o zamierzenia dotyczą-

ce wzmocnienia kontroli nad kursami i szkoleniami

organizowanymi przez urzędy pracy, uprzejmie wy-

jaśniam, że zgodnie z reformą samorządową, mini-

ster pracy i polityki społecznej wyznacza ramy praw-

ne funkcjonowania urzędów pracy, nie jest natomiast

w stosunku do nich organem zwierzchnim i kontro-

lnym.

Zatem kwestie nadzoru nad działalnością po-

wiatowych urzędów pracy pozostają we właściwości

starostów powiatów albo prezydentów miast na pra-

wach powiatu, którym podlegają te urzędy.

Urzędy pracy, organizując szkolenia dla bezrobot-

nych i poszukujących pracy, są zobowiązane do sto-

wykonawczych, w tym rozporządzenia ministra pra-

Osoba uprawniona może zostać skierowana albo

na szkolenie tzw. grupowe planowane przez urząd

pracy, albo może ubiegać się o sﬁnansowanieprzez

urząd pracy wybranego przez siebie szkolenia tzw.

indywidualnego, dostępnego na rynku usług szkole-

niowych.

W 2011 r. na szkolenia ﬁnansowanezFun-

duszu Pracy urzędy pracy skierowały 53 803 osób.

Na szkolenia indywidualne, zgodne z preferencjami

zainteresowanych, ich umiejętnościami i predyspo-

zycjami – skierowano 18 369 osób, co stanowiło 34,1%

ogółu uczestników.

Na szkolenia grupowe skierowa-

no 35 434 osoby, co stanowiło 65,9% ogółu uczestni-

ków.

W stosunku do 2010 r. o 12,3 punktu procento-

wego wzrosła liczba osób, które skierowano na szko-

lenie indywidualne kosztem szkoleń grupowych.

Szkolenia grupowe urzędy pracy zobowiązane są

organizować z uwzględnieniem potrzeb rynku pracy/

gospodarki oraz potrzeb osób bezrobotnych.

Zgodnie

z § 71 ww. rozporządzenia szkolenia powinny być do-

bierane według z jednej strony potrzeb rynku pracy,

z drugiej zaś zidentyﬁkowanych luk kompetencyj-

nych osób bezrobotnych i poszukujących pracy.

Do

określania potrzeb rynku pracy zobowiązane są prze-

pisami ustawy zarówno powiatowe, jak i wojewódz-

kie urzędy pracy.

Prowadzą one m.in. monitoring

zawodów nadwyżkowych i deﬁcytowych,przywoje-

wódzkich urzędach pracy działają też obserwatoria

rynku pracy.

Aby wspomóc urzędy pracy w określa-

niu kierunków szkoleń, po których jest szansa na

zatrudnienie, w 2010 r.

Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej wydało i upowszechniło „Podręcznik

użytkownika metod, narzędzi i procedur diagnozo-

wania zapotrzebowania na kwaliﬁkacjeiumiejętno-

ści na regionalnym i lokalnym rynku pracy”.

Podręcz-

nik ten jest praktycznym narzędziem dla pracowni-

ków wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy od-

powiedzialnych za diagnozowanie zapotrzebowania

na kwaliﬁkacjeiumiejętnościnaregionalnymilo-

kalnym rynku pracy.

Zawiera opis metod, narzędzi

i procedur oraz praktyczne wskazówki dla popraw-

nego zidentyﬁkowaniapotrzebrynkupracy.

Reko-

mendowana metodologia umożliwia pracownikom

powiatowych i wojewódzkich urzędów pracy zidenty-

ﬁkowaćpotrzebykwaliﬁkacyjno-zawodowepodmio-

tów rynku pracy, które następnie będą wyznaczać

kierunki planowanych szkoleń, organizację staży i przy-

gotowania zawodowego dorosłych.

W 2010 r. prze-

szkolono 70 pracowników urzędów pracy w zakresie

stosowania tej metodologii, na lata 2012/2013 zapla-

nowano kolejne szkolenia dla grupy obejmującej 1000

osób.

Specjaliści kierujący bezrobotnych na szkolenia

mają obowiązek uwzględniać preferencje i możliwości

samych zainteresowanych; zobowiązani są w tym

celu do współpracy z doradcami zawodowymi.

Szcze-

gólną formą pomocy bezrobotnym jest tworzenie in-

dywidualnych planów działania obowiązkowo dla

tzw. grup defaworyzowanych na rynku pracy.

Indy-

widualny plan działania – tworzony przy udziale bez-

robotnego – zawiera m.in. działania możliwe do za-

stosowania przez urząd pracy (np. szkolenia, staże,

uczestnictwo w działaniach klubów pracy) oraz dzia-

łania planowane do samodzielnej realizacji przez bez-

robotnego w celu podjęcia przez niego odpowiedniej

pracy.

Jak już wspomniano, przepisy § 71 ust. 2 rozpo-

rządzenia w sprawie standardów i warunków prowa-

dzenia usług rynku pracy obligują urzędy pracy do

uwzględniania potrzeb osób bezrobotnych przy pla-

nowaniu szkoleń grupowych.

Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej przekazało urzędom pracy na-

rzędzia ułatwiające precyzyjne dopasowanie progra-

mów szkoleń do potrzeb pracodawców i osób uczą-

cych się.

Są to opisy standardów kompetencji zawo-

dowych wymaganych przez pracodawców w określo-

nych zawodach, ujęte w kategoriach wiedzy, umiejęt-

ności i innych kompetencji (w tym społecznych).

W oparciu o te zbiory informacji można ustalić luki

kompetencyjne bezrobotnych i zamawiać szkolenia

„szyte na miarę”, o ile taka oferta będzie dostępna

(rynek ofert szkoleniowych jest niestety słabością

polskiego systemu edukacji dorosłych).

Kolejną formą działań ukierunkowaną na popra-

wę skuteczności działań urzędów pracy w zakresie

optymalnej organizacji szkoleń dla bezrobotnych

i poszukujących pracy są szkolenia pracowników pu-

blicznych służb zatrudnienia.

Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej przygotowało ofertę szkoleń mo-

dułowych doskonalących wykonywanie poszczegól-

nych zadań zawodowych.

W ramach szkolenia „Pro-

gram szkoleń modułowych dla kadr publicznych

służb zatrudnienia” przeszkolono ponad 2300 pra-

cowników urzędów pracy.

Obecnie szkolenia te są też

dostępne dla pracowników PSZ na platformie e-lear-

ningowej.

806

W 2011 r. odnotowano wzrost wskaźnika efektyw-

ności szkoleń kontraktowanych przez urzędy pracy.

centowych w stosunku do 2010 r.

Natomiast efektyw-

oznacza wzrost o 9 punktów procentowych w porów-

naniu z 2010 r.

nie nierozsądnego wymogu comiesięcznego, osobiste-

Zadania realizowane przez publiczne służby za-

trudnienia na poziomie centralnym, wojewódzkim

i powiatowym określone zostały w ustawie z dnia

Zgodnie z ww. ustawą minister właściwy do spraw

innymi przez koordynację publicznych służb zatrud-

nienia, zapewnianie jednolitości stosowania prawa,

przygotowanie dokumentów strategicznych określa-

jących kierunki i priorytety działań, tworzenie i udo-

skonalenie narzędzi i metod wspomagających pracę

urzędów pracy oraz wprowadzanie i rozwijanie w pu-

blicznych służbach zatrudnienia systemów teleinfor-

matycznych zapewniających spójny system obsługi

rynku pracy.

Minister ma również możliwość kształ-

towania rozwiązań systemowych poprzez przygoto-

wane na ich podstawie.

W ramach tych zadań minister właściwy do spraw

pracy sukcesywnie podejmuje działania na rzecz

ograniczania biurokracji w publicznych służbach za-

trudnienia.

Przykładem działań w tym zakresie

znowelizowane w dniu 12 grudnia 2011 r.

W przepi-

sach tego rozporządzenia jako podstawową formę

służącą do dokumentowania i wymiany informacji

elektroniczną, pozostawiając konieczność dokumen-

tacji papierowej tylko tam, gdzie istnieje wymóg po-

twierdzenia informacji własnoręcznym podpisem.

Określono także zakres informacji dotyczący po-

internetowych.

W wyniku zmian z 2011 r. po sygna-

łach od pracodawców i powiatowych urzędów pracy

umożliwiono tym urzędom przyjmowanie zgłasza-

identyﬁkującegodopodanianazwyinumeruidenty-

ﬁkacjipodatkowej,cowznaczącysposóbusprawnia

i skraca czas zgłoszenia oferty pracy.

Innym istotnym działaniem ograniczającym pro-

cedury biurokratyczne związane z obsługą klientów

urzędów pracy jest zapewnienie odpowiednich tech-

nologii teleinformatycznych w powiatowych urzę-

dach pracy.

Od 2011 r. wszystkie powiatowe urzędy

pracy dysponują oprogramowaniem Syriusz

Std

, które

śniej w powiatowych urzędach pracy do obsługi osób

korzystających z ich pomocy oraz pracodawców.

Oprogramowanie to umożliwia gromadzenie i prze-

cy, przydatne do monitorowania jej skuteczności.

nia nowych pracowników.

Oprogramowanie umożliwia także przygotowywa-

nie okresowych informacji zbiorczych i raportów z za-

kresu gromadzonych informacji o osobach zarejestro-

wanych i pracodawcach na potrzeby różnych odbior-

by zatrudnienia i sposób automatyczny zasila:

a) internetową bazę ofert pracy prowadzoną przez

ministra właściwego do spraw pracy (Centralną Bazę

jęte do realizacji przez urzędy pracy,

b) internetową bazę informacji o osobach zareje-

strowanych w powiatowych urzędach pracy, określa-

ną jako Aplikacja Centralna (AC) w dane bezrobot-

nych i poszukujących pracy, umożliwiające elimino-

wanie nadużyć polegających na rejestrowaniu się

dach pracy i korzystaniu z pomocy oferowanej przez

Kolejnym działaniem zmierzającym do ogranicze-

nia czynności biurokratycznych w powiatowych urzę-

dach pracy jest przygotowane przez ministra pracy

i polityki społecznej rozporządzenie w sprawie reje-

stracji bezrobotnych i poszukujących pracy, które ma

zastąpić dotychczas obowiązujące rozporządzenie mi-

poz. 1746).

Zmiany proponowane w projekcie wyni-

kają m.in. z postępu technologicznego i nowych roz-

wiązań w zakresie możliwości elektronicznego prze-

pływu danych i powinny sprzyjać ograniczeniu biu-

rokracji.

W stosunku do aktualnie obowiązującego

rozporządzenia zmiany polegają m.in. na:

807

— usprawnieniu procesu rejestracji przez powia -

towe urzędy pracy osób bezrobotnych poprzez wpro-

wadzenie tzw. prerejestracji elektronicznej, tj. możli-

stracji wcześniej drogą internetową, co w znaczny

sposób przyspieszy proces rejestracji;

— wprowadzeniu możliwości rejestracji drogą inter -

netową za pośrednictwem systemu teleinformatyczne-

go publicznych służb zatrudnienia udostępnianego na

nej platformy usług administracji publicznej, o której

W świetle powyższego należy stwierdzić, że mini-

ster pracy i polityki społecznej podejmuje działania

na rzecz ograniczania procedur biurokratycznych

w powiatowych urzędach pracy.

Działania takie re-

niku sygnałów zewnętrznych pochodzących od pra-

codawców czy powiatowych urzędów pracy.

Dlate-

go też obecnie poza ww. rozporządzeniem w sprawie

rejestracji nie są planowane dodatkowe działania w tym

zakresie.

Jednocześnie w odniesieniu do kwestii obowiązku

potwierdzania przez osoby bezrobotne gotowości do

podjęcia pracy uprzejmie informuję, że prawa i obo-

wiązki osób bezrobotnych zarejestrowanych w powia-

towym urzędzie pracy określają przepisy ustawy o pro-

mocji (…) oraz rozporządzenia wydane na jej podsta -

do podjęcia pracy.

Pojęcie „gotowość do podjęcia pra-

cy” oznacza sytuację, w której osoba zarejestrowana

jako bezrobotna ma zamiar, chęć i możliwość wykony-

wania pracy i jednocześnie nie występują żadne prze-

szkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę.

Natomiast zgodnie z przepisami rozporządzenia

towy urząd pracy, prowadząc działania mające na

celu pomoc zarejestrowanej osobie bezrobotnej, zobo-

wiązany jest do:

a) podejmowania i utrzymywania kontaktu z oso-

bami zarejestrowanymi i przygotowywania propozy-

cji pomocy z uwzględnieniem propozycji odpowiedniej

pracy (§ 18 ust. 1),

b) wyznaczenia terminu stawiennictwa u pośred-

nika pracy, po zarejestrowaniu się bezrobotnego

w okresie nieprzekraczającym 7 dni od dnia rejestra-

cji (w przypadku bezrobotnych z prawem do zasiłku

dla bezrobotnych) lub 30 dni od dnia rejestracji,

ust. 2).

Powiatowy urząd pracy ma także obowiązek co

najmniej raz na 120 dni przeprowadzać analizę in-

formacji zawartych w karcie rejestracyjnej osoby bez-

robotnej i w przypadku, gdy osobie takiej nie przed-

stawiono krajowej oferty pracy lub innej formy pomo-

cy określonej w ustawie o promocji zatrudnienia (…)

w okresie do 120 dni przed dniem przeprowadzania

analizy, powiatowy urząd pracy wyznacza osobie za-

rejestrowanej termin stawiennictwa u pośrednika

pracy w celu przedłożenia propozycji odpowiedniej

pracy lub udzielenia innej formy pomocy.

Przywołane wyżej przepisy nie narzucają powia-

towym urzędom pracy wymogu wyznaczania osobom

bezrobotnym obowiązku comiesięcznego potwierdza-

nia gotowości do pracy.

Nie można zatem doprowa-

dzić do jego zniesienia.

Należy jednocześnie pamię-

tać, że ww. przepisy określają maksymalny okres

pomiędzy wizytami w powiatowym urzędzie pracy,

a ich celem jest udzielenie pomocy osobie bezrobotnej

albo określenie możliwych form pomocy i zaplanowa-

nie działań zmierzających do aktywizacji osoby bez-

robotnej.

Nie należy zatem traktować takich wizyt

jako nierozsądnego czy nieuzasadnionego wymogu.

Należy także pamiętać, że powiatowe urzędy pracy

funkcjonują w ramach samorządowej administracji

zespolonej, działającej pod zwierzchnictwem staro-

stów powiatów i prezydentów miast.

Realizują zatem

nie tylko przepisy z zakresu rynku pracy, ale także

z zakresu innych ustaw, na które minister pracy

go oddziaływania.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie inwigilacji obywateli

nia br. (nr SPS-023-3874/12) w sprawie inwigilacji oby-

niższe wyjaśnienia.

dalej zwana P.t., reguluje kwestie związane z zakre-

sem i czasem przechowywania danych telekomuni-

808

kacyjnych przez operatorów publicznej sieci teleko-

munikacyjnej oraz dostawców publicznie dostępnych

usług telekomunikacyjnych.

Natomiast zasady i tryb

udostępniania danych uprawnionym podmiotom

określają przepisy odrębne, tj.: ustawa z dnia 6 kwiet-

poz. 277, z późn. zm.), ustawa z dnia 12 października

Zgodnie z powyższym w 180a P.t. wskazano, iż

obowiązek zatrzymywania i przechowywania doty-

czy danych generowanych w sieci telekomunikacyjnej

pospolitej Polskiej, i obejmuje dane:

1) niezbędne do ustalenia zakończenia sieci, tele-

komunikacyjnego urządzenia końcowego i użytkow-

nika końcowego inicjującego połączenie oraz do któ-

rego kierowane jest połączenie;

2) niezbędne do określenia:

nia;

b) rodzaju połączenia;

c) lokalizacji telekomunikacyjnego urządzenia

końcowego.

Dane te muszą być przechowywane przez okres

24 miesięcy.

Ponadto, na podstawie art. 179 P.t. uprawnione

podmioty powinny mieć zapewnione przez przedsię-

biorcę telekomunikacyjnego warunki techniczne

i organizacyjne dostępu i utrwalania, umożliwiające

jednoczesne i wzajemnie niezależne uzyskiwanie do-

stępu do:

a) przekazów telekomunikacyjnych, nadawanych

telekomunikacyjne urządzenie końcowe oraz posia-

danych przez przedsiębiorcę danych związanych z prze-

kazami telekomunikacyjnymi, o których mowa w ust. 9,

art. 159 ust. 1 pkt 1 i pkt 3–5;

b) uzyskiwanie danych związanych ze świadczoną

c) utrwalanie przekazów telekomunikacyjnych

Przepisy P.t. w tym zakresie stanowią implemen-

tację do krajowego porządku prawnego przepisów

dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego

wania generowanych lub przetwarzanych danych

nych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę

2002/58/WE.

Zgodnie z tą dyrektywą retencja da-

nych ma zapewnić dostęp przedmiotowych danych

do celu dochodzenia, wykrywania i ścigania poważ-

nych przestępstw.

Zakres udostępnianych i gromadzonych zgodnie

z przepisami P.t. informacji o obywatelach jest sto-

sunkowo szeroki, jednakże taka regulacja ma na celu

prawidłowe i skuteczne wykonywanie zadań i obo-

wiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa pań-

stwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego.

konieczności uregulowania przepisów Prawa teleko-

munikacyjnego, tak aby ograniczyć retencję danych,

należy stwierdzić, iż rząd dostrzega potrzebę zmiany

przepisów w tej kwestii.

Zagadnienia dotyczące re-

tencji danych były przedmiotem prac Zespołu do

Efekty tych prac zostały przedstawione w dniu 29

nych”.

Sprawozdanie zawiera m.in. propozycję skró-

.

Prawo UE przewiduje, iż

dane dotyczące ruchu telekomunikacyjnego powinny

nia lub próby połączenia (art. 6 dyrektywy 2006/24/

Procedowany obecnie przez Ministerstwo Admi-

nistracji i Cyfryzacji projekt ustawy o zmianie usta-

wy Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych

ustaw przewiduje skrócenie okresu retencji danych

fakt, iż Polska, jako jedno z niewielu państw, zdecy-

dowała się na wprowadzenie maksymalnego okresu

przechowywania danych, oraz to, iż analizy wyko-

rzystania danych z retencji wskazują, iż największe

znaczenie i wartość dla wykrywania przestępstw

mają dane pochodzące z ostatniego roku.

Zmiana jest

1)

809

tywy retencyjnej 2006/24/WE opublikowanego przez

2)

.

Ponadto projekt ustawy przewiduje nowelizację

art. 159 ust. 4 poprzez ograniczenie prawa ujaw-

niania komunikatów i danych jedynie postanowie-

niem sądu karnego, a nie każdego sądu, co pozwo-

li zniwelować zidentyﬁkowanenadużywanieprze-

pisów retencyjnych do rozstrzygania spraw cywil-

nych, przy jednoczesnej świadomości, że przepisy

ne etc.).

Konieczność stosowania przepisów reten-

cyjnych wyłącznie do najcięższych przestępstw

ewaluacyjnym dyrektywy 2006/24/WE, w którym

skie o największej liczbie wniosków uprawnionych

telekomunikacyjne został w dniu 18 stycznia 2012 r.

Europejskich.

nie również w ramach specjalnego roboczego zespołu

i przetwarzania danych telekomunikacyjnych dzia-

łającego przy Kolegium ds. Służb Specjalnych.

W skład

zespołu wchodzą przedstawiciele MSW, MAC, UKE

i KPRM.

Zespół ma na celu wypracowanie zmian

w kilkunastu ustawach i aktach prawnych, m.in.

w ustawie Kodeks karny i Kodeks postępowania kar-

nego, które mają w szczególności zwiększyć kontrolę

nad wykorzystaniem przez służby danych telekomu-

nikacyjnych.

Ponadto kwestia retencji danych jest przedmio-

tem prac grupy do spraw ochrony danych osobowych

su Wolności w Internecie (kongres został zapocząt-

administracji i cyfryzacji Michała Boniego).

Grupa

ma m.in. na celu wypracowanie rekomendacji dla

cyjne.

Na podstawie efektów prac ww. specjalnego robo-

czego zespołu oraz grupy do spraw ochrony danych

opracowanie kompleksowej propozycji zmian w ob-

szarze retencji danych, której celem będzie ograni-

czenie ingerencji organów państwowych w prywat-

ność poszczególnych osób oraz wzmocnienie mecha-

nizmów kontroli nad pozyskiwaniem i wykorzysty-

waniem danych telekomunikacyjnych przez upraw-

nione służby i organy.

Wyrażam nadzieję, iż powyższe wyjaśnienia oka-

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

Łuczaka, posła na Sejm RP w sprawie szczepień nie-

mowląt przekazaną przy piśmie z dnia 20 kwietnia

2012 r. (znak: SPS-023-3875/12) uprzejmie proszę Pa-

o których mowa w art. 18, ust. 5 ustawy z dnia 5

z późn. zm.), ﬁnansowanyjestzbudżetupaństwa

(PSO) wykorzystywane są szczepionki monowalent-

ne: przeciwko gruźlicy, HBV, Haemophilus inﬂuen-

zae, poliomyelitis, ospie wietrznej, pneumokokom,

a także preparaty skojarzone: DTP, DTaP (szczepion-

ka przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi) oraz

MMR (szczepionka przeciwko odrze, śwince, różycz-

ce).

Kalendarz szczepień może być również realizo-

wany przy użyciu szczepionek dostępnych na rynku

tzw. wysokoskojarzonych, których koszt obecnie nie

jest ﬁnansowanyzbudżetupaństwa.

dotyczącego możliwości refundowania szczepionek

skojarzonych – wielowalentnych (np. 5w1), uprzejmie

informuję, ze zgodnie z rekomendacjami Rady Sani-

tarno-Epidemiologicznej oraz Pediatrycznego Zespo-

łu Ekspertów ds. „Programu szczepień ochronnych”

przy ministrze zdrowia jednym z proponowanych

działań jest zastąpienie stosowanych obecnie w re-

pionką poliwalentną 5w1.

Szczepionki poliwalentne

zawierają najczęściej więcej niż trzy drobnoustroje

2)

http://ec.europa.eu/commission_2010-2014/malmstrom/

archive/20110418_data_retention_evaluation_en.pdf

810

nek poliwalentnych zmniejsza liczbę wstrzyknięć

w pierwszych dwóch latach życia dziecka, zmniejsza

Wraz z zastosowaniem w szczepieniach popula-

cyjnych szczepionki poliwalentnej ulegnie zmianie

wi, krztuścowi szczepionką DTP z pełnokomórko-

wym krztuścem na szczepionkę z acelularnym kom-

ponentem krztuśca DTPa.

Koszt rozpoczęcia szcze-

pień szczepionką 5w1 w ramach PSO w pierwszym

roku wprowadzenia do dystrybucji zakupionej szcze-

pionki dla dzieci nowo urodzonych szacowany jest na

kup szczepionek DTP, IPV, HIB zostały przeznaczo-

nych na zakup szczepionki 5-walentnej do PSO

na zakup wszystkich szczepionek stosowanych do re-

alizacji „Programu szczepień ochronnych” w 2012 r.

łek, iż szczepionki wysokoskojarzone pozostają w wy-

kazie szczepień zalecanych i rekomendowanych przez

ministra zdrowia do momentu znacznego zwiększe-

nia środków budżetowych na ten cel.

Odpowiadając na pytanie drugie dotyczące moż-

liwości szczepienia dzieci w ciągu trzech dni szcze-

pionką tradycyjną, a nie w ciągu jednego dnia, uprzej-

szczepień ochronnych” na rok 2012 zawarte są wy-

tyczne dotyczące realizacji szczepień, które zostały

pień ochronnych (Dz. U Nr 182, poz. 1086).

PSO za-

wiera niezbędne informacje i krajowe zalecania dla

pacjentów i personelu medycznego dotyczące:

— terminów szczepień, które wynikają z wieku

kalendarzowego dziecka objętego szczepieniem ze

wskazaniem rodzaju stosowanej szczepionki;

— schematów szczepień u dzieci zdrowych i osób

narażonych w sposób szczególny na zakażenie;

— sposobu realizacji szczepienia i możliwości po -

dawania poszczególnych rodzajów szczepionek pod-

czas jednej wizyty bez konieczności ich wykonywania

w jednym dniu;

— rekomendowanych szczepień u dzieci i doro -

słych, w zakresie których nie został nałożony usta-

wowy obowiązek ich realizacji.

Wykonanie szczepień przeciwko pięciu chorobom

zakaźnym w czasie jednej wizyty lekarskiej, gdy

szczepionki są podane w trzech iniekcjach, jest ruty-

nowym zabiegiem proﬁlaktycznym,którymożeule-

gać modyﬁkacjomczasowym,jednakzzachowaniem

właściwych odstępów między kolejnymi dawkami.

W sytuacji, gdy lekarz widzi medyczne przeciwwska-

zanie do podania na raz trzech iniekcji, może zalecić

szczepienia poszczególnymi szczepionkami w odstę-

pie czasowym lub poinformować o możliwości poda-

nia szczepionki np. 5-walentnej, której koszt pokry-

wa osoba zainteresowana.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

wiceprezesa Urzędu

-023-3876/12) przekazujące interpelację pana posła

Waldemara Sługockiego pragnę wyjaśnić, co nastę-

puje.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż w dniu

14 maja 2012 r. do Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-

sumentów wpłynęło pismo z Ministerstwa Gospodar-

ki przekazujące korespondencję dotyczącą ww. inter-

pelacji pana posła Waldemara Sługockiego w sprawie

oznaczeń symboli części zamiennych pojazdów samo-

pisma: BPWS.I.003.104.2012).

Wyżej wymienioną

interpelację, adresowaną do pana Sławomira Nowa-

morskiej, Marszałek Sejmu pismem z dnia 20 kwiet-

nia 2012 r. skierował do ministra transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej wraz z prośbą o udzie-

lenie na nią odpowiedzi.

Minister transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej pismem z dnia 27

kwietnia 2012 r. przekazał ww. interpelację do mi-

nistra gospodarki.

Z kolei minister gospodarki pi-

smem z dnia 11 maja 2012 r. przekazał ww. interpela-

Przechodząc do odpowiedzi na interpelację, pra-

gnę zwrócić uwagę, iż przedmiotem regulacji rozpo-

rządzenia Rady Ministrów z dnia 8 października

mień wertykalnych w sektorze pojazdów samochodo-

wych spod zakazu porozumień ograniczających kon-

kurencję (Dz. U. Nr 198, poz. 1315), na które powo-

811

łuje się pan poseł Waldemar Sługocki w ww. interpe-

lacji, są warunki, jakie muszą być spełnione, aby po-

rozumienie wertykalne w sektorze pojazdów samo-

chodowych zostało uznane za wyłączone spod zaka-

ustawą), czyli zakazu porozumień ograniczających

konkurencję, jak również klauzule, których wystę-

powanie w porozumieniu wertykalnym w sektorze

pojazdów samochodowych nie uznaje się za narusze-

nie art. 6 ust. 1 ustawy, oraz klauzule, których wy-

stępowanie w porozumieniu wertykalnym w sektorze

pojazdów samochodowych stanowi naruszenie art. 6

ust. 1 ustawy.

Pragnę w tym miejscu podkreślić, iż

jedynie pośrednio stosuje przepisy przedmiotowego

rozporządzenia na potrzeby postępowań antymono-

polowych w sprawie zakazanych porozumień ograni-

czających konkurencję, bowiem przedsiębiorcy uczest-

niczący w porozumieniu, jeżeli spełnione zostaną

przewidziane w rozporządzeniu wyłączeniowym prze-

słanki, z mocy samego prawa korzystają ze zwolnie-

nia i tym samym nie podlegają zakazowi, o którym

i konsumentów.

Należy również wskazać, iż ww. roz-

porządzenie, regulując kwestie dopuszczalnych poro-

zumień wertykalnych w zakresie sprzedaży części

zamiennych (oryginalnych i o porównywalnej jako-

ści), nie odnosi się zupełnie do zagadnień związanych

z oznaczaniem takich części symbolami, adekwatno-

ścią takich oznaczeń oraz ich wpływu na bezpieczeń-

stwo jazdy.

Pewne kompetencje kontrolne w odniesieniu do

części zamiennych do pojazdów samochodowych po-

siada Inspekcja Handlowa, ale dotyczą one jedynie

części samochodowych przeznaczonych dla konsu-

mentów, dla których obowiązujące przepisy prawa

wprowadzają wymóg uzyskania stosownego świadec-

twa homologacji lub spełnienia wymagań regulami-

nów Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ okre-

ślających wymagania homologacyjne dla części sa-

mochodowych.

Inspekcja Handlowa nie przeprowa-

dza natomiast kontroli części zamiennych w oparciu

mowania o jakości”, który został opracowany przez

Stowarzyszenie Producentów Części Motoryzacyj-

nych.

lacji, pragnę wskazać, iż w ramach wykonywania ww.

kompetencji do Inspekcji Handlowej lub prezesa

UOKiK nie docierały sygnały na temat nieadekwat-

ności symboli, oznaczeń i opisów części zamiennych,

wynikających z „jednolitego systemu informowania

o jakości”.

Z kolei w odniesieniu do pytań nr 2 i 3

należy zauważyć, iż prezes UOKiK nie dysponuje da-

nymi umożliwiającymi udzielenie na nie odpowiedzi,

bowiem kwestie związane z opracowywaniem sto-

sownych oznaczeń części zamiennych odpowiadają-

cych ich jakości, adekwatnością tych oznaczeń oraz

ich wpływ na bezpieczeństwo jazdy nie leżą w kom-

petencji tego organu.

Z poważaniem

Wiceprezes Urzędu

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

w sprawie zmniejszenia środków

łagodzenia skutków bezrobocia

(3877)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Waldemara Sługockiego w sprawie

zmniejszenia środków pochodzących z Funduszu

mocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia

sad gospodarki ﬁnansowejFunduszuPracy(Dz.U.

Nr 221, poz. 137) do czasu zatwierdzenia przez dys-

ponenta funduszu planu ﬁnansowegowedługzadań

podstawą wydatkowania środków funduszu jest pro-

jekt planu ﬁnansowegowedługzadańsporządzany

na podstawie projektu planu ﬁnansowegoFunduszu

Pracy.

Na tej podstawie do naliczenia pierwotnie

ustalonych limitów środków dla województw przyję-

to kwoty zapisane w projekcie ustawy budżetowej

2011 r. i przekazanej pod obrady parlamentu.

Mini-

ster pracy i polityki społecznej w dniu 22 grudnia

2011 r. zatwierdził projekt planu ﬁnansowegoFun-

duszu Pracy na 2012 r. (tzw. plan według zadań i or-

ganów ﬁnansującychtezadania).

Ogólnapulaśrod-

ków na ﬁnansowanieaktywnychformprzeciwdzia-

łania bezrobociu stanowiła kwotę 3 435 080 tys. zł.

Z tego pula środków naliczona zgodnie z rozporzą-

Nr 123, poz. 1019) z przeznaczeniem na programy na

812

robocia i aktywizacji zawodowej realizowane przez

urzędy pracy wyniosła 1 922 211,7 tys. zł.

Podział środków na województwa został dokona-

ny zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów

w sprawie algorytmu.

Algorytm podziału środków

opiera się na wielu zmiennych, m.in. uwzględnia

przychody Funduszu Pracy ze środków Unii Euro-

pejskiej uzyskane w poprzednim roku z tytułu reali-

zacji w województwie projektów współﬁnansowa-

nych z Europejskiego Funduszu Społecznego.

Na dzień

naliczenia kwot dla województw dysponowaliśmy da-

nymi o przychodach Funduszu Pracy z tytułu reali-

zacji tych projektów uzyskanymi z Ministerstwa Roz-

woju Regionalnego w kwocie 776 808,8 tys. zł oraz

o ich podziale na poszczególne województwa.

Tu zaznaczyć należy, że w decyzjach wydanych

na podstawie projektu ustawy budżetowej minister

pracy i polityki społecznej zawierał pisemną informa-

cję, o tym że ustalony limit obowiązuje do czasu

ustalenia limitu na podstawie ustawy budżetowej.

W dniu 15 marca 2012 r. opublikowano obowią-

zującą ustawę budżetową na rok 2012.

Na jej podsta-

ﬁnansującetezadania.

Ogólnapulaśrodkównaﬁ-

nansowanie aktywnych form przeciwdziałania bez-

robociu nie uległa zmianie.

Jednakże w myśl rozpo-

rządzenia z dnia 27 grudnia 2011 r. zmieniającego

rozporządzenie w sprawie algorytmu ustalania kwot

zującego od 1 stycznia 2012 r., z § 2 ust. 1 pkt 1 roz-

(Dz. U. Nr 123, poz. 1019) wykreślono pkt 42 doty-

czący środków na restrukturyzację zatrudniania

o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczegól-

nym znaczeniu dla rynku pracy.

W wyniku czego

naliczona pula środków na ﬁnansowanieprzezurzę-

dy pracy programów na rzecz promocji zatrudnienia,

dowej na rok 2012 wynosi 1 921 311,8 tys. zł.

Nowy podział środków na ﬁnansowanieprogra-

nił także faktyczną, wyższą kwotę przychodów Fun-

duszu Pracy ze środków Unii Europejskiej uzyskaną

w całym roku 2011 w kwocie 1 057 103,6 tys. zł oraz

zmianę udziału tych przychodów w województwie

w kwocie przychodów ogółem, co wpłynęło bezpośred-

nio na zmianę kwoty obliczonej na podstawie § 3 roz-

Pragnę zaznaczyć, że Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej nie zajmuje się rozliczaniem środków

z realizacji programów współﬁnansowanychzEuro-

pejskiego Funduszu Społecznego.

Tym samym nie

ma wpływu na wysokość przychodów Funduszu Pra-

cy pochodzących z rozliczenia tych programów w po-

szczególnych województwach.

Jednocześnie podkre-

ślam, że ministerstwo jako organ administracji rzą-

dowej musi przestrzegać obowiązujących przepisów.

Mając na uwadze powyższą sytuację, uprzejmie

informuję, że w dniu 30 marca br. minister pracy i po-

kowych środków tym województwom, które odnoto-

wały spadek środków Funduszu Pracy naliczonych

na 2012 r. poprzez zwiększenie ogólnej puli środków

rezerwy Funduszu Pracy przeznaczonej na realizację

w bieżącym roku programów specjalnych i o zmianie

struktury podziału tych środków w ramach woje-

wództw.

Ponadto powiatowe urzędy pracy za pośrednic-

twem marszałka województwa będą mogły ubiegać

Pracy niewykorzystanej na realizację programów

specjalnych.

Dodatkowym źródłem ﬁnansowania

mogą być również środki rezerwy zabezpieczone na

realizację programów aktywizacji osób bezrobotnych

łowe, oraz programów aktywizacji zawodowej bezro-

nieniami monitorowanymi.

Jednocześnie na podstawie § 12a rozporządzenia

gorytmu ustalania kwot środków Funduszu Pracy

poz. 1019, ze zm.) samorządy powiatowe za pośred-

nictwem marszałka województwa mogą wnioskować

nie limitu środków na aktywne programy rynku pra-

cy ze środków fakultatywnych, których wykorzysta-

nie w danym roku budżetowym nie jest możliwe lub

byłoby nieefektywne.

Jeżeli sytuacja na runku pracy się pogorszy, mini-

ster pracy i polityki społecznej może w trybie przewi-

poz. 1240, ze zm.) wystąpić do ministra ﬁnansówowy-

rażenie zgody na zwiększenie wydatków zapisanych

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

813

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie budowy obwodni-

zuję następujące informacje.

nu zdeterminowany jest ilością środków ﬁnansowych

wości ﬁnansowychpaństwa.

Okresrealizacjipro-

gramowania ﬁnansowegoobejmujeokres3latizo-

stał podzielony na 3 załączniki.

Podział poszcze-

gotowania zadań.

Inwestycja pn. budowa obwodnicy Kłodzka w cią-

gramu zawierającego inwestycje, których realizacja

malnoprawne możliwości realizacji dalszych faz pro-

na budowę przedmiotowej obwodnicy jej realiza-

cja rozpocznie się pod warunkiem uzyskania

środków finansowych w nowej perspektywie fi-

nansowej.

Ponadto należy wskazać, że aktualizacja progra-

mu pozwoli na precyzyjne określenie potrzeb ﬁnan-

kresu rzeczonego programu realizowanego w kolej-

nych latach.

w sprawie kontroli urządzeń technicznych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

20 kwietnia 2012 r. interpelację posła Michała Wojt-

kiewicza w sprawie kontroli urządzeń technicznych

na kolei, uprzejmie informuję, co następuje.

Infrastruktura na liniach kolejowych zarządza-

nych przez PKP Polskie Linie Kolejowe SA wykorzy-

stywana do realizacji przewozów podlega stałym sys-

tematycznym przeglądom pozwalającym na zacho-

wanie bezpieczeństwa ruchu kolejowego, a mianowi-

cie przeglądom elementów drogi kolejowej, tj. szyn,

podkładów, podtorza, elementów sieci trakcyjnej,

tj. słupów, odciągów, przewodów jezdnych, oraz urzą-

dzeń zabezpieczenia ruchu kolejowego, tj. urządzeń

stacyjnych, liniowych, przejazdowych.

Obsługa techniczna w zakresie konserwacji oraz

przeglądów okresowych urządzeń i systemów stero-

wania ruchem kolejowym odbywa się zgodnie z zasa-

dami i terminami zawartymi w,,Instrukcji konser-

wacji, przeglądów oraz napraw bieżących urządzeń

sterowania ruchem kolejowym Ie-12”, zatwierdzonej

przez prezesa Urzędu Transportu Kolejowego.

Bada-

nia diagnostyczne urządzeń i systemów (cykliczne,

okresowe sprawdzenia i testy) odbywają się zgodnie

z zasadami zawartymi w,,Instrukcji diagnostyki

technicznej i kontroli okresowych urządzeń sterowa-

nia ruchem kolejowym Ie-7 (E-14)”.

Dla urządzeń

nieobjętych ww. instrukcjami w zakresie konserwa-

cji, przeglądów okresowych oraz badań diagnostycz-

nych zastosowanie mają przepisy zawarte w poszcze-

gólnych dokumentacjach techniczno-ruchowych (d.t.r.),

które również podlegają zatwierdzeniu przez prezesa

Urzędu Transportu Kolejowego na etapie dopuszcze-

nia systemu lub urządzenia do eksploatacji na sieci

Wszystkie obiekty budowlane niezależnie od powyż-

szych przeglądów i badań przechodzą cykliczną kon-

814

trolę wynikającą z obowiązujących przepisów Prawa

budowlanego.

W spółce PKP PLK SA badania diagnostyczne

i kontrole okresowe urządzeń sterowania ruchem ko-

lejowym prowadzą pracownicy posiadający odpowied-

nie kwaliﬁkacjezawodowepotwierdzonestosownym

świadectwem kwaliﬁkacyjnymwydanymprzezko-

misje powołane przez prezesa UTK oraz uprawnienia

budowlane do kierowania lub projektowania tych

urządzeń.

W zakresie urządzeń sterowania ruchem

pociągów (s.r.k.) badania diagnostyczne wykonuje

ponad dwustu diagnostów, dla których są to ich pod-

stawowe czynności.

Tego typu czynności wykonują

także pracownicy nadzoru i kontroli oraz kadra kie-

rownicza.

Liczba kontroli i sprawdzeń wynika bez-

pośrednio z liczby obiektów technicznych s.r.k., które

są sprawdzane co najmniej raz w roku, co przy obec-

nym stanie posiadania (3166 okręgów nastawczych,

4867 przejazdów z urządzeniami zabezpieczenia ru-

chu, 3192 odstępów blokady liniowej, 52 432 sygna-

lizatorów, 20289 czujników SHP) wynosi ok. 20 tys.

przeglądów rocznie.

W trakcie badań diagnostycznych i kontroli okre-

sowych wynikających z przepisów Prawa budowlane-

go prowadzący kontrolę są zobowiązani do określenia

stanu technicznego urządzenia, a przede wszystkim

jego wpływu na bezpieczeństwo ruchu kolejowego.

Je-

śli stan techniczny urządzenia nie gwarantuje bezpie-

czeństwa, prowadzący kontrolę jest zobowiązany do

wprowadzenia środków zapobiegawczych takich jak

ograniczenie prędkości pociągów, wprowadzenia środ-

ków pomocniczych do wyłączenia urządzeń z eksplo-

atacji, zgodnie z zasadą, że urządzenia sterowania

ruchem kolejowym gwarantują bezpieczeństwo i nie

mogą być źródłem obniżenia jego poziomu.

Niezależnie od tego pracownicy Urzędu Trans-

portu Kolejowego, centralnego urzędu administracji

rządowej, właściwego m.in. w sprawach bezpieczeń-

stwa i nadzoru technicznego nad eksploatacją i utrzy-

zm.), w ramach corocznie sporządzanego planu kon-

troli, kontrolują wykonywanie obowiązków służbo-

wych przez pracowników zarządców infrastruktury

kolejowej, przewoźników kolejowych i użytkowników

bocznic, w zakresie przestrzegania postanowień sto-

sownych regulacji wewnętrznych z zakresu kolejnic-

twa, w dziedzinie przestrzegania zasad bezpiecznego

prowadzenia ruchu pociągów.

Z analizy realizacji planów kontroli za lata 2009–

–2011 otrzymanej z Urzędu Transportu Kolejowego

wynika, że systematycznie wzrasta ilość przeprowa-

dzanych kontroli, tj.: w 2009 r. wykonano 361 kon-

troli, w 2010 r.

– 464, zaś w 2011 r.

– 476.

Kontrolami

objęto zarządców infrastruktury, przewoźników ko-

lejowych i użytkowników bocznic.

Podczas kontroli u zarządców infrastruktury

w zakresie bezpieczeństwa ruchu kolejowego inspek-

torzy Urzędu Transportu Kolejowego sprawdzają po-

prawność funkcjonowania urządzeń sterowania ru-

chem kolejowym.

W oparciu o dane uzyskane w cza-

sie kontroli, jak również dane uzyskane od zarządców

infrastruktury, w tym od PKP PLK SA, Urząd Trans-

portu Kolejowego w terminie do końca lipca każdego

kolejowym, sporządza ocenę funkcjonowania rynku

kolejowego.

Stan techniczny urządzeń określany jest na pod-

stawie badań parametrów technicznych urządzeń,

ich usterkowości i awaryjności (usterki i niespraw-

ności wpływające na jakość pracy, a niewpływające

na bezpieczeństwo ruchu kolejowego), w skali:

1) dobry – nie występują usterki lub usterki wy-

stępujące można usunąć siłami własnymi sekcji eks-

ploatacji bez ponoszenia dodatkowych kosztów;

2) dostateczny – występujące niesprawności i uster-

ki elementów można usunąć siłami własnymi sekcji

eksploatacji, wymieniając uszkodzony element lub

podzespół;

3) niezadowalający – występujące niesprawności

i usterki elementów lub ilość uszkodzonych elemen-

tów kwaliﬁkująurządzeniadowymianylubkapital-

nego remontu, gdyż ich dalsze użytkowanie wymagać

będzie coraz większych nakładów ﬁnansowych na

utrzymanie ich w sprawności technicznej.

Analizując ocenę stanu bezpieczeństwa ruchu ko-

lejowego w Polsce za lata 2009–2011, w oparciu o wy-

żej wymienione dokumenty można stwierdzić, że stan

działania urządzeń sterowania ruchem kolejowym w Pol-

sce to wynik dostateczny.

Według danych za rok 2010

stan urządzeń sterowania ruchem kolejowym w PKP

PLK SA przedstawiał się następująco:

1) urządzenia stacyjne:

— stan dobry – 8%,

— stan dostateczny – 85%,

— stan niezadowalający – 7%;

2) urządzenia samoczynnej blokady liniowej:

— stan dobry – 31%,

— stan dostateczny – 68%,

— stan niezadowalający – 1%;

3) urządzenia na przejazdach:

— stan dobry – 33%,

— stan dostateczny – 63%,

— stan niezadowalający – 4%.

Natomiast w 2011 r. stan urządzeń s.r.k. w PKP

PLK SA uległ nieznacznej poprawie i przedstawiał

się następująco:

1) urządzenia stacyjne:

— stan niezadowalający – 5%;

2) urządzenia samoczynnej blokady liniowej:

— stan dostateczny – 71%,

— stan niezadowalający – 1%;

— stan dostateczny – 63%,

815

— stan niezadowalający – 2%.

Odpowiadając na następne pytanie, informuję, że

w trakcie prowadzonego przez Państwową Komisję

Badania Wypadków Kolejowych postępowania w spra-

wie poważnego wypadku kolejowego w dniu 3 marca

niałe w dniu 2 marca 2012 r. polegające na wypra-

wieniu przez dyżurnego ruchu posterunku ruchu

Starzyny pociągu PKP Intercity SA w niewłaściwym

kierunku, tj. w kierunku posterunku Psary zamiast

Koniecpol.

Po zaistnieniu zdarzenia popełniono do-

datkowo szereg istotnych nieprawidłowości mających

wpływ na bezpieczeństwo ruchu kolejowego, m.in.

w zakresie cofania składu pociągu ze szlaku w kie-

runku posterunku Starzyny w niedozwolony sposób,

wyjazdu pociągu na szlak jednotorowy bez zezwole-

nia w kierunku Koniecpola.

Nie wdrożono też dzia-

łań wynikających w szczególności z postanowień § 3

do 5 rozporządzenia ministra transportu z dnia 30

nia zainteresowanych podmiotów o zdarzeniu, w tym

przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wy-

padków Kolejowych, oraz nie powołano komisji kole-

jowej zakładowej mającej na celu wyjaśnienie zdarze-

nia zgodnie z ww. rozporządzeniem.

Postępowanie

w ww. sprawie prowadzone jest przez Państwową Ko-

misję Badania Wypadków Kolejowych razem z postę-

powaniem w sprawie poważnego wypadku kolejowe-

Nawiązując do ostatniego pytania, uprzejmie in-

formuję, że podstawowym dokumentem regulującym

postępowanie w zakresie bezpieczeństwa ruchu ko-

lejowego na posterunkach ruchu jest art. 17 ust. 1

który mówi, że zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz

niające bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego,

bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych, ochro-

nę przeciwpożarową i ochronę środowiska.

Na pod-

stawie upoważnień zawartych w ustawie o transpor-

cie kolejowym zostało wydanych szereg rozporządzeń

regulujących sprawy bezpieczeństwa w transporcie

kolejowym, w tym rozporządzenie w sprawie ogól-

gnalizacji.

Głównym aktem prawnym regulującym kwestie

prowadzenia ruchu pociągów u zarządcy infrastruk-

tury PKP PLK SA jest,,Instrukcja o prowadzeniu

ruchu pociągów Ir-1 (R-1)”, (zatwierdzana przez pre-

zesa Urzędu Transportu Kolejowego), która zawiera

m.in.:

— zasady zapowiadania pociągów,

— zasady wyprawiania pociągów,

— zasady przygotowywania dróg przebiegu,

— zasady podawania sygnałów i przepuszczania

pociągów,

— zasady obserwacji przejeżdżających pociągów,

— zasady prowadzenia ruchu pociągów w sytu -

acjach szczególnych,

— zasady powiadamiania drużyn pociągowych,

— wszystkie inne elementarne zasady zapowia -

dania i prowadzenia ruchu pociągów.

Ponadto w PKP PLK SA obowiązuje szereg in-

nych instrukcji szczegółowych, wśród których jako

kluczowe należy wymienić:,,Instrukcję sygnalizacji

Ie-1 (E-1)”,,,Instrukcję dla personelu obsługi rucho-

wych posterunków technicznych Ir-2 (R-7)” oraz in-

strukcje obsługi określonych typów urządzeń stero-

wania ruchem pociągów.

Posterunek techniczny przeznaczony jest do wy-

konywania czynności ruchowych oraz bezpośrednie-

go organizowania i nadzorowania tych czynności.

Posterunki te dzielą się na posterunki nastawcze,

dyspozytorskie, dróżnika przejazdowego oraz stwier-

dzenia końca pociągu.

Organizację pracy oraz sposób

postępowania pracowników obsługi ruchowych po-

sterunków technicznych określa zarządca infra-

struktury w przepisach wewnętrznych.

Dla każdego

posterunku ruchu i odcinka zdalnego prowadzenia

ruchu zarządca infrastruktury sporządza regulaminy

techniczne według szczegółowych zasad określonych

w przepisach wewnętrznych.

W regulaminie tech-

nicznym zamieszcza się szczegółowe postanowienia

dostosowujące ogólnie obowiązujące przepisy do wa-

runków miejscowych, w zakresie czynności związa-

nych z prowadzeniem ruchu pociągów i manewrów

oraz obsługą punktów ekspedycyjnych i bocznic ko-

lejowych.

Z informacji uzyskanych z Urzędu Transportu

Kolejowego wynika, że w planach kontroli na 2012 r.

UTK przewiduje kompleksową kontrolę systemu za-

rządzania bezpieczeństwem w PKP PLK SA.

Kon-

trola ta zostanie rozpoczęta w II półroczu bieżącego

roku i będzie obejmować zarówno centralę spółki, jak

i jej jednostki wykonawcze.

Reasumując, należy stwierdzić, że zadaniem Urzę-

du Transportu Kolejowego jest prowadzenie nadzoru

i kontroli nad podmiotami funkcjonującymi na rynku

kolejowym w Polsce, aby prowadzona przez nich dzia-

łalność była prowadzona w sposób bezpieczny.

Zgod-

nie z ustawą o transporcie kolejowym w celu szybkie-

go usunięcia ujawnionych nieprawidłowości w zakre-

sie bezpieczeństwa ruchu kolejowego wydawane są

decyzje prezesa Urzędu Transportu Kolejowego.

W przypadku ujawnienia rażących nieprawidłowości

na zarządców infrastruktury, przewoźników kolejo-

wych i użytkowników bocznic prezes UTK nakłada

kary pieniężne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

816

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(3881)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

rowania do prokuratury przez Agencję Restruktury-

K.k., przesłaną do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwo-

-023-3881/12, uprzejmie informuję, co następuje.

turyzacji i Modernizacji Rolnictwa udziela dopłat

bezpośrednich jedynie do powierzchni gruntów kwa-

liﬁkującychsiędotychpłatności,któresąfaktycznie

użytkowane przez rolnika.

Zasady dotyczące określe-

nia powierzchni gruntów, do których może zostać

przyznana płatność obszarowa, zostały określone

w przepisach Unii Europejskiej i obowiązują na jed-

nakowych zasadach wszystkie państwa członkow-

skie.

Stosownie do powyższego każde państwo człon-

tem zarządzania i kontroli, zwany dalej „zintegrowa-

tyﬁkacjidziałekrolnych,cowynikazregulacjiart.14,

15 ust. 1 oraz art. 17 rozporządzenia Rady (WE)

go wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośred-

jącego określone systemy wsparcia dla rolników,

działek rolnych dla każdej działki referencyjnej (ewi-

dencyjnej) określa się m.in. maksymalny kwaliﬁko-

walny obszar do jednolitej płatności obszarowej zgod-

nie z art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komi-

Maksymalny kwaliﬁkowalnyobszarokreślony

w systemie identyﬁkacji działek rolnych dla danej

działki ewidencyjnej stanowi powierzchnia gruntów

rolnych spełniających kryteria określone w art. 124

mując m.in. grunty orne, trwałe użytki zielone, upra-

wy trwałe oraz ogródki przydomowe, a także elemen-

ty krajobrazu podlegające zachowaniu w obrębie

działki rolnej obejmujące: drzewa będące pomnikami

przyrody (objęte ochroną na podstawie przepisów

o ochronie przyrody), oczka wodne o łącznej po-

wierzchni mniejszej niż 100 m2 oraz rowy do 2 m

szerokości.

Maksymalny kwaliﬁkowalnyobszar(po-

wierzchnia ewidencyjno-gospodarcza – PEG) wyzna-

czany jest przez ARiMR na podstawie pomiaru fak-

tycznej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach

działki referencyjnej w oparciu o cyfrową ortofoto-

mapę.

Wyznaczany jest jako różnica powierzchni po-

między powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej

a terenami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy,

wody, drogi, siedliska mieszkalne itp.), których gra-

nice są określone na podstawie ortofotomapy.

Należy

podkreślić, iż ortofotomapy na terenie całego kraju

są cyklicznie aktualizowane i weryﬁkowaneowyni-

ki kontroli na miejscu, kontroli administracyjnych

oraz zmian naniesionych przez rolników na załącz-

nikach graﬁcznych do wniosków spersonalizowa-

nych.

Dane z Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB)

są wykorzystywane jedynie w zakresie identyﬁkacji

i lokalizacji przestrzennej działki rolnej (unikalny

identyﬁkatordziałkiewidencyjnej)orazpowierzchni

całkowitej działki ewidencyjnej z urzędowego reje-

stru, jakim jest EGiB.

Informacja o maksymalnym kwaliﬁkowalnymob-

szarze przypadającym na daną działkę ewidencyjną

jest przekazywana corocznie przez agencję wraz z wstęp-

nie wypełnionymi wnioskami o przyznanie płatności.

W przypadku gdy przekazane dane są niezgodne ze

stanem rzeczywistym, rolnik, w związku z art. 12

ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009,

ma obowiązek dokonać korekty otrzymanych danych

referencyjnych, a zatem „zanegowania” wyznaczone-

go przez agencję maksymalnego kwaliﬁkowalnego

obszaru (PEG) w ramach poszczególnych działek

ewidencyjnych, jeżeli uzna, że nie znajduje on potwier-

dzenia w oparciu o aktualny stan faktyczny.

Agencja

ma natomiast obowiązek przeprowadzić postępowa-

nie wyjaśniające i dokonać ewentualnej korekty usta-

lonych w systemie LPIS powierzchni referencyjnych

(PEG).

W przypadku potwierdzenia prawidłowości

deklaracji rolnik nie jest sankcjonowany, a zgłoszone

przez rolnika korekty stanowią podstawę do aktuali-

zacji powierzchni referencyjnej w systemie identyﬁ-

kacji działek rolnych.

Jednocześnie odpowiadam na pytania zadane

w interpelacji przesłanej przez pana posła:

ewentualnie narażonych na uszczuplenie środków

nego (K.p.k.) instytucje państwowe i samorządowe,

817

ratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czyn-

ności do czasu przybycia organu powołanego do ści-

jako instytucja państwowa, ma zatem ustawowy obo-

wiązek zawiadamiania organów ścigania o przestęp-

stwach ściganych z urzędu.

Ponadto zgodnie z art.

297 § 1 Kodeksu karnego (K.k.)

„Kto, w celu uzyska-

ki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność

mentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przed-

kłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nie-

prawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne

pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istot-

nym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wspar-

cia ﬁnansowego,instrumentupłatniczegolubzamó-

Podkreślenia wymaga, iż o odpowiedzialności z ty-

tułu powołanych powyżej przepisów prawa powszech-

nie obowiązującego rolnicy są pouczani w treści

wniosku o przyznanie płatności, co potwierdzają zło-

żeniem podpisu pod formułką, iż znane są im skutki

§ 1 K.k. Należy ponadto podkreślić, iż zgodnie z art. 297

§ 2 Kodeksu karnego „Tej samej karze podlega, kto

wbrew ciążącemu obowiązkowi nie powiadamia wła-

ściwego podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć

lub zamówienia publicznego albo na możliwość dal-

szego korzystania z elektronicznego instrumentu

płatniczego”.

Na uwagę zasługuje również fakt, że

w przepisach Kodeksu postępowania karnego nie ma

regulacji, które uzależniałyby obowiązek zgłaszania

przestępstwa przez instytucję państwową od jego

szkodliwości społecznej bądź wyniku oceny prawdo-

podobieństwa, że postępowanie zostanie umorzone

z innych przyczyn.

Są to bowiem kwestie, które może

rozstrzygnąć tylko upoważniony ustawowo organ.

4.

Czy rolnicy przed skierowaniem zawiadomień

ARiMR, weryﬁkujączłożoneprzezbeneﬁcjentów

wnioski, analizuje przedłożone dokumenty pod wzglę-

dem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

W przypadku zaistnienia wątpliwości dotyczących

wniosku oraz złożonych dokumentów ARiMR wzywa

wnioskodawcę do przedstawienia dodatkowych wy-

jaśnień/dokumentów lub występuje do instytucji ze-

wnętrznych z prośbą o informacje w sprawie.

Agencja

prowadzi postępowanie dowodowe mające potwier-

dzić lub wykluczyć istnienie nieprawidłowości.

Jeże-

li w wyniku przeprowadzonego postępowania zosta-

nie stwierdzone, że producent podał dane, które nie

kwaliﬁkujągodouzyskaniapomocywpełnejwyso-

kości, agencja w zależności od etapu postępowania

może np. odmówić przyznania pomocy, wszcząć po-

stępowanie windykacyjne, a także może zastosować

sankcje wykluczenia z pomocy ﬁnansowejwynikają-

ce z przepisów powszechnie obowiązujących.

Jedno-

cześnie, jeżeli zachodzi podejrzenie popełnienia prze-

stępstwa w sprawie, kierowane jest zawiadomienie

do organów ścigania.

Należy również podkreślić, że przepisy prawa

wspólnotowego dopuszczają możliwość odstąpienia

od stosowania obniżek w przypadku, gdy rolnik może

wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego

winy.

Jako przykład w odniesieniu do płatności

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wska-

zać można art. 73 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009, zgodnie z którym zmniejszeń i wyłą-

czeń (…) nie stosuje się, gdy rolnik złożył wniosek

zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać,

to zgodnie cytowanym przepisem zmniejszeń i wyłą-

czeń (…) nie stosuje się w odniesieniu do tych części

wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik

informował właściwy organ na piśmie, że wniosek

o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezak-

tualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że

rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właści-

wego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu

oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakich-

kolwiek nieprawidłowościach we wniosku.

nego ewentualnie z powodu znikomego stopnia spo-

łecznej szkodliwości czynu?

Uprzejmie informuję, iż w celu uzyskania szcze-

gółowych informacji na zadane przez pana posła py-

tanie oczekujemy na stanowisko ARiMR, po otrzy-

maniu którego odpowiedź zostanie niezwłocznie uzu-

pełniona.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

818

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Gospodarki

dotyczące interpelacji pani poseł Anny Elżbiety So-

beckiej w sprawie wciąż pogarszającej się sytuacji

gospodarczej Polski, przekazuję w załączeniu nastę-

pujące wyjaśnienia.

Ad 1.

Jak w świetle wyżej przedstawionych da-

nych ocenia pan minister polską sytuację gospodar-

głoszonych przez pana premiera, że Polska niedługo

będzie drugą Irlandią?

Przytoczone przez panią poseł informacje wyma-

gają sprostowania i wyjaśnienia interpretacji danych

bilansu płatniczego.

Analiza miesięcznych danych dotyczących bezro-

bocia powinna uwzględniać ich zmienność związaną

z sezonowością.

W lutym bezrobocie rośnie (wzglę-

dem poprzedniego miesiąca) właśnie ze względu na

działanie czynników sezonowych, miesiąc ten nie

sprzyja bowiem zatrudnieniu ze względu na warunki

meteorologiczne.

W ubiegłym roku liczba zarejestro-

wanych bezrobotnych w lutym była najwyższa i wzro-

sła o 2,2% względem stycznia.

Jednak w marcu 2012 r.

rejestrowane bezrobocie względem lutego spadło i to

w tempie wyższym niż w ubiegłym roku, bo o ponad

26 tys. osób, tj. o 1,2% Jednocześnie w całej polskiej

gospodarce pracuje ponad 16,2 mln Polaków,

uwzględniając pracujących w rolnictwie oraz obro-

nie narodowej.

W przypadku polskiej gospodarki lepszym wskaź-

nikiem opisującym jej równowagę zewnętrzną jest

relacja sumy sald na rachunku bieżącym i kapitało-

wym bilansu płatniczego do PKB.

Na rachunku ka-

pitałowym rejestrowana jest bowiem większość bez-

zwrotnych transferów z Unii Europejskiej, przezna-

czanych na inwestycje infrastrukturalne.

Powyższa

suma sald określa zatem całkowite potrzeby pożycz-

kowe polskiej gospodarki, które muszą być ﬁnanso-

wane napływem kapitału zagranicznego.

Tak zdeﬁ-

niowana nierównowaga zewnętrzna spadła z -2,8%

PKB w 2010 r. do -2,1% PKB w roku 2011 – zbliżyła

się zatem do poziomu notowanego w 2009 r.

(-2,2%

PKB).

Dane te wskazują, iż nierównowaga zewnętrz-

na pozostaje stabilna.

Mechanizm opisany w interpelacji, a więc napływ

kapitału powodujący nierównowagę zewnętrzną pol-

skiej gospodarki, będzie jednak trwał tak długo, jak

będzie ona doganiała poziom gospodarek rozwinię-

tych.

Jednocześnie należy podkreślić, iż podstawowe

miary konkurencyjności (jednostkowe koszty pracy,

realny efektywny kurs walutowy) mogą wprowadzać

w błąd w związku trwającym procesem konwergencji.

Wydaje się, że najlepszym wskaźnikiem obrazującym

konkurencyjność naszej gospodarki jest stale rosną-

cy udział polskiego eksportu w handlu światowym.

Od 1999 r. wzrósł on z 0,5% do 1,1% w 2010 r.

Także

analizy uwzględniające strukturę polskiego eksportu

wskazują na silne działanie pozacenowych czynni-

ków poprawiających konkurencyjność naszej gospo-

darki, a więc ich jakość czy też lepsze dopasowanie

do gustów klientów.

Rośnie także udział eksportu

sektorów wysokich technologii.

Od 2007 do 2009 (do-

stępne i porównywalne dane) ich udział wzrósł od

4,3% do 7%.

Wziąwszy pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz

analizując dostępne dane dotyczące dynamiki oraz

struktury wzrostu gospodarczego w Polsce, należy

ocenić, iż jest on przede wszystkim zrównoważony.

Wzrost gospodarczy w Polsce stymulują zarówno ro-

snąca konsumpcja, inwestycje, jak i eksport.

Także

od strony tworzenia produktu, wartość dodana ro-

śnie we wszystkich sektorach wytwarzania – poza

działalnością ﬁnansowąiubezpieczeniową(tj.w11

z 12 sektorów).

Wydaje się, że kryzys ﬁnansowyzre-

widował ocenę wzrostu gospodarczego, ukazując kru-

che podstawy rozwoju w wielu krajach, w tym także

w Irlandii czy też Hiszpanii.

Dlatego oceniając sytu-

ację gospodarczą oraz perspektywy wzrostu, należy

zwrócić uwagę na jego strukturę oraz stabilność.

Od-

porność, jaką wykazała polska gospodarka, świadczy

o jej długookresowej stabilności, zaś zrównoważony

wzrost pozwala z optymizmem oceniać najbliższe

perspektywy.

Nie można jednak abstrahować od zewnętrznych

uwarunkowań związanych z kryzysem ﬁnansówpu-

blicznych w niektórych krajach UE oraz trwającą

w naszym kraju konsolidacją ﬁskalną.

Tedwaczyn-

niki znacząco wpływają na perspektywy gospodar-

cze Polski.

Wzrost gospodarczy powinien się jednak

utrzymać, choć w perspektywie najbliższych dwóch

lat może być na niższym od potencjalnego poziomie,

przy założeniu braku znaczących zaburzeń ze-

wnętrznych.

Ad 2.

Jakie są prognozy gospodarcze dotyczące

obniżenia zadłużenia gospodarczego Polski?

Zadłużenie Polski można zdeﬁniowaćwielorako.

Najczęściej jednak analizy dotyczą dwu podstawo-

wych wielkości – międzynarodowej pozycji inwesty-

cyjnej (MPI) netto oraz długu zewnętrznego netto.

Zadłużenie zewnętrzne gospodarki jest wynikiem

nierównowagi na rachunku bieżącym, kumuluje się

bowiem w kolejnych latach.

Zarówno ocena MPI netto, jak i zadłużenia ze-

wnętrznego netto w odniesieniu do poziomu PKB

plasuje Polskę w okolicy średniej dla regionu.

W przy-

padku MPI netto średnia dla 10 krajów Europy Środ-

kowej i Wschodniej (Bułgaria, Czechy, Estonia, Wę-

gry, Litwa, Łotwa, Polska, Słowenia, Słowacja i Ru-

munia) wyniosła w 2011 r.

-65,1% PKB, podczas gdy

w Polsce -63,6% PKB, wobec odpowiednio: -69,5%

819

i -64% PKB w 2010 r.

W przypadku zadłużenia ze-

wnętrznego netto, odpowiednio: 30,2% PKB i 33,2%

PKB.

Oceniając powyższe dane, ta druga miara wy-

daje się być bardziej właściwa dla oceny zadłużenia

krajów naszego regionu w związku ze znaczącym na-

pływem bezpośrednich inwestycji zagranicznych

(BIZ), które z jednej strony negatywnie wpływają na

rachunek bieżący bilansu płatniczego, z drugiej jed-

nak strony zwiększają potencjał produkcyjny naszej

gospodarki, także poprzez pozytywny wpływ na jej

produktywność.

Zobowiązania z tytułu napływu BIZ

do Polski, stanowiły 43,8% PKB w 2011 r., zaś akty-

wa związane z bezpośrednimi inwestycjami zagra-

nicznymi polskich rezydentów 9,9% PKB.

Obniżenie zadłużenia zewnętrznego może doko-

nać się poprzez spadek napływu inwestycji zagra-

nicznych do polskiej gospodarki lub wzrost zagra-

nicznych inwestycji naszych obywateli i przedsię-

biorstw.

Polska, jako kraj relatywnie ubogi w kapitał,

mając na celu efektywne wykorzystanie zasobów siły

roboczej, jest zmuszona do importu kapitału.

Ważne

jest jednak by traﬁałondosektorówoznaczącym

potencjale wzrostu, aby uniknąć sytuacji krajów po-

łudnia Europy oraz Irlandii, gdzie napływ kapitału

spowodował m.in. znaczące perturbacje na rynku

nieruchomości.

Jednocześnie zagraniczna ekspansja

naszych ﬁrmmożeprzyczynićsiędoobniżeniaza-

dłużenia zewnętrznego naszej gospodarki, jednak

także w tym przypadku ważne by inwestycje te ce-

chowały się wyższą rentownością, niż dokonywane

w kraju.

Wraz ze wzrostem zamożności naszego społeczeń-

stwa, umożliwiającym wzrost stopy oszczędności,

zadłużenie zewnętrzne gospodarki powinno zacząć

spadać.

Niezbędne jest jednak zapewnienie zrówno-

ważonego i stabilnego wzrostu gospodarczego w dłu-

gim okresie, czemu służą zarówno prowadzona poli-

tyka gospodarcza, jak i realizowana długookresowa

strategia rozwoju naszego kraju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

nia 2012 r. (nr: AS/1411/12) w sprawie wykluczenia

poniższe wyjaśnienia.

Odnośnie do pytań dotyczących braku programu

społecznej w zakupie dekoderów czy wymianie tele-

wizorów oraz zamierzeń rządu w zakresie wsparcia

osób ubogich pragnę poinformować, że ministerstwo

na bieżąco monitoruje proces cyfryzacji telewizji na-

ziemnej w celu umożliwienia wszystkim obywatelom

dostosowania się do odbioru sygnału w nowej tech-

nologii.

Kwestia pomocy dla osób wymagających wsparcia

była badana już na etapie prac nad opracowaniem

projektu ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cy-

frowej.

Poddano również wówczas analizie rozwiąza-

nia w zakresie wsparcia ﬁnansowego, jakie miało

miejsce w innych krajach.

Z przeprowadzonych ana-

liz wynikało, że nie wszystkie państwa wdrażające

naziemną telewizję cyfrową zdecydowały się na

udzielenie pomocy swoim obywatelom.

Ponadto pra-

gnę podkreślić, że w momencie prac nad projektem

ustawy dekodery umożliwiające odbiór DVB-T były

dostępne po cenie rzędu 250–300 zł, natomiast obec-

na cena kształtuje się w granicach 100 zł.

Informuję również, że ministerstwo prowadzi cy-

kliczne badania w celu uzyskania informacji na te-

mat przygotowania gospodarstw domowych do pro-

cesu cyfryzacji.

W kolejnym planowanym badaniu

szczególny nacisk zostanie położony na pytania do-

tyczące możliwości ﬁnansowychgospodarstwdomo-

wych odnośnie do dostosowania odbiorników do od-

bioru telewizji naziemnej w technologii cyfrowej.

wyłącznie z naziemnej telewizji analogowej i znajdu-

jących się w trudnej sytuacji ﬁnansowej, a także

ewentualnego zakresu tej pomocy i warunków jej

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

demograﬁcznej Polski(3887)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo Pani Marszałek z dnia 26 kwietnia 2012 r., znak:

SPS-023-3887/12, dotyczące interpelacji pani poseł

820

Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie dramatycznej sy-

tuacji demograﬁcznejPolski,uprzejmiewyjaśniam.

W latach 2008–2010 wskaźnik dzietności w Polsce

w 2008 r.

– 1,39, w 2009 r.

– 1,40 a w 2010 r.

– 1,38

(dane Głównego Urzędu Statystycznego właściwego

w zakresie statystyki publicznej, w tym opracowywania

i ogłaszania prognoz demograﬁcznych–art.25ust.1

publicznej).

Należy zwrócić uwagę, że sytuację

demograﬁcznąkształtująnietylkotendencjewza-

kresie dzietności (na które wpływają zmiany w ob-

szarze tworzenia i rozwiązywania małżeństw), ale

również tendencje w zakresie zgonów i migracji.

Na

przestrzeni kilku ostatnich dekad obserwuje się

znaczące zmiany w tych sferach, na które wpływa

szereg czynników kulturowych i ekonomicznych.

Znaczącą rolę odgrywa zmiana norm i wartości

nialnych oraz decyzji dotyczących urodzin dziecka,

na co wpływa m.in. wydłużający się okres edukacji,

nomicznej.

W ramach polityki rodzinnej państwo podejmuje

cji.

Są one realizowane przy pomocy instrumentów

lub społeczności lokalne nie powinno być realizowa-

zobowiązane do uwzględniania dobra rodzin i wspie-

rodzinnego) oraz świadczenia z funduszu alimenta-

cyjnego.

prowadzona zostanie weryﬁkacjaświadczeńrodzin-

nych.

W ramach weryﬁkacjikoniecznejestzagwa-

rantowanie wysokości zasiłku rodzinnego na pozio-

mie 40% koszyka żywnościowego WDR (zgodnie

łych świadczeń rodzinnych.

Ustawa o świadczeniach rodzinnych przewiduje

nione podmioty) mogą, za pośrednictwem gminy,

skorzystać ze środków resortowego programu rozwo-

ptacje pomieszczeń żłobków i klubów dziecięcych,

doﬁnansowaniewyposażeniaipracwykończeniowych,

a także doﬁnansowanieszkoleńdziennychopieku-

nów.

Natomiast w ramach Programu Operacyjnego

opieki nad dziećmi w żłobkach i klubach dziecięcych,

dziecka i/lub wychowaniem dzieci.

Na koniec 2011 r.

liczba instytucji wpisanych do rejestru żłobków i klu-

bów dziecięcych wynosiła 571.

W instytucjach utwo-

rzonych i/lub prowadzonych przez gminę przebywało

ok. 32,2 tys. dzieci.

wania dzieci, regulowana przepisami ustawy z dnia

zycznych.

Odliczeniu podlega kwota stanowiąca 1/6

kwoty zmniejszającej podatek, określonej w pierw-

ww. ustawy za każdy miesiąc kalendarzowy.

821

Ponadto biorąc pod uwagę zasadę pomocniczości,

działania z zakresu polityki rodzinnej są prowadzone

z uwzględnieniem lokalnych potrzeb i przy współpra-

cy różnych podmiotów – jednostek samorządu tery-

torialnego, organizacji pozarządowych i przedsiębior-

ców, czego dobrym przykładem jest wprowadzona

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie zapaści w polskiej oświacie (nr SPS-023-3888/

12), uprzejmie wyjaśniam.

Kwestie dotyczące wprowadzania zmian w szko-

łach ponadgimnazjalnych, które miałyby ograniczyć

lekcje historii, zostały wyjaśnione w odpowiedzi na

marca 2012 r. w sprawie protestu sześciu działaczy

średnich w piśmie nr DPN-DP-0401-49/2012 z 23

kwietnia 2012 r.

Przemiany cywilizacyjne sprawiają, że dzieci wcze-

pejskich.

Upowszechnienie edukacji przedszkolnej

w większości krajów Europy wynosi ponad 90%, zaś

naukę w szkole podejmują dzieci młodsze niż sied-

mioletnie.

Z punktu widzenia wyrównywania szans eduka-

cyjnych ważny jest nie tylko moment rozpoczęcia

edukacji, ale też dbałość o wysoką jakość usług edu-

kacyjnych na każdym etapie kształcenia.

Nowocze-

sna edukacja, już od poziomu przedszkola, musi opie-

rać się na metodach dydaktycznych dostosowanych

do wieku dziecka, na wczesnym wykrywaniu i roz-

wijaniu uzdolnień, a także na skutecznym niwelowa-

niu deﬁcytówrozwojowych.

i Nr 219, poz. 1705) wprowadziła obowiązek szkolny

wiązek rocznego obowiązkowego przygotowania

przedszkolnego dla dzieci pięcioletnich od 1 września

2011 r.

Ponadto informuję, że od dnia wejścia w życie

ny dla dzieci sześcioletnich, liczba sześciolatków roz-

poczynających naukę w klasie I szkoły podstawowej

Celem wprowadzonych zmian jest uelastycznienie

procesu obniżania wieku obowiązku szkolnego.

O dwa

lata wydłużony został okres, w którym o podjęciu

Należy zaznaczyć, że wszystkie dzieci w wieku

pięciu lat mają obowiązek odbycia rocznego przygo-

towania przedszkolnego.

Dzieci sześcioletnie urodzo-

ców nie rozpoczną nauki w pierwszej klasie szkoły

podstawowej odpowiednio od dnia 1 września 2012 r.

owania edukacji przedszkolnej.

Zapewnienie warun-

ków do spełniania tego obowiązku przez dzieci sze-

ścioletnie będzie w latach szkolnych 2012/2013 i 2013/

2014 zadaniem własnym gminy.

projekty systemowe wspierające obniżenie wieku roz-

822

Od 2009 r. realizowany jest również rządowy pro-

Do gmin przekazywane są również dodatkowe

Uprzejmie wyjaśniam ponadto, że decyzję w spra-

wie zwolnienia pracowników obsługi szkół podejmu-

je organ prowadzący szkołę, a nie minister edukacji

narodowej.

Jeżeli chodzi natomiast o likwidowanie stołówek,

to uprzejmie informuję, że decentralizacja państwa

i przypisanie poszczególnym szczeblom samorządu

określonych zadań uczyniło samorządy odpowie-

dzialnymi za ich realizację, zgodnie z Konstytucją RP

oraz przepisami ustaw samorządowych.

Jednostki

samorządu terytorialnego działają samodzielnie, na

Według przepisu art. 67a ust. 1–3 ustawy o syste-

mie oświaty, o funkcjonowaniu w szkole stołówki

szkolnej decyduje dyrektor szkoły w porozumieniu

z wójtem burmistrzem, prezydentem miasta, staro-

stą lub marszałkiem województwa.

Przywołując powyższe przepisy, zwracam uwagę

na fakt, że ostateczna decyzja w sprawie likwidacji

stołówek szkolnych powinna być efektem społeczne-

go dialogu wszystkich zainteresowanych stron i osią-

gniętym w wyniku tego dialogu kompromisem.

Zgodnie z danymi GUS:

— w roku szkolnym 2008/2009 funkcjonowały

10 954 stołówki,

— w roku szkolnym 2009/2010 – funkcjonowały

11 182 stołówki,

— w roku szkolnym 2010/2011 – funkcjonowało

11 390 stołówek.

Odnosząc się do kwestii łączenia klas, uprzejmie

informuję, że zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozpo-

zm.) istnieje możliwość organizowania w szkołach

podstawowych, działających w szczególnie trudnych

warunkach demograﬁcznychlubgeograﬁcznych,na-

uczania w klasach łączonych.

Możliwość taka dotyczy

tylko i wyłącznie szkół podstawowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie rozpoczęcia dyskusji na temat polskiego systemu

kształcenia (nr SPS-023-3889/2012), uprzejmie wy-

jaśniam.

Celem wprowadzanych, począwszy od roku szkol-

tego przedmiotu, jak również celów i metod naucza-

przy nie zmniejszonej liczbie godzin.

W klasie I każ-

jami najnowszymi.

Z powodu niezadowalającej wie-

dzy u uczniów i absolwentów szkół ponadgimnazjal-

nych o najnowszych dziejach Polski dokonano prze-

niesienia historii najnowszej do pierwszej klasy szko-

ły ponadgimnazjalnej.

Jedną z przyczyn tego zjawi-

ska jest dotychczasowa koncepcja nauczania tego

823

klasa szkoły ponadgimnazjalnej poświęcona będzie

wyłącznie historii najnowszej, na którą w szkołach

daje nauczycielom historii po raz pierwszy, szansę na

storii ojczystej.

w zajęciach: historia i społeczeństwo.

Przyjęte roz-

wiązanie pozwala na indywidualizację nauczania hi-

we wszystkich epokach historycznych bądź wątek

Zaleca się ponadto, aby w wyborze wątków nauczyciel

uwzględnił wątek: ojczysty panteon i ojczyste spory.

tychczas, zazwyczaj cześć godzin z różnych przyczyn

„przepadała”.

Odnosząc się natomiast do pytania dotyczącego

dyskusji z protestującymi, uprzejmie informuję, że

której naukowcy, nauczyciele i eksperci przedstawili

uczania historii w liceum, o korzyściach dla wiedzy

sposobu uczenia tego przedmiotu, jak również o licz-

bie godzin historii w szkołach.

Wszystkie informacje,

dokumenty i wyjaśnienia wraz z oświadczeniem mi-

nistra edukacji narodowej, zostały przekazane pro-

testującym przez właściwego kuratora oświaty.

Są

one dostępne na stronach internetowych minister-

stwa www.men.gov.pl.

kacji historycznej, oprócz wspomnianych wyżej dzia-

łań informacyjnych Ministerstwa Edukacji Narodo-

wej, przyczyniła się również zorganizowana w dniu

16 kwietnia br. przez prezydenta RP pana Bronisła-

wa Komorowskiego debata ekspercka w sprawie pro-

gramu nauczania historii.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Poprzednia podstawa

programowa

Liczba godzin tygodniowo

/ cykl kształcenia

Historia i społeczeństwo /

zakres podstawowy

Historia – zakres

rozszerzony

824

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie obniżenia poziomu bezpieczeństwa

czeństwa podczas Euro 2012, uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

wakat pozostawały 4994 etaty.

Zgodnie z comiesięcz-

nym meldunkiem o stanie kadr w Policji, według sta-

nu na dzień 1 kwietnia 2012 r. stan wakatów wynosi

7845.

Taki poziom wakatów jest przede wszystkim

zwyczajowo w pierwszym kwartale każdego roku ze

składaniem przez funkcjonariuszy wniosków o przej-

ście na emeryturę.

od maja do grudnia liczona z ostatnich 10 lat wynosi

około 2650 funkcjonariuszy.

W związku z powyższym oraz z planowanym na-

nie liczba wakatów nie będzie miała wpływu na bez-

pieczeństwo turnieju ﬁnałowegoUEFAEuro2012.

Przygotowania do turnieju ﬁnałowegoUEFAEuro

2012 dotyczą całej formacji Policji, która od dawna

się do tego przygotowuje, dostosowując liczbę funk-

cjonariuszy, sprzętu i infrastrukturę do przewidywa-

nych wydarzeń.

W planach związanych z działania-

mi mającymi na celu troskę o bezpieczeństwo miesz-

kańców i gości w okresie trwania turnieju ﬁnałowe-

go UEFA Euro 2012 bierze się pod uwagę zarówno

miasta gospodarzy, jak i pozostałe regiony kraju.

W zabezpieczenie turnieju ﬁnałowegowmiastach

gospodarzach będzie zaangażowanych bezpośrednio

kilkanaście tysięcy policjantów.

W Warszawie turniej

będzie zabezpieczać 2,6 tys. policjantów, w Gdańsku

– 1,3 tys., w Poznaniu – 1,6 tys., a we Wrocławiu –

dzie zabezpieczać 1,1 tys. policjantów, w Rzeszowie –

707 policjantów, w Lublinie – 727 policjantów, a w cen-

tralnym odwodzie będzie 663 funkcjonariuszy Policji.

Dodać należy również, iż do zabezpieczenia tur-

nieju ﬁnałowegoUEFAEuro2012Policjaipozostałe

służby przygotowują się już od wielu miesięcy i w swo-

ich scenariuszach biorą pod uwagę wszelkie okolicz-

ganizacją turnieju, przewidując rozwiązania pozwa-

lające wyeliminować bądź zminimalizować jakiekol-

wiek ryzyko z tym związane.

Z poważaniem

Michał Deskur

-023-3891/12 z dnia 20 kwietnia br.) w sprawie nie-

mie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych oraz polskie

placówki dyplomatyczne prowadzą własne oraz czyn-

nie wspierają działania wszystkich polskich organów

minowej realizacji polskich wniosków o pomoc praw-

ną, wsparciu na miejscu, pośrednictwie w przekazy-

waniu korespondencji.

Działania te będą kontynu-

owane do zakończenia wszelkich postępowań śled-

czych i prokuratorskich.

Szczegółowo, w kwestii powrotu do Polski wraku

TU-154M, minister spraw zagranicznych RP Rado-

sław Sikorski wystosował, w dniu 21 marca br., list

do swojego rosyjskiego odpowiednika ministra S.

Ławrowa.

List ten stanowił oﬁcjalnepodsumowanie

825

dotychczasowych wysiłków na rzecz zwrotu Polsce

wraku samolotu, wielokrotnie podejmowanych w kon-

taktach z wysokimi przedstawicielami władz Federa-

cji Rosyjskiej.

Zaakcentował w nim, iż II rocznica ka-

tastrofy jest najlepszym terminem, aby podać kon-

kretną, nieodległą datę powrotu wraku do Polski.

Dodał, iż sprawa wraku TU-154M, w przypadku gdy-

by pozostawała nierozwiązana, może stać się obciąże-

niem dla wzajemnych relacji.

Podkreślił, iż od kata-

strofy upłynęło wystarczająco wiele czasu, aby można

było zebrać wszelkie dowody i dokonać oględzin, nie-

zbędnych dla śledztwa w sprawie katastrofy.

W odpowiedzi minister S. Ławrow zapewnił, że

problem ten nigdy nie miał dla strony rosyjskiej po-

litycznego podtekstu.

Prośba o przekazanie szcząt-

ków samolotu może być spełniona dopiero po zakoń-

czeniu śledztwa, co rychło powinno nastąpić.

Nieza-

leżnie od tego strona rosyjska wyraziła gotowość

podjęcia w najbliższym czasie rozmów na temat

prawnych i technicznych aspektów procesu przeka-

zywania wraku.

Pragnę podkreślić, iż w naszym od-

biorze rosyjska odpowiedź nie jest satysfakcjonująca.

Dlatego podejmujemy dalsze wzmożone wysiłki na

rzecz przyspieszenia decyzji władz rosyjskich.

Ministerstwo podejmowało również niezwłoczne

działania i interwencje wobec wszystkich pojawiają-

cych się doniesień o niewłaściwym sposobie przecho-

wywania wraku TU-154M czy też odnajdywaniu

u osób postronnych elementów wraku i rzeczy osobi-

stych oﬁarkatastrofy.

Kwestieniewłaściwegoprze-

chowywania szczątków samolotu podjął ambasador

RP w Moskwie w lutym br. podczas rozmowy z za-

stępcą prokuratora generalnego FR.

Wystąpił także

o szybszą i terminową realizację polskich wniosków

o pomoc prawną.

W dniu 14 marca br. MSZ RP notą dyplomatycz-

ną wystąpił o zbadanie pochodzenia znaleziska, o któ-

rym powiadomił burmistrz Ursynowa Piotr Guział.

poinformowała, iż przedmioty wspomniane przez

pana Guziała zostały zabezpieczone i przekazane do

dzi o odzież zmarłych w katastroﬁeorazometalowe

elementy rozbitego samolotu.

Ambasador FR w Pol-

sce wielokrotnie zapewniał, iż władze rosyjskie trak-

kich starań, aby wszystkie wątpliwości zostały wy-

jaśnione.

Podsumowując, pragnę podkreślić, że polskie służ-

by dyplomatyczne są i pozostaną w pełni zaangażo-

wane w prowadzone działania dotyczące wyjaśnienia

katastrofy smoleńskiej.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

terenów górskich pragnę udzielić poniższych wyja-

śnień.

Obecnie w okresie przejściowym, gdzie większość

częstotliwości radiowych wykorzystywana jest do

równoległej emisji sygnału telewizji analogowej, mogą

występować miejscowe problemy z odbiorem naziem-

nej telewizji cyfrowej (DVB-T).

Wynikają one przeważ-

nie z niekorzystnego ukształtowania terenu, a także

z dostępności na danym terenie częstotliwości.

Ak-

tualnie ze względu na niekorzystne ukształtowanie

terenu nie jest możliwe pełne pokrycie wszystkich

miejscowości terenów górskich sygnałem cyfrowym,

wykorzystując stacje nadawcze będące przedmio-

tem obecnej umowy między poszczególnymi nadaw-

cami.

Naziemna telewizja cyfrowa nadawana jest przej-

ściowo na tymczasowych kanałach zgodnie ze sto-

sownymi decyzjami rezerwacyjnymi prezesa UKE.

Kanały zostały skoordynowane i uzgodnione między-

narodowo z krajami sąsiednimi, m.in. Słowacją i Cze-

chami, dla okresu przejściowego.

Parametry emisji

docelowych kanałów powinny zapewnić lepsze pokry-

cie sygnałem emisji DVB-T.

Wykorzystanie kanałów

docelowych będzie możliwe po wyłączeniu emisji te-

lewizji analogowej.

Jednakże obecnie prezes UKE

negocjuje z krajami ościennymi, aby wcześniej uru-

chamiać emisje DVB-T na kanałach docelowych, któ-

re dają możliwość uzyskiwania większych zasięgów.

Jak słusznie zauważyła pani poseł MUX-3 osią-

gnie zakładane pełne pokrycie kraju dopiero 27 kwiet-

nia 2014 r., zgodnie ze stosownym harmonogramem

wdrażania tegoż multipleksu.

Jednakże, aby umknąć

sytuacji, w której widzowie pozbawieni zostaną do-

stępu do podstawowych programów Telewizji Pol-

skiej, uruchomiony został MUX-1, którego wdrażanie

zostanie ukończone z dniem l października br. W ofer-

cie programowej multipleksu pierwszego znajdą się

m.in. programy Telewizji Polskiej, tj. TVP1, TVP2,

TVP Info, tak więc widzowie nie stracą możliwości

odbioru tych programów po wyłączeniu telewizji ana-

oraz z decyzją rezerwacyjną prezesa UKE dla MUX-3

podstawowe ww. programy TVP będą nadawane

w ramach MUX-1 nie później niż do dnia 27

kwietnia 2014 r., tj. do czasu zakończenia budowy

pełnego zasięgu MUX-3.

Taki termin został także

826

określony w stosownej umowie między operatorem

infrastruktury nadawczej Emitelem a Telewizją Pol-

ską.

Ewentualne wcześniejsze uruchomienie MUX-3

po wyłączeniu ostatnich nadajników analogowych

zależy od nadawcy.

Ponadto planowane jest przeprowadzenie stosow-

i przesądzić o konieczności uruchomienia stacji do-

świetlających, tak aby zapobiec przerwom w dostępie

do telewizji naziemnej po wyłączeniu sygnału analo-

gowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

w sprawie realizacji zadań przez archiwa

20 kwietnia 2012 r., znak: SPS-023-3893-12, w spra-

wie realizacji zadań przez archiwa państwowe w za-

kresie digitalizacji, uprzejmie proszę o przyjęcie na-

Na wstępie pragnę podkreślić, że środki przyzna-

wane Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych

i podległym jej archiwom, kierowane w ramach wy-

datków budżetowych cz.

24 budżetu państwa: Kul-

tura i ochrona dziedzictwa narodowego, systematycz-

nie wzrastają i planowane na rok bieżący wydatki

a więc średniorocznie o 6,3%.

Ministerstwo Kultury

i Dziedzictwa Narodowego dąży – ograniczone limi-

tem wydatków cz.

24 budżetu państwa: KiODN – do

zapewnienia jak najlepszych warunków ﬁnansowych

archiwom, w celu realizacji przez nie ustawowych

zadań, w tym rozwoju digitalizacji.

Digitalizacja materiałów archiwalnych stanowi

od 2010 r. jeden z wyznaczonych przez naczelnego

dyrektora archiwów państwowych priorytetów dzia-

łalności podległych mu jednostek organizacyjnych,

a udostępnianie zasobu archiwalnego w sieciach in-

formatycznych – tj. w postaci kopii cyfrowych – sta-

nowi element strategii archiwów państwowych na

lata 2010–2020.

Strategia obejmuje również zapewnie-

nie odpowiednich warunków gromadzenia i przechowy-

wania – na długi czas – zasobu archiwalnego w posta-

ci tradycyjnej i cyfrowej, poprzez budowę i rozwój

systemu do zarządzania archiwaliami elektroniczny-

mi oraz tworzenie repozytoriów cyfrowych.

W 2012 r. na digitalizację materiałów archiwal-

nych zostały przeznaczone scentralizowane środki

w wysokości 2 mln zł.

Archiwa państwowe w swoich

planach ﬁnansowychnarealizacjędziałańzwiąza-

nych z digitalizacją zasobów archiwalnych dysponu-

ją kwotą 5 301 783 zł.

Dodatkowo ze wspomnianego

programu „Kultura+” archiwa mają przyznane na

cele digitalizacji 1 414 564 zł.

Łącznie daje to kwotę

8 716 347 zł.

Zdecydowana większość spośród 34 archiwów

państwowych digitalizuje materiały archiwalne ze

swego zasobu.

W 11 archiwach pracownie digitaliza-

cji są organizacyjnie wyodrębnione i stosunkowo do-

brze wyposażone.

Należą do nich: Archiwum Akt

Nowych, Narodowe Archiwum Cyfrowe oraz archiwa

państwowe w Gdańsku, Kielcach, Koszalinie, Lubli-

nie, Olsztynie, Poznaniu, Szczecinie, Warszawie

i Lesznie.

Na koniec 2011 r. zbiory w archiwach pań-

stwowych liczyły łącznie niemal 16 mln kopii cyfro-

wych.

Zbiory te stosunkowo szybko przyrastają – tyl-

ko w 2011 r. wykonano ok. 3,5 mln kopii.

Plany digi-

talizacji zasobów archiwów państwowych na 2012 r.

przewidują wykonanie ogółem ponad 0,5 mln skanów

materiałów archiwalnych, z czego blisko 400 tys. ska-

nów będzie wykonanych z ksiąg stanu cywilnego.

Ponadto ok. 1,5 mln skanów zostanie sporządzonych

z mikrofilmów.

Zbiory wzbogacą się też o niemal

8 tys. kopii cyfrowych nagrań dźwiękowych.

Od kilku lat powszechnie dostępny sprzęt i opro-

gramowanie zapewniają należyte standardy repro-

dukcji.

Przyjęty w 2010 r. priorytet w zakresie digi-

talizacji materiałów archiwalnych przewiduje, że co

najmniej 50% skanów będzie wykonywanych z ksiąg

stanu cywilnego rejestracji świeckiej i wyznaniowej.

Obecnie 8% ksiąg posiada kopie cyfrowe.

Ma to szcze-

gólne społeczne znaczenie, ponieważ księgi stanu

cywilnego stanowią ok. połowy dokumentów udostęp-

nianych w archiwach państwowych.

Digitalizacja, prócz dużej roli w procesie udostęp-

niania zasobu archiwalnego, jest także skuteczną

metodą jego zabezpieczania.

Oryginalne dokumenty,

posiadające walor unikatowy, są często narażone na

uszkodzenia.

Dotyczy to szczególnie dokumentów po-

wstających od połowy XIX w. w związku ze zmianą

technologii produkcji papieru, która wzmogła podat-

ność dokumentów na zakwaszenie.

W dziedzinie kopiowania zabezpieczającego mate-

riałów archiwalnych nadal zachowują znaczenie tra-

dycyjne technologie mikroﬁlmowe.

W2011r.war-

chiwach wykonano 1 833 357 klatek mikroﬁlmówza-

bezpieczających.

Dwoistość prac reprograﬁcznychwystę-

puje nie tylko w Polsce.

W praktyce służby archiwal-

ne wielu państw Unii Europejskiej prowadzą prace

zabezpieczające równolegle obiema metodami.

Wszystkie archiwa państwowe prowadzą działa-

nia popularyzatorskie i edukacyjne, korzystając z na-

rzędzi informatycznych.

Powszechnie stosowaną for-

827

mą prezentacji zasobów archiwalnych są wirtualne

wystawy w Internecie.

Tylko w portalu Szukajwar-

chiwach.pl, administrowanym przez Narodowe Archi-

wum Cyfrowe, dostępnych jest ponad 3,2 mln kopii

cyfrowych materiałów archiwalnych.

Tego rodzaju

kopie są też prezentowane na stronach interneto-

wych poszczególnych archiwów państwowych, cie-

sząc się bardzo dużym zainteresowaniem.

informuję, że na 2013 r. wartość zakupów inwestycyj-

nych związanych z digitalizacją archiwaliów i zarządza-

niem dokumentami elektronicznymi została ustalona

na kwotę 37 840 000 zł.

Stosunkowo znaczna wyso-

kość tej kwoty wynika z kumulacji braków w zaku-

pach inwestycyjnych w poprzednich latach.

W kolej-

nych latach przewidywane są mniejsze nakłady na

inwestycje związane z digitalizacją archiwaliów oraz

zarządzaniem dokumentami elektronicznym, z uwa-

gi na zakładane zaspokojenie najpilniejszych potrzeb

w przyszłym roku.

Przewiduje się nakłady: w 2014 r.

– 5 830 000 zł, 2015 r.

– 6 620 000 zł i 2016 r.

– 3 170 000.

W sumie, do 2016 r. włącznie, w archiwach państwo-

wych planowane są nakłady inwestycyjne w wysoko-

ści 53 460 000 zł.

Przeważająca część tej kwoty zo-

stanie zagospodarowana przez Narodowe Archiwum

Cyfrowe, będące kluczową w omawianym zakresie

jednostką sieci archiwalnej.

W odniesieniu do drugiego z pytań stwierdzam,

że tworzenie zasobów cyfrowych – które obejmują

zarówno zbiory kopii cyfrowych, jak i przejmowane

dokumenty elektroniczne (tzw. born digital) – będzie

nadal ﬁnansowaneześrodkówbudżetowych.

Ponad-

to archiwa mogą aplikować o środki z programu

„Kultura+”, priorytet: Digitalizacja, w okresie jego

ﬁnansowania, tzn. do 2015 r.

Realna jest również

perspektywa ubiegania się na rzecz archiwów o środ-

ki unijne, w kontekście nowej perspektywy ﬁnanso-

wej Unii Europejskiej na lata 2007–2013, szczególnie

w związku z wspieraniem w jej ramach przedsięwzięć

rozwojowych i edukacyjnych.

Uwzględnienia wyma-

ga również nowa perspektywa ﬁnansowaUniiEuro-

pejskiej na lata 2014–2020 i polityka spójności Unii

Europejskiej po 2013 r.

Na uwagę zasługują zwłasz-

cza aspekty wspierania dostępu do technologii komu-

nikacyjno-informacyjnych, a także inwestycji w edu-

kację i umiejętności.

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

(3894)

czypospolitej Polskiej (sygn.

SPS-023-3894/12),

w sprawie digitalizacji polskich dóbr kultury uprzej-

Ad 1.

Procedura ubiegania się o doﬁnansowanie

w ramach Programu Wieloletniego „Kultura+” prio-

rytetu: Digitalizacja stanowi prostą i znaną ścieżkę

wyboru i wdrażania projektów, w tzw. trybie konkur-

sowym.

System wyboru projektów opiera się o sche-

mat: złożenie wniosku – ocena formalna – ocena me-

rytoryczna – ranking projektów – akceptacja propo-

nowanych doﬁnansowań.

Celemocenymerytorycznej

jest wyłonienie najlepszych projektów (poprzez przy-

znanie im punktacji) spośród tych, które spełniły

wymagania formalne, i przedstawienie listy rankin-

gowej z propozycjami wysokości doﬁnansowań dla

poszczególnych zadań do akceptacji ministra.

Na eta-

pie merytorycznym ocenie podlegają zarówno ogólne

założenia projektu oraz ich szczegółowe elementy.

1.

Na ocenę ogólną składają się takie elementy jak:

— efektywność projektu w oparciu o przedstawio -

ne koszty i wskazane mierniki,

— posiadanie strategii digitalizacyjnej przyjętej

przez wnioskodawcę do 2015 r.,

— profesjonalizm kadry i doświadczenie instytu -

cji w zakresie bezpośredniej realizacji projektów di-

gitalizacyjnych.

2.

Ocena szczegółowa została podzielona na 4 pod-

grupy:

— merytoryczną ocenę wybranego materiału do

digitalizacji, w tym: stan zachowania konserwator-

skiego obiektu, czas powstania obiektu, znaczenie

obiektów dla kultury, ich wartość historyczna, arty-

styczna, edukacyjna i naukowa; znaczenie dla misji

instytucji, liczba i rodzaj pól eksploatacji, zapewnie-

nie współpracy z twórcami lub ich przedstawicielami

w przypadku rekonstrukcji ﬁlmów,zbioryzaliczane

do narodowego zasobu bibliotecznego,

— ocenę wyboru ścieżki digitalizacyjnej, w tym:

dobór technik digitalizacyjnych, proces rekonstrukcji

w przypadku ﬁlmowychmateriałówaudialnychiau-

diowizualnych, wykorzystanie systemu informacji

archiwalnej ZoSIA w przypadku materiałów archi-

walnych,

— ocenę sposobu udostępniania zdigitalizowa -

nych materiałów, w tym: bezpłatne udostępnianie

obiektów w Internecie, udostępnianie poprzez portal

Europeana,

— ocenę projektów inwestycyjnych, w tym: rola

projektu w modernizacji istniejącej infrastruktury,

828

ocena sposobu archiwizacji, ewidencjonowania i za-

bezpieczania zasobu cyfrowego w instytucji, ocena

zaproponowanych rozwiązań technologicznych pod

względem innowacyjności oraz zaawansowania tech-

nologicznego instytucji, ocena współmierności inwe-

stycji do zakresu planowanej działalności digitaliza-

cyjnej.

Podmiotami uprawnionymi o ubieganie się o środ-

ki są państwowe i samorządowe instytucje kultury,

archiwa państwowe, instytucje ﬁlmowe.

Doﬁnansowanieprzekazywanejestbeneﬁcjentom

w ramach pomocy ﬁnansowejbudżetupaństwawfor-

mie dotacji celowej.

W 100% ﬁnansowanesązadania

państwowych instytucji kultury oraz archiwów pań-

stwowych, natomiast w 80% doﬁnansowanesąpro-

jekty samorządowe, instytucje kultury i instytucje

ﬁlmowe.

Poza tzw. trybem konkursowym do korzystania

ze środków ﬁnansowychzostałyuprawnionecentra

kompetencji w zakresie digitalizacji (wybrane pań-

stwowe instytucje kultury) w następującej wysoko-

ści:

— Narodowy Instytut Audiowizualny, jako ope -

rator priorytetu – 20 mln zł w przeciągu 5 lat (4 mln zł

rocznie),

— Biblioteka Narodowa – 6000 tys. zł w przeciągu

5 lat (w pierwszym roku 2000 tys. zł, w latach kolej-

nych 1000 tys. zł rocznie),

— Narodowe Archiwum Cyfrowe – 6400 tys. zł w prze -

ciągu 5 lat (w pierwszym roku 2400 tys. zł, w latach

kolejnych 1000 tys. zł rocznie),

— Narodowy Instytut Dziedzictwa – 5573 tys. zł

Budżet priorytetu przewidziany na 2012 r. wyno-

si łącznie 25 323 tys. zł, z czego 18 323 tys. zł stano-

wią środki przeznaczone na tryb konkursowy, a po-

zostałe 7 mln zł dla centrów kompetencji.

Ad 2.

W wyniku realizacji programu „Kultura+”,

priorytetu: Digitalizacja zostaną zdigitalizowane

zbiory polskich instytucji ﬁlmowych,muzeów,biblio-

tek, archiwów państwowych, instytucji, które uzy-

skają pozytywną decyzję o doﬁnansowaniu.

Zuwagi

na fakt, że doﬁnansowanieodbywasięwtrybiekon-

kursowym, nie jest obecnie możliwe wskazanie kon-

kretnych zasobów, które zostaną zdigitalizowane

w następnych latach realizacji priorytetu.

Należy

jednak zauważyć, że zadania zgłoszone do programu

w 2011 r. są w części realizowane również w 2012 r.

Poniżej przedstawione zostały przykładowe za-

dania obejmujące digitalizację różnych kategorii

zbiorów:

I. Muzealne – z zakresu m.in.: sztuki, archeologii,

etnograﬁi,historii,militariów,numizmatów,techni-

ki, przyrody, geologii, fotograﬁi,kartograﬁi,archi-

waliów i inne.

1.

Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie:

— stworzenie Filmoteki Artystycznej MSN – zbiór

najcenniejszych materiałów audiowizualnych o uni-

kalnej wartości artystycznej z XX wieku,

— digitalizacja archiwum Grzegorza Kowalskie -

go, KwieKulik, Zbigniewa Libery, Józefa Robakow-

skiego, Firmy „Reklama”, Eustachego Kossakow-

skiego.

2.

Muzeum Historii Żydów Polskich:

— digitalizacja i udostępnienie ok. 3000 judaików

ze zbiorów MHŻP, w tym: zdjęcia 2D obiektów, ska-

nowanie szklanych negatywów, skanowanie tektur,

odbicie metalowych matryc drukarskich, digitaliza-

cja 3D obiektów,

— zakup infrastruktury do masowego i długoter -

minowego przechowywania danych.

3.

Muzeum Pałac w Wilanowie:

— stworzenie pracowni digitalizacyjnej 3D oraz

projektu mobilnego stanowiska do skanowania rzeźb

parkowych odpornego na warunki atmosferyczne,

a także profesjonalnego repozytorium cyfrowego,

— skanowanie ﬁgurekbiskwitowych,kamionek

boetgerowskich, ikonograﬁiidokumentacji,atakże

skanowanie 3D dwóch obrazów XVII wieku.

Inne ważne ośrodki muzealne również otrzymały

doﬁnansowaniezprogramu–MuzeumNarodowe

w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie, Mu-

zeum Narodowe w Gdańsku i Muzeum Sztuki w Ło-

dzi.

II.

Biblioteczne – książki, czasopisma, rękopisy,

stare druki, druki muzyczne, dokumenty kartogra-

ﬁczneimuzyczne,mikroﬁlmyi inne.

1.

Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy:

— stworzenie nowoczesnej pracowni digitalizacyj -

nej w centrum sieci bibliotek publicznych wojewódz-

twa mazowieckiego,

— stworzenie systemu ciągłej cyfryzacji i długo -

terminowego przechowywania,

— digitalizacja najcenniejszych oryginałów biblio -

tecznych ze zbiorów bibliotek publicznych wojewódz-

twa mazowieckiego (inkunabuły, starodruki, rękopi-

sy, zbiory ikonograﬁczne, regionalia, varsaviana,

mazoviana),

— udostępnienie nieodpłatne on-line całości zbio -

ru w celu zwiększenia dostępu do tych materiałów.

2.

Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie:

— digitalizacja „Ilustrowanego Kuriera Codzien -

nego” za lata 1925–1938,

— stworzenie systemu do masowego przechowy -

wania danych – macierz dyskową oraz infrastruktu-

rę do digitalizacji – 3 zestawy komputerowe.

III.

Archiwalne – mikroﬁlmy, fotograﬁe, doku-

menty tekstowe, nagrania dźwiękowe i materiały

audiowizualne.

1.

Archiwum Państwowe m.st. Warszawy:

— digitalizacja z akt zespołu „Biuro Odbudowy

Stolicy” z Wydziału (6000 skanów).

2.

Archiwum Państwowe w Lublinie:

— digitalizacja 11 zespołów akt (2000 jednostek),

— rozbudowa infrastruktury służącej digitalizacji

i stworzenie nowej pracowni w oddziale AP Lublin.

3.

Studio Filmowe Zebra:

— digitalizacja i rekonstrukcja cyfrowa trzech

ﬁlmów:„Szwadron”i„Dejavu”(JuliuszaMachul-

829

skiego), „Dług” (Krzysztofa Krauzego), przeprowa-

dzona pod nadzorem twórców.

4.

Studio Filmowe Kadr:

— digitalizacja i rekonstrukcja cyfrowa czterech

ﬁlmów:„Człowieknatorze”(AndrzejaMunka),„Lu-

dzie z pociągu” i „Milczenie” (Kazimierza Kutza),

„Orzeł” (Leonarda Buczkowskiego).

5.

Studio Filmowe Tor:

— digitalizacja i rekonstrukcja czterech ﬁlmów:

„Iluminacja” (Krzysztofa Zanussiego) „Amator”,

„Krótki ﬁlmomiłości”i„Krótkiﬁlmo zabijaniu”

(Krzysztofa Kieślowskiego).

W pierwszym naborze wniosków do priorytetu:

Digitalizacja doﬁnansowanieotrzymałoostatecznie

39 instytucji, w tym: 10 archiwów państwowych,

6 instytucji ﬁlmowych, 7 państwowych instytucji

kultury i 16 samorządowych instytucji kultury.

Z liczby 39 doﬁnansowanychzadań10dotyczyło

realizacji tylko w 2011 r., pozostałe 29 ﬁnansowane

są również w roku 2012.

Łączna kwota przyznanych środków na doﬁnan-

sowanie zadań w 2011 r. wyniosła 24 677 tys. zł,

z czego na zadania w trybie konkursowym przezna-

czono 14 704 tys. zł, a dla centrów kompetencji – 9973

tys. zł.

W 2011 r. w ramach priorytetu: Digitalizacja zo-

stały osiągnięte następujące wartości mierników.

Wskaźnik Plan na 2011 r.

Wykonanie w 2011 r.

Liczba pracowni

digitalizacyjnych

8, 51 21

Liczba skanów 2 549 489 3 606 325

Liczba skanów

udostępnionych przez

Internet

2 167 066 1 055 239

Liczba godzin

zdigitalizowanych

materiałów

audiowizualnych

100 35,9

Bardzo dziękuję za zainteresowanie sprawami di-

gitalizacji polskich dóbr kultury.

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej wyja-

Borowiaka za wystarczające.

Z wyrazami szacunku

Minister

(3896)

nia prac związanych z budową i wdrożeniem Central-

muję, że ww. system informatyczny został utworzony

łalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 43, poz. 483).

niezakłóconym funkcjonowaniu centralnej ewidencji

portów pozwalające na: wykonywanie statystyk, ze-

danych osobowych.

Ponadto w ramach budowy przed-

miotowego systemu zapewniono funkcjonowanie me-

chanizmów identyﬁkacjiorazobsługiniezgodności

RIS umożliwiającą wymianę danych o pojazdach i ich

właścicielach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Roman Dmowski

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

830

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie uprawnienia do ulgowych przejazdów

z późn. zm.) przyznaje uprawnienia do ulgowych

przejazdów szeregowi grup społecznych i zawodo-

wych przy jednoczesnym zróżnicowaniu tych upraw-

które są uzależnione od rodzaju biletu oraz środka

publicznego transportu zbiorowego, którym wykony-

wany jest przewóz osób.

Dotyczy to również ulg dla

dzieci, uczniów i studentów.

Zgodnie z obowiązującą ustawą:

1) dzieci powyżej 4 lat do rozpoczęcia rocznego

przygotowania przedszkolnego mają prawo do:

— ulgi 37% przy przejazdach środkami publicz -

nego transportu zbiorowego kolejowego w 2 klasie

(z wyłączeniem EuroCity) – na podstawie biletów jed-

norazowych (art. 4 ust. 4 pkt 1);

nego transportu zbiorowego autobusowego w komu-

nikacji zwykłej i przyspieszonej – na podstawie bile-

tów jednorazowych(art. 4 ust. 5);

2) dzieci i młodzież od rozpoczęcia obowiązkowe-

go rocznego przygotowania przedszkolnego do ukoń-

czenia gimnazjum, szkoły ponadpodstawowej lub

ponadgimnazjalnej publicznej lub niepublicznej o upraw-

nieniach szkoły publicznej, nie dłużej niż do ukoń-

czenia 24. roku życia, mają prawo do:

— ulgi 49% przy przejazdach środkami publicz -

imiennych biletów miesięcznych (art. 4 ust. 6);

imiennych miesięcznych (art. 5 ust. 1);

3) studenci do 26. roku życia mają prawo do:

— ulgi 51% przy przejazdach środkami publicz -

wego uczniom i studentom przysługuje uprawnienie

blicznego transportu zbiorowego autobusowego w ko-

munikacji zwykłej i przyspieszonej wyłącznie na pod-

stawie biletów miesięcznych.

Obowiązujący obecnie system ulg ustawowych

stanowi wyraz wypracowanego w tym zakresie kom-

promisu społecznego.

Przepisy ustawy o uprawnieniach do ulgowych

wego mają charakter socjalny, a jej celem jest wspie-

ranie wymienionych w niej grup społecznych i zawo-

dowych w codziennej realizacji życiowych obowiąz-

ków (w tym m.in. obowiązku przedszkolnego i szkol-

nego), jak również promowanie dalszej nauki poprzez

celem ustawy nie jest wspieranie poszczególnych

charakter socjalny, a przewoźnicy stanowią „narzę-

dzie” w realizacji zadań, jakie ustawa ta nakłada na

W ocenie zarówno mojej, jak i ministra ﬁnansów,

wyrażonej na okoliczność rozszerzenia zakresu ulg

przejazdowych, brak jest podstaw do twierdzenia, iż

kolejowych i autobusowych, a przepisy ustawy powo-

dują nierówne traktowanie uczniów i studentów po-

siadających dostęp do dobrze rozwiniętej komunika-

cji kolejowej od tych z regionów pozbawionych takiej

komunikacji.

Jakkolwiek powołana ustawa nie przyznaje uczniom

i studentom prawa do ulgi przy przejazdach środka-

i studentów z miejscowości nieposiadających komu-

nikacji kolejowej w zakresie pozbawienia ich możli-

wości skorzystania z ulgi na przejazdy przy dojaz-

dach do przedszkoli, szkół, na uczelnię, mają bowiem

oni prawo do ulgi przy przejazdach środkami publicz-

831

nego transportu zbiorowego autobusowego na pod-

stawie biletów miesięcznych.

Ponadto celem ustawodawcy w zakresie wprowa-

dzy.

Jednocześnie należy wskazać, iż głównym środ-

kiem wykorzystywanym do przemieszczania się mię-

dzy miastami w celach poznawczych jest właśnie

Przewoźnicy wykonujący regularne przewozy

a jednocześnie są uprawnieni do otrzymywania do-

tacji i dopłat z tytułu stosowania obowiązujących

sów wydatki z budżetu państwa na ﬁnansowanie

ustawowych ulg na przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego w 2010 r. dla przewoźników

kolejowych i autobusowych wyniosły 868 591 tys. zł,

z czego na ulgi kolejowe – 325 135 tys. zł, a na ulgi

autobusowe – 543 456 tys. zł.

393 300 tys. zł,

591 709 tys. zł,

3) rezerwa celowa – rezerwa na sﬁnansowanie

ustawowych ulg przejazdowych – 80 000 tys. zł (roz-

szerzenie ulg o nową grupę – doktorantów).

tem rokrocznie o kilkadziesiąt milionów złotych, a ich

wzrost jest wypadkową rosnących cen biletów oraz

nież regulacje tej ustawy rozszerzone zostały o kolej-

ną grupę uprawnionych do ulgowych przejazdów–

doktorantów).

Przekazując powyższe, jak również uwzględniając

stanowisko ministra ﬁnansównaokolicznośćpropo-

zycji rozszerzenia zakresu ustawowych ulg przejaz-

dowych, pragnę jednocześnie podkreślić, że na posie-

dzeniu Sejmu w dniu 29 lutego 2012 r. miało miejsce

pierwsze czytanie obywatelskiego projektu ustawy

portu zbiorowego (druk nr 18), który m.in. przewi-

dywał rozszerzenie ulgi dla uczniów i studentów

w zakresie poruszonym w interpelacji.

Jednakże pro-

jekt ten został odrzucony podczas 39. głosowania

w dniu 2 marca br., co oznacza, że w najbliższym cza-

sie nie jest przewidywana nowelizacja ustawy w za-

kresie ulg dla uczniów i studentów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

832

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie uproszczenia trybu ubiegania się

1.4: Rybactwo przybrzeżne

łek odpowiedź na interpelację pana posła Konstan-

tego Oświęcimskiego w sprawie uproszczenia trybu

Rybactwo przybrzeżne Programu Operacyjnego „Zrów-

noważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeż-

nych obszarów rybackich 2007–2013”, przesłaną przy

-3898/12.

Pomoc ﬁnansowaudzielananapodstawieprzepi-

su § 16b rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwo-

objętych osią priorytetową 1: Środki na rzecz dosto-

sowania ﬂotyrybackiej,zawartąwProgramieOpe-

racyjnym „Zrównoważony rozwój sektora rybołów-

stwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007–2013”

(Dz. U. Nr 101, poz. 840, z późn. zm.), jest pomocą

opartą na wspólnym działaniu armatorów statków

rybackich wykonujących rybactwo przybrzeżne.

Po-

wyższe przedsięwzięcie polega na dobrowolnym ob-

niżeniu nakładu połowowego poprzez tymczasowe

zaprzestanie działalności połowowej, a jego kolek-

tywny charakter ma za zadanie w sposób istotny

wpływać na rzeczywistą ochronę żywych zasobów

morza bytujących w danym obszarze połowowym.

O pomoc w ramach środka 1.4: Rybactwo przy-

brzeżne, zgodnie z przepisem § 16b ust. 1 rozporzą-

czerwca 2009 r., mogą wspólnie ubiegać się armato-

rzy, których statki rybackie stanowią co najmniej

40% wszystkich statków rybackich, których port ma-

cierzysty znajduje się na jednym z pięciu obszarów

wchodzących w skład terytorium i wyłącznej strefy

ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej, określonych

w § 16b ust. 2 ww. rozporządzenia.

Warunkiem roz-

poczęcia realizacji ww. operacji jest złożenie w od-

dziale regionalnym ARiMR wniosku o doﬁnansowa-

nie oraz m.in. dołączenie do niego pozytywnej opinii

okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego

uwzględniającej m.in. informacje dotyczące liczby ar-

matorów statków rybackich, którzy deklarują tym-

czasowe zaprzestanie działalności połowowej (§ 16b

ust. 3).

W związku z czym przesłanką umożliwiającą

rozpoczęcie ww. operacji jest działanie armatorów

statków rybackich polegające na wspólnym wystąpie-

niu o doﬁnansowanieoperacji,cojestprzejawemjej

kolektywnego charakteru i potwierdza zaangażowa-

nie oraz daje współuczestnikom gwarancję rzetelne-

go wykonania złożonych deklaracji przez poszczegól-

nych armatorów.

W przeciwieństwie do opisanych powyżej działań

podejmowanych na wstępnym etapie realizacji oma-

wianej operacji zaprzestania działalności połowowej,

wystąpienie o płatność nie wymaga wspólnego dzia-

łania armatorów uczestniczących w ww. operacji.

Na

tym etapie procedowania każdy z armatorów może

indywidualnie, w sposób niezależny od pozostałych

uczestników zrealizowanej operacji, wystąpić do wła-

ściwego oddziału ARiMR z wnioskiem o płatność, do

którego załączone zostanie zaświadczenie okręgowego

inspektora rybołówstwa morskiego potwierdzające za-

przestanie działalności połowowej (część II, ust. 3 pkt 4

załącznika do ww. rozporządzenia).

Powyższa zasada

znajduje swój wyraz w treści przepisu § 16b ust. 5 roz-

czerwca 2009 r., zgodnie z którym pomoc na realizację

operacji polegającej na tymczasowym zaprzestaniu

działalności połowowej mającej na celu ochronę ży-

wych zasobów morza jest przyznawana odrębnie dla

każdego z armatorów statku rybackiego.

Uwzględniając powyższe, uprzejmie informuję, że

w świetle obowiązujących przepisów, zgodnie z upo-

ważnieniem zawartym w art. 19 ustawy z dnia 3

zm.), wprawdzie istnieje możliwość podjęcia działań

legislacyjnych mających na celu nowelizację rozporzą-

ﬁnansowejnarealizacjęśrodkówobjętychosiąprio-

rytetową 1: Środki na rzecz dostosowania ﬂotyrybac-

kiej, zawartą w Programie Operacyjnym „Zrównowa-

szarów rybackich 2007–2013”, jednakże obecne

brzmienie powołanego wyżej rozporządzenia uwzględ-

nia zaproponowane przez pana posła rozwiązania.

Niezależnie od powyższego pragnę poinformować,

że instytucje zaangażowane w realizację środków ob-

jętych osią priorytetową 1: Środki na rzecz dostoso-

wania ﬂotyrybackiej,zawartąwProgramieOpera-

cyjnym „Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa

priorytetowe przyjęły wszelkie działania zmierzające

do stworzenia przejrzystych warunków i uproszcze-

nia do minimum trybu przyznawania i wypłaty po-

mocy ﬁnansowej, co odbywa się przy znaczącym

udziale przedstawicieli środowiska rybackiego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

833

Odpowiedź

sekretarza stanu

1.4: Programu Operacyjnego „Ryby” (3899)

cimskiego w sprawie zasad uznawania za kwaliﬁko-

wane postojów rybaków w ramach środka 1.4: Rybac-

two przybrzeżne Programu Operacyjnego „Zrówno-

obszarów rybackich 2007–2013”, przesłaną przy pi-

12.

Odnosząc się do kwestii zasad uznawania kwali-

ﬁkowalnościwydatkówponiesionychwramachre-

alizacji środka 1.4: Rybactwo przybrzeżne, uprzejmie

ustawy z dnia 3 kwietnia 2011 r. o wspieraniu zrów-

noważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem

poz. 619, z późn. zm.) pomoc w ramach programu

operacyjnego polega na zwrocie określonych w umo-

wie o doﬁnansowaniekosztówkwaliﬁkowalnych,po-

niesionych przez beneﬁcjentanarealizacjęoperacji.

Kosztami kwaliﬁkowalnymi są koszty poniesione

przez beneﬁcjentaztytułurealizacjioperacjilubjej

części, które zostały potwierdzone w sposób określo-

ny w umowie o doﬁnansowanie.

Ponadto, stosownie do § 33 ust. 2 rozporządzenia

wej na realizację środków objętych osią priorytetową

1.: Środki na rzecz dostosowania ﬂotyrybackiej,za-

wartą w Programie Operacyjnym „Zrównoważony

z późn. zm.), w przypadku przyznania pomocy, do

kosztów kwaliﬁkowalnychzaliczasięrównieżkoszty

kwaliﬁkowalneponiesioneprzezwnioskodawcęprzed

dniem przyznania pomocy, lecz nie wcześniej niż

w dniu złożenia wniosku o doﬁnansowanie.

Powyż-

sze oznacza, że jeżeli pomoc ﬁnansowaudzielanajest

na podstawie umowy o doﬁnansowanie, realizacja

operacji może się rozpocząć jedynie po złożeniu w od-

nie, co jest zasadą ogólną dotyczącą wszystkich osi

priorytetowych PO „Ryby” 2007–2013 wdrażanych

na podstawie umowy o doﬁnansowanie.

W celu uruchomienia procedury realizacji opera-

cji w ramach osi priorytetowych PO „Ryby” 2007–

–2013, zgodnie z § 36a ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia

prezes agencji najpóźniej 14 dni przed rozpoczęciem

daje do publicznej wiadomości, na stronie interneto-

wej administrowanej przez agencję oraz co najmniej

dzień rozpoczęcia oraz dzień zakończenia terminu

Jeżeli chodzi o uruchomienie w roku 2012 proce-

dury przyznawania pomocy ﬁnansowejnarealizację

operacji w ramach środka 1.4: Rybactwo przybrzeżne,

prezes ARiMR w dniu 22 marca 2012 r. poinformował

o możliwości składania wniosków o doﬁnansowanie

w ramach osi priorytetowej 1.: Środki na rzecz dosto-

sowania ﬂotyrybackiejwzakresieśrodka1.4:Rybac-

two przybrzeżne w okresie od dnia 6 kwietnia 2012 r.

wniosków podyktowany był wyczerpaniem środków

ﬁnansowychalokowanychwśrodku1.4ikonieczno-

ścią dokonania stosownych realokacji środków ﬁnan-

sowych w ramach priorytetu 1. PO „Ryby” 2007–2013,

co wiązało się z potrzebą nowelizacji rozporządzenia

realizację programu operacyjnego „Zrównoważony

rybackich 2007–2013” na lata 2007–2013 (Dz. U.

Nr 147, poz. 1192, z późn. zm.).

przez armatora statku rybackiego decyzji o rozpoczę-

ciu realizacji operacji w zakresie tymczasowego za-

przestania działalności połowowej w ramach środka

1.4, aby rozpocząć udział w ww. operacji, armator

powinien w okresie wskazanym przez prezesa ARiMR

złożyć w oddziale regionalnym ARiMR stosowny

wniosek o doﬁnansowanie,któregoelementstanowi

pozytywna opinia okręgowego inspektora rybołów-

stwa morskiego.

Z uwagi na fakt, że przedmiotem

wspomnianej opinii jest ocena potencjalnych możli-

wości ochrony żywych zasobów morza w wyniku re-

alizacji czasowego zawieszenia działalności połowo-

wej, jej wydanie zostało przypisane do kompetencji

okręgowych inspektorów rybołówstwa morskiego,

sprawujących nadzór nad wykonywaniem rybołów-

stwa morskiego pod względem właściwej eksploatacji

i gospodarowania ww. zasobami w pasie wód przy-

brzeżnych.

Jednakże w związku z tym, że przedmiot

stii uznawania kwaliﬁkowalności przewidywanych

kosztów planowanej operacji, należy wskazać, że uzy-

skanie pozytywnej opinii okręgowego inspektora,

mimo że jest warunkiem niezbędnym do uczestnic-

twa w planowanej operacji, to jednak nie jest wystar-

czające ani jednoznaczne z jej rozpoczęciem i uznaniem

kwaliﬁkowalnościkosztówponiesionychwzwiązku

z jej realizacją.

Uwzględniając powyższe, uprzejmie pragnę poin-

formować, że obecny stan prawny dotyczący trybu

i warunków przyznawania pomocy ﬁnansowejwra-

mach środka 1.4: Rybactwo przybrzeżne Programu

Operacyjnego „Zrównoważony rozwój sektora rybo-

834

–2013” nie wymaga podjęcia działań zmierzających

do ujednolicenia stanowiska w sprawie wskazania

instytucji właściwej w zakresie uznawania kwaliﬁ-

kowalności wydatków poniesionych w ramach reali-

zacji środka 1.4: Rybactwo przybrzeżne, bowiem

o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora ry-

kiego zadania instytucji zarządzającej w zakresie

wdrażania środków objętych ww. programem opera-

cyjnym dla osi priorytetowych 1–3, w tym związane

z przyznaniem pomocy, wykonuje jako instytucja po-

średnicząca Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji

wiek wątpliwości charakter wiążący dla podmiotów

ubiegających się o pomoc ﬁnansowąwramachśrod-

ka 1.4: Rybactwo przybrzeżne ma stanowisko Agen-

cji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Odnosząc się do kwestii uznania za kwaliﬁkowal-

ne kosztów poniesionych przez armatorów statków

rybackich, którzy zaprzestali działalności połowowej

w okresie od dnia 25 stycznia do dnia 24 marca 2012 r.,

uprzejmie informuję, że w związku z powierzeniem

zadań instytucji zarządzającej w zakresie wdrażania

osi priorytetowych 1–3 rozstrzygnięcie w sprawie

przyznania pomocy ww. armatorom możliwe jest wy-

łącznie przez ARiMR, która jest organem właściwym

do zajmowania stanowiska w konkretnych sprawach

dotyczących rozstrzygnięć indywidualnych.

Jednak-

że jak wynika z powyższego, jako kwaliﬁkowalne

mogą zostać uznane tylko te koszty, które zostały

poniesione w związku z realizacją operacji rozpoczę-

tej w okresie wskazanym przez prezesa ARiMR

w ogłoszeniu z dnia 22 marca 2012 r., tj. od dnia

wisko rybackie było wielokrotnie informowane.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

(3900)

niskowych służb ratowniczo-gaśniczych uprzejmie

łując nową formację, zniosła dotychczasowe jednost-

ki organizacyjne ochrony przeciwpożarowej oraz sta-

nowiska funkcjonariuszy pożarnictwa (art. 126 ww.

Zgodnie z przyjętymi uregulowaniami prawnymi jed-

ną grupę stanowią funkcjonariusze Państwowej

żarowej wymienione jednostki są tworzone, prze-

ny, instytucje, organizacje, osoby prawne i ﬁzyczne.

Koszty funkcjonowania tych jednostek są ponoszone

gi na zróżnicowanie zakresów zadań realizowanych

przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej i pra-

cowników zakładowych jednostek ochrony przeciw-

pożarowej oraz zakresu ciążących na nich obowiąz-

ków, a także źródła ﬁnansowania tych jednostek,

ustawodawca odmiennie ukształtował uprawnienia

tych osób.

835

talnych pracowników lotniskowych służb ratowni-

czo-gaśniczych oraz zrównania tych uprawnień z pra-

wami funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej,

kresie musiałyby objąć również pracowników zakła-

dowych straży pożarnych i zakładowych służb ratow-

niczych.

Podkreślenia wymaga, że w exposé wygłoszonym

wadzenia zmian w obowiązującym systemie emery-

tur mundurowych jako jednym ze źródeł nadmiernie

powiększających deﬁcytﬁnansówpaństwa,niewska-

zał na możliwość rozszerzenia systemu emerytur

nierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopa-

dotyczy zmian w systemie emerytalnym jedynie tych

służb mundurowych, które aktualnie objęte są sys-

temem zaopatrzeniowym.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie właściwej interpretacji

rozporządzenia Ministra Zdrowia

2012 r., przesłaną przy piśmie SPS-023-3901/12

z dnia 20 kwietnia 2012 r., proszę przyjąć następu-

jące stanowisko.

skich (Dz. U. poz. 260), zgodnie z którym na recepcie

należy określić nazwę leku, konsumuje w całości po-

stulat zainteresowanych samorządów zawodowych

w zakresie alternatywnych metod określania nazwy

produktu leczniczego na recepcie lekarskiej.

W przepisie intencjonalnie nie wskazano numerus

clausus możliwości czy typologii określania nazwy

leku na recepcie lekarskiej, kierując się maksymali-

zacją komfortu preskrypcji dokonywanej przez osobę

uprawnioną, nie zaś ponownym zawężaniem tego ka-

talogu.

Wyszczególnienie podzbioru nazw międzynarodo-

wych w zbiorze wszystkich możliwych nazw, po któ-

rych produkt leczniczy byłby identyﬁkowalny,wyda-

ło się nielogiczne i nielicujące z postulatem uprasz-

czania przepisów prawa.

W ocenie resortu zdrowia

wpisanie wprost nazwy INN (International Nonpro-

prietary Name) do treści przepisu nie uczyniłoby go

bardziej czytelnym, a wręcz pociągnęłoby za sobą

kolejne wątpliwości co do możliwości wskazania pro-

duktu podług innej nomenklatury.

Abstrahując od powyższego, z przyczyn niezależ-

nych od Ministerstwa Zdrowia, samorząd lekarski

nie przyjmuje rozszerzającej wykładni omawianego

przepisu dokonanej przez organ, który stworzył ów

836

przepis (a zatem posiada wiedzę o intencji, jaka kry-

ła się za takim, a nie innym jego brzmieniem).

Ministerstwo Zdrowia niejednokrotnie informo-

wało zainteresowane środowiska zawodowe o ko-

rzystnej dla nich wykładni omawianego przepisu

i swojej dobrej woli w tym zakresie.

Kwestii interpre-

tacji ww. przepisu dotyczyły bowiem zarówno odpo-

wiedzi na interpelacje poselskie, informacje przeka-

zywane przez rzecznika prasowego Ministerstwa

Zdrowia, zaś przede wszystkim przywołany przez pa-

nią poseł Annę Nemś komunikat ministra zdrowia

z dnia 21 marca 2012 r., którego treść znana jest

zarówno Narodowemu Funduszowi Zdrowia (który

odpowiada za informowanie swoich oddziałów woje-

wódzkich o aspektach związanych z weryﬁkacjąpo-

prawności recept) oraz Naczelnej Izbie Lekarskiej

(której statutowym obowiązkiem jest dbałość o inte-

resy zrzeszonych w niej lekarzy).

Ministerstwo Zdrowia stoi zatem na stanowisku,

że ze względu na ww. komunikat oraz obszerną ko-

respondencję dotyczącą metodologii określania na-

zwy produktu leczniczego na recepcie udzieliło zain-

teresowanym rzeczowych i pełnych wyjaśnień w przed-

miotowej materii.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Szanowna Pani Marszałek W odpowiedzi na in-

śmie, znak: SPS-023-3902/12, w sprawie problemów

Proces kształcenia profesjonalistów medycznych

jest długotrwały, nie można jednak nadmiernie go

przyspieszyć ze względu na czas, jaki jest niezbędny

do opanowania szerokiego zakresu wiedzy i umiejęt-

ności koniecznych do bezpiecznego i skutecznego le-

czenia pacjentów.

Na przestrzeni ostatnich lat podję-

to wiele działań mających na celu zwiększenie ogól-

nej liczby specjalistów medycznych na rynku.

Kształcenie specjalizacyjne lekarzy i lekarzy den-

kwaliﬁkacyjnymministerwłaściwydosprawzdro-

Czuwanie nad zabezpieczeniem potrzeb kadro-

wych w poszczególnych dziedzinach medycyny nale-

ży do zadań stawianych zarówno przed właściwymi

konsultantem krajowym, którego obowiązkiem jest

zabezpieczenie potrzeb kadrowych w reprezentowa-

Uruchamianie miejsc specjalizacyjnych jest ściśle

towanych w danej specjalności.

Brak wolnych miejsc

cjalizacji.

Uzyskanie akredytacji do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego lekarzy i lekarzy denty-

stów jest następstwem dobrowolnego ubiegania się

Nie ma formalnych przeszkód w ubieganiu się

przez poszczególne jednostki o uzyskanie uprawnień

nienia przez nie niezbędnych wymogów, określonych

w art. 19f ust. 2 ww. ustawy o zawodach lekarza i le-

karza dentysty.

Systematyczny wzrost liczby miejsc szkolenio-

czone dane liczbowe.

837

Obecnie we wszystkich dziedzinach medycyny do-

siadało 4376 jednostek, dysponujących 31 336 miej-

scami szkoleniowymi.

W ciągu ostatnich 4 lat przy-

było zatem 5149 miejsc szkoleniowych w jednostkach

organizacyjnych.

Poniżej tabela obrazująca liczbę miejsc szkolenio-

wych w jednostkach uprawnionych do prowadzenia

specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, z podziałem

na podstawowe i szczegółowe dziedziny medycyny,

z zaznaczeniem dziedzin medycyny uznanych za

priorytetowe – stan na dzień 7 lutego 2012 r.

Liczba jednostek uprawnionych do prowadzenia szkolenia specjali-

zacyjnego lekarzy i lekarzy dentystów oraz liczba posiadanych przez

nie miejsc szkoleniowych (stan na dzień 7 lutego 2012 r.)

Lp.

Dziedzina medycyny –

specjalizacje podstawowe

Liczba

jednostek

uprawnionych

Liczba miejsc

szkoleniowych

1.

Anestezjologia i intens.

terapia

167 1842

2.

Audiologia i foniatria 11 93

3.

Chirurgia dziecięca 38 173

4.

Chirurgia klatki piersiowej 21 80

5.

Chirurgia ogólna 370 1369

6.

Chirurgia plastyczna 13 56

7.

Chirurgia stomatologiczna 59 209

8.

Chirurgia

szczękowo-twarzowa

22 123

9.

Choroby wewnętrzne 940 7955

10.

Choroby zakaźne 69 316

11.

Dermatologia

i wenerologia

52 328

12.

Diagnostyka laboratoryjna 16 65

13.

Epidemiologia 10 94

14.

Genetyka kliniczna 14 72

15.

Kardiochirurgia 33 171

16.

Kardiologia 169 1881

17.

Medycyna nuklearna 25 118

18.

Medycyna pracy 26 455

19.

Medycyna ratunkowa 143 806

20.

Medycyna rodzinna 57 3152

21.

Medycyna sądowa 10 55

22.

Medycyna transportu 4 48

23.

Mikrobiologia lekarska 12 47

24.

Neonatologia 79 420

25.

Neurochirurgia 40 137

26.

Neurologia 199 1060

27.

Okulistyka 95 708

28.

Onkologia kliniczna 60 523

29.

Ortodoncja 40 151

30.

Ortopedia i traumatologia

narządu ruchu

253 1382

31.

Otorynolaryngologia 99 395

32.

Patomorfologia 47 200

33.

Pediatria 291 1956

34.

Periodontologia 31 102

35.

Położnictwo i ginekologia 226 1194

36.

Protetyka stomatologiczna 47 267

37.

Psychiatria 38 1507

38.

Psychiatria dzieci

i młodzieży

21 162

39.

Radiologia i diagnostyka

obrazowa

171 1079

40.

Radioterapia onkologiczna 29 258

55 Rehabilitacja medyczna 132 678

42.

Stomatologia dziecięca 25 130

43.

Stomatologia zachowawcza

z endodoncją

56 265

44.

Transfuzjologia kliniczna 18 108

45.

Urologia 85 307

46.

Zdrowie publiczne 17 156

RAZEM 4380 32 653

Lp.

Dziedzina medycyny –

specjalizacje szczegółowe

Liczba

jednostek

uprawnionych

Liczba miejsc

szkoleniowych

1.

Alergologia 45 207

2.

Angiologia 20 65

3.

Balneologia i medycyna

ﬁzykalna

24 129

4.

Chirurgia naczyniowa 43 159

5.

Chirurgia onkologiczna 36 196

6.

Choroby płuc 60 301

7.

Diabetologia 45 258

8.

Endokrynologia 45 266

9.

Farmakologia kliniczna 6 22

10.

Gastroenterologia 50 212

11.

Geriatria 20 109

12.

Ginekologia onkologiczna 32 154

13.

Hematologia 25 163

14.

Hipertensjologia 21 136

15.

Immunologia kliniczna 14 46

16.

Kardiologia dziecięca 11 69

17.

Medycyna paliatywna 20 169

18.

Medycyna sportowa 14 64

19.

Nefrologia 45 341

20.

Neurologia dziecięca 18 76

21.

Neuropatologia 4 9

22.

Onkologia i hematologia

dziecięca

14 88

23.

Otorynolaryngologia

dziecięca

15 45

24.

Reumatologia 67 288

25.

Seksuologia 6 32

26.

Toksykologia kliniczna 9 45

27.

Transplantologia kliniczna 44 163

28.

Urologia dziecięca 6 20

RAZEM 759 3832

Łącznie

5139

jednostek

36 485 miejsc

szkoleniowych

838

Jednocześnie uprzejmie informuję, że lekarz i le-

karz dentysta może rozpocząć specjalizację w danej

odbywania w drodze postępowania kwaliﬁkacyjne-

go.

lekarza i lekarza dentysty, lekarz i lekarza dentysta

nie medycyny po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego

oraz po złożeniu państwowego egzaminu specjaliza-

cyjnego (PES) albo po uznaniu za równoważny tytu-

łu specjalisty uzyskanego za granicą.

Lekarze odbywający specjalizację udzielają świad-

czeń zdrowotnych pod nadzorem lekarza specjalisty

w ramach programu realizowanej specjalizacji.

Szkolenie specjalizacyjne lekarz może odbywać na

podstawie:

1) umowy o pracę zawartej z podmiotem prowa-

dzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony

oraz w trybie pozarezydenckim na podstawie:

dzącym szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie

medycyny, w której określa się tryb odbywania szko-

lenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobo-

wiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjne-

go;

3) w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzie-

lanego pracownikowi na czas trwania szkolenia spe-

cjalizacyjnego na podstawie odrębnych przepisów;

podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie spe-

cjalizacyjne, zapewniającej realizację części progra-

mu specjalizacji w zakresie samokształcenia, szkole-

nia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykony-

wanie ustalonej liczby określonych zabiegów lub pro-

cedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,

cji programu specjalizacji w czasie pracy dopuszczo-

nym przepisami o działalności leczniczej i w ramach

cownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozo-

stałej części programu w podmiocie prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio w podmio-

cie prowadzącym staż kierunkowy;

5) na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkole-

nie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem prowadzą-

cym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się

szczegółowy tryb odbywania szkolenia specjalizacyj-

nego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego

trwania;

6) w ramach poszerzenia zajęć programowych sta-

cjonarnych studiów doktoranckich o program specja-

lizacji odbywanej w tej samej jednostce, w dziedzinie

zgodnej z kierunkiem tych studiów i w ramach udzie-

lonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatne-

go.

Wybór trybu specjalizacji pozostaje po stronie za-

interesowanego lekarza.

Analizując zagadnienie dostępności do miejsc spe-

cjalizacyjnych należy podkreślić, iż co roku liczba

absolwentów kierunku lekarskiego i lekarsko-denty-

nia kwaliﬁkacyjneznacznieprzekraczaliczbęabsol-

wentów.

Ponadto uprzejmie informuję, że liczba lekarzy

dane na podstawie rejestru prowadzonego przez Cen-

trum Medyczne Kształcenia Podyplomowego.

Należy zaznaczyć, że od roku 2009 minister zdro-

wia zwiększył liczbę dziedzin medycyny uznanych za

priorytetowe z 6 (epidemiologia, geriatria, medycyna

habilitacja medyczna) na 21 (anestezjologia i inten-

sywna terapia, chirurgia onkologiczna, epidemiolo-

gia, geriatria, ginekologia onkologiczna, kardiologia,

kardiologia dziecięca, medycyna pracy, medycyna ra-

tunkowa, medycyna rodzinna, neonatologia, neuro-

logia dziecięca, onkologia kliniczna, onkologia i he-

matologia dziecięca, ortopedia i traumatologia narzą-

du ruchu, patomorfologia, pediatria, radiologia i dia-

gnostyka obrazowa, radioterapia onkologiczna, reha-

bilitacja medyczna i stomatologia dziecięca.

Wprowadzenie kolejnych dziedzin medycyny na

ﬁcytowychdziedzinach.

W celu zwiększenia zainteresowania lekarzy po-

dejmowaniem szkolenia specjalizacyjnego w ww.

priorytetowych dziedzinach zostało wydane rozpo-

pozwalające na zwiększenie wynagrodzenia rezyden-

Na podstawie przedmiotowego rozporządzenia

wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego

latach rezydentury 3170 zł, natomiast po dwóch la-

tach rezydentury – 3458 zł.

Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcz-

nego lekarza i lekarza dentysty odbywającego specja-

lizację w ramach rezydentury w dziedzinach priory-

tetowych wynosi w pierwszych dwóch latach rezy-

Poniżej znajduje się tabela obrazująca liczby leka-

rzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację

w trybie rezydentury w latach 2008–2011 z uwzględ-

nieniem dziedzin priorytetowych.

839

Specjalizacja 2008 2009 2010 2011

Alergologia 7 7 8 3

Anestezjologia i intensywna

terapia

624 772 938 970

Angiologia 1 3 2 0

Audiologia i foniatria 2 4 8 6

Chirurgia dziecięca 42 52 70 82

Chirurgia klatki piersiowej 15 19 22 24

Chirurgia naczyniowa 1 6 6 3

Chirurgia ogólna 429 484 610 612

Chirurgia onkologiczna 3 4 9 11

Chirurgia plastyczna 2 4 5 6

Chirurgia stomatologiczna 43 60 67 80

Chirurgia

szczękowo-twarzowa

39 42 53 58

Choroby płuc 4 10 8 5

Choroby wewnętrzne 2038 1999 1921 1849

Choroby zakaźne 53 60 66 73

Dermatologia i wenerologia 55 79 133 134

Diabetologia 5 5 2 0

Diagnostyka laboratoryjna 2 3 3 3

Endokrynologia 4 10 11 8

Epidemiologia 1 2 2 2

Gastroenterologia 4 6 2 1

Genetyka kliniczna 10 16 16 17

Geriatria 2 2 3 4

Ginekologia onkologiczna 4 3 4 4

Hematologia 2 5 4 4

Hipertensjologia 1 3 3 1

Immunologia kliniczna 0 1 0 0

Kardiochirurgia 20 25 40 45

Kardiologia 214 382 530 636

Medycyna nuklearna 5 7 15 14

Medycyna paliatywna 1 1 2 0

Medycyna pracy 32 51 72 72

Medycyna ratunkowa 86 78 95 99

Medycyna rodzinna 880 901 869 774

Medycyna sądowa 20 26 23 26

Medycyna transportu 2 2 2 2

Mikrobiologia lekarska 13 9 8 4

Nefrologia 4 8 7 2

Neonatologia 37 64 92 121

Neurochirurgia 14 19 33 37

Neurologia 278 329 360 411

Neurologia dziecięca 1 2 7 7

Okulistyka 265 317 383 401

Onkologia i hematologia

dziecięca

1 1 2 2

Onkologia kliniczna 98 140 188 218

Ortodoncja 28 40 38 55

Ortopedia i traumatologia

narządu ruchu

416 534 718 782

Otorynolaryngologia 132 158 190 208

Otorynolaryngologia

dziecięca

1 0 0 0

Patomorfologia 45 55 67 72

Pediatria 530 780 1044 1186

Periodontologia 10 17 29 33

Położnictwo i ginekologia 318 407 490 578

Protetyka stomatologiczna 34 34 51 75

Psychiatria 321 339 363 398

Psychiatria dzieci i

młodzieży

40 48 63 57

Radiologia i diagnostyka

obrazowa

337 447 560 631

Radioterapia onkologiczna 30 54 74 81

Rehabilitacja medyczna 166 171 182 175

Reumatologia 20 28 24 15

Stomatologia dziecięca 20 30 47 59

Stomatologia zachowawcza z

endodoncją

38 38 59 74

Toksykologia kliniczna 0 2 2 0

Transfuzjologia kliniczna 1 1 4 4

Transplantologia kliniczna 1 1 0 0

Urologia 64 82 115 146

Urologia dziecięca 0 2 3 1

Zdrowie publiczne 7 7 9 17

SUMA 7923 9298 10 836 11 478

Z wyżej przedstawionych danych dotyczących le-

karzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację

w trybie rezydenckim wynika, iż w dziedzinach uzna-

nych za priorytetowe liczba ww. lekarzy uległa zwięk-

szeniu w latach 2008–2011 z 1192 do 5906 przy

zwiększeniu liczby dziedzin priorytetowych z 6 do 21,

a w latach 2009–2011 z 4473 do 5906 dla 21 dziedzin

priorytetowych.

Ministerstwo Zdrowia przygotowuje zmiany w za-

kresie kształcenia specjalizacyjnego lekarzy i lekarzy

pływu specjalistycznej kadry lekarskiej do systemu

nia specjalizacyjnego lekarzy i lekarzy dentystów

należą:

840

egzaminu państwowego (LEP) i lekarsko-dentystycz-

egzaminów przystępować studenci 6. roku kierunku

nego;

Przygotowywane nowe rozporządzenie w sprawie

zniesieniem dotychczasowego podziału specjalizacji

dziedzinach medycyny.

W rozporządzeniu zostanie

określony wykaz modułów podstawowych właści-

wych dla danego szkolenia specjalizacyjnego oraz

skania tytułu specjalisty ulegnie skróceniu ze wzglę-

du na możliwość odbywania każdej ze specjalizacji

tychczas w przypadku szczegółowych dziedzin medy-

cyny – po wcześniejszym uzyskaniu odpowiedniej

specjalizacji.

Ministerstwo Zdrowia nieustannie podejmuje

karzy i lekarzy dentystów, co zwiększy dopływ spe-

cjalistycznej kadry lekarskiej do systemu ochrony

zdrowia.

Z poważaniem

(3903)

SPS-023-3903/12, interpelacją pani poseł Anny

Celem ustanowienia systemu patentu jednolitego

nym państwie lub większej liczbie państw umawia-

jących się w ramach Konwencji o udzielaniu paten-

tów europejskich lub też o projektowany patent

W przyjętych w roku 2011 stanowiskach rządu RP

podkreślono, że obecnie występujący system ochrony

Ponadto przyjęcie nowych regulacji w zakresie

841

korzystają głównie kraje wysoko rozwinięte.

Jak

wynika z danych Europejskiego Urzędu Patentowe-

go (dane z 2011 r.), liderami w Unii Europejskiej w ilo-

patentów europejskich, są m.in. Niemcy (26 234 zgło-

tów europejskich) oraz Francja (9633 zgłoszeń i 4799

udzielonych patentów europejskich).

Polskie pod-

mioty w roku 2011 dokonały 254 zgłoszeń o patent

Niższą od Polski liczbę europejskich zgłoszeń paten-

towych, jak i udzielonych patentów europejskich

odnotowano w szczególności w Rumunii, Łotwie,

Litwie czy Bułgarii.

Patent jednolity szuka takiego rozwiązania, żeby

niżenie kosztów uzyskania patentu w części państw

darcze do zwiększenia aktywności innowacyjnej, co

cyjności na rynku wewnętrznym, jak również dopro-

wadzi do zwiększenia zainteresowania tych podmio-

tów ochroną swoich rozwiązań technicznych w Eu-

ropie.

Według Komisji Europejskiej koszt uzyskania pa-

wadzeniu jednolitego systemu ochrony patentowej

W nawiązaniu do tłumaczeń dokumentacji paten-

Odnosząc się do poruszanych wątpliwości wokół

kwestii językowych, pragnę wskazać, że zasadniczo

wy.

Podstawowa różnica pomiędzy patentem euro-

pejskim a projektowanym patentem jednolitym pole-

nie w państwach wyznaczonych w zgłoszeniu paten-

towym i wymaga po jego uzyskaniu zatwierdzenia

W kwestii instytucji zabezpieczenia roszczeń pra-

gnę wskazać, że ta instytucja występuje również na

gruncie prawa polskiego (art. 747 pkt 1 Kodeksu po-

stępowania cywilnego).

Ponadto w art. 286 zd.

1 i 2

ustawy Prawo własności przemysłowej mowa jest na-

tomiast, że sąd rozstrzygając o naruszeniu prawa,

riałach, które zostały użyte do ich oznaczenia lub

*

)

842

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

Z poważaniem

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

w sprawie aktywizacji zawodowej

Odpowiadając na interpelację pani poseł Anny

uprzejmie wyjaśniam.

Osoby z autyzmem, tak jak wiele innych grup osób

niepełnosprawnych, żyją w różnych warunkach, przy

zróżnicowanym poziomie i dostępności do naturalnych

ogniw oparcia społecznego, przede wszystkim takich,

jak rodzina, a także do substytucyjnych w stosunku

do naturalnych ogniw oparcia społecznego instytucji

i programów, celem których jest umożliwienie tym

osobom i ich rodzinom przezwyciężenie trudnych sy-

ści, i ich integracja społeczna.

sunku do których orzeka się stopnie niepełnospraw-

ności, klasa ta obejmuje całościowe zaburzenia roz-

wojowe powstałe przed 16. rokiem życia, z utrwalo-

nymi zaburzeniami interakcji społecznych lub komu-

nikacji werbalnej oraz stereotypiami zachowań, za-

interesowań i aktywności o co najmniej umiarkowa-

nym stopniu nasilenia.

ograniczają możliwości zatrudniania osób z auty-

zmem.

Wręcz przeciwnie, system rehabilitacji zawo-

dowej osób niepełnosprawnych został tak skonstru-

owany, aby w sposób szczególny uprzywilejować pra-

codawcę zatrudniającego osoby niepełnosprawne

z niektórymi schorzeniami, do których zalicza się

również autyzm oraz same osoby niepełnosprawne

z tym schorzeniem.

Ustawodawca w roku 2007 nowelizując ww. usta-

wę o rehabilitacji (...) rozszerzył krąg osób niepełno-

sprawnych, które mogą zostać zatrudnione w zakła-

dach aktywności zawodowej, umożliwiając zatrudnie-

niepełnosprawności, ale również osób zaliczonych do

umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, u któ-

rych stwierdzono autyzm, upośledzenie umysłowe

lub chorobę psychiczną.

Ponadto każdy pracodawca, zatrudniający co naj-

miar czasu pracy, jest obowiązany dokonywać mie-

cji Osób Niepełnosprawnych w wysokości kwoty sta-

nowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia

i liczby pracowników, odpowiadającej różnicy między

zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźni-

ka zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysoko-

ści 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełno-

sprawnych.

Natomiast pracodawca zatrudniający

osoby niepełnosprawne ze schorzeniami specjalnymi,

które zostały wymienione w rozporządzeniu ministra

żenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnospraw-

820, z późn. zm.), ma możliwość – zgodnie z art. 21

ust. 4 ww. ustawy o rehabilitacji (...) – obniżenia po-

wyższego wskaźnika.

Pracodawca, zatrudniając osobę z autyzmem, może

również ubiegać się o zwiększenie o 40% kwot mie-

sięcznego doﬁnansowania do wynagrodzenia osoby

843

Ponadto ustawa ta przewiduje szereg innych in-

strumentów wspierających zatrudnienie każdej osoby

ni socjalnej, szkolenia, staże, prace interwencyjne,

przygotowanie zawodowe, wyposażenie stanowisk

pracy osób niepełnosprawnych, przystosowanie sta-

nowisk pracy osób niepełnosprawnych i inne.

dowymi: z Fundacją Synapsis w Warszawie, ze Sto-

warzyszeniem Krajowe Towarzystwo Autyzmu Od-

dział w Lublinie, ze stowarzyszeniem Krajowe Towa-

rzystwo Autyzmu Oddział w Szczecinie, Stowarzy-

szeniem Św. Celestyna w Mikoszowie, Stowarzysze-

niem Pomocy Osobom Autystycznym w Gdańsku,

Stowarzyszeniem ProFuturo z Poznania oraz Fun-

dacją Wspólnota Nadziei z siedzibą w Krakowie.

Okres

2011–wrzesień 2013.

Celem głównym projektu jest

aktywizacja społeczno-zawodowa 350 osób z auty-

py osób niepełnosprawnych we wchodzeniu i funk-

się: diagnozę funkcjonalną – określenie kompetencji

i umiejętności oraz stopnia samodzielności osoby

wodowej dla osoby z autyzmem, objęcie osób z auty-

zmem wsparciem psychologicznym, przygotowanie

i przeprowadzenie warsztatów w zakresie treningu

naukę zawodu, zorganizowanie szkoleń zawodowych

oraz staży.

najbliższego otoczenia osób z autyzmem oraz podnie-

sienie kompetencji 20 pracowników organizacji po-

zarządowych uczestniczących w projekcie w zakresie

pracy z osobami z autyzmem.

Projekt ten poprzedzony był programem pilotażo-

wym realizowanym od 2 stycznia 2009 r. do 31 mar-

ca 2010 r.

Programem pilotażowy objęto 281 osób

z autyzmem, mimo iż początkowo w założeniach

uczestniczyć miało tylko 250 osób.

W trakcie trwania

programu 9 osób z autyzmem skierowano do pracy

w zakładzie aktywności zawodowej lub skierowano

do warsztatu terapii zajęciowej, 1 osoba znalazła za-

trudnienie w podmiocie sektora ekonomii społecznej,

2 osoby podjęły staże na otwartym rynku pracy,

2 podjęły wolontariat w podmiocie ekonomii społecz-

nej, 7 osób podjęło naukę w szkole przysposabiającej

do pracy.

Duży nacisk w trakcie trwania programu

kładziono na wsparcie rodziców lub opiekunów osób

z autyzmem (308 osób).

Należy podkreślić, iż to nie administracja rządo-

wa, a samorząd terytorialny wykonuje większość za-

dań publicznych niezastrzeżonych przez konstytucję

Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu

władzy publicznej.

W ramach modelu partycypacyj-

no-deliberatywnego demokracji podmioty społeczeń-

stwa obywatelskiego, takie jak np. stowarzyszenia

i fundacje, wywierać mogą wpływ na kreowanie i re-

alizację lokalnych polityk społecznych, także adreso-

wanych do osób dorosłych z autyzmem.

Dużym uła-

twieniem dla fundacji i organizacji pozarządowych

w tym zakresie mogą być przepisy art. 36 ww. ustawy

o rehabilitacji (…), na podstawie których ww. pod -

mioty mogą realizować zadania z zakresu rehabili-

na zlecenie Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych, samorządu województwa

lub powiatu.

W roku ubiegłym PFRON na ten cel

przekazał fundacjom i organizacjom pozarządowym

121 191 207,81 zł.

Wiele z realizowanych przez fun-

dacje lub organizacje pozarządowe zadań skierowa-

nych było również do osób z autyzmem.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

12), w sprawie konieczności przeprowadzania ogól-

nopolskich, cyklicznych kampanii informacyjnych

Celem kampanii społecznych jest budowanie po-

żądanych postaw, nawyków oraz uzupełnienie wie-

dzy obywateli o informacje społecznie istotne.

Prze-

prowadzanie kampanii edukacyjno-informacyjnych

jest pożądane z punktu widzenia zdrowia publiczne-

go, gdy podejmowanie działań proﬁlaktycznych,

przyjęcie określonej postawy lub zachowań pozwala

na polepszenie lub utrzymanie możliwie dobrego sta-

844

nu zdrowia obywateli.

Przeprowadzanie akcji infor-

macyjnych dotyczących zjawiska autyzmu jest po-

trzebne tak jak kampanie dotyczące proﬁlaktykiHIV/

AIDS, proﬁlaktykichoróbonkologicznych,dawstwa

krwi, potrzeby przebywania pod opieką medyczną

w trakcie ciąży, promocji karmienia piersią, zapobie-

gania przemocy wobec dzieci i wielu innych, jednak

środki budżetowe są ograniczone i Ministerstwo Zdro-

wia nie jest w stanie przeprowadzić wszystkich kam-

panii społecznych z pożądaną częstotliwością.

Aby

wzmocnić możliwości edukacji młodego pokolenia, po-

żądane byłoby takie tworzenie podręczników szkol-

nych, by prezentowały pożądane postawy prozdrowot-

ne i prospołeczne (np. w zakresie dawstwa krwi, pro-

ﬁlaktykionkologicznej,jakizjawiskaautyzmu).

W nawiązaniu do pytania o możliwość objęcia pa-

tronatem honorowym przez Ministra Zdrowia kam-

panii edukacyjnej dotyczącej skali oraz istoty autyzmu

uprzejmie wyjaśniam, że organizatorzy wydarzeń

mogą ubiegać się o patronat na podstawie wypełnio-

nego wniosku, który został opublikowany na stronie

internetowej Ministerstwa Zdrowia w zakładce: pa-

tronaty.

Patronat honorowy ministra lub uczestnictwo

ministra w komitecie honorowym mogą być przyzna-

ne wydarzeniom lub przedsięwzięciom, które mają

skie, ponadregionalne, a także tym, które wpisują się

wia, a ich realizacja służy promocji zdrowia.

Na tej

podstawie w ostatnich latach zostały objęte patrona-

tem następujące wydarzenia dotyczące autyzmu: II

Międzynarodowe seminarium na temat zaburzeń

spektrum autyzmu – autyzm jest uleczalny (17–18 paź-

dziernika 2009 r., Fundacja EcoMedica im. Jolanty

Mikołajewicz w Warszawie) oraz konferencja „Współ-

czesne oblicza autyzmu – diagnoza, leczenie, terapia”

(28 maja 2011 r., Wyższa Szkoła Edukacji Integracyj-

nej i Interkulturowej w Poznaniu).

W nawiązaniu do pytania o to, czy przeprowadza-

nie kampanii informacyjnych mogłoby wpłynąć zna-

cząco na eliminowanie marginalizacji społecznej

pytanie, choć wiele zależy od trafnie przygotowanej

kampanii.

W przeciwieństwie do kampanii reklamo-

wej/komercyjnej, której skuteczność przekłada się na

sprzedaż produktu, trudno miarodajnie ocenić sku-

teczność kampanii społecznej.

W przeciwieństwie do

reklamy komercyjnej jej celem jest zmiana często głę-

boko ugruntowanych postaw i przekonań oraz wy-

wołanie pożądanego wzorca postępowania bez sym-

bolicznego nagradzania odbiorcy atrakcyjnym pro-

duktem.

Zmiana postaw obywateli jest działaniem,

którego efekty nie są natychmiastowe, lecz rozłożone

w czasie i nie zawsze w pełni skuteczne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

w sprawie nowelizacji ustawy o systemie

znak: SPS-023-3908/12, dotyczące interpelacji poseł

dek rentowo-emerytalnych odprowadzanych przez

przedsiębiorców prowadzących działalność gospodar-

czą i nakładczą uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

cenia) oraz osoby wykonujące pracę nakładczą obo-

wiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym.

845

846

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie weryﬁkacji wysokości świadczeń

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-3910/12, dotyczące interpelacji posła

uprzejmie informuję.

czenia opiekuńcze, rolę uzupełniającą zaś pełnią

świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Kryterium

Weryﬁkacjakwotświadczeńrodzinnychiwysoko-

uprawniających do zasiłków rodzinnych zgodnie

osobowej rodziny wychowującej dziecko niepełno-

w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny

cyjnego (rezerwa celowa cz.

83, poz. 34), m.in. w związ-

i kwot świadczeń rodzinnych, które będą obowiązy-

847

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(3911)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

12, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Problematyka czasu pracy należy do najbardziej

cy” były już wielokrotnie nowelizowane, co niewąt-

rozważenie metody wprowadzania kolejnych zmian

sie.

czy też kompleksowe uregulowanie tej problema-

tyki poprzez opracowanie nowego działu szóstego

Kodeksu pracy, dostosowanego do aktualnych uwa-

runkowań społeczno-gospodarczych.

Konieczne jest

nicach dopuszczalnych uelastycznień obowiązujących

rozwiązań prawnych.

Ze względu na doniosłe znacze-

Odnosząc się do stwierdzenia pana posła o ko-

nieczności wprowadzenia pewnych rozwiązań z za-

kresu czasu pracy, które stosowane były na podsta-

informuję, iż wychodząc naprzeciw postulatom part-

nerów społecznych, dotyczącym ewentualnego dal-

szego stosowania rozwiązań z zakresu prawa pracy

zawartych w tej ustawie, strona rządowa na posie-

dzeniu Zespołu Problemowego do Spraw Prawa Pra-

cy i Układów Zbiorowych Trójstronnej Komisji do

cjatywy 19 grudnia 2011 r., przedstawiła trzy propo-

zycje dotyczące sposobu prowadzenia dalszych prac

Drugi wariant zakładał wprowadzenie do Kodek-

W trzecim wariancie proponowano kontynuowa-

nie prac nad całościowym uregulowaniem problema-

rym, dokonując wyboru wariantu trzeciego, zobowią-

W związku z powyższym uważam, że na obecnym

etapie przedwczesne jest prezentowanie opinii, które

z proponowanych przez pana posła rozwiązań praw-

nych mogłyby być zamieszczone w nowym dziale szó-

stym Kodeksu pracy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że obecnie

trwają prace zmierzające do pozyskania jak najwięk-

szej liczby danych, także o charakterze statystycz-

nym, umożliwiających ocenę sytuacji na rynku pracy

osób świadczących pracę na różnej podstawie praw-

nej.

Wnioski płynące z analizy tych danych mogą

mieć, moim zdaniem, istotny wpływ na kierunek i

zakres prac nad przepisami o czasie pracy.

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

848

Odpowiedź

tzw. lokat antypodatkowych (3912)

tualnej sytuacji w sektorze bankowym w związku

wanie tzw. lokat antypodatkowych, znak: SPS-023-

-3912/12, uprzejmie przedstawiam poniższe wyja-

śnienia.

Działalność tzw. instytucji parabankowych nie

jest zjawiskiem nowym na polskim rynku, na którym

od wielu lat funkcjonują ﬁrmyzajmującesięudziela-

niem pożyczek, w szczególności konsumenckich.

tywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

jące na celu ochronę kredytobiorców kredytu konsu-

menckiego, w tym w szczególności w zakresie obo-

wiązków informacyjnych kredytodawców zarówno

dytu.

Kryzys ﬁnansowyzapoczątkowanyw2007r.do-

prowadził do znacznego zaostrzenia polityki regula-

cyjnej wobec sektora ﬁnansowego,wtymwszczegól-

ności wobec banków.

Nałożenie bardziej restrykcyj-

nych wymogów ostrożnościowych na banki wymusza

na nich podwyższanie bazy kapitałowej, co z kolei

zmniejsza ich konkurencyjność w porównaniu z in-

stytucjami parabankowymi, w stosunku do których

tego rodzaju regulacje nie mają zastosowania.

Przy-

kładem są w Polsce ﬁrmyudzielającekredytówipo-

życzek konsumenckich.

Firmy te objęte są wprawdzie

zakresem ustawy o kredycie konsumenckim, jednak-

że nie obowiązują ich zalecenia rekomendacji T Ko-

misji Nadzoru Finansowego dotyczącej dobrych prak-

tyk w zakresie zarządzania ryzykiem detalicznych

ekspozycji kredytowych, która ustanawia szczegóło-

we zasady postępowania przy udzielaniu tego rodza-

ju kredytów przez banki.

Bank jest zatem zobligowa-

ny do stosowania przepisów ustawy o kredycie kon-

sumenckim, a dodatkowo powinien kierować się za-

leceniami rekomendacji T, która jest znacznie bar-

dziej restrykcyjna w zakresie obowiązku badania

maksymalny limit relacji wydatków związanych z ob-

sługą zobowiązań kredytowych do średnich docho-

dów netto osiąganych przez kredytobiorcę na pozio-

mie 50% (65% dla osób osiągających dochody powyżej

zauważyć, że zalecenia rekomendacji T uzasadnione

są koniecznością zapewnienia stabilności sektora

bankowego (kredyty konsumpcyjne charakteryzują

się najsłabszą obsługiwalnością i stanowią najwięk-

szy udział wśród kredytów zagrożonych dla gospo-

darstw domowych) oraz zapewnieniem ochrony środ-

ków powierzonych bankom w ramach składanych

przez ich klientów depozytów, jednakże przynoszą

również skutek niezamierzony w postaci pogłębienia

zjawiska wykluczenia ﬁnansowego.

Osoby, które

wskutek obowiązywania zaostrzonych regulacji nie

posiadają wystarczającej zdolności kredytowej do

uzyskania kredytu w banku, kierują się do instytucji

parabankowych.

Usługi tego rodzaju instytucji są na

ogół znacznie droższe niż kredyty bankowe, co wiąże

się z faktem, że instytucje te obsługują na ogół osoby

o niskiej wiarygodności kredytowej.

Jednocześnie

sygnały pojawiające się w prasie wskazują, że przed-

siębiorstwa te działają na granicy prawa, przykłado-

wo omijając zakaz stosowania lichwy, wynikający

od kredytu czy pożyczki ustalane są na poziomie do-

puszczonym ustawą, jednakże ﬁrmypobierajądodat-

kowe opłaty w postaci np. opłaty przygotowawczej,

czenia, w wyniku czego rzeczywista stopa oprocen-

towania kredytu sięga lub nawet przekracza 100%.

Przepisy Kodeksu cywilnego wprowadzające zakaz

stosowania lichwy są niedostatecznie dostosowane

do warunków rynku kredytowego, posługując się je-

dynie terminem „odsetki”, co stwarza możliwość

ukrycia rzeczywistego oprocentowania pod postacią

dodatkowych opłat czy ubezpieczeń.

Odnosząc się do opisanej w interpelacji pana posła

działalności podmiotów niebankowych, które prowa-

dzą działalność pseudodepozytową, tj. ﬁrmoferują-

cych produkty oszczędnościowe w sposób, który omi-

ja zakaz przyjmowania lokat przez instytucje nieban-

kowe, wynikający z przepisów art. 5 ust. 4 ustawy

z 2002 r., Nr 76, poz. 665, z późn. zm.), należy pod-

kreślić, że produkty oferowane przez tego rodzaju

podmioty skonstruowane są w sposób, który w sensie

prawnym jest dopuszczalny.

Przykładowo część pod-

ciu o przepisy ustawy Kodeks cywilny, oprocentowa-

nej na warunkach korzystniejszych niż depozyty

bankowe.

Inne z podmiotów oferują tzw. umowy skła-

du, określone w ustawie Kodeks cywilny, które pole-

gają na nabyciu i przechowywaniu w imieniu i na

rachunek klienta metali szlachetnych oraz ich póź-

niejszym odkupie.

Działalność tego typu podmiotów

jest o tyle niebezpieczna, że nie jest objęta systemem

849

gwarancji, analogicznie do gwarancji ze strony Ban-

kowego Funduszu Gwarancyjnego, którymi objęte są

depozyty bankowe.

Jednocześnie coraz więcej osób

Należy podkreślić, że Ministerstwo Finansów

dysponuje wyłącznie informacjami dotyczącymi ska-

li działalności podmiotów rynku ﬁnansowego,które

podlegają regulacji ze strony ministra ﬁnansóworaz

objęte są nadzorem ze strony Komisji Nadzoru Fi-

nansowego, nie jest natomiast w posiadaniu danych

liczbowych obrazujących skalę działalności podmio-

tów sektora pozabankowego, które nie podlegają re-

jestracji ani licencjonowaniu.

ewentualnych działań legislacyjnych mających na

celu ograniczenie działalności instytucji parabanko-

wych, uprzejmie informuję, że udzielanie kredytów

konsumenckich jest w Polsce objęte regulacją ustawy

której wykonywaniem nadzór merytoryczny sprawu-

je Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Na-

leży mieć na uwadze, że ustawa o kredycie konsu-

menckim, która implementuje postanowienia dyrek-

tywy 2008/48/WE w sprawie umów o kredyt konsu-

mencki i wprowadza zasady ochrony kredytobiorców

kredytów konsumenckich, nie określa wymogów or-

ganizacyjnych wobec podmiotów udzielających ta-

kich kredytów.

Oznacza to, że każdy podmiot może

udzielać kredytów konsumenckich.

W przypadku

stwierdzenia naruszenia zbiorowych interesów kon-

sumentów prezes UOKiK może w drodze decyzji na-

łożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości

obliczeniowym.

W kontekście działalności podmiotów pseudode-

pozytowych należy wskazać, że sankcje karne umoż-

liwiające ograniczanie powyższego zjawiska zostały

działalności polegającej na gromadzeniu środków

niężnych lub obciążania ryzykiem tych środków

wzięcia informacji o prowadzeniu bez zezwolenia

działalności polegającej de facto na przyjmowaniu

depozytów sukcesywnie kieruje do prokuratury za-

wiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa

przez tzw. podmioty pseudodepozytowe.

Skuteczność

określonej w art. 171 tej ustawy przez prokuraturę

i sądy pozostaje natomiast poza zakresem kompeten-

cji ministra ﬁnansów.

Ponadto warto zauważyć, że w toku swoich dzia-

łań Urząd Komisji Nadzoru Finansowego zidentyﬁ-

kował wśród podmiotów działających na rynku pod-

mioty, które wykonują usługi, w tym usługi bankowe,

nie posiadając wymaganych przepisami prawa ze-

zwoleń.

Ostrzeżenia przed powierzaniem środków

ﬁrmombezlicencjiilistętychﬁrmurządpublikuje

na stronie internetowej: www.knf.gov.pl.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

smo nr SPS-023-3913/12 z dnia 20 kwietnia 2012 r.

ka w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego pa-

liwa zużywanego w autobusach wykonujących pu-

bliczny transport osób uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

Art. 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie

getycznych i energii elektrycznej stanowi, iż pod wa-

runkiem przestrzegania minimalnych poziomów

opodatkowania przewidzianych niniejszą dyrektywą

notowym, państwa członkowskie mogą stosować, pod

kontrolą ﬁskalną,zróżnicowanestawkiopodatkowa-

nia, m.in. w przypadku zastosowania dla lokalnego

publicznego transportu pasażerskiego.

Jednocześnie zgodnie z art. 1 ust. 9 dyrektywy

niającej dyrektywę 2003/96/WE w zakresie możliwo-

ści stosowania przez określone państwa członkow-

skie czasowych zwolnień lub obniżek poziomu opo-

datkowania na produkty energetyczne i energię elek-

tryczną Rzeczpospolita Polska mogła stosować okres

przejściowy do dnia 1 stycznia 2012 r.

Do tego okresu

RP miała dostosować poziom opodatkowania oleju

napędowego wykorzystywanego jako materiał pędny

do poziomu 330 EUR.

Z dniem 2 stycznia 2012 r.

RP osiągnęła minimal-

ny poziom opodatkowania oleju napędowego (gazo-

850

wego) wykorzystywanego jako materiał pędny, tj. 330

EUR za 1000 l.

Wprowadzenie przez Polskę ewentualnego zwol-

nienia lub obniżenia na podstawie szczególnych roz-

ważań politycznych byłoby zatem możliwe wyłącznie

wtedy, gdyby w wyniku wprowadzenia takiej ulgi

nienaruszony został minimalny poziom opodatkowa-

nia oleju napędowego, co w sytuacji gdy RP dopiero

osiągnęła minimalny poziom podatkowania, jest nie-

możliwe.

Ponadto należy wskazać, iż osiągnięcie minimum

unijnego nie jest jedynym wyznacznikiem dla fakul-

tatywnej możliwości wprowadzenia zróżnicowanej

tywy Rady 2003/96/WE.

Minister ﬁnansówfunkcjo-

nuje bowiem nie tylko w ramach prawnych wytyczo-

nych zarówno przez przepisy wspólnotowe, ale rów-

nież przez ustawodawstwo polskie.

W tym miejscu

nego deﬁcytuizgodniezrekomendacjąRadyEcoﬁn

jest zobowiązana do obniżania w sposób wiarygodny

tym samym wypełnieniem podjętych przez stronę

by być zmniejszenie dochodów jednostek sektora ﬁ-

Dodatkowo należy podnieść, iż akcyza nie jest je-

dynym czynnikiem, który wpływa na koszt paliwa.

Ceny detaliczne paliw silnikowych należą bowiem do

kategorii cen umownych, co oznacza, że ustalane są

przez producentów w oparciu o mechanizmy rynko-

we i nie jest możliwe centralne ich regulowanie.

Po-

nadto ewentualne obniżenie akcyzy na paliwa silni-

kowe nie jest jednoznaczne z obniżeniem cen deta-

licznych paliw, bowiem obniżka akcyzy może być

by być niezauważona przez konsumentów.

Taka sy-

tuacja wystąpiła we wrześniu 2005 r., kiedy to z po-

nansów obniżył stawkę akcyzy na benzynę silnikową

gr/l.

Obniżka nie miała wtedy wymiernego odzwiercie-

pomimo tego, że dyrektywa przewiduje możliwość

wprowadzenia obniżonej stawki podatku akcyzowego

dla lokalnego publicznego transportu pasażerskiego,

to po pierwsze jest to uprawnienie fakultatywne (ist-

nieje możliwość, a nie obowiązek jego wprowadzenia)

i uzależnione od przestrzegania minimalnych pozio-

mów opodatkowania przewidzianych dyrektywą

Rady 2003/96/WE, a po drugie samego wprowadze-

nia wnioskowanych regulacji nie uzasadniają zobo-

wiązania Polski do obniżania deﬁcytuiprzestrzega-

nie podjętych zaleceń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

na odcinku od ul. Grunwaldzkiej

Wielichowskiej (pismo: SPS-023-3915/12 z dnia 20

kwietnia 2012 r.) w sprawie wniosku gminy Ząbko-

wice Śląskie o udzielenie dotacji na doﬁnansowanie

we”, zadanie pn. „Ratunkowa rewitalizacja zabytko-

o przyjęcie poniższych informacji.

851

mów ministra kultury i dziedzictwa narodowego;

nie prac konserwatorskich i robót budowlanych wy-

maganych dla zachowania materii zabytkowej mu-

rów obronnych podlegał ocenie formalnej i okazał się

W następnej kolejności wniosek będzie podlegał

ocenie merytorycznej Zespołu Sterującego ds. Ochro-

ny Zabytków.

Członkowie zespołu sterującego oce-

niają wnioski, uwzględniając kryteria zapisane

zyskanych z innych źródeł, a także wysokość środ-

ków przeznaczonych na doﬁnansowaniewramach

priorytetu.

Następnie wyniki oceny zespołu sterują-

cego przedstawiane są do akceptacji ministra.

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

w sprawie określenia, w formie

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-3916/12, przekazujące interpelację

jazdami, szczegółowych wymagań dotyczących pod-

miotów szkolących oraz ośrodków egzaminowania,

przedstawiam następujące wyjaśnienie.

W dniu 8 marca 2012 r. zakończył się pierwszy etap

prac Komisji Prawniczej Rządowego Centrum Legi-

slacji nad projektami rozporządzeń ministra transpor-

1) egzaminowania osób ubiegających się o upraw-

3) dokumentów stwierdzających uprawnienia do

kierowania pojazdami.

Przedmiotowe projekty rozporządzeń zawierają

wszystkie wymagania dla podmiotów prowadzących

szkolenie kandydatów na kierowców, przeprowadza-

jących egzaminy państwowe na prawo jazdy oraz wy-

dających uprawnienia do kierowania pojazdami.

Zgodnie z zaleceniem Komisji Prawniczej RCL, ze

względu na szereg rozwiązań związanych z elektro-

nicznym obiegiem dokumentów, przedmiotowe pro-

jekty przekazano w dniu 13 kwietnia 2012 r. do roz-

patrzenia przez Komitet Rady Ministrów do Spraw

Cyfryzacji.

Projekty zostały rozpatrzone w dniu 9 maja

2012 r. i uzyskały pozytywną opinię komitetu.

W naj-

bliższym czasie projekty traﬁądoostatecznejakcep-

tacji Komisji Prawniczej RCL.

Po zakończeniu drugiego etapu prac Komisji

Prawniczej RCL przedmiotowe rozporządzenia zo-

staną przekazane do podpisu i publikacji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie realizacji zadania publicznego

w ramach programu „Aktywne formy

terpelację poselską pani Moniki Wielichowskiej, po-

słanki na Sejm RP, przesłaną przy piśmie (znak:

SPS-023-3917/12) w sprawie realizacji zadania pu-

blicznego w ramach programu „Aktywne formy prze-

852

wice Śląskie w woj. dolnośląskim, uprzejmie infor-

muję, iż wniosek złożony przez gm. Ząbkowice Ślą-

skie w dniu 24 kwietnia br. został oceniony pozytyw-

nie przez komisję konkursową pod względem formal-

nym i merytorycznym i otrzymał doﬁnansowanie

dania publicznego pn. „Gminne programy aktywiza-

cji społeczno-zawodowej na rzecz budownictwa so-

cjalnego edycja 2012 r.”.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

odbudowa więźby dachowej wraz z wymianą

pokrycia dachowego na blachę

cynkowo-tytanową”, Program „Dziedzictwo

kulturowe”, priorytet: Ochrona zabytków (3918)

Wielichowskiej (pismo SPS-023-3918/12 z dnia 20

kwietnia 2011 r.) w sprawie wniosku paraﬁirzym-

skokatolickiej p.w. św. Katarzyny o udzielenie dotacji

na doﬁnansowanieprackonserwatorskich,restaura-

nym do rejestru zabytków, w ramach programu

„Dziedzictwo kulturowe” na zadanie: Jugów, kościół

barokowy z XVIII wieku p.w. św. Katarzyny: odbu-

dowa więźby dachowej wraz z wymianą pokrycia da-

chowego na blachę cynkowo-tytanową, proszę o przy-

jęcie poniższych informacji.

Zgodnie z regulaminem priorytetu l: Ochrona za-

bytków wniosek paraﬁiodotacjęnapracepolegające

na odbudowie więźby dachowej wraz z wymianą po-

krycia poddany został ocenie formalnej i okazał się

błędny.

Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 17 „Wytyczne do oceny

rok 2012” złożenie wniosku na zadanie, które zosta-

ło ocenione w wcześniejszym naborze, stanowi pod-

stawę do odrzucenia wniosku.

Jednocześnie informuję, że w IV kwartale 2012 r.

ogłoszone zostaną informacje odnośnie do zasad

funkcjonowania programu „Dziedzictwo kulturowe”

priorytet 1: Ochrona zabytków na rok 2013.

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

w sprawie wyłączania z dotychczasowych

Odpowiadając na interpelację pani poseł Bożenny

łączenia z umów dzierżawy nieruchomości Zasobu

nych, uprzejmie informuję, co następuje.

Nr 233, poz. 1382).

Ustawa ta wprowadziła regulację,

sobu o powierzchni powyżej 429 ha propozycję zmia-

użytków rolnych.

Wbrew temu co twierdzi pani po-

seł, wyłączenie 30% użytków rolnych nie będzie przy-

musowe, bowiem to dzierżawcy będą decydować, czy

wyrazić zgodę na wyłączenie użytków rolnych z umo-

wy dzierżawy, czy też nie.

Jeżeli stwierdzą, że wyłą-

czenie 30% użytków rolnych negatywnie wpłynie na

wyłączeń.

Dzierżawcy, którzy wyrażą taką zgodę,

będą mieli zagwarantowaną możliwość nabycia po-

zostałych dzierżawionych gruntów w trakcie obowią-

zywania dzierżawy.

Natomiast dzierżawcy, którzy

mości zasobu na dotychczasowych zasadach do czasu

Ponadto należy zauważyć, że umowa dzierżawy

nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Pań-

stwa nie gwarantuje jej obligatoryjnego przedłużenia

oraz tego że nieruchomość zostanie przeznaczona do

sprzedaży na rzecz dzierżawcy w trybie pierwszeń-

stwa w nabyciu.

W związku z powyższym rolnicy,

którzy zdecydowali się na wydzierżawienie nierucho-

853

mości z zasobu, musieli brać to pod uwagę, prowa-

dząc swoją działalności na tych gruntach.

Odnosząc się do propozycji, zgodnie z którą pro-

cedura wyłączania 30% użytków rolnych powinna

odbywać się wyłącznie na zasadach wzajemnych i in-

dywidualnych uzgodnień pomiędzy agencją a dzier-

żawcami, z uwzględnieniem prowadzonej przez nich

działalności i wpływu wyłączeń na ich działalność,

dzierżawcy składali Agencji Nieruchomości Rolnych

swoje propozycje co do wyłączanych użytków rolnych.

Zgodnie z wymienioną na wstępie ustawą dzierżawca

z zarządzeniem prezesa Agencji Nieruchomości Rol-

łączania z umów dzierżawy 30% powierzchni użyt-

ków rolnych propozycja zmiany umowy dzierżawy

dotyczyć będzie gruntów o średniej bonitacji.

Wyłączone z dzierżawy grunty zostaną przezna-

czone do sprzedaży w trybie przetargów ograniczo-

nych na rzecz rolników indywidualnych zamierzają-

mierzających je utworzyć.

Przyczyni się to do pełniej-

szego urzeczywistnienia zasady wyrażonej w art. 23

rą podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodar-

stwo rodzinne.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie informuję,

w omawianym zakresie.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani Bożenny Bukiewicz w sprawie ogra-

wej w województwie lubuskim uprzejmie informuję,

w sprawie szczegółowych zasad gospodarki ﬁnanso-

su zatwierdzenia przez dysponenta funduszu planu

ﬁnansowegowedługzadań,podstawąwydatkowania

środków funduszu jest projekt planu ﬁnansowego

według zadań sporządzany na podstawie projektu

planu ﬁnansowegoFunduszuPracy.

Natejpodsta-

wie do naliczenia pierwotnie ustalonych limitów środ-

ków dla województw przyjęto kwoty zapisane w pro-

jekcie ustawy budżetowej uchwalonej przez Radę

obrady parlamentu.

Minister pracy i polityki społecz-

nu ﬁnansowegoFunduszuPracyna2012r.(tzw.plan

według zadań i organów ﬁnansującychtezadania).

Ogólna pula środków na ﬁnansowanie aktywnych

form przeciwdziałania bezrobociu stanowiła kwotę

niem na programy na rzecz promocji zatrudnienia,

dowej, realizowane przez urzędy pracy wyniosła

opiera się na wielu zmiennych m.in. uwzględnia przy-

chody Funduszu Pracy ze środków Unii Europejskiej

uzyskane w poprzednim roku z tytułu realizacji

w województwie projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego.

Na dzień na-

liczenia kwot dla województw dysponowaliśmy dany-

mi o przychodach Funduszu Pracy z tytułu realizacji

tych projektów, uzyskanymi z Ministerstwa Rozwoju

cję o tym, że ustalony limit obowiązuje do czasu

854

tyczący środków na restrukturyzację zatrudniania

nym znaczenia dla rynku pracy.

W wyniku czego na-

liczona pula środków na ﬁnansowanieprzezurzędy

pracy programów na rzecz promocji zatrudnienia,

średnio na zmianę kwoty obliczonej na podstawie

łecznej podjął decyzję o przyznaniu dodatkowych

środków tym województwom, które odnotowały spa-

dek środków Funduszu Pracy naliczonych na 2012 r.,

poprzez zwiększenie ogólnej puli środków rezerwy

żącym roku programów specjalnych i o zmianie struk-

tury podziału tych środków w ramach województw.

W przypadku niepełnego rozdysponowania środków

przeznaczonych na realizację tych programów powia-

towe urzędy pracy za pośrednictwem marszałka wo-

jewództwa będą mogły ubiegać się o dodatkowe środ-

ki na realizację programów aktywizacji osób bezro-

botnych w ramach niewykorzystanej rezerwy Fun-

duszu Pracy.

Mając na uwadze poprawę sytuacji na rynku pra-

cy w województwie lubuskim, uprzejmie informuję,

że dodatkowym źródłem ﬁnansowaniamogąbyćrów-

nież środki rezerwy zabezpieczone na realizację pro-

gramów aktywizacji osób bezrobotnych, na terenach,

gramów aktywizacji zawodowej bezrobotnych zwol-

nitorowanymi.

Jednocześnie na podstawie § 12a rozporządzenia

limitu środków na aktywne programy rynku pracy

ze środków fakultatywnych, których wykorzystanie

łoby nieefektywne.

ze zm.) wystąpić do ministra ﬁnansówowyrażenie

w sprawie weryﬁkacji wysokości świadczeń

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-3921/12, dotyczące interpelacji po-

słanki Bożenny Bukiewicz w sprawie weryﬁkacjiwy-

wych, uprzejmie informuję.

nia opiekuńcze, rolę uzupełniającą zaś pełnią świad-

czenia z funduszu alimentacyjnego.

Kryterium do-

chodowe uprawniające do zasiłków rodzinnych wy-

855

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

br. (SPS-023-3922/12), w sprawie likwidacji przed-

przekazać następujące informacje.

Europejski Fundusz Społeczny (EFS) wspiera

W przypadku występowania zwolnień na dużą skalę,

dokonywanych z przyczyn nieleżących po stronie pra-

cowników, możliwe jest wykorzystanie środków do-

stępnych w ramach Programu Operacyjnego „Kapi-

tał ludzki” (PO KL) na wsparcie osób, które utraciły

zatrudnienie.

W pierwszej kolejności możliwe jest stworzenie

programu typu outplacement, którego celem jest

wsparcie osób tracących pracę z przyczyn dotyczą-

cych zakładu pracy w jak najszybszym znalezieniu

nowego zatrudnienia.

Wsparcie to jest realizowane

na poziomie regionalnym w ramach projektów ﬁnan-

sowanych w poddziałaniu 8.1.2: Wsparcie procesów

gramu Operacyjnego „Kapitał ludzki”.

Projekty te

powinny być przygotowywane na potrzeby osób tra-

cących pracę z przyczyn dotyczących pracodawcy

w konkretnych przedsiębiorstwach.

Uczestnicy tego typu projektów mogą skorzystać

z następujących form wsparcia:

— szkoleń i poradnictwa zawodowego,

— poradnictwa psychologicznego,

— pośrednictwa pracy,

— staży i praktyk zawodowych przygotowujących

856

— subsydiowania zatrudnienia u nowego praco -

dawcy,

— bezzwrotnego wsparcia w założeniu własnej

działalności gospodarczej w postaci: doradztwa

i szkoleń z zakresu prowadzenia działalności gospo-

darczej, przyznania środków ﬁnansowychnarozwój

przedsiębiorczości (w wysokości do 40 tys. zł), dodat-

kowego tzw. wsparcia pomostowego o charakterze

ﬁnansowym i doradczym w początkowym okresie

prowadzenia działalności gospodarczej.

Z tych możliwości mogą korzystać osoby zwolnio-

ne z przyczyn dotyczących pracodawcy (pozostające

bez zatrudnienia, które utraciły pracę w okresie do

przewidziane do zwolnienia oraz zagrożone zwolnie-

niem z przyczyn dotyczących pracodawcy.

Za wdrażanie działań w ramach komponentu re-

gionalnego PO KL w województwie wielkopolskim

odpowiada Wojewódzki Urząd Pracy w Poznaniu.

W 2011 r. przeprowadzono konkurs o wartości 15 mln zł

w celu wyłonienia projektów typu outplacement.

Obecnie powinny rozpoczynać się pierwsze projekty,

które uzyskały doﬁnansowaniewramachprzedmio-

towego konkursu.

Szczegółowe informacje na temat

wyłonionych w województwie wielkopolskim projek-

tów są dostępne w WUP w Poznaniu.

Pragnę jednocześnie poinformować, że WUP

w Poznaniu w III kwartale 2012 r. zaplanował ogło-

szenie kolejnego konkursu na tego typu projekty.

Alo-

kacja na ten cel wynosi również 15 mln zł.

Dodatkowo, poza działaniami o charakterze out-

placementu, w ramach PO KL możliwe jest również

udzielanie pomocy związanej z powrotem na rynek

pracy dla osób, które zostały zwolnione i nadal pozo-

stają bezrobotne.

Służą temu projekty realizowane

kich.

Wsparcie dla osób bezrobotnych co do zasady

jest udzielane za pomocą następujących form:

— przygotowywanie i realizacja indywidualnych

planów działania,

— warsztaty i szkolenia z zakresu technik aktyw -

nego poszukiwania pracy,

— wsparcie psychologiczno-doradcze,

— kompleksowe programy aktywizacji zawodowej

obejmujące m.in.:

a) pośrednictwo pracy i poradnictwo zawodowe,

b) staże/praktyki zawodowe,

c) szkolenia prowadzące do podniesienia, uzupeł-

nienia lub zmiany kwaliﬁkacjizawodowych,

d) subsydiowanie zatrudnienia.

Powyższe formy aktywizacji zawodowej mogą być

udzielane w projektach wyłanianych do doﬁnanso-

wania w konkursach ogłaszanych przez WUP w Po-

znaniu w ramach poddziałania 6.1.1 PO KL: Wspar-

cie osób pozostających bez zatrudnienia na regional-

nym rynku pracy, realizowanych przez instytucje

działające na rzecz aktywizacji osób pozostających

bez zatrudnienia (organizacje pozarządowe, ﬁrmy

szkoleniowe, zakłady doskonalenia zawodowego itd.).

Lista podmiotów, które realizują tego typu projekty

w województwie wielkopolskim, powinna być udo-

stępniana przez WUP w Poznaniu.

Równolegle do ww. projektów wsparcie dla osób

bezrobotnych jest udzielane przez powiatowe urzędy

pracy właściwe ze względu na miejsce zamieszkania

danych osób.

W projektach współﬁnansowanych

z EFS, w ramach poddziałania 6.1.3: Poprawa zdol-

ności do zatrudnienia oraz podnoszenie poziomu ak-

tywności zawodowej osób bezrobotnych, realizowa-

nych przez powiatowe urzędy pracy, dostępne są for-

my pomocy analogiczne jak ww. oraz dodatkowo ist-

nieje możliwość:

— sﬁnansowaniapracinterwencyjnych,

— wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy,

— przyznania jednorazowych środków na podje -

cie działalności gospodarczej, w tym pomoc prawna,

łalności gospodarczej.

Skorzystanie przez osoby zwalniane z ww. form

wsparcia wymaga zarejestrowania się we właściwym

Jednocześnie pragnę poinformować, iż Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego (pełniące funkcję insty-

tucji zarządzającej dla PO KL) wystąpi do WUP

w Poznaniu (pełniącego rolę instytucji pośredniczą-

cej w województwie wielkopolskim dla regionalnych

priorytetów PO KL) z prośbą o podjęcie niezbędnych

działań w celu umożliwienia objęcia wsparciem osób

z przedsiębiorstwa Gazomet sp. z o.o.

Z poważaniem

Paweł Orłowski

-3922/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pani

Małgorzaty Adamczak oraz pana Łukasza Borowia-

ka w sprawie likwidacji przedsiębiorstwa Gazomet

zwalnianych pracowników, uprzejmie informuję, że

857

dawca zamierzający zwolnić co najmniej 50 pracow-

nywania pracy zakres i formy pomocy dla zwalnia-

nych pracowników, dotyczące w szczególności:

a) pośrednictwa pracy,

b) poradnictwa zawodowego,

c) szkoleń,

d) pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy.

Ponadto, w przypadku zwolnienia monitorowane-

go, pracodawca jest obowiązany podjąć działania,

polegające na zapewnieniu pracownikom przewidzia-

W okresie korzystania ze świadczenia szkolenio-

przez powiatowy urząd pracy, na zasadach określo-

nych w ustawie.

leniowego powiatowy urząd pracy refunduje praco-

ﬁnansowaneześrodkówwłasnychpracodawcy.

Pracodawca wypłaca co miesiąc zwolnionemu

Dodatkowo pragnę podkreślić, że pracownicy,

jako osoby bezrobotne, mogą korzystać, na zasadach

ogólnych, z szerokiego spektrum pomocy wynikającej

Adamczak oraz pana posła Łukasza Borowiaka za

wyczerpujące.

Łączę wyrazy szacunku

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-3923/12) w sprawie egzaminów z języków

zaminacyjnymi przed 1989 r., jednakowego trakto-

wania świadectw i określenia poziomu znajomości

języka obcego z wytycznymi Rady Europy, uprzejmie

wyjaśniam:

Egzaminy z języków obcych przed rokiem 1989

organizowane były w różnych celach i na podstawie

różnych przepisów (często resortowych).

Od roku

1974 do roku 1982 obowiązywało zarządzenie mini-

stra oświaty i wychowania w sprawie jednolitych pro-

gramów nauczania na niektórych kursach języków

języków w zakresie materiału zawartego w tych pro-

gramach (Dz. Urz.

MOiW Nr 8, poz. 61), następnie

zaś zarządzenie ministra oświaty i wychowania z dnia

27 października 1982 r. w sprawie egzaminów z języ-

ków obcych na poziomie szkoły średniej.

Stosownie do ww. przepisów egzaminy przepro-

wadzały państwowe komisje egzaminacyjne powoły-

wane przez kuratorów oświaty i wychowania.

Egza-

miny te mogli zdawać m.in. uczniowie młodzieżowych

szkół średnich ogólnokształcących i zawodowych (o ile

dany język nie był przedmiotem nauczania w szkole)

lub słuchacze ponadpodstawowych szkół dla pracu-

jących.

Złożenie egzaminu z języka obcego uprawnia-

ło do wpisania uzyskanej oceny na świadectwie ukoń-

czenia szkoły oraz świadectwie dojrzałości.

Wymie-

nione świadectwa potwierdzały znajomość języka ob-

cego na poziomie szkoły średniej i do chwili obecnej

o tym stanowią na równi z innymi językami obcymi,

które wchodziły w zakres programu nauczania w szko-

858

łach średnich i z których oceny wpisywano na świa-

dectwie.

Od 1990 r. egzaminy państwowe z języków obcych

były przeprowadzane przez Państwową Komisją Eg-

zaminacyjną powołaną na podstawie zarządzenia nr

33 ministra edukacji narodowej z dnia 30 sierpnia

1990 r. w sprawie egzaminów państwowych z języ-

ków obcych w celu umożliwienia osobom biegle zna-

jącym języki obce uzyskania potwierdzenia tej zna-

jomości.

Egzaminy obejmowały sprawdzenie umiejęt-

ności posługiwania się językiem obcym w zakresie

mówienia, rozumienia, czytania i pisania.

Rozróżnia-

no następujące rodzaje egzaminów:

1) o poziomie porównywalnym z odpowiednimi

egzaminami na obszarach właściwych dla danego

języka,

2) nauczycielski:

a) I stopnia – uprawniający do nauczania języka

obcego w zakresie podstawowym na kursie 0–4 (5)

lata nauki,

b) II stopnia – uprawniający do nauczania języka

(4–8 lat nauki lub rozszerzony program nauczania

języka obcego).

Egzaminy przeprowadzano na zlecenie zaintere-

sowanych osób lub instytucji i na ich koszt.

Egzaminy nauczycielskie, oprócz znajomości języ-

ka obcego, obejmowały sprawdzenie przygotowania

pedagogicznego i metodycznego do nauczania danego

języka.

Do egzaminu, o którym mowa w pkt 1, mogły

przystępować osoby posiadające co najmniej wy-

kształcenie podstawowe, a do egzaminów, o których

mowa w pkt 2 – osoby posiadające co najmniej wy-

kształcenie średnie.

Minister edukacji narodowej uznał świadectwa

złożenia państwowego nauczycielskiego egzaminu

w wymaganych kwaliﬁkacjach nauczycieli do na-

uczania języków obcych w przedszkolach, szkołach

i placówkach określonych w przepisach § 11 ust. 2

zm.).

Załącznik do rozporządzenia: Świadectwa po-

twierdzające znajomość języków obcych, w pkt 4: Eg-

zaminy nauczycielskie, uwzględnia świadectwa zło-

żenia państwowego nauczycielskiego egzaminu z ję-

zyka obcego stopnia I lub II przed Państwową Komi-

sją Egzaminacyjną powołaną na podstawie zarządze-

zyków obcych.

Świadectwa złożenia egzaminu państwowego z da-

nego języka obcego są zatem uznawane przez szkoły

jako dokument potwierdzający kwaliﬁkacjenauczy-

cieli.

Obecnie nie funkcjonują państwowe egzaminy

z języków obcych.

Zastąpiły je egzaminy organizowa-

ne przez instytucje wyspecjalizowane w przeprowa-

dzaniu egzaminów z poszczególnych języków obcych.

Niemniej jednak pracodawca, określając wymagania

dotyczące poziomu znajomości języka obcego wyma-

ganego do przyjęcia do pracy, nie jest zobowiązany

do stosowania ustalonych przez różne instytucje ska-

li porównawczych poziomów znajomości języków ob-

cych, np. CEFR (Rada Europy) lub ALTE (europej-

skie stowarzyszenie instytucji egzaminujących), i może

wymagać znajomości danego języka obcego również

na poziomie szkoły średniej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

nowych obiektów na listę pomników historii

(3924)

Odpowiadając na interpelację pana posła Artura

Gierady z dnia 12 kwietnia 2012 r. (data wpływu do

MKiDN – 24 kwietnia 2012 r.) w sprawie braku moż-

historii z powodu niefunkcjonowania Rady Ochrony

Zabytków, przekazaną ministrowi kultury i dziedzic-

Informacje prasowe zamieszczone w „Gazecie Wy-

borczej” – Kielce z dnia 10 kwietnia 2012 r. dotyczą-

ce funkcjonowania Rady Ochrony Zabytków są cał-

kowicie błędne.

Rada Ochrony Zabytków, która zgod-

dawczo-doradczy ministra kultury i dziedzictwa na-

rodowego w sprawach realizacji polityki Rady Mini-

bytkami i w której kompetencjach leży również wy-

dawanie opinii w sprawie pomników historii, funk-

cjonuje prawidłowo i bez przeszkód.

Rada jest powo-

ływana na okres 4 lat.

Zgodnie z zarządzeniem nr 3

ministra kultury z dnia 15 stycznia 2004 r. posiedze-

nia Rady Ochrony Zabytków odbywają się w zależno-

ści od potrzeb, jednak nie rzadziej niż co pół roku.

W posiedzeniach rady uczestniczy w imieniu mini-

stra kultury i dziedzictwa narodowego generalny

859

konserwator zabytków.

Po tragicznej śmierci pana

Tomasza Merty, ówczesnego podsekretarza stanu

w MKiDN, funkcję generalnego konserwatora zabyt-

ków przejął pan Piotr Żuchowski, sekretarz stanu

w MKiDN.

Ostatnie posiedzenie rady odbyło się

w dniu 23 lutego 2012 r.

Było to posiedzenie zamy-

kające 4-letnią kadencję rady powołanej w ówcze-

snym składzie 22 lutego 2008 r.

Obecnie trwają pra-

ce nad powołaniem rady w nowym składzie.

W okre-

sie od maja 2010 r. do lutego 2012 r. rada rozpatrzyła

11 wniosków w sprawie pomników historii.

Zgodnie

z obowiązującymi procedurami propozycje uznania

zabytku nieruchomego lub parku kulturowego za po-

mnik historii powinny być złożone do generalnego

konserwatora zabytków za pośrednictwem wojewódz-

kiego konserwatora zabytków.

Takie wystąpienie

w sprawie Pałacu Biskupów Krakowskich w Kielcach

dotychczas nie wpłynęło do MKiDN.

Minister

Bogdan Zdrojewski

(3925)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, dotyczące interpelacji posła Artura Gierady w spra-

wie możliwości kontynuowania rządowego programu

nie pielęgnacyjne, uprzejmie informuję.

W związku z faktem, iż rządowy program wspie-

lęgnacyjne zakładał przyznanie pomocy ﬁnansowej

do dnia 31 marca 2012 r., w Ministerstwie Pracy i Po-

lityki Społecznej przygotowane zostały projekty uchwa-

ły i rozporządzenia, na podstawie których możliwe

będzie kontunuowanie przedmiotowej pomocy w okre-

2012 r.

W dniu 26 kwietnia br. komitet Rady Mini-

strów przyjął i rekomendował Radzie Ministrów ww.

projekty.

Jednocześnie informuję, że komitet Rady Mini-

strów po rozpatrzeniu projektu ustawy o zmianie

innych ustaw podjął decyzję o kontynuowaniu prac

nad rozwiązaniami zawartymi w projekcie dotyczą-

cymi systemu wsparcia rodziców, którzy zrezygno-

nym dzieckiem.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

przekazanej pismem nr SPS-023-3926/12 z dnia 20

kwietnia 2012r., uprzejmie informuję, że pierwsze

czytanie obywatelskiego projektu ustawy o ochronie

misje: Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Samorządu Teryto-

projektu ustawy o ochronie zwierząt.

Należy zaznaczyć, że proponowany w projekcie

obywatelskim przepis określający zabronione sposo-

by traktowania żywych ryb, kwaliﬁkującjejakoznę-

canie się nad zwierzętami i zaliczając do przestępstw,

jest jedną z regulacji tego projektu, które wpłyną ne-

gatywnie na konkurencyjność produktów pochodze-

nia zwierzęcego produkowanych w Polsce, a ich przy-

jęcie doprowadzi do likwidacji niektórych działów

produkcji zwierzęcej i będzie dyskryminujące dla pol-

skich podmiotów.

Jednocześnie przepis ten jest jed-

nym z wielu przepisów uzasadniających negatywne

stanowisko wyrażone w opinii ministra rolnictwa i roz-

woju wsi wobec przedmiotowego projektu.

W stano-

860

wisku ministerstwa podkreślono, że zakaz sprzedaży

wanie przy pełnym zanurzeniu i w stanie uniemoż-

liwiającym oddychanie skrzelami jest przepisem

wprowadzającym faktyczny zakaz sprzedaży żywych

ryb z przeznaczeniem do konsumpcji, oznaczającym

w konsekwencji ograniczenie produkcji karpia.

Jednocześnie uprzejmie informuję Panią Marsza-

łek, że przepis ten może być powodem wszczynania

przez prokuraturę dochodzeń w sprawach o popełnie-

nie przestępstwa, które będą dotyczyły nie tylko pod-

miotów zajmujących się hodowlą, transportem lub

sprzedażą ryb, lecz także osób amatorsko zajmują-

cych się połowem ryb.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

Odpowiadając na interpelację posła Piotra Zgo-

rzelskiego, znak: SPS-023-3928/12, z dnia 20 kwiet-

nia 2012 r. w sprawie opracowania projektu działań

nansowych tego projektu dla rolników, udzielam na-

stępujących wyjaśnień na zadane pytania, z wyko-

rzystaniem informacji przekazanych przez Minister-

stwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

1.

Czy ministerstwo planuje, w związku z opraco-

wanym projektem programu działań mających na

Uprzejmie informuję, że formami wsparcia re-

kompensującego straty ponoszone przez rolników

gospodarujących na OSN była pomoc udzielana rol-

nikom w ramach działania: Dostosowanie gospo-

darstw rolnych do standardów Unii Europejskiej,

PROW 2004–2006, jak również: Modernizacja gospo-

darstw rolnych, PROW 2007–2013, gdzie wsparcie

polegało na ﬁnansowaniulubdoﬁnansowaniubudo-

wy urządzeń do przechowywania nawozów natural-

nych.

W przypadku rekompensat dotyczących ko-

nieczności wdrożenia wymogów określonych w pro-

jektowanych obecnie programach działań mających

czych na lata 2012–2016 informuję, iż na obecnym

tów w związku z toczącymi się na forum państw

członkowskich dyskusjami dotyczącymi kształtu roz-

porządzeń wspólnotowych w ramach nowej perspek-

tywy ﬁnansowej.

2.

Czy istnieje możliwość dodatkowego ogranicze-

nia strefy objętej programem działań mających na

poprzez wyznaczenie obszarów OSN w najbliższym

sąsiedztwie cieków wodnych, co przyczyni się do

ograniczenia powierzchni użytków rolnych w danej

streﬁe?

Odpowiadając na powyższe pytanie, uprzejmie

wyjaśniam, że zgodnie z ustaleniami z dnia 27 kwiet-

nia 2012 r. pomiędzy panem Markiem Sawickim, mi-

nistrem rolnictwa i rozwoju wsi, a panem Stanisła-

wem Gawłowskim, sekretarzem stanu w Minister-

stwie Środowiska, aktualnie dokonywana jest po-

nowna weryﬁkacjaobszarówOSNwwojewództwie

mazowieckim.

WeryﬁkacjawyznaczonychOSNnatereniewoje-

wództwa mazowieckiego jest prowadzona przez Regio-

nalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Warszawie.

Zgod-

nie z przepisami art. 47 ust. 3 ustawy Prawo wodne

dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wod-

nej, uwzględniając wyniki zleconej przez Ministerstwo

nych oraz wskazanie obszarów szczególnie narażo-

nych na zanieczyszczenia azotanami pochodzenia rol-

niczego”, opracowanej przez Instytut Uprawy Nawo-

żenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Badaw-

czy (IUNG-PIB) w Puławach, przygotowali projekty

rozporządzeń wyznaczających OSN.

Należy również wyjaśnić, że Instytut Uprawy Na-

wożenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Ba-

dawczy w Puławach, dokonując oceny presji rolniczej

stosował podejście modelowe ze względu na zbyt

małą rozdzielczość danych pochodzących z pomia-

rów.

Następnie z wyznaczonych modelem obszarów

podlegających presji wyłączono te obręby, których

powierzchnia zalesiona stanowi ponad 50%, oraz te

obszary, na których badania monitoringowe nie po-

twierdzają przekroczenia dopuszczalnych stężeń azo-

tanów w wodach powierzchniowych i podziemnych.

Tak wyznaczone obszary presji stanowiły materiał

wyjściowy do wydzielenia OSN przez poszczególne

regionalne zarządy gospodarki wodnej z uwzględnie-

861

niem innych czynników charakteryzujących dany

rejon, których model nie uwzględniał.

Prowadzona aktualnie ponowna weryﬁkacja

przez dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki

wodnej obszarów wyznaczonych jako obszary szcze-

gólnie narażone na zanieczyszczenia pochodzenia

rolniczego ma na celu ich ostateczne wyznaczenie na

kolejny czteroletni okres.

Wyrażam nadzieję, iż przedstawione wyjaśnienia

Zgorzelskiego.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 18 maja 2012 r.

w sprawie przywrócenia refundacji leku

nia 2012 r., która została przekazana pismem pana

Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczy-

pospolitej Polskiej, SPS-023-3929/12 z dnia 20 kwiet-

zm.), dalej: ustawa refundacyjna, zostało wysłane do

podmiotu odpowiedzialnego wezwanie do przeprowa-

niesieniu do produktów leczniczych: Solu-Medrol,

methylprednisolonum, proszek i rozpuszczalnik do

1 ﬁolkazproszkiem,1ﬁolkaz rozpuszczalnikiem,

kod EAN 5909990236817 oraz Solu-Medrol, methyl-

prednisolonum, Proszek i rozpuszczalnik do sporzą-

dzania roztworu do wstrzykiwań, 500 mg, 1 ﬁolka

z proszkiem, 1 ﬁolkazrozpuszczalnikiem,kodEAN

5909990236718.

Podmiot odpowiedzialny nie odpo-

wiedział na ww. wezwanie ministra zdrowia, co spo-

wodowało, że przedmiotowe produkty nie zostały

umieszczone w pierwszym wykazie refundowanych

leków, środków spożywczych specjalnego przeznacze-

rym mowa w art. 68 ustawy refundacyjnej, wydanym

przez ministra zdrowia w drodze obwieszczenia.

W dniu 9 marca 2012 r. wnioskodawca PﬁzerPol-

refundacyjnej wnioski o objęcie refundacją i ustalenie

urzędowej ceny zbytu ww. produktów leczniczych.

Zgodnie z treścią art. 31 ust. 4 wnioski o objęcie re-

ności uzupełnienia danych niezbędnych do rozpatrze-

nia wniosku, jak to ma miejsce w przypadku tychże

postępowań, bieg tego terminu ulega zawieszeniu do

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

20 kwietnia 2012 r.

(SPS-023-3930/12) w sprawie re-

fundacji leku Denosumab stosowanego w leczeniu

osteoporozy uprzejmie informuję.

dycznych produkt leczniczy Prolia, roztwór do wstrzy-

kiwań, 60 mg/1 ml (Denosumabum) jest refundowa-

ny z 30-procentową odpłatnością do wysokości limitu

ﬁnansowaniawosteoporozieupacjentekwwieku

powyżej 65 lat ze stwierdzoną pierwotną osteoporo-

zą pomenopauzalną (T-score mniejsze lub równe 2,5

niu leczenia bisfosfonianami lub przeciwwskazania-

mi (nietolerancją) do stosowania doustnych bisfos-

fonianów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

862

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nia 2012 r. w sprawie refundacji leków przeciwbólo-

wych dla chorych na raka uprzejmie informuję, co

następuje.

Wykazem leków refundowanych, opublikowanych

obwieszczeniem ministra zdrowia z dnia 25 kwietnia

2012 r., objętych jest 6 substancji czynnych o działa-

niu przeciwbólowym, refundowanych w chorobach

nowotworowych w różnych postaciach i dawkach le-

ków oraz wielkościach i rodzajach opakowań.

stanowi, że lek, środek spożywczy specjalnego prze-

znaczenia żywieniowego, wyrób medyczny, dla któ-

rego wydana została decyzja administracyjna o obję-

ciu refundacją w zakresie nadanej kategorii dostęp-

wydawany świadczeniobiorcy:

1) bezpłatnie;

2) za odpłatnością ryczałtową;

limitu ﬁnansowania

— do wysokości limitu ﬁnansowaniaizadopłatą

w wysokości różnicy między ceną detaliczną a wyso-

kością limitu ﬁnansowania.

Na podstawie art. 15 ustawy o refundacji minister

właściwy do spraw zdrowia ustala grupy leków, środ-

kwaliﬁkujesięlekposiadającytęsamąnazwęmię-

dzynarodową albo inne nazwy międzynarodowe, ale

nizm działania oraz środek spożywczy specjalnego

zastosowaniu następujących kryteriów:

1) tych samych wskazań lub przeznaczeń, w któ-

rych są refundowane;

2) podobnej skuteczności.

Podstawę limitu w danej grupie limitowej leków

stanowi najwyższa spośród najniższych cen hurto-

ściowego, liczonego według DDD, zrealizowanego

o 3 miesiące ogłoszenie obwieszczenia, o którym mowa

Przedstawiony w interpelacji problem wyższej od-

płatności pacjentów za niższe dawki takiego samego

leku wynika bezpośrednio z faktu nieproporcjonalnie

wysokich cen tych leków w stosunku do cen dawek

wyższych w przeliczeniu na jednostkę miary sub-

stancji czynnej zawartej w leku.

Jedynym sposobem

rozwiązania tego problemu może być obniżenie cen

leków w dawkach niższych podczas prowadzonych

bezustannie negocjacji cenowych z wnioskodawcami,

Powołane przez ministra zdrowia zespoły negocjacyj-

ne, dostrzegając wagę problemu, już prowadzą nego-

cjacje zmierzające do obniżenia cen leków o niższych

dawkach.

Na dzień dzisiejszy już w jednym przypad-

ku doprowadzono do uzgodnienia z wnioskodawcą

niższej ceny dla niższej dawki leku.

Skutek powyż-

szego będzie widoczny w ramach następnego wykazu

leków refundowanych, który będzie obowiązywał od

lipca 2012 r.

Negocjacje w kierunku obniżania cen

niższych dawek leku będą nadal prowadzone.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie jakości szkoleń

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację poseł Anny Grodzkiej

przedstawiam następujące wyjaśnienia.

Odnosząc się do treści przekazywanych podczas

szkoleń dla kierowców wykonujących przewóz drogo-

wy, tj. zachęcania kierowców wykonujących przewóz

drogowy do łamania przepisów prawa, należy wska-

zać, że resort jednoznacznie potępił zachęcanie tych

kierowców do łamania przepisów prawa.

Zauważenia

jednak wymaga, że przedmiotowe przypadki miały

charakter incydentalny (trzy oddziały jednego z ośrod-

ków szkolenia).

Pan Cezary Grabarczyk, ówczesny minister infra-

struktury, zawiadomił również organy ścigania o po-

dejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia

863

nieprawdy w dokumentacji przez osoby prowadzące

zajęcia szkoleniowe dla kierowców wykonujących

przewóz drogowy.

Z informacji resortu wynika, że

wobec jednego wykładowcy oddziału ośrodka szkole-

nia Ogólnopolskiego Związku Przedsiębiorców

Transportu Drogowego w Bralinie Prokuratura Re-

jonowa w Kępnie skierowała do miejscowego sądu

rejonowego akt oskarżenia o przestępstwa z art. 271

§ 1 i 270 § 1 K.k.

Minister infrastruktury polecił ponadto wszyst-

kim wojewodom przeprowadzenie dodatkowych kon-

troli ośrodków szkolenia (tj. podmiotów, które szkolą

kierowców wykonujących przewóz drogowy), ze szcze-

gólnym uwzględnieniem: przeglądu kadry wykładow-

ców w zakresie posiadania odpowiednich kwaliﬁkacji

do prowadzenia zajęć, sprawdzenia, czy istnieją w ośrod-

kach szkolenia mechanizmy wewnętrznego nadzoru

nad prowadzonymi zajęciami, oraz prawidłowości re-

alizacji programu szkolenia i prowadzonej dokumen-

tacji związanej ze szkoleniem.

Na podstawie stwierdzonych naruszeń warunków

wykonywania działalności w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia wojewodowie, jako organy nadzo-

rujące ośrodki szkolenia, wyznaczyli terminy usunię-

cia tych naruszeń.

W przypadku ustalenia rażących

naruszeń warunków wykonywania działalności

dowie wydawali decyzje o zakazie prowadzenia przez

z urzędu przedsiębiorcę z rejestru działalności regu-

lowanej.

Po przeprowadzonych kontrolach zostały sformu-

łowane wnioski dotyczące zmiany przepisów w za-

kresie prowadzenia ośrodka szkolenia oraz jego kon-

troli.

Na podstawie tych wniosków znowelizowano

porcie drogowym, tak aby osiągnąć wzrost poziomu

prowadzonych szkoleń i ograniczyć negatywne zjawi-

ska w nich występujące.

Należy wskazać, że według informacji wojewo-

dów, wzmożone kontrole ośrodków szkolenia są kon-

tynuowane w dalszym ciągu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie zakupu samolotów bezzałogowych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

my Aeronautics (SPS-023-3933/12), uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Przemysł obronny jest jedną z gałęzi gospodarki,

która zgodnie z właściwościami podlega ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki, na podstawie prze-

1548, ze zm.).

Transformacja i przekształcenia pol-

skiego przemysłu obronnego realizowane są w opar-

ciu o założenia przyjęte w rządowym dokumencie

„Strategia konsolidacji i wspierania rozwoju polskie-

Strategia określa działania niezbędne do zwięk-

szenia poziomu konkurencyjności przemysłu obron-

nego w realiach członkostwa Polski w Unii Europej-

skiej.

W szczególności deﬁniujeprzedsięwzięciama-

jące na celu stworzenie warunków umożliwiających

szeroki udział podmiotów polskiego przemysłu obron-

nego w realizacji potrzeb sfery bezpieczeństwa pań-

stwa w priorytetowych obszarach uzbrojenia i sprzę-

tu wojskowego, a także efektywne uczestnictwo kra-

jowych producentów i dostawców wyrobów specjal-

nych oraz wyrobów podwójnego przeznaczenia w rynku

światowym, w tym w tworzącym się europejskim

rynku wyrobów obronnych oraz europejskiej bazie

technologiczno-przemysłowej.

Równolegle strategia

zakłada intensyﬁkacjędziałańzmierzającychdopo-

zyskania inwestorów strategicznych oraz rozszerze-

nia współpracy międzynarodowej w zakresie nowych

produktów, technologii i rynków zbytu.

Warunki do

poprawy konkurencyjności skonsolidowanej struktu-

ry przemysłu obronnego stworzyć ma również wyko-

rzystanie mechanizmów i instrumentów prawnych

oraz ﬁnansowychwspomagającychdługofalowyroz-

wój sektora.

W odniesieniu do spółek nieobjętych pro-

cesem konsolidacji kapitałowej realizowane mają być

działania prywatyzacyjne.

Zmiany, jakie nastąpiły w ostatnich dwóch–trzech

latach w sektorze obronnym, jak i zmiany geopoli-

tyczne, w tym w regionie Europy, oraz światowy kry-

zys gospodarczy i ekonomiczny skłaniały do dokona-

nia aktualizacji strategii.

Rada Ministrów w maju

bieżącego roku, przyjmując coroczne sprawozdanie

z realizacji zadań objętych strategią, postanowiła, że

najwłaściwszym rozwiązaniem będzie rozpoczęcie

864

w bieżącym roku prac nad nową docelową strategią

rozwoju przemysłu obronnego.

Ministerstwo Obrony Narodowej jest żywotnie

zainteresowane dobrą kondycją podmiotów polskiego

przemysłu obronnego nie tylko ze względu na interes

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, ale również

ze względu na utrzymanie stabilnej sytuacji w syste-

mie obronnym państwa.

Proces transformacji pol-

skiego wojska ukierunkowany jest na osiąganie coraz

wyższego poziomu sprawności i zdolności do wypeł-

niania przewidywanych zadań.

Mapą drogową mo-

dernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej są opracowane w 2009 r. programy uzbroje-

nia, które są ściśle powiązane z naszymi potrzebami

i możliwościami ﬁnansowymi.

Sątowieloletniepro-

gramy dotyczące określonych zdolności, obejmujące

zbiór projektów do realizacji w perspektywie 2018 r.

lub dalszej, przy założonych szacunkowych kosztach,

poziomie ryzyka oraz wymaganiach i ograniczeniach

dotyczących całego cyklu życia wyrobu.

Należy zaznaczyć, że w Siłach Zbrojnych Rzeczy-

pospolitej Polskiej trwają obecnie prace nad kolejną

fazą cyklu planowania i programowania rozwoju na

lata 2013–2022.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r. wskazał

główne kierunki rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospo-

stwa na lata 2013–2022, które są spójne z projektem

„Strategii rozwoju systemu bezpieczeństwa narodo-

wego Rzeczypospolitej Polskiej” i ich realizacja nie

będzie możliwa bez udziału polskiego przemysłu

obronnego.

Główne kierunki, wyznaczone przez prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględnione zostały w za-

kończonym w marcu bieżącego roku przeglądzie po-

trzeb operacyjnych, prowadzonym przez Sztab Gene-

ralny Wojska Polskiego.

W jego wyniku opracowano

pakiet wymagań operacyjnych, w następstwie któ-

rych aktualnie weryﬁkowanesąprogramyuzbroje-

nia.

Należy się spodziewać, że w konsekwencji tych

działań programy te ulegną zespoleniu i aktualizacji.

Szczegółowe zadania znalazły się w aktualizacji

„Planu modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rze-

zostaną uwzględnione w kolejnej jego edycji, na lata

2013–2022.

Informacje zawarte w wymienianych wyżej doku-

mentach określają potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypo-

spolitej Polskiej w perspektywie minimum dziesięciu

lat, co jest istotną wskazówką dla podmiotów polskie-

go przemysłu obronnego do utrzymywania w stanie

gotowości posiadanych linii produkcyjnych, a także

ukierunkowania działalności, rozwijania określo-

nych zdolności technologicznych i produkcyjnych

oraz przesłanką do podejmowania współpracy z part-

nerami zagranicznymi.

W Ministerstwie Obrony Narodowej prowadzone

są obecnie prace związane z doskonaleniem systemu

(w szczególności procedur) pozyskiwania uzbrojenia

i sprzętu wojskowego.

Jednym z kierunków zmian

ma być stosowanie w postępowaniach przetargowych

zasady, aby oprócz czynników jakościowych związa-

nych z posiadaniem przez sprzęt wymaganych para-

metrów taktyczno-technicznych oraz kosztów zaku-

pu o wyborze decydowały także koszty całego cyklu

życia wyrobu.

Obejmują one m.in. koszty związane

z zabezpieczeniem eksploatacji (obsługi, remonty,

modernizacje), utylizacji, szkoleniem załóg i persone-

lu technicznego.

Należy podkreślić, że ważnymi

czynnikami uwzględnianymi przy zawieraniu umów

z kontrahentami zagranicznymi jest udział polskich

podmiotów gospodarczych w realizacji zamówienia

oraz w zabezpieczeniu eksploatacji uzbrojenia i sprzę-

tu wojskowego.

Aktualnie trwają również prace zmie-

rzające do wypracowania rozwiązań w zakresie im-

plementacji do krajowego porządku prawnego posta-

nowień dyrektywy nr 2009/81/WE Parlamentu Eu-

kających z tego zmian do ustawy o zamówieniach

publicznych.

Ma to zapobiec ewentualnym negatyw-

nym skutkom dyrektywy dla polskiego przemysłu

obronnego.

Minister obrony narodowej wydał decyzję

nr 6/MON ministra obrony narodowej z 19 stycznia

2012 r. w sprawie wykazu zadań o podstawowym zna-

czeniu dla bezpieczeństwa i obronności państwa

(Dz. Urz.

MON poz. 7), która umożliwia organizację

przetargów na dostawy uzbrojenia i sprzętu wojsko-

wego w sposób pozwalający na utrzymanie krajowego

potencjału przemysłu obronnego jako gwaranta speł-

nienia kryterium bezpieczeństwa dostaw na potrzeby

narodowego systemu obronnego naszego kraju.

Odnosząc się do kwestii pozyskania bezzałogo-

wych statków rozpoznawczych szczebla taktycznego

średniego zasięgu, uprzejmie informuję, że realizo-

wane ono było w związku z pilną potrzebą operacyj-

ną mającą na celu odpowiednie zabezpieczenie dzia-

łań naszych wojsk w Afganistanie.

Podpisanie umo-

wy poprzedzone było – zgodnie z obowiązującą

w Ministerstwie Obrony Narodowej procedurą w tym

zakresie – wykonaniem doraźnej analizy rynku.

Wy-

nikało z niej, że dostarczenie sprzętu w wymaganym

terminie możliwe było tylko poprzez zakup u dostaw-

ców zagranicznych.

W tym czasie tego typu statków

powietrznych nie było w ofercie producentów krajo-

wych.

Jednym z zasadniczych elementów kryterium

ocen w postępowaniu na dostawę systemu bezzało-

gowych statków rozpoznawczych był „koszt nabycia

i użytkowania systemu w zakładanym okresie jego

przydatności technicznej”.

W swojej ofercie izraelski

wykonawca przedstawił informację, że całkowity

koszt eksploatacji oferowanych systemów bezzałogo-

wych statków rozpoznawczych Aerostar nie przekro-

czy 22 mln zł w okresie dwudziestoletnim.

Należy

zaznaczyć, że okresy pięcioletnie i dziesięcioletnie nie

były rozpatrywane w tym postępowaniu.

wiającemu – zgodnie z warunkami umowy – należne

są kary w wysokości 20% wartości netto umowy.

Po-

nadto dokonane płatności zabezpieczone są nieodwo-

865

łalną, płatną na pierwsze żądanie gwarancją banków

w pełnej wysokości dokonanej wpłaty.

Ponadto wyjaśniam, że Ministerstwo Obrony Na-

rodowej nie dokonywało zakupu rozwiązań licencyj-

nych związanych z pozyskaniem wskazanego uzbro-

jenia.

Jednocześnie pragnę wskazać, że nie ulega wąt-

pliwości, iż zakupy uzbrojenia i sprzętu wojskowego

produkcji polskiej podnoszą potencjał bojowy Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i jednocześnie

wzmacniają kondycję rodzimego przemysłu.

Gdyby

podmioty gospodarcze polskiego przemysłu obronne-

go były w stanie zaoferować gotowy produkt (bezza-

łogowe statki rozpoznawcze szczebla taktycznego

średniego zasięgu), który spełniałby oczekiwania na-

szych wojsk w Afganistanie, to z całą pewnością pro-

dukt ten zostałby uwzględniony w trakcie realizacji

doraźnej analizy rynku.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

(3934)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

organizacji rynku cukru, załączoną przy piśmie SPS-

Producenci cukru w zamian za uzyskanie stosownej

pomocy ﬁnansowejpochodzącejześrodkówfunduszu

restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego dobrowol-

W propozycji dotyczącej rynku cukru Komisja Eu-

ropejska podtrzymała decyzję o likwidacji kwot.

spodarczego 2014/2015.

Po tym terminie mają prze-

stać również obowiązywać inne mechanizmy zwią-

zane z kwotowaniem produkcji, takie jak: minimalna

cena buraków cukrowych, zatwierdzenia producen-

tów cukru i izoglukozy, opłata produkcyjna oraz me-

chanizm polegający na wycofaniu cukru z rynku.

ducentami cukru a plantatorami buraków cukro-

wych.

Komisja Europejska proponuje, aby warunki

zakupu buraków cukrowych były regulowane na

podstawie pisemnych umów między plantatorami

stanowiska rządu RP wobec propozycji legislacyjnej

Komisji Europejskiej dotyczącej wspólnej organizacji

uczestnicy, w drodze kompromisu, opowiedzieli się

najmniej do 2020 r. przy założeniu, że kwoty cukrowe

niu poziomu kwot powinno towarzyszyć uproszczenie

zasad ich stosowania oraz uproszczenie zasad w od-

niesieniu do cukru pozakwotowego.

Ponadto opowie-

dziano się za zniesieniem limitu eksportowego cukru

w ramach WTO.

kier w Polce produkowany jest w 18 zakładach 5 kon-

cernów cukrowniczych.

Surowiec dla tych zakładów

dostarcza ponad 38 tys. plantatorów.

Utrzymanie

kwot co najmniej do 2020 r. pozwoli na wykorzystanie

potencjału produkcyjnego plantatorów buraka cukro-

wego oraz przemysłu cukrowniczego, którego możli-

wości produkcyjne wynoszą ca 2 mln ton cukru.

866

Komisji Europejskiej o zwiększenie kwot produkcji

W latach 2011 i 2012 w związku z toczącą się dys-

kusją w sprawie stabilizacji rynku cukru Minister-

wało do Komisji Europejskiej z wnioskami o umożli-

wienie sprzedaży na rynku unijnym cukru pozakwo-

towego, tj. wyprodukowanego ponad kwotę przyzna-

ną producentom cukru, oraz o zwiększenie kwoty

produkcji cukru dla każdego kraju członkowskiego

12 października 2011 r., 25 października 2011 r.,

25 stycznia 2012 r., 2 marca 2012 r., 23 marca 2012 r.,

5 kwietnia 2012 r.).

odsprzedaż na rynek UE – 400 tys. ton cukru poza-

kwotowego i 21 tys. ton izoglukozy pozakwotowej,

zmu zaimportowano 191 tys. ton cukru surowego do

raﬁnacji.

ny co najmniej 600 tys. ton cukru pozakwotowego,

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

w sprawie refundacji leku dla dzieci chorych

terpelację pana Artura Dębskiego, posła na Sejm Rze-

Niemanna-Picka uprzejmie przekazuję następujące

informacje.

zm.) w obecnym stanie nie jest możliwe utworzenie

programu terapeutycznego w drodze rozporządzenia

formalnoprawnej podmiot odpowiedzialny został we-

zwany do usunięcia braków formalnych wynikają-

cych z przepisów ustawy o refundacji.

Dostarczenie

brakujących dokumentów umożliwi niezwłoczne me-

rytoryczne procedowanie wniosku, w tym przede

dzenia programu lekowego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

dotyczące interpelacji pana posła Artura Dębskiego

867

Intencją przyjętej przez Radę Ministrów uchwały

projektu, w tym oszacowanie obciążeń regulacyj-

nych, oraz porównanie z rozwiązaniami przyjętymi

w innych krajach.

Organ opracowujący projekt zało-

żeń projektu ustawy będzie zatem zobligowany do

nikających z nich wniosków i danych w informacji

stanowiącej część projektu założeń.

Należy podkre-

ślić, że prace nad projektem założeń projektu ustawy

stanowią etap, część rządowego procesu legislacyjne-

go, w jakim przyjmowany jest projekt ustawy.

Kon-

sekwencją przyjęcia przez Radę Ministrów założeń

jest opracowanie na ich podstawie projektu ustawy.

Do takiego projektu, zawierającego całość projekto-

wanych rozwiązań prawnych, jest sporządzana pełna

ocena skutków regulacji.

Zmiany wprowadzone

uchwałą nr 214 Rady Ministrów z dnia 6 grudnia

2011 r., zmierzając do usprawnienia przebiegu proce-

su opracowywania projektów ustaw, nie zmniejszają

wymagań co do prac analitycznych będących elemen-

tem tego procesu, a jedynie modyﬁkujązakrestych

wymagań na jednym z jego etapów – stosownie do

charakteru dokumentu rządowego będącego przed-

miotem prac na tym etapie.

Nieuzasadnione jest za-

tem twierdzenie o możliwości doprowadzenia do le-

gislacji prowadzonej w oderwaniu od rzetelnej oceny

do pozbawienia obywateli rzetelnej informacji o pro-

jektowanych zmianach prawa, ani do ograniczenia

ich prawa do udziału w procesie stanowienia prawa,

w szczególności przedstawiania opinii przez obywa-

teli i ich organizacje.

Podstawą przeprowadzania tzw. konsultacji spo-

łecznych projektów (czyli konsultacji innych niż ob-

ligatoryjnie wymagane na podstawie odrębnych prze-

strów, którego treść pozostaje niezmienna od począt-

ku obowiązywania uchwały Regulamin pracy Rady

stąpienie od przeprowadzenia konsultacji może mieć

Jednakże przeprowadzanie konsultacji społecznych

wania dokumentów rządowych, która powinna prze-

niesieniu do procedury przyjmowania projektów

dzających procedurę uprzedniego przyjęcia założeń

ustaw, przedstawiciele organizacji społecznych kwe-

stionowali praktykę konsultowania założeń projek-

tów ustaw i rezygnacji z konsultowania samych pro-

padkach do wniosku, że konsultowany będzie zarów-

868

wy zawierający wszystkie szczegółowe rozwiązania.

W każdym bowiem przypadku ocena zasadności

ustawy obejmującego test regulacyjny, a następnie

uzasadnieniem, którego część stanowi ocena skut-

ków regulacji, jest zapewniony przez obowiązek udo-

stępnienia tych projektów w Biuletynie Informacji

cesu legislacyjnego w ramach prac nad projektem

nikami przeprowadzonych analiz co do skutków pro-

jektowanej zmiany prawa, zawartych w teście regu-

lacyjnym i ocenie skutków regulacji oraz przedstawić

mentów rządowych będących przedmiotem prac Rady

dzonych konsultacji, zarówno w przypadku gdy prze-

konsultacji przed podjęciem rozstrzygnięć w sprawie

określonego dokumentu rządowego.

Usprawnienie procesu opracowywania projektów

ustaw, będące intencją zmian wprowadzonych uchwa-

nie zmierza zatem ani do zmniejszenia wymagań

w zakresie przeprowadzenia rzetelnych analiz eko-

nomicznych, społecznych i prawnych dotyczących

projektowanych zmian prawa, ani też do ogranicze-

nia zakresu konsultacji społecznych projektów doku-

mentów rządowych.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 4 maja 2012 r.

-3938/12, dotyczącym interpelacji poselskiej pana

jaśnić, że na mocy przepisów ustawy z dnia 20 kwiet-

powinny przedstawić im propozycję zatrudnienia lub

innej formy aktywizacji zawodowej w okresie do 6 mie-

Poza usługami rynku pracy, czyli pośrednictwem

pracy, poradnictwem zawodowym i informacją zawodo-

wą, organizacją szkoleń, pomocą w aktywnym poszu-

kiwaniu pracy powiatowe urzędy pracy oferują młodym

bezrobotnym również inne działania wspierające akty-

wizację zawodową, takie jak m.in.: prace interwencyj-

ne, staże, dotacje na rozpoczęcie własnej działalności

Uprzejmie informuję, że w całym 2011 r. aktyw-

nymi programami rynku pracy objęto 104,8 tys. mło-

dych bezrobotnych.

Osoby młode w ogólnej liczbie

bezrobotnych stanowiły 21,0%, a wśród korzystają-

cych z programów (instrumentów) aktywizacji 32,4%,

zatem 11,4 p.p. więcej.

Najpopularniejszą formą ak-

tywizacji młodych bezrobotnych były staże, w któ-

rych uczestniczyło 62,8 tys. bezrobotnych do 25. ro-

ku życia, a szkolenia rozpoczęło 14,6 tys. osób.

Po-

nadto 24,4 tys. młodych bezrobotnych rozpoczęło

prace subsydiowane, w tym 4,8 tys. podjęło działal-

ność gospodarczą, a 9,5 tys. osób podjęło pracę w ra-

mach refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia

Dodatkowo uprzejmie informuję, że trudna sytu-

zmniejszenia bezrobocia młodzieży.

Program przewi-

duje działania w kilku aspektach, m.in. realizację pro-

jektu pilotażowego, którego zadaniem będzie przete-

robotnymi do 30. roku życia, oraz wdrożenie innowa-

cyjnych narzędzi służących zwiększeniu aktywności,

Prace nad projektem programu działań na rzecz

zmniejszenia bezrobocia młodzieży nie zostały za-

869

chomienia.

trudną sytuację młodzieży na rynku pracy minister

pracy i polityki społecznej przeznaczył w 2012 r. część

środków rezerwy Funduszu Pracy na realizację pro-

gramów specjalnych dla osób młodych.

w sprawie opodatkowania publikacji

-023-3939/12, przy którym przesłana została inter-

2012 r. w sprawie opodatkowania publikacji w posta-

ci elektronicznej, uprzejmie informuję.

muję, że obok tradycyjnej, drukowanej formy książek

występują również książki zapisane w formie elek-

Istotnym w tym przypadku jest, iż to forma do-

Nr 177, poz. 1054) – zwanej dalej „ustawą o VAT”.

Na

podstawie art. 41 ust. 2a tej ustawy, do katalogu to-

warów opodatkowanych stawką 5%, zostały zaliczo-

tomiast w odniesieniu do książek przesyłanych przez

Internet, jako usług świadczonych drogą elektronicz-

ną, obowiązuje podstawowa stawka VAT, która obec-

nie wynosi w Polsce 23%.

łącznika zostało wymienione dostarczanie książek

żone nie mają zastosowania do usług świadczonych

czonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dy-

rektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za

sadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego

udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzysta-

nia technologii informacyjnej jest niemożliwe.

Do

Należy jednocześnie podkreślić, że wydawcy ksią-

żek przesyłanych drogą elektroniczną dysponują wy-

raźną przewagą rynkową nad wydawcami książek

zapisywanych na nośnikach ﬁzycznych,wszczegól-

ności książek drukowanych.

Koszty wytworzenia,

magazynowania, transportu i dystrybucji pojedyn-

czych egzemplarzy e-booków są bowiem znikome

w porównaniu z odpowiednimi kosztami tradycyj-

nych wydawnictw papierowych.

Powyższy aspekt nie

870

powinien być pomijany przy rozważaniu zasadności

wprowadzenia preferencyjnego opodatkowania do-

stawy e-booków.

Jednakże podstawowym powodem utrzymywania

w polskim ustawodawstwie odmiennych stawek po-

datku VAT w odniesieniu do książek przesyłanych

na ﬁzycznychnośnikachichtreścijestkonieczność

zachowania zgodności z prawem unijnym.

Mając na

uwadze brzmienie przytoczonych przepisów prawa

zań państwa polskiego.

nister ﬁnansówRPniejestinstytucjąuprawnionądo

oceny rozwiązań stosowanych w poszczególnych pań-

stwach członkowskich Unii Europejskiej.

czące ewentualnego zmniejszenia stawki podatku VAT

na wydawnictwa elektroniczne sprzedawane przez In-

ternet, uprzejmie informuję, iż jakiekolwiek zmiany

w opodatkowaniu książek elektronicznych w Polsce

nie są możliwe bez stworzenia odpowiednich podstaw

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12, przekazujące interpelację posła Zbigniewa Chmie-

że w kwietniu br. do Ministerstwa Transportu, Bu-

lacja poselska oraz pytanie redaktora „Gazety Praw-

nej” dotyczące poruszonej przez pana posła kwestii.

traﬁałysygnaływprzedmiotowejsprawie.

Odnosząc się do treści przedmiotowego interpela-

– bezpieczeństwa konstrukcji,

– bezpieczeństwa użytkowania,

– odpowiednich warunków higienicznych i zdro-

2) warunki użytkowe zgodnie z przeznaczeniem

żenie dróg publicznych w urządzenia odwadniające

oraz odprowadzające wodę.

Trzeba podkreślić, że stosownie do art. 20 pkt 4

ustawy o drogach publicznych utrzymanie nawierzch-

ni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynier-

urządzeń związanych z drogą, w tym rowów przydroż-

nych, należy do zarządcy drogi.

Wyjątek stanowią

jedynie części pasa drogowego udostępnione nieod-

płatnie gminie na jej wniosek w celu budowy, prze-

871

budowy i remontu wiat przystankowych lub innych

acjach niezwykle ważne jest zapewnienie infrastruk-

(3942)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

872

którym przesłana została interpelacja posła Andrze-

lam sobie przedstawić stanowisko Ministerstwa Na-

uki i Szkolnictwa Wyższego.

wadzenia studiów (lub studiów doktoranckich) oraz

miast do kompetencji senatu uczelni publicznej należy

określenie zasad pobierania opłat, wiążących rektora

rania i wysokość opłat określa organ wskazany w jej

W uczelniach publicznych, jak i niepublicznych do

nagrodzeniem nauczycieli akademickich) koszty kształ-

szenia czesnego oraz innych opłat, m.in. za powta-

opłaty za studia, student – konsument ma prawo do

Ponadto, wobec stosowanych dotychczas w nie-

których uczelniach praktyk pobierania nieuprawnio-

nych dodatkowych opłat za usługi edukacyjne, zno-

welizowana ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym

wprowadziła w uczelniach publicznych i niepublicz-

misyjny, egzamin dyplomowy, wydanie dziennika

mowej oraz wydanie suplementu do dyplomu.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego stoi

jednak na stanowisku, że w interesie zapewnienia

ności za studia powinny zawrzeć aneksy do tych

umów, przewidujące odstąpienie od opłat za czynno-

towane jako istotne naruszenie prawa z dalszymi

Minister

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

(3944)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację, SPS-023-3944/12, pana posła Andrzeja

nia alkoholu przez gimnazjalistów, uprzejmie infor-

muję, że prawo oświatowe zapewnia warunki do po-

nia alkoholu przez młodzież.

Zgodnie z upoważnieniem ustawowym określo-

1)

873

szkolnego i kształcenia ogólnego w poszczególnych

ści nauczania, umiejętności uczniów, a także zadania

W nowej podstawie programowej

2)

określonej roz-

go oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach

zostały treści nauczania dotyczące proﬁlaktykiiroz-

wiązywania problemów alkoholowych.

Ponadto w do-

kumencie położony został nacisk na kształtowanie na

wszystkich etapach edukacyjnych postaw m.in. odpo-

wiedzialności, społecznej i prozdrowotnej.

Celem wychowania przedszkolnego jest budowa-

nie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci

a co złe, w tym rozwijały potrzebne umiejętności spo-

łecznych, które decydują w życiu o ich zdrowiu i bez-

pieczeństwie.

rygodność, odpowiedzialność, wytrwałość, poczucie

mają istotne znaczenie w sytuacji wynikającej z pro-

blemów alkoholowych w rodzinie lub otoczeniu.

Mają

one również wpływ na kształtowanie zachowań aser-

tywnych w odniesieniu do spożywania alkoholu przez

młodych ludzi.

Działalność edukacyjna szkoły jest określona przez:

1. szkolny zestaw programów nauczania, który,

2. program wychowawczy szkoły obejmujący wszyst-

3. program proﬁlaktykidostosowanydopotrzeb

rakterze proﬁlaktycznym,proﬁlaktykęalkoholową.

Szkolny zestaw programów nauczania, program

gotowanie i realizacja są zadaniem zarówno całej

Obok zadań wychowawczych i proﬁlaktycznych

nauczyciele wykonują również działania opiekuńcze

odpowiednio do istniejących potrzeb.

Zadaniem szko-

ły jest m.in.:

— respektowanie trójpodmiotowości oddziaływań

wychowawczych i kształcących: uczeń – szkoła – dom

rodzinny;

— poszanowanie godności dziecka; zapewnienie

dziecku przyjaznych, bezpiecznych i zdrowych wa-

runków do nauki i zabawy, działania indywidualne-

go i zespołowego, rozwijanie samodzielności oraz od-

powiedzialności za siebie i najbliższe otoczenie.

Uczeń powinien również wiedzieć, że warto być od-

ważnym, mądrym i pomagać potrzebującym oraz że

nie należy kłamać lub zatajać prawdy.

Na II etapie edukacyjnym w ramach przedmiotu:

oraz w domu i będzie potraﬁłzaproponowaćsposoby

eliminowania czynników negatywnych.

Będzie po-

traﬁłrównieżwyjaśnić,naczympoleganegatywny

wpływ alkoholu, nikotyny i substancji psychoaktyw-

znaczenie przekazu wartości i tradycji w rodzinie,

ściwej ich hierarchizacji oraz dostrzeganie różnorod-

Podstawa programowa przedmiotu: wiedza o spo-

ma przygotować ucznia do rozpoznawania proble-

mów najbliższego otoczenia i szukania ich rozwią-

ufania.

2)

874

rych substancji psychoaktywnych, m.in. tytoniu, al-

koholu, narkotyków i środków dopingujących oraz

edukacyjnym kształtowane są umiejętności osobiste

Uczeń zatem będzie potraﬁłwymienićczynniki,któ-

re wpływają pozytywnie i negatywnie na zdrowie

ce zdrowiu, omówić sposoby redukowania nadmier-

struktywny oraz wskazać szkody zdrowotne i spo-

łeczne związane z paleniem tytoniu, nadużywaniem

tywnych.

Natomiast przedmiot: wychowanie do życia w ro-

naruszania.

Natomiast przedmiot: biologia na IV eta-

pie edukacyjnym ma na celu ukazanie związku po-

między dietą i trybem życia a stanem zdrowia.

Dzię-

ki treściom nauczania zapisanym w podstawie pro-

gramowej chemii na IV etapie edukacyjnym uczeń

będzie potraﬁłwytłumaczyć,naczymmogąpolegać

i od czego zależeć lecznicze i toksyczne właściwości

substancji chemicznych aspiryny, nikotyny, alkoholu

etylowego.

Warto podkreślić fakt, że w 2010 r.

Ministerstwo

cyjno-legislacyjne w obszarze kształcenia uczniów ze

nictwa i pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

W opar-

ciu o przepisy rozporządzenia ministra edukacji na-

3)

specjalne potrzeby edukacyjne dziecka

łecznego czy zagrożenia niedostosowaniem społecz-

nym, m.in. związanego z używaniem środków odu-

rzających i substancji psychoaktywnych przez dzieci

i młodzież.

Celem zmian jest jak najwcześniejsze roz-

poznanie indywidulanych potrzeb rozwojowych i edu-

kacyjnych dziecka oraz zapewnienie mu odpowied-

niej do tych potrzeb pomocy psychologiczno-pedago-

gicznej, jak najbliżej w środowisku jego nauczania

i wychowania.

waniom ryzykownym uczniów w zakresie ekspery-

mentowania z alkoholem i substancjami psychoak-

tywnymi.

Poprawa efektów pracy wychowawczej w dużej

3)

Dz. U. Nr 228, poz.1487.

875

szenia, jakości edukacji zgodnie z polityką oświatową

proﬁlaktykiuzależnień.

Informacjeoprogramach,

www.ore.edu.pl. Zamieszczono na niej również mate-

riały edukacyjne i informacyjne oraz poradniki dla

kadry pedagogicznej i rodziców m.in.:

1) procedury postępowania nauczycieli w sytu-

2) proﬁlaktykauzależnieńwszkole;

3) szkolna interwencja proﬁlaktyczna;

4) szkoła dla rodziców i wychowawców.

Jednym z priorytetów Ministerstwa Edukacji Na-

nie z art. 5a ustawy z dnia września 1991 r. o syste-

mie oświaty placówki wychowania pozaszkolnego są

4)

dzieży, w tym używania alkoholu i substancji psycho-

aktywnych.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie prowadzi

bezpośredniej współpracy z władzami zwierzchnimi

kościołów i związków wyznaniowych w zakresie

zwalczania alkoholizmu w szkołach.

Współpraca taka

jest natomiast podejmowana ze stowarzyszeniami

i organizacjami kościelnymi lub innymi kościelnymi

osobami prawnymi, które mają w swoich statutach

zapisaną działalność na rzecz zwalczania patologii

społecznych (w tym alkoholizmu) lub pomoc osobom

uzależnionym.

Ponadto treści związane z patologia-

mi zagrażającymi młodzieży są poruszane w ramach

prowadzonych w szkole lekcji religii.

Należy również

zwrócić uwagę, że nauczyciele religii, wchodząc w skład

rady pedagogicznej szkoły, uczestniczą w opracowy-

waniu szkolnych programów wychowania i progra-

mów proﬁlaktyki,któreobejmująrównieżdziałania

na rzecz zapobiegania uzależnieniom.

cie

5)

oraz jednostek samorządu terytorialnego w za-

kresie proﬁlaktykidzieciimłodzieżypodnazwą:.

1) „Wspieranie realizacji programu wychowawcze-

nie u uczniów postaw sprzyjających rozwojowi indy-

widualnemu i społecznemu” – celem konkursu było

liwiających m.in. kształtowanie u uczniów postaw

kursu obejmowały wsparcie nowych programów wy-

różniających się nowatorstwem, oryginalnością, ukie-

runkowanych na odkrywanie i rozwijanie w uczniach

wych, oraz rozwijanie sieci współpracy w tym zakre-

sie.

Wsparciem objęto również projekty, w których

4)

Dz. U. Nr 288, poz. 1693.

5)

lontariacie stanowi, że działalność pożytku publicznego może

być prowadzona także przez osoby prawne i jednostki organiza-

876

Podobny konkurs jest planowany do realizacji

a Ty”, który w 2012 r. będzie kontynuowany.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

wie włączenia Polski do programu bezwizowego USA

uprzejmie informuję.

wyższych przedstawicieli administracji oraz Kongre-

su USA na ten niewątpliwie trudny do zaakceptowa-

nia stan rzeczy.

Problem ten jest poruszany w kon-

taktach dwustronnych na najwyższym szczeblu za-

równo przez prezydenta RP Bronisława Komorow-

skiego, jak również przez przedstawicieli rządu RP.

niżej progu 3%.

Ten kluczowy z naszego punktu wi-

Niestety w ostatnim roku nieoczekiwanie wzrósł do

10,2%.

tów Kongresu USA zostały zgłoszone jednobrzmiące

Inicjatorami tej propozycji legislacyjnej byli: republi-

kański senator Mark Kirk (R-Illinois) oraz kongres-

mani Mike Quigley (D-Illinois) i Dan Lipinski (D-

-Illinois).

Po konsultacjach z administracją amery-

kańską (Departament Stanu oraz Departament Bez-

pieczeństwa Krajowego) w dniu 31 stycznia br.

dwa nowe, jednobrzmiące projekty legislacyjne będą-

ce modyﬁkacjąpierwotnejpropozycjiustawy.

Projekt

form Act*

)

został zgłoszony 31 stycznia br. Sponsora-

mi projektu są Barbara Mikulski (D-Maryland),

Mark Kirk (R-Illinois), Ben Cardin (D-Maryland)

oraz kongresman Mike Quigley (D-Illinois).

Projekt

1.

Uwzględnić wskaźnik osób pozostających nie-

nik ten dla Polski według szacunkowych danych

amerykańskich wynosi poniżej 3%.

2.

Stworzyć możliwość przyjęcia do VWP kraju,

3.

Wprowadzić nowy system obliczania wskaźnika

ma być liczba osób aplikujących o wizę, nie zaś liczba

składanych przez nie aplikacji (w obecnej sytuacji

przypadki wielokrotnych prób uzyskania wizy do USA

znacząco zawyżają dane dla naszego kraju).

Obliczany

według nowej metodologii wskaźnik odmów wizowych

dla Polski miałby wynosić poniżej 10%.

w Warszawie senator Mark Kirk oraz kongresman

Mike Quigley zostali przyjęci przez ministra Rado-

sława Sikorskiego na konsultacje na temat prac nad

ww. ustawą.

Ponadto polskie służby dyplomatyczno-

-konsularne w Waszyngtonie są w stałym kontakcie

amerykańskiej zaangażowanymi w prace nad zmia-

*

)

Zapisy tej ustawy zostały również zawarte w większym

projekcie legislacyjnym The Jobs Originated Through Laun-

ching Travel Act (tzw. Jolt Act, S.

2233), zgłoszonym w Senacie

USA w marcu 2012 r., którego sponsorem jest sen.

Charles Schu-

mer (D-NY).

877

ną ustawodawstwa amerykańskiego dotyczącego pro-

gramu bezwizowego.

Prowadzone są również szeroko

zakrojone działania lobbingowe mające na celu wy-

pracowanie jak najszerszego poparcia dla nowej legi-

slacji.

Obecnie są one jednak utrudnione za względu

na prowadzoną kampanię wyborczą przed wyborami

prezydenckimi w listopadzie br. i również w tym kon-

tekście należy rozumieć wypowiedź sekretarz Hilla-

ry Clinton.

zlikwidowania innych potencjalnych przeszkód w za-

ny danych osobowych o poszukiwanych terrorystach

ną.

Obecnie negocjowana jest umowa o współpracy

dzynarodowego terroryzmu oraz innego rodzaju prze-

stępczości (tzw. umowa PCSC).

Resortem wiodącym

czenie Polski do programu VW będzie wiązało się

z obowiązkiem rejestracji podróży do Stanów Zjed-

noczonych w elektronicznym systemie ESTA (Elec-

tronic System for Travel Authorization).

Rejestracja

taka ważna jest 2 lata i kosztuje 14 USD od osoby.

Ponadto pobyt w USA w ramach systemu VWP ogra-

niczony jest do 90 dni, zamiast 6 miesięcy, jak w przy-

padku wjazdu z ważną wizą.

W tym właśnie kontek-

ście należy odczytywać wypowiedź ministra Rado-

sława Sikorskiego na temat korzyści i obowiązków

wynikających z członkostwa z programie bezwizo-

wym Stanów Zjednoczonych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

w sprawie planowanych przez rząd zmian

(3947)

terpelację pana posła Stanisława Wziątka z dnia 11

nych ogrodach działkowych, przekazaną przy piśmie

12, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

legislacyjnych Rady Ministrów”.

Podjęcie w najbliż-

Odnosząc się natomiast do drugiego pytania pana

posła, należy poinformować, że z uwagi na toczące

się w Trybunale Konstytucyjnym postępowanie w spra-

wie z wniosku pierwszego prezesa Sądu Najwyższego

ogrodach działkowych z Konstytucją RP, nie mogę

zapewnić, że aktualnie obowiązujące przepisy zosta-

ną utrzymane w dotychczasowym brzmieniu.

Trybu-

nał dokona bowiem oceny, czy zakwestionowane

jących do przygotowania i uchwalenia nowych prze-

pisów regulujących dane zagadnienia, a tym samym

trzebie zmian regulacji dotyczących rodzinnych ogro-

dów działkowych.

Przedstawiając Pani Marszałek powyższe infor-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

878

12, w sprawie zapowiedzi rozpoczęcia prac legislacyj-

nych nad likwidacją lub ograniczeniem kosztów uzy-

skania przychodu dla twórców uprzejmie informuję.

propozycje zmian przedstawione w exposé prezesa

nowi ten przychód.

nicę pierwszego przedziału skali podatkowej, tj.

z praw autorskich (praw pokrewnych), nie tylko

Skoro proponowana nowelizacja nie przewiduje

likwidacji 50-procentowych kosztów uzyskania przy-

chodów, tym samym nie zawiera rozwiązań mających

na celu wsparcie tej grupy zawodowej.

Niemniej na-

leży zauważyć, iż nadal obowiązywać będzie art. 22

nych, umożliwiający stosowanie przy obliczaniu wy-

sokości dochodu do opodatkowania kosztów faktycz-

nie poniesionych, jeżeli zryczałtowane 50-procentowe

ile udowodnią, że poniesione koszty są wyższe niż 50-

-procentowe koszty uzyskania przychodów, to mogą

zastosować faktyczne koszty uzyskania przychodów

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

(3949)

smo, znak: SPS-023-3949/12, z dnia 20 kwietnia

posła Jarosława Rusieckiego w sprawie odstąpienia

domierzu, uprzejmie informuję, co następuje.

879

z późn. zm.) oraz zmianą ustawy o wojewodzie i ad-

zespolono organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

jący działalnością powiatowej stacji sanitarno-epide-

miologicznej państwowy powiatowy inspektor sani-

tarny stał się organem rządowej administracji zespo-

lonej w powiecie.

Zgodnie z art. 51 ustawy o wojewo-

woda jest zwierzchnikiem rządowej administracji

tecznego jej działania.

Uprawnienia podmiotu tworzącego w rozumieniu

sanitarno-epidemiologicznych posiada wojewoda.

Jednocześnie wojewódzka i powiatowa stacje sanitar-

no-epidemiologiczne jako podmioty lecznicze ﬁnan-

pozycji wojewody.

Tym samym minister zdrowia

przestał być dysponentem środków budżetu państwa

m.in. w stosunku do powiatowych stacji sanitarno-

-epidemiologicznych.

chodzące z wykonywanych przez stacje sanitarno-

-epidemiologiczne usług zleconych takich jak badania

laboratoryjne, prowadzone szkolenia czy dokonywa-

ne oceny zdrowotne stanowią dochody budżetu pań-

wadzane do budżetu dochody mogą być rekompenso-

wane w ramach rezerwy celowej do 31 grudnia 2012 r.

spekcji w kontekście rezerwy celowej, która będzie

dostępna tylko do końca bieżącego roku stało się

m.in. przedmiotem debaty nad kształtem zmiany roz-

Państwowy wojewódzki inspektor sanitarny w Kiel-

cach, przedstawiając głównemu inspektorowi sani-

tarnemu informację na temat ewentualnej optyma-

lizacji sieci laboratoriów i projekt dotyczący zmian do

ocenił, że efektywne sprawowanie nadzoru i zapew-

nienie bezpieczeństwa w obszarze zdrowia publicz-

nego na terenie województwa świętokrzyskiego są

w stanie zagwarantować 3 laboratoria Państwowej

Inspekcji Sanitarnej, tj. WSSE w Kielcach, PSSE

w Busku-Zdroju i PSSE w Skarżysku-Kamiennej,

których lokalizacja w środkowej, południowej i pół-

nocnej części województwa umożliwi w miarę równo-

mierny dostęp do badań podstawowych.

Proponowa-

ne laboratoria zagwarantują realizację nałożonych

zadań w pełnym zakresie, tj. badania żywności, ma-

teriałów i wyrobów do kontaktu z żywnością, kosme-

tyków, wody, pomiarów czynników ﬁzycznych,che-

micznych i biologicznych w pomieszczeniach przezna-

czonych na pobyt ludzi, badań i pomiarów w środo-

wisku pracy, pomiarów radiologicznych oraz badań

klinicznych materiału biologicznego.

Propozycja

uwzględnia rezerwę w zakresie możliwości diagno-

stycznych w odniesieniu do próbek badanych w ra-

mach bieżącego nadzoru sanitarnego.

Według projektu zmian nieodpłatne wykonywa-

nie badań i pomiarów na potrzeby mieszkańców San-

domierza i powiatu sandomierskiego w ramach nad-

zoru pełnionego przez Powiatową Stację Sanitarno-

-Epidemiologiczną w Sandomierzu planowane jest

w laboratorium Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epi-

demiologicznej w Kielcach.

Zaznaczyć należy, że ak-

ratorium WSSE w Kielcach (np. badania chemiczne

żywności, materiałów i wyrobów przeznaczonych do

kontaktu z żywnością, badania w ramach monitorin-

gu przeglądowego wody).

Ponadto niektóre badania

skiego wykonywane są przez laboratoria wojewódz-

kich stacji sanitarno-epidemiologicznych np. w Łodzi

czy Warszawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, projekt zmian nie

ograniczy nadzoru sanitarnego, a co za tym idzie,

bezpieczeństwa sanitarnego miasta i powiatu.

Po-

nadto uprzejmie informuję, że w najbliższym czasie

nie zapadną istotne decyzje w zakresie zmiany funk-

cjonowania Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Prowa-

dzona jest jednak debata nad optymalnym wykorzy-

staniem zasobów będących w posiadaniu stacji sani-

tarno-epidemiologicznych w poszczególnych woje-

wództwach w celu zapewnienia przez Państwową

Inspekcje Sanitarną skutecznego nadzoru w obsza-

rze zdrowia publicznego.

Obecnie najistotniejszą

kwestią na poziomie zapewnienia bezpieczeństwa

zdrowotnego jest właściwe zorganizowanie funkcjo-

nowania organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

adekwatnie do środków ﬁnansowychprzeznaczanych

na realizację ich ustawowych zadań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

880

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Odpowiadając na pismo z dnia 20 kwietnia 2012 r.,

znak: SPS-023-3950/12, przy którym przedłożona

została interpelacja posła Jacka Boguckiego w spra-

wie składek na ubezpieczenie zdrowotne rolników,

kresu ubezpieczenia zdrowotnego rolników i osób

Odnosząc się do kwestii wypełniania przez rolni-

ków oświadczeń o aktualnej wielkości gospodarstwa

rolnego, pragnę zaznaczyć, że od 1999 r. wysokość

składki na ubezpieczenie zdrowotne rolników była

uzależniona od powierzchni gospodarstw rolnych wy-

rażanej w hektarach przeliczeniowych.

Dane, który-

mi dysponuje KRUS, na przestrzeni lat były aktuali-

zowane w oparciu o zgłaszane przez rolników infor-

macje o wielkości gospodarstw.

Zgodnie bowiem z prze-

pisami ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników

rolnik jest zobowiązany do informowania KRUS o wszel-

kich zmianach mogących mieć wpływ na podleganie

ubezpieczeniu społecznemu rolników, a w konsekwen-

cji również na wymiar składek na ubezpieczenie spo-

łeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne rolników.

W związku z tym można było założyć, że posiada-

ne przez KRUS dane są aktualne, gdyż rolnicy do-

kładali staranności w informowaniu o zmianach po-

wierzchni gospodarstw rolnych.

Mogło się natomiast

881

zdarzyć, że któryś z rolników zapomniał lub nie zdą-

żył poinformować o zmianie powierzchni gospodar-

stwa rolnego.

Dlatego też KRUS, wdrażając przepisy

wała do rolników pismo informujące o nakładanym

na nich obowiązku opłacania składek na ubezpiecze-

nie zdrowotne oraz o posiadanej w ewidencji infor-

macji o wielkości należącego do nich gospodarstwa

rolnego w hektarach ﬁzycznychiprzeliczeniowych,

z prośbą o potwierdzenie prawidłowości tych danych

poprzez wypełnienie przesłanego z pismem oświad-

czenia i przekazanie go do właściwej jednostki orga-

nizacyjnej KRUS.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że obowiązujące

przepisy prawa umożliwiają przyjęcie oświadczeń

jako dowodu, jeżeli przepis prawa nie wymaga urzę-

dowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu

nu administracji (art. 75 K.p.a.).

Zatem w przypadku

rolników, którzy nie zdążyli na bieżąco poinformować

KRUS o zmianach powierzchni gruntów rolnych,

w oświadczeniach powinni byli wykazać aktualną

powierzchnię prowadzonego przez siebie gospodar-

stwa w hektarach ﬁzycznychiprzeliczeniowych.

Dodatkowo pragnę zaznaczyć, iż zgodnie z art. 36

ust. 1 pkt 9 i ust. 1a ww. ustawy o ubezpieczeniu

społecznym rolników decyzje w zakresie wymierza-

nia i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne

KRUS wydaje wyłącznie w sprawach spornych.

Po-

bór składek na ubezpieczenie zdrowotne nie jest no-

wym zadaniem KRUS, gdyż do czasu wejścia w życie

dziła już pobór składek od rolników prowadzących

działy specjalne produkcji rolnej, a obecnie rozsze-

rzony został jedynie krąg osób zobowiązanych do

opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne z wła-

snych środków.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

smo nr SPS-023-3951/12 z 20 kwietnia 2012 r., doty-

czące interpelacji posła pana Jacka Boguckiego w spra-

wie podatku akcyzowego od węgla i koksu, uprzejmie

informuję, co następuje.

spodarstwa domowego, czy prowadzonej w tym sa-

mym budynku działalności, należy zaznaczyć, że

mowe”.

Zatem jeżeli działalność gospodarcza jest pro-

wadzona w budynku, w którym jest również prowa-

dzone gospodarstwo domowe, posiadającym jedno

źródło ogrzewania, zwolnieniu od akcyzy podlega tyl-

ko ta część wyrobów węglowych, która jest zużywana

do ogrzania pomieszczeń gospodarstwa domowego.

W związku z powyższym jeżeli działalność gospo-

wy, jest prowadzona w budynku mieszkalnym, podat-

nik jest obowiązany do obliczenia ilości wyrobów wę-

glowych zużytych na ogrzanie pomieszczeń, w których

jest prowadzona działalność gospodarcza, oraz obli-

czenia i zapłaty należnej akcyzy.

W przypadku gdy

ciepło przeznaczone do ogrzania pomieszczeń pocho-

dzi z jednego źródła, należy ilość wyrobów węglowych

zużytych do ogrzania pomieszczeń, w których jest pro-

wadzona działalność gospodarcza, oszacować zgodnie

ze standardami stosowanymi w zakresie podziału

kosztów ogrzewania, np. w oparciu o powierzchnię

pomieszczeń lub podzielniki ciepła, albo przyjąć za

podstawę obliczenia akcyzy ilość wyrobów węglowych

będącą podstawą oszacowania kosztów przychodu dla

celów obliczenia podatku dochodowego.

Ad 2.

Wyżej opisany sposób oszacowania ilości zu-

żytych wyrobów węglowych należy również stosować

w przypadku, o którym mowa w pytaniu, jak rolnik

lub drobny przedsiębiorca ma obliczyć ilość zużytego

węgla na koniec każdego miesiąca z dokładnością do

1 kg.

Jeżeli ciepło do ogrzania pomieszczeń pochodzi

ze wspólnego źródła, ilość wyrobów węglowych zu-

wadzona działalność gospodarcza, lub zużytych w pra-

cach rolniczych należy oszacować w oparciu o po-

wierzchnię pomieszczeń, podzielniki ciepła, rachunek

kosztów przedsiębiorstwa itp.

Należy jednocześnie

zaznaczyć, że w gospodarstwach rolnych zwolnieniu

od akcyzy podlegają zarówno wyroby węglowe zuży-

wane przez gospodarstwo domowe rolnika, jak rów-

nież zużywane w pracach rolniczych.

Konieczność

oszacowania ilości wyrobów węglowych zużytych

w pracach rolniczych wynika z warunku zwolnienia

od akcyzy tych wyrobów, tzn. z obowiązku prowadze-

nia ewidencji tych wyrobów.

Warunek prowadzenia

ewidencji zużycia wyrobów węglowych został okre-

ślony w art. 31a ust. 4 ww. ustawy, a minister ﬁnan-

sów nie został przez tę ustawę uprawniony do zmia-

ny zakresu obowiązywania tego warunku w drodze

rozporządzenia.

Ad 3.

Odnosząc się natomiast do kwestii obciąże-

nia akcyzą zapasów wyrobów węglowych posiada-

akcyzy w miarę ich zużycia przez każdego przedsię-

biorcę, uprzejmie informuję, iż przedmiot opodatko-

882

wania akcyzą wyrobów węglowych, określony w art. 9a

ustawy o podatku akcyzowym, nie przewiduje opo-

datkowania zapasów wyrobów węglowych.

Zgodnie

z art. 9a ust. 1 pkt 6 ww. ustawy przedmiotem opo-

datkowania jest natomiast użycie wyrobów węglo-

wych do celów innych niż zwolnione od akcyzy, tzn.

innych niż wskazane w art. 31a ust. 2 tej ustawy.

Jeżeli zatem zużycie wyrobów węglowych do celów

niezwolnionych od akcyzy nastąpi po dniu 1 stycznia

2012 r., powstanie obowiązek podatkowy ciążący na

tym podmiocie zużywającym niezależnie od tego, czy

wyroby węglowe znalazły się w posiadaniu tego pod-

miotu do dnia 1 stycznia 2012 r., czy po tym dniu.

Ponieważ ustawa o podatku akcyzowym opodat-

kowuje akcyzą użycie wyrobów węglowych, które

następuje po dniu wejścia w życie przepisów regulu-

jących zasady tego opodatkowania, przepisy te nie

naruszają zasady niedziałania prawa wstecz.

Ad 4–7.

Odpowiadając na pozostałe pytania pana

posła poruszające problem biurokracji w obrocie wy-

robami węglowymi w zakresie ich opodatkowania

akcyzą oraz odnoszące się do kwestii legislacyjnych,

pragnę wyjaśnić, co następuje.

Zmiana ustawy o podatku akcyzowym określają-

ca zakres zwolnień od akcyzy dla wyrobów węglo-

wych oraz warunki, jakie muszą być spełnione dla

ich zastosowania, m.in. obowiązek prowadzenia ewi-

dencji wyrobów węglowych zużytych w pracach rol-

niczych, została wprowadzona ustawą z dnia 16 wrze-

W wyniku tej zmiany minister ﬁnansówzostałzobo-

wiązany do wydania w drodze rozporządzenia prze-

pisów wykonawczych określających m.in. wzór i spo-

sób stosowania dokumentu dostawy oraz szczegółowy

robów akcyzowych zwolnionych od akcyzy ze względu

Wykonując powyższy obowiązek ustawowy, mini-

ster ﬁnansówwydałrozporządzeniezdnia19grudnia

poz. 1717), które dostosowywało istniejące przepisy

dotyczące stosowania dokumentu dostawy i prowadze-

nia ewidencji wyrobów akcyzowych zwolnionych od

bami węglowymi zwolnionymi od akcyzy, wprowadza-

jąc m.in. uproszczenie w zakresie prowadzenia ewi-

dencji polegające na umożliwieniu wpisania do niej

ilości zużytych wyrobów węglowych raz w miesiącu.

szerzającym się zakresie sprzedaży detalicznej wyro-

bów węglowych odbieranych bezpośrednio od pośred-

niczących podmiotów węglowych, np. przez gospo-

darstwa domowe, oraz skali tej sprzedaży, podjęto

w Ministerstwie Finansów działania zmierzające do

ułatwienia w takich przypadkach stosowania doku-

mentu dostawy.

W efekcie powyższych działań doko-

nano kolejnej nowelizacji ww. rozporządzenia.

Roz-

porządzenie ministra ﬁnansówzdnia14marca2012r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie dokumentu

Powyższe rozporządzenie wprowadza szereg uprosz-

czeń proceduralnych w zakresie obrotu wyrobami

nie określa m.in. wzór dokumentu dostawy w formie

uproszczonej, zajmującego pół strony, który jest wy-

stawiany tylko w dwóch egzemplarzach, który można

towi korzystającemu ze zwolnienia, w sytuacji gdy

we uproszczenia w stosowaniu dokumentu dostawy

w przypadku przemieszczenia wyrobów węglowych w spo-

sób ciągły na podstawie zawartych umów długotermi-

nowych bezpośrednio od pośredniczącego podmiotu

bywającego oraz w obrocie międzynarodowym.

Jednak wąski zakres upoważnienia do wydania

rozporządzenia określony dla ministra finansów

brak formalnych możliwości wprowadzenia dalszych

uproszczeń, np. odstąpienie od prowadzenia przez

gospodarstwa rolne ewidencji wyrobów węglowych

zużywanych do celów zwolnionych od akcyzy.

ministra ﬁnansów,m.in.upoważnieniegodookre-

883

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie przerwania budowy

-3952/12, przy którym przesłano interpelację poseł

Alicji Olechowskiej dotyczącą realizacji zadania bu-

dowy drogi ekspresowej S8 Salomea – Wolica w gra-

nicach miasta Warszawy, uprzejmie przekazuję

informacje w przedmiotowej sprawie.

tychczas obowiązujący „Program budowy dróg kra-

trach użytkowych, w tym powstanie zasadniczego

cych sieć połączeń pomiędzy największymi ośrod-

Zadanie polegające na budowie drogi ekspreso-

wej S8 na odcinku Salomea – Wolica zlokalizowa-

nym w granicach administracyjnych m.st. Warszawy,

o długości 1,9 km zostało ujęte w przedmiotowym

programie w załączniku nr l, czyli na liście zadań,

W chwili obecnej w ramach zadania prowadzone są

zaawansowane prace budowlane w oparciu o umo-

wę z wykonawcą robót budowlanych z dnia 30 grud-

nia 2010 r.

Wcześniej uzyskane zostały wszystkie

zacji przedsięwzięcia oraz decyzja o zezwoleniu na

przewidywane jest na sierpień 2012 r.

Jednocześnie chciałbym wskazać, że proces budo-

wy dróg to przedsięwzięcie bardzo złożone, skompli-

kowane oraz wymagające odpowiedniego czasu do

nymi, proceduralnymi oraz standardami technolo-

gicznymi.

Celem resortu transportu w sferze reali-

zacji inwestycji drogowych jest m.in.: zapewnienie

terminowej realizacji inwestycji, minimalizowanie

inwestycji drogowych.

Generalny dyrektor dróg kra-

jowych i autostrad jako inwestor zadań realizowa-

dziem nadzoru terminowości i prawidłowości prowa-

dzonych prac są rady budowy organizowane cyklicznie

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Sejm RP Alicji Olechowskiej w sprawie zmian legi-

formuję, że akceptuję zgłoszoną propozycję noweliza-

cji ww. ustawy.

Przedstawiona propozycja nowelizacji jest bardzo

słuszna, bowiem zmierza do uszczegółowienia prze-

pisów tej ustawy dotyczących obowiązku uzyskania

zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klas I–III

projektów miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego, co z kolei spowodowałoby ograni-

czenie podziałów zwartych terenów rolnych na

mniejsze obszary, wyłącznie w celu przeznaczenia

W związku z planowaną w najbliższym czasie no-

welizacją ustawy o ochronie gruntów rolnych i le-

śnych, przekazane przez panią poseł Alicję Olechow-

ską propozycje zostaną szczegółowo przeanalizowane

nami w tej ustawie, mającymi na celu zapewnienie

przejrzystości dotychczasowych przepisów normują-

nierolnicze, wyłączanie takich gruntów z produkcji

rolniczej lub leśnej oraz rekultywację gruntów.

884

Jednocześnie pragnę poinformować Pana Mar-

szałka, że grupa posłów PSL, w dniu 11 kwietnia

br., złożyła na ręce marszałek Sejmu pani Ewy Ko-

samorządom gminnym płynnej i bezkolizyjnej reali-

zacji polityki przestrzennej na szczeblu gminy.

Oma-

wiany projekt w dniu 8 maja 2012 r. został skierowa-

ny do konsultacji.

Minister

Marek Sawicki

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

Odpowiadając na pismo z dnia 20 lutego 2012 r.,

znak: SPS-023-3954/12, dotyczące interpelacji poseł

Alicji Olechowskiej w przedmiocie interpretacji prze-

pisów ustawy Prawo wodne, pozwalam sobie przed-

łożyć następującą informację.

mywanie urządzeń melioracji szczegółowych należy

ustawy, jeżeli obowiązek utrzymywania melioracji

wodnych szczegółowych nie jest wykonywany, organ

ustala w drodze decyzji szczegółowe zakresy i termi-

ny jego wykonywania.

Stosownie do regulacji art. 122 ust. 1 pkt 3 usta-

wy Prawo wodne, wykonanie urządzeń melioracyj-

nych wymaga pozwolenia wodnoprawnego.

Nato-

miast organem właściwym do wydawania pozwoleń

wodnoprawnych jest starosta, wykonujący to jako

zadanie z zakresu administracji rządowej, co wynika

z treści art. 140 ust. 1 tej ustawy.

Dlatego też należy stwierdzić, że stosownie do re-

gulacji art. 77 ustawy Prawo wodne w kompetencjach

starosty leżą kwestie kontroli utrzymywania urzą-

dzeń melioracji wodnych szczegółowych przez zain-

teresowanych właścicieli gruntów lub spółek wod-

nych z możliwością określenia w decyzji szczegółowe-

go zakresu obowiązków tym przedmiotom i termi-

nów ich wykonania.

Organ właściwy do wydania

pozwolenia wodnoprawnego powinien ustalić w toku

postępowania administracyjnego zarówno podmioty

będące zainteresowanymi właścicielami gruntów

w rozumieniu przepisów art. 77 ust. 1 ustawy Prawo

wodne, jak i zakres korzyści odnoszonych przez wła-

nia melioracji wodnej szczegółowej, szczegółowo ana-

lizując zakres korzyści odnoszonych przez poszcze-

gólnych właścicieli gruntów z tego urządzenia oraz

możliwość poniesienia przez dany podmiot tych kosz-

tów.

Dlatego też to na etapie postępowania admini-

stracyjnego zmierzającego do wydania decyzji, o któ-

właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego

będzie obowiązany w szczególności rzetelnie ustalić

stan faktyczny i prawny sprawy, a w szczególności

proporcje, w jakich właściciele gruntów, na których

gółowej, odnoszą korzyści z urządzenia lub urządzeń.

Nadmieniam, że określenie metodyki ustalania pro-

porcji korzyści odnoszonych przez właścicieli grun-

tów z urządzeń melioracji wodnej szczegółowej nie

stanowi materii ustawowej, zaś organ administracji

publicznej, prowadząc postępowanie administracyjne

wać się do zasad prowadzenia postępowania admini-

stracyjnego wyrażonych w szczególności w art. 7 Ko-

deksu postępowania administracyjnego (zasada

uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusz-

nego interesu obywateli) oraz art. 8 tego kodeksu

(zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów

państwa).

Odnosząc się natomiast do kwestii zmian materii

ustawowej w dziedzinie melioracji wodnych szczegó-

łowych, uprzejmie informuję, ze w ramach planowa-

nych prac legislacyjnych zakłada się rozbudowanie

kompetencji samorządu gminnego o zadania związa-

ne z utrzymaniem urządzeń melioracji wodnych

szczegółowych oraz przydanie gminom kompetencji

Wyrażam przekonanie, iż przedstawione wyja-

poseł Alicję Olechowską.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

885

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

— w sprawie wyniku konsultacji społecznych do -

tyczących projektu rozporządzenia ministra sprawie-

dliwości uwzględniającego zniesienie niektórych są-

nr SPS-023-3956/12,

nr SPS-023-3957/12,

nr SPS-023-3958/12

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

ziomie ﬁnansowania,wszczególnościzuwaginabrak

możliwości racjonalnego wykorzystania kadr sądow-

nictwa powszechnego.

Nie sprzyja również koniecz-

ności zapewnienia jak najwyższego poziomu orzecz-

nictwa sądów powszechnych.

886

Ostateczny kształt projektu rozporządzenia mini-

i sądów rejonowych, w tym w zakresie określenia są-

dów znoszonych i przejmujących, zostanie wypraco-

Reasumując, uprzejmie informuję pana posła, że

uwagi i propozycje kierownictwa bezpośrednio zain-

w strukturze sądownictwa powszechnego, również

odnoszące się do Sądów Rejonowych w: Miliczu,

Strzelinie i Wołowie, są nadal przedmiotem wnikli-

wej analizy.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Patrz odpowiedź na interpelację nr 3956, str. 885.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie rozwiązania podatkowego dla osób

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

-023-3962/12, przy którym załączono interpelację

z dnia 10 kwietnia 2012 r. pana posła Janusza Śniad-

887

ka w sprawie rozwiązania podatkowego dla osób pro-

wadzących samodzielną pozarolniczą działalność

gospodarczą, uprzejmie wyjaśniam.

Opodatkowanie dochodów osób ﬁzycznych,wtym

z działalności gospodarczej, regulują przepisy ustawy

osób ﬁzycznych(Dz.U.z2012r.,poz.361,zpóźn.

zm.).

Podatnicy uzyskujący dochody z działalności

gospodarczej podatek dochodowy opłacają na ogól-

nych zasadach, tj. według progresywnej skali podat-

kowej albo według 19% stawki podatku, jeżeli podat-

nik wybierze taki sposób opodatkowania (art. 9a

ustawy).

Podatnicy będący osobami ﬁzycznymi,prowadzą-

cy pozarolniczą działalność gospodarczą, mogą rów-

nież wybrać jedną ze zryczałtowanych form opodat-

kowania, tj. ryczałt od przychodów ewidencjonowa-

nych lub kartę podatkową.

Wówczas zastosowanie

Ustawodawca dla celów podatku dochodowego

zdeﬁniował pozarolniczą działalność gospodarczą.

Deﬁnicjętejdziałalnościzawieraustawaopodatku

dochodowym od osób ﬁzycznychwart.5apkt6,zgod-

ności gospodarczej albo pozarolniczej działalności

Dodatkowo ustawodawca w art. 5b ust. 1 ustawy

z zakresu przedmiotowego działalności gospodarczej

czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące wa-

runki:

1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezul-

ścią.

Odwołanie do przytoczonej deﬁnicjidziałalności

gospodarczej zawiera również ustawa o zryczałtowa-

12 ustawy).

szywe samozatrudnienie, z naruszeniem art. 22 Ko-

deksu pracy to dzisiaj najbardziej rozpowszechniona

(…)”, uprzejmie zauważam, iż powołany przepis art. 5b

nych został wprowadzony ustawą z dnia 16 listopada

wyeliminowania z życia gospodarczego nadużyć w za-

kresie przechodzenia na tzw. samozatrudnienie.

Chodzi mianowicie o wykluczenie sytuacji, w któ-

rych podatnicy zakładaliby działalność gospodarczą

jedynie ze względu na chęć obniżenia przez praco-

dawców kosztów pracy, a w rzeczywistości świadczy-

liby pracę na ich rzecz pod ich kierownictwem lub

nadzorem.

Zatem jeżeli podatnik z naruszeniem art. 22 § 1

Kodeksu pracy przechodzi na „ﬁkcyjnesamozatrud-

nienie” i w rzeczywistości wykonuje czynności w wa-

osiągany przez niego z tego rodzaju czynności nie

stanowi dochodu z działalności gospodarczej i w związ-

nia podatkiem dochodowym dochodów z działalności

gospodarczej.

Ponadto uprzejmie zauważam, iż rozwiązania

ograniczające możliwość przechodzenia na tzw. sa-

mozatrudnienie funkcjonują w ustawie o podatku

niu do prawa korzystania z opodatkowania dochodów

według preferencyjnej 19% stawki podatku.

A mia-

nowicie z tego sposobu opodatkowania nie mogą ko-

rzystać przedsiębiorcy, którzy uzyskali przychody ze

codawcy, odpowiadające czynnościom, które w roku

podatkowym wykonywali lub wykonują w ramach

ﬁzycznych).

Jeżeliprzedsiębiorcawybrałopodatko-

wanie według 19% stawki podatku i uzyska w roku

podatkowym przychody wskazane w powołanym

przepisie, to traci prawo do opodatkowania dochodów

z działalności gospodarczej według tej stawki i jest

obowiązany do wpłacenia zaliczek od dochodu osią-

gniętego od początku roku, obliczonych przy zasto-

sowaniu progresywnej skali podatkowej oraz odsetek

Podobne ograniczenie dotyczy ryczałtu od przy-

ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od

zyczne).

Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż wolność

gospodarcza jest wolnością chronioną mocą przepi-

sów konstytucyjnych.

Zgodnie z art. 22 Konstytucji

888

W mojej ocenie, zarówno konstrukcja deﬁnicji

działalności gospodarczej wprowadzona przez usta-

wodawcę dla celów podatku dochodowego od osób

ﬁzycznych,jakiwyłączeniemożliwościopodatkowa-

nia dochodów z tej działalności według preferencyj-

nej 19% stawki określone w art. 9a ust. 3 ustawy

wyłączenie możliwości opodatkowania tych docho-

dów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjono-

stanowią wystarczające rozwiązania prawne ograni-

czające przechodzenie na „ﬁkcyjnesamozatrudnie-

nie” jedynie w celu zmniejszenia obciążeń podatko-

wych.

Jednocześnie rozwiązania te, w moim przeko-

naniu, nie stanowią nadmiernej ingerencji w zasadę

swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

pelacji dotyczących uchylania się od płacenia pełnych

składek ZUS poprzez „fałszywe samozatrudnienie”

śmie z dnia 8 maja 2012 r. nr DUS-0700/194/MSz/12,

w którym wyjaśnia:

„Problematyka zawierania różnego rodzaju umów

jest przedmiotem prac partnerów społecznych.

Na

posiedzeniu Zespołu problemowego ds. prawa pracy

wiązał się m.in. do podjęcia rozmów zmierzających

zespołu”.

Jednocześnie minister pracy i polityki społecznej

podkreśla, że: „(…) nie jest dopuszczalne zastąpienie

Kodeksu pracy.

Jednakże minister pracy i polityki

kresie przeprowadzania działań kontrolnych u pra-

codawców w celu eliminacji naruszeń obowiązują-

cych przepisów prawa pracy.

Uprawnienia takie po-

siada natomiast Państwowa Inspekcja Pracy podle-

gająca bezpośrednio Sejmowi RP.

Istotnym upraw-

nieniem inspektorów pracy w omawianym zakresie

Kodeksu postępowania cywilnego”.

Minister pracy i polityki społecznej wskazuje, że:

społecznych nie ingerują co do zasady w swobodę za-

wierania umów pomiędzy zainteresowanymi strona-

mi, zarówno w przypadku umów o szeroko rozumia-

ną pracę najemną (umowy o pracę i cywilnoprawne

zawierania kontraktów pomiędzy dwoma niezależ-

nymi podmiotami gospodarczymi, funkcjonującymi

na gruncie prawa działalności gospodarczej.

W przy-

padku prawomocnego stwierdzenia przez uprawnio-

ne do tego organy faktycznego istnienia stosunku

go rodzaju umowami – z mocy prawa osoby tak za-

trudnione zostają objęte pracowniczą ochroną w ra-

mach Kodeksu pracy i przepisów o systemie ubezpie-

czeń społecznych.

(…) osoby, które wykonują pracę

na podstawie zawartych umów-zleceń, jak również

osoby, które wykonują określone prace czy usługi

w ramach własnej działalności gospodarczej, w wa-

runkach i w sposób nienaruszający zasad przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej – są na pod-

ubezpieczeniem wypadkowym – odpowiednio na za-

sadach przewidzianych dla zleceniobiorców lub dla

osób wykonujących działalność pozarolniczą.

Na za-

sadzie dobrowolności – wymienione wyżej osoby

mogą być także objęte ubezpieczeniem chorobowym,

zapewniającym świadczenia pieniężne w razie choro-

by i macierzyństwa”.

Prezentując powyższe, mam nadzieję, że przed-

w sprawie zmniejszenia środków

zaną przy piśmie, SPS-023-3963/12, z dnia 20 kwiet-

mar Andzel w sprawie zmniejszenia środków Fundu-

uprzejmie informuję.

889

Ustalanie wielkości kwot ujmowanych w planie

na 2012 r., przedłożonego Sejmowi dnia 6 grudnia

ub.r. przez Radę Ministrów, przyjęto, że wydatki na

nił wielkości w planie ﬁnansowymFunduszuPracy.

została 15 marca br. (poz. 273).

datki tego funduszu podlegają ograniczeniom wyni-

kającym z rekomendacji Rady Ecoﬁnzdnia7lipca

2009 r. (zobowiązani jesteśmy do korekty deﬁcytu

sób).

Podział środków na województwa dokonywany

cie 2 091 734 tys. zł są przekazywane urzędom pracy

na ﬁnansowanieaktywnychformprzeciwdziałania

należy do marszałka województwa w oparciu o kry-

teria podziału ustalone przez wojewódzki sejmik sa-

starszych pracowników i problemy w rozpoczynaniu

nienia.

Rozwijanie współpracy pomiędzy publiczny-

mi służbami zatrudnienia a prywatnymi agencjami

zatrudnienia i pracodawcami, ale także innymi in-

teresariuszami, przyczynić się winno do zwiększe-

nia dostępności usług rynku pracy.

Tworzenie wa-

runków dla mobilności zawodowej i przestrzennej

miarze regionalnym, jak i dążenie do wzrostu za-

trudnienia poza rolnictwem i w innowacyjnych ga-

łęziach gospodarki to kolejne elementy usprawnia-

nia rynku pracy.

3.

Doskonalenie aktywnej polityki rynku pracy

poprzez zapewnienie szerokiego dostępu do podsta-

1) wdrażane programy na rzecz promocji zatrud-

2) bazową część programów powinny stanowić

3) przy konstruowaniu programów związanych

890

pracy powinny współpracować z podmiotami, które

nych przyczyniać się będą do zwiększania ich efek-

tywności.

zowanych projektów, które są ﬁnansowaneześrod-

ków unijnych, np. Europejskiego Funduszu Dostoso-

wania do Globalizacji.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom pana posła,

związanym z ewentualnością przekazania dodatko-

wej puli środków Funduszu Pracy na walkę z bezro-

bociem, informuję, że zapisane w ustawie z dnia 20

z późn. zm.) programy specjalne, stwarzające możli-

wość zaangażowania terenowych organów zatrudnie-

nia oraz partnerów rynku pracy w przedsięwzięcie

przewidujące możliwość praktycznego zastosowania

zindywidualizowanych, niestandardowych i innowa-

cyjnych rozwiązań w zakresie przeciwdziałania bez-

robociu, mogą być ﬁnansowaneześrodkówFundu-

szu Pracy, które są starostom przekazywane algoryt-

mem na realizację aktywnych form przeciwdziałania

bezrobociu, ale także na podstawie wniosku skiero-

wanego do MPiPS mogą być wsparte środkami re-

zerwy Funduszu Pracy.

Minister pracy i polityki spo-

środków rezerwy na ﬁnansowanie/doﬁnansowanie

programów specjalnych skierowanych do osób bezro-

alizację wniosków starostów o ﬁnansowanieprogra-

mów aktywizacji zawodowej bezrobotnych zwolnio-

nych z pracy z przyczyn niedotyczących pracowni-

ków.

nistra ﬁnansówowyrażeniezgodynazwiększenie

wydatków zapisanych w planie ﬁnansowymFundu-

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

SPS-023-3965/12) w sprawie leczenia niepłodności

proszę Panią Marszałek o przyjęcie następujących

Odnosząc się do pytania, dlaczego w obwieszcze-

niu ministra zdrowia nie ma produktów wymienio-

nych w interpelacji, uprzejmie informuję.

Zgodnie

ściwego do spraw zdrowia wniosek o objęcie refunda-

cją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku.

Następnie

ustawy refundacyjnej przekazuje kopię wniosku pre-

zesowi Agencji Oceny Technologii Medycznych w celu

Oceny Technologii Medycznych, stanowiska Rady

W dalszej kolejności oceniony wniosek będzie prze-

kazany do przeprowadzenia negocjacji cenowych i re-

komendacji przez Komisję Ekonomiczną, zgodnie

procesu jest ostateczna decyzja ministra zdrowia

Należy podkreślić, iż aktualnie obwieszczenie mi-

nistra zdrowia obejmuje: Gonadotrophinum chorio-

nicum – gonadotropina stymulująca owulację refun-

dowana we wszystkich zarejestrowanych wskaza-

niach.

W przypadku pozostałych produktów objęcie

refundacją związane jest z zastosowaniem ww. pro-

cedury.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

891

Odpowiedź

sekretarza stanu

znak SPS-023-3967/12, dotyczące interpelacji posel-

skiej pana posła Bogdana Rzońcy w sprawie sposobu

mocy społecznej, uprzejmie wyjaśniam.

nej w art. 8 ust. 9 nie wskazuje wprost na dochód

z gospodarstwa rolnego, lecz na dochód z hektarów

przeliczeniowych, nie ogranicza też minimalnej po-

wierzchni nieruchomości, z której dochód brany jest

pod uwagę.

Jednakże unormowania odnoszące się do

dochodu z gospodarstwa rolnego (nieruchomości rol-

nej) należy pojmować w myśl treści art. 2 ust. 1 usta-

z art. 1 i 2 tejże ustawy przez gospodarstwo rolne

kach rolnych, zajęte na prowadzenie działalności rol-

1 ha przeliczeniowy, stanowiące własność lub znaj-

dujące się w posiadaniu osoby ﬁzycznej,osobypraw-

nej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki nie-

posiadającej osobowości prawnej.

W związku z powyższym art. 8 ust. 9 należy

odnieść do nieruchomości o powierzchni co naj-

mniej 1 ha przeliczeniowego.

Dochód zatem z po-

siadanych przez osobę bądź rodzinę gruntów o po-

ny pod uwagę.

Powyższe interpretacja została przyjęta przez mi-

łecznej i od 2004 r. pozostaje niezmienna.

Z tego

względu minister pracy i polityki społecznej nie pro-

wadzi prac nad nowelizacją ustawy o pomocy społecz-

nej w tym zakresie.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

mie wyjaśniam.

Tak jak pan poseł Bogdan Rzońca zauważa, na

wych oraz niektórych świadczeń pomocy społecznej

przeprowadzenie badania progu interwencji socjal-

W świetle wyników badań Instytutu Pracy i Spraw

Socjalnych z 15 marca 2012 r. wskaźniki minimum

egzystencji w odniesieniu do wszystkich typów go-

spodarstw pracowniczych oraz emeryckich (z wyjąt-

kiem gospodarstwa samotnego emeryta) świadczą

o tym, że kryteria dochodowe w pomocy społecznej

nie mogą zagwarantować zaspokojenia niezbędnych

potrzeb socjalnych wynikających z obecnej sytuacji

na rynku cen towarów i usług.

Trzeba stwierdzić, że

również Polskę dotknęły społeczne skutki kryzysu,

w jakim obecnie znajdują się kraje Europy.

Fakty te

stały się przedmiotem analiz w związku z weryﬁka-

cją kryteriów dochodowych, jaka ustawowo przypada

na rok 2012.

Mając powyższe na uwadze, wyrażam głębokie

przekonanie, że po przeprowadzeniu ustawowej we-

ryﬁkacjikryteriówdochodowychwpomocyspołecz-

892

nej pomoc społeczna w Polsce będzie mogła, tak jak

wiązywać się z ustawowych zobowiązań, umożliwia-

jąc osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych

i możliwości*

)

.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

mie przedstawiam, co następuje.

ciążenia kuratorów sądowych, co w sposób oczywisty

skich, podkreślić należy, że Ministerstwo Sprawie-

doborów kadrowych w kuratorskiej służbie sądowej.

tów dla zawodowych kuratorów sądowych wynosił

sekwencji liczba etatów kuratorów sądowych wzra-

stała systematycznie oraz – co istotne – proporcjonal-

rych liczba na przestrzeni lat 2000–2011 wzrosła je-

dynie nieznacznie pomimo lawinowego wzrostu licz-

ratorzy sądowi mogą być postrzegani jako uprzywi-

lejowana grupa zawodowa.

nitencjarnych, którzy rozpoznają łącznie ok. 100 000

*

)

893

obecnie oraz 30244 kuratorów społecznych w roku

2007 i 31285 obecnie) nie uzasadnia twierdzeń o po-

stwa, może uzasadniać potrzebę utrzymania dotych-

Obowiązujące przepisy regulujące zasady wyna-

gradzania zawodowych kuratorów sądowych ukształ-

towały dodatek za pracę terenową (art. 14 ust. 5 usta-

wynagrodzenia za pracę kuratora, niebędący kosz-

tem uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów

prawa podatkowego.

Zgodnie z intencją ustawodawcy

celem dodatku za pracę w terenie jest zrekompenso-

wanie wydatków kuratora zawodowego, związanych

z wykonywaniem obowiązków w terenie, w szczegól-

ności kosztów przejazdów komunikacją publiczną lub

kosztów użycia pojazdu prywatnego.

W rzeczywistości dodatek przysługuje kuratorowi

zawodowemu niezależnie od tego, że wykonuje on

obowiązki w terenie w wymiarze zmniejszonym

(np. z uwagi na urlop, nieobecność w pracy z powodu

choroby itp.), a w konsekwencji niezależnie od skali

obciążenia kuratora zawodowego pracą i rodzaju tej

pracy wykonywanej w określonym okresie rozlicze-

niowym.

Dlatego wbrew stanowisku przedstawicieli

kuratorów nie należy wiązać kwestii ekwiwalentno-

ści dodatku terenowego za pracę wykonywaną poza

siedzibą zespołu z określonymi w rozporządzeniu mi-

obciążenia obowiązkami służbowymi.

Ustawodawca, tak w ustawie, jak i w powołanym

rozporządzeniu, nie określił mechanizmu różnicowa-

nia wysokości dodatku za pracę w terenie w zależno-

ści od skali obciążenia pracą kuratora sądowego,

w tym wykonywaną poza siedzibą zespołu.

W rezul-

tacie nie ma tu mowy o ekwiwalentności świadczenia,

w szczególności – jak twierdzą kuratorzy – za zwięk-

szoną uciążliwość pracy w terenie, stanowiącą w isto-

cie specyﬁkęzawodukuratorasądowegowpisaną

w przedmiot ich stosunku pracy, lecz o zrekompen-

sowaniu niezbędnych wydatków ponoszonych w związ-

ku z pracą terenową.

O specyﬁce stosunku pracy

zawodowych kuratorów sądowych decyduje nie tylko

charakter obowiązków służbowych wymagający wy-

konywania czynności poza siedzibą zespołu, lecz tak-

że zadaniowy charakter czasu pracy.

Oczywistym

894

jest, że konieczność pracy w środowisku podopiecz-

nych (z reguły nieznajdującym się w tym samym

miejscu, co siedziba zespołu kuratorskiego), inter-

wencyjny charakter podejmowanych czynności i inne

zadania powierzone kuratorskiej służbie sądowej ge-

nerują wydatki, w tym związane z przemieszczeniem

się w terenie.

Stosownie do powołanego już przepisu art. 14 ust. 5

ustawy o kuratorach sądowych kuratorowi zawodo-

wemu przysługuje dodatek za pracę terenową w wy-

sokości 50% kwoty bazowej.

W bieżącym jak i po-

przednim roku kwota bazowa wyniosła 1873,74 zł,

pracę terenową wynosi 936,87 zł brutto (ok. 759,00 zł

netto) miesięcznie.

Przy założeniu, że cena 1 litra pa-

liwa wynosi 5,80 zł, a samochód spala średnio 7 li-

trów na 100 km, aktualna wysokość dodatku za pra-

cę terenową pozwala kuratorowi na zakup 131 litrów

paliwa (759,00 zł: 5,80 zł) i przejechanie ok. 1871 km.

W praktyce kurator sądowy na pracę w terenie po-

święca 3 dni w tygodniu i 12 dni w miesiącu.

W kon-

sekwencji przytoczone wyżej dane pozwalają uznać,

że przy obecnej wysokości dodatku kurator w ciągu

1 dnia pracy terenowej może przejechać ok. 156 km

(1871 km: 12 dni).

Przy ukształtowaniu referatów

kuratorskich, opartych na podziale terytorialnym,

obejmujących w przypadku miast kilka ulic lub część

siadujące ze sobą miejscowości, oddalone maksymal-

nie o kilkanaście kilometrów od siedziby sądu, wy-

czerpanie wskazanego wyżej limitu miesięcznego jest

w praktyce nieprawdopodobne.

Przytoczone oblicze-

nia pozwalają sformułować generalny wniosek, że

aktualna wysokość dodatku za pracę terenową z bar-

dzo dużym marginesem i w każdym możliwym przy-

padku rekompensuje kuratorom koszty związane

z koniecznością dojazdów do osób nadzorowanych.

Inną kwestię stanowi natomiast sposób ustalania

nia jednorazowych wywiadów środowiskowych.

Mi-

Z wyrazami szacunku

w sprawie przywrócenia połączeń kolejowych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr: SPS-023-3971/12, z dnia 20 kwietnia 2012 r.

przekazujące interpelację pani poseł Barbary Bartuś

lic do pobliskich miast powiatowych i wojewódzkich,

uprzejmie wyjaśniam, że w aktualnym stanie praw-

nym, określonym przepisami ustawy z dnia 16 grud-

wojewódzkich przewozów pasażerskich jest zadaniem

samorządów województw jako organizatorów trans-

portu publicznego na obszarze województwa.

Ustawa

zbędne do optymalnego organizowania usług prze-

wozowych, w tym też ustalania wielkości oferty prze-

wozowej, która powinna wynikać zarówno z zapo-

trzebowania na usługi przewozowe, jak i możliwości

Rząd realizuje politykę zrównoważonego rozwoju

transportu, której jednym z celów jest zwiększenie

przewozów osób.

W Polsce w ciągu ostatnich kilku

lat rozwój regionalnych przewozów kolejowych jest

aglomeracyjnych.

Jednakże celem polityki rządu jest

udzielanie wsparcia wszystkim województwom, przy

czym rząd nie ingeruje w decyzje samorządów odno-

śnie do sposobu przeznaczenia środków otrzymanych

w ramach tego wsparcia.

W uchwale Rady Ministrów

gionalnych kolejowych przewozów pasażerskich

2010 – 2015 udzieli wsparcia ﬁnansowegosamorzą-

dom województw na wykonywanie kolejowych prze-

wozów pasażerskich.

Źródłami tego wsparcia są Fun-

dusz Kolejowy oraz rezerwa celowa budżetu pań-

stwa:

nie kwotę 100 mln zł; środki te województwa otrzy-

895

umów o świadczenie usług publicznych; udział woje-

— z rezerwy celowej budżetu państwa zaplanowa -

no w latach 2010–2015 kwotę 700 mln zł; środki te

nych częściach;

Problem przywrócenia połączeń kolejowych z Gor-

powinien znaleźć swoje rozwiązanie w wojewódzkim

planie zrównoważonego rozwoju transportu publicz-

nego na obszarze województwa małopolskiego, któ-

rego obowiązek opracowania w terminie do 1 marca

2014 r. wynika z ustawy o publicznym transporcie

zbiorowym.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w związku

z obecną sytuacją ﬁnansowo-ekonomicznąbudżetu

ranie wojewódzkich przewozów pasażerskich w re-

sorcie transportu nie planuje się utworzenia odręb-

nych programów rozwoju kolejowych przewozów re-

gionalnych dedykowanych wybranym województwom

lub powiatom.

seł Barbarze Bartuś za zainteresowanie się tą pro-

blematyką.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

funkcjonariuszy publicznych,

(3972)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na in-

szy publicznych, jakimi są komornicy, wobec osób

karanych, nadesłaną wraz z pismem Pana Marszał-

ka z dnia 20 kwietnia 2012 r. – uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

W swojej interpelacji pani poseł podnosi problem

bezskuteczności czynności egzekucyjnych podejmo-

wanych przez komorników sądowych.

W związku z tym

stwierdzić należy, że występuje wiele przyczyn bez-

skuteczności egzekucji.

Oczywistym jest, że egzekucja będzie nieskutecz-

na, jeżeli dłużnik nie posiada majątku, z którego wie-

rzyciel może uzyskać zaspokojenie.

W takim przy-

padku komornik obowiązany jest umorzyć postępo-

ska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.

Trzeba mieć przy tym na względzie, że zgodnie

z art. 797 K.p.c., wierzyciel, z wyjątkiem wierzyciela

alimentacyjnego i wierzyciela należności sądowych,

obowiązany jest wskazać komornikowi sposób egze-

kucji, czyli majątek dłużnika, do którego ma zostać

skierowana egzekucja.

W razie braku możliwości

wskazania majątku dłużnika wierzyciel może wystą-

zlecić komornikowi poszukiwanie majątku dłużnika

za wynagrodzeniem.

Wierzycielowi przysługuje możliwość poddania

kontroli sądowej postanowienia komornika o umo-

rzeniu postępowania egzekucyjnego poprzez wniesie-

nie skargi na tę czynność na podstawie przepisów

art. 767 § 1 K.p.c.

Sprawność i skuteczność egzekucji zależy więc nie

tylko od jakości poczynań komornika, ale przede

wszystkim od stanu majątkowego dłużnika a ponad-

to pozostaje w ścisłym związku z jakością obowiązu-

jących przepisów prawa egzekucyjnego.

Zgodzić się należy ze stwierdzeniem pani poseł,

że nieskuteczna i niesprawna egzekucja godzi w au-

torytet państwa, w imieniu którego wydawane są

wyroki zasądzające egzekwowane świadczenia.

pelacji, stwierdzić należy, że jednym z priorytetów

w działalności rządu i ministra sprawiedliwości jest

896

poprawa sprawności i efektywności egzekucji sądo-

wej.

Działania w tym kierunku podejmowane są już

od kilku lat, a w ostatnim okresie zostały one zinten-

syﬁkowane.

Działaniatezmierzająprzedewszystkim

do poprawy jakości obowiązującego prawa egzekucyj-

nego poprzez eliminowanie z K.p.c. przestarzałych,

nie przystających do obecnych realiów regulacji i jed-

nocześnie wprowadzanie nowoczesnych rozwiązań

umożliwiających prowadzenie sprawnej i szybkiej eg-

zekucji.

reg istotnych zmian w przepisach K.p.c. w części doty-

czącej postępowania egzekucyjnego.

Obecnie w Ministerstwie Sprawiedliwości trwają

ustaw.

Znaczącą część tego projektu stanowią propo-

zycje zmian w K.p.c. w części dotyczącej postępowania

egzekucyjnego.

Projektowane w tym zakresie rozwią-

zania zmierzają między innymi do informatyzacji po-

stępowania egzekucyjnego poprzez umożliwienie wie-

rzycielowi składania pism drogą elektroniczną, wpro-

wadzenie elektronicznej licytacji ruchomości i elektro-

nicznego zajęcia rachunku bankowego.

Proponuje się

poszerzenie kompetencji referendarzy sądowych w po-

stępowaniu egzekucyjnym, uproszczenie trybu wno-

szenia i rozpoznawania skarg na czynności komorni-

ka.

Zakłada się też wprowadzenie rozwiązania, w myśl

którego wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji bę-

dzie uprawniał komornika do zastosowania wszyst-

kich sposobów egzekucji, z wyjątkiem egzekucji z nie-

ruchomości.

Projektuje się wprowadzenie regulacji

prawnych ułatwiających uzyskiwanie od dłużnika in-

formacji o składnikach jego majątku.

Ponadto nadmienić należy, że w Ministerstwie

celu zwiększenie liczby komorników sądowych, nie-

adekwatnej do rosnącego od wielu lat wpływu spraw

egzekucyjnych.

Działania te polegają na tworzeniu

przez ministra sprawiedliwości nowych stanowisk ko-

w kraju funkcjonowało 661 kancelarii komorniczych,

Wobec twierdzenia pani poseł, że dłużnik, o któ-

rym mowa w interpelacji, posiada majątek, z którego

wierzyciel może uzyskać zaspokojenie, przedmiotowe

postępowanie egzekucyjne zostanie zbadane w trybie

nadzoru administracyjnego nad działalnością ko-

morników sądowych, sprawowanego przez ministra

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

marszałka Sejmu, znak: SPS-023-3973/12, w sprawie

osób chorych na nowotwory uprzejmie przesyłam in-

formacje w tej sprawie.

Minister zdrowia jak i inne zainteresowane pod-

mioty w szczególności placówki medyczne zostały

braku dostępności są kłopoty techniczne z linią pro-

dukcyjną w ﬁrmiewytwarzającejproduktycytosta-

tyczne.

Trwać one mogą nawet do końca br. Polska

nie jest jedynym krajem, który dotknął poruszany

przez pana posła problem.

Kłopoty z dostępnością

leków cytostatycznych zaobserwowano również w: Au-

strii, Belgii, Czechach, Niemczech, Hiszpanii, Fran-

cji, Węgrzech, Irlandii, Włoszech, Holandii, Portuga-

lii, Rumunii, Słowenii i Słowacji.

Wobec powyższego

podjęto następujące działania.

Minister zdrowia wystąpił do prezesa Urzędu Re-

jestracji Produktów Leczniczych z prośbą o pilną

leczniczych, do których przewidywano ograniczoną

dostępność.

Jednocześnie minister zdrowia rozpoczął wyda-

wanie zgód na sprowadzenie z zagranicy odpowied-

ników niedostępnych produktów leczniczych w trybie

art. 4 ustawy Prawo farmaceutyczne.

W przypadku

wniosków pilnych sprawy załatwiane są w ciągu kil-

ku godzin drogą elektroniczną.

Kolejnym krokiem było przeprowadzenie rozmów

z podmiotami odpowiedzialnymi, które posiadają

w swoim portfolio odpowiedniki niedostępnych pro-

duktów leczniczych.

Miało to na celu powzięcie infor-

niałej sytuacji.

Dodatkowo minister zdrowia w porozumieniu

w konsultantem krajowym z dziedziny onkologii kli-

nicznej oraz wojewodami zobowiązał konsultantów

wojewódzkich oraz dyrektorów szpitali do raporto-

wania stanów ilościowych leków cytostatycznych

w poszczególnych szpitalach na terenie całego kraju.

Pozwala to na szybkie reagowanie w sytuacji, gdy

zostałby stwierdzony brak któregoś z cytostatyków

w danym szpitalu.

Następnie w porozumieniu z Biurem Rzecznika

Praw Pacjenta wprowadzony został stały monitoring

ewentualnego odmawiania leczenia przez szpitale.

897

Biuro Rzecznika Praw Pacjenta zbiera zgłoszenia pa-

cjentów i przekazuje je ministrowi zdrowia.

Pracow-

przypadek odmowy leczenia przez szpital, żądając

pisemnych wyjaśnień, czy faktycznie miała miejsce

pieczono pacjenta.

Do Biura Rzecznika Praw Pacjen-

ta zgłoszono 28 przypadków odmów lub zmiany ter-

minu terapii.

Z informacji przekazanych przez szpi-

tale wynika jednak, że wszyscy ci pacjenci zostali

zabezpieczeni, ewentualnie byli przekierowani do in-

nej placówki medycznej, w której mieli kontynuowa-

ną terapię.

Zaznaczyć należy, iż od dnia 25 kwietnia

br. Biuro Rzecznika Praw Pacjenta nie odnotowało

żadnego zgłoszenia odmowy leczenia pacjenta.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia funduszy unijnych na inwestycje kolejowe w Pol-

sce, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wy-

zwiększenia wykorzystania funduszy unijnych na

polskie koleje?

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego we współ-

pracy z Komisją Europejską oraz resortem transpor-

tu podejmowało i podejmuje działania zmierzające do

pełnego wykorzystania środków dedykowanych ko-

lejom.

Obecnie działania te podejmowane są m.in.

w ramach specjalnego zespołu roboczego, w skład

oraz KE.

Zadaniem tego zespołu jest na przykład

wytypowanie nowych inwestycji z sektora kolejowe-

go, które będą mogły być realizowane ze środków

unijnych.

Jednym z efektów podjętych działań jest wynego-

cjowanie w ostatnich dniach z KE możliwości reali-

zacji projektów rewitalizacyjnych w ramach Progra-

Wcześniej KE nie wyrażała zgody na realizację tego

typu projektów.

Projekty takie będą mogły nie tylko

stanowić potencjał absorpcyjny w wydatkowaniu

funduszy unijnych w sektorze kolejowym, ale ich

wdrożenie będzie odgrywało istotną rolę w rozwoju

ośrodków regionalnych.

Dodatkowo MRR we współpracy z MTBiGM pro-

wadzi rozmowy z KE w kwestii możliwości realizacji

nowych inwestycji polegających na modernizacji

dworców kolejowych oraz zakupie taboru.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Adam Zdziebło

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

SPS-023-3975/12, w sprawie nagminnego zawierania

tzw. umów śmieciowych pragnę uprzejmie wyjaśnić,

nej z enumeratywnie wymienionych w art. 25 Kodek-

su pracy umów o pracę bądź podjęcia decyzji o wyko-

nywaniu pracy na innej podstawie niż stosunek pra-

pracodawcy i pracownika.

Zatem ww. zasada, gwa-

rantująca wolność nawiązania stosunku pracy, w kon-

sekwencji oznacza także prawo stron do podjęcia

decyzji o wykonywaniu pracy w ramach umowy cy-

wilnej.

Należy jednak pamiętać, iż nie ma możliwości za-

wierania umów cywilnoprawnych w celu obejścia

898

Pomijając powyższe, chciałbym także poinformo-

wać, iż na posiedzeniu Zespołu Problemowego ds.

wart jest fakt, iż członkowie zespołu opowiedzieli się

za nieużywaniem pojęcia tzw. umów śmieciowych

przez osoby ﬁzycznenaróżnejpodstawieprawnej,

uznając, iż jest ono niestosowne.

Niezależnie bowiem

jące normy prawne (np. Kodeks cywilny).

Odnosząc się natomiast do kwestii zawierania

tzw. umów śmieciowych w sądach powszechnych,

pragnę poinformować, iż z informacji uzyskanych od

ministra sprawiedliwości wynika, iż ogólna liczba

umów zlecenia zawartych przez sądy w skali całego

kraju wynosi 1652 umowy.

Niemniej jednak wszyst-

kie decyzje o zawieraniu umów zlecenia były podyk-

towane koniecznością zapewnienia ciągłego i prawi-

dłowego funkcjonowania sądów.

Jednocześnie mini-

ster sprawiedliwości podkreśla, iż udzielone przez

sądy wyjaśnienia w zdecydowanej większości wska-

zują, że zawierane umowy zlecenia nie noszą zna-

mion umów o pracę.

Ukształtowanie obowiązków

i uprawnień w ramach zawartych umów w każdym

z przypadków odpowiada istotnym postanowieniom

tych umów, a tym samym będąc zgodnym z prawem,

nie stanowi jego naruszenia.

Warunki i przedmiot tych umów wykluczają tak-

że możliwość przekształcenia ich w umowę o pracę

zleceniobiorcę z roszczeniem ustalenia istnienia sto-

sunku pracy.

W umowach określone są bowiem usłu-

gi, które zleceniobiorcy zobowiązują się wykonać na

rzecz zleceniodawców, odpowiedzialność za wykony-

wane czynności, a nie za ostateczny efekt, swobodny

czas wykonywania czynności bez obowiązku stoso-

wania ram czasowych wynikających z regulaminu

pracy sądu.

W dużej ilości są to umowy na wykonanie

takich czynności, jak: doręczanie poczty sądowej,

konserwacja węzłów, kotłowni, urządzeń dźwigo-

wych, doradztwo prawne, nadzór inwestorski i kon-

serwatorski w trakcie prac remontowych, wykony-

wanie czynności pomocniczych w komórkach organi-

zacyjnych sądu.

Należy przy tym podkreślić, iż za-

gadnienia związane z umowami zlecenia były przed-

miotem szeregu czynności nadzorczych i kontrolnych

realizowanych przez poszczególne sądy apelacyjne.

W części apelacji w zakresie kontroli przeprowadza-

nych przez rewidentów sądów apelacyjnych wprowa-

dzono obowiązek sprawdzania zawartych umów zle-

cenia pod kątem zgodności tychże umów z Kodeksem

cywilnym.

Równocześnie minister sprawiedliwości podkre-

śla, iż – z uwagi na ograniczone środki budżetowe –

i dyrektorzy sądów zobowiązani zostali do objęcia

szczególnie wnikliwą kontrolą kwestii zawierania

umów cywilnoprawnych, tak by umowy te były za-

wierane tylko w wyjątkowych, szczególnie uzasad-

nionych wypadkach, przynosząc przy tym wymierne

efekty dla sprawowania wymiaru sprawiedliwości.

Należy bowiem przypomnieć, iż w związku z posta-

kość wynagrodzeń bezosobowych, z wyłączeniem

wynagrodzeń ﬁnansowanychwramachprogramów

nych, w częściach budżetu państwa będących w dys-

pozycji tego samego dysponenta oraz w jednostkach

sektora ﬁnansówpublicznych(wtymwsądachpo-

wszechnych) nie może w roku 2012 przekroczyć wiel-

kości wynagrodzeń bezosobowych zaplanowanych

2011 r. albo wynikających z planów ﬁnansowychna

rok 2011, w przypadku gdy plany te nie są ujmowane

w ustawie budżetowej.

Przez ww. wynagrodzenia bezosobowe rozumie

się w szczególności wynagrodzenia:

— wypłacane na podstawie umowy zlecenia lub

— wypłacane na podstawie odrębnych przepisów

lecenie właściwych organów, w szczególności biegłym

w postępowaniu sądowym, tłumaczom przysięgłym,

kuratorom zastępującym strony w postępowaniu,

— wypłacane osobom ﬁzycznymzaudziałwko -

misjach, radach, zespołach, komitetach, radach na-

ukowych i naukowo-technicznych, niezależnie od

— dodatkowe radców prawnych z tytułu zastęp -

stwa w postępowaniu sądowym wypłacane na pod-

stawie umowy cywilnoprawnej,

a także honoraria.

Reasumując powyższe, pragnę więc podkreślić, iż

wy śmieciowe”.

Umowa cywilna zawarta zgodnie

z obowiązującymi przepisami Kodeksu cywilnego nie

stanowi w mojej opinii naruszenia prawa.

I choć prze-

pisy Kodeksu cywilnego są mniej rygorystyczne niż

899

przepisy Kodeksu pracy, to jednak uważam, iż w nie-

dając im większą swobodę w kształtowaniu treści,

formy oraz okresu obowiązywania umowy.

Nic nie

noprawnej, jeśli uznają to za uzasadnione, wprowa-

dziły do umowy cywilnej niektóre rozwiązania z Ko-

deksu pracy (np. w umowie zlecenia zawartej na dłu-

gi okres zamieściły klauzulę dotyczącą przerwy urlo-

powej).

Jednocześnie jednak warto pamiętać, iż każ-

dy, kto uzna, iż jego umowa cywilna zawarta została

wnoszących o zastąpienie umów cywilnoprawnych

rów pracy w tym zakresie jest także prawo do wyta-

czania powództwa o ustalenie istnienia stosunku

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

-3976/12, w sprawie rozszerzenia elektronicznego do-

zoru osób skazanych, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

runek udzielania przez sąd penitencjarny zezwolenia

dozoru elektronicznego wskazuje w art. 6 ust. 1, że

orzeczona wobec skazanego kara pozbawienia wol-

ności nie może przekraczać 1 roku.

Powyższa decyzja

ustawodawcy motywowana jest kilkoma zasadniczy-

mi uwarunkowaniami.

Przede wszystkim należy

zwrócić uwagę, że decyzja sądu na odbycie kary w sys-

temie dozoru elektronicznego stanowi istotną mody-

ﬁkacjęwstosunkudopierwotnegoorzeczeniasądu

rozpoznającego sprawę in merito.

Dokonuje się tego

na etapie postępowania wykonawczego, w drodze

orzeczenia sądu penitencjarnego.

Niewątpliwie tego

rodzaju decyzja jest znaczącym odstępstwem od ogól-

nej zasady prawa karnego wykonawczego nakazują-

cej dążność do stabilności rozstrzygnięcia sądu roz-

poznającego sprawę w pełnym zakresie i decydujące-

go o odpowiednim doborze instrumentów reakcji

karnoprawnej.

Warto zwrócić uwagę, że kara pozba-

wienia wolności odbywana w systemie dozoru elek-

tronicznego, choć pod względem formalnoprawnym

uznawana przez ustawodawcę za jeden z systemów

wykonania kary pozbawienia wolności, cechuje się

istotnie złagodzonym reżimem w stosunku do pozo-

stałych systemów realizacji kary pozbawienia wolno-

ści, polegających na izolacji skazanego w warunkach

zakładu karnego.

W istocie stopień dolegliwości kary

pozbawienia wolności wykonywanej w systemie do-

zoru elektronicznego istotnie różni się od dolegliwo-

ści kary pozbawienia wolności realizowanych w sys-

temach tradycyjnych.

W tym znaczeniu decyzja sądu

penitencjarnego o zezwoleniu na odbycie kary w sys-

niętą ingerencję w decyzję sądu rozpoznającego spra-

wę in merito.

Niezależnie od powyższego uwarunko-

wania należy wskazać na doświadczenia kryminolo-

giczne innych państw europejskich, w których funk-

cjonuje system dozoru elektronicznego, zgodnie z któ-

rymi maksymalny limit kary pozbawienia wolności

wykonywanej w tym systemie powinien wynosić wła-

śnie 1 rok, zaś najczęściej stosowanym limitem jest

6 miesięcy.

Doświadczenia z wykonywaniem kar

w tym systemie wykazują bowiem, że w przypadkach

stosowania tego systemu w okresach czasu dłuższych

niż 1 rok dochodzi niezwykle często do naruszeń sys-

temu przez samych skazanych.

Z powyższych wzglę-

dów stosowanie systemu dozoru elektronicznego na

kary czasowo dłuższe niż 1 rok nie jest wskazane.

Należy jednocześnie podkreślić, że kara pozba-

wienia wolności wykonywana w systemie dozoru

elektronicznego ma szereg zalet, począwszy od nie-

kwestionowanego waloru ekonomicznego (jest to

kara zdecydowanie tańsza od kary pozbawienia wol-

ności wykonywanej w zakładzie karnym), a skoń-

czywszy na niewątpliwych zaletach kryminologicz-

nych tej kary w postaci pozostawienia sprawcy w jego

środowisku społecznym, umożliwienie mu kontynu-

owania pracy lub nauki i braku stygmatyzacji spo-

łecznej związanej z pobytem w zakładzie karnym, jak

również braku wpływu negatywnych czynników spo-

łeczności więziennej na skazanego.

Niewątpliwie za-

tem jest to niezwykle cenny instrument reakcji kar-

noprawnej, który powinien być w dalszej perspekty-

wie rozwijany przez ustawodawcę.

Warto zwrócić

uwagę, że omawiana ustawa o wykonywaniu kary

temie dozoru elektronicznego ma charakter ustawy

epizodycznej, która zgodnie z art. 89 ust. 2 obowią-

900

zuje do dnia 31 sierpnia 2014 r.

Temporalność obo-

wiązywania tejże ustawy podyktowana została ko-

niecznością sprawdzenia wprowadzanych przez nią

rozwiązań w praktyce.

Aktualnie można stwierdzić,

że rozwiązania wprowadzone tą ustawą okazały się

skuteczne i mogą zostać na trwałe implementowane

do polskiemu systemu prawa karnego.

Zauważyć na-

leży, że obecnie w Komisji Kodyﬁkacyjnej Prawa

Karnego trwają prace nad wprowadzeniem tej kary,

przy czym rozważane jest wprowadzenie systemu do-

zoru elektronicznego jako odrębnego rodzaju kary,

pośredniej pomiędzy karą pozbawienia wolności a ogra-

niczeniem wolności, jak również rozważana jest kon-

cepcja wprowadzenia systemu dozoru elektroniczne-

go jako zaostrzonej formy kary ograniczenia wolno-

ści.

Brane jest pod uwagę również wykorzystanie

możliwości systemu dozoru elektronicznego w ramach

instytucji warunkowego przedterminowego zwolnie-

nia.

W związku z koniecznością opracowania syste-

mowych zmian w Kodeksie karnym i Kodeksie kar-

nym wykonawczym, ukierunkowanych na uczynienie

systemu dozoru elektronicznego stałym instrumen-

tem reakcji karnoprawnej, aktualnie w Minister-

stwie Sprawiedliwości nie są prowadzone prace zmie-

rzające do nowelizacji ustawy o wykonywaniu kary

temie dozoru elektronicznego, w szczególności w kie-

runku poszerzenia kręgu skazanych poprzez zwięk-

szenie górnej granicy kary pozbawienia wolności,

która mogłaby być wykonywana w systemie dozoru

elektronicznego.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

w sprawie trudności związanych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12) przekazujące interpelację pani poseł Jadwigi Wi-

śniewskiej w sprawie trudności związanych z zaku-

pem biletów kolejowych na podróż obsługiwaną przez

kilku przewoźników, uprzejmie wyjaśniam, że mini-

malne wymagania, jakie muszą być spełnione dla

umożliwienia pasażerom zakupu biletów na przejazd,

są określone przepisami rozporządzenia Parlamentu

2007 r. nr 1371/2007 dotyczącego praw i obowiązków

wanie również na obszarze Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Zgodnie z tymi przepisami przewoźnicy są zobo-

wiązani do zapewnienia pasażerom możliwości zaku-

pu biletów na przejazd przynajmniej za pośrednic-

twem kas lub automatów biletowych, a także w po-

ciągach oraz za pomocą telefonu, Internetu lub in-

nych powszechnie dostępnych technologii informa-

cyjnych.

Ponadto, w przypadku gdy na stacji począt-

kowej nie ma kasy ani automatu biletowego, prze-

woźnik kolejowy jest zobowiązany do poinformowa-

nia na stacji pasażerów o możliwości i sposobie doko-

nania zakupu biletu.

Jednocześnie wyjaśniam, że przewozy pasażer-

skie wykonywane przez więcej niż jednego przewoź-

nika kolejowego mogą być realizowane na podstawie

jednego biletu.

Spółka Przewozy Regionalne ma zawarte umowy

z innymi przewoźnikami regionalnymi, na podstawie

których możliwa jest sprzedaż biletów przewoźnika

regionalnego w kasach biletowych spółki Przewozy

Regionalne i odwrotnie.

Ponadto umowy te zobowiązują do wzajemnego

honorowania większości biletów, jak ma to miejsce

1) Leszno – Legnica: na odcinku Leszno – Wro-

cław Główny pociągiem spółki Przewozy Regionalne,

a dalej, na odcinku Wrocław Główny – Legnica, po-

ciągiem Kolei Dolnośląskich sp. z o.o.;

2) Piotrków Trybunalski – Warszawa Wschodnia:

na odcinku Piotrków Trybunalski – Skierniewice po-

ciągiem spółki Przewozy Regionalne, a dalej, na od-

cinku Skierniewice – Warszawa Wschodnia, pocią-

giem Kolei Mazowieckich sp. z o.o.;

3) Konin – Wolsztyn: na odcinku Konin – Poznań

Główny pociągiem spółki Przewozy Regionalne,

a dalej, na odcinku Poznań Główny – Wolsztyn, po-

ciągiem Kolei Wielkopolskich sp. z o.o.

Wszystkie przykłady dotyczą biletów zakupionych

na uruchamiane – przez spółkę Przewozy Regional-

ne – pociągi Regio i honorowanych w pociągach Kolei

Dolnośląskich, Kolei Mazowieckich i Kolei Wielko-

polskich.

Natomiast w przypadku przejazdów łączonych –

częściowo pociągiem Regio spółki Przewozy Regio-

nalne i częściowo pociągiem Twoje Linie Kolejowe

PKP InterCity SA – przewoźnicy nie honorują wza-

jemnie swoich ofert, ale umożliwiają zakup jednego

biletu w ofercie „Wspólny Przejazd”.

Oferta ta umoż-

liwia zakup jednego biletu na pociągi obu przewoź-

ników z 10-procentową zniżką.

Przewozy Regionalne

i PKP InterCity mają też zawartą umowę na wzajem-

ne honorowanie biletów w przypadku przerwy w ru-

chu, awarii, odwołań lub opóźnień pociągów.

Współ-

praca w ramach tej umowy polega na tym, że w przy-

901

padku przerwy w ruchu pociągów podróżny może

odbywać podróż pociągiem drugiego przewoźnika,

posiadając bilet na przejazd pociągiem tego przewoź-

nika, który z ww. powodów nie może zapewnić prze-

jazdu.

Poza tym w pociągach Regio spółki Przewozy

Regionalne są honorowane bilety odcinkowe wydane

na przejazd w tej samej relacji pociągami Twoje Linie

Kolejowe uruchamianymi przez spółkę InterCity.

Stosowany obecnie w Polsce system sprzedaży bi-

letów na przejazdy pociągami spełnia minimalne wy-

mogi rozporządzenia 1371/2007.

Dominującym ka-

nałem sprzedaży są nadal kasy biletowe, ale przewoź-

nicy kolejowi uruchamiają też nowe formy dystrybu-

cji biletów.

Systematycznie rozbudowywana jest sieć

stacjonarnych automatów biletowych.

Poszerza się

możliwość zakupu biletu i rezerwacji miejsc za po-

średnictwem Internetu oraz telefonii komórkowej

w usługach moBILET oraz mPAY.

Dużym ułatwie-

niem dla podróżnych było też wprowadzenie do wy-

posażenia drużyn konduktorskich mobilnych termi-

nali biletowych, zapewniających zarówno sprzedaż

Ponadto przewoźnicy oferują podróżnym bogatą

gamę biletów okresowych, co w istotny sposób ogra-

nicza ilość transakcji zakupu biletów zawieranych

w okienkach kasowych.

Mam jednak świadomość, że obecna struktura

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej bę-

dzie podejmować działania, które będą ułatwiać po-

dróżnym nabywanie biletów oraz dokonywanie płat-

cych odbywanie podróży na podstawie jednego biletu

nie tylko pociągami różnych przewoźników, ale rów-

nież pojazdami przewoźników różnych gałęzi trans-

portu.

Poprawę może zapewnić również podejmowanie

działań w tym zakresie przez samorządy województw

jako organizatorów przewozów pasażerskich w trans-

porcie kolejowym.

Na mocy ustawy z dnia 16 grudnia

tencje do ustalania sposobu dystrybucji biletów za

przejazdy wykonywane na podstawie umowy o świad-

Ustawa zobowiązała też organizatorów do opra-

cowania planu zrównoważonego rozwoju transportu

publicznego, który ma wskazać kierunki rozwoju

transportu publicznego, w tym też rozwoju systemów

dystrybucji biletów za usługi przewozowe.

Dotych-

ca 2011 r., samorządy nie wykazywały zainteresowa-

nia tym problemem.

Jednakże w trakcie prac nad

planami transportowymi samorządy powinny po-

traktować to zagadnienie jako istotny element syste-

mu transportowego, mający wpływ na poprawę kon-

kurencyjności transportu kolejowego względem in-

nych form przemieszczania się osób.

seł Jadwidze Wiśniewskiej za zainteresowanie się tą

problematyką.

marszałka Sejmu, znak: SPS-023-3979/12, w sprawie

deﬁcytulekówstosowanychwchemioterapiinowo-

tworów złośliwych, uprzejmie przesyłam informacje

w tej sprawie.

Kłopoty z dostępnością leków cytostatycznych za-

obserwowano oprócz Polski w Austrii, Belgii, Cze-

chach, Niemczech, Hiszpanii, we Francji, na Wę-

grzech, w Irlandii, we Włoszech, w Holandii, Portu-

galii, Rumunii, Słowenii i na Słowacji.

Powodem tego

stanu rzeczy są kłopoty techniczne w fabryce produ-

centa, który jest światowym liderem rynku leków

stosowanych w chemioterapii.

Wobec powzięcia informacji o czasowym braku

dostępności niektórych leków cytostatycznych mini-

ster zdrowia podjął szereg działań mających na celu

Na wniosek ministra zdrowia prezes urzędu reje-

stracji produktów leczniczych dokonał analizy wiel-

kości obrotu i odpowiedników niedostępnych cytosta-

tyków.

Przeprowadzono konsultacje ze wszystkimi ﬁr-

mami, które posiadają zarejestrowane w Polsce od-

powiedniki czasowo niedostępnych leków cytosta-

tycznych.

Celem rozmów było ustalenie, na ile inne

ﬁrmymogązwiększyćprodukcjęisprzedażdoPolski

swoich leków i tym samym zaspokoić potrzeby pa-

cjentów.

Jednocześnie minister zdrowia rozpoczął wyda-

902

Minister zdrowia w porozumieniu z wojewodami

oraz konsultantem krajowym w dziedzinie onkologii

klinicznej na bieżąco monitoruje sytuację związaną

z czasowym brakiem niektórych leków cytostatycz-

nych.

Biuro Rzecznika Praw Pacjenta zbiera zgłoszenia

pacjentów i przekazuje je ministrowi zdrowia.

Pra-

cownicy ministerstwa szczegółowo wyjaśniają każdy

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

ną przy piśmie znak: SPS-023-3981/12, w sprawie

drastycznego ograniczenia liczby przyznanych rezy-

dentur dla specjalizujących się młodych lekarzy pra-

denturze we wszystkich dziedzinach medycyny, w któ-

rych zgłoszono zapotrzebowanie na rezydentury.

Ponadto, wojewodowie posiadali ok. 8,5 tys. wol-

nach medycyny, które przeznaczali na szkolenie

w trybach pozarezydenckich.

liﬁkacyjnewterminie1–31marca2010r.przyznano

500 rezydentur, na postępowanie kwalifikacyjne

Pragnę zaznaczyć, iż czuwanie nad zabezpiecze-

sultantach w ochronie zdrowia, konsultant woje-

wódzki prowadzi politykę kadrową w zakresie danej

sultant krajowy zabezpiecza potrzeby kadrowe w ska-

li kraju.

Uruchamianie nowych miejsc specjalizacyjnych

903

miejsc akredytowanych wyklucza możliwość otwar-

dzących specjalizację lub staż kierunkowy i przyzna-

nie określonej liczby miejsc szkoleniowych poprzez

składanie stosownych wniosków, podlegających na-

stępnie zaopiniowaniu przez zespół ekspertów.

Speł-

nienie określonych w ww. rozporządzeniu warunków,

po ich pozytywnym zweryﬁkowaniu,wiążesięzwpi-

saniem jednostki na listę jednostek uprawnionych do

nej liczby miejsc szkoleniowych.

ca zmiany w systemie szkolenia specjalizacyjnego

wadzeniu nowego, modułowego systemu specjalizacji

lekarskich.

Przyjęcie takiego rozwiązania udrożni

tychczasowych szczegółowych dziedzinach medycy-

ny, umożliwiając szkolenie specjalizacyjne większej

liczbie lekarzy w tym samym czasie.

zacji usług medycznych w systemie ochrony zdro-

wia.

W Ministerstwie Zdrowia jest obecnie procedowa-

nego.

we wszystkich dziedzinach medycyny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ca 2012 r. nr SPS-023-3983/12 w sprawie pilotażo-

wego programu „Cyfrowa szkoła”, uprzejmie infor-

muję.

Pilotaż rządowego programu rozwijania kompe-

904

zacji przedsięwzięcia dotyczącego rozwijania kompe-

Rada Ministrów, przyjmując rządowy program

„Cyfrowa szkoła”, uwzględniła stanowisko ministra

ﬁnansówwsprawiebrakumożliwościuczestnictwa

w nim szkół niepublicznych.

Nieuwzględnienie szkół

niepublicznych w rządowym programie „Cyfrowa

szkoła” wynika wyłącznie z przyczyn formalnopraw-

nych, uniemożliwiających przekazanie dotacji pod-

miotom niezaliczanym do sektora ﬁnansówpublicz-

nych, w przyjętej w programie formule realizacyjnej.

Rada Ministrów zobowiązała jednocześnie ministra

edukacji narodowej do podjęcia działań prowadzą-

cych do takiej zmiany regulacji prawnych, aby szko-

ły niepubliczne mogły być beneﬁcjentamiprogramu

wieloletniego.

Takie działania już podjęto i stosowne

zmiany są projektowane.

O tym, jaki sprzęt zostanie zakupiony w ramach

rządowego programu „Cyfrowa szkoła”, decydują dy-

rektorzy szkół i organy prowadzące, które wysyłają

wnioski szkół do wojewodów.

Lista pomocy dydak-

tycznych objętych dofinansowaniem znajduje się

na niej m.in. komputery przenośne lub inne mobilne

obejmuje takich urządzeń jak MP3 i aparaty foto-

graﬁczne.

W związku z udzieleniem wsparcia ﬁnansowego

na zakup pomocy dydaktycznych organy prowadzące

są m.in. zobowiązane zapewnić powołanie szkolnego

e-koordynatora, którego zadaniem będzie wspieranie

uczestnictwo w szkoleniach z zakresu stosowania

Edukacji w Warszawie, w szczególności w ramach

projektu systemowego „Wdrożenie podstawy progra-

łach”, współﬁnansowanegoześrodkówEuropejskie-

go Funduszu Społecznego.

E-koordynatorzy będą

wspierani w realizacji tego zadania przez e-modera-

torów, których zadaniem będzie m.in. organizowanie

i moderowanie sieci współpracy i samokształcenia

e-koordynatorów.

Należy zwrócić uwagę, że szkoły przystępują do

programu dobrowolnie.

W zamian za otrzymane

wsparcie ﬁnansowe zobowiązują się do realizacji

określonych w programie zadań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 2 maja 2012 r.

i Włodzimierza Bernackiego

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

interpelację posłów Ryszarda Terleckiego i Włodzi-

mierza Bernackiego, przekazaną przy piśmie z dnia

poprawy sytuacji płacowej pracowników naukowych

Nauk, pragnę wyjaśnić, że zgodnie z art. 104 ustawy

dzania pracowników instytutów określane są w za-

kładowych układach zbiorowych pracy albo w zakła-

dowych regulaminach wynagradzania.

Instytuty

naukowe PAN prowadzą samodzielną politykę ﬁnan-

sową, w tym także w zakresie wynagradzania pra-

cowników.

Nie wydaje się uzasadnione ingerowanie

w samodzielność instytutów, np. poprzez regulowa-

nie stawek wynagradzania pracowników.

Zgodnie

z § 7 rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa

gółowego trybu ﬁnansowaniaigospodarkiﬁnanso-

wej Polskiej Akademii Nauk i jej instytutów nauko-

wych (Dz. U. Nr 254, poz. 1707) instytuty naukowe

ustalają samodzielnie wysokość środków na wyna-

grodzenia.

Wysokość wynagrodzeń jest bezpośrednio

uzależniona od możliwości ﬁnansowychposzczegól-

nych instytutów, wynikających z wysokości uzyski-

wanych przychodów, do których należą:

1) dotacje podmiotowe i celowe,

2) środki uzyskane ze sprzedaży wyników badań

naukowych i prac rozwojowych realizowanych na

podstawie umów oraz innych usług świadczonych na

podstawie umów,

3) środki uzyskane z tytułu kształcenia i do-

kształcania kadr,

4) środki uzyskane ze sprzedaży praw własności

przemysłowej i licencji na te prawa,

5) środki uzyskane ze sprzedaży składników ma-

jątkowych instytutu,

6) środki uzyskane z funduszy strukturalnych lub

nych źródeł, w tym środki uzyskane w ramach pro-

gramów międzynarodowych,

7) środki otrzymane z akademii,

8) darowizny, spadki i zapisy,

9) przychody z działalności gospodarczej,

10) przychody z tytułu udziałów w spółkach,

905

11) środki ﬁnansowepochodzącezinnychźródeł.

Należy jednak zwrócić uwagę, że dotacja na utrzy-

manie potencjału badawczego stanowi tylko jedno

z potencjalnych źródeł ﬁnansowaniadziałalnościin-

stytutu.

Instytuty powinny aktywnie ubiegać się

o środki budżetowe przyznawane w postępowaniach

konkursowych – programach ministra, konkursach

Narodowego Centrum Nauki oraz Narodowego Cen-

trum Badań i Rozwoju.

Zgodnie z założeniami refor-

my nauki systematycznie są zwiększane środki ﬁ-

nansowe rozdysponowywane w trybie konkursowym,

tak aby ﬁnansowanebyłybadaniaonajwyższympo-

ziomie naukowym.

Pod tym względem sytuacja poszczególnych insty-

tutów jest bardzo zróżnicowana.

Spośród 70 instytu-

tów naukowych dla 12 dotacja bazowa stanowiła

w roku 2011 aż przeszło 85% przychodów (bez

uwzględnienia środków pozabudżetowych).

Świadczy

to o bardzo małej aktywności w pozyskiwaniu środ-

ków z innych źródeł.

Dla bardziej aktywnych insty-

tutów (13) dotacja bazowa stanowiła poniżej 40%

uzyskanych przychodów.

Znamienne jest, że wystę-

pują instytuty naukowe, które w 2011 r. nie uzyska-

ły środków na realizację projektów badawczych

w ramach konkursów przeprowadzonych przez MNiSW

oraz Narodowe Centrum Nauki.

Zapewne w diame-

tralnie innej sytuacji ﬁnansowejznajdująsiętein-

stytuty, które uzyskują na realizację projektów ba-

dawczych środki w wysokości porównywalnej z dota-

cją na działalność statutową.

Nie bez znaczenia jest

też bardzo zróżnicowany potencjał kadrowy poszcze-

gólnych instytutów.

Według danych zawartych we

wnioskach instytutów o przyznanie dotacji na ﬁnan-

sowanie działalności statutowej liczba osób zatrud-

nionych w instytutach przy prowadzeniu badań na-

ukowych lub prac rozwojowych, dla których instytut

był podstawowym miejscem pracy, wahała się w gra-

nicach od 291 do 12.

Przy małej liczbie pracowników

naukowych potencjał naukowy jest ograniczony,

a jednostkowe koszty utrzymania instytutu w prze-

liczeniu na jednego pracownika są wyższe niż w przy-

padku jednostek o większej liczbie pracowników.

Bio-

rąc pod uwagę powyższe dane, wydaje się zasadne

podjęcie przez władze instytutów działań na rzecz

dalszego wzrostu efektywności wykorzystania poten-

cjału naukowego.

Analogiczne działania są realizo-

wane w stosunku do instytutów badawczych (dawniej

jednostek badawczo-rozwojowych).

Należy podkreślić, że celem działania MNiSW jest

systematyczne zwiększanie dotacji na ﬁnansowanie

działalności statutowej instytutów naukowych PAN,

zmierzające w kierunku wzrostu wysokości wyna-

grodzeń pracowników naukowych PAN.

Doceniamy

znaczenie instytutów naukowych PAN dla rozwoju

polskiej nauki oraz specyﬁkęiuwarunkowaniaich

działalności.

Wyrazem tego jest podpisane w dniu 27

kwietnia 2012 r. rozporządzenie zmieniające rozpo-

rządzenie w sprawie kryteriów i trybu przyznawania

ﬁnansowaniedziałalnościstatutowej.

Wprowadzone

nowe uregulowania pozwolą ministrowi zwiększyć

dotację bazową dla instytutów PAN.

Na ten cel zo-

stanie przeznaczone przeszło 100 mln zł.

Wysokość

dotacji na utrzymanie potencjału badawczego dla in-

stytutów PAN, analogicznie do innych jednostek na-

ukowych, jest określana przy pomocy algorytmu

ﬁnansowaniedziałalnościstatutowej(Dz.U.

Nr218,

poz. 1438, z późn. zm.), uwzględniającego m.in. ka-

tegorię naukową, rodzaj jednostki naukowej, liczbę

osób uczestniczących w badaniach, kosztochłonność

oraz poziom dotacji z roku poprzedniego.

Instytuty

PAN są w ramach algorytmu preferowane, gdyż

współczynnik związany z rodzajem jednostek nauko-

wych wynosi dla instytutów PAN 1,0; dla instytutów

badawczych – 0,7; dla podstawowych jednostek orga-

nizacyjnych uczelni – 0,4.

Mając jednak przekonanie

o konieczności modyﬁkacjialgorytmu,prowadzimy

prace w tym zakresie, a wszelkie proponowane zmia-

ny będą konsultowane z Polską Akademią Nauk.

Je-

steśmy otwarci na wszelkiego rodzaju propozycje

rozwiązań, które pozwolą na udoskonalanie systemu

ﬁnansowaniaróżnegorodzajujednosteknaukowych,

premiujących jednostki prowadzące badania na wy-

sokim poziomie naukowym.

Natomiast nie znajduje-

my uzasadnienia dla wprowadzania zupełnie od-

miennego ﬁnansowaniainstytutówPAN.

Byłobyto

zapewne elementem demotywującym do aktywnego

pozyskiwania środków na badania naukowe z innych

źródeł w oparciu o kryteria jakości naukowej i zasa-

dy otwartej konkurencji.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

uprzejmie informuję Panią Marszałek, że przepisy

906

regulujące ustanawianie obszarów ochronnych dla

zakładów zaopatrujących w wodę do picia lub dla źró-

deł wody należą do kompetencji prezesa Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej.

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

nia 2012 r., przesłaną przy piśmie (znak: SPS-023-

-3986/12) z dnia 20 kwietnia 2012 r. poniżej przed-

stawiam następujące stanowisko.

stracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych

z późn. zm.) (dalej ustawa o urzędzie) wszelkie dzia-

łania urzędu w zakresie aktualizacji charakterystyk

produktów leczniczych na stronie internetowej są pro-

wadzone zgodnie z powyższymi przepisami.

Należy zaznaczyć, że art. 6 ust. 2 wskazanej usta-

udostępnia w dniu ogłoszenia obwieszczenia na stro-

nie internetowej urzędu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej, charakterystyki produktów leczniczych,

leków objętych tym obwieszczeniem.

Charakterystyki

te przedstawiają stan na dzień wydania obwieszczenia

w sprawie ich refundacji, którą zostały objęte.

dzie prezes urzędu udostępnia nie później niż w ter-

o pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu

leczniczego albo produktu leczniczego weterynaryj-

nego, albo wydania ostatecznej decyzji o zmianie da-

nych objętych pozwoleniem, albo zmianie dokumen-

tacji będącej podstawą wydania tego pozwolenia, na

macji Publicznej aktualną charakterystykę produktu

leczniczego albo charakterystykę produktu leczni-

czego weterynaryjnego.

Realizacja powyższego obowiązku obejmuje w ten

sposób publikowanie charakterystyk produktów lecz-

niczych dla produktów, które uzyskały nowe pozwo-

lenia na dopuszczenie do obrotu, jak i bieżące aktu-

alizowanie charakterystyk dla produktów już do-

puszczonych do obrotu.

Tym samym obowiązek okre-

obejmuje wszystkie produkty lecznicze, które po wej-

ściu w życie ustawy otrzymały pozwolenie na dopusz-

czenie do obrotu bądź dla których wydano decyzję,

w związku z którą zmianie uległa charakterystyka

produktu leczniczego.

rystyki produktów leczniczych nie są aktualizowane

i w rezultacie zawierają niepełne wskazania.

Odnosząc się do sposobu opisywania wskazań

w charakterystyce produktu leczniczego, minister

zdrowia wyjaśnia, że aby produkt leczniczy mógł zo-

stać dopuszczony do obrotu, przechodzi badania kli-

niczne, których celem jest wykazanie jego skutecz-

ności i bezpieczeństwa stosowania w rekomendowa-

nych wskazaniach.

Dokumentem ﬁnalnym,publiko-

wanym na zakończenie pomyślnie przeprowadzonego

procesu rejestracji, jest charakterystyka produktu

leczniczego (ChPL), która stanowi zbiór wszystkich

istotnych danych z przeprowadzonych badań.

Cha-

rakterystyka produktu leczniczego jest dokumentem

„żywym” aktualizowanym wraz z każdą zmianą do-

kumentacji produktu leczniczego.

Należy jednak

podkreślić, że postępowanie w zakresie jej aktuali-

zacji odbywa się na wniosek podmiotu odpowiedzial-

nego.

W przypadku gdy podmiot odpowiedzialny

o nią nie wystąpi dla swojego produktu leczniczego,

wskazania do stosowania mogą się różnić od tych

zatwierdzonych dla innych produktów zawierających

tę samą substancję czynną.

Podkreślenia wymaga fakt, iż wskazanie zatwier-

dzone przez urząd rejestracji potwierdza skuteczność

i bezpieczeństwo produktu leczniczego oraz pozytyw-

ny stosunek korzyści do ryzyka.

Minister zdrowia

informuje, iż wskazania do stosowania zawarte

w charakterystyce produktu leczniczego są odzwier-

ciedleniem dokumentacji złożonej wraz z wnioskiem

rejestracyjnym.

Podmiot odpowiedzialny proponuje

sformułowanie wskazań, opierając się na wynikach

W zakresie wskazań do stosowania antybiotyków

minister zdrowia informuje, że są one formułowane

zgodnie z obowiązującymi wytycznymi europejskimi,

tzn. w punkcie 4.1. charakterystyki produktu leczni-

czego jest wskazana jednostka chorobowa, a w punk-

cie 5.1. drobnoustroje, na które antybiotyk działa.

Należy podkreślić, że urząd rejestracji bierze

udział w europejskich procedurach ujednolicających

wskazania do stosowania produktów leczniczych na

terenie całej Unii Europejskiej (procedura referalo-

wa, procedury worksharing).

Jednocześnie minister zdrowia wyjaśnia, że cały

czas monitoruje działania ustawy refundacyjnej i bie-

907

rze pod uwagę możliwość wprowadzenia w przy-

szłości nowych zasad ordynacji i refundacji leków

w oparciu o informację o substancji czynnej danego

produktu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie ujemnego salda handlowego Polski

terpelację poseł Marii Nowak, pismo z dnia 20 kwiet-

nia 2012 r., znak: SPS-023-3988/12, w sprawie ujem-

nego salda handlowego przedstawiam poniżej odpo-

wiedź ministra gospodarki.

Pytanie 1: Jakie działania przeprowadziło mini-

sterstwo, aby zwiększyć konkurencyjność polskiej

gospodarki?

Ministerstwo Gospodarki realizuje aktualnie sze-

ważniejszych z nich należą:

Program Operacyjny „Innowacyjna gospodarka”

biorcy, instytucje otoczenia biznesu, jednostki badaw-

cze i naukowe oraz instytucje administracji publicznej

skiej gospodarki i polskich przedsiębiorstw.

Z kwoty

szu Rozwoju Regionalnego (EFRR), a pozostałe 1,527

kresu innowacyjności produktowej, procesowej, mar-

ketingowej i organizacyjnej, które w sposób bezpo-

średni lub pośredni przyczyniają się do powstawania

Celem głównym Programu Operacyjnego „Inno-

zwolą osiągnąć cel główny oraz cele szczegółowe pro-

rytetów, w tym 8 merytorycznych oraz priorytet po-

mocy technicznej.

Wsparcie dostępne w ramach Programu Opera-

jest na współﬁnansowanieinnowacyjnychprojektów,

realizowanych przez 4 kategorie beneﬁcjentów:

1)

.

W ostatnich latach Ministerstwo Gospodarki kon-

1)

3,39% środków przeznaczanych jest na pomoc techniczną.

908

wami uproszczeniowymi stanowi kompleksową refor-

mę prawa gospodarczego.

cywilnego;

nia zezwoleń na wykonywanie działalności gospodar-

czej został zastąpiony zwykłym wpisem do rejestru.

Także w przypadku niektórych wolnych zawodów, ta-

kich jak pielęgniarka, lekarz, położna, zredukowano

wymagania dotyczące składanych dokumentów, co

ułatwi rozpoczęcie własnej praktyki.

Obniżone zosta-

ły również koszty wpisów do Krajowego Rejestru Są-

dowego: opłaty związane z rejestracją nowego podmio-

tu zredukowano z 1000 do 500 zł, a za wpisanie zmian

do rejestru – z 400 do 250 zł.

Niższe koszty ponosić

— nowe możliwości przekształcania przedsiębior -

ców osób ﬁzycznych–noweprzepisydająmożliwość

ność i wydajność pracy w ﬁrmach.

Wustawiewpro-

wadzono następujące rozwiązania:

a pracownikowi – dogodne zorganizowanie wypo-

czynku;

— zobowiązanie ministra ﬁnansówdowydawania

gli w krótszym okresie otrzymać zwrot nadpłaconych

składek;

— zmniejszenie częstotliwości przekazywania

częściej.

Obecny comiesięczny pisemny obowiązek

ﬁrm.

Chodzizwłaszczaoznacznekosztyzwiązane

z przygotowaniem i drukiem formularzy ZUS RMUA;

— wydłużenie terminu składania deklaracji na

mi BHP;

— likwidacja „Monitora Polskiego B”, w konse -

townego obowiązku publikacji sprawozdania ﬁnan-

ok. 100 mln zł) – zmiany umożliwią obniżenie kosz-

tów administracyjnych ponoszonych przez przedsię-

biorców;

rozwiązania dotyczące wszystkich dopuszczanych

dyrektywą energetyczną

2)

zwolnień z akcyzy na wę-

giel i koks.

Ministerstwo Gospodarki od dawna po-

stulowało przyjęcie maksymalnych ulg w tym zakre-

sie.

Zwolniony z akcyzy byłby węgiel wykorzystywa-

ny przez gospodarstwa domowe, podmioty użytecz-

ności publicznej oraz określone przedsiębiorstwa

działalności (m.in. elektrownie, elektrociepłownie,

2)

909

ciepłownie, przemysł hutniczy i metalurgiczny oraz

zakłady energochłonne).

Poza ustawami deregulacyjnymi z inicjatywy Mi-

nisterstwa Gospodarki wprowadzono także zmiany

w następujących aktach prawnych:

gą elektroniczną, bez konieczności odwiedzania urzę-

matyczna Centralna Ewidencja i Informacja o Dzia-

łalności Gospodarczej;

prowadzenia pełnej księgowości w małej ﬁrmie.

Dzię-

ki temu więcej przedsiębiorców może prowadzić

uproszczoną księgowość;

np. do zapłaty podatku na podstawie nieostatecznej

decyzji organu pierwszej instancji.

Nowością jest tak-

że zawiadamianie podatnika o planowanej u niego

kontroli;

— Prawo dewizowe i Kodeks cywilny – zniesiono

nych innych niż polski złoty bez obowiązku uzyska-

— Kodeks spółek handlowych – wyeliminowano

— Kodeks postępowania karnego – wzmocniono

— Prawo upadłościowe i naprawcze (upadłość

nik (konsument);

— ustawa o partnerstwie publiczno-prywatnym

czych – rozszerzono katalog podmiotów uprawnio-

nych do przekazywania informacji o zaległych płat-

nościach oraz zakres tytułów prawnych upoważnia-

jących do zgłoszenia informacji do biur informacji

gospodarczej.

Zmiany wprowadzone nową ustawą

pozwalają przedsiębiorcom na uzyskanie komplekso-

Skrzydła Krajowego Rejestru Długów.

— W 2010 r. Polska wdrożyła do systemu praw -

nego przepisy dyrektywy usługowej.

Ustawa o świad-

w których przedsiębiorca (polski i zagraniczny) może

załatwiać wszystkie sprawy rejestracyjne.

Aktualnie w Ministerstwie Gospodarki trwają

wy deregulacyjnej.

Projekt będzie kontynuacją do-

Na podstawie dostępnych raportów oraz własnych

analiz wyselekcjonowane zostaną kolejne przepisy do

macyjnych w przepisach określających warunki pro-

wadzenia działalności gospodarczej.

Projektowana

regulacja ma na celu kontynuację działań zmniejsza-

jących koszty wykonywania działalności gospodar-

czej ponoszonych przez przedsiębiorców.

3.

Realizacja Krajowego Programu Reform na

alizowany w kwietniu br.).

Nowy polski KPR stanowi

woju kraju oraz 9 strategiami zintegrowanymi, umoż-

liwią koncentrację na obszarach priorytetowych

910

rozwojowych oraz na budowie nowych przewag kon-

kurencyjnych w trzech obszarach priorytetowych:

ralnego – m.in. w transporcie, energetyce, telekomu-

nikacji, infrastrukturze społecznej – oraz poprawie

infrastrukturalnych, jak również z zakresu zatrud-

nienia i wykluczenia społecznego.

Z uwzględnieniem

nież działania dotyczące szeroko rozumianej innowa-

cyjności gospodarki i społeczeństwa.

Krajowy Program Reform został również tak za-

ﬁnansowanialicznychinwestycji,pozwalającychza-

równo odrabiać zaległości, jak i budować nowe prze-

wagi konkurencyjne, przyczyniając się do większej

Polskę do kontynuowania efektywnego wykorzysty-

wania środków z budżetu UE z perspektywy ﬁnan-

sowej przewidzianej na lata 2014–2020.

Oprócz ww. działań Ministerstwo Gospodarki

podjęło również następujące prace koncepcyjne nad

zaprojektowaniem nowego systemu wspierania inno-

wacyjności w przyszłej perspektywie ﬁnansowejUE

na lata 2014–2020:

1.

Przygotowanie „Strategii innowacyjności i efek-

tywności gospodarki”

W Ministerstwie Gospodarki dobiegają końca pra-

nych wyznacza również ustawa z dnia 6 grudnia

cyjności i w efekcie, konkurencyjności gospodarki,

Wspomniane cele to:

rozwoju przedsiębiorstw”.

2.

Opracowanie „Programu rozwoju przedsię-

biorstw”

ich innowacyjności i konkurencyjności.

Pytanie 2: Jakie reformy ministerstwo planuje

przeprowadzić, by zmniejszyć ujemny bilans obrotów

handlowych?

Na wstępie należy zauważyć, że w okresie minio-

nej dekady następowała wyraźna i systematyczna

poprawa stanu zrównoważenia bilansu handlowego.

911

Po okresie I dekady transformacji, kiedy to w sposób

naturalny i typowy dla wszystkich gospodarek Eu-

ropy Środkowo-Wschodniej następowało systema-

tyczne narastanie deﬁcytuhandlowego,spowodowa-

ne wzmożonym importem, II dekada przyniosła zde-

cydowaną i systematyczną poprawę stanu zrównowa-

żenia polskich obrotów handlowych.

O ile w 1999 r.

deﬁcytobrotówtowarowychPolskiwwysokościok.

17,4 mld euro stanowił ok. 68% ówczesnego eksportu,

to w roku 2011 jego poziom (14,7 mld euro) stanowił

już tylko niespełna 11% eksportu, co oznacza ponad-

sześciokrotną poprawę stanu zrównoważenia obro-

tów towarowych w tym okresie.

Jednocześnie jednak pragnę zwrócić uwagę na

fakt, iż deﬁcytwymianyhandlowejwdanejgospo-

darce nie powinien być postrzegany jako zjawisko

jednoznacznie negatywne i nieodłącznie związane

z niskim poziomem jej konkurencyjności.

Wzmożony import do Polski, notowany zwłaszcza

w I dekadzie transformacji, miał w dominującej czę-

ści charakter zaopatrzeniowy (ponad 60%) i inwesty-

cyjny (ponad 15%), co miało mniej lub bardziej bez-

pośredni związek z pożądanym napływem bezpo-

średnich inwestycji zagranicznych (BIZ).

Jakkolwiek

znacząca część tych inwestycji była w początkowym

okresie zorientowana na zaopatrzenie rynku krajo-

wego, to jednak w następnych latach te inwestycje

i związany z nimi wzmożony import stały się waż-

nym nośnikiem postępu technologicznego i organi-

zacyjnego w przemyśle i innych sektorach gospodar-

ki, co znalazło swoje przełożenie na wzrost konku-

rencyjności gospodarki i dynamiczny wzrost ekspor-

tu.

W rezultacie już od początku II dekady transfor-

macji tempo wzrostu eksportu z reguły wyprzedzało

wzrost importu.

Zadecydował o tym rosnący udział

podmiotów z kapitałem zagranicznym w ogólnym

eksporcie, który aktualnie sięga ponad 60%.

Oznacza to, że stosunkowo wysoki import był nie

tylko nośnikiem wysokiego deﬁcytu,aletakże,przede

wszystkim, stał się istotnym źródłem unowocześnie-

nia polskiej gospodarki, wzrostu jej konkurencyjno-

ści na rynkach międzynarodowych oraz otwartości

na świat.

Nie sposób również pominąć, zwłaszcza

w I etapie transformacji, korzystnego antyinﬂacyj-

nego oddziaływania importu na rynek wewnętrzny.

Ponadto jakkolwiek generalnie trudno kwestiono-

wać przełożenie poziomu konkurencyjności i innowa-

cyjności gospodarki na stan zrównoważenia wymia-

ny handlowej, to jednak zarazem nie wydaje się uza-

sadnione automatyczne i bezwarunkowe postrzega-

nie zależności między tymi kategoriami.

Szczególnie

w oderwaniu od konkretnych, szeroko rozumianych

uwarunkowań rozwojowych poszczególnych gospo-

darek, w tym m.in. ich potencjału gospodarczego,

stopnia rozwoju nauki i techniki, zaawansowania

technologicznego, poziomu kadry naukowej, nakła-

dów na B+R, zasobów taniej i mobilnej siły roboczej

czy pozycji na światowym rynku ﬁnansowymiwa-

lutowym.

Stan zrównoważenia bilansu handlowego

danego kraju nie jest zatem w pełni miarodajnym

i jednoznacznym wyznacznikiem poziomu konkuren-

cyjności i innowacyjności jego gospodarki.

W tym kontekście można wskazać z jednej strony

na Rosję, gdzie dodatni bilans handlowy (w 2010 r.

ponad 167 mld USD, czyli blisko 1200 USD na 1 miesz-

kańca) opiera się głównie na eksporcie surowców

(zwłaszcza gazu i ropy), przy równoczesnym zapóź-

nieniu technologicznym przemysłu przetwórczego

i innych sektorów gospodarki.

Z drugiej strony moż-

na wymienić szereg wysoko rozwiniętych, innowa-

cyjnych gospodarek zachodnich, gdzie deﬁcythan-

dlowy w przeliczeniu na 1 mieszkańca w 2010 r. był

stosunkowo wysoki i wynosił: w USA ok. 1500 euro,

we Francji ok. 1000 euro, w Wielkiej Brytanii ok.

1900 euro, w Hiszpanii ponad 1100 euro, w Austrii

580 euro, w Portugalii ponad 1900 euro, podczas gdy

w Polsce wyniósł on ok. 370 euro.

Jednocześnie należy odnotować, że o aktualnej

dysproporcji między Polską a Czechami i Węgrami

zadecydował w znacznym stopniu relatywnie wysoki

wyjściowy poziom nowoczesności ich gospodarek,

zwłaszcza w sektorze przemysłu (m.in. znacznie

mniejsze znaczenie przemysłu ciężkiego i wydobyw-

czego niż w Polsce) w okresie przed transformacją,

co sprzyjało bardziej intensywnej absorpcji BIZ (per

capita) w okresie transformacji.

W tym kontekście

można oceniać, że w okresie minionej dekady postęp

w zakresie unowocześnienia polskiej gospodarki był

bardziej wyraźny niż we wspomnianych dwóch kra-

jach.

Świadczy o tym fakt, że notowany przed 10 laty

pokaźny deﬁcytwobrotachwyrobamielektromaszy-

nowymi (blisko 8 mld euro) przekształcił się w ciągu

dekady w nadwyżkę sięgającą ok. 3,5 mld euro.

Należy jednocześnie zaznaczyć, iż o wzroście kon-

kurencyjności polskiej gospodarki i eksportu może

świadczyć pokaźna nadwyżka uzyskana w wymianie

z rynkami rozwiniętymi, w tym z nowymi krajami

członkowskimi UE.

Wg wstępnych danych GUS nad-

wyżka w wymianie z tymi rynkami w 2011 r. wynio-

sła blisko 14,5 mld euro.

Należy przy tym odnotować,

że w wymianie z nowymi krajami członkowskimi UE

Polska osiągnęła nadwyżkę handlową w wysokości

ok. 7,2 mld euro, w tym także z Czechami (2,8 mld

euro) oraz Węgrami (ponad 850 mln euro).

W tym miejscu trzeba podkreślić, iż o ogólnym

deﬁcyciewymianytowarowejPolski(wgwstępnych

danych GUS w 2011 r. wyniósł on 14,7 mld euro)

przesądza niekorzystny bilans obrotów z dwoma ryn-

kami, tj. z Rosją (–12,2 mld euro) oraz z Chinami

(–11,9 mld euro).

Zarówno w jednym, jak i drugim

przypadku deﬁcytmacharakterstrukturalnyiwy-

stępuje od szeregu lat.

Relacje handlowe z Rosją

Ujemne saldo w obrotach handlowych z Federacją

Rosyjską wynika ze specyﬁcznejrolitegokrajuwmię-

dzynarodowych relacjach gospodarczych jako trady-

cyjnego dostawcy surowców paliwowo-energetycz-

nych.

Polska jest znaczącym importerem ropy nafto-

wej i gazu ziemnego z tego kierunku, co pozwala

Rosji na uzyskiwanie nadwyżki we wzajemnym han-

912

dlu.

Podobnie przedstawia się sytuacja w handlu

unijno-rosyjskim, w którym Rosja co roku odnotowu-

je wysokie dodatnie saldo w wyniku dostaw wymie-

nionych pozycji towarowych.

Mając na uwadze specyﬁkęstrukturyimportu

z Federacji Rosyjskiej, podejmowane są działania

w celu kształtowania przesłanek dla intensyﬁkacji

polskiego eksportu do Rosji.

Służy temu zarówno

dialog gospodarczy z Rosją, w tym prowadzony

w ramach Polsko-Rosyjskiej Międzyrządowej Komi-

sji ds. Współpracy Gospodarczej oraz grupy roboczej

ds. handlu i inwestycji, jak i konsekwentnie rozwi-

jane i doskonalone instrumentarium wspierania

eksportu.

Ministerstwo Gospodarki inicjuje i wdraża szereg

rozwiązań proeksportowych, w tym zorientowanych

na wspieranie i zwiększanie konkurencyjności pol-

skiego eksportu do Rosji.

Wspieraniu konkurencyj-

ności polskiego eksportu służy m.in. przyjęty w lipcu

2009 r. program „Wspieranie polskiego eksportu po-

przez udzielanie przez Bank Gospodarstwa Krajowe-

go kredytów dla zagranicznych nabywców polskich

czeniową Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Ekspor-

towych”.

Dzięki wdrożeniu tego rządowego programu

funkcjonujący system ubezpieczeń eksportowych uzu-

pełniony został o możliwości kredytowe, co w sposób

istotny poprawiło warunki ekspansji eksportowej

polskich ﬁrm,wtymnarynekrosyjski.

Rosjazajmu-

je aktualnie bardzo ważne miejsce w działalności

BGK, czego wyrazem jest wysoki udział tego kraju

w kredytowaniu (ok. 38% w 2011 r.).

We współpracy

z BGK uczestniczy już 16 banków rosyjskich, co roz-

szerza możliwości wspierania nowych inicjatyw pro-

eksportowych.

Należy dodać, że w ostatnim czasie

zintensyﬁkowano działania na rzecz promocji ww.

programu wśród przedsiębiorców.

Służyły temu m.in.

konferencje proeksportowe „Export Finance – Kali-

ningrad” (29 listopada 2011 r.) oraz „Export Finance

III – Rosja” (19 marca 2012 r.). (tabela)

Można ocenić, że działania w obszarze promocji

i wspierania polskiego eksportu do Rosji przynoszą

wymierne efekty.

Eksport na rynek rosyjski rozwija

się w tempie przewyższającym dynamikę polskiego

eksportu ogółem (np. w 2011 r. o 11 punktów procen-

towych), dzięki czemu udział rynku rosyjskiego w pol-

skim eksporcie wzrósł z 3,7% w 2009 r. do 4,5%

w 2011 r.

W ubiegłym roku Rosja zajęła 6. miejsce

w polskim eksporcie, wobec 7. miejsca zajmowanego

w 2010 r.

Należy przy tym podkreślić, że Polska ak-

tualnie plasuje się na 5. pozycji wśród krajów UE

eksportujących do Rosji (po Niemczech, Francji, Wło-

szech, Wielkiej Brytanii), co stanowi dobry punkt

wyjścia dla dalszej ekspansji eksportowej na rynku

rosyjskim.

Relacje handlowe z Chinami

Drugim rynkiem kreującym najwyższe ujemne

saldo handlowe są Chiny.

Również w tym przypadku

podejmowane są aktywne działania na rzecz wspie-

rania i promocji polskiego eksportu.

Uruchomiony

został kompleksowy, zintegrowany program promocji

współpracy gospodarczej z kierunkiem chińskim pn.

„Go China” (www.gochina.gov.pl).

Eksport z Polski do Chin w okresie 2008–2011

okresie wzrósł o 16%).

Polski eksport do Chin jest

kilkakrotnie wyższy od eksportu do Japonii, Korei,

Hongkongu czy na Tajwan.

W ciągu pierwszych 2 mie-

sięcy 2012 r. polski eksport do Chin wzrósł o 13%, osią-

gając 0,2 mld euro, natomiast import wzrósł o 6%,

osiągając 2,252 mld euro.

Wśród nowych inwestycji chińskich zrealizowa-

nych w Polsce po 2008 r. należy wskazać:

— Dalian Talent (Poland) Sp. z o.o. – 2009 r., in -

westycja w wysokości 9,8 mln USD;

— CNR Cargo Wagon Sp. z o.o. – docelowo pro -

dukcja wagonów, spółka zarejestrowana w 2010 r.,

z kapitałem w wysokości 1 mln zł (po 50% udziałów

strony polskiej i chińskiej);

— Guangxi Liugong Corp.

– 2011 r., zakup części

HSW SA za szacunkowo 63 mln USD;

— Sany – budowa fabryki maszyn budowlanych (za

39 mln euro), inwestycja przewidziana na 2012 r.;

— Shanghai Electric – produkcja urządzeń dla

elektrowni wiatrowych, inwestycja przewidziana na

2012 r.

Jednocześnie wg informacji China Investment

Promotion Agency w Chinach w 2011 r. działały 242

Wartość i dynamika polsko-rosyjskich obrotów handlowych w latach 2008–2011 (w mln USD)

2008 Dynamika 2007=100 2009 Dynamika 2008=100 2010

Dynamika

2009=100

2011 (dane

wstępne)

Dynamika

2010=100

Obroty 29 462 141,7 17 850 60,6 24 824 139 34 070 137

Eksport 8917 138,6 5015 56,2 6618 132 8539 129

Import 20 545 143,1 12 834 62,5 18 206 142 25 531 140

Saldo –11 628 – –7.819 – –11.588 – –16.992 –

wg danych GUS

913

ﬁrmyzudziałemkapitałupolskiego.

Wporównaniu

do 2008 r. jest to wzrost o kilkadziesiąt ﬁrm.

W przypadku Chin istotną barierą dla polskich

eksporterów, zwłaszcza z grupy MŚP, jest znaczna

odległość geograﬁcznaorazbarierajęzykowaikul-

turowa.

Niemniej należy oczekiwać, że ostatnie wzajemne

wizyty oﬁcjalne i biznesowe, programy promocyjne

zorientowane na intensyﬁkacjępolskiegoeksportudo

Chin (np. program „Go China”) oraz wzrost zaanga-

żowania chińskich inwestorów w Polsce pozwolą na

stopniową poprawę obecnego bilansu handlowego

z tym potencjalnie ważnym rynkiem.

Kluczem do po-

prawy obecnego bilansu handlowego z tym wymaga-

jącym rynkiem będzie przede wszystkim wzrost inno-

wacyjnych technologicznie wyrobów przemysłowych.

System wspierania rozwoju eksportu – zarys ogólny

W centrum zainteresowania Ministerstwa Gospo-

darki w zakresie szeroko rozumianego wsparcia roz-

woju eksportu pozostaje przede wszystkim najlicz-

niejsza w całej zbiorowości eksporterów grupa MŚP.

Do niej właśnie adresowane są funkcjonujące dotych-

czas i przygotowywane do uruchomienia w najbliż-

szym czasie rządowe programy wspierania eksportu,

w tym m.in. program ﬁnansowaniaiubezpieczania

kontraktów eksportowych przez BGK i KUKE (omó-

wiony powyżej).

Równocześnie Ministerstwo Gospo-

darki realizuje następujące działania w ramach Pro-

lata 2007–2013 (PO IG):

I. Projekt systemowy „Promocja polskiej gospo-

darki na rynkach międzynarodowych”

ministra gospodarki umożliwiająca uruchomienie

projektu systemowego „Promocja polskiej gospodar-

ki na rynkach międzynarodowych”, realizowanego

w ramach działania 6.5 PO IG: Promocja polskiej

gospodarki.

Wspomniane działanie obejmuje pod-

działanie 6.5.1: Promocja polskiej gospodarki na ryn-

kach międzynarodowych oraz 6.5.2: Wsparcie udzia-

łu przedsiębiorców w programach promocji.

Całko-

wity budżet działania to 73,6 mln euro.

Priorytetowym celem projektu systemowego „Pro-

mocja polskiej gospodarki na rynkach międzynarodo-

wych” jest wzmocnienie konkurencyjności gospodarki

kontaktów gospodarczych, a także rozwój prioryteto-

wych branż polskiej gospodarki.

W ramach realizowanego przez Ministerstwo Go-

tworzenia pozytywnego wizerunku Polski i umacnia-

nia pozycji naszego kraju na arenie międzynarodowej

realizowany jest poprzez następujące działania:

— Organizacja branżowych programów promocji,

które przyczynią się do wykreowania polskich spe-

cjalności eksportowych (opracowanie koncepcji za-

wierających różnorodne formy promocji, dostosowa-

nych do specyﬁkiposzczególnychbranż)

15 września 2010 r. kierownictwo Ministerstwa

Gospodarki wybrało 15 branż/grup produktowych/

usługowych, które zostały objęte wsparciem w ra-

mach projektu.

Wśród wybranych branż znalazły się:

branża meblarska; branża jubilersko-bursztynnicza;

usługi IT i ITC; produkcja jachtów i łodzi rekreacyj-

nych; przemysł biotechnologiczny i farmaceutyczny;

produkcja sprzętu medycznego i aparatury pomiaro-

wej; branża stolarki okiennej i drzwiowej; budownic-

two; branża ochrony i zachowania zabytków; kosme-

tyki; maszyny i urządzenia górnicze; odzież, dodatki,

galanteria skórzana; turystyka medyczna; przemysł

obronny; polskie specjalności żywnościowe.

Projekt zakłada wyłonienie w procedurze przetar-

gowej koncepcji branżowych programów promocji.

Koncepcje te określać mają harmonogram przedsię-

wzięć promujących daną branżę, które będą dostoso-

wane do jej specyﬁkiorazzaplanowanedorealizacji

przez najbliższe kilka lat.

Wyłonione koncepcje bran-

żowych programów promocji stanowić będą podstawę

do udzielania przedsiębiorcom pomocy ﬁnansowejna

ich udział w przedsięwzięciach promujących, zapla-

nowanych w branżowych programach promocji.

Prze-

widziano także pomoc ﬁnansową,któraprzeznaczo-

na będzie na działania promujące dotyczące całości

branży.

Wyżej wymieniony komponent zaprojektowa-

no tak, by efekt podejmowanych działań promocyj-

nych oddziaływał na wszystkich przedsiębiorców,

gramach promocji.

W 2011 r. uruchomione zostały

postępowania przetargowe mające na celu wyłonie-

nie wykonawców branżowych programów promocji.

Dotychczasowe rozstrzygnięcia postępowań przetar-

gowych pozwoliły na wyłonienie 14 wykonawców (tyl-

ko w jednym przypadku trwa jeszcze ocena ofert)

oraz podpisanie 10 umów z wykonawcami.

— Badania wizerunkowe Polski i opracowanie

koncepcji wizualizacji programu promocji polskiej

gospodarki

Przeprowadzone w 2011 r. badania wizerunkowe

w 9 krajach, uznawanych za docelowe dla lokowania

polskich markowych produktów i usług oraz posia-

dających największy potencjał do inwestowania

w Polsce (Niemcy, Włochy, Francja, Holandia, Rosja,

Czechy, Stany Zjednoczone, Chiny, Ukraina).

Uka-

zały one sposób postrzegania Polski przez zagranicz-

nych przedsiębiorców oraz sposób postrzegania przez

polskich przedsiębiorców własnej pozycji za granicą.

Na podstawie wyników tych badań opracowana zo-

stała koncepcja wizualizacji programu promocji pol-

skiej gospodarki, w ramach której stworzono księgę

Marki Polskiej Gospodarki.

Program Marka Polskiej Gospodarki skupia się

poziomie ogólnej promocji gospodarczej, jak i na po-

ziomie promocji branżowej.

Celem programu jest, aby

914

idea przewodnia Marki Polskiej Gospodarki stała się

W konsekwencji ma się to przyczynić do stworzenia po-

zytywnego wizerunku Polski w sferze gospodarczej.

Efektem docelowym tych działań powinien być:

– wzrost BIZ,

– wzrost eksportu polskich towarów i usług,

– wzrost pozycji polskich marek na arenie mię-

dzynarodowej.

Nowe logo polskiej gospodarki wykorzystuje bar-

wy narodowe: biel i czerwień.

Opracowany znak gra-

ﬁcznyodwołujesiędosieciuzupełniającychsięludzi,

która układa się w literę P i uzupełniony jest o napis

Polska.

Logo stwarza ogromne możliwości dalszej

interpretacji graﬁcznej,copozwolinaopracowywa-

nie atrakcyjnych materiałów promujących polską go-

spodarkę.

— Udział w kluczowych wydarzeniach promocyj -

nych na świecie (organizacja w ramach tego kompo-

nentu różnego rodzaju przedsięwzięć promocyjnych)

Projekt systemowy „Promocja polskiej gospodarki

na rynkach międzynarodowych” zakłada także wspie-

ranie aktywności promocyjnej przedsiębiorców w ra-

mach programów promocji o charakterze ogólnym.

Ideą

tych programów jest stworzenie sprzyjających warun-

ków do zaistnienia przedsiębiorców podczas kluczowych

których promowane będą programy branżowe.

Ponad-

to w ramach tych programów podejmowane będą róż-

nego rodzaju działania mające na celu poprawę wize-

runku Polski i polskiej gospodarki.

W 2011 r. lista przedsięwzięć rekomendowanych

do udzielenia wsparcia zawierała 40 wydarzeń tar-

gowo-wystawienniczych.

W tym okresie zostały rów-

nież zorganizowane 4 konferencje o charakterze ogól-

nym w Polsce i za granicą, prezentujące Polskę jako

kraj o dużych możliwościach inwestycyjnych, posia-

dający innowacyjny potencjał produkcyjny oraz przed-

siębiorstwa charakteryzujące się dużym potencjałem

eksportowym.

W 2012 r. planowana jest promocja

ogólna w 5 krajach perspektywicznych (Kazachstan,

Turcja, Algieria, Kanada, Brazylia) i udział Polski,

jako kraju partnerskiego, w targach lotniczych ILA

w Berlinie.

— Organizacja systemu usług doradczych dla

przedsiębiorców oraz instytucji współpracujących

Dla działań promocyjnych przewidzianych w pro-

jekcie systemowym do realizacji za granicą wykorzy-

stana zostanie już istniejąca sieć placówek zagranicz-

nych Ministerstwa Gospodarki.

Od 2010 r. systematycznie zwiększano zatrudnie-

nie w wybranych wydziałach promocji handlu i inwe-

stycji (WPHiI), w celu obsługi Portalu Promocji Eks-

portu oraz świadczenia usług doradczych na rzecz

polskich przedsiębiorców działających lub zaintereso-

wanych podjęciem działań za granicą.

W tym czasie

zlecano również przygotowywanie opracowań, analiz,

badań, opinii prawnych, ekspertyz rynkowych oraz

specjalistycznych opracowań sektorowych.

— Rozbudowa interaktywnego Portalu Promocji

Eksportu, który skupia usługi dotyczące promocji

z kontrahentami zagranicznymi

Niezwykle istotnym z punktu widzenia zapewnie-

nia dostępu do gospodarczych informacji o Polsce jest

stworzenie w ramach projektu jednego zintegrowa-

nie funkcjonujących na stronach www.eksporter.gov.

pl, www.trade.gov.pl oraz www.coie.gov.pl. Portal sku-

pi w jednym miejscu usługi dotyczące promocji eks-

portu i nawiązywania kontaktów biznesowych z kon-

trahentami zagranicznymi, zintegruje dostępne sys-

temy ofertowe w kraju i za granicą, umożliwi wymia-

nę informacji między producentami, dystrybutorami

wieranie kontraktów.

Istotnym elementem funkcjo-

nalnym portalu, umożliwiającym nawiązywanie kon-

taktów handlowych, będzie też wprowadzenie moż-

liwości wyboru wersji językowej.

Integracja portali

przewidziana jest na koniec 2012 r.

II.

Poddziałanie 6.2.1: Wsparcie dla sieci centrów

Celem ogólnym projektu jest wzrost poziomu

umiędzynarodowienia polskich ﬁrmpoprzezułatwie-

nie przedsiębiorcom dostępu do kompleksowych, wy-

sokiej jakości i nieodpłatnych usług informacyjnych

nia i realizacji eksportu oraz inwestycji poza grani-

cami Polski.

Cel ten obejmuje także działania na

rzecz zwiększania poziomu inwestycji zagranicznych

w Polsce poprzez ułatwienie dostępu potencjalnym

inwestorom zagranicznym do informacji o warun-

kach podejmowania działalności gospodarczej w Pol-

sce i instrumentach wsparcia rozwoju przedsiębior-

czości, w tym zachętach inwestycyjnych.

Cel ten jest realizowany poprzez krajową sieć 15

COIE, składającą się z jednostek typu jedno okienko,

funkcjonujących w strukturach urzędów marszał-

kowskich (UM) bądź innych jednostek wybranych

przez UM do realizacji zadania.

Wynikiem realizacji projektu będzie wzrost do-

stępności do nieodpłatnych usług informacyjnych

wspierających eksport i polskie inwestycje za grani-

cą, a tym samym obniżenie stopnia rozproszenia in-

formacji o rynkach zagranicznych.

Przełoży się to

w konsekwencji na wzrost poziomu umiędzynarodo-

wienia działalności gospodarczej przedsiębiorstw

i wzrost konkurencyjności ich oferty eksportowo-in-

westycyjnej.

Ponadto projekt 6.2.1 stwarza regionom szansę

rozwoju przedsiębiorstw na arenie międzynarodowej

poprzez nawiązywanie kontaktów z nowymi partne-

rami zagranicznymi, bezpłatny dostęp do świato-

wych baz danych i bliższą niż dotychczas współpracę

z WPHiI.

Ścisła kooperacja w ramach systemu COIE

umożliwia synergię działań oraz sprawny przepływ

informacji do przedsiębiorców zainteresowanych roz-

łalności inwestycyjnej poza Polską.

To także działa-

915

nia na rzecz przyciągania inwestorów zagranicznych

Budżet na realizację poddziałania 6.2.1 wynosi

17,4 mln euro.

Szczegółowe oraz najbardziej aktualne

informacje o projekcie 6.2.1 są dostępne pod adresem

internetowym: www.coie.gov.pl.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grażyna Henclewska

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

w sprawie możliwej lokalizacji

przy piśmie nr SPS-023-3990/12 z dnia 20 kwietnia

br. w sprawie możliwej lokalizacji przystanku Opocz-

no Południe na Centralnej Magistrali Kolejowej (CMK)

przedstawiam poniższe informacje.

Doświadczenia płynące z eksploatacji przystanku

Włoszczowa Północ w ruchu pasażerskim wskazują,

że budowa peronu do obsługi podróżnych na stacji

Opoczno Południe i uruchomienie przewozów cieszy-

łyby się zainteresowaniem pasażerów, w szczególno-

ści mając na względzie, iż Opoczno jest miejscowością

o dwukrotnie większej liczbie mieszkańców niż Włosz-

czowa.

Tutejsze ministerstwo stoi na stanowisku, że

za pośrednictwem przystanku Opoczno Południe

transport kolejowy może zapewnić znacznie spraw-

niejszą komunikację z pobliskimi aglomeracjami, nie

tylko w porównaniu z komunikacją autobusową, ale

również z motoryzacją indywidualną.

Jednocześnie

należy zaznaczyć, iż oferta przewozowa leży w gestii

licencjonowanych przewoźników kolejowych, którzy

zdecydują o możliwości zatrzymywania pociągów na

nowo powstałym przystanku.

Z informacji uzyskanych od zarządcy infrastruk-

ka, iż lokalizacja nowego pasażerskiego przystanku

kolejowego Opoczno Południe na Centralnej Magi-

strali Kolejowej możliwa jest w oparciu o koncepcję

sformułowaną w opracowanym w czerwcu 2006 r.

projekcie wykonawczym dla zadania „Nowy peron

kolejowy Opoczno Południe na trasie CMK w Opocz-

nie”.

Z eksploatacyjnego punktu widzenia istnieje

możliwość zorganizowania postojów pociągów w celu

wsiadania i wysiadania pasażerów.

W podstawowym

wariancie projekt składałby się z dwóch zadań: bu-

dowy jednokrawędziowego peronu o długości 200 m

(z możliwością jego wydłużenia do 300 m), zlokalizo-

wanego przy torze nr 4 oraz budowy dojścia do pero-

nu od istniejącego układu drogowego i budynku

z uwzględnieniem elementów infrastruktury dla osób

niepełnosprawnych.

Wstępne koszty budowy przy-

stanku Opoczno Południowe w oparciu o projekt

z 2006 r. oszacowano na kwotę około 800 tys. zł net-

to.

Kwota ta nie obejmuje kosztów budowy parkingu

dla samochodów przy projektowanym przystanku

kolejowym, jak również kosztów zapewnienia komu-

nikacji miejskiej do przystanku.

Dla dalszych analiz

konieczne byłoby uszczegółowienie i zaktualizowanie

kosztorysu.

Można jednak przyjąć, iż szacunkowy

koszt budowy peronu w obecnych warunkach wyno-

si około 1,5 mln zł.

Realizacja projektu będzie wymagać szczegóło-

wych i precyzyjnych uzgodnień pomiędzy PKP PLK

SA a Urzędem Miasta Opoczno odnośnie do zakresu

inwestycji oraz podziału pomiędzy strony jej kosztów

oraz odpowiedzialności za wykonanie poszczególnych

elementów projektu.

Uzupełnieniem projektu powin-

no być stworzenie parkingu dla samochodów przy

organizacja komunikacji miejskiej.

Mając na względzie zakres rzeczowy związany

z ewentualną budową peronu na stacji Opoczno Po-

łudnie, można przyjąć, iż realizacja tego zadania mo-

głaby być przeprowadzona w ciągu jednego sezonu

budowlanego.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej aktualnie analizuje możliwość ujęcia

w planach inwestycyjnych budowy przedmiotowego

przystanku.

Jedną z kluczowych przesłanek deter-

minujących realizację tego zadania musi jednak sta-

nowić stosunkowo niski koszt całkowity (porówny-

walny do kosztów budowy przystanku Włoszczowa

Północ).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie refundacji pomp baklofenowych

(3991)

916

wie refundacji pomp baklofenowych dla osób cierpią-

cych na spastyczność mięśni uprzejmie proszę o przy-

Zgodnie z zapisem określonym w lp.

26 załącznika

nr 4 rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 23 mar-

ca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie

talnego (Dz. U. poz. 353), świadczenie: wszczepienie

pompy baklofenowej w leczeniu spastyczności opornej

na leczenie farmakologiczne jest świadczeniem gwa-

rantowanym i obejmuje następujące procedury:

— 03.903 – wymiana cewnika przestrzeni nad -

twardówkowej, podpajęczynówkowej lub podtwar-

dówkowej rdzenia;

— 86.083 – założenie pompy baklofenowej;

— 86.084 – usunięcie pompy baklofenowej;

— 99.974 – upełnienie pompy baklofenem.

Przedmiotowa nowelizacja została wprowadzona

na podstawie rekomendacji nr 66/2011 prezesa

liﬁkowaniaświadczeniaopiekizdrowotnej:wszcze-

pienie pompy baklofenowej w leczeniu spastyczności

nia gwarantowanego.

Dodatkowo, uprzejmie wyjaśniam, iż przed wej-

ściem w życie ww. rozporządzenia w katalogu świad-

znajdowało się świadczenie polegające na podawaniu

baklofenu pompą infuzyjną w przypadku, gdy jest to

na.

W związku z powyższym w przypadku świadcze-

niobiorców, u których wszczepienie pompy baklofe-

nowej już nastąpiło, nabywali oni prawo do sﬁnanso-

wania świadczenia wszczepienia pompy baklofeno-

wej, pod warunkiem że w dalszym ciągu istniały

przesłanki medyczne do stosowania terapii polegają-

cej na podawaniu baklofenu pompą baklofenową,

a co za tym idzie, istniała konieczność kontynuacji

dotychczasowego leczenia.

Przedmiotowe świadcze-

nie ze względu na zróżnicowane koszty mogło być

rozliczone na podstawie zgody dyrektora oddziału

wojewódzkiego funduszu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

ną przy piśmie, znak: SPS-023-3992/12, z dnia 20

w polskich sklepach niniejszym przekazuję Pani

WE L 31 z 01.02.2002 r., str. 1);

— rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

— rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

wiającego szczególne przepisy dotyczące higieny

— rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

dzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościo-

wym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt

i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz.

L 119 z 30.04.2004 r.,

z późn. zm.);

L 299 z 16.

11.2007 r., str.1),

Ponadto zgodnie z powyższym rozporządzeniem

żywność lub pasze wprowadzane na rynek lub które

mogą być wprowadzane na ten rynek we Wspólnocie

powinny być odpowiednio oznakowane.

Przepisy re-

gulujące ogólne zasady oznakowania środków spo-

żywczych w kraju (implementujące przepisy unijne

i wdrażające również krajowe rozwiązania dla żyw-

ności nieopakowanej) zawarte są w rozporządzeniu

917

tego rozporządzenia wynika między innymi obowią-

zek podawania w oznakowaniu środków spożywczych

informacji o ich składnikach z podaniem nazwy

czego, w porządku malejącym.

Biorąc pod uwagę ukierunkowanie pytań pana

posła, poniżej przedstawione informacje odnoszące

się do obowiązujących wymagań, prowadzonych kon-

troli i nakładanych kar pozwolę sobie przedstawić

przede wszystkim w odniesieniu do wymagań jakości

handlowej żywności oraz kontroli prowadzonej w han-

dlu detalicznym.

Odnośnie do wymagań dotyczących wędlin należy

podkreślić, że przed przystąpieniem Polski do Unii

Europejskiej największe znaczenie w tym przypadku

miały Polskie i Branżowe Normy opracowywane

w ramach prac Polskiego Komitetu Normalizacyjne-

go.

Od akcesji i wdrożenia szeregu wymagań w za-

kresie jakości handlowej, a także zasad bezpieczeń-

stwa i higieny wytwarzania produktów spożywczych

ww. normy coraz bardziej traciły na znaczeniu,

zwłaszcza że zgodnie z europejskim systemem nor-

malizacyjnym straciły swój dotychczasowy obligato-

ryjny charakter.

Biorąc pod uwagę zarówno inne

(w niektórych przypadkach wyższe, w innych bar-

dziej liberalne) wymagania określone w przepisach

unijnych jak i postęp technologiczny w wytwarzaniu

żywności, obecnie stosowane dobrowolnie normy

żywnościowe wymagają nowelizacji.

Procedura opra-

cowania zmian normy jest bardzo długa (ok. 2 lat)

i musi zostać sﬁnansowanaprzezprzedsiębiorców–

–użytkowników.

Stąd też większość przedsiębiorców

Jednocześnie w związku z dobrowolnością stoso-

wania Polskich Norm oraz traceniem przez nie ak-

tualności również przestały obowiązywać dotychcza-

sowe klasyﬁkacjeproduktów(zawartewnormach).

Na znaczeniu natomiast zaczęło zyskiwać oznakowa-

nie produktów, będące najważniejszym źródłem in-

formacji, zgodnie z którymi konsument dokonuje

równać ważne dla siebie kryteria (cenę, składniki,

datę trwałości, występujące alergeny itp.) jednocze-

śnie na wszystkich podobnych wyrobach.

zostały określone szczegółowe przepisy.

Dotyczy to

na przykład wyrobów wędliniarskich.

W świetle przepisów art. 7 ust. 2 ww. ustawy o ja-

kości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związ-

i żywienia nazwa środka spożywczego ma precyzyj-

nie informować konsumenta o rodzaju środka spo-

żywczego, umożliwić odróżnienie go od podobnych

środków spożywczych (…).

Z tego też względu nazwa

produktu podawana w jego oznakowaniu stosownie

do ww. przepisów musi podkreślać charakterystykę

produktu.

Ponadto stosownie do wymagania przepi-

su § 9 ww. rozporządzenia w sprawie znakowania

środków spożywczych producent jest zobowiązany do

podawania procentowej zawartości składnika lub ka-

tegorii składników mających wpływ na wybór kon-

sumenta, istotnych dla scharakteryzowania środka

podobieństwo nazwy lub wyglądu.

W związku z tym

w przypadku produktu mięsnego, którego nazwa

wskazuje jeszcze inne składniki jako nadające wyro-

bowi określony charakter, dla tych składników ana-

logicznie do składnika mięsnego powinna zostać

określona procentowa zawartość.

W przypadku wędlin tzw. wysokowydajnych, pro-

Wyżej przedstawione wymagania wskazują, że

przy pełnej, zgodnej z przepisami, informacji podanej

na opakowaniu, konsument może dokonywać świa-

domego wyboru przy zakupie środków spożywczych,

w tym wyrobów wędliniarskich.

Na podkreślenie za-

sługuje również to, że w przypadku wyrobów wędli-

niarskich wykaz składników musi być podawany

zarówno w przypadku opakowanych wyrobów wędli-

niarskich, jak również w przypadku tych wyrobów

sprzedawanych na wagę – stosownie do wymagań

zawartych w ww. rozporządzeniu w sprawie znako-

wania środków spożywczych.

Jak wynika z powyższego, producent żywności

musi spełniać szereg wymagań, w tym w zakresie

oznakowania.

Obowiązkiem państwa jest zapewnie-

nie systemu nadzoru weryﬁkującegofaktycznespeł-

nianie przez producentów tych wymagań, który

w zakresie jakości handlowej realizują: Inspekcja

Handlowa (w obrocie detalicznym) oraz Inspekcja

Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (u

działań dokonują corocznie wielu kontroli planowych,

jak również, reagując na sytuację na rynku, przepro-

wadzają kontrole doraźne (wyrywkowe).

W ramach

kontroli branży mięsnej jednym z priorytetów jest

sprawdzenie, czy wyroby mięsne nie są zafałszowane,

tj. czy informacje podane w oznakowaniu wyrobów

są zgodne z ich faktycznym składem.

Z obserwacji

inspekcji podczas kontroli wynika, że do przetworów

mięsnych dodawane są substytuty roślinne i zwierzę-

ce, jak również stosowane są podmiany gatunkowe

mięsa, tzn. wyrób zawiera mięso z innego (zwykle

tańszego) gatunku i rodzaju mięsa niż deklarowane

przez producenta.

Dlatego też badanie faktycznego

rodzaju produktu w kontekście nazwy, pod jaką jest

on oferowany, i weryﬁkacjaskładupodanegonaopa-

kowaniu ze stanem faktycznym stanowi podstawę

zapewnienia właściwej jakości żywności.

918

Przepisy dotyczące znakowania żywności podle-

gają na poziomie Unii Europejskiej ciągłym zmia-

nom, co stanowi odpowiedź na ciągły rozwój techno-

logii w branży spożywczej wymagający doprecyzowy-

wania informacji traﬁających do konsumenta, aby

mógł on dokonać rozróżnienia podobnych produktów

i wybrania właściwego zgodnie ze swoimi preferen-

cjami.

Również w kraju przepisy odnoszące się do zna-

kowania podlegają modyﬁkacjom.

Obecnienapozio-

mie Unii Europejskiej jest notyﬁkowanyprojektroz-

porządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi zmie-

niający ww. rozporządzenie w sprawie znakowania

środków spożywczych, m.in. rozszerzający wymóg

podawania informacji o składzie na wszystkie środki

spożywcze sprzedawane w handlu detalicznym bez

opakowań.

Istniejące przepisy wynikające z prawa wspólno-

towego dotyczą podawania niektórych, wskazanych

informacji w przypadku nieprzetworzonych środków

spożywczych oferowanych luzem, takich jak jaja,

mięso wołowe i ryby, świeże owoce i warzywa.

Nato-

miast krajowe przepisy wymagały do tej pory poda-

wania informacji o składzie w przypadku wyrobów

wędliniarskich, niektórych wyrobów piekarskich

oraz ryb i produktów rybnych w glazurze.

Wymienio-

ny wyżej projekt notyﬁkowanynapoziomieunijnym

zakłada rozszerzenie zakresu wymagań odnośnie do

podawania informacji o składzie na wszystkie pro-

dukty spożywcze sprzedawane bez opakowań, jako

wynik zauważalnej tendencji rynkowej do zwiększa-

nia się asortymentu towarów spożywczych sprzeda-

wanych bez opakowań, obecnie (poza ww. wyjątkami)

zwolnionych z obowiązku podawania informacji o ich

składnikach.

Odnosząc się do pytania o możliwość stosowania

na opakowaniach informacji: bez konserwantów,

przede wszystkim pragnę podkreślić, że art. 46 ww.

zuje, że oznakowanie środka spożywczego nie może

wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności:

a) co do charakterystyki środka spożywczego,

ści, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod

b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu

c) przez sugerowanie, że środek spożywczy posia-

da szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne

Podawanie informacji: nie zawiera konserwantów

lub podobnej znajduje uzasadnienie w przypadku,

gdy dany produkt nie zawiera w składzie konserwan-

tów, pomimo że należy do grupy środków spożyw-

czych, do których dodatek konserwantów jest dozwo-

lony prawnie.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że aby taka

informacja była prawdziwa, gotowy produkt nie może

zawierać również konserwantów, które znalazłyby

się w produkcie w wyniku ich obecności w jednym

z surowców użytych do produkcji.

uzasadnione przedłużanie okresów przydatności do

gują instrumenty prawne określone w ww. ustawie

na mocy których, w przypadku stwierdzenia niewła-

ściwej jakości handlowej, w stosunku do środka spo-

żywczego może być podjęta decyzja o: wycofaniu z ob-

rotu, wstrzymaniu wprowadzenia go do obrotu albo

niezwłocznym usunięciu stwierdzonych nieprawidło-

wości, np. poprzez przeklasyﬁkowanielubusunięcie

wad albo zniszczenie.

Przedsiębiorcom (bez względu

we czy właściciele niewielkich sklepów spożywczych)

skanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez

padku produktów zafałszowanych – nawet do 10%

nione wyroby nieodpowiadające jakości handlowej,

są dodatkowo obciążani kosztami badań laboratoryj-

nych.

Oceniając produkty z punktu widzenia ich bezpie-

czeństwa dla zdrowia i życia konsumentów, należy

wspomnieć, że naruszenie wymagań higieniczno-sa-

nitarnych, w tym dotyczących przydatności do spo-

życia i oznakowania środków spożywczych, podlega

sankcjom karnym i karom pieniężnym, stosowanym

na podstawie ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności

i żywienia.

Zgodnie z art. 97 ust. 1 ww. ustawy ten,

dek spożywczy, podlega grzywnie, karze ogranicze-

Z kolei art. 100 ust. 1 ww. ustawy przewiduje, że ten,

dek spożywczy po upływie terminu przydatności do

rze grzywny.

Natomiast na podstawie art. 100 ust. 1

pkt 1 i 3 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności

i żywienia ten, kto nie przestrzega wymagań w za-

kresie znakowania środków spożywczych albo nie

wycofuje z obrotu zepsutego środka spożywczego,

pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilo-

ści środka spożywczego.

Kary te nakładane są przez

właściwych państwowych wojewódzkich inspektorów

sanitarnych.

Odnosząc się do pytania dotyczącego nadzoru nad

wydawaniem certyﬁkatówwzakresieprodukcjieko-

logicznej, pragnę podkreślić, że w Polsce został usta-

nowiony system kontroli zgodny z przepisami rozpo-

919

nia produktów ekologicznych i uchylającego rozpo-

rządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz.

L 189 z 20

lipca 2007 r., str. 1, z późn. zm.) oraz spełniający wa-

runki określone w ww. rozporządzeniu (WE) nr 882/

2004.

System kontroli pozwala na śledzenie każdego

produktu na wszystkich etapach produkcji, przygo-

towania i dystrybucji, zgodnie z wymaganiami ww.

rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

Taki system kon-

troli daje konsumentom pewność, że produkty ekolo-

giczne są wytwarzane zgodnie z wymogami określo-

nymi w przepisach dotyczących rolnictwa ekologicz-

nego.

Ważnym elementem systemu produkcji metodami

ekologicznymi jest zagwarantowanie, iż produkty

oznakowane jako ekologiczne zostały wytworzone

zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W celu po-

twierdzenia tej zgodności wprowadzony został spe-

cjalny system kontroli i certyﬁkacji.

Każdyzprodu-

centów ekologicznych musi znajdować się pod kon-

trolą w ramach tego systemu.

System ten tworzą:

1) minister rolnictwa i rozwoju wsi, który upoważ-

nia jednostki certyﬁkujące,akredytowanewzakresie

rolnictwa ekologicznego, zgodnie z normą PN-EN

45011 do przeprowadzania kontroli, wydawania i co-

fania certyﬁkatów zgodności na prowadzenie pro-

dukcji metodami ekologicznymi;

2) Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-

-Spożywczych, która sprawuje państwowy nadzór

nad upoważnionymi jednostkami certyﬁkującymi

w rolnictwie ekologicznym; w celu sprawowania efek-

tywnego nadzoru nad jednostkami certyﬁkującymi

oraz nad rynkiem rolnictwa ekologicznego Inspekcja

Weterynaryjna, Państwowa Inspekcja Ochrony Ro-

ślin i Nasiennictwa oraz Inspekcja Handlowa są zo-

bowiązane do współpracy z Inspekcją Jakości Han-

dlowej Artykułów Rolno-Spożywczych;

3) Polskie Centrum Akredytacji (PCA) – organ

udzielający akredytacji i odpowiedzialny za akredy-

tację jednostek certyﬁkującychwrolnictwieekolo-

gicznym;

4) jednostki certyﬁkująceupoważnioneprzezmi-

nistra rolnictwa i rozwoju wsi do przeprowadzania

kontroli, wydawania i cofania certyﬁkatówzgodno-

ważnionych do kontroli i certyﬁkacjijest10jedno-

stek certyﬁkujących.

Wszystkietejednostkiuzyska-

ły certyﬁkatyakredytacjiwydaneprzezPolskieCen-

trum Akredytacji.

Aktualna lista upoważnionych jednostek certyﬁ-

kujących wraz z zakresami upoważnienia dostępna

jest na stronie internetowej: www.minrol.gov.pl.

W ramach nadzoru nad jednostkami certyﬁkują-

cymi główny inspektor jakości handlowej artykułów

rolno-spożywczych sprawdza prawidłowość działania

jednostek certyﬁkującychwzakresieprzepisówdo-

tyczących rolnictwa ekologicznego, w tym:

1) prowadzi analizy danych i informacji dostar-

czanych przez jednostki certyﬁkujące;

2) prowadzi audyty i dokonuje inspekcji jednostek

certyﬁkującychwzakresiestosowaniaprzezniepro-

cedur kontrolnych, posiadanych środków technicz-

nych i kwaliﬁkacjiposiadanychprzezosobyprowa-

sprawdzenia dokumentów dotyczących kontroli;

3) przekazuje jednostkom certyﬁkującymwnioski

pokontrolne;

4) nakazuje wykonanie odpowiednich działań na-

prawczych związanych z funkcjonowaniem jednostek

certyﬁkujących;

5) może żądać od jednostek certyﬁkującychwszel-

kich dodatkowych danych i informacji związanych ze

sprawowanym nadzorem;

6) może sprawdzić u producentów ekologicznych

ww. ustawy, prowadzonej przez jednostki certyﬁku-

jące.

Główny inspektor jakości handlowej artykułów

rolno-spożywczych w ramach nadzoru nad produkcją

spekcję na podstawie przepisów o jakości handlowej

ducentów ekologicznych czy produkcja ekologiczna

logicznego.

Odpowiadając na pytanie dotyczące reklamacji za-

kupionej żywności nietrwałej, informuję, że czas, jaki

został określony na wniesienie reklamacji żywności,

określa rozporządzenie ministra gospodarki, pracy

wie terminów zawiadomienia sprzedawcy o stwierdze-

niu niezgodności towaru żywnościowego z umową

(Dz. U. z 2003 r.

Nr 31, poz. 258).

Wynosi on:

— trzy dni od otwarcia opakowania produktu

opatrzonego terminem przydatności do spożycia lub

— trzy dni od dnia sprzedaży w przypadku towa -

ru sprzedawanego luzem.

Po ich upływie uprawnienia do reklamacji towaru

Warunek ten nie odnosi się do towarów, które nie

posiadają takich terminów.

W przypadku kłopotów z uznaniem reklamacji

konsument może zwrócić się o pomoc do:

— Inspekcji Handlowej (której inspektoraty dzia -

łają w każdym mieście wojewódzkim),

— miejskiego lub powiatowego rzecznika konsumen -

tów (adresy dostępne na stronie www.uokik.gov.pl),

— organizacji konsumenckich (np. Federacji Kon -

sumentów, Stowarzyszenia Konsumentów Polskich).

Przedstawiając powyższe informacje, jednocze-

śnie odnosząc się do zagadnienia użycia nazwy ma-

sło, pragnę podkreślić, że stosownie do części II ust. 2

załącznika nr XII do rozporządzenia Rady (WE)

nr 1234/2007, pojęcie: przetwory mleczne oznacza

produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka przy zało-

żeniu, że można dodać substancje konieczne do ich

920

wytworzenia, o ile nie stosuje się ich do zastąpienia

składników mleka.

Zgodnie z lit. a ppkt iii przytoczonego wyżej prze-

pisu nazwa masło zarezerwowana jest wyłącznie dla

przetworów mlecznych.

Szczegółowe warunki odno-

śnie do produktów opatrzonych nazwą masło zawar-

te zostały w dodatku do załącznika nr XV ww. roz-

porządzenia.

Zgodnie z częścią A ust. 1 ww. załącznika masło to

Reasumując, nazwa masło może być stosowana,

gdy łącznie spełnione są następujące warunki:

— produkt wytworzony został wyłącznie z mleka;

— ewentualny dodatek innych substancji był nie -

zbędny do wytworzenia produktu;

— dodatek innych substancji nie służył zastąpie -

niu w całości lub w części jakichkolwiek naturalnych

składników mleka;

Produkt niespełniający któregokolwiek z ww. wa-

runków nie może być opatrzony nazwą masło.

Jedno-

cześnie ww. dodatek do załącznika określa warunki

stosowania nazw: masło o zawartości 3/4 tłuszczu, ma-

sło półtłuste oraz innych tłuszczów do smarowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

w sprawie popierania przez rząd małych

przekazującego interpelację pana posła Tadeusza

nych (ekologicznych) metodach uprawy roślin i pro-

dukcji wyrobów spożywczych uprzejmie informuję,

co następuje.

wagę przywiązuje do sprawnego funkcjonowania ma-

łych rolniczych gospodarstw rodzinnych, podejmując

działania ułatwiające uruchomienie przez nie pro-

dukcji rolniczej bądź rozwój już prowadzonej.

Są to

różne obszary aktywności, do których należą m. in:

Rolnictwo ekologiczne

A. Rozwój rolnictwa ekologicznego w Polsce w la-

tach 2003–2011

W ostatnich latach (2003–2011) obserwowany jest

systematyczny dynamiczny rozwój rolnictwa ekolo-

gicznego w Polsce.

Rozwój sektora rolnictwa ekologicz-

nego widoczny jest zarówno we wzroście liczby gospo-

darstw ekologicznych, powierzchni upraw ekologicz-

nych, liczby przetwórców ekologicznych, jak również

w liczbie upoważnionych jednostek certyﬁkujących

odpowiedzialnych za kontrolę ww. podmiotów.

W 2011 r. liczba gospodarstw ekologicznych wy-

niosła 23 860, z czego najwięcej ekologicznych gospo-

darstw rolnych zarejestrowano w województwach:

zachodniopomorskim (3113), warmińsko-mazurskim

(3041) i podlaskim (2452).

Pod względem liczby go-

spodarstw dominują województwa północnej oraz

południowo-wschodniej Polski.

W okresie 2003–2011

liczba producentów ekologicznych wzrosła ponad

10-krotnie.

W 2011 r. powierzchnia upraw użytkowanych zgod-

nie z przepisami o rolnictwie ekologicznym wyniosła

ponad 573 tys. ha.

W okresie 2003–2011 powierzch-

nia użytków ekologicznych wzrosła ponad 9-krotnie

i stanowi obecnie ok. 3% całej powierzchni użytko-

wanej rolniczo w Polsce.

(Wykres 1, 2)

Tabela.

Liczba ekologicznych gospodarstw rolnych

i przetwórni ekologicznych w podziale na poszczególne

Województwo

Liczba

producentów

ekologicznych

Liczba przetwórni

ekologicznych

Dolnośląskie 1343 11

Kujawsko-pomorskie 385 12

Lubelskie 2108 28

Lubuskie 1104 7

Łódzkie 489 12

Małopolskie 2131 23

Mazowieckie 2222 55

Opolskie 88 1

Podkarpackie 2111 19

Podlaskie 2452 6

Pomorskie 782 11

Śląskie 251 11

Świętokrzyskie 1310 9

Warmińsko-mazurskie 3041 7

Wielkopolskie 930 39

Zachodniopomorskie 3113 16

Razem 23860 267

Wsparcie ﬁnansowedlarolnictwaekologicznego

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi podejmuje

szereg działań mających na celu stymulowanie roz-

921

Wykres 1.

Liczba gospodarstw ekologicznych w Polsce 2003–2011.

w latach 2003–2011.

61236

82730

166300

228009

287529

314848

416261

518527

573687

0

100000

200000

300000

400000

500000

600000

922

woju rolnictwa ekologicznego w Polsce.

Zachętą do

podejmowania produkcji ekologicznej jest m.in. wspar-

cie ﬁnansowedlategosektora.

Takiewsparciejest

udzielane zarówno ze środków pochodzących z budże-

tu krajowego, jak i ze środków wspólnotowych w ra-

I. Dotacje z budżetu krajowego

Z krajowych środków ﬁnansowanesąbadania

z zakresu rolnictwa ekologicznego.

W roku 2004 do-

ﬁnansowano12tematówbadawczychnakwotę3,2

tematów 14 na kwotę 2,9 mln zł, a w roku 2007 już

w ramach której zrealizowano 28 tematów badaw-

czych.

W roku 2009 zrealizowano 30 tematów badaw-

czych, na które minister rolnictwa i rozwoju wsi prze-

kazał łącznie 4,5 mln zł, a w 2010 r. realizowanych

było 25 tematów na kwotę 4,531 mln zł.

W 2011 r. na

badania w rolnictwie ekologicznym przeznaczono

kwotę 5,169 mln zł.

rozwój badań z zakresu rolnictwa ekologicznego

w 7 podstawowych obszarach:

1) warzywnictwie, w tym uprawa ziół, metodami

ekologicznymi,

2) sadownictwie metodami ekologicznymi,

3) uprawach polowych metodami ekologicznymi,

4) produkcji zwierzęcej metodami ekologicznymi

(w tym akwakultura),

5) przetwórstwie produktów roślinnych, zwierzę-

cych metodami ekologicznymi,

6) ochronie zwierząt,

7) marketingu, promocji i analizy rynku

II.

Dotacje z budżetu krajowego i budżetu Unii

Europejskiej

W ramach budżetu krajowego i budżetu Unii Eu-

ropejskiej producenci ekologiczni mogą skorzystać ze

środków ﬁnansowychdostępnychwProgramieRoz-

woju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 oraz

mechanizmie wspólnej polityki rolnej (WPR): Wspar-

— Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata

W Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na

gólną uwagę na wsparcie działań rynkowych, a dzia-

łanie rolnośrodowiskowe zmodyﬁkowano.

Wramach

PROW 2007–2013 rolnictwo ekologiczne wspierane

jest w ramach trzech działań:

a) Uczestnictwo rolników w systemach jakości

żywności,

b) Działania informacyjne i promocyjne,

c) Program rolnośrodowiskowy.

— Mechanizm wspólnej polityki rolnej (WPR):

Wsparcie działań promocyjnych i informacyjnych na

W ramach tego mechanizmu współﬁnansowane

„Plan działań dla żywności i rolnictwa ekologicz-

nego w Polsce na lata 2011–2014”

Dnia 9 czerwca 2011 r. kierownictwo resortu

przyjęło „Plan działań dla żywności i rolnictwa eko-

logicznego w Polsce na lata 2011–2014”.

Celem wdro-

żenia planu jest określenie pakietu działań, których

duktów rolnictwa ekologicznego, wzrostu świadomo-

ści konsumentów na temat produktów pochodzących

nić się do poprawy funkcjonowania systemu kontro-

li i certyﬁkacji,ochronyśrodowiskanaturalnegooraz

ułatwić nawiązywanie kontaktów pomiędzy podmio-

tami działającymi na tym rynku.

Przyjęte w „Planie działań dla żywności i rolnic-

twa ekologicznego w Polsce na lata 2011–2014” głów-

ne zadania dotyczą:

1) działań nakierowanych na rozwój rynku pro-

duktów rolnictwa ekologicznego oraz wzrost świado-

mości konsumentów na temat produktów pochodzą-

cych z tego sektora; promocja rolnictwa ekologiczne-

go ma na celu zachęcenie rolników do produkcji su-

rowców ekologicznych, przetwórców do ich przetwa-

rzania oraz konsumentów do ich nabywania, co w efek-

cie ma przyczynić się do wytwarzania dobrze funk-

cjonującego rynku żywności ekologicznej w Polsce;

utworzenie efektywnie działającego systemu groma-

dzenia i udostępniania danych i statystyki w rolnic-

twie ekologicznym ma pozwolić na lepsze dostosowa-

nie produkcji do potrzeb rynku;

2) nakierowania na rozwój i doskonalenie dostęp-

nych technologii produkcji w rolnictwie ekologicznym,

produktów oraz obniżenia kosztów produkcji;

3) wzmacniania systemu kontroli i certyﬁkacji,

co ma zapewnić zwiększenie wiarygodności produk-

tów ekologicznych wśród konsumentów;

4) ukierunkowania badań w celu dostarczania nie-

zbędnej wiedzy dla osób zajmujących się doradztwem,

rolników, przetwórców i innych podmiotów działają-

cych na rynku oraz rozwoju tej gałęzi produkcji;

5) ochrony środowiska poprzez wykorzystanie

prośrodowiskowej funkcji rolnictwa ekologicznego;

6) wsparcia współpracy pomiędzy różnymi pod-

miotami działającymi na rynku rolnictwa ekologicz-

nego zarówno na poziomie krajowym, jak i między-

narodowym.

923

System ochrony produktów regionalnych i trady-

cyjnych

Systemy jakości żywności w UE

W Unii Europejskiej system ochrony produktów

regionalnych i tradycyjnych opiera się na dwóch roz-

porządzeniach regulujących zasady ich rejestracji

i ochrony.

Jest to rozporządzenie Rady nr 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograﬁcznychinazw

czych oraz rozporządzenie Rady nr 509/2006 w spra-

wie gwarantowanych tradycyjnych specjalności pro-

duktów rolnych i środków spożywczych.

Do polskiego

porządku prawnego rozporządzenia te zostały wdro-

poz. 68, z późn. zm.).

Ustawa reguluje krajowy etap

oceny wniosków.

Dobrowolny system ochrony nazw i gwarancji ja-

kości produktów rolno-spożywczych w ramach sys-

temów jakości żywności spotkał się z pozytywnym

przyjęciem europejskich producentów i konsumen-

tów.

Obecnie coraz większy procent konsumentów

rozpoznaje loga unijne umieszczane na zarejestrowa-

nych produktach i kupuje te wyjątkowe produkty.

Unia Europejska położyła bardzo duży nacisk rów-

nież na sprawy związane z zagwarantowaniem praw-

nej ochrony zarejestrowanych oznaczeń geograﬁcz-

nych nie tylko na poziomie unijnym, ale także na

mocy umów międzynarodowych z państwami trzeci-

mi i innymi organizacjami międzynarodowymi.

Powyższa tendencja jest dostrzegalna również

w Polsce, co potwierdzają poniższe dane.

Do końca

kwietnia 2012 r., do polskiego ministra rolnictwa

i rozwoju wsi, odpowiedzialnego za krajowy etap oce-

ny, wpłynęło 41 wniosków o rejestrację jako chronio-

na nazwa pochodzenia, chronione oznaczenie geogra-

ﬁczne oraz gwarantowana tradycyjna specjalność,

z tego 36 wniosków zostało przesłanych do Komisji

Europejskiej.

Już 34 polskie produkty zostały wpisa-

ne do wspólnotowych rejestrów, a nad oceną kolej-

nych wniosków pracuje Komisja Europejska.

Polskie produkty zarejestrowane przez Komisję

Europejską:

— chroniona nazwa pochodzenia: bryndza pod -

halańska, oscypek, redykołka, wiśnia nadwiślanka,

podkarpacki miód spadziowy, karp zatorski, fasola

piękny Jaś z Doliny Dunajca/ fasola z Doliny Dunaj-

ca, fasola wrzawska, miód z Sejneńszczyzny/Łoź-

dziejszczyzny/Seinų/Lazdijų krašto medus;

— chronione oznaczenie geograﬁczne:miódwrzo -

sowy z Borów Dolnośląskich, rogal świętomarciński,

ka kaszubska lub kaszëbskô malëna, fasola korczyń-

ska, miód kurpiowski, kiełbasa lisiecka, suska se-

chlońska, obwarzanek krakowski, jabłka łąckie, śliw-

ka szydłowska, chleb prądnicki, miód drahimski,

jabłka grójeckie, kołocz śląski/kołacz śląski;

— gwarantowana tradycyjna specjalność: staro -

polskie miody pitne: półtorak, dwójniak, trójniak

i czwórniak, olej rydzowy, pierekaczewnik, kiełbasa

jałowcowa, kiełbasa myśliwska, kabanosy.

Wnioski zaakceptowane przez Komisję Europejską

podczas procedury sprzeciwowej na poziomie UE:

— chronione oznaczenie geograﬁczne:serkory -

ciński swojski, jagnięcina podhalańska.

Korzyści z uczestnictwa w systemie chronionych

nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geograﬁcz-

nych oraz gwarantowanych tradycyjnych specjalności

Rejestracja nazwy produktu jako oznaczenia geo-

graﬁcznego,nazwypochodzenialubgwarantowanej

tradycyjnej specjalności gwarantuje, że nikt na tere-

nie całej Unii Europejskiej nie może bezprawnie uży-

wać w obrocie zarejestrowanej nazwy.

Prawo do uży-

wania znaku graﬁcznegoorazzarejestrowanejnazwy

mają wyłącznie producenci wytwarzający produkt

zgodnie ze specyﬁkacjąnaokreślonymobszarzegeo-

graﬁcznym.

Przyznanie oznaczenia chroni zatem

producentów przed nieuprawnionym wykorzystywa-

niem nazwy produktu.

Pozwala to na podkreślenie

unikalności produktu i umożliwia konkurencję na

rynku Unii Europejskiej.

Umieszczenie znaku gra-

ﬁcznegonaopakowaniuproduktupowoduje,żestaje

się on rozpoznawalny dla milionów konsumentów

w Unii Europejskiej, dysponujących wysokimi docho-

dami i świadomych wysokiej jakości i unikalności

oznaczonego artykułu.

Wsparcie ﬁnansowedlaproducentówwytwarza-

jących produkty regionalne i tradycyjne

W ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiej-

żono dwa działania: Uczestnictwo rolników w syste-

mach jakości żywności oraz Działania informacyjne

strowane przez Komisję Europejską jako chronione

nazwy pochodzenia, chronione oznaczenia geogra-

ﬁczneigwarantowanetradycyjnespecjalności.

Natomiast w ramach działania: Działania infor-

macyjne i promocyjne wspiera się grupy producentów

realizujących projekty z zakresu informacji i promo-

cji produktów rolnych i środków spożywczych wypro-

dukowanych w ramach powyższych systemów jakości

w wysokości 70% kosztów kwaliﬁkowanych,faktycznie

poniesionych na realizację działań promocyjnych.

Lista produktów tradycyjnych

Na etapie krajowym minister rolnictwa i rozwoju

wadzi listę produktów tradycyjnych.

Na listę wpisy-

wane są produkty, których jakość lub wyjątkowe ce-

chy i właściwości wynikają ze stosowania tradycyj-

nych metod produkcji, stanowią element dziedzictwa

są elementem tożsamości społeczności lokalnej.

Za

924

tradycyjne metody produkcji uważa się metody wy-

korzystywane co najmniej od 25 lat.

Wpis na listę produktów tradycyjnych nie przy-

znaje produktom ochrony, a jedynie informuje o speł-

nieniu przez produkt powyższych wymogów.

Z wpi-

sem produktu na listę nie wiąże się także żadna do-

datkowa kontrola produktów, ani nie przyznaje ich

wytwórcom żadnych dodatkowych praw.

Wniosko-

dawcom przekazuje się pisemną informację potwier-

dzającą wpis produktu na listę.

Informacja ta nie jest

jednak certyﬁkatem.

Listaproduktówtradycyjnych

została stworzona w celu identyﬁkacjiipromocjipro-

duktów wytworzonych tradycyjnymi metodami.

Lista produktów tradycyjnych cieszy się dużym

ca kwietnia 2012 r. zostały na nią wpisane 962 pro-

dukty.

Przedsięwzięcia informacyjno-promocyjne

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi organizuje

szereg wydarzeń mających na celu informowanie o pro-

duktach regionalnych i tradycyjnych, jak i szeroko

pojętej polityce jakości żywności.

Wśród tego typu

przedsięwzięć można wymienić targi, konferencje oraz

prezentacje połączone z degustacją produktów regio-

nalnych i tradycyjnych.

Ministerstwo współpracuje

również w przedmiotowym zakresie z urzędami mar-

szałkowskimi poszczególnych województw.

Organizo-

wane są spotkania informacyjne z przedstawicielami

urzędów marszałkowskich, z producentami wytwa-

rzającymi zarejestrowane produkty oraz tymi, którzy

W ministerstwie przygotowywane są również pu-

blikacje i płyty DVD z informacjami na temat polity-

ki jakości żywności, które są dystrybuowane wśród

producentów i konsumentów.

Ponadto obecnie trwają prace nad uruchomieniem

kampanii informacyjnej na temat systemu rejestracji

nych i gwarantowanych tradycyjnych specjalności

miotowa kampania będzie ﬁnansowanaześrodków

mechanizmu wspólnej polityki rolnej pn. „Wsparcie

je Agencja Rynku Rolnego.

Podobna kampania informacyjna pn. „Oryginal-

ność pod ochroną” została przeprowadzona w Polsce

w latach 2005–2007.

Jej celem było dostarczenie pro-

ducentom regionalnej i tradycyjnej żywności informa-

ciem polskich producentów i konsumentów.

Zespół Roboczy ds. Produktów Tradycyjnych i Re-

gionalnych

W celu analizy sytuacji na rynku produktów re-

gionalnych i tradycyjnych oraz przygotowania roz-

wiązań jak najbardziej przyjaznych dla produkcji i dys-

trybucji produktów pochodzenia roślinnego i zwie-

rzęcego produkowanych przez małe zakłady według

tradycyjnych receptur prezes Rady Ministrów powo-

gionalnych.

Zespół składa się z przedstawicieli Mini-

woju Regionalnego, Głównego Inspektoratu Wetery-

narii, Głównego Inspektoratu Sanitarnego, Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Związku Wo-

jewództw RP oraz Polskiej Izby Produktu Regional-

nego i Lokalnego.

W wyniku prac zespołu powstał

raport zawierający wnioski i rekomendacje do wpro-

wadzenia zmian korzystnych z punktu widzenia pro-

ducentów produktów regionalnych i tradycyjnych.

Z przeprowadzonych analiz wynika, że obowiązu-

jące w Polsce przepisy regulujące działalność margi-

nalną, lokalną i ograniczoną, przepisy weterynaryj-

ne oraz sanitarne w porównaniu z innymi państwa-

mi Unii Europejskiej nie są restrykcyjne, jednakże

potrzebna jest dalsza praca nad wzmocnieniem dia-

logu pomiędzy instytucjami administracji odpowie-

dzialnymi za wsparcie rozwoju producentów żywno-

ści tradycyjnej a samymi producentami.

Ważne wy-

daje się również wsparcie dialogu pomiędzy organi-

zacjami reprezentującymi producentów żywności

tradycyjnej a instytucjami kontrolnymi, tak aby obo-

wiązujące przepisy mogły zostać wykorzystane do

promocji produkcji, a nie były postrzegane jako jej

hamulec.

Dialog powinien w pierwszej fazie skupić się na

wykorzystaniu możliwości oferowanych przez obo-

wiązujące przepisy, przede wszystkim w zakresie za-

twierdzania zakładów produkcyjnych z derogacjami

wynikającymi ze specyﬁki produkcji na podstawie

tradycyjnych receptur.

Ważne jest, by instytucje kon-

trolne skutecznie rozpowszechniały wiedzę o tych

przepisach wśród przedstawicieli terenowych.

Wyko-

rzystana powinna być także możliwość promocji do-

brych praktyk oraz budowania zaufania pomiędzy

producentami a instytucjami kontrolnymi poprzez

przygotowanie wytycznych ułatwiających dostosowa-

nie zakładów produkcji do wymogów i oczekiwań

kontrolerów.

W aktywny sposób powinny być również promo-

wane środki służące wsparciu rozwoju produkcji, jej

certyﬁkacjiizatwierdzania.

Wynikiemdalszejwspól-

nej dyskusji producentów oraz administracji powinna

być również reﬂeksjanadmożliwościądostosowania

kolejnych programów operacyjnych do specyﬁcznych

potrzeb promocji produkcji żywności tradycyjnej

i regionalnej w Polsce.

System ubezpieczenia społecznego rolników

System ubezpieczenia społecznego rolników, ure-

niony od powszechnego systemu ubezpieczeń społecz-

nych realizowanego przez Zakład Ubezpieczeń Spo-

łecznych.

Każdy z tych systemów normują odrębne

regulacje prawne, a więc każdy z nich rządzi się od-

925

rębnymi regułami, dotyczącymi nie tylko praw, ale

i obowiązków ubezpieczonych.

Odmienne są zasady

i wysokość opłacanych przez ubezpieczonych składek,

poprzez co możliwe było ustanowienie preferencji w sto-

sunku do rolników prowadzących działalność rolniczą

w małych i średnich gospodarstwach rolnych.

Od 1 paź-

dziernika 2009 r. zróżnicowane zostały składki na

ubezpieczenie emerytalno-rentowe rolników.

Rolnicy

prowadzący działalność rolniczą na dużą skalę, tj. pro-

wadzący gospodarstwa rolne o obszarze użytków rol-

nych przekraczającym 50 ha przeliczeniowych, opła-

cają dodatkową zróżnicowaną składkę na ubezpiecze-

nie emerytalno-rentowe, w zależności od wielkości

gospodarstwa rolnego.

Rolnicy prowadzący działalność

w mniejszych gospodarstwach opłacają jedynie skład-

kę podstawową, wynoszącą dla wszystkich ubezpie-

czonych – bez względu na wielkość gospodarstwa rol-

nego – 10% najniższej emerytury.

2012 r., która weszła w życie od dnia 1 lutego 2012 r.,

składka zdrowotna wynosi 1 zł miesięcznie za każdy

dej osoby ubezpieczonej w gospodarstwie rolnym (rol-

nika, małżonka rolnika, domownika).

Za ubezpieczo-

nych w gospodarstwach rolnych do 6 ha przeliczenio-

wych użytków rolnych (których jest około 62%) skład-

ka jest opłacana przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego ze środków budżetu państwa.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, niezależnie

od tworzenia warunków do wspierania małych gospo-

darstw poprzez różne działania współﬁnansowane

z funduszy Unii Europejskiej w ramach PROW 2007–

–2013, prowadzi prace nad rozwojem i upowszechnie-

niem działań związanych z dywersyﬁkacjądziałalno-

ści przedsiębiorczej wśród właścicieli gospodarstw rol-

nych, ze szczególnym uwzględnieniem małych gospo-

darstw, marketingiem bezpośrednim, w szczególności

sprzedażą bezpośrednią produktów rolnych wytwa-

rzanych m.in. w małych gospodarstwach rolnych.

Ce-

lem założeń opracowanych programów jest zwiększe-

nie dochodów producentów rolnych, ograniczając jed-

nocześnie wysokie marże handlowe stosowane przez

pośredników i wielkie sieci handlowe w łańcuchu

przetwórstwa i sprzedaży produktów rolnych.

Głównymi beneﬁcjentamibędąwłaścicielemałych

gospodarstw rolnych, którzy muszą zdecydować, w ja-

kim kierunku będą rozszerzali swoją działalność go-

spodarczą na obszarach wiejskich.

Aby odnieść sukces,

będą musieli nauczyć się, jak produkować i promować

swoje produkty i zwiększyć udział w rynku.

Ich umiej-

scowienie i pozycja rynkowa są korzystne, ponieważ te

gospodarstwa zazwyczaj są usytuowane blisko sku-

pisk ludności, natomiast klienci z miast cenią sobie

lokalne produkty spożywcze oraz możliwości kontaktu

z rolnikiem, który je wytwarza, jak i sprzedaje.

Progra-

my uwzględniają m.in. planowanie strategiczne, struk-

turę rynku oraz zarządzanie i nadzór.

Opisane powyżej działania mają na celu zwięk-

szenie ilości rolników sprzedających na targowiskach

swoje produkty klientom z okolicznych miast, a tak-

że klientom zbiorowym, takim jak: szpitale, szkoły,

restauracje, bary, a ograniczenie sprzedaży towarów

zakupionych na rynkach hurtowych.

W miarę upływu czasu będą mogły powstawać

grupy marketingowe rolników, zorganizowane wokół

takich targowisk, i ich własne sieci dystrybucji.

Dzia-

łania idące w tym kierunku prowadzą już Centrum

Doradztwa Rolniczego Oddział w Radomiu oraz wo-

jewódzkie ośrodki doradztwa rolniczego wspomagane

przez lokalne samorządy.

Zagadnienie małych gospodarstw rolnych oraz

gospodarstw rodzinnych znajduje swoje odzwiercie-

dlenie zarówno w diagnozie, jak i celach/prioryte-

tach/kierunkach interwencji „Strategii zrównoważo-

–2020” (SZRWRiR).

Strategia została opracowana

w MRiRW przy udziale szerokiego grona ekspertów

w oparciu o wyniki konsultacji społecznych i między-

resortowych, a także niezależne oceny i została przy-

W SZRWRiR przedstawione zostały działania, ja-

re znajdują się w kompetencji różnych resortów (w tym

MRiRW).

W przywołanym dokumencie została na-

kreślona długookresowa wizja obszarów wiejskich

oraz cel główny realizacji strategii zdeﬁniowanyjako:

Poprawa jakości życia na obszarach wiejskich oraz

— cel 1: Wzrost jakości kapitału ludzkiego, spo -

rach wiejskich,

— cel 2: Poprawa warunków życia na obszarach

— cel 3: Bezpieczeństwo żywnościowe,

— cel 4: Wzrost produktywności i konkurencyj -

ności sektora rolno-spożywczego,

— cel 5: Ochrona środowiska i adaptacja do zmian

tety, a tym kierunki interwencji, które stanowią zbiór

Należy zauważyć, że w strategii przywołuje się za-

równo deﬁnicjęgospodarstwrodzinnych,jakrównież

wskazuje się ich znaczenie w kontekście kształtowa-

nia ustroju rolnego w kraju: „Zgodnie z art. 23 Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej podstawą ustroju

rolnego państwa są gospodarstwa rodzinne, za które

o kształtowaniu ustroju rolnego) uważa się gospodar-

stwa rolne o łącznej powierzchni UR nie większej niż

300 ha prowadzone przez rolnika indywidualnego”.

Ponadto w części poświęconej omówieniu struk-

tury agrarnej w Polsce oraz kierunków jej zmian

podkreślona została rola małych gospodarstw rol-

926

nych oraz ich zróżnicowanie pod względem funkcji,

jakie pełnią: „Mając na uwadze strukturę agrarną

polskiego rolnictwa, należy podkreślić, że potencjał

ziemi, jakim dysponują gospodarstwa, w sposób zasad-

niczy kształtuje ich funkcje produkcyjne, ale również

przyrodnicze.

Z analizy wstępnych wyników Po-

wszechnego Spisu Rolnego w 2010 r. wynika, że naj-

większy spadek liczby gospodarstw rolnych o po-

wierzchni powyżej 1 ha UR odnotowano wśród gospo-

(o 22,7% w porównaniu do 2002 r.).

Odgrywają one

relatywnie małą rolę w sensie produkcyjnym, jednak-

że pełnią ważną funkcję środowiskową i społeczną.

Mimo małej zdolności produkcji towarowej, posiadają

one duży potencjał w wytwarzaniu tradycyjnej żyw-

śnie struktura działek rolnych gospodarstw małoob-

szarowych (o małej powierzchni) wnosi szczególną

wartość w zachowanie walorów krajobrazowych i śro-

dowiskowych (np. mozaikowatość i zmienność rodzaju

użytkowania UR).

Z drugiej strony, dużą słabością go-

spodarstw o małym areale UR w Polsce jest ich stopień

rozwoju gospodarczego, ponieważ prowadzą one naj-

częściej produkcję o charakterystyce zbliżonej do go-

spodarstw wielkoobszarowych, której opłacalność jest

bardzo niska w związku z ograniczonymi możliwo-

ściami inwestycyjnymi.

Można zatem uznać, że wy-

zwaniem stojącym przed tymi gospodarstwami jest

dostosowanie proﬁluichdziałalnościprodukcyjnejdo

potencjału produkcyjnego i środowiskowego.

Należy

szarowych produkuje wyłącznie na własne potrzeby,

zabezpieczenia socjalnego, ale również mogą być dzia-

łalnością hobbystyczną lub wynikać z naturalnych

rowizny).

Zgodnie z danymi pochodzącymi z Po-

wszechnego Spisu Rolnego 2010 zaledwie 57,06% go-

spodarstw indywidualnych o powierzchni do 1 ha UR

prowadzi działalność rolniczą”.

Doceniając znaczenie funkcjonowania małych go-

spodarstw, które prowadzą zrównoważoną produkcję

rolną, w strategii zaprojektowano interwencje pu-

bliczne, które będą wspierały wykorzystanie poten-

cjału produkcyjnego i środowiskowego tych gospo-

darstw (pola podświetlone na rysunku kolorem zie-

lonym) – należą do nich m.in. kierunki interwencji

priorytetu:

— 3.1: Utrzymanie i poprawa jakości bazy pro -

dukcyjnej rolnictwa i rybactwa,

— 3.2: Wytwarzanie wysokiej jakości, bezpiecznych

dla konsumentów produktów rolno-spożywczych,

— 4.1: Modernizacja i wzrost innowacyjności sek -

tora rolno-spożywczego,

— 4.2: Kreowanie oraz transfer wiedzy i techno -

logii służącej zrównoważonemu rozwojowi sektora

rolno-spożywczego,

— 4.3: Dostosowanie struktur sektora rolno-spo -

żywczego do zmieniających się wyzwań w Polsce, UE

i skali globalnej,

— 4.4: Promocja oraz powiększanie rynków zbytu

produktów rolno-spożywczych,

— 5.1: Ochrona środowiska naturalnego w sekto -

rze rolniczym i różnorodności biologicznej na obsza-

rach wiejskich,

— 5.2: Kształtowanie przestrzeni wiejskiej,

z uwzględnieniem ochrony krajobrazu i ładu prze-

strzennego,

— 5.3: Adaptacja rolnictwa i rybactwa do zmian

klimatu oraz ich udział w przeciwdziałaniu tym

zmianom (mitygacji)

Rysunek: Zróżnicowanie gospodarstw rolnych pod względem roli, jaką pełnią w dostarczaniu/wytwarzaniu

dóbr produkcyjnych i przyrodniczych

F

u

n

k

c

j

e p

r

o

d

u

s

i

l

n

e

Gospodarstwa o dużej wielkości

produkcji przeznaczonej głównie

na rynek, niedostosowane do

wymagań środowiskowych

Gospodarstwa o dużej wielkości

rynek, prowadzące zrównoważoną

produkcję rolną lub będące w fazie dosto-

sowania do wymagań środowiskowych

zrównoważoną produkcję rolną, która

nastawiona jest na ochronę środowiska

w większym stopniu, niż wymagają tego normy

środowiskowe

u

m

i

a

r

k

e

Gospodarstwa średnie i małe

produkujące głównie na potrzeby

własne i częściowo na rynek

niedostosowane do wymagań

środowiskowych

Gospodarstwa średnie i małe

wymagań środowiskowych

b

r

a

k

Małe gospodarstwa produkujące

głównie na potrzeby własne

niedostosowane do wymagań

środowiskowych

Małe gospodarstwa produkujące głównie

na potrzeby własne, prowadzące

zrównoważoną produkcję rolną lub

brak umiarkowane silne

Funkcje przyrodnicze

Źródło: Opracowanie MRiRW

927

Dla tych małych gospodarstw rolnych, które nie

wpisują się w model rolnictwa zrównoważonego i wie-

lofunkcyjnego (pole oznaczone na rysunku kolorem

żółtym), zaprojektowano w strategii alternatywne kie-

runki rozwoju, w tym m.in. w ramach priorytetu:

— 1.2: Zwiększanie zatrudnienia mieszkańców

obszarów wiejskich bez konieczności zmiany ich miej-

sca zamieszkania,

— 1.3: Rozwój przedsiębiorczości i pozarolniczych

miejsc pracy z wykorzystaniem potencjału endoge-

nicznego obszarów wiejskich,

—1.4: Zapobieganie i ograniczanie wykluczenia

społecznego oraz aktywizacja mieszkańców obszarów

wiejskich.

Istotną rolę we wsparciu gospodarstw rolnych

w Polsce, w tym małych gospodarstw rolnych, pełni

wspólna polityka rolna (WPR).

W pakiecie propozycji

legislacyjnych dla WPR na lata 2014–2020, który Ko-

misja Europejska przedłożyła w październiku 2011 r.,

nastąpiło wyeksponowanie roli małych gospodarstw

w europejskim modelu rolnictwa.

Komisja wyraźnie

dostrzega znaczenie drobnych producentów rolnych

w realizacji celów strategii Europa 2020.

W ramach nowego PROW stworzono możliwość

wprowadzenia tematycznych podprogramów dla ma-

łych gospodarstw oraz wsparcia dywersyﬁkacjido-

chodów i wzmocnienia pozycji rynkowej drobnych

producentów rolnych.

Ponadto, jako alternatywną

formę wobec wielokomponentowego systemu wspar-

cia bezpośredniego Komisja zaproponowała dla ma-

łych gospodarstw jedną ryczałtową płatność.

Płat-

ność ta ma być obowiązkowa do wprowadzenia przez

państwo członkowskie, ale dobrowolna dla rolników.

Państwo członkowskie będzie mogło wydatkować do

10% krajowej koperty ﬁnansowej wsparcia bezpo-

średniego, zaś beneﬁcjencitejpłatnościbylibyzwol-

nieni z kontroli wymogów, jak i z sankcji za nieprze-

strzeganie przepisów zasady wzajemnej zgodności.

Rząd RP pozytywnie ocenia te propozycje, co zna-

lazło swoje odzwierciedlenie w stanowiskach rządu

do pakietu propozycji legislacyjnych dla WPR na lata

2014–2020.

W szczególności pozytywnie oceniany

jest system płatności dla małych gospodarstw z uwa-

gi na: (i) ograniczenie kosztów administracyjnych

w zakresie przyznawania płatności bezpośrednich,

(ii) wyeksponowanie roli tej grupy gospodarstw

w realizacji celów wspólnotowych, a także (iii) ele-

ment poprawy dystrybucji wsparcia w nawiązaniu do

traktatowego celu WPR w zakresie wsparcia docho-

dów.

Jednocześnie w stanowisku rządu RP zwrócono

uwagę, że mechanizm ten powinien mieć jednak cha-

rakter dobrowolny dla państw członkowskich oraz że

propozycja KE „nie może być traktowana jako sposób

rozwiązywania problemów strukturalnych w rolnic-

twie UE – rząd RP postuluje więc jednoczesne zapew-

nienie odpowiednich możliwości wsparcia restruktu-

ryzacji sektora w ramach II ﬁlaruWPRpo2013r.”.

Według danych Głównego Urzędu Statystyczne-

go, zebranych w ramach powszechnych spisów rol-

nych przeprowadzonych w roku 2002 i 2010, w Polsce

w 2010 r. było 2278 tys. gospodarstw rolnych.

Naj-

większy odsetek gospodarstw występował w woje-

wództwach: małopolskim – 12,5% (283,5 tys.), mazo-

wieckim – 12,19% (277,5 tys.), podkarpackim – 11,5%

(261,4 tys.) oraz lubelskim – 11,3% (257,3 tys.).

W roku 2002 ilość gospodarstw rolnych wynosiła

2933 tys.; oznacza to, że w latach 2002–2010 zmniej-

szyła się ona o 655,5 tys., czyli 22,4%.

Największy

spadek ilości gospodarstw rolnych wystąpił w woje-

wództwach: opolskim – o 39,5%, tj. z 74 tys. do 44,8

tys., śląskim – o 35,5%, tj. z 253,1 tys. do 163,3 tys.,

oraz zachodniopomorskim – o 32,3%, tj. z 71 tys. do

48 tys.

Spadek na poziomie 20–25% wystąpił w woje-

wództwach: dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lu-

buskim, małopolskim, mazowieckim i pomorskim.

W 2010 r. (dane PSR 2010) gospodarstwa rolne

o powierzchni poniżej 5 ha stanowiły ok. 70% i było

ich 1577 tys. Największy odsetek (ok. 90%) gospo-

darstw poniżej 5 ha występował w województwach:

małopolskim, podkarpackim i śląskim.

Natomiast je-

dynie w dwóch województwach: kujawsko-pomorskim

i podlaskim, gospodarstwa powyżej 5 ha stanowiły

więcej niż połowę wszystkich gospodarstw rolnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

i mrozami, uprzejmie informuję Panią Marszałek, że

nia, w ramach którego poszkodowani producenci

928

1) kredyty preferencyjne na wznowienie produk-

cji, udzielane przez banki na podstawie rozporządze-

wania.

Łączna kwota pomocy udzielanej w ramach

ww. programu, z wyłączeniem pomocy, o której mowa

w pkt 4, dla jednego gospodarstwa rolnego, w którym

powstały szkody spowodowane przez ujemne skutki

przezimowania w przypadku upraw rolnych zostanie

wanymi przez urzędy wojewódzkie w trybie robo-

czym obecnie szacowane są jeszcze przez komisje

powołane przez wojewodów w niektórych gospodar-

stwach rolnych szkody spowodowane przez ujemne

skutki przezimowania.

Natomiast według wstęp-

nych danych przekazanych przez wojewodów szkody

spowodowane przez ujemne skutki przezimowania

wystąpiły na powierzchni ponad 1,4 mln ha upraw

rolnych.

W przypadku preferencyjnych kredytów inwesty-

kredytu okres kredytowania jeszcze nie minął

strukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

udzielonych z dopłatami do oprocentowania Agencji

tomiast w przypadku kredytów obrotowych na wzno-

wienie produkcji w związku z wystąpieniem nieko-

929

rzystnych zjawisk atmosferycznych w okresie obję-

tym umową kredytu bank może stosować karencję

turyzacji i Modernizacji Rolnictwa o podjęcie działań

wanym w wyniku ujemnych skutków przezimowania

tami do oprocentowania ze środków ARiMR w zakre-

sie prolongowania terminów spłat rat kapitału i od-

setek oraz wydłużania okresu spłaty preferencyjnych

Odnośnie do materiału siewnego uprzejmie infor-

muję, że na terenie województwa łódzkiego kwaliﬁ-

kowany materiał siewny oferowany jest m.in. przez

następujących przedsiębiorców: 1) Hodowla Roślin

Strzelce sp. z o.o., Grupa IHAR, Zakład Główny

Strzelce, 99-307 Strzelce, ul. Główna 20, tel. 24 356-

-69-00, fax.

24 356-69-02, strzelce@hr-strzelce.pl,

www.hr-strzelce.pl, 2) FN Granum, Wodzierady 81,

98-105 Wodzierady, tel. 43 677-31-26, 043 677-35-20,

fax.

43 675-99-53, biuro@granumfn.pl, www.gra-

numfn.pl, 3) Centrala Nasienna Sieradz, 98-200 Sie-

radz, ul. POW 30, tel. 43 827-13-31, 43 822-43-57,

fax.

43 827-13-59, centralanasiennasp.zoo@wp.pl,

www.nasionasieradz.pl, 4) PPHU ANAS Andrzej

Antczak, 92-761 Łódź, ul. Malownicza 38, siedziba

(magazyny, biuro): 99-200 Poddębice, ul. Targowa

12, tel./fax.

43 678-32-26, 602-150-191, aantczak@op.

pl, anas@nasionarolnicze.pl, www.nasionarolnicze.

pl, 5) Centralny Ośrodek Badania Odmian, Stacja

Doświadczalna Oceny Odmian w Sulejowie, 97-330

Sulejów, ul. Polna 10, tel./fax.

44 616-20-39, sdoo.su-

lejow@coboru.pl, www.coboru.pl.

Według informacji otrzymanej z Polskiej Izby Na-

siennej w chwili obecnej przedsiębiorcy posiadają za-

pasy magazynowe materiału siewnego w następują-

cych ilościach:

— zboża ozime: pszenica – 7727 t, pszenżyto – 437 t,

żyto – 115 t, jęczmień – 84 t,

— zboża jare: pszenica – 15,5 t, pszenżyto – 25 t,

owies – 62 t, jęczmień – 163 t,

— kukurydza – 1069 t,

— rzepak ozimy – 817 t,

— rzepak jary – 68 t,

— strączkowe: groch – 1165 t, łubin – 257 t.

Powyższe dane są niekompletne, ponieważ nie

wszyscy przedsiębiorcy dostarczyli informacji.

Jed-

nocześnie informuję, że zgodnie z danymi Państwo-

stanu na dzień 8 maja 2012 r. wnioskodawcy zgłosili

do oceny w roku 2012 plantacje materiału siewnego

o następującej powierzchni:

— żyto ozime – 6124 ha, (w roku 2011 – 4407 ha),

— pszenżyto ozime – 12 102 ha (w roku 2011 –

10 373 ha),

— pszenica zw. ozima – 28 488 ha (w roku 2011

– 25 720 ha),

— jęczmień ozimy – 4518 ha (w roku 2011 –

3835 ha).

Szacunkowa wielkość plonów będzie dostępna po

zakończeniu kwaliﬁkacjipolowej(nakońculipcabr.).

Zgodnie z przewidywaniami Polskiej Izby Nasiennej

nie zabraknie w tym roku materiału siewnego na je-

sienne zasiewy.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

łączonych z prywatyzacji poniżej przedstawiam od-

powiedzi na zawarte w ww. interpelacji pytania:

1.

Jakie względy merytoryczne, oprócz ﬁnanso-

wych, zadecydowały o podjęciu przez rząd działań

zmierzający do prywatyzacji Uzdrowiska Busko-

-Zdrój SA?

Minister skarbu państwa odpowiada za procesy

wyszczególnionych w rozporządzeniu z dnia 8 paź-

(dalej: rozporządzenie) – aktualnie wyłączonych z pry-

watyzacji, przeprowadzono w Ministerstwie Skarbu

spółek uzdrowiskowych.

Uzdrowisko Busko-Zdrój

SA, jak i pozostałe spółki uzdrowiskowe, odczuwa

930

niedobór środków ﬁnansowychnarealizacjęplanów

rozwojowych.

Bez znacznych dodatkowych nakładów

inwestycyjnych spółka nie będzie w stanie konkuro-

wać z podmiotami ﬁnansowanymiprzezprywatnych

właścicieli.

Nie istnieją żadne przesłanki, aby pań-

dził konsultacje w sprawie prywatyzacji uzdrowiska?

Przygotowany przez Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa projekt zmiany rozporządzenia zakładający

wpisanie do wykazu zakładów lecznictwa uzdrowi-

watyzacji, spółki Uzdrowisko Krynica-Żegiestów SA

z siedzibą w Krynicy-Zdroju został przekazany do

Ministerstwa Zdrowia.

Po porozumieniu z ministrem

zdrowia projekt zmieniający rozporządzenie zostanie

przesłany do uzgodnień międzyresortowych i konsul-

tacji społecznych.

Za pośrednictwem ministra admi-

nistracji i cyfryzacji zostanie przekazany również do

zaopiniowania wojewodom.

Przeprowadzenie pełnych

3.

Czy zapis o prywatyzacji uzdrowisk dotychczas

czy tylko pomyłką?

Jeśli nie pomyłką, to czym w oce-

nie kierowanego przez Pana resortu uzasadniona jest

dów w regionie?

Pomimo dodatnich wyników ﬁnansowychnetto

stwa, na podstawie dotychczasowych doświadczeń,

prywatyzacja spółki jest skutecznym sposobem po-

nego jej rozwoju.

Jednocześnie Ministerstwo Skarbu Państwa jest

-uzdrowiskowych spółki i utrzymaniem jej statusu

uzdrowiskowego.

dostęp do usług uzdrowiskowych zostanie ograniczo-

ny dla biedniejszej grupy naszego społeczeństwa i jak

zamierza temu przeciwdziałać?

Zgodnie z art. 17 ustawy nadzór nad lecznictwem

spraw wewnętrznych – odpowiednio ci ministrowie

jewództwa przy pomocy naczelnego lekarza uzdrowi-

Zgodnie ze stanowiskiem ministra zdrowia z dnia

wości zapewniania leczenia uzdrowiskowego ze środ-

ków publicznych, tj. NFZ, ZUS itp., które, kontrak-

tując świadczenia opieki medycznej, kierują się jako-

własnościową świadczeniodawcy.

Planowane wpływy do budżetu z tytuły prywaty-

zacji szacowane są na poziomie kapitałów własnych

spółek.

Ministerstwo Skarbu Państwa prowadzi prywa-

931

stawą zbycia akcji/udziałów są przygotowane przez

doradcę analizy, w tym oszacowanie wartości przed-

siębiorstw spółek.

Przyjęcie zaoferowanej przez po-

tencjalnego inwestora ceny zakupu akcji/udziałów

spółki Skarbu Państwa uwarunkowane jest jej od-

zwierciedleniem w wartości spółki oszacowanej przez

niezależnego doradcę.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

gniewa Włodkowskiego, przesłaną przy piśmie z dnia

wie egzekwowania kar umownych od chińskiego kon-

sorcjum budowlanego COVEC za przerwanie budowy

autostrady A2, przedstawiam następujące informacje

i wyjaśnienia.

Informuję, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajo-

wych i Autostrad tuż po odstąpieniu, w dniu 27

czerwca 2011 r., od umów na projekt i budowę auto-

strady A2 na odcinkach A i C – zawartych z konsor-

cjum tworzonym przez China Overseas Engineering

Group Co. Ltd., Shanghai Construction (Group) Ge-

lej: konsorcjum COVEC) – przystąpiła do dochodze-

nia roszczeń przysługujących Skarbowi Państwa.

Prowadzone działania w tym zakresie obejmują:

— dochodzenie roszczeń przysługujących skarbo -

wi państwa w stosunku do konsorcjum COVEC,

— dochodzenie należności z wystawionych przez

of China) gwarancji bankowych zabezpieczających na-

leżyte wykonanie umów przez konsorcjum COVEC.

Niewywiązanie się przez chińskie konsorcjum

z kontraktów na budowę autostrady A2, skutkujące

zerwaniem współpracy, doprowadziło do powstania

wymiernych szkód majątkowych poniesionych przez

Skarb Państwa.

Z dotychczasowych ustaleń General-

łączna wartość szkód poniesionych przez Skarb Pań-

stwa w związku z niewykonaniem umów przez kon-

sorcjum COVEC może wynieść nawet ponad 800 mln

zł.

W skład tej kwoty wchodzą w szczególności rosz-

czenia o zapłatę kar umownych oraz roszczenia o za-

płatę odszkodowania przewyższającego wartość kar

umownych z tytułu następujących szkód:

a) degradacji robót po wycofaniu się wykonawcy,

b) zapewnienia zabezpieczenia i ochrony placu

budowy,

c) przeprowadzenia inwentaryzacji robót,

d) dodatkowych kosztów wewnętrznych poniesio-

nych przez GDDKiA,

e) kosztów związanych z nieukończeniem auto-

strady w terminie (w szczególności wynikających z bra-

ku funkcjonowania systemu poboru opłat),

f) kosztu różnicy, pomiędzy wynagrodzeniem

konsorcjum COVEC a wynagrodzeniem nowych wy-

konawców inwestycji,

g) roszczeń o zwrot płatności dokonanych na rzecz

podwykonawców konsorcjum COVEC przez GDDKiA

z tytułu jej solidarnej odpowiedzialności jako inwe-

stora.

Obecnie przed Sądem Okręgowym w Warszawie

prowadzone jest postępowanie (sygn. akt XXV C

1339/11) przeciwko China Overseas Engineering

sp. z o.o. w przedmiocie zapłaty kwoty 128 913 670,98

zł, tytułem kar umownych przysługujących GDDKiA

A i C, z przyczyn leżących po stronie wykonawcy.

Postępowanie to zostało wszczęte na skutek pozwu

W dniu 4 października 2011 r. sąd wydał nakaz za-

płaty ww. kwoty, jednak z uwagi na skuteczne wnie-

sienie przez obu pozwanych sprzeciwów, sprawa zo-

stanie rozpoznana na rozprawie.

Na posiedzeniu

w dniu 8 lutego 2012 r. sąd wyznaczył 4 terminy

rozpraw w tej sprawie – na miesiąc kwiecień br.

(04.04., 11.04., 16.04., 23.04.).

W powyższej sprawie

nie zapadło jeszcze ostateczne rozstrzygniecie i spra-

wa jest w toku.

Niezależnie od sprawy dotyczącej kar

umownych przygotowywane jest postępowanie sądo-

we dotyczące odszkodowania z pozostałych tytułów.

Dotychczas GDDKiA nie pozwała konsorcjum COVEC

o płatności z innych tytułów niż kary umowne.

Postępowanie dowodowe w przedmiotowych spra-

wach sprowadza się do wykazania faktu podpisania

umów, następnie zaprzestania ich realizacji przez

wykonawcę oraz złożenia oświadczeń o odstąpieniu.

W zakresie kar umownych kontrakty przewidują au-

tomatyzm polegający na obowiązku zapłaty kwoty

stanowiącej 10% wartości kontraktu w sytuacji od-

stąpienia od umowy z winy wykonawcy.

Środki do-

wodowe, którymi dysponuje GDDKiA, w pełni po-

twierdzają stawiane tezy.

W szczególności potwier-

932

dzają one złą organizację pracy wykonawcy, wadliwe

wykonywanie jego obowiązków, a ostatecznie porzu-

cenie placu budowy.

GDDKiA dysponuje w tym za-

kresie dokumentacją kontraktową, w tym protokoła-

mi ze spotkań, notatkami i pismami, jak również

dokumentacją fotograﬁczną.

PonadtoGDDKiAbę-

dzie wykorzystywać zeznania świadków.

Odnosząc się do kwestii żądań przedstawionych

GDDKiA przez konsorcjum COVEC (w czerwcu 2011 r.),

w zamian za kontynuowanie prac na swoich odcin-

kach autostrady A2 Stryków – Konotopa, strona

chińska zażądała zwiększenia wartości kontraktów

o ok. miliard złotych.

Zamawiający w zaistniałej sy-

tuacji zmuszony był do odstąpienia od kontynuacji

ww. kontraktów.

W kwestii wzrostu wartości kontraktów, w sto-

sunku do pierwotnej wartości umów zawartych

z COVEC, informuję, iż w wartościach netto zawar-

tych kontraktów wzrost ten wynosi odpowiednio:

— dla odcinka A – 185 550 133,51 PLN,

— dla odcinka C – 176 520 269,59 PLN.

Dla wyjaśnienia informuję, iż dla przedstawienia

wzrostu wartości ww. kontraktów przyjęto wartości

netto, ponieważ zmiana stawki VAT, która nastąpiła

dnia 1 stycznia 2012 r. (z 22% na 23%), była anekso-

wana tylko w przypadku kontraktów zawartych z Eu-

rovią oraz DSS, natomiast kontrakty z COVEC nie

zostały aneksowane w związku z brakiem umocowa-

nia prawnego do podpisywania aneksów po stronie

wykonawcy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

słaną przy piśmie pana Adama Jassera, podsekreta-

Tomaszewskiego w sprawie braku dialogu społecz-

nego z przedstawicielami Służby Celnej uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

1.

Odnosząc się do podniesionego w przedmioto-

wej interpelacji pytania dotyczącego unikania przez

stronę rządową dialogu społecznego z przedstawicie-

lami Służby Celnej, należy wyjaśnić, że szef Służby

Celnej pan Jacek Kapica od momentu powołania na

to stanowisko, tj. od dnia l lutego 2008 r., podjął

współpracę ze związkami zawodowymi działającymi

w Służbie Celnej.

Przejawem tych działań jest zorga-

nizowanie spotkań zarówno z inicjatywy szefa Służ-

by Celnej, jak również na wniosek przedstawicieli

wspomnianych organizacji związkowych.

Ogółem

w okresie od lutego 2008 r. do maja 2012 r. odbyły się

44 spotkania kierownictwa Służby Celnej z przedsta-

wicielami związków zawodowych.

Niezależnie od po-

wyższych spotkań, podczas których omawiane były

sprawy dotyczące funkcjonowania Służby Celnej,

przedstawiciele organizacji związkowych czynnie

uczestniczyli i uczestniczą w pracach nad aktami praw-

nymi dotyczącymi Służby Celnej (w tym nad ustawą

pisami wykonawczymi do tej ustawy).

Należy rów-

nież zaznaczyć, że kierownictwo Służby Celnej,

współpracując ze związkami zawodowymi, wnikliwie

analizowało i nadal analizuje wszelkie uwagi zgła-

szane podczas konsultacji.

Wiele ze zgłoszonych po-

stulatów zostało uwzględnionych, ale zaakceptowa-

nie wszystkich nie było możliwe.

W ramach prowadzonego dialogu ze stroną spo-

łeczną szef Służby Celnej wielokrotnie spotykał się

z funkcjonariuszami celnymi zarówno w izbach cel-

nych, jak również w urzędach celnych i oddziałach

celnych, rozmawiając o istniejących problemach i moż-

liwościach ich rozwiązania.

Uprzejmie informuję, że wymagane jest podjęcie

czasem trudnych decyzji i nie zawsze może to spotkać

się z akceptacją wszystkich zainteresowanych.

Nie

sposób jednak uznać za uprawnione twierdzenie,

zgodnie z którym brak jednolitego stanowiska pomię-

dzy kierownictwem Służby Celnej a stroną społeczną

we wszystkich kwestiach związanych z funkcjonowa-

niem Służby Celnej może stanowić przejaw unikania

dialogu społecznego.

2.

Odpowiadając na drugie pytanie sformułowane

w interpelacji, uprzejmie informuję, że niezrealizo-

wanym dotąd postulatem, często podnoszonym za-

równo przez działające w Służbie Celnej związki za-

wodowe, jak i niezrzeszonych funkcjonariuszy cel-

nych, jest stworzenie i wdrożenie systemu emerytal-

nego dla funkcjonariuszy celnych, porównywalnego

durowych.

Oczekiwania funkcjonariuszy w tym zakresie

oparte są na porozumieniu zawartym w dniu 30 li-

stopada 1998 r. pomiędzy stroną rządową, reprezen-

towaną przez pana Jana Wojcieszczuka, podsekreta-

rza stanu w Ministerstwie Finansów, a stroną związ-

kową, reprezentowaną przez przewodniczącego Ko-

mitetu Protestacyjnego Federacji Związków Zawodo-

wych Pracowników Administracji Celnej, dotyczą-

cym m.in. ustawowego uregulowania uprawnień

emerytalnych funkcjonariuszy celnych na poziomie

(np. Straży Granicznej).

933

Realizując postulat zapowiedziany w exposé pre-

zesa Rady Ministrów, wygłoszonym w dniu 18 listo-

kadencji, dotyczący zwiększenia dyscypliny ﬁnansów

publicznych, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych peł-

niło wiodącą rolę w przygotowaniu projektu ustawy

wprowadzającej zmiany w systemie emerytalnym

służb mundurowych.

W exposé pan premier wskazał

na obowiązujący system emerytur mundurowych

ﬁcytﬁnansówpaństwa,wskazującnakonieczność

wprowadzenia w nim zmian polegających na wydłu-

wprowadzeniu minimalnego wieku emerytalnego

ponowane zmiany nie będą dotyczyły funkcjonariu-

i konsultacji społecznych.

Ponadto zgodnie z art. 5

trum Legislacji, w zakładce: Rządowy proces legisla-

cyjny oraz dodatkowo w Biuletynie Informacji Publicz-

nej na stronie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

uzgodnieniowa projektu.

Natomiast w dniu 8 marca

2012 r. miało miejsce spotkanie ze związkami zawo-

dowymi.

Tego samego dnia projekt ustawy został

celem rozpatrzenia przez Komitet Stały Rady Mini-

strów.

W dniu 20 kwietnia 2012 r. rządowy projekt usta-

nął do Sejmu RP (druk nr 330).

Na posiedzeniu w dniu 11 maja 2012 r.

Sejm RP

3.

Odnosząc się do trzeciej kwestii poruszonej

w interpelacji, tj. działań podejmowanych przez stro-

nę rządową na rzecz poprawy warunków służby

funkcjonariuszy i pracowników Służby Celnej, nale-

ży zauważyć, że w ostatnich kilku latach Służba Cel-

na Rzeczypospolitej Polskiej przeszła szereg zmian,

których nadrzędnym celem było przystosowanie jej

do zmieniających się zewnętrznych warunków oraz

podniesienie skuteczności wykonywania nałożonych

na nią zadań.

Mając świadomość nieuchronności zmian

organizacyjnych i zarazem potrzeby stabilnego dzia-

łania służby, w trakcie przeprowadzania tych proce-

sów przyjęto koncepcję stopniowej, lecz konsekwent-

nej ewolucji.

Pierwszym istotnym krokiem prowadzącym do

zmiany Służby Celnej w sprawne i wydajne narzędzie

kontroli i realizacji interesów państwa było przyjęcie

przez Radę Ministrów uchwały nr 187/2008 z dnia

mu wieloletniego „Modernizacja Służby Celnej w la-

tach 2009–2011”.

Dokument ten stworzył warunki

do pełnej realizacji ustawowych działań Służby Cel-

nej, jednocześnie w sposób istotny wpłynął na popra-

wę skuteczności działania Służby Celnej.

Za sprawą

uchwały modernizacyjnej Służba Celna pozyskała

sprzęt do kontroli celnej, środki łączności, środki trans-

portu, fundusze na budowę i modernizację obiektów.

Możliwe stało się także rozpoczęcie skomplikowane-

go organizacyjnie procesu wdrożenia motywacyjnego

systemu uposażeń i wynagrodzeń.

Drugim krokiem mającym zmienić Służbę Celną

w nowoczesną i sprawną formację było rozpoczęcie

procesu legislacyjnego mającego na celu uchwalenie

nowej ustawy o Służbie Celnej, aktu przystosowane-

go do współczesnych realiów pełnienia służby i po-

zwalającego szybko reagować na zmieniające się uwa-

runkowania w obszarach działalności Służby Celnej.

W trakcie prac nad ww. ustawą głównym założe-

niem było zrównanie uprawnień funkcjonariuszy

celnych w stosunku do funkcjonariuszy innych służb

mundurowych.

Z uwagi jednak na specyﬁkękażdej

z pragmatyk służbowych obowiązujących w służbach

mundurowych nie wszystkie założenia dotyczące

przybliżenia zapisów ustawy o Służbie Celnej do re-

gulacji zawartych w ustawach innych służb mundu-

rowych udało się zrealizować.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

934

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

śnia – Jarocin, przesłane przy piśmie Marszałka Sej-

12, przekazuję poniższe informacje.

Uprzejmie informuję, iż ustawowym podmiotem

odpowiedzialnym za organizowanie i dotowanie ko-

lejowych przewozów regionalnych na terenie każdego

z województw jest właściwa terytorialnie jednostka

samorządowa.

W przypadku tego połączenia organi-

zatorem przewozów jest marszałek województwa

wielkopolskiego.

Zgodnie z informacją otrzymaną od przewoźnika

Przewozy Regionalne sp. z o.o. spółka zawarła z Urzę-

dem Marszałkowskim Województwa Wielkopolskiego

(organizatorem przewozów) umowę o świadczenie

wych przewozów pasażerskich na obszarze woje-

wództwa wielkopolskiego w okresie od 11 grudnia

2011 r. do 8 grudnia 2012 r.

W trakcie negocjacji,

z uwagi na ograniczone środki ﬁnansowe,jakiena

rozkład jazdy pociągów 2011/2012 r. posiadał Urząd

Marszałkowski, w relacji Gniezno – Września – Jaro-

cin została zamówiona tylko jedna para pociągów.

Przewoźnik informuje, że prędkość handlowa po-

ciągów kursujących na odcinku Gniezno – Września

– Jarocin, z uwagi na zły stan infrastruktury wyno-

si ok. 40 km/h, a czas przejazdu na tym odcinku (65

km) wynosi 1 godz. 56 min.

W związku z tym pocią-

gi te charakteryzowały się niską frekwencją.

Spółka

przeprowadziła w dniach od 5 do 11 marca br. bada-

nia marketingowe, polegające m.in. na liczeniu po-

dróżnych w pociągach w całej relacji od Gniezna do

Jarocina (uwzględniając wymianę podróżnych na

stacjach pośrednich).

W pociągu relacji Jarocin –

Gniezno (odjazd o 5.30) średnie zapełnienie wyniosło

ok. 40 osób i wahało się od 10 do 70 osób.

W przypad-

ku pociągu z Gniezna do Jarocina (odjazd o 15.20)

średnie zapełnienie wynosiło ok. 30 osób i wahało się

od 11 do 47 osób.

W większości pasażerami pociągów

jest młodzież dojeżdżająca do szkół, dlatego w okresie

wakacji kursowanie tej pary pociągów zostało zawie-

szone.

Przekazując powyższe informacje, spółka pod-

kreśliła, że w związku z faktem, iż o realizacji i za-

kresie oferty przewozowej obejmującej teren woje-

wództwa wielkopolskiego decyduje organizator prze-

wozów, przewoźnik jest gotów zrealizować każde

połączenie, na które marszałek województwa zgłosi

zapotrzebowanie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

(4002)

znak SPS-023-4002/12, w sprawie zmian przepisów

sie dotacji na ﬁnansowanieinwestycji,uprzejmiein-

formuję, co następuje.

Ustawa o działalności leczniczej w dziale V

(art. 114–117) określa zasady przekazywania środ-

ków publicznych podmiotom wykonującym działal-

ność leczniczą.

Otrzymywanie dotacji na zadania, o któ-

a następnie jej rozliczanie zostało powiązane z wiel-

kością przychodów uzyskanych z tytułu udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrod-

Zgodnie z art. 114 ust. 2 ww. ustawy o działalno-

ści leczniczej dotacje celowe na zadania określone

podmiotom leczniczym w zakresie, w jakim realiza-

cja tych zadań służy udzielaniu świadczeń zdrowot-

nych ﬁnansowanychześrodkówpublicznychwrozu-

mieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

ﬁnansowanychześrodkówpublicznych.

Szczegółowy

sposób ustalania wysokości środków możliwych do

przyznania na ww. zadania określony został w ust. 4

art. 114 ustawy o działalności leczniczej.

We wzorze

wykorzystywany jest współczynnik uwzględniający

przychody podmiotu leczniczego uzyskane w roku

wana jest dotacja.

Odnośnie do dotacji na ﬁnansowanieinwestycji

uprzejmie informuję, że umowy o udzielenie dotacji

935

łalności leczniczej powinny być realizowane zgodnie

z przepisami właściwymi dla momentu powstania

zobowiązania.

Pogląd ten jest oparty o powszechnie

uznaną zasadę prawa cywilnego intertemporalnego,

mającą zakotwiczenie wprost w konstytucyjnej zasa-

dzie pewności prawa, zgodnie z którą do oceny zobo-

wiązań właściwe są przepisy obowiązujące w chwili

powstania stosunku prawnego (por. także Jan Gwiaz-

domorski, „Międzyczasowe prawo prywatne”, Nowe

Prawo 1965/6/618).

Powyższej regule powinny również podlegać anek-

wy o działalności leczniczej, pod warunkiem że nie

dotyczą one zmiany umów polegającej na rozszerze-

ustawy o działalności leczniczej.

W tym ostatnim

przypadku bowiem zobowiązanie powstanie już po

dniu 1 lipca 2011 r.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

Odpowiadając z upoważnienia prezesa Rady Mi-

nistrów dla ministra spraw zagranicznych na inter-

zyty premiera w Królestwie Arabii Saudyjskiej, po-

niżej przedstawiam odpowiedzi na pytania zawarte

Ad 1.

Czy podczas (nadchodzącej) wizyty w Kró-

lestwie Arabii Saudyjskiej planowane są rozmowy na

gu kulturowym, a której zakazuje europejska Kon-

Do wizyty pana premiera Donalda Tuska w Kró-

lestwie Arabii Saudyjskiej doszło po bezprecedenso-

wej wizycie króla Abdullaha oraz członków saudyj-

skiego rządu w Polsce w 2007 r.

Posłużyła ona ugrun-

towaniu sprzyjającego klimatu politycznego we wza-

jemnych stosunkach bilateralnych, z zamiarem jego

wykorzystania w różnorodnych dziedzinach współ-

pracy.

Atmosfera oraz przebieg rozmów pana premie-

ra z przedstawicielami saudyjskich władz pozwalają

sądzić, że w przyszłości możliwe będzie kontynuowa-

nie otwartego dialogu również w kwestiach trud-

nych, w zakresie których stanowiska obu krajów są

odmienne (np. podejście do kar cielesnych i kary

śmierci).

Kwestie związane z przestrzeganiem praw czło-

wieka w Królestwie Arabii Saudyjskiej pozostają

przedmiotem międzynarodowej, w tym europejskiej

i polskiej, uwagi (UE prowadzi regularny dialog ze

stroną saudyjską na ten temat, a problematyka praw

człowieka stanowi stały element aktywności wszyst-

kich misji dyplomatycznych akredytowanych w Rija-

dzie; podejmowane kanałami dyplomatycznymi in-

terwencje w wielu przypadkach kończyły się powo-

dzeniem).

Zauważalny jest również proces pozytyw-

nych przemian wewnętrznych, zainicjowany przez

króla Abdullaha bin Abdulaziza Al-Sauda (objął wła-

dzę dnia 1 sierpnia 2005 r.), w tym reforma szkolnic-

twa w kontekście promowania tolerancji.

Król jest

też jednym z najaktywniejszych promotorów dialogu

międzycywilizacyjnego i międzyreligijnego.

Wyra-

zem uznania dla tych starań było m.in. przyznanie

JKM w 2008 r.

Nagrody Lecha Wałęsy.

W celu pro-

wadzenia nadzoru nad wdrażaniem międzynarodo-

wych standardów w zakresie praw człowieka, dialogu

z organizacjami międzynarodowymi oraz dokumen-

towania przypadków łamania praw człowieka, powo-

łano w Królestwie Arabii Saudyjskiej w latach 2004–

–2005 dwie instytucje – rządową Komisję Praw Czło-

wieka (Human Rights Commission) i pozarządowe

Stowarzyszenie Praw Człowieka (National Society

for Human Rights).

Mimo uniwersalnego charakteru praw człowieka

należy jednocześnie dostrzegać pewną odmienność

podejścia do tej kwestii w świecie islamu, nadającemu

nadrzędny charakter prawom całej muzułmańskiej

społeczności, tj. ummy (wspólnoty), a nie prawom jed-

nostki, zgodnie z paradygmatem świata zachodniego.

Jest to szczególnie widoczne w Królestwie Arabii Sau-

dyjskiej m.in. z uwagi na konserwatywny charakter

społeczeństwa, w którym przemiany zachodzą wolniej

niż w wielu innych krajach muzułmańskich.

Ad 2.

Czy pan premier zamierza przy okazji wizy-

Towarzyszenie premierowi podczas wizyty w Ri-

jadzie przez małżonkę panią Małgorzatę Tusk było

w pełni przemyślaną decyzją, uzgodnioną szczegóło-

wo ze stroną saudyjską.

Pani premierowa realizowa-

ła program spotkań z zaangażowaniem licznego gro-

na saudyjskich kobiet, w tym z rodziny królewskiej.

Spotkała się m.in. z małżonką króla Arabii Saudyj-

skiej JKW księżną Hessą Bint Tarrad Al-Shalan oraz

towarzyszącym jej gronem kilkudziesięciu kobiet,

złożyła także wizyty na największej na świecie uczel-

ni dla kobiet – Uniwersytecie im. Księżnej Nory bint

Abdulrahman (Princess Nora bint Abdulrahman

936

University) oraz w aktywnie działającym Stowarzy-

szeniu Kobiet Al-Nahda (Al-Nahda Women Associa-

tion in Riyadh).

Spotkania te, realizowane po raz

pierwszy w stosunkach polsko-saudyjskich w tej for-

mule i na tym szczeblu, służyły nawiązaniu bezpo-

średnich kontaktów z saudyjskimi kobietami.

Wyra-

żały uznanie dla ich społecznego zaangażowania,

sprzyjając zbadaniu możliwości nawiązania wzajem-

nej współpracy.

Pani premierowa wymieniła z roz-

mówczyniami opinie m.in. na temat obecnej roli ko-

biet w życiu publicznym i społecznym obu krajów.

Wyraziła również przekonanie, iż w wielu społeczeń-

stwach zachodzą radykalne zmiany w kierunku

utrwalania solidarności kobiet i wspólnoty ich inte-

resów, systematycznego umacniania statusu oraz

coraz bardziej aktywnej roli w wielu dziedzinach.

Tak skonstruowana i zrealizowana wizyta z udzia-

łem małżonki pana premiera była optymalną w sto-

sunkach z Arabią Saudyjską formą promowania

i obrony praw kobiet.

Ad 3.

Czy pan premier dostrzega zagrożenie dla

wizerunku Rzeczypospolitej Polskiej, jako kraju

szczególnie zaangażowanego w promocję demokracji

nicznej opiera się jedynie o rachunek ekonomiczny,

Królestwo Arabii Saudyjskiej odgrywa ważną rolę

polityczną i gospodarczą zarówno w świecie arab-

skim i muzułmańskim, jak i na arenie międzynaro-

dowej.

Wyznacza ją rola strażnika „świętych miejsc

islamu”, wiodącego eksportera ropy naftowej, człon-

ka G-20, donora pomocy rozwojowej i humanitarnej,

strategicznego partnera USA i państw UE czy wresz-

cie autora wielu inicjatyw regionalnych oraz partne-

ra w walce z zagrożeniami o charakterze globalnym.

Interes Polski nie może tych faktów nie uwzględniać,

podobnie zresztą jak to czyni wiele wpływowych na

świecie państw, w tym wszyscy nasi główni zachodni

sojusznicy.

Realizacja wizyty premiera RP pozwoliła utrwalić

miejsce Polski w gronie ważnych saudyjskich part-

nerów.

Była także potwierdzeniem obustronnego za-

interesowania umacnianiem dialogu politycznego,

w tym kontaktów między najwyższymi władzami

obu krajów, a także wielowymiarowej współpracy

dwustronnej, obejmującej nie tylko wzrost zaangażo-

wania inwestycyjnego przez saudyjski sektor pań-

stwowy oraz prywatny w naszym kraju i intensyﬁ-

kację współpracy handlowej, lecz również dalszą

współpracę w dziedzinie kultury, nauki i szkolnictwa

wyższego, w tym nauk medycznych (wypada w tym

miejscu przypomnieć rozdzielenie w saudyjskiej kli-

nice polskich bliźniaczek).

Wizyta polskiego premie-

ra sprzyjała także przeglądowi możliwości współdzia-

łania w kontekście regionalnym (realizacja projektów

ukierunkowanych na wspieranie transformacji w pań-

stwach Afryki Północnej) oraz stała się okazją do po-

nowienia podziękowań dla władz saudyjskich za prze-

prowadzenie kosztownej operacji ratunkowej polskie-

go kitesurfera zaginionego w marcu br. na Morzu Czer-

wonym.

Pragnę zapewnić, iż Polska dąży do rozwoju wie-

lowymiarowych relacji z Królestwem Arabii Saudyj-

skiej, obejmujących dialog polityczny, współpracę

gospodarczą, kulturalną, naukowo-techniczną, a tak-

że sferę społeczną.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-4005/12) w sprawie organizacyjnego przy-

Szkół Ogólnokształcących w Sosnowcu, uprzejmie

informuję.

danie nowych szkół, likwidowanie bądź przekształ-

canie już istniejących.

Zgodnie z art. 34a ustawy

cówkę sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakre-

sie spraw ﬁnansowychiadministracyjnych.

Ministerstwo Edukacji Narodowej zwraca uwagę

na konieczność wszechstronnej analizy w przypadku

likwidacji dotychczas funkcjonującej szkoły lub jej

przekształcenia.

Należy wziąć również pod uwagę

(kwaliﬁkacje kadry, liczba uczniów w klasach, od-

działach, zmianowość, warunki lokalowe, baza i wy-

937

zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki podczas

dowożenia, czas oczekiwania uczniów na zajęcia po

dy ekonomiczne nie powinny odgrywać decydującej

roli.

Plany reorganizacji sieci szkół projektowane przez

organy prowadzące są wynikiem niżu demograﬁcz-

nego.

Od roku szkolnego 2005/2006 do roku 2011/

20012 liczba uczniów szkół prowadzonych przez gmi-

Natomiast, w gimnazjach liczba uczniów spadła

nego typu.

Połączenie nie narusza odrębności rad

pedagogicznych, rad rodziców, rad szkół placówek

Połączenie szkół następuje na podstawie uchwały or-

ganu stanowiącego jednostki samorządu terytorial-

stawowej z gimnazjum dodatkowo – zgodnie z prze-

pisami art. 62 ust. 5b – wymagane jest uzyskanie

pozytywnej opinii kuratora oświaty.

Kurator oświa-

ty, wydając opinię w sprawie utworzenia zespołu

szkół, analizuje okoliczności związane z połączeniem

szkół i wynikające z planowanego połączenia konse-

kwencje, w tym również możliwości realizacji nowej

2005/2006 – 2011/2012

Źródło: „Oświata i wychowanie w roku szkolnym…”, dane dot. roku 2011/2012 – dane wstępne systemu

– 2011/2012

Lata szkolne

Liczba uczniów

szkó�

podstawowych

spadek liczby

uczniów

skumulowany

%

Liczba

nauczycieli

spadek liczby

nauczycieli

skumulowany

%

2004/2005 2 723 700 187474

Lata szkolne

Liczba uczniów

gimnazjów

spadek liczby

uczniów

skumulowany

%

Liczba

2004/2005 1 648 800 114120

2007/2008 1 453 200 -195 600 -11,86% 112656 -1464 -1,28%

938

w sprawie podstawy programowej wychowania przed-

wana w drodze postanowienia, na które służyłoby

gnięć związanych z łączeniem w zespół szkoły pod-

stawowej i gimnazjum ma zastosowania art. 89 usta-

nistracyjnego z powodu niezgodności z prawem w ter-

na etapie szkoły podstawowej i kształcenia gimnazjal-

nego.

Stąd funkcjonowanie takiego zespołu zostało

dopuszczone obowiązującymi przepisami – ze względu

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

znego, przekazaną przy piśmie z dnia 24 kwietnia

2012 r., sygn.

DSPA-4810-3443-(1)/12, w sprawie sy-

tuacji w Banku Gospodarstwa Krajowego, uprzejmie

proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień przygotowa-

nych w uzgodnieniu z Bankiem Gospodarstwa Kra-

jowego.

Odnosząc się do pytania o dostosowanie do aktu-

alnych warunków gospodarczo-społecznych w kraju

przyjętej w dniu 1 czerwca 2010 r. strategii Banku

Gospodarstwa Krajowego na lata 2010–2014 oraz

ewentualnej konieczności jej modyﬁkacji, należy

wskazać, że w drugiej połowie 2011 r. była ona przed-

miotem wnikliwych analiz i badań, zarówno ze stro-

ny zarządu, jak i Rady Nadzorczej Banku Gospodar-

stwa Krajowego.

Działania te polegały na przeglądzie

zewnętrznych uwarunkowań funkcjonowania oraz

działalności i wewnętrznej organizacji banku.

W ramach przeglądu strategii dokonano oceny

dotychczasowej jej realizacji, zwrócono również szcze-

gólną uwagę na kwestie związane z konsolidacją ﬁ-

nansów publicznych oraz zmiany struktury aktywów

i kosztów pozyskiwania środków.

Podjęte działania

miały na celu zmianę organizacji pracy banku w kon-

tekście przygotowań do nowej perspektywy ﬁnanso-

wej UE, jak również spełnienie wymagań interesa-

riuszy odpowiedzialnych za politykę gospodarczą

i społeczną państwa.

Należy wskazać, że Bank Go-

spodarstwa Krajowego poza obsługą programów rzą-

dowych i jednostek sektora ﬁnansów publicznych

realizuje działania w ramach programów własnych

skierowanych przede wszystkim do jednostek samo-

rządu terytorialnego, spółek komunalnych, zakładów

opieki zdrowotnej, prowadzi działania wspierające

eksport oraz ﬁnansujeprojektyinwestycyjne.

Przeprowadzona aktualizacja strategii BGK na

lata 2012–2014 oraz efekty dotychczasowych działań

prowadzonych na jej podstawie wydają się właściwe

i dostosowane do aktualnych warunków gospodar-

czo-społecznych w kraju.

Należy jednak zaznaczyć, że strategia Banku Go-

spodarstwa Krajowego podlega bieżącemu monitoro-

waniu i analizie osiąganych efektów w odniesieniu

do założonych celów, co ma szczególne znaczenie w kon-

tekście aktualnej sytuacji rynkowej w Polsce oraz na

międzynarodowych rynkach ﬁnansowych,inakaż-

dym etapie jej realizacji istnieje możliwość dokonania

niezbędnych zmian założeń.

Odnosząc się do planowanej redukcji zatrudnienia

Bank Gospodarstwa Krajowego wskazuje, że w pełni

przestrzega postanowień ustawy z dnia 7 kwietnia

zm.), informując radę pracowników i związki zawo-

dowe o najważniejszych sprawach, w tym szczególnie

istotnych z punktu widzenia pracowników banku.

W okresie od 29 października 2011 r. do 29 lutego

2012 r. zarząd banku prowadził – zgodnie z ustawą

939

konsultacji – uzgodnienia z radą pracowników banku

w sprawie wdrażania w banku ważnych projektów

modernizacyjnych, skutkujących istotnymi zmiana-

mi w organizacji pracy oraz w stanie i strukturze

zatrudnienia, w tym koniecznością przeprowadzenia

w banku w 2012 r. zwolnień grupowych.

Należy zaznaczyć, że podczas prowadzonych

konsultacji Bank Gospodarstwa Krajowego zapew-

nił radzie pracowników banku wsparcie niezależne-

go eksperta wskazanego przez radę, opłaconego

przez bank, w zakresie opracowania ekspertyzy dla

rady pracowników banku w związku z zamiarem

zmian organizacyjnych skutkujących ograniczeniem

zatrudnienia.

zególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

ników, po zakończeniu konsultacji z radą pracowni-

ków banku przystapiono do konsultacji planowa-

nych zmian ze związkami zawodowymi działający-

mi w banku.

Bank Gospodarstwa Krajowego sﬁnansowałrea-

lizacje usługi doradczej na rzecz Zarządu Zakładowej

Organizacji Związkowej OPZZ „Konfederacja Pracy“,

polegającej na wykonaniu ekspertyzy, dotyczącej pr-

zeprowadzenia grupowego zwolnienia w roku 2012

w banku.

W dniu 30 marca 2012 r. – po miesięcznych negoc-

jacjach – Bank Gospodarstwa Krajowego podpisał

porozumienie z Zakładową Organizacją Związkową

OPZZ „Konfederacja Pracy“ i niezależnym związki-

em zawodowym pracowników banku, określające za-

sady zwolnień grupowych w banku i programu dob-

rowolnych odejść, stanowiące uzgodnienie pomiędzy

oczekiwaniami związków zawodowych a warunkami

możliwymi do akceptacji przez bank.

Należy wskazać, że zostało również zawarte do-

datkowe porozumienie w sprawie jednorazowej po-

mocy ﬁnansowejzzakładowegofunduszuświadczeń

socjalnych banku dla pracowników znajdujących się

w szczególnie trudnej sytuacji ﬁnansowej,rozwiązu-

jących umowę o pracę w ramach zwolnień grupowych

w 2012 r.

Z poważaniem

dotyczącej ubezpieczenia od odpowiedzialności

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

sygn.

SPS-023-4007/12, interpelację pana posła Ar-

wości nowelizacji (w zakresie dotyczącym sum gwa-

ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (2009/103/

WE), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wy-

Określana w umowie ubezpieczenia odpowiedzial-

ności cywilnej suma gwarancyjna stanowi wyrażone

kwotowo, górne ograniczenie odpowiedzialności gwa-

rancyjnej zakładu ubezpieczeń z danej umowy ubez-

pieczenia OC.

W przypadku tzw. powszechnych obo-

wiązkowych ubezpieczeń OC wysokość minimalnej

sumy gwarancyjnej jest unormowana przepisami

niesieniu do obowiązkowego ubezpieczenia OC posia-

ustawy i w chwili obecnej (do dnia 10 czerwca 2012 r.)

ty 500 tys. euro na jedno zdarzenie niezależnie od

940

liczby poszkodowanych.

Sumy te ulegną zmianie

w najbliższym czasie, co wynika z przepisów wska-

niesieniu do umów ubezpieczenia OC posiadaczy po-

jazdów mechanicznych zawartych od dnia 11 czerw-

ca 2012 r. minimalne sumy gwarancyjne będą wyno-

sić równowartość w złotych: 5 mln euro (szkody oso-

Powyższe wysokości sum gwarancyjnych są zgod-

ne z art. 9 ww. dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady 2009/103/WE.

Podkreślenia wymaga, że rów-

nież wcześniejsze unormowania w zakresie wysoko-

ści minimalnej sumy gwarancyjnej (jakkolwiek

znacznie niższej od obecnej) w przedmiotowym ubez-

pieczeniu były zgodne z przepisami prawa europej-

ujednolicenia przepisów Państw Członkowskich do-

tyczących ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

z tytułu użytkowania pojazdów samochodowych

(84/5/EWG).

Do dnia 31 grudnia 2003 r. jej wysokość

wiona na jedno zdarzenie niezależnie od liczby po-

szkodowanych i obejmowała łącznie szkody na osobie

i szkody w mieniu.

Tym samym należy wskazać, iż

przepisy prawa polskiego w przedmiotowym zakresie

są dostosowane do odpowiednich regulacji prawa

wspólnotowego.

Odnosząc się do wskazywanych przez panów po-

słów problemów związanych z wyczerpywaniem się

sum gwarancyjnych z umów ubezpieczenia OC po-

siadaczy pojazdów mechanicznych, które były zawie-

rane w latach wcześniejszych, należy wskazać, iż

w roku 2011, podczas prac nad ustawą z dnia 19

nikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

Nr 205, poz. 1210), były podejmowane próby wpro-

wadzenia zmian do obecnie obowiązującego stanu

prawnego w zakresie umożliwienia stosowania obec-

nie obowiązujących wysokości minimalnych sum

gwarancyjnych w stosunku do wcześniejszych zda-

rzeń.

Nie znalazły one jednak akceptacji uczestników

procesu legislacyjnego z uwagi na szereg wątpliwości

prawnych i systemowych, wśród których wskazywa-

no głównie na możliwość pozostawania takich regu-

lacji w sprzeczności z zasadą nieretroakcji przepisów

prawnych.

Wprowadzenie generalnej zasady odpowiedzialno-

ści (ubezpieczyciela czy też innej instytucji) za szko-

dy osobowe w sytuacji wyczerpania się sumy gwaran-

cyjnej z umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojaz-

dów mechanicznych oraz zastosowanie tej zasady do

ne ze zdarzeniami prawnymi, mającymi miejsce w prze-

szłości, zwłaszcza jeśli stan taki dotyczy sporadycz-

nych przypadków.

Dodatkowo propozycja polegająca na wprowadze-

niu odpowiedzialności za szkody osobowe w sytuacji

wiązkowego – nie tylko OC posiadaczy pojazdów me-

ustaw – zawierałyby umowy tylko i wyłącznie opie-

wające właśnie na minimalną sumę gwarancyjną, ma-

jąc zagwarantowaną pełną odpowiedzialność w przy-

padku wyrządzenia szkody przekraczającej tę sumę.

Przedstawiając powyższe, pragnę również zwró-

cić uwagę na możliwość sądowej modyﬁkacjisumy

gwarancyjnej określonej w konkretnej umowie ubez-

pieczenia, przy zastosowaniu klauzuli rebus sic stan-

tibus.

CZP 140/07) Sąd Najwyższy stwierdził, że: nie moż-

na z góry wyłączyć dopuszczalności sądowej modyﬁ-

kacji stosunku prawnego wynikającego z umowy

ubezpieczenia na podstawie art. 357

1

pewnienie realnej ochrony poszkodowanego.

Sąd Naj-

wyższy uznał również, że: żądanie na podstawie art.

357

1

K.c. modyﬁkacjisumygwarancyjnejzpunktu

widzenia poszkodowanego stanowi niejako subsy-

W wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r.

(IV CSK

385/08) Sąd Najwyższy wskazał, że: art. 357

1

K.c.

zaliczany jest do tzw. prawa sędziowskiego, którego

istotą jest pozostawienie większej niż zwykle swobo-

dy sądowi w poszukiwaniu i określeniu właściwego

kierunku uregulowania spornej kwestii.

SN podkre-

ślił także, iż: właściwą formułę rozstrzygnięcia po-

winien wskazać sąd po rozważeniu interesów stron

i uwzględnieniu etycznych wskazówek wynikających

z zasad współżycia społecznego, nie będąc związa-

nym propozycjami stron, w tym również propozycją

powoda ujętą w żądaniu pozwu.

Doniosłe znaczenie w tej sprawie może mieć rów-

nież uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyż-

szego z dnia 29 grudnia 1994 r.

(III CZP 120/94),

która dotyczyła co prawda obowiązkowego ubezpie-

czenia OC rolników, ale jej tezy można – per analo-

giam – zastosować w obowiązkowym ubezpieczeniu

941

z tezy tej uchwały, w sprawach o świadczenia z obo-

wiązkowego ubezpieczenia OC rolników w wyjątko-

wych wypadkach możliwe jest zastosowanie art. 357

1

K.c.

Sąd Najwyższy w przedmiotowej uchwale wska-

zał, że przepis ten: pozwalając na skorygowanie tre-

ści istniejących stosunków umownych stosownie do

nadzwyczajnie zmienionych okoliczności lub też na

rozwiązanie umowy, nie wyłącza spod swego zasięgu

jakiegokolwiek rodzaju umowy, a: skoro […] odnosi

się do wszelkich umów, to także i do umów ubezpie-

czenia.

Sędziowie wyraźnie podkreślili, że nie ozna-

cza to zastosowania tej klauzuli w każdym wypadku,

ale wtedy, gdy decydują o tym łącznie dwa kryteria

– interes stron i zasady współżycia społecznego.

W każdym indywidualnym przypadku rozstrzygają-

ce mają być względy słuszności i sprawiedliwości,

szczególnie zaś w sytuacji, gdy poszkodowani z róż-

nych przyczyn nie mają żadnych możliwości wyegze-

kwowania odszkodowania od podmiotu odpowie-

dzialnego za naprawienie szkody, albo też, gdy moż-

liwości te są ograniczone.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, pragnę

jazdów mechanicznych – istnieje możliwość dobro-

wolnej kontynuacji wypłat świadczeń przez odpowie-

dzialne gwarancyjnie zakłady ubezpieczeń lub docho-

dzenie pozostałych do zaspokojenia roszczeń bezpo-

średnio od podmiotu odpowiedzialnego za szkodę.

Pozostaje także możliwość dochodzenia swoich rosz-

czeń w postępowaniu cywilnym, z uwzględnieniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

stępczości okołoprostytucyjnej, przekazaną przy pi-

12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Aktualnie Komisja KodyﬁkacyjnaPrawaKarne-

go działająca przy ministrze sprawiedliwości prowa-

sprawiedliwości wystąpił do prokuratora generalne-

go, prezesów sądów apelacyjnych, prezesów sądów

torów okręgowych z prośbą o uwagi dotyczące prze-

pisów części szczególnej Kodeksu karnego oraz po-

stulatów de lege ferenda w tym zakresie.

nym w powołanej na wstępie interpelacji zostaną

objęte przedmiotem analizy, co może skutkować pod-

jęciem działań legislacyjnych w kierunku wskaza-

nym w interpelacji.

W chwili obecnej – z uwagi na wczesny etap prac

komisji – nie sposób szczegółowo sprecyzować zakre-

su ewentualnych zmian przepisów rozdziału XXV

Kodeksu karnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie zniesienia kary

pozbawienia wolności

znak: SPS-023-4011/12, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Minister sprawiedliwości w pełni podziela wyra-

żone w interpelacji wątpliwości odnośnie skuteczno-

ści rozwiązań przyjętych w art. 178a § 2 ustawy

poz. 553, z późn. zm.), a także przekonanie o potrze-

bie przygotowania zmian legislacyjnych w tym za-

kresie.

wanym przez ministra sprawiedliwości projekcie za-

942

stępowania karnego i niektórych innych ustaw (pro-

jekt opracowany na podstawie projektu ustawy, przy-

gotowanego przez Komisję Kodyﬁkacyjną Prawa

Karnego) przewiduje się uchylenie art. 178a § 2 K.k.

i uznanie stypizowanych w tym przepisie zachowań

za wykroczenie.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

efektywnego ocieplania budynków (4012)

W odpowiedzi na interpelację posła Stanisława

Żmijana z dnia 12 kwietnia 2012 r., otrzymaną przy

w sprawie przepisów dotyczących izolacyjności ciepl-

nej budynków uprzejmie informuję Panią Marszałek,

co następuje.

ku budowlanym dostępny jest styropian do izolacji

cieplnej o gęstości pozornej od około 12 kg/m

3

do po-

nad 40 kg/m

3

.

Obecnie styropian klasyﬁkowanyjest

w oparciu o wartość współczynnika przewodzenia

ciepła, wartości naprężeń ściskających przy 10-pro-

centowym odkształceniu, wytrzymałości na rozcią-

ganie, wytrzymałości na zginanie, wytrzymałości

mechanicznej oraz klasy reakcji na ogień.

Z punktu

widzenia izolacyjności cieplnej najistotniejszą cechą

styropianu jest jego współczynnik przewodzenia cie-

pła i związany z nim opór cieplny, których wartość

zależy od gęstości pozornej.

Wymagania dotyczące ochrony cieplnej i energo-

oszczędności budynków określone są w rozporządze-

przepisy w tym zakresie obowiązują od stycznia 2009 r.

i zostały wprowadzone jako jeden z elementów syste-

mu oceny energetycznej, którego celem jest ograni-

czenie zużycia energii w budynkach.

Przepisy te mają zapewnić projektowanie i wyko-

nanie budynków oraz ich instalacji, tak aby ilość ener-

gii potrzebnej do użytkowania zgodnie z ich przezna-

czeniem utrzymać na racjonalnie niskim poziomie.

Wymaganie dotyczące oszczędności energii i izo-

lacyjności cieplnej uznaje się za spełnione po spełnie-

niu jednego z dwóch alternatywnych warunków:

— warunku cząstkowego polegającego na zapew -

nieniu wymaganej izolacyjności cieplnej poszczegól-

nych przegród zewnętrznych budynku oraz przewo-

dów i komponentów w instalacjach oraz spełnienia

przez okna wymagań dotyczących powierzchni i prze-

puszczalności energii lub

— warunku ogólnego, polegającego na nieprze -

kroczeniu dopuszczalnej wartości wskaźnika EP

ogrzewania, wentylacji i przygotowania ciepłej wody

użytkowej oraz chłodzenia przy jednoczesnym speł-

nieniu wymagania dotyczącego zabezpieczenia przed

kondensacją pary wodnej.

Spełnienie pierwszego wymagania osiąga się po-

przez nieprzekroczenie granicznych wartości współ-

czynnika przenikania ciepła przegród obudowy bu-

dynku, którego wartość zależy od grubości elemen-

tów przegród oraz materiału, z którego są one wyko-

nane.

Przytoczone przepisy stwarzają warunki do wzno-

szenia budynków o odpowiedniej charakterystyce

energetycznej, jednakże zauważalny jest niewykorzy-

stany potencjał w zakresie osiągnięcia oszczędności

energii w tym sektorze.

Ponadto postanowienia dy-

rektywy 2010/31/UE w sprawie charakterystyki

energetycznej budynków wskazują na konieczność

wprowadzenia zdecydowanych i skutecznych działań

dynkach.

Jednym z wymogów dyrektywy jest ko-

nieczność ustalania minimalnych wymagań dotyczą-

cych charakterystyki energetycznej budynków na

poziomie optymalnym pod względem kosztów.

W związku z tym planowana jest zmiana ww. roz-

porządzenia w zakresie dotyczącym ochrony cieplnej

i energooszczędności w celu racjonalizacji zużycia

energii oraz skutecznego wdrożenia postanowień dy-

rektywy 2010/31/UE.

Zmiana polegać będzie na za-

ostrzeniu wymagań obejmujących charakterystykę

energetyczną budynku i powinna wejść w życie na

początku 2013 r.

Następnie wprowadzone wymaga-

nia podlegać będą przeglądowi w regularnych odstę-

pach czasu, a w razie potrzeby będą uaktualniane

rze budowlanym.

Należy również wskazać, że wymagania związane

z izolacyjnością cieplną przegród budowlanych oraz

energooszczędnością budynków w poszczególnych

chodzi o ich poziom, jak i sposób ich określania.

Do-

datkowo należy mieć na uwadze inne warunki kli-

matyczne, tradycje budowlane i wymagania klimatu

wewnętrznego.

Jednakże zarówno w Polsce, jak i w in-

nych krajach UE następuje stopniowe zaostrzanie

943

wymagań dotyczących ochrony cieplnej i energoosz-

czędności budynków.

Podsekretarz stanu

Janusz Żbik

terpelację posłów Arkadego Radosława Fiedlera,

Krzysztofa Gadowskiego, Tomasza Piotra Nowaka,

przekazaną przy piśmie SPS-023-4013/12, w sprawie

terpelację z dnia 11 kwietnia 2012 r., złożoną przez

panią poseł Małgorzatę Adamczak, przekazaną przy

znak: SPS-023-4016/12, w sprawie zmian wprowa-

dalej „nowelą”, dotyczących zasad koncentracji ma-

teriału procesowego w postępowaniu cywilnym, m.in.

z udziałem przedsiębiorców oraz egzekucji z nieru-

chomości stanowiącej przedmiot umowy najmu lub

dwa lata, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

I. Odnosząc się do poruszonej w interpelacji pro-

blematyki koncentracji materiału procesowego w po-

stępowaniu cywilnym z udziałem przedsiębiorców,

należy wskazać, że nowela, która weszła w życie

nych zasad postępowania cywilnego.

Nowelą uchylono

m.in. przepisy o postępowaniu odrębnym w sprawach

gospodarczych i poddano sprawy między przedsię-

biorcami w zakresie prowadzonej przez nich działal-

ności gospodarczej tym samym regułom procesowym,

które obowiązują w,,zwykłych” sprawach cywilnych.

Likwidacja postępowania odrębnego w sprawach go-

spodarczych jest reakcją na postępujące w ciągu wie-

944

lu lat sformalizowanie postępowania z udziałem

przedsiębiorców.

Sformalizowanie to prowadziło w wie-

lu przypadkach do zakończenia procesu z przyczyn

formalnych, bez merytorycznego rozstrzygnięcia spo-

ru między stronami.

Nowela wprowadza do ustawy z dnia 17 listopada

regulacje nakładające na strony i uczestników postę-

powania obowiązek (ciężar) wspierania procesu.

Obo-

wiązek ten reguluje m.in. art. 6 § 2 K.p.c., zgodnie

z którym strony i uczestnicy postępowania mają po-

winność przedstawiania tych twierdzeń i dowodów,

które są potrzebne – w danej sytuacji procesowej – dla

uzasadnienia żądania pozwu (powód) lub obrony

przed tym żądaniem (pozwany) i ustosunkowania się

do stanowiska strony przeciwnej.

Nie oznacza to obo-

wiązku przedstawiania przez stronę wszystkich oko-

liczności faktycznych i dowodów, które dotyczą danej

sprawy, już przy pierwszej czynności procesowej.

Ciężar wspierania procesu przez strony i uczest-

ników postępowania jest też realizowany przez regu-

lacje skłaniające strony do przytaczania okoliczności

czasie (celowi temu służą rozwiązania zawarte w art. 207

i art. 217 K.p.c. w brzmieniu nadanym nowelą).

W nowym stanie prawnym nie wprowadzono – in-

aczej niż w dawnym postępowaniu w sprawach go-

spodarczych – zasady obligatoryjności złożenia odpo-

wiedzi na pozew.

Złożenie odpowiedzi na pozew staje

się obligatoryjne tylko wtedy, gdy tak zadecyduje

przewodniczący.

Art. 207 § 2 K.p.c. stanowi bowiem,

że przewodniczący może zarządzić wniesienie odpo-

wiedzi na pozew w wyznaczonym terminie, nie krót-

szym niż dwa tygodnie.

Termin ten jest wskazany

jako minimalny.

Zatem w sprawach skomplikowa-

nych przewodniczący będzie zobowiązany wyznaczyć

odpowiedni, dłuższy termin do złożenia odpowiedzi

na pozew.

Rozwiązanie to pozwoli na uniknięcie sy-

tuacji, która występowała w postępowaniu odrębnym

w sprawach gospodarczych i polegała na tym, że po-

zwany w każdym wypadku miał jedynie dwa tygo-

dnie na złożenie odpowiedzi na pozew, niezależnie od

tego, jaki był charakter sprawy i jaki czas był mu

rzeczywiście potrzebny na jej przygotowanie.

Wyni-

kało to z tego, że w postępowaniu w sprawach gospo-

darczych był przewidziany ustawowy, dwutygodnio-

wy termin do złożenia odpowiedzi na pozew, który

nie podlegał przedłużeniu (por. uchylony art. 47914

§ 1 K.p.c.).

Nie można więc podzielić przedstawione-

go w interpelacji zarzutu, że w sprawach, w których

występuje bardzo obszerny materiał dowodowy, po-

zwany zawsze będzie musiał wnieść odpowiedź na

pozew w terminie dwutygodniowym.

Art. 207 § 3 K.p.c. stanowi z kolei, że przewodni-

czący może przed pierwszym posiedzeniem wyzna-

czonym na rozprawę zobowiązać strony do złożenia

wodu.

Ponadto należy zauważyć, że nowela utrzymała

zasadę, iż strony mogą prezentować materiał proce-

sowy do zamknięcia rozprawy (art. 217 § 1 K.p.c.),

ale przewidziano jednocześnie, że sąd pomija spóź-

pią inne wyjątkowe okoliczności (art. 217 § 2 K.p.c.,

zob. też art. 207 § 6 K.p.c.).

W ten sposób ustanowio-

ny został tzw. system dyskrecjonalnej władzy sędzie-

go, jako zasadnicza metoda koncentracji materiału

procesowego prezentowanego przez strony.

Należy

podkreślić, że nie jest to system prekluzji (jak to

przedstawiono w interpelacji), gdyż wykluczenie

lecz na mocy decyzji sądu.

Nowy system koncentracji

materiału procesowego jest łagodniejszy od dotych-

czasowej prekluzji dowodowej, która obowiązywała

w dawnym postępowaniu w sprawach gospodarczych,

gdyż pozwala sądowi na uwzględnienie spóźnionych

twierdzeń i dowodów, które strona przedstawiła zbyt

późno bez swojej winy, lub w sytuacji, w której ich

uwzględnienie nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu

sprawy.

Od oceny sądu zależeć będzie, czy strona po-

wołała twierdzenia lub dowód we właściwym czasie,

czy też uczyniła to zbyt późno.

Ocena ta powinna być

uwarunkowana tym, czy strona mogła i – z uwagi na

naturalny bieg procesu – powinna była powołać

twierdzenie lub dowód wcześniej, ze względu na jego

łączność z materiałem poprzednio zaprezentowanym.

Ponadto sąd ma obowiązek dopuszczenia spóźnio-

nych twierdzeń oraz dowodów, gdy wystąpią inne

wyjątkowe okoliczności.

Możliwości takich nie prze-

widywał uchylony system prekluzji.

Nowy system koncentracji materiału procesowego

jest dużo bardziej elastyczny, pozwalający sądowi na

uwzględnienie okoliczności danej sprawy, w tym rów-

nież tego, czy strona działa samodzielnie, czy też ma

fachowego pełnomocnika.

Dodać trzeba, że wprowa-

dzeniu tego systemu towarzyszy nałożenie na sąd

obowiązku udzielania stronom odpowiednich po-

uczeń (por. art. 207 § 5 i art. 210 § 21 K.p.c.).

Opisany system dyskrecjonalnej władzy sędziego

ma zastosowanie w całym postępowaniu cywilnym,

jednak w postępowaniu nieprocesowym jest on sto-

sowany jedynie odpowiednio (art. 13 § 2 K.p.c.), co

pozwala na uwzględnienie specyﬁkitegopostępo-

wania.

Należy wskazać, że postępowanie cywilne w każ-

dym wypadku ma na celu rozstrzygnięcie sprawy

w sposób prawidłowy, tj. na podstawie prawdziwych

ustaleń faktycznych i zgodnie z prawem.

Założenie

to znalazło wyraźne potwierdzenie w art. 212 § 1

K.p.c., zgodnie z którym sąd na rozprawie, przez za-

dawanie pytań stronom, dąży do tego, aby strony

945

przytoczyły lub uzupełniły twierdzenia lub dowody

liczności sprawy, które są sporne.

Trzeba również mieć na uwadze to, że dążenie do

prawidłowego rozstrzygnięcia musi być zharmonizo-

wane z nakazem rozpoznania sprawy bez nieuzasad-

nionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

Nowa

regulacja ma na celu skłonienie stron do szybkiej pre-

zentacji potrzebnego sądowi materiału procesowego,

co ma służyć temu, aby prawidłowe orzeczenie mogło

zostać wydane w możliwie najkrótszym czasie.

Jeśli

więc strony nie będą powoływać twierdzeń i dowodów

we właściwym czasie, to sąd musi mieć możliwość

pomijania ich, gdy zostaną przedstawione zbyt późno.

W przeciwnym razie następowałaby przewlekłość po-

stępowania, która sama w sobie ogranicza dotarcie

do prawdy z powodu upływu czasu i wynikających

z tego trudności w ustalaniu prawidłowego przebiegu

zdarzeń.

nie są zasadne przedstawione w interpelacji obawy,

iż po zmianach dokonanych nowelą procesy cywilne

będą polegały wyłącznie na dowodzeniu prawdy for-

malnej.

II.

Zgodnie ze zmienionym nowelą art. 1002 K.p.c.

z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przy-

sądzeniu własności nabywca wstępuje w prawa i obo-

wiązki dłużnika wynikające ze stosunku najmu i dzier-

żawy stosownie do przepisów prawa normujących te

dzierżawionej.

W przypadku gdy umowa najmu lub

dzierżawy nieruchomości była zawarta na czas ozna-

czony dłuższy niż dwa lata, nabywca może wypowie-

dzieć tę umowę w ciągu miesiąca od uprawomocnie-

nia się postanowienia o przysądzeniu własności,

ciażby umowa została zawarta z zachowaniem formy

Wskazany roczny termin wypowiedzenia umowy

najmu lub dzierżawy jest wystarczająco długi, aby

zapewnić najemcy lub dzierżawcy możliwość przygo-

towania się do wygaśnięcia umowy.

W stanie praw-

nym obowiązującym do dnia 3 maja 2012 r., w przy-

padku nabycia w ramach egzekucji nieruchomości

stanowiącej przedmiot umowy najmu lub dzierżawy,

nabywca tej nieruchomości nie miał w ogóle możli-

wości rozwiązania umów najmu lub dzierżawy za-

wartych na czas określony.

Wskutek tego potencjalni

nabywcy rezygnowali z udziału w licytacji wynajętej

lub wydzierżawionej nieruchomości, gdyż jej nabycie

nie miało dla nich znaczenia gospodarczego.

Była to

jedna z istotnych przyczyn obniżających efektywność

postępowania egzekucyjnego z nieruchomości.

Nie wydaje się również zasadne stwierdzenie, że

w art. 1002 K.p.c. pominięto prawa osób, które są

najemcami lub dzierżawcami w ramach długotermi-

nowych umów.

Przyjęte rozwiązanie służy wypo-

środkowaniu interesów tych osób oraz interesów wie-

rzycieli dochodzących swoich roszczeń w egzekucji

z nieruchomości.

Należy też wziąć pod uwagę oko-

liczność, że prawa najemców lub dzierżawców dotyczą

rzeczy cudzej, a więź prawna w ramach stosunku

najmu lub dzierżawy ma swe źródło przeważnie

w umowie, oraz zasadniczo ma charakter względny.

Taki charakter najmu lub dzierżawy nie uprawnia

najemcy lub dzierżawcy do podejmowania względem

przedmiotu najmu lub dzierżawy czynności, do jakich

uprawniony jest właściciel.

Dotyczy to w szczególno-

ści nakładów na nieruchomość; kwestii tej, jeżeli

idzie o najem, dotyczą m.in. art. 681 i 684 ustawy

sami do drobnych nakładów, które obciążają najemcę

wnętrznej strony drzwi wejściowych, jak również

łożyć w najętym lokalu oświetlenie elektryczne, gaz,

ści.

Jeżeli do założenia urządzeń potrzebne jest

gać się tego współdziałania za zwrotem wynikłych

W przypadku dzierżawy, zgodnie z art. 696 i 697

Kodeksu cywilnego, dzierżawca powinien wykony-

wać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidło-

wej gospodarki i nie może zmieniać przeznaczenia

go.

Dzierżawca ma też obowiązek dokonywania na-

praw niezbędnych do zachowania przedmiotu dzier-

żawy w stanie niepogorszonym.

Powyższe ograniczenia rzutują na ewentualny za-

kres uszczerbku, jakiego doznaje najemca lub dzier-

żawca w związku z toczącą się egzekucją z wynajętej

lub wydzierżawionej nieruchomości.

Należy też mieć

na względzie, że w art. 1002 K.p.c. określono jedynie

uprawnienie, a nie obowiązek wypowiedzenia najmu

lub dzierżawy.

Niewykluczone, że nabywca nierucho-

mości wynajętej lub wydzierżawionej będzie zaintere-

sowany kontynuacją stosunku najmu lub dzierżawy.

Nowy art. 1002 K.p.c. nawiązuje w (pewnym za-

kresie) do unormowania zawartego w art. 109 ust. 1

na podstawie postanowienia sędziego-komisarza syn-

dyk wypowiada umowę najmu lub dzierżawy nieru-

chomości upadłego z zachowaniem trzymiesięcznego

dzenie tej umowy przez upadłego nie było dopuszczal-

ne.

Sędzia-komisarz może wydać postanowienie, je-

946

żeli trwanie umowy utrudnia likwidację masy upa-

Zwiększa to spójność rozwiązań przyjętych w eg-

zekucji prowadzonej na podstawie K.p.c. oraz tych

przyjętych w likwidacji masy upadłości w postępowa-

niu upadłościowym, a niezależnie od tego podnosi

skuteczność egzekucji z nieruchomości.

Należy też zauważyć, że w związku z nadaniem

nowego brzmienia art. 1002 K.p.c. nie rozszerzono

uprawnień syndyka, które zostały określone w art. 109

ust. 1 P.u.n. Nowelą nie dokonano bowiem zmian

w tym przepisie.

Nowa regulacja zawarta w art. 1002

K.p.c. ma wpływ na postępowanie upadłościowe, ale

poprzez regulację z art. 108 P.u.n. stanowiącą, że

sprzedaż przez syndyka w toku postępowania upa-

dłościowego nieruchomości upadłego wywołuje takie

żawy, jak sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym.

Tym samym również w postępowaniu upadłościo-

wym nabywający nieruchomość będzie mógł skorzy-

stać z uprawnień wynikających z art. 1002 K.p.c.,

o ile syndyk nie skorzystał wcześniej z przewidzianej

w art. 109 ust. 1 P.u.n. możliwości wypowiedzenia umo-

wy najmu lub dzierżawy nieruchomości upadłego.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczno-

ści, należy stwierdzić, że zmiany dokonane nowelą

w sposób optymalny usprawniają postępowanie cy-

wilne.

Zmiany te podnoszą także skuteczność egze-

kucji z nieruchomości.

wanie prac legislacyjnych zmierzających do zmiany

obowiązujących regulacji prawnych w zakresie wska-

zanym w interpelacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

oraz grupy posłów

uboższych, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Deﬁcytwpolskimporządkuprawnymrozwiązań

gwarantujących niezamożnym osobom ﬁzycznym,

pomocy prawnej dostrzegany jest przez ministra spra-

wiedliwości, który w pełni podziela pogląd, iż brak

możliwości uzyskania w sposób nieodpłatny takiego

wsparcia przez osoby najuboższe stanowi istotny pro-

blem społeczny.

Istniejące rozwiązania, jak np. zapi-

stawy systemu efektywnego wsparcia obywateli

Odpowiadając na dostrzeżone potrzeby społeczne,

w Ministerstwie Sprawiedliwości zainicjowano prace

zmierzające do stworzenia systemu takiej pomocy,

nym możliwość skorzystania z nieodpłatnej informa-

cji prawnej, a następnie zostanie poszerzony o moż-

liwość udzielania osobom niezamożnym dalej idącego

płatnej informacji prawnej zostały objęte opracowa-

nym przez ministra sprawiedliwości we współdziała-

niu z Rządowym Centrum Legislacji projektem usta-

wy o nieodpłatnej informacji prawnej dla osób ﬁzycz-

nych, stanowiącym wykonanie założeń przyjętych

polegać na udzielaniu informacji o treści obowiązu-

jącego prawa, o prawach i obowiązkach wynikających

z obowiązujących przepisów, instytucjach właściwych

płatnej pomocy prawnej w poszczególnych rodzajach

postępowań.

Możliwość skorzystania z nieodpłatnej

informacji prawnej miałaby być dostępna dla wszyst-

kich osób ﬁzycznych,zaśinformacjatakabędziemo-

gła być udzielana w rozmowie zarówno telefonicznej,

jak i bezpośredniej z pracownikiem powołanej w tym

celu struktury organizacyjnej, składającej się z Cen-

trum Informacji Prawnej oraz ośrodków informacji

prawnej, działających jako ekspozytury centrum.

Przewiduje się również, że informacje prawne będą

dostępne na specjalnym internetowym portalu infor-

macyjnym.

Centrum Informacji Prawnej miałoby

mieć status państwowej jednostki budżetowej, ﬁnan-

sowanej z części budżetu państwa, której dysponen-

tem jest minister sprawiedliwości.

Nie ulega jednak wątpliwości, iż nawet efektyw-

nie funkcjonujący system nieodpłatnie udzielanej in-

formacji prawnej nie zaspokoi potrzeb społecznych

w tych wypadkach, w których dla skutecznej ochrony

słusznych interesów obywatela konieczne jest uzy-

skanie kwaliﬁkowanegowsparciaprawnego,wykra-

947

czającego poza uzyskanie informacji prawnej i przy-

bierającego postać pomocy prawnej na etapie przed-

sądowym.

Dlatego w Ministerstwie Sprawiedliwości

mu nieodpłatnej pomocy prawnej dla osób niezamoż-

nych.

Przeprowadzane w Ministerstwie Sprawiedli-

wości analizy dotyczące przyszłego systemu pomocy

prawnej związane są z koniecznością racjonalnego

wyznaczenia zakresu takiej pomocy na etapie przed-

sądowym oraz trafnego określenia przesłanek jej

przyznania, jak i koniecznością rozstrzygnięcia za-

tego systemu, z uwzględnieniem potrzeby zapewnie-

całego kraju.

W zakresie tych zagadnień w szczegól-

ności rozważyć należy możliwość szerokiego wyko-

rzystania wyłanianych konkursowo organizacji po-

zarządowych oraz podmiotów profesjonalnych dzia-

łających na rynku usług prawniczych, które nieod-

płatnie świadczyłyby pomoc prawną osobom najuboż-

szym, działając w oparciu o umowę dotyczącą świad-

czenia takich usług, zawieraną z powoływanym przez

ministra sprawiedliwości kolegialnym podmiotem

nadzorującym funkcjonowanie systemu nieodpłatnej

tego na powołanych przez państwo strukturach or-

ganizacyjnych, w postaci biur pomocy prawnej i za-

trudnionych w nich pracowników.

Przy określaniu przedmiotowego zakresu pomocy

mach przyszłego systemu należy mieć na uwadze ko-

nieczność zapewnienia efektywnej pomocy prawnej.

Tylko bowiem rozwiązanie gwarantujące osobie wy-

stępującej o udzielenie jej takiej pomocy realne

wsparcie prawne, nie zaś wsparcie o charakterze ilu-

zorycznym, odpowie na rzeczywiste potrzeby społecz-

ne, a równocześnie wywrze dodatkowe korzystne

skutki, bowiem, poszerzając wśród obywateli wiedzę

nie ich uzasadnionych interesów, ale również wpły-

nie na funkcjonowanie systemu wymiaru sprawiedli-

wości.

Wpływ ten może przejawić się w usprawnieniu

i przyspieszeniu biegu postępowań toczących się

przed sądami, jak również redukcji ich liczby o te

wypadki, w których efektywne wsparcie udzielone

obywatelowi na etapie przedsądowym pozwoli na roz-

strzygnięcie problemu prawnego bez konieczności

Jednak wdrożenie systemowego, efektywnego roz-

wiązania gwarantującego osobom niezamożnym do-

stęp do nieodpłatnej pomocy prawnej na etapie przed-

sądowym jest zagadnieniem nie tylko złożonym, ale

pociągającym za sobą bardzo istotne koszty.

Dlatego

w toku prowadzonych analiz jedną z najistotniej-

szych kwestii stanowią skutki ﬁnansowezwiązane

z powołaniem oraz funkcjonowaniem takiego syste-

niana na każdym etapie projektowania przyszłego

kazem szczególnej troski o środki budżetowe, a po-

stulatem jak najpełniejszego zaspokojenia potrzeb

społecznych.

Podsumowując przedstawione zagadnienia i od-

pana posła pytań, uprzejmie informuję, iż minister

sprawiedliwości dokłada wszelkich starań, aby wdro-

żenie przyszłego systemu nieodpłatnej pomocy praw-

nej dla osób niezamożnych skutkowało wdrożeniem

efektywnych rozwiązań, jak najpełniej zaspokajają-

cych potrzeby społeczne w tym zakresie.

Z uwagi na

zakres analizowanego zagadnień, konieczność kon-

frontowania rozważanych rozwiązań systemowych

z uwarunkowaniami budżetowymi, jak również ce-

lowość poddania wypracowanych rozwiązań szero-

kim konsultacjom społecznym nie jest jednak możli-

we w chwili obecnej przesądzenie konkretnej daty

skierowania projektu ustawy do Sejmu oraz daty za-

inicjowania działalności systemu.

Na tę ostatnią datę

skutek wywrze również sprawność procedowania

nad projektem ustawy po jego wpłynięciu do parla-

mentu.

Nie może jednak ulegać wątpliwości, iż w in-

teresie społecznym leży wprowadzenie systemu

w możliwie bliskiej perspektywie czasowej, gwaran-

tującej jednak optymalne funkcjonowanie systemu

nieodpłatnej pomocy prawnej, co stanowić będzie na-

stępstwo zarówno optymalnego kształtu wypracowa-

nych rozwiązań, jak i należytego przygotowania or-

ganizacyjnego do ich wprowadzenia w życie.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

woj. kujawsko-pomorskiego

morskiego terenem dotkniętym klęską żywiołową –

uprzejmie informuję Panią Marszałek, że zgodnie

948

zapobieżenia skutkom katastrof naturalnych lub

fa naturalna lub awaria techniczna, których skutki

nie podjęte tylko przy zastosowaniu nadzwyczajnych

stytucji oraz specjalistycznych służb i formacji dzia-

łających pod jednolitym kierownictwem.

W związku ze szkodami spowodowanymi w upra-

wach rolnych przez ujemne temperatury Rada Mini-

wanymi w trybie roboczym przez urzędy wojewódz-

kie, obecnie szkody szacowane są przez przedmioto-

we komisje we wszystkich województwach.

Odnośnie do wypłaty odszkodowań uprzejmie in-

mienia o zajściu zdarzenia losowego objętego ochroną

nia tego zawiadomienia, zakład ubezpieczeń infor-

muje o tym ubezpieczającego oraz podejmuje postę-

powanie dotyczące ustalenia stanu faktycznego zda-

rzenia, zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości

ne do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpie-

czeń lub wysokości świadczenia, jeżeli jest to nie-

zbędne do dalszego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia,

stanowiącymi załączniki do zawartych przez mini-

949

stra rolnictwa i rozwoju wsi umów z zakładami ubez-

pieczeń, zakład ubezpieczeń podejmuje czynności

mające na celu ustalenie wysokości szkody w ciągu

otrzymania zawiadomienia o zajściu zdarzenia loso-

wego.

Termin wypłaty odszkodowania wynika rów-

nież z przepisów kodeksu cywilnego.

nia, zawiadamia pisemnie osobę zgłaszającą roszcze-

nie o przyczynach niemożności zaspokojenia jej rosz-

ną część świadczenia.

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

wodnicy Brzezin na drodze krajowej nr 72, uprzejmie

przekazuję następujące informacje.

prawne.

Realizacja powyższego zadania będzie moż-

deł ﬁnansowania.

W przypadku uzyskania przez

gotowania przedmiotowego zadania do realizacji.

W chwili obecnej opracowywane jest studium tech-

niczno-ekonomiczno-środowiskowe (STEŚ).

W stycz-

niu 2011 r. odbyły się konsultacje społeczne dotyczą-

ce tej inwestycji, prowadzone w ramach dobrych

kich późniejszych opracowań projektowych.

Zawiera

analizy wariantów inwestycji, przewidywanego ru-

chu, raport o oddziaływaniu inwestycji na środowi-

sko, wyniki spotkań informacyjnych ze społeczeń-

stwem, część techniczną, analizę ekonomiczną itp.

Do-

kumentacja po jej skompletowaniu zostanie przed-

stawiona na posiedzeniu Komisji Oceny Przedsię-

wzięć Inwestycyjnych działającej przy generalnym

nia wariantu, który zostanie wskazany jako wariant

ła zaś będzie podstawę do kontynuacji prac projekto-

skrócenia czasu oczekiwania na doﬁnansowanieapa-

ratów słuchowych, która została przekazana przy

950

skiego, znak: SPS-023-4023/12, uprzejmie proszę

Warunki udzielania i zakres świadczeń opieki

nione rozporządzenie określa wykaz oraz warunki

realizacji świadczeń gwarantowanych, jakie przysłu-

gują świadczeniobiorcom w ramach świadczeń opieki

ne refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

kwestii tworzenia systemów kolejkowych przez od-

działy wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia,

pragnę uprzejmie poinformować, iż zgodnie z przepi-

środków publicznych wysokość łącznych zobowiązań

Narodowego Funduszu Zdrowia wynikających z za-

§ 12 ust. 10 zarządzenia prezesa NFZ z dnia 29 paź-

dycznymi i środkami pomocniczymi stanowi, że

w przypadku braku środków ﬁnansowychnareali-

zację świadczeń oddział wojewódzki funduszu tworzy

ewidencję zleceń oczekujących na potwierdzenie.

Na

podstawie powyższych przepisów, w przypadku za-

grożenia przekroczenia wysokości kosztów przewi-

dzianych w planie ﬁnansowymoddziału,oddziałwo-

jewódzki NFZ może tworzyć rejestr zleceń oczekują-

cych na potwierdzenie.

Przekroczenie kosztów okre-

ślonych w planie ﬁnansowymoznaczałobynarusze-

nie dyscypliny ﬁnansówpublicznych.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż z danych

uzyskanych z oddziałów funduszu (stan na 23 kwiet-

nia 2012 r.) dotyczących czasu oczekiwania na po-

twierdzenie zleceń na zaopatrzenie w wyroby me-

środki pomocnicze wynika, że liczba OW NFZ, które

prowadzą ewidencję zleceń oczekujących na potwier-

dzenie, na przestrzeni ostatniego kwartału uległa

zmniejszeniu.

Obecnie w oddziałach: lubelskim, lubuskim, ma-

zowieckim, opolskim, podlaskim, śląskim, święto-

krzyskim, warmińsko-mazurskim oraz zachodniopo-

morskim zlecenia na zaopatrzenie w wyroby medycz-

pomocnicze potwierdzane są na bieżąco.

W pozostałych oddziałach funduszu prowadzona

jest ewidencja zleceń oczekujących na potwierdzenie,

jednak nie dotyczy ona całości zaopatrzenia.

Na bie-

żąco potwierdzane są zlecenia na zaopatrzenie

dorosłych w sytuacjach, gdy lekarz na zleceniu za-

znacza, że ze względu na stan kliniczny, świadczenio-

biorca wymaga pilnego zaopatrzenia (stany powy-

padkowe, pooperacyjne, itp.); dla osób o uprawnie-

niach dodatkowych określonych w ustawie z dnia

Podkreślić należy, że również na bieżąco potwier-

dzane są zlecenia na zaopatrzenie w środki pomocni-

cze przysługujące comiesięcznie (pieluchomajtki, pie-

luchy anatomiczne, cewniki, worki do zbiórki moczu,

sprzęt stomijny), ze względu na specyﬁkętegozaopa-

trzenia.

Jakkolwiek czas oczekiwania na potwierdzenie

zleceń na zaopatrzenie pacjentów w aparaty słucho-

we na przewodnictwo powietrza lub kostne przy jed-

nostronnym lub obustronnym ubytku słuchu na tle

innych przedmiotów ortopedycznych i środków po-

mocniczych rzeczywiście jest najdłuższy, to jednak

no w planie ﬁnansowymnarealizacjętegorodzaju

świadczeń kwotę wyższą niż na rok 2011, można za-

łożyć, że czas oczekiwania na potwierdzenie zleceń

może ulec znacznemu skróceniu.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że resort zdro-

teczności społecznej.

Obecnie trwają prace końcowe

dącego realizacją upoważnienia ustawowego z art. 38

ny akt prawny określa katalog wyrobów medycznych

ich ﬁnansowaniaześrodkówpublicznychiwysokości

udziału własnego świadczeniobiorcy w tym limicie

951

kładające m.in. urealnienie wysokości refundacji (li-

mitu ceny) aparatów słuchowych, wychodzą naprzeciw

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

znak SPS-023-4024/12, w sprawie uzyskania od kon-

sorcjum COVEC odszkodowania za niewybudowanie

ku Stryków – Konotopa, przedstawiam następujące

informacje i wyjaśnienia.

Po odstąpieniu w dniu 27 czerwca 2011 r. od umów

na projekt i budowę autostrady A2 na odcinkach A

i C, zawartych z konsorcjum tworzonym przez China

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

przystąpiła do dochodzenia roszczeń przysługujących

kresie obejmują:

— dochodzenie roszczeń przysługujących Skarbo -

wi Państwa w stosunku do konsorcjum COVEC;

— dochodzenie należności z wystawionych przez

Z dotychczasowych ustaleń Generalnej Dyrekcji Dróg

z niewykonaniem umów przez konsorcjum COVEC

1) roszczenia o zapłatę kar umownych,

2) roszczenia o zapłatę odszkodowania przewyż-

szającego wartość kar umownych z tytułu następu-

jących szkód:

strady w terminie – w szczególności wynikających

z braku funkcjonowania systemu poboru opłat,

f) kosztu różnicy pomiędzy wynagrodzeniem kon-

sorcjum COVEC a wynagrodzeniem nowych wyko-

nawców inwestycji,

A i C z przyczyn leżących po stronie wykonawcy.

Po-

stępowanie to zostało wszczęte na skutek pozwu

stanie rozpoznana na kolejnej rozprawie.

Niezależnie

od sprawy dotyczącej kar umownych przygotowywa-

ne jest postępowanie sądowe dotyczące odszkodowa-

nia z pozostałych tytułów.

Dotychczas GDDKiA nie

pozwała jeszcze konsorcjum COVEC o płatności z in-

nych tytułów niż kary umowne.

wykonawcę oraz faktu złożenia oświadczeń o odstą-

pieniu.

W zakresie kar umownych kontrakty przewi-

dują automatyzm polegający na obowiązku zapłaty

acji odstąpienia od umowy z winy wykonawcy.

Środ-

ki dowodowe, którymi dysponuje GDDKiA, w pełni

potwierdzają stawiane tezy.

W szczególności potwier-

dokumentacją fotograﬁczną,aponadtobędziewyko-

rzystywać zeznania świadków.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

952

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

12, przy którym przesłano interpelację posła Jaro-

sława Tomasza Jagiełły dotyczącą uzyskania odszko-

dowania za niewybudowanie w terminie obwodnicy

Pabianic, uprzejmie przekazuję informacje w przed-

Wykonawcą zadania jest konsorcjum ﬁrm,które-

go liderem jest ﬁrmaHermannKirchnerPolskasp.zo.o.

Zgodnie z umową zawartą w dniu 18 czerwca 2010 r.

termin zakończenia robót upłynął w dniu 30 listopa-

da 2011 r.

Za niewykonanie kontraktu w terminie za

każdy dzień naliczane są kary umowne w wysokości

0,05% zaakceptowanej kwoty kontraktowej, co sta-

nowi wartość 258 576,50 zł (wartość kontraktu wy-

nosi 517 152 995,64 zł brutto).

Za okres od dnia l grudnia 2011 r. do dnia 29 lu-

tego 2012 r. zostały już naliczone i wyegzekwowane

kary w łącznej wysokości 23 530 461,50 zł.

Aktualnie trwa analiza wysokości kar umownych

podlegających egzekucji za okres od marca 2012 r. do

chwili obecnej.

Zgodnie bowiem z subklauzulą 10.2

dokonano odbioru części robót.

Wartość odebranych

robót zostanie odliczona od kwoty kontraktu, a kara

będzie odliczona od jej pozostałej wartości, aż do cał-

kowitego zakończenia inwestycji.

Zgodnie z deklaracjami wykonawcy roboty bu-

dowlane zostaną zakończone w czerwcu 2012 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

-4028/12, przy którym przesłano interpelację posła

Jarosława Tomasza Jagiełły dotyczącą węzła Stry-

ków na skrzyżowaniu autostrad Al i A2 w okolicach

Łodzi, uprzejmie przekazuję informacje w przedmio-

Zadanie polegające na budowie węzła Stryków I

(Łódź-Północ) na skrzyżowaniu autostrad Al i A2 zo-

W chwili obecnej przedmiotowe zadanie znajduje się

na końcowym etapie prac budowlanych prowadzo-

28 maja 2010 r. w oparciu o wszystkie niezbędne de-

cyzje administracyjne i opinie wymagane przepisami

prawa.

Zgodnie z przyjętym harmonogramem zasad-

nicze roboty budowlane zostały zakończone.

Aktual-

docelowej organizacji ruchu, co nastąpi sukcesywnie

z oddaniem poszczególnych odcinków autostrad A1

i A2.

Jednocześnie należy wskazać, że kwestie związa-

ne z lokalizacją drogi, w tym również sposobem po-

wiązania z przyległymi terenami, zostały określone

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wy-

danej przez właściwy organ administracji publicznej

po przeprowadzeniu postępowania administracyjne-

go i konsultacjach społecznych w zakresie i termi-

nach określonych przepisami prawa.

W przedmioto-

wych kwestiach zastosowanie mają przepisy ustawy

Konkluzje zawarte w dokumentacji przygotowa-

przedmiotowej drogi i sposobu jej powiązania z siecią

dróg lokalnych oraz przyległymi terenami zaś osta-

953

w decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowi-

ska w Łodzi wydanej dnia 18 lutego 2009 r.

Jednocześnie należy wskazać, że autostrady A1

i A2 będą zgodnie z przepisami technicznymi zawar-

tymi w rozporządzeniu ministra transportu i gospo-

rakter oraz pełnione funkcje drogami o ograniczonej

dostępności, skomunikowanymi z przyległymi tere-

nami za pośrednictwem węzłów drogowych usytu-

owanych na skrzyżowaniach z innymi drogami.

Przedmiotowe dotyczy również skomunikowania

miasta Łodzi zarówno z autostradą A1 za pomocą

węzłów drogowych na przecięciu z drogą krajową

nr 72 oraz drogą wojewódzką nr 713, jak również

z autostradą A2 za pomocą węzłów drogowych zloka-

lizowanych na przecięciu z drogami krajowymi nr 1

(węzeł Emilia) i 14 (węzeł Stryków II).

W związku

miasta Łodzi z siecią autostrad zostało w ramach re-

alizacji zadań budowy autostrad Al i A2 zapewnione.

Należy także wskazać, że w zakresie komunikacji

miasta Łodzi z siecią dróg krajowych najwyższej kla-

sy, czyli autostrad i dróg ekspresowych, docelowym

przewidywanym rozwiązaniem jest połączenie mia-

sta z autostradą poprzez drogę ekspresową S14 bę-

dącą zachodnią obwodnicą Łodzi.

Przedmiotowe za-

danie zostało ujęte w programie i podzielone na 2

odcinki obejmujące: obwodnicę Pabianic długości

15,2 km oraz odcinek od autostrady A2 w węźle Emi-

lia do drogi krajowej nr 14 długości 27,2 km.

Zadanie dotyczące obwodnicy Pabianic zostało

ne są zaawansowane prace budowlane na zadaniu,

których zakończenie zgodnie z harmonogramem ro-

bót przewidywane jest na bieżący rok.

Zadanie doty-

czące odcinka drogi ekspresowej S14 pomiędzy auto-

stradą A2 a drogą krajową nr 14 zostało ujęte w za-

łączniku la zawierającym listę zadań inwestycyjnych,

przedmiotowego odcinka drogi ekspresowej zakoń-

czone zostały prace nad opracowaniem studium tech-

niczno-ekonomiczno-środowiskowego oraz koncepcją

programową, zawierającymi analizy wariantów in-

westycji, przewidywanego ruchu, raport o oddziały-

waniu inwestycji na środowisko, wyniki spotkań in-

formacyjnych ze społeczeństwem, część techniczną

oraz analizę ekonomiczną.

W dniu 23 marca 2011 r.

zana decyzja stanowi podstawę do kontynuacji prac

i uzgodnień niezbędnych do rozpoczęcia prac, w tym

zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Reasumując, należy wskazać, że Ministerstwo

oraz GDDKiA dokładają wszelkich starań, aby wy-

konywać zadania wchodzące w zakres ich kompeten-

cji i właściwości zgodnie z wymogami prawa, wszel-

kimi procedurami oraz dobrymi praktykami.

Z poważaniem

-023-4029/12, w sprawie niepodpisania przez Naro-

dowy Fundusz Zdrowia kontraktu na Szpitalny Od-

listycznym w Zgierzu, uprzejmie proszę o przyjęcie

poniższych informacji.

snej odpowiedzialności za efektywne i bezpieczne

przez siebie oddziałów.

ciło się do Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Naro-

świadczeń, w trakcie postępowania konkursowego,

954

które rozpoczęło się 2 grudnia 2011 r., po dokonaniu

oceny ofert pod względem wymaganego wyposażenia

talnego oraz z zał. nr 2 do zarządzenia nr 87/2011/

Szpitalu Specjalistycznym im. Marii Skłodowskiej-

-Curie w Zgierzu stwierdzono braki wyposażenia

w sprzęt szpitalnego oddziału ratunkowego.

Oferent,

mimo wezwania do usunięcia braków, nie wskazał

możliwości ich uzupełnienia.

W tym miejscu należy

świadczeń w zakresie SOR.

Mając na uwadze powyższe, oferta złożona przez

WSS w Zgierzu na realizację świadczeń opieki zdro-

wotnej w zakresie SOR została odrzucona, a samo

postępowanie zostało unieważnione.

Niemniej jed-

nak płatnik świadczeń opieki zdrowotnej, mając na

jącym się w stanie nagłym dostępu do świadczeń

opieki zdrowotnej, zaprosił WSS im. M. Skłodow-

skiej-Curie w Zgierzu do rokowań na realizację

świadczeń w zakresie izby przyjęć.

Pierwsze rokowa-

nia w rodzaju: leczenie szpitalne, w zakresie: izba

przyjęć ogłoszono dnia 13 grudnia 2011 r.

W dniu

otwarcia ofert, tj. 22 grudnia 2011 r., okazało się, że

WSS w Zgierzu nie złożył oferty na ten zakres świad-

czeń.

W związku z powyższym Łódzki OW NFZ na-

tychmiast ogłosił drugie postępowanie w trybie ro-

przyjęć, które rozstrzygnięto 5 stycznia 2012 r.

Tym

samym, jak wskazuje płatnik świadczeń opieki zdro-

wotnej, WSS w Zgierzu od dnia 6 stycznia 2012 r.

może udzielać świadczeń w ramach umowy z fundu-

szem w izbie przyjęć.

Ponadto uprzejmie informuję, iż Łódzki Oddział

Wojewódzki NFZ prosił ww. świadczeniodawcę o in-

formację, w jakim okresie czasu jest możliwe uzupeł-

nienie brakującego wyposażenia w sprzęt w SOR.

Pismem z dnia 17 stycznia 2012 r. dyrektor WSS im.

M. Skłodowskiej-Curie w Zgierzu zawiadomił płatni-

ka świadczeń o gotowości do udzielania świadczeń

w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym.

ŁOW NFZ

bezzwłocznie podjął działania zmierzające do zawar-

cia umowy na udzielanie świadczeń w Szpitalnym Od-

dziale Ratunkowym przez WSS w Zgierzu, ogłaszając

kolejne postępowanie konkursowe.

W dniu 1 lutego

2012 r. w ramach postępowania konkursowego odby-

ły się oględziny, w wyniku których stwierdzono:

1) brak zadaszonego wejścia dla pieszych oraz za-

daszonego podjazdu dla specjalistycznych środków

transportu sanitarnego do oddziału, zamykanego

i otwieranego automatycznie,

2) brak aktualnych przeglądów technicznych na-

stępujących aparatów: przewoźnego ultrasonografu

H03 nr A57202300000105 i dwóch pomp infuzyjnych

model PILOT E nr 18991171 i nr 18991172.

Wobec powyższego, w dniu złożenia oferty oferent

nie spełniał warunków wymaganych przy realizacji

świadczeń objętych przedmiotem postępowania okre-

poz. 1420).

Warunki, o których wyżej mowa, są wa-

runkami koniecznymi (wymaganymi) do udzielania

świadczeń w zakresie objętym przedmiotem postępo-

wania.

Z uwagi na powyższe komisja konkursowa, dzia-

łając na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 przywołanej

ﬁnansowanychześrodkówpublicznych,postanowiła

odrzucić ww. ofertę w całości z uwagi na niespełnia-

nie wymaganych warunków określonych w ww. prze-

pisach prawa.

Zgodnie ze stanowiskiem funduszu pacjenci z te-

renu powiatu zgierskiego mają zabezpieczony dostęp

do świadczeń z zakresu Szpitalnego Oddziału Ratun-

kowego w ośrodkach na terenie Łodzi (WSS im. M.

Kopernika w Łodzi, III Szpital Miejski im. K. Jon-

schera w Łodzi, USK nr 4 im. M. Konopnickiej

w Łodzi – oddział dla dzieci) oraz w Zespole Opieki

Zdrowotnej w Łęczycy.

Natomiast mieszkańcy Zgie-

rza, którzy potrzebują pilnej opieki medycznej, mogą

otrzymać natychmiastową pomoc w izbie przyjęć lub

w oddziałach szpitalnych Wojewódzkiego Szpitala

Specjalistycznego w Zgierzu, w przypadku koniecz-

ności leczenia przekraczającego możliwości zaopa-

trzenia w ramach izby przyjęć.

Ponadto na tere-

nie szpitala funkcjonuje kardiologia interwencyjna

MED-PRO sp. z o.o. w Zgierzu, gdzie dodatkowo

może być udzielona pomoc w przypadku wystąpienia

objawów ostrych zespołów wieńcowych.

Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż Szpitalny Od-

dział Ratunkowy w WSS w Zgierzu jest umieszczony,

nym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410, ze zm.), w planie dzia-

łania systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne

dla województwa łódzkiego, Łódzki OW NFZ poin-

formował, iż z chwilą uzupełnienia wymaganych wa-

runków jest gotów ogłosić postępowanie konkursowe

celem zawarcia umowy w zakresie SOR.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

955

Odpowiedź

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

1) leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia

2) w 2011 r. minister zdrowia dokonał dwukrot-

nej nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia

w zakresie dotyczącym programu leczenia przewle-

3) należy podkreślić, iż rozporządzenia ministra

ślają wytycznych terapeutycznych dotyczących okre-

ślonych jednostek chorobowych, lecz jedynie zakres

ﬁnansowaniaterapiiprzezNarodowyFunduszZdro-

wia; decyzje terapeutyczne podejmowane są przez

4) w wyniku nowelizacji rozporządzenia, o któ-

leczeniem pierwszej linii jest podanie interferonów

cześniejszych i najdroższych leków; preferowanym

interferonem jest interferon pegylowany, czyli lek

najbardziej skuteczny, ale jednocześnie najbardziej

kosztowny; w drugiej linii, po niepowodzeniu lecze-

nia interferonem, przyjęto, iż ﬁnansowane będzie

podanie analogów nukleozydowych lub nukleotydo-

wych; dla osób HBeAg dodatnich entekawir, adefowir

niezwłocznie po niepowodzeniu terapii interferono-

wej; dla osób HBeAg ujemnych wymienione wcze-

śniej substancje czynne są refundowane po interfe-

ronie i lamiwudynie; konkludując, leczenie lamiwu-

dyną nie jest ﬁnansowanejakoleczeniepierwszego

rzutu,

6) w ramach nowelizacji programów zmieniono

8) wszystkie terapeutyczne programy zdrowotne

w odpowiedniej dziedzinie medycyny; w trakcie pra-

w przypadku programu leczenia WZW B program

9) zgodnie z uwagami, jakie napłynęły do mini-

10) wszystkie uwagi zostały omówione na spotka-

w dziedzinie chorób zakaźnych; w ﬁnalnejwersjiroz-

środków publicznych;

oraz

— wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu

1) zdaniem konsultanta krajowego w dziedzinie

chorób zakaźnych lamiwudyna jest lekiem skutecznym

śnie jest lekiem najtańszym; programy terapeutyczne

tworzone są zawsze z uwzględnieniem możliwości ﬁ-

nansowych Narodowego Funduszu Zdrowia;

2) reasumując, minister zdrowia przy opracowy-

956

na projekcie przygotowanym przez konsultanta kra-

gi zgłoszone w trakcie konsultacji zewnętrznych zo-

stały omówione z udziałem konsultanta krajowego;

ze zgłoszonych uwag uwzględniono jedynie pozytyw-

nie przez niego zaopiniowane; w kwestiach spornych

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

znak: SPS/023-4035/12, dotyczące interpelacji pana

2012 r. w sprawie omijania przez pracodawców prze-

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyja-

Odnosząc się do problemu pracy na czarno należy

nia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy organem

strzegania prawa pracy, w szczególności przepisów

i zasad bezpieczeństwa oraz higieny pracy, a także

pracy zarobkowej jest Państwowa Inspekcja Pracy.

Zgodnie z treścią art. 22 i 281 Kodeksu pracy

za wynagrodzeniem.

Natomiast zgodnie z treścią

ta z zachowaniem formy pisemnej, pracodawca powi-

nien, najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy przez pra-

cownika, potwierdzić pracownikowi na piśmie usta-

warunków.

Pracodawca, który nie potwierdza na pi-

śmie zawartej z pracownikiem umowy o pracę, pod-

Zgodnie z treścią art. 37 ust. 2 ustawy o PIP in-

spektor pracy niezwłocznie powiadamia Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych o naruszeniu przepisów w za-

kresie ubezpieczeń społecznych.

Państwowa Inspek-

cja Pracy przy realizacji zadań współdziała m.in. ze

związkami zawodowymi, społeczną inspekcją pracy,

publicznymi służbami zatrudnienia oraz z organami

administracji państwowej – w szczególności z orga-

nami nadzoru i kontroli nad warunkami pracy, Po-

licją, Strażą Graniczną, Służbą Celną, urzędami

Ponadto Państwowa Inspekcja Pracy jest uprawnio-

na do nieodpłatnego korzystania z danych zgroma-

dzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na

kresie podlegania ubezpieczeniom społecznym, a tak-

że danych o wypadkach przy pracy (art. 14 ust. 1 i 2

ważniony do oceniania działalności Państwowej In-

spekcji Pracy.

Przepisy art. 2 wymienionej ustawy

ustanawiają bowiem podległość Państwowej Inspek-

cji Pracy Sejmowi RP, natomiast nadzór nad Pań-

stwową Inspekcją Pracy powierzają Radzie Ochrony

Pracy.

Odnosząc się do kwestii ubezpieczeniowych poru-

szonych przez pana posła, należy wskazać, że zasady

podlegania ubezpieczeniom społecznym i zgłaszania

do tych ubezpieczeń uregulowane są w ustawie z dnia

Co do zasady każda aktywność zawodowa rodzi

obowiązek ubezpieczeń.

Z tytułu jej wykonywania

ubezpieczeni podlegają ubezpieczeniom społecznym

oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Zgłoszenia płatnik

składek jest zobowiązany dokonać w terminie 7 dni

Ubezpieczeń Społecznych dysponuje narzędziami

mającymi na celu wyegzekwowanie obowiązków płat-

ników i podejmuje działania w tym kierunku.

Do za-

ustawy o s.u.s., należą kontrole płatników składek,

które przeprowadza się w celu oceny wywiązywania

się przez płatnika składek z nałożonych obowiązków

ustawowych w zakresie ubezpieczeń społecznych.

ZUS przeprowadza także kontrole doraźne na skutek

informacji od ubezpieczonych, sygnałów instytucji

zewnętrznych, m.in. Państwowej Inspekcji Pracy,

a także dla własnych potrzeb.

Kontrole obejmują swoim zakresem sprawy wy-

1) zgłaszanie do ubezpieczeń społecznych,

nia i opłacania składek, do których pobierania zobo-

wiązany jest zakład,

957

Zgodnie z treścią art. 98 ust. 1 ustawy o s.u.s. kto

łania w imieniu płatnika:

— nie dopełnia obowiązku opłacania składek na

mi terminie,

— nie zgłasza wymaganych ustawą danych lub

udzielenia,

— nie prowadzi dokumentacji związanej z oblicza -

czeń społecznych,

— nie dopełnia obowiązku przesyłania deklaracji

podlega karze grzywny do 5000 zł.

Jednocześnie należy wskazać, że Zakład Ubezpie-

czeń Społecznych i Państwowa Inspekcja Pracy

w dniu 5 listopada 2010 r. zawarły oﬁcjalneporozu-

mienie w zakresie wspólnego przeciwdziałania niele-

galnemu zatrudnieniu.

Wzajemna współpraca obu instytucji obejmuje

działania z zakresu przeciwdziałania nielegalnemu

zatrudnieniu, eliminowania zagrożeń wypadkowych

i chorobowych oraz obniżania poziomu ryzyka zawo-

dowego w pracy.

Narzędziem służącym realizacji po-

stawionych w porozumieniu celów jest wzajemna wy-

miana informacji.

Instytucje wymieniają się zarówno

informacjami o stwierdzonych u pracodawców przy-

padkach nieprawidłowości z zakresu prawa pracy

nymi.

Porozumienie jest realizowane zarówno na

Na podstawie informacji o stwierdzonych niepra-

widłowościach przeprowadzane są czynności kontro-

lne.

Wyniki kontroli przeprowadzonych przez ZUS

i wszczętych na wniosek PIP oraz wszelkie informa-

cje na temat przypadków, w których wątpliwości bu-

dzi podstawa zatrudnienia danej osoby, przekazywa-

ne są niezwłocznie do Państwowej Inspekcji Pracy.

W ramach realizacji porozumienia w 2011 r. od-

działy ZUS na tle przeprowadzonych kontroli skiero-

wały do Państwowej Inspekcji Pracy 124 informacje

dotyczące m.in.:

— nieprawidłowości w zakresie wywiązywania się

deksu pracy, np.: brak akt osobowych, brak doku-

mentacji płacowej, brak w aktach osobowych pracow-

ników umów o pracę, świadectw pracy, zaświadczeń

o przebytym szkoleniu z zakresu BHP;

— legalności zatrudnienia;

— zawierania umów cywilnoprawnych z osobami

ﬁzycznymi,podczasgdywarunkizatrudnieniawska-

zywały na istnienie stosunku pracy;

— niewypłacenia wynagrodzenia za pracę oraz za

czas niezdolności do pracy lub wypłacania wynagro-

dzenia w zaniżonej wysokości;

— zatrudniania pracowników w warunkach szko -

dliwych;

— nieprowadzenia ewidencji pracowników wyko -

nujących prace w szczególnych warunkach, podczas

gdy z zakresu wykonywanych umów o pracę wynika,

że rodzaj tych prac znajduje się w wykazie prac w szcze-

gólnych warunkach;

— zajęcia stanowiska lub przeprowadzenia kon -

troli w sprawie umów cywilnoprawnych;

— zasadności przeprowadzenia kontroli w zakre -

sie zasadności zgłoszenia i deklarowania składek na

Fundusz Emerytur Pomostowych z tytułu kwaliﬁ-

kacji danej pracy jako pracy w szczególnych warun-

prawidłowości zawierania umów o dzieło.

Na uwagę zasługuje fakt, iż Zakład Ubezpieczeń

Społecznych na podstawie informacji organów Pań-

stwowej Inspekcji Pracy w 217 przypadkach podjął

kontrole dotyczące:

— nieopłacenia lub zaniżenia podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenia społeczne;

— nieprawidłowych danych zgłoszonych w doku -

mencie ZUS IWA;

— niezgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i ubez -

pieczenia zdrowotnego;

— prawidłowości wypłaty świadczeń z ubezpie -

czenia społecznego;

— wystawienia zaświadczeń dla celów emerytal -

no-rentowych;

— uzyskania od płatnika zaświadczeń o niezdol -

ności do pracy i dokumentów pozwalających na pod-

jęcie wypłaty zasiłków po ustaniu zatrudnienia;

— objęcia ubezpieczeniami społecznymi i zdro -

wotnym pracowników z tytułu umów o pracę prze-

kwaliﬁkowanychprzezPaństwowąInspekcjęPracy

z umów zlecenia.

Efektem przeprowadzonych kontroli było przede

wszystkim objęcie pracowników ubezpieczeniami

społecznymi oraz ubezpieczeniem zdrowotnym, jak

również dokonanie przypisu składek na ubezpiecze-

to płatnicy złożyli dokumenty korygujące zgodne

z ustaleniami kontroli albo dokonali korekty doku-

mentów zgłoszeniowych.

Jak wynika z przedstawionych informacji, dzia-

łania podjęte przez ZUS i PIP w ramach wzajemnej

współpracy mają wymierne korzyści.

Przyczyniają

się do eliminowania błędnego postępowania płatni-

ków składek w zakresie realizacji przepisów prawa

niają ochronę praw pracowniczych.

Ponadto bieżąca

komunikacja w zakresie wzajemnej wymiany danych

958

pomiędzy instytucjami wpływa na ograniczenie nie-

legalnego zatrudniania pracowników.

Dodatkowo należy podkreślić, iż w celu przestrze-

gania przepisów prawa pracy i ubezpieczeń społecz-

nych prowadzona jest działalność prewencyjna na

rzecz zapobiegania i eliminowania zagrożeń zawodo-

wych w środowisku pracy, w szczególności poprzez

wspólne przedsięwzięcia informacyjne i promocyjne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

nistra spraw wewnętrznych, a następnie przekazaną

do ministra transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej pismem pana Piotra Stachańczyka, sekre-

tarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

2012/AD, w sprawie złego stanu technicznego budyn-

ków zarządzanych przez gminy, uprzejmie informuję

i wyjaśniam.

Pan Marek Zająkała, wiceprezes Najwyższej Izby

Kontroli, pismem z dnia 6 maja 2011 r., znak: KRS-

-4101-02-00/20110 P/10/1109, przekazał ministrowi

infrastruktury Informację o wynikach kontroli pra-

widłowości utrzymania i użytkowania obiektów bu-

dowlanych.

Pismem z dnia 13 maja 2011 r., znak: BR3j-0731-

-7-2/11 (nr 2262), pan Cezary Grabarczyk, minister

swoje stanowisko do ww. informacji – kopia w załą-

czeniu*

)

.

Niski stan techniczny zasobów mieszkaniowych

spowodowany został zarówno niskim standardem

wykonawstwa i użytych materiałów w momencie po-

wstawania budynków, jak i następującymi po budo-

wie wieloletnimi zaległościami remontowymi.

Bada-

nie Instytutu Rozwoju Miast z 2006 r. wykazało, że

szczególnie niski stopień pokrycia potrzeb konserwa-

cyjno-remontowych występował w zasobach komunal-

nych i zasobach prywatnych czynszowych (ok. 30%).

Jednocześnie należy wyjaśnić, że zasoby komu-

nalne stały się od dnia 27 maja 1990 r. własnością

nie uprawnia organów administracji rządowej, w tym

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej, do podejmowania działań w sprawach należą-

cych do zadań i kompetencji organów samorządo-

wych.

Kwestie dotyczące gospodarowania posiadanym

zasobem mieszkaniowym, w tym stanu technicznego

budynków, zawierają przepisy ustawy z dnia 21 czerw-

nie z art. 21 ustawy rada gminy uchwala wieloletni

program gospodarowania mieszkaniowym zasobem

w szczególności:

— prognozę dotyczącą wielkości oraz stanu tech -

nicznego zasobu mieszkaniowego gminy w poszcze-

— analizę potrzeb oraz plan remontów i moder -

nizacji wynikający ze stanu technicznego budynków

— źródła ﬁnansowaniagospodarkimieszkanio -

wej w kolejnych latach;

— wysokość wydatków w kolejnych latach, z po -

działem na koszty bieżącej eksploatacji, koszty re-

montów oraz koszty modernizacji lokali i budynków

wydatki inwestycyjne;

— niezbędny zakres zamian lokali związanych

Zwiększenie nakładów na remonty oraz bieżącą

eksploatację budynków komunalnych może mieć

miejsce w przypadku skorzystania z możliwości sto-

sowania wyższych stawek czynszu.

Rada gminy, uchwa-

lając wieloletni program gospodarowania mieszka-

niowym zasobem gminy, określa także w tym progra-

mie zasady polityki czynszowej oraz warunki obni-

żania czynszu.

Należy przypomnieć, że w konsekwencji wyroku

(sygn.

K 4/05), uznającego zawarte w ww. ustawie

o ochronie praw lokatorów przepisy dotyczące ogra-*

)

959

niczeń wysokości czynszu za niezgodne z Konstytu-

cją RP, nastąpiło faktyczne uwolnienie czynszów

w zasobach mieszkaniowych, obowiązujące od dnia

opublikowania tego orzeczenia, tj. od 26 kwietnia

2005 r.

Z tym dniem właściciele mieszkań, w tym

gminy, uzyskali swobodę w zakresie ustalania pod-

wyżek czynszu, a zatem uzyskiwania przychodów

datków związanych z utrzymaniem lokalu, jak rów-

nież zapewniającym zwrot nakładów i godziwy zysk.

W konsekwencji powyższego wyroku zasady polityki

czynszowej funkcjonujące w gminach obowiązujące

umożliwiają ustalanie czynszów najmu na racjonal-

nym ekonomicznie poziomie, z jednoczesnym stoso-

waniem obniżek uwzględniających dochód gospodar-

stwa domowego o niskich dochodach – art. 7 ust 2

i 3 ustawy o ochronie praw lokatorów.

Obserwując przypadki niewykorzystywania przez

gminy możliwości kształtowania odpowiedniej poli-

tyki czynszowej w ich zasobach, w 2010 r., w ramach

prac nad realizacją rezolucji Sejmu z lutego 2010 r.

dotyczącej przygotowania programu mieszkaniowe-

go, uznano za zasadne przygotowanie komplekso-

dotyczących publicznego zasobu mieszkaniowego.

W opracowanym na tej podstawie projekcie zało-

innych ustaw została m.in. zawarta propozycja, aby

bazowa stawka czynszu w publicznym zasobie miesz-

kaniowym pokrywała co najmniej koszty utrzymania

nieruchomości.

Aktualnie projekt ten jest przedmio-

tem konsultacji społecznych.

Poprawie stanu technicznego istniejących zaso-

bów mieszkaniowych jest dedykowany rządowy pro-

gram wspierania termomodernizacji i remontów, re-

Wsparcie jest udzielane ze środków zasilanego

z budżetu państwa Funduszu Termomodernizacji

i Remontów, utworzonego w Banku Gospodarstwa

Krajowego.

Środki tego funduszu są przeznaczone na

reﬁnansowanieczęścikosztówprzedsięwzięćtermo-

modernizacyjnych i remontowych, w szczególności

w formie tzw. premii termomodernizacyjnej i premii

remontowej.

Wysokość premii termomodernizacyjnej stanowi

jednak nie więcej niż:

— 16% kosztów poniesionych na realizację przed -

sięwzięcia termomodernizacyjnego i

— dwukrotność przewidywanych rocznych

wie audytu energetycznego.

Premia termomodernizacyjna przysługuje każde-

gminom.

Wysokość premii remontowej stanowi 20% wyko-

realizacji przedsięwzięcia remontowego premia przy-

sługuje wyłącznie osobom ﬁzycznym, wspólnotom

mieszkaniowym z większościowym udziałem osób

ﬁzycznych,spółdzielniommieszkaniowymitowarzy-

stwom budownictwa społecznego.

Gmina może więc

korzystać ze wsparcia w formie premii remontowej

z tytułu realizacji do przedsięwzięć remontowych

w tej części najstarszych budynków mieszkalnych,

które należą do wspólnot mieszkaniowych z mniej-

szościowym udziałem gminy.

Jednocześnie dostrzegając konieczność monitoro-

wania oraz poprawy stanu technicznego obiektów

gminnych, główny inspektor nadzoru budowlanego

nieustannie podejmuje działania mające na celu

zwiększenie kontroli różnego rodzaju obiektów nale-

żących do gmin.

O działaniach tych informował pan

Cezary Grabarczyk, minister infrastruktury, w pi-

(nr 2262).

Ponadto główny inspektor nadzoru budowlanego

w związku z wystąpieniem Najwyższej Izby Kontro-

2010 P/10/109, pilotował przeprowadzenie kontroli

wytypowanych obiektów szkolnych pod kątem speł-

niania przepisów ustawy Prawo budowlane w zakre-

sie utrzymania obiektów budowlanych.

W wyniku

tych działań możliwe było podjęcie przez powiato-

wych inspektorów nadzoru budowlanego czynności

w stosunku do ujawnionych nieprawidłowości.

Również w oparciu o informację Najwyższej Izby

i pomieszczeń dla osób najuboższych organ central-

ny zwrócił się do terenowych organów nadzoru bu-

dowlanego z prośbą o podjęcie działań kontrolnych

w stosunku do obiektów socjalnych znajdujących się

m.in. w posiadaniu gmin.

W ramach tej inicjatywy

zostaną zintensyﬁkowanedziałaniakontrolnewsto-

sunku do 3373 obiektów oraz zostaną podjęte odpo-

wiednie działania nadzorcze w przypadku stwier-

dzanych nieprawidłowości.

Jak na razie skontrolo-

wanych zostało 45,3% obiektów oraz podjęto dzia-

łania administracyjne w odniesieniu do ujawnionych

nieprawidłowości.

W roku 2011 w związku z wystąpieniami rzeczni-

ka praw pacjenta z dnia 30 marca 2011 r., znak:

RzPP-ZZP-076-2-1/GB/11, oraz z dnia 23 maja 2011 r.,

znak: RzPP-ZZP-076-2-3/GB/11, główny inspektor

nadzoru budowlanego zlecił terenowym organom

nadzoru budowlanego, aby przeprowadziły kontrolę

960

prawidłowości utrzymania i bezpiecznego użytkowa-

nia obiektów budowlanych szpitali psychiatrycznych

i oddziałów psychiatrycznych w szpitalach ogólnych.

Łącznie w miesiącach od stycznia do końca kwietnia

2011 r. kontroli stanu technicznego w zakresie bez-

pieczeństwa zdrowia i życia ludzi poddano 101 szpi-

tali psychiatrycznych i oddziałów psychiatrycznych

w szpitalach ogólnych, w ramach których skontrolo-

wano co najmniej 332 obiekty.

W tym samym roku służby nadzoru budowlanego

skontrolowały wypełnianie przez właścicieli lub za-

rządców obiektów budowlanych infrastruktury sta-

dionowej pod kątem spełnienia warunków bezpie-

czeństwa użytkowania (skontrolowano 1112 obiek-

tów sportowych).

Działania te główny inspektor nad-

zoru budowlanego zainicjował w związku z pismem

Ministerstwa Infrastruktury z dnia 12 października

2010 r., znak: BR1g-0780-14a/2010 7100.

Również w związku z prośbą rzecznika praw

dziecka, przekazaną w piśmie z dnia 1 lipca 2011 r.,

znak: ZEW/500/23-1/2011/MP, organ centralny zlecił

podległym służbom sprawdzenie wykonywania przez

właścicieli lub zarządców ustawowych obowiązków

dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa placów za-

baw oraz innych miejsc wypoczynku dla dzieci i mło-

dzieży, a w szczególności dotyczących właściwego

utrzymania usytuowanych na nich obiektów służą-

cych rekreacji oraz wyegzekwowanie obowiązków

spoczywających na ich administratorach (skontrolo-

wano 10 948 takich miejsc).

Ponadto w związku z wystąpieniem pani Julii Pi-

3 lutego 2012 r., znak: BP JP-032/091/11/12, główny

inspektor nadzoru budowlanego zlecił w roku bieżą-

cym podległym organom kontrolę obiektów wykorzy-

stywanych jako ośrodki dla bezdomnych.

W wyniku

podjętych działań kontroli poddano 392 obiekty i ośrod-

ki dla bezdomnych.

Dodatkowo zaznaczyć należy, że ww. działania

kontrolne odnosiły się do określonych rodzajów obiek-

tów budowlanych bez względu na to, czy dane obiek-

ty znajdowały się w zasobach gmin czy należały do

podmiotów niepublicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-4038/12 przekazujące interpelację

szenia liczby przeładowanych pojazdów na polskich

drogach, przedstawiam poniżej odpowiedź odnoszącą

System kontroli pojazdów pod kątem masy i na-

Wnikliwe typowanie pojazdów do kontroli możli-

we jest przy wykorzystaniu tzw. wag preselekcyjnych,

wierzchownego pomiaru masy i nacisków osi wszyst-

kich pojazdów przejeżdżających po danym odcinku

inspektorzy dokonujący zatrzymania i kontroli szcze-

gółowej przeładowanych pojazdów na wagach stacjo-

narnych lub przenośnych.

Dotychczas Inspekcja

Transportu Drogowego dysponowała jedynie kilko-

ma punktami kontrolnymi wyposażonymi w systemy

wany na terenie województwa lubelskiego, podlaskie-

go i warmińsko-mazurskiego.

Działania głównego inspektora transportu drogo-

wych i Autostrad przy akceptacji ministra transpor-

znaczonych do ważenia pojazdów, które zostaną wy-

posażone w wagi preselekcyjne.

Obecnie projekt tego

wskazanych systemów preselekcyjnych ułatwi w zna-

czący sposób prowadzenie kontroli inspektorom

transportu drogowego, gdyż znacząco ułatwi typo-

wanie pojazdów przeładowanych oraz dzięki zwięk-

szeniu liczby punktów kontroli utrudni kierowcom

lnych.

Należy wskazać, że możliwość kontroli wszyst-

obecnej liczbie inspektorów transportu drogowego

wozu towarów niebezpiecznych, transportu drogowe-

961

go osób, przewozu żywych zwierząt, odpadów, ciśnie-

niowych urządzeń transportowych itp.

Ponadto prze-

pisy dyrektywy 22/2006/WE nakładają na państwa

członkowskie, w tym Polskę, wysokie limity kontroli

przepisów określających normy czasu prowadzenia

pojazdów przez kierowców.

portu Drogowego jest wiodącym organem kontrol-

nym w tym zakresie, znaczną część kontroli drogo-

wych realizowanych przez inspektorów stanowią

przepis ww. dyrektywy określający pięćdziesięciopro-

centowy współczynnik kontroli w tym zakresie, któ-

dzibie przedsiębiorstwa.

zakresie ograniczeń wynikających z art. 97 ustawy

tu wyjaśnić, iż ważenie w ujemnych temperaturach

sługi wag samochodowych, które ograniczają zakres

dopuszczalnej temperatury, przy których zapewnio-

na jest wymagana dokładność pomiaru.

całkowitej pojazdów, pragnę zwrócić uwagę na od-

pragnę przytoczyć fragmenty z uzasadnienia prawo-

mocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administra-

1586/11): „W niniejszej sprawie strona kwestionuje

możliwość nałożenia kary pieniężnej za przekrocze-

nie DMC przy użyciu wag typu LP 600, których świa-

rzut strony dotyczy przeprowadzenia ważenia przy-

rządem pomiarowym niezgodnie ze stanowiskiem

urzędu właściwym do jego legalizacji.

Obydwie użyte

podczas kontroli wagi spełniały odpowiednie wyma-

gania, co potwierdzają świadectwa legalizacji ponow-

nej wydane przez dyrektora Okręgowego Urzędu

ma zastrzeżenia co do braku możliwości użycia wag

typu LP 600 do wyznaczenia DMC pojazdu.

Zastrze-

żenia takiego nie ma również w instrukcji ważenia

wag LP 600.

W niniejszej sprawie stwierdzono prze-

kroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 2,3 tony

po pomniejszeniu uzyskanego wyniku ważenia o 2%

ści, iż doszło do przekroczenia DMC kontrolowanego

GSK9/10)”.

Ponadto wskazać należy, że kontrola pojazdów

dotyczyła lat 2008–2010, stąd też wnioski zawarte

przez NIK w protokole zostały do roku 2012 wdrożo-

ne.

W wyniku wystąpienia pokontrolnego NIK lubel-

w mieście Krasnystaw, gdzie co roku prowadzony jest

pojazdów zlokalizowanych na drogach wojewódzkich.

Prowadzona jest stała współpraca z GDDKiA o. Lu-

blin, w zakresie punktów kontroli wrażeniowych zlo-

kalizowanych przy nowo powstającej drodze S17 (pro-

jekt zakłada dwa miejsca kontroli zlokalizowane

3 miejsca do kontroli i ważenia pojazdów, zlokalizo-

wane na drogach wojewódzkich i w mieście Biały-

stok.

W kolejnych latach planowana jest budowa ko-

lejnych 11 punktów kontroli na drogach wojewódz-

kich.

Na podstawie informacji uzyskanych z urzędu

marszałkowskiego WITD przeprowadził analizę lo-

kalizacji żwirowni i kopalni kruszyw, w celu zinten-

syﬁkowaniawichpobliżudziałańkontrolnych.

Wpla-

nach pracy na soboty i niedziele uwzględnione zosta-

ły punkty kontrolne, w których będą dokonywane

pomiary masy pojazdów.

Niezależnie od powyższego Główny Inspektorat

osi wielokrotnych i masy całkowitej Główny Inspek-

torat Transportu Drogowego wystąpił pisemnie do

cji GITD, do kompleksowego systemu ważenia pojaz-

dów, w celu zapewnienia szybkiego i skutecznego

ich funkcjonalności.

Po pozytywnym przyjęciu przez

dane wagi stacjonarne w miejscowości Byczyna (woj.

962

(woj. małopolskie) i są obecnie w normalnym użytko-

waniu, natomiast waga w miejscowości Siedlec

(woj. wielkopolskie) jest obecnie remontowana.

Wska-

zane urządzenia są przystosowane do wykonywania

pomiaru nacisku osi wielokrotnych i masy całkowitej

ków na zakup urządzeń do ważenia pojazdów zosta-

ną wzięte pod uwagę zastrzeżenia Głównego Urzędu

nocnej tego typu kontrole są już wykonywane okre-

sowo w miejscach zapewniających odpowiednie bez-

pieczeństwo inspektorów transportu drogowego, jak

powinny być odpowiednio oświetlone, oznakowane

i powinny zapewniać odpowiednią widoczność dla

jazdu do kontroli.

Działania całodobowe podejmowa-

śnie należy wskazać, że planowanie pracy inspekto-

rów Inspekcji Transportu Drogowego w godzinach

nocnych jest ograniczona przepisami rozporządzenia

nistracji rządowej.

W zakresie podjęcia w ramach pełnionego nadzoru

działań poprawiających efektywność wykorzystania

przez WITD motocykli służbowych inspekcji wskazać

alizowany.

Motocykle patrolują drogi alternatywne,

doprowadzając na punkty kontrole pojazdy chcące

jazdu.

Pragnę poinformować, że Główny Inspektorat

syłania cotygodniowych raportów z wykorzystania

nych.

Wskazane raporty zawierają informacje o liczbie

kilometrów przejechanych przez motocykle, liczbę dni

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

terpelacji pani poseł Juli Pitery, przekazanej przy

-0234040/12, w sprawie wątpliwości głównego in-

spektora pracy co do dopuszczalności stosowania za-

bezpieczeń wekslowych w stosunkach pracy, pragnę

uprzejmie wyjaśnić, co następuje.

W odniesieniu do kwestii odpowiedzialności ma-

tuję jednoznaczny pogląd, zgodnie z którym posługi-

pracy).

Przemawia za tym okoliczność, że zabezpie-

czenie roszczeń pracodawcy za pomocą weksla mody-

ﬁkujenaniekorzyśćpracownikakodeksowezasady

odpowiedzialności materialnej (ciężar dowodu, okre-

sy przedawnienia).

Pogląd powyższy znalazł potwier-

2011/6/313 – 317, Lex nr 786374).

W powołanym wyroku Sąd Najwyższy nie odniósł

się natomiast wprost do problematyki dochodzenia

przez pracodawcę roszczeń z tytułu nieprzestrzega-

nia przez pracownika umowy o zakazie konkurencji

w trakcie stosunku pracy.

Jednakże art. 101

1

§ 2 Ko-

deksu pracy stanowi, że pracodawca, który poniósł

zu konkurencji w czasie trwania stosunku pracy

przewidzianego w umowie, może dochodzić od pra-

cownika wyrównania tej szkody na zasadach okre-

ślonych w przepisach rozdziału I w dziale piątym

Kodeksu pracy.

Z tego względu w mojej ocenie uza-

sadniona jest opinia, że w celu zabezpieczenia od-

szkodowania z tytułu naruszenia umowy o zakazie

codawca nie może wymagać od pracownika zabezpie-

czenia poprzez wystawienie weksla in blanco.

Zwłasz-

cza że w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego

(wyrok z dnia 19 lipca 2005 r., sygnatura akt: II PK

388/04, LEX nr 395077) zakaz konkurencji w trakcie

zatrudnienia może być traktowany co najwyżej jako

specyﬁczna konkretyzacja ogólniejszego pracowni-

czego obowiązku dbałości o dobro zakładu pracy,

chronienia jego mienia oraz zachowywania w tajem-

963

nicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić

Wątpliwości może natomiast, moim zdaniem, bu-

dzić dopuszczalność stosowania zabezpieczeń wekslo-

wych w przypadku umowy o zakazie konkurencji po

ustaniu stosunku pracy uregulowanej w art. 101

2

Kodeksu pracy.

Zgodnie z powołanym przepisem art.

101

1

§ 1 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio, gdy

pracodawca i pracownik, mający dostęp do szczegól-

nie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby

Zatem w przypadku umowy o zakazie konkurencji

101

1

§ 2 Kodeksu pracy nakazującego dochodzenia

roszczeń z tytułu naruszenia tej umowy na zasadach

Kodeksu pracy.

Powołuje się odpowiednio tylko art. 101

1

§ 1 Kodeksu pracy jako podstawę do zawarcia w od-

rębnej umowie postanowień o zakazie konkurencji

po ustaniu stosunku pracy.

Jest to uzasadnione fak-

tem, że w takim przypadku naruszenie umowy o za-

kazie konkurencji – jeżeli nastąpi – będzie miało miej-

sce zawsze wtedy, gdy stron umowy nie będzie już

łączył stosunek pracy.

Powoduje to, iż dochodzenie

roszczeń z tytułu naruszenia tego rodzaju umowy

o zakazie konkurencji odbywać się będzie w oparciu

o przepisy prawa cywilnego.

Kodeks pracy nie regu-

luje bowiem zasad odpowiedzialności materialnej by-

łego pracownika wobec byłego pracodawcy, gdy szko-

da powstała już po zakończeniu stosunku pracy.

Z tego względu, podpisując umowę o zakazie kon-

kurencji po ustaniu stosunku pracy, pracownik przyj-

muje na siebie skutki jej nieprzestrzegania także

w zakresie, w jakim nie będą go dotyczyły regulacje

ochronne przepisów działu piątego Kodeksu pracy.

Wydaje się potwierdzać to wyrok Sądu Najwyższego

2010/4/198-201), w którym sąd stanął na stanowisku,

że nie można zasadnie przyjmować, że umowa o za-

kazie konkurencji jest umową z zakresu prawa pracy

i wszelkie jej postanowienia mniej korzystne dla pra-

cownika niż zapewnia Kodeks pracy są z mocy same-

go prawa nieważne.

Nawiązując do powyższego, chciałbym podkreślić,

niczeń przedmiotowych jej stosowania i zabezpiecze-

nie wekslowe jest wykorzystywane w sferze prawa

cywilnego.

roszczeń z tytułu naruszenia umowy o zakazie kon-

liwe będzie stosowanie do ich zabezpieczenia środ-

ków prawnych dopuszczalnych przy tego typu zobo-

wiązaniach.

Jednocześnie chciałbym poinformować, że ze wzglę-

du na to, iż zagadnienia regulowane ustawą Prawo

wekslowe pozostają poza zakresem właściwości mi-

nistra pracy i polityki społecznej, wystąpiłem do mi-

nistra sprawiedliwości z prośbą o wyrażenie opinii

w sprawie będącej przedmiotem interpelacji pani po-

seł Julii Pitery.

Opinia ta zostanie przekazana nie-

zwłocznie po jej otrzymaniu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

(4042)

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

bym na wstępie podkreślić, że obecnie w Minister-

1419, z późn. zm.) lub opracowanie nowej ustawy re-

gulującej kwestie ogrodnictwa działkowego.

Podjęcie

dzinnych ogrodach działkowych nie zostało również

znaczenie będzie miało rozpatrzenie przez Trybunał

Najwyższego (sprawa o sygn.

K 8/10).

Trybunał do-

kona bowiem oceny, czy zakwestionowane przepisy

dawcy, które stanowić będą podstawę do podjęcia

964

stosownych działań legislacyjnych zmierzających do

lujących dane zagadnienia, a tym samym mających

Przedstawiając Pani Marszałek powyższe infor-

eliminowania wątpliwości zasygnalizowanych w in-

terpelacji pana posła Krzysztofa Jurgiela.

Z poważaniem

w sprawie weryﬁkacji wysokości świadczeń

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-4043/12, dotyczące interpelacji posła

nych, uprzejmie informuję.

965

ku z planowaną ustawową weryﬁkacjąkwotświad-

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

stwienia społecznego, gospodarczego oraz kulturo-

wego Polski, z dnia 24 kwietnia br., znak: SPS-023-

-4047/12, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

przesyłam – uzgodnione z Ministerstwem Admini-

stracji i Cyfryzacji oraz Rolnictwa i Rozwoju Wsi –

odpowiedzi na pytania zawarte w interpelacji.

13 lipca 2010 r.

Rada Ministrów przyjęła „Krajo-

wą strategię rozwoju regionalnego 2010–2020: regio-

ny, miasta, obszary wiejskie” (KSRR), tj. komplekso-

wy średniookresowy dokument strategiczny odno-

szący się do prowadzenia polityki rozwoju społeczno-

-gospodarczego kraju w ujęciu wojewódzkim, którego

przygotowanie przewiduje ustawa z dnia 7 listopada

żaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spój-

Dokument ten określa cele i priorytety rozwoju

Polski w wymiarze terytorialnym, zasady i instru-

menty polityki regionalnej, nową rolę regionów w ra-

mach polityki regionalnej oraz zarys mechanizmu

koordynacji działań podejmowanych przez poszcze-

gólne resorty.

„Krajowa strategia rozwoju regionalnego” zakła-

da wzmacnianie roli regionów w osiąganiu celów roz-

wojowych kraju i w związku z tym zawiera propozy-

cje zmian roli samorządów wojewódzkich w tym pro-

cesie oraz modyﬁkacjisposobuudziałuwniminnych

podmiotów publicznych.

Polityka regionalna jest ro-

zumiana szerzej niż dotychczas – jako interwencja

publiczna, realizująca cele rozwojowe kraju przez

działania ukierunkowane terytorialnie, a których

głównym poziomem planowania i realizacji pozosta-

je układ regionalny.

Szczegółowe propozycje rozwią-

zań dotyczą przede wszystkim:

— odejścia od postrzegania polityki regionalnej

wyłącznie przez zróżnicowania przestrzenne mierzo-

ne na poziomie regionów na rzecz wykorzystania po-

tencjałów endogenicznych terytoriów dla osiągania

celów rozwoju kraju – kreowania wzrostu, zatrudnie-

nia i spójności,

— odejścia od podziału na polityki inter- i intra -

regionalną na rzecz jednej, wspólnej polityki (ze wspól-

nymi celami) określającej cele w odniesieniu do tery-

torium dla wszystkich podmiotów publicznych, każ-

dy z tych podmiotów realizuje inne zadania zgodnie

ze sferą swojej kompetencji,

— stymulowania konkurencyjności w skali regio -

nalnej, krajowej i międzynarodowej, jak również

wspomagania rozprzestrzeniania procesów rozwoju

z ośrodków najszybciej rozwijających się na pozosta-

łe obszary kraju,

— większej efektywności działań w ramach poli -

tyki regionalnej przez skoncentrowanie interwencji

polityki regionalnej na wybranych obszarach tema-

tycznych i przestrzennych (obszarach strategicznej

interwencji),

— wprowadzenia kompleksowego systemu inte -

gracji i koordynacji polityk publicznych mających

istotny wpływ terytorialny z celami polityki regio-

nalnej określonymi dla poszczególnych terytoriów,

— wprowadzenia nowych instrumentów partner -

stwa i koordynacji działań ukierunkowanych teryto-

rialnie – kontraktu terytorialnego,

— racjonalizacji systemu zarządzania i ﬁnanso -

wania polityk publicznych przez określenie najbar-

dziej efektywnego poziomu dostarczania usług pu-

blicznych,

— zwiększenia efektywności polityki regionalnej

m.in. przez szerokie zastosowanie zasady warunko-

wości i mechanizmów konkurencji w dostępie do

środków publicznych jako nagrody opartej o realiza-

cję założonych wskaźników rzeczowych,

— przemodelowania systemu ﬁnansowaniapoli -

tyki regionalnej przez oparcie go o wieloletni plan

ﬁnansowyikontraktyterytorialne.

Powyższe działania zintensyﬁkująrozwójregio-

nów i wpłyną na poprawę sytuacji regionów słabiej

rozwiniętych.

Okres obowiązywania KSRR wyznaczony jest do

roku 2020.

Taki horyzont czasowy pozwoli na wdro-

żenie wielu proponowanych instrumentów i jedno-

cześnie obejmie całą przyszłą perspektywę ﬁnansową

UE (2014–2020), co będzie miało podstawowe zna-

czenie dla sposobu wykorzystywania środków Unii

Europejskiej w ramach koncepcji nowej polityki re-

966

gionalnej zawartej w tym dokumencie.

Zakłada się

przy tym, że poszczególne zapisy dokumentu będą

wdrażane stopniowo od 2010 r. tak, aby całość pro-

ponowanych zmian o charakterze instytucjonalno-

-prawnym była gotowa przed rokiem 2013.

Analiza sytuacji polskich regionów na tle Unii Eu-

ropejskiej wykazała, że na tle Unii Europejskiej Pol-

ska nie należy do krajów silnie zróżnicowanych tery-

torialnie

1)

.

Współczynniki mierzące poziom zróżnico-

wania pomiędzy województwami i podregionami

z reguły kształtują się poniżej wielkości średnich dla

UE-27.

W UE poziom zróżnicowania w zakresie pod-

stawowych kategorii społeczno-ekonomicznych po-

między regionami systematycznie się zmniejszał;

w Polsce procesy zmiany poziomu zróżnicowań tery-

torialnych przebiegały nieco inaczej.

Zróżnicowanie terytorialne w zakresie np. PKB

na mieszkańca na szczeblu jednostek terytorialnych

NUTS 2 było znacznie niższe niż średnie w UE-27

(wskaźnik dyspersji wynosił 19,9% w Polsce wobec

28,3% w UE w 2007 r.).

O ile jednak w UE-27 obser-

wuje się zmniejszanie tak zdeﬁniowanegozróżnico-

wania, to w Polsce zróżnicowania te lekko rosły, ale

tempo tego zjawiska uległo spowolnieniu.

Zróżnico-

wanie w zakresie regionalnego PKB na mieszkańca

na szczeblu jednostek NUTS 3 również się zwiększa-

ło, a od 2006 r. nieznacznie przewyższa wskaźnik

zróżnicowania dla UE-27 (wskaźnik dyspersji regio-

nalnego PKB na mieszkańca w Polsce w 2007 r. wy-

nosił 34,5%, w UE-27 kształtował się na poziomie

32,7%)

2)

.

Celem obecnych działań rządu w tej sytuacji jest

m.in. przeciwdziałanie podziałowi Polski na tzw. Pol-

skę A i B poprzez politykę rozwoju kraju, pobudzają-

cą potencjał endogeniczny terytoriów i niwelującą

różnice w tempie rozwoju poszczególnych regionów

dzięki lokalnym inicjatywom i stymulowaniu konku-

rencyjności w skali regionalnej.

Służyć ma temu

wskazana wyżej „Krajowa strategia rozwoju regio-

nalnego”, której jednym z celów (cel 2.) jest budowa-

nie spójności terytorialnej i przeciwdziałanie margi-

nalizacji obszarów problemowych (spójność).

Promu-

jąc spójność w różnych wymiarach przestrzennych,

zaplanowano pomoc polityki regionalnej w przezwy-

ciężeniu trudności rozwojowych silnie skoncentrowa-

nych terytorialnie, które zlokalizowane są na obsza-

rach charakteryzujących się najsłabszymi w skali

kraju wskaźnikami gospodarczymi, społecznymi, in-

stytucjonalnymi i wyposażenia infrastrukturalnego.

Obszary te zagrożone są marginalizacją, czyli stałym

pogarszaniem się perspektyw rozwojowych.

Powodu-

je to, że potencjały endogeniczne tych obszarów nie

mogą zostać wykorzystane w procesach rozwojowych

kraju bez dodatkowego, zewnętrznego wsparcia.

Kie-

runki działań w ramach celu 2. obejmują przede

wszystkim wsparcie dla przyspieszenia procesów re-

strukturyzacyjnych i poprawy sytuacji mieszkańców

tych obszarów w zakresie dostępu do podstawowych

dóbr i usług publicznych mających pierwszorzędne

no-gospodarczych.

Najważniejszy w polskim systemie planowania

i zarządzania przestrzenią dokument – „Koncepcja

przestrzennego zagospodarowania kraju 2030” (KPZK

polski system osadniczy jako strukturę policentrycz-

ną, sprzyjającą realizacji celów rozwoju zrównowa-

żonego oraz spójności społecznej i terytorialnej.

Re-

gularny pod względem wielkości rozkład miast, wy-

kształcona, kilkustopniowa struktura hierarchiczna,

niewielka na tle innych krajów europejskich przewa-

ga największego, stołecznego miasta nad innymi

ośrodkami wojewódzkimi i regionalnymi – to główne

cechy polskiego systemu osadniczego.

W tym kontek-

ście trudno mówić o podziale Polski na silne ośrodki

metropolitalne i ośrodki wielkomiejskie.

Zapropono-

wana w KPZK 2030 typologia ośrodków miejskich

wyróżnia raczej ośrodki wojewódzkie, regionalne

oraz subregionalne i lokalne, przypisując im konkret-

ne role do pełnienia w regionie.

W kontekście ośrod-

ków wojewódzkich to np. tworzenie zintegrowanego

transportu publicznego; w przypadku ośrodków re-

gionalnych – dostarczanie podstawowych usług pu-

blicznych; ośrodków subregionalnych – zwiększanie

atrakcyjności jako miejsc zamieszkania i pracy;

a w przypadku ośrodków lokalnych – tworzenie na

ich obszarach oddziaływania funkcji pozarolniczych

służących aktywizacji tych obszarów.

Zaproponowana w KPZK 2030 typologia ośrod-

ków miejskich nie determinuje możliwości ani pozio-

mu wykorzystania przez miasta funduszy unijnych.

Siedmioletnie doświadczenie obecnej perspektywy

ﬁnansowejUEbędziedlawszystkichmiastdużym

ułatwieniem i pomocą w ubieganiu się o środki ﬁnan-

sowe po roku 2013.

Ich wykorzystanie w nowej per-

spektywie ﬁnansowej,awięcporoku2013,będzie

zdeterminowane i uwarunkowane czynnikami, które

w tej chwili są przedmiotem negocjacji w Radzie Unii

Europejskiej i nie jest możliwe jednoznaczne stwier-

dzenie, jaka część środków unijnych będzie przezna-

czona dla miast – ostateczne decyzje w sprawie kon-

kretnych alokacji i sposobu wdrażania funduszy UE

zostaną podjęte w roku 2013.

Zgodnie z propozycją

Komisji Europejskiej należy się spodziewać, że kraje

członkowskie UE na zintegrowane działania miejskie

będą musiały przeznaczyć część alokacji Europejskie-

go Funduszu Rozwoju Regionalnego, a także przygo-

1)

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego: Raport Polska 2011.

Gospodarka – Społeczeństwo – Regiony.

2)

Tamże.

967

tować specjalne rozwiązania wdrożeniowe, by w pro-

ces wydatkowania funduszy unijnych włączyć admi-

nistrację poziomu lokalnego.

Dodatkowo należy zauważyć, że układ progra-

mów operacyjnych przyszłej perspektywy ﬁnansowej

będzie dopasowany do zapotrzebowania miast na

konkretne projekty – największe ośrodki będą kon-

kurowały między sobą o pieniądze przeznaczone

m.in. na innowacje i największe projekty infrastruk-

turalne, mniejsze zaś – w ramach regionalnych pro-

gramów operacyjnych – będą miały możliwość ubie-

gania się o dotacje na realizację projektów o mniej-

szej skali, zgodnych z regionalnymi strategiami roz-

woju.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji uprzej-

mie informuje, że nie prowadzi obecnie działań doty-

czących generalnych zmian w zasadniczym podziale

terytorialnym państwa, polegających na likwidacji

powiatów.

Ewentualne korekty granic powiatów, zgodnie

poz.1592, ze zm.), mogą być dokonywane z inicjatywy

Ministerstwo stoi na stanowisku, że należy dążyć

do coraz bardziej racjonalnego kształtowania prze-

strzennego układu podziału terytorialnego, dostoso-

wując go do zmieniającej się sytuacji gospodarczej

nych potrzeb społecznych, gospodarczych czy infra-

strukturalnych.

Nie oznacza to jednak, że istnieje

potrzeba likwidacji wszystkich lub części powiatów

ani że są prowadzone jakiekolwiek prace do tego

zmierzające.

Likwidacja zaś 122 sądów rejonowych, dworców,

połączeń kolejowych, stacji sanitarno-epidemiologicz-

nych oraz szkół wynika raczej z aktualnej sytuacji

społeczno-gospodarczej, wymuszającej oszczędności

gospodarcze jednostek samorządu terytorialnego.

W konsekwencji następuje ograniczenie działalności

tych dysponentów środków budżetowych, których

lokalne placówki nie stanowią podstawowego i nie-

zbędnego zabezpieczenia lokalnej ludności.

5.

Jakie są powody marginalizacji obywateli miesz-

kających w małych miasteczkach i na wsiach?

Kwestie wyrównywania różnic rozwojowych w ska-

li kraju i konieczność niwelowania skutków nasilają-

cej się głównie w początkowym okresie transformacji

ustrojowej w Polsce, wielowymiarowej marginalizacji

społeczeństwa, w tym marginalizacji terytorialnej,

zostały wzięte pod uwagę przy projektowaniu obec-

nie obowiązującej polityki rozwoju obszarów wiej-

skich.

Problem ten został zdiagnozowany w podsta-

wowych dokumentach strategicznych i programo-

wych, dotyczących obszarów wiejskich i dostrzeżony

w zdeﬁniowanychcelach,priorytetachiinstrumen-

tach polityki rozwoju obszarów wiejskich.

Obecnie

w Polsce obowiązują następujące krajowe dokumen-

ty strategiczne, dotyczące rozwoju rolnictwa i obsza-

rów wiejskich: „Krajowy plan strategiczny rozwoju

W latach 2007–2013 realizowany jest model wie-

lofunkcyjnego rozwoju wsi i wielofunkcyjnego rozwo-

ju rolnictwa.

Model ten jest kompatybilny z realizo-

waną przez Unię Europejską polityką spójności spo-

łeczno-gospodarczej, której zasadniczym celem jest

niwelowanie różnic rozwojowych między poszczegól-

nymi regionami UE, a więc również zmniejszanie

zapóźnień obszarów peryferyjnych, w tym obszarów

wiejskich, wobec tzw. centrów rozwoju.

Polityka rozwoju obszarów wiejskich opiera się na

osiach priorytetowych, które wspierają realizację ce-

lów: produkcyjno-ekonomicznego, środowiskowego

oraz społecznego rozwoju zrównoważonego.

Są to:

— poprawa konkurencyjności sektora rolnego

i leśnego (oś 1. gospodarcza),

— poprawa stanu środowiska i terenów wiejskich

(os 2. środowiskowa),

— poprawa jakości życia na obszarach wiejskich

(oś 3. i 4. społeczna).

Cele realizacji priorytetów osi 1. dotyczą upo-

wszechniania wiedzy i poprawy potencjału ludzkiego,

restrukturyzacji i rozwoju kapitału rzeczowego,

wspierania innowacji oraz poprawy jakości produkcji

i produktów rolnych.

Celami osi 2. środowiskowej

jest ukierunkowanie rozwoju obszarów wiejskich na

zrównoważone użytkowanie gruntów rolnych i le-

śnych, natomiast cele osi 3. dotyczą możliwości róż-

nicowania gospodarki wiejskiej, dostarczenia podsta-

wowych usług dla ludności, a także odnowy wsi i za-

chowania jej dziedzictwa kulturowego.

Program Le-

ader jako oś 4. uaktywnia i rozwija włączanie spo-

łeczności lokalnej w procesy planowania i zarządza-

nia rozwojem obszarów wiejskich.

Integracja z Unią Europejską stworzyła nowe wa-

runki dla rozwoju obszarów wiejskich i rolnictwa po-

przez uzyskanie dostępu do funduszy unijnych.

Łącz-

na kwota środków publicznych, zarówno unijnych jak

i krajowych, przeznaczonych na rozwój wsi i obsza-

rów wiejskich w programach SAPARD, PROW 2004–

–2006, SPO „Rolnictwo” oraz PROW 2007–2013 wy-

nosi 23,7 mld euro.

Oprócz wsparcia udzielanego

w ramach wspólnej polityki rolnej na rozwój obsza-

rów wiejskich udzielane jest wsparcie w ramach po-

lityki spójności.

Wnioski z przeprowadzonego bada-

nia pn.: Wpływ wspólnej polityki rolnej i polityki

spójności na rozwój obszarów wiejskich wskazują, że

w okresie 2004–2010 nastąpiła istotna zmiana więk-

szości wskaźników odzwierciedlających poziom roz-

woju społeczno-gospodarczego obszarów wiejskich.

Zmiany wielu wskaźników na obszarach wiejskich

968

charakteryzowały się większą dynamiką niż na ob-

szarach miejskich.

W okresie 2004–2010 łączna kwo-

ta zrealizowanych płatności rolnych oraz środków

zakontraktowanych w ramach programów współﬁ-

nansowanych z budżetu UE wyniosła 299,1 mld PLN.

Znaczną część, bo ponad 41% środków z tej puli, prze-

znaczono na działania, które w sposób bezpośredni

dotyczą rozwoju obszarów wiejskich, rolnictwa, le-

śnictwa, gospodarki rybackiej lub sektora przetwór-

stwa rolno-spożywczego.

Ponad 45% środków z ogól-

nej puli 299,1 mld PLN przeznaczono na działania,

które oddziałują zarówno na obszary miejskie, jak

i wiejskie.

Dla porównania: na działania ukierunko-

wane na rozwój obszarów miejskich przypada 14%

środków.

Wsparcie ﬁnansoweUEnarzeczrozwojuobsza-

rów wiejskich, rolnictwa, leśnictwa, gospodarki ry-

backiej oraz przetwórstwa rolno-spożywczego w prze-

liczeniu na jednego mieszkańca kształtuje się na po-

ziomie ponadtrzykrotnie wyższym niż wsparcie ukie-

runkowane na rozwój obszarów miejskich.

Podobna

relacja widoczna jest zarówno w okresie 2004–2006,

jak i 2007–2010.

W średniookresowej ocenie Programu Rozwoju

na pozytywny wpływ tego programu na poprawę ja-

kości życia na obszarach wiejskich.

Elementami wy-

miernie świadczącymi o jakości życia są: zatrudnienie

na obszarach wiejskich, dostępna infrastruktura tech-

niczna oraz infrastruktura publiczna.

Na poprawę

tych elementów wpłyną działania z osi 3.: różnicowa-

nie w kierunku działalności nierolniczej oraz tworze-

nie i rozwój mikroprzedsiębiorstw, podstawowe usługi

frastrukturę wodno-ściekową) oraz odnowa i rozwój

wsi (inwestycje w infrastrukturę publiczną).

Zainteresowanie funduszami i poziom ich wyko-

rzystania świadczą o tym, że mieszkańcy obszarów

wiejskich wierzą w możliwości zmian i poprawy swej

sytuacji.

Potwierdzają to również badania sondażo-

we.

Z przeprowadzonego w lutym br. badania na pró-

bie 3500 kobiet wiejskich w wieku produkcyjnym

wynika, że 86% kobiet chce pozostać na wsi.

Liczba

ludności faktycznie zamieszkałej na obszarach wiej-

skich w Polsce, według danych Narodowego Spisu

15,33 mln.

W porównaniu do 2002 r. zwiększyła się

i stanowi 39,8% ogółu (w 2002 r.

– 38,2%).

Zmiany te

były spowodowane głównie migracjami z dużych

ośrodków miejskich.

Według szacunków GUS do

2020 r. nastąpi wzrost udziału ludności wiejskiej

w ludności ogółem do 40,1%.

Należy podkreślić, że zarówno kształtowanie wa-

runków pracy i życia ludności wiejskiej odpowiada-

jących standardom cywilizacyjnym i pozwalającym

kulturowe i społeczne, jak i kształtowanie warunków

rozwoju zrównoważonego oraz ochrona zasobów śro-

dowiska naturalnego i wiejskiego dziedzictwa kultu-

rowego są celami długofalowymi, a ich realizacja po-

winna mieć charakter działań stałych i wymaga za-

pewnienia znacznych nakładów ﬁnansowychwdłu-

gookresowej perspektywie.

W dniu 25 kwietnia br. rząd przyjął „Strategię

zrównoważonego rozwoju wsi, rolnictwa i rybactwa

do 2020 r.”

Będzie ona realizowana w latach 2012–

–2020, a głównym celem działań w niej zaprojekto-

wanych jest poprawa jakości życia na obszarach wiej-

i potencjałów dla zrównoważonego rozwoju kraju.

Cel

główny i cele szczegółowe zostały zaprojektowane

również pod względem znoszenia barier rozwojo-

wych, w oparciu o pięć kluczowych zagadnień,

tj.: kapitał ludzki, jakość życia, bezpieczeństwo, kon-

kurencyjność i środowisko.

Strategia posłuży m.in.

do ukierunkowania wsparcia w ramach polityk UE,

w tym wspólnej polityki rolnej i polityki spójności, na

nansowej UE 2014–2020.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

w sprawie weryﬁkacji wysokości

progów dochodowych, od których uzależnione

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-4049/12, dotyczące interpelacji posła

kości świadczeń rodzinnych, a w szczególności pro-

969

wychowujących dziecko niepełnosprawne kryterium

wadzona 1 listopada 2012 r.

12, przy którym przesłano interpelację pani poseł

Marii Zuby, dotyczącą wprowadzania do artykułów

spożywczych odpadu przemysłowego w postaci soli

wypadowej, odnosząc się do pytań z zakresu właści-

wości ministra ﬁnansów,uprzejmieinformuję,cona-

stępuje.

Minister ﬁnansówniedysponujeobecniedanymi,

które pozwalałyby oszacować korzyści odniesione przez

podmioty wykorzystujące sól wypadową do celów spo-

żywczych oraz ewentualne szkody dla Skarbu Państwa

związane z działalnością takich podmiotów.

Niezależnie od powyższego można jednoznacznie

wypowiedzieć się w kwestii oddziaływania przedmio-

towego procederu na wpływy z podatku od towarów

fazowy i co do zasady neutralny dla podatnika, tzn.

podatek należny u dostawcy towarów podlega odli-

czeniu u nabywcy towarów.

Od początku obowiązy-

970

wania w Polsce systemu podatku od towarów i usług

zarówno sól przemysłowa, jak i sól spożywcza podle-

gały opodatkowaniu stawką podstawową, która do

końca 2010 r. wynosiła 22% – na podstawie art. 41

od towarów i usług.

Wobec powyższego sprzedaż soli

przemysłowej do zastosowań spożywczych nie spowo-

dowała skutków ﬁnansowychdlabudżetupaństwa

Dodatkowo pragnę podkreślić, że nawet jeśli wy-

stąpiły przypadki dostawy soli przemysłowej w tzw.

szarej streﬁe,tj.zpominięciempodatkuodtowarów

i usług, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają

produkty spożywcze, do których dodano sól wypado-

wą.

W przypadkach dostawy takich produktów spo-

żywczych do podstawy opodatkowania wchodzi rów-

nież wartość przedmiotowej soli, bowiem podstawą

opodatkowania co do zasady jest obrót, przez który

mniejszoną o kwotę należnego podatku.

Kwota na-

tę należnego podatku (por. art. 29 ust. 1 ww. ustawy

przypadkach nie wystąpią co do zasady skutki dla

budżetu państwa.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w zakresie

pozostałych kwestii poruszonych w przedmiotowej

interpelacji minister ﬁnansówniejestorganemwła-

ściwym do udzielenia odpowiedzi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Dominik Radziwiłł

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

SPS-023-4053/12, w sprawie możliwości zmiany prze-

pisów regulujących kwestie funkcjonowania w Polsce

systemu viaTOLL, uprzejmie przekazuję następujące

stanowisko.

1.

W jaki sposób można zapobiec uporczywemu

przenoszeniu się ruchu pojazdów ciężarowych z au-

tostrady A1 na drogę krajową nr 91 przechodzącą

przez miejscowość Nowe nad Wisłą?

Z doświadczeń innych krajów, które wprowadziły

jazd, wynika, że największy odpływ ruchu ciężkiego

następuje w ciągu pierwszych miesięcy od urucho-

mienia systemu.

Następnie ma miejsce powrót pojaz-

dów na drogi zapewniające możliwość szybkiego

zwalające na dostarczenie towarów na czas.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

chu ciężkiego.

Resort transportu zlecił Generalnej

zy pierwszych danych dotyczących skali odpływu ru-

dane odnośnie do skali zjawiska będą dostępne dopie-

ro po określonym czasie funkcjonowania ESPO.

Z zebranych dotychczas danych odnośnie do po-

ziomu natężenia ruchu na autostradzie koncesyjnej

A1 na odcinku Rusocin – Nowe Marzy zaobserwowa-

no duży spadek natężenia pojazdów ciężkich.

Miało

to związek z likwidacją systemu winietowego oraz

zastąpieniem go koniecznością ponoszenia opłat za

przejazd autostradą przez kierowców pojazdów cięż-

kich na autostradach koncesyjnych, w tym autostra-

dzie A1.

Z przeprowadzonych pomiarów ruchu cięż-

kiego wynikało, że największe spadki ruchu pojaz-

dów ciężkich zanotowano właśnie na autostradzie

koncesyjnej A1 odcinek Rusocin – Nowe Marzy (spa-

dek ruchu od 55% do 60%).

Ruch ciężki z odcinka

autostrady A1 przeniósł się w znacznej mierze na

bezpłatny odcinek drogi krajowej nr 91.

Poziom ru-

chu ciężkiego na drodze krajowej nr 91 wzrósł, zależ-

nie od odcinka, na którym przeprowadzono badanie

od ok. 100% (w ekranie autostrady A1 Rusocin – Sta-

nisławie) do ok. 212% (w ekranie autostrady A1 Ko-

pytkowo – Nowe Marzy).

Dane świadczące o skali

odpływu ruchu ciężkiego z autostrady A1 oraz wzro-

ście natężenia ruchu ciężkiego na drodze krajowej

nr 91 stanowiły podstawę do decyzji o konieczności

objęcia z dniem 1 lipca 2012 r. ww. odcinka drogi

krajowej opłatą elektroniczną.

Resort transportu przygotował nowelizację roz-

porządzenia Rady Ministrów w sprawie dróg krajo-

nicznej, tak aby od dnia 1 lipca 2012 r. opłata elek-

troniczna była pobierana m.in. na odcinku drogi kra-

jowej nr 91, skrzyżowanie z drogą krajową nr 6

(w okolicach Łęgowa) – węzeł Nowe Marzy.

971

Decyzja o objęciu systemem viaTOLL drogi kra-

jowej nr 91, jako drogi alternatywnej dla istniejącej

autostrady płatnej A1, ma na celu zabezpieczenie tej

drogi przed nadmiernym ruchem pojazdów ciężkich.

Takie działanie powinno doprowadzić do zwiększenia

tempa powrotu ciężkiego ruchu tranzytowego na

przeznaczoną do tego celu autostradę A1.

2.

Czy dla racjonalizacji funkcjonowania systemu

Mechanizm ustalania stawki opłaty elektronicz-

nej jest uregulowany na szczeblu europejskim prze-

pisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady

L 187 z 20.07.1999, str. 42).

Jednym z jego elementów

są koszty budowy i eksploatacji wykorzystywanej in-

frastruktury.

Stawka opłaty elektronicznej za prze-

jazd zwykłą drogą krajową jest zatem, w wyniku za-

stosowania przedmiotowego mechanizmu, niższa niż

odpowiednia opłata za przejazd autostradą.

Decyzja

o wykorzystaniu konkretnego rodzaju drogi należy

do użytkownika, który powinien wziąć pod uwagę,

iż korzystanie z autostrady niesie ze sobą wymierne

korzyści dla jego pracy przewozowej, przewyższające

różnicę pomiędzy wysokością stawki opłaty za prze-

jazd autostradą a inną drogą krajową.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

prezesa Urzędu Ochrony

w sprawie kontroli działalności

5 kwietnia 2012 r., dotyczącą zbadania wysokości

opłat oraz prowizji pobieranych przez tzw. paraban-

ki, pragnę wskazać, iż udzielono już szczegółowej od-

powiedzi w tej sprawie w dniu 26 kwietnia br. w związ-

ku z pismem pana posła skierowanym także do Urzę-

du Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W załączeniu przedkładam kopię przedmiotowej

odpowiedzi.

Jednocześnie pragnę wskazać, iż wszel-

kie wyjaśnienia zawarte w załączonym piśmie pozo-

stają aktualne.

Załącznik

Szanowny Panie Pośle!

W odpowiedzi na pismo

dania przez prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów wysokości opłat oraz prowizji pobie-

ranych przez tzw. parabanki pragnę przedstawić na-

stępujące wyjaśnienia.

Udzielanie pożyczek konsumentom przez insty-

tucje niebędące bankami reguluje obecnie szczegóło-

konsumenckim (Dz. U. z 2011 r., Nr 126, poz. 715, ze

zm.), która jest implementacją dyrektywy Parlamen-

aspektów związanych z obowiązkami kredytodaw-

ców i pośredników kredytowych względem konsu-

mentów na etapie przedkontraktowym i kontrakto-

wym, reklamą, odstąpieniem od umowy, przedtermi-

nową spłatą kredytu.

Ponadto przedmiotowa ustawa

przewiduje sankcje za nieprzestrzeganie jej przepi-

sów.

Nowa ustawa o kredycie konsumenckim zniosła

wcześniej obowiązujący limit, zgodnie z którym

z 2001 r.

Nr 100, poz.1081, ze zm.) – łączna kwota

zanych z zawarciem umowy o kredyt konsumencki,

cych z innych przepisów prawa kosztów, związanych

pieczeń i ubezpieczeń nie mogła przekroczyć 5% kwo-

ty udzielonego kredytu konsumenckiego.

Przyczyną

takiej decyzji ustawodawcy był fakt, że przepis ten

nie zapewniał kredytobiorcom takiej ochrony, jaką

w zamyśle miał zapewniać.

Wraz z instytucją odsetek

wanie z obrotu gospodarczego zjawiska lichwy.

Jesz-

cze przed rozpoczęciem prac parlamentarnych nad

analizowanym przepisem wyrażono szereg wątpliwo-

ści co do tego, jak należy rozumieć i stosować art. 7a.

niami, które często były skazane na niepowodzenie

tyce egzekwowanie art. 7a w sposób odpowiadający

ży zresztą pomijać aspektu ekonomicznego tego za-

gadnienia.

Faktyczne koszty kredytów udzielanych

konsumentom często przekraczały wszelkie ustawo-

we ograniczenia, a mimo to chętnych na zawieranie

972

Obecnie jedyna regulacja odnosząca się do wysokości

kosztów pobieranych przez kredytodawcę zawarta

jest w art. 359 § 21 Kodeksu cywilnego, który stano-

wi, iż maksymalna wysokość odsetek wynikających

tu lombardowego Narodowego Banku Polskiego.

Prezes urzędu podejmował – w ramach ustawo-

wych kompetencji - działania w zakresie kosztów po-

bieranych przez tzw. parabanki.

Przykładem może

być powództwo przeciwko Provident Polska sp. z o.o.

części opłaty za obsługę pożyczki w domu czy też

dyt przed terminem wskazanym w umowie.

Sąd

pierwszej instancji podzielił stanowisko prezesa urzę-

du, jednakże przedsiębiorca wniósł apelację.

W związ-

ku z tym wyrok nie jest prawomocny.

Prezes urzędu

badał również umowy zawierane przez Provident

Polska sp. z o.o. w zakresie zgodności z art. 359 § 21

Kodeksu cywilnego (tj. wysokości odsetek maksy-

malnych).

Przeprowadzona analiza nie wskazała nie-

prawidłowości w tym zakresie.

Z praktyki wynika,

że co do zasady kredytodawcy nie naruszają tego

przepisu.

Zatem obecnie obowiązujące przepisy prawa co do

zasady nie przewidują limitów wysokości kosztów

kredytu, z wyjątkiem wskazanym powyżej w art. 359

§ 21 Kodeksu cywilnego.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż aktualnie

prezes urzędu bada wzorce umów o kredyt konsu-

mencki zawierane m.in. przez tzw. parabanki w ra-

mach postępowania wyjaśniającego wszczętego w dniu

21 marca 2012 r., mającego na celu ustalenie, czy

dycie konsumenckim stosują we wzorcach umów o kre-

dyt konsumencki postanowienia naruszające obowią-

zujące przepisy, co uzasadniałoby wszczęcie postępo-

wania w sprawie zakazu stosowania praktyk naru-

działań przewidzianych w odrębnych ustawach.

Ce-

lem postępowania jest weryﬁkacja, w jaki sposób

podmioty objęte ustawą o kredycie konsumenckim

dostosowały się do obowiązywania nowej regulacji.

Przedmiotowym postępowaniem zostały objęte przy-

kładowe parabanki (Provident Polska SA, PKF Skar-

biec sp. z o.o., Chwilówka Polska s.c., Proﬁ Credit

sp. z o.o., Prominent CF sp. z o.o. Spółka komandy-

towa, Nobilem 2 s.c.) oraz wybrane banki i spółdziel-

cze kasy oszczędnościowo-kredytowe (tzw. SKOK-i).

W ramach przedmiotowego postępowania prezes

urzędu zwrócił się do kredytodawców, w tym także

wybranych parabanków, m.in. o przedstawienie in-

formacji dotyczących rodzajów zabezpieczeń stoso-

wanych przez kredytodawców w związku z zawiera-

ną umową o kredyt konsumencki oraz możliwości

skorzystania przez konsumenta z wybranego rodza-

ju zabezpieczenia, informacji dotyczących rozliczeń

pomiędzy kredytodawcą a konsumentem w przypad-

ku odstąpienia od umowy.

Ponieważ kluczową kwe-

stią będącą przedmiotem nowej ustawy o kredycie

konsumenckim jest zadbanie o to, by konsumenci

byli w stanie podjąć na podstawie informacji udzie-

lanych przez kredytodawców lub pośredników kre-

dytowych przed zawarciem umowy świadomą decyzję

co do jej zawarcia, kredytodawcy zostali również zo-

bowiązani do przedłożenia prezesowi urzędu wypeł-

nionych formularzy informacyjnych w oparciu o re-

prezentatywny dla danego kredytodawcy model kon-

sumenta zaciągającego kredyt konsumencki.

Warto

podkreślić, iż nowa ustawa przedstawia informacje

udzielane przed zawarciem umowy i informacje za-

warte w umowie w bardziej uporządkowanej formie.

Informacje podawane przed zawarciem umowy, m.in.

dotyczące kosztów, powinny być przekazywane na

standardowym formularzu, który stanowi załącznik

nr 1 do ww. ustawy.

Taka standaryzacja ma na celu

ułatwienie konsumentom przede wszystkim porów-

nywanie ofert, a także zapewnienie mu odpowiednie-

go poziomu wiedzy na temat danego produktu kre-

dytowego i jasnego wskazania wysokości kosztów,

jakie zobowiązany będzie ponieść.

Pragnę wyjaśnić, iż w ramach prowadzonej kon-

troli analizie poddane będą koszty kredytu oraz me-

chanizm ich liczenia (np. w odniesieniu do obliczania

rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania) pod ką-

tem zgodności z przepisami nowej ustawy o kredycie

konsumenckim, nie zaś pod kątem stricte ich wyso-

kości.

Jednakże, w przypadku, w którym okaże się,

iż przedsiębiorca narusza przepis art. 359 § 21 Ko-

deksu cywilnego dotyczący odsetek maksymalnych,

prezes urzędu podejmie stosowne działania mające

na celu wyeliminowanie praktyk niezgodnych z obo-

wiązującymi prawem.

Z poważaniem

Prezes Urzędu

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

lacją pani Julii Pitery, poseł na Sejm Rzeczypospoli-

973

2012 r. (znak: SPS-023-4057/12) w sprawie zamiesz-

czania na stronach internetowych Narodowego Fun-

duszu Zdrowia informacji dotyczącej list oczekują-

cych oraz czasu oczekiwania na udzielenie świadcze-

nia ﬁnansowanego przez NFZ, uprzejmie proszę

o przyjęcie poniższego wyjaśnienia.

zała Narodowy Fundusz Zdrowia do publikowania

siącu, informacji o prowadzonych przez poszczegól-

nych świadczeniodawców listach oczekujących, licz-

bie osób oczekujących i średnim czasie oczekiwania

wotnej.

Celem tej informacji jest dostarczenie świad-

czeniobiorcy informacji o przeciętnym czasie oczeki-

wania, co pozwala na wybór świadczeniodawcy, u któ-

rego czas oczekiwania jest najkrótszy.

kiwania.

Wskazanie konkretnego, najbliższego terminu

Należy podkreślić, iż zgodnie z nowelizacją usta-

wy o świadczeniach, od 1 stycznia 2013 r. świadcze-

niobiorcy uzyskają możliwość: umawiania się na wi-

W odniesieniu do faktu niewywiązywania się

przez niektórych świadczeniodawców z obowiązku

comiesięcznego przekazywania informacji o listach

oczekujących, co skutkuje brakiem aktualnej infor-

macji publikowanej na stronach internetowych fun-

duszu, uprzejmie informuję, iż minister zdrowia

zwracał się do prezesa funduszu o zwiększenie mo-

nitorowania świadczeniodawców w zakresie prze-

strzegania tych obowiązków.

Z informacji przekazy-

wanych przez fundusz wynikało, iż prawie wszyscy

świadczeniodawcy wywiązują się terminowo z prze-

kazywania danych.

W związku z sygnałem otrzyma-

nym od pani poseł minister zdrowia ponownie zwró-

cił się do prezesa funduszu o ocenę przestrzegania

przez świadczeniodawców obowiązku przekazywania

danych dotyczących list oczekujących i podjęcie dzia-

łań dyscyplinujących.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

w sprawie funkcjonowania gabinetów proﬁlaktyki

-4059/12, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Rządowy „Program proﬁlaktycznejopiekizdro-

wotnej nad dziećmi i młodzieżą w środowisku na-

uczania i wychowania” został opracowany przez mi-

nistra edukacji narodowej we współpracy z mini-

strem zdrowia oraz w porozumieniu z ministrem ﬁ-

nansów, a następnie wdrożony zgodnie z protokołem

ustaleń nr 46/2004 posiedzenia Rady Ministrów

w dniu 2 listopada 2004 r.

Program został przyjęty na okres od 2004 do 2006 r.

W okresie tych dwóch lat program zakładał poprawę

dostępu do opieki zdrowotnej dzieci i młodzieży w śro-

dowisku nauczania i wychowania oraz poprawę jej

jakości.

974

Działania resortu edukacji, zgodnie z art. 67 ust. 1

zm.) koncentrowały się na zapewnieniu uczniom

możliwości korzystania z gabinetu proﬁlaktykizdro-

wotnej i pomocy przedlekarskiej.

Jednakże poprawa dostępu uczniów do szkolnego

gabinetu proﬁlaktykiipomocyprzedlekarskiejuwa-

runkowana jest działaniami podejmowanymi przez

organy prowadzące szkoły, ale przede wszystkim

działaniami podejmowanymi przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia (NFZ) w zakresie zawierania umów

sku nauczania i wychowania.

Świadczeniodawca,

który podpisuje kontrakt z NFZ, odpowiedzialny jest

za jakość i sposób wykonywania świadczeń zdrowot-

nych.

Kwestie dotyczące postępowania w sprawie za-

warcia i realizacji umowy o udzielanie świadczeń

świadczeniodawców regulowały zarządzenia prezesa

Narodowego Funduszu Zdrowia, w tym zarządzenie

opieka zdrowotna (ze zmianami).

W ramach realizacji „Programu proﬁlaktycznej

wisku nauczania i wychowania” wydatkowano środ-

ki ﬁnansowe,którepochodziłyz:

1.

Narodowego Funduszu Zdrowia, z którego były

ﬁnansowane:

1) proﬁlaktyczneświadczeniazdrowotneudziela-

ne przez pielęgniarkę lub higienistkę i lekarza pod-

stawowej opieki zdrowotnej/lekarza rodzinnego, le-

karza stomatologa;

2) wyposażenie gabinetów proﬁlaktykizdrowot-

nej i pomocy przedlekarskiej w szkołach, drobny

sprzęt medyczny;

2.

Budżetów jednostek samorządu terytorialnego

(organy prowadzące szkoły publiczne), z których ﬁ-

nansowane były:

1) wyposażenie gabinetu proﬁlaktykizdrowotnej

i pomocy przedlekarskiej w szkolny sprzęt medyczny

(w tym m.in. leżanka, waga lekarska, apteczka, tabli-

ca do badań ostrości wzroku, lampa bakteriobójcza);

2) pokrycie kosztów utrzymania gabinetu proﬁlak-

tyki zdrowotnej i pomocy przedlekarskiej w szkole,

takich jak energia, woda, sprzątanie, konserwacja.

3) Budżetu państwa:

1) budżetów właściwych ministrów prowadzących

szkoły w ramach środków zaplanowanych w budże-

tach tych ministrów:

a) wyposażenie gabinetu proﬁlaktykizdrowotnej

i pomocy przedlekarskiej w szkole w sprzęt medyczny,

b) pokrycie kosztów utrzymania gabinetu proﬁlak-

2) rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej

przeznaczonej na adaptację pomieszczeń szkolnych

przeznaczonych na gabinety proﬁlaktykizdrowotnej

i pomocy przedlekarskiej w latach 2004–2006.

Program był monitorowany przez Ministerstwo

Zdrowia przy współpracy z Instytutem Matki i Dziec-

ka oraz Narodowym Funduszem Zdrowia, a na po-

ziomie wojewódzkim przez wojewodów, z udziałem

wojewódzkich centrów zdrowia publicznego.

Dla uzyskania danych o stanie zdrowia populacji

w wieku szkolnym wykorzystywane były cykliczne:

1) badania GUS dotyczące subiektywnej oceny

stanu zdrowia ludności w Polsce;

2) badania nad zachowaniami zdrowotnymi mło-

dzieży szkolnej (HBSC) – prowadzone co 4 lata;

3) badania ESPAD – badania międzynarodowe

dotyczące używania substancji psychoaktywnych

przez młodzież.

Należy zaznaczyć, że monitorowanie realizacji

proﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnaduczniamijest

ważnym elementem polityki zdrowotnej państwa.

Na

podstawie programu badań statystyki publicznej,

proﬁlaktycznaopiekazdrowotnanaddziećmiimło-

dzieżą objęta jest obowiązkiem sprawozdawczym z jej

realizacji.

Program jest załącznikiem do corocznie

publikowanego rozporządzenia Rady Ministrów

w sprawie badań statystycznych – statystki publicz-

nej na dany rok.

Zapis w dziale „Zdrowie i ochrona

zdrowia” nakłada na podmioty realizujące proﬁlak-

tyczną opiekę zdrowotną obowiązek przekazywania

danych z realizacji tej opieki.

Sprawozdania jednost-

kowe sporządzane są przez pielęgniarki szkolne,

a następnie przekazywane do wojewódzkich centrów

zdrowia publicznego.

Zbiorcze sprawozdania z woje-

wództw stanowią podstawę do opracowania przez

alizacji proﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnaducznia-

mi w szkołach.

Z danych uzyskanych z Ministerstwa Zdrowia

wynika, że w roku szkolnym 2009–2010, porównaniu

z rokiem szkolnym 2004–2005, w skali kraju stwier-

dzono następujące korzystne zmiany w opiece zdro-

wotnej nad uczniami:

1) zmniejszenie liczby uczniów przypadających na

etat przeliczeniowy pielęgniarki szkolnej we wszyst-

kich typach szkół, z wyjątkiem zasadniczych szkół

zawodowych, w których liczba ta nieco wzrosła;

w większości szkół spełnione są zalecane normy za-

trudnienia pielęgniarki w szkole;

2) znaczne zwiększenie odsetka uczniów szkół

podstawowych, u których przeprowadzono grupową

proﬁlaktykępróchnicyzębów.

W zależności od miejsca lokalizacji szkoły, stwier-

dzono korzystne zmiany w szkołach miejskich, w tym

zwiększenie odsetka uczniów uczestniczących w edu-

kacji zdrowotnej prowadzonej przez pielęgniarki

szkolne oraz odsetka uczniów, u których wykonano

proﬁlaktycznebadanialekarskie.

Nawsizmianyte

zachodzą wolniej.

Z analizy rocznych sprawozdań z realizacji proﬁ-

laktycznej opieki zdrowotnej nad uczniami w szko-

łach (MZ-06), dokonanej przez Instytut Matki i Dziec-

975

ka, wynika, że w latach 2010–2011 odsetek uczniów

– zbadanych w ramach testów przesiewowych wyko-

nywanych przez pielęgniarki szkolne – był duży we

wszystkich typach szkół (91–99%) (tab. 1).

Tabela 1

R

o

k s

z

k

Miasto Wieś

S

z

k

o

ł

y

p

G

i

m

n

a

z

L

i

c

e

a

T

e

c

h

n

i

Z

S

Z

S

z

k

o

ł

y s

p

e

c

j

S

z

k

o

ł

2

0

1

0

/

2

99 99 98 98 96 93 93 93 94 95 91 94

W roku szkolnym 2010–2011 programem proﬁlak-

tyki ﬂuorkowej,prowadzonejmetodąnadzorowanego

szczotkowania zębów, objęto 89% uczniów szkół pod-

stawowych w miastach i 84% na wsiach.

W edukacji zdrowotnej prowadzonej przez pielę-

gniarki szkolne uczestniczyło nieco poniżej 80%

łach wiejskich odsetek ten był mniejszy o około 10–

–15%, w zależności od typu szkoły.

Odsetek uczniów poddanych proﬁlaktycznymba-

daniom lekarskim w roku szkolnym 2010–2011 był

zróżnicowany w zależności od typu szkoły oraz jej

lokalizacji.

Największy odsetek zbadanych uczniów

(90% i powyżej) był w szkołach podstawowych na wsi.

Był on najmniejszy w zasadniczych szkołach zawodo-

wych (klasa I) w mieście.

Odsetek uczniów szkół spe-

cjalnych, u których wykonano proﬁlaktycznebada-

nia lekarskie, wyniósł 80–90%.

W roku szkolnym 2010/2011 gabinety proﬁlaktyki

zdrowotnej na terenie szkoły lub w budynku zespołu

szkół posiadało ponad 90% szkół miejskich.

Nieco gor-

sza sytuacja występuje w szkołach wiejskich.

Program „Proﬁlaktycznaopiekazdrowotnanad

chowania”, jak wcześniej zaznaczono, zakończył się

w 2004 r.

Należy podkreślić, że Ministerstwo Zdro-

wia, w ramach reformy służby zdrowia, podjęło sze-

wiązań prawnych w zakresie poprawy opieki zdro-

wotnej nad uczniami.

Proﬁlaktyczna opieka zdrowotna nad uczniami

pujących aktów wykonawczych:

1) rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 28 sierp-

3) rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 30 sierp-

4) rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 19 grud-

nia 2002 r. w sprawie wykazu obowiązkowych szcze-

pień oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szcze-

pień (Dz. U. Nr 237, poz. 2018 z późn. zm.),

Nr 139, poz. 1134).

nistra zdrowia w sprawie organizacji proﬁlaktycznej

tyczną opiekę zdrowotną nad uczniem sprawują:

jący opiekę zdrowotną nad uczniem na podstawie de-

klaracji wyboru lekarza podstawowej opieki zdrowot-

nej (w miejscu określonym w umowie o udzielanie

2) lekarz dentysta (w miejscu określonym w umo-

3) pielęgniarka środowiska nauczania i wychowa-

nia lub higienistka szkolna w znajdującym się na te-

mocy przedlekarskiej; w przypadku braku na terenie

szkoły gabinetu proﬁlaktyki i pomocy przedlekar-

Proﬁlaktycznąopiekęnaduczniemmożesprawo-

wać także położna, która ukończyła kurs kwaliﬁka-

cyjny w dziedzinie pielęgniarstwa środowiska naucza-

nia i wychowania (§ 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia).

Wykaz gwarantowanych świadczeń proﬁlaktycz-

określają następujące załączniki do rozporządzenia

1) załącznik nr 1: Wykaz świadczeń gwarantowa-

nych lekarza podstawowej opieki zdrowotnej oraz

warunki ich realizacji – w którym określono, między

innymi, warunki, zakres i częstotliwość badań pro-

ﬁlaktycznychuczniów;

2) załącznik nr 4: Wykaz świadczeń gwarantowa-

ki, zakres i częstotliwość świadczeń pielęgniarki albo

976

są realizowane w gabinecie proﬁlaktykizdrowotnej

zapewnić szkoła, natomiast miejsce sprawowania

lizację określoną w umowie z Narodowym Fundu-

szem Zdrowia o udzielaniu świadczeń proﬁlaktycz-

nych opieki zdrowotnej.

Pielęgniarka szkolna, zgodnie z obowiązującymi

przepisami, nie jest zatrudnionym przez dyrektora

pracownikiem szkoły na etacie do sprawowania opie-

ki nad uczniami, ale świadczeniodawcą realizującym

określone w umowie z NFZ zadania z zakresu proﬁ-

laktycznej opieki zdrowotnej nad uczniami.

Należy podkreślić fakt, że minister edukacji na-

rodowej kładzie szczególny nacisk na realizację edu-

kacji zdrowotnej i promocję zdrowia w szkole.

Na

mocy rozporządzenia ministra edukacji narodowej

kacja zdrowotna uzyskała wysoką rangę wśród za-

dań szkoły.

W preambule podstawy programowej dla szkół

biologii, wychowaniu do życia w rodzinie, wiedzy

o społeczeństwie, edukacji dla bezpieczeństwa, przed-

siębiorczości, religii i etyce.

Wychowanie ﬁzyczne

pełni wiodącą rolę w realizacji edukacji zdrowot-

nej w szkole.

Zakres edukacji zdrowotnej rozszerzono

Ministerstwo Edukacji Narodowej podejmuje po-

nadto działania mające na celu dalszy rozwój progra-

mu „Szkoła promująca zdrowie”, realizowanego

ropejskiej Sieci Szkół dla Zdrowia w Europie (SHE).

Szkoły promujące zdrowie tworzą warunki, które

sprzyjają przyjmowaniu zdrowego stylu życia przez

społeczność szkolną i lokalną, w tym m.in. prowadzą

edukację zdrowotną uczniów i pracowników szkoły.

cy koordynatorzy, z którym współpracuje koordyna-

tor krajowy, powołany przez ministra edukacji naro-

dowej.

wie – zarówno uczniów, jak i nauczycieli – powinno

być wkomponowane we wszystkie aspekty życia.

Do-

tyczy to dbałości o zdrowie ﬁzyczne,społeczne,psy-

chiczne i duchowe.

Minister edukacji narodowej popularyzuje ponad-

to programy prozdrowotne, ustanowione przez Ko-

misję Europejską, a realizowane przez Agencję Ryn-

ku Rolnego: „Dopłaty do spożycia mleka i przetwo-

szklanka mleka) i „Owoce w szkole”, które mają na

celu poprawę nawyków żywieniowych dzieci i mło-

dzieży poprzez zwiększenie udziału owoców, warzyw

i mleka w ich codziennej diecie.

Mając na uwadze konieczność stałej poprawy pro-

ﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnaduczniami,mini-

powołał zespół do spraw opracowania zmian w pod-

stawowej opiece zdrowotnej.

Ministerstwo Zdrowia

współpracuje z Ministerstwem Edukacji Narodowej

oraz samorządem zawodowym pielęgniarek i położ-

nych, jak również z przedstawicielami władz samo-

rządu terytorialnego w Komisji Wspólnej Rządu

w proﬁlaktycznejopiecezdrowotnejnaduczniami,

mających na celu dalszą poprawę jej dostępności

i jakości.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

cje pozarządowe, otrzymaną przy piśmie, znak: SPS-

-023-4060/12, z dnia 23 kwietnia 2012 r. uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

jące osobowość prawną, w tym organizacje pozarzą-

dowe, m.in. takie jak stowarzyszenia, są zobowiąza-

ne do prowadzenia ksiąg rachunkowych i sporządza-

nia sprawozdań ﬁnansowychzgodniezprzepisami

977

macji niż jednostki gospodarcze.

I tak w bilansie i ra-

chunku wyników prezentowane są tylko pozycje

posiadające osobowość prawną.

Prowadzenie ksiąg

wanych i wydatkowanych środków finansowych,

zacji pozarządowych, państwowym organom nadzo-

rującym, a także odbiorcom wewnętrznym, m.in.

osobom kierującym taką organizacją.

Organizacje

pozarządowe powinny być szczególnie zainteresowa-

ne zapewnieniem pełnej przejrzystości swoich dzia-

łań, w tym zwłaszcza sposobem gospodarowania gro-

madzonymi przez nie środkami ﬁnansowymi,gdyż

jest to warunkiem utrzymania zaufania społecznego

i dostępu do zewnętrznych źródeł ﬁnansowania.

Jednak w związku z pojawiającymi się wcześniej

postulatami dotyczącymi wprowadzenia dalszych

uproszczeń w rachunkowości dla organizacji poza-

rządowych nieprowadzących działalności gospodar-

czej i osiągających niski roczny przychód, temat ten

stał się przedmiotem zainteresowania Ministerstwa

łecznej.

W ramach prowadzonych prac dotyczących tej

Rachunkowości Ministerstwa Finansów odbyło się

spotkanie z przedstawicielami Departamentu Pożyt-

ku Publicznego Ministerstwa Pracy i Polityki Spo-

łecznej dotyczące ukierunkowania prac w ww. zakre-

sie.

Uczestnicy spotkania wspólnie zgodzili się, iż

przy rozpatrywaniu tematu uproszczeń w rachunko-

wości dla ww. jednostek wskazane jest posiadanie

bardziej obszernej wiedzy na temat uciążliwości, z ja-

kimi spotykają się jednostki pozarządowe.

Ustalono,

iż pierwszym krokiem będzie przeprowadzenie przez

miot odpowiedzialny za realizację ustawy z dnia

– analizy uciążliwości, z jakimi spotykają się organi-

zacje pozarządowe, w celu zidentyﬁkowaniatychob-

szarów.

W konsekwencji powyższego w dniu 20 wrze-

śnia 2011 r. z Departamentu Pożytku Publicznego

tamentu Rachunkowości Ministerstwa Finansów

wpłynął do zaopiniowania projekt przedmiotu eks-

pertyzy pt. „Uproszczenia zasad prowadzenia księ-

gowości dla NGO o niewielkim przychodzie”.

Obecnie

oczekujemy na ww. ekspertyzę.

Dodatkowo zauważam, że zgodnie z ustawą z dnia

powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spad-

ków, zapisów, dochodów z własnej działalności, do-

chodów z majątku stowarzyszenia oraz z oﬁarności

publicznej.

Nr 74, poz. 397), stowarzyszenia mogą korzystać ze

4 tej ustawy, stosownie do którego wolne od podatku

są dochody uzyskane także z działalności gospodar-

czej, jeżeli zostaną przeznaczone na wymienione

w tym przepisie cele statutowe.

Ponadto w ustawie

je dodatkowe zwolnienie dla spółek kapitałowych,

w których stowarzyszenia są jedynymi udziałowcami

(akcjonariuszami).

Nie wydaje się właściwe, aby oso-

by prawne, jakimi są stowarzyszenia, nie prowadziły

ksiąg rachunkowych zgodnie z zasadami ustawy

o rachunkowości.

W szczególności zwolnienie z obo-

wiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych nie powin-

no mieć miejsca w odniesieniu do tych osób praw-

nych, które realizują zadania w sferze zadań publicz-

978

nych i korzystają ze zwolnień w podatku dochodo-

wym od osób prawnych.

Odnosząc się do ewidencji za pomocą podatkowej

księgi przychodów i rozchodów, zgodnie z art. 24a

Nr 64, poz. 361) podatkową księgę przychodów i roz-

chodów obowiązane są prowadzić osoby ﬁzyczne,

spółki cywilne osób ﬁzycznych,spółkijawneosóbﬁ-

zycznych oraz spółki partnerskie wykonujące dzia-

łalność gospodarczą, jeżeli ich przychody, w rozumie-

niu art. 14 tej ustawy, za poprzedni rok podatkowy

nie przekroczyły w walucie polskiej co najmniej rów-

nowartości kwoty określonej w euro w przepisach

o rachunkowości (1 200 000 euro).

Podatkowa księga przychodów i rozchodów jest

księgi, szczegółowe warunki, jakim powinna odpo-

wiadać, aby stanowiła dowód pozwalający na okre-

ślenie zobowiązań podatkowych, oraz szczegółowy

podatników prowadzących księgi rachunkowe, po-

datnicy prowadzący podatkową księgę przychodów

łączania do zeznania podatkowego sprawozdania ﬁ-

nansowego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

modernizacji dworców kolejowych w Rawiczu i Boja-

nowie, przedstawiam poniższe stanowisko.

Z posiadanych przez Ministerstwo Transportu,

nika, iż uchwałą Zarządu PKP SA nr 948 z dnia 6 grud-

cowanie programu inwestycji m.in. dla zadania pn.

„Przebudowa dworca kolejowego Rawicz”, doﬁnan-

sowanego środkami z celowej dotacji budżetu pań-

stwa.

W obecnej fazie opracowywania programu inwe-

stycji nie jest możliwe podanie przewidywanych na-

kładów na modernizację obiektu, jednakże należy

zauważyć, iż zakładana inwestycja ma na celu kom-

pleksową przebudowę budynku dworca wraz z tere-

nem przydworcowym, a także dostosowanie obiektu

do obsługi osób niepełnosprawnych.

Zakładając, iż podjęcie omawianej inwestycji oka-

że się zasadne i program inwestycji zostanie zaak-

ceptowany przez Zarząd PKP SA oraz Ministerstwo

pozwoli na przydzielenie środków na omawiane za-

danie z budżetu państwa, a także nie wystąpią żadne

okoliczności opóźniające, dokumentacja projektowa

mogłaby być wykonana w terminie 20 tygodni od

dnia podpisania umowy.

Procedurę wyboru wyko-

nawcy robót budowlano-montażowych wraz z podpi-

saniem umowy z wykonawcą zakłada się w II kwar-

tale 2013 r., natomiast realizacja robót budowlano-

-montażowych możliwa będzie na początku III kwar-

tału 2013 r.

Zakończenie realizacji zadania inwesty-

cyjnego pn. „Przebudowa dworca kolejowego Rawicz”,

z uwzględnieniem powyżej opisanych uwarunkowań,

zakłada się na koniec 2014 r.

informuję, że PKP SA nie planuje remontu przedmio-

towego obiektu.

Należy zauważyć, że na dworcu ko-

lejowym w Bojanowie nie zatrzymują się żadne po-

ciągi dalekobieżne, w związku z czym wskazana lo-

kalizacja nie była rozpatrywana przez PKP SA pod

kątem inwestycji realizowanej z udziałem dotacji bu-

dżetowej.

Obiekt znajduję się na działce o uregulowa-

nym stanie prawnym.

Z uzyskanych informacji wy-

nika, iż PKP SA dążyło będzie do przekazania bu-

dynku dworca na rzecz Urzędu Miasta.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

979

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie doﬁnansowania działań w zakresie

powiedź na interpelację pana Jana Burego w zakre-

„Ryby” 2007–2013, przesłaną przy piśmie z dnia

Ad 1.

Czy w najbliższym czasie realizowany bę-

dzie kolejny nabór wniosków o przyznanie pomocy

czącego inwestycji w chów i hodowlę ryb PO „Ryby”

2007–2013?

Uprzejmie informuję, iż decyzję o ogłoszeniu nabo-

ru wniosków podejmuje prezes Agencji Restruktury-

zacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie

§ 40a ust. 1 rozporządzenia ministra rolnictwa i roz-

zwracania pomocy ﬁnansowejnarealizacjęśrodków

(Dz. U. Nr 147, poz. 1193, z późn. zm.).

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, ogłosze-

nie naboru wniosków w ramach ww. środka przez

prezesa będzie możliwe tuż po zakończeniu procedo-

wania i podpisaniu przez ministra RiRW nowelizacji

rozporządzenia do osi priorytetowej 2.

Ad 2.

Czy MRiRW obecnie oferuje jakąkolwiek

pomoc polegającą na doﬁnansowaniudziałańmają-

cych na celu rekultywację i zagospodarowanie tere-

nów objętych eksploatacją kopalin naturalnych?

Na wstępie należy stwierdzić, iż uzyskanie doﬁ-

nansowania w ramach PO „Ryby” 2007–2013 uza-

leżnione jest przede wszystkim od spełnienia przez

planowaną operację celów postawionych w ramach

określonego środka.

Zagospodarowanie i rekultywa-

cja terenów objętych wcześniej eksploatacją surow-

ców naturalnych, o którym mowa w piśmie, nie może

być celem operacji samym w sobie.

Jeżeli opisana

przez pana planowana operacja ukierunkowana by-

łaby na utworzenie obiektu chowu i hodowli (z tere-

nów objętych eksploatacją kopalin naturalnych) oraz

była zgodna z celami w ramach osi priorytetowej 2:

Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwór-

stwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury,

środka 2.1: Inwestycje w chów i hodowlę ryb PO

„Ryby” 2007–2013, to wówczas istniałaby możliwość

uzyskania doﬁnansowaniawramachtegośrodka.

Uprzejmie informuję, iż celami w ww. zakresie są:

— rozwój i modernizacja obiektów chowu lub ho -

dowli ryb;

— dywersyﬁkacjaprodukcjiorganizmówwodnych

w kierunku perspektywicznych lub nowych ich ga-

tunków i wprowadzanie nowych technologii w tym

zakresie;

— rozwój zrównoważonego chowu lub hodowli or -

ganizmów wodnych.

Dodatkowo zaznaczyć należy, iż zgodnie z § 7 roz-

środków objętych osią priorytetową 2: Akwakultura,

rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót pro-

duktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w pro-

gramie operacyjnym „Zrównoważony rozwój sektora

pomoc na realizację operacji w ramach środka 2.1

przyznaje się m.in. podmiotowi:

— który jest uprawniony do rybactwa w rozumie -

2)

) lub

— który jest posiadaczem gruntów – gdy operacja

dotyczy budowy nowego obiektu chowu lub hodowli.

Jednocześnie trzeba mieć na uwadze fakt, iż złoże-

nie wniosku jest możliwe po podaniu informacji przez

Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rol-

nictwa o naborze wniosków o doﬁnansowanie.

W przypadku gdyby przedmiotem planowanej do

realizacji operacji byłaby rekultywacja wód śródlą-

dowych, wówczas istniałaby możliwość uzyskania

wsparcia w ramach osi priorytetowej 3: Środki słu-

żące wspólnemu interesowi zawartej w PO „Ryby”

2007–2013.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra rol-

ce wspólnemu interesowi, zawartą w programie ope-

racyjnym „Zrównoważony rozwój sektora rybołów-

(Dz. U. Nr 161, poz. 1285, z późn. zm.), pomoc na re-

alizację operacji w ramach środka 3.2: Ochrona i roz-

wój fauny i ﬂorywodnej,obejmujem.in.rekultywację

wód śródlądowych oraz ochronę i zachowanie stanu

środowiska naturalnego (§ 9 pkt 2 i 3 rozporządzenia).

W ramach rekultywacji wód śródlądowych możliwe są

do zrealizowania następujące rodzaje operacji:

1) renaturyzacja i utrzymanie siedlisk, tarlisk

i tras migracyjnych gatunków wędrownych ryb przez:

a) rozbiórkę jazów i usuwanie innych budowli lub

urządzeń stanowiących przeszkodę w wędrówce ryb

migrujących,

980

b) usuwanie betonowych lub kamiennych umoc-

nień brzegowych,

c) zmniejszenie kąta nachylenia stromych brze-

gów,

d) tworzenie lub wspomaganie naturalnego po-

wstawania meandrów,

e) przyłączanie odciętych starorzeczy;

2) opracowanie i wdrożenie systemów monitorin-

gu służących śledzeniu migracji ryb;

3) zarybianie, w tym:

a) nabycie organizmów wodnych lub ich pro-

dukcję,

b) transport organizmów wodnych do miejsca,

w którym zostaną wypuszczone;

4) badania naukowe w zakresie, o którym mowa

w pkt 1–3, poprzedzające realizację operacji.

Jednocześnie należy wskazać, iż pomoc w ramach

środka 3.2: Ochrona i rozwój fauny i ﬂorywodnej

zgodnie z § 15 ust. 1, pkt 1–4 przyznaje się, jeżeli

realizacja operacji:

— ma na celu wspólny interes użytkowników wód;

— przewiduje przeprowadzenie naukowego moni -

toringu stanu zasobów ryb w wodach związanych

z realizacją operacji oraz publikację wyników tego

monitoringu wraz z wnioskami, po przystąpieniu do

używania urządzenia lub zespołu urządzeń, o któ-

rych mowa w § 10 pkt 1 i 2 rozporządzenia, albo

sztucznej rafy, o której mowa w § 10 pkt 3 rozporzą-

dzenia;

— zapewni ochronę stadiów młodocianych zaso -

bów ryb z gatunków występujących w Morzu Bałtyc-

kim albo

— umożliwi efektywną i bezpieczną wędrówkę

ryb migrujących, a konieczność podjęcia działań w za-

kresie ochrony i rozwoju zasobów wodnych, została

przewidziana w wojewódzkim programie ochrony

i rozwoju zasobów wodnych (…).

W tym miejscu podkreślić należy, że możliwość

ubiegania się o pomoc ﬁnansowąodbywasiępoogło-

szeniu przez prezesa Agencji Restrukturyzacji i Mo-

dernizacji Rolnictwa wspomnianej informacji o na-

borze pod warunkiem dostępności środków ﬁnanso-

wych.

W chwili obecnej alokacja pomocy ﬁnansowej

przeznaczonej na realizację środka 3.2 uległa wyczer-

paniu.

Ewentualne środki ﬁnansowemogąpojawić

się w przyszłości po dokonaniu realokacji z innych

środków programu operacyjnego.

Decyzję o dokona-

niu takich realokacji instytucja zarządzająca podej-

muje na podstawie bieżącej analizy postępów we

wdrażaniu programu operacyjnego.

W ramach osi priorytetowej 4: Zrównoważony

2007–2013 doﬁnansowanieprzyznawanejestzapo-

średnictwem lokalnych grup rybackich (LGR) dzia-

łających na obszarze tych gmin, gdzie rybactwo jest

ważnym elementem lokalnej gospodarki.

W chwili

obecnej na terenie województwa podkarpackiego

funkcjonują dwie lokalne grupy rybackie:

— LGR Puszczy Sandomierskiej

— LGR Starzawa.

O uzyskanie doﬁnansowanianarealizacjęopera-

cji ubiegać się mogą wszyscy mieszkańcy obszaru

objętego lokalną strategią rozwoju obszarów rybac-

kich (LSROR), jak również osoby spoza tego obszaru,

które będą chciały tam zainwestować lub rozpocząć

działalność gospodarczą.

LSROR jest to dokument

planistyczny opracowany przez LGR uwzględniający

różne interesy, jak również wskazujący główne dzie-

dziny gospodarki, które powinny skorzystać z pomo-

cy oferowanej przez oś priorytetową 4 PO „Ryby”

2007–2013.

W związku z powyższym, istotne jest przede

wszystkim to, by operacja przyczyniła się do rozwoju

całego obszaru zależnego od rybactwa, zgodnie z tym,

co zakłada LSROR.

Ocena zgodności danej operacji

z LSROR w ramach wspomnianej osi dokonywana

jest przez komitet LGR, natomiast postępowanie

w sprawie przyznania pomocy prowadzi właściwy

organ samorządu województwa.

W ramach osi priorytetowej 4 PO „Ryby” 2007–

–2013 przewidziano do doﬁnansowaniaszerokikata-

log operacji, zgodnie z rozporządzeniem ministra

wania, wypłaty i zwracania pomocy ﬁnansowejna

realizację środków objętych osią priorytetową 4: Zrów-

noważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa,

zawartą w Programie Operacyjnym „Zrównoważony

z późn. zm.).

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż mi-

nister rolnictwa i rozwoju wsi, jako instytucja zarzą-

dzająca PO „Ryby” 2007–2013, jest organem właści-

wym w zakresie interpretacji aktów prawnych oraz

wypowiadania się w sposób ogólny w kwestii kwali-

ﬁkowalnościwydatkówwramachPO„Ryby”2007–

–2013, nie zaś rozstrzygającym sprawy o charakterze

indywidualnym.

Decyzję o przyznaniu pomocy na

realizację operacji w zakresie osi 2 i 3, podejmie

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

na podstawie wniosku o doﬁnansowanie,zawierają-

cego szczegółowy opis operacji, złożonego wraz ze

wszystkimi wymaganymi rozporządzeniem załącz-

nikami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

981

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

Cena zapłacona przez spółkę Surowce Skalne

lej SSW sp. z o.o.) za pakiet 447 100 akcji KKSM SA

stanowiących 85% jej kapitału stanowi kwotę 108

028 302 zł (241,62 zł za jedną akcję).

Całkowita cena

cona w całości przez spółkę SSW sp. z o.o. przed prze-

niesieniem na nabywcę prawa własności akcji.

Przyjętymi kryteriami wyboru oferty SSW sp. z o.o.

były: cena za nabywany pakiet akcji, program roz-

woju spółki, zobowiązania dotyczące ochrony intere-

sów pracowników oraz sposób zabezpieczenia wyko-

nania tych zobowiązań.

Nabywca akcji KKSM SA – spółka Surowce Skal-

nych SA.

Ofertę wstępną na zakupu akcji KKSM SA

złożyła spółka DSS SA.

Możliwość wskazania przez

DSS SA podmiotu należącego do grupy kapitałowej

tej spółki, który ostatecznie nabędzie od Skarbu Pań-

nie złożenia ofert zawartej w „Memorandum infor-

macyjnym”, udostępnianej każdemu potencjalnemu

równo przez zespół negocjacyjny Ministerstwa Skar-

bu Państwa, jak również doradcę prywatyzacyjnego

dania przez potencjalnych inwestorów ofert na zakup

tyzacją inwestorów podmiotem notowanym na war-

szawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych SA.

obowiązek publikowania okresowych raportów i za-

mieszczania informacji bieżących dla inwestorów.

Z publikowanych publicznie informacji wynikało,

storom indywidualnym.

Łącznie złożono niemal

25 mln zł);

stała przyjęta przez konsorcjum China Overseas

– jako partnerzy.

Spółka miała dostarczyć kruszywo

miało zostać wykorzystane do spłaty kredytu inwe-

sługi kredytu inwestycyjnego prowadzonego przez

— spółka zrealizowała wyniki ﬁnansowanesza -

982

3.

W sierpniu 2010 r.:

umowy z konsorcjum: lider konsorcjum – China

wyprodukowania, dostarczenia oraz ułożenia mie-

szanek mineralno-asfaltowych przy budowie auto-

szanek mineralno-bitumicznych”, 14,4 mln zł dotacji.

Engineering Group Co., oraz jego partnerzy – Shan-

sytuacji ﬁnansowejDSSSA

Kwestia rozwiązania czy też odstąpienia od umo-

wy sprzedaży akcji KKSM SA była przez Skarb Pań-

stwa rozważana, wszelako nie zachodzą żadne prze-

słanki merytoryczne i prawne, na podstawie których

możliwe byłoby podjęcie tego typu działań.

Odnosząc się do problemu pogarszania się sytu-

acji spółki po prywatyzacji, uprzejmie informuję, że

Ministerstwo Skarbu Państwa powzięło informację

o braku realizacji zobowiązań pracowniczych wyni-

kających z zawartego przez SSW sp. z o.o., Aroga

Holding sp. z o.o. oraz zakładowe organizacje związ-

kowe pakietu socjalnego.

Jednakże z uwagi na fakt,

i nie stanowi on jednocześnie integralnej części umo-

wy prywatyzacyjnej, zobowiązania stron wynikające

z zawartych w nim postanowień nie podlegają nad-

zorowaniu i monitorowaniu przez Ministerstwo

Skarbu Państwa.

Niemniej jednak po powzięciu pierwszych sygna-

łów o braku realizacji świadczeń pracowniczych

MSP wystąpiło do Zarządu Dolnośląskich Surow-

ców Skalnych SA oraz do Zarządu KKSM SA z proś-

— pomiędzy rokiem 2010 a 201l nastąpił znaczny

– do poziomu 4597, 54 zł,

wą Grupy DSS.

Przejściowe trudności z płynnością

ﬁnansowychwzadaniagrupykapitałowejDSSSA,

skarbu państwa wystąpił do izb skarbowych w Kiel-

cach i Warszawie z prośbą o zbadanie przepływów

DSS SA oraz zwrócił się kolejnym pismem do Zarzą-

983

nośnie do zamiarów zarządu oraz większościowego

wym okresie jako podwykonawcy chińskiej spółki

rozliczenia z pracownikami spółki są rozliczenia do-

nansową spółki.

Po uzyskaniu powyższej odpowiedzi, korzystając

KKSM SA z żądaniem zwołania nadzwyczajnego

tuacji ekonomicznej spółki.

Walne zgromadzenie

nia 2012 r.

Jednym z kluczowych zagadnień poruszo-

nych na walnym zgromadzeniu była kwestia płynno-

ści zabezpieczeń ustanowionych na majątku spółki

bowiązań wobec pracowników spółki.

W chwili obecnej kluczową kwestią dla dalszego

funkcjonowania spółki jest rozstrzygnięcie Sądu Re-

jonowego w Kielcach w sprawie złożonego przez za-

rząd spółki wniosku o ogłoszenie upadłości układo-

wej KKSM SA.

Ewentualne pozytywne odniesienie

się sądu do wniosku zarządu poprzez ogłoszenie jej

upadłości układowej pozwoli na zawarcie w ramach

postępowania upadłościowego układu z wierzyciela-

mi oraz zapewni spółce stabilność i możliwość zawie-

rania i realizacji umów z kontrahentami.

Co najistot-

niejsze, z dniem ogłoszenia upadłości układowej to-

czące się przeciw KKSM SA postępowania egzeku-

cyjne ulegną zawieszeniu z mocy prawa.

Odnosząc się do zagadnienia dotyczącego zobo-

wiązań prywatyzacyjnych, uprzejmie informuję, że

w umowie prywatyzacyjnej zawartych zostało szereg

westycyjne.

Zobowiązania inwestycyjne zawarte zo-

stały w artykule 5: Zobowiązania inwestycyjne ku-

bowiązały się wobec Skarbu Państwa spowodować

zanie powyższe zostało wykonane zgodnie z zapisami

umowy prywatyzacyjnej.

Łączne inwestycje zamknę-

ły się kwotą 15 218 885 zł.

Uprzejmie informuję, że Skarb Państwa nie

cyjnej w zakresie zobowiązań pozacenowych zostały

w którymkolwiek punkcie naruszone.

Polskie uregulowania prawne przyjmują general-

ną zasadę, że struktura i funkcjonowanie spółek re-

gulują przepisy Kodeksu spółek handlowych oraz

statut, ale jedynie w zakresie, w jakim przepisy te na

to zezwalają.

Rada nadzorcza jest wewnętrznym or-

ganem spółki, który sprawuje stały nadzór nad dzia-

łalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej dzia-

łalności.

Przy czym rada nadzorcza w spółce akcyjnej

pełni swoje obowiązki kolegialnie.

Przez wykonywa-

nie obowiązków należy rozumieć podejmowanie

czynności kontrolnych przez radę.

Mając na uwadze

powyższe uregulowania prawne, przedstawiciel Skar-

bu Państwa nie mógł, bez uzyskania odrębnej zgody

rady wyrażonej w formie uchwały, podejmować indy-

widualnie jakichkolwiek czynności kontrolnych.

Pragnę wyjaśnić, iż kolegialność działania rady

nadzorczej oznacza, iż zarząd obowiązany jest poddać

się nadzorowi sprawowanemu przez radę, a nie jej

poszczególnych członków.

Jeżeli zatem o udzielenie

informacji czy też wyjaśnień zwróci się do zarządu

jeden członek rady nadzorczej, to od oceny zarządu

zależy, czy udzieli on odpowiedzi, czy też zwróci się

do przewodniczącego rady nadzorczej o wyjaśnienie,

czy pytanie takie ma traktować jako pytanie rady

nadzorczej.

Uchwały podejmowane przez radę nadzorczą za-

padają bezwzględną większością głosów, przy czym,

padku równości głosów rozstrzyga głos przewodni-

czącego.

Z uwagi na rozłożenie głosów w radzie nad-

zorczej KKSM SA przedstawiciel Skarbu Państwa

nie mógł liczyć na uzyskanie wymaganej większości

głosów przeciw przy głosowaniach newralgicznych

uchwał.

W związku z powyższym oddany przez przed-

stawiciela głos przeciw podejmowanej przez radę nad-

zorczą uchwale w sprawie wyrażenia zgody na usta-

nowienie zabezpieczenia na majątku spółki obligato-

riuszy DSS SA nie przesądził o niepodjęciu przedmio-

towej uchwały przez radę.

Oceną działań podejmowanych przez MSP w pro-

cesie prywatyzacji KKSM SA zajęła się Najwyższa

łowane żadne wnioski pokontrolne.

W szczególności

celu prywatyzacją KKSM SA w drodze sprzedaży 85%

984

Z poważaniem

Minister

Warszawa, dnia 9 maja 2012 r.

oszczędnościowo-kredytowych (4065)

10 kwietnia 2012 r., dotyczącej dodatkowego opodat-

kowania spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredy-

towych, otrzymaną przy piśmie, znak: SPS-023-

-4065/12, z dnia 24 kwietnia 2012 r., uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

W myśl przepisów § 4 rozporządzenia ministra

ﬁnansówzdnia30grudnia2011r.wsprawieszcze-

gólnych zasad rachunkowości spółdzielczych kas

45) w zasadach (polityce) rachunkowości kasy doty-

czących zasad ostrożności powinny zostać uwzględ-

nione w szczególności zasady dokonywania odpisów

aktualizujących wartość udzielonych pożyczek i kre-

dytów, w tym naliczonych, lecz niezapłaconych odse-

tek (podstawa dokonywania odpisów) w wysokości:

— co najmniej 35% podstawy dokonywania odpi -

sów w przypadku, w którym ustalony przez kasę ter-

min spłaty co najmniej jednej z rat pożyczki, kredytu

lub odsetek został przekroczony o trzy miesiące i nie

przekracza dwunastu miesięcy;

— 100% podstawy dokonywania odpisów w przy -

padku, w którym ustalony przez kasę termin spłaty

Odpisy aktualizujące wartość udzielonych poży-

czek i kredytów, w tym naliczonych, lecz niezapłaco-

nych odsetek, tworzy się w ciężar pozostałych kosz-

tów operacyjnych, natomiast rozwiązane odpisy ak-

tualizujące wartość udzielonych pożyczek i kredytów,

w tym naliczonych, lecz niezapłaconych odsetek, sta-

nowią pozostałe przychody operacyjne.

W zakresie podatku dochodowego od osób praw-

nych do odpisów aktualizujących wartość należności

nie następujące regulacje zawarte w ustawie z dnia

1) art. 16 ust. 1 pkt 26a u.p.d.o.p., zgodnie z któ-

odpisów aktualizujących, z tym że kosztem uzyska-

nia przychodów są odpisy aktualizujące wartość na-

leżności – określone w ustawie o rachunkowości – od

podstawie art. 16 ust. 2a pkt 1 u.p.d.o.p.

Z omawia-

nych regulacji wynika, że aby utworzony zgodnie

z prawem bilansowym odpis aktualizujący mógł sta-

nowić koszt podatkowy, to powinny być spełnione

łącznie dwa warunki, tj. odpis aktualizujący obejmu-

je należność zaliczoną do przychodów należnych

i nieściągalność takiej należności została uprawdo-

podobniona według kryteriów określonych w ustawie

podatkowej,

2) art. 12 ust. 1 pkt 4e u.p.d.o.p. przychodem jest

równowartość odpisów aktualizujących wartość na-

leżności uprzednio zaliczonych do kosztów uzyskania

przychodów w przypadku ustania przyczyn, dla któ-

rych dokonano odpisów.

Przykładowo ustanie przy-

czyn, które warunkowały dokonanie odpisów aktu-

alizujących wartość należności, następuje wówczas,

gdy podmiot gospodarczy odzyska od dłużnika całość

lub część wierzytelności pokrytej uprzednio odpisem

aktualizującym albo wierzytelność zostanie sprzeda-

na lub umorzona, albo uległa przedawnieniu.

Na mocy ww. przepisów podatkowych dokonane

przez spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe,

zgodnie z § 4 rozporządzenia ministra finansów

ściowo-kredytowych, odpisy aktualizujące wartość

udzielonych przez kasy pożyczek i kredytów, w tym

stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Omawiane

odpisy aktualizujące w SKOK dotyczą bowiem należ-

ności, które nie mogły być uprzednio zaliczone do

przychodów należnych, tj. neutralnych podatkowo

pożyczek i kredytów (art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p.)

i naliczonych, lecz niezapłaconych odsetek (art. 12

ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.p.).

Oznacza to, że w przypadku

ustania przyczyn utworzenia omawianych odpisów

aktualizujących wartość należności, które nie mogły

być zaliczone uprzednio do przychodów należnych

w SKOK, nie powstaje przychód podatkowy na pod-

W związku z powyższym nieprawdziwe jest za-

warte w interpelacji stwierdzenie, iż w SKOK „odpi-

sy aktualizujące należności z tytułu pożyczek i kre-

dytów nie będą stanowić kosztów uzyskania przycho-

dów, natomiast ich rozwiązanie może stanowić pod-

stawę opodatkowania zgodnie z ustawą o podatku

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

985

Odpowiedź

sekretarza stanu

i Roberta Biedronia

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

pelację posłów Wandy Nowickiej i Roberta Biedronia

Rzeczypospolitej Polskiej do opracowania i wdraża-

nia „Krajowego planu działania na rzecz kobiet”.

nego traktowania nakłada na pełnomocnika rządu

do spraw równego traktowania obowiązek opracowa-

nia i przedłożenia Radzie Ministrów „Krajowego pro-

gramu działań na rzecz równego traktowania”.

W dokumencie tym problematyka przeciwdziałania

naruszeniom zasady równego traktowania ze wzglę-

du na płeć zostanie zdiagnozowana w ramach takich

obszarów jak:

— dostęp do dóbr i usług,

— rynek pracy i zabezpieczenia społeczne,

— edukacja,

— zdrowie,

— polityka antydyskryminacyjna.

spraw Równego Traktowania w partnerstwie z Uni-

wersytetem Jagiellońskim i Szkołą Główną Handlo-

wą realizuje projekt współﬁnansowanyześrodków

Unii Europejskiej pt. „Równe traktowanie standar-

dem dobrego rządzenia”.

Jednym z zadań we wspo-

mnianym projekcie jest opracowanie przez Uniwer-

sytet Jagielloński Strategicznych Rekomendacji na

rzecz Równego Traktowania w oparciu o przeprowa-

wyniki badań realizowanych w ramach projektu.

Strategiczne Rekomendacje na rzecz Równego Trak-

towania będą stanowiły bazę do opracowania przez

towania „Krajowego programu działań na rzecz rów-

nego traktowania”.

Badania Gender Index, Diversity

Index oraz badanie społecznego zjawiska dyskrymi-

nacji realizowane były pod koniec 2011 r. i na począt-

waniem wyników badań i nad raportami końcowymi.

Równocześnie trwają prace nad przygotowaniem

Strategicznych Rekomendacji na Rzecz Równego

Traktowania.

W maju br. planowany jest cykl spotkań eksperc-

kich poświęconych omówieniu ww. rekomendacji.

Po

zakończeniu konsultacji zostanie przygotowana pierw-

sza wersja „Krajowego programu działań na rzecz

przesłana do konsultacji międzyresortowych oraz

szerokich konsultacji społecznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu w Kancelarii

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

(4067)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Sejm RP, z dnia 13 kwietnia 2012 r., przesłaną przy

znak: SPS-023-4067/12, w sprawie przekazania sa-

morządom gminnym swobody w kształtowaniu opła-

ty targowej, uprzejmie wyjaśniam.

Nr 95, poz. 913, ze zm.) opłatę targową pobiera się

od osób ﬁzycznych, osób prawnych oraz jednostek

kach lub w ich częściach.

Należy również zauważyć,

że z dniem 19 czerwca 2011 r. na skutek orzeczenia

(sygn. akt K 7/08) utracił moc obowiązującą art. 15

Oznacza to, że opłacie targowej obecnie nie podlega

również sprzedaż dokonywana w halach używanych

do targów, aukcji i wystaw oraz w budynkach będą-

cych targowiskami pod dachem.

Z powyższych prze-

pisów wynika, iż opłatą targową objęte zostały wszyst-

kie podmioty dokonujące sprzedaży w miejscach in-

nych niż budynki, niezależnie od asortymentu towa-

rów, który sprzedają, oraz niezależnie od rozmiarów

tej sprzedaży.

Regulacja ta realizuje zasady powszech-

ności i równości opodatkowania, o których mowa

w art. 84 Konstytucji RP stanowiącym, iż każdy jest

blicznych, w tym podatków określonych w ustawie.

Wszelkie daniny publiczne powinny mieć obowiązko-

986

wy charakter i z założenia w równy sposób obciążać

wszystkie podmioty prowadzące daną działalność.

Wystarczającym instrumentem polityki podatko-

wej dla rad gmin, pozwalającym na dostosowanie

obciążeń ﬁskalnychdomiejscowychwarunkóweko-

nomiczno-społecznych, jest zachowanie prawa do róż-

nicowania wysokości stawek opłaty targowej oraz

wprowadzania zwolnień przedmiotowych.

Wprowa-

dzenie fakultatywności opłaty targowej mogłoby

również stanowić podstawę do rezygnacji z prawa

wprowadzania opłaty targowej.

Rozwiązanie nie by-

łoby korzystne z uwagi na nie tylko utracone wpływy,

ale i naruszenie konkurencji w układzie terytorial-

nym – sprzedaż w takiej gminie będzie bardziej opła-

calna niż w gminie, która pobiera taką opłatę, co

spowoduje, że kupcy będą przenosić się z handlem na

targowiska w gminach, które nie zdecydują się na

wprowadzenie opłaty targowej.

Efektem takiego

działania będzie uszczuplenie wpływów z opłaty tar-

gowej do budżetów gmin.

Z powyższych względów nadanie opłacie targowej

fakultatywnego charakteru wymaga szerszej analizy

oraz jednoznacznego poparcia ze strony jednostek

samorządu terytorialnego będących beneﬁcjentami

opłaty targowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

(pismo nr SPS-023-4069/12 z dnia 24 kwietnia

br.) w sprawie pogarszającej się sytuacji Polaków

na Litwie uprzejmie informuję, że strona polska,

w tym Ministerstwo Spraw Zagranicznych, podej-

mowała i podejmuje szereg działań na wszystkich

szczeblach dwustronnych kontaktów politycznych,

których celem jest zapobieżenie wszelkim formom

dyskryminowania społeczności polskiej w Republice

Litewskiej.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych z wielką uwa-

rami litewskimi, jak i poprzez przenoszenie tej tema-

że o zmianę nastawienia władz Republiki Litewskiej

sterstwo Spraw Zagranicznych, podobnie jak przed-

stawiciele mniejszości polskiej na Litwie, podziela

niepokój wynikający z zagrożeń dla polskiej oświaty

w tym kraju, jakie niesie ze sobą znowelizowana

w marcu 2011 r. ustawa oświatowa.

Rozumiejąc ko-

nieczność zmian w systemie oświaty, staramy się

przekonać stronę litewską o konieczności zapewnie-

nia oświacie mniejszości narodowych należnych

praw.

Przypominamy także, że taki obowiązek na-

kłada na Litwę Konwencja ramowa RE o ochronie

mniejszości narodowych i polsko-litewski traktat

z 1994 r.

Długa jest lista kontaktów dwustronnych, pod-

czas których poruszane były kwestie przestrzegania

praw mniejszości polskiej na Litwie.

Na ten temat

rozmawiali prezydenci obu państw, szefowie rządów,

ministrowie spraw zagranicznych, parlamentarzyści.

Nasze niezadowolenie z istniejącego stanu oraz uwa-

gi przekazywane były w notach dyplomatycznych

rom Litwy w Warszawie.

O problemach polskiej

mniejszości na Litwie szczegółowo informowany był

wysoki komisarz ds. mniejszości marodowych OBWE,

Knut Vollebaek.

Podczas spotkania premierów: Donalda Tuska

i Andriusa Kubiliusa w dniu 4 września 2011 r. po-

wołany został Polsko-Litewski Zespół Ekspertów

wych, który spotkał się pięciokrotnie.

Głównym ce-

lem negocjacji ze strony polskiej było doprowadzenie

do konkretnej inicjatywy władz litewskich niwelują-

cej niekorzystne zapisy w litewskiej ustawie oświato-

wej, jak również w aktach wykonawczych po to, aby

usunąć zagrożenia związane z dalszym funkcjono-

waniem polskich szkół i obniżeniem szans edukacyj-

nych polskich uczniów.

Strona litewska wykazała

wolę przyjęcia jedynie cząstkowych rozwiązań.

Nasze stanowisko wobec problemów polskiej mniej-

o konieczności ich rozwiązania, chociaż nie kryjemy,

że pozytywnego rozwoju zdarzeń nie spodziewamy

się przy obecnej sytuacji politycznej na Litwie.

Mamy

987

nadzieję, że październikowe wybory do litewskiego

Sejmasu otworzą nowe perspektywy współpracy.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

ustawy o działalności leczniczej (4070)

w sprawie nowelizacji ustawy o działalności leczni-

czej, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzej-

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

18 kwietnia 2012 r. [przekazaną przy piśmie Mar-

SPS-023-4071/12, prezesowi Rady Ministrów: DSPA-

-4810-3544-(1)/12] w sprawie stworzenia podstaw

przedstawiam wyjaśnienie ministra ﬁnansównana-

W przypadku przyjęcia przez rząd rozwiązań

umożliwiających podatnikom rozliczającym się za

pośrednictwem płatnika przekazanie części podatku

należnego na kościoły lub inne związki wyznaniowe,

bez konieczności składania dodatkowego zeznania

podatkowego w urzędzie skarbowym, w ocenie Mini-

sterstwa Finansów zasadnym wydaje się wprowadze-

nie analogicznych rozwiązań dla podatników, którzy

chcieliby zadeklarować 1% podatku należnego od

uzyskanych przez siebie dochodów na rzecz organi-

zacji pożytku publicznego.

Jednocześnie należy zauważyć, iż ostateczne de-

cyzje odnośnie do przekazywania części podatku na

rzecz Kościoła lub innego związku wyznaniowego,

działającego na podstawie ustaw: o stosunku Pań-

988

ności sumienia i wyznania, nie zostały jeszcze podję-

te.

Zatem dopiero po zaakceptowaniu przez Radę

Ministrów przedmiotowych założeń możliwe będzie

wskazanie, czy zmiany w zakresie przekazywania 1%

na organizacje pożytku publicznego dotyczyć będą

wszystkich podatników rozliczanych przez płatni-

ków, czy tylko podatników rozliczanych przez organy

rentowe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

w sprawie bezpieczeństwa rowerzystów

nr SPS-023-4072/12, przekazujące interpelację posła

stów w ruchu drogowym, informuję, że zgodnie z opra-

cowaniem pt. Zdarzenia drogowe z udziałem rowerzy-

stów w latach 2008–2011 przygotowanym przez zespół

ds. dróg rowerowych w Departamencie Studiów Ge-

kilka przyczyn zmian w charakterystyce zdarzeń dro-

gowych z udziałem rowerzystów w 2011 r.

1.

Pogoda – ma istotne znaczenie dla liczby i cięż-

kości zdarzeń drogowych, w tym dla zdarzeń z udzia-

łem rowerzystów.

Lepsza pogoda oznacza większy

zarówno ruch rowerowy, jak i samochodowy, zatem

większa też jest częstość zdarzeń drogowych.

Ponad-

to przy lepszej pogodzie kierowcy jeżdżą szybciej i mniej

ostrożnie, co zwiększa prawdopodobieństwo zaistnie-

nia zdarzenia drogowego, a gdy do niego dochodzi –

skutki są poważniejsze.

Przykładowo w śnieżnym

grudniu 2010 r. na polskich drogach zginęły w sumie

174 osoby; w bezśnieżnym grudniu 2011 r. – aż 440

osób, ponad 2,5-krotnie więcej!

Rok 2011 istotnie od-

biegał pod względem pogody od roku 2010 i należy to

wziąć pod uwagę, porównując dane o zdarzeniach

drogowych (w tym tych z udziałem rowerzystów).

W 2011 r. niemal bezśnieżne były miesiące zimowe,

zarówno na początku roku, jak i na jego końcu, co

spowodowało, że w wielu miejscach w Polsce warun-

ki do jazdy na rowerze były sprzyjające przez cały rok

i wielu rowerzystów z tego korzystało.

2.

Zmiany zachowań komunikacyjnych – rower

staje się coraz bardziej popularny w dużych miastach

jako środek transportu niezależny od utrudnień dro-

gowych, a jednocześnie modny element współczesne-

go stylu życia.

Natomiast w mniejszych miejscowo-

ściach dotychczasowi użytkownicy rowerów coraz

częściej przesiadają się na motorowery, motocykle

i samochody.

W miastach drogi są oświetlone, częściej

występują wydzielone drogi dla rowerów, skrzyżowa-

nia z sygnalizacją świetlną czy np. drogi o wielu pa-

sach ruchu w jedną stronę.

Inna jest też charaktery-

styka poruszania się miejskiego rowerzysty – częste

zmiany kierunków ruchu, częste pokonywanie skrzy-

żowań oraz wiele nieprawidłowych zachowań (np. prze-

jeżdżanie rowerem po przejściu dla pieszych, gwał-

towne włączanie się rowerem do ruchu na jezdni).

Zachowania te oraz większy udział tego typu ruchu

rowerowego może mieć wpływ zarówno na zmiany

typowego miejsca zdarzenia, jak i jego okoliczności,

rodzaju i przyczyn.

3.

Zmiany prawne – ustawa z dnia 1 kwietnia

cych ruchu rowerowego, m.in. uporządkowała zasady

pierwszeństwa na przejazdach dla rowerzystów, do-

prowadzając polskie prawo o ruchu drogowym do

zgodności z Konwencją wiedeńską o ruchu drogowym,

zalegalizowała wyprzedzanie przez rowery z prawej

strony także na drogach o jednym pasie w danym

kierunku, wprowadziła nową deﬁnicjęroweruiele-

mentów infrastruktury rowerowej.

Natomiast usta-

wa fotoradarowa, wprowadziła tolerancję o +10 km/

h przy rejestrowaniu fotoradarem przekroczeń pręd-

kości dopuszczalnej.

W terenie zabudowanym może

mieć to istotny wpływ na liczbę i ciężkość zdarzeń

drogowych z udziałem niechronionych uczestników

ruchu.

Również likwidacja pustych masztów fotora-

darowych może sprawić, że kierowcy będą jeździć

szybciej w miejscach, w których wcześniej zwalniali

z obawy przed konsekwencjami.

Wśród przyczyn zdarzeń drogowych z udziałem

rowerzystów wciąż dominującą rolę odgrywa nieudzie-

lenie pierwszeństwa przejazdu – niemal po równi

przez kierowców jak i rowerzystów.

Łącznie nieudzie-

lenie pierwszeństwa zostało wskazane przez Policję

jako przyczyna 43% zdarzeń z udziałem rowerzystów

w latach 2009–2011 – o 2% więcej niż w okresie 2006–

–2008.

Na drugim miejscu, bez zmian, pozostało nie-

prawidłowe wyprzedzanie przez kierowców.

Jest ono

przyczyną ok. 9% zdarzeń z udziałem rowerzystów

Trzecią w kolejności przyczyną było nieprawidłowe

skręcanie przez rowerzystów – 8,3% zdarzeń, o 1,5%

mniej niż w latach 2006–2008.

989

Warto zwrócić uwagę, że wśród wszystkich zda-

rzeń drogowych z udziałem rowerzystów zdarzenia

powodowane przez samych rowerzystów stanowią

mniejszość.

Ponadto konsekwencje wypadków powo-

dowanych przez rowerzystów w zdecydowanej więk-

szości dotyczą ich samych.

Rola rowerzystów w powstawaniu zdarzeń drogo-

wych z udziałem rowerzystów w latach 2008–2011

Rola rowerzysty 2008 2009 2010 2011

sprawca 5245 4552 4245 4991

współsprawca 151 137 115 164

bez winy 5833 5561 5217 6528

razem 11229 10250 9577 11683

% sprawców 47% 44% 44% 43%

Liczba i odsetek innych uczestników ruchu po-

szkodowanych w wypadkach spowodowanych przez

rowerzystów w latach 2008–2011

Oﬁar 2008 2009 2010 2011

zabitych 2 3 1 1

ciężko rannych 19 16 13 10

lekko rannych 70 51 43 52

% ogółu zabitych 0,04% 0,07% 0,03% 0,02%

% ogółu rannych 0,14% 0,12% 0,11% 0,13%

Z roku na rok przybywa dróg dla rowerów i cią-

gów pieszo-rowerowych, ale niestety rozwój infra-

struktury rowerowej w Polsce nie nadąża za potrze-

bami społecznymi w tym zakresie.

Działania w tym

dróg wszystkich kategorii.

Oprócz działań w zakresie

rozwoju infrastruktury rowerowej prowadzone są

także działania edukacyjne związane z bezpieczną

jazdą na rowerze, w które zaangażowane były insty-

tucje takie jak:

— na szczeblu centralnym – Ministerstwo Trans -

portu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (wcze-

śniej Ministerstwo Infrastruktury) – Sekretariat

Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo

Spraw Wewnętrznych (wcześniej Ministerstwo Spraw

Wewnętrznych i Administracji), Komenda Główna

Policji, Polski Związek Motorowy,

— na szczeblu lokalnym – szkoły, Policja, straż po -

żarna, wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, kura-

toria oświaty, straż miejska, zarządy okręgowe PZM

oraz organizacje społeczne i instytucje pozarządowe.

Działania te obejmowały głównie organizowanie

szkoleń i egzaminów na kartę rowerową i motorowe-

rową.

Były one prowadzone przez nauczycieli wycho-

wania komunikacyjnego przy udziale Policji.

Wydano

kilkadziesiąt tysięcy kart rowerowych i kilka tysięcy

kart motorowerowych.

Nauka jazdy na rowerze oraz

egzamin odbywają się w miasteczkach ruchu drogo-

wego, stacjonarnych lub przenośnych.

Jest to zestaw

edukacyjny przeznaczony do praktycznej nauki prze-

pisów ruchu drogowego dzieci i młodzieży, jeden z po-

pularniejszych środków wykorzystywanych podczas

nauki prawidłowego zachowania się w ruchu drogo-

wym.

W miejscowościach, gdzie miasteczka już są,

instytucje i organizacje lokalne ﬁnansujązajęciatam

prowadzone.

Jest także wiele lokalnych inicjatyw bu-

dowy nowych miasteczek ruchu drogowego.

Niektóre

instytucje regionalne są w posiadaniu objazdowych

miasteczek ruchu drogowego, które docierają do szkół

wiejskich nieposiadających możliwości korzystania

z obiektów zamkniętych do nauki jazdy na rowerze

bądź motorowerze.

Nauczyciele wychowania komu-

nikacyjnego mogli brać udział w szkoleniach realizo-

wanych przez władze oświatowe oraz wojewódzkie

ośrodki ruchu drogowego.

W ramach projektu realizowanego przez Sekreta-

riat KRBRD pn. Kampanie społeczne promujące bez-

wego na wiosnę 2011 r. w całej Polsce pojawiło się

29 nowych mobilnych miasteczek ruchu drogowego.

Zostały one użyczone wojewódzkim ośrodkom ruchu

drogowego w całej Polsce, które wcześniej zgłosiły

akces do udziału w projekcie.

Miasteczka składają się z:

— gumowych mat z zaznaczonymi przejściami dla

pieszych,

— ścieżkami i rondami,

— oznakowania wykonanego z folii odblaskowej,

— sygnalizacji świetlnej,

— rowerowego toru przeszkód,

— 10 rowerów,

— kasków rowerowych.

Instytucjami posiadającymi doskonałe kwaliﬁka-

cje do przeprowadzenia powyższych działań są woje-

wódzkie ośrodki ruchu drogowego, które w ramach

swej działalności, realizując zadania określone w Pra-

wie o ruchu drogowym, podejmują zadania z zakresu

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Projekt był współ-

ﬁnansowany ze środków UE w ramach Programu

2010–2012.

990

Szczególnym wydarzeniem dla środowiska rowe-

rowego w Polsce były zmiany w ustawie Prawo o ru-

chu drogowym, dotyczące m.in. ruchu rowerowego.

W tym kontekście, ale także w związku ze wzrostem

popularności roweru jako środka transportu, pojawi-

ła się potrzeba wzmożonych działań informacyjno-

-edukacyjnych.

— Kampania „Nowe prawo.

Rowerzysta z prawej”

– w ramach tej kampanii, realizowanej przez Sekre-

tariat KRBRD, informowano o nowych przepisach:

– specjalnych pasach ruchu dla rowerów;

– śluzach rowerowych na skrzyżowaniach;

– możliwości omijania rowerem pojazdów jadą-

cych w korku z prawej strony;

– przewożeniu dzieci w specjalnych przyczep-

kach;

– jeździe po chodniku przy złej pogodzie;

– kierowca musi częściej ustępować pierwszeń-

stwa rowerzyście;

– zakaz postoju pojazdów na drogach dla rowerów

i zatokach rowerowych;

– w niektórych sytuacjach rowery mogą jechać

obok siebie.

Stowarzyszenie Wrocławska Inicjatywa Rowero-

wa przygotowało i przeprowadziło razem z Minister-

stwem Infrastruktury – Sekretariatem KRBRD ogól-

nopolską kampanię informacyjną i edukacyjną, skie-

rowaną do kierowców, a dotyczącą nowelizacji ustawy

ruchu rowerowego.

Ponadto Krajowa Rada Bezpieczeństwa Ruchu

Drogowego była partnerem w kilku imprezach dla row-

Lp. Nazwa Województwo

1 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Białej Podlaskiej lubelskie

2 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Białymstoku podlaskie

3 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Bydgoszczy kujawsko-pomorskie

4 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Częstochowie śląskie

5 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Elblągu warmińsko-mazurskie

7 Małopolski Ośrodek Ruchu Drogowego w Krakowie małopolskie

8 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Legnicy dolnośląskie

9 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Lesznie wielkopolskie

10 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Lublinie lubelskie

11 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Łodzi łódzkie

13 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Opolu opolskie

15 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Radomiu mazowieckie

16 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Rzeszowie podkarpackie

17 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Sieradzu łódzkie

18 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Skierniewicach łódzkie

19 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Słupsku pomorskie

20 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Suwałkach podlaskie

21 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Szczecinie zachodniopomorskie

22 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Tarnobrzegu podkarpackie

23 Małopolski Ośrodek Ruchu Drogowego w Tarnowie małopolskie

24 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Toruniu kujawsko-pomorskie

25 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Wałbrzychu dolnośląskie

26 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Warszawie mazowieckie

27 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego we Włocławku kujawsko-pomorskie

28 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego we Wrocławiu dolnośląskie

29 Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Zamościu lubelskie

30 Sekretariat KRBRD mazowieckie

991

erzystów, na których popularyzowano ten środek trans-

portu oraz zasady bezpiecznego uczestnictwa rowerzys-

tów w ruchu drogowym.

Przykładowo były to:

— międzynarodowy wyścig kolarski „Solidarności”

i olimpijczyków wraz z towarzyszącym mu mini-wy-

ścigiem „Solidarności”, przeznaczonym dla dzieci do

lat 12.

W ramach współpracy z organizatorami im-

prezy KRBRD popularyzowała wśród uczestników

wyścigu i ich opiekunów kampanię „Zapnij pasy.

Włącz myślenie”, w tym stosowanie fotelików dla

dzieci.

Przeprowadzono także konkurs dla dzieci na

temat bezpieczeństwa ruchu drogowego;

— kampania promocyjna „Rowerem bezpiecznie

na wakacje”.

Organizator Mazovia MTB Marathon

przeprowadził kampanię promocyjną „Rowerem bez-

piecznie na wakacje”.

Jej celem była edukacja rowe-

rzystów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowe-

go, m.in. ostatnich zmian dotyczących ruchu rowero-

wego w ustawie Prawo o ruchu drogowym, oraz po-

pularyzacja roweru jako alternatywnego środka

transportu.

Ministerstwo Infrastruktury – Sekretariat KRBRD

było partnerem organizowanego od wielu lat przez

Polski Związek Motorowy, MSWiA, KGP Ogólnopol-

skiego Turnieju Bezpieczeństwa w Ruchu Drogowym

cyjnego, w ramach doskonalenia jazdy na rowerze

i motorowerze dzieci ze szkół podstawowych brały

udział w eliminacjach strefowych, powiatowych, wo-

jewódzkich oraz w ﬁnaleturniejów.

Ponadto pod auspicjami KRBRD odbywały się

spotkania z przedstawicielami środowisk związanych

z rowerami: producentami, dystrybutorami, sprze-

dawcami, aktywnymi rowerzystami.

Podczas kilku

spotkań dyskutowano o możliwościach uczynienia

niejszymi (np. jazda w kamizelkach i kaskach, stałe

wmontowanie elementów odblaskowych, światła).

Podobnie jak w przypadku pozostałych uczestni-

ków ruchu drogowego konieczna jest kontynuacja

działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa niechro-

nionych użytkowników dróg, w tym bezpieczeństwa

rowerzystów.

Aby działania te były skuteczne i przy-

niosły długofalowe rezultaty, należy wykorzystać

efekt synergii w czterech najważniejszych obszarach

bezpieczeństwa ruchu drogowego: inżynierii, nad-

zorze nad ruchem drogowym, ratownictwie me-

dycznym oraz edukacji.

Zgodnie z tą ideą w ramach

KRBRD przygotowywane są założenia do nowego

narodowego programu poprawy bezpieczeństwa ru-

chu drogowego na lata 2013–2020, który określi kie-

runki działań w ww. obszarach, uwzględniając wszyst-

kie grupy uczestników ruchu drogowego, w tym ro-

werzystów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

SPS-023-4073/12) interpelację z dnia 18 kwietnia

z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość

w sprawie poziomu zatrudnienia osób niepełnospraw-

nych, uprzejmie wyjaśniam, że nie można zgodzić się

z przedstawionymi przez pana posła danymi dotyczą-

cymi poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych

Należy wskazać, że dane z badania aktywności

ekonomicznej ludności (BAEL) dotyczą poziomu ak-

tywności zawodowej i poziomu zatrudnienia osób nie-

pełnosprawnych prawnie (w tym w wieku produkcyj-

nym).

Współczynnik aktywności zawodowej osób

niepełnosprawnych oznacza udział aktywnych

zawodowo osób niepełnosprawnych w zbiorowo-

ści osób niepełnosprawnych ogółem (w przypad-

ku wskaźnika dla wieku produkcyjnego aktywni

i ogółem w wieku produkcyjnym).

Wskaźnik za-

trudnienia osób niepełnosprawnych oznacza na-

tomiast udział pracujących osób niepełnospraw-

nych w zbiorowości osób niepełnosprawnych ogó-

łem (wskaźnik dla wieku produkcyjnego – pracu-

jący i ogółem w wieku produkcyjnym).

W związ-

ku z tym pragnę zaznaczyć, że z danych średnio-

rocznych z BAEL za rok 2011 wynika, że:

— współczynnik aktywności zawodowej osób

niepełnosprawnych za 2011 r. wynosił 26,4% i był

992

to udział 535 tys. pracujących w ogólnej liczbie 2,02

mln osób niepełnosprawnych prawnie w wieku pro-

dukcyjnym;

— wskaźnik zatrudnienia osób niepełnospraw -

nych w wieku produkcyjnym za 2011 r. wynosił 22,3%

i był to udział 452 tys. pracujących w ogólnej liczbie

produkcyjnym.

Dane z BAEL dotyczące poziomu zatrudnienia,

nych (w tym w wieku produkcyjnym) w Polsce nie są

du na to, że zbiorowość osób niepełnosprawnych

w Polsce ustawodawstwo, a przepisy obowiązujące

Tylko takie samo deﬁniowanieniepełnosprawno-

ści we wszystkich krajach UE pozwoliłoby na uzy-

skanie porównywalnych danych dotyczących pozio-

mu zatrudnienia i aktywności zawodowej osób nie-

pełnosprawnych.

Oznacza to, że w celu porównań

sprawność biologiczną.

Porównywalne dane dotyczące zbiorowości osób

niepełnosprawnych biologicznie w Polsce są dostępne

na podstawie badania stanu zdrowia ludności (euro-

pejskie ankietowe badanie zdrowia EHIS – dane za

rok 2009) czy europejskiego badania warunków życia

dane dotyczące współczynnika aktywności zawodo-

wej i wskaźnika zatrudnienia osób niepełnospraw-

łych krajów UE.

Przy określaniu niepełnosprawności biologicznej

giczna deﬁniowanawEHISiEUSILCoznaczaogra-

niczoną zdolność wykonywania zwykłych czynności,

W Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepeł-

nosprawnych, w oparciu o dane z europejskiego an-

kietowego badania zdrowia ludności (EHIS) 2009

ludności (EU SILIC) i dane BAEL.

Te ostatnie dane

zatrudnienia osób niepełnosprawnych biologicznie

dla Polski uzyskany na podstawie powyższych badań

wynosi 36% (40,8% przy mniej poważnym ogranicze-

niu sprawności, 23,1% zaś przy znacznym ogranicze-

sprawności, 28,3% zaś przy znacznym ograniczeniu

niczeń sprawności).

ności zawodowej zaś na poziomie 46,3%).

tego, przygotowywane jest również wprowadzenie

strumentu wspierania zatrudnienia, jakim będzie

ne będzie stanowić nie tylko metodę wprowadzania

niu się na tym rynku.

e-podręczników szkolnych (4074)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia 2012 r., nr SPS-023-4074/12, w sprawie wprowa-

dzenia w Polsce e-podręczników w ramach pilotażo-

Zgodnie z rozporządzeniem ministra edukacji na-

993

w formie elektronicznej.

W myśl powołanego rozpo-

rządzenia podręczniki w formie elektronicznej muszą

spełniać analogiczne warunki merytoryczne i dydak-

tyczne jak podręczniki tradycyjne.

Rozporządzenie

określa dodatkowo minimalne funkcjonalności (wa-

runki techniczne), jakie powinien spełniać podręcz-

nik w formie elektronicznej.

Dopuszczeniu do użytku szkolnego podlegają

cyfrową (e-book), jak również podręczniki multime-

dialne i interaktywne, w tym dostępne wyłącznie

w sieci.

Według stanu na dzień 30 kwietnia br. do-

puszczonych do użytku szkolnego jest 106 podręcz-

ników opracowanych w formie e-booka oraz 37 pod-

ręczników w formie multimedialnej.

nego „Kapitał ludzki”, dalej PO KL).

Celem projektu jest opracowanie i upowszechnie-

kształcenia ogólnego.

Poprzez elektroniczny podręcz-

nik rozumie się interaktywną aplikację lub e-książkę

(ang. e-book), zawierającą usystematyzowaną prezen-

tację wszystkich treści nauczania z zakresu danych

kacyjnych, ujętych w podstawie programowej kształ-

cenia ogólnego, przedstawionych za pomocą materia-

łów tekstowych, graﬁcznychimultimedialnych.

Pod-

ręczniki będą zamieszczone na publicznym, otwartym

portalu edukacyjnym, umożliwiającym każdemu swo-

skach programowych i platformach sprzętowych (kom-

putery, tablety, czytniki e-książek).

Elektroniczne podręczniki powstałe w ramach ww.

projektu zostaną przygotowane zgodnie z wymaga-

niami określonymi w przepisach rozporządzenia mi-

Ponieważ podręczniki elektroniczne będą speł-

niać wszystkie wymagania merytoryczne i dydak-

tyczne identyczne jak dla podręczników papierowych,

korzystanie z nich umożliwi uczniom przygotowanie

się do sprawdzianu i egzaminu, analogicznie jak

w przypadku korzystania z podręczników w formie

tradycyjnej.

Wartością dodaną podręczników elektro-

nicznych jest natomiast ich forma cyfrowa, umożli-

wiająca uczniom atrakcyjny kontakt z treściami edu-

kacyjnymi za pomocą urządzeń, których używają

powszechnie na co dzień, oraz interaktywna forma

przekazywania wiedzy.

Jednocześnie warto zauwa-

żyć, że podręczniki nie są jedynym materiałem dy-

daktycznym, w oparciu o który uczniowie przygoto-

wują się do egzaminów.

Podstawowym zadaniem

nauczyciela jest realizacja wybranego przez siebie

programu nauczania, który umożliwi uczniom uzy-

skanie wiadomości i umiejętności wymaganych w pod-

stawie programowej.

Projekt systemowy: E-podręczniki do kształcenia

ogólnego będzie realizowany ze środków Europej-

nie 3.3, poddziałanie 3.3.3 do 2015 r.

Przewiduje się,

że pierwsze e-podręczniki opracowane w ramach tego

projektu będą udostępnione uczniom na publicznym

Jest to czas wystarczający do odpowiedniego, mery-

torycznego ich opracowania.

Do tego czasu uczniowie

cyjnych dostępnych m.in. na portalu Scholaris, o któ-

rym informowaliśmy pana posła w poprzedniej odpo-

wiedzi na interpelację.

W naszej ocenie powstałe w ramach ww. projektu

e-podręczniki zwiększą publiczną i darmową ofertę

elektronicznych treści edukacyjnych dla uczniów i na-

uczycieli.

Wydawnictwa edukacyjne będą mogły kon-

kurować jakością, atrakcyjnością treści oraz rozsze-

rzoną funkcjonalnością swoich produktów.

Ponadto

wydawnictwa będą mogły wykorzystywać powstałe

e-podręczniki do swoich celów komercyjnych, np. do

tworzenia materiałów uzupełniających, ćwiczeń, za-

dań, scenariuszy lekcji itp.

Informuję również, że nie przewidujemy zmian

w zakresie prawa nauczyciela do wyboru podręczni-

ka lub swobodnego wyboru innych materiałów edu-

kacyjnych stosowanych w procesie nauczania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

994

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(4075)

terpelację z dnia 18 kwietnia 2012 r. pana posła Jana

Warzechy, przekazaną przy piśmie Marszałka Sejmu

nr SPS-023-4075/12, w sprawie bankowego tytułu eg-

zekucyjnego, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Na wstępie wyjaśnienia wymagają wątpliwości

wyartykułowane w uzasadnieniu interpelacji.

Otóż

podkreślić należy, że oświadczenie o poddaniu się eg-

śle związane z konkretną czynnością bankową, z któ-

rej ma wynikać roszczenie stwierdzane następnie

w bankowym tytule egzekucyjnym.

Oświadczenie

o poddaniu się egzekucji nie ma więc charakteru abs-

trakcyjnego, tak jak jest to w przypadku weksla, lecz

jest czynności kauzalną, związaną z konkretną przy-

czyną prawną – w omawianym przypadku ściśle

określoną czynnością bankową.

Wbrew zatem suge-

stiom wyrażanym w interpelacji nie ma realnego nie-

bezpieczeństwa wykorzystywania złożonego przez

wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego obej-

mującego należności wynikające z innych czynności

bankowych niż te, w związku z dokonaniem których

oświadczenie takie zostało złożone.

Powyższy wnio-

rym nadanie klauzuli wykonalności bankowemu ty-

tułowi egzekucyjnemu możliwe jest wyłącznie prze-

ciwko osobie, która bezpośrednio z bankiem dokona-

ła czynności bankowej (...) i która złożyła pisemne

art. 97 ust 2 P.b. oświadczenie (...) powinno określać

Dalej zauważyć należy, iż sąd nadając klauzulę

wykonalności, bada, czy dłużnik poddał się egzekucji

należności stwierdzonej w bankowym tytule egzeku-

cyjnym, a co za tym idzie, analizuje również to, czy

co do roszczenia wynikającego z konkretnej czynno-

ści bankowej (tak art. 786

2

§1 K.p.c.).

Wraz z wnio-

skiem o nadanie bankowemu tytułowi egzekucyjne-

mu klauzuli wykonalności bank przedkłada sądowi

treść czynności bankowej oraz treść oświadczenia

dłużnika o poddaniu się egzekucji.

Sąd ma zatem

podstawy do przeprowadzenia kontroli, czy złożone

przez dłużnika oświadczenie o poddaniu się egzeku-

cji dotyczyło czynności, z której wynikają należności

stwierdzone w konkretnym bankowym tytule egze-

kucyjnym.

Tak więc w obecnym stanie prawnym nie

ma podstaw do nadania klauzuli wykonalności ban-

kowemu tytułowi egzekucyjnemu obejmującemu na-

leżności wynikające z określonej czynności w oparciu

o oświadczenie o poddaniu się egzekucji, które zosta-

ło złożone w związku z dokonaniem innej czynności

bankowej.

Odnosząc się do kolejnej wątpliwości podniesionej

w uzasadnieniu interpelacji, uprzejmie wyjaśniam,

iż w stanie prawnym aktualnie obowiązującym nie

jest możliwe nadanie klauzuli wykonalności banko-

wemu tytułowi egzekucyjnemu obejmującemu tzw.

skumulowane należności.

Zgodnie bowiem z art. 96

ust. 2 P.b. treść bankowego tytułu egzekucyjnego

winna strukturalne wyodrębniać każdą z należności

w nim stwierdzonych.

Stanowisko to zostało potwier-

dzone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in.

uchwałę z dnia 12 lutego 2009 r., III CZP 145/08,

Biuletyn Sądu Najwyższego 2009/2/7-8).

Gdyby za-

tem doszło do skumulowania w jednym bankowym

tytule egzekucyjnym należności wynikających z róż-

nych czynności bankowych, to skutkować to będzie

oddaleniem przez sąd wniosku o nadanie takiemu

tytułowi klauzuli wykonalności.

Warto w tym miejscu podkreślić, iż sąd nadając

klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi egzeku-

cyjnemu, nie ogranicza się wyłącznie do formalnej

kontroli zgodności treści takiego tytułu z przepisem

art. 96 ust. 2 P.b.

Z art. 786

2

§1 K.p.c. wynika bowiem,

że sąd bada, czy stwierdzona w tytule należność wy-

nika z czynności bankowej, kontrolując w ten sposób

również treść konkretnego bankowego tytułu egze-

kucyjnego.

Efektem tej kontroli będzie oddalenie

wniosku o nadanie klauzuli wykonalności w przy-

padku ustalenia, że stwierdzona w tytule należność

nie wynika z danej czynności bankowej.

W świetle powyższego wskazać należy, iż obecny

stan prawny regulujący kwestię wystawiania ban-

kowych tytułów egzekucyjnych oraz nadawania

tym tytułom klauzuli wykonalności nie stwarza

niebezpieczeństwa nadużyć ze strony banków.

Oczywiście w praktyce mogą zdarzyć się przypadki,

w których bank wystawia bankowy tytuł egzeku-

cyjny obejmujący na przykład należności mieszczą-

ce się w granicach pierwotnego zadłużenia wyni-

kającego z czynności bankowej, które jednak nie

istnieją z uwagi na wykonanie zobowiązania (bank

wystawia tytuł na spłacone należności).

Tego ro-

dzaju zachowania, które jednoznacznie należy kwa-

lifikować jako niezgodne z prawem, nie wyelimi-

nuje jednak zaproponowane w interpelacji zastą-

pienie bankowego tytułu egzekucyjnego oświad-

czeniem dłużnika o poddaniu się egzekucji w for-

mie aktu notarialnego.

Jeśli chodzi o zagadnienie występowania tytułów

egzekucyjnych opartych na oświadczeniu dłużnika

o poddaniu się egzekucji złożonym w formie aktu no-

tarialnego, to art. 777 § 1 K.p.c. przewiduje trzy takie

przypadki.

Zgodnie z treścią tego przepisu akty no-

995

tarialne stanowiące tytuł egzekucyjny powinny za-

wierać oznaczenie wysokości zobowiązania dłużni-

ka poprzez wskazanie konkretnej kwoty (art. 777

§ 1 pkt 4 K.p.c.) albo też oznaczenie maksymalnej

sumy pieniężnej, do wysokości której dłużnik poddał

nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zastąpienie

bankowego tytułu egzekucyjnego ww. tytułami

wyeliminuje niebezpieczeństwo wystąpienia przez

ności, w sytuacji gdy zobowiązanie objęte tytułem

egzekucyjnym wygasło w całości lub części.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż

wyeliminowanie bankowego tytułu egzekucyjnego

i zastąpienie go poddaniem się egzekucji w formie aktu

notarialnego bez wątpienia pogorszyłoby sytuację

dłużnika banku co najmniej z dwóch powodów.

Po pierwsze, w przypadku nadania klauzuli wy-

konalności aktowi notarialnemu sąd nie bada, czy

stwierdzona w tytule egzekucyjnym (akcie notarial-

nym) należność wynika z jakiejkolwiek czynności

prawnej.

Z treści art. 777 § 2 K.p.c. oraz wyrażanych

na tle tego przepisu wypowiedzi doktryny jedno-

znacznie wynika, że w akcie notarialnym wy-

starczające jest powołanie się na czynność, z któ-

rej wynika dług.

Sąd, nadając klauzulę wykonal-

ności aktowi notarialnemu, nie bada jednak –

przez porównanie treści czynności prawnej z tre-

ścią aktu notarialnego – czy stwierdzona w tytu-

le należność rzeczywiście wynika z czynności, którą

ów akt zabezpieczał.

Kodeks postępowania cywilne-

go nie przewiduje takiego zakresu kognicji dla sądu

rozpoznającego wniosek o nadanie klauzuli wyko-

nalności aktowi notarialnemu.

Tymczasem w przy-

padku bankowego tytułu egzekucyjnego — o czym

była już uprzednio mowa — ustawodawca nakłada

na sąd (art. 786

2

§1 k.p.c.) obowiązek zweryﬁkowania,

czy stwierdzona w bankowym tytule egzekucyjnym

należność wynika z czynności bankowej, co następu-

je przez porównanie treści tytułu z treścią czynności

bankowej.

Po drugie, należy zauważyć, iż sporządzenie aktu

notarialnego jest czynnością odpłatną.

Tak więc no-

tariusz pobiera stosowne wynagrodzenie ustalone od

wartości czynności.

Nie ulega wątpliwości, że koszty

związane ze sporządzeniem aktu notarialnego zosta-

łyby przerzucone na dłużnika, który z bankiem do-

konuje czynności.

Przyczyniłoby się to do zwiększe-

nia kosztów uzyskania pożyczki czy kredytu i stano-

wiłoby dodatkową barierę przy realizacji tych czyn-

ności.

Tymczasem poddanie się egzekucji prowadzo-

nej na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego

na dotychczasowych zasadach nie wymaga poniesie-

nia żadnych dodatkowych kosztów.

Oczywiście jak już wyżej zaznaczono, zarówno

w przypadku bankowych tytułów egzekucyjnych, jak

i tytułów egzekucyjnych mających postać aktów no-

tarialnych, nie można wykluczyć zaistnienia w prak-

tyce takich sytuacji, kiedy to wierzyciel uzyska klau-

zulę wykonalności na tytuł obejmujący świadczenie,

które w rzeczywistości nie istnieje (na przykład wie-

rzyciel wniósł o nadanie klauzuli wykonalności w gra-

nicach pierwotnego zobowiązania, a zobowiązanie to

w całości lub w części zostało wykonane).

W takim

przypadku dłużnik, niezależnie od tego, czy tytułem

egzekucyjnym jest akt notarialny, czy też bankowy

tytuł egzekucyjny, może skorzystać z takich samych,

przewidzianych przez przepisy Kodeksu postępowa-

nia cywilnego środków obrony (powództwa o pozba-

wienie tytułu wykonawczego wykonalności wraz

szenie postępowania egzekucyjnego).

Z powyższych względów, odpowiadając na pierw-

sze pytanie zawarte w interpelacji, wyrażam pogląd,

iż obecnie obowiązujące przepisy, przewidujące moż-

liwość wystawiania przez banki bankowych tułów

egzekucyjnych, nie wymagają zmian.

Aktualny stan

prawny, w szczególności w zakresie, w jakim z jednej

strony nakłada na bank obowiązek takiego oznacza-

nia w bankowym tytule egzekucyjnym poszczegól-

nych należności, aby możliwa była ich indywiduali-

zacja, a z drugiej statuuje po stronie sądu wymóg

badania, czy stwierdzona w tytule egzekucyjnym na-

leżność wynika z konkretnej czynności bankowej –

w wystarczającym zakresie zabezpiecza interesy

dłużników banków.

Dodatkowo należy wskazać, iż

likwidacja uprawienia banku do wystawiania banko-

wych tytułów egzekucyjnych oznaczałaby znaczny

wzrost wpływu spraw do sądów, które podlegałyby

rozpoznaniu w postępowaniu rozpoznawczym, co

wiązałoby się m.in. ze zwiększeniem kosztów postę-

powania ponoszonych ostatecznie przez dłużników.

to wydaje się, iż proponowane w interpelacji zastą-

zekucyjnym w postaci aktu notarialnego nie jest ce-

lowe z wielu powodów, o których była już wyżej mowa.

W tym miejscu wypada jedynie podsumować, że takie

rozwiązanie znacznie pogorszyłoby sytuację prawną

dłużników banków.

Po pierwsze, wygenerowałoby

dodatkowe koszty, które z pewnością byłyby przerzu-

cone na klientów banków.

Po drugie, stanowiłoby

dodatkową, dotąd nieistniejącą barierę przy pozyski-

waniu środków pieniężnych służących w wielu wy-

padkach ﬁnansowaniu działalności gospodarczej.

Wreszcie po trzecie, gdy tytułem egzekucyjnym jest

akt notarialny, sąd, dokonując oceny zasadności

wniosku o nadanie takiemu aktowi klauzuli wyko-

nalności, nie jest uprawniony do badania – inaczej

niż dzieje się to w sytuacji, gdy tytułem egzekucyj-

nym jest tytuł pochodzący od banku – czy wskazana

w takim tytule należność faktycznie wynika z czyn-

ności prawnej stanowiącej przyczynę prawną podda-

nia się egzekucji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

996

Odpowiedź

specjalisty z zakresu patologii do udziału

(4076)

mie informuję, co następuje.

Pan poseł Jan Warzecha w interpelacji z 18 kwiet-

nia 2012 r. stwierdził, że minister zdrowia odmówił

dopuszczenia wybitnego amerykańskiego patologa

Michaela Badena do udziału w sekcjach zwłok oﬁar

katastrofy smoleńskiej.

Tymczasem żaden przepis

prawa nie upoważniał ministra zdrowia do podejmo-

wania decyzji w tej sprawie.

Sekcje zwłok oﬁarkata-

strofy smoleńskiej były prowadzone na zlecenie pro-

kuratora prowadzącego postępowanie w tej sprawie

i to w jego gestii była decyzja, kto może zostać do-

puszczony do udziału w czynnościach.

Minister zdro-

działania niezależnej prokuratury.

W sprawie sekcji jednej z oﬁarkatastrofysmoleń-

skiej, pana Przemysława Gosiewskiego, zwróciła się

do ministra zdrowia pani Beata Gosiewska, senator

Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednak przedmiot pisma

pani senator był inny niż wyrażenie przez ministra

zdrowia zgody na udział dra Michaela Badena w sek-

cji zwłok pana Przemysława Gosiewskiego.

Pani se-

ministra zdrowia o „wyrażenie zgody na użycie po-

mieszczeń laboratoryjnych Instytutu Medycyny Są-

dowej we Wrocławiu w celu przeprowadzenia prywat-

nego badania posekcyjnego przez dra Michaela Ba-

dena z USA”.

Pismo pani senator wpłynęło do Mini-

sterstwa Zdrowia w dniu 16 marca 2012 r.

W dniu 19 marca 2012 r. minister zdrowia, zgod-

nie ze swoimi kompetencjami, udzielił pani senator

Beacie Gosiewskiej odpowiedzi (kopia pisma w załą-

czeniu*

)

), w której wyjaśnił, iż Akademia Medyczna

jednostką i jej władze podejmują decyzje w sprawie

udostępnienia pomieszczeń laboratoryjnych na pod-

stawie obowiązujących ją przepisów oraz postano-

wień umów łączących ją z innymi podmiotami.

W związku z tym wyrażenie zgody przez ministra

zdrowia na użyczenie pomieszczeń było poza właści-

wością ministra.

Nikt nie zwracał się formalnie do ministra zdro-

wia o wyrażenie zgody na udział pana Michaela Ba-

dena w sekcjach zwłok oﬁarkatastrofysmoleńskiej.

Gdyby jednak tak się stało, to minister zdrowia mu-

siałby odpowiedzieć, zgodnie z zakresem swoich kom-

zakresie, ani też do dopuszczania kogokolwiek do udzia-

łu w czynnościach zleconych przez prokuratora.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

znak: SPS-023-4077/12, przy którym została prze-

nia amerykańskiego specjalisty z zakresu patologii

leńskiem, uprzejmie przedstawiam poniższe wyja-

śnienia.

dzy na temat stanowiska Wojskowej Prokuratury

jęcia, jak również nie posiada uprawnień do decydo-

wania o dopuszczeniu do sekcji zwłok profesora Mi-

chaela Badena.

Nie posiada także instrumentów prawnych do

*

)

997

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

Podsekretarz stanu

zastępcy prokuratora generalnego

Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej z dnia 12 stycznia

Nr 23, poz. 32), składam na ręce Pani Marszałek pi-

chę w sprawie procedury dopuszczenia prof. Badena

do udziału w sekcji zwłok oﬁarkatastrofysmoleń-

skiej oraz decydującego głosu ministra zdrowia co do

niedopuszczenia prof. Badena do udziału w sekcjach

zwłok oﬁar tej katastrofy, przekazaną ministrowi

TU-154M o nr bocznym 101, do której doszło w dniu

Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie

wiu celem stwierdzenia m.in. czy dokonane w Rosji

Pismem z dnia 15 marca 2012 r. adwokat Rafał

Rogalski złożył w Wojskowej Prokuraturze Okręgo-

wej w Warszawie wniosek dowodowy o powołanie

kresu medycyny sądowej prof. Michaela Badena w celu

Przemysława Gosiewskiego.

W dniu 19 marca 2012 r.,

tj. w dniu realizowanych czynności procesowych wy-

jęcia z grobu zwłok Przemysława Gosiewskiego i ich

oględzin, pokrzywdzona Beata Gosiewska złożyła do

naczelnego prokuratora wojskowego wniosek o „umoż-

liwienie panu Michaelowi Badenowi przeprowadzenie

sekcji zwłok Przemysława Gosiewskiego przed ich po-

nownym pochówkiem oraz przeprowadzenie dowodu

ze sporządzonej przez niego opinii z tej czynności”.

W związku z powyższymi wnioskami prokurator

Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie,

kierując się stosownymi uregulowaniami określony-

mi w Kodeksie postępowania karnego, poinformował

adwokata Rafała Rogalskiego, iż objęta wnioskiem

czynność dowodowa jest już realizowana w oparciu

o wydane przez organ procesowy m.in. postanowie-

z grobu.

W związku z tym przedmiotowy wniosek

pełnomocnika został uznany za bezprzedmiotowy,

albowiem decyzja organu procesowego co do przepro-

wadzenia wnioskowanego dowodu została już podję-

niu w trybie art. 170 K.p.k.

Jednocześnie prokurator referent śledztwa odmó-

wił uwzględnienia wniosku pani Beaty Gosiewskiej

wa, którą można byłoby określić mianem „prywatnej

sekcji zwłok”, jest sprzeczna z polskim porządkiem

prawnym.

Należy zauważyć, iż czynności realizowane przez

ne były z obszernymi laboratoryjnymi badaniami

dodatkowymi: toksykologicznymi, histopatologiczny-

mi, genetycznymi i ﬁzykochemicznymi,zaśczynności

sekcyjne poprzedzone były przeprowadzoną przez

członków zespołu długotrwałą analizą zgromadzone-

go w tym zakresie materiału dowodowego.

Stąd też

ewentualna „opinia” wskazanego eksperta nie obej-

mowałaby poprzedzającej sekcję analizy materiału

dowodowego i badań dodatkowych, co przesądzałoby

o tym, iż jej walor dowodowy byłby znikomy.

W związku z powyższym odmowa rozpoznania

przez prokuratora wniosku o poszerzenie składu opi-

niującego zespołu biegłych o prof. Michela Badena,

a także wniosku o zasięgnięcie opinii wskazanego

specjalisty jako opinii dodatkowej, niezależnej od opi-

nii i czynności realizowanych przez powołany już ze-

spół biegłych, znajdowała oparcie w przepisach pro-

cedury karnej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż prokuratura

wojskowa nie posiada żadnych informacji odnośnie

*

)

998

do działań ministra zdrowia pana Bartosza Arłuko-

wicza w sprawie niedopuszczenia do udziału prof.

Michela Badena w sekcjach zwłok oﬁarkatastrofy

smoleńskiej.

Z wyrazami szacunku

Zastępca prokuratora generalnego

ku TU-154M uprzejmie informuję.

W kwestii powrotu do Polski wraku TU-154M mi-

nister spraw zagranicznych RP Radosław Sikorski

wystosował w dniu 21 marca br. list do swojego rosyj-

skiego odpowiednika ministra S. Ławrowa.

List ten

stanowił oﬁcjalne podsumowanie dotychczasowych

wielokrotnie podejmowanych w kontaktach z wysoki-

mi przedstawicielami władz Federacji Rosyjskiej.

Za-

akcentował w nim, iż druga rocznica katastrofy jest

najlepszym terminem, aby podać konkretną, nieodle-

nierozwiązana, może stać się obciążeniem dla wzajem-

nych relacji.

Ponadto podkreślił, iż od katastrofy upły-

śledztwa w sprawie katastrofy.

jęcia w najbliższym czasie rozmów na temat praw-

nych i technicznych aspektów procesu przekazywa-

nia wraku.

Pragnę podkreślić, iż w naszym odbiorze

rosyjska odpowiedź nie jest satysfakcjonująca.

Dla-

tego podejmujemy dalsze wzmożone wysiłki na rzecz

Odnosząc się do pozostałych kwestii poruszonych

podejmowało niezwłoczne działania i interwencje wo-

bec wszystkich pojawiających się doniesień o niewła-

ściwym sposobie przechowywania wraku TU-154 M,

niewłaściwego przechowywania szczątków samolotu

rozmowy z zastępcą prokuratora generalnego FR.

skich wniosków o pomoc prawną.

dyplomatyczną z prośbą o zbadanie pochodzenia zna-

leziska, o którym powiadomił burmistrz Ursynowa

na rosyjska poinformowała, iż przedmioty wspo-

mniane przez pana Guziała zostały zabezpieczone

oraz o metalowe elementy rozbitego samolotu.

Am-

basador FR w Polsce wielokrotnie zapewniał, iż wła-

zostały wyjaśnione.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

(4079)

nistrów przyjęła uchwałę nr 64/2012 w sprawie „Pla-

nu prywatyzacji na lata 2012–2013”.

Opracowany

w Ministerstwie Skarbu Państwa dokument rządowy

jest dostępny na stronach internetowych resortu.

Warto podkreślić, że obecny plan jest kontynuacją

„Planu prywatyzacji na lata 2008–2011”, szeroko

omawianego w ciągu ostatnich czterech lat, w tym

przez przedstawicieli resortu skarbu na posiedzeniach

Komisji Skarbu Państwa.

„Plan prywatyzacji na lata

2012–2013” zawiera listę 300 podmiotów, w tym 279

spółek pozostających w nadzorze ministra skarbu

ministrów (ministra obrony narodowej, ministra go-

i gospodarki morskiej).

Ponadto w dokumencie uwzględ-

pozostające w nadzorze ministra skarbu państwa,

999

oraz czynne przedsiębiorstwa państwowe przeznaczo-

ne do komercjalizacji, prywatyzacji lub likwidacji.

Misją Ministerstwa Skarbu Państwa jest konty-

nuacja procesu transformacji gospodarczej Polski.

Przekształcenia własnościowe są jedną z podstaw

przyczynia się również do dobrej kondycji polskiej

zacja wzmacnia polski rynek kapitałowy i zwiększa

konkurencyjność polskiej gospodarki.

Zgodnie z przy-

jętymi założeniami do głównych celów prywatyzacji

spółek z udziałem Skarbu Państwa należy:

— modernizacja gospodarki,

— wsparcie polityk publicznych,

— rozwój rynku kapitałowego w Polsce.

Modernizacja podmiotów gospodarczych oraz

podniesienie ich innowacyjności i konkurencyjności

jest kluczowym zadaniem w sferze ekonomicznej kra-

ju.

Wymaga to stworzenia odpowiednich warunków

wewnętrznych i zewnętrznych, determinujących

działania restrukturyzacyjne, organizacyjne, ﬁnan-

sowe i menedżerskie.

Przekształcenia własnościowe

spółek z udziałem Skarbu Państwa wzmacniają pol-

ską gospodarkę, zwiększając jej konkurencyjność

i efektywność poprzez zmiany struktury właściciel-

skiej prywatyzowanych podmiotów, politykę aktyw-

nego nadzoru i zarządzania, nowe strategie rozwoju

ﬁrmyidostępdoźródełﬁnansowania.

Prywatyzacja majątku Skarbu Państwa wspiera

również polityki publiczne.

W czasie światowego kry-

zysu gospodarczego realizacja polityki prywatyzacyj-

nej jest jednym z narzędzi zmniejszania ryzyka w za-

rządzaniu ﬁnansamipublicznymipoprzezzwiększa-

nie stabilności ﬁnansowejpaństwa,jakibudowanie

długofalowych celów rozwojowych.

Ma to bezpośredni

wpływ na bezpieczeństwo polskiej gospodarki.

Działania prywatyzacyjne wpływają na rozwój

rynku kapitałowego i wzmacniają rolę Warszawy

jako regionalnego centrum ﬁnansowego Europy

Środkowo-Wschodniej.

Prywatyzacja giełdowa uła-

twia dostęp do globalnego kapitału spółkom zainte-

resowanym pozyskaniem ﬁnansowania,atakżezwięk-

sza kapitalizację giełdy i obroty na rynku regulowa-

nym.

Realizowane przez ministra skarbu państwa

transakcje potwierdzają rosnące zainteresowanie in-

westorów zagranicznych kolejnymi ofertami i świad-

czą o stabilnej pozycji Polski na mapie bezpiecznych

i długofalowych kierunków inwestycji kapitałowych.

Wspieranie roli Warszawy jako regionalnego centrum

ﬁnansowegozwiększadostęppolskichﬁrmdokapi-

tału, co pozwala na ich rozwój w skali regionalnej

i ponadregionalnej.

Notowanie na Giełdzie Papierów

Środkowej i Wschodniej wzmacnia również pozycję

Polski jako ważnego i stabilnego rynku kapitałowego

w regionie.

Należy podkreślić, że zmniejszenie udziału Skar-

bu Państwa w spółkach nie wyklucza jego obecności

w podmiotach o strategicznym znaczeniu dla gospo-

darki i jej rozwoju.

Koncentracja na kluczowych spół-

kach będzie prowadzić do większej efektywności wła-

ścicielskiej, a minister skarbu państwa będzie wspie-

rał strategie dążenia do wzmocnienia ich pozycji na

rynku krajowym i międzynarodowym.

Przedstawi-

ciele resortu wielokrotnie podkreślali, iż Skarb Pań-

stwa utrzyma decydujący głos w kluczowych spółach,

bądź na poziomie większości w akcjonariacie, bądź

zachowując w nich władztwo korporacyjne, a stoso-

wanie tej zasady gwarantują liczne strategie i pro-

gramy rządowe.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

ków pomocniczych, przekazane przy piśmie wicemar-

SPS-023-4080/12, uprzejmie proszę o przyjęcie sta-

i środki pomocnicze, wraz z określeniem limitu cen

Należy jednak wskazać, iż zgodnie z art. 85 usta-

z późn. zm.) obecnie obowiązujące rozporządzenie

wydanych na podstawie ww. ustawy, jednak nie dłu-

Biorąc pod uwagę powyższe, w Ministerstwie Zdro-

wia podjęto prace polegające na szczegółowej analizie

1000

przedmiotowego zagadnienia, uwzględniając dobro

pacjenta oraz zdolności ﬁnansowepłatnika.

Wchwi-

li obecnej trwają prace wewnętrzne nad ostateczną

Z poważaniem

przy piśmie, znak: SPS-023-4081/12, z dnia 24 kwiet-

nia br. w sprawie norm produkcyjnych wyrobów wę-

dliniarskich przekazuję Pani Marszałek odpowiedź

pelacji.

Przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej

rzaniu żywności – normy wymagają nowelizacji,

ców użytkowników.

Stąd też większość przedsiębior-

ców woli opracowywać receptury produktów na wła-

również obowiązywać dotychczasowe zawarte w nor-

mach klasyﬁkacje produktów.

Na znaczeniu nato-

miast zaczęło zyskiwać oznakowanie produktów bę-

dące najważniejszym źródłem informacji, zgodnie

innych podobnych środków spożywczych.

niejszym składnikiem jakim jest mięso, od którego

„kiełbasa z dzika” powinna zostać podana procento-

wa zawartość mięsa z dzika i ewentualnie inne pro-

centowe udziały składników pochodzących z dzika.

produkowane przez różne ﬁrmyiwybierzetęonaj-

lepszym z jego punktu widzenia składzie.

1001

duktu można użyć nazwy mięso wraz z podaniem ga-

tunku zwierzęcia, z którego pochodzi.

Warunkiem

wprowadzony przepisami obowiązek umieszczania

Weryﬁkacjęfaktycznegospełnianiaprzezprodu-

wania realizują Inspekcja Handlowa (w obrocie deta-

rocznie wielu kontroli planowych, jak również reagu-

kontrole doraźne (wyrywkowe).

Obydwie wymienione inspekcje w toku kontroli

na, tj. czy do produktów spożywczych nie wprowadza

się zmian, których celem jest ukrycie rzeczywistego

ich składu lub innych właściwości, albo stosowanie

nazw nieadekwatnych do surowców i zastosowanych

procesów technologicznych.

Narzędzie do tego dzia-

łania inspekcje uzyskały w 2008 r. w wyniku nowe-

lizacji ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-

-spożywczych polegającej m.in. na wprowadzeniu

deﬁnicjizafałszowanegoartykułurolno-spożywczego

oraz wysokich kar za zafałszowanie produktów

w kwocie nie wyższej niż 10% przychodu osiągnięte-

go w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nało-

Przedstawiając powyższe informacje, pragnę do-

jęte zostały próby stworzenia przepisów regulujących

szczegółowe wymagania jakościowe dla wędlin.

W spotkaniu dotyczącym ww. zagadnienia wzięli

naukowego oraz producentów.

Zarówno przedstawi-

ciele przemysłu, jak i eksperci instytutu branżowego

łyby obowiązywać, na dodatek wyłącznie polskich

cym dokonanie konsumentom świadomego wyboru

produktu wędliniarskiego poprzez porównanie róż-

nych wyrobów dostępnych w placówkach handlo-

wymienionych wyżej informacji w oznakowaniu

tych wyrobów.

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 7 maja 2012 r.

(4083)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

stwa Finansów i podległych mu urzędów, przekazaną

2012 r., znak: SPS-023-4083/12, uprzejmie wyja-

śniam, co następuje.

Ad pyt.

nr 1 (dot. opóźnień i braku postępów

w informatyzacji Ministerstwa Finansów).

Postawione w interpelacji tezy dotyczące braku

postępów w informatyzacji Ministerstwa Finansów,

co miałoby wynikać z niskiego priorytetu tego obsza-

ru bądź niezadowalających kompetencji osób nadzo-

rujących, nie są zgodne ze stanem faktycznym.

Ministerstwo Finansów prowadzi proces informa-

tyzacji zgodnie z uznanymi metodykami zarządzania

tego typu przedsięwzięciami.

W resorcie ﬁnansów

powołano odpowiednie struktury zarządzające pro-

1002

cesem cyfryzacji właściwe dla poszczególnych pozio-

mów zarządzania (portfel programów i projektów,

programy, projekty).

Strategiczne zarządzanie całym

procesem cyfryzacji w resorcie należy do Rady Infor-

matyzacji Resortu (RIR).

Zadaniem RIR jest deﬁnio-

wanie, koordynowanie i nadzorowanie realizacji pla-

nów strategicznych dotyczących informatyzacji re-

sortu ﬁnansów,ajejprzewodniczącymjestpodsekre-

tarz stanu odpowiedzialny za nadzorowanie i koor-

dynowanie spraw związanych z informatyzacją re-

sortu, w tym merytoryczne nadzorowanie komórki

organizacyjnej Ministerstwa Finansów właściwej do

spraw informatyki.

W skład RIR wchodzą również

członkowie kierownictwa Ministerstwa Finansów

odpowiedzialni za kluczowe obszary merytoryczne

resortu ﬁnansów:podsekretarzestanunadzorujący

funkcjonowanie izb i urzędów celnych oraz izb i urzę-

dów skarbowych, nadzorujący realizację zadań z za-

kresu podatków bezpośrednich oraz podatku od to-

warów i usług, a także dyrektor generalny Minister-

stwa Finansów odpowiadający za dysponowanie czę-

ścią 19 budżetu państwa.

W mojej ocenie skład RIR

odzwierciedla priorytetowe znaczenie działań zwią-

zanych z informatyzacją resortu ﬁnansów.

Rada Informatyzacji Resortu w celu zapewnienia

sprawnego i efektywnego zarządzania przedsięwzię-

ciami informatycznymi przyjęła do stosowania po-

wszechnie uznane metodyki:

— zarządzania programami MSP (Managing

Successful Programmes), której zastosowanie po-

zwala na skoordynowaną, ukierunkowaną realizację

i wdrożenie zbioru projektów i zmian w celu osiągnię-

cia celów i realizacji korzyści o strategicznym zna-

czeniu dla resortu ﬁnansów;

— zarządzania projektami Prince2 (Project In

Controlled Environment), która pozwala w sposób

przejrzysty i sprawny zarządzać projektami informa-

tycznymi, osiągać założone cele i korzyści związane

z wprowadzaniem zmian biznesowych;

— zarządzania usługami informatycznymi ITIL,

stanowiącej zbiór dobrych praktyk, jak efektywnie

i skutecznie świadczyć usługi informatyczne.

W konsekwencji w kluczowych obszarach mery-

torycznych resortu ﬁnansówzostałypowołanedwie

rady programów: e-Podatki i e-Cło, nadzorujące re-

alizację zadań w zakresie modernizacji służby celnej

i transformacji administracji podatkowej, którym

przewodniczą właściwi podsekretarze stanu.

Przeprowadzenie skutecznej informatyzacji tak

rozległego obszaru zadań wymaga odpowiedniego

przygotowania uruchamianych przedsięwzięć, a to

nych prac analitycznych i koncepcyjnych.

Na poziomie operacyjnym poszczególnych projek-

tów nadzór sprawują rady projektów, w skład których

wchodzą dyrektorzy i wicedyrektorzy właściwych de-

partamentów, a prace są prowadzone przez kierow-

ników projektów.

Informatyzacja resortu ﬁnansów

wiąże się z potrzebą zabezpieczenia odpowiednich do

skali prowadzonych działań zespołów ludzkich oraz

środków ﬁnansowych,coprzystaniebudżetupań-

stwa w ciągu kilku ostatnich lat wiązało się z ko-

niecznością pozyskiwania środków w ramach ze-

wnętrznych źródeł ﬁnansowania,np.zUniiEuropej-

skiej.

W związku z powyższym, na termin realizacji

ww. przedsięwzięć miały również wpływ m.in. pro-

cedury związane z pozyskiwaniem środków ﬁnanso-

wych UE.

Należy wskazać, że projekty przedstawio-

ne w interpelacji są doﬁnansowywane ze środków

wacyjna gospodarka” (PO IG) i Programu Operacyj-

nego „Kapitał ludzki” (PO KL).

Istotny wpływ na realizację wskazanych w inter-

pelacji przedsięwzięć ma przebieg procedur zamó-

wień publicznych (w tym przywołanego zamówienia

publicznego w ramach programu e-Podatki), a zwłasz-

cza działanie prawne potencjalnych wykonawców

zmierzające do ograniczenia wymagań resortu ﬁnan-

sów i złagodzenia warunków umownych oraz z po-

ziomem realizacji prac przez wykonawców już po

podpisaniu stosownych umów.

Przy czym należy za-

uważyć, że Ministerstwo Finansów określa warunki

umowne i wymagania adekwatne do potrzeb resortu

ﬁnansów,którenakładająnawykonawcówobowiąz-

ki związane z zapewnieniem odpowiedniej jakości,

czy też odpowiedniego wsparcia dla budowanych roz-

wiązań informatycznych.

Działania ﬁrm ubiegają-

cych się o realizację poszczególnych zamówień pu-

blicznych polegające na wykorzystywaniu mechani-

zmów procedury zamówień publicznych w celu reali-

zacji swoich potrzeb biznesowych, jednocześnie mogą

powodować opóźnienia realizacyjne.

Mając na uwadze powyższe, przedstawiam szcze-

gółowe wyjaśnienia odnoszące się do kluczowych ak-

tualnie realizowanych przedsięwzięć w obszarze in-

formatyzacji.

1.

Program e-Podatki.

Odnosząc się do projektów realizowanych w ra-

mach programu e-Podatki, których efektem ma być

wdrożenie wspomnianego w interpelacji „Systemu

e-Podatki” (projekt e-Deklaracje 2, e-Podatki i e-Re-

jestracja) informuję, że procedura zabezpieczenia

środków ﬁnansowychzakończyłasięwlutym2012r.,

kiedy to instytucja wdrażająca i instytucja pośredni-

cząca PO IG wyraziły zgodę na podpisanie aneksów

do umów o doﬁnansowanieprzyznającychww.pro-

jektom środki w wysokości zgodnej z ustalonymi

w pre-umowie zawartej w 2008 r.

Do tego czasu mo-

gły być realizowane jedynie działania koncepcyjne,

w realizacji których wykorzystano potencjał kadrowy

pracowników Ministerstwa Finansów i jednostek te-

renowych resortu ﬁnansów, a także doradców ze-

wnętrznych.

Działania w zakresie uruchomienia za-

mówienia publicznego w przedmiotowym zakresie

zostały podjęte niezwłocznie po uzyskaniu zobowią-

zania odpowiednich instytucji dot. zabezpieczenia

środków ﬁnansowychwewłaściwejwysokości.

Mając

na uwadze postępowanie przetargowe: „Budowa, wdro-

żenie i utrzymanie Systemu e-Podatki”, gdzie pierwot-

nym terminem złożenia ofert przez wykonawców był

1003

marzec br., w związku z odwołaniami oraz skargą zło-

żoną do sądu okręgowego, Ministerstwo Finansów zmu-

szone zostało do przesunięcia terminu składania ofert

na 21 maja br.

2.

Projekt „Konsolidacja i centralizacja systemów

Realizacja projektu rozpoczęła się w październiku

2007 r.

W wyniku konkursu na opracowanie koncep-

cji architektoniczno-budowlanej, wyłoniony w 2008 r.

wykonawca wykonał pełną dokumentację projektową

przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na bu-

dowie Centrum Przetwarzania Danych Ministerstwa

Finansów.

W dalszej kolejności wyłoniono generalne-

go wykonawcę robót budowlanych.

Inwestycja była

prowadzona zgodnie z warunkami kontraktowymi

FIDIC.

W 2009 r. Ministerstwo Finansów podpisało

umowę o doﬁnansowanieprzedsięwzięciaześrodków

unijnych.

W grudniu 2010 r., czyli po 18 miesiącach

realizacji robót budowlanych, generalny wykonawca

przekazał do użytkowania nowo wybudowany obiekt

informatyczny.

Od stycznia 2011 r. obiekt Data Cen-

ter jest użytkowany przez państwową jednostkę bu-

dżetową – CPD MF.

Centrum Przetwarzania Danych

Ministerstwa Finansów osiągnęło sprawność tech-

niczną i organizacyjną.

Do centrum zostały zmigro-

wane pierwsze systemy informatyczne.

W toku dal-

szych prac do CPD MF będą migrowane kolejne sys-

temy informatyczne resortu ﬁnansów.

Zakładasię,

że prace związane z konsolidacją i centralizacją sys-

temów informatycznych zakończą się zgodnie z umo-

wą o doﬁnansowaniew2013r.

3.

„System informatyczny obsługujący budżet za-

daniowy”.

Zgodnie z przyjętym harmonogramem prac nad

budżetem zadaniowym na lata 2008–2015, wdroże-

nie systemu informatycznego obsługującego budżet

zadaniowy przypada na rok 2015.

Należy podkreślić,

że jakiekolwiek opóźnienia w tym przypadku nie wy-

stąpiły.

Dodatkowo warto zaznaczyć, że w związku

z przewidzianym do wdrożenia w 2015 r. przedsię-

wzięciem, począwszy od roku 2008, prowadzone były

prace analityczne, niezbędne z punktu widzenia okre-

ślenia formuły budowy systemu w sposób najbardziej

efektywny i oszczędny, które skupiały się na określe-

niu założeń dla systemu informatycznego, opisie pro-

cesów biznesowych w obszarze planowania i obsługi

budżetu oraz sprawozdawczości budżetowej, a także

analizie systemów ﬁnansowo-księgowychwykorzy-

stywanych przez dysponentów.

Ad pyt.

nr 2 i 3 (dot. wdrażania koncepcji PwC

w Ministerstwie Finansów).

W Ministerstwie Finansów będą wdrażane zało-

żenia przygotowane przez PricewaterhouseCoopers

(dalej PwC) w opracowaniu „Koncepcja transforma-

cji polskiej administracji podatkowej – raport podsu-

mowujący”.

W załączeniu przekazuję powyższy do-

kument*

)

– z zastrzeżeniem, że podlega on ciągłej

aktualizacji i obecnie trwają prace nad jego ostatecz-

ną wersją.

Ad pyt.

nr 4 (dot. strategii informatyzacji resortu).

W dniu 6 września 2010 r.

Rada Informatyzacji

Resortu podjęła uchwałę w sprawie zatwierdzenia

strategii informatyki Ministerstwa Finansów na lata

2010–2015.

Strategia zakłada efektywny rozwój IT w resor-

cie, który w sposób wymierny przełoży się na rozwój

e-usług administracji publicznej w Polsce, przy jed-

noczesnym zapewnieniu realizacji i wsparcia kluczo-

wych potrzeb i zadań resortu.

Dyrektor Departamen-

tu Informatyki Ministerstwa Finansów został zobo-

wiązany do przedkładania RIR półrocznych raportów

dotyczących przebiegu wdrożenia strategii informa-

tyki MF.

W strategii została zdeﬁniowanamisjaiwizjain-

formatyki resortu ﬁnansów:

Misja: „Wspieranie ministra ﬁnansów i podle-

głych mu służb w sprawnej, efektywnej, racjonalnej

i ekonomicznej realizacji zadań resortu ﬁnansówpo-

przez zastosowanie technologii informacyjnych i ko-

munikacyjnych”.

Wizja: „Nowoczesna i efektywna organizacja zdol-

na do realizacji usług informatycznych niezbędnych

dla służb merytorycznych (biznesowych), jak również

do stymulacji biznesu w kierunku optymalizacji i au-

tomatyzacji procesów poprzez zastosowanie nowocze-

snych technologii”.

Realizacja sformułowanych w strategii celów stra-

tegicznych IT – których realizacja pozwoli na wypeł-

nienie założonej misji i wizji – tj.:

Cel 1 Zapewnienie ciągłości działania systemów

informatycznych na uzgodnionym poziomie dostęp-

ności i bezpieczeństwa;

Cel 2 Skuteczne zrealizowanie zadań informa-

tycznych w strategicznych projektach resortu;

Cel 3 Udoskonalenie rozwiązań organizacyjnych

i technicznych zapewniające podnoszenie jakości

usług IT, w tym realizację ciągłości działania syste-

mów oraz skuteczną realizację projektów;

Cel 4 Opracowanie i wdrożenie zasad ﬁnansowa-

nia aktywności IT przy założeniu, że są one ﬁnanso-

wanie przez odbiorcę usług (sponsora);

Cel 5 Konsolidacja zasobów IT, w tym służb IT,

w celu zwiększenia skuteczności oraz jakości usług

IT;

podporządkowana jest nadrzędnym celom i zada-

niom merytorycznym resortu ﬁnansów.

Ad pyt.

nr 5 (dot. przetargu na wykonanie syste-

mu e-Podatki).

5.1 (dot. przygotowania SIWZ).

Do przeprowadzenia postępowania na generalne-

go wykonawcę systemu e-Podatki została powołana

komisja przetargowa.

Jednym z zadań komisji było

przygotowanie specyﬁkacjiistotnychwarunkówza-

mówienia.

Przy realizacji tego zadania komisja była

wspierana przez zespoły specjalistyczne zamawiają-

cego powołane w strukturach programu e-Podatki

oraz ﬁrmędoradcząPwCwzakresieprzygotowania*

)

1004

opisu przedmiotu zamówienia oraz Kancelarię Do-

radztwa Prawnego Paweł Granecki w zakresie przy-

gotowania wzoru umowy.

Wyżej wymienione ﬁrmy

zostały wcześniej wyłonione w oparciu o ustawę Pra-

wo zamówień publicznych.

5.2 (dot. kryteriów wyboru dostawcy).

Specyﬁkacjaarchitekturysystemue-Podatkiza-

mieszczona w „Załączniku 1 – Architektura Syste-

mu_v1” do opisu przedmiotu zamówienia opisuje ar-

chitekturę systemu e-Podatki na określonym pozio-

mie szczegółowości wymaganym w tego typu doku-

mentach (źródło: http://www.mf.gov.pl/_ﬁles_/mini-

sterstwo/przetargi/zalaczniki/2012/01/66_12_zal_1_

do_opz.pdf).

Potencjalni wykonawcy przygotowując

ofertę mogą zaproponować różne rozwiązania, które

będą zgodne z tą architekturą oraz z pozostałymi

wymaganiami, jakie zamawiający określił w OPZ.

W szczególności, ale nie tylko, rozwiązania te mogą

się różnić zakresem, sposobem użycia oraz dojrzało-

ścią oferowanego oprogramowania.

Wykonawcy mają

więc swobodę w kształtowaniu swoich ofert i w za-

kresie nie objętym bezwzględnymi wymaganiami

zamawiającego, będą podlegały ocenie w ramach po-

danych kryteriów.

5.3 (dot. wskazania preferowanych rozwiązań in-

formatycznych).

Budowa dużego systemu informatycznego, która

rozłożona jest na wiele etapów realizowanych przez

wiele lat przez różnych wykonawców, wymaga przy-

jęcia pewnych pryncypiów i standardów, które za-

pewnią wzajemną współpracę poszczególnych ele-

mentów systemu.

Decyzja o zastosowaniu paradyg-

matu SOA (Service Oriented Architecture), wynika

z nowoczesnego podejścia do projektowania, imple-

mentacji i wdrażania rozwiązań IT wspomagających

realizację procesów biznesowych administracji po-

datkowej.

Jedną z głównych zalet zastosowania SOA

jest tzw. reużywalność, a tym samym niższy koszt

wytworzenia i utrzymania całego systemu informa-

tycznego.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że wybór

tego wzorca nie budzi wątpliwości z punktu widzenia

uregulowań ustawy Prawo zamówień publicznych.

Wynika to z faktu, że SOA nie jest określoną techno-

logią, ale wzorcem (paradygmatem) określającym

styl budowania i projektowania aplikacji opartej na

usługach.

Jednym z kluczowych elementów w podejściu

SOA, z punktu widzenia architektury, jest tzw. kor-

poracyjna szyna usług (ang. ESB – Enterprise Servi-

ce Bus).

Rozwiązanie techniczne, o którym mowa

w pytaniu, to korporacyjna szyna usług oparta o plat-

formę integracyjną, którą zamawiający posiada i któ-

ra u niego funkcjonuje, a zbudowana została w opar-

ciu o produkty ﬁrmyIBM.

Wdrożonawresorcieﬁ-

nansów platforma integracji jest rezultatem projektu

o określonych nakładach ﬁnansowych, dlatego 31

maja 2011 r., m.in. w celu ochrony tej inwestycji, rada

informatyzacji resortu podjęła decyzję o wprowadze-

niu standardu oprogramowania platformy integra-

cyjnej w resorcie ﬁnansów.

Zaustanowieniemplat-

formy integracji jako standardu przemawiają rów-

nież czynniki techniczne, takie jak otwartość na

różne sposoby integracji, gwarancja niezawodności

procesów integracji, możliwości szyfrowania komu-

nikacji itp.

Należy również zaznaczyć, że zamawiający zgod-

nie z ustawą o ﬁnansachpublicznychpowiniendoko-

wiający nie może dopuścić do wymiany lub zignoro-

wania istniejących rozwiązań.

Dodatkowo należy

stwierdzić, że przyjęcie takiego rozwiązania tech-

nicznego gwarantuje niezawodność, bezpieczeństwo

i elastyczność dostarczanego systemu, co mieści się

w potrzebach zamawiającego.

Ponadto zamawiający dopuszcza dostarczenie roz-

wiązań równoważnych do platformy integracji zgodnie

z warunkami równoważności określonymi w SIWZ,

przy czym taka sytuacja wystąpi wyłącznie w przy-

padku, gdy system e-Podatki budowany przez danego

wykonawcę będzie wymagał rozbudowy eksploatowa-

nej w resorcie platformy integracji.

W przeciwnym

przypadku, wykonawca musi wykorzystać posiadaną

przez zamawiającego platformę integracji.

Zastosowana formuła realizacyjna jest zdaniem

zamawiającego optymalnym rozwiązaniem, w któ-

rym z jednej strony zabezpieczono efektywność ﬁ-

nansową przeprowadzonego projektu oraz niezawod-

ność i elastyczność dostarczanego systemu, a z dru-

giej strony dopuszczono ewentualne zastosowanie

innych rozwiązań niż istniejące.

5.4 (dot. wątpliwości odnośnie kryteriów wyboru

dostawcy i ew. powtórzenie sytuacji z przetargami

CSIOZ „informatyzacja zdrowia”).

Przyjęte kryteria wyboru wykonawcy w postępo-

z usługami dodatkowymi odzwierciedlają potrzebę

oceny istotnych z punktu widzenia powodzenia reali-

zacji tego projektu obszarów budowy systemu.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że przedmioto-

we postępowanie cieszy się dużym zainteresowaniem

najpoważniejszych ﬁrmdziałającychnapolskimryn-

ku informatycznym, będących ponadto przedstawi-

cielstwami międzynarodowych korporacji.

Dowodem

jest chociażby fakt, iż w toku postępowania złożo-

nych zostało ponad 700 wniosków o wyjaśnienie tre-

ści specyﬁkacji istotnych warunków zamówienia.

Ponadto treść specyﬁkacjiistotnychwarunkówza-

mówienia (w tym udzielonych wyjaśnień) była przed-

miotem dwóch odwołań złożonych w trybach przewi-

zamówień publicznych do prezesa Krajowej Izby Od-

woławczej.

Zarówno w samych odwołaniach, jak rów-

nież wnioskach o wyjaśnienie treści specyﬁkacjiistot-

nych warunków zamówienia kryteria nie były co do

zasady przez wykonawców kwestionowane, a jedynie

prosili o wyjaśnienie lub mieli zastrzeżenia do bardzo

1005

szczegółowych kwestii związanych z samymi mecha-

nizmami przyznawania punktów.

Najistotniejszym jednak zagadnieniem odróżnia-

jącym postępowanie objęte zakresem interpelacji od

postępowania prowadzonego przez CSIOZ („informa-

tyzacja zdrowia”) jest fakt, iż Ministerstwo Finansów

dla udzielenia zamówienia zastosowało tryb przetar-

gu nieograniczonego, natomiast CSIOZ prowadziło

postępowanie w trybie przetargu ograniczonego.

W związku z powyższym w przypadku przetargu na

kwaliﬁkacjiwykonawców,którzyzostanązaproszeni

do składania ofert, do której to czynności konieczne

byłoby zastosowanie mechanizmów „przeliczania”

wykazywanego przez wykonawców doświadczenia,

potencjału ekonomicznego i ﬁnansowegolubpoten-

cjału technicznego i zasobów ludzkich niezbędnych

do wykonania zamówienia.

W przypadku omawiane-

go postępowania wykonawcy jednocześnie muszą wy-

waniu, jak również złożyć wiążącą ofertę meryto-

ryczną wraz z podaniem ostatecznych warunków

cenowych.

Model ten eliminuje, a przynajmniej zna-

cząco ogranicza możliwości wykonawców w zakresie

zawierania takich nieformalnych porozumień, które

mogłyby istotnie wpłynąć na naruszenie uczciwej

konkurencji przy wyborze oferty najkorzystniejszej.

Niemniej jednak Ministerstwo Finansów zdaje

sobie sprawę, że w toku postępowania mogą zaistnieć

różnego rodzaju sytuacje mogące wskazywać na moż-

liwość czynów nieuczciwej konkurencji pomiędzy wy-

konawcami.

W przypadku ich zidentyﬁkowaniabędą

one przedmiotem odrębnego szczegółowego badania

przez zespół powołany do przygotowania i przepro-

wadzenia postępowania o udzielenie zamówienia pu-

blicznego.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że

program e-Podatki, w ramach którego realizowane

postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego

na budowę, wdrożenie i utrzymanie systemu e-Po-

datki wraz z usługami dodatkowymi, objęty został

działaniami w ramach „Tarczy antykorupcyjnej”

i podlega nadzorowi właściwych służb.

Podsumowanie

Podsumowując, można stwierdzić, że informaty-

zacja resoru ﬁnansówprzynosizadowalająceefekty

zarówno dla interesariuszy w obszarze uproszczeń

i automatyzacji procesów, jak i optymalizacji kosztów

i bezpieczeństwa funkcjonowania samej administra-

cji.

Ministerstwo Finansów odnotowuje znaczny

wzrost liczby spraw załatwianych przez podatników

w prostszej formie elektronicznej.

Informatyzacja re-

sortu ﬁnansówsystemowokierowanajestprzezde-

dykowaną do tego celu Radę Informatyzacji Resortu,

ustalającą m.in. plany strategiczne oraz standardy

zarządcze i technologiczne.

Kierunki rozwoju infor-

matyki resortu zostały zdeﬁniowaneiopisanewstra-

tegii informatyki na lata 2010–2015.

Strategia ta jest

okresowo monitorowana przez radę.

Służby IT Ministerstwa Finansów inicjują i reali-

zacją szereg działań zmierzających do uspójnienia

infrastruktury informacyjnej państwa.

W ostatnim

czasie MF oddało do użytku wyjątkowe tego typu

w administracji publicznej centrum przetwarzania

danych.

Wszelkie działania prowadzone są w ścisłej

cji.

Najważniejsze i największe projekty informatycz-

ne resortu ﬁnansowanerealizowanesąześrodków

UE.

MF wykazuje się najwyższymi wskaźnikami wy-

korzystania środków UE w ramach 7. osi PO IG.

Należy ponadto podkreślić, że w ciągu ostatnich

3 lat w informatyzacji resortu ﬁnansów nastąpiła

istotna zmiana jakościowa.

Związane jest to przede

wszystkim z uruchomieniem portfela usług dostęp-

nych w kanale elektronicznym, a także z zaawanso-

waniem dużych zmian biznesowych resortu, zawar-

tych w programach e-Cło i e-Podatki, które obecnie

znajdują się na wysokim poziomie zaawansowania.

Poprzez wdrożone standardy zarządcze na bieżąco

kontrolowane są ryzyka strategiczne, taktyczne i ope-

racyjne.

Najistotniejszym wydaje się sukcesywne

uspójnianie modelu informacyjnego państwa (strate-

gia i architektura), a także racjonalne dostosowywa-

nie zasobów ludzkich, ﬁnansowych i rzeczowych,

adekwatnie do uruchamianych i prowadzonych stra-

tegicznych przedsięwzięć.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

(4085)

jednostkom samorządu terytorialnego w ciągu ostat-

nich 5 lat uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

W Ministerstwie Finansów nie jest prowadzony

rejestr zadań przekazywanych do realizacji jednost-

kom samorządu terytorialnego, a także skutków tych

zadań.

1006

niesieniu do projektów aktów prawnych przedstawia-

nych Radzie Ministrów, których skutkiem ﬁnanso-

wym może być zwiększenie wydatków lub zmniejsze-

nie dochodów jednostek sektora ﬁnansów publicz-

wiązujących przepisów, istnieje obowiązek określenia

zmianą poziomu dochodów lub wydatków jednostek

samorządu terytorialnego wymaga określenia wyso-

kości skutków tych zmian, wskazania źródeł ich sﬁ-

nansowania oraz zaopiniowania przez Komisję

ra ocenę wpływu regulacji na budżety jednostek sa-

morządu terytorialnego, zarówno w zakresie docho-

dów, jak i wydatków.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

-023-4086/12 interpelację pana posła Macieja Orze-

chowskiego w sprawie odliczenia od dochodu wydat-

ków poniesionych na użytkowanie sieci Internet poza

miejscem zamieszkania, uprzejmie informuję.

nych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku docho-

osoby ﬁzyczne(Dz.U.

Nr226,poz.1478)dokonano

zmian w zakresie zasad korzystania przez podatni-

ków z tej ulgi.

Znowelizowane przepisy obowiązują

od dnia 1 stycznia 2011 r.

kiem podlegającym odliczeniu od dochodu w ramach

ulgi internetowej są wydatki ponoszone przez podat-

nika z tytułu użytkowania sieci Internet, w wysoko-

Wysokość wydatków na Internet ustala się na

nie, zawierającego w szczególności: dane identyﬁku-

jące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprze-

dającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego to-

Powyższa nowelizacja ustawy rozszerzyła zatem

zakres regulacji dotyczący ulgi internetowej na wy-

datki związane z użytkowaniem Internetu niezależ-

nie od miejsca korzystania, jak i formy jego dostępu.

W ramach ulgi internetowej można odliczyć zarówno

wydatki poniesione na użytkowanie Internetu

np. w domu poprzez stałe łącze czy też bezprzewodo-

terze lub telefonie komórkowym, jak również w ka-

wiarence internetowej.

Ponadto zrezygnowano z do-

kumentowania wydatków poniesionych na Internet

wyłącznie fakturą VAT.

Od dnia 1 stycznia 2011 r. każdy dowód, z którego

kowanie Internetu, będzie dowodem stanowiącym

podstawę do dokonania odliczenia w ramach obowią-

zującego limitu.

Jednocześnie nie sposób zgodzić się ze stwierdze-

niem, iż wprowadzono „nową ulgę internetową”.

Jak

wspomniano wyżej, ulga internetowa obowiązuje od

1 stycznia 2005 r., a od 1 stycznia 2011 r. zmieniono

jedynie zasady korzystania z przedmiotowego odli-

czenia.

Dzięki temu większa grupa podatników będzie mo-

gła skorzystać z omawianej ulgi, co więcej, wbrew opi-

nii pana posła, uproszczono sposób dokumentowania

wydatków poniesionych na użytkowanie sieci Internet

(nie jest wymagana wyłącznie faktura VAT).

W tym miejscu podkreślić należy, iż ulgi podatko-

we są wyjątkiem od zasady równości i powszechności

opodatkowania, wszelkie odstępstwa od tej zasady

muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być

interpretowane ściśle z jego literą.

Stosowanie każdej

ulgi podatkowej, w tym ulgi internetowej, jest moż-

liwe wyłącznie wówczas, gdy spełnione są wszelkie

przesłanki przewidziane w przepisach ustawy.

W przy-

padku ulgi internetowej warunkiem skorzystania

z niej jest poniesienie przez podatnika w roku podat-

kowym wydatków na użytkowanie Internetu oraz

posiadanie dokumentów potwierdzających ich ponie-

sienie.

Dodatkowo ww. wydatki podlegają odliczeniu

datnikowi w jakiejkolwiek formie.

Dopiero spełnienie

powyższych warunków daje podatnikowi prawo do

odliczenia ww. wydatków od dochodu w ramach ulgi

internetowej.

Zatem podatnicy chcący skorzystać z ulgi powinni

zapoznać się z obowiązującymi w danym roku przepi-

sami podatkowymi.

Jeżeli mają wątpliwości co do sto-

1007

sowania prawa podatkowego, mogą skorzystać z insty-

tucji interpretacji indywidualnej przepisów prawa

podatkowego, uregulowanej szczegółowo w przepisach

rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej.

Podatnik może także telefonicznie uzyskać wyjaś-

nienia z zakresu prawa podatkowego.

W tym celu powi-

nien połączyć się z Krajową Informacją Podatkową, wy-

albo z telefonu komórkowego (22) 330 03 30.

Dla

wa stała opłata za połączenie z telefonu stacjonarne-

go, natomiast opłata za połączenie z telefonu komór-

kowego zależy od opłat określonych w umowach

Dodatkowo pragnę zauważyć, iż od lat podczas

akcji składania zeznań podatkowych (styczeń–kwie-

cień) podejmowane są liczne działania, których celem

jest ułatwienie podatnikom wypełnienia ciążących

na nich obowiązków (np. związanych ze złożeniem

zeznania podatkowego) jak i korzystania z przysłu-

gujących im praw, np. korzystania z ulgi interneto-

wej.

Uruchamiane są liczne punkty konsultacyjne

zarówno w siedzibach organów podatkowych, jak

i w urzędach gminy, dodatkowo organizowane są dni

a ponadto wydłużane są godziny pracy administracji

wa podatkowego mogą uzyskać telefonicznie.

Ponadto na stronach internetowych Ministerstwa

Finansów znajduje się szereg informacji, ktore mają na

celu zapoznanie podatników z obowiązującymi przepi-

sami, w tym z przysługującymi im preferencjami po-

datkowymi, m.in. dostępna jest także opracowana pr-

zez resort ﬁnansówbroszurainformacyjnadotycząca

ulgi intenetowej (www.mf.gov.pl. w zakładce „Podatki“

> „Broszury informacyjne“ > „Podatek dochodowy od

osób ﬁzycznych“>„Ulgainternetowa“).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

i Radosława Witkowskiego, przekazanej przy piśmie,

znak: SPS-023-4087/12 z 24 kwietnia 2012 r., w spra-

wie dostosowania stacji paliw w odpowiednie urzą-

dzenia do monitorowania wycieków i zabezpieczenia

zbiorników paliwowych zgodnie z § 176 rozporządze-

przedstawiam poniżej następującą odpowiedź.

Należy mieć na uwadze, że sprawa terminu wy-

posażenia baz i stacji paliw płynnych w odpowiednie

czenia zbiorników paliwowych nie wynika jedynie

z ww. rozporządzenia ministra gospodarki z dnia

Po raz pierwszy powyższy obowiązek dostosowa-

nia (modernizacji) zbiorników został wprowadzony

rozporządzeniem ministra przemysłu i handlu z dnia

ny być dodatkowo wyposażone w urządzenia i insta-

lacje zabezpieczające przed:

nych powinny być wyposażone:

pującym wspomniane rozporządzenie z dnia 30 sierp-

nia 1996 r., mijający w styczniu 2005 r. ośmioletni

1008

przesunęło o kolejne dwa lata termin dostosowania

zbiorników zgodnie z poniższymi paragrafami:

dzenia pomiarowo – monitorujące i sygnalizacyjne).

2012 r.

stosowanie się do nowych wymogów, to kilkanaście

paliw płynnych w stosowane urządzenia, instalacje

i systemy był już czterokrotnie przesuwany.

Według danych Urzędu Dozoru Technicznego

(UDT), nadzorującego z mocy prawa stan techniczny

zbiorników, na dzień 30 kwietnia 2012 r. odsetek

zbiorników spełniających wymagania ww. przepisów

wynosił: dla stacji paliw – 57%, dla baz paliw – 47%.

W latach poprzednich liczby te wynosiły: we wrze-

śniu 2011 r. dla stacji paliw – 54% i dla baz paliw –

43% oraz, odpowiednio, w czerwcu 2010 r.

– 49%

i 39%, w maju 2009 r.

– 46% i 36%, w maju 2008 r.

– 43% i 35%.

Powyższe dane statystyczne dot. postę-

pu implementowania postanowień rozporządzenia

ministra gospodarki w okresie 16 lat od ich wprowa-

dzenia wyraźnie wskazują, że jedynie zagwaranto-

wanie stabilności przepisów oraz konsekwencja w ich

egzekwowaniu mogą zapewnić dalszy postęp w tym

zakresie.

Kolejna zmiana terminu, która umożliwiałaby

dalsze eksploatowanie zbiorników niedostosowanych

do obowiązujących przepisów, będzie powodować nie-

równość traktowania podmiotów.

Pokrzywdzeni by-

liby przedsiębiorcy, którzy dostosowali się do obowią-

zujących przepisów i dokonali modernizacji lub wy-

mienili zbiorniki na nowe, tym bardziej że z dociera-

jących do ministerstwa informacji wynika, iż część

przedsiębiorców z góry założyła nieprzeprowadzanie

modernizacji i eksploatowanie stacji tak długo, jak

tylko będzie się to udawało, aż do momentu ostatecz-

nego wdrożenia wymogów § 176 rozporządzenia mi-

nistra gospodarki – nie mając intencji tych wymogów

spełnić.

Kolejne przesunięcie terminu dostosowania

podważa także stabilność prawa, o którą podmioty

tak często apelują.

Pragnę również zwrócić uwagę, iż eksploatacja

zbiorników aż do ich „naturalnego zużycia” może być

bardzo niebezpieczna.

Zdecydowanie przeciwny ta-

kiemu podejściu w odniesieniu do urządzeń technicz-

stanem technicznym zbiorników.

Z informacji otrzy-

manej z UDT wynika także, iż po ostatniej zmianie

nego regularnie informował właścicieli zbiorników

o konieczności dostosowania się do wymogów § 176

spekcji stanu technicznego zbiorników na stacjach

Stosowanie aktualnych przepisów rozporządzenia

pozwala osiągnąć stan bezpiecznej eksploatacji urzą-

dzeń technicznych podlegających dozorowi technicz-

nemu, a co za tym idzie, znacząco wpływa na zmniej-

szenie zagrożeń ekologicznych.

Chciałbym również

podkreślić, iż przepisy nie nakazują dokonania wy-

miany zbiorników.

Proces dostosowawczy może być

realizowany również poprzez ich modernizację, co

związane jest z niższymi, niż w przypadku wymiany,

kosztami.

Reasumując, pragnę poinformować, że Minister-

stwo Gospodarki nie prowadzi obecnie działań ma-

jących na celu kolejne przedłużenie terminu dostoso-

wania baz i stacji paliw płynnych do ww. wymogów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

1009

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie dodatkowych zajęć edukacyjnych

w sprawie zajęć i czynności przeprowadzanych w ra-

uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia.

W myśl § 2 ust. 5a pkt 1–2 rozporządzenia mini-

z późn. zm.) godziny do dyspozycji dyrektora, o któ-

to zajęcia zwiększające szanse edukacyjne uczniów

ciężaniu trudności, rozwijaniu zdolności lub pogłę-

bianiu zainteresowań, a także poprzez sprawowanie

śnie rozporządzenie ministra edukacji narodowej

ganizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w pu-

wskazuje, że dyrektor przedszkola, szkoły i placówki,

organizując pomoc psychologiczno-pedagogiczną

uwzględnia godziny do dyspozycji dyrektora szkoły,

Odnosząc się do kwestii świetlicy, uprzejmie in-

uczniom możliwość korzystania ze świetlicy.

W myśl

§ 7 ust. 1–3 ramowego statutu publicznej szkoły pod-

stawowej oraz § 9 ust. 1–3 ramowego statutu publicz-

nego gimnazjum, załączników nr 2 i 3 do rozporzą-

poz. 624, z późn. zm.) dla uczniów, którzy muszą dłu-

żej przebywać w szkole podstawowej lub gimnazjum,

w tym specjalnych, ze względu na czas pracy ich ro-

do szkoły podstawowej, gimnazjum, w tym specjal-

nych, lub inne okoliczności wymagające zapewnienia

wawczych.

Liczba uczniów w grupie nie powinna

przekraczać 25, z tym że w szkołach specjalnych licz-

cjalnego.

Zgodnie z powyższym organizacja świetlicy w szko-

le podstawowej i gimnazjum, w tym specjalnych, sta-

nowi obligatoryjne zadanie szkoły.

Świetlica szkolna,

nować w sposób ciągły, a dzieci tam przebywające

rektora szkoły mogą być uzupełnieniem zajęć świe-

tlicowych i uatrakcyjniać te zajęcia.

Nie ma żadnych

przeszkód, by praca nauczyciela dublowała się z pra-

cą innego nauczyciela realizującego pensum lub go-

Do Ministerstwa Edukacji Narodowej dotarły infor-

macje o incydentalnych przypadkach wykorzystania

ustawy Karta Nauczyciela jako uzasadnienie do ogra-

niczenia zatrudnienia nauczyciela wychowawcy świe-

tlicy.

Natomiast, analizując dane z systemu informacji

oświatowej, należy jednoznacznie stwierdzić, iż w ostat-

wychowawców świetlic, gdyż w roku szkolnym 2007/

2008 takich etatów było 13 074,48, w roku szkolnym

2008/2009 – 13 516,02, w roku szkolnym 2009/2010

– 14 092,08, a w roku szkolnym 2010/2011 – 14 452,65.

Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo Edu-

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

1010

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie stosowania przez gminy przepisów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

24 kwietnia br., znak SPS-023-4090/12, interpelację

posła Macieja Orzechowskiego, w sprawie stosowania

przez gminy przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia

wy organ administracji publicznej ma obowiązek

pozwalającej osobom uprawnionym na komunikowa-

nie się.

Jednocześnie ustawa nie wprowadziła obo-

wiązku sprawozdawczego, dotyczącego sposobu re-

alizacji zapisów art. 9 ustawy.

W związku z tym Mi-

ły się do ww. przepisów.

Jednocześnie informuję, że na stronie interneto-

sprawnych zostanie umieszczony tekst apelu pełno-

mocnika rządu ds. osób niepełnosprawnych, zwraca-

jący uwagę na konieczność upowszechniania infor-

macji o możliwości skorzystania z usług pozwalają-

cych na komunikowanie się.

Równocześnie do preze-

sa Zarządu Związku Powiatów Polskich zostanie

skierowane pismo z prośbą o przesłanie do wszyst-

kich urzędów powiatowych i gminnych treści ww.

pelacji pana posła Macieja Orzechowskiego, która

nia 2012 r. (sygn.

SPS-023-4092/12), w sprawie funk-

cjonowania biur usług płatniczych w rozumieniu

przedstawić poniższe wyjaśnienia.

transpozycję dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu

wie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrzne-

go, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE,

97/5/WE (dyrektywa PSD), świadczenie usługi prze-

kazu pieniężnego wykonywanej uprzednio przez

okienka kasowe może być aktualnie wykonywane

przez biura usług płatniczych, jeżeli skala transakcji

1011

miotów zobowiązanych do posiadania zabezpieczeń

ﬁnansowychztytułuprowadzeniaww.działalności,

oraz odpowiadając na postulaty przedsiębiorców

w tej materii, Ministerstwo Finansów podjęło w try-

bie pilnym prace nad zmianą ww. rozporządzeń.

2012 r. w sprawie minimalnej sumy gwarancji banko-

dzialność za szkodę powstałą w związku z niemożno-

ścią wykonania przez biuro usług płatniczych trans-

akcji płatniczej wynikającej z umowy o świadczenie

ubezpieczenie obecnie obejmuje nie tylko szkody zgło-

nie nieprzekraczającym 180 dni),

W tym miejscu należy podkreślić, iż wysokość mi-

nimalnej sumy gwarancyjnej w ubezpieczeniu nie

granica odpowiedzialności ubezpieczyciela (kwotowy

limit ochrony ubezpieczeniowej).

Niezależnie od powyższego ministerstwo w pro-

alternatywną formę zabezpieczenia działalności biur

usług płatniczych w postaci obowiązku posiadania

przez biura usług płatniczych funduszy własnych,

których posiadanie nie generowałoby dodatkowych

kosztów płaconych przez biura ubezpieczycielom czy

bankom z tytułu umowy gwarancji czy ubezpiecze-

nia.

Wskaźnik do wyliczania obowiązkowych fundu-

szy własnych został zmniejszony analogicznie do

wskaźnika zawartego w rozporządzeniach, o których

mowa powyżej, i obecnie jest proponowany na pozio-

mie 0,6% wartości transakcji wykonanych przez biu-

ro w ciągu 12 miesięcy.

Biorąc pod uwagę przeprowadzone i podejmowane

wciąż prace w resorcie nad zmianą sytuacji prawnej

biur usług płatniczych, wyrażam nadzieję, iż przyczy-

nią się one do ułatwienia prowadzenia działalności

przez biura usług płatniczych, nie powodując zmniej-

szenia bezpieczeństwa środków pieniężnych powierza-

nych tym podmiotom przez użytkowników.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Maria Orłowska

1012

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

wie realizacji przez Krajową Szkołę Sądownictwa

i Prokuratury projektu pn. „Doskonalenie zawodowe

pracowników wymiaru sprawiedliwości” uprzejmie

przedstawiam co następuje.

Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury

w latach 2008–2010 realizowała projekt pod nazwą

„Doskonalenie zawodowe pracowników wymiaru

sprawiedliwości”.

Głównym celem projektu było pod-

niesienie kompetencji kadr wymiaru sprawiedliwości

przez stworzenie wysokiej jakości systemu szkoleń

umożliwiającego kształcenie kadr w sposób systema-

tyczny i adekwatny do potrzeb.

Szkolenia były adresowane do około 6500 bene-

ﬁcjentów,wtymsędziów,prokuratorów,kadrydy-

daktycznej krajowej szkoły oraz innych pracowni-

ków wymiaru sprawiedliwości i dla ich przeprowa-

dzenia konieczne było skorzystanie z zewnętrznej

infrastruktury szkoleniowej (bazy hotelowej odpo-

wiednio przystosowanej do prowadzenia szkoleń

w takiej skali).

Wybór oferty hotelu Korona sp. z o.o. z siedzibą

w Warszawie jako wykonawcy usługi hotelarskiej

i restauracyjnej odbył się zgodnie z literą i duchem

z późn. zm) i pełnym poszanowaniem zasad celowego,

oszczędnego oraz efektywnego dokonywania wydat-

ków ze środków publicznych.

W ramach ceny doby

hotelowej z pełnym wyżywieniem ustalonej z insty-

tucją pośredniczącą – Ministerstwem Rozwoju Re-

gionalnego w budżecie projektu na kwotę 400 PLN

dla jednego uczestnika oferent ten dał najkorzystniej-

sze warunki obejmujące noclegi w pokojach jednooso-

bowych, zapewnił profesjonalną koordynację szkoleń

i odpowiednią ilość sal konferencyjnych z pełnym wy-

posażeniem (ekrany, ﬂipcharty,projektorymultime-

dialne i sprzęt nagłośnieniowy) oraz w cenie usługi

zapewnił transport uczestników szkolenia z Warsza-

wy i do Warszawy.

Jednocześnie oferent ten zagwa-

rantował niezmienność ceny usługi hotelowej aż do

końca realizacji projektu, odstąpił od wymogu wpła-

cania kaucji oraz dodatkowo zezwolił na rezygnację

z usługi na 30 dni przed ustalonym terminem szko-

lenia bez ponoszenia kosztów rezerwacji, przy czym

rezygnacja zgodnie z wynegocjowaną umową mogła

dotyczyć również całości zarezerwowanych miejsc.

Przed dokonaniem wyboru tej oferty dokonano

rozpoznania rynku usług hotelarskich.

Na podstawie

analizy ofert złożonych przez kilkanaście hoteli

w Warszawie (siedzibą krajowej szkoły w trakcie po-

szukiwania wykonawcy usług hotelowych była War-

szawa) ustalono, iż oferta ta była najkorzystniejsza

z punktu widzenia relacji jakości do ceny.

Wybór trybu udzielania zamówienia na usługi ho-

telarsko-gastronomiczne bez konieczności uzasad-

niania wyboru trybu w datach prowadzenia negocja-

cji i zawierania umów z hotelem Korona sp. z o.o.

(08.04.2009, 7.05.2009, 9.06.2009 i 17.12.2009) odpo-

5 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do 29 stycznia

2010 r. przewidywał bowiem złagodzony reżim praw-

ny na niektóre rodzaje usług, wśród których znajdo-

wały się usługi hotelarskie oraz restauracyjne i ze-

zwalał na wybór dowolnego trybu zamówienia, w tym

także trybu zamówienia z wolnej ręki, bez koniecz-

ności uwzględniania przesłanek z art. 67 ustawy Pra-

wo zamówień publicznych i bez konieczności uzasad-

niania dokonywania takiego wyboru.

Dodać trzeba, że również w obecnym stanie praw-

nym, jeżeli chodzi o usługi niepriorytetowe, do jakich

załącznik nr 2 do rozporządzenia prezesa Rady Mi-

wym (Dz. U. Nr 12, poz. 68) zalicza usługi hotelar-

skie i restauracyjne, istnieje możliwość wyboru trybu

niekonkurencyjnego pod warunkiem, że taki wybór

jest uzasadniony uniemożliwieniem terminowej re-

alizacji zadań.

W związku z opóźnieniem realizacji projektu szko-

lenia musiały się odbyć ze znacznie większą od prze-

widywanej częstotliwością i dla większej liczby uczest-

ników w krótszym czasie.

Oferta hotelu Korona sp. z o.o.

gwarantowała szybką i sprawną realizację szkoleń

i umożliwiała terminową realizację projektu.

Niezależnie od powyższego wskazuję, że doku-

mentacja całej procedury udzielania omawianego za-

mówienia publicznego była dwukrotnie przedmiotem

kontroli przez biegłych rewidentów i kontrolerów re-

prezentujących instytucję zarządzającą – Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego.

Kontrole obejmowały

efektywność wydatkowania środków, prawidłowość

i rzetelność prowadzonej dokumentacji, mechanizmy

zarządzania i kontroli oraz kwaliﬁkowalnośćponie-

sionych wydatków.

W dniu 19 lutego 2010 r. biegły rewident przepro-

wadzający audyt projektu za okres od 1 października

2008 roku do dnia 19 lutego 2010 roku stwierdził, że

nie zidentyﬁkowanożadnychistotnychnieprawidło-

wości i niezgodności z ustawą o zamówieniach pu-

blicznych.

Również pozostałe kontrole nie wykazały

1013

żadnych nieprawidłowości w ww. zakresie.

Umowy

zawierane z hotelem Korona i procedury wyboru wy-

konawcy usługi hotelowej z punktu widzenia zgod-

ności z ustawą Prawo zamówień publicznych były

przedmiotem kontroli wewnętrznej radcy prawnego

Jerzego Pieroga, który je parafował.

Stanowisko

Kancelarii Prawnej J. Pieróg w zakresie sposobu

przeprowadzania procedur przetargowych rekomen-

dowało prowadzenie postępowań obejmujących ca-

łość usługi (cały okres projektu).

Kancelaria zaleca-

ła, aby nie dzielić zamówień na jednorodne usługi na

poszczególne części i oceniała, że zlecenie całości

usług w jednej procedurze zamówienia publicznego

jest bardziej adekwatne do obowiązującej litery pra-

wa i zgodne z orzecznictwem SOKiK oraz dyrekty-

wami UE.

Przed zleceniem usług hotelowych i wyborem

oferty nie było natomiast możliwe przyjęcie założeń,

że szkolenia zostaną przeprowadzone z wykorzysta-

niem bazy noclegowej Domu Aplikanta w Krakowie.

Początek realizacji projektu „Doskonalenie zawodo-

we pracowników wymiaru sprawiedliwości” został

zaplanowany na dzień 01.10.2008 r., podczas gdy

Dom Aplikanta został uruchomiony dopiero w listo-

padzie 2009 r., a tworzenie budżetu i wybór wyko-

nawcy usług hotelowych zostały dokonane jeszcze

przed rozpoczęciem szkoleń: jesień 2008 – wiosna

2009 i oparte na uzgodnionym z Ministerstwem Roz-

woju Regionalnego koszcie usługi hotelowej na kwo-

tę 400 PLN – ponoszonym w 85% przez EFS (Euro-

pejski Fundusz Społeczny) i w 15% przez budżet pań-

stwa.

W związku z tym warto podkreślić, że koszt

jednej osobodoby szkoleniowej dla krajowego podat-

nika wyniósł 60 zł.

Założenia w zakresie jakości usłu-

gi hotelowej zaakceptowane przez Komisję Europej-

ską obejmowały usługę hotelową w standardzie – po-

kój jednoosobowy, zaplecze konferencyjne umożliwia-

jące szkolenie w małych grupach technikami inte-

raktywnymi i pełne wyżywienie przez dwie doby.

Ilość zaplanowanych szkoleń w roku 2009 i 2010 i ich

częstotliwość wykluczały możliwość przeniesienia

szkoleń do Domu Aplikanta, również po jego otwar-

ciu w listopadzie 2009 r., poza pojedynczymi sesjami,

które były w ramach projektu organizowane również

w Krakowie.

Dom Aplikanta jest bowiem zapleczem

dla szkolenia wstępnego i priorytetem krajowej szko-

ły jest zapewnianie bazy noclegowej aplikantom.

W tej sytuacji zważywszy, że rokowania z wyko-

nawcą usługi hotelowej obejmowały całość usług ho-

telowych na lata 2009 i 2010 i były prowadzone przed

uruchomieniem Domu Aplikanta, nie mogły uwzględ-

niać możliwości korzystania z własnej bazy noclego-

wej, a później Dom Aplikanta nie dysponował rezer-

wą miejsc pozwalających na realizację szkoleń stacjo-

narnych dla 8070 uczestników.

Należy zauważyć, że

oprócz obsługiwania aplikacji Dom Aplikanta stano-

wi bazę noclegową dla organizowanych przez krajo-

wą szkołę szkoleń międzynarodowych, konferencji,

seminariów i innych wydarzeń.

W związku z zagrożeniem dla planowanego po-

stępu rzeczowego i ﬁnansowego,jakiewiązałobysię

z realizacją szkoleń w krakowskim Domu Aplikanta,

co groziłoby nawet cofnięciem doﬁnansowania,reali-

zacja projektu musiała odbywać się w ośrodkach ze-

wnętrznych, które gwarantowały pełną dostępność

bazy hotelowej dla szkolących się osób.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

systemu podatkowego w zakresie podatku

W odpowiedzi na interpelację pana posła Przemy-

jącego systemu podatkowego, przekazaną przez Pana

znak: SPS-023-4069/12, uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

Ad 1–3.

Przeciętny stan zatrudnienia w admini-

stracji skarbowej oraz fundusz wynagrodzeń w 2011 r.

zgodnie z metodologią sporządzania sprawozdania

stra ﬁnansówzdnia3lutego2010r.wsprawiespra-

wozdawczości budżetowej (Dz. U. Nr 20, poz. 103),

kształtowały się następująco:

1) w urzędach kontroli skarbowej przeciętny stan

zatrudnienia w 2011 r. wynosił 5367 osób, zaś fun-

dusz wynagrodzeń 393 862 tys. zł;

2) w urzędach skarbowych przeciętny stan zatrud-

nienia w 2011 r. wynosił 39 373 osoby, zaś fundusz

wynagrodzeń 2 009 801 tys. zł (w tym urzędy skarbo-

we wyspecjalizowane: 2442 osoby, 146 789 tys. zł);

3) w izbach skarbowych przeciętny stan zatrud-

nienia w 2011 r. wynosił 3806 osób, zaś fundusz wy-

nagrodzeń 229 047 tys. zł;

4) w komórkach organizacyjnych Ministerstwa

Finansów realizujących zadania bezpośrednio zwią-

zane z systemem podatkowym (Departament Polity-

ki Podatkowej, Departament Podatków Dochodo-

wych, Departament Podatku od Towarów i Usług,

Departament Administracji Podatkowej i Departa-

ment Kontroli Skarbowej) przeciętny stan zatrudnie-

nia w 2011 r. wynosił 327 osób, zaś fundusz wyna-

grodzeń 31 548 tys. zł.

1014

Urzędy kontroli skarbowej i urzędy skarbowe

działają odpowiednio na podstawie ustawy z dnia

zm.).

Minister ﬁnansówzgodniezdelegacjązawartą

w powołanych ustawach, w drodze zarządzenia,

nadał statut urzędom kontroli skarbowej oraz okre-

ślił organizację urzędów i izb skarbowych oraz ich

statuty.

Obowiązujące struktury organizacyjne zarówno

urzędów kontroli skarbowej, jak i urzędów skarbo-

wych, określone odpowiednio zarządzeniem nr 2 mi-

nistra ﬁnansówzdnia13stycznia2011r.wsprawie

statutu urzędów kontroli skarbowej (Dz. Urz.

Mini-

stra Finansów Nr l, poz. 2) i zarządzeniem nr 39 mi-

nistra ﬁnansówzdnia21września2010r.wsprawie

podatków i formy opodatkowania, dlatego też nie jest

możliwa prezentacja podziału pracowników i fundu-

szu wynagrodzeń w ujęciu wnioskowanym przez

pana posła.

Dyrektor urzędu kontroli skarbowej i naczelnik

urzędu skarbowego w myśl zapisów powołanych za-

rządzeń, jako osoby kierujące daną jednostką, nada-

ją, w drodze zarządzenia, wewnętrzny regulamin

organizacyjny, a w ramach posiadanych zasobów

ludzkich dokonują odpowiedniej ich alokacji, aby za-

pewnić prawidłową i terminową realizację zadań

urzędu w sposób zgodny z polityką państwa, przepi-

sami prawa, wytycznymi ministra ﬁnansów,jakrów-

nież obowiązującym systemem ﬁnansowym.

Nato-

miast minister ﬁnansówwramachsprawowanego

nadzoru nad funkcjonowaniem urzędów kontroli

skarbowej i urzędów skarbowych w oparciu o usta-

lone mierniki wykonania zadań przez poszczególne

jednostki organizacyjne prowadzi cykliczną ocenę

efektywności ich pracy.

Ad 4–5.

W przygotowanym przez Bank Świato-

wy tegorocznym rankingu Paying Taxes 2012, któ-

ry jest elementem składowym rankingu Doing Bu-

siness 2012, Polska utrzymuje pozycję z zeszłego

roku (Paying Taxes 2012 – miejsce 128., Paying

Taxes 2011 – miejsce 128.).

Wynika to z rekalku-

lacji metodologii rankingu dokonanej w tym roku

przez Bank Światowy.

Niemniej jednak należy za-

uważyć, że przed dokonaniem ww. modyﬁkacjipo-

zycja Polski w rankingu nie ulegała systematycz-

nym spadkom.

Zgodnie z zestawieniem Paying Ta-

xes tworzonym przez Bank Światowy na potrzeby

Doing Business pozycja Polski przed dokonaniem

wspomnianych zmian przedstawiała się w sposób

następujący: 2008 r.

– 125. miejsce, 2009 r.

– 142.

miejsce, 2010 r.

– 151. miejsce, 2011 r.

– 121. miejsce,

2012 r.

– 128. miejsce.

Należy podkreślić, że powyższe zestawienie, obec-

nie zdezaktualizowane, różni się od rankingu Paying

Taxes publikowanego corocznie przez ﬁrmędoradczą

PricewaterhouseCoopers.

Wynika to z faktu, że Bank

Światowy, włączając ranking PwC do prac nad wła-

snym zestawieniem, dokonuje pewnych modyﬁkacji

wynikających z założeń metodologicznych przyjętych

na potrzeby rankingu Doing Business.

W związku

z powyższym, zgodnie z rankingiem Paying Taxes,

tworzonym przez ﬁrmęPwC,pozycjaPolskiróżniła

się od lokat zajętych w rankingach Banku Światowe-

go.

Ulegała ona również pewnym wahaniom w ciągu

ostatnich 4 lat, ale nie wiązała się z drastycznym

spadkiem notowań.

Pozycja ta kształtowała się od-

– 127. miejsce.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę

na założenia, na których oparto się przy tworzeniu

metodologii raportu Paying Taxes.

Mimo sygnaliza-

cji występowania elementów wątpliwych Bank Świa-

towy opiera się na tej samej dyskusyjnej metodologii,

tworząc i publikując raport, który m.in.:

1) porównuje systemy podatkowe krajów, które są

wprost nieporównywalne (mikropaństwa – najczę-

ściej tzw. raje podatkowe, państwa niedemokratyczne

o niskiej kulturze prawnej i zagrożeniu korupcją,

państwa polegające na dochodach z wydobycia su-

rowców naturalnych, gdzie obciążenia podatkowe są

znikome);

2) opiera się wyłącznie na sztywnych (technicz-

nych) wskaźnikach i całkowicie pomija kryteria

3) przypisuje tę samą wagę liczbie płatności po-

datkowych (które z uwagi na rozwój systemów płat-

ności elektronicznych przestały w zasadzie mieć zna-

czenie), jak i wysokości samych podatków;

4) ocenia rozwiązania podatkowe w oparciu o sy-

Ponadto zgodnie z przyjętą metodologią wyżej

oceniane jest nakładanie obowiązków składania de-

klaracji, jeżeli dominuje składanie ich w formie elek-

tronicznej (wtedy bez względu na liczbę obowiązko-

wych deklaracji dla rankingu uznaje się tylko jedną

płatność).

Lepiej oceniane są kraje nakazujące skła-

danie deklaracji podatkowych wyłącznie w formie

elektronicznej.

W Polsce wszystkie zeznania i deklaracje mogą

rowej.

Fakultatywność formy wykonania tego obo-

wiązku jest gorzej oceniana w rankingu aniżeli obli-

gatoryjność składania deklaracji w formie elektro-

1015

nicznej.

Należy podkreślić, że w Polsce nie ma obo-

wiązku składania deklaracji miesięcznych CIT, ale

tylko obowiązek zapłaty zaliczek.

Ranking wyżej

ocenia możliwość złożenia 12 deklaracji elektronicz-

nych (wtedy metodologia rankingu uznałaby jedną

płatność – online ﬁling)niżbrakskładaniadekla-

racji w ogóle, gdy istnieje tylko obowiązek wpłaca-

nia zaliczek.

W związku z powyższym należy krytycznie ocenić

założenie, iż pozostawianie podatnikowi opcji czy też

alternatywnych sposobów wypełniania zobowiązań

podatkowych jest gorzej traktowane niż nałożenie na

podatnika obowiązku dokonywania rozliczeń w kon-

kretnej formie.

Każdy z przedstawionych powyżej

czynników w sposób bardzo istotny wpływa na pozy-

cję Polski w rankingu.

Przykładowo zmiana liczby

płatności w podatku od nieruchomości z 12 na 1

(z uwagi na możliwość jednorazowego uiszczenia

tego podatku zamiast 12 rat) spowodowała skok Pol-

ski w rankingu o 30 pozycji.

Ponadto podkreślić należy, iż wbrew temu, co su-

geruje tytuł raportu i nazwy jego poszczególnych

datkowego, lecz również do obowiązków w zakresie

składek na FUS i innych składek do funduszy celo-

wych.

Wobec powyższego nie jest uzasadnione twierdze-

nie, iż raport Paying Taxes jest obiektywnym ran-

kingiem jurysdykcji podatkowych.

W kontekście wydatkowania środków publicznych

na zakup usług doradczych związanych z analizą

bądź oceną raportów Paying Taxes i przygotowaniem

w tym rankingu informuję, iż Ministerstwo Finan-

sów nie korzystało z usług doradczych w powyższym

obszarze.

Pragnę jednocześnie zwrócić uwagę, iż z punktu

widzenia podatnika istotna jest nie tylko wysokość

ponoszonych kosztów związanych z wypełnianiem

obowiązków podatkowych, lecz przede wszystkim

wysokość obciążeń ﬁskalnych.

Wedługrankinguju-

rysdykcji podatkowych Paying Taxes 2011 łączna

wysokość obciążeń podatkowych w Polsce wynosi

43,6% i odpowiada średniej wartości obciążeń dla

wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej

mym obciążenie ﬁskalnePolskiwśródpaństwunij-

nych – tak istotne z punktu widzenia interesów po-

datnika – jest niższe od obciążeń Litwy (43,9%), Ru-

munii (44,4%), Grecji (46,4%), Niemiec (46,7%), Sło-

wacji (48,8%), Czech (49,1%), Węgier (52,5%), Szwecji

Ad 6.

Minister ﬁnansówwramachsprawowanego

nadzoru nad funkcjonowaniem organów skarbowych

prowadzi analizę dotyczącą wypłaty odszkodowań

i orzeczonych kosztów w związku z postępowaniem

sądowym i prokuratorskim.

W ciągu ostatnich 5 lat

dane kształtowały się następująco:

1) w 2007 r. kwota wypłaconych odszkodowań w sto-

sunku do 64 spraw (w tym 38 spraw dot. kosztów

postępowania sądowego i prokuratorskiego) wynio-

sła 2572 tys. zł (w tym 162 tys. zł koszty postępowa-

nia sądowego i prokuratorskiego);

2) w 2008 r. kwota wypłaconych odszkodowań

w stosunku do 568 spraw (w tym 34 sprawy dot. kosz-

tów postępowania sądowego i prokuratorskiego) wy-

niosła 267 tys. zł (w tym 156 tys. zł koszty postępo-

wania sądowego i prokuratorskiego);

3) w 2009 r. kwota wypłaconych odszkodowań

w stosunku do 51 spraw (w tym 19 spraw dot. kosz-

niosła 945 tys. zł (w tym 96 tys. zł koszty postępowa-

4) w 2010 r. kwota wypłaconych odszkodowań

w stosunku do 8 spraw (w tym 2 sprawy dot. kosztów

sła 44 tys. zł (w tym 2 tys. zł koszty postępowania

sądowego i prokuratorskiego);

5) w 2011 r. kwota wypłaconych odszkodowań

w stosunku do 16 spraw (w tym 9 spraw dot. kosztów

sła 71 tys. zł (w tym 22 tys. zł koszty postępowania

sądowego i prokuratorskiego).

Ad 7.

W odniesieniu do poruszonego przez pana

posła Przemysława Wiplera problemu „kosztów ob-

sługi i zwrotów podatków pobranych w wyniku nad-

użyć legislacyjnych” np. z tytułu zakazu odliczania

podatku VAT przy nabyciu samochodów z „kratką”

informuję, że powołanego przez pana posła przykładu

nie można uznać za nadużycie legislacyjne.

Ograniczenie w prawie do odliczenia podatku

wprowadzone drogą ustawową i miało na celu wyeli-

minowanie różnic w prawie do odliczenia przy zaku-

pie podobnych (prawie identycznych) towarów.

Wpraw-

dzie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r. częściowo za-

kwestionował sposób wprowadzenia ww. ogranicze-

nia, jednak rozwiązanie funkcjonujące w podatku od

towarów i usług w ww. zakresie pozwoliło na zacho-

wanie szczelności systemu VAT i przeciwdziałało nie-

opodatkowaniu konsumpcji prywatnej.

Od l stycznia 2011 r. ograniczenie to obowiązuje na

mocy derogacji przyznanej Polsce przez Radę UE.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 17 maja 2012 r.

1016

Odpowiedź

-023-4097/12, interpelacją pana Jerzego Polaczka,

wie realizacji planu dochodów Głównego Inspekto-

ratu Transportu Drogowego oraz jego wydatków za

okres styczeń–marzec 2012 r. uprzejmie proszę o przy-

Ze sprawozdania z wykonania wydatków za okres

styczeń–marzec 2012 r. wynika, że w Głównym In-

spektoracie Transportu Drogowego poniesiono wy-

datki w kwocie 10 800 tys. zł.

Natomiast dochody

budżetu państwa w części 39: Transport rozdział

60055: Inspekcja Transportu Drogowego zaplanowa-

cie 1 206 404 tys. zł, w tym wpływy z tytułu grzy-

– 1 200 000 tys. zł.

Ze sprawozdania z wykonania dochodów budżetu

kwota dochodów zrealizowanych przez Główny In-

spektorat Transportu Drogowego wyniosła 6434 tys.

w drodze mandatów karnych – 4381 tys. zł.

Należy jednak zaznaczyć, że część wpływów po-

bieranych przez pracowników Głównego Inspektora-

tu Transportu Drogowego odprowadzana jest na wy-

odrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji

jowego Funduszu Drogowego.

Przychodami fundu-

szu są m.in. dochody z opłat administracyjnych z ty-

tułu realizacji zadań wykonywanych przed l stycznia

2011 r. przez zlikwidowane Biuro Obsługi Transpor-

tu Międzynarodowego czy dochody z tytułu kar pie-

niężnych wymierzanych w ramach kontroli prawidło-

wości uiszczenia opłaty elektronicznej.

stanowiące przychód Krajowego Funduszu Drogowe-

go zrealizowane przez Główny Inspektorat Trans-

portu Drogowego wyniosły 14 965 tys. zł.

Mając na uwadze powyższe, ocena poziomu wy-

datków Głównego Inspektoratu Transportu Drogo-

wego ustalonych na rok 2012 w porównaniu z wydat-

kami planowanymi na rok 2011 powinna być rozpa-

trywana w kontekście wszystkich dodatkowych za-

dań wykonywanych przez ww. jednostkę, a nie tylko

tych, które mają odzwierciedlenie w dochodach bu-

dżetu państwa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(4098)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

br., interpelację pani poseł Beaty Małeckiej-Libery

(znak: SPS -023-4098/12) w sprawie ustalania

uprawnień pracowniczych przysługujących pracow-

nikom samorządowym, informuję, co następuje.

Na wstępie należy nadmienić, że powołana w in-

ustanawiającym przepisy prawa pracy określające

sem podmiotowym danego aktu normatywnego są

objęci pracownicy samorządowi zatrudnieni w jed-

nostkach, wyszczególnionych w dyspozycji art. 2 tej

ustawy.

Tym samym ukształtowanie odrębnego sta-

tusu pracowników samorządowych zostało oparte

(podobnie zresztą jak na gruncie obowiązującej do

słance (kryterium) miejsca zatrudnienia.

W kontekście powyższego objęcie statusem praw-

nym pracownika samorządowego skutkuje m.in. pod-

daniem określonej grupy pracowników reżimowi wy-

nikającemu z przepisów danej pragmatyki służbowej,

formułującej dla ww. zarówno konkretne obowiązki,

nień, zagwarantowanych pracownikom samorządo-

wym na gruncie art. 38 ust. 1–2 tejże należy odpo-

wiednio: dodatek za wieloletnią pracę oraz nagroda

jubileuszowa.

Dodatek za wieloletnią pracę przysłu-

miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, a następ-

niczego.

Natomiast, prawo do nagrody jubileuszowej

zostało ustalone przez ustawodawcę w wysokości sta-

nowiącej procentową kwotę wynagrodzenia miesięcz-

nego, zależną od określonego stażu pracy.

I tak,

1017

morządowych, nagroda jubileuszowa przysługuje

w wysokości:

Wspomniane powyżej świadczenia stanowią za-

tem niewątpliwie swoistego rodzaju gratyﬁkacjęza

staż pracy w administracji samorządowej, który

z jednej strony warunkuje powstanie prawa do ich

nabycia, zaś z drugiej wpływa proporcjonalnie na ich

wysokość.

Istotnym również pozostaje wskazanie, że wcze-

nych powyżej gratyﬁkacjiwynikałozart.21ust.1

z późn. zm.) oraz znajdujących wówczas odpowiednie

zm.).

Tak więc regulując bezpośrednio w pragmatyce

służbowej pracowników samorządowych kwestę do-

datku za wieloletnią pracę oraz nagrody jubileuszo-

wej, ustawodawca uporządkował zapisy ustawy o pra-

cownikach samorządowych w tym przedmiocie.

Nie

ulega przy tym wątpliwości, że zasady określające

prawo pracowników samorządowych do wspomnia-

nych powyżej świadczeń, unormowane na gruncie

art. 38 ust. 1–2 ściśle korespondują z rozwiązaniami

służbowych, tj. m.in. art. 90 ust. 1 oraz 91 ust. 1 usta-

W tym też kontekście należy również oceniać dys-

rządowych, w świetle której do okresów pracy upraw-

niających do m.in. dodatku za wieloletnią pracę oraz

nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie poprzed-

nio zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okre-

nienia pracownicze.

Analogiczną zasadę ustawodaw-

ca ukształtował bowiem w art. 90 ust. 2 oraz art. 91

ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, przesadzając, że do

okresów pracy uprawniających odpowiednio do: do-

nagrody jubileuszowej „wlicza się wszystkie poprzed-

nie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udo-

wodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

zależą uprawnienia pracownicze”.

Zatem w konse-

kwencji, dla obu wspomnianych pragmatyk służbo-

wych przykładem takich odrębnych przepisów są

wspomniane w interpelacji: art. 1 ustawy z dnia 20 lip-

nym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu

pozostaje zwrócenie uwagi na podkreślany w komen-

tarzach stricte informacyjny charakter art. 38 ust. 5

jak i ww. przepisów ustawy o służbie cywilnej), gdyż

o,,zaliczalności” okresów równorzędnych przesadza-

ją de facto przepisy odrębne (vide np.: Agnieszka Rze-

tecka-Gil „Ustawa o pracownikach samorządowych.

Komentarz” LexisNexis Warszawa 2009, wyd.

1, str.

230).

W kontekście powyższego, trudno zatem zgo-

dzić się z podniesionym w interpelacji stwierdzeniem,

że przyjęte w ustawie o pracownikach samorządo-

wych rozwiązanie jest szczególnie krzywdzące dla

pracowników samorządowych.

Należy podkreślić, że

analogiczne zasady obowiązują również inne grupy

zatrudnionych, m.in. członków korpusu służby cywil-

nej.

Ustawodawca nie deﬁniujezarównowustawie

o pracownikach samorządowych, jak i ustawie o służ-

bie cywilnej problematyki okresów zatrudnienia za-

liczanych do uprawnień pracowniczych, tj. dodatek

za wieloletnią pracę czy nagroda jubileuszowa przez

pryzmat regulacji związanych z prowadzeniem dzia-

łalności gospodarczej.

Reasumując, w świetle przedstawionej powyżej

argumentacji, trudno uznać zasadność zainicjowania

przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji zmia-

ny dotychczasowych uregulowań w tym zakresie od-

nośnie pracowników samorządowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Magdalena Wilamowska

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

1018

w sprawie zapowiedzi prywatyzacji zakładów lecznic-

SA w województwie świętokrzyskim, poniżej przed-

stawiam odpowiedzi na zawarte w ww. interpelacji

1.

Czy przedsiębiorstwo państwowe Uzdrowisko

ła „Plan prywatyzacji na lata 2012–2013”, który za-

wiskowych, w tym w Uzdrowisku Busko-Zdrój SA

z siedzibą w Busku-Zdroju, aktualnie wyłączonych

prawa.

Ministerstwo Skarbu Państwa przygotowało pro-

jekt zmiany rozporządzenia z dnia 8 października

dalej: rozporządzenie.

Projekt zakłada wpisanie do

wykazu zakładów lecznictwa uzdrowiskowego pro-

w Krynicy-Zdroju.

Po porozumieniu z ministrem

zdrowia odnośnie do dokonania weryﬁkacjiaktual-

nie obowiązującego ww. wykazu zakładów lecznictwa

uzdrowiskowego projekt zmieniający rozporządzenie

i konsultacji społecznych.

Za pośrednictwem mini-

stra administracji i cyfryzacji zostanie przekazany

2.

Czy ewentualne zakwaliﬁkowanieprzedsiębior-

Planowana zmiana rozporządzenia, zmierzająca

do zakwaliﬁkowaniaspółkidoprywatyzacji,niebę-

dzie stanowiła przeszkody dla korzystania przez

spółkę ze środków Unii Europejskiej w ramach re-

gionalnych programów operacyjnych.

Ministerstwo Skarbu Państwa na dzień dzisiejszy

nie posiada listów intencyjnych od potencjalnych in-

westorów zainteresowanych udziałem w prywatyza-

cji spółki Uzdrowisko Busko-Zdrój SA.

Uzdrowisko Busko-Zdrój SA, jak i pozostałe spół-

ki uzdrowiskowe, odczuwa niedobór środków ﬁnan-

sowych na realizację planów rozwojowych.

Bez prze-

znaczenia odpowiednich nakładów w zakresie sprzę-

tu medycznego oraz modernizacji obiektów nie będzie

czasowych doświadczeń prywatyzacja spółki jest sku-

tecznym sposobem pozyskania dodatkowego kapita-

łu i zapewnienia stabilnego jej rozwoju z korzyścią

nie tylko dla pracowników spółki, lecz także dla

mieszkańców gminy Busko-Zdrój.

Nie bez znaczenia

dla gminy jest również fakt, że Ministerstwo Skarbu

leczniczo-uzdrowiskowych spółki i utrzymaniem

skowego.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że zgodnie ze

fakt objęcia procesem prywatyzacji spółek uzdrowi-

skowych nie będzie ograniczał możliwości zapewnia-

nia leczenia uzdrowiskowego ze środków publicz-

nych, tj. NFZ, ZUS itp., które kontraktując świadcze-

nia opieki medycznej, kierują się jakością świadczo-

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

terpelację pana posła Macieja Małeckiego z dnia 24

sytuacji pracowników spółki Ursus po jej sprzedaży

1019

uprzejmie przedstawiam odpowiedzi na poszczególne

Umowa zbycia udziałów Ursus sp. z o.o. zawarta

pomiędzy Bumar sp. z o.o. i Pol-Mot Warfama SA nie

zawierała specjalnych uregulowań zarówno w zakre-

sie praw pracowniczych, jak również dalszej produk-

cji maszyn rolniczych.

Należy podkreślić, że przed-

miotem transakcji był pakiet 100% udziałów w spół-

ce Ursus i transakcja nie miała bezpośredniego wpły-

wu na stosunki prawne łączące pracowników ze

spółką, jak też na jej dalszą działalność operacyjną.

Zagadnienia te w dalszym ciągu bezpośrednio leżały

w domenie spółki Ursus sp. z o.o., a pośrednio w krę-

gu zainteresowania nowego inwestora, jakim był Pol-

-Mot Warfama SA (w szczególności plany dotyczące

dalszej działalności operacyjnej).

Od dnia nabycia

udziałów w spółce Ursus inwestor przejął pełnię praw

właścicielskich wobec tego podmiotu i realizował

własną strategię produkcji maszyn rolniczych, w tym

ciągników marki Ursus.

Należy podkreślić, że od roku 2005 Bumar sp. z o.o.

aktywnie wspierał działalność operacyjną oraz re-

strukturyzację spółki Ursus m.in. poprzez znaczące

zaangażowanie w ﬁnansowaniejejdziałalnościoraz

sprzedaż produktów.

Wsparcie ﬁnansowe Bumaru

w okresie 2005–2011 umożliwiało funkcjonowanie

spółki i marki Ursus, która przed przejęciem przez

Bumar sp. z o.o. utraciła znaczną część swoich kom-

petencji rynkowych.

Równolegle od roku 2007 pro-

wadzone były działania zmierzające do pozyskania

inwestora strategicznego.

W roku 2011 inwestorem

takim została spółka Pol-Mot Warfama SA.

Jest to

podmiot z kapitałem polskim, którego akcje notowa-

szawie.

Spółka Pol-Mot Warfama SA aktywnie dzia-

ła w branży maszyn rolniczych i posiada doświadcze-

nie zarówno w produkcji, jak i efektywnej sprzedaży

rynkach zagranicznych.

Realizując proces zbycia

udziałów Ursus sp. z o.o., Zarząd Bumar sp. z o.o.

uznał, że inwestor ten stwarza perspektywę na prze-

prowadzenie programu restrukturyzacji spółki i mar-

ki Ursus oraz utrzymanie i rozwój produkcji ciągni-

ków i innych maszyn rolniczych.

Niezależnie od dalszych przekształceń własnościo-

wych spółki Ursus według ogólnie dostępnych infor-

macji maszyny rolnicze – w tym ciągniki pod marką

Ursus – są produkowane przez Pol-Mot Warfama SA.

Natomiast spółka Ursus po zmianie nazwy na LZM2

sp. z o.o. znajduje się w likwidacji i z jej majątku ﬁnan-

sowane jest postępowanie likwidacyjne.

Bumar jako były udziałowiec Ursus sp. z o.o. nie

jest odpowiedzialny za zobowiązania spółki będącej

odrębnym podmiotem gospodarczym.

stwa, w której Skarb Państwa posiada 82,24% udzia-

łów.

Odnosząc się do pytania pana posła, informuję,

iż decyzja w sprawie zbycia udziałów Ursus sp. z o.o.,

zgodnie z przepisami umowy spółki Bumar sp. z o.o.

rozpatrywana była przez poszczególne szczeble kor-

poracyjne.

I tak w dniu 20 kwietnia 2011 r.

Rada

Nadzorcza Bumar sp. z o.o. pozytywnie zaopiniowa-

ła wniosek Zarządu spółki do Zgromadzenia Wspól-

ników w sprawie zbycia 100% udziałów Ursus sp. z o.o.

oraz aktywów powiązanych (znaki towarowe Ursus

i ciągniki Ursus będące własnością Bumar sp. z o.o.)

na warunkach wynegocjowanych przez Bumar sp. z o.o.

z potencjalnym inwestorem.

W dniu 9 maja 2011 r.

Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Bumar

sp. z o.o. jednogłośnie podjęło uchwałę wyrażającą

zgodę na dokonanie tej transakcji.

Należy zważyć na

to, że Ursus sp. z o.o. od kilku lat prowadziła nieren-

towną działalność i generowała ujemne wyniki, któ-

re negatywnie rzutowały na skonsolidowane spra-

wozdanie finansowe Grupy Kapitałowej Bumar.

W latach 2007–2010 strata netto spółki Ursus wy-

niosła odpowiednio: 2007 r.

– 10,4 mln zł, 2008 r.

–

11,9 mln zł, 2009 r.

– 9 mln zł, 2010 r.

– 16,3 mln zł.

Począwszy od roku 2009 roku kapitał własny spółki

był ujemny, a na koniec 2010 r. wynosił – 16,5 mln zł,

natomiast niepokryte straty z lat ubiegłych wynosi-

ły – 48,9 mln zł.

W roku 2010 sytuacja spółki pod

względem zadłużenia i płynności ﬁnansowej była

wręcz katastrofalna.

Poziom zobowiązań bieżących

zwiększył się w roku 2010 z 17 mln zł do 36 mln zł

(w znacznej większości wobec Bumar sp. z o.o.).

Wskaźnik podstawowej płynności wynosił na koniec

2010 roku 0,4 (wobec pożądanej wartości 2), nato-

miast wskaźnik podwyższonej płynności wynosił

O (wobec pożądanej wartości 1,2–1,5).

Sporządzona na okoliczność przeprowadzenia

transakcji sprzedaży udziałów wycena wartość spół-

ki Ursus wykazała wysoce ujemną wartość spółki,

która w oparciu o dane na dzień 28.02.2011 r. wynio-

sła: według metody skorygowanych aktywów netto

– 35,3 mln zł, natomiast według wartości likwidacyj-

nej – 45,8 mln zł.

Spółka nie posiadała żadnych wła-

snych nieruchomości, a działalność gospodarcza pro-

wadzona była w obiektach należących do Bumar sp. z o.o.

Sprzedaż udziałów Ursus sp. z o.o. była zatem dla

spółki Bumar rozwiązaniem bardziej korzystnym niż

dalsze wspieranie trwale nierentownego podmiotu

lub też ﬁnansowanieprocesówlikwidacyjnych.

Nad-

to dezinwestycja była w pełni zgodna ze strategią

grupy Bumar zakładającą koncentrację na podsta-

wowym proﬁludziałalności,jakimjestprodukcja

i obrót uzbrojeniem, materiałami i sprzętem wojsko-

wym.

1020

cji, która doprowadziła do upadku polskiej firmy

o ponad 120-letniej tradycji.

Odnosząc się do prośby pana posła, pragnę zapew-

nić, iż Ministerstwo Skarbu Państwa dokonało kom-

pleksowej i wnikliwej oceny warunków przeprowa-

dzenia transakcji zbycia przez Bumar sp. z o.o. udzia-

łów spółki Ursus podczas przygotowania stanowiska

Skarbu Państwa na Nadzwyczajne Zgromadzenie

Wspólników, którego przedmiotem było rozpatrzenie

wniosku Zarządu Bumar sp. z o.o. w sprawie wyraże-

nia zgody na zbycie posiadanych przez Bumar sp. z o.o.

udziałów Ursus sp. z o.o. oraz składników aktywów

trwałych.

Nie dostrzeżono jakichkolwiek przesłanek

gły poddawać pod wątpliwość zasadność i warunki

przeprowadzenia przedmiotowej transakcji.

W kon-

sekwencji Skarb Państwa głosował za wyrażeniem

przez zgromadzenie wspólników zgody na zbycie

udziałów Ursus sp. z o.o.

Przedstawiając powyższe, pozostaję w przekona-

Agencji Restrukturyzacji

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przy piśmie nr SPS-023-4102/12 z dnia 24 kwietnia

2012 r., w sprawie wprowadzenia nowych zasad do-

tyczących ewidencjonowania czynności kontrolnych

realizowanych przez pracowników Biura Kontroli na

wiam poniższe wyjaśnienia.

W Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rol-

nictwa (ARiMR) obowiązuje jeden system wynagra-

dzania obejmujący wszystkich pracowników ARiMR,

w tym także pracowników biur kontroli na miejscu

dzenia regulaminu wynagradzania pracowników

ARiMR.

sa ARiMR nr 7/2004 z dnia 9 lutego 2004 r. (z późn.

zm.) „pracownikowi, który wzorowo wypełnia swoje

obowiązki, wykazuje się inicjatywą i zaangażowa-

konywania zadań agencji, może być przyznana na-

groda”, co oznacza, że nagroda ma charakter uzna-

niowy.

Wypłata nagrody warunkowana jest jednak

stanem funduszu wynagrodzeń ARiMR, który musi

zapewniać sﬁnansowanietychnagródorazdecyzją

grody.

Celem określenia zasad naliczania wysokości na-

z zidentyﬁkowanychrodzajówczynności.

Przyjęto,

i punktów, po zatwierdzeniu dokumentu lub z chwi-

lą wprowadzenia zmian.

Z dniem 1 kwietnia 2012 r. wprowadzono zmiany

w zasadach dystrybucji nagród kwartalnych dla pra-

cowników biur kontroli na miejscu ARiMR, gdzie

wprowadzono bardziej szczegółową ewidencję zadań

kontrolnych realizowanych przez pracowników BKM.

Zmiana norm dotyczyła de facto kontroli o charak-

terze obszarowym i wynika z wprowadzenia narzędzi

usprawniających pracę inspektorów terenowych, jak

i pracowników zajmujących się przygotowaniem i ob-

sługą dokumentacji.

Kwestia zwiększenia ilości za-

dań do realizacji dla głównych specjalistów, którą

1021

porusza pan poseł Dariusz Joński, związana jest

z zasadą uzależnienia minimalnej liczby punktów do

wypracowania w ramach normy od zajmowanego sta-

nowiska służbowego.

Podyktowane jest to głównie

faktem, iż od pracownika zajmującego w hierarchii

stanowisk najwyższe stanowisko niekierownicze,

tj. stanowisko głównego specjalisty, a co się z tym

wiąże, uplasowanego w tabeli miesięcznych stawek

wyższym poziomie (spośród stanowisk niekierowni-

czych) pracodawca oczekuje największego zaangażo-

wania, sprawności i szybkości w realizacji zarówno

czynności kontrolnych, jak i zadań związanych z ob-

sługą dokumentacji.

Wprowadzenie w niniejszych zasadach zróżnico-

wania ilości zadań dla pracowników wykonujących

taką samą pracę, zatrudnionych na poszczególnych

stanowiskach pracy, podyktowane jest również próbą

zmniejszenia dużych dysproporcji w wynagradzaniu

pomiędzy pracownikami zajmującymi niższe stano-

wiska, tj. inspektora, a pracownikami zatrudnionymi

na stanowiskach wyższych, tj. starszego specjalisty

czy głównego specjalisty.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Dariusza Jońskiego w sprawie zapewnienia bezpie-

czeństwa publicznego i bezpieczeństwa strażaków na

terenie woj. łódzkiego, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

renie województwa oraz w komendzie wojewódzkiej

Państwowej Straży Pożarnej ustala komendant wo-

jewódzki Państwowej Straży Pożarnej, w uzgodnie-

niu z komendantem głównym Państwowej Straży

Pożarnej.

danych, uzgodnione zostały minimalne stany osobo-

jest zasadnym porównywanie wartości procentowej

gólnych województwach, ponieważ występują pomię-

dzy nimi zasadnicze różnice w zakresie konkretnych

wskaźników operacyjnych, tj. liczby interwencji, jed-

interwencyjnych Krajowego Systemu Ratowniczo-

-Gaśniczego.

Liczba etatów w zmianowym rozkładzie czasu

24 godzinnych na 1 etat.

Czas dostępności strażaka

zapewnienia stanu osobowego zmiany, zostały wyli-

1022

W związku z powyższym, zwiększenie środków

ﬁnansowychnapodniesieniedobowychstanóweta-

nieczność obniżenia stanów osobowych w innych wo-

jewództwach.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że stosowane za-

sady ustalania stanów etatowych oraz rozdział środ-

ków ﬁnansowychniebudziłydotychczaswątpliwości,

zarówno komendantów wojewódzkich, jak i straża-

ków.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

w sprawie utrzymania czystości

-023-4104/12, w sprawie utrzymania czystości na

nym uwzględnieniem rejonów szczególnie ekspono-

wanych podczas trwania Mistrzostw Europy w Piłce

jące informacje i wyjaśnienia.

sność Skarbu Państwa.

Zgodnie zaś z art. 19 ust. 2

ww. ustawy zarządcą dróg krajowych, w tym dróg

ekspresowych i autostrad, jest generalny dyrektor

W myśl ww. przepisów zarządca drogi odpowiada

blicznych, w tym koszenie rowów i poboczy, wycinkę

krzewów i drzew, naprawę znaków drogowych oraz

barier, zimowe utrzymanie dróg i naprawy cząstko-

we, a także utrzymanie przepustów, chodników i mo-

stów.

Ponadto do obowiązków zarządcy drogi należy

koszenie pasa drogowego, utrzymanie zieleni przy-

drożnej, utrzymanie w czystości pasa drogowego: za-

miatanie jezdni, zbieranie śmieci, usuwanie chwa-

stów, utrzymanie w czystości znaków drogowych i ba-

rier stalowych, mycie oznakowania pionowego, barier

ochronnych z elementami odblaskowymi, usuwanie

martwych zwierząt oraz likwidację grafﬁti.

Obowiązki swoje Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

jowych i Autostrad realizuje za pośrednictwem 16

oddziałów terenowych.

Bezpośrednio zarządzaniem

drogami w terenie zajmują się wyodrębnione z od-

działów GDDKiA rejony dróg krajowych.

Zakres za-

dań obejmuje ogółem 18 753 km dróg krajowych, czy-

li 5% długości, na których odbywa się ok. 60% ruchu.

jątkiem autostrad i dróg ekspresowych), a więc dróg

pełni zarząd miasta.

W ostatnim okresie GDDKiA w coraz większym

stopniu w ramach outsourcingu zleca utrzymanie

dróg ﬁrmomzewnętrznym.

Odbywasiętowproce-

durze udzielenia zamówienia publicznego zgodnie

z Prawem zamówień publicznych.

Sukcesem zakoń-

czył się pilotażowy projekt utrzymaniowy 54-kilome-

trowego odcinka trasy S3 Szczecin – Myślibórz.

GDDKiA

planuje rozszerzenie ww. zleceń na większą ilość dróg,

przy czym nie ma na razie zamiaru pozbywać się

zespołów do zimowego utrzymania dróg w oddziałach

regionalnych, ale planuje systematycznie ograniczać

ich liczebność.

Docelowo program będzie rozszerza-

ny, tak żeby objął wszystkie autostrady i drogi eks-

presowe.

Należy wskazać, iż zarówno przy samodzielnym

utrzymaniu dróg przez odpowiedni rejon utrzymania

ruchu GDDKiA, jak i w przypadku zlecenia ww. usłu-

gi ﬁrmomzewnętrznym,przedmiotoweodcinkidróg

podlegają pod względem estetyki i czystości stałemu

monitoringowi w porze dziennej oraz w nocy.

ww. ustawy właściciele nieruchomości zapewniają

ków położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za

blicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpo-

średnio przy granicy nieruchomości.

Zatem obowią-

zek utrzymania czystości chodnika będzie należał do

właściciela nieruchomości tylko wtedy, kiedy ów chod-

nik będzie znajdował się bezpośrednio przy jego nie-

kiem lub oznakowaniem poziomym torowisk pojaz-

dów szynowych znajdujących się na terenie gminy

te torowiska.

Zaś obowiązki utrzymania czystości

1023

stwierdzenia niewykonania obowiązków wójt (bur-

mistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą

Odnosząc się do utrzymania czystości na terenach

przyległych do torowisk kolejowych, informuję, iż Za-

kłady Linii Kolejowych PKP Polskich Linii Kolejo-

wych SA na terenie całego kraju otrzymały polecenia

dokonania estetyzacji obszarów kolejowych poprzez:

— wyrównanie peronów, wymalowanie pasów

bezpieczeństwa, poprawienie ścieżek dojścia do tune-

li i peronów,

— wycięcie krzaków, wykoszenie nasypów, wy -

sprzątanie terenów kolejowych,

— poprawienie stanu tablic informacyjnych na

stacjach i przystankach kolejowych,

— uzupełnienie oznakowania torów postojowych

i stacji postojowych, w szczególności tabliczek infor-

mujących o zakazie poruszania się lub przebywania

osób postronnych,

— sprawdzenie stanu technicznego tablic wyświe -

tlających informacje dla podróżnych,

— dokonanie przeglądu urządzeń megafonowych

pod kątem słyszalności i wykonanie niezbędnych na-

praw,

— uzupełnienie oświetlenia na obszarach stacji

i przystanków,

— wymianę tablic z nazwami stacji i przystanków

oraz numarów peronów w przypadku ich nieczytel-

ności lub zniszczenia,

— usunięcie dzikich reklam, naklejek, plakatów,

oczyszczenie powierzchni w obszarach stacji i przy-

stanków,

— wyregulowanie zegarów na stacjach i peronach.

Ponadto Zakłady Linii Kolejowych w miastach

gospodarzach zostały zobowiązane do:

— dokonania przed każdym meczem na liniach

dojazdowych do lotnisk i stadionów przeglądów in-

frastruktury kolejowej: drogi kolejowej, sieci trakcyj-

nej, urządzeń srk itp.

— sprzątania i porządkowania terenów kolejo -

wych (w tym wykaszania nasypów i torowisk) w oko-

licach węzłów kolejowych miast gospodarzy przed

każdym meczem.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

i sygnałach drogowych (4106)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-023-4106/12, z dnia 26 kwietnia 2012 r.

przekazujące interpelację posła Łukasza Gibały w spra-

wie niezbędnych zmian w rozporządzeniach do usta-

wy Prawo o ruchu drogowym, wynikających z ko-

nieczności zapewnienia zgodności przepisów rozpo-

rządzeń z prawem ustawowym oraz konwencją wie-

deńską o znakach i sygnałach drogowych, przedsta-

wiam następującą informację.

przepisów rozporządzeń:

w zakresie wynikającym m.in. z wprowadzenia

zm.) nowych deﬁnicji:drogidlarowerów,pasaruchu

1024

werowego.

W związku z powyższym w resorcie prowadzone

są prace przygotowawcze związane z nowelizacją wy-

żej wymienionych aktów prawnych.

W ramach tych

prac przygotowywane są projekty: rozporządzenia

zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sy-

gnałów drogowych, a także rozporządzenia zmienia-

jącego rozporządzenie w sprawie szczegółowych wa-

projektowanych zmian obejmie również zagadnienia

podnoszone w interpelacji pana posła Łukasza Giba-

ły.

Przedmiotowe projekty będą nowelizowały także

do ruchu rowerów), dlatego też resort obecnie m.in.

gromadzi informacje niezbędne do sporządzenia oce-

ny skutków regulacji projektów rozporządzeń oraz

analizuje różne warianty rozwiązań prawnych w celu

wypracowania optymalnego brzmienia projektowa-

nych przepisów.

w przedmiotowej interpelacji, uprzejmie wskazuję, że

planowany termin wydania projektowanych rozpo-

rządzeń został określony w wykazie prac legislacyj-

nych ministra transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej, który jest dostępny w Biuletynie Informacji

i Gospodarki Morskiej.

Zgodnie z przedmiotowym

wykazem planowanym terminem wydania rozporzą-

dzeń jest grudzień 2012 r.

Odpowiadając na pytanie drugie, uprzejmie infor-

muję, iż podczas procedowania projektów rozporzą-

dzeń – na etapie konsultacji społecznych – zostaną

one przekazane do wielu podmiotów, w tym m.in. or-

ganizacji społecznych reprezentujących użytkowni-

Jako przykład dotychczasowej praktyki resortu

w tym zakresie podaję prace legislacyjne nad projek-

tem rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie

ministra infrastruktury w sprawie warunków tech-

posażenia.

W toku procedowania przedmiotowego

projektu rozpatrzone zostały wszystkie uwagi i suge-

stie przedstawione podczas konsultacji społecznych

przez organizacje reprezentujące użytkowników ro-

werów.

Przy tworzeniu przepisów przedmiotowego

rozporządzenia uwzględniono zdecydowaną więk-

szość propozycji wymienionych wyżej organizacji.

Nie mogę więc zgodzić się z zarzutem pomijania

przedstawicieli środowisk użytkowników rowerów

w procesie konsultowania zmian przepisów rozporzą-

dzeń.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

pelacji nie wiąże się z kompetencjami ministra spra-

wiedliwości, co zauważa również autorka interpela-

cji, dotyczy bowiem stosowania ustawy z dnia 30 li-

1996 r., była wielokrotnie nowelizowana i podobnie

ręczeniami Skarbu Państwa spłaty niektórych kre-

dytów mieszkaniowych (Dz. U. Nr 122, poz. 1310,

z późn. zm.) jest wyrazem działań państwa, odnoszą-

cych się do realizowanych w odmiennych warunkach

ustrojowych programów wspierania spółdzielczego

budownictwa mieszkaniowego.

Rys historyczny do-

tyczący tych zagadnień przedstawił Trybunał Kon-

stytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 wrze-

śnia 2011 r.

K 8/09 (Dz. U. Nr 206, poz. 1227).

Wska-

zał, że w latach 1965–1992 jedną z metod realizacji

polityki mieszkaniowej państwa było wspieranie

w szerokim zakresie wielorodzinnego budownictwa

mieszkaniowego, które odbywało się za pomocą kre-

dytowania spółdzielni mieszkaniowych.

Kredyty te

charakteryzowały się długoterminowością oraz sta-

łym – określonym na niskim poziomie – oprocento-

waniem.

Stworzono ponadto mechanizm dopłat z bu-

dżetu państwa do oprocentowania kredytu i opraco-

wano mechanizm dokonywania umorzeń w ciężar

budżetu państwa części kredytu oraz odsetek.

Jak

wskazuje w dalszej części wywodu Trybunał Konsty-

tucyjny, korzystna sytuacja kredytobiorców uległa

zmianie wraz z uchyleniem nałożonych na banki obo-

wiązków dotyczących zapewnienia uprzywilejowania

oraz preferencji w zakresie oprocentowania i warun-

ków spłaty kredytów, co miało miejsce po wejściu

kowaniu stosunków kredytowych (Dz. U. Nr 74,

zmiennej stawki oprocentowania doprowadziła do

istotnego zwiększenia kosztów kredytów.

W celu zła-

godzenia skutków transformacji ustrojowej zostały

przez prawodawcę podjęte działania, których celem

było stworzenie regulacji prawnych umożliwiających

1025

udzielenie pomocy państwa kredytobiorcom.

Począt-

kowo kwestie te regulowane były kolejnymi rozpo-

rządzeniami Rady Ministrów, w sposób kompleksowy

w spłacie kredytów mieszkaniowych polega na:

— przejściowym wykupieniu ze środków budżetu

— umorzeniu części zadłużenia kredytobiorców

— wykupieniu ze środków budżetu państwa czę -

ści zadłużenia kredytobiorców z tytułu skapitalizo-

wanych odsetek.

Rozliczeń z bankami dokonuje minister właściwy

i mieszkaniowej, na zasadach określonych w umowie

zawartej z bankiem, ministrem właściwym do spraw

niowej i ministrem właściwym do spraw ﬁnansów

publicznych (art. 4 ust. 3).

W interpelacji pani poseł stawia tezę, że bank

PKO BP SA i minister właściwy do spraw budownic-

twa nie przestrzegają przepisów, a bezprawie praktyk

stronnie zmieniał warunki spłaty kredytów wobec

wynikających z wcześniej zawartych umów w spra-

wie wysokości odsetek i naliczania odsetek od odse-

tek.

Nie jest wiadomym, na jakiej podstawie oparte

są powyższe stwierdzenia.

Z treści interpelacji nie

wynika, aby w tej kwestii ustalono istnienie jakich-

kolwiek nieprawidłowości przez upoważniony do tego

organ państwa.

Przeciwnie, pani poseł podkreśla, że

we wskazanym przez nią zakresie analiz nie przepro-

wadzała ani Najwyższa Izba Kontroli, ani Komisja

Nadzoru Finansowego ani Agencja Bezpieczeństwa

Wewnętrznego.

Odnośnie do kwestii odpowiedzialności z art. 296

K.k. wskazać należy, że przestępstwo nadużycia za-

ufania określone w tym artykule należy do grupy

przestępstw gospodarczych.

Zawarte jest w rozdzia-

le XXXVI Kodeksu karnego zatytułowanym „Prze-

stępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu”.

Art. 296 § 1 K.k. kryminalizuje wyrządzenie

znacznej szkody majątkowej związane z nadużyciem

uprawnień lub niedopełnieniem obowiązku w zakre-

sie zajmowania się sprawami majątkowymi lub dzia-

łalnością gospodarczą innego podmiotu.

Odpowie-

dzialność na gruncie tego przepisu związana jest

zatem z podjęciem nieprawidłowej decyzji o charak-

terze gospodarczym lub niepodjęciem działania, któ-

re było konieczne z uwagi na zasady prawidłowego

gospodarowania.

Za zajmowanie się sprawami majątkowymi należy

uznać podejmowanie czynności polegających na za-

rządzaniu mieniem (np. przedsiębiorstwa, ﬁrmyspół-

ki), zawieraniu umów, w wyniku których następuje

przeniesienie własności, obciążenie majątku, zniesie-

nie lub przyjęcie zobowiązań obciążających majątek

mocodawcy, zawieraniu ugody sądowej, ochronie in-

teresów mocodawcy itp. (por. postanowienie SN z 3

listopada 2004 r., IV KK 173/04, Orzecznictwo Sądu

Najwyższego w sprawach karnych, 2004 r.

Pełny

zbiór urzędowy orzeczeń Izby Karnej i Izby Wojsko-

wej Sądu Najwyższego poz. 1981, s. 926).

Przestępstwo określone w art. 296 § 1 K.k. jest

przestępstwem indywidualnym, które może popełnić

jedynie osoba szczególnie zobowiązana do zajmowa-

nia się sprawami majątkowymi lub działalnością go-

spodarczą osoby ﬁzycznej, prawnej albo jednostki

dym przypadku rozważania odpowiedzialności kar-

nej za przestępstwo przewidziane w tym przepisie

konieczne jest ustalenie wysokości wyrządzonej szko-

dy.

Skutkiem tego czynu musi być znaczna szkoda

majątkowa.

296 K.k. nie będzie miał zastosowania do działań

opisanych w interpelacji.

W interpelacji pani poseł Gabriela Masłowska

wskazuje m.in. na bezprawne jej zdaniem praktyki

Banku PKO BP SA polegające na jednostronnej zmia-

nie umowy kredytu w zakresie warunków spłaty

i sposobu naliczenia oraz wysokości odsetek, co w kon-

sekwencji prowadzi do narażenia budżetu państwa

oraz kredytobiorców na nieuzasadnione wydatki.

Udzielenie kredytu następuje na podstawie umo-

wy, co oznacza, że dochodzi ona do skutku na podsta-

wie zgodnych oświadczeń woli stron: kredytodawcy

(banku) i kredytobiorcy.

Zgodnie z art. 69 i nast.

pozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie

rzystania z niej na warunkach określonych w umo-

wie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz

(art. 69 ust. 2 Prawa bankowego).

Ustawa milczy na

temat rygoru niezachowania formy, co oznacza, że

forma pisemna zastrzeżona jest jedynie ad probatio-

nem – dla celów dowodowych (art. 73 § 1 ustawy

nocześnie stosownie do treści art. 77 § 1 K.c. uzupeł-

nienie lub zmiana umowy wymaga zachowania takiej

zawarcia.

Oznacza to, że forma zastrzeżona dla za-

warcia umowy (przez ustawę lub przez strony) jest

także formą zastrzeżoną dla jej uzupełnienia lub

zmiany.

Zatem do zmiany umowy kredytu wymaga-

na jest również forma pisemna (zastrzeżona także ad

probationem).

1026

W razie zaistnienia pomiędzy stronami sporu co

do tego, czy doszło, czy też nie do skutecznej zmiany

treści zawartej umowy, jego rozstrzygnięcie następu-

je na drodze postępowania cywilnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

(4110)

rym przesłana została interpelacja poseł Krystyny

nych wymrożeniami zimowymi, uprzejmie informuję

dowanymi w uprawach przez ujemne temperatury

spodarstwach rolnych powstały szkody spowodowane

nych skutków przezimowania.

W ramach tego pro-

gramu poszkodowani producenci rolni mogą ubiegać

Ponadto w przypadku preferencyjnych kredytów

1027

z późn.zm.) stan klęski żywiołowej może być wpro-

czajnych środków we współdziałaniu różnych orga-

nów i instytucji oraz specjalistycznych służb i forma-

cji działających pod jednolitym kierownictwem.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Polskiej, znak: SPS-023-4111/12, z dnia 26 kwietnia

wego dostępu do bloku operacyjnego w zakresie le-

czenia szpitalnego, uprzejmie proszę o przyjęcie na-

Zasady realizacji świadczeń opieki zdrowotnej

wymogu posiadania bloku operacyjnego całodobowo

w lokalizacji określono w rozporządzeniu ministra

rozporządzenie nie wprowadza wymogu wyłączności

1028

użytkowania bloku operacyjnego przez podmiot

świadczeniodawca udzielający świadczeń gwaranto-

wanych jest obowiązany do spełnienia całodobowo

warunków określonych odpowiednio w załącznikach

nr 3 i 4 rozporządzenia.

Oznacza to, że dostęp do

bloku operacyjnego musi być zapewniony całodobo-

wo.

Rozporządzenie stawia więc wymóg zapewnienia

całodobowo dostępu do bloku operacyjnego w lokali-

zacji, nie wymaga natomiast wyłączności jego użyt-

kowania.

W przypadku gdy warunki techniczne blo-

ku operacyjnego umożliwiają jednoczesne korzysta-

nie z bloku operacyjnego przez dwa podmioty, waru-

nek całodobowego dostępu do bloku operacyjnego

należy uznać za spełniony.

Dodatkowo należy podkreślić, iż powyższa inter-

pretacja jest spójna z przepisami ustawy z dnia 15

Nr 112, poz. 654), wskazującymi na konieczność do-

konania stosownego wpisu w księdze rejestrowej

przez podmiot leczniczy udzielający świadczeń z za-

kresu leczenia szpitalnego zarówno w trybie hospi-

talizacji, jak również w trybie jednego dnia, posiada-

jący w swojej strukturze blok operacyjny niezależnie

od tytułu prawnego do ww. pomieszczeń.

Stosownie

do zapisów art. 100 ust. 5 ww. ustawy dokumentem

niezbędnym do dokonania przedmiotowego wpisu

jest wydana w drodze decyzji administracyjnej opinia

właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej

potwierdzająca spełnienie warunków, o których

Biorąc powyższe pod uwagę, wskazane w interpe-

lacji zastrzeżenia dotyczące braku możliwości dzier-

żawienia bloku operacyjnego przez podmioty leczni-

cze udzielające świadczeń gwarantowanych w ra-

mach hospitalizacji, hospitalizacji planowej są nie-

uzasadnione i nie znajdują potwierdzenia w obowią-

zujących przepisach prawnych.

stosowanie przez Narodowy Fundusz Zdrowia nie-

właściwej interpretacji przepisów w przedmiotowym

zakresie minister zdrowia wszczął postępowanie ad-

ministracyjne w celu stwierdzenia nieważności decy-

cej warunki realizacji świadczeń z zakresu leczenia

szpitalnego w trybie hospitalizacji i hospitalizacji pla-

nowej, wymagane od świadczeniodawców realizują-

w ww. zakresie, w związku z możliwością naruszenia

prawa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

w sprawie określania warunków zawierania

2012 r. (znak: SPS-023-4112/12) w sprawie określe-

su ambulatoryjnej opieki specjalistycznej uprzejmie

wyjaśniam, iż podstawą prawną przeprowadzenia

2011/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia

bulatoryjna opieka specjalistyczna.

Z przepisu § 11

radni specjalistycznych powinien spełniać następu-

jące warunki: poradnia specjalistyczna powinna być

między godz. 7.30 a godz. 14.00, oraz co najmniej raz

Powyższy przepis nie zawiera natomiast zastrze-

żenia co do możliwości przyjęcia przez strony w po-

harmonogramu odpowiadającego ustalonej liczbie

ust. 5 zarządzenia nr 29/2011/DSOZ prezesa Naro-

listyczna.

Mając powyższe na względzie, w ramach

procedury badania decyzji podejmowanych przez pre-

zesa Narodowego Funduszu Zdrowia (zarządzeń),

stąpił do prezesa funduszu o przedstawienie stosow-

nych wyjaśnień w sprawie.

Zgodnie z brzmieniem § 11 ust. 5 zarządzenia

nr 81/2011/DSOZ warunek czasu pracy poradni (mi-

nimalny warunek) będzie obowiązywał wszystkich

świadczeniodawców w 2012 r.

W następstwie nowego

radni powinna spełniać wymagany, wskazany w ww.

zarządzeniu, warunek.

Jako uzasadnienie eliminacji

1029

dotychczasowej możliwości określania odmiennego

nie do lat poprzednich, w prowadzonych postępowa-

leży podkreślić, iż instrumenty ingerencji ministra

duszu Zdrowia realizowane w ramach sprawowanego

nadzoru określone są w art. 163 ustawy o świadcze-

publicznych.

Zgodnie z tym przepisem minister zdro-

wia bada decyzje podejmowane przez prezesa fundu-

szu i stwierdza nieważność decyzji w całości lub

wą do zastosowania przez ministra zdrowia instru-

nistracyjnej i musi być poprzedzone postępowaniem

mogami określonymi w Kodeksie postępowania ad-

ministracyjnego, w tym z wymogami w zakresie

nego.

Badając zgodność wskazanych w zarządzeniu roz-

niczą w poszczególnych zakresach.

W toku postępo-

wań o udzielanie świadczeń zdrowotnych odrzucone

zostały oferty łącznie 379 podmiotów leczniczych –

nogramu.

Liczba oferentów, których oferty odrzucono,

szu.

Z uwagi na niespełnienie warunku dotyczącego

szu.

Zwiększeniu natomiast uległa jednocześnie war-

Z poważaniem

w sprawie doﬁnansowania przez NFZ

1030

NFZ zakupu niektórych protez, ortez, aparatów or-

topedycznych zastępujących gips, stosowanych w le-

czeniu chorych do usztywniania stawów i wiązadeł

przy zwichnięciach, zerwaniach i skręceniach, prze-

bów medycznych, jakie przysługują świadczeniobior-

cji.

Limity ceny poszczególnych wyrobów medycz-

nych będących przedmiotami ortopedycznymi oraz

środkami pomocniczymi pozostają niezmienne od

2009 r.

wia napływa wiele postulatów m.in. od konsultantów

krajowych, instytucji działających w poszczególnych

obszarach, jak i osób prywatnych, które sygnalizują,

odbywa się na zasadzie przetargów wg ustawy z dnia

ją zlecenie na zaopatrzenie w przedmiot ortopedycz-

ny lub środek pomocniczy, wystawione przez upraw-

nionego lekarza, po jego potwierdzeniu we właści-

czeniodawcy, mającego podpisaną umowę z NFZ na

świadczenie usług tego typu.

NFZ prowadzi szczegó-

łowe zestawienia kosztów poniesionych na zaopatrze-

nie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.

Ministerstwo Zdrowia w chwili obecnej prowadzi

nie trwają prace wewnętrzne nad ostateczną formą

stanie on przekazany, zgodnie z procedurą legislacyj-

ną, do konsultacji zewnętrznych.

Z poważaniem

przekazaną przy piśmie, SPS-023-4115/12, w spra-

także z ministrem polityki pracy i polityki społecznej,

któremu podlegają sprawy związane z organizacjami

pożytku publicznego.

Został też zamieszczony w Biu-

letynie Informacji Publicznej Ministerstwa Zdrowia,

1031

w sprawie aktywizacji zawodowej osób

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

wystąpienia z dnia 16 kwietnia 2012 r. (sygn.

SPS-

-023-4116/12) przekazującego interpelację posła na

Sejm RP pani Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie ak-

tywizacji zawodowej osób powyżej 50. roku życia, de-

faworyzowanych na rynku pracy, uprzejmie przeka-

zuję wyjaśnienia oraz odpowiedzi na pytania zawar-

systematycznie się poprawia.

W 2011 r. liczba pracu-

jących w wieku 55–64 lat wzrosła do poziomu 1926

tys. osób z 1711 tys. w 2010 r.

Natomiast wskaźnik

zatrudnienia w tej grupie wyniósł 36,9% i był wyższy

w porównaniu z rokiem poprzednim o 2,8 pkt. proc.

Wzrost zatrudnienia wśród osób w wieku 55–64

lat był znacznie szybszy zarówno w porównaniu do

wzrostu zatrudnienia ogółem, jak i w odniesieniu do

zmian w zatrudnieniu w tej grupie wieku w UE-27.

Jednocześnie należy wskazać, że pozytywne zmia-

ny w liczbie pracujących w wieku przedemerytalnym

miały znaczący wpływ na wzrost liczby pracujących

ogółem.

W końcu marca 2012 r. w urzędach pracy zareje-

strowanych było 476,4 tys. osób powyżej 50. roku ży-

cia, czyli o 22,5 tys. osób (tj. o 5,0%) więcej niż rok

wcześniej.

Wzrost liczby bezrobotnych w tej grupie

był zdecydowanie silniejszy niż ogólny wzrost bezro-

bocia (5,0% wobec 0,4%).

Przełożyło się to na wzrost

udziału omawianej grupy w liczbie zarejestrowanych.

Odsetek osób powyżej 50. roku życia zwiększył się

z 21,3% w końcu marca 2011 r. do 22,2% w końcu

marca 2012 r.

Fakt ten należy wiązać zarówno z ogra-

niczeniem możliwości przechodzenia na wcześniejsze

emerytury, jak również starzeniem się społeczeń-

stwa, w tym również bezrobotnych.

1.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

w trakcie prac w Sejmie RP.

W projekcie zawarte są uregulowania, które mają

na celu rozwianie ewentualnych wątpliwości co do

czasu trwania szczególnej ochrony stosunku pracy

niektórych pracowników w wieku przedemerytalnym

– w związku z wydłużeniem wieku emerytalnego.

je się wyraźne przesądzenie, iż ochrona ta będzie

Ministerstwo nie dysponuje natomiast informa-

cjami o skali zwolnień pracowników powyżej 50. roku

Nie ma możliwości oszacowania skali zjawiska

zwalniania pracowników tuż przed rozpoczęciem

okresu ochronnego na podstawie danych Głównego

Urzędu Statystycznego.

Dane z badania aktywności

ekonomicznej ludności (BAEL), pozwalają pośrednio

ocenić stopień występowania tego zjawiska, np. po-

przez skokowe zmiany w poziomie wskaźnika zatrud-

nienia dla osób w określonym wieku w porównaniu

z rocznikami młodszymi.

Analiza danych BAEL nie

wskazuje jednak na występowanie takich zależności.

Wskaźnik zatrudnienia zaczyna obniżać się wraz

z wiekiem od 40. roku życia, zaś dla osób po 50. roku

życia proces ten ma charakter ciągły.

Przede wszyst-

kim nie obserwuje się skokowego obniżenia wskaź-

nika zatrudnienia dla kobiet w wieku 56 lat oraz

mężczyzn w wieku 61 lat w porównaniu z młodszymi

rocznikami.

Oznacza to, że wskazane przez panią

1032

poseł zjawisko występuje, jednakże jego natężenie

nie jest na tyle silne, by zostało wychwycone w bada-

niu BAEL.

Negatywne efekty długiego okresu ochronnego

mogą dotyczyć także mniejszej skłonności pracodaw-

ców do zatrudniania pracowników po 55. roku życia.

W 2009 r. na zlecenie MPiPS przeprowadzone zosta-

ło badanie dyskryminacji dotyczącej zatrudniania

m.in. ze względu na wiek w ramach opracowania ra-

portu: Zatrudnienie w Polsce 2008*

)

.

Wyniki prze-

prowadzonego eksperymentu wskazują, że szansa

otrzymania zaproszenia na rozmowę kwaliﬁkacyjną

jest silnie uzależniona od wieku.

Kandydaci w wieku

54 lata mają przeciętnie o 2,58 pkt. proc. mniejsze

prawdopodobieństwo otrzymania pozytywnej odpo-

wiedzi od pracodawcy niż kandydaci w wieku lat 40,

jeśli rekrutacja dotyczy zawodu, który wymaga wyż-

szych kwaliﬁkacji.

Zważywszynato,żeszansauzy-

skania zaproszenia na rozmowę kwaliﬁkacyjnąjest

niewielka (odsetek odpowiedzi pracodawców wyniósł

dla osób młodszych 7,58%, dla osób starszych zaś

5%), to poziom dyskryminacji zatrudnienia ze wzglę-

du na wiek na polskim rynku pracy należy ocenić

jako wysoki.

Wyniki przeprowadzonego eksperymen-

tu wskazały, że dyskryminacja zatrudnienia ze

względu na wiek nie dotyczy zawodów, w których

wyższe wykształcenie nie jest wymagane (kasjer, kie-

rowca samochodu ciężarowego, przedstawiciel han-

dlowy, doradca ﬁnansowy).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

w sprawie reformy systemu szkolenia

sędziów i prokuratorów oraz deregulacji

zawodu asystenta sędziego (4117)

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

kuratorów oraz deregulacji zawodu asystenta sędzie-

go uprzejmie przedstawiam co następuje.

Doświadczenia kilku lat funkcjonowania Krajowej

Szkoły Sądownictwa i Prokuratury skłaniają do roz-

ważenia potrzeby podjęcia prac nad nowelizacją usta-

ostatecznie ustalony, niemniej jednak wśród rozważa-

nych kierunków nowelizacji dyskutowana jest koncep-

cja rezygnacji z przewidzianej obecnie w ramach szko-

lenia wstępnego – rocznej aplikacji ogólnej.

W założeniach ustawodawcy aplikacja ogólna

ta sędziego, asystenta prokuratora lub referendarza

sądowego, jednocześnie zaś stanowić swoisty kon-

kurs na aplikacje specjalistyczne (prokuratorską

i sędziowską).

Realizacja tych wszystkich założeń

w praktyce okazuje się utrudniona.

pozycje, nad którymi wciąż jeszcze toczy się dysku-

nych nowych rozwiązań.

Niezależnie od powyższego pragnę wskazać, że

w 2012 r. zostanie przeprowadzony kolejny konkur-

sowy nabór na aplikację ogólną.

Obecnie nie ma pod-

staw do twierdzenia, że będzie to ostatni nabór na

aplikację ogólną.

Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo

których przedmiotem byłoby wprowadzenie obowiąz-

ku zwrotu stypendium pobieranego przez aplikan-

tów aplikacji ogólnej w określonych przypadkach

ani też zmiana w zakresie wymagań stawianych

przed osobami ubiegającymi się o stanowiska asy-

stentów sędziów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

w sprawie zasadności wliczania

znak: SPS-023-4121/12, dotyczące interpelacji posel-

skiej pana posła Tomasza Głogowskiego w sprawie

1)

MPiPS 2009, Zatrudnienie w Polsce 2008, http://www.ana-

lizy.mpips.gov.pl/images/stories/publ_i_raporty/Raport_zatrud-

nienie_w_Polsce_2008.pdf.

1033

zasadności wliczania dodatku mieszkaniowego do

z pomocy społecznej, uprzejmie wyjaśniam.

muje kierownik ośrodka pomocy społecznej po zba-

daniu sytuacji przez pracownika socjalnego w dro-

dze rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Z kolei dochód w oparciu, o który pomoc jest przy-

norazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, za-

siłku celowego, pomocy materialnej mającej charak-

ter socjalny albo motywacyjny przyznawanej na pod-

stawie przepisów o systemie oświaty, wartości świad-

czenia w naturze, świadczenia przysługującego oso-

bie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji

ci otrzymywanego dodatku mieszkaniowego należy

Tak więc ustalając dochód np. osoby, która występu-

przypadającą na tą osobę, w powyższym przykładzie

wszystkich dochodów, bez względu na ich pochodze-

chodu dodatku mieszkaniowego spowoduje skutki

nostek samorządu terytorialnego.

Zwiększy się bo-

wiem liczba osób uprawnionych do świadczeń pie-

1034

(4122)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła Tomasza Głogowskiego z dnia 12

nictw szczegółowych do czynności wykonywanych

przez doradców podatkowych i zastąpienia ich pełno-

mocnictwami ogólnymi, przesłaną przy piśmie mar-

-023-4122/12, uprzejmie wyjaśniam.

1.

Z obecnego przepisu art. 137 § 3 ustawy z dnia

nomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo po-

świadczony odpis pełnomocnictwa.

Adwokat, radca

telnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.

Obo-

wiązek złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy ozna-

cza, że osoba, która zamierza występować w postę-

powaniu jako pełnomocnik strony, musi złożyć do akt

czonego odpisu pełnomocnictwa jest obowiązkiem

nia w konkretnej sprawie w imieniu strony.

W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd,

pliwości, iż pełnomocnik, chcąc występować w postę-

powaniu w takim charakterze, jest zobligowany do

potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym

na zakres udzielonego pełnomocnictwa to pełnomoc-

nik decyduje o tym, czy będzie zastępował stronę

złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej

czenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii

pogląd wyrażony został w wyrokach NSA z dnia

2.

Minister ﬁnansówkierunkowopodzielapropo-

zycję wprowadzenia w ustawie Ordynacja podatkowa

przepisów umożliwiających składanie pełnomocnictw

ogólnych, bez potrzeby ich każdorazowego składania

do akt konkretnej sprawy podatkowej.

Reprezentacja

w sprawach podatkowych jest działalnością coraz

bardziej wyspecjalizowaną.

Upowszechnia się ten-

dencja do powierzania maksymalnie szerokiego za-

kresu reprezentacji w sprawach podatkowych, włą-

czając w to wszystkie typy procedur podatkowych

rażony obowiązkiem załączania do akt każdej sprawy

su pełnomocnictwa stanowi pewną niedogodność dla

duralnych z organami podatkowymi.

Instytucja peł-

nomocnictw ogólnych powinna mieć szerokie zasto-

sowanie i dotyczyć wszystkich osób ﬁzycznych,które

na mocy przepisu art. 137 Ordynacji podatkowej mogą

być pełnomocnikami strony.

Nie znajduję uzasadnie-

nia ograniczenia stosowania pełnomocnictw ogólnych

do określonych grup zawodowych, np. doradców po-

datkowych, adwokatów, radców prawnych.

wadzenie pełnomocnictw ogólnych w sprawach po-

datkowych powinno być przedmiotem odrębnej, kom-

siębiorców – osób ﬁzycznych,objętychdyspozycjąart.

zainteresowanych przedmiotową materią przyszła

magać szerokich konsultacji społecznych.

Wprowa-

dzenie pełnomocnictw ogólnych w sprawach podat-

kowych będzie wiązać się nie tylko z obszernymi zmia-

nami prawnymi.

Funkcjonowanie rejestracji pełno-

mocnictw w administracji podatkowej jest bowiem

ściśle powiązane z wdrożeniem programu e-Podatki.

1035

podatkowa i pozostawienie kwestii pełnomocnictw

lacji w Ordynacji podatkowej”.

Uprzejmie informuję pana posła, że aktualnie

w Ministerstwie Finansów są prowadzone prace ana-

lityczne w celu przygotowania rozwiązań legislacyj-

nych w powyższym zakresie.

Z poważaniem

dotyczące interpelacji pani poseł Józefy Hrynkiewicz

niającej uchwałę Regulamin pracy Rady Ministrów,

ny jest swego rodzaju odpowiednikiem oceny skut-

ków regulacji, uwzględniającym bardziej zwięzły

mować w szczególności wstępną analizę ekonomicz-

ną, ﬁnansowąispołecznąprojektu,wtymoszacowa-

nie obciążeń regulacyjnych, oraz porównanie z roz-

wiązaniami przyjętymi w innych krajach.

Należy

podkreślić, że prace nad projektem założeń projektu

slacyjnego, w jakim przyjmowany jest projekt usta-

wy.

Konsekwencją przyjęcia przez Radę Ministrów

ustawy zawierającego całość projektowanych rozwią-

zań prawnych, w odniesieniu do którego jest sporzą-

dzana pełna ocena skutków regulacji.

Z uwagi na stosowanie nowych rozwiązań – zgod-

nie z regulacjami przejściowymi uchwały nr 214

Rady Ministrów – dopiero do projektów założeń pro-

jektów ustaw skierowanych do uzgodnień po dniu

6 grudnia 2011 r. oraz do projektów ustaw opracowy-

wanych na podstawie takich założeń, dokonywanie

oceny rzeczywistych skutków wprowadzonych zmian

dla jakości ustaw wydaje się przedwczesne.

dzania tzw. konsultacji społecznych projektów (czyli

gulaminu pracy Rady Ministrów, którego treść pozo-

staje niezmienna od początku obowiązywania uchwa-

ły Regulamin pracy Rady Ministrów.

Przewiduje on

wego do zaopiniowania przez inne organy admini-

stracji państwowej, organizacje społeczne oraz inne

jektów ustaw oraz projektów aktów normatywnych,

takich założeń.

Fakultatywność konsultacji prowa-

powanie o opinie.

Odstąpienie od przeprowadzenia

sadnionych przypadkach, np. w razie nadzwyczajnej

1036

przyjmowania założeń i etap przyjmowania projektu

ta wynikała jednak z uznania za zbędne, w świetle

nownego konsultowania rozwiązań zawartych w pro-

jekcie ustawy, jeżeli uprzednio konsultacjami objęte

założeń.

Zmiana charakteru założeń wprowadzona

wiązań w założeniach projektu ustawy może prowa-

dzić w konkretnych przypadkach do wniosku, że kon-

slacja.gov.pl).

Niezależnie bowiem od kierowania

jektowanej zmiany prawa, zawartymi w teście regu-

wić w tym zakresie swoją opinię.

prowadzonych konsultacji, zarówno w przypadku gdy

mitet Rady Ministrów, zapoznają się zatem z wynika-

mi tych konsultacji przed podjęciem rozstrzygnięć

wadziła zmian zasad przeprowadzania konsultacji

zwrócić uwagę na działania, których efektem jest

zwiększenie transparentności procesu stanowienia

zujących aktach prawnych.

Należy w szczególności

tem udostępniania wszystkich projektów założeń

(projektów ustaw i rozporządzeń) oraz dokumentów

cji.

System ten, gromadząc w jednym uporządkowa-

nym serwisie (Rządowy Proces Legislacyjny) infor-

macje o projektach opracowywanych w ramach róż-

nych działów administracji rządowej, ułatwia obywa-

jektowanych zmianach prawa, w tym o zmieniających

dokumentów rządowych” rekomendowane do stoso-

ca 2009 r. oraz opracowywany system konsultacji

Powyższe działania wpisują się w cytowane w in-

terpelacji założenia „Strategii rozwoju kraju 2020”,

w których podkreśla się m.in., iż włączenie obywate-

li w proces stanowienia prawa odbywać się będzie

przede wszystkim poprzez zdeﬁniowanieiwdrożenie

1037

ogólnych zasad prowadzenia konsultacji społecznych

z szerszym wykorzystaniem narzędzi cyfrowych

i otwartego dostępu do informacji publicznej i wiedzy.

Z wyrazami szacunku

12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

1038

nie spowoduje negatywnych skutków społecznych

prawdziwe twierdzenie pani poseł jakoby projekty

rozporządzeń ministra sprawiedliwości dotyczące re-

formy struktury organizacyjnej sądownictwa po-

wszechnego nie podlegały konsultacji społecznej.

Przedmiotowe projekty przekazane zostały bowiem

do zaopiniowania: prezesom sądów apelacyjnych,

twa, pierwszemu prezesowi Sądu Najwyższego, pro-

kuratorowi generalnemu, Stowarzyszeniu Sędziów

mis”, Stowarzyszeniu Sędziów Sądów Rodzinnych

w Polsce, Ogólnopolskiemu Stowarzyszeniu Asysten-

tów Sędziów, Naczelnej Radzie Adwokackiej, Krajo-

wej Radzie Radców Prawnych, Krajowej Radzie Ko-

morniczej, Forum Związków Zawodowych, Komisji

Krajowej NSZZ „Solidarność” i Ogólnopolskiemu Po-

rozumieniu Związków Zawodowych.

formuję, że Krajowa Rada Sądownictwa wystąpiła do

cym nadania nowego brzmienia art. 20 ustawy z dnia

lowania w drodze rozporządzenia kwestii dotyczą-

cych organizacji sądownictwa powszechnego.

Trybunał Konstytucyjny nie rozpoznał dotych-

czas wskazanego powyżej wniosku.

Dlatego też na-

leży uznać, iż przygotowane akty prawne odnoszące

nego są zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Reasumując, uprzejmie informuję, że wszystkie

odnoszące się do sądów rejonowych funkcjonujących

na terenie województwa podkarpackiego, są nadal

przedmiotem wnikliwej analizy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

1039

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie planów budowy transeuropejskiej

(4127)

nów budowy transeuropejskiej sieci transportowej

w województwie opolskim, przekazuję następującą

odpowiedź.

Zgodnie z projektem rozporządzenia Parlamentu

dla sieci TEN-T najważniejsze połączenia transpor-

towe województwa opolskiego o charakterze między-

narodowym j międzyregionalnym znajdujące się na

tej sieci w jej nowym kształcie układają się głównie

wzdłuż doliny Odry.

Łączą one Opole z kluczowymi

ośrodkami gospodarczymi zlokalizowanymi w są-

siednich województwach – Wrocławiem i Katowicami

oraz aglomeracjami tych miast.

Na drogową sieć

TEN-T w województwie opolskim składają się auto-

strada A4 oraz droga ekspresowa S11.

Połączenia

drogowe na osi północ – południe łączące bezpośred-

nio Opole z regionami po stronie czeskiej obecnie nie

spełniają kryteriów, które pozwoliłyby na ich włącze-

nie do sieci TEN-T.

Wymienione w interpelacji połączenie po drodze

guje głównie ruch lokalny oraz przygraniczny.

Z ba-

6000 pojazdów.

Ponadto nadmieniam, że w odległości

— drogą krajową nr 45,

— drogami wojewódzkimi nr 423 1 409.

sługują ruch pomiędzy Opolem a obszarami przygra-

nicznymi po stronie czeskiej.

Jednocześnie w kierun-

stępnie droga krajowa nr 41 zapewnia połączenie

Biorąc pod uwagę powyższe, przekazuję następu-

jące stanowisko.

Odnośnie do pytania 1, na jakim etapie są prace

że dotychczasowy układ drogowy po stronie polskiej

nie przenosi tak znacznych, jak po stronie czeskiej,

potoków ruchu.

Wspomniane w piśmie szlaki w ko-

rytarzu III zapewniają dogodne połączenie woje-

wództwa opolskiego z regionami po stronie czeskiej.

Nie ma zatem obecnie wystarczającego uzasadnienia

nych dla sieci TEN-T i wprowadzania tam uciążliwe-

go zarówno dla okolicznych mieszkańców, jak i śro-

dowiska przyrodniczego ruchu pojazdów ciężkich.

łoby z obszarami cennymi przyrodniczo, zarówno po

nic polskiej (Lasy Niemodlińskie).

Odnośnie do pytania 2 uprzejmie informuję, że,

mając na względzie powyżej przytoczone argumenty,

zła autostradowego łączącego autostradę A4 z drogą

nr 414.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Marcina Święcickiego w sprawie reklam wielkofor-

matowych, przesłaną przy piśmie z dnia 26 kwietnia

2012 r., znak: SPS-023-4128/12, uprzejmie przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia.

Na gruncie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca

ﬁkowanejako:budowlewrozumieniuart.3pkt3

ustawy Prawo budowlane, obiekty małej architektu-

lane bądź jako tablice i urządzenia reklamowe, o któ-

dowlane.

Takie rozróżnienie powoduje, że w zależno-

ści od rodzaju reklamy mogą podlegać one odmiennej

reglamentacji prawnej, tj. wymagać pozwolenia na

budowę, zgłoszenia bądź nie podlegać tym obowiąz-

kom.

Jednakże w każdym przypadku ich legalność

1040

może być skontrolowana przez organy nadzoru bu-

dowlanego.

Problematyka dotycząca reklam umieszczanych

na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, w tym

reklam wielkoformatowych, podlega szczególnej re-

gulacji prawnej.

Rozporządzenie ministra infrastruk-

pana posła § 14a.

Zgodnie z ust. 1 i 3 przywołanego

przepisu, budynek mieszkalny wielorodzinny powi-

nien być użytkowany w sposób zapewniający nie-

ograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań.

Na

budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być in-

stalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne

urządzenia niezwiązane z użytkowaniem budynku

dziennego mieszkania.

Z przywołanych przepisów

wynika zatem zakaz umieszczania reklam na budyn-

kach mieszkalnych wielorodzinnych w przypadku,

gdy reklama ogranicza oświetlenie dzienne miesz-

kań.

Odnosząc się do kwestii łamania obowiązujących

przepisów w przedmiotowym zakresie, należy wska-

zać, iż nadzór i kontrola nad przestrzeganiem prze-

pisów Prawa budowlanego, w tym również w spra-

wach „reklam” instalowanych na budynkach miesz-

kalnych wielorodzinnych, należy do podstawowych

obowiązków organów nadzoru budowlanego (art. 81

ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

W przypadku

stwierdzenia niezgodności w powyższym zakresie

organy nadzoru budowlanego posiadają uprawnienia

do podjęcia odpowiednich działań, na podstawie prze-

pisów rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane: Utrzy-

manie obiektów budowlanych.

Zatem jeśli organ nad-

zoru budowlanego stwierdzi, że zainstalowana na

budynku mieszkalnym wielorodzinnym reklama

ogranicza oświetlenie dzienne mieszkań, oznaczać to

będzie, że naruszono przepisy techniczno-budowlane.

W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest

w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nad-

zoru budowlanego wydaje decyzję o nakazie usunię-

cia stwierdzonych nieprawidłowości, określając ter-

min wykonania tego obowiązku (art. 66 ust. 1 pkt 3

ustawy Prawo budowlane).

Należy jednocześnie wy-

jaśnić, że procedura związana z zastosowaniem tego

przepisu nie jest skomplikowana ani długotrwała.

W przypadku gdy nakaz określony w decyzji or-

ganu nadzoru budowlanego nie jest wykonywany,

zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 17 czerw-

stracji (Dz. U. z 2005 r.

Nr 225, poz. 1954, z późn.

na zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego

wykonania zastępczego znajdują się w gestii wojewo-

dy.

Jeśli zatem pojawia się potrzeba zastosowania

w sprawie wykonania zastępczego, wówczas nadzór bu-

dowlany może wystąpić w tej sprawie do wojewody.

Natomiast rusztowania (wraz z osłonami z siatek

ochronnych) stanowią tymczasową konstrukcję bu-

dowlaną, z której mogą być wykonywane prace na

wysokości, służącą do utrzymywania osób, materia-

łów i sprzętu – rusztowanie robocze bądź służącą do

zabezpieczenia przed upadkiem z wysokości ludzi

oraz przedmiotów – rusztowanie ochronne (§ 1 pkt 6

i 7 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

Nr 47, poz. 401).

Zatem główną funkcją tego typu

konstrukcji nie jest funkcja reklamowa, nawet jeśli

siatka ochronna znajdująca się na rusztowaniu za-

wiera nadruk reklamowy.

W konsekwencji, w ocenie

resortu, zastosowanie takich siatek ochronnych na

rusztowaniach nie będzie wypełniało hipotezy z art. 29

Jednakże, w każdym przypadku, ostateczna oce-

na co do zgodności wielkoformatowych reklam

umieszczonych na budynkach mieszkalnych z obo-

wiązującymi przepisami należy do podstawowych

obowiązków właściwego miejscowo organu nadzoru

budowlanego.

W świetle powyższego, w ocenie resortu, obowią-

zujące przepisy w omawianym zakresie umożliwiają

skuteczną reakcję właściwego miejscowo organu nad-

zoru budowlanego w przypadku, gdy reklamy umiesz-

czone na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych

ograniczają oświetlenie dzienne mieszkań.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w minister-

stwie trwają intensywne prace nad doprecyzowaniem

zapisów w projekcie założeń projektu nowej ustawy

Prawo budowlane.

Celem nowej regulacji jest m.in.

podniesienie sprawności i skuteczności działania or-

ganów nadzoru budowlanego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

w sprawie dostępności urządzenia viaBOX

1041

SPS-023-4129/12, w sprawie dostępności urządzenia

viaBOX na terenie województwa lubelskiego uprzej-

mie przekazuję następujące stanowisko.

Przygraniczny punkt dystrybucji w Chełmie był

punktem tymczasowym, który funkcjonował w pierw-

szej fazie wdrażania systemu viaTOLL, w okresie

wzmożonej rejestracji użytkowników w systemie.

ły rozmieszczone tak, aby potencjalni lub faktyczni

kierujący pojazdami i korzystający z systemu via-

TOLL nie musieli pokonywać odcinka dłuższego niż

nych.

Najbliższe wjazdy na sieć dróg płatnych znajdują

się w znacznej odległości od przedmiotowego regio-

nu województwa lubelskiego, w miejscowości Je-

dlińsk, Skarżysku-Kamiennej oraz Kielcach.

Brak

punktu dystrybucji w Chełmie w żaden sposób nie

dyskryminuje właścicieli pojazdów mieszkających

w okolicach Chełma lub Zamościa, gdyż użytkowni-

cy systemu przed wjazdem na odcinki płatne mogą

nabyć urządzenie viaBOX odpowiednio w miejsco-

wościach Przyłęk, Zamość Stary, Jedlińsk, Szydło-

wiec, Górno-Parcele.

Ponadto wskazać należy, iż sieć dystrybucji sys-

temu viaTOLL jest w sposób ciągły monitorowana

poprzez analizę ilości przeprowadzonych w poszcze-

gólnych punktach transakcji, regularne wizyty

przedstawicieli regionalnych wykonawcy systemu

oraz jego podwykonawców we wszystkich miejscach

obsługi klienta, a także analizę opinii otrzymanych

bezpośrednio od pracowników zlecającego wykonanie

systemu – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Au-

tostrad oraz użytkowników.

Na podstawie wyników

przeprowadzonych analiz, jeżeli jest to wskazane,

wykonawca rozszerza bądź ogranicza rozmieszczenie

punktów dystrybucji.

Jednocześnie informuję, że pana posła uwagi i spo-

strzeżenia będą brane pod uwagę w procesie ciągłego

monitorowania działalności punktów dystrybucji

i punktów obsługi klienta, a także wprowadzania

zmian do aktualnej sieci dystrybucyjnej.

Sieć ta nie

jest siecią statyczną i będzie ulegać zmianom wraz

z rozwojem sieci dróg krajowych obejmowanych opła-

tami.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

w sprawie podwyższenia progów dochodowych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-4131/12, dotyczące interpelacji posła

rodzinnych, uprzejmie informuję.

ﬁkacjabyłaprzeprowadzonaw2009r.,wwyniku

której Rada Ministrów podjęła decyzję o podwyższe-

nego (wzrósł o ponad 42%) oraz wysokości świad-

czenia pielęgnacyjnego (wzrosło o ok. 24%).

Kolejna

weryﬁkacjakwotświadczeńrodzinnychiwysokości

kryteriów dochodowych uprawniających do zasił-

czeniach rodzinnych będzie przeprowadzona 1 listo-

pada 2012 r.

1042

Wzrost wysokości zasiłku rodzinnego oznacza bo-

świadczeń rodzinnych i wysokości kryteriów docho-

dowych.

Decyzja w sprawie podwyższenia kwot kry-

teriów dochodowych i kwot świadczeń rodzinnych

jest przedmiotem uzgodnień w Trójstronnej Komisji

wego i kwot świadczeń rodzinnych, które będą obo-

w sprawie kierownictwa spółki energetycznej

30 kwietnia 2012 r. (znak: SPS-023-4134/12) w spra-

wie kierownictwa spółki energetycznej ENEA SA,

poniżej przedstawiam odpowiedzi na pytania pana

posła.

Pytanie 1.

Czy prawdą jest, że Skarb Państwa pla-

nuje sprzedaż znajdujących się w jego posiadaniu ak-

cji tego energetycznego giganta?

Przyjęty przez Radę Ministrów „Plan prywatyza-

cji na lata 2012–2013” zakłada zbycie przez Skarb

Państwa całego posiadanego pakietu akcji spółki

ENEA SA.

Ministerstwo Skarbu Państwa planuje

rozpoczęcie nowego procesu prywatyzacji dopiero po

znaczącym zaawansowaniu inwestycji w Elektrowni

Kozienice, gdy ta inwestycja stanie się integralną

i niepodważalną częścią funkcjonowania przedsię-

biorstwa ENEA SA.

Pytania 2 i 3.

Czy prawdą jest, że prezes spółki

ników MSP) do rozpoczęcia rozmów o tzw. prywaty-

zacji menedżerskiej z bliżej nieznanym i nieliczącym

się na rynku podmiotem Gateway Green Energy oraz

innymi prywatnymi inwestorami oraz czy prawdą

jest, że oprócz wymiany korespondencji związanej

Z informacji uzyskanych ze spółki wynika, że

w listopadzie 2011 r. spółka otrzymała pisemną pro-

pozycję od pana N. Kennana reprezentującego Gate-

way Green Energy utworzenia z ENEA SA joint ven-

ture dotyczącego wspólnej budowy elektrowni gazo-

wej o mocy 1000 MW.

Założenie projektu było takie,

że odpowiedzialność za ﬁnasowanieidostawygazu

będzie po stronie partnera, natomiast ENEA SA mia-

łaby zapewnić zarządzanie, podział odpowiedzialno-

ści, doświadczenie pozwalające na wypracowanie

strategii oraz know-how o polskim rynku.

Jako part-

nera tego przedsięwzięcia podano amerykańską ﬁrmę

z piętnastoletnim doświadczeniem na rynkach świa-

towych, uczestniczącą w realizacji wielu projektów

pana Kennana wyraziła nadzieje na współpracę

w zakresie rozwoju produkcji i dystrybucji energii

w Polsce i Unii Europejskiej.

Pomiędzy przedstawi-

cielami spółki i GGE doszło do kilku spotkań robo-

czych dotyczących:

— przyczyn wyboru ENEA SA do współpracy

żu granicy z Niemcami),

— zakresu i modelu potencjalnej współpracy

w zakresie inwestycji w obszarze wytwarzanie – bu-

1043

nież w oparciu o technologię węglową; ﬁrmazain-

teresowana jest również wiatrowymi farmami mor-

skimi,

— informacji na temat ﬁrmyGateway,którabyła -

by inwestorem branżowym zapewniającym przygoto-

wanie projektu od strony technicznej, zapewnienie

atacji,

— informacji o prowadzonych negocjacjach doty -

PGNiG SA,

— propozycji dalszych działań: uzyskanie infor -

macji na temat wielkości programu inwestycyjnego

wanie listu intencyjnego do ENEA SA, zawarcie umo-

wy ND A, utworzenia spółki celowej dla pierwszego

projektu.

Ostatecznie w dniu 16 kwietnia 2012 r.

ENEA SA

otrzymała drogą e-mailową list intencyjny dotyczący

przyszłej współpracy.

Podczas wymiany korespondencji i spotkań nie

zobowiązania.

Prowadzone przez spółkę wstępne roz-

mowy miały na celu zapoznanie ENEA SA z propo-

zycją spółki Gateway Green Energy.

Pytanie 4.

Czy prawdą jest, że zostało złożone za-

wiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

czej spółki akcyjnej ENEA?

Z posiadanych przez ministerstwo informacji wy-

nika, że zawiadomienie do organów ścigania zostało

złożone przez pana posła Jana Cedzyńskiego.

Pytanie 5.

Czy prawdą jest, że przewodniczący

Kwestie zwołania posiedzenia rady nadzorczej na

wniosek jej członka reguluje art. 389 Kodeksu spółek

handlowych oraz § 3 pkt 3 i 4 regulaminu rady nad-

zorczej spółki.

Obydwie regulacje dotyczą zwołania

posiedzenia rady nadzorczej w terminie dwóch tygo-

dni od złożenia wniosku.

Mając na uwadze zwołanie

posiedzenia rady nadzorczej ze zgłoszonym przez

przedstawicieli pracowników punktem dotyczącym

zmian w składzie zarządu spółki na dzień 26 kwiet-

nia br. ustawowy i regulaminowy termin został do-

chowany.

Pytanie 6.

Czy Pan Minister spotykał się z preze-

Minister skarbu państwa działa jako akcjonariusz

ENEA SA w Poznaniu.

Wszelkiego rodzaju kontakty

i spotkania, które miały miejsce pomiędzy ministrem

skarbu państwa a prezesem zarządu ENEA SA, mia-

ły charakter ściśle służbowy.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

w sprawie wieku emerytalnego pracowników wyko-

gólnym charakterze, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

W dniu 11 maja 2012 r.

Sejm przyjął ustawę o zmia-

ustaw, podwyższającą i ujednolicającą stopniowo wiek

emerytalny mężczyzn i kobiet.

Podwyższenie wieku emerytalnego dla mężczyzn

i kobiet jest uwarunkowane zarówno względami de-

mograﬁcznymi,jakiekonomicznymi.

Odwielulat

w Polsce występuje ubytek rzeczywisty ludności.

stwa.

Załamaniu przyrostu naturalnego społeczeń-

stwa towarzyszy wzrost populacji w wieku poproduk-

cyjnym.

W efekcie systematycznie rośnie relacja liczby

du Statystycznego w 2035 r. co czwarty Polak osiągnie

wiek emerytalny (wg dzisiejszych deﬁnicji60latdla

kobiet i 65 lat dla mężczyzn).

Głównym wyzwaniem dla Polski w najbliższych

1044

tem podniesienia wieku emerytalnego przewidziane-

których innych ustaw, z punktu widzenia rozwoju

gospodarczego, będzie powstrzymanie spadku zatrud-

oraz wpływów podatkowych do przedsiębiorstw, które

waną długość życia, przy utrzymaniu obecnego wie-

ku uprawniającego do przejścia na emeryturę, otrzy-

małyby relatywnie niższą emeryturę niż osoby star-

sze z porównywalnym stażem pracy i osiąganymi

Ustawa wprowadza także rozwiązanie polegające

rytura częściowa będzie przysługiwała pod warun-

kiem posiadania określonego wymaganego stażu

ubezpieczeniowego (okresu składkowego i nieskład-

kowego) oraz osiągnięcia określonego wieku.

Prawo

do emerytury częściowej będzie miała kobieta, po

osiągnięciu wieku co najmniej 62 lat, posiadająca mi-

nimum 35-letni staż ubezpieczeniowy, i mężczyzna,

po osiągnięciu wieku co najmniej 65 lat, przy mini-

mum 40-letnim stażu ubezpieczeniowym.

Wysokość

emerytury częściowej będzie wynosić 50% kwoty

emerytury obliczonej na dzień ustalenia prawa do

Przyjęta ustawa nie zawiera specjalnych rozwią-

zań dla pracowników wykonujących prace w szcze-

Natomiast wydłuża ona okres pobierania emerytury

pomostowej do osiągnięcia nowego, podwyższonego

wieku emerytalnego.

W art. 19 ustawy wskazano ponadto, że dla osób

w wieku 60+ zostanie przygotowany (do dnia 31 grud-

nia 2013 r.) specjalny program działań prozatrudnie-

dyﬁkacjiulegnietakżerządowyprogram„Solidarność

pokoleń.

Działania dla zwiększenia aktywności zawo-

łań rządowych zmierzających do zwiększenia zatrud-

Przygotowanie specjalnej strategii resortowej –

rakterze, którym nie przysługuje prawo do emerytu-

ry pomostowej – przewidują również przepisy ustawy

o emeryturach pomostowych.

W art. 53 tej ustawy

zapisano, że taka strategia zostanie przygotowana

do dnia 31 grudnia 2014 r. przez ministra właściwe-

Kończąc, pragnę podkreślić, że w ustawie o zmia-

ustaw zdecydowano, że podnoszenie wieku emerytal-

nego odbywać się będzie co rok o trzy miesiące.

Ozna-

ro w roku 2040.

Proponowane zamiany nie mają więc

charakteru zmian gwałtownych, a przez to ewentu-

alne niekorzystne skutki dla ubezpieczonych rozło-

żone będą w długim czasie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-4142/12) w sprawie zmian w Karcie Na-

uczyciela, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

obecnie prac nad projektem aktu prawnego, który

wprowadzałby zmiany w zakresie statusu zawodowe-

go nauczycieli, jak również nie współpracuje z przed-

stawicielami jednostek samorządu terytorialnego

w przygotowywaniu takiego projektu.

Specyﬁkafunkcjonowaniasystemuoświaty,cha-

rakteryzującego się odłożonym w czasie występowa-

niem wymiernych skutków podejmowanych działań,

wymaga długofalowego planowania i zapewnienia

wewnętrznej spójności tych działań.

Także rozwią-

zania dotyczące statusu zawodowego nauczycieli mu-

szą być spójne z innymi obszarami zadań oświato-

wych.

Częste nowelizacje ustawy Karta Nauczyciela nie

sprzyjają stabilizacji i ukształtowaniu się poczucia

bezpieczeństwa wśród nauczycieli, jak też możliwości

dokonywania pełnej analizy praktycznego stosowa-

nia przepisów obowiązujących.

Racją stanu w eduka-

1045

cji jest dokonywanie zmian celowych, każdorazowo

realizowanych na podstawie jasnych i konkretnych

przesłanek, wynikających z niepodważalnych analiz

i badań.

Tylko takie działanie determinuje niezbęd-

ny poziom i zakres debaty o przyszłości zawodu na-

uczyciela i edukacji w Polsce – bezspornie prioryte-

tów państwa.

W innym przypadku podejmowane

rozwiązania mogą nabierać cech destabilizujących,

o trudnych do przewidzenia konsekwencjach dla

efektów kształcenia i wychowania.

W świetle powyższego, dyskusja nad ewentualny-

mi zmianami systemowymi w ustawie Karta Nauczy-

ciela musi być poprzedzona rzetelną analizą funkcjo-

nowania jej rozwiązań oraz odpowiednimi badaniami

obrazującymi funkcjonowanie obecnych regulacji praw-

nych w praktyce.

W tym celu przeprowadzane są

m.in. badania dotyczące czasu pracy nauczycieli oraz

dowego i odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczy-

cieli.

Wyniki tych badań oraz dokonane analizy po-

zwolą na dalsze prowadzenie dialogu z partnerami

zainteresowanymi statusem zawodowym nauczycie-

li, a w konsekwencji – na dokonanie oceny zakresu

ewentualnych zmian przepisów prawa.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

w sprawie uboju rytualnego (4143)

dotyczącą uboju rytualnego zwierząt, przekazaną pi-

12, uprzejmie informuję, że przepisy określające za-

sady uboju i uśmiercania zwierząt zostały określone

oraz rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi

z akcesją Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europej-

skiej konieczne było dostosowanie przepisów prawa

pejskiej, w tym do przepisów dyrektywy 93/119WE

Przepisy ustawy o ochronie zwierząt nie zawiera-

w tym artykule nie mają zastosowania w przypadku

zwierząt poddawanych szczególnym metodom uboju,

Regulacja § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie

i metod ogłuszania nie stosuje się do zwierząt podda-

wanych ubojowi zgodnie z obyczajami religijnymi

zatem budzić wątpliwości co do zgodności z przepisa-

mi ustawy o ochronie zwierząt.

Niemniej jednak na-

leży podkreślić, że art. 5 ust 2 dyrektywy 93/119 sta-

wymaganie w zakresie obowiązku ogłuszania zwie-

rząt przed wykrwawieniem) nie mają zastosowania

W rozporządzeniu zostały określone zasady po-

stępowania ze zwierzętami od momentu wyładunku

zwierząt ze środków transportu poprzez przemiesz-

czanie zwierząt w zakładzie uboju, przetrzymywanie

mianie zwierząt przed ubojem, ogłuszanie i wykrwa-

wianie, w następstwie którego następuje śmierć

ju uboju przeprowadzanego w rzeźni, z wyłączeniem

obowiązku ogłuszania zwierząt przed wykrwawie-

niem w przypadku uboju rytualnego.

W przepisach

rozporządzenia zezwala się na wykrwawianie bydła,

nakazuje się unieruchamianie bydła przy użyciu me-

chanicznych urządzeń służących do krępowania

w przypadkach uboju dokonywanego zgodnie z oby-

czajami religijnymi zarejestrowanych związków wy-

znaniowych.

bunału Sprawiedliwości, jeżeli przepisy dyrektywy

1046

nie zostały transponowane przez państwo członkow-

skie lub zostały transponowane nieprawidłowo, pod-

miot indywidualny może powoływać się wprost na

przepisy dyrektywy wobec tego państwa, o ile są

tecznie konkretne” – np. orzeczenie ETS z 19.11.1991 r.

Andrea Francovich, Daniela Bonifaci i inni przeciw-

I-5357; orzeczenie ETS z 19.01.1982 r.

Ursula Becker

przeciwko Finanzamt Münster-Innenstadt sprawa

8/81 (1992) ECR 53.

W przedmiotowej sprawie w mo-

nia 2013 r. będą obowiązywać przepisy rozporządze-

zgodnie z zasadą zawartą w art. 4 ust. 4 nie ogłusza

się zwierząt poddawanych ubojowi według szczegól-

Rady (WE) nr 1099/2009.

W opracowanym w Mini-

przewiduje się wprowadzenia zakazu przeprowadza-

nia uboju rytualnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

-023-4145/12) w sprawie sytuacji Telewizji Polskiej

SA uprzejmie przekazuję stosowne informacje.

W odpowiedzi na pierwsze pytanie chciałbym pod-

kreślić, iż Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Naro-

dowego nie kontroluje decyzji personalnych w TVP.

nadawca, w tym nadawca publiczny, także program

kształtuje samodzielnie.

Z przepisu tego wynika nie-

zależność nadawcy publicznego od administracji rzą-

dowej.

formuję, iż zgodnie z ustawą o opłatach abonamen-

towych, opłaty te są pobierane przez pocztowego ope-

bierania opłaty abonamentowej sprawuje minister

właściwy ds. łączności, czyli obecnie minister admi-

nistracji i cyfryzacji.

Za kwestię ściągalności tych

du organem konstytucyjnym.

W związku z powyż-

opłat abonamentowych.

Spadek wpływów z opłat abonamentowych jest

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 17 maja 2012 r.

następujące informacje.

1047

manie sieci dróg krajowych.

Zgodnie z art. 19 ust. 2

z późn. zm.) zarządcami dróg są dla:

miasta),

Drogi krajowe stanowią zaledwie 5% sieci drogo-

wej, ale porusza się po nich najwięcej pojazdów.

Cią-

gi drogowe sieci dróg krajowych przenoszą prawie

trzykrotnie większy ruch niż kolejna co do znaczenia

sieć dróg wojewódzkich.

Należy przy tym wskazać, iż

zgodnie z obowiązującym modelem ﬁnansowaniare-

monty, modernizacja, utrzymanie i zarządzanie sie-

cią dróg krajowych ﬁnansowanesąześrodkówbu-

dżetu państwa.

Co roku w ustawie budżetowej zosta-

ją zagwarantowane środki w kwocie niewystarczają-

cej na wskazany cel.

Należy jednak stwierdzić, iż mimo trudności ﬁ-

nansowych, w roku 2011 udało się utrzymać stan

techniczny nawierzchni dróg krajowych na analo-

gicznym poziomie do roku poprzedniego.

Aktualnie

prawie 60% długości sieci dróg krajowych nie wyma-

ga w najbliższym czasie zabiegów remontowych.

Na-

tomiast ponad 40% sieci wymaga przeprowadzenia

różnego rodzaju remontów – od wzmocnień, poprzez

wyrównania, po zabiegi powierzchniowe – poprawia-

jące właściwości przeciwpoślizgowe lub uszczelniają-

ce powierzchnię jezdni.

W związku z powyższym na podstawie badania

wykonywanej corocznie przez Generalną Dyrekcję

jowych, ustalane są odcinki wymagające pilnej inter-

wencji.

W oparciu o kryteria uwzględniające wyniki

Ponadto zadania zmierzające do poprawy bezpie-

Redukcja liczby oﬁarśmiertelnych2011–2013”,któ-

rego realizacja również uwarunkowana jest od do-

minację występujących zagrożeń w ruchu drogowym,

zmniejszenie liczby oﬁarnaposzczególnychciągach

Reasumując należy wskazać, iż stan techniczny

przez GDDKiA, w ciągu ostatnich lat ulega systema-

skany poziom z roku poprzedniego.

W przypadku

ło zmniejszyć się wartość o 1,3%.

Trzeba jednak za-

znaczyć, iż zmiany stanu dobrego (utrzymanie na

nym jednostkom dotychczas administrowanych od-

cinków dróg.

Biorąc pod uwagę fakt, iż nowe inwestycje drogo-

we to w większości odcinki dróg klasy A i S, których

koszty utrzymania są znacznie wyższe niż dróg kla-

sy G lub GP, resort transportu będzie dążył do zrów-

noważenia wydatków na inwestycje oraz utrzymanie

dróg.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

1048

pozycji wprowadzenia kary pozbawienia wolności za

i transseksualnych, przesłaną przy piśmie z dnia 26

przedstawiam, co następuje.

Problem dyskryminacji ze względu na orientację

seksualną lub tożsamość płciową, podobnie jak inne

przejawy „mowy nienawiści” ponad wszelką wątpli-

wość stanowią zjawisko społecznie niepożądane.

Z tego względu naruszane w wyniku jego występo-

wania dobra, takie jak m.in. cześć, godność, nietykal-

ność cielesna, zakaz dyskryminacji stanowią w pra-

wie polskim przedmiot szerokiej ochrony, w tym rów-

nież w płaszczyźnie prawa karnego materialnego.

Kodeks karny nie zawiera wprawdzie typów prze-

stępstw, do których znamion należałyby takie kryte-

ria jak orientacja seksualna czy tożsamość płciowa,

z powodu których realizowana jest czynność spraw-

cza, jednak nie oznacza to braku ochrony prawno-

karnej przed tego typu działaniami o charakterze

dyskryminacyjnym.

Funkcja ochronna prawa karnego znajduje wobec

pokrzywdzonych takimi czynami odzwierciedlenie

w wielu przepisach o charakterze bardziej ogólnym,

zawartych w różnych rozdziałach części szczególnej

Kodeksu karnego.

Dotyczy to sytuacji, w których po-

pełnienie czynu zabronionego następuje z motywów

dyskryminacyjnych obejmujących takie przesłanki

jak orientacja seksualna bądź tożsamość płciowa.

W zależności od przejawów mowy nienawiści kon-

kretne działanie sprawcze naruszać może bowiem

normy prawa karnego chroniące różne dobra, np.:

życie, zdrowie, wolność, wolność seksualną, cześć,

godność czy nietykalność cielesną.

Przykładowo

więc sprawca pozbawienia człowieka życia z prze-

słanek dyskryminacyjnych ponosił będzie odpowie-

dzialność na podstawie art. 148 K.k. W przypadku

spowodowania ze względu na orientację seksualną

pokrzywdzonego jego uszkodzenia ciała w grę bę-

dzie wchodziła odpowiedzialność w zależności od

stopnia spowodowanych obrażeń odpowiednio z art. 156

lub 157 K.k.

Na podkreślenie zasługuje także ochrona wyni-

kająca z przepisów art. 212 K.k. i 216 K.k. Zakres

penalizacji art. 212 K.k. obejmuje m.in. pomówienie

danym stanowisku w zawodzie lub działalności, na-

tomiast pomówienie publiczne stanowi formę kwali-

ﬁkowaną tego występku.

Sankcjonowane art. 216

K.k. znieważenie chroni natomiast godność człowie-

ka rozumianą jako subiektywne poczucie własnej

wartości.

Zakres omawianej ochrony ulega poszerzeniu

w wyniku stosowania przepisów części ogólnej Ko-

deksu karnego, a dotyczących form zjawiskowych

przestępstwa.

Ustawowe zagrożenie jest zróżnicowa-

ne w zależności od rodzaju zagrożonego bądź naru-

szonego dobra objętego ochroną.

Przy odpowiedzialności sprawcy za popełnienie

czynu zabronionego motyw jego działania stanowi

natomiast zgodnie z art. 53 Kodeksu karnego jedną

z okoliczności uwzględnianych przez sąd przy wymia-

rze kary.

Z tych względów zakres obecnej prawnokarnej

ochrony praw związanych z orientacją seksualną lub

tożsamością płciową i wysokość oraz rodzaj ustawo-

wych zagrożeń w przypadku jej naruszenia wydają

się być dostateczne, dając możliwość wymiaru kary

spełniającej swe funkcje prewencyjne w płaszczyźnie

tak indywidualnego, jak i ogólnego oddziaływania.

Odpowiadając zatem na pierwsze z zawartych

w interpelacji pytań, należy stwierdzić, że z powyż-

szych przyczyn w resorcie sprawiedliwości nie zosta-

ły podjęte i nie są aktualnie prowadzone prace nad

zmianami prawa karnego polegającymi na wprowa-

dzeniu kary pozbawienia wolności za skierowaną do

osób homoseksualnych i transseksualnych „mowę

nienawiści”.

Jednocześnie z uwagi na charakter tego zjawiska

i jego społeczny odbiór, niezależnie od dokonanej

w ministerstwie analizy problemu, informacja o nim

przekazana została Komisji Kodyﬁkacyjnej Prawa

Karnego celem ewentualnego jej uwzględnienia w toku

prac prowadzonych nad kompleksową nowelizacją

Kodeksu karnego.

Odnosząc się natomiast do objętej pytaniem dru-

gim kwestii ewentualnego wprowadzenia do polskie-

go systemu prawa karnego terminu „mowa nienawi-

ści”, należy podzielić wyrażony w interpelacji pogląd

dotyczący jego nieostrego charakteru.

Tak nieostre,

a zarazem bardzo szerokie pojęcie nie może być usta-

wowym znamieniem przestępstwa, będzie to bowiem

naruszać zasadę określoności czynu zabronionego,

która ma fundamentalne znaczenie z punktu widze-

nia funkcji gwarancyjnej prawa karnego.

W tym kontekście zasadnym jest zwrócenie uwa-

gi na szczególne wymogi przy stanowieniu przepisów

karnych przewidujących sankcję za naruszenie za-

kazów.

Ze względu na represyjny charakter tych

przepisów zawarte w nich materialne elementy czynu

zabronionego powinny być formułowane w sposób

kompletny, precyzyjny i jednoznaczny zgodnie z za-

sadą określoności wynikającą z konstytucyjnej zasa-

dy nullum crimen sine lege i stanowiącą jedną z dy-

rektyw poprawnej legislacji.

Te okoliczności, a nie racje światopoglądowe win-

ny mieć decydujący wpływ na kształt przepisów pra-

wa karnego, a w konsekwencji zasadę pewności pra-

wa i zaufania obywatela do państwa, znajdujących

podstawę w klauzuli demokratycznego państwa

prawnego.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

1049

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

Szanowna Pani Marszałek!

Stosownie do posta-

pana Jana Warzechę interpelację poselską w sprawie

pozwów sędziowskich przeciw Skarbowi Państwa.

Nawiązując do kwestii pozwów składanych do są-

dów pracy przez sędziów, w proteście wobec zamro-

żenia wynagrodzeń w roku 2012, interpelacja zawie-

ra pytanie: Czy ministerstwo przewidziało w budże-

cie środki na wypłatę ewentualnych odszkodowań

Odnosząc się do powyższego zagadnienia, uprzej-

mie informuję, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie

zaplanowało w planie ﬁnansowymnarok2012środ-

ków na wypłatę ewentualnych odszkodowań dla sę-

dziów z ww. tytułu.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że Minister-

stwo Sprawiedliwości nie jest autorem regulacji

wprowadzających zasadę zamrożenia wynagrodzeń

sędziów w roku 2012 na poziomie roku 2011.

Mecha-

nizm ten został wprowadzony zapisami uchwalonej

si się on nie tylko do sędziów, ale do wszystkich grup

zawodowych w całej państwowej sferze budżetowej,

stanowiąc jeden z elementów polityki rządu RP w za-

kresie ograniczenia wydatków publicznych w celu za-

pobiegania dalszemu pogłębianiu deﬁcytubudżeto-

wego i długu publicznego w warunkach kryzysu ﬁ-

nansowego oraz bezwzględnej konieczności utrzyma-

nia ﬁnansówpublicznychwstanieniezagrażającym

stabilności ﬁnansowejnaszegopaństwa.

Przedstawiając powyższe, wyrażam nadzieję, że

tysfakcjonujący dostarczyły panu posłowi odpowiedzi

na zadane pytanie.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

śmie marszałka Sejmu RP, z dnia 28 kwietnia br.,

znak: SPS-023-4149/12, uprzejmie informuję, że to-

czy się procedura zmiany 14 rozporządzeń Rady Mi-

ekonomicznych w zakresie wydłużenia okresu ich

funkcjonowania do 2026 r.

W ramach uzgodnień międzyresortowych mini-

ster ﬁnansówzgłosiłjednakzastrzeżeniacodocelo-

wości przedłużenia terminu działania stref, na które

minister gospodarki udzielił wyjaśnień, oczekując

akceptacji proponowanej zmiany.

Przewiduję skierowanie projektów rozporządzeń

na posiedzenie stałego komitetu Rady Ministrów

jeszcze w maju br. Biorąc pod uwagę poszczególne

etapy procedury legislacyjnej, zmiana rozporządzeń

mogłaby wejść w życie w połowie lipca br.

Jednocześnie informuję, że w ocenie ministra go-

spodarki optymalnym rozwiązaniem byłoby zniesienie

granicznego terminu funkcjonowania stref przy jed-

noczesnym wprowadzeniu okresu ważności zezwole-

nia.

Fiskalna forma pomocy udzielanej w strefach po-

woduje, że w miarę skracania się okresu uprawniają-

cego do zwolnień podatkowych atrakcyjność SSE spa-

da, a kolejne wydłużanie okresu funkcjonowania stref

Wprowadzenie bezterminowego działania stref wyma-

ga nowelizacji ustawy o SSE.

Obecnie pracujemy nad

założeniami do zmiany tej ustawy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Ilona Antoniszyn-Klik

Warszawa, dnia 11 maja 2012 r.

1050

Odpowiedź

podsekretarza stanu

piśmie, znak: SPS-023-4150/12, z dnia 26 kwietnia

2012 r. w sprawie zmniejszenia przez Komisję Euro-

pejską środków ﬁnansowych na system wsparcia

grup producentów owoców i warzyw, niniejszym prze-

rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/

2012 z dnia 4 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozpo-

rządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 ustanawia-

jące szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia

Rady (WE) nr J234/2007 w odniesieniu do sektora

ców i warzyw.

Rozporządzenie m.in. wprowadza ogól-

zatwierdzone plany dochodzenia do uznania.

Limit

ten wynosi 10 mln euro i jest ustanowiony dla całego

W przypadku gdy suma wnioskowanego wsparcia

współczynniki redukcji.

Ponadto dla państw człon-

kowskich, które przystąpiły do UE po l maja 2004 r.,

realizowanych przez grupę planów dochodzenia do

wiednio 70%, 50% oraz 20% wartości produkcji

sprzedanej grupy.

Komisja przewidziała również

usztywnienie zasad dokonywania zmian do planów

dochodzenia do uznania.

Według nowych przepisów

zmiany wydatków zatwierdzonych na dany rok

mogą dotyczyć zwiększenia budżetu na dany rok

o maksymalnie 5%.

W rozporządzeniu wprowadzo-

no listę wydatków niekwaliﬁkującychsięiwyłączo-

no z zakresu kosztów kwaliﬁkowanychśrodkitrans-

portu wykorzystywane do celów marketingu lub

dystrybucji.

Powyższe zmiany Komisja Europejska wprowa-

dziła w związku z systematycznie zwiększającą się

skalą wydatków na mechanizm wsparcia dla grup

producentów owoców i warzyw.

Tak szybkie wprowa-

dzenie nowych przepisów tłumaczy koniecznością jak

najszybszego zapewnienia dyscypliny budżetowej

oraz trwałej i skutecznej optymalizacji przydziału

środków ﬁnansowych.

Nowe przepisy istotnie ograniczają pomoc przy-

dzielaną od l maja 2004 r. dla grup producentów

w sektorze owoców i warzyw.

Należy zauważyć, że

w stosunkowo niedługim czasie proces zrzeszania się

producentów w grupy nabrał w naszym kraju dużej

dynamiki, o czym świadczą dane dotyczące liczby

funkcjonujących grup i organizacji, których powsta-

ło w ciągu ostatnich lat ponad 300.

Komisja już we wrześniu ub.r. przygotowała pro-

jekt zmian przepisów rozporządzenia (UE) nr 543/

2011 ograniczających ﬁnansowaniedlagrupprodu-

centów owoców i warzyw.

Podczas głosowania na

posiedzeniu Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej

Organizacji Rynków Rolnych Komisja poddała pod

głosowanie projekt przedmiotowego rozporządzenia.

Polska, jak też inne 10 państw członkowskich, zagło-

sowało przeciw propozycji Komisji.

W związku z powyższym sprawa wprowadzenia

niekorzystnych, z punktu widzenia Polski, zmian do

rzyw była poruszona na szczeblu politycznym podczas

spotkania roboczego z panem Dacianem Cioloşem, ko-

misarzem ds. rolnictwa Komisji Europejskiej.

W wy-

niku dwóch spotkań bilateralnych wstrzymano publi-

kację ww. projektu rozporządzenia.

Komisja rozpoczę-

ła ponowną analizę propozycji zmian przepisów dla

W marcu br. Komisja zaprezentowała kolejny pro-

jekt rozporządzenia, w którym limit uzależniający

pomoc inwestycyjną od wartości produkcji sprzeda-

nej grupy został zawężony do 3 lat realizacji planu

dochodzenia do uznania począwszy dopiero od 3.

roku realizacji planu, jednak wprowadzono dodatko-

wy limit ograniczający łączne wydatki na wkład unij-

ny w pomoc administracyjną i inwestycyjną do 10 mln

EUR.

Ponadto projekt rozporządzenia zawiera bar-

dzo niejasne – z punktu widzenia obecnie funkcjonu-

jących grup – przepisy przejściowe.

Komisja prak-

tycznie nie poddała pod dyskusję projektu rozporzą-

dzenia i niecały tydzień po jego zaprezentowaniu

przeprowadzono ponowną procedurę głosowania.

Pol-

ska i 9 innych państw członkowskich była przeciw

projektowanym zmianom.

Projekt ponownie nie uzy-

skał opinii Komitetu, jednak tym razem został opu-

blikowany i wszedł w życie z dniem 5 kwietnia br.

Biorąc pod uwagę powyższe, uprzejmie informuję,

że obecnie trwa analiza prawna pod kątem zgodności

niektórych postanowień rozporządzenia wykonaw-

czego Komisji (UE) nr 302/2012 z zasadą uzasadnio-

nych oczekiwań i zasadą pewności prawa.

Zgodnie

bowiem z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości

UE przepisy unijne powinny być jasne, precyzyjne

i przewidywalne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

1051

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

2012 r., nr SPS-023-4151/12, w sprawie realizacji

uprzejmie informuję.

Jednym z podstawowych założeń projektowych

rządowego programu „Cyfrowa szkoła” było zapew-

nienie przez szkołę zakwaliﬁkowaną do programu

wydajnego łącza internetowego, które pozwoli na pro-

wadzenie zajęć z wykorzystaniem sprzętu zakupio-

nego w ramach programu i dostępnych w sieci zaso-

bów edukacyjnych oraz osiągnięcie projektowanych

funkcjonalności.

Parametry łącza zostały ustalone

na poziomie 8 Mb/s (pobieranie) i 2 Mb/s (wysyłanie)

na podstawie doświadczeń szkół aktywnie wykorzy-

stujących technologie informacyjno-komunikacyjne

w procesie edukacyjnym.

Tak ustalone przepustowo-

ści gwarantują możliwość niezakłóconego wykorzy-

stywania zasobów edukacyjnych dla potrzeb zajęć

szkolnych.

Dostępność na rynku różnych technologii

powoduje, że nie ma bariery technologicznej w za-

pewnieniu projektowanych przepustowości, również

na terenach wiejskich.

Wyjaśniamy jednak, że ww. parametry łącza po-

winna posiadać szkoła zakwaliﬁkowanadoprojektu

dopiero w momencie instalacji sprzętu zakupionego

w ramach programu.

Szkoła nie musiała takich pa-

rametrów posiadać w momencie składania wniosku

do programu.

Do rządowego programu „Cyfrowa szkoła” apli-

kowało 3507 szkół, z czego 2138 z miejscowości do

5 tys. mieszkańców, co stanowi 61% wszystkich apli-

kacji.

Biorąc pod uwagę fakt, że w tych miejscowo-

ściach zamieszkuje 38% ludności Polski, należy

uznać, że takie wyniki aplikacji gwarantują miaro-

dajność rezultatów programu pilotażowego w zakre-

sie udziału szkół z terenów wiejskich i małych miej-

scowości.

W naszej ocenie różnicowanie parametrów tech-

nicznych programu ze względu na położenie szkoły

(miasto, wieś) jest niecelowe i mogłoby wręcz dopro-

wadzić do zwiększenia różnic edukacyjnych na nie-

korzyść szkół wiejskich.

Szkoły niezależnie od poło-

żenia powinny mieć dostęp do Internetu o porówny-

walnych parametrach technicznych.

Tylko wtedy

możliwe będzie zapewnienie wszystkim uczniom

wystarczająco szerokiego dostępu do treści eduka-

cyjnych najwyższej jakości, zamieszczonych w In-

ternecie.

Jednocześnie informujemy, że ewaluacja progra-

mu pilotażowego „Cyfrowa szkoła” w zakresie udzia-

łu szkół z obszarów wiejskich będzie natomiast pod-

stawą ewentualnej korekty założeń dla programu

wieloletniego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

systemu kształcenia w zawodach

-4152/12) w sprawie przywrócenia poprzedniego sys-

temu kształcenia w zawodach górnictwa podziemne-

go, uprzejmie przedkładam następujące wyjaśnienia.

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej

poz. 7) stanowi wykonanie upoważnienia ustawowe-

go zawartego w art. 24 ustawy z dnia 7 września

wniosek ministra właściwego w zakresie zawodu,

określi klasyﬁkacjęzawodówszkolnictwazawodowe-

Na wniosek ministra właściwego do spraw gospo-

darki od 1 września 2012 r. kształcenie w zawodach:

— technik górnictwa podziemnego,

będzie odbywać się w 4-letnim technikum oraz na

kwaliﬁkacyjnychkursachzawodowych.

Projekt rozporządzenia w sprawie klasyﬁkacjiza-

wodów szkolnictwa zawodowego był konsultowany ze

łecznych brali udział między innymi: Związek Powia-

1052

tów Polskich, Związek Gmin Wiejskich, Unia Metro-

polii Polskich, Krajowa Izba Gospodarcza, Pracodaw-

cy RP, Business Centre Club – Związek Pracodawców,

Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Le-

wiatan, Zarząd Główny Stowarzyszenia Elektryków

Polskich, Stowarzyszenie Inżynierów i Techników

Mechaników Polskich, Forum Związków Zawodo-

wych.

Projekt rozporządzenia został również pozytyw-

nie zaopiniowany przez Komisję Wspólną Rządu

i Samorządu Terytorialnego.

Związki zawodowe oraz

partnerzy społeczni nie wnieśli uwag dotyczących

wyżej wymienionych zawodów.

Należy również podkreślić, iż prace nad ustale-

niem nowej klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawo-

cje z właściwymi ministrami oraz z partnerami spo-

pracodawców.

Założeniem nowej formuły klasyﬁkacji

zawodów szkolnictwa zawodowego było integrowanie

zawodów kwaliﬁkacjizawodowych,którychkształ-

cenie może odbywać się na kwaliﬁkacyjnychkursach

zawodowych.

Liczba kwaliﬁkacjiwyodrębnionych

w poszczególnych zawodach oraz ich nazwy ustalane

stawiciele ministrów właściwych dla zawodów.

Osta-

Kwaliﬁkacyjnykurszawodowytokurs,którego

program nauczania uwzględnia podstawę programo-

wą kształcenia w zawodach, w zakresie danej kwali-

ﬁkacji.

Ukończeniekwaliﬁkacyjnegokursuzawodo-

dzającego kwaliﬁkacjewzawodzie,organizowanego

przez okręgowe komisje egzaminacyjne, dokładnie

ba, która ukończy kwaliﬁkacyjnykurszawodowy

i zda egzamin potwierdzający kwaliﬁkacjewzawo-

dzie w zakresie danej kwaliﬁkacji,otrzymaświadec-

two potwierdzające kwaliﬁkacjęwzawodzie,którym

może posługiwać się na rynku pracy.

Osoba, która

odrębnionych w zawodzie oraz posiada poziom wy-

kształcenia wymagany dla danego zawodu, uzyska

dyplom potwierdzający kwaliﬁkacjezawodowewyda-

ny przez okręgową komisję egzaminacyjną.

ty kwaliﬁkacyjnekursyzawodowebędąmogłypro-

wadzić szkoły w zakresie zawodów, w których kształ-

cą.

Zapewni to odpowiednią jakość kształcenia na

kwaliﬁkacyjnychkursachzawodowych.

Minimalna liczba godzin kształcenia na kwaliﬁ-

kacyjnym kursie zawodowym jest równa minimalnej

kretnym kursie zależy od nauczanej kwaliﬁkacji.

Należy także podkreślić, że kształcenie na kwa-

liﬁkacyjnymkursiezawodowymmożebyćprowadzo-

ne jako stacjonarne lub zaoczne, a także z wykorzy-

Szczegółowe zasady organizacji kwaliﬁkacyjnychkur-

sów zawodowych określają przepisy rozporządzenia

zaszkolnych (Dz. U. poz. 186) oraz rozporządzenia

w. sprawie podstawy programowej kształcenia w za-

Wprowadzenie możliwości kształcenia na kwaliﬁ-

solwentów technikum uzupełniającego w 2011 r. wy-

nosiła zaledwie 15%.

Dalsze ﬁnansowanietychszkół

dają się na efekty kształcenia.

wprowadzenie nowej formy kształcenia zawodowego,

jaką są kwaliﬁkacyjnekursyzawodowe,dajemożli-

wość elastycznego wyboru ścieżki kształcenia, co jest

wsze mogły sprostać wymaganiom dotyczącym orga-

nizacji kształcenia w systemie szkolnym, niedostoso-

wanym do potrzeb i możliwości osób dorosłych.

Po-

nadto umożliwia szybsze uzyskanie kwaliﬁkacjiza-

wodowych poszukiwanych na rynku pracy.

Wprowadzenie ewentualnych zmian do klasyﬁka-

cji zawodów szkolnictwa zawodowego może nastąpić

wyłącznie na wniosek ministra właściwego dla zawo-

du, a w przypadku zawodów: technik górnictwa pod-

ziemnego, technik elektryk oraz technik mechanik

– ministra właściwego do spraw gospodarki.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

1053

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-4153/12) w sprawie nowelizacji ustawy o systemie

o systemie oświaty nie wyklucza współpracy jedno-

stek samorządu terytorialnego z organizacjami po-

zarządowymi w wykonywaniu zadań oświatowych

nostki samorządu do takiej współpracy.

Zgodnie

Warszawa, dnia 8 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

1054

kwietnia 2012 r., znak: SPS-023-4154/12, w sprawie

decyzji o prawie do świadczeń emerytalno-rentowych

wydawanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Decyzje wydawane przez organy rentowe odpo-

wiadają wymogom określonym w przepisach ustawy

z późn. zm.).

Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnie-

nie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawie-

rać wskazanie faktów, które organ uznał za udowod-

godności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne

niem przepisów prawa.

Elementy, jakie powinna zawierać decyzja organu

rentowego oraz jej uzasadnienie, a także zakres in-

formacji, które powinny być zawarte w pouczeniu do

tej decyzji – na podstawie upoważnienia zawartego

zm.) określił minister pracy i polityki społecznej

w rozporządzeniu z dnia 11 października 2011 r.

tego rozporządzenia nałożono na organy rentowe,

także w przypadku wydania decyzji odmawiającej

przyznania świadczenia, o które wnioskodawca wy-

stąpił, obowiązek poinformowania osoby zaintereso-

wanej o możliwości ubiegania się o inne świadczenie

lub o świadczenie ustalane przez inny organ rentowy

na podstawie odrębnych przepisów, jeżeli z akt spra-

wy wynika, że wnioskodawca miałby prawo do takie-

go świadczenia.

Zatem organy rentowe są zobowiązane w decy-

zjach podawać m.in. informacje o okresach ubezpie-

czenia, w tym o okresach wykonywania pracy w szcze-

nieuwzględnionych przy rozpatrywaniu uprawnień

do świadczeń emerytalno-rentowych lub ustaleniu

ich wysokości oraz przyczyn ich nieuwzględnienia.

Obowiązek podawania takich elementów w decyzji

jest zasadą ogólną bezwzględnie stosowaną przez Za-

kład Ubezpieczeń Społecznych.

Inną kwestię stanowi czytelność języka stosowa-

nego w uzasadnieniach decyzji.

Nie jest to jednak

nymi.

Uważam, że obowiązujące w tym zakresie

przepisy są wystarczające i nie wymagają zmian.

Z informacji uzyskanych z Centrali Zakładu Ubez-

pieczeń Społecznych wynika, iż zagadnienie to jest

przedmiotem szkoleń, które są prowadzone dla kadry

kierowniczej i pracowników pionu emerytalno-rento-

wego oraz stałym elementem kontroli departamentu

świadczeń emerytalno-rentowych zakładu w ra-

mach merytorycznego nadzoru nad pracą komórek

tego pionu.

Równocześnie informuję, że liczba wydanych de-

cyzji odmownych dotyczących wniosków o przyzna-

nie emerytury (bez decyzji w sprawie emerytur re-

alizowanych na mocy umów międzynarodowych)

wyniosła: w 2009 r.

– 55,0 tys., w 2010 r.

– 56,2 tys.,

w 2011 r.

– 63,4 tys.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 17 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

otrzymaną w dniu 27 kwietnia 2012 r., przy piśmie

interpelację pana Stanisława Szweda, posła na Sejm

w sprawie zmian ustawowych w zakresie udostępnia-

nia danych osobowych akcjonariuszy osobom trze-

cim, przedstawiam poniższą informację.

Stosownie do art. 341 § 7 ustawy z dnia 15 wrze-

śnia 2000 r.

Kodeks spółek handlowych każdy akcjo-

nariusz może przeglądać księgę akcyjną i żądać od-

pisu za zwrotem kosztów jego sporządzenia.

Księga

akcyjna nie jest powszechnie dostępna, a zatem nie

jest zwolniona z obowiązku rejestracji, o którym mowa

wych, jakim jest księga akcyjna, podlega obowiązko-

wi zgłoszenia do rejestru generalnemu inspektorowi

ochrony danych osobowych.

z tytułu naruszenia zasad w niej przewidzianych,

sankcje karne (art. 49–54a) oraz środki natury ad-

ministracyjnoprawnej (art. 18).

W zakresie danych

osobowych organem właściwym do prowadzenia

spraw wynikających z ich naruszenia są organy ści-

gania, jak również generalny inspektor ochrony da-

nych osobowych.

Jednocześnie informuję, że w Ministerstwie Go-

spodarki nie są obecnie prowadzone prace zmierza-

jące do zmiany przepisów określających zasady do-

stępu do danych osób będących akcjonariuszami

spółek publicznych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

1055

Odpowiedź

podsekretarza stanu

szkół wiejskich w programie „Cyfrowa szkoła”

(4156)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia 2012 r., nr SPS-023-4156/12, w sprawie wyelimi-

„Cyfrowa szkoła”, uprzejmie informuję.

parametry łącza powinna posiadać szkoła zakwaliﬁ-

kowana do projektu dopiero w momencie instalacji

musiała takich parametrów posiadać w momencie

Jednocześnie informujemy, że aktualnie nie prze-

widujemy opracowania specjalnego programu cyfry-

zacji szkół w małych ośrodkach i szkołach wiejskich.

Ewaluacja wyników programu pilotażowego „Cyfro-

wa szkoła” w zakresie udziału szkół z obszarów wiej-

skich będzie natomiast podstawą ewentualnej korek-

ty założeń dla programu wieloletniego.

Ponadto informujemy, że likwidacja wykluczenia

cyfrowego w ww. szkołach może być realizowana

w ramach Programu Operacyjnego „Innowacyjna

gospodarka” 2007–2013, priorytet 8: Społeczeństwo

informacyjne –zwiększenie innowacyjności gospodar-

ki, działanie 8.3: Przeciwdziałanie wykluczeniu cy-

frowemu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

w sprawie zasad przeprowadzania konkursów

1056

wpływu kierownika podmiotu leczniczego na prze-

kursu na naczelną pielęgniarkę i pielęgniarkę od-

działową po trzech, w tym przewodniczących komi-

sji).

Przedstawiciele samorządu nie uczestniczą jedy-

nie w postępowaniach na stanowisko kierownika pod-

miotu leczniczego.

Jednakże konkursy na to stano-

przewodniczenie i uczestnictwo jego przedstawicieli

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pismo

nr SPS-023-4166/12, przekazujące interpelację posłów

Uprzejmie informuję, że poruszone w piśmie pro-

blemy dotyczące procedur wydawania uprawnień

przewozowych i czasu oczekiwania na wydanie odpo-

wiednich dokumentów są na bieżąco analizowane,

a wnioski z tego tytułu nakierowane są na zmiany

organizacyjne, które skrócą czas oczekiwania na wnio-

skowane dokumenty.

Aktualnie średni czas oczeki-

wania na odnowienie licencji wspólnotowych (co 5 lat

licencja może być przedłużana) wynosi 17 dni, czas

rozpatrywania wniosków o rozszerzenie taboru (wy-

dawanie dodatkowych wypisów) wynosi 30 dni, na-

tomiast wnioski o wydanie zaświadczenia na wyko-

nywanie przewozów na potrzeby własne są rozpatry-

wane w ciągu 3–4 dni.

Termin rozpatrywania wniosków został określo-

ny w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego

runków wykonywania zawodu przewoźnika drogo-

wego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE.

Zgod-

nie z treścią art. 11 ust. 3: Właściwy organ rozpatru-

nych do rozpatrzenia wniosku.

W należycie uzasad-

nionych przypadkach właściwy organ może wydłużyć

ten termin o miesiąc.

Określenie trzymiesięcznego terminu ma uzasad-

nienie w celu, jaki stawia ustawodawca, określając

zasady dostępu do zawodu przewoźnika drogowego.

W preambule czytamy: pełne ukorzenie wewnętrz-

nego rynku transportu drogowego opartego na uczci-

wych zasadach konkurencji wymaga jednolitego sto-

sowania wspólnych zasad określających dostęp do

zawodu przewoźnika drogowego (....).

Aby osiągnąć

ten cel, wprowadzono nowe zasady dostępu do zawo-

du przewoźnika drogowego m.in. poprzez ustanowie-

nie nowej instytucji zarządzającego transportem.

Osoba taka musi posiadać nie tylko dobrą reputację

i odpowiednie kompetencje zawodowe, ale w sposób

1057

rzeczywisty i ciągły zarządzać operacjami transpor-

towymi przedsiębiorstwa.

Przed dniem 4 grudnia

2011 r. dochodziło niejednokrotnie do niepożądanych

sytuacji, gdy osoba z certyﬁkatemkompetencjizawo-

dowych świadczyła usługi w 157 przedsiębiorstwach,

co praktycznie wykluczało możliwość rzeczywistego

i ciągłego zarządzania operacjami transportowymi

przedsiębiorstwa.

Ponadto zadania osoby występują-

cej w charakterze zarządzającego muszą być sprecy-

zowane w umowie cywilno-prawnej i obejmować

m.in.: utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdza-

nie umów i dokumentów przewozowych, podstawową

rowcom i pojazdom, sprawdzanie procedur związa-

nych z bezpieczeństwem.

Zmieniono także warunki, na podstawie których

spełniana jest dobra reputacja.

Należy sprawdzić, czy

zarządzający transportem lub przedsiębiorca nie był

karany za przestępstwa, ale także czy nie zastosowa-

ne były sankcje za popełnienie poważnych naruszeń,

takich jak naruszenie czasu prowadzenia pojazdu

i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji

i używania urządzeń kontrolnych, maksymalnej masy

i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu między-

narodowym, kwaliﬁkacjiwstępnejiustawicznego

kształcenia kierowców, badań technicznych pojaz-

dów, dostępu do rynku międzynarodowych przewo-

zów drogowych rzeczy lub osób, bezpieczeństwa w dro-

gowym przewozie towarów niebezpiecznych, instala-

cji i używania ograniczników prędkości, praw jazdy,

dostępu do zawodu, transportu zwierząt.

Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w wystą-

pieniu, że: urzędnicy BOTM, po dopatrzeniu się na-

wet małego błędu redakcyjnego, rozpoczynają całą

procedurę składania wniosku od nowa, należy wyja-

śnić, że wszystkie druki, oświadczenia są jednakowe

i sformalizowane, niemniej najczęściej popełniane

błędy polegają na wpisywaniu błędnych danych (na-

zwa, adres, brak imienia i nazwiska) we wnioskach

(drukach) o udzielenie licencji/wypisów, podpisywa-

nie druków przez osoby do tego nieupoważnione,

przedstawianie umów cywilno-prawnych niespełnia-

b, c, d rozporządzenia 1071/2009, nieprawidłowej for-

mie potwierdzenia posiadania zdolności ﬁnansowej,

o której mowa w art. 7 ww. rozporządzenia.

W tej

sytuacji zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a: jeżeli podanie nie

pisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunię-

nięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania

rozpatrywanie wniosków przez pracowników Biura

do Spraw Transportu Międzynarodowego odbywa się

z zachowaniem terminów przewidzianych przepisami

prawa.

Niemniej jednak rozważana jest możliwość

zatrudnienia dodatkowych osób, aby czas ten skrócić

do minimum.

Ponadto Biuro do Spraw Transportu

Międzynarodowego GITD przewidywane jest w pierw-

szej kolejności do pełnej informatyzacji procesu wy-

dawania dokumentów związanych z prowadzeniem

działalności transportowej, czyli wprowadzenia tzw.

e-urzędu.

Takie docelowe rozwiązanie powinno usunąć ewen-

tualne niedogodności, o których mowa w wystąpieniu

i przyczynić się do skrócenia procedur administra-

cyjnych przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie

dokumentów przewozowych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Odpowiadając na interpelację pana posła Zbignie-

wa Marka Konwińskiego w sprawie urlopów dla po-

ratowania zdrowia nauczycieli (SPS-023-4176/12),

uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

ciele przebywający na urlopie dla poratowania zdrowia

Etaty nauczycieli przebywających na urlopach dla

nych na ich zastępstwo, zgodnie z zasadami wynika-

z 2004 r.

Nr 49, poz. 463, z późn. zm. oraz Dz. U.

o liczbie etatów nauczycieli obliczany jest corocznie

lonej między poszczególne jednostki samorządu tery-

torialnego, zgodnie z rozporządzeniem ministra edu-

poz. 1659), wydanym na podstawie art. 28 ust. 6 usta-

poz. 526 i Dz. U. Nr 127, poz. 857).

1058

Z analizy Ministerstwa Edukacji Narodowej prze-

prowadzonej na podstawie danych zgromadzonych

ratowania zdrowia w roku 2011 stanowiła 2,55% licz-

by etatów wszystkich nauczycieli zatrudnionych

Jednocześnie informuję, że w dniu 11 lutego 2010 r.

odbyło się posiedzenie prezydium Komisji Nadzwy-

czajnej „Przyjazne Państwo”, na którym rozpatry-

wany był projekt nowelizacji ustawy Karta Nauczy-

ciela i ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubez-

stwa w zakresie zmian dotyczących urlopu dla pora-

towania zdrowia przysługującego nauczycielom.

Pro-

jekt złożony został do komisji przez Związek Gmin

Wiejskich.

Projekt został odrzucony w całości w związku

z opinią przedstawioną przez Ministerstwo Pracy

i Polityki Społecznej.

Minister pracy i polityki spo-

łecznej na posiedzeniu komisji podniósł, że system

grupie pracowniczej, nauczycielom, i wynika z prze-

Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo Edu-

Warszawa, dnia 17 maja 2012 r.

skiego za teren dotknięty klęską żywiołową spowo-

dowaną wymarznięciem zbóż ozimych i rzepaku, uprzej-

mie informuję Panią Marszałek, że zgodnie z przepi-

strofa naturalna lub awaria techniczna, których

skutecznie podjęte tylko z zastosowaniem nadzwy-

czajnych środków, we współdziałaniu różnych orga-

1059

1) kredyty preferencyjne na wznowienie produk-

cji, udzielane na podstawie rozporządzenia Rady Mi-

lona, jeżeli w gospodarstwie rolnym szkody spowodo-

rzystnych zjawisk atmosferycznych w okresie obję-

1060

w wyniku niekorzystnych zjawisk atmosferycznych

-023-4215/12, dotyczącym interpelacji pana posła

Kazimierza Moskala w sprawie potrzeby rozszerze-

nia kategorii osób uprawnionych do otrzymania do-

datkowego wynagrodzenia rocznego, które nie prze-

pracowały u pracodawcy minimum 6 miesięcy, o oso-

by przebywające na urlopie macierzyńskim, przed-

stawiam następujące informacje.

cowanego w sytuacji nieprzepracowania w ciągu ca-

(P 59/11).

PZP 3/11) wyraził pogląd, że: okresy pobierania przez

miotowej kwestii właściwych ministrów zajmujących

1061

W swojej opinii minister ﬁnansówzauważa(pismo

z dnia 12 kwietnia br., znak: WUI/0310/143/KDA/12/

3986 BMI9), że biorąc pod uwagę skierowane do Try-

bunału Konstytucyjnego jeszcze w roku 2011 pyta-

kim pomija okres urlopu macierzyńskiego w sytuacji

nieprzepracowania w ciągu roku kalendarzowego

czy na obecnym etapie podjęcie prac nad nowelizacją

przedmiotowej ustawy nie jest działaniem przed-

wczesnym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Radosław Mleczko

Warszawa, dnia 15 maja 2012 r.

których uprawy zostały zniszczone przez mrozy

(4225)

którym przesłana została interpelacja posła Kazi-

mierza Moskala w sprawie pomocy dla rolników, któ-

rych uprawy zostały zniszczone przez mrozy, uprzej-

macjami przekazywanymi przez urzędy wojewódzkie

w trybie roboczym obecnie szacowane są jeszcze

w niektórych gospodarstwach rolnych szkody spowo-

wstępnych danych przekazanych przez wojewodów

wania wystąpiły na powierzchni ponad 1,4 mln ha.

Równocześnie uprzejmie informuję, że w związku

z trudną sytuacją producentów rolnych poszkodowa-

nych w wyniku wymarznięć w uprawach Rada Mini-

przezimowania, w ramach którego poszkodowani

udzielane na podstawie rozporządzenia Rady Mini-

nych kredytów bankowych; kredyty te oprocentowa-

nia szkód posiadał ważną umowę ubezpieczenia obej-

mującą ochroną co najmniej 50% powierzchni upraw,

nich 3 latach nie może przekroczyć równowartości

nego obsiewu, potwierdzonym przez komisję powoła-

ną przez wojewodę, do kierownika biura powiatowe-

go Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnic-

twa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

1062

nika, w którego gospodarstwie rolnym powstały

miast w przypadku kredytów obrotowych na wzno-

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

(4279)

cia subwencją oświatową przedszkoli (SPS-023-4279/

12) uprzejmie wyjaśniam.

1063

stego doﬁnansowaniagmin.

Zmianywtymzakresie

Warszawa, dnia 14 maja 2012 r.

w sprawie lekcji etyki (4281)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

skierowaną pismem SPS-023-4281/12 z 30 kwietnia

2012 r. interpelację pana posła Armanda Kamila Ry-

ﬁńskiegowsprawieorganizowaniawszkolenaucza-

nia etyki, uprzejmie wyjaśniam.

Etyka jest przedmiotem o charakterze wycho-

wawczym, organizowanym w szkole na życzenie ro-

dziców lub pełnoletnich uczniów.

Zasięg jej nauczania

jest przede wszystkim wynikiem deklarowanego za-

interesowania tym przedmiotem, który – podobnie

jak religia – nie jest dla ucznia przedmiotem obowiąz-

kowym.

W bieżącym roku szkolnym zajęcia z etyki są or-

ganizowane w ponad 1260 szkołach (liczba ta nie

uwzględnia szkół artystycznych, liceów i techników

uzupełniających oraz szkół policealnych, a także

grup międzyszkolnych).

Cele, treści nauczania, zalecane warunki i sposób

realizacji zajęć z etyki na wszystkich etapach eduka-

cyjnych zostały określone w podstawie programowej.

sach I–III gimnazjum obowiązuje podstawa progra-

mowa wprowadzona przepisami rozporządzenia mi-

Dopuszcza się również możliwość nauczania etyki

według nowej podstawy programowej na tych eta-

pach edukacyjnych, które nową podstawą zostaną

objęte dopiero w roku szkolnym 2012/2013, czyli na

II etapie edukacyjnym – w klasach IV–VI szkoły pod-

stawowej oraz na IV etapie – w szkołach ponadgim-

nazjalnych.

Przepisy dotyczące sposobu realizacji podstawy

programowej z etyki wprowadzają ponadto możli-

wość zastosowania dodatkowych ułatwień organiza-

cyjnych.

W przypadku niewielkiej liczby uczniów wy-

bierających etykę zalecane są rozwiązania organiza-

cyjne umożliwiające prowadzenie zajęć w grupach

różnowiekowych, łączących uczniów z całego etapu

edukacyjnego.

W takim przypadku treści nauczania

powinny być podzielone na trzy moduły, nadające się

do realizowania w dowolnej kolejności, bez uszczerb-

ku dla zrealizowania całości programu.

Takie roz-

wiązanie pozwala zorganizować zajęcia z etyki w każ-

dej szkole, nawet przy małej liczbie zainteresowanych

uczniów.

W przypadku większej liczby uczniów zain-

teresowanych udziałem w zajęciach z etyki szkoła

może realizować zajęcia z tego przedmiotu w grupach

łączących uczniów, np. tylko z jednego rocznika

(w grupach międzyoddziałowych).

Przy liczbie mniejszej niż siedmiu uczniów w szko-

le zainteresowanych etyką organ prowadzący szkołę

jest zobowiązany zapewnić im udział w zajęciach

z etyki w grupie międzyszkolnej.

Grupa taka nie po-

winna liczyć mniej niż 3 uczniów.

programowej Ministerstwo Edukacji Narodowej pod-

jęło w 2010 r. działania wspomagające nauczanie ety-

ki.

W celu ułatwienia nauczycielom prowadzenia za-

jęć Ośrodek Rozwoju Edukacji, na zlecenie minister-

stwa, ogłosił w sierpniu 2010 r. konkurs na opraco-

edukacyjnego.

Informacja o konkursie została umiesz-

czona na stronie internetowej www.bip.ore.edu.pl.

Nagrodzony w konkursie program autorstwa Anny

Ziemskiej i Łukasza Malinowskiego pn. „Ludzkie

ścieżki”.

Kompleksowy program nauczania etyki na

1064

nie internetowej Ośrodka Rozwoju Edukacji w za-

kładce „Wdrożenie podstawy programowej”.

zostały zgłoszone dwa podręczniki do etyki opraco-

wane do nowej podstawy programowej, które po uzy-

skaniu pozytywnych opinii rzeczoznawców zostały

w 2011 r. wpisane do wykazu podręczników dopusz-

czonych do użytku szkolnego.

Są to: podręcznik dla

szkoły ponadgimnazjalnej „Etyka dla myślących”

autorstwa Magdaleny Środy oraz podręcznik „Etyka

dla szkół ponadgimnazjalnych” opracowany przez

Pawła Kołodzińskiego i Jakuba Kwapiszewskiego.

Zgodnie art. 25 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospoli-

tej Polskiej dopuszczanie do użytku szkolnego pod-

ręczników do nauki religii nie należy do kompetencji

ministra edukacji narodowej.

Za treści nauczania re-

ligii (różnych wyznań) oraz opracowanie i dopuszcze-

nie podręczników do nauki religii odpowiadają wła-

ściwe władze zwierzchnie Kościołów i związków wy-

znaniowych.

Kwaliﬁkacjewymaganeodnauczycielietykiokre-

ślone są przepisami rozporządzenia ministra eduka-

W świetle przepisów omawianego rozporządzenia

stanowisko nauczyciela etyki w szkołach podstawo-

wych, gimnazjach oraz szkołach ponadgimnazjal-

nych może zajmować osoba, która uzyskała poziom

wykształcenia wymagany dla danego typu szkoły,

tj. legitymuje się dyplomem ukończenia:

1) studiów wyższych na kierunku (specjalności)

2) studiów wyższych na kierunku, którego zakres

posiada przygotowanie pedagogiczne lub

3) studiów wyższych na kierunku (specjalności) in-

studia podyplomowe w zakresie nauczanego przedmio-

tu oraz posiada przygotowanie pedagogiczne.

Zatem w szkołach podstawowych, gimnazjalnych

i ponadgimnazjalnych zajęcia z etyki może prowadzić

nauczyciel, który ukończył studia na kierunku ﬁlo-

zoﬁa lubnakierunku, którego zakres określony

muje treści nauczanego przedmiotu „etyka”, albo któ-

ry ukończył studia na dowolnym kierunku i studia

podyplomowe z zakresu etyki.

Biorąc pod uwagę powyższe wymagania kwaliﬁ-

kacyjne oraz zakres treści przedmiotu „etyka” okre-

ślony w podstawie programowej dla poszczególnych

przedmiot ten ma przede wszystkim charakter zajęć

wychowawczych, należy także przyjąć, że:

— w klasach I–III szkoły podstawowej zajęcia

snoszkolnej,

nazjum zajęcia z etyki może prowadzić nauczyciel

humanista, który w ramach studiów uzyskał przygo-

towanie z zakresu ﬁlozoﬁilubetyki.

Z powyższych ustaleń dotyczących kwaliﬁkacji

nauczycieli wynika, że osoby, które są uprawnione do

prowadzenia zajęć z etyki, stanowią dość liczną gru-

pę w środowisku szkolnym, zatem brak nauczycieli

etyki nie powinien stanowić przeszkody w organizo-

waniu zajęć z tego przedmiotu.

Kwaliﬁkacjenauczycielireligiiokreślanesąwopar-

ciu o przywołane wyżej rozporządzenie w sprawie

kwaliﬁkacjizawodowychnauczycieli,zuwzględnie-

niem form kształcenia kierunkowego, właściwych

dla poszczególnych Kościołów i związków wyznanio-

wych.

Według danych systemu informacji oświatowej,

w roku szkolnym 2010/2011 zajęcia z etyki prowadzi

1106 nauczycieli, natomiast zajęcia z religii (różnych

wyznań) – 31 356 nauczycieli.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie organizu-

je szkoleń dla nauczycieli poszczególnych przedmio-

tów nauczanych w szkole.

Szkolenia takie mogą być

organizowane – zgodnie z potrzebami zgłaszanymi

przez nauczycieli określonych przedmiotów – przez

publiczne placówki doskonalenia nauczycieli prowa-

dzone przez samorząd województwa oraz niepublicz-

ne placówki doskonalenia nauczycieli prowadzone

przez osoby prawne lub ﬁzyczne.

Wplacówkachdo-

skonalenia nauczycieli mogą być powołani nauczy-

ciele konsultanci oraz doradcy metodyczni nauczy-

cieli różnych przedmiotów, w tym również nauczy-

cieli etyki.

Do Ministerstwa Edukacji Narodowej nie wpły-

wają oﬁcjalneskarginautrudnianiezorganizowania

zajęć z etyki.

Zgłaszane są natomiast pytania, głów-

nie od organów prowadzących szkoły i rodziców, od-

nośnie do zasad organizowania zajęć z etyki w przy-

padku małej liczby uczniów zainteresowanych tym

przedmiotem.

Ewentualne zastrzeżenia odnośnie do nieprze-

strzegania przez szkoły zasad dotyczących organi-

zowania zajęć z etyki powinny być zgłaszane pra-

cownikom nadzoru pedagogicznego w kuratorium

oświaty.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

1065

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wdrożenia w Polsce

Józefa Lassoty i pani Anny Nemś w sprawie wdroże-

nia w Polsce systemu alarmowego Child Alert uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

nych dzieci, których życie jest w niebezpieczeństwie.

legają na natychmiastowym rozpoczęciu rozpo-

wszechnienia informacji na temat zaginionego dziec-

ka za pośrednictwem dostępnych mediów i narzędzi

blicznych (dworce, lotniska, centra turystyczne) oraz

wiązania oparte na wolontarystycznej współpracy

pomiędzy instytucjami.

ucieczkę z domu, porwanie rodzicielskie.

spotkanie, w którym obok przedstawicieli MSW wzię-

li udział przedstawiciele: Ministerstwa Administracji

wienie praktycznych i prawnych możliwości urucho-

mienia systemu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

dzie Głównej Policji trwają prace przygotowujące za-

równo pod względem merytorycznym, jak i ﬁnanso-

wym uruchomienie przedmiotowego systemu.

Plano-

wany termin uruchomienia przypada na rok 2013.

łania związane z wdrożeniem systemu w Polsce.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 10 maja 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-4297/12, dotyczące interpelacji po-

1066

skiej kwoty zasiłku pielęgnacyjnego pobieranego

przez osoby niepełnosprawne, uprzejmie informuję.

Zasiłek pielęgnacyjny i dodatek pielęgnacyjny nie

353, z późn. zm.) przysługuje tylko osobie uprawnio-

Społecznych, jeżeli osoba ta została uznana przez le-

karza orzecznika, a nie przez zespól ds. orzekania

o niepełnosprawności, za całkowicie niezdolną do

ła 75. rok życia.

Zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy

lęgnacyjnego.

W przypadku dodatku pielęgnacyjnego organem

orzeczniczym jest lekarz orzecznik ZUS.

Natomiast

w przypadku zasiłku pielęgnacyjnego organem

orzeczniczym jest powiatowy zespół do spraw orze-

kania o niepełnosprawności.

Lekarz orzecznik ZUS

orzeka w celach rentowych.

Natomiast powiatowy

orzeka w celach pozarentowych.

Obie te instytucje

orzecznicze, orzekając w innych celach, biorą pod

uwagę inne kryteria.

Lekarz orzecznik ustala zdol-

ność do pracy osoby, natomiast zespół ds. niepełno-

sprawności ustala sprawność organizmu oraz możli-

wość funkcjonowania w życiu społecznym.

Zmiany wysokości dodatku pielęgnacyjnego i za-

pielęgnacyjnego może być podwyższana w ramach

przeprowadzanej co trzy lata weryﬁkacjikwotświad-

Decyzję w sprawie podwyższenia kwot kryteriów do-

strów uzgadnia z Trójstronną Komisją do Spraw Spo-

w sprawie obywatelskiego projektu ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-4328/12) w sprawie obywatelskiego projektu

ustawy „Sześciolatki do przedszkola”, uprzejmie in-

formuję.

Pierwsze czytanie obywatelskiego projektu usta-

przewidywano zniesienie obowiązku edukacji pięcio-

nad organami prowadzącymi, odbyło się w Sejmie RP

dnia 15 lutego 2012 r.

Sejm RP skierował projekt do Komisji Edukacji,

czyły jeszcze terminów posiedzeń.

Zgodnie z obowiązującym prawem oświatowym

(art. 14 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, Dz. U.

ku pięciu lat jest obowiązane odbyć roczne przygoto-

wanie przedszkolne.

Równocześnie, zgodnie z nowelizacją ww. ustawy

z 27 stycznia 2012 r., wszystkie dzieci sześcioletnie

zostaną objęte obowiązkiem szkolnym od dnia 1 wrze-

Zadaniem rady gminy jest ustalenie racjonalnej

sieci placówek wychowania przedszkolnego.

To od ra-

1067

pewnienia właściwych warunków realizacji zadań

w zakresie wychowania przedszkolnego.

Oddział przedszkolny w szkole podstawowej jest

jedynie miejscem realizacji podstawy programowej

wychowania przedszkolnego.

nych 2012/2013 i 2013/2014 nie rozpocznie spełnia-

nia obowiązku szkolnego, kontynuuje przygotowanie

warunków do kontynuowania przygotowania przed-

Droga dziecka sześcioletniego z domu do najbliż-

czać 3 km.

Jeżeli droga dziecka z domu do najbliższe-

go publicznego przedszkola, przedszkolnego w szkole

jazdu dziecka i opiekuna środkami komunikacji pu-

blicznej, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice (art. 14a

ust. 2–3 ustawy o systemie oświaty).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sielatycki

Warszawa, dnia 17 maja 2012 r.

progów dochodowych uprawniających

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

SPS-023-4335/12, dotyczące interpelacji pani poseł

chodowych uprawniających do zasiłków rodzinnych,

uprzejmie informuję.

rodzinnych, będzie przeprowadzona w 2012 r., a uchwa-

lone w niej wyniku zmiany obowiązywać będą od

1 listopada 2012 r.

Należy stwierdzić, że pomimo niepodwyższenia

w toku dotychczasowych weryﬁkacjikwotkryteriów

dochodowych uprawniających do świadczeń rodzin-

–2010 znacznie zwiększyły wysokość środków kiero-

wanych do rodzin korzystających ze świadczeń ro-

dzinnych.

Wzrost wysokości zasiłku rodzinnego

nych, w przypadku gdy dochód rodziny w przelicze-

szą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu

wym (np. dla czteroosobowej rodziny wychowującej

dziecko niepełnosprawne dochód rodziny może być

rium dochodowego w kolejnym roku kalendarzowym

1068

świadczenia pielęgnacyjnego, przysługującego m.in.

smo, znak: SPS-023-4341/12, z dnia 7 maja br. prze-

kazujące interpelację posła Szymona Giżyńskiego,

przesyłam poniższe informacje.

W bieżącym sezonie światowy rynek zbóż w dal-

szym ciągu funkcjonuje w warunkach przewagi po-

pytu nad podażą.

W poprzednim sezonie 2010/2011

mniejsze zbiory w niektórych rejonach świata, a przede

wszystkim ograniczenie wywozu zbóż przez Ukrainę

szybki wzrost cen ziarna zbóż na rynkach świato-

wych.

Wzrostowe tendencje cen na światowych ryn-

kający z konieczności odbudowy własnych zapasów

oraz dużych potrzeb rynku wewnętrznego.

W związ-

kim poziomie, ale niższym niż w sezonie 2010/2011.

W rok gospodarczy 2011/12 Polska weszła z zapa-

sami w wysokości 4,5 mln ton.

Z powierzchni 7,8 mln

ha zebrano ogółem 26,8 mln ton zbóż, tj. o 1,7% mniej

miało wpływ na ograniczenie produkcji trzody chlew-

nej, w sezonie 2011/2012 krajowe zużycie zbóż szaco-

wane jest na 27,4 mln ton.

Pomimo tego największą

pozycją po stronie rozchodów dalej jest zużycie zboża

na cele paszowe, które wyniesie 16,9 mln ton.

Prze-

widywany niedobór zbóż, wynikający ze zbiorów niż-

szych od krajowego zużycia zostanie częściowo re-

kompensowany dużymi zapasami oraz importem.

Ocenia się, że przywóz zbóż w sezonie 2011/12 może

wynieść 2,1 mln ton wobec 2,27 mln ton w sezonie

2010/2011.

Na wysokim poziomie utrzyma się eks-

port zbóż, kształtując się w granicach 2,4 mln ton

wobec 2,0 mln ton sezon wcześniej.

Według informacji opublikowanych w kwietniu

żącym roku uprawy ozime przezimowały znacznie

terenowych GUS wynika, że w kraju do zaorania

kwaliﬁkowałosięokoło30%powierzchnizasiewów

zbóż ozimych oraz około 29% rzepaku i rzepiku ozi-

mego.

Plantacje zbóż ozimych oraz rzepaku i rzepiku

kiem jarym, zbożami jarymi oraz kukurydzą.

Prze-

widuje się więc zwiększenie powierzchni zasiewów

zbóż jarych, a także powierzchni uprawy ziemnia-

ków, kukurydzy oraz strączkowych pastewnych.

W odpowiedzi na napływające od producentów

zbóż sygnały dotyczące strat w uprawach zbóż ozi-

mych opracowano program pomocy rolnikom, któ-

rych plantacje zostały dotknięte ujemnymi skutkami

przezimowania.

wstały szkody spowodowane wystąpieniem w okresie

nia.

Rada Ministrów przyjęła również zmianę rozpo-

mocy.

Powyżej wspomniany program umożliwia udzie-

1069

1.

Kredytów na wznowienie produkcji w gospo-

darstwach rolnych oraz poręczeń i gwarancji spłaty

ducent rolny w dniu wystąpienia szkód posiadał waż-

ną umowę ubezpieczenia obejmującą ochroną co naj-

2.

Stosowania przez prezesa Kasy Rolniczego

przezimowania.

3.

Odraczania, rozkładania na raty, umarzania

4.

Udzielenia pomocy producentom rolnym na do-

5.

Stosowania przez wójtów, burmistrzów lub pre-

6.

Wprowadzenia możliwości stosowania pomocy

Dodatkowo informuję, że z uwagi na istniejące

relacje cen ziarna między rynkiem UE a światowym

od początku sezonu 2011/12 stawki celne na przywóz

zbóż (pszenicę durum, pszenicę zwyczajną o kodach

jakości inna niż do siewu, żyto, kukurydzę i sorgo)

utrzymują się na poziomie zerowym.

Do końca czerwca 2012 r. (zgodnie z rozporządze-

niem Komisji (UE) 1350/2011 z dnia 20 grudnia 2011 r.)

zerowe cła obowiązują również w imporcie pszenicy

zwyczajnej o jakości innej niż wysoka (kod CN 1001

99 00) i jęczmienia (kod CN 1003) realizowanym

w ramach kontyngentów taryfowych o obniżonej

stawce celnej.

Rynek polski jest częścią rynku Unii Europejskiej,

z tego względu możliwości podażowe na rynku kra-

jowym należy rozpatrywać na tle sytuacji na rynku

UE.

Według prognoz Komisji Europejskiej w nadcho-

dzącym roku gospodarczym w UE zostanie zebra-

nych 285,6 mln ton zbóż, tj. o około 13 mln ton więcej

niż wynosi zużycie.

Z tego względu, biorąc powyższe

pod uwagę oraz brak ostatecznych danych co do po-

ziomu nachodzących zbiorów w kraju, MRiRW uważ-

nie analizuje sytuację w celu podjęcia odpowiednich

działań w razie zaistnienia takiej potrzeby.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

-023-4347/12, przy którym została przekazana inter-

pelacja pana posła Macieja Wydrzyńskiego z dnia

15 kwietnia 2012 r. w sprawie działań prokuratorów

Instytutu Pamięci Narodowej w stosunku do pilotów

samolotu TU-154, uprzejmie przedstawiam poniższe

wyjaśnienia.

mi ścigania zbrodni przeciwko narodowi polskiemu

podlegającymi prokuratorowi generalnemu RP i tym

nowiska w kwestiach należących do właściwości

1070

Niezależnie od powyższego uprzejmie informu-

ję, że kopię przedmiotowej interpelacji przekazano do

go rozpatrzenia – kopia pisma w załączeniu*

Grzegorz Wałejko

w Polsce (SPS-023-4385/12) uprzejmie wyjaśniam.

ważnej składowej szkolnego programu dydaktyczne-

własne i innych ludzi – zgodnie z tymi zapisami tre-

przedsiębiorczości, religii, etyce.

Wychowanie ﬁzycz-

ne odgrywa wiodącą rolę w realizacji edukacji zdro-

Ministerstwo Edukacji Narodowej podejmuje

ku Rozwoju Edukacji, Radę Programową ds. Promo-

cji Zdrowia i ProﬁlaktykiProblemówDzieciiMło-

med. Barbara Woynarowska, a także krajowego ko-

ordynatora ds. promocji zdrowia.

*

)

1071

wersje elektroniczne ww. materiałów).

sie promocji zdrowia oraz monitorują klimat spo-

łeczny w swojej placówce.

Należy podkreślić, że szko-

su zdrowego żywienia i aktywności ﬁzycznej,m.in.

dbają, by dobór asortymentu produktów żywnościo-

wych i napojów w sklepikach szkolnych był zgodny

zdrowie podejmują ponadto współpracę z rodzicami

uczniów.

Edukacja żywieniowa rodziców jest nie-

zwykle istotna, gdyż nawyki żywieniowe dzieci

Minister edukacji narodowej, kierując się chęcią

giena.

wego odżywiania poprzez działania towarzyszące

o charakterze edukacyjnym.

pn.: Sklepik szkolny, która zawiera m.in. listę pro-

1072

w pracach Rady do Spraw Diety, Aktywności Fizycz-

organ opiniodawczo-doradczy, działający na rzecz

cia środowiska nauczycieli i organów prowadzących

den z elementów zmiany świadomości społecznej i prze-

ciwdziałania otyłości wśród najmłodszych.

Ustabilizo-

wanie oraz stopniowe zmniejszanie odsetka polskich

towania świadomości rodziców, którzy w procesie wy-

chowania dzieci odgrywają najistotniejszą rolę.

Jednocześnie, uprzejmie informuję, że minister

do nakładania zakazu dostępu do określonych pro-

duktów spożywczych w sklepikach szkolnych.

Jednak-

że należy podkreślić, że w Ministerstwie Edukacji

Narodowej podjęto prace mające na celu analizę pod-

noszonego problemu oraz ocenę możliwości uregulo-

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

1073

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie jednolitego dla całego kraju

(4410)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

litego dla całego kraju wzorca deklaracji podatkowej

na podatek od nieruchomości, nadesłaną przy piśmie

-023-4410/12, uprzejmie informuję.

zane do określania w drodze uchwały wzorów formu-

larzy deklaracji na podatek od nieruchomości.

Uprawnienie rad gmin do stanowienia wzorów

chomości oraz wprowadzania na danym terenie zwol-

nień z tego podatku.

W konsekwencji przyznania gminom prawa do

postulat wprowadzenia jednolitego wzoru formula-

rza obowiązującego we wszystkich gminach należy

samorządu terytorialnego.

Ze względu na różnorod-

ność możliwych rozwiązań w zakresie konstrukcji

podatku od nieruchomości, stosowanych przez 2479

szenie objętości formularza w porównaniu do treści

wzorów odzwierciedlających stan prawny istniejący

wyłącznie na terenie danej gminy.

mości, ze względu na posiadanie nieruchomości na

terenie kilku gmin także nie jest znaczna w porów-

cowanie wysokości stawki dla jednego rodzaju przed-

miotu opodatkowania albo wprowadzenie dodatkowe-

ny skutkowałoby koniecznością uwzględnienia tych

zmian w jednolitym wzorze deklaracji.

Ujednolicony

cy podatników dla pozyskania nowych wzorów dekla-

racji i identyﬁkacjizmian.

Postulowanewprowadzenie

jednolitego wzoru deklaracji przyczyniłoby się zatem

do niepożądanego wzrostu biurokracji.

Jednocześnie Ministerstwo Finansów informuje,

nansów publicznych jednolitych wzorów formularzy

nię Rady Ministrów, komisja nadzwyczajna nie podję-

ła dalszych prac nad projektem.

Podobnie w 2010 r.

jęła inicjatywy legislacyjnej w zakresie jednolitego

łożeniu wniosku w tym zakresie przez Polską Konfe-

derację Pracodawców Prywatnych Lewiatan.

Z uwagi na powyższe aktualnie nie przewiduje

chomości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

wie przeciwdziałania otyłości dzieci i młodzieży (SPS-

-023-4411/12) uprzejmie wyjaśniam.

1074

W ostatniej dekadzie przeprowadzono w Polsce

1)

.

Badania te miały najczęściej zasięg regional-

ny.

W tym okresie jedyne ogólnopolskie badanie zo-

stało przeprowadzone przez Instytut Matki i Dziecka

2)

.

Zostało ono powtórzone

3)

.

ła się w ciągu 10 lat o około 2% (2,4% – u chłopców,

2% – u dziewcząt), a otyłość o 2% u chłopców i 1,5%

u dziewcząt.

Ponadto w latach 2007–2010 zostały zrealizowane

przez Instytut „Pomnik –Centrum Zdrowia Dziecka”

w Warszawie badania w ramach projektu: „Opraco-

wanie norm ciśnienia tętniczego dzieci i młodzieży

4)

.

Potwierdziły one, że nadwaga i oty-

nych odsetek ten jest nieco niższy, odpowiednio 15%

ścią występuje w województwie mazowieckim (18,9%),

lubuskim (17,9%), dolnośląskim (17,7%), najmniejszy

polskim (13,5%).

Mając powyższe na uwadze, minister edukacji na-

rodowej szczególny nacisk kładzie na realizację edu-

pisy wprowadzanej sukcesywnie od roku szkolnego

ślonej w rozporządzeniu ministra edukacji narodowej

w latach 2012–2014, obejmują wspieranie realizacji

1)

Lipowicz i wsp.: Trend sekularny wysokości i masy ciała

Pediatria Polska 1999;

dzieży Krakowa w ostatnim trzydziestoleciu.

Pediatria Polska

2002.

2)

Oblacińska A., Wrocławska M., Wojnarowska B.: Częstość

3)

Palczewska I.: Ocena nadmiaru masy ciała i rozmieszcze-

nia tkanki tłuszczowej (w:) Oblacińska A., Wojnarowska B.

(red.): Otyłość.

Jak leczyć i wspierać młodzież.

Instytut Matki

i Dziecka, Warszawa 1995.

4)

wia Dziecka”, projekt OLAF 2007–2010.

1075

wspieranie realizacji w szkołach programów promocji

w Polsce zrzesza ponad 2 tys. placówek.

Są one zor-

ganizowane w rejonowe i wojewódzkie sieci.

Pracę

mi współpracuje krajowy koordynator.

Programy

kresie promocji zdrowia z rodzicami i społecznością

łami i współpracę w zakresie realizacji projektów

Dzięki podjętym inicjatywom w listopadzie 2011 r.

przedstawiciele kolejnych 20 szkół otrzymali Krajo-

wy Certyﬁkat Szkoła Promująca Zdrowie, powięk-

tyﬁkat,podejmująsystemowedziałaniawzakresie

promocji zdrowia oraz monitorują klimat społeczny

mi zdrowego żywienia.

Szkoły promujące zdrowie

na, gdyż nawyki żywieniowe dzieci kształtowane są

konywane przez rodziców, wspólne spożywanie po-

siłków, a także dostępność w domu określonych pro-

duktów.

W 2012 r. planowana jest uroczystość wręczenia

Krajowego Certyﬁkatu Szkoła Promująca Zdrowie

przedstawicielom kolejnych szkół, a także dalsze upo-

wszechnianie programu HEPS.

Minister edukacji narodowej, kierując się chęcią

łecznościach lokalnych.

Konkurs skierowany był m.in.

ganami prowadzącymi przedszkola, szkoły lub pla-

cówki oświatowo-wychowawcze.

Celem konkursu było

ców, którzy zaplanują oraz wdrożą w przedszkolach

lub/i w szkołach projekty obejmujące jednocześnie

działania z zakresu promowania zdrowego stylu ży-

cia, w tym zdrowego życia i aktywności ﬁzycznej

1076

nej diety.

W ramach realizacji programu do szkół

przekazywane są materiały edukacyjne dla szkol-

nych koordynatorów programu, nauczycieli, pielę-

gniarek środowiska nauczania i wychowania oraz

no m.in. wersje elektroniczne ww. materiałów.

Dzię-

ki popularyzowaniu wśród uczniów, nauczycieli

nym uwzględnieniem kształtowania prawidłowych

nawyków żywieniowych oraz promocji aktywności

ﬁzycznej,objętychzostałojużok.3780000uczniów

w Polsce.

Zgodnie z zapisami wspomnianego wyżej porozu-

mienia na stronie internetowej Ośrodka Rozwoju

Edukacji w marcu br. utworzono Bank Dobrych

zamieszczane, stanowi inspirację oraz wsparcie dla

zapobiegania tym poważnym problemom są zmiana

nych.

Jednak stosowne działania ograniczające do-

tywnej współpracy rodziców, organu prowadzącego

i kierownictwa szkoły.

1077

Reasumując, adresowanym do dzieci i młodzieży

akcjom i programom edukacyjnym dotyczącym po-

pularyzacji zdrowego odżywiania i aktywności ﬁ-

zycznej, które prowadzone są przez szkoły i instytu-

cje publiczne, trudno będzie osiągać zamierzone cele

środowiska dziecka, jakim jest rodzina.

Działania

zowanie oraz stopniowe zmniejszanie odsetka pol-

ga kształtowania świadomości rodziców, którzy

Jednocześnie uprzejmie informuję, że minister

wości uregulowania tej kwestii w inny niż dotych-

czas sposób.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie urlopu wychowawczego

SPS/023-4425/12, dotyczące interpelacji pana posła

dla osób samozatrudnionych, uprzejmie informuję,

ustaw, zawierający rozwiązania w zakresie opłacania

składek z budżetu państwa za osoby niebędące pra-

cownikami, w okresie sprawowania przez nie opieki

nad dzieckiem, na zasadach analogicznych, jak

w okresie urlopu wychowawczego.

Projekt został skierowany do uzgodnień między-

resortowych i konsultacji społecznych w dniu 8 maja

2012 r.

Z poważaniem

SPS-023-4447/12, dotyczące interpelacji Ryszarda Za-

wadzkiego w sprawie tzw. zbiegu ubezpieczenia społecz-

cę nakładczą, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

1078

znajduje się poselski projekt ustawy o umorzeniu na-

rolniczą działalność gospodarczą (druk nr 382).

Propozycja regulacji przewiduje możliwość umo-

z prośbą o przedstawienie stanowiska, będzie podda-

ny wnikliwej analizie w celu wypracowania stanowi-

ska rządu w trybie przewidywanym w regulaminie

pracy Rady Ministrów.

1079

Odpowiedź

podsekretarza stanu

(4454)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-4454/12) w sprawie możliwości prowadze-

nia działań edukacyjnych przez jednostki samorzą-

dowe z udziałem innych podmiotów uprzejmie wyja-

śniam.

prywatnych.

Do Ministerstwa Edukacji Narodowej

nie wpływały informacje o stanowisku organizacji

pozarządowych, które w swojej działalności mogą

podjąć działanie oświatowe.

administracji publicznej prowadzące szkoły i placów-

ki współdziałają z tymi podmiotami.

Również na

le lub placówce mogą działać stowarzyszenia i orga-

nizacje (z wyjątkiem partii i organizacji politycznych),

wawcza albo rozszerzenie i wzbogacenie działalności

ﬁzycznej,prowadzenieszkoły.

nienia dostępu do oświaty publicznej spoczywa bez-

pośrednio na jednostkach samorządu terytorialnego.

Możliwość założenia szkoły lub placówki publicznej

nostką samorządu terytorialnego ma służyć popra-

wie warunków kształcenia, a także korzystnie uzu-

pełniać sieć szkół publicznych.

Nie może jednak cał-

kowicie ich zastępować, ponieważ naruszałoby to

blicznych, oraz art. 70 ust. 4 konstytucji, zobowiązu-

jący władze publiczne do zapewnienia obywatelom

Jak wynika z powyższego, Ministerstwo Edukacji

towania projektu nowelizacji ustawy o systemie oświa-

ty we wskazanym przez pana posła zakresie.

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

1080

Odpowiedź

sekretarza stanu

(SPS-023-4458/12) w sprawie likwidacji techników

możliwości kształcenia w szkole policealnej w zawo-

dach technika górnictwa podziemnego, mechanika

i elektryka uprzejmie przedkładam następujące wy-

jaśnienia.

Ministerstwo Edukacji Narodowej bardzo staran-

dowego, poprzez diagnozę systemu kształcenia zawo-

dowego oraz współpracę ze wszystkimi środowiskami

Z przeprowadzonych przez resort analiz wynika,

zują na niską efektywność kształcenia ogólnokształ-

cącego w tym typie szkoły.

Zdawalność egzaminu ma-

turalnego absolwentów technikum uzupełniającego

W nowym modelu kształcenia zawodowego i usta-

wicznego kształcenie zawodowe będzie realizowane

na poziomie ponadgimnazjalnym: w 3-letniej zasad-

niczej szkole zawodowej, w 4-letnim technikum oraz

w szkole policealnej o okresie nauczania nie dłuż-

szym niż 2,5 roku.

Ustawa nowelizująca przewiduje

ﬁlowanych,uzupełniającychliceówogólnokształcą-

cych oraz szkół prowadzących kształcenie zawodowe

dla dorosłych, z wyjątkiem szkoły policealnej.

Wprowadzenie alternatywnej formy kształcenia

– kwaliﬁkacyjnychkursówzawodowych,ułatwioso-

bom dorosłym potwierdzanie poszczególnych kwali-

ﬁkacjipoukończeniukursuorazprzedsiębiorstwom

pozyskiwanie pracowników posiadających kwaliﬁka-

cje potwierdzone odpowiednim dokumentem.

Rezy-

gnacja z kształcenia zawodowego w sztywnych ra-

mach szkoły policealnej czy technikum uzupełniają-

cego ma służyć otwarciu kształcenia zawodowego na

bardziej elastyczne formy, pozwalające szybciej roz-

począć pracę.

Należy podkreślić, że słuchacze kwaliﬁkacyjnego

kursu zawodowego po jego ukończeniu przystępują

do takiego samego egzaminu zawodowego jak ucznio-

wie szkół i otrzymują taki sam dokument z okręgowej

komisji egzaminacyjnej potwierdzający kwaliﬁkacje

zawodowe.

Dla uczestników kwaliﬁkacyjnychkursów

zawodowych organizowanych przez szkoły publiczne

oraz publiczne placówki i ośrodki (placówki kształ-

cenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycz-

wodowego) prowadzone przez jednostkę samorządu

terytorialnego kursy te są bezpłatne.

Zapewnienie

warunków prowadzenia kwaliﬁkacyjnych kursów

zawodowych zostało zaliczone do zadań oświatowych

powiatu, dlatego też w algorytmie podziału części

słuchacze kwaliﬁkacyjnychkursówzawodowychna

podstawie danych zgromadzonych w systemie infor-

macji oświatowej.

Minimalna liczba godzin kształcenia na kwaliﬁ-

Przykład: Aby uzyskać dyplom potwierdzający

kwaliﬁkacjewzawodzietechnikgórnictwapodziem-

podziemnych,

— 250 godzin dla kwaliﬁkacjiorganizacjaipro -

wadzenie eksploatacji złóż podziemnych

dzie, wynosi 1470.

Należy również zauważyć, że ukoń-

czenie kwaliﬁkacyjnegokursuzawodowegowzakre-

sie jednej kwaliﬁkacji i uzyskanie świadectwa po-

twierdzającego tę kwaliﬁkacjęumożliwipracodawcy

zatrudnienie wykwalifikowanego pracownika, co

znacznie zwiększy szanse takiej osoby na rynku pra-

cy w krótszym czasie, niż kończąc dwu- lub trzyletnią

szkołę.

Należy także podkreślić, że kształcenie na

kwaliﬁkacyjnymkursiezawodowymmożebyćpro-

głość.

Szczegółowe zasady organizacji kwaliﬁkacyj-

nych kursów zawodowych określają przepisy rozpo-

1081

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej z dnia

nowi wykonanie upoważnienia ustawowego zawar-

nistra właściwego w zakresie zawodu określi klasy-

ﬁkację zawodów szkolnictwa zawodowego, w tym

bywać się kształcenie w danym zawodzie.

Nowa kla-

syﬁkacjazawodówokreślarównieżkwaliﬁkacjewy-

odrębnione w zawodzie, obszary kształcenia, do któ-

rych są przypisane zawody, oraz kwaliﬁkacjewza-

wodzie, których kształcenie może być prowadzone na

kwaliﬁkacyjnychkursachzawodowych.

dach:

— technik górnictwa podziemnego,

łecznych brali udział m.in.: Związek Powiatów Pol-

skich, Związek Gmin Wiejskich, Unia Metropolii Pol-

skich, Krajowa Izba Gospodarcza, Pracodawcy RP,

Zarząd Główny Stowarzyszenia Elektryków Polskich,

Projekt rozporządzenia został również pozytyw-

Wprowadzenie ewentualnych zmian do klasyﬁka-

Lewandowskiego i Jacka Kwiatkowskiego

terpelację posłów Andrzeja Lewandowskiego i Jacka

Kwiatkowskiego, nr SPS-023-4491/12, z dnia 9 maja

2012 r. w sprawie procesu wydawania przez Minister-

skiej decyzji lokalizacyjnych dla farm wiatrowych

uprzejmie informuję jak poniżej.

Na wstępie odpowiedzi na interpelację uprzejmie

przedstawiam system uiszczania opłat z tytułu zaję-

cia wyłącznej strefy ekonomicznej.

zwanej dalej ustawą: „Za wydanie pozwoleń, o któ-

jący pozwolenia pobiera opłaty w wysokości stano-

wiącej równowartość 300 jednostek obliczeniowych,

wartości planowanego przedsięwzięcia, określonej

zgodnie z ust. 1b.

Opłatę w wysokości stanowiącej

równowartość 300 jednostek obliczeniowych pobiera

pobiera się w następujący sposób:

1082

zwoleniu na budowę nie jest wymagana, w ciągu

sięwzięcia;

konstrukcji i urządzeń;

nia wpłaty, o której mowa w pkt 3”.

Ad 1.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej będzie pobierało opłaty za za-

jecie wyłącznej strefy ekonomicznej jedynie od wnio-

skodawców, którzy otrzymali pozwolenie na wzno-

zgodnie z wyżej zacytowanym przepisem.

Pozwolenie

będzie wydawane wnioskodawcom, którzy pomyślnie

przejdą określoną w ustawie procedurę oraz których

przedsięwzięcia nie będą powodować zagrożeń, o któ-

rych mowa w art. 23 ust. 3 ustawy.

Wydawanie po-

zwoleń dla morskich farm wiatrowych ma na celu

przede wszystkim ustalenie właściwej lokalizacji,

niekolidującej z innymi przedsięwzięciami oraz z użyt-

kowaniem morza przez innych użytkowników, a nie

wyłącznie zapewnienie wpływów do budżetu pań-

stwa.

Opłata dodatkowa za zajęcie wyłącznej strefy

ekonomicznej, jak sama nazwa wskazuje, ma charak-

ter „opłaty za użytkowanie terenu”.

Ad 2.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

projektów morskich farm wiatrowych z uwagi na są-

siedztwo z koncesjami na poszukiwanie złóż gazu

niekonwencjonalnego.

Każdy wniosek złożony do Mi-

Morskiej jest traktowany indywidualnie, gdyż przy

lokalizacji farm wiatrowych należy brać pod uwagę

m.in. zagospodarowanie akwenu oraz zagospodaro-

wanie dna, na którym farma miałaby zostać posado-

wiona.

Rozważane są interesy wszystkich użytkow-

ników obszarów morskich, m.in. obecnych koncesjo-

nariuszy, interesy armatorów statków, również inte-

res gospodarki narodowej.

W związku z tym nega-

tywne opinie ministrów oraz odmowa wydania po-

zwolenia muszą być uzasadnione.

Ad 3.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa

niem zespołu ekspertów, który będzie miał za zada-

nie opiniowanie wniosków pod kątem spełniania kry-

teriów, o których mowa w art. 27g ustawy.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 16 maja 2012 r.

w sprawie obywatelskiego projektu ustawy

sma z dnia 10 maja 2012 r. (znak: SPS-023-4555/12),

przy którym przekazano interpelację posła Piotra

informuję, co następuje.

Parki narodowe obejmują obszary wyróżniające

art. 15 ust. l ustawy o ochronie przyrody, jednak za-

niecznych ograniczeń, np. ograniczanie wstępu, do-

tyczy tylko niektórych stref i służy wyłącznie zacho-

waniu najcenniejszych walorów przyrodniczych.

Pod-

stawową cechą funkcjonowania parku narodowego

rów o względnie wysokim reżimie ochronnym.

Wła-

śnie ten element funkcjonowania parku budzi wśród

ciw.

Dlatego też istotne jest wypracowanie wspólnych

rodniczy funkcjonowania parku narodowego zosta-

nie zrozumiany i zaakceptowany przez społeczność

wość rozwoju gmin i gospodarstw.

Wyznaczenie po-

szczególnych stref ochronnych powinno również uzy-

skać aprobatę mieszkańców.

Dotyczy to także zasad

1083

łodawcze jednostek samorządu terytorialnego zacho-

wają możliwość wyrażenia swojego stanowiska po-

przez zaopiniowanie odpowiedniego projektu aktu

ku narodowego.

Dzięki temu możliwy będzie dialog

prowadzący do wypracowania konsensusu pomiędzy

potrzebami ochrony przyrody, a potrzebami społecz-

ności zamieszkujących teren, gdzie przewiduje się

rodowego.

Wyrażone w przedkładanych opiniach

rzenia bądź powiększania parków narodowych,

w tym oceny skutków ﬁnansowychispołecznychtych

działań powinien być prowadzony przy udziale spo-

łeczeństwa.

Uwzględniając powyższe, uważam, że obawy do-

rody stanowi, że utworzenie lub powiększenie obsza-

ru parku narodowego lub rezerwatu przyrody obej-

mującego obszary, które stanowią nieruchomości

śle określonych przypadkach, a jego tryb jest dokład-

nie określony w przepisach ustawy o gospodarce nie-

ruchomościami.

Istnienie celu publicznego, z uwagi

kiem wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Wystę-

powanie rzadkich gatunków roślin lub zwierząt

wy.

Przepis ten stanowi bowiem o gatunkach zagro-

żonych wyginięciem, w odniesieniu do których ochro-

na jest całkowicie uzasadniona i ustawodawca pod-

ściami.

Poza tym wywłaszczenie jest dokonywane za

słusznym odszkodowaniem, w ramach którego może

zostać przyznana nieruchomość zamienna.

Tworzenie lub powiększanie parków narodowych

w wielu przypadkach budzi kontrowersje, ważne jest

jednak, by zainteresowane strony prowadziły dialog

wszechnym opiniom samorządy lokalne dostrzegają

gmin.

Dotyczy to np. postulatów utworzenia Turnic-

kiego Parku Narodowego wskazywanego w „Planie

bazy turystycznej dla zwiedzających park.

Co więcej,

w planie tym wyrażono niepokój z powodu oprotesto-

wania przez mieszkańców gminy idei utworzenia

korzystaniu unikalnych walorów środowiska i: w kon-

sekwencji niszczenie jedynych walorów mogących

Dostrzeganie i akcentowanie przez samorządy lo-

Podsekretarz stanu

Janusz Zales