text:
(NR 125)

Nr 3920/VI kad.

6.07.2010 r.

ISSN 1230–7289

Tekst bez autoryzacji

3

TEKST BEZ AUTORYZACJI

Nr 3920/VI kad.

6 lipca 2010 r.

wała następujący porządek dzienny:

(druk nr 3139).

W wysłuchaniu udział wzięli: Łukasz Boberek – Telewizja Polska Spółka Akcyjna, Beata Chmiel,

Marcin Dadel, Wojciech Dziomdziora – Cottyn Barbasiewicz Łyś-Gorzkowska i Dziomdziora

Sp.K., Janusz Gast, Janusz Kijowski, Krzysztof Knittel, Jerzy Kornowicz, Joanna Kos-

-Krauze, Monika Kozieł, Mikołaj Ł.

Lipowski, Jarosław Lipszyc, Krystyna Mokrosińska,

Joanna Mytkowska, Agnieszka Odorowicz – Polski Instytut Sztuki Filmowej, Maciej Pawlic-

ki, Zbigniew Piechal – Telewizja Polska Spółka Akcyjna, Piotr Rodowicz, Katarzyna Sadło,

Krzysztof Sadowski, Beata Stasińska, Maciej Strzembosz, Michał Zadara, Iwo Zaniewski,

Jacek Żakowski.

O tym wysłuchaniu postanowiła Komisja swoją uchwałą na poprzednim posiedzeniu

podczas pierwszego czytania tego projektu.

Był to także wniosek środowisk twórczych,

jesteśmy na etapie wysłuchania.

Jeśli państwo pozwolą, to muszę powiedzieć jedno zdanie komentarza, bo sądzę, że

jest trochę nieporozumień związanych z tą nową formą czy nowym elementem etapu

legislacji.

Wysłuchanie publiczne jest specyﬁczną okazją, aby obywatele, którzy chcieli-

by zabrać głos w sprawie jakichś propozycji, mieli szansę przedstawić swoje zdanie.

Nie

jest to więc spotkanie, którego organizatorem jest Komisja.

Nie zapraszamy instytucji.

Jeśli z tych instytucji zgłaszały się pojedyncze osoby, to oczywiście są tu mile widziane.

Nadawcy, KRRiT, wszystkie instytucje, także stowarzyszenia twórcze zainteresowane

funkcjonowaniem mediów w Polsce, były zaproszone na pierwsze czytanie.

Wtedy był

czas i miejsce na zabieranie głosu i prezentowanie swoich opinii.

Uczyniła to wówczas

również część z państwa obecnych na dzisiejszym wysłuchaniu, choć nie wszyscy.

Według specjalnej procedury i w regulaminowym terminie do wysłuchania zgłosiło

się chyba 41osób, jeśli dobrze pamiętam z informacji, jaką otrzymałam z Kancelarii Sej-

mu.

Zakładając, że wszyscy z państwa, którzy się zgłosili będą chcieli zabrać głos, to

oczywiście czeka nas dość solidna porcja słuchania.

Otrzymałam pismo, podpisane przez pana Jacka Żakowskiego i pana Iwo Zaniewskie-

go z wykazem 22 nazwisk, z prośbą, by te osoby występowały w bloku po sobie.

Pewnie

jest jakaś intencja, która państwu przyświecała.

Gdyby patrzeć na obyczaje i zwyczaje

sejmowe, to jest to prośba trochę dziwna.

Z reguły jest tak, że o kolejności wystąpienia

w sejmie decyduje kolejność zgłaszania się, przy czym w momencie, gdy jest to na sali

plenarnej, to jeszcze jest taki niepisany zwyczaj, że parlamentarzyści poszczególnych

klubów występują przemiennie.

Jest taka prośba, widocznie przyświeca jej jakiś zamysł

4

NR 3920/VI KAD.

KOMISJA KULTURY I ŚRODKÓW PRZEKAZU 6.07.2010

i nie widzę powodów, żeby sprzeciwiać się tej prośbie, choć wydaje mi się, że nie jest ona

taka bardzo demokratyczna, ale być może to jest tylko moje wrażenie.

W tej chwili mam już pewnych 22 dyskutantów, dlatego proponuję, aby głos ograni-

czał się maksimum do 3 minut.

To jest taka bardzo dobra europejska norma.

W Parla-

mencie Europejskim eurodeputowani właśnie tyle mają czasu, a w tym czasie starają się

zmienić świat, więc myślę, że tutaj także nie jest to wymóg zbyt restrykcyjny.

Jeśli ktoś

z państwa zdoła przekazać nam swoją opinię w krótszym czasie, to będziemy bardzo

zobowiązani.

Uwaga do koleżanek i kolegów posłów.

Proszę państwa, dzisiaj rzeczywiście słucha-

my, a naszą wewnętrzną parlamentarną dyskusję przenosimy na drugi etap, gdy w Ko-

misji ewentualnie przystąpimy do rozpatrywania artykułów.

Wtedy znów z nadawcami,

KRRiT i MKiDN będziemy zastanawiać się nad poszczególnymi zapisami.

Jak powie-

działam, dzisiaj głos mają nasi goście.

Jest prośba o dyscyplinę czasową, ale także o dys-

cyplinę tematu.

Powtarzam – wysłuchanie dotyczy konkretnej propozycji legislacyjnej,

czyli tego, co jest w tym projekcie, a nie tego, co w ogóle myślimy o mediach, bo to po

prostu chyba zajęłoby nam za dużo czasu.

Z mojej strony tyle uwag organizacyjnych.

Czy mogę uznać, że przyjmujemy ten porządek i te zasady?

Janusz Gast:

Przepraszam, pani przewodnicząca.

Nazywam się Janusz Gast i chciałbym wiedzieć,

czy jestem zgłoszony, ponieważ dochodzą mnie słuchy, że nie zostałem zgłoszony do

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Proszę państwa, ja oczywiście mam przed sobą tę listę 22 nazwisk, ale powtarzam, nie

ja jestem jej autorką.

Dziękuję za ten głos, bo pan jakby przypomniał mi, że oczywiście

nikogo nie chciałabym wykluczyć, więc osoby, które nie są w tej grupie zorganizowanej,

bardzo proszę o zgłaszanie się do wypowiedzi.

Ponieważ dzieli nas duża odległość i jest

mi bardzo trudno widzieć wszystkich państwa, to bardzo proszę napisać na kartce imię,

nazwisko oraz środowisko bądź instytucję, którą państwo reprezentują.

Wtedy będzie-

my mieli pełną listę osób, które chcą zabrać głos.

Dla jasności przeczytam 22 nazwiska, bo jak widzę, nie wszyscy z państwa są pewni.

Powtarzam, że jest to lista podpisana przez te 2 osoby i na tym się opieram.

Rozumiem,

że wskazana tu kolejność również jest przemyślana.

Te osoby to: pan Jacek Żakowski,

Beata Stasińska, Piotr Frączak…

Maciej Strzembosz:

Piotr Frączak jest nieobecny.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Ja czytam to, co mam napisane: Wacław Holewiński, Joanna Mytkowska, Jerzy Korno-

wicz, Krzysztof Knittel, Mieczysław Kominek, Krzysztof Sadowski, Janusz Kijowski,

Joanna Kos-Krauze, Iwo Zaniewski, Monika Kozieł, Marcin Dadel, Beata Chmiel, Mi-

chał Zadara, Maciej Strzembosz, Janusz Gast, Zbigniew Wegehaupt, Jarosław Lipszyc,

Katarzyna Sadło i Piotr Rodowicz.

Taką prośbę otrzymałam i do takiej prośby się dosto-

sowałam, chociaż powtarzam, że wolałabym bardziej spontaniczny udział.

W kwestii formalnej pan poseł Wenderlich.

Poseł Jerzy Wenderlich (Lewica):

Pani przewodnicząca, szanowni państwo, gdybyśmy mieli trzymać się formuły, zapropo-

nowanej przez panią przewodniczącą, która zwróciła się z prośbą do tych, którzy będą

jekcie, uznając racje zapisu bądź je dezawuując, to znając niezadowolenie twórców z tej

ustawy mogłoby się okazać, że gdyby mieli koncentrować się tylko na tych zapisach, to

z tej ustawy nic by nie zostało.

Dlatego prosiłbym jednak o rozszerzenie tej formuły wypowiadania się, by państwo

mieli możliwość skrótowo, punktowo, bez opowiadania: „teatr mój widzę ogromny”,

przedstawić to, co, państwa zdaniem, powinna zawierać ta ustawa, a czego nie ma.

5

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo, panie przewodniczący.

Powtarzam – wysłuchanie publiczne jest specy-

ﬁczną formą.

Oczywiście, można wszystko, ale ja jednak powtórzę, że wymogi są takie,

iż zgodnie z podjętą przez Komisję uchwałą jest to: „wysłuchanie publiczne dotyczą-

o opłatach abonamentowych – druk nr 3139”.

Taki jest nasz porządek dzienny i tego

dotyczy wysłuchanie publiczne.

Przecież nie ingerujemy w to, jaki w 3 minutach bę-

dzie punkt wyjścia czy dojścia osoby zabierającej głos.

Innego tematu być nie może, bo

ten projekt jest przedmiotem wysłuchania.

Gdy będziemy procedować inny projekt, to

wtedy będziemy mogli mówić na inny temat.

Trwam przy tym zdaniu, bo po prostu tak

musi być.

W takim razie rozpoczynamy.

Na moment przypomnę założenia tej nowelizacji – tym

razem jako osoba upoważniona do reprezentowania w Wysokiej Izbie projektu usta-

wy.

Chcę powtórzyć to, co mówiłam podczas pierwszego czytania.

Jest to bardzo mała

i w jakimś sensie doraźna nowelizacja, czego nie ukrywamy.

Cały parlament czeka pra-

ca nad całościową regulacją, poświeconą wyłącznie mediom publicznym – ich ustrojowi,

zadaniom i ﬁnansowaniu w połączeniu z tymi zadaniami bądź nad szerszą regulacją,

jeśli pojawi się taki projekt, poświęconą nie tylko mediom publicznym, ale także regu-

latorom na rynku mediów.

O ile wiem, to do Sejmu traﬁł już z podpisami tzw. projekt

obywatelski – projekt środowisk twórczych, czyli Komitetu Obywatelskiego Mediów

Publicznych.

Jest on próbą znalezienia rozwiązania całościowego.

W sposób radykalny

właściwie zmienia w mediach wszystko, łącznie z oddzieleniem mediów publicznych od

związku z KRRiT.

Powtarzam – ta praca jest przed nami.

Zresztą wymaga także innych

procedur.

Kwestia ﬁnansowania jest debatowana w Sejmie w zupełnie innym trybie.

Myślę, że wymaga to długiej i dużej dyskusji.

Klub PO zaproponował nowelizację, która może w miarę szybko i nie ukrywam, że

doraźnie zmienić czy poprawić sytuację tych mediów poprzez inny sposób wyłaniania

władz tych mediów.

Projekt został przygotowany wcześniej, a tak się złożyło, że jest taka

niepowtarzalna szansa, że zmieni się skład KRRiT.

Ten zmieniony skład mógłby rozpo-

cząć coś, co nazwałabym nowym początkiem, otrzymując nową kompetencję, której do

tej pory nie było w ustawie.

Pierwsza, zasadnicza kwestia to jest to, by rady nadzorcze

telewizji publicznej i radia publicznego były wybierane w konkursie przez KRRiT.

Do

tej pory nie ma takiego wymogu ani nie ma takiej praktyki.

Mamy taką nadzieję, a wła-

ściwie jesteśmy pewni, że zachowanie większości w składzie rad nadzorczych przed-

stawicieli z konkursów – osób, które mają być zgłaszane przez uczelnie akademickie,

a więc uczelnie o określonym statusie i renomie, które mają prawo nadawania stopni

doktorskich na co najmniej 6 kierunkach, powinno w zasadniczy sposób zdjąć piętno

partyjności z gremiów kierowniczych mediów publicznych.

Konkursy i skład to jedno.

Druga część, zawsze mniejsza, to osoby desygnowane przez ministrów odpowiedzial-

nych bądź za funkcjonowanie, bądź w jakimś sensie także za ﬁnansowanie tych me-

diów.

Stąd propozycja, by w tym drugim składzie byli przedstawiciele: ministra skarbu,

który ciągle jeszcze, dopóki nie wprowadzimy rewolucyjnych zmian, jest właścicielem,

ministra kultury, do którego ciągle zarówno media, twórcy jak i parlamentarzyści zwra-

cają się z rozlicznymi apelami, by starał się te media traktować jako instytucje kultury.

Przewidzieliśmy także udział przedstawiciela ministra ﬁnansów, bo wydaje się, że przy

każdym sposobie ﬁnansowania mediów, niezależnie od takiej czy innej daniny, jeśli ją

wprowadzimy, czy podatku, jednak w tych mediach są takie dziedziny, które wymagają

ﬁnansowania budżetowego.

To jest pierwszy element.

Drugi element wzbudził ogromne dyskusje już podczas pierwszego czytania.

Jest to

zrezygnowanie z ust. 1a w art. 21.

Ten ustęp jakby rozpisuje „na głosy” ust. 1 mówiący

o misji.

Był tu straszny opór i spór dotyczący tego, dlaczego ten ustęp jest pominię-

ty.

Powiem, że nie jest to jakaś kwestia życia bądź śmierci.

Jeśli większość parlamen-

tarna uzna, że trzeba ten artykuł przywrócić, to na pewno twórcy tego projektu nie

będą protestowali.

Jednak przynajmniej dla mnie jest rzeczą oczywistą, że nie trzeba

pisać, że do zadań publicznej telewizji i radiofonii należy tworzenie i rozpowszechnianie

różnorakich programów, budowa i eksploatacja stacji nadawczych, rozpowszechnianie

6

przekazów tekstowych, prowadzenie działalności produkcyjnej, popieranie twórczości

artystycznej, zwłaszcza, że o twórczości, kulturze, nauce i oświacie jest mowa w ust. 2,

który pozostaje niezmieniony.

Wydawało nam się, że nie jest to zapis konieczny, by był realizowany, ale być może

państwo, którzy oponowali przeciwko temu wykreśleniu, mają rację, może lepiej znają

realia naszych mediów publicznych i uważają, że jeśli ten zapis się wykreśli, to publicz-

na telewizja i radiofonia zajmą się gdzieś na boku produkcją butów.

Może macie rację.

Ci, którzy podpisali się pod tym projektem, uważali, że nie jest to konieczne.

Chcę rów-

nież powiedzieć, że jak na razie jest to zapis całkowicie martwy.

On w ogóle nigdzie nie

jest wykorzystywany.

Był spór także o to, czy to dobrze, gdy się proponuje, aby nadawcy publiczni w poro-

zumieniu z KRRiT składali plany programowo-ﬁnansoweprzedsięwzięćprogramowych,

które wymagają ﬁnansowania ze środków publicznych.

Z przykrością chcę powiedzieć,

że pan Maciej Strzembosz, który bardzo dobrze zna tę tematykę, nie miał racji pod-

czas pierwszego czytania, twierdząc, że to, czego oczekują twórcy tej nowelizacji, tzn.

by nadawca publiczny mówił, ile będzie miał godzin muzyki poważnej, ile będzie miał

spektakli teatralnych…

Poseł Elżbieta Kruk (PiS):

Pani przewodnicząca, to miało być wysłuchanie publiczne.

Dziękuję bardzo.

Proszę państwa, być może wszyscy znacie tę ustawę, ale właśnie na pewnych elemen-

tach chcę pokazać, że jednak jej nie znacie.

Nie jest więc prawdą, że nadawcy publiczni

składają jakiekolwiek tego typu plany.

Nie jest też prawdą, że KRRiT wymaga czego-

kolwiek od nadawców w związku z art. 21 ust. 1a.

Wymaga tylko i włącznie w związku

z art. 21 ust. 1, więc uściślenie tego wydawało nam się właściwe.

Jak powiedziałam, że poza tym, że wprowadza się obowiązkowe konkursy, że zmniej-

sza się liczebność rad nadzorczych i zarządów, kolejne posunięcie, rzeczywiście już bar-

dzo radykalne, to wprowadzenie możliwości odwołania zarówno członka rady nadzor-

czej jak i członka zarządu przez tych, którzy powołują, w jasno określonych sytuacjach,

w zamkniętym katalogu (a nie „w szczególności”) zachowań bądź działań, które naru-

szałyby interes publiczny w tych mediach.

To jest istota tej nowelizacji.

Cała reszta, tzn. zadania publiczne, sposób ﬁnanso-

wania, podległość bądź nie, struktura organizacyjna, to praca, która nas jeszcze czeka.

Mam nadzieję, że w tej kadencji uporamy się z tym zadaniem.

Ponieważ zostałam skarcona przez panią wiceprzewodniczącą, a ja bardzo nie lubię

się sprzeczać z panią wiceprzewodniczącą, to wobec tego przystępujemy do listy, którą

otrzymałam.

Kolejne zgłoszenia mam na karteczkach.

Wybaczcie państwo, ale najpierw

będą ci, którzy zajęli sobie kolejkę.

Bardzo proszę – pan Jacek Żakowski.

Jacek Żakowski:

Pani przewodnicząca, państwo posłowie.

To nie jest tak, że myśmy sobie zajęli kolejkę.

Jest to grupa osób związanych z Komitetem Obywatelskim Mediów Publicznych, po-

wołanym przez Kongres Kultury Polskiej w ubiegłym roku.

Jest to grupa osób, które

przez kilka miesięcy ciężko pracowały nad projektem ustawy o mediach publicznych.

Są

to osoby reprezentujące środowiska twórcze, a zwłaszcza różne organizacje społeczne,

które były zaangażowane w ten projekt.

Dlatego zależało nam na tym, by spójnie w tym

wielogłosie pracującym przez miesiące przedstawić naszą opinię na temat państwa pro-

jektu.

Bardzo dziękuję pani przewodniczącej za to, że zechciała się przychylić do naszej

prośby.

Umiemy to docenić.

W naszym środowisku właściwie nie ma dużego sporu, dużych kontrowersji co do

tego, że sytuacja mediów publicznych jest dzisiaj zła, że są one upartyjnione ponad

miarę, którą można by tolerować w demokratycznym kraju i co do tego, że ta sytuacja

wymaga szybkiej zmiany.

Dla większości z nas potwierdził to w sposób wystarczająco

wyraźny przebieg kampanii wyborczej.

W tym sensie inicjatywa PO, podobnie zresztą

jak zgłoszona wcześniej inicjatywa SLD, wydaje się oczywista.

7

To, co ona niesie, wydaje się też groźne – nie dlatego, że jest to projekt szybkiej i ra-

dykalnej zmiany, ale dlatego, że jest to projekt systemu, który może obowiązywać przez

lata, a jest systemem upaństwawiającym i upartyjniającym media publiczne w stopniu

dużo wyższym niż ten, który znamy do tej pory.

Gdyby to był projekt doraźny, jak po-

wiedziała pani przewodnicząca, to można by go akceptować na zasadzie lex specialis ze

względu na kryzysową sytuację, ale to nie zostało zapisane nigdzie w tej ustawie, np. to,

że traci ona moc po roku albo 18 miesiącach, albo po pół roku.

Mamy takie ustawy.

Tego

typu rozwiązanie wystarczy dopisać do przepisów przejściowych.

lowane przez rząd, co jest jakimś wariantem, ale myślę, że trzeba o tym rozmawiać

w sposób otwarty, tzn. powiedzieć, że PO uważa, że media publiczne są w Polsce niepo-

trzebne, natomiast potrzebne są media rządowe, które będą kierowane bezpośrednio

przez Radę Ministrów za pomocą tych 3 członków oraz jeszcze jednego czy dwóch człon-

ków partii koalicyjnych.

Jeżeli takie jest stanowisko PO, to można dyskutować na ten

temat, ale maskowanie tego przy pomocy różnych drobnych poprawek wydaje mi się nie

całkiem w porządku.

Jeżeli ten projekt miałby być dalej procedowany w dobrej wierze, jako element ścież-

ki dochodzenia do stworzenia w Polsce prawdziwie publicznych mediów, to chciałbym

zaproponować, aby wyraźnie zapisać periodyczność tego rozwiązania, o którym wspo-

mniała pani przewodnicząca i które wydaje mi się przekonujące, ale nie ma mocy praw-

nej.

Gdyby to miało moc prawną, to nasza rozmowa z całą pewnością byłaby zupełnie

inna.

Druga rzecz, która wdaje mi się niezwykle istotna, to uszczelnienie abonamentu i ﬁ-

nansowania mediów publicznych, bo one w tej chwili nie są w stanie pełnić swojej misji,

ze względów ekonomicznych.

Moim zdaniem nieźle opisanej w ustawie, aczkolwiek rze-

czywiście nieegzekwowanej przez regulatora, przez KRRiT.

To jest proces narastający

od lat.

Prezes Kwiatkowski jako pierwszy powiedział: tyle misji, ile abonamentu, a po-

tem szliśmy dalej w tym kierunku i tej misji właściwie zostało tyle, ile starczy dla partii

kontrolującej dany kanał telewizyjny czy daną rozgłośnię radiową.

Próby likwidacji pro-

gramów kulturalnych, programów dla dzieci, wstrzymanie produkcji najważniejszych

w mediach publicznych to właśnie jest skutek tej sytuacji ﬁnansowej.

Chcieliśmy zaproponować uszczelnienie polegające na tym, co zaproponowała KRRiT,

czyli na cofnięciu zwolnienia z opłaty abonamentowej dla tych gospodarstw domowych,

w których osoby uprawnione do zwolnienia mieszkają razem z osobami nieuprawnio-

nymi.

Mówiąc krótko chodzi o to, by nie było zwalniania z abonamentu „na babcię”.

W domu jest nas pięcioro, jedna babcia rejestruje na siebie telewizor, jest zwolniona

i nie płaci, a wszyscy oglądają.

To jest oczywiste nadużycie stworzone przez lukę syste-

mową.

Jest ono w Polsce masowe i może przyczynić się do poważnych strat, ale także do

demoralizacji publicznej.

Złe prawo demoralizuje społeczeństwo i tutaj chyba mamy do

czynienia z jednym z takich przypadków.

O pozostałych problemach będą mówić moi koledzy.

Chciałem tylko powiedzieć, że

nasz Komitet nie pracowałby przez te wiele miesięcy, gdyby nie kilka osób, którym wie-

le zawdzięczamy i chciałem bardzo podziękować.

Pierwszą z tych osób był pan prezes

Farfał, którego obecność na czele mediów publicznych zrewoltowała dużą część społe-

czeństwa, klasy politycznej i środowisk twórczych.

Jesteśmy mu za to bardzo wdzięczni

i mam nadzieję, że to nazwisko będzie wisiało nad salą obrad Komisji Kultury i Środ-

ków Przekazu zawsze, gdy będą się państwo zastanawiali, czy można dać politykom

trochę więcej władzy w mediach publicznych, czy trzeba im jej dać dużo mniej.

Drugą

osobą, której bardzo dużo zawdzięczamy jest pan minister Zdrojewski, który zwołał

Kongres Kultury Polskiej, gdzie te środowiska mogły się zintegrować w swoim porusze-

niu, oburzeniu, zdegustowaniu i podjąć prace.

Chciałem podziękować panu ministrowi

za tę bardzo cenną inicjatywę.

Niewątpliwie przyczynił się do integracji środowisk kul-

turalnych.

Chciałem podziękować także posłom różnych partii, w tym panu premierowi

Tuskowi za wsparcie i zachętę do pracy, którą prowadziliśmy przez wiele miesięcy, li-

cząc na poparcie PO nie dla naszego projektu jako takiego, co wydaje mi się oczywistym

skutkiem, ale dla idei odpartyjnienia mediów publicznych w Polsce na zawsze, bo to

8

trzeba zrobić na zawsze, żeby nareszcie z naszego życia publicznego odeszły patologie,

których szczytem była prezesura pana Farfała, ale które trwają do dziś, a które obecny

projekt PO konserwuje a nawet umacnia.

Dziękuję.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo.

Rozumiem, że ci zasłużeni to jednak nie są na jednej linii, bo zabrzmia-

ło to troszkę tak, jakbyśmy te trzy nazwiska mieli powiesić w jednym szeregu.

Jacek Żakowski:

Jedni mają zasługi przez pozytywny przykład, a drudzy przez negatywny.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

O to chodziło, panie redaktorze.

Pani Beata Stasińska.

Beata Stasińska:

Dzień dobry państwu.

Chciałam już przejść do konkretów, a mianowicie wrócić do jed-

nego punktu wspomnianego przez Jacka Żakowskiego, do planu w nowelizacji ustawy,

planu likwidacji w mediach publicznych programów dla dzieci i młodzieży.

Sprawa jest absolutnie zasadnicza.

Sprzeciwiamy się temu i apelujemy o dopisanie

do art. 21 ust. 1 wymogu przeznaczania 6,5% budżetu programowego na programy ad-

resowane dla dzieci i młodzieży, programy edukacyjne i programy kulturalne.

Mam nadzieję, że wszystkim na tej sali wiadomo, że Polska jest krajem, w którym

upada czytelnictwo.

Polska jest krajem, w którym wskaźniki analfabetyzmu kulturo-

wego są dosyć przerażające.

Nawet wśród studentów mamy do czynienia z analfabety-

zmem funkcjonalnym.

Coś takiego, jak miejsce dla kultury i edukacji, w tym książki,

w mediach publicznych jest bardzo ważne dla kształcenia kompetencji językowych spo-

łeczeństwa.

Proponujemy skreślenie ust. 1 w art. 21 i dodanie nowych punktów do katalogu

zadań mediów publicznych.

Apelujemy o wprowadzenie minimalnego procentowego

udziału środków ﬁnansowych przeznaczanych na wytwarzanie audycji dla dzieci i mło-

dzieży, nie mniejszego niż 6,5% budżetu telewizji publicznej.

Naszym zdaniem, jest to

absolutne minimum.

Dziękuję.

Przepraszam, oczywiście mówimy też o radiu publicz-

nym.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Do którego ustępu ma to być dopisane?

Do ust. 1, ust. 1a czy do

ust. 2?

Beata Stasińska:

Do ust. 1a.

To będzie złożone na piśmie do pani przewodniczącej.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Bardzo proszę.

Pan Piotr Frączak.

Maciej Strzembosz:

Nieobecny.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Nieobecny.

Pan Wacław Holewiński.

Maciej Strzembosz:

Nieobecny.

Pani Joanna Mytkowska.

Joanna Mytkowska:

Dzień dobry państwu.

Joanna Mytkowska – dyrektor Muzeum Sztuki Nowoczesnej

w Warszawie w budowie i członek ruchu obywatelskiego Obywatele Kultury.

Jak moja przedmówczyni chciałam odnieść się do prób usunięcia ust. 1a art. 21, co

redukuje misyjność mediów publicznych.

Wydaje się, że w polityce państwa ciągle bar-

dzo niewielką rolę gra taka wiedza, że od szerokiego społecznego uczestnictwa w kultu-

9

rze zależy jakość życia obywateli i nasze szanse rozwojowe.

We współczesnym świecie

ludzie, którzy nie mają kompetencji kulturowych, nie są w stanie skutecznie znaleźć

swojego miejsca i skutecznie konkurować w bardzo szybko rozwijających się gospodar-

kach i rozmaitych idiomach kulturowych.

W Polsce ta wiedza jeszcze nie przekłada się na żadne działania praktyczne, a bardzo

rozległe i długoletnie zapóźnienia cywilizacyjne bardzo będą utrudniały umożliwienie

uczestnictwa w kulturze dużej grupie obywateli.

To będą bardzo kosztowne przedsię-

wzięcia, zanim wybudujemy ogromną infrastrukturę, która pozwoli skutecznie wszyst-

kim uczestniczyć zwłaszcza w wysokiej jakości życiu kulturalnym.

Dlatego rola mediów

publicznych jest tutaj nie do przecenienia.

Radio i telewizja docierają do ogromnej gru-

py obywateli.

Stosunkowo łatwo można w ten sposób promować uczestnictwo w kultu-

rze.

Jest to taka ważna cywilizacyjna misja.

Wydaje się, że jej osłabianie jest po prostu

Jest to wynik wspólnych prac Komitetu Obrony Mediów Publicznych.

Chciałabym

postulować wpisanie do tej ustawy, jako obowiązku, promocji edukacji kulturalnej i kul-

tury i zabezpieczenie co najmniej 2% budżetów programowych na promocję kultury.

Mój wniosek również zostanie złożony na piśmie.

Dziękuję bardzo.

Jerzy Kornowicz:

Dzień dobry państwu.

Pani przewodnicząca prosiła o podanie przyporządkowania orga-

nizacyjnego.

Jestem kompozytorem, organizatorem wydarzeń artystycznych, ale tak-

że prezesem Związku Kompozytorów Polskich, członkiem Rady Organizacji Pozarzą-

dowych ministra kultury i członkiem Zarządu Europejskiego Porozumienia Autorów

i Kompozytorów w Brukseli.

Parę moich uwag do poselskiego projektu, którym się teraz zajmujemy.

Jak to już

było powiedziane przed chwilą, daje się zauważyć nadmierny wpływ rządu na media pu-

bliczne.

Zawłaszczanie publicznych mediów przez różne partie polityczne w przeszłości

i w chwili obecnej nie może być teraz uzasadnieniem dla systemowego upolitycznienia

mediów – wręcz przeciwnie – byłoby to niemoralne, niepoważne, niegodne aspiracji pol-

skiego społeczeństwa.

Od lat postulujemy równy dystans wszystkich partii politycznych, w tym partii rzą-

dzących, w relacji do mediów publicznych.

Naprawdę udało się to zrobić w wielu kra-

jach świata i z reguły są to te lepsze cywilizacyjnie kraje.

Druga sprawa.

W projekcie wyraźnie brak jest środowisk twórczych jako nominują-

cych kandydatów do rad nadzorczych publicznych mediów.

W związku z tymi dwiema uwagami postuluję, aby w radach nadzorczych tych me-

diów zachować tylko jedno miejsce dla członka rządu i powinien to być minister kultury.

Postuluję, by w tych radach nadzorczych dwie z siedmiu osób były wybierane spośród

osób wskazywanych przez środowiska i organizacje twórcze.

Trzecia sprawa.

W projekcie ustawy dziwi brak zapisu, który wśród kompetencji

niezbędnych dla zasiadania w radach nadzorczych wymieniałby kompetencje kulturo-

we.

Tym, co odróżnia publiczne media od komercyjnych, w dużej mierze są właśnie ich

zadania kulturowe.

Należy więc dopisać kompetencje kulturowe do kryteriów wyboru

osób do rad nadzorczych.

Czwarta sprawa jest na pozór partykularna, ale w rzeczywistości nie.

Wśród szcze-

gólnych zadań kulturowych publicznych mediów na całym świecie jest prowadzenie

zespołów artystycznych.

Polska ze swoimi 3 zespołami radiowymi i czwartym, prowa-

dzonym przez Polskie Radio i MKiDN – Narodową Orkiestrą Symfoniczną PR, zarów-

no w odniesieniu do populacji mieszkańców Polski, jak i naszego dochodu narodowego

brutto, jest poniżej średniej europejskiej.

Prosząc o wybaczenie mojej goryczy, pragnę zauważyć, że po raz kolejny polscy polity-

cy wydają się wiedzieć lepiej, jak urządzać Polakom świat, zamiast popatrzeć tam, gdzie

ten świat jest jako tako sensownie urządzony, gdzie zresztą z racji kulturowych i cywili-

zacyjnych Polacy chętnie wyjeżdżają po edukację lub na całe życie.

Zarówno niszczenie

10

zespołów PR przez obecną praktykę degradowania abonamentu radiowo-telewizyjnego,

jak i nieumieszczenie prowadzenia zespołów w projekcie ustawy na liście zadań mediów

publicznych, jest działaniem i decyzją szkodliwą kulturowo i cywilizacyjnie.

Do zadań

mediów publicznych należy więc dodać w stosownym artykule prowadzenie zespołów

artystycznych, w tym orkiestr radiowych.

Tych wszystkich wyliczanych przeze mnie wad jest pozbawiony kompleksowy pro-

jekt ustawy medialnej autorstwa Komitetu Obywatelskiego Mediów Publicznych.

Dla-

tego apeluję do pań i panów posłów o jak najszybsze zajęcie się tym kompleksowym pro-

jektem ustawy i jej uchwaleniem.

Moje postulaty złożę w sekretariacie Komisji.

Bardzo

dziękuję.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Krzysztof Knittel:

Dzień dobry.

Jestem kompozytorem i prezesem Polskiej Rady Muzycznej.

Chciałbym się wypowiedzieć w dwóch sprawach.

Po pierwsze – w sprawie uchylenia

ust. 1a w art. 21, o czym już była mowa, ale chciałbym jeszcze dodać dwa słowa na ten

temat.

Druga sprawa to kwestia budżetu na edukację kulturalną i obywatelską.

Słowo o przeszłości.

W 1998 roku wraz z grupą twórców, w której z tu obecnych

był m.in. pan Kazimierz Kutz, rozmawialiśmy z prezesem Kwiatkowskim o obecności

kultury w telewizji publicznej, bo już wtedy były bardzo poważne problemy.

To się nie

zmieniło, a raczej jest gorzej niż wtedy.

Powstał wówczas kanał TVP Kultura i pamię-

tam, że niektóre osoby, jak Mirosław Chojecki, ostrzegały przed zmniejszeniem ilości

programów kulturalnych w TVP1, TVP2 i TVP3, co nastąpiło.

Jest bardzo duża liczba odbiorców biedniejszych, nieposiadających odbiorników sate-

litarnych i w dalszym ciągu nie korzystają oni z programów telewizji publicznej.

W tele-

wizji publicznej Niemiec, Szwecji często najlepsze godziny programowe są przeznaczone

na edukację kulturalną, edukację obywatelską.

Dlaczego tak nie jest u nas?

Nie wiem.

Rola telewizji publicznej jest nie do przecenienia.

Ma ona szczególne obowiązki wła-

śnie w zakresie informacji, edukacji, udostępnienia kultury.

Proszę państwa, nie mówię

tego „z głowy”, tylko po prostu czytam art. 1 pkt. 1: Zadaniem radiofonii i telewizji,

nie tylko publicznej – każdej, jest właśnie to.

O tym, jak ważna jest edukacja np. dla

wyników wyborczych, chyba nikogo nie trzeba przekonywać.

Po badaniach widać, jak

głosowali ludzie wykształceni.

Nawiązując do tego, co mówiła pani Beata Stasińska, chcę powiedzieć, że w telewi-

zji brakuje (i to bardzo) robionych w Polsce programów porannych dla małych dzieci.

Brakuje przywiązania odpowiedniej wagi do Teatru TV, a to przecież jest największa

widownia w Polsce – 1,5 miliona ludzi.

Myślę, że są to niezwykle poważne argumenty za tym, żeby telewizja publiczna od-

grywała zupełnie inną rolę niż odgrywa w tej chwili, a ściganie się w słupkach oglądal-

ności w przypadku tej telewizji jest według mnie raczej niedopuszczalne.

Proponowane zmiany to skreślić uchylenie ust. 1a w art. 21.

Jestem tu zgodny z mo-

imi kolegami.

Proszę o dodanie ust. 1b, który miałby następującą treść: „minimalny

procentowy udział środków ﬁnansowych przeznaczonych na wytworzenie audycji edu-

kacyjnych, w tym edukacji kulturalnej i obywatelskiej, nie mniejszy niż 5% budżetu

programowego PR i TVP”.

Dziękuję bardzo.

6,5% i 5% to już jest 11,5%.

Krzysztof Knittel:

6,5% to na programy dla dzieci, a tutaj chodzi o edukację kulturalną i obywatelską dla

dorosłych.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Przepraszam, ale obyśmy nie przekroczyli 100%.

11

Krzysztof Knittel:

Ile idzie na rozrywkę?

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Pan Czesław Kominek.

Słyszę, że jest nieobecny.

Pan Krzysztof Sadowski.

Krzysztof Sadowski:

Wracam do poruszonego już tematu konstrukcji rad nadzorczych, które w przedsta-

wionym projekcie nie bardzo wiadomo, kogo reprezentują i mają absolutnie za wielu

członków rządu aktualnie sprawującego władzę.

Nasz wniosek – rady nadzorcze powinny być siedmioosobowe, ale w takim składzie:

powinien być jeden reprezentant rządu, dwóch reprezentantów środowisk akademic-

kich, dwóch środowisk pozarządowych i dwóch środowisk twórczych.

Wnoszę także

o jak najszybsze uchwalenie kompleksowej ustawy opartej na projekcie Obywatelskiego

Komitetu Mediów Publicznych.

Proponowane zmiany to: w art. 1 nadać ust. 4 następujące brzmienie: „rady nad-

zorcze TVP SA i PR SA liczą 7 członków – 6 wyłonionych w konkursie przeprowadzo-

nym przez KRRiT wśród kandydatów posiadających kompetencje w dziedzinie prawa,

ﬁnansów, a także wyróżniających się autorytetem, wiedzą, doświadczeniem w dziedzi-

nie mediów, kultury, edukacji lub społeczeństwa obywatelskiego, w tym 2 spośród osób

zgłoszonych przez uczelnie akademickie, 2 spośród osób zgłoszonych przez organizacje

pozarządowe, 2 spośród kandydatów zgłoszonych przez organizacje twórcze i dzien-

nikarskie oraz jednego, wyznaczonego przez ministra właściwego do spraw kultury

Następny postulat.

Po ust. 1a dodaje się ust. 1b.

Prosimy o sformułowanie tego ustę-

pu w następującym brzmieniu: „pkt 1a) rady nadzorcze spółek radiofonii regionalnej

liczą 5 członków – 4 wyłonionych w konkursie przeprowadzonym przez KRRiT spośród

się autorytetem, wiedzą i doświadczeniem w dziedzinie mediów, kultury, edukacji lub

społeczeństwa obywatelskiego zgłoszonych przez uczelnie akademickie, organizacje po-

zarządowe, organizacje twórcze i dziennikarskie działające w danym regionie i jedną

go lub skarbu państwa”.

Pkt 1b) „regulaminy konkursów na członków rad nadzorczych,

przez członków rad nadzorczych kwaliﬁkacji wymaganych dla członków rad nadzor-

czych spółek Skarbu Państwa”.

Pkt 1c) „członków rad nadzorczych wyłonionych w dro-

dze konkursu powołuje i odwołuje w drodze uchwały KRRiT.

Pozostałych członków rad

nadzorczych powołują i odwołują organy wymienione w ust. 1 pkt 1a”.

Pkt 1d) „członek

rady nadzorczej powołany w drodze konkursu może być odwołany w trakcie kadencji

wyłącznie na wniosek organizacji nominującej w przypadku rażącego naruszenia prawa

czy prowadzenia działalności, która pozostaje w sprzeczności lub działa na szkodę spół-

ki”.

Pkt 1e) „członka wyznaczonego przez ministra KRRiT odwołuje obligatoryjnie na

wniosek organu wyznaczającego”.

To wszystko.

Swoje wnioski złożę na piśmie.

Dziękuję.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Janusz Kijowski:

Pani przewodnicząca, państwo posłowie.

Reprezentuję środowisko zawodów ﬁlmowych,

również krytyków ﬁlmowych, aktorów, producentów.

Jestem wiceprzewodniczącym na-

szej organizacji.

Pozwalam sobie zabrać głos w dwóch zasadniczych i fundamentalnych kwestiach.

Pierwszą z nich bardzo rozwinęła pani przewodnicząca w swoim wystąpieniu.

Dotyczy

ona art. 21 ust. 1a.

Z pani omówienia wynika, że pani sama już jest chyba przekonana

o tym, że nie warto skreślać tego ustępu.

Wydaje mi się, że skreślenie tego ustępu jest

ciężkim grzechem, ponieważ cała ustawa pozbawiona deﬁnicji, czym jest publiczna ra-

diofonia i telewizja, czym jest misja publiczna, po prostu przestaje być ustawą o publicz-

12

nej telewizji.

Nie tylko ustawodawca, ale ludzie pracujący w telewizji czy ludzie pracują-

cy dla telewizji, m.in. twórcy, powinni wiedzieć, w jakich ramach ustrojowych działają.

Skreślenie tego ustępu jest jeszcze bardziej niebezpieczne, ponieważ mówi się tu-

taj o rozpowszechnianiu (jako o konieczności wynikającej z ustawy) i tworzeniu pro-

gramów wyspecjalizowanych, czyli np. takich programów jak TVP Kultura.

Wiemy, że

ten program „wisi na włosku”.

Wykreślenie tego ustępu naprawdę daje wolną drogę

do likwidacji TVP Kultura i innych programów tematycznych, a wydaje mi się, że cała

przyszłość telewizji publicznej, w ogóle telewizji, zmierza ku wyspecjalizowanym pro-

gramom tematycznym.

W tym ustępie mówi się o programach dla mniejszości narodowych, o programach

edukacyjnych, o programach dla środowisk polonijnych, o programach, które służą roz-

wojowi kultury, nauki, oświaty ze szczególnym uwzględnieniem polskiego dorobku inte-

lektualnego i artystycznego.

Wręcz prosiłbym i złożę to pani przewodniczącej na piśmie,

o uzupełnienie tego ust. 1a, gdyż wydaje mi się, że pkt 7: popieranie twórczości arty-

stycznej, literackiej, naukowej oraz działalności oświatowej jest punktem zbyt szerokim

i aż prosiłoby się o uwzględnienie pkt 7a, który mówiłby o wspieraniu sztuki ﬁlmowej,

w tym szczególnie debiutów ﬁlmowych i w ogóle kina artystycznego, które w statucie

Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej jest określane jako ﬁlm trudny.

Jeszcze raz wnoszę o to, by nie wykreślać art. 21 ust. 1a z naszej ustawy.

Przedstawię

to pani przewodniczącej na piśmie jako uzupełnienie mojej wypowiedzi.

Proszę państwa,

te deﬁnicje są szalenie ważne, ponieważ pojęcie misji publicznej zaczyna się prostytu-

ować, zaczyna dotyczyć turniejów, tańców na lodzie, taniej rozrywki, błahych i banal-

nych telenowel.

Jeśli nie postawimy temu tamy właśnie w mocnych sformułowaniach

i deﬁnicjach art. 21, to zjawisko deprecjacji misji publicznej będzie tylko postępować.

O drugiej sprawie powiem bardzo krótko.

Wydaje mi się absurdem próba miano-

wania zarządów w spółkach telewizji i radia publicznego przez KRRiT.

Tak nie może

być.

Wydaje mi się, że to wywraca cały porządek konstytucyjny naszego ustroju.

Prze-

praszam za to sformułowanie, ale nie jestem konstytucjonalistą.

Zarządy są wybierane

przez rady nadzorcze i tak to zostawmy, bo państwo się ośmieszycie i prawdopodobnie

narazimy tę ustawę na długi proces przed TK.

Króciutko zreferowałem dwie prośby: prośbę o nieusuwanie art. 21 ust. 1a oraz

wniosek o to, aby zlikwidować możliwość powoływania i odwoływania zarządów przez

KRRiT.

Wydaje mi się to fundamentalne dla tej nowej ustawy, jeżeli ona musi wejść

w życie.

Wydaje mi się, że naprawdę mają państwo w ręku dużo lepszy mechanizm na-

prawy mediów publicznych, jakim jest projekt społeczny, który sygnujemy naszymi na-

zwiskami, naszym autorytetem i naszym doświadczeniem.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Jest dokładnie tak, jak zresztą mówił o tym pan Jacek Żakowski.

My

ani nie wykluczamy, ani nie przekreślamy projektu, o którym pan mówi i nikt nigdy

inaczej nie mówił.

Janusz Kijowski:

Bardzo się cieszę, że pani przewodnicząca już się przekonała.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Tak, tylko tamten drugi projekt wymaga długiej pracy.

Mówię to z doświadczenia, bo po

prostu wiem, jak to będzie.

Proszę państwa, art. 21 ust. 1a jest, a misji nie ma, więc być może różnimy się tylko

tutaj, czy zapisanie coś daje, czy nie, bo na razie nie daje nic.

Powtarzam, że nie ma tu

jakiejś woli bronienia tego skreślenia za wszelką cenę, bo będzie jak jest.

Jerzy Kornowicz:

Pani przewodnicząca, przepraszam, dalej, po prostu oglądamy inne programy.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

13

Joanna Kos-Krauze:

Dzień dobry.

Joanna Kos-Krauze.

Jestem scenarzystką, reżyserem i w Stowarzyszeniu

Filmowców Polskich reprezentuję interesy scenarzystów.

Chciałam poruszyć kwestię zapisu, który przyznaje KRRiT wielką władzę pt. usta-

mówkach będą decydowali politycy.

Jest to rzecz absolutnie niedopuszczalna.

Jako śro-

dowisko, jako twórcy mówimy stanowczo – nie, ponieważ jest to zapis nie tylko groźny,

bo w ogóle uderza w istotę niezależności mediów publicznych, ale jest również zapisem

absurdalnym.

Co on oznacza w praktyce?

Oznacza to, że jeżeli pan Wajda lub pan Kutz

będą chcieli zrobić ﬁlm, to ten ﬁlm, scenariusz będą musieli zatwierdzić członkowie

KRRiT.

Zastanówmy się nad konsekwencjami takiego zapisu.

Wnosimy o wykreślenie proponowanej zmiany i przywrócenie starego zapisu o tym,

by w kompetencjach KRRiT było wyłącznie wytyczanie kierunków programowo-ﬁnan-

sowych.

Swój wniosek przedłożę na piśmie.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję.

Zaręczam pani, że ani pan Wajda, ani pan Kutz, ani pan Krauze nie będą mu-

sieli zatwierdzać scenariuszy w KRRiT…

Joanna Kos-Krauze:

Liczę na to.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

…a także zaręczam pani, że być może mamy właśnie taką okazję, by w KRRiT nie zasia -

dali politycy, ale zobaczymy.

Ja ciągle wierzę, że to się uda.

Pan Iwo Zaniewski.

Iwo Zaniewski:

Szanowna pani przewodnicząca, szanowni państwo.

Ja poruszę temat jakości, który

w tej ustawie jest całkowicie pominięty.

Wydaje się, że jest pominięty dlatego, że

nikogo jakość nie interesuje, albo świadomie, ponieważ ta ustawa wydaje się jedy-

nie próbą przejęcia władzy w mediach, a nie rzeczywiście ratowaniem tej instytucji

i jest to przerażające.

W naszej ustawie, tzw. ustawie twórców, jest temu poświęcony cały gigantyczny

rozdział, który się nazywa „Instytut Mediów Publicznych”.

To jest osobna instytucja,

która ma się zajmować utrzymywaniem i stabilizowaniem wysokiego poziomu, który

sam przez się nie utrzyma się.

To jest właśnie ta różnica, o której pani powiedziała.

Na

wstępie powiedziała pani, że tutaj na sali najprawdopodobniej są ludzie, którzy wiedzą

więcej na temat mediów.

To właśnie się tym objawia.

W ogóle nie mogę zrozumieć, dlaczego dzieje się to, co się dzieje.

Dlaczego my boimy

się, że wy niszczycie to, co my tworzymy?

To jest sytuacja zupełnie okropna.

Jest tak,

jak zawsze było w tym kraju.

My się boimy polityków.

Dlaczego jest tak, że siedzimy po

dwóch stronach, a nie razem?

Przecież stworzona jest ustawa, która jest zbadana przez

wszystkich możliwych ekspertów.

Jest opracowana naprawdę przez najlepsze autory-

tety w tym kraju.

Pod uwagę wzięte są wszystkie możliwe aspekty tego wszystkiego.

Ona nie niszczy niczyich interesów oprócz interesów ludzi, którzy chcą wykorzystywać

telewizję jako narzędzie władzy.

Dlaczego my drżymy o to, że wy chcecie doprowadzić do

tego, żeby takie media nie powstały?

Jako członek Komitetu Obywatelskiego mam tutaj zadanie zaproponować takie

zmiany w ustawie, żeby KRRiT przejęła coś w rodzaju obowiązków Instytutu Mediów

Publicznych, tzn. utrzymywanie jakości.

Wiąże się to konkretnie z takimi zadaniami:

KRRiT wykonuje zadania z zakresu badania jakości, pożyteczności oraz oglądalności

programów i audycji nadawanych przez jednostki mediów publicznych, a w szczególno-

ści bada zgodność udostępnionych publicznie audycji z zakładanymi celami programo-

wymi oraz misją jednostek mediów publicznych, przeprowadza co najmniej raz w roku

badania oceny poszczególnych jednostek mediów publicznych wśród odbiorców.

Powiem jeszcze coś, co jest dość istotne w tym momencie.

Jak w ogóle doszło do tego,

że my tutaj jesteśmy?

Wydaje się, bo taka jest prawda, że walczymy.

My walczymy o na-

szą ustawę.

Może powiem, jak do tego doszło, że w ogóle powstała nasza ustawa.

Wiado-

14

mo, że dlatego, że media są w strasznym stanie, ale autorytety kultury i sztuki naszego

kraju nie zajęłyby się tym, gdyby nie odbyło się pewne spotkanie, o którym opowiem.

Pewnego dnia pojawiłem się w gabinecie premiera z podstawami tej idei.

To nie jest

inicjatywa żadnej z partii politycznych.

To jest całkowicie społeczny pomysł.

Zapytałem

go, czy on ma zamiar walczyć o telewizję, by telewizja jakby należała do PO i by dzięki

temu PO mogła walczyć.

On mi powiedział, że nie, że on nie chce telewizji, że ona nie

jest mu do niczego potrzebna, że chce, by telewizja była wolną instytucją.

Dopiero wtedy

przedstawiłem mu tę ideę.

To była dość długa, wnikliwa i szczera rozmowa.

Obiecał mi,

że jeśli uda mi się zebrać odpowiednią ilość ludzi, autorytetów, którzy mogliby stworzyć

taką ustawę, której główną zasadą będzie całkowita hermetyczność dla partii politycz-

nych, to on to poprze i był świadomy tego, do kogo ja z tym pójdę, tego, że poruszymy

wszystkie autorytety w kraju, żeby nam w tym pomogły.

Ci ludzie zgodzili się tworzyć

tę ustawę dlatego, że mamy obietnicę premiera naszego kraju.

Ja mu cały czas ufam.

Dziękuję.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo.

Być może po każdym głosie będę musiała powtarzać, że państwa usta-

wa istnieje, tylko po prostu…

Iwo Zaniewski:

Tak, ale naszym zdaniem jest ona zagrożona.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Czym, proszę pana?

Iwo Zaniewski:

Tą ustawą.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Każdy ma swoje zdanie.

Jeśli już opowiadamy historię, to chcę powiedzieć, że historycz-

nie rzecz biorąc, w 2008 roku była nowelizacja ustawy, która dawała KRRiT kompeten-

cję, o której teraz pan mówi.

Mówiła także o przedstawicielach środowisk twórczych

w gremiach kierowniczych.

Ta ustawa została zawetowana i po prostu nie weszła w ży-

cie.

Ja tu nie widzę między nami różnic programowych.

Poseł Andrzej Celiński (niez.):

Proszę o głos w sprawie formalnej.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Bardzo proszę, panie pośle.

Poseł Andrzej Celiński (niez.):

Pani przewodnicząca, sytuacja jest taka, że od 2 miesięcy dzień w dzień dopominam

się projektu społecznego.

Chcę się z nim zapoznać.

Słyszę, że jest tam, czy gdzieś.

I nie

mam tego projektu.

Jako członek komisji sejmowej, organu, który tę sprawę ma rozpa-

trywać, ciągle nie mogę dostać tego projektu.

Będąc aktywnym, szukałem tego projektu.

O czym więc my w ogóle rozmawiamy w tym momencie?

Tak naprawdę jest to jakieś

zaciemnianie pola.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Ja też nie mam tego projektu, panie pośle, więc mogę tylko powiedzieć, że nie ukrywam

tego projektu w żadnym biurku.

Jacek Żakowski:

Pan poseł Grupiński, który jest pani kolegą klubowym i partyjnym, ma ten projekt i zna

go w największych szczegółach.

Ten projekt ma także kilku innych pani kolegów i kole-

żanek.

Rozumiem, że jest to problem wewnętrzny partii.

Ustawa została również złożona do laski marszałkowskiej przez klub PiS, a jej orygi-

nał „wisi” na stronach Fundacji Batorego.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję.

To już wszyscy wiemy, gdzie jej szukać.

Bardzo proszę – pani Monika Kozieł.

15

Maciej Strzembosz:

Nieobecna.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Pan Marcin Dadel.

Marcin Dadel:

Pani przewodnicząca, szanowni państwo.

Ja reprezentuję środowisko organizacji poza-

rządowych.

Jestem członkiem Rady Działalności Pożytku Publicznego przy Ministrze

Chcę powiedzieć o 3 sprawach związanych z kwestią organizacji pozarządowych

w tej noweli – może bardziej o kwestii braku organizacji pozarządowych w tej noweli-

odgrywają w naszym kraju organizacje społeczne.

W tej chwili nie chcę marnować czasu

na uzasadnianie tego, dlatego przejdę do zgłoszenia konkretnych kwestii.

Myślę, że jesteśmy w takim momencie, gdy warto przestać się bać obywateli i warto

włączyć ich w procesy decyzyjne na różnych szczeblach.

Myślę, że to wysłuchanie pu-

bliczne, z którym mamy do czynienia dzisiaj jest przykładem na to, że czasami warto

taki strach przezwyciężyć, ale warto też pójść o krok dalej.

Postulujemy, aby uwzględnić

rolę organizacji społecznych, rolę organizacji pozarządowych przy wyborze do rad nad-

zorczych mediów publicznych.

Chcemy, żeby co najmniej 2 osoby w tych radach nadzor-

czych mogły być nominowane, wskazywane przez organizacje pozarządowe, oczywiście

przy spełnieniu kryteriów, które są wskazane w ustawie, czyli m.in. dotyczących wiedzy,

kompetencji, doświadczenia osób mogących zasiadać w tych radach.

To jedna kwestia.

Druga kwestia to kryteria związane z wyborem członków władz mediów publicznych.

Chcemy, by jednym z kryteriów było również doświadczenie w tworzeniu, w budowaniu

społeczeństwa obywatelskiego.

Media publiczne pełnią tę szczególną funkcję, że zajmu-

ją się kreowaniem postaw społecznych, zajmują się edukacją obywatelską i niezwykle

istotne wydaje nam się, aby taka wrażliwość dotycząca właśnie społeczeństwa obywa-

telskiego była wśród przedstawicieli władz mediów publicznych.

Trzecia kwestia.

Tutaj „dorzucę się” do tej listy procentów, które były wcześniej

omawiane, chociaż w nieco inny sposób, tzn. nie w obszarze tematyki, która ma być po-

ruszana w mediach publicznych, lecz w kwestii przygotowywania audycji telewizyjnych

i radiowych.

Postulujemy, by co najmniej 5% budżetu programowego było przeznaczone

na tworzenie audycji we współpracy z organizacjami pozarządowymi, z organizacjami

społecznymi.

Nie chodzi o tematykę związaną z tym, co to są organizacje pozarządowe,

ale chodzi o to, by one miały wpływ na treść programową, która jest prezentowana

w mediach publicznych.

Przypomnę, że w Polsce mamy ponad 100 tysięcy różnych orga-

nizacji społecznych, bardzo różnych – od bezpieczeństwa publicznego przez edukację po

pomoc społeczną aż po środowisko twórców, które również należy do ruchu społecznego,

do tzw. trzeciego sektora.

Ostatnia nowelizacja ustawy o działalności pożytku publicznego zmieniła przepis do-

tyczący KRRiT.

Od 7 lat, od 2003 roku, w ustawie o działalności pożytku publicznego

jest zapis, który mówi, że media publiczne mają obowiązek udostępniać organizacjom

pożytku publicznego nieodpłatnie czas antenowy na informowanie o działaniach zwią-

zanych z zadaniami publicznymi ze sfery pożytku publicznego.

Chociaż jest delegacja

ustawowa w tym obszarze, to KRRiT przez 7 lat nie uznała za istotne wydanie roz-

porządzenia, które regulowałoby to, w jaki sposób ma następować dostęp do mediów

publicznych, co oznacza, że decyzje dotyczące tego dostępu są podejmowane przez same

media publiczne.

Dwie sprawy z tego roku.

Jedna to kampania 1%, gdzie prosiliśmy

m.in. dyrektora telewizji publicznej o to, by przeprowadzić dużą kampanię promującą

1% – nie pod kątem jednej organizacji, ale w ogóle promującą ten mechanizm.

Niestety,

nie udało się tego zrobić, chociaż wydawałoby się, że akurat kwestia 1% i przekazywa-

nia go na organizacje pożytku publicznego jest co najmniej kwestią niekontrowersyjną.

Druga kwestia to sprawa z ostatniej niedzieli, gdy Jurek Owsiak wypowiadał się na

temat tego, w jaki sposób media publiczne potraktowały jego inicjatywę związaną z po-

mocą powodzianom.

16

Wydaje nam się bardzo istotne to, by do tego procesu decyzyjnego dopuszczać zor-

ganizowane społeczeństwo obywatelskie i jego instytucje, a także włączać organizacje

pozarządowe do współtworzenia audycji telewizyjnych i radiowych związanych z obsza-

rami ich działalności.

Te postulaty mam spisane i przekażę je do sekretariatu dla sza-

nownych pań i panów posłów.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję.

Nie ma tego rozporządzenia, ale ustawa jest zmieniana i w art. 23a jest wpi-

sany pański postulat, więc już nie mam co wpisywać, bo w ustawie jest.

Marcin Dadel:

O którym postulacie mówi pani poseł?

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

w drodze rozporządzenia, tryb postępowania związanego z nieodpłatnym informowa-

niem o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego…

Marcin Dadel:

Tak, pani poseł, ale ja mówiłem o czym innym.

Mówiłem o tym, że musieliśmy zmienić

ten zapis, gdyż przez 7 lat to nie było obligatoryjne i nic się nie stało przez 7 lat.

Fak-

tycznie ten zapis został zmieniony, ale to nie jest mój postulat.

Mówiłem o 3 innych kwestiach postulowanych do nowelizacji, o której dzisiaj roz-

mawiamy.

Jest to kwestia uczestnictwa organizacji pozarządowych w proponowaniu

członków do rad nadzorczych – 2 miejsca, kwestia kryteriów wyboru członków do władz

mediów publicznych, aby było doświadczenie w budowaniu społeczeństwa obywatel-

skiego i trzecia kwestia – zagwarantowanie 5% budżetu na tworzenie programów we

współpracy z organizacjami pozarządowymi.

To są 3 moje postulaty, a to, co mówiłem

o rozporządzeniu, to był argument za tym, że w tym procesie należy uwzględnić orga-

nizacje pozarządowe.

W innym wypadku, gdy nie ma wprost zapisu ustawowego, to po

prostu to się nie dzieje.

Rozporządzenie, które nie zostało przyjęte, jest na to doskona-

łym przykładem.

Minęły 4 miesiące i raczej nie mamy dobrego wrażenia ze współpracy

z poprzednią Radą nad treścią tego rozporządzenia, które ma wejść w życie na podsta-

wie ustawy o pożytku publicznym, ale to jest inna kwestia.

Podałem przykład związany

z 3 postulatami, które na piśmie złożę do sekretariatu.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dobrze, bardzo proszę.

Ja tylko zwróciłam uwagę na to, że nie powinno być lepszej

gwarancji, o czym tu państwo cały czas mówią, niż zapis ustawowy.

Przy kolejnych spra-

wozdaniach KRRiT być może te środowiska nie zwróciły nam na to uwagi i nie podjęli-

śmy tego elementu.

Rzeczywiście jest to skandaliczne niewypełnienie ustawy.

Taka jest

prawda.

Jeśli zaś chodzi o opinię o KRRiT, to dzisiaj nie jest czas, by o tym mówić.

Pani

Beata Chmiel.

Beata Chmiel:

Pani przewodnicząca, panie i panowie.

Ja jestem przedstawicielem ruchu społecznego

Obywatele Kultury i będę się wypowiadać na temat usunięcia z katalogu zadań misji

publicznej, czyli art. 21 ust. 1a.

Nie zgadzam się z panią przewodniczącą, że nie ma różnicy między ust. 1a i 1b, po-

nieważ czym innym są zadania, a czym innym są wskazania aksjologiczne.

Jeśli jeszcze

raz możemy przywołać tutaj premiera Tuska, to powiem, że napisał do nas, Obywateli

Kultury, list, w którym mówi, że kultura winna być widziana nie tylko jako część go-

spodarki, ale jako element budowy kapitału społecznego, kontraktu zawartego między

rządzącymi a obywatelami.

W związku z tym nie możemy inaczej, musimy przywołać tu art. 6 konstytucji, który

mówi o równym dostępie do dóbr kultury.

Media publiczne są jedynym środkiem, który

wszystkim w Polsce, bez względu na antagonizmy polityczne, regionalne, lokalne czy

jakiekolwiek inne, stwarza równe szanse uczestnictwa w kulturze, a to jest podstawą

budowy kapitału społecznego, o którym mówi Prezes Rady Ministrów.

Jest to też jedyna

17

wspólna przestrzeń publiczna, wspólna wszystkim obywatelom, a stan kultury świad-

czy o jakości państwa.

Oczywiście, możemy mówić, że media publiczne to nie jest kultura, ale media publicz-

ne są istotnym narzędziem polityki kulturalnej państwa, istotnym narzędziem stra-

tegii rozwojowej państwa, istotnym narzędziem upowszechniania edukacji, istotnym

rynkiem pracy nie tylko dla twórców, ale dla wszystkich zawodów pokrewnych i istot-

nym rynkiem praw autorskich.

Sama telewizja publiczna odprowadza rocznie ponad

80 mln zł do organizacji zarządzających prawami autorskimi.

W związku z tym usunię-

cie tego katalogu, który skutkuje też m.in. usunięciem nakazu produkcji programów

telewizyjnych o wysokiej wartości artystycznej, skutkować będzie wiadomymi efektami

dla różnych grup odbiorców, ponieważ te programy zarówno w PR, jak i w TVP powinny

być kierowane do rozmaitych grup odbiorców, powodując ich włączanie do kultury, a nie

wyłączanie.

W konsekwencji będzie też skutkować likwidacją kanału tematycznego, ja-

kim jest TVP Kultura, która w tej chwili poza celowym budżetem, w wysokości 3 mln zł

przeznaczonych na rejestrację nie ma żadnej produkcji własnej.

Zwracam państwu na

to uwagę, a w styczniu 2010 roku miała jeszcze 0,7% udziału w rynku, czyli więcej niż

Discovery, o którym lubią opowiadać politycy, że stanowi źródło ich wiedzy.

Chciałabym państwu zadedykować myśl prezydenta Kennedy`ego, który powiedział:

nie stać nas dłużej na lekceważenie sprawy kultury, dlatego że dobre państwo musi mieć

wysoką kulturę.

Składam wniosek o przywrócenie katalogu zadań i dopisanie w nim obowiązku prze-

znaczania przez media publiczne minimum 7,5% budżetu programowego i nie mniej niż

2% na promocję programów artystycznych.

Złożę to na piśmie.

Dziękuję.

Bardzo proszę.

Proszę państwa, rozumiem, iż jeszcze dzisiaj na piśmie uzyskamy propo-

zycje konkretnych zmian czy zapisów.

Tak?

Dobrze.

Pan Michał Zadara.

Michał Zadara:

Dzień dobry.

Nazywam się Michał Zadara, jestem obywatelem.

Zawodowo zajmuję się

reżyserowaniem spektakli teatralnych.

Dosyć często była dzisiaj mowa o ogólnym braku wrażliwości na kwestie kultury.

Jeśli chodzi o ludzi, którzy piszą ustawy i zarządzają mediami publicznymi w naszym

państwie, to o tym już nie raz mówiliśmy przy okazji różnych publicznych wystąpień,

również przy okazji Kongresu Kultury.

To jest i było skandalem w naszym państwie.

Jakby nie trzeba mówić o braku wrażliwości najwyższych władz na sprawy kultury, ale

można ciągle przypominać, że mamy tutaj totalny kryzys.

Dzisiaj będę mówił o władzy.

Nowelizacja, nad którą państwo pracują, zakłada, że

KRRiT może odwoływać członków zarządów spółek medialnych.

Co więcej, minister

skarbu może wnosić do KRRiT o odwoływanie zarządów ponad głowami rad nadzor-

czych, co oczywiście daje politykom, którzy ciągle się bardzo dobrze starają o reelek-

cję, pełną kontrolę nad zarządem mediów publicznych, które w tym momencie stają

się zakładnikiem tych polityków.

W tej sytuacji media publiczne byłyby publiczne tylko

z nazwy, de facto byłyby to media polityczne, tzn. takie, które by się zajmowały walką

polityczną.

Mechanizmy odwoływania zarządów proponowane w tej nowelizacji uzależniają te

zarządy od obecnej władzy i nie zapewniają żadnej niezależności mediom publicznym.

Pani przewodnicząca powiedziała, że te powody odwoływania byłyby wypisane w ka-

talogu, że to musiałyby być bardzo specyﬁcznepowody,alezamkniętykatalogtuw ogóle

nie pomaga, bo nie chodzi o to, za co się kogoś odwołuje, tylko o to, kto odwołuje.

Mnó-

stwo znanych nam z teatrów przypadków odwoływania kontrowersyjnych dyrektorów

za długi jakby potwierdza tę regułę.

Nie jest problemem znalezienie proceduralnych

zaniedbań danego dyrektora, jeżeli on nie pasuje obecnej władzy.

Chodzi o to, by chronić przed takim mechanizmem instytucje, które produkują kultu-

rę, które rozpowszechniają kulturę i które gwarantują obywatelom dostęp do kultury.

W związku z tym wnoszę o nieprzekazywanie KRRiT kompetencji powoływania

zarządów, o pozostawienie radom nadzorczym kwestii powoływania i odwoływania za-

18

rządów, o nieuprawnianie ministra skarbu do występowania o odwoływanie zarządów.

Oczywiście, odpowiednią poprawkę złożę na piśmie.

Komitet Obywatelski Mediów Pu-

blicznych pracował wiele miesięcy, przemyśliwał różne kwestie, kierując się wartościami

rozpowszechniania kultury i celem równego dostępu do dóbr kultury i edukacji dla całe-

go społeczeństwa, opracował cały ten temat, wszystkie zagadnienia.

Myślę, że lepszym

punktem wyjścia dla państwa pracy byłby projekt Obywatelskiego Komitetu Mediów

Publicznych niż ta doraźna, jak sama pani przyznała, niedoskonała i tylko tymczasowa

ustawa.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Ja tylko chcę powiedzieć, że te kompetencje odwoływania wzięły się

stąd: tu padło nazwisko pewnego prezesa telewizji publicznej, który był w żaden sposób

nieodwoływalny i wówczas z bliżej nieznanych mi powodów ministra skarbu, który jest

właścicielem tej spółki, oskarżało się o to, że go podtrzymuje.

Otóż nie, nie podtrzy-

mywał go, tylko nie miał obowiązku złożyć takiego wniosku, ponieważ w ustawie nie

było takiego zapisu.

Czasem teorię dobrze jest też konfrontować z praktyką.

Należy się

ubezpieczać na wszystkie możliwości.

Pan Maciej Strzembosz.

Maciej Strzembosz:

Dziękuję pani przewodniczącej za zorganizowanie wysłuchania z wnikliwymi ko-

mentarzami.

Powiem dwie rzeczy na temat tego, co zamierzałem powiedzieć, ale także niestety

muszę się odwołać jako wywołany z nazwiska przez panią przewodniczącą w długim

wystąpieniu wstępnym.

Chcę powiedzieć o fundamentalnej rzeczy, która jest oczywista:

ryba psuje się od głowy.

Źródła upolitycznienia mediów biorą się z możliwości przej-

mowania KRRiT przez aktualnie mającą większość koalicję w Sejmie.

Widzieliśmy to

wielokrotnie, widzieliśmy to od 1993 roku.

To się nasiliło.

Rok 2005 był tego bardzo

złym przykładem.

Przypominam, że PiS wprowadziło 3 członków, 1 – Samoobrona, 1

– LPR.

Państwo proponują system, który ma zapewnić, jak powiedział ważny polityk

PO, 4 miejsca PO.

Jak powiedział, nauczyliście się od PiS, że 3 miejsca to za mało.

My proponujemy i złożymy to na piśmie, aby raz na zawsze skończyć z pokusą przej-

mowania KRRiT, bo inaczej wyglądałyby te wszystkie zapisy, gdyby nie było pokusy

dominacji politycznej w KRRiT.

Jeśli nie zreformuje się sposobu powoływania KRRiT,

to zawsze będzie to przedmiot walki politycznej.

Swego czasu proponowaliśmy realne

odpolitycznienie KRRiT, czyli nominacje środowisk pozarządowych, twórczych, dzien-

nikarskich, uczelni akademickich.

To nie zostało przyjęte, więc teraz mamy prostszy

projekt, tzn. taki, aby w KRRiT zapewnić ustawowo po 1 miejscu dla każdego z czte-

rech największych klubów parlamentarnych zasiadających w Sejmie.

To spowoduje, że

opadną emocje wokół przejmowania władzy w telewizji, które widać w PO przed wy-

borami samorządowymi i być może przyspieszonymi wyborami parlamentarnymi.

To

jest pierwszy wniosek.

Oczywiście, złożymy to na piśmie.

Jest to napisane legislacyjnie

wraz z uzasadnieniem, jeśli będzie trzeba.

Pisał to jeden z najwybitniejszych w Polsce

Druga sprawa.

Wbrew temu, co mówi pani przewodnicząca, nowelizacja propono-

wana przez PO nowelizuje ustawę abonamentową.

Cały art. 2 tej nowelizacji zajmuje

się ustawą abonamentową, więc my także mamy prawo zgłosić uwagi do ustawy abona-

mentowej, bo jest to nowelizacja dwóch ustaw.

W związku z tym proponujemy dwie bardzo proste rzeczy.

Pierwsza rzecz jest wzięta

z projektu rządowego, który przeszedł już konsultacje resortowe.

Jest to ustawa wyma-

gana przez UE o dostawach usług płatniczych.

W tej ustawie ktoś w rządzie (i chwała

mu za to) wpisał nowelizację ustawy abonamentowej, która znosi monopol Poczty Pol-

skiej.

Idąc za tym rozwiązaniem, którego jeszcze rząd nie zatwierdził formalnie, ale

zatwierdzili wszyscy ministrowie, proponujemy, aby także inne instytucje mogły ściągać

abonament.

Proponujemy banki, co zniesie problem obywateli, że muszą chodzić na

pocztę.

Będą mogli załatwiać to w bankowości internetowej bądź przez swoich dorad-

ców handlowych.

19

Druga sprawa, z którą się borykamy i w której przyznaliśmy rację Donaldowi Tu-

skowi, kiedy mówił, że abonament jest niesprawiedliwy, bo płacą go najbiedniejsi i naj-

starsi.

Problem polega nie na tym, że tylko emeryci i ludzie biedni z prowincji posiadają

telewizory.

Problem polega na tym, że ci młodzi i bogaci z wielkich miast, z elektoratu

PO, nie rejestrują tych odbiorników.

Dlaczego nie rejestrują?

Nie rejestrują, ponieważ

były przewodniczący klubu PO Zbigniew Chlebowski (w razie czego służę cytatem z do-

kładną datą) powiedział: jak długo rządzi PO, to nikt nie zostanie ukarany za niepłace-

nie abonamentu.

My też nie chcemy karać, ale uważamy, że powinna być jakaś wiedza

o tym, kto nie płaci.

Proponujemy bardzo proste rozwiązanie.

Poczta Polska jest zobo-

wiązana do przekazywania KRRiT bazy osób, które mają zarejestrowane odbiorniki,

organem konstytucyjnym.

Proponujemy, by takie bazy danych przekazywali także ope-

ratorzy telewizji kablowej i platform cyfrowych.

Chyba zgodzą się państwo z tym, że

jeśli ktoś kupuje za 150 zł pakiet Cyfry+, to raczej ma telewizor, prawda?

Podobnie, jeśli

chodzi o rejestrację związaną z prawem drogowym, bo przecież wszystkie ﬁrmy, które

kupują samochód, kupują go razem z odbiornikiem radiowym.

Największym skandalem

w Polsce jest to, że tylko 5% ﬁrmpłaciabonament.

Jeślitabazadanychzostanieprzeka-

zana do KRRiT, to także ta praktyka nierejestracji odbiorników zostanie ukrócona.

Dlaczego mówimy o wzmocnieniu art. 21 ust. 1a i o wzmocnieniu kompetencji KRRiT

w tej mierze?

Właśnie dlatego, że do tej pory było to nieprzestrzegane.

Jeśli ktoś nie

płaci podatków, to nie jest metodą to, że znosimy podatki.

Nie jest metodą poprawienia

misji wykreślenie katalogu misji.

Na poprzednim posiedzeniu Komisji powiedziałem,

wbrew temu, co twierdzi pani przewodnicząca, że jedna rzecz w tej nowelizacji bardzo

nam się podoba – nowelizacja art. 31c ze starej ustawy, tj. art. 1 ppkt 8 w proponowanej

nowelizacji, mówiący, że zarządy spółek przygotowują i publicznie udostępniają spra-

wozdania z wykorzystania opłat abonamentowych.

Tak, jesteśmy za wzmocnieniem tej

kompetencji KRRiT.

Jesteśmy za odpartyjnieniem KRRiT, na razie w mały sposób, by

były tam reprezentowane wszystkie partie i by nie było pokusy, że PO będzie tam miało

4 miejsca.

Pani przewodnicząca zechciała wyrazić wątpliwość, że dużo jest tych procentów.

Od-

syłam wszystkich na stronę wspomnianej tu Fundacji Batorego, gdzie chyba w marcu

odbyła się pierwsza debata na temat naszego projektu.

Poseł Grupiński, wydaje mi się,

że wpływowa postać w PO, zarzucał nam, że tych procentów jest za mało.

Wtedy także

poseł Grupiński obiecał nam wsparcie tego projektu.

7 maja otrzymał list do pełnomoc-

ników Komitetu Obywatelskiego, a więc od Agnieszki Holland, Jacka Żakowskiego, Iwo

Zaniewskiego i ode mnie, mówiący o tym, że na razie tej ustawy nie będziemy zmieniać,

choć jesteśmy gotowi do pracy w parlamencie i prosimy o wprowadzenie jej pod obrady

parlamentarne.

Przypominam, że w Fundacji Batorego poseł Grupiński mówił, że klub

PO jako pierwszy wprowadzi tę ustawę pod obrady, bo jest to zobowiązanie publiczne

Donalda Tuska.

Klub PO kompromituje swojego premiera od 7 maja, nie wprowadzając

tej ustawy, a wprowadzając nową nowelizację.

Efekt jest taki, że jako pierwszy tę nowe-

lizację złożył do laski marszałkowskiej klub PiS – nie wykorzystując tego w kampanii

wyborczej, tylko po prostu realizując obietnicę wszystkich klubów, bo wszystkie kluby

obiecały, że poprą ten projekt.

Za chwilę będzie SLD i miejmy nadzieję, że także PSL.

Czekamy na PO.

Można ten projekt procedować co najmniej z tym projektem, a najle-

piej zamiast.

Pani poseł była łaskawa zapytać: kto deprecjonuje ustawę twórców i dlaczego czuje-

my się zaniepokojeni?

Odsyłam panią poseł do dzisiejszej porannej wypowiedzi radiowej

Grzegorza Schetyny – przewodniczącego klubu PO, kandydata na marszałka Sejmu.

Boimy się, że jeśli on myśli o tej ustawie tak, jak powiedział dzisiaj w radiu, to „zamra-

żarka” sejmowa zamrozi naszą ustawę na wieki wieków amen, tzn. co najmniej do koń-

ca kadencji, bo wtedy zgodnie z zasadą dyskontynuacji ustawa pójdzie do kosza.

Składamy nasze postulaty indywidualnie.

By pani przewodniczącej było łatwiej czy-

tać, to także na jednym zbiorczym dokumencie z podpisami wszystkich reprezentan-

tów.

Prosimy o potraktowanie tych uwag poważnie, bo od pracy Komisji zależy powaga

urzędu prezydenta, bo także w kampanii marszałek Komorowski obiecywał poparcie

20

dla ustawy społecznej.

Nie jest to obietnica wymagająca jakichkolwiek ﬁnansów, więc

tutaj minister ﬁnansówniepowinienprotestować.

Obiecywałtowielokrotniepublicznie

Donald Tusk, więc procedując ustawę małą, podważacie wiarygodność swoich liderów.

Miejcie tego świadomość.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo.

Proszę się nie dziwić, że ja niektóre głosy komentuję, oczywiście nie

takie, jak ten ostatni.

Ja jestem przedstawicielem wnioskodawców tej nowelizacji, więc

jeżeli dostrzegam jakąś niejasność bądź wątpliwość lub chcę na coś zwrócić uwagę, to

komentuję i dlatego pozwalam sobie komentować.

Jeśli chodzi o ocenę polityczną, to jest to już zupełnie inna materia, więc nic tu nie

będę komentowała.

Chcę tylko powiedzieć, że niektóre państwa propozycje są właściwie

interesujące, ale też należy dokonać wyboru, bo być może także na tym polega nieporo-

zumienie.

Jeśli podtrzymamy wolę procedowania nad tą ustawą, a potem pracy nad państwa

ustawą, to nie można równocześnie robić dwóch rzeczy.

Jeśli to są propozycje z państwa

ustawy, to zostawmy tam pewne rozwiązania jako całościowy projekt, a ten potraktuj-

my tak, jak mówię, czyli jako projekt częściowo doraźny.

Jeżeli państwo twierdzą, że

jest taka moc sprawcza zapisanych słów, czyli tego art. 21 ust. 1a, to jak powiedziałam,

nie widzę żadnych przeszkód, by ten artykuł przywrócić.

To nie jest żaden problem.

Po

prostu on jest martwy i nie funkcjonuje.

Iwo Zaniewski:

Przepraszam, ale gdyby mi pani wyjaśniła, co to znaczy „częściowo doraźny” projekt?

Co to oznacza?

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

W ogóle jest częściowym projektem.

Iwo Zaniewski:

Ale pani powiedziała: „częściowo doraźny”?

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Przepraszam bardzo, pan Janusz Gast.

Janusz Gast:

Szanowna pani przewodnicząca, szanowne panie i panowie posłowie, szanowni pań-

stwo.

Nazywam się Janusz Gast, reprezentuję Polskie Stowarzyszenie Jazzowe i pragnę

W pkt 2 w art. 21 proponuję skreślić lit. a), co uczyniło wielu moich przedmówców.

W uzasadnieniu nowelizacji ustawy autorzy piszą: „telewizja i radio to także instytucje

kultury”.

Proponuję zmianę tego zapisu na: „telewizja i radio to przede wszystkim instytucje

kultury”.

Proponuję przeniesienie tego zapisu do art. 21 w stosowne miejsce.

Muszę powiedzieć, że z wielkim zdziwieniem przeczytałem projekt nowelizacji usta-

wy, w którym jednym pociągnięciem pióra autorzy proponują skreślić ust. 1a, który do

tej pory gwarantował służebną rolę mediów publicznych wobec społeczeństwa, czyli tzw.

misję.

Zdjęcie z mediów publicznych tego obowiązku nieuchronnie będzie prowadzić

do ich likwidacji, a to bezspornie oznacza szkodliwe działanie dla kultury narodowej.

Brak dostępu do wartościowych programów kulturalnych, artystycznych, do wydarzeń

zwłaszcza tych naszych rodaków, dla których jedynym środkiem dostępu do tzw. kultury

wysokiej są media publiczne, będzie skazaniem ich na degradację umysłową.

W pro-

gramie serwowanym przez media „wycięliśmy” odbiorców kultury.

Ich miejsce zajęli

bezmyślni konsumenci proponowanej im kultury.

Co kilka lat przybywają nam kolejne pokolenia, które nie są przygotowane do od-

bioru wartościowych programów kulturalnych.

Z tych samych pokoleń wyrastają twór-

cy i menedżerowie kultury, którzy uważają, że obecne propozycje w większości przy-

padków są właściwe i na odpowiednim poziomie.

Trudno się potem dziwić, że decyzją

urzędników, a zaproponowana przez tzw. artystów wykonawców postawiona w centrum

21

Warszawy sztuczna palma czy kolorowe stojące, leżące naturalnej wielkości malowane

krowy, zostały przez nich okrzyczane jako wydarzenie artystyczne.

To skandal.

Nie-

gdyś mawiano: de gustibus non est disputandum.

Czy podejmując takie decyzje, ktoś

zasięgnął opinii prawdziwych autorytetów sztuki, artystów, naukowców, publicystów,

przedstawicieli związków twórczych?

Tu chciałbym podkreślić rolę edukacji kulturalnej

zwłaszcza dzieci i młodzieży, role stylu i smaku oraz wychowanie poprzez piękno, a nie

przez celebrytów wylansowanych przez media bądź menedżerów centrów handlowych.

Przed mediami publicznymi stało i nadal stoi olbrzymie zadanie wychowania i przy-

gotowania społeczeństwa do odbioru prawdziwej, niezafałszowanej kultury.

Bez mediów

publicznych realizujących tzw. misję nie wyobrażam sobie edukacji, upowszechniania

polskiej kultury, ochrony naszych twórców i artystów oraz kształtowania właściwych

postaw w polskim społeczeństwie.

Przy braku mediów publicznych bądź nierealizują-

cych tzw. misji, kto będzie prezentował odbiorcy sztukę i dzieła o najwyższych świato-

wych standardach?

Przecież to prawdziwa sztuka jest ponadczasowa, a dzieła Chopina,

Lutosławskiego, Pendereckiego, Dali, Picassa i wielu znaczących artystów zawsze będą

dziełami wybitnymi.

Na koniec prośba do polityków.

Oddajcie nam, środowiskom twórczym, media pu-

bliczne.

Macie przecież do rozwiązania tak dużo innych jakże ważnych problemów spo-

łecznych.

Jeszcze jedno.

Tym razem pytanie do pani przewodniczącej.

Szanowana pani prze-

przystępuje do rozpatrzenia projektu nowelizacji ustawy i czy uwagi zgłoszone podczas

dzisiejszego wysłuchania publicznego zostaną uwzględnione w pracach Komisji?

Dzię-

kuję za uwagę.

Jest prawdą.

Z reguły pierwsze czytanie składa się z dwóch etapów – jest tzw. pierwsze

czytanie, potem przechodzi się do rozpatrzenia poszczególnych artykułów.

Po ogólnym

pierwszym czytaniu został zgłoszony wniosek o wysłuchanie publiczne.

Zostało to za-

kończone.

Dzisiaj jest wysłuchanie publiczne.

O godz. 15.30 kończymy ten etap legisla-

cji tak, aby ewentualnie było sprawozdanie Komisji.

Uwagi zapisujemy i proszę o ich

składanie na piśmie.

W tej chwili z góry nie zakładam, jak i które uwagi będą przyjęte.

To będzie przedmiotem prac Komisji.

Dziękuję bardzo.

Pan Zbigniew Wegehaupt.

Maciej Strzembosz:

Nieobecny.

Pan Jarosław Lipszyc.

Jarosław Lipszyc:

Pani przewodnicząca, szanowni zebrani.

Jestem prezesem Fundacji „Nowoczesna Pol-

ska” – niewielkiej instytucji pozarządowej działającej w sferze edukacji, ale także prze-

wodniczącym prezydium Koalicji Otwartej Edukacji, Koalicji zrzeszającej instytucje

edukacyjne, biblioteki, organizacje pozarządowe działające wspólnie na rzecz otwartego

dostępu do wiedzy.

Żyjemy w dosyć specyﬁcznym momencie, tzn. w momencie, w którym buduje się spo-

łeczeństwo informacyjne.

Zresztą to społeczeństwo informacyjne jest także budowane

w programach rządu, w takich dokumentach, jak: Strategia Polski Cyfrowej, Polska

2030.

Nie wyobrażam sobie, żeby media publiczne nie były elementem tego budowania

społeczeństwa informacyjnego, gospodarki opartej na wiedzy.

Uważa się, że społeczeństwo informacyjne to 3 komponenty: infrastruktura, kom-

petencje i zasoby.

Sądzę, że dzisiaj trzeba porozmawiać o zasobach, tzn. porozmawiać

o tym, w jaki sposób media publiczne mają realizować swoją misję w zmieniającej się

rzeczywistości medialnej.

Naiwnie sądzę, że media publiczne nie są dla polityków ani

nawet nie są dla twórców, są dla społeczeństwa.

W związku z tym muszą odpowiadać na

realne społeczne potrzeby.

22

W tym kraju 90% rodzin posiadających uczące się dzieci jest podłączonych do Inter-

netu.

Internet jest medium, które już jest masowo wykorzystywane.

Po popularności

„Naszej Klasy” już nikt nie może mieć wątpliwości, co do tego, że jest to medium maso-

we.

W tym kontekście brak ujęcia w art. 21 ust. 1a realizacji misji mediów publicznych

w przestrzeni cyfrowej jest dla mnie znakiem bardzo niebezpiecznym.

Znakiem, że być

może my w ogóle o tym nie myślimy.

Zajmujemy się bieżącymi walkami politycznymi

zamiast zająć się problemem, który w tym momencie już naprawdę jest pilny i palący.

Musimy mieć cyfrowe media publiczne, ale nie tylko w takim sensie, że mają być set

top boxy i cyfrowy sposób nadawania telewizji w eterze.

O cyfrowych mediach publicz-

nych mówimy w ten sposób, że po prostu będziemy mieli zasoby publiczne w ogólnie

dostępnym Internecie.

Jestem głęboko przekonany, że zasoby misyjne, zasoby wiedzy, które są tworzone ze

środków publicznych powinny być publicznie udostępniane.

Kiedy mówię „publicznie”,

to mam na myśli udostępnianie w Internecie, udostępnianie w otwartych formatach,

udostępnianie w sposób przyjazny dla osób niepełnosprawnych, co dzisiaj nie jest prak-

tyką np. na stronach TVP.

Chodzi o udostępnianie w sposób, który umożliwia społe-

czeństwu, ludziom, nam wszystkim, wykorzystanie tych materiałów.

One muszą być

publicznie dostępne, jeżeli mają być mediami publicznymi.

Nie możemy uruchamiać

sklepików internetowych, w których będziemy płacić za dostęp do zasobów, które zosta-

ły stworzone przy wykorzystaniu środków publicznych.

Nie możemy płacić kilka razy

za to samo.

Sądzę, że te zasoby powinny być udostępniane nieodpłatnie także dlatego,

że jeżeli będą udostępniane odpłatnie, to nagle okaże się, że doskonale wiadomo o każ-

dym z nas, kto, co, kiedy oglądał.

Powstanie baza danych, która, moim zdaniem, będzie

bardzo niebezpiecznie zbliżona do policji myśli.

Powstanie bardzo niebezpieczna baza

danych także niebezpieczna, jak sądzę, z politycznego punktu widzenia.

Nie sposób nie zauważyć, że zmieniają się potrzeby społeczne dotyczące sposobu wy-

korzystywania mediów.

Nie jesteśmy już biernymi oglądaczami, wpatrzonymi w ekran.

Jesteśmy aktywnymi uczestnikami obiegu informacji.

Bierzemy kawałki ﬁlmów, ko-

mentujemy je i wrzucamy je na swoje blogi, proﬁle na „Naszej Klasie”, na „Facebook”.

To samo robimy ze zdjęciami.

Nie wyobrażam sobie, żeby zasoby mediów publicznych

były nielegalne do takiego wykorzystania.

Sądzę, że musimy wspierać i budować prawo

społeczeństwa do wykorzystywania w sposób czynny, aktywny tych zasobów.

Tego dotyczą dwie poprawki, które chciałbym zasugerować Sejmowi.

Pierwsza po-

prawka mówiłaby o tym, że wszelkie programy, treści i usługi medialne wytworzone

przy użyciu środków publicznych będą dostępne w czasie i miejscu przez siebie wybra-

nym.

To jest deﬁnicja Internetu z ustawy o prawie autorskim.

Druga poprawka mówi-

łaby o tym, że media publiczne będą aktywnie tworzyć i promować treści udostępniane

na otwartych licencjach, udostępnionych wraz z prawem do dalszego wykorzystania

– szczególnie treści edukacyjne, co zapewne jest osobnym problemem, bo ostatni do-

bry program popularnonaukowy nazywał się „Sonda” i jego nadawanie zakończyliśmy

w 1989 roku.

Być może byłoby dobrym pomysłem to, gdyby projekt ustawy obywatelskiej, ustawy,

która zakłada stworzenie portalu mediów publicznych i wspieranie otwartego udostęp-

niania zasobów misyjnych został złożony do laski marszałkowskiej przez marszałka

Komorowskiego na zamknięcie jego działań w Sejmie.

Dziękuję serdecznie i oczywiście

poprawki złożę do sekretariatu.

Dziękuję bardzo.

Pani Katarzyna Sadło.

Nie ma, tak?

Pan Piotr Rodowicz.

Piotr Rodowicz:

Witam serdecznie.

Nazywam się Piotr Rodowicz.

Jestem muzykiem jazzowym, związa-

nym z Polskim Stowarzyszeniem Jazzowym i od wielu lat działam w środowisku.

Chciałbym przekazać trochę uwag o tym, jak środowisko muzyków postrzega media

publiczne, a nie jest to pozytywny obraz.

Zacząłbym od czegoś zupełnie innego.

Chciał-

bym wyrazić wielką radość z tego spotkania, wielką wdzięczność za to, że znakomici

twórcy mogą się spotkać i być wysłuchani przez Komisję.

To jest ewenement.

Sądzę,

23

że ta radość powinna się przelać na państwa posłów, na decydentów, ponieważ w tej

chwili mają państwo na sali największych fachowców, którzy stworzyli znakomity doku-

ment i w poczuciu misji, w poczuciu radości i w poczuciu odpowiedzialności powinniście

państwo decydenci przyjąć ten dokument z wdzięcznością.

To jest naprawdę znakomity

efekt pracy serca, wielu miesięcy pracy fachowców.

Nie wyobrażam sobie, że tacy fa-

chowcy są wśród posłów w parlamencie.

Niech ta radość nam tutaj towarzyszy, niech

będzie jakimś podsumowaniem tego spotkania.

Pan Iwo Zaniewski powiedział o pewnym strachu, który nam towarzyszy od lat.

Mnie

on rzeczywiście towarzyszy od lat.

My się ciągle czegoś boimy.

Przyjeżdżamy do Polski

i się czegoś boimy.

Jako muzyk sporo podróżuję i obserwuję taką rzecz.

Gdy słucham

radia w Stanach Zjednoczonych, to słucham muzyki amerykańskiej.

We Francji, gdzie

spędziłem ponad pół roku, słucham muzyki francuskiej.

W Niemczech słucham muzyki

niemieckiej, niestety.

W Anglii słucham muzyki angielskiej itd.

Przyjeżdżam do Polski

i czego słucham w radiu?

Muzyki angielskiej, nie daj Boże niemieckiej i amerykańskiej.

Od kolegów, którzy są redaktorami w Programie 2 i Programie 3 PR, wiem, że jest za-

lecenie nienadawania muzyki polskiej z uwagi na to, że za to trzeba płacić dodatkowe

opłaty.

Jest to efekt błędnego myślenia w mediach.

Myślę, że misyjność mediów publicznych to nie jest żadna konieczność.

To jest obo-

wiązek, to jest coś, co nam wszystkim przynależy.

To nie jest żaden dar, tylko do nas

przynależy.

Media publiczne powinny być misyjne, powinny tworzyć kulturę, powinny

nadawać muzykę polską, bo gdzie my muzycy mamy prezentować swoją muzykę?

Drugi element mojej wypowiedzi dotyczy tego, że od ponad 20 lat jestem nauczycie-

lem muzyki w szkole na Bednarskiej, gdzie jest wydział jazzowy.

Gdy powstawał ten wy-

dział, to obserwowałem, że młodzi muzycy wiedzieli, kto to jest Andrzej Trzaskowski,

Jan Ptaszyn Wróblewski, Andrzej Kurylewicz i Krzysztof Komeda.

W tej chwili w roku

2010 na egzaminie końcowym młodzi muzycy nie wiedzą, kto to jest.

Dlaczego?

Dlatego,

że w PR, w TVP nie ma tej muzyki.

Nie mówi się o tych kompozytorach, nie mówi się

o tych twórcach.

Przepraszam, że mówię tu w imieniu polskiego jazzu, siedząc przed

panem Jerzym Kornowiczem, ale jest to muzyka, która jest na światowym poziomie.

My

się możemy nią chlubić, tak samo jak muzyką współczesną.

Polskie media nie wspierają

polskiej muzyki i uważam to za zupełnie absurdalne.

To jest tak, jakbyśmy wszyscy

sami sobie zakładali pętlę na szyję.

Trzeci element jest już osobisty.

Gram polską muzykę od wielu lat.

Wykonuję mu-

zykę różnych kompozytorów, znakomitych polskich kompozytorów: Jerzego Peters-

burskiego, Henryka Warsa, Jerzego Abratowskiego, Jerzego Wasowskiego, Seweryna

Krajewskiego.

Zauważyłem, że publiczność bardzo akceptuje tę muzykę w odróżnieniu

od grania amerykańskiego jazzu, który również uprawiamy.

Wyprodukowałem płytę

poświęconą muzyce Seweryna Krajewskiego.

Poszedłem z tym do Marka Niedźwieckie-

go, do Programu 3.

Marek powiedział: świetny projekt, będę go wspierał, bo znakomicie

wspiera polską muzykę, Seweryn Krajewski w ujęciu jazzowym – świetny pomysł, będę

to wspierał.

Co się stało po pół roku czy po roku, gdy płyta była gotowa?

Poszedłem

z tym do „Trójki” prosząc, by „Trójka” była patronem medialnym, nie prosiłem o żadne

pieniądze.

Nowy redaktorek, że tak powiem, który właśnie przeszedł z Radia Zet do

Programu 3, powiedział mi wręcz, co mnie wręcz zdumiało i zatkało, że moja propozycja

w ogóle nie wchodzi z zakres programowy Programu 3 PR.

Zapytałem go więc, czy mu-

zyka Seweryna Krajewskiego, teksty Agnieszki Osieckiej nie są w zakresie Programu

3 PR?

Gdy produkowałem tę płytę, usłyszałem od Radiowej Agencji Fonograﬁcznej, że

radio musi na tej płycie zarobić.

Zapytałem: jak to, radio ma zarobić na polskiej muzyce?

Usłyszałem: tak, bo radio jest instytucją, która musi zarobić.

Wobec tego zdobyłem spon-

sora zewnętrznego, który wypłacił 25 tys. zł.

W umowie było, że będzie to przeznaczone

na honoraria dla muzyków.

Dostałem z tego 14 tys. zł, ponieważ radio musiało na mnie

zarobić.

Muzycy nie muszą zarobić, natomiast radio musi zarobić.

To jest konstrukcja,

która jest od paru lat, funkcjonuję w jakimś strachu, o czym właśnie powiedział pan

Iwo.

Żyjemy w systemie jakiegoś strachu, że koniecznie musimy się rozliczać z pienię-

dzy i musimy być uzależnieni od komercji, od stacji TVN czy Polsat, czy jakiegoś innego

Radia Zet, którym zachodnie konsorcja płacą za nadawanie muzyki zagranicznej, która

24

jest „sieczką”, natomiast Polskie Radio, polskie media usiłują konkurować, przyjmując

tych tzw. redaktorków, młodych, nie znających się w ogóle na kulturze, którzy również

w mediach publicznych proponują nam tę „sieczkę”.

Uważam to za absurdalne.

Martwimy się o środowisko naturalne, o czystą wodę, o czyste powietrze, a w me-

diach publicznych robimy taki sam brud, takie samo zmętnienie umysłu, jakbyśmy pili

brudną wodę.

Dziękuję.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo.

Proszę państwa, ta lista została wyczerpana.

W tej chwili mam przed

sobą trzy indywidualne zgłoszenia, przy czym jest jeden kłopot, bo w tej trójce jest pan

Janusz Gast – Polskie Stowarzyszenie Jazzowe.

Dobrze.

Pan Rodowicz nawet dwa razy

się zapisał.

Piotr Rodowicz:

Nie wiedziałem, że byłem zgłoszony wcześniej.

Dziękuję i przepraszam.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Bardzo proszę.

W takim razie mam jeszcze dwa zgłoszenia – pan Mikołaj Lipowski,

a potem pan Łukasz Boberek – TVP.

Mikołaj Lipowski:

Szanowni państwo.

W związku z tym, że na kartce wypisałem wszystkie delegacje czy umo-

cowania, a myślę, że część osób na sali zna mnie, więc pominę głębsze przedstawianie.

Na wstępie pewne założenie.

Zakładamy, że parlamentarzyści lub ich biura otrzymu-

ją research z tego, co na temat mediów czy kultury pisze się, mówi i nie tylko w codzien-

nych tabloidach, ale również w poważnych publikacjach.

Mam pytanie do 26 naszych parlamentarzystów, którzy podpisali ten projekt o zmia-

nie ustawy o radiofonii i telewizji, by publicznie wyjaśnili, dlaczego powstała taka nowe-

la.

Bardzo precyzyjnie i analitycznie przejrzałem uzasadnienie i niestety z przykrością

muszę stwierdzić, ale może jestem niedorozwinięty umysłowo, że nie wiem, czemu ta

nowela ma służyć.

Druga kwestia i jest to apel do Komisji Kultury i Środków Przekazu.

Dlaczego tak

jest, że potraﬁmy i utrzymujemy taki „przesztywniony” stan prawny.

Konstytucyjnie

KRRiT jest regulatorem rynku medialnego i wcale to nie przesądza o roli tej Rady

w stosunku do mediów publicznych.

Skąd w ogóle jest taka daleka kompetencja KRRiT

w stosunku do mediów publicznych?

Jeżeli media publiczne (to jest kwestia tych bardzo konkretnych zmian, których nie

będę cytował) nadal mają być spółkami prawa handlowego, to prawo reguluje określone

zagadnienia co do funkcjonowania.

Po co więc wprowadzać dodatkowe regulacje?

Usta-

wa w ustawie?

Zawsze wtedy pozostaje problem, która ustawa jest ważniejsza, czy ta

o radiofonii i telewizji, czy ustawa – Prawo handlowe.

Na miłość boską, nie kombinujmy

takich tragicznych i zupełnie niezasadnych, irracjonalnych rozwiązań prawnych.

Jeżeli chodzi o media publiczne, to myślę, że chyba wreszcie rodzi się szansa, ażeby

ich istnienie stało się faktem.

Jeżeli przeanalizujemy ostatnie 20 lat, czy okres od po-

czątku lat 90-tych, gdy zafunkcjonowały również media komercyjne – mówię o mediach

elektronicznych…

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Przepraszam na sekundę.

Proszę państwa, okazuje się, że było jakieś nieporozumienie.

Nie wszyscy usłyszeli, gdy mówiłam, że poza indywidualną listą, którą dostałam z Ko-

mitetu, proszę o indywidualne zgłoszenia.

Nie wszyscy się zgłosili, a teraz zgłasza się

kilka osób.

Proszę i przypominam, że umawialiśmy się na 3 minuty i na głosy konkret-

nie do tego projektu.

Nie dyscyplinuję, ale teraz już zaczynam.

Mikołaj Lipowski:

Analizując ten okres, możemy powiedzieć, że do tej pory mamy do czynienia z mediami

nymi podmiotom politycznym, natomiast nie mamy mediów publicznych.

One są takie

tylko z nazwy.

25

Kwestia abonamentu, do której również odniósł się pan redaktor Żakowski.

Było

kilka wypowiedzi.

Myślę, że jest szereg rozwiązań, które są w stanie sprostać orzeczeniu

TK w tej sprawie.

Jeżeli jesteśmy demokratycznym państwem prawnym, to najwyższy

czas na respektowanie orzeczeń Trybunału i na wprowadzenie rozwiązań zmierzają-

cych do oszczędnego dobrego państwa.

Naprawdę są rozwiązania.

Są one publikowane,

są dostępne, a w moim przekonaniu po orzeczeniu TK abonament wcześniej czy później

musi przestać istnieć, co wcale nie oznacza, że społeczeństwa nie stać na taki wydatek,

zapisany w budżecie państwa na media publiczne, na około 2 mld zł.

Jestem w stanie

szczegółowo to uzasadnić.

Ostatnia kwestia.

Zróbmy wreszcie coś na kształt edyktu królewskiego, który regu-

luje funkcjonowanie BBC, a regulacje elektronicznego rynku multimediów oddzielmy

od problemu mediów publicznych.

W moim przekonaniu to zazębianie źle służy i regu-

lacji, i mediom publicznym.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Pan Łukasz Boberek.

Dodatkowo zgłosili się jeszcze: pani Agnieszka

Odorowicz z PISF i pani Krystyna Mokrosińska ze Stowarzyszenia Dziennikarzy Pol-

skich.

Czy może jeszcze ktoś nie zorientował się, że trzeba nam zakomunikować chęć

zabrania głosu?

Nie widzę zgłoszeń.

W takim razie zamykamy listę.

Dziękuję bardzo.

Pan Łukasz Boberek.

Łukasz Boberek – Telewizja Polska Spółka Akcyjna:

– dyrektor Biura Prawnego TVP SA.

Jest ze mną pan Zbigniew Piechal – doradca za-

rządu.

Chciałbym sprostować informację, że TVP została zaproszona na pierwsze czytanie

projektu ustawy.

Takie zaproszenie nie wpłynęło do TVP.

Oczywiście, nie przesądzając,

jakie są tego przyczyny.

Stąd też nasza obecność na dzisiejszym posiedzeniu Komisji.

Pragniemy odnieść się do trzech kwestii i przepisów projektu ustawy, mianowicie:

do przepisu uchylającego postanowienia określające zadania nadawców realizujących

misję publiczną, czyli do uchylenia ust. 1a w art. 21, do projektowanych rozwiązań do-

tyczących planów ﬁnansowo-programowych oraz do przepisów dotyczących członków

zarządu i pozostałych organów nadawców publicznych.

projektowanym uchyleniem tego przepisu, bowiem przypomnę, że jego dzisiejsze brzmienie

zostało ukształtowane m.in. w 2004 roku.

Dzięki temu przepisowi funkcjonują w TVP ka-

nały wyspecjalizowane.

Ten przepis pozwala również realizować takie szczegółowe zadania

mediów publicznych, jak doﬁnansowywanie de facto ze środków TVP emisji wobszarach,

w których nadawanie jest nieefektywne z punktu widzenia ekonomicznego, czyli w obsza-

rach o niskim zaludnieniu.

Tu przepis pozwala również na rozbudowywanie nowych mediów

w TVP.

Ten przepis stanowi również podstawę do rozpowszechniania audiodeskrypcji, czyli

do wspierania osób niedosłyszących, głuchoniemych.

Projekt uchylenia tego przepisu budzi nasze zaniepokojenie.

Jest to przepis, który

również realizuje obowiązki wynikające z regulacji UE.

Zarówno zalecenia Rady Eu-

ropy z 2007 roku, jak i nowy komunikat Komisji Europejskiej z 2009 roku nakładają

obowiązek określenia jasnej misji mediów publicznych, zdeﬁniowania misji mediów pu-

blicznych i określenia zadań, które realizują media publiczne.

Te rozwiązania warunku-

ją możliwość udzielania pomocy publicznej mediom publicznym, a zatem projektowane

rozwiązanie skreślające przepis ust. 1a jest sprzeczne z tendencją europejską.

Budzi

nasze wątpliwości również w związku z szeroko promowaną koncepcją niezależnych re-

gulatorów na szczeblu UE.

Drugi obszar to przepisy dotyczące obowiązku opracowywania w porozumieniu

z KRRiT planów ﬁnansowo-programowych.

W naszejocenietorozwiązaniegodziw nie-

zależność programową mediów publicznych i stoi w sprzeczności z art. 13 ustawy o ra-

diofonii i telewizji, zgodnie z którym nadawca kształtuje program samodzielnie i ponosi

odpowiedzialność za treść tego programu.

Utrzymanie przepisu przyznającego nadawcy

wyłączną kompetencję i odpowiedzialność za kształtowanie programu oraz wprowadze-

26

nie w życie proponowanego przepisu przyznającego kompetencje KRRiT do bezpośred-

niego ingerowania w plany programowe nadawcy pozostaje w wewnętrznym konﬂikcie

pod względem prawnym i legislacyjnym.

Trzeci obszar przepisów tej ustawy to możliwość odwoływania w każdej chwili człon-

ków rad nadzorczych mediów publicznych przez organy państwowe.

Szerzej na ten te-

mat wypowiadał się już TK w 1995 roku.

Były w tej sprawie dwie uchwały TK: W6/95

oraz W7/94.

System radiofonii i telewizji wprowadzony ustawą z 1992 roku opierał się na syste-

mie buforów ograniczających bieżący wpływ świata polityki na media publiczne.

Przy-

znanie w projektowanych rozwiązaniach 3 miejsc w projektowanej 7-osobowej radzie

nadzorczej dla reprezentantów właściwych ministrów w oczywisty sposób wzbudza

nasze wątpliwości, jak ten system buforów miałby funkcjonować.

Wystarczy bowiem

uzgodnienie stanowisk w takiej Radzie z jednym z pozostałych członków Rady i w tym

momencie przedstawiciele władzy wykonawczej uzyskują pełną kontrolę nad nadawcą

publicznym.

W naszej ocenie jest to sprzeczne z zaleceniami Rady Europy z 1996 roku

w sprawie gwarancji niezależności publicznej radiofonii i telewizji.

Projektowana regulacja przewiduje de facto nagłe przerwanie kadencji obecnych

rad nadzorczych, programowych i zarządów mediów publicznych.

W projekcie brak jest

wskazania przesłanek dla przedterminowego zakończenia kadencji rad nadzorczych

i zarządów tych spółek.

Regułą jest stosowanie nowych przepisów do stanów prawnych,

które będą miały miejsce w przyszłości.

Dlatego takie retroaktywne de facto skrócenie

kadencji organów spółek radiofonii i telewizji bez uzasadnienia budzi nasze wątpliwo-

ści, ale są to również wątpliwości związane ze zgodnością końcowych przepisów ustawy

z regułami poprawnej legislacji i de facto z …

Poseł Jerzy Wenderlich (Lewica):

Przepraszam, ale pan widocznie nie słuchał tych regulaminowych czasów, które okre-

śliliśmy dla wypowiedzi.

Łukasz Boberek – TVP SA:

Przepraszam bardzo, już kończę.

W naszej ocenie może to rodzić ryzyko niezgodności z konstytucyjną zasadą demo-

kratycznego państwa prawnego.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Pani Agnieszka Odorowicz, potem pani Krystyna Mokrosińska.

Agnieszka Odorowicz – Polski Instytut Sztuki Filmowej:

Pani przewodnicząca, Wysoka Komisjo.

Trzeci raz się spotykamy w sprawie nowelizacji

ustawy o mediach publicznych czy ustawy o radiofonii i telewizji, czy też systemu funk-

cjonowania mediów publicznych.

Mam wrażenie, że my twórcy, środowiska kultury i obywatele kultury zainteresowa-

ni mediami publicznymi cały czas mówimy to samo.

Cały czas otrzymujemy projekty

ustaw, które w zasadzie są do siebie bardzo podobne i właściwie nie rozwiązują żadnego

z problemów, które dzisiaj przeżywają media publiczne.

Media publiczne są w kryzysie.

Jest to kryzys zarówno moralny, jak i struktural-

ny, a przede wszystkim ﬁnansowy.

Nie możemy mówić o kulturze, o rozwoju kultury

i o wspieraniu przez media publiczne kultury, jeżeli nie ma na to pieniędzy.

Wydawało

mi się, że na Kongresie Kultury, którego państwo byli uczestnikami także jako Komisja

Kultury i Środków Przekazu, wszyscy zgodziliśmy się – niezależnie od przekonań na

temat konkretnych rozwiązań – co do tego, że potrzebne jest spełnienie przynajmniej

dwóch przesłanek przyszłej ustawy, tzn. odpolitycznienie, czyli odpartyjnienie mediów

publicznych oraz odkomercjalizowanie.

Rozumiem, że odpolitycznienie jest sprawą

trudną, co widzimy w tym projekcie, ale spróbujmy tym projektem przynajmniej odko-

mercjalizować tę telewizję, czyli zapewnić jej środki na to, by nie musiała konkurować

z mediami prywatnymi, byśmy rozkładając program telewizyjny, widzieli różnicę, który

program jest programem telewizji publicznej, a który telewizji prywatnej.

27

Ten projekt ustawy nie odpowiada ani na postulat odpolitycznienia, ani na postulat

odkomercjalizowania.

Myślę, że wszyscy chcemy znać odpowiedź na pytanie: dlaczego

Komisja chce tracić czas i zajmować się tym projektem zamiast zająć się całościowym

projektem, który likwiduje problemy mediów publicznych?

Nie bardzo to rozumiemy.

Dziękuję.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo.

Był taki projekt, o którym pani mówi.

Został zawetowany.

Pani Kry-

styna Mokrosińska.

Krystyna Mokrosińska:

Częściowo powtórzę to, co mówili koledzy, ale nie do końca.

Wnosimy o przywrócenie uchylonego w art. 21 ust. 1 będącego opisem misji mediów

publicznych, ale również dajemy inną propozycję, propozycję wpisania w jego miejsce

deﬁnicji według zaleceń Komitetu Ministrów Rady Europy, o którym już dzisiaj było

wspomniane.

Jest to zalecenie z 31 stycznia 2007 roku.

Powstał Komitet Rozwoju Mediów Publicznych, powołany przez Wyższą Szkołę Fil-

mową w Łodzi i SDP – 28 kwietnia.

W związku z tego typu zaleceniami Komitetu Mi-

nistrów przygotowaliśmy inną formułę określenia misji publicznej – niż ta, która była

w dotychczasowej ustawie i z której państwo rezygnują.

Określenie jest niezbędne, więc

powtarzam: albo przywrócić to, co było, albo zastosować się do tego, które trochę wy-

chodzi naprzód i troszkę inaczej, bardziej nowocześnie, określa sprawę misji.

Materiał

do wniosków jest załączony.

W związku z dodanym przez państwa art. 3 ust. 3 i 4 tego artykułu wnosimy o odstą-

pienie od niekonstytucyjnego usytuowania KRRiT, jako organu wykonującego funkcje

właścicielskie i zarządcze, m.in. przez podział środków oraz wpływ, co wielokrotnie było

tu podkreślane, na strukturę programową mediów publicznych.

Zwracam uwagę, że

jest to niezgodne z rozwiązaniem konstytucyjnym.

KRRiT jest organem kontroli, ochro-

funkcji właścicielskich ani zarządczych.

W związku z tym proponujemy rozwiązanie

zawarte w rozdziale „Założenia ﬁnansowania i zarządzania mediami publicznymi” na-

szego opracowania.

Tutaj dotyczy to funduszu misji i rad programowych.

Na ten temat

te same materiały składałam przy poprzednich dyskusjach.

Nie chcąc zajmować czasu,

również dołączam je do tych materiałów.

Jeśli chodzi o zachowanie opłat abonamentowych, to rozumiem, że tak ma to wyglą-

dać.

Wymaga to uściślenia zapisu o ściągalności opłat i o charakterze abonamentu.

Po

raz kolejny zwracam tutaj uwagę, że powinna to być opłata publiczno-prawna.

Szcze-

góły rekomendujemy w naszym opracowaniu, m.in. charakter obciążenia abonamentu

w formie opłaty o charakterze publiczno-prawnym na fundusz misji niewłączany w bu-

dżet o charakterze powszechnym – od osób ze zwolnieniami per analogiam składka

zdrowotna np. potrącana przy PIT i od przedsiębiorców per analogiam Gwarantowany

Fundusz Świadczeń Socjalnych.

Do tych propozycji rozwiązań – traktując je jako doraźne – dołączamy stanowisko

Rady Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy SDP z 24 czerwca br., a więc

sprzed paru dni, podpisane m.in. przez prof. Antoniego Dudka, prof. Antoniego Kamiń-

skiego, prof. Tadeusza Kowalskiego, prof. Ireneusza Krzemińskiego, redaktora Jacka

Moskwę, Joannę Taczkowską, Henryka Wujca i mecenasa Jana Stefanowicza, notabene

jednego z autorów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponieważ przyjmujemy zapewnienia, że Komisja będzie pracowała nad ustawą cało-

ściową, do tych materiałów chciałabym dołączyć materiały dotyczące jawności wyboru

Pozwolę sobie tylko na jedno wyjaśnienie.

W tej sprawie zwracałam się do MSWiA

– czy decyzje utajnienia wyboru władz w mediach publicznych są zgodne z tą ustawą?

Dostałam odpowiedź, że rozstrzygnąć o tym może tylko sąd.

Myślę, że jest to gruba

przesada, ponieważ powinno to być w gestii podziału obowiązków ministrów i być w ge-

stii MSWiA.

28

Przyjmując zapewnienia o dalszych pracach nad ustawą, dołączam materiał nazwany

„Stanowiskiem Rady Konsultacyjnej” naszego Centrum Monitoringu z 25 lutego 2010

roku, popularnie nazwany „mapą drogową” autorstwa prof. Tadeusza Kowalskiego,

prof. Michała Kuleszy i mecenasa Jana Stefanowicza.

Otrzymałam informację, że jesz-

cze w marcu zostało to skierowane przez marszałka Komorowskiego do Komisji Kul-

tury i Środków Przekazu.

Odpowiadam więc panu posłowi Celińskiemu: przynajmniej

to powinno się znaleźć w materiałach Komisji Kultury i Środków Przekazu.

Dziękuję

bardzo, a materiały państwu dołączę.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo.

Proszę państwa, lista jest wyczerpana.

Uwagi państwa mamy zanoto-

wane.

Rozumiem, że na piśmie otrzymamy konkretne poprawki i rozwiązania.

Rzeczywiście, za 2 godziny spotyka się Komisja, aby rozpatrywać już poszczególne

artykuły.

Zapewne część tych uwag będzie przedmiotem naszego wnikliwego i głębokie-

go namysłu, część uwag zapewne przyda się wtedy, kiedy będziemy pracowali nad usta-

wą całościową.

Chciałabym, abyśmy się dzisiaj rozstali z takim przekonaniem, że nie

chcemy tego procesu zamienić w kilkumiesięczną pracę nad całą ustawą.

Rzeczywiście

czekamy na jakieś szersze rozpropagowanie projektu twórców i na tym projekcie (być

może będą jego różne wersje, ja tego nie wiem, jeśli składają poszczególne kluby) zapew-

ne będziemy pracowali.

Sądzę, że cześć państwa postulatów będzie chyba ważnym gło-

sem w dyskusji przy pracy nad problemami: struktura, zadania, sposoby ﬁnansowania.

Ta praca jest jeszcze przed nami.

Jak powiedziałam, to, co dzisiaj proponujemy, jest szybką doraźną naprawą sytuacji

Dzisiaj nie przewiduję tu dyskusji poselskiej, ale pan poseł Jerzy Wenderlich ma po-

noć jakąś bardzo ważną rzecz do uzupełnienia i także pan poseł Ołdakowski, którego

rękę widzę w górze.

Pytanie ma pani poseł Kruk.

Bardzo proszę – poseł Wenderlich,

poseł Ołdakowski, pani poseł Kruk.

Poseł Jerzy Wenderlich (Lewica):

Pani przewodnicząca, to niezupełnie jest prawda, że mam do powiedzenia jakąś szcze-

gólnie ważną rzecz, bo nie jest ona ani mniej ważna niż to wszystko, co mówili państwo

i nie będzie bardziej ważna niż to wszystko, o czym tutaj mówiliśmy.

To się wpisuje na

zasadzie równorzędności w to wszystko, o czym mówiliśmy.

Myślę, że na tym posiedzeniu w obecności twórców musimy się wyzbyć przekonania,

że ten projekt PO, nad którym tutaj twórcy się „znęcali”, moim zdaniem bardzo słusz-

nie, jest jakimś panaceum, remedium na całe zło, które zaczęło się w mediach.

Któryś

z panów, zdaje się pan Zaniewski, już nie chcę tego szukać, ale to sobie zapisałem, powie-

dział, że to, co zapisane jest w projekcie z całą pewnością niszczy i wyrzuca poza nawias

interesy twórców, a po raz kolejny wzmacnia interesy polityków, co nie jest potrzebne,

bo interesy polityków w tym, co dotychczas obowiązuje w medialnym ustawodawstwie,

są i tak już po stokroć za mocno zapisane.

Za chwilę zaproponuję formułę pracy nad tym, co dotyczy mediów, a płynie z różnych

stron, ale najpierw może jeszcze krótkie „posypanie głowy popiołem”.

Swego czasu SLD

był chory, może nawet bardzo chory, na chęć wpływania na media publiczne.

Okazało

się, że jest to choroba wyleczalna.

Myśmy się z tego wyleczyli…

Dziękuję za oklaski

i myślę, że na zasadzie parytetu pani przewodnicząca po raz drugi zacznie klaskać, bo

to było zdanie podrzędnie złożone i jeszcze go nie zakończyłem.

Teraz jest druga cześć

zdania, przy której liczę na oklaski pani przewodniczącej.

Okazało się, że ta choroba jest

uleczalna i my jako SLD wyleczyliśmy się z chęci wpływania na media.

Tutaj apel do PO

i PiS, by też zaczęły się leczyć.

Dzisiejszego spotkania nie można potraktować na zasadzie, że przyszli, pogadali so-

bie, są szczęśliwi, będą opowiadać, że zbawili medialny świat, a my teraz za 2 godziny

usiądziemy w innej sali i w procedowaniu będziemy ten projekt posuwać do przodu.

Tak

nie można.

To, co tutaj padło, jest ważne.

Są twórcy – „sól ziemi”, jeśli chodzi o kwestie,

które tutaj omawialiśmy.

29

Teraz z mojej strony propozycja dość czytelnie sprecyzowana.

Trudno się pracuje

na kilku projektach, ale w sprawie mediów w tej chwili jest taka sytuacja, że są aż 3

projekty.

Jeden bardzo prosty, co wcale nie znaczy, że lepszy, tj. projekt SLD, w którym

w zasadzie zapisane są dwie rzeczy.

Pierwsza to licencja programowa, w której opisali-

śmy, w jaki sposób media publiczne winny sięgać po państwa twórczość, bo ona powinna

być znana opinii publicznej, telewidzom i radiosłuchaczom.

Drugi element tej całej „za-

bawy” to pieniądze na ﬁnansowanie tej twórczości.

Krótkie, łatwe, przejrzyste, niepoli-

tyczne – licencja, programy misyjne, środki na ﬁnansowanie.

Jest projekt PO.

Już nie chcę powtarzać tego, co państwo mówili, więc nawet wy-

cofam się, by rzeczywiście było zgodnie i nie powiem, że państwo go zdruzgotali, tylko

zgłosili troszkę drobnych krytycznych uwag.

To jest ten drugi projekt.

Trzeci projekt to jest projekt twórców.

Gdybym miał powiedzieć, że jest on pełnym

szczęściem, spełnieniem, to nie.

Powiem szczerze, jest tam dużo, moim zdaniem na-

iwności, dużo chciejstwa.

Projekt opisuje zbyt wiele sfer.

W związku z tym, że jest on

najszerszy i mając dużo legislacyjnego doświadczenia w tej kadencji powiem szczerze,

że trudny do przeprowadzenia, trudny do zakończenia, ten projekt powinien być bazą

do wszelkiej pracy.

Ani projekt SLD nie powinien być projektem bazowym, ani projekt

PO.

Pani przewodnicząca, według tego mojego pomysłu, który zgłaszam, nie warto więc

się spieszyć z projektem PO.

Dzisiaj wnosiłbym o powołanie podkomisji dla rozpatrywania projektu PO, by nie

było tak nagle i gwałtownie, że Komisja już chce ten projekt jak najszybciej przepchnąć.

Poczekamy, aż Marszałek Sejmu nada bieg i zgłosi do pracy nasz projekt, który rze-

czywiście poddawany jest jakiejś obstrukcji i zbyt długo czeka.

Myślę o projekcie SLD.

Poczekamy także, aż Marszałek Sejmu wreszcie nada bieg legislacyjny projektowi twór-

ców.

Dopiero wówczas, gdy wyrównamy czas wobec tych 3 projektów, proponuję, byśmy

odbyli pierwsze czytanie nad tymi projektami.

Bazowym projektem będzie projekt naj-

szerszy.

Wtedy będzie można transportować wszystkie frazy z projektu PO i z projektu

SLD do tego projektu, który powinien nas najbardziej interesować, jeśli mamy dobre

intencje.

Myślę o projekcie twórców.

Wnoszę o to, abyśmy rozpoczęli pracę opierając się na 3 projektach.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo, panie przewodniczący.

Pana wniosek i to wszystko, co pan powiedział,

jest do rozstrzygnięcia o godz. 15.30 na posiedzeniu Komisji.

W tej chwili mamy jeden

punkt porządku obrad: wysłuchanie publiczne na temat zmiany ustawy o radiofonii

chciała, to nie mogę zrealizować pańskiego wniosku.

Dlatego po tym wysłuchaniu mamy

zwołane posiedzenie.

Byłoby dobrze, gdybyśmy się trzymali regulaminu.

Bardzo proszę

– pan poseł Ołdakowski.

Poseł Jan Ołdakowski (PiS):

Pani przewodnicząca, szanowni państwo.

Ja niestety mam gorzkie pytanie do pani prze-

wodniczącej.

Czy pani pamięta, by kiedykolwiek w historii Sejmu po 1989 roku odbyło

się rozpatrywanie projektu ustawy 1,5 godziny po zakończeniu wysłuchania publicz-

nego i bez pisemnego stenogramu lub protokołu z wysłuchania publicznego?

Czy, pani

zdaniem, bez takiego protokołu można prowadzić dalsze rozpatrywanie projektu usta-

wy?

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Rozumiem, że pytanie było retoryczne.

Przejdziemy do rozpatrywania

i wtedy przekonamy się, czy jest to możliwe, czy to jest niemożliwe.

Bardzo proszę – py-

tanie ma pani poseł Kruk.

Pani przewodnicząca, szanowni państwo.

W zasadzie pozostaje mi podpisać się pod tym,

co powiedzieli moi przedmówcy, bo w pewnym zakresie wyczerpali kwestie, które chcia-

łam podnieść.

30

Wracając do pytania posła Celińskiego – nie chciałam wtedy zakłócać toku wysłu-

chania publicznego – chciałabym zwrócić uwagę, że projekt twórców można było roz-

propagować dawno i to była tylko wola poszczególnych klubów.

Państwo twórcy zain-

teresowani tym projektem pewnie wiedzą, że wszystkie kluby parlamentarne (niestety,

prawdopodobnie zostali pominięci posłowie niezależni czy z kół) dostały ten projekt już

2 miesiące temu, więc to, że pani przewodnicząca się z nim nie zapoznała, jest tylko

wolą pani przewodniczącej.

Mało tego, to był wynik rozmów z klubami i m.in. debaty na

temat tego projektu w Fundacji Batorego, gdzie rzeczywiście wszyscy przedstawiciele

klubów przedstawili swoje uwagi.

Mieliśmy uwagi, ale uznaliśmy, że projekt jest gotów

do procedowania i te uwagi możemy wprowadzić już w procesie legislacyjnym.

W wy-

niku tego 4 kluby parlamentarne zobowiązały się do złożenia pięciu podpisów pod tym

projektem i przedłożenia go w lasce marszałkowskiej.

Nie wiem, dlaczego tak się nie

stało.

Klub parlamentarny PiS był otwarty i gotowy do zrealizowania tego założenia,

dlatego, jak państwo słyszeli, w piątek złożyliśmy ten projekt.

Pani przewodnicząca, bądźmy uczciwi i rzetelni w tej naszej dyskusji, bo inaczej na-

sza praca do niczego nie doprowadzi.

Przyznaję pani rację, że miejsce wniosku, który

złożył pan poseł Wenderlich, rzeczywiście będzie na posiedzeniu Komisji, ale skoro już

padł, to przyłączam się do niego.

Dobrym zwyczajem parlamentarnym była łączna pra-

ca w Komisji nad projektami dotyczącymi jednej ustawy.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Chciałabym zakończyć tę dyskusję między członkami prezydium Ko-

misji, dobrze?

Znamy państwa opinie, mamy dostać poprawki…

Maciej Strzembosz:

Bardzo przepraszam, ale jedna wypowiedź pani poseł jednak wymaga zadania pytania

i tu nie chodzi o sprawy proceduralne Komisji.

Podsumowując wystąpienia obywateli, pani poseł była łaskawa powiedzieć – myślę, że to

będzie uwzględnione w stenogramie, bo przecież jest to nagrywane – że Komisja zajmie się

niektórymi postulatami.

Pytanie jest takie: w jaki sposób i kto do godz. 15.30 bez stenogra-

mu wyselekcjonuje, które nasze postulaty są słuszne, które są niesłuszne, które są, jak pani

powiedziała, w zasadzie interesujące?

Jakie są kryteria tego, że coś jest w zasadzie interesu-

jące?

Jaka jest procedura?

Jako obywatele chcielibyśmy wiedzieć, jak pracuje komisja, któ-

ra jest reprezentantem świata kultury?

W końcu jesteście państwo także reprezentantami

świata kultury, a nie tylko swoich partii politycznych.

Jakie to są procedury, bez zapoznania

się ze szczegółowymi zapisami, które pozwolą wyselekcjonować te niektóre propozycje?

Te

zapisy omawialiśmy ogólnie, a szczegółowe dopiero złożyliśmy.

One nawet nie są powielone

dla wszystkich posłów.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Proszę pozostawić Komisji możliwość normalnej pracy tak, jak pracuje

od kilku lat.

Nie widzę niebezpieczeństwa…

Maciej Strzembosz:

siejsze posiedzenie Komisji.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Najmocniej pana przepraszam, organizacje twórcze były zaproszone.

To nie jest kwestia

selekcji, tylko kwestia bezpośrednich uwag odnoszących się do tego projektu, którego

dotyczy wysłuchanie i państwa bardzo wielu uwag i szerszych materiałów.

Ja zakładam,

że będzie praca nad projektem twórców.

Ja to zakładam.

Jeśli pan także, to jesteśmy

tutaj zgodni.

Maciej Strzembosz:

Nie, pani przewodnicząca.

My złożyliśmy wnioski do tej ustawy.

Rozumiem, że pani

przewodnicząca może nas nie dopuścić do głosu, ale czy to znaczy, że pani utajnia to po-

siedzenia, że nie będzie nam wolno w nim uczestniczyć?

To jest pytanie o jawność życia

31

parlamentarnego, o jedną z podstawowych zasad, które, jak pamiętam, były w deklara-

cji PO, która wtedy jeszcze nie była partią.

Chodziło o jawność i dopuszczenie obywateli.

Jak pani przewodnicząca być może sobie przypomina, w początkach istnienia PO powo-

łany został Społeczny Zespół Doradczy, którego miałem zaszczyt być członkiem razem

ze śp. Aramem Rybickim i jeszcze kilkoma osobami obecnie dość znanymi, jak Jacek

Weksler.

W pewnym momencie Zespół został „rozpędzony”, bo śmieliśmy mieć inne

zdanie.

Teraz jest taka sytuacja, w której już nie tylko nie ma Społecznego Zespołu Do-

radczego, ale także dowiadujemy się, że jest posiedzenie Komisji, na które nie jesteśmy

zaproszeni.

To nie chodzi o prawo głosu, bo co mieliśmy do powiedzenia, powiedzieliśmy

dzisiaj i na poprzednim posiedzeniu.

Jako obywatele mamy prawo uczestniczyć w posiedzeniu Komisji Kultury i Środków

Przekazu, chyba że są jakieś tajne sprawy.

Nie wiem, czy Komisja Kultury i Środków

Przekazu będzie rozpatrywała sprawę komisji służb specjalnych czy coś takiego?

Mamy

prawo wiedzieć, jak to działa.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Proszę państwa, wydaje mi się, że jesteśmy w gmachu Sejmu i zgodnie ze zgłoszenia-

mi państwo zostaliście zaproszeni.

Wspólnie poświęcamy już trochę czasu na dysku-

sję, więc przepraszam bardzo, ale ja nie rozumiem.

Wydawało mi się, że prowadzimy

rzeczową i merytoryczną debatę, a okazuje się, że w ogóle nas tu nie było.

Nie bardzo

rozumiem…

Maciej Strzembosz:

Mam proste pytanie i proszę o odpowiedź: tak lub nie.

Czy będę mógł wejść na posiedze-

nie Komisji o godz. 15.30?

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Proszę bardzo, może pan wchodzić, chyba pana straż wpuści, bo ja nie wiem.

Maciej Strzembosz:

Dziękuję.

Przepraszam, ale sprawą sekretariatu Komisji jest to, by straż mnie wpuściła.

Taki wykręt, że straż mnie nie wpuści, to brawo, dziękujemy.

My to znamy z poprzed-

nich okresów.

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Dziękuję bardzo.

Jednak szkoda, że nie zakończyłam tutaj tego wątku formalnego po-

siedzenia Komisji, bo prawdopodobnie byłoby znacznie lepiej.

Jeśli państwo dostarczyli te poprawki, to sekretariat doręczy je członkom Komisji

przed posiedzeniem Komisji.

O godz. 15.30 przystąpimy do rozpatrywania tego projektu

z wszelkimi formalnymi wnioskami, jakie zwykle zgodnie z procedurą mogą temu towa-

rzyszyć.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję naszym gościom.

Poseł Elżbieta Kruk (PiS):

Pani przewodnicząca, w sprawie formalnej.

Czy to oznacza, że chętni przedstawiciele

twórców mogą się zgłosić do sekretariatu i uczestniczyć w posiedzeniu Komisji?

Przewodnicząca poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska (PO):

Jeśli się pomieszczą, to na pewno tak.

Poseł Elżbieta Kruk (PiS):

Dziękuję bardz