corpora: wikisources-pl

text:
Prokurator Alicja Horn

Rozdział 28

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Rozdział 28

Okres zastępstwa Alicji Horn na stanowisku prokuratora Sądu Okręgowego należał do tych stosunkowo rzadkich okresów, kiedy nie tylko przez kancelarię prokuratury przechodziło wiele wyjątkowo ważnych spraw, dających zdolnemu jej szefowi niezwykle szerokie pole popisu, lecz wobec wprowadzenia w życie ustawy o Sądach Doraźnych, obciążało go wielką odpowiedzialnością, a zatem otwierało szeroko furtkę do wielkiej kariery.

A tym szefem była właśnie podprokuratorka Alicja Horn.

Jak Sąd Sądem nie pamiętano takiego tempa pracy i tak wielkich wymagań, kierowanych z gabinetu prokuratorskiego pod adresem władz śledczych, policji i bezpośrednich podwładnych.

Jak Sąd Sądem nie pamiętano prokuratora, który by z taką zawziętością ścigał przestępstwa, który by dniem czy nocą stawiał się osobiście na miejsce każdej, nawet pośledniejszego gatunku zbrodni, tak żywy brał udział w śledztwie, no i tak genialnie umiał nim kierować.

- Robi baba niesłychaną karierę! - kiwali głowami koledzy.

I nie wiedzieli wcale, jak konieczna była ta piekielna praca dla Alicji Horn, dla tej pięknej kobiety, pod której niewzruszoną maską spokoju wiły się w rozpaczliwym bólu wszystkie nerwy, wszystkie myśli i uczucia.

Nie wiedzieli, że ta zimna, opanowana kobieta wieczorami wystaje na deszczu jesiennym pod bramami domów, by tylko, bodaj w przelocie, ujrzeć sylwetkę człowieka, który właśnie mijał ją z inną, że ta dumna i piękna kobieta, która mogłaby rzucić do swych nóg każdego, potem wraca do domu i wyrywa sobie włosy z głowy, i tłucze nią o twarde drzewo podłogi, i ściska pierś, by jej nie rozdarła się w spazmie łkania...

Nikt tego nie wiedział.

Co rano zza jej biurka padały krótkie, wyraźne dyspozycje, rozkazy, polecenia nie znoszące sprzeciwu i zawsze bezlitosne, lecz trafne.

Rzadziej teraz stawała przed Sądem, lecz gdy to następowało, obrońcy rozkładali ręce - przychodziła tylko po wyrok śmierci i nigdy bez niego nie wracała.

W tym czasie podczas głębokiej nocy wezwano ją telefonicznie do nowej, zagadkowej zbrodni: na Grochowie popełniono morderstwo.

Wystrzałem z rewolweru zabito bezbronną manicurzystkę, bardzo ładną dziewczynę, która miała zostać matką.

Sprawca zbiegł samochodem prywatnym, zdaje się marki "Fould"...

Zdaje się też...

- Zaraz, zaraz, panie komisarzu - ledwie opanowując drżenie głosu przerwała Alicja - jakiej marki?

- "Fould", proszę pani.

Czy mam po panią zajechać?

Oczywiście, postanowiła jechać na Grochów natychmiast.

Po drodze dowiedziała się szczegółów wstępnych oględzin, dokonanych przez przejeżdżający patrol rowerowy.

Właściciele domku, w którym mieszkała zabita zeznali, że zabójca obiecywał małżeństwo, a wieczorem przyjechał po narzeczoną i siedział w ogrodzie na ławce.

Później usłyszeli dużo strzałów, a gdy wybiegli do ogródka znaleźli Cieplikównę martwą opodal ławki, na ziemi.

Zabójca od dawna musiał mieć z ofiarą romans, gdyż często u niej bywał i zawsze przyjeżdżał szarym, dwuosobowym samochodem, z opisu wyglądającym niewątpliwie na "Foulda".

Komisarz po otrzymaniu meldunku natychmiast wydał telefoniczne zarządzenie zatrzymania każdego samochodu o podobnym wyglądzie w promieniu dwustu kilometrów od Warszawy.

Alicja słuchała sprawozdania z natężoną uwagą.

Teraz już prawie wcale nie miała wątpliwości co do osoby zabójcy.

W mieście - jak to wiedziała od samego Druckiego - było tylko kilkanaście "Fouldów", a jedyny szary stanowił jego własność.

Resztę niepewności rozwiały badania emeryta kolejowego, staruszki i kilku najbliższych sąsiadów, którzy niejednokrotnie widywali narzeczonego Ireny Cieplikówny.

Wprawdzie wyglądał na "pana z panów", wysoki, elegancki, grzeczny, ale już od początku źle mu z oczu patrzyło.

Pominąwszy te opinie, rysopis zgadzał się dokładnie.

Również opowiadanie o sposobie bycia właściciela "Foulda" i o jego stosunku do Cieplikówny dla Alicji miały walor dowodu rzeczowego.

Jednego tylko pojąć nie mogła, mianowicie celu zbrodni.

Przypuściwszy nawet, że Drucki był ojcem jej dziecka i że obiecywał się z nią ożenić (co już było nieprawdopodobne), dlaczego miałby ją zabić...

Nie, zbyt dobrze go znała, by mogła dopuścić tu moment uniesienia, zemsty czy zazdrości, a tym bardziej obawy przed następstwami stosunku z nim.

Chęć zysku wykluczała się sama przez się.

Więc w jakim celu?...

Nieostrożne obchodzenie się z bronią?

Samobójstwo denatki?

I to niemożliwe, gdyż nie miałby wtedy powodu do ucieczki, gdyż strzał był oddany z odległości co najmniej pięciu kroków (zatem samobójstwo wykluczone!), gdyż na miejscu zbrodni znaleziono rewolwer z czterema wystrzelonymi ładunkami i cztery gilzy tuż obok (można zaś raz wystrzelić przez wypadek, a nigdy cztery!).

Zatem, co było pobudką morderstwa?...

Dla ludzi, którzy teraz chodzili tu z latarkami elektrycznymi, świecąc w otwarte oczy trupa i rekonstruując przebieg zbrodni, rzecz była całkiem jasna.

Uwodziciel chciał zabrać swoją ofiarę, wywieźć gdzieś na odludzie i tam zabić.

Stawiała mu opór, więc zabił.

Prawdopodobnie musiał ją usunąć, gdyż znała jego jakąś tajemnicę i groziła skandalem.

Nieco dziwną okolicznością była wielka ilość śladów, lecz to tłumaczyło się nadeptaniem rozmiękłego po deszczu gruntu przez ciekawych sąsiadów, co zaś dotyczyło zeznań staruszków, że słyszeli na pewno więcej, niż cztery strzały, bo najpierw z pięć, a potem znowu pięć czy sześć - należało położyć to na karb zwykłej w takich razach omyłki naocznych świadków.

Strzałów było cztery, to jest tyle, ile nabojów brakuje w porzuconej przez zabójcę broni.

Tak logicznie rozumował sędzia śledczy, komisarz, lekarz, policjanci i stłoczeni pod parkanem gapie.

Lecz inaczej myślała Alicja Horn.

Bynajmniej nie wypowiadała swego poglądu.

Nigdy, a szczególnie teraz nie uważała za stosowne dzielić się swymi koncepcjami z innymi przed odpowiednim czasem.

Jednak dłużej wypytywała gospodarzy o przebieg wypadków, dłużej przeglądała resztki spalonych przez denatkę papierów w małym, blaszanym piecyku na facjatce, staranniej przyglądała się śladom nóg na ścieżce, niż inni.

Robiła to zaś dlatego, że wiedziała, iż właściciel auta nie mógł popełnić tej zbrodni, gdyż był nim Bohdan Drucki, którego znała do dna.

Ponieważ zaś takimi oczami przyglądała się sprawie, inne rzeczy spostrzegła niż tamci.

Więc, po co Drucki porzuciłby rewolwer, po co widywał się z dziewczyną od pewnego czasu tu, na oczach ludzi, po co denatka pisała listy do jakiegoś "Najukochańszego" na Pomorze, listy, które jej poczta zwracała jako nieprzyjęte przez adresata, dlaczego, mając takiego kochanka jak Drucki, błagała o miłość kogoś innego?...

Dlaczego on ją zabił?

Dlaczego słyszano więcej niż cztery strzały, dlaczego w ogóle strzelał, mógł ją zabić bez hałasu, a jeżeli strzelał, to czemu z dużej odległości?...

Niewątpliwie wiele dobitnych poszlak wskazywało na niego, jako na sprawcę zbrodni, lecz Alicja Horn była pewna, że on nim nie jest.

Tymczasem naczelnik Urzędu Śledczego już działał.

Nazajutrz o dziesiątej rano doniesiono Alicji, że auto należało do właściciela dancingu "Argentyna", Jana Winklera, który niedawno oskarżony był o handel narkotykami, lecz został uniewinniony.

Obecnie ukrywa się, lecz jego mieszkanie jest pod obserwacją, a aparaty telefoniczne w dancingu i w jego mieszkaniu zostały włączone do podsłuchu.

Winkler z całą pewnością nie zdołał uciec z miasta, gdyż rogatki nie przepuściły jego samochodu.

Da się ptaszka łatwo wywabić z ukrycia, gdyż po przeczytaniu popołudniowych dzienników dowie się, że śledztwo stwierdziło samobójstwo Cieplikówny po sprzeczce z narzeczonym, szoferem prywatnego auta o nieznanym numerze marki "Chester".

Doświadczony naczelnik Urzędu Śledczego nie mylił się.

Wabik poskutkował natychmiast.

Wieczorem o godzinie dziesiątej Jan Winkler, właściciel dancingu "Argentyna" został ujęty przez sześciu agentów tajnej policji w chwili, gdy wchodził do bramy kamienicy przy alei Szucha.

Natychmiast przewieziony na Daniłowiczowską, został poddany przesłuchaniu.

Prokuratorka Alicja Horn siedziała w sąsiednim pokoju, skąd mogła dokładnie słyszeć wszystkie pytania, zadawane aresztowanemu i wszystkie jego odpowiedzi.

Nie przyznawał się.

Twierdził, że owszem, znał zmarłą, że bywał u niej, że wczoraj wieczorem zajechał po nią, lecz w chwili, gdy z nią rozmawiał, z krzaków przed ławką padły strzały i kilku nieznanych mu ludzi rzuciło się nań, wybijając mu z ręki rewolwer, z którego wystrzelił czterokrotnie do napastników.

Kim oni byli, nie umiał objaśnić, dlaczego nań napadli, nie miał pojęcia.

Czy wiedział, że Cieplikówna była w ciąży?...

Tak, wiedział.

Czy od dawna z nią żył?...

Wcale nie, nigdy nie była jego kochanką.

Aha!

Więc czyją?...

Jakiegoś fryzjera, u którego pracowała, zanim zwinął swój zakład i wyjechał na Pomorze.

A dokądże to wybierał się pan Winkler z tą dziewczyną?...

Po dłuższej pauzie odpowiedział.

Zamierzał zabrać ją do siebie.

Ciężarną kobietę do siebie?

Kręci pan, panie Winkler, a radzę panu pamiętać, że może pójdzie pan pod Sąd Doraźny!

No, odprowadzę teraz pana do celi i proszę się dobrze do jutra namyśleć, czy nie lepiej szczerze przyznać się do wszystkiego!

- Może się pan nie trudzić ponownym badaniem - spokojnie odpowiedział aresztowany - zeznałem wszystko, co miałem do zeznania.

A rady i nauki schowaj pan dla siebie.

Po rozmowie z naczelnikiem i z sędzią śledczym, których pewność co do winy aresztowanego jeszcze bardziej się ugruntowała, Alicja oświadczyła im, że istotnie zakwalifikowała tę sprawę jako podlegającą kompetencji Sądu Doraźnego, a zatem prosi o przyśpieszenie śledztwa w ten sposób, by już jutro po południu akta zostały przekazane prokuraturze.

W chwilę później jechała na Grochów.

Nie tylko znajomość Druckiego, lecz także instynkt urodzonego kryminologa mówił jej, że Drucki nie zabił Cieplikówny, że chociaż nie zna, a prawdopodobnie nie chce wydać faktycznych winowajców, niemniej ci istnieli.

A jeżeli istnieli i strzelali zza krzaków, w krzakach muszą znajdować się gilzy tego samego kalibru, co i kula wyjęta z ciała zabitej, to jasne.

Ponieważ wszystkie cztery gilzy wystrzelone przez Druckiego znaleziono w pobliżu porzuconego przezeń browninga, obecność w krzakach jeszcze kilku gilz tegoż kalibru, lecz oczywiście nie z browninga Druckiego, stanowiłoby obalenie całej koncepcji śledztwa i powód do niezastosowania trybu doraźnego.

Na razie dawałoby to efektywną różnicę między karą śmierci a kilkoma latami więzienia lub nawet całkowitym uniewinnieniem.

Alicja wiedziała, że już jutro rano, po ponownym szczegółowym przesłuchaniu Druckiego, śledztwo może zainteresować się terenem pod krzakami.

Dlatego sama postanowiła zrobić to wcześniej...

Zatrzymała taksówkę przed domkiem, w którym światła były pogaszone.

Furtkę zastała otwartą.

Oświetlając sobie drogę latarką, odnalazła bez trudu miejsce, w którym wczoraj leżały zwłoki.

Zrobiła kilka kroków naprzód, rozchyliła gałęzie i badając grunt centymetr po centymetrze, a jednocześnie starając się nie zostawić swoich śladów, posuwała się z wolna.

Ziemia była tu wyraźnie wydeptana, a na niej leżały rozrzucone trzy mosiężne gilzy.

Alicja wyjęła z torebki chusteczkę, zebrała je z zachowaniem wszelkich ostrożności i zamknąwszy schowała do torebki.

Drucki mówił prawdę.

Mówił prawdę, lecz teraz już nie mógł jej udowodnić.

Alicja Horn nie zasnęła przez całą noc.

Miała go teraz w swoim ręku.

Tamci zbyt lekceważyli zeznania Druckiego, by zechcieli badać krzaki jaśminu.

Zatem będzie mogła po otrzymaniu akt zażądać uzupełnienia tej luki śledztwa, będzie miała czas odwieźć łuski browninga na miejsce, lub też po prostu wyrzucić je do śmietnika.

Tak, miała go teraz w swoim ręku.

I potrafi to wykorzystać...

Kto mógł strzelać do Cieplikówny?

Komu zależało na jej śmierci?

Oczywiście, Drucki wie to dobrze, lecz z jakichś powodów nie chce mówić.

Możliwe, Bohdan zawsze miewał skomplikowane historie z kobietami.

Ale tutaj?...

Sekcja zwłok wykazała, że Cieplikówna była w piątym miesiącu.

Zatem i tu Drucki mówił prawdę, nie mógł być ojcem tego dziecka, bawił wówczas nad morzem.

Cóż go jednak trzymało przy tej dziewczynie?...

Obejrzała starannie łuski, otworzyła biurko, boczną skrytkę, by złożyć w niej ten cenny dowód rzeczowy.

Leżały tam tylko notatki dotyczące zniknięcia Julki.

Machinalnie wzięła je do rąk zaczęła przeglądać.

Pokwitowanie Bufałowej na tysiąc złotych, wywiad o samochodzie Nr 76032 W., należącym do profesora Brunickiego, który skupuje ciężarne dziewczęta...

Nagle Alicja odłożyła notatki i drgnęła: - Cieplikówna była w ciąży!...

Drucki przyjaźnił się z Brunickim!...

- Aaaa... więc tak?...

Więc mógł go profesor wtajemniczyć i w to, że ma u siebie Julkę, lub że ją miał, póki jeszcze... żyła.

Więc Bohdan zajmował się dostawą żywego towaru do naukowej mordowni Brunickiego...

Sprawa stawała się coraz bardziej skomplikowana.

Więcej!

Niebezpieczna dla samej Alicji.

Użyła całej siły woli, by zmusić się do ścisłego i spokojnego myślenia.

Jedno wiedziała: jeżeli Drucki jest poinformowany o losie Julki, Alicja jest zgubiona.

On nie da się przekupić nawet za cenę własnej wolności.

Pod nogami Alicji załamywał się grunt...

Lecz nie należała ona do natur, umiejących rezygnować.

Toteż rezultatem bezsennie spędzonej nocy był ścisły plan działania.

Przede wszystkim za wszelką cenę należało usunąć możliwość wciągnięcia Brunickiego w sprawę zabójstwa na Grochowie.

Oprócz drogi wpłynięcia w tym kierunku na Druckiego, drogi zupełnie niewątpliwej, istniała znacznie poważniejsza: uzyskanie zakazu z góry, z Ministerstwa Sprawiedliwości.

O ósmej rano pełniąca obowiązki prokuratora Sądu Okręgowego Alicja Horn zgłosiła telefoniczną prośbę o audiencję, a o dziesiątej była przyjęta przez pana ministra.

Przedstawiła rzecz krótko: istnieją poszlaki, że w związku z pewnym mało ważnym procesem pewni szantażyści zamierzają skompromitować jednego z luminarzy naszej nauki, profesora Karola Brunickiego, który właśnie rozsławił imię naszego kraju na świat swoimi wiekopomnymi odkryciami, o których pisze z entuzjazmem prasa Europy i Ameryki, do kompromitacji, której nie można dopuścić, gdyż już dziś równałaby się ona kompromitacji całej Polski.

Chodzi zaś, właściwie mówiąc, o drobiazg.

Otóż profesor posiada w swym domu tajną klinikę, w której przeprowadza naukowe doświadczenia, teoretycznie nie dozwolone przez prawo.

Prokuratura w drodze poufnej stwierdziła, że w doświadczeniach tych nie ma nic zdrożnego, a przynajmniej nie ma nic wykraczającego poza ramy drobnego przestępstwa.

Jednak przy obecnej olbrzymiej sławie profesora Brunickiego ujawnienie tych rzeczy nabrałoby kolosalnego rozgłosu i stało się światowym skandalem.

Otóż, czy pan minister nie uważa, że należy temu zapobiec drogą wykluczenia możności wmieszania osoby profesora do jakiegokolwiek jawnego procesu?

Pan minister nie tylko to właśnie uważał, lecz nawet serdecznie podziękował podprokuratorowi Alicji Horn za tak mądrą przezorność i za tak państwowo twórcze ustosunkowanie się do zagadnienia.

Jednocześnie wydał jej odręczne pismo usuwające ewentualność kompromitacji uczonego.

Natomiast prosił ją, by drogą poufną, zaraz po powrocie profesora do kraju, zażądała odeń natychmiastowej likwidacji tajnej kliniki.

Wprost z ministerstwa Alicja udała się do Urzędu Śledczego, by w razie wykrycia nici łączących oskarżonego z Brunickim natychmiast przeciąć je na podstawie decyzji ministra.

Okazało się to jednak całkowicie zbędne.

Alicji pokazano protokoły ostatnich zeznań Jana Winklera.

Nie różniły się one od poprzednich.

Ten szaleniec wprost nie miał pojęcia, że sam zaciąga na własnej szyi stryczek, nawet nie próbując ratować się przez wskazanie istotnych winowajców, nawet przez wyjaśnienie swojej roli w znajomości z "żywym towarem" dla Brunickiego.

Alicja przelotnie zapytała, czy nie badano terenu zabójstwa po raz drugi, a otrzymawszy zapewnienie, że byłoby to bezcelowe, pojechała do Sądu.

Przeglądając dzienniki znalazła sążniste artykuły o nowych sukcesach wielkiego uczonego polskiego w Londyńskiej Akademii Królewskiej i nie mniej sążniste sprawozdania z przebiegu śledztwa w sprawie mordu na Grochowie.

Wszystkie dzienniki przynosiły wiadomość o tym, że zabójca sądzony będzie w trybie doraźnym i że oskarżać go będzie, jak podało jedno z pism sensacyjnych, "anioł śmierci" naszych sądów, podprokurator Alicja Horn...

Postępowanie miało bieg szybki i prawidłowy.

Przed wieczorem sprawa Jana Winklera została przekazana urzędowi prokuratorskiemu i w myśl decyzji tegoż aresztowany został przewieziony do więzienia na Pawiaku i osadzony w osobnej celi, przy czym władze więzienne otrzymały zawiadomienie, że o godzinie dziewiątej rano p.o. prokuratora pani Alicja Horn przybędzie celem osobistego przesłuchania oskarżonego.

I drugą bezsenną noc spędziła Alicja na rozmyślaniach.

Żadnej swej mowy nie przygotowywała nigdy z taką drobiazgowością, z jaką teraz obmyślała jutrzejszą rozmowę z Bohdanem Druckim, z człowiekiem, którego życiem mogła rozporządzić tak, jak tylko zapragnie.

Chodziła po pokoju i zaklinała go najczulszymi słowami, groziła mu najstraszniejszymi groźbami, błagała go, by on, co tak kocha życie, skoro ma je stracić, niech je ofiaruje jej!

Ona zgodzi się na wszystko, będzie najposłuszniejszą z żon, będzie jego niewolnicą, nie stanie mu nigdy na drodze do jego fantazji czy przelotnych miłostek, byle zgodził się zostać z nią na zawsze...

Uratuje jego życie, lecz chce mieć do tego życia bodaj małe, bodaj tylko formalne prawo...

Czyż może on tę ofiarę odrzucić, czy zdobędzie się na odepchnięcie jej, gdy mogąc przyjść ze słowami rozkazodawcy na ustach, stanie przed nim z błaganiem o łaskę?...

Nie, nie może jej odtrącić, nie potrafi!...

Tak myślała Alicja Horn.

Tak myślała do chwili, kiedy otworzono drzwi gabinetu naczelnika więzienia i na progu stanął oskarżony, eskortowany przez dozorcę.

Ten ostatni na skinienie ręki odpowiedział ukłonem i znikł.

Zostali sami.

Był blady i miał usta zacięte, a w oczach spokój i obojętność.

Nie zrobił jednego gestu, który wskazywałby na wzruszenie z powodu niespodziewanego dlań spotkania, w jakże nowych rolach.

Bez słowa usiadł na wskazanym mu krześle.

Zaczęła mówić.

Cicho, spokojnie, bardzo spokojnie, chociaż chciałaby krzyczeć.

Mówiła najpierw o zabójstwie.

wszystko przemawiało przeciwko niemu.

Bardzo źle robi, że nie chce wyjaśnić, kogo podejrzewa o napad, że nie mówi, dlaczego zamierzał zabrać Cieplikównę.

Czy nie stało się to w jakimkolwiek związku - zapytała niespodziewanie - z osobą profesora Brunickiego?

Żaden muskuł nie drgnął na jego twarzy, jednak ze spojrzenia, którym prześliznął się po jej oczach poznała, że nie omyliła się.

- Cóż mógłby mieć Brunicki do moich prywatnych spraw, Al, po co w ogóle tu przyszłaś?

Wszystko, co miałem do powiedzenia, powiedziałem już tamtym.

A my sobie nie mamy już nic do zakomunikowania.

Jeżeli będziesz mnie oskarżała w sądzie, wierz mi, mogę być uznany za morderstwo, ale nie będę uznany za niedżentelmena.

- Jak mam to rozumieć, Boh?

- O, to proste.

Nie zrobię nic, co mogłoby cię zdyskwalifikować, jako prokuratora i jako kobietę.

Jeżeli przyszłaś tu po to, wracaj spokojnie i spełniaj swą powinność bez obawy.

- Ja nie po to tu przyszłam, Boh, nie po to...

Takich zapewnień nie potrzebujesz mi dawać.

Wiedziałam to sama...

Przyszłam, żeby cię ratować.

Spojrzał na nią i wzruszył ramionami:

- Bardzo łaskawie z twojej strony.

Jeżeli ja ze swojej nie będę musiał zmieniać zeznań, a ty pomimo to możesz mnie wyciągnąć z tej historii, w której nie zawiniłem...

Będę ci szczerze zobowiązany.

- Boh...

Grozi ci kara śmierci!!!

- I ja tak myślę - powiedział po chwili zastanowienia - w wypadku niedania wiary moim zeznaniom, prawdopodobnie tak.

No, a jakiejże żądasz zapłaty za swoją pomoc, moja piękna Al?

- Ty mnie nienawidzisz, Boh!

- Bynajmniej - potrząsnął głową - jestem o tyle uboższy od wielu bliźnich, że w swoim repertuarze nie posiadam takiego uczucia w ogóle.

Gdy zaś chodzi o ciebie, Al, był czas, kiedy przypuszczałem, że cię kocham.

Tak... tak...

I szkoda, szkoda, że nie mogę cię nawet lubić.

Nie mogę cię lubić po tym, co zrobiłaś z Julką...

To przesądziło sprawę...

Alicja zbladła i wyszeptała:

- Co ja z nią zrobiłam?...

- Postąpiłaś, daruj, brudno, moim zdaniem, bardzo brudno, wyzyskując swoją przewagę zmusiłaś ją do wyjazdu...

To mi do reszty zepsuło ciebie...

Lecz dajmy spokój sentymentalnym wspomnieniom.

Możesz mnie ratować, lecz z twego tonu wnioskuję, że pod jakimiś warunkami.

Więc słucham.

- Ja ciebie kocham, Boh...

Ja ciebie kocham do szaleństwa, kocham miłością, o jakiej nie mogą mieć wyobrażenia inne kobiety, którym pozwalasz zajmować miejsce w twoim życiu...

Boh!... wróć do mnie...

Widzisz, ja nie potrafię żyć z myślą, że mi nawet patrzeć na ciebie nie wolno...wróć do mnie!...

Niczego od ciebie nie żądam, żadnych praw nie będę do ciebie rościła, pozwól mi tylko być przy tobie!...

- Droga Al, mam to rozumieć w ten sposób: ty mnie uratujesz, a ja w zamian mam zostać twoim kochankiem?...

Nie, Al, posądzałem cię o bardziej pochlebny pogląd na moją osobę.

Nie chcę cię obrażać i dlatego s byśmy przerwali tę rozmowę.

Każ mnie odprowadzić do celi.

Alicja chwyciła go za rękę.

Bezładne, nieprzytomne słowa skamlały w jej ustach.

W szeroko otwartych źrenicach paliło się przerażenie...

Cofa wszystko, co powiedziała, wyrzeka się wszystkiego, nie stawia żadnych warunków, błaga tylko o litość, ona nie potraf żyć bez niego, i stokroć woli śmierć, śmierć i jego, i swoją...

Uratuje go i tak, a on później postąpi, jak zechce sam.

Drucki łagodnie położył dłoń na jej ręce: spokoju, przede wszystkim spokoju i więcej panowania nad nerwami.

A poza tym, niech zrozumie, że przyjęcie pomocy od niej już samo przez się stwarzałoby dla niego zobowiązanie moralne, narzucałoby mu dług, jakiego nie mógłby spłacić bez pogardy dla samego siebie, byłoby dla niego niewolą gorszą od każdej innej.

Przecież ona musi zrozumieć, że on nie może przyjąć od niej czegoś, co już z samych warunków, w jakich się obecnie znalazł, byłoby dlań najnieznośniejszym ciężarem.

Między nimi wszystko zostało skończone, wzajemne rachunki pokwitowane i trzeba umieć na to spojrzeć.

Stopniowo odzyskiwała równowagę.

Chwilę milczała z opuszczoną głową, a gdy ją podniosła, powiedziała cicho, lecz dobitnie:

- Masz rację, Boh, do widzenia...

Rozumiem, że nie chcesz przyjąć mojej ofiary, lecz wiedz, że ja na inną zdobyć się nie potrafię.

Żegnaj, Boh.

Nacisnęła guzik dzwonka i suchymi jak szkło oczyma patrzyła na okute drzwi zamykające się za nim.


corpora: sejm

text:
KANCELARIA SEJMU

(nR 164)

z dnia 8 stycznia 2014 r.

8 stycznia 2014 r.

mienia WTO z grudnia 2013 r.;

W posiedzeniu udział wzięli: Krystyna Gurbiel podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Roz-

woju Wsi wraz ze współpracownikami, Zofia Krzyżanowska radca generalny w MRiRW, Radosław

Szatkowski prezes Agencji Rynku Rolnego, Jarosław Sierszchulski zastępca prezesa Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Cezary Dziuban główny specjalista i Edyta Sokołowska

Banaszyńska starszy specjalista w Departamencie Polityki Handlowej Ministerstwa Gospodarki,

Krzysztof Wójcik główny specjalista w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Adam Pęzioł

Indywidualnych „Solidarność”, Zbigniew Urny dyrektor ds. oceny wartości użytkowej Polskiej Fede-

racji Hodowców Bydła i Producentów Mleka, Barbara Jaworska kierownik Biura Federacji Związ-

ków Pracodawców-Dzierżawców i Właścicieli Rolnych, Małgorzata Ramatowska starszy specjalista

w Biurze Krajowej Rady Izb Rolniczych oraz stały doradca Komisji prof. Andrzej Kowalski.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

dzisiaj trzy punkty porządku dziennego.

Punkt pierwszy – rozpatrzenie planu pracy

Komisji na okres od 1 stycznia do 30 czerwca.

Punkty drugi i trzeci połączymy – jest

to informacja na temat porozumienia WTO z grudnia 2013 r. oraz informacja o udziale

ministra rolnictwa i rozwoju wsi w pracach Rady Ministrów Unii Europejskiej w grud-

niu 2013 r.

Ewentualnie jeszcze dodamy sprawy różne; chociaż już ten punkt był oma-

wiany rano w trakcie posiedzenia, ale może jeszcze w ciągu dnia pojawiły się jakieś nowe

sprawy.

Proponuję więc wpisać ten punkt.

Czy są uwagi?

Jeśli nie ma uwag, to przyjmuję

taki porządek dzienny.

Wysoka Komisjo, plan pracy prezydium przesłało już państwu dużo wcześniej.

Tutaj

tylko trzeba uzupełnić plan o punkt, dotyczący rozporządzenia unijnego z 2011 r. w spra-

wie – mówiąc w skrócie – wędzenia.

Ten punkt zostanie dopisany do planu pracy i będzie

Teraz przedstawiamy plan pracy.

Przewidzieliśmy niezbyt dużo posiedzeń Komisji

i tematów, bo bierzemy też pod uwagę to, że w trakcie naszej pracy będą się pojawiały

tematy, które będziemy wprowadzali na bieżąco.

A więc taka jest propozycja prezydium.

Czy są uwagi i pytania do tego projektu?

Bardzo proszę – pan poseł Olejniczak.

4 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Poseł Cezary Olejniczak (SLD):

Dziękuję.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo, pani minister, szanowni państwo.

Brakuje mi tutaj w planie pracy informacji ministra rolnictwa i rozwoju wsi o reali-

zacji zadań przez spółki strategiczne Skarbu Państwa, które są w gestii Ministerstwa

Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wiemy, że takie spółki są.

Są to w większości spółki hodow-

lane – zarówno te nasienne, jak i rozrodu zwierząt.

Więc prosiłbym, jeżeli można, żeby

na którymś posiedzeniu Komisji w II kwartale tego roku minister rolnictwa i rozwoju

wsi przedstawił taką informację.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Jeśli nie ma sprzeciwu, to proponuję przyjąć tę propozycję.

Dopiszemy to w II kwartale,

czyli na maj lub na kwiecień.

Czy ktoś jeszcze chciał zabrać głos?

Pan Ardanowski – żeby uzupełnić ten zapis, tak?

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski (PiS):

Panie przewodniczący, już to zgłosiłem do sekretariatu – rozszerzenie i doprecyzowanie

zapisu, związanego z energetyką prosumencką; to jest na maj.

Chciałbym uzyskać – i tak

tam zaproponowałem – informację rządu na temat planowanych działań, związanych

z rozwojem energetyki prosumenckiej na obszarach wiejskich.

Nie muszę wyjaśniać, jak

ważne – w kontekście i ustawy o OZE, i dodatkowych możliwości wsparcia finansowego

obszarów wiejskich – jest rozszerzanie energetyki prosumenckiej.

Dlatego prosiłbym,

żeby w trakcie poprawiania i doprecyzowywania planu pracy przyjąć ten punkt.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Powiedzmy, że to autopoprawka, bo przypominam, że zgłaszaliśmy te

punkty.

Czy są jakieś inne uwagi lub wnioski?

Jeśli nie ma, to proponuję, żebyśmy z tymi

dwiema zaproponowanymi zmianami przyjęli plan pracy.

Nie ma uwag ani wniosków,

więc uważam, że plan został przyjęty.

Poseł Babalski jeszcze coś chciał powiedzieć, tak?

Poseł Zbigniew Babalski (PiS):

Nie, dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Plan pracy mamy przyjęty.

To jest plan, który tak, jak powiedziałem, na bieżąco będziemy

uzgadniali.

Przechodzimy do punktu drugiego i trzeciego, a więc sprawa porozumienia WTO

z grudnia, a także informacja o pracy ministra rolnictwa i rozwoju wsi w ramach Rady

Ministrów.

Bardzo proszę panią minister o przedstawienie najważniejszych spraw, z którymi,

pani zdaniem, powinniśmy się tutaj zapoznać.

Oczywiście, otrzymaliśmy materiał

na piśmie, ale proszę o jego zreferowanie.

Dziękuję bardzo.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Tylko bliżej mikrofonu proszę mówić.

Ta sala, niestety, jest taka, że trzeba mieć mikro-

fon blisko i głośno mówić, to wtedy będziemy się słyszeli.

Podsekretarz stanu w MRiRW Krystyna Gurbiel:

Dobrze, będę się starała.

Jeśli pan przewodniczący pozwoli, to ja bym poprosiła pana

ministra Zapędowskiego, który był w składzie polskiej delegacji na konferencji WTO

na Bali, żeby przedstawił najważniejsze kwestie – z punktu widzenia spraw rolnych –

które tam były poruszane.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Bardzo proszę.

Tylko proszę mówić blisko mikrofonu i głośno, bo, niestety, ale taka jest

ta sala.

s.s.

5

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Radca ministra w MRiRW Wiesław Zapędowski:

stwo.

Jak już przedstawiliśmy w materiałach informacyjnych, konferencje ministerialne

WTO stanowią najwyższy organ decyzyjny tej organizacji.

Odbywają się co dwa lata

i służą podejmowaniu kluczowych decyzji dla funkcjonowania tej organizacji w przy-

szłości.

Konferencja ministerialna na Bali miała za zadanie przyjąć tzw. pakiet decyzji i dekla-

racji ministrów oraz umożliwić tym samym kontynuację rundy negocjacji, Rundy Doha,

która zaczęła się w roku 2001 i praktycznie od 2008 r. znajdowała się w impasie.

Nego-

cjacje były utrudnione ze względu na zróżnicowane stanowiska głównych krajów.

Kon-

ferencja na Bali i częściowy pakiet decyzji miał również przełamać ten impas.

W wyniku

negocjacji, podjętych już w czasie konferencji, uzyskano kompromis co do dziesięciu

decyzji i deklaracji – w tym czterech, dotyczących rolnictwa.

Przyjęto trzy decyzje, dotyczące rolnictwa.

Pierwsza z nich to decyzja, dotycząca

poprawy metod administrowania w krajach rozwiniętych tzw. kontyngentów taryfowych

TRQ, które były ustalone już wcześniej w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej.

Druga decyzja dotyczyła sposobu gromadzenia przez kraje rozwijające się publicznych

zapasów na potrzeby bezpieczeństwa żywnościowego.

I w tym przypadku sam mecha-

nizm istniał już wcześniej.

Ta decyzja umożliwia krajom rozwijającym się przeznacza-

nie większych środków na publiczne zapasy i niezaliczanie tych środków budżetowych

na potrzeby rozliczania się z subsydiów, które podlegają ograniczeniom w wyniku już

istniejących regulacji Komitetu Rolnego WTO.

Trzecia decyzja dotyczyła uzupełnienia listy programów, których finansowanie

nie podlega ograniczeniom w ramach WTO.

Są to tzw. programy w ramach „zielonej

skrzynki” – green box.

Ta lista również była ustalona w czasie Rundy Urugwajskiej

GATT, ale nie jest to lista wyczerpująca wszystkie możliwe programy.

Jest to lista ilu-

stracyjna.

Tak więc ta decyzja dołożyła niejako możliwość stosowania poszczególnych

programów, ale w żaden sposób nie zamknęła samej listy.

Konferencja ministerialna podjęła deklarację polityczną ministrów o powstrzymy-

waniu się, o ile to jest możliwe, od stosowania subsydiów eksportowych i innych środ-

ków o podobnym charakterze.

Chodzi o to, że jednym z głównych nurtów negocjacji

w ramach całego pakietu Doha są negocjacje dążące do ograniczenia i eliminacji w przy-

szłości wszelkich form wsparcia eksportu.

Ta deklaracja jest niejako potwierdzeniem

tych intencji, które ministrowie już zawarli na jednej z wcześniejszych konferencji, czyli

na konferencji w Hongkongu.

Ważnym elementem całego pakietu jest również podjęcie zobowiązania, dotyczącego

przyszłych prac w ramach negocjacji Doha.

Otóż ministrowie zgodzili się, że opracują ten

plan w tym roku.

Takie są oczekiwania.

Umożliwią tym samym kontynuację negocjacji

całego pakietu negocjacji Rundy Doha w niedalekiej przyszłości.

Jak będą przebiegać te

negocjacje, czy one będą dotyczyć poszczególnych etapów, podobnie jak to miało miejsce

teraz na Bali, czyli wybranych elementów, czy też będą dotyczyły całego pakietu i będą

prowadzone w sposób równoległy – te decyzje muszą być podjęte w niedalekiej przyszłości.

Oczywiście, jest to znowu deklaracja polityczna.

Takich deklaracji o rychłym zakoń-

czeniu negocjacji Rundy Doha było już wiele i do tej pory nie udało się tych terminów

dotrzymać.

Ale myślę, że na przestrzeni najbliższych sześciu miesięcy będziemy już mieli

lepszy obraz sytuacji – czy istnieje szansa na to, żeby cały pakiet negocjacyjny Doha

został negocjowany.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Proszę, pani minister – drugi punkt, czyli informacja o udziale w pra-

cach Rady Ministrów.

Podsekretarz stanu w MRiRW Krystyna Gurbiel:

Dziękuję bardzo.

W grudniu zeszłego roku odbyło się jedno posiedzenie Rady ds. Rolnic-

twa i Rybołówstwa.

Jeśli chodzi o sprawy rolne, to pani minister Krzyżanowska razem

z panem ministrem Kalembą była na posiedzeniu.

Tak, że jeśli można...

6 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Proszę tylko bliżej wziąć mikrofon, bo w tej sali to naprawdę jest problem ze słuchaniem,

a nie mieliśmy innej.

Radca generalny w MRiRW Zofia Krzyżanowska:

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo.

Chciałabym poinformować o przebiegu Rady

ds. Rolnictwa i Rybołówstwa Rady Ministrów w części rolnej.

Ponieważ Rada grudniowa

zazwyczaj poświęcona jest sprawom rybołówstwa, więc tutaj przedstawimy państwu

ważniejsze ustalenia w części dotyczącej rybołówstwa.

Rada była dwudniowa.

Udział

w tej radzie wziął zarówno minister Kalemba, jak i minister Plocke – w tych punktach,

które dotyczyły rolnictwa i rybołówstwa.

Jeśli chodzi o sprawy rolne, to chyba najważniejszym punktem w czasie posiedzenia

tej Rady było już ostateczne przyjęcie pakietu reform, dotyczących Wspólnej Polityki

Rolnej – czyli czterech podstawowych rozporządzeń oraz rozporządzenia, dotyczącego

przepisów przejściowych na 2014 r.

To był punkt w ramach tzw. listy A, czyli bez dys-

kusji.

Ponieważ wcześniejszy Komitet Rolny przygotowawczy przyjął wszystkie pakiety

tych rozporządzeń, dlatego też nie było dyskusji i jednocześnie kraje mogły jeszcze raz

wyrazić swoje poparcie dla tych rozporządzeń.

Tu chciałabym tylko podkreślić, że w większości te rozporządzenia przeszły w tzw.

głosowaniu jednomyślnym.

Jednak w zakresie rozwoju obszarów wiejskich wstrzymały

się od poparcia Czechy, a w zakresie rozporządzenia, dotyczącego rynków rolnych, nie

było poparcia ze strony Niemiec i Wielkiej Brytanii.

Polska jednocześnie złożyła stosowne

oświadczenia w zakresie wsparcia rynku tytoniu i rynku chmielu, ponieważ w czasie

negocjacji uważaliśmy, że można było te rynki lepiej zabezpieczyć w ramach wsparcia

bezpośredniego, niż zostało to ostatecznie przyjęte w kompromisie ministrów rolnictwa.

Czyli to był jeden dla całej części rolnej tzw. ważny punkt i zakończył on całą debatę

i dyskusję oraz dał szansę – po podpisaniu przez prezydencję 17 grudnia – do opubliko-

wania tych rozporządzeń w dziennikach urzędowych Rady.

Następne punkty dotyczyły zakresu tzw. spraw różnych.

One obejmowały przede

wszystkim…

Był jeszcze jeden wniosek i może przed sprawami różnymi krótko powiem

o tym wniosku.

Otóż Komisja zaprezentowała po raz pierwszy taki wniosek, dotyczący rozporządze-

że te prace powinny być zmienione – i w zakresie promocji, i podstaw prawnych.

Dla-

tego też zaproponowała stosowne punkty w tym wniosku – do dalszych prac.

Punkty te

z grubsza obejmują takie kwestie, jak przede wszystkim procedury składania wniosków

i przyznawania tych projektów dla państw członkowskich oraz włączenia ich do projek-

tów promocyjnych – zarówno na rynku unijnym, jak i w państwach trzecich.

Komisarz podkreślił, że wymaga to uproszczenia i skoncentrowania decyzji na pozio-

mie Komisji Europejskiej.

To oznacza, że wnioski z państw członkowskich będą kiero-

wane bezpośrednio do KE.

Komisja zwiększyła budżet na promocję produktów rolnych.

Rozszerzyła również listę, ale jednocześnie wyłączyła z tego finansowania budżety

państw.

A zatem, w projektach promocyjnych będą uczestniczyć organizacje branżowe, grupy

producentów i organizacje producentów, czyli tzw. małe, średnie i większe podmioty han-

dlowe.

Będzie to uczestniczenie z dofinansowaniem z budżetu unijnego w proporcjach 50

na 50.

Może to być ewentualnie uczestnictwo w takich projektach, kiedy wiele krajów

równocześnie będzie przygotowywało taki wniosek – i wtedy dofinansowanie może być

zwiększone do 60%.

W czasie dyskusji rzeczywiście kraje podnosiły, w tym również przedstawiciel Polski,

że ważne są też dalsze akty delegowane, które pokażą procedurę wyboru i priorytety –

których tutaj Komisja nie przedstawiła – w zakresie tego, jak ta polityka promocyjna

będzie zdefiniowana i jakie będą priorytety wyboru projektów.

Natomiast udział państwa

jest istotny, zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw.

To było to zaniepokoje-

nie, wyrażone przez wielu ministrów rolnictwa – że może większe firmy, może większe

s.s.

7

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

jednostki branżowe będą w stanie przygotować projekt i go sfinansować, natomiast dla

tych mniejszych i średnich firm udział dofinansowania z budżetu państwa również był

istotny.

Te prace rozpoczną się w I kwartale tego roku i myślę, że ta dyskusja będzie konty-

nuowana.

My jesteśmy w Polsce po etapie miesięcznych konsultacji.

30 dni trwały nasze

konsultacje.

Prowadzimy prace analityczne po to, żeby stanowisko rządu było bardzo

szeroko skonsultowane z odpowiednimi organizacjami, które będą właśnie brały udział

w tej promocji.

W sprawach różnych również padł wniosek Komisji i była przedstawiona prezentacja

Komisji, dotycząca rolnictwa ekologicznego.

Komisja przedstawiła stan prac.

Przedsta-

wiła przede wszystkim wyniki konsultacji – od tego rozpoczęła.

Komisja będzie chciała

również trochę zmienić czy zmodyfikować przepisy, dotyczące rolnictwa ekologicznego

w UE.

W związku z tym Komisja przedstawiła informację, że jest bardzo szeroki odzew

na temat produktów ekologicznych, głównie ze strony konsumentów – w przeważającej

formie uzyskany w ramach tych konsultacji.

Uzyskano bardzo szeroki odzew z wielu

państw członkowskich na temat znaczenia rolnictwa ekologicznego.

Stwierdzono, że nie

jest to już tylko produkcja niszowa, ale jest to produkcja, która dość istotnie zaznaczyła

się na rynku – zarówno na poziomie producenta, jak i konsumenta.

Produkty ekolo-

giczne coraz częściej mają swoje miejsce na rynkach w produkcji żywnościowej.

Jednocześnie kolejny dokument Komisji dotyczył konferencji zorganizowanej

na temat przyszłości sektora mleczarskiego po 2015 r., kiedy zostanie zakończony sys-

tem kwotowania na tym rynku.

Komisarz przede wszystkim zdefiniował trzy podsta-

wowe pytania, które przyświecały tej konferencji i dalszym pracom.

Czy rynek mleka

po zniesieniu kwotowania jakoś wyraźnie będzie inny, odmienny?

Czy są jakieś zagroże-

nia?

Czy należy zastosować określone instrumenty na tym rynku – a jeśli tak, to jakie?

Komisarz przywoływał oczywiście zarówno publiczną debatę, która się na ten temat

odbyła, jak i opinie ekspertów, którzy brali udział w pracach nad tym rynkiem.

Po prostu

przed przedstawieniem raportu na temat sektora mleczarskiego, który będzie przygoto-

wany w połowie tego roku przez KE, Komisja chciała poinformować, że prowadzi takie

działania konsultacyjne, eksperckie i badawcze.

Komisja prowadzi działania w szerokim

zakresie – jak ten rynek może się rozwijać, zwłaszcza pod kątem wahania się cen, sytuacji

kryzysowych czy utrzymania równowagi; zarówno na poziomie unijnym, jak i konkuren-

cyjności UE na rynkach światowych w zakresie produktów mleczarskich.

Komisja również przygotowała sprawozdanie, dotyczące etykietowania tzw. produk-

tów lokalnych i do sprzedaży bezpośredniej.

Komisja wskazała, że to była też inicjatywa,

podjęta za polskiej prezydencji, która miała na celu wyróżnienie pewnych produktów,

pochodzących bezpośrednio z gospodarstwa.

Komisja otworzyła debatę w zakresie tego,

w jaki sposób te produkty rzeczywiście wyróżniać, znakować i jaką funkcję mogą one

pełnić – zarówno na rynkach lokalnych w tzw. skracaniu łańcucha dostaw, jak i w kwe-

stii wartości dodanej, którą mogą uzyskać producenci, bezpośrednio dostarczający te

produkty na rynek.

Oczywiście ministrowie, w tym także polski minister, też podkreślali, że etykietowa-

nie powinno być dość proste.

Nie powinno być ani skomplikowane, ani nakładać bar-

dzo szczegółowych obowiązków na producenta, które by podnosiły koszty dostarczania

takich produktów poprzez zastosowanie określonego oznakowania.

Chodzi też o to, żeby

rzeczywiście konsumenci byli w stanie odróżniać te produkty na rynkach.

Jednocześnie – będąc już przy tym rynku – uczestnicy Rady przeprowadzili dyskusję

na temat tzw. systemu hybrydowego.

To jest tzw. system etykietowania, zgłoszony przez

Wielką Brytanię, która proponuje dobrowolny system oznakowania produktów żywno-

ściowych tak jak światła na skrzyżowaniu – oznakowanie trzema kolorami.

Produkty

oznaczone kolorem czerwonym jako te, które są niespecjalnie żywnościowo polecane,

zalecane i wartościowe oraz oznaczanie kolorem żółtym i kolorem zielonym.

W odpowiedzi na to grupa krajów – tzw. bardziej południowych, pod przewodnictwem

Włoch – skrytykowała dość wyraźnie tego typu system oznakowania produktów, w tym

produktów regionalnych, produktów specjalnych, tradycyjnych, gwarantowanych, Chro-

nionego Oznaczenia Geograficznego.

Włosi nawet podali przykład, że w zasadzie oliwa

8 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

z oliwek jako produkt dość rozpowszechniony uzyskałaby kolor czerwony w tych ozna-

czeniach hybrydowych.

W związku z tym to daleko idące uproszczenie, proponowane

przez Brytyjczyków, uznano właśnie za zbyt daleko idące rozwiązanie, które niekoniecz-

nie mogłoby wprowadzić jakieś bardziej pożądane informacje dla konsumentów, a dużo

by mogło na tym rynku zamieszać.

W odpowiedzi na to Wielka Brytania podtrzymuje, że jest to system dobrowolny i nie

chciałaby, żeby ktokolwiek jej zabraniał stosowania takiego oznakowania produktów –

w celu oczywiście przekazywania konsumentom na ich rynku odpowiednich informacji

o walorach żywnościowych produktów.

Czyli ta debata wskazywała, że istnieje grupa

krajów, która nie uważa, że tego typu podejście, tak bardzo uproszczone, jest właściwe.

Niemniej jednak Wielka Brytania uważała, że dobrowolnie będzie chciała w kraju tak

te produkty oznakować.

Chciałabym przedstawić jeszcze jeden punkt, omawiany w ramach spraw różnych –

to jest kwestia dostępu do rynku Federacji Rosyjskiej, jeśli chodzi o eksport roślin i pro-

duktów roślinnych.

Tu prezydencja przedstawiła informację o trwających rozmowach

przedstawicieli KE z Federacją Rosyjską w zakresie wycofania się z tych zakazów, które

wprowadziła Federacja Rosyjska na materiał roślinny, w tym na sadzeniaki ziemniaków,

żeby można było rzeczywiście wyjaśnić wszystkie kwestie sporne.

Nie zakończono jesz-

cze rozmów, ale prezydencja podkreślała, że idą one w dość dobrym kierunku jeśli cho-

dzi o wzajemny klimat rozmów – aczkolwiek bez ostatecznego zakończenia tych spraw,

które budzą również niepokój u wielu producentów i eksporterów produktów roślinnych

na rynek Federacji Rosyjskiej.

Jeśli chodzi o wniosek Niemiec w zakresie prac nad dyrektywą dotyczącą poziomów

emisji zanieczyszczeń, to Niemcy tylko poprosiły Komisję, żeby jednak Rada rolna była

o tych pracach informowana.

Ponieważ są to tematy, omawiane najczęściej na innej

Radzie – Radzie ds. Środowiska – więc Niemcy apelują, żeby komisarz i Komisja miała

na uwadze, że temat dotyczy w 90% właściwie spraw rolnych.

A więc ta Rada powinna

być odpowiednio informowana w zakresie przygotowywania zapisów, dotyczących moni-

torowania emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń powietrza, które pochodzą oczy-

wiście z produkcji rolniczej.

Dziękuję bardzo, panie przewodniczący.

To są najważniejsze sprawy, którymi zajmo-

wała się Rada rolna w grudniu.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo, pani minister.

Zabierze głos pan przewodniczący Ardanowski, a następ-

nie pani Masłowska i pan Babalski.

Poseł Jan Krzysztof Ardanowski (PiS):

znawanie się z tematami, które są dyskutowane na posiedzeniach w Brukseli, ponieważ

to pokazuje i kierunek myślenia, i kierunek zmian w UE.

Również często dopiero wtedy

możemy precyzyjniej poznać polskie stanowisko, kiedy jest tam prezentowane – co cza-

sami jest trudne do uzyskania na poziomie krajowym.

Zainteresowało mnie kilka tematów, ponieważ część z nich dotyczy Polski w mini-

malnym stopniu; problem produkcji ryżu czy połowów na Morzu Czarnym na razie nas

jeszcze nie dotyczy.

Natomiast jest parę tematów, które mają bezpośredni wpływ na sytu-

ację polskiego rolnictwa bądź mogą zawierać rozliczne elementy, które mogą zagrozić

naszemu rolnictwu.

Wydaje mi się, że dyskusja europejska na temat zanieczyszczeń powietrza – to jest

jeden z punktów, omówionych w sprawach różnych – zaczyna przypominać trochę jakąś

taką absurdalną debatę.

Na poprzednim posiedzeniu Komisji mówiliśmy o pewnych

absurdalnych wnioskach, jakie w Europie będą realizowane w zakresie wędzenia przy

pomocy drewna; Komisja ze stosownym zapytaniem zwróciła się do rządu.

Podobna

sytuacja dotyczy obciążenia już nie tylko przemysłów – czy też czynników przyrodni-

czych – odpowiedzialnością za zmiany klimatu.

Teraz próbuje się nam wmówić, że te

zmiany klimatu są również w dużej mierze powodowane przez rolnictwo, przez zwie-

rzęta, a w szczególności przez przeżuwacze.

s.s.

9

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Tak, jak tutaj państwo zaznaczyliście, Niemcy twierdzą, że 90% emisji amoniaku

pochodzi z rolnictwa, czyli od zwierząt przeżuwających.

Pragnę zwrócić uwagę, że tezy

o ograniczeniu emisji gazów z rolnictwa prezentują te kraje, które mają dużo większy

niż w Polsce stan nasycenia rolnictwa zwierzętami, większą obsadę zwierząt na hek-

tar oraz większą intensywność nawożenia.

Tym krajom może łatwiej jest mówić o tym,

że należy coś ograniczać.

Ale z punktu widzenia Polski byłoby to absolutnie niezrozu-

miałe – ba, absolutnie szkodliwe – gdybyśmy przy znacznie mniejszej intensywności rol-

nictwa godzili się na wprowadzanie ograniczeń, np. w zakresie rozwoju bydła w Polsce.

Przecież byśmy doprowadzili do jakiejś sytuacji absolutnie nienormalnej.

Dlatego uważam, że Polska powinna tu zajmować jednoznaczne stanowisko – podając

również, jaka jest różnica w intensywności polskiego rolnictwa w stosunku do rolnictwa,

np. Niemiec czy Francji.

Sprawa, która również wymaga pewnego komentarza, to jest kwestia konferencji,

która określała w większym może stopniu niż do tej pory przyszłość sektora mleczar-

skiego po 2015 r., czyli po ostatnim roku kwotowania mleka.

Ja dostrzegam – i przepra-

szam, że to powiem otwartym tekstem – jakieś absolutne samozadowolenie i uspokoje-

nie faktem chwilowego wzrostu cen mleka.

To jest przedstawiane przez pana ministra

Kalembę jako jeden z wielkich sukcesów – nie wiem, czy sukces roku jego ministrowania

– że ceny mleka są wysokie.

Podaje zresztą maksymalne ceny, funkcjonujące na rynku,

bo średnie ceny są niższe niż te, które podaje pan minister.

Ale rozumiem, że każda

sroczka swój ogonek chwali.

Natomiast proszę zauważyć, że nawet komisarz Ciolos mówi, iż trzeba w dalszym

ciągu wspierać produkcję mleka.

Proponuje różnego rodzaju działania, które KE

dostrzega.

Zacytuję: „Komisarz poinformował, że obecnie obserwowane ceny mleka

są dobre.

Prace nad odpowiednimi rozwiązaniami dla sektora należy prowadzić właśnie

w okresie stabilizacji, a nie podczas kryzysu.

Komisarz wskazał, że trzeba się zastano-

wić, czy planowane działania wystarczą dla zapewnienia stabilności w tym sektorze”.

A zatem teraz, kiedy obserwujemy okres względnej stabilizacji w produkcji mleka,

należy się zastanawiać, w jaki sposób ten sektor stabilizować po 2015 r.

To, co szumnie

jest nazywane pakietem mlecznym, absolutnie temu nie będzie służyło.

Jest to, moim

zdaniem, jakiś rodzaj pozornej gry, która mówi, że rolnicy będą mogli tworzyć grupy,

a grupy te będą negocjowały cenę z odbiorcą – bo do tego się sprowadza przyjęte również

przez Sejm rozstrzygnięcie.

Produkcja mleka może być wspierana m.in. poprzez płatności powiązane z produkcją.

Wręcz jest to sugestia ze strony Komisji.

A co my robimy?

Ano w 2014 r. – według infor-

macji, które przekazało ministerstwo rolnictwa – odchodzimy od płatności zwierzęcej,

czyli od tego, co było jednym z elementów wspierania krajowego polskiego rolnictwa.

Jest spór pomiędzy ministrem rolnictwa a ministrem finansów i jak na razie wygląda

na to, że ministerstwo rolnictwa ustępuje, ponieważ już zrezygnowało ze wsparcia

w I sektorze.

Również, jak widać z informacji, jakie wynikają z korespondencji między minister-

stwem rolnictwa a ministrem finansów – resort rolnictwa zrezygnował ze wsparcia kra-

jowego.

Z tej tzw. płatności zwierzęcej, którą – przypomnę – wprowadziliśmy w 2007 r.

Tu obserwujemy, że pan komisarz wręcz zachęca do tego, by tego typu wsparcie utrzy-

mywać, a Polska się z tego wycofuje.

Również nie mamy informacji, w jaki sposób Polska

zamierza wspierać produkcję mleczną, produkcję bydła na terenach zagrożonych wygi-

nięciem produkcji czy wycofaniem się z produkcji.

To dotyczy przede wszystkim terenów

górskich, terenów peryferyjnych.

Będziemy bardzo mocno dopytywać rząd na posiedzeniu lutowym o to, w jaki sposób

w ramach polityki spójności w poszczególnych programach – czy horyzontalnych, czy

regionalnych – będą realizowane elementy wspierania polityki rolnej.

Jak w tym zakre-

sie również będzie wspierana produkcja bydła mlecznego – także przez poszczególne

samorządy terytorialne.

A na razie to obserwuję coś takiego.

Oto rząd mówi: my tu niewiele możemy, niech

robią to marszałkowie województw.

Marszałkowie województw mówią: my mamy szereg

innych, ważniejszych problemów i potrzeb, niech robi to rząd.

Jest takie wzajemne prze-

10 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

rzucanie się i któregoś dnia trzeba będzie zadać pytanie – „To kto groszy moich złodziej:

Żyd psiajucha czy dobrodziej?”

Jeszcze ostatnia sprawa, którą również, jak mi się wydaje, należy podnieść, czyli

sprawa dotycząca etykietowania w rolnictwie lokalnym i w sprzedaży bezpośredniej.

Nie

wiem, czy samo etykietowanie jest tutaj kluczem do rozwoju, do skrócenia łańcuchów

dostaw i wzrostu sprzedaży bezpośredniej, ale na pewno w tym zakresie należy coś robić.

Tak, jak rozumiem – również z tekstu, który państwo przedstawiliście – KE wskazuje,

że „rośnie zapotrzebowanie na sprzedaż bezpośrednią, jednak obserwuje się duże różnice

między poszczególnymi państwami członkowskimi”.

Wydaje mi się, że w Polsce ta sprze-

daż jest bliska zeru.

Mówię o sprzedaży legalnej.

„Komisja podkreśliła, że istnieje auten-

tyczny popyt na produkty bezpośrednio z gospodarstw.

Nowa WPR daje instrumenty

wsparcia w tym zakresie (to jest wsparcie inwestycji czy współpracy).

Należy zaznaczyć

niezmierne korzyści środowiskowe takiej formy sprzedaży”.

Znakowanie byłoby jedną

z form informowania konsumenta o takich możliwościach.

Tak, tylko co z tego jest reali-

zowane w Polsce?

Przypomnę, że oczekujemy informacji jako podkomisja, która sobie postawiła

ambitny cel.

Cel, który wydaje mi się w tej chwili mało realny: by wprowadzić w Polsce

istotne – nie kosmetyczne, a istotne uproszczenia i ułatwienia w sprzedaży bezpośred-

niej.

Na następne posiedzenie Sejmu zarówno minister zdrowia, jak i minister rolnictwa

zostali przez podkomisję zobligowani do przedstawienia konkretnych rozwiązań, które

zamierzają wprowadzić w najbliższym czasie.

Od tego uzależniamy, w jaki sposób Komi-

sja rolnictwa, która powołała tę podkomisję, będzie dalej procedowała te sprawy.

Wydaje mi się, że ta dyskusja – skoro toczy się na poziomie KE i krajów członkow-

skich – to jak najbardziej musi się toczyć w Polsce, bo jest wielka potrzeba wzmocnienia

przetwórstwa lokalnego i sprzedaży bezpośredniej w polskim rolnictwie.

To jest wielka

szansa.

Często dochodzę do takiego wniosku, że problemy rolnictwa – również tego spe-

cyficznego, polskiego rolnictwa – bardziej dostrzegają politycy w UE niż politycy w Pol-

sce.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

UE ds. Rolnictwa i Rybołówstwa w grudniu było wykorzystane przez stronę polską

do poruszenia problemu dorsza w zasobach Morza Bałtyckiego?

Tam jest taki punkt, jak

widzę z programu – chodzi o uprawnienia do połowów na Morzu Czarnym, na wodach

UE i poza tymi wodami.

Więc sądzę, że była świetna okazja dla polskiego ministra rol-

nictwa, żeby przedstawić te zagrożenia, z którymi nas zapoznawali na posiedzeniach

Komisji rolnictwa chyba już dwukrotnie przedstawiciele polskich rybaków.

Pamiętacie państwo, że główny problem sprowadzał się do tego, iż statki UE – dwóch

państw – wyławiają ogromne ilości szprotek, które są pokarmem dla dorsza bałtyckiego.

W związku z tym grozi to znacznym uszczupleniem zasobów dorsza w Morzu Bałtyc-

kim – mówiąc tak najoględniej.

To posiedzenie Komisji rolnictwa bardzo mocno zapadło

w naszej pamięci.

Jestem ciekawa, czy także to posiedzenie zapadło w pamięci polskiego

ministra rolnictwa?

Czy minister rolnictwa chociażby zasygnalizował na tym forum pro-

blem, jaki dostrzegają polscy rybacy, którym nie można odmówić wiedzy ani doświadcze-

nia – często doświadczenia całego życia?

A drugie pytanie mam do pana, który brał udział w konferencji na Bali, żeby pan

przedstawił dwa przykłady – co konkretnie dobrego wynika dla Polski z tej konferencji,

a jakie wynikają dla Polski niebezpieczeństwa z ustaleń przyjętych na tej konferencji.

Jakich można spodziewać się niekorzystnych rozwiązań dla polskiego rolnictwa właśnie

po tych ustaleniach z konferencji?

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

s.s.

11

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Poseł Zbigniew Babalski (PiS):

kwestię, którą miałem poruszyć, to poruszyła już moja szanowna koleżanka.

Ja bym

chciał tylko dopytać, jeśli chodzi o kwestię ryb.

Chciałem zapytać, czy ta tabela, którą

dostaliśmy w materiałach, dotycząca wielkości kwot połowowych, ustalonych dla Pol-

ski na 2014 r., zawiera kwoty ostateczne?

Można byłoby powiedzieć, że trzeba by tu się

zastanowić, czy myśmy w sposób dostateczny walczyli o kwoty połowowe dla polskich

rybaków, bo w niektórych gatunkach strategicznych wygląda na to, że tę batalię prze-

graliśmy.

To, po pierwsze.

Drugie pytanie.

Czy jest ostateczna propozycja podziału środków na rybołówstwo

w nowej perspektywie finansowej?

Bo ciągle słyszymy o jednej dużej kwocie, natomiast

nie słyszymy, jakie są poszczególne koperty na kraje jeśli chodzi o rybołówstwo.

Ewen-

tualnie, kiedy nastąpi ostateczny podział tych środków?

Ostatnia kwestia jeśli chodzi o ryby.

Czy my w jakiś sposób w ogóle poruszamy tę kwe-

stię, którą poruszają polscy rybacy, polscy armatorzy – bo tutaj nie widać tego w materia-

łach – odnośnie do połowów paszowych?

Czy my sygnalizujemy, że to jest jednak problem

dla Polski, który jest poruszany przez polskich armatorów?

Z materiałów to nie wynika,

a więc proszę ewentualnie odpowiedzieć, czy w ogóle te kwestie są poruszane.

Sprawa druga – rolnictwo ekologiczne.

Chciałbym zapytać – jak to jest?

Bo jeśli pań-

stwo pozwolicie, to zacytuję: „KE zapowiedziała przygotowanie nowej propozycji legi-

slacyjnej w marcu 2014 r.

Poinformowała, iż były prowadzone konsultacje publiczne,

w wyniku których napłynęło ponad 45 tys. odpowiedzi.

96 % pochodziło od obywateli,

a 4 % od różnych organizacji związanych z sektorem”.

Co jest ważne?

„61% uczestników

konsultacji opowiedziało się za zniesieniem wszelkiej derogacji.

Konsumenci mają coraz

większe wymagania, ten rynek opiera się na zaufaniu konsumentów”.

Rozumiem – i też z wypowiedzi to wynikało – że rolnictwo ekologiczne nie jest już

traktowane jako jakiś dział niszowy czy jako dział, który jest ledwo zauważalny.

Mało

tego.

Jak wynika z materiałów, które dostajemy co jakiś czas, w nowej perspektywie KE

chce bardzo mocno podkreślić rangę i wagę rolnictwa ekologicznego.

Jak to się ma do takiej sytuacji, gdzie polski minister rolnictwa proponuje wręcz jakby

nawet pomału zwijanie się rolnictwa ekologicznego, wprowadzając zmiany na niekorzyść

jeśli chodzi o dopłaty do rolnictwa ekologicznego?

Mówię o powierzchniach.

Przypomi-

nam, że chyba na ostatnim czy przedostatnim posiedzeniu Komisji rolnictwa mówiliśmy

o tym.

Wygląda na to, że idziemy jakby pod prąd.

W zupełnie przeciwnym kierunku.

Dziękuję bardzo.

Ja chciałem też dopytać w sprawie wielkości kwot połowowych dla Pol-

ski – jakie one są aktualnie, jeśli chodzi o dorsza?

O wszystkie kwoty, jakie mamy – poza

tą, która została tu podana, a dotyczy wód nienależących do UE.

Jeśli chodzi o sprawę sektora mleczarskiego to miałbym pytanie – jakie jest obecnie

stanowisko rządu, jeśli chodzi właśnie o przyszłość produkcji mleka i sektora mleczar-

skiego w Polsce?

W tej informacji czytamy, że pan komisarz Ciolos poinformował o moż-

liwościach wspierania sektora poprzez płatności powiązane z produkcją, zwiększanie

pomocy dla regionów, dopłaty do pierwszych hektarów, ONW – i że w czasie prezydencji

greckiej odbędzie się teraz ta debata.

Czy już nasz rząd, czy minister ma jakieś eksper-

tyzy czy opracowania?

Kiedy będzie przygotowane stanowisko do tej debaty, żebyśmy

mogli jako Komisja ewentualnie zapoznać się z tym stanowiskiem?

To są te pytania.

Czy ktoś jeszcze chciał zabrać głos?

Nie widzę.

Bardzo proszę, jeśli można, o odpowie-

dzi na te pytania.

Tylko proszę mówić bliżej mikrofonu.

Przepraszam, że ciągle o tym

przypominam, ale to taka sala.

Podsekretarz stanu w MRiRW Krystyna Gurbiel:

Spróbuję.

Niestety, jestem zaziębiona i mam kłopoty z głośnym mówieniem.

Dlatego tak

słabo mnie tutaj słychać.

Tak że przepraszam, panie przewodniczący.

Odniosę się do kilku kwestii, które poruszyli państwo posłowie, a w szczególności

do tych, które poruszył pan przewodniczący Ardanowski.

Następnie również poproszę

12 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

o wypowiedzi panią minister Krzyżanowską i pana dyrektora Nawrockiego, jeśli pan

przewodniczący pozwoli.

Zaczynając od kwestii zanieczyszczenia powietrza ze źródeł rolniczych – myślę,

rolnictwa, mówiąc szerzej, jest tego samego zdania, co pan przewodniczący i takie sta-

nowisko było prezentowane na Radzie do spraw rolnictwa.

Oczywiście, tutaj, na Radzie,

była po prostu mowa, żeby Rada również była informowana o tym, co się dzieje w zakre-

sie prac nad regulacjami, związanymi z ograniczeniami zanieczyszczeń powietrza –

z tego względu, że to ma znaczenie również dla rolnictwa.

Tak więc chciałabym zapewnić, że w trakcie prac nad polskim stanowiskiem, które

rzecz jasna jest wypracowywane międzyresortowo, resort rolnictwa będzie dążył do tego,

żeby ewentualne ograniczenia nie powodowały utrudnień w prowadzeniu produkcji

zwierzęcej w naszym kraju.

Natomiast jeśli chodzi w ogóle o wsparcie produkcji zwierzęcej – czy w szczególno-

ści produkcji bydła czy przeżuwaczy – to te możliwości, o których była mowa i o któ-

rych mówił pan przewodniczący Ardanowski, będą u nas wykorzystywane.

Możliwość

wsparcia powiązanego z produkcją jest dostępna od 2015 r. i zakładamy, że ona będzie

w Polsce wykorzystywana.

W ramach PROW przewidujemy, że tak powiem, bardziej

preferencyjne wsparcie w obszarze modernizacji, inwestycji modernizacyjnych – m.in.

dla hodowli bydła mlecznego i bydła mięsnego.

Tak że inne instrumenty, które można

wprowadzić, również będą wykorzystywane.

Chciałabym powiedzieć, że jak najbardziej

to, co w ramach polityki unijnej będzie możliwe, to będzie realizowane w Polsce – po to,

żeby tę produkcję wspierać.

Natomiast obawiam się, że w ramach polityki spójności trudno sobie wyobrazić

wsparcie akurat dla jakiegoś działu produkcji rolnej – czy to bydła, czy to dla jakiegokol-

wiek innego segmentu.

Tak że tutaj rzeczywiście raczej nie liczyłabym na to, że będą tam

instrumenty, służące wsparciu czy poprawie warunków hodowli bydła w naszym kraju.

Po prostu to jest domena WPR i z tej linii budżetowej, z tej polityki unijnej będziemy

korzystać.

Jeśli chodzi o kwestie kwot rybnych, to ja bym poprosiła pana dyrektora Nawrockiego

o szczegółowe informacje, których nie przedstawiliśmy w trakcie wstępnej prezentacji,

bo skoncentrowaliśmy się na kwestiach rolnych.

Dyrektor Departamentu Rybołówstwa MRiRW Tomasz Nawrocki:

Panie przewodniczący, pani minister, szanowna Komisjo.

Tak, jak słusznie państwo

2013 r. jednym z głównym tematów były sprawy, związane z rybołówstwem.

Tutaj, tak

jak zauważyła pani poseł Masłowska, była mowa na temat rozporządzenia Rady, usta-

lającego uprawnienia do połowów na 2014 r. dla niektórych stad ryb i grup stad ryb

na Morzu Czarnym.

Drugi punkt to był wniosek, dotyczący rozporządzenia Rady, ustalającego uprawnie-

nia do połowów na 2014 r. dla pewnych stad ryb i grup stad ryb.

To rozporządzenie jest

stosowane w wodach unijnych oraz w odniesieniu do statków UE w niektórych wodach,

nienależących do Unii.

Mówiąc krótko, to drugie rozporządzenie często nazywane jest

tzw. kwotami dużymi dużych TAC-ów, czyli tego, co będzie można wyławiać na wodach

nienależących do UE.

Mówimy tutaj o Atlantyku Północnym, Atlantyku Południowym

i o wodach Pacyfiku.

Oprócz tych dwóch punktów były również omawiane sprawy różne i tutaj też był

poruszony temat, związany z Europejskim Funduszem Morskim i Rybackim.

O tym

za chwilę powiem dwa słowa.

Natomiast jeśli chodzi o problem chudego dorsza, to pragnę odpowiedzieć, że ten pro-

blem jest poruszany przez pana ministra na forum UE.

Była o tym mowa na Radzie paź-

dziernikowej, kiedy była mowa o kwotach połowowych dotyczących właśnie Morza Bał-

tyckiego – czyli w nomenklaturze rybackiej nazywanej tzw. małymi TAC.

Również ten

problem został poruszony na posiedzeniu BALTFISH-u, które miało miejsce na jesieni,

a także jest poruszany w rozmowach bilateralnych – m.in. ze stroną szwedzką.

Tutaj

s.s.

13

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

pragnę poinformować, że ten problem jest zauważany.

Można żywić nadzieję, że w nie-

długim czasie te sprawy – jeśli chodzi o połowy szprota – będą w jakimś zakresie uregu-

lowane.

Pragnę jednak też zauważyć i podkreślić, że te działania muszą być niezwykle wywa-

żone, ponieważ Polska ma udział w kwocie połowowej szprota w wysokości około 30%.

Natomiast jeśli chodzi o śledzia, to jest to udział w wysokości około 25% w kwocie poło-

wowej całkowitej, która jest ustanawiana na Bałtyk – co oznacza, że po części problem

połowów przez duże jednostki również dotyczy jednostek polskich.

Dlatego te działania,

które są podejmowane, muszą być wyważone.

Tutaj również bardzo ważny jest głos nauki, ponieważ wielokrotnie była już o tym

mowa, że nie wszyscy uważają, iż głównym powodem tzw. problemu chudego dor-

sza są tylko połowy paszowe.

W tej kwestii są prowadzone badania.

Mam nadzieję,

że w 2014 r. ukażą się wstępne wyniki badań, które będą mogły wskazać czy także będą

wskazywały na inne warunkowania o charakterze naturalnym.

Jeżeli chodzi o kwoty połowowe dla Polski i pytanie, czy to są kwoty ostateczne,

to jeśli chodzi o duże TAC, to te kwoty połowowe są od kilku lat na podobnym poziomie.

Kwoty oczywiście jeszcze mogą ulec pewnym zmianom, bo w odróżnieniu od tego, co się

dzieje na Bałtyku, gdzie tylko państwa UE mają dostęp do tych kwot, tak w przypadku

tzw. dużych TAC tam są zainteresowane kwotami państwa trzecie.

Ostatecznie udział

tych kwot jest uzależniony również od porozumień, zawieranych przez KE na forum

poza Unią.

Natomiast tutaj pragnę zauważyć, że polska flota dalekomorska głównie operuje

u wybrzeży Afryki Zachodniej – to jest Maroko, Mauretania – i tam mamy zadowalające

wyniki.

Nawet bym powiedział, że dużo lepsze niż były spodziewane.

Tak samo wygląda

sytuacja, proszę państwa, jeżeli chodzi o kwoty, które zostały uzgodnione na posiedzeniu

Rady Ministrów w grudniu.

Tutaj również te kwoty są zadowalające i ja bym nie nazy-

wał tego przydziału kwot jakimiś niedobrymi informacjami dla floty dalekomorskiej.

Tutaj bezpośrednio z przedstawicielami były prowadzone konsultacje i nie jest tak źle,

jak niektórzy z państwa tutaj mogliby sądzić.

Natomiast padło pytanie, czy jest już propozycja podziału kwoty Europejskiego Fun-

duszu Morskiego i Rybackiego.

Otóż chcę zauważyć, że oczywiście ten poziom całko-

witego funduszu jest mniej więcej ustalony.

Dlaczego mniej więcej?

Dlatego, że ostat-

nio Parlament Europejski zgłosił propozycję, aby sfinansować z tego funduszu pewne

działania, które dotychczas nie były z niego finansowane.

W stanowisku kompromiso-

wym, zawartym między KE a Radą Ministrów, te działania miały nie być finansowane

z EFRiM.

Natomiast PE wprowadził postulat czy taką zmianę, aby zwiększyć wydatki –

kosztem przyszłego EFRiM – na działania kontrolne oraz na działania, związane ze zbie-

raniem danych statystycznych i danych naukowych.

Otóż tutaj minister rolnictwa odpowiedzialny za rybołówstwo kategorycznie stwier-

dził -m.in. w sprawach różnych – że jeśli tego typu działania mają być wspierane, to nie

mogą się odbywać kosztem koperty funduszu rybackiego, który jest już ustalony.

Podobne

stanowisko prezentowały również inne kraje.

Ostatecznie prezydencja litewska na posie-

dzeniu, które miało miejsce bodajże 19 i 20 grudnia, zaprezentowała tego typu stanowi-

sko, że nie zgadza się na propozycję PE, aby zwiększyć działania kontrolne i zbieranie

danych rybackich kosztem funduszu.

Ponieważ PE nie znalazł jakby wyjścia z tej sytuacji, to negocjacje i ustalenia w spra-

wie porozumienia między Komisją, Radą Ministrów i Parlamentem zakończyły się fia-

skiem i zostały przełożone na poczet prac prowadzonych przez prezydencję grecką, które

będą trwały w I półroczu 2014 r.

Natomiast odpowiadając na pytanie dotyczące kwot połowowych dorsza dla Polski,

to, jak rozumiem, panie przewodniczący, chodzi również o dorsza z Morza Bałtyckiego

i o dorsza dalekomorskiego.

Jeśli chodzi o Morze Bałtyckie, to tutaj kwoty połowowe

dorsza kształtują się na poziomie około 20 tys. ton.

Konkretnie na rok 2014 wynoszą

dokładnie 19,43 tys. ton.

Natomiast jeśli chodzi o kwoty dalekomorskie, to tutaj w tzw.

dużych TAC jest to 3 tys. ton.

14 s.s.

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

Natomiast pragnę zwrócić uwagę, że kwoty połowowe dorsza, jeśli chodzi o 2012 r.,

zostały wykorzystane przez polskich rybaków na Bałtyku w 68%.

Trwają w tej chwili

zliczenia dotyczące wykorzystania kwot połowowych dorsza w 2013 r.

Do 31 grudnia te

dane, które zostały wprowadzone, świadczą o tym, że kwota dorsza na Morzu Bałtyckim

w 2013 r. była wykorzystana w 55%.

To tyle w skrócie.

Oczywiście, jeśli będą jakieś pytania, to jestem do państwa dyspo-

zycji.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Pytania uzupełniające – pani poseł Masłowska, pan poseł Babalski.

Poseł Gabriela Masłowska (PiS):

Jaki był powód niewykorzystania kwot...

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Proszę mówić bliżej mikrofonu, pani poseł.

Poseł Gabriela Masłowska (PiS):

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Poseł Gabriela Masłowska (PiS):

Jest włączony.

Jaki był powód niewykorzystania kwoty połowowej, czyli wykorzystania

jej tylko w 50% w 2013 r.?

Dlaczego minister rolnictwa nie wykorzystał tego posiedzenia

Rady, żeby ponownie powiedzieć o problemie – o sytuacji dorsza na Bałtyku?

Dlaczego

polski minister rolnictwa nie wykorzystał tej okazji, kiedy były prowadzone tego typu

rozmowy?

Dlaczego nie skorzystał z tej sytuacji, aby powrócić do tematu spraw ograni-

czenia połowów paszowych i ratowania dorsza?

Które z państw jest sojusznikiem Polski

w tym zakresie?

Czy Polska jest tutaj osamotniona?

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dzisiaj mam to szczęście, że pani poseł mnie wyprzedza i zadaje identyczne pytania, więc

bardzo silnie tę kwestię wzmocnię.

Panie dyrektorze, same liczby, które pan podaje, nic nie znaczą.

Kompletnie nic nie

znaczą.

Po prostu dorsza w Bałtyku nie ma.

Dorsz jest wyławiany na paszę.

Dorsz nie

ma pożywienia.

Pożywieniem dla dorsza jest śledź.

Mało tego.

W tych tabelach, które tutaj mamy, jest ograniczony również połów śledzia

w roku 2014.

No, to trzeba bardzo wyraźnie mówić.

Jeśli pan tak uspakaja...

Mnie może

pan uspokoić, bo ja nie jestem z branży, aczkolwiek od praktycznie sześciu lat zajmuję się

w Sejmie rybołówstwem – i tym „słonym”, i śródlądowym.

Ale nie można tylko i wyłącz-

nie powiedzieć w taki sposób i zostawić jeszcze znak zapytania.

Być może to jest moja

nadinterpretacja, a więc z góry już przepraszam, żeby się pan nie obraził.

Czego tak naprawdę chcecie?

Przecież w 2012 r. kwoty wykorzystane to ponad 60%,

w roku 2013 będzie 50%, może nawet nie 60%.

Starczy tego dorsza.

Tego dorsza nie ma.

Jeśli jest, to jest po prostu w tak słabej kondycji, że nie ma co łowić.

Więc to pytanie jest

absolutnie aktualne na cały ten rok.

Czy polski minister podczas rozmów na szczeblu

Rady – czy też na szczeblu Komisji – dyskutuje na temat połowów paszowych?

Wiemy,

że przede wszystkim – przede wszystkim – dotyczy to wielkich statków skandynawskich.

Na zakończenie jeszcze powiem, żeby nie było tak, że tylko narzekam.

Otóż mogę

pochwalić i pochwalę to z całą szczerością, że dość już wydawania pieniędzy na kolejne

kontrole, bo te pieniądze przydadzą się na pewno rybołówstwu do wykorzystania

w zupełnie innym celu.

Szczególnie polski rybak – szczególnie polski rybak, podkreślam

– odczuł te kontrole w ostatnich dwóch, trzech latach.

Więc tutaj to powiem, żeby pan nie

mówił, że tylko i wyłącznie są narzekania.

To stanowisko jest dobre, twarde i powinno

s.s.

15

Pełny ZaPis PrZebiegu Posiedzenia:

być utrzymane, żeby te pieniądze po prostu nie szły na bezsensowne kontrole.

Chyba,

że ktoś po prostu z tego też chce żyć.

Dziękuję bardzo.

Dziękuję bardzo.

Panie dyrektorze, bardzo proszę.

Dyrektor departamentu MRiRW Tomasz Nawrocki:

Panie przewodniczący, szanowni państwo.

Pragnę zauważyć, że dorsz nie jest łowiony

na paszę i stanowczo to stwierdzam.

Dlatego, że ewentualnie mowa o połowach paszo-

wych odnosi się do tzw. ryb pelagicznych, którymi jest szprot i śledź.

Nie ma jako takiej

tej kategorii, jest to takie popularne określenie, powszechnie funkcjonujące – mówimy

o połowach paszowych.

Natomiast na Morzu Bałtyckim, jeśli mają miejsce takie połowy, to one dotyczą

szprota i śledzia.

W taki sam sposób są poławiane szproty konsumpcyjne, jak i te, które

są ewentualnie przeznaczone na pasze.

Szacujemy, że z połowów szprota i śledzia, głów-

nie szprota, to około 60% trafia do konsumpcji, a około 40 – 50% połowów jest prze-

znaczanych na pasze.

Natomiast o tym, czy ten szprot jest przeznaczany na paszę, tak

naprawdę decyduje się w porcie, kiedy przypływa statek, który dokonał połowu.

W zależności od tego, kto jest odbiorcą, to wtedy albo ten szprot idzie na paszę, albo

do przetwórstwa i trafia na stół chociażby np. w postaci szprota wędzonego.

Tu mam

też dobrą wiadomość, bo szprot jest tą rybą, która uchowała się przed wzmocnieniem

wymogów, dotyczących wędzenia.

Tak że szprot wędzony będzie i może być wędzony

tradycyjną metodą.

Natomiast część szprota trafia do konserw, a część jest przeznaczana

na mączkę paszową.

Tutaj również są pewne dobre informacje.

Spodziewamy się, że presja połowowa

na szprota w zakresie połowów paszowych ulegnie zmniejszeniu w związku z tym,

że nastąpiły pewne zmiany, jeśli chodzi o wykorzystanie mączek kostnych.

Pragnę również zauważyć, że na posiedzeniu Rady grudniowej były omawiane pro-

blemy i kwoty, które dotyczyły trochę dalszych obszarów niż Morze Bałtyckie.

Otóż pan

poseł mówi, że tutaj kwota śledzia została zmniejszona.

To są kwoty połowowe na Pół-

nocnym Atlantyku, na Południowym Atlantyku i na Pacyfiku.

Te kwoty, jeśli patrzymy

na śledzia, nieznacznie zmalały, bo to są w ogóle śladowe ilości.

Tam było bodajże 699 ton,

teraz są 473 tony.

Natomiast tam flota dalekomorska wykorzystuje te kwoty do wymian

i np. spadło trochę tego śledzia, ale wzrosła ilość makreli.

Więc tutaj nie ma jakichś

większych strat.

Te kwoty są na podobnym poziomie, na jakim były w latach ubiegłych.

Natomiast oprócz obszarów dalekomorskich tematem obrad Rady było Morze Czarne.

A jeśli chodzi o sprawę połowów paszowych, to te problemy są szczególnie uwypuklane

przez rybaków łowiących na Morzu Bałtyckim.

W związku z tym przy omawianiu spraw

dotyczących Morza Czarnego ten głos pewnie nie byłby wyraźnie usłyszany jeśli chodzi

o zgłoszenie problematyki dotyczącej Morza Bałtyckiego.

Tak jak powiedziałem w swojej wypowiedzi, ten problem był mocno wyartykułowany

na posiedzeniu Rady Ministrów w październiku, kiedy była mowa o kwotach dotyczą-

cych Morza Bałtyckiego.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Krzysztof Jurgiel (PiS):

Dziękuję bardzo.

Zamykam posiedzenie Komisji.

Do zobaczenia jutro.

Dziękuję bardz


text:
8.

W dniu ostatniego występu Ewy w Petersburgu, wysadzono miną pawilon główny wystawy rolniczej.

Zamach skierowany był przeciwko W. Księciu.

Oczekiwano przybycia jego, a kolejność zwiedzania poszczególnych budynków była z góry ustalona.

Ale aulo jego uległo w drodze lekkiemu uszkodzeniu i ten przypadek sprawił, że przybył wraz ze świtą, kilka minut po ściśle oznaczonym czasie.

W chwili, gdy postawił stopę na schodach pawilonu, rozebrzmiał straszliwy łomot.

Wszystko znikło w dymie i pośród walących się gruzów.

Kilku przemysłowców i urzędników, którzy usłużnie poprzedzili W. Księcia a także dziesięciu, czy dwunastu robotników spotkała śmierć.

W kręgu kilometra, ciśnienie powietrza wytłoczyło szyby we wszystkich domach.

W. Książę siał chwilę be zruchu[1].

Bez zaciekawienia i bez strachu, ale z niesłychanie ponurym wyrazem twarzy patrzył na zniszczenie.

Gdy zawrócił, nadbiegłe tłumy ludzi rozstąpiły się bezgłośnie, czyniąc żywą ulicę, w którą wszedł krokami siewcy, swych nienormalnie długich nóg, nachmurzony, pobrzękując szablą.

Na występ pożegnalny wybrała Ewa rolę spętanego, a polem oswobodzonego echa w balecie „Przebudzenie Pana“.

Zawsze wywoływała tem zachwyt, ale takiego, jak tym razem triumfu nie odniosła dotąd jeszcze.

Był to taniec wolności i wyzwolenia, a działał bezpośrednio na nerwy ludzi szczelnie wypełniających gmach i łagodził wszystkie inne sprzeczne nastroje.

Bachanckie zuchwalstwo, płomienny strach ściganej, nawról, heroiczne postanowienie, ból wywołany pierwszą porażką, igranie z pochodnią zemsty, radość ze wstającego świtu, wszystko wymownie malowało chwilę bieżącą właśnie.

Dwa tysiące pięćset ludzi siedziało jakby skamieniali po zapadnięciu kurtyny.

Polem niezliczone oczy skierowały się ku loży W. Księcia.

Wszyscy widzieli jego leniwe, nie patrzące nigdy oczy.

Oglądali chude i nieproporcjonalnie długie ciało, żylastą szyję ptasią ponad kołnierzem munduru, szorstką brodę, garbate czoło, na którem nie było niemal skóry, odczuwali atmosferę, pełznącą przed nim i spływającą zeń, śmierć rozpyloną w miljony atomów.

A przytem, owe leniwe oczy.

Następnie zaczęła się owacja.

Wykwintne damy wykonywały ruchy konwulsyjne, bezzębni starcy krzyczeli, jak młodziki, zblazowani teatromani stawali na siedzeniach, wymachując rękami.

Gdy Ewa wyszła przed rampę, nastała ciszą i przez dziesięć sekund słychać było tylko rzężenie piersi i szelest sukien.

Patrzyła na owo morze twarzy.

Fałdy białej szaty greckiej, przypominały marmur.

Burza zerwała się ponownie, krzyczano i powiewano chustkami.

Mała dziewczynka przecisnęła się do parapetu galerji, wyciągnęła ręce i zawołała, szlochając, tak silnie, że słychać było wyraźnie:

— Zrozumiałaś nas, duszo kochana!

Ewa nie pojęła rosyjskich słów, ale nie było jej to potrzebne.

Spojrzała na małą i odczuła całą treść.

Przypisy


text:
205.

Tych, co umierać nie chcą, ani wchłonie

Nicość, ni nawet zgnębi czynność żwawa,

Usilnie chcąca wyjąć ich z pod prawa.

Bo równie trudno strawić te nicponie,

Jak rybę, która, jeszcze i po zgonie,

Tym, co ją jedzą, ością w gardle stawa.


text:
bryndza, z rum.

brinze, od pastuchów wołoskich; »bryndzę bić«, 'biedować'.

bryndza.

Słowa pasterskie, jakie od Rumunów-Wołochów poprzejmywaliśmy: bryndza i bundz (dwie odmianki jednego słowa ?), strąga (p.), urda (p. zwurdzić), miały się wszystkie dostać Rumunom od pasterzy albańskich; »brendza, ser wołoski«, wymieniany w aktach dubrownickich w 14. wieku.

[1]


text:
318.

— Wilk — Zbrodniarz!

— Wdowa opuszczona

Biadała, płacząc nad swą stratą:

— Kozę mi, matkę zjadł brodatą,

Której żywiły mię wymiona!

O!

bodaj żywcem pękł, nim skona!

Bodaj się w Piekle prażył za to!

— Wilk — Zbawca! — z rzeszą swą, rozsiadłą

Na kapuścianej w sadzie naci,

Gwarzyła liszka, ciesząc braci:

— Zjadł kozę, podłe czupiradło,

Nim ono nas z kapustą zjadło —

Niech Bóg mu za to Niebem płaci!


IMPERFEKCJE STALOWYCH ZBIORNIKÓW WALCOWYCH, PRZYCZYNY ICH POWSTAWANIA, METODY OGRANICZANIA

KONFERENCJA "PROBLEMY EKSPLOATACYJNE BAZ MAGAZYNOWYCH PRODUKTÓW NAFTOWYCH" POZNAŃ, 11--12maja 1999 IMPERFEKCJE STALOWYCH ZBIORNIKÓW WALCOWYCH, PRZYCZYNY ICH POWSTAWANIA, METODY OGRANICZANIA pro!

dr hab. inż. Jerzy Ziółko Politechnika Gdańska, Wydział Budownictwa Lądowego CENTRUM EDUKACJI "ALIAS", ul. Głogowska 29111,60-702 Poznań Tel./fax (0-61 )865 09 78

Prof. dr hab. inż. 1.

Ziółko Politechnika Gdańska IMPERFEKCJE STALOWYCH ZBIORNIKÓW WALCOWYCH, PRZYCZYNY ICH PO''VSTAWANIA, METODY OGRANICZANIA 1.

Wprowadzenie Imperfekcje, o nadmiernej wartości lub intensywności występowania, stanowią duże zagrożenie dla bezpiecznej eksploatacji konstrukcji inżynierskiej bowiem przyspieszają występowanie zjawiska: wyboczenia w konstrukcjach prętowych, lokalnej utraty stateczności w konstrukcjach płytowych lub powłokowych.

Imperfekcji nie można jednak całko''wicie wyeliminować gdyż wynikają one z technologii wytwarzania konstrukcji.

Im konstrukcja jest bardziej cienkościenna i o większych wymiarach gabarytycznych tym więcej starań należy dołożyć aby ograniczyć wartość imperfekcji, których przyczyną występowania są różne, niezależne od siebie niedokładności i błędy popełnione przy wykonywaniu obiektów inżynierskich.

Współczesne stalowe zbiorniki walcowe o dużej pojemności są imponującymi obiektami inżynierskimi.

Zbiornik o pojemności 50000 m3, który zaliczany jest do zbiorników dużych, lecz nie największych, ma średnicę około 65,0 m i wysokość 18,0 m.

Zbiornik taki ma płaszcz wykonany z blach o grubości 24 mm przy dnie i 10 mm przy górnej krawędzi jest więc konstrukcją wyjątkowo cienkościenną o stosunku tld = - 0,0002 -7- 0,0004.

Zbiorników o pojemności 50 000 m3 jest w Europie wiele, są również, w mniejszej liczbie także zbiorniki o pojemności 100 000 i 125 000 m3.

W Japonii od lat eksploatowane są zbiorniki o pojemności przekraczającej 250000 m3, średnica takiego zbiornika ma ponad 100 fi.

2.

Przyczyny powstania imperfekcji stalO\Y)"chzbiorników walcowych Imperfekcje głównego elementu konstrukcji zbiornika - pła_szcza - wynikają ze sposobu wykonywania tego cienkościennego elementu o wyjątkowo dużej powierzchni.

Dla przykładu warto przytoczyć liczby: - zbiornik o pojemności V = 50 000 m3 ma powierzchnię płaszcza ok. 3660 m2, -zbiornik o pojemności V = 100000 m3 ma powierzchnię płasz~za ok. 5280 m2.

Płaszcze wykonuje się z blach o wymiarach od ok. 1,50x 6,0 fi do 3,0 x 9,0 fi czyli odpowiednio powierzchni od 9,0 do 27,0 m2 Blachy te mają krzywiznę nadawaną na walcach w wytwórni -l -

Najmniejsza deformacja kątowa powstaje przy spav,:aniuzłącz symetrycznych tj. ukosowanych na X, największa przy spawaniu złącz niesymetrycznych - ukosowanych na V.

W płaszczach zbiorników stosuje się z reguły ukosowanie brzegów blach na X, a kolejne ściegi spoin wykonuje się na przemian od strony zewnętrznej płaszcza i od strony wewnętrznej.

Każdy z tych ściegów wywołuje odkształcenie kątowe, które powinno być zrekompensowane przez odkształcenie towarzyszące wykonywaniu następnego ściegu po przeciwnej stronie płaszcza.

Nie zawsze to jednak się udaje iwówczas na stykach spawanych występują kątowe załamania.

Z wymienionych poprzednio skurczy spoin czołowych: poprzecznego i podłużnego szczególne znaczenie przy budowie zbiorników walcowych ma skurcz poprzeczny, towarzyszący stygnięciu każdego styku czołowego.

Wartość tego skurczu zależy od grubości styku i technologii jego wykonania.

Pomierzony skurcz poprzeczny przy budowie zbiornika opojemności 32000 m3 (średnica płaszcza 52,0 m, grubości dolnego pierścienia blach płaszcza 25 mm) wynosił 1,6 mm/styk.

Dało to, przy konstrukcji pierścienia złożonej z 26 blach, każda o długości 6,0 m, łączny skurcz na obwodzie 41,6 mm.

Skurcz ten należy uwzględnić zarÓ\\TIOw technologii spawania tj. kolejności wykonywania styków pionowych i obwodowych jak iprzy wyznaczania długości blach płaszcza.

Blacha zamykająca pierścień płaszcza musi mieć naddatek długości gdyż przyjego braku powstanie lokalne załamanie walcowego kształtu płaszcza.

Kolejną przyczyną deformacji płaszcza zbiornika jest jego nierównomierne osiadanie.

Dotychczas najczęściej zbiorniki cylindryczne posadowiono na fundamentach piaskowych.

Wykonywanie płytowych fundamentów żelbetowych jest bowiem bardzo drogie przy dużych powierzchniach den zjakimi mamy do czynienia przy walcowych zbiornikach stalowych.

Dla przykładu: -zbiornik V = 10000 m3 o średnicy płaszcza 31,76 mmapowierzchnię dna 792 m2, -zbiornik V=50 000 m3 o średnicy płaszcza 64,84mmapowierzchnię dna 3298 m2.

Jeżeli piaskowy fundament zbiornika nie będzie jednakowo zagęszczony to na odcinkach obwodu, na których płaszcz osiądzie więcej niż na sąsiednich odcinkach powstanie lokalne wychylenie płaszcza do wnętrza zbiornika.

Wymienione imperfekcje miały charakter postaciowy jednakże w płaszczu zbiornika jest także wiele imperfekcji związanych ze strukturą i właściwościami samego materiału.

W blachach spotykamy się także z tak zwanymi zawalco\....aniami tj.rozwalcowanymi wtrąceniami niemetalicznymi w stali.

Jeżeli zawalcowanie występuje w środku grubości blachy, jest usytuowane równolegle do powierzchni blachy i oddalone od styków spawanych nie stanowi wówczas zagrożenia dla bezpieczeństwa płaszcza.

Inaczej jest przy spoinach, a zwłaszcza w miejscach krzyżowania się spoin pionowych ipoziomych.

Wtrącenia niemetaliczne mają różny współczynnik rozszerzalności termicznej niż stal, w wyniku tego ciepłospawania powoduje w blachach pęknięcia

podłużne przy powierzchni wtrąceń niemetalicznych.

Jeżeli wtrącenie niemetaliczne usytuowane jest ukośnie do powierzchni blachy to w wyniku powstałego pęknięcia pewien jej fragment został wyłączony z pracy (rys. 2) należy więc go wyciąć zastąpić blachą bez wad hutniczych.

Rys. 2. objawy 3.

Metody ograniczania imperfekcji stalowych zbiorników walcowych Zewnętrzne rozwarstwienia blachy płaszcza zbiornika w narożniku pomiędzy ..

..

SpOll1ąpIonową l pozIomą.

Sposób ograniczania imperfekcji płaszcza zbiornika walcowego jest zróżnicowany tak jak przyczyny powstawania tych imperfekcji są bardzo różne.

Imperfekcje kształtu blach, z których tworzy się płaszcz zbiornika powinny być stwierdz~one przez nadzór techniczny budowy.

Blachy nadające się do naprawy należy naprawić, inne zimperfekcjami niemożliwymi do naprawy odrzucić.

Największe imperfekcje kształtu płaszcza powstają jednak w wyniku niefachowo prowadzonych prac montażowych i spawalniczych.

Zalecenia prawidłowych technologii tych robót ujęte najbardziej skrótowo sprowadzają się do poniższych uwag.

W poszczególnych pasach płaszcza w pierwszej kolejności należy wykonać wszystkie styki pionowe i dopiero wówczas można połączyć dwa pasy spoinami poziomymi.

Blachy powinny być łączone do spawania uchwytami montażowymi, które dzięki zastosowaniu klinów pozwalają zarówno na regulację rozstawu pomiędzy krawędziami blach jak i zapewniają rozładowanie skurczu spawalniczego przez przemieszczenie się blachy (rys. 3).

Rys. 3.

Uchwyt montażowy do zestawiania do spawania styków pionowych w płaszczu zbiornika.

Niezmiernie ważna jest możliwość regulacji usytuowania blachy w pionie, zwłaszcza w najniższym pasie płaszcza, który stanowi bazę dla budowy całego zbiornika.

Dlatego blachy naJmższego pasa przed spawamem utrzymuje Się w plOnIe zastrzałami o regulowanej długości (rys. 4).

Rys. 4.

Podpory pionowe podtrzymujące blachy górnej części płaszcza do czasu zespawania styków.

fragmentu Vv'' zmontowaną już część płaszcza mającą określoną sztywność.

W tych warunkach naprężenia spa\valnicze mogą spO\,vodować deformacje kształtu, których przed naprawą spoin nie było, Usuwanie deformacji kształtu płaszcza spowodowanych nierównomiernym Jego osiadaniem wymaga unoszema fragmentów obwodu płaszcza przy zastosowaniu dźwigników uzupełnieniu fundamentu hydraulicznych górnej warstwy piaskiem lubzagęszczonym torkretem.

Jest to więc działanie bardzo trudne pracochłonne, Technologia takiej naprawy zbiornika o pojemności la 000 m3 omówiona jest w [2].

Reasumując, metodą naj skuteczniej szą przeciwdziałania Rys. 6.

Naprawa płaszcza zbiornika o pojemności 50000 m3 (opis w tekście).

imperfekcjom jest stosowanie prawidłowej technologii budowy zbiornika, przy której imperfekcje zostaną sprowadzone do technicznie dopuszczalnych wartości.

Osobnym tematem są imperfekcje kształtu zbiornika wywołane błędami poczynionymi podczas jego eksploatacji.

Jeżeli w zbiorniku z dachem stałym doprowadzi się do powstania w jego wnętrzu podciśnienia, to deformacje wystąpią na dachu lub na płaszczu w zależności, który z tych elementów konstrukcyjnych jest w danym zbiorniku słabszy.

W zależności od stopnia zdeformowania zbiornika przez podciśnienie jego naprawa może wymagać wymiany nawet dużych fragmentów konstrukcji.

Naprawy zbiorników uszkodzonych przez podciśnienie omówiono w [3; 4: 5].

Literatura [1] Kowalski D.: Ocena kosztów wykonania cylindrycznego zbiornika na paliwa w zależności od gatunków stali iwymiarów blach.

Inżynieria iBudownictwo 7/97, 379-381.

[2] Ziółko J.: Instandsetzung am verformten Mantel eines zylindrischen Stahlbehalters.

Stahlbau 62 (1993) 164-169.

[3] Ziółko J.: Die Instandsetzung durch Unterdruck beschadigter zylindrischer Stahlbehalter.

Der Stahlbau 49 (1980) 347-348.

[4] Ziółko J.: Formkorrekture anManteln zylindrischer Stahlbehiilter.

Stahlbau 62 (1993) 149-153.

[5] Ziółko J, Supernak E., Borek P, Jędrzejewski M.: Repair of cylindrical tanks damaged by negative pressure produced intheir inner space.

International Conference on "Carrying capacity of steel shell structures" Brno 1997,246-251.

- 8-


corpora: CEN

text:
Wielkopolska jako pierwszy w Polsce region wdroży inicjatywę JEREMIE (Joint European Resources for Micro-to- Medium Enterprises) - poinformował wicemarszałek województwa wielkopolskiego Leszek Wojtasik.

JEREMIE (Joint European Resources for Micro-to-Medium Enterprises) to wspólna inicjatywa Komisji Europejskiej oraz Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego na rzecz poprawy dostępu do funduszy wparcia rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, ze szczególnym naciskiem na mikroprzedsiębiorstwa.

„Wielkopolska jest pierwszym regionem, który wystąpił do nas z wnioskiem o wykorzystanie inicjatywy i tu na przełomie września i października dojdzie do podpisania umowy ramowej dla tego regionu” - powiedział podczas konferencji prasowej szef sekcji polskiej Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Polityki Regionalnej Manfred Beschel.

Celem inicjatywy jest zachęcenie państw członkowskich do przeznaczenia części przyznanych im funduszy strukturalnych na instrumenty finansowe zaprojektowane specjalnie dla wsparcia małych i średnich przedsiębiorstw, a dokładnie oferowane w jej ramach instrumenty (pożyczki, poręczenia, kapitał ryzyka itp.).

Będą one mogły być używane w sposób ciągły i odnawialny (na bazie ich finansowego recyclingu) w gospodarce regionu lub państwa, a nie tylko raz w formie grantu dla indywidualnych firm.

W ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, na wsparcie małych i średnich przedsiębiorstw przeznaczono ok. 60 mln euro.

„Bez udziału w inicjatywie JEREMIE siła oddziaływania tych środków wyniosłaby ok. 150 - 180 mln euro wraz z funduszami beneficjantów.

Przy użyciu JEREMIE siła ta wzrośnie do 450 - 480 mln euro” - powiedział podczas konferencji Leszek Wojtasik.

Pierwsze pieniądze przeznaczone na finansowanie małych i średnich przedsiębiorstw z użyciem systemu JEREMIE będą w połowie 2008 roku.


text:
Bassinet Aleksander Józef, kanonik i oficjał werduński (Verdun), ur. l734, kaznodzieja, literat, pracował do wielu pism perjodycznych (mianowicie do Magazynu encyklopedycznego, wydawanego przez Millina).

Był jakiś czas podejrzywany o tajemne stosunki z Anglją, a jakkolwiek później przekonano się o jego zupełnej niewinności, zmuszony był ostatnie lata swoje spędzić prywatnie w Chaillot, usunięty od swojej godności.

Umarł 16 Listopada 1813 roku.

Pomiędzy pracami jego, odznacza się wydanie Historji św. z 600 rycinami: Histoire sacrée de l'Ancien et du Nouveau Test., Paris 1804—6, 8 t. in 8 maj.

N.


corpora: openbooks

text:
Hej, w dzień narodzenia…

Hej, w dzień narodzenia Syna Jedynego,

Ojca Przedwiecznego, Boga prawdziwego:

Wesoło śpiewajmy, Chwałę Bogu dajmy,

Hej, kolęda!

kolęda!

Panna porodziła niebieskie Dzieciątko,

W żłobie położyła małe Pacholątko:

Pasterze śpiewają, na multankach grają.

Hej, kolęda!

kolęda!

Skoro pastuszkowie o tym usłyszeli,

Zaraz do Betlejem czym prędzej bieżeli.

Witając Dzieciątko, małe Pacholątko,

Hej, kolęda!

kolęda!

A Kalimas porwawszy barana jednego,

I Stacho czym prędzej schwytawszy drugiego:

Tych bydlątek parę Panu na ofiarę

Hej, kolęda!

kolęda!

Kuba nieboraczek nierychło przybieżał,

Spieszno ni tak ni siak, wszystkiego odbieżał,

Nie miał co dać Panu, śpiewa wedle stanu

Hej, kolęda!

kolęda!

Dobył tak wdzięcznego głosu baraniego,

Aż się Józef stary przestraszył od niego:

Już uciekać myśli, aleć drudzy przyszli

Hej, kolęda!

kolęda!

Mówi mu staruszek: nie śpiewaj tak pięknie,

Bo się głosu twego Dzieciątko przelęknie

Lepiejże zagrajcie, Panu chwałę dajcie

Hej, kolęda!

kolęda!

I tak wszyscy społem wokoło stanęli,

Panu maleńkiemu wesoło krzyknęli:

Funda, funda, funda, tota risibunda

Hej, kolęda!

kolęda!


text:
123.

Gdy u Mojżesza zwłok, w pustelni cichej,

Michał i Szatan, wrodzy dwaj Mocarze,

Spór wiedli o to: kto go mieć miał w darze,

Anioł nie raczył ciąć w zbrodnicze szychy

Przedwiecznej Pychy —

Tylko powiadał: — Idź precz!

Pan ci każe.


text:
CXVIII.

Jezu, Dawidów synu, racz nademną

Lutość mieć, widząc, co zła krewkość zemną

Poczyna, gwałtem ciągnąc w swe okowy;

Nie ratujeszli, jam więzień gotowy.

Jezu Dawidów, nie daj mnie nędznemu 5

Szkodzić smokowi w chytrości możnemu.

Daj wzrok serdeczny; uszy przeczyść moje,

Wiedź bieg leniwy, gdzie twej łaski zdroje.

Oswobodź związek mojego języka,

Zlecz trąd, bo gwałtem dusze mi się tyka, 10

Uzdrów chorego, wzbudź martwe me siły,

A chciej, by o mnie twe łaski radziły.

Tak zawzdy będę, Panie mój, żył w tobie,

Mając twę chwałę w powinnej ozdobie,

Wiedząc, żeś ty jest syn boży prawdziwy, 15

A iż sam żywot dawasz dobrotliwy.

W tobie i przez cię zna radość, co żywie,

Ty wszytkim rządzisz, ty władniesz prawdziwie,

Tobie cześć, sława, chwała wieków wiecznych.

Rzecz: dziej się według prośb twoich serdecznych.

20


text:
Mimo spadku cen w ostatnich kilkunastu miesiącach, Polska ma wciąż jedne z najdroższych w całej Unii usługi internetowe.

Dziennik sprawdził: za sumę, którą przeciętnie w Polsce płaci się za standardowe 512 Kb na sekundę, w Szwecji można mieć aż 12-krotnie szybsze łącze, pisze Dziennik.

W Niemczech lub Skandynawii za Internet płaci się 10-15 euro, a w Polsce - 40.

Internet wciąż jest u nas dobrem luksusowym, a nie powszechnym - mówią eksperci.

– Gdy weźmiemy pod uwagę średni dochód Polaków, okazuje się, że ceny intrenetu w Polsce są najwyższe w Europie – twierdzi ekspert Centrum Adama Smitha Andrzej Piotrowski.

Zdaniem specjalistów rynek dostaw w wielu miejscach ma bardzo ograniczoną podaż.

– Oczywiście zdarzają się tańsze oferty, ale operatorzy proponujący je wciąż często nie docierają do mniejszych miejscowości czy wsi – mówi Dziennikowi spec od technologi komunikacyjnych Jakub Połeć.

– W efekcie jesteśmy często stawiani w takiej sytuacji, że albo wykupimy drogi internet od jedynego w naszej okolicy dostawcy, albo nie będziemy go mieć w ogóle – dodaje.

Za takie cenny dostępu do Internetu odpowiada monopolizacja rynku.

– W ciągu ostatnich dwóch lat udało się obniżyć ceny dostępu do szerokopasmowego internetu, ale nadal istnieje margines dla większych obniżek – mówi Jacek Strzałkowi z UKE.

Operatorzy nie oferują Internetu w małym miastach oraz wsiach, ponieważ dostarczenie tam stałego łącza jest po prostu nieopłacalne.