corpora: wikisources-pl

text:
6.

Ten, kto się chwiejną myślą para

Szukając prawdy — ma szalenie

Niepokój własny w zbytniej cenie.

Bowiem, najprostsza ufność stara

Stokroć jest mędrsza niż niewiara —

Lecz najmniej mądrem jest zwątpienie.


text:
Apollinaryści, sekta, która przetrwała od IV do V w. po Chr. i błądziła w zdaniu o osobie Jezusa Chrystusa.

Apollinaryści twierdzili, że Logos, Słowo, zajęło w Chrystusie miejsce tego, co w innych ludziach jest duchem (πνεῦμα, νοῦζ), wyższą część duszy, że zatém z człowieczeństwa Słowo wzięło tylko ciało i duszę zwierzęcą (φυχὴ ζωτική).

Ta sekta otrzymała imię od założyciela swego Apollinarjusza Młodszego, który, tak iak i jego ojciec, był kapłanem w Laodycei, w Syrji, a od r. 362 biskupem tego miasta.

Apollinarjusz Młodszy, wyższych zdolności od swego ojca, zajmował się krasomówstwem, poezją i filozofją, zostawał w stosunkach z uczonymi poganami: Libanjuszem, retorem, Epifanjuszem, sofistą, i oddał pewną przysługę młodzieży chrześcjańskiej, wykładając przedmioty biblijne, według wzorów klassycznych, wówczas, gdy Juljan apostata zabronił chrześcjanom wszelkiego studjum literatury klassycznej.

Wprost nawet wystąpił przeciw Juljanówi, w dziele swojem: O prawdzie; w innych zaś pismach uderzał na manichejczyków, Porfirjusza, Marcela, a zwłaszcza na arjanów, i z tej przyczyny zyskał przyjaźń św. Atanazego (349).

Polemika jednak z arjanami uniosła go za daleko i stała się prawdopodobnie początkiem jego błędów.

Apollinarjuszowi zdawało się, że przeciwi się to nauce chrześcjańskiej mówić, jak arjanie, że Chrystus stał się naszym Odkupicielem, przez swobodne postanowienie swej woli, albo, w ogóiności, przyznawać, jak to czynili arjanie, wolność wyboru (τρεπτόν) Słowu, wolność, z jaką nie mógł pogodzić niemożliwości grzeszenia.

Że zaś Chrystus był bezgrzesznym, przeto, podług niego, nie mógł mieć wolności wyboru, co znowu przypuszczalném dlań było tylko wtedy, jeżeli duchowy wyższy pierwiastek, pneuma, nie jest w nim ludzki.

Opinię tę swoją popierał Apollinarjusz trychotomją platońską, miejscem św. Pawła I Thess.

5, 23., gdzie jest mowa o ciele, duszy i duchu; i tak zamykał swoje twierdzenie: „Logos, Słowo, jako Osoba boska, wzięło we wcieleniu się tylko ciało i duszę człowieka.“ Z drugiej strony A. źle pojmował naukę Kościoła o rozumnej duszy ludzkiej w Chrystusie i popadł w błąd, który zrodził późniejsze herezje chrystologiczne, mianowicie: że dwoistość natury prowadzi do dwoistości osób.

Przypuszczał on, że doktorowie Kościoła uznają dwie osoby w Chrystusie, a przynajmniej, że to wynika z ich nauki.

„Gdyby Bóg zjednoczył się z człowiekiem, mówił on, doskonały z doskonałym, byłoby więc dwóch Synów Bożych, jeden z natury, drugi przez przysposobienie.“ Jedność dwóch podobnych osób, byłaby albo jakiemś monstrum, jak Centaur, albo też, tak tylko pojmowaćby ją należało, że w Chrystusie nie ma nic takiego, coby go wyróżniało od innych ludzi: „bo, mówi on, jeśli ten, kto przyjmuje Boga do siebie, jest prawdziwym Bogiem, tedy wielu jest bogów, ponieważ wielu ludzi przyjmuje Boga.“ Ale, oczywiście, ten sposób jednoczenia bóstwa z człowieczeństwem w Chrystusie, zawierał nierównie większe trudności, jak nauka katolicka.

Apollinarjuszowi można zarzucić i w rzeczy samej też zarzucali mu to: św. Grzegorz z Nissy, św. Grzegorz, nazjanzeński, św. Atanazy i św. Bazyli, że, według tego sposobu rozumienia rzeczy, Wcielenie i Odkupienie było niemożliwością: Wcielenie, bo człowiek bez duszy, czyli, jak ją A. w swojej trychotomji nazywa, bez ducha, bez części duchowej etc., jest pozbawiony charakterystycznego znamienia człowieczeństwa, i że dla tego Chrystus apollinarystów nie należał wcale do naszego rodzaju; Odkupienie, bo to właśnie, co jest w nas najszlachetniejszém, duch, nie byłby odkupionym, gdyby nie był przyjęty przez Słowo.

Można też raczej apollinaryzmowi zarzucić dualizm, niż nauce Kościoła, ponieważ człowieczeństwo w Chrystusie, według Apollinarjusza, nie ma nic wspólnego ze Słowem, i zdaje się być tylko jego naczyniem.

Te trudności popchnęły Apollinarjusza dalej jeszcze, tak, że można go uważać za ojca polemjanów, za poprzednika monofizytów.

Posunął się bowiem do twierdzenia, że Logos w Chrystusie jest prawdziwym duchem (pneuma) ludzkim i że jest odwiecznym; dla tego wyrażał się: „Człowieczeństwo (t. j. pneuma ludzkie) jest równe w istocie swej z Bogiem, jest z Bogiem współistotne.

Wcielenie Boga jest uniżeniem człowieczeństwa duchowego (potęgowo znajdującego się w Słowie), jest upodobnieniem tego duchowego człowieczeństwa do naszego człowieczeństwa.“ To Wcielenie czasowe, uważa A. jako akt miłości Słowa, a zatem jako proces moralny, przez jaki Słowo tak prągnęło zjednoczyć się z ciałem i duszą człowieka, jak człowiek pragnie zjednoczyć się z Chrystusem, by znaleść w Nim swoje dopełnienie.

Ale była to oczywista nielogiczność; bo jeżeli w Słowie duch (pneuma) boski i ludzki były od wieków fizycznie zjednoczone, to Wcielenie w czasie mogło być także tylko dziełem fizyczném, gdyż ciało i dusza mają być fizyczném dopełnieniem ducha.

Rezultat jednak tego zjednoczenia, t. j. człowieka—Boga, uważał A., pod każdym względem, za istotę jedną i niezłożoną.

Jest w nim „jedna tylko natura,“ μία φύσιζ, mówił on wyraźnie, i dowodził tego na rozmaity sposób.

I tak rozumował: cześć Chrystusa jest jedna, nie różna, a zatém nie może być w nim dwóch, Boga i człowieka, ponieważ, w takim razie, cześć jedna musiałaby być odrzuconą; zresztą, jedność świadomości siebie byłaby zniesioną, i cierpienie Chrystusa nie byłoby cierpieniem boskiém, ale czysto ludzkiém.

Można tedy jasno oznaczyć, co jest prawdą a co fałszem w apollinaryzmie.

Prawdą jest, kiedy broni bóstwa osoby Chrystusa przeciw arjanom i ebjonitom, a tém samém wynosi słusznie jedność osoby Chrystusa, przeciw fałszywemu dualizmowi.

Ale bliższe określenie tej jedności, zupełnie mu się nie udało.

Według nauki katolickiej, jedność ta jest jednością osobową, rzeczywistą, nierozdzielną i nadnaturalną, ale w jedności tej nie znika człowieczeństwo.

Unio non est essentialis (seu naturalis), accidentalis, mystica, moralis, verbalis, sacramentalis; sed personalis, vera et realis, supernaturalis, inseparabilis et indissolubilis, mówią odnoszące się tu wyrzeczenia soborów.

Apollinarjusz nie mógł tego pojąć, bo utożsamiał pojęcie natury duchowej, z pojęciem osoby, i dla tego przyznaniem natury duchowej, boi się przyznać w Chrystusie, obok Bóstwa, samodzielny jeszcze drugi pierwiastek osobowy.

Z tego powodu odrzuca najprzód samodzielną część człowieczeństwa, ażeby mu ze strony człowieka pozostała jedynie część bierna, t. j. ciało i psycha (dusza zwierzęca); wreszcie, posuwa się do przypuszczenia fizycznej jedności pomiędzy Słowem a duchem (pneuma).

Ale i ten ostatni zwrot Apollinarjusza pokazuje, że cała ta jego nauka opiera się na fałszywém przypuszczeniu, iż przyznając dwie zupełne natury, przypuścić należy i dwie osoby; dla tego zlewa on dwie w jednę, to jest bosko-ludzką.

Polemjanie albo sarkolatryści, czyli czciciele ciała, tak nazwani od Polemjana, ucznia Apollinarjusza, posunęli się dalej od apollinarystów, bo zlewali w jedność fizyczną w Słowie i resztę ludzkiego żywiołu, ciało i psychę.

Apollinaryzm wywołał liczne decyzje kościelne.

R.

362, w Aleksandrji, ojcowie Kościoła wyrzekli: że Zbawiciel miał ciało z duszą, czy to przez nią rozumieją duszę czującą, czyli duszę rozumną; w Rzymie kilka soborów, za Damazego Papieża r. 375, i w końcu sobor powszechny konstantynop.

r. 381, potępiły zdania apollinaryzmu.

Nawet cesarzowie wydawali przeciw nim swoje wyroki, r. 388, 397 i 428.

Apollinarjusz zerwał z Kościołem dopiero r. 375, organizując oddzielnie swoją sektę; um.

w bardzo późnym wieku, około r. 380—90.

Stronnicy jego giną w V w.: jedni wrócili na łono Kościoła, inni połączyli się z monofizytami.

Cfr.

Greg.

Nysseni Antirrheticus adversus Apollinarem, ed.

Zacagni; Catenae Jezuity Corderjusza; Athanas., Epist. ad Epictetum; Epiph., Haer., 62, et Theodoret.

Haer.

fab. 4, 8; Angelo Mai, Coll.

Nov.

t. VII; Dorner, Entwikslung.

Geschichte d.

Lelire v. d.

Person Christi.

(Riess).


corpora: sejm

text:
Załączniki

do ustawy

z dnia

Załącznik nr 1

„Załącznik nr 11

Poz.

Symbol PKWiU

Nazwa towaru (grupy towarów)

1

24.10.12.0

Żelazostopy

2

24.10.14.0

3

24.10.31.0

4

24.10.32.0

5

24.10.35.0

6

24.10.36.0

7

24.10.41.0

8

24.10.43.0

9

24.10.51.0

10

24.10.52.0

11

24.10.61.0

12

24.10.62.0

13

24.10.65.0

14

24.10.66.0

15

24.10.71.0

16

24.10.73.0

17

24.31.10.0

18

24.31.20.0

19

24.32.10.0

20

24.32.20.0

21

24.33.11.0

22

24.34.11.0

23

ex 24.45.30.0

24

38.11.49.0

25

38.11.51.0

Odpady szklane

26

38.11.52.0

Odpady z papieru i tektury

27

38.11.54.0

Pozostałe odpady gumowe

28

38.11.55.0

Odpady z tworzyw sztucznych

29

38.11.58.0

Odpady inne niż niebezpieczne zawierające metal

30

38.12.26.0

Niebezpieczne odpady zawierające metal

31

38.12.27

32

38.32.2

Surowce wtórne metalowe

33

38.32.31.0

Surowce wtórne ze szkła

34

38.32.32.0

Surowce wtórne z papieru i tektury

35

38.32.33.0

Surowce wtórne z tworzyw sztucznych

36

38.32.34.0

Surowce wtórne z gumy”

Załącznik nr 2

„Załącznik nr 13

Poz.

Symbol PKWiU

I. Wyroby stalo


corpora: openbooks

text:
Jan Kasprowicz

Bądź pozdrowiona!

Chociaż mną miotasz po spienionej fali,

Jak burza morska resztkami okrętu,

Tutaj, gdzie chmur mi słońce nie przepali,

Gdzie każdy jęk mój ginie w głuchej dali

Zamętu —

Chociaż mi w duszę wlewasz żółci zdroje,

Że myśl tu nieraz myśli przeciwieństwem,

Że gdy ogarną mnie twe niepokoje,

Rzucam na siebie i na bliskie swoje

Przekleństwem —

Chociaż mnie krwawym naznaczyłaś chrzestem,

Stanąwszy blada już nad mą kołyską;

Choć przez cię nieraz jako starzec jestem,

Że mi śmierć zda się z swych skrzydeł szelestem

Tak bliską:

Bądź pozdrowiona, o ty bez promienia,

Który nadzieją martwe serca pieści,

Spowita płaszczem bezdennego cienia,

Źródło mej pieśni, macierzy natchnienia,

Boleści!…

-----


text:
Zobacz też: Habdank

Abdank lub Habdank, herb starożytny polski.

W polu czerwonem ma znak srebrny, do litery W podobny, wyobrażający połamaną sztabę.

Nad hełmem korona szlachecka o 5-iu pałkach, a nad nią drugi podobny znak jak na tarczy.

Niektórzy twierdzą, że herb ten pochodzi jeszcze z czasów pogańskich.

Według jednak powszechnej tradycyi, początek herbu sięga wojny Bolesława Krzywoustego z cesarzem niemieckim Henrykiem V.

W tym to czasie, gdy Jan z Góry, poseł Bolesława III (Krzywoustego), przybył do Henryka z żądaniem pokoju, cesarz zażądał haraczu od Polski i dla pokazania, że ma czem wojować, kazał otworzyć skrzynię ze swym skarbem.

Wówczas Jan z Góry zdjął z palca własny pierścień i, rzucając go do skrzyni cesarskiej, rzekł: „Idź złoto do złota!”

Zdumiony Henryk podziękował wyrazem niemieckim „Hab’ Dank.”

Odtąd Jan z Góry przezwany został w narodzie Skarbkiem, a herb, którym się pieczętował, nazwano Abdankiem lub Habdankiem.

Do znamienitszych członków tego rodu należał Lambert, syn Michała z Góry, biskup krakowski od r. 1080, czyli następca po św. Stanisławie, ten sam, który w lat 10 po zabiciu św. Stanisława przeniósł jego ciało ze Skałki na Wawel, do katedry, gdzie zbudował z ciosu grób i pokrył go złotemi blachami.

Heraldycy nasi wyliczają pieczętujących się Abdankiem około 120 rodzin polskich, co wskazuje, że był to jeden z najbardziej rozpowszechnionych herbów w Polsce.


text:
←Tom III Rozdział siódmy Faraon

Tom III

Rozdział ósmy

Bolesław Prus Tom III Rozdział dziewiąty→

Rozdział ósmy

Ramzes podniósł się z krzesła i dodał:

- Powiedz memu ludowi, niech pracuje i będzie cierpliwy...

Powiedz wiernym i kapłanom, ażeby służyli bogom i uprawiali mądrość, która jest słońcem świata.

A owych opornych i podejrzliwych dostojników mnie zostaw...

Biada im, jeżeli rozgniewają moje serce.

Ale gdy pożegnawszy się wychodził, na jego obliczu widać było troskę.

Za salą "objawienia" leżała komnata "stołów ofiarnych", gdzie kapłani składali bogom dary przyniesione przez wiernych.

Następną była komnata "odpoczynku", gdzie wypoczywał bożek wracający lub idący na procesją, ostatnią - kaplica, czyli sanktuarium, gdzie bożek mieszkał.

- Nawrócony!... nawrócony faraon!... - mówili kapłani.

- Ledwie wstąpił do przybytku Ozirisa, i oto poruszyło się jego serce!...

- Ciekawym, czego chce?... - rzekł faraon i zapowiedział dworzanom, że noc przepędzi w obozie.

Przed zachodem słońca pan odjechał z Tutmozisem do swoich wiernych wojsk i znalazł tam królewski namiot, przy którym z polecenia Tutmozisa wartę trzymali Azjaci.

Wieczorem przyszedł Samentu odziany w płaszcz pielgrzyma i ze czcią powitawszy jego świątobliwość szepnął:

- Jego świątobliwość raczy zapytywać: czego chcesz? - powtórzył Tutmozis.

Obłudny Eunana wciąż klęcząc zwrócił się do ulubieńca i prawił:

- Jego świątobliwość, pan obu światów, kazał przyjąć cię do swej gwardii - powtórzył Tutmozis.

- Zdrowie i życie moje należy do pana naszego Ramzesa...

Oby żył wiecznie! - zawołał Eunana i ucałował dywan leżący pod królewskimi stopami.

Gdy uszczęśliwiony Eunana cofał się tyłem z namiotu, co parę kroków padając na twarz i błogosławiąc władcę, faraon rzekł:

- W gardle łaskotało mnie jego gadulstwo...

Muszę ja nauczyć żołnierzy i oficerów egipskich, aby wyrażali się krótko, nie zaś jak uczeni pisarze.

- Bodajby on miał tylko tę jedną wadę!... - szepnął Tutmozis, na którym Eunana niemiłe zrobił wrażenie.

Pan wezwał do siebie Samentu.

- Bądź spokojny - powiedział do kapłana.

- Ten oficer, który szedł za tobą, nie śledził cię.

Jest on za głupi do spełniania tego rodzaju zleceń...

Ale może mieć ciężką rękę na wypadek potrzeby!...

No - dodał faraon - a teraz powiedz: co cię skłania do podobnej ostrożności?

- Prawie już znam drogę do skarbca w Labiryncie - odparł Samentu.

Pan potrząsnął głową.

- A jednak musimy znaleźć i opanować tę drogę - rzekł Samentu.

- A jeżeli dozorcy sami oddadzą nam potrzebną część skarbów?... - spytał faraon.

Racz mi wierzyć, panie mój - ciągnął kapłan - że ja wśród korytarzy Labiryntu będę bezpieczniejszy aniżeli ty w twoim państwie...

Samentu uśmiechnął się.

- Wasza świątobliwość - odparł - nie zna mego życia...

Kiedym miał lat dwadzieścia pięć, byłem kapłanem Ozirisa...

- Ty? - zdziwił się Ramzes.

Ramzes XIII zrobił gest niezadowolenia.

- Samentu - rzekł - zdaje mi się, żeś twoje pieczary zwiedzał we śnie...

- Straszne czekałyby cię męki!... - szepnął Ramzes.

- Żadne.

Prosto z podziemiów Labiryntu otworzę sobie drzwi do krainy, gdzie panuje wieczne światło.

- I nie będziesz miał do mnie żalu?...

- Za co?... - spytał kapłan.

- Dojdę do wielkiego celu: chcę w państwie zająć miejsce Herhora...

- Przysięgam, że je zajmiesz!...

- O ile nie zginę - odparł Samentu.

- A że na szczyty gór wchodzi się nad przepaściami, że w tej wędrówce może się poślizgnąć noga i spadnę, cóż to znaczy?

Ty, panie, zajmiesz się losem moich dzieci.

- A więc idź - rzekł faraon.

- Jesteś godzien być najprzedniejszym moim pomocnikiem.

góra strony


text:
czaban, ‘wół podolski’ i ‘pastuch wołoski’, u Reja jeszcze czubani, ‘pastuchy’, u innych Słowian czoban, z tur.

czoban, ‘pastuch’; do nas przez Ruś.


text:
projekt

Ustawa

z dnia ………….

2012 r.

Uzasadnienie

Po drugie – do rozszerzenia dopuszczalnego zakresu kasacji wnoszonej w trybie art. 521 przez Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Rzecznika Praw Dziecka, a także Ministra Sprawiedliwości na wszystkie te sytuacje, w których możliwe jest wniesienie apelacji.

2.

W aktualnym stanie prawnym, który nastąpił po rozdzieleniu funkcji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, Minister Sprawiedliwości nie ma uprawnień do wnoszenia kasacji i jest to zdaniem wnioskodawców sytuacja ułomna.

Minister Sprawiedliwości jest bowiem politycznie odpowiedzialny za funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości i powinien mieć narzędzia do skutecznej interwencji prawnej w sytuacji, gdy wymiar sprawiedliwości popełnia błąd, którego nie można naprawić w zwykłym trybie.

Do Ministra Sprawiedliwości zwracają się ludzie ze skargami na funkcjonowanie sądów, minister dysponuje też aparatem wizytacyjnym do badania skarg.

Niestety w dotychczasowym stanie prawnym Minister Sprawiedliwości nie ma żadnych możliwości prawnych do działania w wypadku stwierdzenia ewidentnych błędów w orzecznictwie sądowym, stwierdzonych na przykład w wyniku badania skargi.

Dziś w zasadzie minister po zbadaniu skargi może jedynie poinformować skarżącego, że sąd jest niezawisły i mimo stwierdzonych błędów, nie może na nie zareagować.

Można powiedzieć, że ma tu zastosowanie dwupunktowa reguła: punkt pierwszy – sąd ma zawsze rację, punkt drugi – jeśli sąd nie ma racji, patrz punkt pierwszy.

To jest bardzo niedobra sytuacja, gdy minister sprawiedliwości, mający przegląd sytuacji w wymiarze sprawiedliwości, a nade wszystko politycznie za ten wymiar sprawiedliwości odpowiedzialny, nie ma żadnych instrumentów wpływu na orzecznictwo sądowe.

3.

Chodzi tu również o polityczną odpowiedzialność ministra, jak członka rządu, za właściwą politykę zwalczania przestępczości, której ważnym elementem powinna być polityka karna sądów.

Minister Sprawiedliwości powinien mieć wpływ na tę politykę, nienaruszający niezawisłości sędziowskiej i niezależności sądów, czyli właśnie przez wnoszenie nadzwyczajnego środka odwoławczego jakim jest kasacja.

Wnioskodawcy chcą ten stan zmienić, przez uprawnienie ministra sprawiedliwości do wnoszenia kasacji.

4.

Proponowana zmiana w niczym nie narusza niezawisłości sędziowskiej ani zasady trójpodziału władz.

Minister sprawiedliwości byłby jedynie stroną wnosząca kasację, na identycznych zasadach jak Prokurator Generalny i Rzecznik Praw Obywatelskich.

Warto wspomnieć, że do niedawna Minister Sprawiedliwości miał uprawnienie do wnoszenia kasacji, gdyż był równocześnie Prokuratorem Generalnym i nikt nie kwestionował zgodności tego uprawnienia z konstytucją.

5.

Druga kwestia to rozszerzenie zakresu kasacji, wnoszonej na podstawie art. 521 przez Prokurata Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw dziecka, a w myś proponowanej zmiany – także Ministra Sprawiedliwości.

Zdaniem wnioskodawców wąski zakres kasacji, ograniczony w zasadzie do rażących błędów proceduralnych, uzasadniony wobec stron, nie ma uzasadnienia do kasacji wnoszonych w nadzwyczajnym trybie przez takie organy jak Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich czy Rzecznik Praw Dziecka, a także Minister Sprawiedliwości.

Te organy interweniują w sprawach sądowych w nadzwyczajnych sytuacjach i zakres ich uprawnienia nie powinien być limitowany tak jak dla stron.

Intencją wnioskodawców jest, by kasacja wnoszona przez każdy z wymienionych organów mogła opierać się na wszystkich tych przesłankach, które są właściwe dla apelacji (wnika to z ogólnej zasady zawartej w art. 518).

6.

Zmiany w art. 524 i 526 mają charakter legislacyjny i są następstwem nadania Ministrowi Sprawiedliwości uprawnienia do wnoszenia kasacji.

7.

Projekt spowoduje pozytywne skutki społeczne w postaci zwiększenia możliwości reagowania na zasadne skargi obywateli dotyczące funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

8.

Projekt nie spowoduje zwiększenia wydatków z budżetu państwa, gdyż nie wymaga zwiększenia aparatu urzędniczego Ministra Sprawiedliwości ani innych instytucj


text:
Mikołaj Sęp Szarzyński

Fraszka o Anusi i o Kasi

Kasia z Anusią, wdzięcznych i pięknych oboje,

Jednakiemi płomieńmi trapią serce moje;

Obyczaje w obudwu godne pochwalenia

Też wielką są przyczyną mego udręczenia.

A gdy czasem pospołu wedle siebie siedzą,

Na którą pilniej patrzać, oczy me nie wiedzą.

Anusia zda mi się być piękniejszą nad Kasię,

Kasia zda się piękniejszą nad Anusię zasię.

Tamta nad tę, a ta też nad tamtę wdzięczniejsza;

W rozmowie, ja nie wiem, która przyjemniejsza.

To jedno wiem, że obie bez miary miłuję.

Jak to może być?

Nie wiem.

Ale miłość czuję.

-----


text:
cymbory, cymbury, ‘więzy’ tatarskie (arkan z tur.), 16. wiek, później zapomniane; turec.

czenber, ‘obręcz’; do nas przez Ruś; serb. czimbar, ‘żelazne pręty tkacza’.


text:
Będę cię wielbił mój Panie

O Miłosierdziu Boskiem.

Ps. 29.[1]

Będę cię wielbił mój Panie,

Póki mnie na świecie stanie:

Boś mnie w przygodzie ratował,

I śmiechów ludzkich zachował.

Panie!

wołałem ku tobie,

A tyś mię wsparł w mej chorobie;

Dodałeś mi swej pomocy,

Żem nie ujrzał wiecznej nocy.

Zborze Pański!

śpiewaj swemu

Obrońcy najpewniejszemu:

Uczyń cześć powinną z chęci,

jego najświętszej pamięci.

Gniew jego prędkiej odmiany,

A łaski wiek nieprzetrwany;

Kogo w wieczór zafrasuje,

Tego rano pożałuje.

Mnie zuchwałe szczęście było

Tak dalece ułudziło,

Żem śmiał rzec: W tej klubie stoję,

Że się odmiany nie boję.

Łaska twoja Panie!

była

Tak mocno mnie utwierdziła;

Ale skoroś twarz odwrócił,

Wnetcś moją hardość skrócił.

Cóżem ja miał począć sobie?

Jedno głos podnieść ku tobie:

Coć za korzyść mocny Boźe,

Z mego zginienia być może?

Żalić proch czcść będzie dawał,

Albo twą dobroć wyznawał?

Pan usłyszał głos mój lichy,

Wsparł mię, zmazał moje grzechy.

Użyłeś zwykłej litości,

Obróciłeś płacz w radości;

Zdjąłeś ze mnie wór żałobny,

A włożyłeś płaszcz ozdobny.

Przeto cię wesoło wszędzie

Lutnia moja wielbić będzie:

Chwała twoja wieczny Panie!

W ustach moich nie ustanie.

Przypisy

↑ Por. Psalm 29. o litości Boskiey Franciszka Karpińskiego.