corpora: wikisources-pl

text:
←Nie będę cię rwała...

Chłopca mego mi zabrali...

Z motywów ludowych

Adam Asnyk Pan Jezus chodzi po świecie→

ze zbioru Poezye T.

2

Chłopca mego mi zabrali...

Matulu!

W świat daleki go pognali,

A ja za nim umrę z bólu.

Dałam na mszę sznur korali:

Niechaj Pan Bóg go ocali,

Matulu!

Do szeregu poszedł z bronią,

Mój Boże!

Tam śmierć pewna; poszedł po nią:

Miłość moja nic nie może,

Ani łzy go nie zasłonią

Przed zawistnej śmierci dłonią —

Mój Boże!

Nie pytają o to wrogi

Kto ginie...

Czy jest sercom ludzkim drogi?

Czy płacz siostry za nim płynie?

Czy umiera matka z trwogi,

Kiedy pyta śmierci srogiéj:

Kto ginie?

Na kulami zaoranéj,

Na roli,

Ma paść we krwi mój kochany...

Czyliż na to Bóg pozwoli,

By samotnie ginął z rany,

Zdala swoich — na zasianéj

Krwią roli?

Spojrzyj na nas, Ty, Panienko

Przeczysta!

I nad serca mego męką

Ty się zlituj, o gwiaździsta

Niebieskiego dnia jutrzenko!

Osłoń jego swoją ręką, —

Przeczysta!


text:
5-ty dzień po trzecim nowiu.

Maryo!

biedna Maryo!

ileż ty nie wycierpiałaś, kiedy przyszedłszy do siebie owéj nieszczęsnéj nocy na nowo musiano ci powiedzieć, na nowo zapewnić, że to nie sen trapiący, nie próżne widziadło, że rzetelną prawdą, że męża straciłaś.

Cóż się działo z tobą, gdy dzieci rano przybiegły do mojego łóżka; raniéj zapewnie niż zwykle, bo dobrze pamiętam, był to dzień urodzin Emilki, obiecałem im książki z obrazkami, zostały na stoliku...

Naprzód cieszyłem się ich radością, liczyłem uściśnienia, któremi ten dar nagrodzą — nic wam już teraz ojciec nie da, biedne dzieci!...

Maryo!

Ale pytały się o mnie?

prawda?

i to, nie przez jeden dzień tylko — tak mnie kochały!

teraz już może zapomniały — nie, nie zapomniały, bo ty przy nich jesteś.

Jak twoje serce rozdarte, kiedy ujrzysz jaki pojazd, które z nich zawoła: Tato jedzie!

— Maryo, weź je na ręce, przyciśnij do serca, przyciśnij dwakroć, ucałuj te usteczka, za mnie ucałuj sto razy, pobłogosław te główki drogie.

Niech Bóg na nie zleje tyle szczęścia, ile ich ojciec z tobą doznawał — tyle szczęścia, ile teraz nieszczęścia doznaję.

Niech wpoi w ich duszę niezachwianą cnotę, miłość ku sobie i matce.

— Drogie, lube dzieci, jeżeli jeszcze co dobrego jest roi w tem życiu przeznaczonem, wszystko, wszystko na was przekazuję.

— O Boże!

jedno tylko uściśnienie!...


text:
←20.XII.1910 Pamiętnik

21.XII.1910

Stanisław Brzozowski 23.XII.1910→

Czytając Sainte Beuve’a trzeba zwracać uwagę na powiedzenia ogólnikowe, myśli napotkane po drodze.

Jest to charakterystyczne dla typu pisarskiego, do którego on należy.

Ludzie ci żyją w pewnej rzeczywistości i nie myśląc o niej, wypowiadają ją.

Sainte Beuve jest w takim stosunku do kultury francuskiej: nie tyle ważne są – o ile są one w ogóle – ogólne umyślne definicye tej kultury przez niego, ile raczej jej życie w nim samym; jest ona wewnętrznem prawem jego umysłu, zasobem nietylko miar, ale i ustalonych faktów.

Tak pisząc o Carrelu mówi on z powodu częstego użycia przez niego wyrazów oderwanych, doktrynerskich, że to nie jest styl Ludwika XIV., równie dobrze, jak nie jest stylem barwność, nieskrępowany patos etc.

Na czem polega więc ten styl?

Na tem, że była to żywa harmonia, fakt zrównoważony, ale fakt – nie systemat.

Fakt, a więc abstrakcyjna suchość doktryny politycznej nie była w zgodzie z jego rzeczywistością; zrównoważony, a więc życie, aby tu istnieć, musiało stać się zdolnem do istnienia, pozyskać prawa.

Stąd wypływają wszystkie właściwości zasadnicze.

Styl wyklucza wszystko, c o każe nam wierzyć w nagłą i ostateczną przemianę w naturze ludzkiej – jednocześnie wyklucza, nieuspołecznioną, nie >>châtiée<< naturę.

W tem świetle trzeba rozważać tę literaturę.

Gdybym miał wolę, zająłbym się tego rodzaju pracą: niezależnie od wszystkiego, co muszę pisać, by żyć – zacząłbym powoli i spokojnie opracowywać Goethego, nie spiesząc się, ale nie odkładając, posuwając zwolna, ale stale z dnia na dzień znajomość jego pism, zrozumienie jego wewnętrznego życia bez przesady w drobiazgowości, ale z precyzyą psychologiczną nie zostawiającą nic w stanie frazeologicznie plastycznej.

W ten sposób mógłbym stworzyć książkę, która organicznie wchłonęłaby i zaasymilowała całe moje życie duchowe, wszystkie właściwości mojego ja.

Niewątpliwie mam dużo do powiedzenia na usprawiedliwienie mojej nieczynności, apatyi i przygnębienia, i to właśnie jest fatalne, że mam tyle objektywnie słusznych racyi.

Co po tej słuszności?

Twoją psią służbą jest pracować, czy masz ochotę czy też nie, czy widzisz cel pracy, czy bez celu.

Skakanie przez kij.

Skacz.

Nie rezonuj!

Goethe – wiem ile jest nudy, martwoty do przezwyciężenia, ale on ją też przezwyciężał.

A niewątpliwie wyrasta on coraz bardziej.

Mój Boże!

jak mały, jak żakowsko naiwny jest w 5/6 swych poruszeń osobistych Byron.

Osobista poezya.

Tak i nie!

Bo gdyby nie to, że Byronowski egotyzm w poezyi jest inny, niż e g o Byrona w życiu, nie moglibyśmy znieść jego rzeczy – chociaż jeszcze nie wiem, co zostanie, co zostałoby, gdybyśmy śmieli, gdybym śmiał i gdybym umiał patrzeć jasno, widzieć szczerze i mówić bez przesady.

Gorzkie to złudzenie krytyka.

Ten Brzozowski mówi tylko o spirytyzmie, powiada Zofia Nałkowska.

Ona wie napewno, wie jasno, czem jest człowiek!

Requiescat.

Kłaść n a c i s k na podświadome, byle nie używać słów, które kaleczą wolnomyślne uszy.

Jakie nieustraszone są te badawcze dusze.

Co mi po tem wszystkiem?

Po co to piszę.

Już przeszła, skończyła się młodość.

Wiek dojrzały zastał bez sił, obciążonego przeszkodami, źle przygotowanego.

Już niema atmosfery marzeń.

Śmierć może czekać lata, ale potencyalnie, in idea stoi za ramieniem.

Co chcesz, co umiesz, co możesz robić?

a nade-wszystko to, lub tamto – tyle lub mniej robić musisz.

Wszystkie myśli są tak jasne, tak zdumiewająco, aż do niepotrzebności własnej jasne, gdy je wyłuskać – to jest oczywiste!

Naturalnie.

Ale tej oczywistości n i e w i d z i nikt.

Śmieszna tragedya filozofa w Polsce.

Filozof!

kiedyś wyparłem się tego tytułu.

Drażnili mnie ci młodzieńcy lwowscy.

Nie jestem istotą ucywilizowaną, muszę żyć poza kontrolą – a społecznie.

A zresztą istotnie ten E... nie jest filozofem, jeżeli nim mam być ja.

Vice versa.

Ale co ma robić filozof w Polsce?

Skąd, dokąd, poco?

Ciekawa historya.

Całe życie niemal człowiek ma myśli, któremi możnaby się przejąć, gdyby była po temu sytuacya.

Trzeba więc szukać d l a n i c h s y t u a c y i, wmawiać w siebie, że się ją ma.

Ale jedni drugim psują zabawę.

Jest to już stadyum wyższe.

Stadyum pierwsze, normalne prof. Twardowskiego – bezsytuacyjna myśl normalnie, porządnie wyłożona.

Eccolo!

Filozofia jako wstęp do umiejętnego pisania referatów.

Warszawskie formacye jeszcze rozpaczliwsze.

Cóż n. p. Mahrburg?

myśl równie bezsytuacyjna, ale sprzyjająca czemu?

Twardowski ma referaty, to jest grunt, ale co ma Mahrburg?

I° myśl bezsytuacyjna, ale stwierdzająca, że Mahrburg ma słuszność, a więc bijąca Struvego, Masoniusa etc.

II° bezsytuacyjna, ale mogąca się podobać postępowemu kościółkowi – to jest wszystko.

U Masoniusa nikt nie dojdzie.

U Abramowskiego niewątpliwie jest już faza II.

Faza III.

Myśl musi wyrastać z sytuacyi – ale jaką jest ta sytuacya, czy może mieć myśl?

To się rozwiązuje łatwo, gdy się jest obywatelem Stanów Zjednoczonych, ale w P o l s c e?

A przecież moje życie jest przegrane, jeżeli się z tem nie uporam.

Gdybym to wiedział mając lat 20, nawet 25.

Mógłbym to wiedzieć.

I naprawdę nie moja to wina, że nie wiedziałem.

Moja także, ale nie tylko moja, może nawet przeważnie nie moja.

Ale winien tego?

Tu Ortwin nie ma racyi.

Tembardziej Zrębowicz.

Zrębowicz, który chce mieć Cyprjana Norwida bez katolicyzmu – ale dość.


corpora: sejm

text:
Projekt

USTAWA

Art. 1.

1) art. 40 otrzymuje brzmienie:

2) w art. 110:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

b) uchyla się ust. 2,

„3.

Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych.

Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.”,

„3a.

Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów niewykonywania zadań służbowych z następujących przyczyn:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego;

2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3;

3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.

g) po ust. 8 dodaje się ust. 8a–8c w brzmieniu:

„8a.

Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów.

h) dodaje się ust. 10–15 w brzmieniu:

11.

W razie śmierci albo zaginięcia policjanta należną mu nagrodę roczną wypłaca się małżonkowi, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom uprawnionym do renty rodzinnej.

Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.

13.

Nagrody roczne przyznają przełożeni właściwi w sprawach mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk.

14.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje nagrody roczne Komendantowi Głównemu Policji oraz zastępcom Komendanta Głównego Policji.

15.

Komendant Główny Policji przyznaje nagrody roczne komendantom wojewódzkim Policji (Komendantowi Stołecznemu Policji), komendantom szkół policyjnych i ich zastępcom oraz rektorowi i prorektorowi Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie.”;

3) art. 110b otrzymuje brzmienie:

4) art. 121 otrzymuje brzmienie:

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach.”;

5) po art. 121a dodaje się art. 121b–121i w brzmieniu:

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

2) oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka policjanta, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4) konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków rodziny uważa się małżonka, rodziców, dziadków, teściów, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z policjantem w okresie sprawowania nad nimi opieki;

c) pobytu małżonka policjanta stale opiekującego się dzieckiem w podmiocie leczniczym wykonującym działalność polegającą na udzielaniu stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych.

3.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki, o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 – przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.

4) choroby przypadającej w czasie ciąży,

–zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został zwolniony od zajęć służbowych:

2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem przez policjanta czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ;

3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 3, stwierdza, w drodze decyzji, przełożony policjanta.

Art. 121c.

1.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z tym że:

2) w przypadku, o którym mowa w art. 121b ust. 2 pkt 2 – zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi;

2.

W przypadkach uzasadnionych charakterem zadań służbowych wykonywanych przez policjanta okres jego przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza się w inny sposób niż określony w ust. 1.

3.

Komendant Główny Policji określi, w drodze zarządzenia, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sposób stwierdzania przebywania na zwolnieniu lekarskim policjanta, o którym mowa w ust. 2.

Art. 121d.

1.

Policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 121c ust. 1 pkt 5, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

3.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta.

Art. 121e.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają:

2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych – w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, policjant traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, polega na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko policjanta.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego policjanta.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.

12.

Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia do niego ewentualnych uwag.

Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4.

Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.

14.

Od decyzji, o której mowa w ust. 13, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30 uposażenia, o którym mowa w art. 121b.

3.

W przypadku gdy policjant pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

4.

Policjantowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z tytułu zwolnienia ze służby albo policjant ten zwraca odpowiednią część uposażenia w dniu ustania stosunku służbowego.

Art. 121g.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich.

3.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów.

Art. 121i.

1.

Komendant Główny Policji sporządza roczne zestawienie zbiorcze przyczyn przebywania policjantów na zwolnieniach lekarskich, które przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w terminie do końca marca następnego roku.

2.

W zestawieniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się łączny okres przebywania policjantów na zwolnieniach lekarskich, z uwzględnieniem podziału na przyczyny wskazane w art. 121b ust. 2, 5 i 6, oraz średni okres przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim, w tym średnią roczną liczbę godzin niewykonywania obowiązków przez policjanta.

Art. 2.

2) naruszył dyscyplinę służbową lub zasady etyki zawodowej, jeżeli za czyn ten prawomocnym orzeczeniem wymierzono mu karę dyscyplinarną nie surowszą niż nagana z ostrzeżeniem;

5.

Nagroda roczna nie przysługuje w przypadku:

a) wydalenia ze służby,

c) obniżenia stopnia,

d) wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,

3) zwolnienia funkcjonariusza ze służby z powodu:

7.

Nagrodę roczną obniża się lub się jej nie przyznaje w przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 5, za rok kalendarzowy, w którym:

2) funkcjonariuszowi wydano opinię służbową, od której nie złożył odwołania, lub ostateczną opinię służbową w rozumieniu przepisów o okresowym opiniowaniu funkcjonariuszy Straży Granicznej.

10.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 9, wobec którego toczy się postępowanie karne lub dyscyplinarne, nagrodę roczną wypłaca się po zakończeniu tego postępowania, z uwzględnieniem ust. 4.

14.

Kierownik komórki organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej, komendant ośrodka szkolenia Straży Granicznej przyznają nagrody roczne odpowiednio funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w komórce organizacyjnej Komendy Głównej Straży Granicznej, oddziale Straży Granicznej i ośrodku szkolenia Straży Granicznej.”;

3) w art. 114 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

4) art. 125 otrzymuje brzmienie:

5) po art. 125a dodaje się art. 125b–125i w brzmieniu:

Art. 125i.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej sporządza roczne zestawienie zbiorcze przyczyn przebywania funkcjonariuszy na zwolnieniach lekarskich, które przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w terminie do końca marca następnego roku.

Art. 3.

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

b) uchyla się ust. 2;

3) w art. 95:

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

4e.

W przypadku gdy nagroda roczna została już wypłacona, a postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe nie zostało zakończone do dnia zwolnienia strażaka ze służby, zawieszeniu podlega ustalenie uprawnienia do nagrody rocznej za ostatni rok służby.”,

4) art. 95d otrzymuje brzmienie:

5) art. 105 otrzymuje brzmienie:

6) po art. 105a dodaje się art. 105b–105i w brzmieniu:

– zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

1) podczas oddelegowania do realizacji zadania poza granicami państwa w grupie ratowniczej, o której mowa w art. 49b ust. 1 pkt 1;

Art. 4.

1) art. 34 otrzymuje brzmienie:

3) w art. 101:

1b.

Nagrodę roczną przyznaje się za okres roku, w którym jest wypłacana.

1c.

Nagrodę roczną wypłaca się w czerwcu przed dniem święta BOR.

1d.

Nagroda roczna przysługuje, jeżeli funkcjonariusz w danym roku kalendarzowym pełnił służbę nie mniej niż przez 3 miesiące od dnia mianowania do końca maja tego roku.

1f.

Nagrody rocznej nie przyznaje się funkcjonariuszowi, który:

2) został w ostatnim roku kalendarzowym zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego albo wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;

1g.

Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu lub zaginionemu funkcjonariuszowi wypłaca się małżonkowi lub członkom rodziny, o których mowa w art. 107 ust. 2.

1h.

Nagrody roczne przyznaje funkcjonariuszowi:

1) minister właściwy do spraw wewnętrznych;

2) Szef BOR.

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

4) art. 108 otrzymuje brzmienie:

5) po art. 108a dodaje się art. 108b–108i w brzmieniu:

Art. 5.

1) w art. 59 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1a.

Funkcjonariusz pełniący służbę w danym roku kalendarzowym nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

1b.

Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu funkcjonariuszowi, w wysokości ustalonej w sposób określony w ust. 1a, wypłaca się członkom jego rodziny uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej.

1c.

Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1a, nie wlicza się uposażenia otrzymywanego w okresie:

1) zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania, chyba że postępowanie będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania umorzono albo w jego wyniku funkcjonariusz został uniewinniony;

2) w przypadku funkcjonariusza ABW – od uprawomocnienia się wyroku skazującego lub orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby do dnia zwolnienia ze służby;

3) w przypadku funkcjonariusza AW – niewykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby powstałej lub trwającej nadal po skazaniu funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu lub wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

1d.

Nagrodę roczną obniża się nie więcej niż o 50% jej wysokości w przypadku:

2) wymierzenia kary dyscyplinarnej:

a) w przypadku funkcjonariusza ABW – wymienionej w art. 146 ust. 1 pkt 1–5,

b) w przypadku funkcjonariusza AW – kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem lub surowszej kary dyscyplinarnej;

5) niewywiązywania się funkcjonariusza ABW z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego w opinii służbowej w okresie służby stałej.

1f.

Nagroda roczna nie przysługuje w przypadku:

2) wymierzenia kary dyscyplinarnej:

3) zwolnienia funkcjonariusza ABW ze służby z powodu:

1g.

Nagroda roczna jest obniżana lub nie przysługuje funkcjonariuszowi ABW za rok kalendarzowy, w którym:

1j.

W przypadku pełnienia służby przez funkcjonariusza w roku kalendarzowym w różnych jednostkach organizacyjnych ABW nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce organizacyjnej ABW, która była w danym roku kalendarzowym ostatnim miejscem pełnienia służby przez funkcjonariusza.

1k.

Wypłata nagrody rocznej następuje nie później niż w terminie pierwszych 3 miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przyznaje się nagrodę roczną, z wyjątkiem nagrody rocznej, którą wypłaca się funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby, a także nagrody rocznej przysługującej zmarłemu funkcjonariuszowi, którą wypłaca się odpowiednio w ostatnim dniu służby lub w dniu stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.”,

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 i art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, 3–6 i 8 oraz ust. 3 otrzymuje:”;

5) art. 136 otrzymuje brzmienie:

6) po art. 136a dodaje się art. 136b–136h w brzmieniu:

1) podczas wykonywania zadań poza granicami państwa w państwach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 85a ust. 2;

Art. 6.

2) w art. 60a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności, w szczególności uprzedzić o konieczności przebywania na zwolnieniu lekarskim.”;

3) art. 60b otrzymuje brzmienie:

„Art. 60b.

1.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

1) choroby żołnierza zawodowego;

4.

W razie zbiegu uprawnienia do zwolnienia lekarskiego z uprawnieniem do zwolnienia od zajęć służbowych lub urlopu okolicznościowego, o których mowa w art. 62 ust. 11 i 12, żołnierz zawodowy jest obowiązany w pierwszej kolejności wykorzystać zwolnienie lekarskie.”;

4) po art. 60b dodaje się art. 60c–60e w brzmieniu:

5) w art. 62 ust. 12 otrzymuje brzmienie:

6) w art. 83 ust. 1–5 otrzymują brzmienie:

„1.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową przez okres całego roku kalendarzowego nabywa prawo do dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku kalendarzowym, za który dodatkowe uposażenie roczne przysługuje.

2.

Prawo do dodatkowego uposażenia rocznego nabywa również:

3.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w art. 20 ust. 1a i art. 65a, który w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie nabył prawa do dodatkowego uposażenia rocznego, w przypadku zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej w razie spełniania warunków do przyznania emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, przysługuje dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia przysługującego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

7) w art. 89 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

8) po art. 89 dodaje się art. 89a–89c w brzmieniu:

„Art. 89a.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim żołnierz zawodowy otrzymuje 80% uposażenia.

3.

Potrącenia z uposażenia w związku z przebywaniem żołnierza zawodowego na zwolnieniu lekarskim w danym miesiącu dokonuje się z mocy prawa z uposażenia przysługującego w następnym miesiącu kalendarzowym lub z należności określonych w art. 94 i art. 95 pkt 2, 3 i 5.

9) w art. 90:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Żołnierzowi zawodowemu, któremu udzielono:

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

10) art. 132 otrzymuje brzmienie:

Art. 7.

3) w art. 93a:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

c) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

4) art. 102 otrzymuje brzmienie:

5) po art. 102a dodaje się art. 102b–102h w brzmieniu:

2.

Kontrolę przeprowadzają:

Art. 8.

„Art. 44a.

Szefowie SKW i SWW, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze zarządzeń, państwa, których terytoria w całości lub w części zostały uznane za strefę działań wojennych na podstawie odrębnych przepisów, lub państwa, na których terytoriach występują warunki stwarzające bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, z zachowaniem wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.”;

4) w art. 85:

1b.

Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu funkcjonariuszowi wypłaca się uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej członkom rodziny po tym funkcjonariuszu.

1e.

Nagrodę roczną obniża się, nie więcej niż o 50% jej wysokości określonej w ust. 1a, w przypadkach:

1) warunkowego umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi albo odstąpienia przez sąd od wymierzenia kary;

1g.

Nagroda roczna nie przysługuje w przypadkach:

2) wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

1j.

Nagrodę roczną przyznaje:

1) funkcjonariuszowi SKW – kierownik jednostki organizacyjnej SKW właściwy ze względu na miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza;

2) funkcjonariuszowi SWW – Szef SWW;

3) zastępcom Szefa SKW, kierownikom jednostek organizacyjnych SKW oraz ich zastępcom – Szef SKW;

4) Szefowi SKW oraz Szefowi SWW – Minister Obrony Narodowej.”,

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

5) art. 96 otrzymuje brzmienie:

6) po art. 96a dodaje się art. 96b–96h w brzmieniu:

Art. 9.

1) art. 60 otrzymuje brzmienie:

2) po art. 60b dodaje się art. 60c–60i w brzmieniu:

4) art. 196 otrzymuje brzmienie:

5.

Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi, który z powodu:

1) śmierci,

2) zaginięcia,

6.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 5, który pełnił w danym roku kalendarzowym służbę przez okres krótszy od jednego miesiąca kalendarzowego, nagroda roczna przysługuje w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia.

5) uchyla się art. 197;

6) art. 198 otrzymuje brzmienie:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego;

7) w art. 202 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

8) art. 205 otrzymuje brzmienie:

3) tryb zwiększenia funduszu na nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi o środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń, o którym mowa w art. 60f,

Art. 10.

Art. 11.

Art. 12.

Art. 13.

1.

Funkcjonariusz lub żołnierz przebywający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na zwolnieniu lekarskim otrzymuje uposażenie za czas przebywania na tym zwolnieniu na dotychczasowych zasadach do czasu upływu terminu określonego w zaświadczeniu lekarskim.

Art. 14.

Żołnierz zawodowy korzystający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy ze zwolnienia od zajęć służbowych lub z urlopu okolicznościowego przewidzianych odpowiednio w art. 62 ust. 11 lub 12 ustawy zmienianej w art. 6 korzysta nadal z tych uprawnień na zasadach obowiązujących do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż do upływu terminu, na jaki te uprawnienia zostały udzielone.

Art. 15.

1.

Funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych.

Art. 16.

Pierwsze zestawienie zbiorcze przyczyn przebywania na zwolnieniach lekarskich właściwe organy przedstawią za okres liczony od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 17.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:

Art. 18.

Art. 1


text:
23.

Bliny.

Rozczynić na noc kwartę najpiękniéjszéj pszennéj mąki, kwaterką wolnéj wody i dwoma łutami suchych drożdży, namoczonémi w wodzie lub półkwaterkiem piwnych.

Rano gdy się dobrze ruszy, dosypać kwartę najlepszéj gryczanéj mąki, znanéj pod nazwą blinowéj, i dolać tyle wolnéj wody, żeby ciasto było zupełnie wolne.

Gdy się to jeszcze raz ruszy, wlać w sam środek ciasta pół szklanki ukropu czyli wrzątku, zamieszać, żeby ciasto nie wiele gęstsze było jak na naleśniki, i gdy znowu się ruszy, zacząć piec.

Można i rano rozczyniać, jeżeli mają być na późny obiad, zawsze jednak od pierwszego rozczynu do pieczenia musi upłynąć od 10 do 12 godzin, gdy zanadto rosną pomięszać łyżką i w chłodniejszém miejscu postawić.

Wygrzawszy dobrze niewielką miedzianą patelnię lub pokrywy od małych rondli, smarować je piórkiem lub najlepiéj watą obwiniętą w płótno, gorącém masłem klarowaném, powtarzając to za każdym blinem; nalać łyżką ciasta, tak aby pokryło grubą warstwą patelnię, i piec w piecu od angielskiéj kuchni lub w szabaśniku mocno gorącym, gdyż bliny się nie przewracają, tylko jak się zrumieni i podrośnie; przewraca się ostrożnie patelnię na talerz i póki gorące podaje; dla tego téż najlepiéj piec na kilku patelniach małych odrazu.

Podawać do blinów młode roztopione masło, śmietanę lub kawior świeży.