corpora: wikisources-pl

text:
Avila.

Z pomiędzy wielu uczonych tego nazwiska, wymieniamy kilku znaczniejszych.

1.

A. Franciszek, dominikanin, † 1604 w Rzymie.

Napisał De gratia et libero arbitrio, Romae 1568; Dissertatio de confessione per litteras sive per internuntium capitibus 29 complexa, Romae 1599.

— 2.

A. Sancio, bp. Placencji w Hiszpanji, † 1525, był spowiednikiem św. Teresy, autor wielu dzieł ascetycznych i kazań.

— 3.

A. Stefan, jezuita, hiszpański, † 1601 w Limie, w Peru, gdzie uczył teologji.

Napisał Compendium summae seu Manualis doctoris Navarri in ordiuem alphabeticum redactum (Leon 1609), i dobry traktat o cenzurach, drukowany w Lyonie 1608 i w Krakowie 1622.

— 4.

Wielu noszących w historji tę nazwę, pochodziło z miasta hiszpańskiego Avila (Abuda), w Starej Kastylji, będącego od V w. stolicą biskupią, zależną dawniej od metropolji Merydy, dziś od Kompostelli czyli Santjago.

Tu urodziła się św. Teresa (ob.).

N.


text:
Gubałówka.

Wzgórze ze wschodu na zachód ciągnące się nad Zakopaném od północy jakby wałem ległe, zwane Gubałówką (3542′[1]), a nad Kościeliskami kończące się Palenicą (3780′[2]) odwdzięcza się podróżnikowi za swe odwiedzenie nader pięknym i zajmującym widokiem północnej linii łańcucha Tatr.

Wejście na Gubałówkę najwygodniejsze tuż za kościołem Zakopiańskim przez pola uprawne, pastwisko i las w ciągu dwóch godzin.

Oko łudzi się, patrząc na ten szereg olbrzymów; na przodzie zaległe góry udają swoją wyższość fałszywą nad sąsiadami, dalej w tyle położonymi.

— Giewont i Czerwone Wierchy swoją masą środek zajmują w tej grupie Tatr.

Obejrzawszy się zaś ku północy widać od zachodu pasmo Beskidów z najwyższym szczytem Babią Górą (5448′[3])), od wschodu Pieniny.

Dolina Nowotarska z swemi wioskami cała się przedstawia, zaś u stóp Tatr rozwija się bardzo rozległe Zakopane i wejścia do szeregu dolin okalających rdzeń Tatr, jakby promieniami.

Babia Góra jest barometrem dla Podhalan, jeśli ona w czepcu, to jest szczyt ma w mgle lub chmurach, pewną niepogodę wróżą, a jeśli widny jej wierzchołek, to znów pogody być pewnym można, naturalnie nie tyczy się to przelotnych deszczów, których czepiec Babiej Góry nie przepowiada.

Przypisy

↑ 1120 m; wg współczesnych pomiarów 1126 m n.p.m.

↑ 1195 m; wg współczesnych pomiarów 1183 m n.p.m.

↑ 1722 m; wg współczesnych pomiarów 1725 m n.p.m.


text:
cieś, ‘strop’, p. cieśla.

cieśla, ciesielski, ciesielstwo, ciesiołka (zamiast ciesiełki), cieślica i ciosła, ciosać, cieszę, cios, pociosywać; ciosna i ciosno, ‘wręb na drzewie’, ‘narznięcie’; ciosowy.

Prasłowo; cerk. tesati, teszą, tesla, ‘siekiera’, czes. tes, tesati, tesla, ‘siekiera’, tesárz, ‘cieśla’ (stąd tesarz Rejowy), tesák (tesak i tasak u Reja i in.), rus.

tiesat’.

Litew.

taszyti, ‘ciosać (drzewo)’, ind. takszati, ‘ciesze’, ‘działa’, takszan-, ‘cieśla’, awest. taszaiti, ‘działa’, tasza-, ‘siekiera’, taszan-, ‘działacz’, grec.

tektōn, ‘cieśla’, łacin.

texo, ‘tkam’, tēla (z *teksla), ‘tkanina’, niem. stare dehsala, ‘siekiera’.

Cieśla tylko u nas o ‘rzemieślniku’, u innych Słowian tesla i teslja, ‘siekiera’.

W 16. w. cieszykamień, kamienny cieśla (‘sztamiec’).


text:
częsty, często gęsto (brak częszczy, rus.

czaszcza, do gąszczu, rus.

guszczy), częstokół, ‘palisada’; jak od biały — biel, tak od częsty: część, częściowy, cząstka, uczęszczać; sczęście, sczęsny, niesczęśliwy (wszystko pisane w 15. i 16. w. nieraz stale przez samo e, cośmy do dziś zachowali w uczestniku, uczestniczyć, zamiast jedynie poprawnego uczęstnika, uczęstniczyć); «poszczęściło mu się«.

Prasłowa; tak samo u innych; cerk. częst, częst’, uczęstije, rus.

sczastje, sczastliwyj, ‘szczęśliwy’, czesk. czastý, czast (dawniej cziest’), sztieszti, sztiastný, ‘sczęsny’ (piszemy szczęście, chociaż samo s- jest przyimkiem; s-częście znaczy ‘udział w czemś’).

Częsty, lit.

kimsztas, ‘zapchany’, od kimszti, kemszu, ‘zapycham’, kamsza, ‘ścisk (ludzi)’, do pnia kom-, z skom- (p.).


text:
Borro, Borri, Burrus, Burrhus Jan Franciszek, ur. Medjolanie 4 Maja 1627, wizjonarz, alchemik i słynny szarlatan, którego Andrzej Carolus (Memorab.

t. II lib.

VII c.

4 p.

235) nazywa feniksem swego czasu, ostatnim cudem natury, słońcem lekarzy, światłem chemji i t.

d., a którego jedni przedstawiają jako męczennika za swoje wyznanie, inni jako oszusta i zbrodniarza.

Sam sobie przyznawał on pochodzenie od Burrhusa, nauczyciela Nerona.

Kształcił się w seminarjum jezuickiém w Rzymie, a przez swój charakter, żywy i łatwy w pożyciu, zyskał względy swoich przewodników.

Ukończywszy nauki, przyjął służbę na dworze rzymskim, a w wolnych chwilach doskonalił się w medycynie i alchemji Mimo tych prac, w młodości był bardzo światowy, dopiero r. 1654 zmienił się nie do poznania.

Zaczął unikać towarzystwa młodzieży, Przybrał surowy wyraz twarzy, zaczął pilnie uczęszczać do kościoła i miewać, jak utrzymywał, objawienia.

„Od chwili rozpoczęcia mojej prawdziwej drogi, powiada, miałem widzenie niebiańskie: głos anielski dał się słyszeć, że jestem wybrańcem Pana, mającym moc i polecenie zaprowadzenia między ludźmi zbawiennej reformy i głoszenia, że Królestwo Boże nadchodzi.“ Głosił tedy, że ma być jedna tylko owczarnia pod berłem Papieża i że ktokolwiek przeciwi się temu, winien być zgnieciony przez wojska papiezkie, których on ma być wodzem; że po tém zwycięztwie nowy Kościół będzie panował w pokoju przez lat 1000 na ziemi, i że Papież potwierdzi jego naukę.

Przyznawał Matce Boskiej bóstwo, utrzymując, że jeśli Syn jest Bogiem, Matka koniecznie musi być jednej i tej samej z nim natury.

Jest ona, mówił, jednorodzoną córą Boga, poczętą z Ducha św., jest nawet Duchem św., wcielonym w łonie jej matki Anny, a ciało jej jest obecne wraz z ciałem jej Syna, w N. Sakramencie.

O Trójcy św. powiadał, że druga i trzecia Osoba są niższe od pierwszej, a trzy nieba, o jakich jest mowa w Biblji, są to trzy Boskie Osoby.

Upadek aniołów przypisywał temu, że nie chcieli oni uczcić Syna Marji, za co strąceni z nieba, zawieszeni zostali w powietrzu, a sam P. Bóg potrzebował ich do stworzenia świata i ożywienia zwierząt.

Borro nakładał rozmaite śluby na swoich stronników: przedewszystkiém wymagał ślubu ubóstwa, co znaczyło, żeby złożyli swoje pieniądze w jego ręce i pozwolili mu używać tych summ, wedle jego upodobania; zobowiązywał ich także do ścisłego milczenia i gorliwego ogłaszania Królestwa Bożego.

Borro utrzymywał, że przez kładzenie rąk przelewał natchnienie boskie.

Od wszelkiego nieszczęścia miała go strzedz gwiazda, którą widział z zamkniętemi oczami.

Jego prace chemiczne miały przedewszystkiém na celu wynalezienie kamienia filozoficznego, lapis philosophicus, który miał tworzyć złoto.

Ażeby dowieść, że jego posłannictwo pochodziło z wysoka, pokazywał miecz otrzymany z rąk św. Michała.

Te brednie ściągnęły doń ludzi płochych i niezadowolonych z niczego.

Ale i mistrz i zwolennicy jego nie długo mogli ukryć się przed okiem inkwizycji, która, z rozkazu Aleksandra VII, Papieża, przedsięwzięła surowe środki przeciwko nowatorom.

Borro uciekł z Rzymu r. 1661 d.

3 Stycz., zaocznie skazany został na stos i spalony in effigie; majątek jego skonfiskowano, a książki rzucono w ogień.

Przybywszy do Strasburga, Borro znalazł najlepsze przyjęcie, jako ofiara inkwizycji, jako alchemik i doktor cudowny.

Ztamtąd udał się do Amsterdamu i do Hollandji, gdzie bawił dwa lata i przybrał tytuł doktora uniwersalnego.

Ukazywał się w wielkiej paradzie, z licznemi sługami, w przepysznych powozach, kazał się nazywać excellencją i wszędzie rozsypywał pieniądze i lekarstwa swoje.

Zewsząd sprowadzano doń chorych.

Gdy jednak poznano się na jego szarlatanerji, uciekł potajemnie z miasta r. 1666, zabrawszy niemałe summy i znaczną ilość djamentów.

W Hamburgu spotkał królowę szwedzką Krystynę i na chwilę zjednał sobie tę monarchinię, obiecawszy jej odsłonić tajniki alchemji i innych nauk ukrytych.

Skoro szkatuła łatwowiernej królowej wyczerpała się, Borro udał się do Kopenhagi, oszukał króla duńskiego Fryderyka III, podobnie jak przedtém Krystynę.

Wydawszy bajeczne summy na urzeczywistnienie swoich projektów, Borro, przerażony śmiercią Fryderyka (9 Lutego 1670), musiał znowu uciekać przed gniewem panów, oburzonych na nieład, w jaki wpływ alchemika wtrącił dom królewski.

Miał zamiar udać się do Turcji, ale został aresztowany w Goldingen, w Morawii, jako wspólnik spisku Nadasti, Seriniego i Frangipaniego (18 Kwiet.

1670), i przyprowadzony do Wiednia.

Napróżno obiecywał cesarzowi Leopoldowi I, że mu odkryje swoje tajemnice i swoim kosztem utrzyma armię cesarską; na prośby nuncjusza apostolskiego był odesłany do Rzymu, ale pod warunkiem, że nie będzie ukarany śmiercią.

W Rzymie był obowiązany (1672) wyrzec się uroczyście swoich błędów, przed trybunałem inkwizycji, i skazany został na wieczne więzienie, którą to karę złagodzono 1680.

Nakoniec, kiedy ambasador francuzki przy dworze papiezkim, ks. Estrées, tak ciężko zachorował, że go opuścili wszyscy lekarze, Borro podjął się go wyleczyć i kuracja się udała.

Przez wdzięczność więc ambasador wyjednał to u Papieża, iż Borrowi pozwolono odsiadywać karę w zamku św. Anioła, gdzie wdzięczny pacjent słodził mu pobyt drobnemi usługami do śmierci, która nastąpiła 10 Sierpnia 1695 r.

Dzieła jego są następujące: Gentis Bororum historia; De vini generatione in acetum decisio experimentalis; Epist. duae ad Th. Bartholin.

de ortu cerebri et usu medico, nec non de artific.

oculor.

humores restituendi; Instruzioni politiche, date al re di Danimarca; La chiave del gabinetto (Colonia 1681 in 12 rzadkie, i drogie).

Cf. Journ. des savants 1683 t. XI p.

261.

(Fritz).

X. M-i.


text:
Dawna pieśń żołnierska.

Niech idzie w wojence służyć!

Jeszcze końmi potratują,

A za jego trud i pracę

Hejnał zagrają trębacze.

Tylko grudy zaburczały,

Chorągiewki zafurczały;

Śpij, kolego! — twarde łoże,

Śpij, kolego, a w tym grobie

Niech się kraj twój przyśni tobie!

Więc kto chce rozkoszy użyć,

Niech w wojence idzie służyć!


Bibliografia: Mead, M. (2000) Kultura i tożsamość : Studium dystansu międzypokoleniowego, Warszawa: PWN.

Rosen, L.D. (2007).

Me, Myspace, and I : Parenting the Net Generation.

New York: Palgrave Macmillan.

Siuda, P., Stunża, G.D. (red.) (2012) Dzieci sieci – kompetencje komunikacyjne najmłodszych : Raport z badań, Gdańsk 2012, http://www.dzieci-sieci.pl/raport_IKM_dzieci_sieci.pd


corpora: CEN

text:
Dzisiaj o północy władze Czech wycofały z obiegu monety o nominale 50 halerzy.

Moneta, która przechodzi do historii przetrwała 116 lat, w tym rozpad Cesarstwa Austriackiego jak i rozpad Czechosłowacji.

Początkowo wycofano jedno-, pięcio- i dziesięciohalerzówki, a w 2003 roku dwudziestohalerzówki.

Banki komercyjne jeszcze tylko przez najbliższy rok będą wymieniać pięćdziesięciohalerzówki na korony, natomiast bank narodowy będzie dokonywał tej wymiany jeszcze przez pięć lat.

Warto podkreślić, że w cenach i na rachunkach halerze pozostaną i będą zaokrąglane do całych koron, kiedy będziemy płacić gotówką.


text:
Bartodziej.

Jak kołodziej oznacza tego, kto działa (t. j. wyrabia) koła wozowe, tak bartodziej był wyrabiaczem barci w rosnących drzewach leśnych.

Jakkolwiek do wyrabiania barci mogła być używana siekiera, zwana bartą, przypuszczamy jednak, iż wyraz bartodziej nie był nazwą każdego, który pracował tego rodzaju siekierą, ale tych tylko ludzi, którzy wyrabiali barcie.


corpora: openbooks

text:
Andrzej Niemojewski

Morituris

Wy, co w pochmurnej jesieni żywota

Ręce łamiecie nad nieweszłym siewem,

A zatrzasnąwszy głuche duszy wrota

Przed każdym świeższym stulecia powiewem,

Gdy nas z gniazd waszych rwie ból i tęsknota,

W drogę łabędzim żegnacie nas śpiewem,

Skargą pokoleń schodzących ze świata:

Na skrzydłach szału dokąd młódź ta wzlata?

Kto pyta źródeł, dokąd pójdzie rzeka,

Gdy nurt, wezbrawszy wiosną na uboczu,

Z duszących kotlisk przez tamy ucieka?

Kto pyta młodzi, dokąd pójdzie z oczu,

Kiedy wyśnionej swobody daleka

Ścianą zalewu spina się w przeźroczu?

Patrzcie na niebo ojczystego świata,

Tam geniusz wieku z swą pochodnią wzlata!

Tam wszechpotężna zawisa dłoń czasu,

Skazówki rusza na dziejów zegarze

I wam godzinę zwiastuje wywczasu

I zwala kultów przeżytych ołtarze,

Łoskotem siekier śród tradycji lasu

Przeraża wasze kunktatorskie twarze.

Próżno w tym borze czynicie zasieki —

Wiek nie naprawi, co popsuły wieki!

Gdy zaśniedziały wasze piękne blizny,

Pytacie, dokąd młódź wzlata szalona?

Dokąd my lecim?

— Ha, z myśli zgnilizny,

Szukając czystszych oddechów dla łona,

Z starej do nowej my lecim ojczyzny,

Co w spracowane ujmie nas ramiona

Świat budujące przez wieków dziesiątek —

Trup pada, wstają miliardy żyjątek!

-----


text:
Podczas ogłaszania wtorkowego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadny zarzut Telekomunikacji Polskiej o wadliwym powołaniu Anny Streżyńskiej na stanowisko prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Sąd oddalił skargę kasacyjną Telekomunikacji Polskiej wniesioną od wyroku wydanego w sprawie ze skargi Telekomunikacji Polskiej na decyzję UKE.

Zaskarżoną decyzją UKE utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję, którą prezes UKE zgłosił sprzeciw wobec złożonego przez TP projektu zmiany Cennika usług telekomunikacyjnych tp w zakresie wprowadzenia nowej usługi pakiet korzyści tp.

Decyzją tą Prezes UKE zobowiązał także TP do przedłożenia poprawionego cennika w części objętej sprzeciwem.

Podając ustne motywy rozstrzygnięcia Sąd Administracyjny podkreślił, że nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez TP zarzut wadliwego powołania Anny Streżyńskiej na stanowisko prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Odwołując się w tym zakresie do orzecznictwa NSA, Sąd wskazał, że badanie prawidłowości powołania pozostaje poza przedmiotem niniejszego postępowania.

Sąd nie podzielił także zarzutu TP opierającego się na twierdzeniu, że UKE błędnie przyjął, że proponowane przez TP rozwiązania taryfowe nie będą świadczone na podstawie kosztów.

NSA podkreślił, że treść przedłożonego przez TP projektu cennika nie pozwalała na odmienną od dokonanej przez UKE oceny jego postanowień.


text:
Bach Johann Sebastian, *21 III 1685 Eisenach, †28 VII 1750 Lipsk, niem. kompozytor i organista.

Pochodził z rodziny o starych tradycjach muz.

(→ Bach, rodzina); był najmłodszy z 6 synów Johanna Ambrosiusa, muzyka miejskiego w Eisenach.

Sam też założył liczną rodzinę: z pierwszą żoną, Marią Barbarą, miał 7 dzieci, z drugą, Anną Magdaleną — 13.

Chrzty i pogrzeby dzieci, spośród których 10 zmarło w niemowlęctwie lub mając zaledwie kilka lat, przewijają się gęsto przez biografię kompozytora.

W poszukiwaniu lepszych warunków życia J.S. przenosił się z miasta do miasta, co wyznaczało poszczególne etapy jego drogi muzycznej.

I tak np. M. Bukofzer (Muzyka w epoce baroku) wyróżnia w twórczości B. pięć okresów, w tym trzy główne; Weimar — organista, Köthen — nauczyciel, Lipsk — kantor; podobnie postępują inni badacze.

De facto J.S.B. przez całe życie grał na organach, już w Arnstadt zajmował się kształceniem chóru uczniowskiego, a w Weimarze podjął obowiązek regularnego pisania kantat, co stało się później — kiedy został kantorem przy kościele św. Tomasza w Lipsku — jego gł. zadaniem.

Te trzy nurty działalności (organista, kantor, nauczyciel) uwarunkowały charakter twórczości B.: komponował on wyłącznie muzykę związaną z funkcją użytkową.

W dziedzinie muzyki był właściwie samoukiem; gry na instrumentach klawiszowych i skrzypcach uczył się w domu rodzinnym, a później nieco u brata, Johanna Christopha (organisty w Ohrdruf), ale swoją technikę gry na organach samodzielnie doskonalił słuchając sławnych organistów: G. Böhma (Lüneburg), A. Reinkena (Hamburg), D. Buxtehudego (Lubeka), zaś sztukę kompozycji poznawał kopiując utwory mistrzów baroku.

Miał poczucie swego talentu, toteż popadał w konflikty ze środowiskiem, a zwł. ze swymi zwierzchnikami (zatarg z radą miejską w Arnstadt, rozliczne spory z uniwersytetem, władzami miejskimi i kościelnymi w Lipsku, przewlekły konflikt z rektorem J. A. Ernestim).

Dla swych współczesnych J.S.B. był tylko organistą, najemnym kantorem, samoukiem piszącym kompozycje na zamówienie — potomni ujrzeli w nim geniusza muzycznego.

Eisenach — Ohrdruf — Lüneburg

1685 21 III — w Eisenach urodził się Johann Sebastian Bach

1693–95 — nauka w szkole łacińskiej w Eisenach

1694 З V — pogrzeb matki, Elisabeth В.

z d.

Lämmerhirt

1695 20 II — pogrzeb ojca, Johanna Ambrosiusa В.

1695–1700 — pobyt u najstarszego brata, Johanna Christopha, w Ohrdruf; nauka w liceum

1700–02 — chórzysta Mettenchoru (małego zespołu wok.

śpiewającego podczas nabożeństw porannych) przy kościele św. Michała w Lüneburgu

1702 — В. ubiega się o stanowisko organisty przy kościele św. Jakuba w Sangerhausen

Weimar — Arnstadt — Mühlhausen — Weimar

1703 III–IX — muzyk orkiestry kam.

na dworze ks. Wilhelma Ernsta von Sachsen-Weimar

VII — ekspertyza organów w kościele Nowym w Arnstadt

9 VIII — powołanie na stanowisko organisty w kościele Nowym w Arnstadt

1704 — Capriccio В-dur sopra la lontananza del fratello dilettissimo

1705 X — podróż do Lubeki, kontakt z D. Buxtehudem

1706 21 II, 11 XI — przesłuchania w konsystorzu w Arnstadt w sprawie samowolnego przedłużenia pobytu w Lubece i niewypełniania obowiązków chórmistrza

1707 15 VI — objęcie stanowiska organisty przy kościele św. Błażeja w Mühlhausen

17 X — ślub z Marią Barbarą Bach w Dornheim

1708 4 II — wykonanie kantaty Gott ist mein König, napisanej z okazji wyboru rady miejskiej w Mühlhausen

21 II — przedłożenie radzie miejskiej w Mühlhausen projektu przebudowy organów w kościele św. Błażeja

25 VI — złożenie radzie miejskiej w Mühlhausen prośby o zwolnienie z pracy

VII — objęcie stanowiska organisty i kameralisty (Kammermusicus) kapeli dworskiej ks. Wilhelma Ernsta w Weimarze

29 XII — chrzest pierworodnej córki, Cathariny Dorothei

1709 30 X — z okazji poświęcenia nowych organów w Mühlhausen В. wykonał fantazję chorałową Ein feste Burg BWV 720

1710 22 XI — urodził się syn Wilhelm Friedemann

1713 14 XII — propozycja objęcia stanowiska organisty (po F.W. Zachowie) w kościele Panny Marii w Halle

1714 II — odmowa podjęcia pracy w Halle

2 III — mianowanie koncertmistrzem dworu weimarskiego

8 III — urodził się syn Carl Philipp Emanuel

1715 11 V — urodził się syn Johann Gottfried Bernhard

1716 23 II — wykonanie kantaty Was mir behagt, ist nur die muntre Jagd (tzw. Kantaty myśliwskiej)

28 IV–2 V — sprawdzenie nowych organów w kościele Panny Marii w Halle

— Passacaglia c-moll

31 VII — ekspertyza nowych organów w Erfurcie

Köthen

1717 5 VIII — powołanie na stanowisko kapelmistrza i dyrektora muzyki kam.

na dworze ks. Leopolda von Anhalt-Köthen

IX — pobyt w Dreźnie, turniej organowy z J.L. Marchandem

6 XI–2 XII — uwięzienie przez ks. Wilhelma Ernsta (odwet za przeniesienie się B. do Köthen), zwolnienie z kapeli w Weimarze

17 XII — wydanie opinii o organach w kościele św. Pawła w Lipsku

1718 V–VI — pobyt w Karlowych Warach z ks. Leopoldem von Anhalt-Köthen

1719 X — w Halle B. daremnie usiłuje spotkać się z Händlem

1720 22 II — rozpoczęcie pracy nad Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann

7 VII — pogrzeb żony Marii Barbary

XI — pobyt w Hamburgu, gdzie B. gra na organach w kościele św. Katarzyny, zyskując uznanie sędziwego J.A. Reinkena

1721 24 III — dedykowanie Six concerts avec plusieurs instruments margrabiemu Christianowi Ludwigowi Brandenburskiemu

3 XII — ślub z Anną Magdaleną Wilcken

1722 — Klavierbüchlein für Anna Magdalena Bach, z.

1

— Das wohltemperierte Klavier, cl.

I

Lipsk

1723 7 II — w związku z zabiegami В.

o stanowisko kantora (po śmierci J. Kuhnaua) przy kościele św. Tomasza w Lipsku wykonanie kantaty Jesus nahm zu sich die Zwölfe jako sprawdzianu jego umiejętności kompozytorskich

13 IV — zwolnienie ze służby na dworze książęcym w Köthen

22 IV — wybór J.S.B. na kantora przy kościele św. Tomasza

5 V — podpisanie rewersu określającego obowiązki kantora

13 V — podpisanie tzw. formuły umowy (Konkordienformel)

22 V — osiedlenie się w Lipsku

30 V — pierwsze wystąpienie B. jako kantora w Lipsku, wykonanie kantaty Die Elenden sollen essen

1 VI — uroczyste wprowadzenie В. do szkoły św. Tomasza

2 XI — sprawdzenie i poświęcenie organów w Störmthal, wykonanie kantaty Höchsterwünschtes Freudenfest

1724 25 VI — sprawdzenie i poświęcenie organów w Gerze

26 VI — urodził się syn Gottfried Heinrich

— Pasja według św. Jana, liczne kantaty kościelne

1725 23 II — wykonanie kantaty Entfliehet, verschwindet, entweichet, ihr Sorgen (tzw. Kantaty pasterskiej), skomponowanej z okazji urodzin ks. Christiana von Sachsen-Weissenfels

3 VIII — wykonanie kantaty Zerreisset, zersprenget, zertrümmert die Gruft (Der zufriedengestellte Äolus), napisanej na imieniny prof. uniwersytetu w Lipsku F.A. Müllera

19–21 IX — pobyt w Dreźnie, koncert organowy В.

w kościele św. Zofii

— rozpoczęcie pracy nad 2. z.

Klavierbüchlein für Anna Magdalena Bach

1726 5 IV — chrzest córki Elisabethy Julianny Friederiki

XI — pierwsze drukowane kompozycje (pojedyncze partity)

1727 17 X — w kościele św. Pawła w Lipsku wykonanie kantaty Lass, Fürstin, lass noch einen Strahl (Trauerode), skomponowanej na uroczystości żałobne po śmierci Christiany Eberhardyny, żony Augusta II Mocnego

1728 5 II — wykonanie kantaty Vergnügte Pleissenstadt (tzw. Kantaty weselnej)

10 X — chrzest córki Reginy Johanny

1729 II — pobyt na dworze książęcym w Weissenfels

23-24 III — uroczystości żałobne w Köthen z powodu śmierci ks. Leopolda, wykonanie kantaty Klagt, Kinder, klagt es aller Welt

15 IV — w kościele św. Tomasza w Lipsku wykonanie Pasji według św. Mateusza

VI — druga bezskuteczna próba spotkania się z Händlem w Halle

24 X — motet Der Geist hilft unser Schwachheit auf, napisany z powodu śmierci J.H. Ernestiego, rektora szkoły św. Tomasza

— B. obejmuje kierownictwo Collegium musicum, założonego przez G.

Ph. Telemanna

1730 23 VIII — pismo dziękczynne B. do rady miejskiej w Lipsku, zawierające opis aktualnej sytuacji muz.

oraz projekt reformy muzyki kościelnej

28 X — list (z elementami autobiograficznymi) do przyjaciela z lat młodości, G. Erdmanna, zamieszkałego w Gdańsku

1731 14 IX — koncert organowy w kościele św. Zofii w Dreźnie

— jako op.

1 ukazuje się drukiem (nakładem autora) I cz.

Klavierübung

1732 21 VI — urodził się syn Johann Christoph Friedrich

21 IX — podróż do Kassel w celu dokonania ekspertyzy organów

1733 25 IV — śmierć córki Reginy Johanny

27 VII — w Dreźnie przekazanie królowi Augustowi III Kyrie i Gloria (późniejsze części Mszy h-moll)

5 IX — wykonanie kantaty Lasst uns sorgen, lasst uns wachen, napisanej na urodziny ks. Fryderyka Christiana Saskiego

8 XII — wykonanie kantaty Tönet, ihr Pauken, skomponowanej na urodziny Marii Józefy, żony Augusta III

1734 5 X — wykonanie kantaty Preise dein Glücke, gesegnetes Sachsen na rocznicę koronacji AugustaIII

25 XII–6 I — wykonanie kolejnych części Weihnachtsoratorium

1735 pocz. roku — wydanie II cz.

Klavierübung

VI — pobyt w Mühlhausen z synem Johannem Gottfriedem Bernhardem

5 IX — urodził się syn Johann Christian

1736 VIII — początek sporu z rektorem szkoły św. Tomasza, J.A. Ernestim

19 X — mianowanie nadwornym kompozytorem dworu saskiego

1 XII — koncert na organach Silbermanna w kościele Panny Marii w Dreźnie

— G.

Ch. Schemelli wydaje Musikalisches Gesangbuch z chorałami opracowanymi przez B.

1737 18 X — list do Augusta III o pomoc w sporze z rektorem Ernestim

— przerwanie pracy z Collegium musicum

1738 24 V — list do J.F. Klemma w związku z zadłużeniami Johanna Gottfrieda Bernharda

1739 27 V — śmierć Johanna Gottfrieda Bernharda

IX — ekspertyza organów w Altenburgu

— wydanie III cz.

Klavierübung

— ponowne objęcie kierownictwa Collegium musicum

1741 VIII — podróż do Berlina w celu odwiedzenia Carla Philippa Emanuela, nadwornego klawesynisty Fryderyka II

1742 22 II — chrzciny córki Reginy Susanny

30 VIII — wykonanie kantaty Mer hahn en neue Oberkeet (tzw. Kantaty chłopskiej)

1743 XII — ekspertyza organów w kościele św. Jana w Lipsku

1744 — Das wohltemperierte Klavier, cz.

II

1746 24–28 IX — sprawdzenie wraz z G. Silbermannem organów w kościele św. Wacława w Naumburgu

1747 7 V — przyjazd do Poczdamu na zaproszenie Fryderyka II

8 V — koncert organowy w kościele garnizonowym w Poczdamie

VI — przyjęcie na członka Societät der musicalischen Wissenschaften, założonego w Lipsku przez L.

Ch. Mizlera

IX — wydanie Musikalisches Opfer

1748 24 VII — В. poleca swojego ucznia J.

Ch. Altnikola na stanowisko organisty w kościele św. Wacława w Naumburgu

1749 I — ślub córki Elisabethy Julianny Friederiki z J.

Ch. Altnikolem

— Kunst der Fuge

1750 III—IV — dwukrotna operacja oczu

28 VII — śmierć Johanna Sebastiana Bacha


text:
Rafał Borutko (LPR) został wiceministrem gospodarki morskiej.

Ma on za zadanie pozyskiwanie funduszy unijnych na gospodarkę morską oraz rybołówstwo.

Rafał Borutko urodził się w 1972 roku w Bielsku-Białej.

Jest absolwentem Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Specjalizuje się w dziedzinie prawa handlowego i prawa pracy.

Od 1998 r. zajmował się we wrocławskich kancelariach prawniczych zagadnieniami z zakresu prawa pracy i prawa gospodarczego.

W latach 2004-2006 był członkiem Zarządu Województwa Dolnośląskiego, gdzie odpowiadał za Departament Mienia Wojewódzkiego z Wydziałami Inwestycji, Ochrony Środowiska oraz Departament Polityki Socjalnej z Dolnośląskim Ośrodkiem Polityki Społecznej.