corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniu 8 lutego 2013 r.

(trzeci dzień obrad)

Warszawa

nie Komisji Gospodarki o rządowym

Głosowanie

Punkt 4. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 5. porządku dziennego: Pierwsze

Głosowanie

Punkt 6. porządku dziennego: Pierwsze

Głosowanie

Punkt 7. porządku dziennego: Informacja

wstrzymania przez Komisję Europejską

wypłaty 4 mld euro funduszy UE na

Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

„Infrastruktura i środowisko” oraz

„Rozwój Polski Wschodniej”, a także

możliwości utraty unijnych środków na

budowę kolei oraz braku nadzoru nad

Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych

Głosowanie

Punkt 8. porządku dziennego: Sprawo-

nie zakresu obowiązywania Konwencji

o międzynarodowym handlu dzikimi

grożonych wyginięciem, sporządzonej

przez zgłoszenie zastrzeżeń do jej Za-

łącznika III (cd.)

Głosowanie

Punkt 12. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 13. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 14. porządku dziennego: Sprawo-

Punkt 15. porządku dziennego: Pierwsze

dium Sejmu projektu uchwały o zmia-

nie uchwały w sprawie powołania

tów ustaw z zakresu prawa spółdziel-

czego

Głosowanie

Punkt 16. porządku dziennego: Wniosek

o odwołanie pani posłanki Wandy No-

wickiej ze stanowiska wicemarszałka

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Głosowanie

str. str.

TREŚĆ

33. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 8 lutego 2013 r.)

str. str.

Punkt 17. porządku dziennego: Poselski

projekt uchwały o zmianie uchwały

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

w sprawie ustalenia liczby wicemar-

szałków Sejmu

Głosowanie

Zmiana porządku dziennego

Osób Niepełnosprawnych wraz ze sta-

i Rodziny

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

Oświadczenia

Zamknięcie posiedzenia

Porządek dzienny

str. str.

poseł Marcin Witko.

Proszę wyznaczonych posłów sekretarzy o zajęcie

miejsc.

Witam panów serdecznie.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 3. po-

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

Przystępujemy do trzeciego czytania.

Proszę szanownych posłów o zajęcie miejsc.

Bardzo proszę, panie pośle.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Komisja rozpatrzy-

ła wnioski zgłoszone podczas drugiego czytania.

Cho-

dzi o cztery poprawki: dwie Ruchu Palikota, które

zostały wycofane, oraz dwie Polskiego Stronnictwa

Ludowego, które komisja uznała za właściwe i któ-

rych przyjęcie rekomenduje się Wysokiej Izbie.

Dzię-

kuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

Komisja przedstawia w dodatkowym sprawozda-

niu poprawki, nad którymi głosować będziemy w pierw-

szej kolejności.

ponują zmianę przepisu regulującego warunki doty-

czące zapłaty odsetek.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

W głosowaniu udział wzięło 433 posłów.

Za głoso-

wało 422 posłów, nikt nie głosował przeciw, 11 osób

ust. 2 wnioskodawcy proponują przepis przejściowy

dotyczący transakcji handlowych zawieranych w pro-

cedurze zamówień publicznych.

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

W głosowaniu udział wzięło 439 posłów.

Za głoso-

wało 424 posłów, nikt nie głosował przeciw, 15 osób

wstrzymało się od głosu.

akcjach handlowych, w brzmieniu proponowanym

262

33. posiedzenie Sejmu w dniu 8 lutego 2013 r.

W głosowaniu udział wzięło 440 posłów.

Za głoso-

wało 423 posłów, nikt nie głosował przeciw, 17 osób

wstrzymało się od głosu.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 4. po-

ka oraz przeprowadził dyskusję.

Zgłoszony w trakcie dyskusji wniosek o odrzuce-

nie projektu ustawy w pierwszym czytaniu został

przez wnioskodawców wycofany.

w druku nr 990, do Komisji Nadzwyczajnej do spraw

zawartego w druku nr 1028, zechce podnieść rękę

i nacisnąć przycisk.

W głosowaniu udział wzięło 441 posłów.

Za głoso-

wało 226 posłów, przeciw – 215, nikt nie wstrzymał

się od głosu.

sza Gibałę, Ruch Palikota.

Czas na zadanie pytania – jedna minuta.

Poseł Łukasz Gibała:

mierze!

Wysoka Izbo!

Mam pytanie do przedstawi-

ciela wnioskodawców pana posła Artura Dębskiego.

Otóż chciałbym się dowiedzieć, czy prawdą jest to, że

pomimo iż przedsiębiorcy płacą na ubezpieczenie

zdrowotne pracownika składkę w wysokości 2,45%

wynagrodzenia, to zaledwie w 2% przypadków, gdy

pracownik jest chory, gdy trafia na zwolnienie choro-

bowe, ZUS współfinansuje wypłatę świadczenia cho-

robowego, natomiast w pozostałych 98% przypadków

to świadczenie jest płacone z kieszeni pracodawcy.

Czy jest więc właściwe to, że pracodawcy z jednej

strony płacą ubezpieczenie chorobowe, a z drugiej

strony muszą praktycznie samodzielnie ponosić kosz-

ty wypłaty świadczeń chorobowych dla pracowników,

którzy są na L-4?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Poseł Artur Dębski:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Oczywiście, ta sy-

tuacja nie jest normalna.

Z tego miejsca chciałbym

zapytać państwa posłów z Platformy Obywatelskiej,

co takiego stało się w ciągu 10 lat, że w tym przypad-

ku jako jedyna partia liberalna złożyliście państwo

czytaniu.

Przecież druk nr 334 z 2002 r. zawiera pań-

stwa propozycję zmian w obowiązującym systemie.

Państwo już 10 lat temu proponowaliście…

(Poseł Krystyna Skowrońska: Plagiat!

Plagiat!)

…aby zmniejszyć obciążenie pracodawców.

Mam do was pytanie: Co się stało z wami, partią

proprzedsiębiorczą, w ciągu tych 10 lat?

Próbujemy

ko Platforma Obywatelska składa wniosek o odrzu-

cenie, a nawet Prawo i Sprawiedliwość, które rzadko

popiera nasze ustawy, zgadza się z ideą tego projektu.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Przystępujemy do głosowania.

nr 1040, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

263

Punkty 6., 7., 8. i 12. porządku dziennego – głosowanie

W głosowaniu udział wzięło 442 posłów.

Za głoso-

wało 227 posłów, przeciw – 85, 130 posłów wstrzyma-

ło się od głosu.

nistrów na temat wstrzymania przez Komisję

Sejm wysłuchał informacji przedstawionej przez

ministra rozwoju regionalnego panią Elżbietę Bień-

kowską i ministra transportu, budownictwa i gospo-

prowadził dyskusję.

Przystępujemy do głosowania.

we zarządzane przez Generalną Dyrekcję Dróg Kra-

struktura i środowisko” oraz „Rozwój Polski Wschod-

przeciwnego zdania było 261 posłów, przy jednym

głosie wstrzymującym się.

ku dziennego: Sprawozdanie Komisji Ochrony

szyngtonie dnia 3 marca 1973 r., przez zgłosze-

nie zastrzeżeń do jej Załącznika III.

Sejm wysłuchał sprawozdania komisji przedsta-

prowadził dyskusję.

Przystępujemy do głosowania.

mi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych

Załącznika III, w brzmieniu proponowanym przez

Komisję Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych

Głosowało 443 posłów.

Głosów za było 443, przy

wym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatun-

ków zagrożonych wyginięciem, sporządzonej w Wa-

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu ustawy

skiego oraz przeprowadził dyskusję.

kowskiego.

Przypominam, czas zadania pytania – 1 minuta.

Poseł Jerzy Borkowski:

pana ministra gospodarki pana Piechocińskiego.

Dlaczego koalicja rządząca jest przeciw rozwojowi

gospodarczemu kraju?

Dlaczego Platforma odrzuca

wnioski, postulaty zawarte w ustawie Ruchu Paliko-

ta, które są dobre dla rozwoju przedsiębiorców?

Usta-

wa, którą proponujemy, o zwrocie wcześniejszej nad-

płaconego podatku VAT do 30 dni jest bardzo dobrą

ustawą dla przedsiębiorców.

Zatem pytam: Dlaczego,

panie ministrze, koalicja nie dba o to, żeby gospodar-

ka rozwijała się dobrze, skoro mamy kryzys i dziurę

budżetową?

To jest moje pytanie, uważam, że zasad-

ne.

Przedsiębiorcy zasługują na to, żeby ich lepiej

traktować, ponieważ pieniądze, które do nich szyb-

Marszałek

264

ciej wracają, można reinwestować i potem wracają

one do kasy państwowej.

Dlatego jeszcze raz apeluję

projektu w pierwszym czytaniu, żeby dała mu szan-

sę na procedowanie nad nim w komisjach.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Odpowiedzi udzieli przedstawiciel Ministerstwa

Finansów, podsekretarz stanu pan minister Maciej

Grabowski.

raj odbyliśmy długą debatę nad tym projektem.

Wy-

dawało mi się, że wyjaśniłem wszystkie wątpliwości,

wskazując, że być może intencje były dobre, ale

przyjęcie tego projektu spowodowałoby dokładnie

odwrotne efekty, zakłócenie konkurencji, zwiększe-

nie zatorów płatniczych i powiększenie dziury bu-

dżetowej.

Dlatego jesteśmy przeciwni temu projek-

towi.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

warów i usług, zawartego w druku nr 962, zechce

podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

przeciwnego zdania było 216 posłów, 1 poseł wstrzy-

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Panie Premierze!

Wczoraj odbyła się debata dotyczą-

ca wprowadzenia zmian do Kodeksu wyborczego,

a mianowicie wprowadzenia dwukadencyjności wój-

tów, burmistrzów, prezydentów.

Debata trwała około

2 godzin i była kontrowersyjna, ponieważ prawa stro-

na zgadza się z ideą wprowadzenia dwukadencyjno-

ści, natomiast nie rozumiem stanowiska Platformy

Obywatelskiej dotyczącego odrzucenia w pierwszym

czytaniu projektu ustawy o dwukadencyjności.

Przy-

pominam, że tu chodzi o dobro społeczne, chodzi

o to, żeby obywatele decydowali, żeby obywatele mie-

li wpływ, chodzi o to, żeby pan wiceprzewodniczący

Waldy Dzikowski jak najbardziej za tym się opowia-

dał, reprezentował Platformę Obywatelską.

A co dzi-

siaj mamy?

Mamy pro formę obywatelską.

Apeluję do

was, żebyście poparli nasz wniosek i zagłosowali

przeciw odrzuceniu wniosku w pierwszym czytaniu.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

zawartego w druku nr 1015, zechce podnieść rękę

i nacisnąć przycisk.

Przystępujemy do głosowania.

Poseł Jerzy Borkowski

265

postępowania karnego, w brzmieniu proponowanym

mujących się.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 15.

stawionego przez Prezydium Sejmu projektu

czajnej do rozpatrzenia projektów ustaw z za-

kresu prawa spółdzielczego (druk nr 1072).

Prezydium Sejmu na podstawie art. 19 ust. 1 re-

Seniorów, przedłożyło projekt uchwały w sprawie

rozszerzenia zakresu prac komisji o rozpatrzenie se-

nackiego projektu ustawy o zmianie ustawy o spół-

dzielniach mieszkaniowych (druk nr 1065).

Proponuję, aby Sejm przystąpił niezwłocznie do

w drugim czytaniu tego projektu uchwały?

Nikt się nie zgłasza.

su prawa spółdzielczego, zawartego w druku nr 1072,

zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 16.

posłanki Wandy Nowickiej ze stanowiska wice-

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

(druk nr 1069).

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela wniosko-

Przepraszam bardzo.

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela wniosko-

dawców pana posła Janusza Palikota w celu przedsta-

wienia uzasadnienia wniosku.

(Głos z sali: Wycofaj się.)

Poseł Janusz Palikot:

Pani Marszałkini!

Wysoka Izbo!

Źle się czuję z tą

decyzją (Wesołość na sali), powiedziała Ewa Kopacz

zapytana przez media o przyznanie premii Prezy-

dium Sejmu.

Przypomnę – 40 tys. zł dla wicemarszał-

ków i 45 tys. zł dla pani marszałkini.

Dwa lata temu

inny marszałek z Platformy Obywatelskiej, Grzegorz

Schetyna, nie podjął takiej decyzji, nie przyjął premii

i – jak widzę – czuje się z tym dobrze.

(Oklaski)

Nawet jeśli Donald Tusk przywiezie dzisiaj z Bruk-

seli 300 mld zł, w co wierzę i czego jemu i nam życzę,

to ta ogromna suma pieniędzy nie zagłuszy wyrzu-

tów sumienia pani marszałkini Ewy Kopacz i każde-

go z nas.

Niezależnie od dyscypliny partyjnej poje-

dziecie do swoich domów, do swoich wyborców i tam

będziecie musieli odpowiedzieć na pytanie, dlaczego

byliście przeciwko, dlaczego byliście za premiami,

dlaczego byliście za tą decyzją – decyzją tym bardziej

wstydliwą, że jest to decyzja, którą Prezydium pró-

bowało ukryć przed opinią publiczną.

(Głos z sali: Zrezygnuj z pensji.)

Przekształcacie w ten sposób niezwykły projekt

polityczny, jakim jest Platforma, jakim była Platfor-

ma Obywatelska, w pro formę obywatelską, a nie w Plat-

formę Obywatelską.

(Oklaski)

I jeśli chcemy jako parlamentarzyści uratować

resztę niewielkiej reputacji, jaką mają parlament

i nasz zawód w społeczeństwie, nie powinniśmy

uśmiechami, teatrem politycznym i różnymi roz-

grywkami pokrywać to, że chodzi o coś innego.

(Po-

ruszenie na sali) Chodzi o pieniądze.

(Oklaski) Do-

skonale wiecie, że w tej sprawie chodzi o pieniądze.

Po drugie, rok temu w wyniku naszego wnio-

sku, klubu Ruchu Palikota, do którego mieliśmy

mandat wyborców – 1,5 mln Polaków zagłosowało

na klub Ruchu Palikota – znalazła się większość

w tym parlamencie, większość demokratyczna,

która uznała, że nasz klub ma prawo do wicemar-

szałka, wicemarszałkini w tym przypadku, choć

nie za pierwszym razem podzieliliście naszą propo-

zycję, bo wielu z was przeszkadzała aborcyjna histo-

ria Wandy Nowickiej, domaganie się edukacji seksu-

alnej, domaganie się parytetu i pełnego suwaka dla

kobiet.

Dziękuję jednak, że wówczas pomimo tych

różnic światopoglądowych wybraliście tę zasadę, tak

ważną dla polskiego parlamentu, bo – jak doskonale

pamiętacie – kiedyś Platforma też była trzecim klu-

bem i kiedyś znów nim będzie.

(Oklaski) Ważne, że-

byśmy uszanowali te zasady.

(Głos z sali: Drugi nigdy nie będzie pierwszy.)

(Głos z sali: Jeszcze dwa zdania i się rozpłaczę.)

Marszałek

266

Niech każdy z nas martwi się o siebie.

Ale oprócz tego, że klub Ruchu Palikota wycofał

rekomendację dla Wandy Nowickiej – proszę was

o to, żebyście to uszanowali – oprócz tego jest jeszcze

jedna bardzo ważna okoliczność tej decyzji (Gwar na

sali), jest pytanie o polskiego kołtuna, czy chcecie

wystąpić w tej roli, polskiego kołtuna, kogoś, kto boi

się Anki Grodzkiej (Oklaski), bo to właśnie osoba

Anki Grodzkiej jest drugim prawdziwym powodem,

dla którego nie chcecie dzisiaj uszanować tradycji, że

każdy klub ma prawo do samostanowienia w tej ka-

dencji.

Proponujemy w miejsce Wandy Nowickiej oso-

bę, kandydaturę Anki Grodzkiej.

Macie coś przeciw-

ko tej kandydaturze?

(Oklaski)

(Głos z sali: Nie!)

To uszanujcie tradycję w tym parlamencie, demo-

kratycznego samostanowienia klubu, uszanujcie wy-

cofanie rekomendacji…

(Głos z sali: Jak ty zaczniesz szanować tradycję,

to my też.)

…i udowodnijcie, że nie jesteście kołtunami.

Dzię -

kuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

w dyskusji?

(Głos z sali: Iwiński.)

Rozumiem, że to jest wystąpienie w imieniu

klubu.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Dlaczego tylko w imieniu

klubu?)

Mogę dopuścić tylko i wyłącznie do pytania w ta-

kim razie.

Jeśli to nie jest wystąpienie klubowe, mogę

dopuścić tylko i wyłącznie do pytania pana posła.

Pytanie?

Bardzo proszę – 1 minuta.

Poseł Tadeusz Iwiński:

Chciałbym zadać pytanie wnioskodawcy, ponie-

waż wiem, że wnioskodawca jest, używając języka

wojskowego, kotem w parlamencie…

(Poseł Janusz Palikot: Palikotem.)

…bo jest drugą kadencję.

Otóż czy pan przewod -

niczący Janusz Palikot pamięta taki czas po pierw-

szych demokratycznych wyborach, gdy na początku

Klub Parlamentarny SLD był drugim co do wielkości

klubem, a później był największym klubem politycz-

nym i nie miał nawet przedstawiciela w Prezydium

Sejmu?

(Głos z sali: To historia.)

Ale pan żyje na tyle długo, żeby pamiętać tę hi-

storię.

A więc chodzi mi tylko o to, pani marszałek,

czy pan przewodniczący Palikot stosuje argumenty

wybiórczo, czy stosuje argumenty w sposób holistycz-

ny, całościowy.

Pan jako filozof powinien znać to po-

jęcie.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Bardzo proszę.

Poseł Janusz Palikot:

To była hańbiąca okoliczność.

Mam nadzieję, że

przez te 20 lat wszyscy razem czegoś się nauczyli-

śmy, panie pośle, i żyjemy w trochę innym świecie.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Przypominam, że zgodnie z art. 10a ust. 5 regu-

laminu Sejmu Sejm odwołuje wicemarszałka Sejmu

stanowiska wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej

Głosowało 303 posłów.

Większość bezwzględna

– 152.

Za oddało głos 45 posłów, przeciwnego zdania

względnej większości głosów nie odwołał pani poseł

mu Rzeczypospolitej Polskiej.

Pani marszałek?

(Poseł Wanda Nowicka: Wniosek formalny.)

Bardzo proszę, pani marszałek z wnioskiem for-

malnym.

Poseł Wanda Nowicka:

Chciałabym podziękować wszystkim za wsparcie i po-

moc, którą od państwa uzyskałam.

Osobiście bardzo

przeżyłam ostatnie dwa tygodnie.

To był jeden z naj-

cięższych okresów w moim życiu.

Nie czułam się bo-

wiem winna, choć winę mi przypisywano.

Czułam się

natomiast potraktowana bardzo instrumentalnie.

To

nieprzyjemne uczucie, ale w polityce nie uczucia są

najważniejsze.

Poseł Janusz Palikot

267

Punkty 16. i 17. porządku dziennego

Decyzja Wysokiej Izby, by nie odwoływać mnie

z funkcji wicemarszałkini, utwierdza mnie w głębo-

kim przekonaniu, że nie ma również merytorycznych

podstaw, by składać rezygnację.

(Oklaski) Wynik

głosowania traktuję jako przejaw solidarności ponad

partyjnymi podziałami.

Taka solidarność jest ważna

dla mnie i ważna dla Polski, zwłaszcza że mamy

z nią do czynienia w parlamencie.

Istotne również są dowody solidarności i wspar-

cia, jakie dostawałam od tysięcy kobiet i organiza-

cji społecznych z całej Polski, w tym ze strony Kon-

gresu Kobiet.

Piastując to stanowisko, czuję się

bowiem przede wszystkim reprezentantką kobiet,

o których prawa walczę nieprzerwanie od 20 lat.

Czuję się też przedstawicielką wszystkich tych oby-

wateli i obywatelek, którzy wiedzą, że prawa kobiet

są prawami człowieka i że demokracja, w której

kobieta nie ma równych praw i możliwości, jest nie-

pełną demokracją.

Dziękuję państwu i deklaruję, że funkcję wice-

marszałka będę sprawować najlepiej, jak potrafię.

Dziękuję bardzo.

(Burzliwe oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

(Gwar na sali)

Proszę o ciszę.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 17.

porządku dziennego: Poselski projekt uchwały

skiej w sprawie ustalenia liczby wicemarszał-

ków Sejmu (druk nr 1071).

Sejm na podstawie art. 5 ust. 2 regulaminu Sejmu

ustala liczbę wicemarszałków w drodze uchwały.

Na podstawie art. 5 ust. 4 regulaminu Sejmu pro-

jekt tej uchwały rozpatruje się w jednym czytaniu.

Proszę o zabranie głosu przedstawiciela wniosko-

W uchwale proponujemy w § 1 wyrazy „na pięciu”

zastąpić wyrazami „na czterech”, czyli zmniejszyć

liczbę członków Prezydium do czterech wicemarszał-

ków.

(Gwar na sali)

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!...

Marszałek:

Przepraszam bardzo, pani poseł.

Bardzo proszę salę o zachowanie spokoju.

miejsc.

Bardzo proszę, pani poseł.

Jeżeli państwo pozwolicie, powiem kilka słów uza-

sadnienia.

Od dwóch tygodni wszyscy uczestniczymy

w marnej politycznej burlesce fundowanej nam przez

ten oto klub parlamentarny.

Kpiny z Polski, kpiny

z wyborców, kpiny z Sejmu.

Jak długo jeszcze więk-

szość parlamentarna, wy, panowie posłowie, panie

posłanki z Platformy Obywatelskiej, z PSL-u, chcecie

dać się wodzić za nos?

W tym czasie, kiedy trwa ta

polityczna hucpa, tysiące ludzi straciło pracę, ban-

krutują firmy, które wykonywały państwowe inwe-

stycje, Unia Europejska zamroziła 4 mld euro na

realizację inwestycji drogowych, a my nie znajdujemy

czasu, aby o tym rozmawiać.

(Oklaski)

(Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Pytam: Komu służą te polityczne harce?

Co mają

przykryć?

Nie ma na to zgody.

Czas skończyć z uda-

waniem, że chodzi o sprawy Polski, że chodzi o spra-

wy najważniejsze, kiedy tak naprawdę chodzi tylko

o spektakl.

Przedstawienie musi trwać.

Panie i Panowie Posłowie!

Czy chcecie, aby Sejm

VII kadencji przeszedł do historii jako wyrób sejmo-

podobny, aby historycy w przyszłości pisali, że w cza-

sie, kiedy 2 mln Polaków nie miało pracy, kiedy w Pol-

sce było spowolnienie gospodarcze, kiedy kolejne

2 mln Polaków wyjechało za granicę, żeby tej pracy

szukać, kiedy ludzie czekali miesiącami, żeby dostać

się do lekarza specjalisty, posłowie o tym nie debato-

wali?

Nie było czasu.

Posłowie zajmowali się z wielką

powagą debatą o stołkach.

(Oklaski)

Czas przerwać ten chocholi taniec, czas przywró-

cić tej Izbie należną powagę.

Czas wrócić na ziemię,

panie i panowie posłowie.

Przestańcie wreszcie ule-

gać tej presji, przestańcie wierzyć, że bronicie w ten

sposób demokracji i reguł tolerancji, że uczestniczy-

cie w poważnych debatach.

Bierzecie udział w mar-

nym przedstawieniu, w kiepskiej farsie, której Polacy

mają już dość.

(Oklaski)

Z prostych wyliczeń wynika, że utrzymanie funk-

cji wicemarszałka w skali roku – i wliczam tu nie

tylko wynagrodzenia, nie tylko te nagrody, o których

była mowa, ale również utrzymanie gabinetów, tego

wszystkiego, co wiąże się z pełnieniem tej funkcji – to

jest koszt ok. 500 tys. zł rocznie.

W tym roku będzie

nowelizowany budżet.

Stanie się tak, bo koalicja rzą-

dząca wolała z większą powagą zastanawiać się nad

tym, czy ten teatr polityczny ma sens, czy go nie ma,

niż debatować nad realnością budżetu, który przyję-

liśmy.

I kiedy będzie nowelizowany budżet, Prawo

i Sprawiedliwość zgłosi poprawkę, ażeby zaoszczę-

dzone w ten sposób pieniądze przeznaczyć na rezer-

wę i na utworzenie w szkołach gabinetów medycz-

Poseł Wanda Nowicka

268

Punkt 17. porządku dziennego

nych.

To jest potrzebne dzisiaj Polsce, a nie rozważa-

nie, czy rzeczywiste są intencje tego klubu, który

i tak już doprowadził do tego, że dyskusja w tym Sej-

mie straciła jakikolwiek sens.

Panie i Panowie Posłowie!

Za kilka godzin wróci-

cie wszyscy do swoich okręgów.

Być może jutro bę-

dziecie spotykali się ze swoimi wyborcami.

Zastanów-

cie się, co powiecie, kiedy zapytają was, dlaczego nie

ma pracy, dlaczego muszą miesiącami czekać w ko-

lejkach do lekarzy, dlaczego nie stać ich na zakup

podręczników dla dzieci.

Co im odpowiecie?

Że nie

było czasu na to, aby o tym rozmawiać, bo w tym

czasie trzeba było zajmować się roszadami na fote-

lach wicemarszałków Sejmu?

wiedliwość wnoszę o przyjęcie przez Wysoki Sejm

przedstawionej przez nas uchwały.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Przepraszam Wysoką Izbę, ale pozwólcie pań-

stwo, że skorzystam również z przywileju marszałka.

Chciałabym odnieść się do swojego ostatniego głoso-

wania w sprawie odwołania pani Wandy Nowickiej.

Przepraszam za moją pomyłkę.

Ale pomyłka jest rze-

czą ludzką.

Ten, kto ani razu w życiu się nie pomylił,

niech dzisiaj będzie tym pierwszym krytykantem.

Wanda, wiesz, że od początku do końca trzyma-

łam za ciebie kciuki.

(Poruszenie na sali) Bardzo ser-

decznie cię przepraszam.

(Oklaski)

Dziękuję pani poseł wnioskodawcy.

Otwieram dyskusję.

Dariusza Dziadzia z Ruchu Palikota.

która jest przykładem na to, że kolejny raz legislato-

rzy PiS wznoszą się na wyżyny własnej niekompe-

tencji.

Oto proponują zmniejszenie liczby marszał-

ków z czterech do pięciu.

A dlaczego nie z pięciu do

trzech?

To jest właśnie pytanie.

(Poruszenie na sali)

Ile, szanowni państwo, trzeba mieć w sobie obłudy

i cynizmu, aby zgłosić taki wniosek?

Jakim trzeba

być cynikiem, aby tłumaczyć to zgłoszenie wniosku

oszczędnościami?

Kiedy PiS wykazuje się troską

o budżet Kancelarii Sejmu, to ich marszałek pota-

jemnie przyjmuje premię.

(Oklaski)

(Głos z sali: Uuu...)

Proponujecie zmniejszenie liczby marszałków i tłu-

maczycie to tym, że nie wszystkie kluby muszą mieć

marszałka.

Nie ma sprawy.

Mamy dla was rozwiąza-

nie.

Chcecie ratować budżet Kancelarii Sejmu, to

niech wasz marszałek zrezygnuje pierwszy.

(Oklaski)

(Głos z sali: Uuu...)

Festiwal obłudy nadal trwa.

Oto gwiazda PiS,

marszałek Kuchciński, kiedy wykryto sprawę z po-

tajemnie przyznanymi premiami, rozpoczął festiwal

obiecanek.

Jakim trzeba być obłudnym człowiekiem,

pozbawionym elementarnych zasad humanitarnego

zachowania, aby obiecać chorej kobiecie pomoc, a po-

tem chować się w zaciszu gabinetu marszałka w Sej-

mie?

(Oklaski)

(Głos z sali: Uuu...)

Ile trzeba mieć w sobie cynizmu i pogardy dla dru-

giego człowieka, aby tak postępować?

Dobrze, że pan

nie uciekł na Ukrainę.

(Wesołość na sali)

Teraz już wiemy, festiwal obłudy nadal trwa.

Oto

marszałkowie w amoku ratowania własnego wize-

runku w mediach przekazali premie dla potrzebują-

cych.

Tyle że przedstawiciel partii, która mówi o war-

tościach chrześcijańskich, marszałek Kuchciński,

przekazał najmniej.

(Wesołość na sali) Wiemy, że

przyzwyczajony do sejmowych apanaży nawet nie

wiedział, kiedy wydał premię, a dziś obiecuje wpłacać

na Caritas 1 tys. zł co miesiąc.

Panie marszałku, odwagi!

Niech pan wyjdzie,

niech pan będzie pierwszy, niech pan pierwszy złoży

rezygnację, niech pan zaoszczędzi pieniądze dla Kan-

celarii Sejmu.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła, pana

marszałka Ludwika Dorna.

(Głos z sali: …chce być marszałkiem.)

Poseł Ludwik Dorn:

go przedmówcy miało charakter, powiedzmy, sperso-

nalizowany i nieco frywolny, ale sprawa jest poważ-

na, problem, który podniosła pani posłanka Beata

Szydło, ponoszonych przez podatników kosztów

utrzymywania systemu politycznego w czasach kry-

zysu istnieje.

To jest problem realny.

Tylko, pani po-

seł, czemu my mówimy o jakichś głupich paruset

tysiącach z budżetu Kancelarii Sejmu?

Weźmy byka

za rogi.

Istnieje kwestia, sam wymyśliłem ten sy-

stem, finansowania partii z budżetu państwa.

Poroz-

mawiajmy zatem o dziesiątkach milionów, skoro tak

się pani troszczy o dzieci.

(Oklaski) W związku z tym

informuję Wysoką Izbą, że Solidarna Polska przygo-

tuje projekt nowelizacji ustawy o partiach politycz-

nych, niezakładający zlikwidowania, lecz zakładają-

cy okresowe istotne zmniejszenie finansowania par-

tii politycznych z budżetu państwa.

A klubowi PiS

dedykuję ten fragment z „Pana Tadeusza”: „Głupi

niedźwiedziu!

gdybyś w mateczniku siedział, nigdy

sali, oklaski)

Poseł Beata Szydło

269

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Do głosu zapisał się pan poseł Andrzej Dera celem

zadania pytania.

Bardzo proszę, panie pośle.

do pani poseł wnioskodawcy.

Otóż, przygotowana

przez państwa uchwała dotyczy zapisów ogólnych.

My dzisiaj nie rozmawiamy o konkretnych nazwi-

skach, nawet o konkretnych klubach, tylko o liczbie

wicemarszałków, którzy mają być w polskim parla-

mencie.

Otóż, tak jest w demokracjach, że koalicja

ma większość w parlamencie, a opozycja ma mniej-

szość.

W związku z tym pytanie logiczne.

Czy ogra-

niczenie liczby wicemarszałków ogranicza koalicję

w Prezydium czy opozycję w Prezydium?

Proszę od-

powiedzieć na to proste pytanie.

(Oklaski) Wasz pro-

jekt zmierza do ograniczenia liczby wicemarszałków

z opozycji, to jest naprawdę osłabienie opozycji.

Czy

w ten sposób opozycja ma walczyć z koalicją, żeby ją

odsunąć od władzy, osłabiając się?

Przecież to jest

absurd, szanowni państwo.

To jest absurd.

(Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)

skim parlamencie są pieniądze na to (Dzwonek), żeby

każdy klub miał swojego wicemarszałka.

Te pienią-

dze rozdaliście między sobą, nagrodami.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie pośle, w tym

parlamencie jest jedna partia opozycyjna.

Gratuluję

sojuszu w tej chwili panu posłowi.

(Poruszenie na

sali, oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Zamykam dyskusję.

Przystępujemy do głosowania.

w całości poselskiego projektu uchwały o zmianie

ustalenia liczby wicemarszałków Sejmu, w brzmieniu

podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

ciwnego zdania było 308 posłów, 3 posłów wstrzyma-

ło się od głosu.

Stwierdzam, że Sejm nie podjął uchwały o zmia-

nie uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w spra-

wie ustalenia liczby wicemarszałków Sejmu.

Wysoki Sejmie!

W związku z wynikiem głosowa-

nia dotyczącego odwołania pani posłanki Wandy No-

muję, że punkty porządku dziennego 18. i 19. stały

się bezprzedmiotowe.

Ogłaszam 10 minut przerwy.

do godz. 10 min 02)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Wznawiam obrady.

rządku dziennego: Informacja rządu Rzeczypo-

(druk nr 742) wraz ze stanowiskiem Komisji Poli-

Jarosława Dudę w celu przedstawienia informacji.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

słowie!

Przedstawiam informację Rady Ministrów

Przedstawiona informacja obejmuje działania re-

alizowane w roku 2011, co ma istotne znaczenie

w kontekście niektórych wydarzeń w obszarach

związanych z niepełnosprawnością, które miały miej-

sce w ostatnim czasie.

Informacja jest przygotowana

zgodnie z dyspozycją wynikającą z § 3 karty.

Infor-

macja ta zawiera szczegółowe dane nadesłane przez

poszczególne resorty i urzędy centralne w zakresie

realizacji poszczególnych praw zapisanych w karcie.

Z informacji tej wynikają zmiany w zakresie funk-

cjonowania samych osób niepełnosprawnych, jak

270

i instrumentów wsparcia, jakie zaszły w roku 2011,

które miały znaczący wpływ na działania podejmo-

wane przez administrację publiczną, jak i parlament.

Rządowy dokument zawiera obszerny wybór danych

obrazujących sytuację osób niepełnosprawnych, po-

ziom wykształcenia, wsparcia i jego wysokość.

Dodatkowo z obszernego materiału zostały wy-

brane i umieszczone w podsumowaniu najbardziej

istotne dla realizacji praw osób z niepełnosprawnoś-

cią zagadnienia, które miały miejsce lub kończyły się

w roku 2011.

Ze względu na objętość przedstawionej państwu

informacji i jej momentami bardzo szczegółowy cha-

rakter przedstawię wyłącznie wybrane, w mojej opi-

nii najważniejsze zagadnienia.

I tak w 2011 r. w Pol-

w wieku produkcyjnym osób niepełnosprawnych było

w 2011 r. 2 mln, co stanowi 8,4% ludności w tym

wieku.

Najwięcej osób posiadało orzeczenie o umiar-

kowanym stopniu niepełnosprawności – jest to

40,5%, najmniej o znacznym stopniu niepełnospraw-

ności – 27,4%, lekki stopień to 32,1%.

Porównując lata 2008–2010 i rok 2011, mogę po-

wiedzieć, że wzrasta liczba osób niepełnosprawnych,

które ukończyły edukację na wszystkich poszczegól-

nych etapach.

Szczególnie cieszy, że coraz więcej osób

niepełnosprawnych jest z wykształceniem wyższym.

W 2011 r. obserwowaliśmy również pozytywne

zmiany na rynku pracy osób niepełnosprawnych.

Kolejny rok wzrasta wskaźnik aktywności zawodo-

wej osób niepełnosprawnych w wieku aktywności

zawodowej, a mianowicie z 25,9% w 2010 r. do 26,4%.

Stopa bezrobocia wśród osób niepełnosprawnych

2010, czyli około 15,3%.

W roku 2011 obserwowaliśmy zmiany na rynku

pracy osób niepełnosprawnych.

I tak w systemie ob-

sługi dofinansowań i refundacji prowadzonym przez

Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełno-

sprawnych w grudniu 2011 r. było zarejestrowanych

ponad 245 tys. osób niepełnosprawnych, na których

pracodawcy otrzymywali dofinansowanie do wyna-

grodzeń.

Szczególnie istotna jest zmiana w struktu-

rze pracodawców w SODiR, czyli systemie obsługi

dofinansowań i rozliczeń.

Obserwujemy wzrost za-

trudnienia osób niepełnosprawnych u pracodawców

na tzw. otwartym rynku pracy.

Sytuacja na rynku

pracy osób niepełnosprawnych świadczy o zaintere-

sowaniu pracodawców zatrudnieniem osób z niepeł-

nosprawnością.

Osoby te znajdują zatrudnienie nie

wszystkim na otwartym rynku pracy.

Podkreślenia

wymaga również wzrost liczby pracodawców zatrud-

niających osoby niepełnosprawne.

Na przykład w stycz-

niu 2008 r. w bazie Państwowego Funduszu Rehabi-

litacji Osób Niepełnosprawnych było zarejestrowa-

nych ogółem 8 tys. pracodawców, natomiast w stycz-

niu 2012 r. była to już liczba 17 tys.

W 2011 r. zauważalne były również zmiany w struk-

turze zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Na ryn-

ku pracy osób niepełnosprawnych obserwujemy

wzrost liczby osób ze stopniem umiarkowanym i szcze-

gólnymi schorzeniami.

Rok 2011 był rokiem istot-

nych zmian w polskim prawie urzeczywistniających

prawa osób niepełnosprawnych.

Zmienione zostały

cownikach samorządowych, związane z zatrudnie-

niem w administracji publicznej osób niepełnospraw-

nych.

Są one ważnym krokiem pozwalającym w per-

spektywie m.in. przestać tłumaczyć się z poziomu

zatrudnienia osób niepełnosprawnych w tym sek-

torze tym, że po prostu przepisy na to nie pozwa-

lały.

Umożliwienie pierwszeństwa w naborze, gdy

w gronie najlepszych i spełniających wszystkie

kryteria kandydatów jest osoba niepełnosprawna,

pozwoli wykorzystać potencjał osób niepełnospraw-

nych w administracji.

W 2011 r. dokonała się również istotna zmiana

w zakresie dostępności podstawowych mechanizmów

demokracji dla osób niepełnosprawnych.

Dzięki zmia-

nom w prawie wyborczym osoby niepełnosprawne

mogą korzystać z wygodnych i dostępnych dla nich

rozwiązań, które pozwalają brać aktywny udział

w wyborach bez względu na niepełnosprawność.

Rok

2011 to również rok wprowadzenia nowych rozwią-

zań wspierających osoby niepełnosprawne w dostępie

do szeroko rozumianych usług publicznych.

Dzięki

zupełnie nowej ustawie o języku migowym i innych

mogą korzystać z instrumentów, które likwidują ba-

rierę komunikacji i stwarzają realne narzędzia do

powszechnego użytkowania języka migowego.

Za te

rozwiązania chciałbym w szczególności podziękować

parlamentowi, ponieważ były to inicjatywy poselskie.

Istotne znaczenie mają również wprowadzone

w latach 2008–2011 zmiany dotyczące edukacji osób

niepełnosprawnych.

Zmiany systemowe polegają

maganie dziecka oraz upowszechnienie w różnych

formach wychowania przedszkolnego, a także wdra-

żanie na każdym etapie edukacyjnym bardziej ela-

stycznego modelu kształcenia, m.in. uczniów z nie-

pełnosprawnością.

Kolejna kwestia to zwiększenie

liczby osób niepełnosprawnych na studiach wyższych

w wyniku szeregu działań podjętych w sferze legis-

lacyjnej, wsparcia finansowego i inwestycji infra-

strukturalnych likwidujących bariery, na przykład

architektoniczne.

Pragnę podkreślić, że w ramach zmian prawa

w 2011 r. określono, że warunki i tryb rekrutacji na

studia w przypadku przeprowadzenia egzaminów

wstępnych powinny uwzględniać szczególne potrzeby

kandydatów na studia będących osobami niepełno-

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

271

sprawnymi.

Od 2011 r. uczelnie muszą również okre-

ślić sposób dostosowania organizacji i właściwej re-

alizacji procesu dydaktycznego do szczególnych po-

trzeb studentów będących osobami niepełnosprawny-

mi, w tym warunków odbywania studiów, do rodzaju

niepełnosprawności.

Przypomnę też, że wzrasta liczba

studentów korzystających z pomocy finansowej.

I tak,

w roku akademickim 2009/2010 stypendium specjalne

akademickim 2010/2011 prawie 29 tys. studentów

czonych o prawach osób niepełnosprawnych.

Prze-

gląd polskiego prawodawstwa, wdrożenie nowych

rozwiązań pozwoliły nam już w 2012 r. zakończyć

procedurę ratyfikacji.

Dziś wiążą nas postanowienia

konwencji.

Przed nami nowe wyzwania i zapewne

konieczność zmian, aby system wspierania osób

z niepełnosprawnością był coraz bardziej nowoczesny

i odpowiadał zmieniającym się potrzebom.

Wyzwa-

niem jest na pewno przygotowanie nowych rozwią-

zań systemowych w zakresie wsparcia osób niepeł-

nosprawnych.

Już dziś dokonujemy przeglądu roz-

wiązań funkcjonalnych, wsłuchujemy się w głosy

ekspertów, ale szczególnie samych zainteresowanych,

w głosy praktyków, wyciągamy wnioski z opracowań

i analiz, które są w naszym posiadaniu.

Mam też

pełną świadomość, że przed nami bardzo trudne za-

danie stworzenia nowych definicji odpowiadających

obecnym tendencjom światowym, zwrócenia uwagi

na konieczność oparcia rozwiązań na aspektach

funkcjonalnych osoby niepełnosprawnej, opracowa-

nia nowych instrumentów wsparcia skierowanych

zarówno do samych osób niepełnosprawnych, jak i do

pracodawców.

Wysoka Izbo!

Przedstawiając tę bardzo skróconą

informację, chcę powiedzieć, że od 5 lat, kiedy to

mam zaszczyt i możliwość pełnienia funkcji pełno-

mocnika rządu do spraw osób niepełnosprawnych,

mam świadomość, jak wiele jeszcze przed nami mimo

tego, co udało się zrobić.

To jest nieustający proces,

szczególnie w aspekcie edukacyjnym, mamy też wie-

le wyzwań w aspekcie zatrudnieniowym.

Ten wzrost

w ciągu ostatnich lat jest istotny, ale oczywiście nie-

zadowalający.

Chcielibyśmy, aby jeszcze więcej osób

z niepełnosprawnością było aktywnych na rynku,

szczególnie byłoby to interesujące i potrzebne na ot-

wartym rynku pracy, ponieważ, jak państwo dosko-

nale wiecie, nie ma lepszej rehabilitacji jak poprzez

pracę.

Mamy w tym zakresie określone priorytety.

Chciałbym też zapewnić, że środki zgromadzone

w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepeł-

nosprawnych są dzisiaj bezpieczne i wystarczające,

żeby realizować zadania obligatoryjne, ale również

kreować nowe rozwiązania, szczególnie poprzez pro-

gramy celowe, które są najlepszym sposobem poko-

nywania tych wszystkich niedogodności, które są

udziałem wielomilionowej społeczności osób z niepeł-

nosprawnością.

Proces trwa, wiele jeszcze wyzwań

jest przed nami.

Na dzisiaj taką informację chciał-

bym Wysokiej Izbie przedstawić.

Dziękuję za uwagę.

rozpatrywała przedstawione tutaj w skrócie przez

pana ministra sprawozdanie z działań na rzecz rea-

lizacji Karty Praw Osób Niepełnosprawnych.

Po dys-

kusji w komisji komisja proponuje, by Wysoki Sejm

raczył przyjąć to sprawozdanie.

Ponieważ ma ono pewien dokumentalny charak-

ter, nieco historyczny, bo opisuje stan z roku 2011,

z radością mogę stwierdzić, iż mam nadzieję, że to

brzmi, zwłaszcza na forum Wysokiej Izby, jako tru-

izm, jaka oczywista oczywistość, bo oznacza, że

wszyscy zauważamy intensywność prac parlamen-

tarnych, jak i ich społeczne przełożenie w kierunku

stworzenia warunków do aktywnego i możliwie sa-

modzielnego życia osób niepełnosprawnych.

Stąd też

stały wzrost poziomu tej aktywności we wszystkich

obszarach życia, nie zawsze oznaczający szybkie osią-

ganie takiego pułapu samodzielności, jakiego wszy-

scy byśmy sobie, a zwłaszcza niepełnosprawnym

Polakom życzyli, ale zdecydowanie możemy tu mówić

o stałym postępie, co, zwłaszcza w czasach pewnego

zahamowania gospodarczego, jest sukcesem niewąt-

pliwym.

Dlatego też, bazując na już przedstawionej

przez pana ministra informacji, pominę szczegóły,

chciałbym natomiast podkreślić, że zarówno w komi-

sji polityki społecznej, podkomisji stałej do spraw

osób niepełnosprawnych, jak i, co jest bardzo waż-

nym zjawiskiem, w wielu innych komisjach i zespo-

łach parlamentarnych, nie tylko w zespole do spraw

osób niepełnosprawnych, trwają prace legislacyjne,

pojawiają się nowe inicjatywy, które dotyczą różnych

obszarów życia Polaków z niepełnosprawnością,

szczególnie tych, w odniesieniu do których podejmu-

jemy wysiłki na rzecz poprawy stanu, nad którym

ciążą czasem wręcz pokoleniowe zaległości.

Myślę tu

strukturą.

Stąd też przy tej intensywności prac po-

szerza się wiedza o problematyce związanej z życiem

osób niepełnosprawnych, co przyjmuję z dużym za-

dowoleniem i za co chciałbym z tego miejsca Wysokiej

Izbie szczególnie gorąco podziękować.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

272

Na zakończenie pragnę dodać, że ten dziś już sta-

ły postęp zapewne ma jedno ze swych źródeł w uchwa-

lonej ponad 15 lat temu Karcie Praw Osób Niepełno-

sprawnych, która zarysowała w sposób stanowczy

horyzont działań, do których wciąż jeszcze dążymy.

Dziś ten horyzont jest wsparty wieloma innymi, już

szczegółowymi i wiążącymi rozwiązaniami, których

realizacja nie budzi zastrzeżeń, a wręcz przeciwnie,

pozwala z optymizmem patrzeć na rozwój aktywno-

ści osób niepełnosprawnych w Polsce.

Dlatego też

jestem przekonany, że wchodzimy również w nową

wozdanie zaczynają nabierać charakteru raczej hi-

storycznego i stają się jeszcze jednym z powodów,

oczywiście ważnym, bardziej do bieżącej dyskusji i do

nu związanego z życiem osób niepełnosprawnych.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

zdania.

Piechota, Platforma Obywatelska.

Poseł Sławomir Jan Piechota:

mie!

Rozpatrujemy dzisiaj informację rządu o reali-

zacji Karty Praw Osób Niepełnosprawnych w roku

2011.

Jednak od tamtego czasu, i to wymaga szcze-

gólnego podkreślenia, nastąpiła zasadnicza zmiana.

Polska w ubiegłym roku ratyfikowała Konwencję

ONZ o prawach osób niepełnosprawnych z 2006 r.

Konwencja w pełni wiąże Polskę od 25 października

2012 r., czyli miesiąc po złożeniu dokumentów raty-

fikacyjnych, czego dokonali pan minister z panem

przewodniczącym Plurą osobiście w Nowym Jorku.

Karta Praw Osób Niepełnosprawnych miała wów-

czas swoje 15-lecie.

Obowiązuje bowiem od sierpnia

1999 r. i bez wątpienia odegrała rolę nie do przece-

nienia.

W oparciu o tę kartę podejmowano wiele ini-

cjatyw, realizowano bardzo wartościowe programy,

które głęboko zmieniły naszą rzeczywistość.

Karta jest niezwykle lakoniczna, liczy zaledwie

cztery paragrafy.

W § 1 wymienia 10 praw, które

w sposób szczególny eksponuje, ale też te prawa nie

oznaczają ani konkretnego obowiązku konkretnej

instytucji, ani konkretnego prawa osób czy organi-

zacji osób, zwłaszcza osób niepełnosprawnych.

Pa-

miętamy, że gdy przyjmowano Kartę Praw Osób

Niepełnosprawnych, była też pewna grupa osób mó-

wiących, że ta karta powinna mieć rangę ustawy.

Na

to jednak wówczas się nie zdecydowano, uznając, że

byłoby zbyt trudne realizowanie tak mocno wiążą-

cych postanowień, którym rangę nadawałaby właś-

nie ustawa.

Dlatego zdecydowano się tylko na uchwa-

łę, aby była to pewna deklaracja dobrej woli, a nie

bezwzględnie obowiązujące prawo.

Konwencja natomiast, zgodnie z Konstytucją RP,

stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa.

Patrzę na pana przewodniczącego komisji kodyfika-

cyjnej, żeby upewnić się, że konwencja jest właśnie

wprost źródłem prawa obowiązującego również

w naszym kraju.

Więcej, zgodnie z art. 91 naszej

konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa,

czyli właśnie konwencja, stanowi część krajowego

W ust. 2 art. 91 konstytucja stwierdza nawet, iż

umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzed-

nią zgodą wyrażoną w ustawie, a tak było z Kon-

wencją o prawach osób niepełnosprawnych, ma

A zatem konwencja podnosi rangę tych spraw – obo-

wiązków po jednej stronie, uprawnień po drugiej

stronie – na zupełnie inny poziom, właśnie prawa

powszechnie obowiązującego.

Konwencja liczy 50 artykułów.

Cel konwencji wy-

rażony jest niezwykle celnie i jednoznacznie w art. 1.

Celem konwencji jest popieranie, ochrona i zapewnie-

nie pełnego i równego korzystania ze wszystkich

sprawy socjalne są konsekwencją, natomiast podsta-

wą, fundamentem są prawa człowieka i poszanowa-

nie godności.

Ta godność w systemie prawnym ma

bardzo konkretny skutek i charakter.

Niezwykle

trafnie wyraził to prof. Andrzej Zoll, były prezes Try-

bunału Konstytucyjnego i były rzecznik praw oby-

watelskich, mówiąc, iż bez takiej kategorii, jak god-

ność człowieka, trudno byłoby określić na przykład

granice działań badawczych czy granice do wolności

twórców.

Jeżeli sztuka przekracza te granice w od-

niesieniu do godności ludzkiej czy narusza tę godność

albo jeżeli badania zagrażają poszanowaniu godno-

ści, to trzeba powiedzieć, że tam jest ta granica, któ-

rej przekroczyć nie wolno.

Zatem ta formuła konwen-

cji jest, wbrew pewnej jakby jej ogólnikowości i uni-

wersalności, bardzo konkretna i wprost mająca sku-

tek dla stosujących prawo.

W art. 4 konwencja niezwykle wyraziście określa

obowiązki ogólne.

Zobowiązuje strony tej umowy do

minacji ze względu na niepełnosprawność.

Konwen-

Poseł Marek Plura

273

cja w sposób bardzo konkretny, wyrazisty, a zarazem,

chciałoby się powiedzieć, piękny określa rangę praw

osób niepełnosprawnych.

Warto raz jeszcze podkre-

ślić w tym miejscu: nie tej grupy, która dziś staty-

stycznie czy urzędowo uznawana jest za osoby nie-

pełnosprawne, bo niepełnosprawność tak naprawdę

dotyczy każdego człowieka, tyle że na różnych eta-

pach życia w różnym stopniu i w różnej formie.

A zatem jest to konwencja o niezwykle humanitar-

nym wymiarze.

Realizacja konwencji podlega monitorowaniu.

W Polsce to monitorowanie, o którym konwencja sta-

nowi w art. 33, czyli pilnowanie, by ta konwencja była

właściwie wdrażana na szczeblu krajowym, zostało

powierzone rzecznikowi praw obywatelskich, a zatem

osobie, która sprawując ten urząd, ma i godność,

i narzędzia, by pilnować właściwego wdrażania kon-

wencji w praktyce.

Kraje strony, czyli również Polska, zgodnie z art. 35

konwencji, zobowiązane są do składania szczegóło-

wych sprawozdań z jej realizacji.

Pierwsze szczegó-

łowe sprawozdanie Polska jest zobowiązana złożyć

w ciągu dwóch lat od dnia związania konwencją, czy-

li do jesieni przyszłego roku, a potem każde kolejne

sprawozdanie co cztery lata, nie rzadziej niż co czte-

ry lata, czyli może być częściej, albo na wezwanie

Komitetu Narodów Zjednoczonych do spraw Praw

Osób Niepełnosprawnych.

To sprawozdanie podlega

rozpatrzeniu przez komitet.

Komitet może żądać wy-

jaśnienia i doprecyzowania informacji zawartych

w takim sprawozdaniu.

Do tego, zgodnie z art. 4

ust. 3 konwencji, przy przygotowywaniu tego spra-

wozdania państwa strony są zobowiązane, by takie

sprawozdanie ściśle konsultować z osobami niepeł-

niepełnosprawne dzieci, za pośrednictwem reprezen-

tujących je organizacji.

A zatem to nie jest sprawo-

zdanie, które przedstawia jedynie pogląd rządu.

To

ma być sprawozdanie, które ma być przygotowane w

trybie szerokich konsultacji i ma być potwierdzeniem

stanowiska Polski.

W tej sytuacji wydaje się zasadne pytanie, czy po

ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnospraw-

nych racjonalne jest utrzymywanie Karty Praw Osób

Niepełnosprawnych, a zwłaszcza obowiązku składa-

nia owych corocznych sprawozdań.

Proponujemy, by

tyki Społecznej i Rodziny, byśmy sobie odpowiedzieli,

jawem pewnej woli, deklaracją woli, ma uzasadnie-

nie, by dalej obowiązywała, kiedy obok jest konwen-

cja mająca charakter prawa powszechnie obowiązu-

jącego.

Warto to rozstrzygnąć i być może warto wte-

dy wysiłek, punkt ciężkości tych prac nad monitoro-

waniem i oceną sytuacji i wytyczaniem nowych

programów przesunąć na przygotowywanie owego

szczegółowego sprawozdania.

Natomiast informacja za 2011 r. stanowi bilans

i bardzo szczegółowy obraz.

Jak mówił pan minister,

w potężnym druku, liczącym 367 stron, została

przedstawiona długa lista spraw, które były w toku,

realizowanych zadań i ich oceny.

Jednak jest to obraz

fragmentaryczny, bo ograniczony do tamtego właś-

nie 2011 r.

Klub Platformy Obywatelskiej jest za

przyjęciem (Dzwonek) tej informacji.

Dziękuję pań-

stwu.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję bardzo.

„Solidarna polityka społeczna musi dostrzegać

trzy kluczowe obszary.

Pierwszy obszar to solidar-

na koszt drugiej.

Drugi wymiar to solidarność mię-

ci obszar to solidarność między grupami społeczny-

by duża część niepełnosprawnych”.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

go Prawo i Sprawiedliwość rozpoczęłam cytatem

z exposé premiera Tuska z 2007 r.

Z 2007 r., gdyż

w exposé w roku 2010 premier słowem nie odniósł się

do spraw osób niepełnosprawnych.

Czyżby brak usto-

sunkowania się do chronionej konstytucyjnie grupy

społecznej wynikał z przekonania premiera, że

w wyniku polityki społecznej jego rządu solidarność

między grupami społecznymi zniwelowała wszelkie

bariery, trudności i różnice w społeczeństwie?

Jeżeli

tak, to czy premier miał prawo prezentować taki po-

gląd?

Odpowiedź na to pytanie spróbuję znaleźć

w informacji rządu Rzeczypospolitej Polskiej o dzia-

pełnosprawnych.

Przed przystąpieniem do omówienia przedłożonej

informacji pragnę jednak przedstawić Wysokiej Izbie,

na jakim poziomie w latach 2008–2011 kształtowały

się wydatki na zadania realizowane przez Państwo-

wy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W roku 2008 wydatki wynosiły ok. 4800 mln zł,

w 2009 r.

– 4600 mln zł, w 2010 r. – ok. 4320 mln zł,

a w 2011 r. 4262 mln zł.

Z tych liczb wynika, że w 2009 r. wydatki w sto-

sunku do 2008 r. zmniejszono o 214 mln zł, to jest

Poseł Sławomir Jan Piechota

274

o przeszło 4,4%, w 2010 r. zmniejszono o przeszło

291 mln zł, czyli o 6,3%, a w 2011 r. dalsze zmniej-

szenie wynosiło 58 mln zł, to jest o 1,35%.

Łącznie

prawie o 12%.

Przez cały ten okres była dynamika

rosły.

Tymczasem pomoc finansowa, która ma umoż-

liwić osobom niepełnosprawnym i ich rodzinom prze-

zwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, przyzna-

wana jest w oparciu o kryterium dochodowe, które

dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł,

a dla osoby w rodzinie 351 zł.

Trudno tu podawać

cyfry obrazujące komu pomocy udzielono, gdyż wy-

sokość tej pomocy przy kosztach utrzymania i dodat-

kowych kosztach wynikających z niepełnosprawności

oraz leczenia są, niestety, symboliczne.

W informacji

mamy podane, między innymi, ile milionów posiłków

zostało wydanych dla tych osób.

Ale na ile ten posiłek

za 5,48 zł można nazwać pomocą?

Również wysokość

pozostałych świadczeń rodzinnych jest na poziomie

o wiele za niskim, gdyż należy pamiętać, że pomoc

udzielana jest ludziom o bardzo niskich dochodach.

Największą grupę wśród rodzin z dziećmi niepełno-

sprawnymi stanowią rodziny o dochodach w wysoko-

ści od 100 zł do 291 zł.

W systemie świadczeń rodzinnych największym

świadczeniem jest świadczenie pielęgnacyjne dla

opiekuna dziecka niepełnosprawnego rezygnującego

z pracy w celu opieki nad dzieckiem, które wynosi

620 zł miesięcznie.

Ze świadczenia pielęgnacyjnego

w tej wysokości musi się utrzymać rodzic czy osoba

opiekująca się dzieckiem niepełnosprawnym i dziecko

niepełnosprawne.

Nietrudno sobie wyobrazić, Wyso-

ka Izbo, jak wysoki jest poziom egzystencji takiej

rodziny, jak i każdej innej, zaręczam państwu, którą

życie zmusiło do korzystania z rodzinnego świadcze-

nia pielęgnacyjnego.

Brak jest woli, aby to świadcze-

nie podwyższyć.

Ale jeśli rodzice chcieliby oddać swo-

je niepełnosprawne dziecko, potrzebujące miłości, do

zakładu, to państwo na jedno dziecko, na utrzymanie

jednej osoby niepełnosprawnej w tym zakładzie, wy-

płaciłoby 3,5 tys. zł.

Na taki rodzaj opieki w naszym

budżecie są środki.

Tylko gdzie to dziecko znajdzie

miłość i ciepło rodzinne?

Czy te rodziny, panie pre-

mierze, nie żyją na granicy wykluczenia?

Jest pilna

potrzeba nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzin-

nych, takiej kompleksowej, która obejmowałaby wszyst-

kie świadczenia oraz usystematyzowała i uporządko-

wała świadczenia rodzinne.

Rodziny z osobami nie-

pełnosprawnymi, bez względu na wiek tych osób,

wymagającymi całodobowej opieki czy niezdolnymi

do samodzielnej egzystencji potrzebują pomocy, nie

tylko tej materialnej.

Los tych rodzin jest bardzo

trudny i z tymi problemami są sami.

Jest to drama-

tyczna sytuacja i każdy, kto ma taki przykład w ro-

dzinie, wie, że jeżeli trzeba 24 godziny na dobę świad-

czyć komuś ciężką fizycznie opiekę, to jest się, jak

rodzice niepełnosprawnego dziecka lub niepełno-

sprawnych dzieci, pozbawionym życia osobistego.

Tych rodzin nie stać na wynajęcie fachowej pomocy.

Nikt ich nie szkoli, jak podnieść chorą osobę starszą,

ciężką i niedołężną.

Nie ma systemu pomocowego

umożliwiającego członkom rodziny opiekującej się

osobą niepełnosprawną skorzystanie z urlopu.

Jeżeli

szukamy sposobu na odciążenie na jakiś czas rodzi-

ny, to w najlepszym przypadku otrzymujemy propo-

zycję skierowania osoby podopiecznej do szpitala na

oddział, najczęściej paliatywny.

Jest to rozwiązanie

kosztownie i nie do zaakceptowania przez osobę nie-

pełnosprawną.

Mamy w Polsce dwukrotnie niższą

jest powód do wstydu.

Należy w tym miejscu podkre-

ślić, że w sytuacji kiedy występują wolne miejsca pra-

cy dla niepełnosprawnych, na co zresztą rząd kilka-

krotnie zwracał uwagę w swojej informacji, nie nale-

ży zapominać, że miejsca te są w miastach i miastecz-

kach, a niepełnosprawni chętni do pracy w znacznym

stopniu to mieszkańcy wsi, skąd brakuje możliwości

dojazdu środkami komunikacji publicznej, a prywat-

nych niestety nie posiadają.

Niestety rząd Platformy

i ludowców polikwidował komunikację PKS i kolejo-

wą, polska prowincja odcięta została od świata.

W dyskusji nad informacją w czasie obrad Komisji

Polityki Społecznej i Rodziny zaskoczyło mnie stwier-

dzenie pana ministra: „To, że rośnie bezrobocie w gro-

nie osób niepełnosprawnych, to dobrze, bo to świad-

czy o ich aktywności”.

Panie ministrze, mam inne

zdanie na ten temat.

Otóż ograniczane przez rząd

środki finansowe na inne formy pomocy i wsparcia

stawiają osoby niepełnosprawne w bardzo trudnych

warunkach ekonomicznych.

One po prostu, chcąc

utrzymać się przy życiu, szukają pracy.

W tym obsza-

rze rząd wprowadził system kija i marchewki.

To

działanie rządu jest bardzo niehumanitarne.

Kolejne zagadnienie, które wymaga szybkiego

rozwiązania, to zbyt niskie dotacje do domów pomo-

cy społecznej.

Podział finansowania przebywających

w nich osób na te, które zostały tam skierowane po

2004 r. i otrzymują pełne pokrycie kosztów, oraz skie-

rowane przed tą datą powoduje, że znaczna część

domów pomocy znajduje się w trudnej sytuacji ekono-

micznej, a różnicę pokrywają ze swoich środków po-

wiaty.

Natomiast domy pomocy społecznej, żeby zbi-

lansować się, rezygnują niestety z zakupów inwesty-

cyjnych, rezygnują z zakupu nowego sprzętu i z re-

montów.

Panie ministrze, kiedy rząd odblokuje pro-

jekt ustawy i zdejmie z samorządów powiatowych

ciężar dofinansowania DPS-ów?

Informacja rządu nie jest pierwszym dokumen-

tem, którego (Dzwonek) analiza prowadzi do wnio-

sku, że rząd Platformy Obywatelskiej i ludowców

najchętniej oszczędza przez nakładanie kolejnych

obciążeń finansowych na samorządy i obywateli.

Ten

rząd stać na budowę najdroższych autostrad, stadio-

nu za 2 mld zł, wydatkowanie 11 mld na zatrudnienie

w okresie swoich rządów...

Poseł Maria Zuba

275

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę kończyć.

...dodatkowej rzeszy urzędników, a jednocześnie

oszczędza, jak wcześniej wyliczałam, na osobach

niepełnosprawnych, obciąża powiaty dodatkowymi

kosztami.

kich zastrzeżeń składam wniosek o odrzucenie

w całości informacji rządu Rzeczypospolitej Polskiej

alizacji postanowień uchwały Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

likota co do obecnie omawianego punktu posiedzenia

Sejmu.

Na początek podam kilka zasadniczych faktów.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uznaje, że osoby nie-

pełnosprawne, czyli osoby, których sprawność fizycz-

na, psychiczna lub umysłowa trwale lub okresowo

ne, naukę, pracę oraz pełnienie ról społecznych, zgod-

nie z normami prawnymi i zwyczajowymi mają pra-

wo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia

grudnia 2010 r. niepełnosprawnych zarejestrowa-

nych osób było w powiatowych urzędach pracy

123 499, a w końcu 2011 r. było ich już 124 238.

Z po-

równania lat 2009 i 2010 wynika, że nastąpił wzrost

o 3,8%, a w latach 2010–2011 wzrost ten wyniósł

0,6% i cały czas występuje tu tendencja wzrostowa.

Oznacza to, że w Polsce mamy ponad 100 tys. osób

niepełnosprawnych, które często wymagają natych-

miastowej aktywizacji zawodowej znacząco wpływa-

jącej na ich stabilność życiową.

W informacji rządu,

druk nr 742, zawarto wiele danych, ale są to suche

dane, które przedstawiają tylko statystyki, które

mają się nijak do życia osób niepełnosprawnych.

W informacji opisano wiele projektów pomocy oso-

bom niepełnosprawnym, niestety bez istotnych in-

formacji na temat przygotowania dokumentów w celu

ich uruchomienia.

Należy pamiętać, że osoby te czę-

sto mają pewne ograniczenia w funkcjonowaniu,

a urzędy wymagają wielu różnych dokumentów i oso-

bistego stawiennictwa, co niejednokrotnie stanowi

dużą barierę dla tych ludzi.

Nie ma analizy celowości

tych programów i wyciągniętych wniosków dotyczą-

cych ich zasadności.

Po przeczytaniu tej informacji, najbardziej przera-

żony jestem poziomem zatrudnienia osób niepełno-

sprawnych w administracji publicznej, a w zasadzie

nistracji publicznej powinny być przykładem i wzorem

Dzisiaj te instytucje są przykładem tego, jak po maco-

szemu traktuje się osoby niepełnosprawne.

Nie próbu-

je się uzyskać w zatrudnieniu minimalnego ustawo-

wego wskaźnika, który wynosi 6% w przeliczeniu na

zatrudniają osób niepełnosprawnych, a jednocześnie

płacą ogromne kary finansowe do PFRON za brak

wymaganego minimum.

Tutaj nasuwa się pytanie:

Czy te instytucje zachowują się etycznie w stosunku

do podatników, płacąc te kary?

Dodam, że gdy zapy-

tałem wiele samorządów o stan zatrudnienia osób

niepełnosprawnych i płacone kary, otrzymałem odpo-

wiedź: panie pośle, to nie kary – to opłaty.

Rząd w swoim sprawozdaniu opisuje toczące się

prace nad ratyfikacją konwencji ONZ o prawach osób

niepełnosprawnych.

Wstydem jest, że Polska podpi-

sała tę konwencję w roku 2007 i do 2011 r. jeszcze nie

ratyfikowała.

Jeszcze większym wstydem, a wręcz

hańbą należy nazwać fakt, iż rząd – pomimo wielo-

krotnych wezwań organizacji działających na rzecz

praw człowieka i osób niepełnosprawnych – nie wy-

cofał się ze złożonych do konwencji zastrzeżeń.

Za-

strzeżenia te, odnoszące się głównie do nadużywanej

w naszym kraju instytucji ubezwłasnowolnienia,

szczególnie wobec osób niepełnosprawnych intelek-

tualnie, były także wielokrotnie krytykowane przez

organizacje osób niepełnosprawnych.

Rząd, ociągając

się z pełną ratyfikacją konwencji, nie może zostać

nazwany rządem respektującym prawa osób niepeł-

nosprawnych.

W informacji jest wiele ogólnych i niepełnych da-

nych, z których przytoczę np. te dotyczące warsztatów

terapii zajęciowej, których jest w Polsce 667.

W 2011 r.

było 23 677 uczestników.

Brakuje oczywiście opisu,

że owe warsztaty mają problemy finansowe, bo bra-

kuje rewaloryzacji stawek i często muszą przez to

świadomie rezygnować z określonych rzeczy, przez

co spada jakość świadczonych usług.

Idąc dalej tym

tokiem, przeglądałem tabelę na temat protezowania

osób niepełnosprawnych – nie ma wskazania klasy

tych produktów, nie wiadomo, czy te produkty są ar-

chaiczne, czy nowoczesne.

Liczy się ilość, a nie jakość.

Rząd w swojej informacji chwali się nowymi prze-

pisami chroniącymi osoby niepełnosprawne przed

dyskryminacją.

Duży nacisk położono w sprawozda-

kresie równego traktowania.

Szkoda, że rząd nie

dodał w swoim dokumencie, że tak naprawdę ustawa

276

ta pozostawia osoby niepełnosprawne bez ochrony

przed dyskryminacją, zapewniając ochronę przed

nierównym traktowaniem jedynie w wąskich dzie-

dzinach związanych z zatrudnieniem.

Ze smutkiem należy dodać, że rząd oraz posłowie

koalicji PO–PSL nie wzięli pod uwagę głosu organi-

zacji pozarządowych apelujących podczas prac nad

ustawą o zapewnienie ochrony przed dyskryminacją

osobom niepełnosprawnym we wszystkich dziedzi-

nach życia, m.in. w edukacji, ochronie zdrowia, do-

stępie do dóbr i usług.

Z niezrozumiałych względów

ochrona taka na podstawie tej ustawy przysługuje

osobom dyskryminowanym z powodu rasy, pochodze-

nia etnicznego czy narodowości, a osobom niepełno-

sprawnym już nie.

Czy jest to zgodne z przepisami

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczegól-

ności z art. 32, który gwarantuje równe traktowanie

i zakaz dyskryminacji z jakichkolwiek przyczyn oraz

nie dzieli obywateli na tych, którzy mogą być mniej

lub bardziej dyskryminowani?

Zdaniem Klubu Poselskiego Ruch Palikota bra-

kuje badań i opisów konkretnych problemów środo-

wiska osób niepełnosprawnych, nie ma przedstawio-

nej sytuacji ekonomicznej osób niepełnosprawnych

oraz ich oczekiwań.

W informacji nie zawarto opinii

organizacji pozarządowych i samorządów, nie mówi

się o popełnionych błędach, niezrealizowanych pro-

gramach oraz programach w trakcie realizacji.

Brak

tych danych powoduje, że powstaje wiele działań po-

zorowanych.

Klub Ruch Palikota jest za odrzuceniem informa-

cji rządu RP, druk nr 742.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Na samym początku powiem, że oczywiście informa-

cja o realizacji postanowień Karty Praw Osób Nie-

pełnosprawnych za 2011 r. przez klub Polskiego

rząd, jest do przyjęcia.

Teraz odniosę się do informacji.

Możemy tutaj

dyskutować.

Rzeczywiście punkt spojrzenia zależy

od punktu siedzenia.

To tak samo, jak w przypadku

wody, którą tu nalałem.

Możemy sobie regulować, czy

informacja jest pełna, czy półpełna.

Jak upiję dwa

łyki, to będzie półpełna, zadania będą wykonywane

bądź niewykonywane.

Wszystko będzie oczywiście

zależało od tego, że mamy w życiu, jak to zwykle

bywa, dwie kwestie: to, czego pragniemy, czyli nasze

chciejstwo, i to, co możemy.

Takie decyzje podejmu-

jemy codziennie, praktycznie co chwilę w swoim ży-

ciu, oczywiście w różnych dziedzinach naszego życia

prywatnego, rodzinnego, zawodowego czy publiczne-

go, które prowadzimy.

Szanowni państwo, wykonywanie tych zadań za-

leży właśnie od tych możliwości.

Rzeczywiście to, że

stawiamy sobie wyższe cele do wykonania, ale potem

w trakcie realizacji dostosowujemy je do możliwości.

Przysłuchując się wypowiedzi kolegi, że znacznie

wzrosła liczba osób niepełnosprawnych, chciałbym

przypomnieć, że ma to swoje odzwierciedlenie w dra-

matycznych działaniach podejmowanych przez po-

słów na tej sali.

Pod koniec 2010 r. musieliśmy podjąć

dramatyczną decyzję, czy dokonujemy zmian w kwe-

stii dofinansowania przez PFRON zadań w zakresie

chociażby zatrudniania osób niepełnosprawnych, czy

też decydujemy się na utrzymanie trybu określonego

w starej ustawie, czyli na to, że fundusz popadnie

w zapaść i nie będzie środków na realizację zadań

wyznaczonych w starej ustawie przed nowelizacją.

Jeśli chodzi o kwestię, że pan premier nie odniósł

się do tego w sposób zdecydowany w swoim exposé

w roku 2011, myślę, że pan premier, występując, miał

świadomość, że mając na stanowisku pełnomocnika

ds. osób niepełnosprawnych osobę siedzącego tu

pana ministra, może być pewny, że zadania, które

zostały wyznaczone, będą zrealizowane.

Zresztą były

utyskiwania, że się czegoś nie wykonywało.

Ratyfi-

kacja w 2012 r. przez Sejm konwencji ONZ, we wrześ-

niu przez pana prezydenta, potem też wizyta szefa

podkomisji do spraw osób niepełnosprawnych, a za-

razem przewodniczącego zespołu Marka Plury i pana

ministra w ONZ świadczą o tym, że ratyfikacja na-

stąpiła, została podpisana i w tej chwili daje to moż-

liwości pełniejszego działania.

W momencie kiedy te decyzje były podejmowane,

dyskutując, wszyscy zgodnie stwierdziliśmy, że właś-

nie ten dokument daje nam lepsze warunki, zarówno

jeśli chodzi o, że tak powiem, pułap oczekiwań, jak

i możliwości administracyjne.

Zwiększa się siła na-

szych dążeń w zakresie poprawiania sytuacji osób

niepełnosprawnych.

Za chwilę minie pół roku od podpisania dokumen-

tu.

Pewne kwestie wprowadzane są w życie.

Przepra-

szam, że troszeczkę odchodzę od tematu, bo rozma-

wiamy o roku 2011, ale jest to pretekstem do tego,

żebyśmy się odnieśli do dnia dzisiejszego.

Po to przy-

gotowano ten dokument.

Został on wstępnie wyko-

rzystany właśnie w związku z wydaniem decyzji

z września, bo wtedy rząd dysponował już tą infor-

macją.

Dane zostały zebrane, a z harmonogramu

prac parlamentu wynika, że zgodnie z kalendarzem

teraz przyszedł moment na dyskusję o tej informacji.

Tamten dokument posłużył właśnie temu.

W tej chwili dokonanie analizy należy do nas.

Zwracam się tutaj do moich koleżanek i kolegów

ności do członków podkomisji stałej do spraw osób

Poseł Jacek Kwiatkowski

277

niepełnosprawnych.

Dokonanie analizy należy do nas.

Powinniśmy wychodzić z inicjatywą, wspomagając

pełnomocnika, służby mu podległe i wszystkie insty-

tucje, które działają w tym zakresie, tak żeby wpro-

wadzać to w życie.

Patrzę tutaj na moich dwóch ko-

legów, na Sławka i Marka.

Właściwie kilka spraw

w tym Sejmie, podczas tych dwóch kadencji, kiedy

jestem posłem, zostało załatwionych właśnie dzięki

ich silnemu uporowi oraz posiadaniu wizji i jej reali-

zacji, bo przecież pewne kwestie były niemożliwe do

zrealizowania, a stały się możliwe dzięki temu, że

tego chcemy.

Powinniśmy jako członkowie tej Izby ra-

czej wykazywać wolę podejmowania trudnych, a na-

wet niemożliwych do wykonania decyzji – które takie

wydają się przynajmniej w momencie, kiedy rozpo-

czynamy o tym myśleć – i drobnymi kroczkami po-

ruszać się do przodu.

Ze strony członków Komisji

Polityki Społecznej i Rodziny widzę taką wolę, jest to

jest realizowane.

Jest kwestia, o której rzeczywiście trudno tutaj

się nam od kilku lat rozmawia.

Chodzi o edukację

dzieci niepełnosprawnych.

Widzimy, że są pewne nie-

dociągnięcia w szczególności w zakresie edukacji

szkoli, jest ona wykrywana wcześniej niż wśród dzie-

dami terytorialnymi.

Ma to na celu doprowadzenie

do zwiększenia liczby dzieci uczęszczających do przed-

szkoli, chodzi o to, aby uczęszczało tam prawie 100%

dzieci w wieku przedszkolnym, bo wówczas opieka

medyczna, obserwacja pozwala wykryć oznaki nie-

pełnosprawności we wcześniejszych stadiach, a więc

również szybciej zadziałać.

Odnośnie do kwestii niepełnosprawności z zado-

woleniem przyjąłem deklarację przedstawiciela Plat-

formy Obywatelskiej, a zarazem przewodniczącego

komisji polityki społecznej, dotyczącą działań, które

będziemy podejmowali.

W związku z tym, że mam jeszcze minutę, a my-

ślałem, że mi jej zabraknie, chciałbym, panie mini-

strze, serdecznie podziękować za lata pracy, za rok

2011, bo dzisiaj, tak, przyszło podziękowanie.

Mam nadzieję, że informacje zebrane w tych ma-

teriałach służą nie tylko tzw. półkowaniu, co niektó-

rzy na tej sali podejrzewali, ale przede wszystkim

podlegają głębokiej analizie, a na podstawie tej ana-

lizy podejmiemy próbę poprawiania naszej wspólnej

przyszłości.

Tutaj brak wydzielenia dyskryminacji ze

względu na niepełnosprawność jest związany właśnie

z tym, że chcemy, abyśmy wszyscy w tym zakresie

byli traktowani równo.

Jeszcze raz serdecznie dzię-

kuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nie Ministrze!

Co roku mamy zaszczyt rozpatrywać

informację rządu o stanie realizacji Karty Praw Osób

Niepełnosprawnych z 1997 r.

To właśnie w końcówce

kadencji rządów PSL–SLD została przyjęta taka kar-

ta jako dokument, wyraz pewnego rodzaju deklaracji

politycznej, woli politycznej, adresowany do władzy

publicznej, dotyczący przestrzegania praw osób nie-

pełnosprawnych, który zawiera również oczekiwania

parlamentu wobec instytucji publicznych.

Czy dzisiaj, po upływie pewnego czasu, w kontek-

ście innych uwarunkowań prawnych ta karta zacho-

wuje niejako swoją ważność?

Myślę, że samo przesła-

nie płynące z tej karty jak najbardziej zachowuje swą

ważność, ale rzeczywiście możemy przedyskutować

kwestię sprawozdawczości z realizacji zapisów karty

w kontekście przyjętej konwencji Organizacji Naro-

dów Zjednoczonych i może to być informacja o reali-

zacji konwencji połączona z informacją o realizacji

zapisów karty.

Sądzę, że jesteśmy zgodni co do tej

sprawczości, zwłaszcza że w okresie dwuletnim ob-

serwujemy jednak określone tendencje, bo dzisiaj

jesteśmy w takiej sytuacji, że rozpatrujemy informa-

cję o stanie realizacji zapisów karty w 2011 r., a mamy

rok 2013, więc często wybieramy te argumenty, któ-

re są czy powinny być w większym stopniu w kręgu

zainteresowania władzy publicznej teraz niż to było

wcześniej.

Po pierwsze, chciałbym oświadczyć w imieniu

Klubu Poselskiego SLD, że uczyniliśmy wiele w po-

przednim i obecnym parlamencie ponad podziałami

politycznymi, jeśli chodzi o zmianę otoczenia praw-

nego, na rzecz osób niepełnosprawnych.

Komisja Po-

lityki Społecznej i Rodziny ma tu swoje osiągnięcia,

ale także inicjatywy klubowe, w tym Klubu Posel-

skiego SLD, wpływały na poprawę sytuacji formal-

noprawnej osób niepełnosprawnych oraz warunków

dostępu do udziału w życiu publicznym, choćby wy-

bory, możliwość bycia w różnych miejscach publicz-

nych, pies przewodnik i wiele innych działań, które

zostały podjęte.

Warto również zauważyć, że w dostępie do życia

publicznego, a także budowaniu poczucia własnej

tożsamości, uwzględnione zostały potrzeby możliwo-

ści reprezentowania własnego państwa.

Są to cho-

ciażby rozwiązania prawne dotyczące sportu osób

niepełnosprawnych, zrównanie wysokości świadczeń

za zdobyte medale na igrzyskach olimpijskich i para-

olimpijskich, stypendia.

To jest ważny krok.

Myślę,

że my też jesteśmy dumni z naszych niepełnospraw-

nych sportowców, którzy w Londynie zdobyli 36 me-

Poseł Piotr Walkowski

dali, a przed chwilą na zakończonych Światowych

Zimowych Igrzyskach Olimpiad Specjalnych nasi

sportowcy zdobyli 46 medali (Oklaski), mimo że dla

nich najważniejszy jest sam udział.

To oczywiście

dobrze świadczy.

Bazując jednak na zapisach karty,

a także konwencji, myślę, że mamy tam jeszcze tro-

chę do zrobienia, żeby te nierówności, zwłaszcza jeśli

chodzi o rozwiązania podatkowe i kilka innych, prze-

analizować.

To wszystko przed nami.

Podjęliśmy również wysiłek dotyczący zatrudnia-

nia osób niepełnosprawnych w administracji publicz-

nej, mam na myśli ustawę.

Jednak na razie jest to

krok ustawowy, bo administracja publiczna, niestety,

dość opornie wdraża ducha tej ustawy.

Poprzez inter-

pelacje skierowane do wszystkich ministrów w 2012 r.

sprawdziłem, ile w resortach jest zatrudnionych osób

niepełnosprawnych.

Szanowni państwo, z przykrością muszę stwier-

dzić, że w wielu resortach jest mniej osób niepełno-

sprawnych niż członków gabinetów politycznych,

a wynagrodzenie tych osób jest na poziomie średniej

w resorcie.

W gabinecie politycznym zaś wynosi od

5 do 14 tys. zł.

A więc to pokazuje, na jakim etapie

jesteśmy, jeśli chodzi o mentalność, jeśli chodzi gene-

ralnie o władzę publiczną.

Zbadałem to na podstawie

resortów, ale myślę, że w wielu innych urzędach cen-

tralnych, a także samorządowych mamy wiele do zro-

bienia.

Na przykład w Ministerstwie Spraw Zagra-

nicznych – 4 osoby niepełnosprawne, w Ministerstwie

Edukacji Narodowej – 3 osoby niepełnosprawne,

– 5 osób niepełnosprawnych, a w Ministerstwie Spor-

na żadna osoba niepełnosprawna.

Dlaczego to jest takie ważne?

Po pierwsze, z punk-

tu widzenia społecznego, po drugie, również z punk-

tu widzenia poprawy sytuacji ekonomicznej osób

niepełnosprawnych.

Mówili tutaj o tym moi przed-

mówcy.

Myślę, że to też jest słabość sprawozdawczo-

ści, informacji zawartej w przedłożeniu rządowym.

Może dlatego, że nie wymagała tego karta, mianowi-

cie jakby pokazania sytuacji ekonomicznej osób nie-

pełnosprawnych, rodzin, w których są osoby niepeł-

nosprawne, i wszystkich tych, którzy towarzyszą

osobie niepełnosprawnej.

Trzeba pamiętać, że z raportu wynika, iż 3/4 osób

niepełnosprawnych to są osoby starsze.

Ponadto z tego

raportu wynika, że na 100 osób zamieszkałych w mie-

ście 15% to osoby niepełnosprawne, na wsi 20% to

osoby niepełnosprawne.

A więc osoby niepełnospraw-

ne częściej mieszkają w środowisku wiejskim.

Ozna-

cza to szereg utrudnień, o których mówiła również

jedna z posłanek, chociażby w dostępie, co jest bardzo

ważne właśnie dla starszych osób, do lekarzy specja-

listów.

I to jest jakby jedna z podstawowych spraw

podnoszonych przez osoby niepełnosprawne.

Dostęp

do kardiologa, onkologa, ortopedy, okulisty czy sto-

matologa w wielu małych środowiskach staje się dzi-

siaj sprawą o priorytetowym znaczeniu.

Na przykład

panie ze stowarzyszenia „Amazonki”, odkąd polikwi-

dowano poradnie onkologiczne, muszą jeździć 50–80

km po to, żeby przepisać lek, żeby zapisać protezo-

wanie itd.

To dla nich jest coś, co dzisiaj utrudnia im

normalne funkcjonowanie w życiu, mimo że przeszły

chorobę, uczestniczą w życiu, mało tego, same się

organizują dla poprawy własnej sytuacji.

I tutaj warto zauważyć ogromną rolę sektora po-

zarządowego w integracji, poprawie sytuacji ekono-

micznej, ale także przywróceniu do aktywności spo-

łecznej osób niepełnosprawnych.

Prawie 4,5 tys. orga-

nizacji pozarządowych działających na rzecz osób

niepełnosprawnych to olbrzymi kapitał.

Myślę, że ten

kapitał musimy wzmacniać na wszystkich szczeblach.

A czy te instrumenty, które dzisiaj państwo ma, umoż-

liwiają to?

Niestety, jest coraz trudniej.

Przede wszystkim wynika to z malejących środ-

ków w PFRON-ie na rehabilitację społeczną i na pro-

gramy.

Ktoś powie, a czy pan nie wie, dlaczego.

Wiem,

dlatego że trzeba więcej wydawać na zatrudnienie

osób niepełnosprawnych, ale też mam odpowiedź, że

to dofinansowanie do zatrudnienia osób niepełno-

sprawnych w pewnym momencie w ramach umowy

społecznej miało być ważnym udziałem państwa.

A państwo z czasem ogranicza dofinansowanie do

PFRON-u, zwłaszcza do zatrudnienia osób niepełno-

sprawnych, stąd mniej środków finansowych właśnie

na ten cel.

Te dotacje z budżetu państwa też maleją.

W 2008 r. było to 891, w 2011 r.

– 744.

To skutkuje

oczywiście tym, że na zadania realizowane przez

samorządy w 2008 r. był ponad 1 mld zł, w 2011 – 750,

To jest informacja zebrana w czasie prac budżetowych.

Na programy zatwierdzane przez radę nadzorczą

w 2008 r. było 681 mln zł, w 2011 r.

– 96 mln zł.

I to, jak mówiłem, jeżeli chodzi o ten kapitał spo-

łeczny w postaci sektora pozarządowego to jest to

utrudnieniem.

Jakby na pierwszej linii pozostawia

się dylematy osób niepełnosprawnych na styku z sek-

torem pozarządowym, ograniczając instrumenty

wsparcia.

Pewnym uzupełnieniem, to fakt, jest in-

strument 1%.

Tutaj państwo uczyniło ważny krok.

Myślę, że organizacje pozarządowe, zwłaszcza osób

niepełnosprawnych, muszą ten instrument pielęg-

nować, ale też muszą pamiętać o pewnej równowa-

dze w tym, co same robią, w tym, co czynią na rzecz

poszczególnych osób niepełnosprawnych.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Jestem przeko-

nany, że mamy jeszcze wiele do zrobienia, zwłaszcza

jeśli chcemy być jak najbliżej środowiska, miejsca

zamieszkania i funkcjonowania osób niepełnospraw-

nych, czyli w poszczególnych miastach, gminach,

a więc tam, gdzie oni mieszkają.

Poczyniliśmy pewne

kroki, jeśli o chodzi o likwidację barier architekto-

nicznych, ale w wielu miejscach mamy jeszcze niedo-

ciągnięcia.

Powinniśmy też w większym stopniu

w ramach polityki samorządowej, z użyciem tych

instrumentów samorządowych starać się włączać

w życie społeczne, mam na myśli chociażby dostęp

Poseł Tadeusz Tomaszewski

do basenu, kina, teatru, różnych miejsc.

Pan mini-

ster zdrowia Bartosz Arłukowicz pewnego razu był

w kancelarii premiera i opowiadał o tym, jak to włą-

czymy osoby starsze, w tym niepełnosprawne, do życia

publicznego, mówił o pobycie raz w tygodniu w ka-

wiarni itd.

Ale to było dość krótko i teraz musi się

zmierzyć z tym, aby te osoby niepełnosprawne miały

dostęp zwłaszcza do lekarzy specjalistów.

Niemniej

jednak myślę, że to były zapowiedzi ze strony kance-

larii premiera, więc część z tych kwestii, na miarę

naszych możliwości, powinniśmy w znacznej mierze

podejmować.

Na koniec sprawa bardzo istotna, o której po części

była mowa.

(Dzwonek) Mianowicie niektóre rozwiąza-

nia prawne, jak te dotyczące świadczeń wynikających

dzić nasz niepokój.

W przypadku ponad 2 mln osób

możemy mówić o zasiłkach rodzinnych.

Tam mamy

pewne preferencje, zwiększone kwoty dla rodzin z oso-

bami niepełnosprawnymi, system ulg podatkowych na

wychowanie dzieci.

Co z tymi, którzy nie mogą uzy-

skać tej ulgi, dlatego że nie mają dochodów?

Co z tymi,

którzy mają bardzo małe świadczenia...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Proszę kończyć.

...jeśli chodzi o świadczenia rentowe?

Ponad 60%

rodzin utrzymuje się ze świadczeń rentowych, a 50%

to są świadczenia w wysokości do 1 tys. zł.

Tak więc jeśli chodzi o tę politykę ekonomiczną

wzmacniającą możliwość ekonomicznego funkcjono-

wania i usamodzielniania się osób niepełnospraw-

nych, mamy wiele do zrobienia.

Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej

tych uwag, które zgłosiliśmy, zwłaszcza jeśli chodzi

o kwestie ekonomiczne, nad którymi musimy praco-

wać, aby poprawiać sytuację tychże osób.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Nie ma zgłoszeń.

Zamykam listę.

Piotrowska, Platforma Obywatelska.

Poseł Teresa Piotrowska:

Dziękuję bardzo.

wie Posłowie!

Choć Karta Praw Osób Niepełnospraw-

nych nie ma wiążącej mocy prawnej, to stała się swe-

go rodzaju standardem w zakresie realizacji przez

instytucje publiczne i niepubliczne działań na rzecz

osób niepełnosprawnych.

Na przykładzie każdej in-

formacji przedkładanej Wysokiej Izbie widać, jak

bardzo zróżnicowany jest zakres działań poszczegól-

nych instytucji, od szczegółowych do systemowych.

Chciałabym zwrócić uwagę na rozwiązania praw-

ne, właściwie takie bardzo szczegółowe, ale jedno-

cześnie systemowe.

A mianowicie wprowadziliśmy

znaczące zmiany w Prawie zamówień publicznych.

Zapisaliśmy, że zamawiający może określić szczegól-

ne warunki w opisie przedmiotów zamówienia i może

określić wymagania związane z realizacją tego za-

mówienia dotyczące zatrudnienia osób niepełno-

sprawnych, o których mowa w przepisach o rehabili-

niepełnosprawnych.

Celem tego przepisu było stwo-

rzenie preferencji dla podmiotów zatrudniających

osoby niepełnosprawne.

Podobnie w art. 22 ust. 2

Prawo zamówień publicznych wprowadziliśmy zapis,

według którego zamawiający ma możliwość zastrze-

żenia w ogłoszeniu o zamówieniu, iż o zamówienie

Chciałabym zapytać pana ministra, jak wygląda

w praktyce wykorzystanie tych przepisów przez pod-

mioty zamawiające.

Czy mamy jakieś dane?

Czy te

przepisy dobrze służą firmom, które zatrudniają oso-

by niepełnosprawne, a tym samym osobom niepełno-

sprawnym?

Czy jest widoczna ta zmiana?

Czy rzeczy-

wiście było warto wprowadzić tę zmianę zapropono-

waną przez Urząd Zamówień Publicznych?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

chodzi o czas.

ważny problem i ważna debata, ponieważ szacuje się,

że w skali światowej na 7 mld osób żyjących na naszej

planecie ponad 600 mln to są niepełnosprawni.

U nas

w zależności od kryteriów – była zresztą o tym mowa

– ta liczba też jest znacząca.

Poseł Tadeusz Tomaszewski

chota, gdy przedstawiał zalety ONZ-owskiej Konwen-

cji o prawach osób niepełnosprawnych, która była

przyjęta w grudniu 2006 r. i ratyfikowana w marcu

2008 r., ale już nie za bardzo podzielałbym eulogię

w stosunku do rządu, bo jednak prezydent ratyfiko-

wał to 6 września ubiegłego roku, czyli trwało to po-

nad 4,5 roku.

Jest to bardzo długi proces.

Uważam,

że w takiej kwestii należy postępować szybciej.

Wreszcie myśmy nie ratyfikowali protokołu opcjonal-

nego, który umożliwia kwestię zaskarżania do Try-

bunału przez osoby niepełnosprawne.

Chciałbym przy okazji zapytać pana ministra: Na

ile fakt, że Polska nie przystąpiła do Karty Praw

Podstawowych Unii także ogranicza możliwość od-

woływania się przez te osoby do Trybunału strasbur-

skiego?

I druga rzecz.

Była tu mowa, że dzięki dofinanso-

waniu dla zakładów pracy zatrudnionych jest teraz

245 tys. osób.

Przede wszystkim co się dzieje, że jeśli

chodzi akurat o zakłady pracy chronionej, liczba tych

pracodawców maleje?

To jest jakiś mało zrozumiały

fenomen.

Czy rząd nie przewiduje…

Rozumiem, że

to dofinansowanie zależy od stopnia niepełnospraw-

ności, ale czy nie powinny być brane pod uwagę kwe-

stie tego, w jakim to jest regionie?

Czy np. w przy-

padku Polski północno-wschodniej, zwłaszcza War-

mii i Mazur, gdzie jest największe bezrobocie, czy

w stosunku do przedsiębiorców, którzy zatrudniają

niepełnosprawnych w takich regionach, nie powinien

być dodatkowy wskaźnik jako dodatkowe kryterium,

co sprzyjałoby zatrudnianiu osób w tym, a nie innym

regionie?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

du z druku nr 742 podano m.in. dane dotyczące sy-

tuacji osób niepełnosprawnych na rynku pracy.

Mia-

rą aktywności zawodowej tej grupy jest procentowy

udział pracujących i bezrobotnych osób niepełno-

sprawnych.

Dla osób niepełnosprawnych w wieku 16

lat i więcej ten wskaźnik wyniósł w 2011 r. 17,2%,

a dla osób niepełnosprawnych w wieku produkcyj-

nym – 26,4%.

Z grupy aktywnych zawodowo osób niepełno-

sprawnych, mimo wszystko niezbyt dużej, średnio

15% pozostaje bez pracy.

Nastąpił tutaj w 2011 r. nie-

znaczny wzrost bezrobocia – o 0,2% – w stosunku do

roku 2010.

W wartościach bezwzględnych liczba bez-

robotnych niepełnosprawnych wynosiła 124 tys.

osób.

Mimo wzrostu o blisko 6% liczby ofert pracy dla

osób niepełnosprawnych zanotowano nie spadek, ale

nieznaczny wzrost bezrobocia w tej grupie.

Dlatego kieruję pytanie do pana ministra: Co jest

powodem, że nie wszystkie oferty pracy przy wzroście

ich liczby nie zostały wykorzystane przez osoby po-

szukujące pracy?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

słowie!

Panie Ministrze!

Cieszę się, że informacja,

która została przedstawiona przez pana ministra,

uzyskuje tak dużo dobrych ocen, ale także warto za-

uważyć parę słabości.

I o takich dwóch słabościach

chciałbym powiedzieć.

Pierwsza rzecz odnosi się do analizy porównaw-

czej związanej ze stanem aktualnym odnośnie do

roku 2008.

Jeżeli porównamy dane osób, które są

bezrobotnymi osobami niepełnosprawnymi, to okaże

się, że w tej chwili mamy zarejestrowane 32 tys. osób

i to jest o 43% więcej, niż było w 2008 r.

To jest na-

prawdę ogromny wzrost i mamy świadomość, że

część z tych osób nigdy nie będzie mogła pracować,

ale inna część jest gotowa do pracy i ma zdolność do

pracy.

Może warto jednak zastanowić się, jakie stwo-

rzyć narzędzia, które dadzą szansę, aby zaktywizo-

na poszukiwanie tej pracy, bo natrafiają na ogromną

ścianę nie do przebicia.

Drugi aspekt, o którym chciałbym powiedzieć,

panie ministrze, adresując do pana pytanie, odnosi

się do rehabilitacji społecznej.

Ona jest niezwykle

ważna.

Przed chwilą wielu posłów mówiło o tym, jak

wielkie mamy sukcesy sportowe wśród osób niepeł-

nosprawnych.

One naprawdę zasługują na ogromny

szacunek, ale jest wiele osób, które potrzebują aktyw-

ności społecznej, także aktywności sportowej.

Nie są

wielkimi sportowcami, ale jest im to niezwykle po-

trzebne do życia, do aktywności.

W związku z tym

można stwierdzić, zadać pytanie, dlaczego na taką

wielką potrzebę mają w roku 2013 r. zdecydowanie

mniej środków w stosunku do roku 2012.

(Dzwonek)

Jeżeli uzyskujemy informację, że jest to drastyczne

ograniczenie środków, które być może sięga 30%,

a nawet więcej – prosiłbym, żeby pan minister ze-

chciał to jednoznacznie określić – to może to budzić

niepokój.

W jaki sposób pan minister chce wesprzeć

aktywność społeczną osób niepełnosprawnych?

Dzię-

kuję.

(Oklaski)

Poseł Tadeusz Iwiński

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, panie pośle.

z tej debaty, chciałabym zapytać, a właściwie powró-

cić do problemu, który w poprzedniej kadencji wielo-

krotnie sygnalizowałam z tej mównicy w imieniu

rodziców dzieci niepełnosprawnych umysłowo.

Cho-

dzi o rodzinne domy dla niepełnosprawnych umysło-

wo.

Rodzice mający takie dzieci są bardzo zaniepo-

kojeni ich losem, ich przyszłością, gdy będą tracić siły

czy też po prostu odejdą.

Jest alternatywa wobec

domów opieki społecznej, które niekoniecznie są do-

brym miejscem dla takich dzieci – utworzenie rodzin-

nych domów opieki.

Jest to forma sprawdzona w kra-

jach Europy Zachodniej.

W poprzedniej kadencji pytałam pana wielokrot-

nie podczas prac nad różnymi ustawami, czy mini-

sterstwo rozważa wprowadzenie takich regulacji

prawnych, które sprzyjałyby zakładaniu rodzinnych

domów dla niepełnosprawnych umysłowo, i czy jed-

nocześnie zagwarantowane będzie lub jest jakieś

wsparcie finansowe, aby takim rodzicom ułatwić

przynajmniej początek, start.

Wobec tego powtarzam pytanie.

Ponieważ mimo

wszystko nie mogę doszukać się w tych przepisach

takich rozwiązań, chciałabym zapytać, proszę odpo-

wiedzieć: Czy w polskim prawie są przepisy, które

dają możliwość tworzenia rodzinnych domów opieki

nad niepełnosprawnymi umysłowo, czy zapewnione

zostały też jakieś formy wsparcia finansowego?

Jeśli

tak, to gdzie są takie przepisy?

Proszę mi podać kon-

kretne akty prawne i konkretne artykuły, będę z tego

bardzo zadowolona i natychmiast przekażę to rodzi-

com.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję, pani poseł, dziękuję za dyscyplinę.

Z informacji rządu na temat działań podejmowanych

w roku 2011 w celu realizacji Karty Praw Osób Nie-

pełnosprawnych wynika, że pracujących osób w wie-

ku aktywności zawodowej w tym środowisku jest

22,3%, zaś stopa bezrobocia w tymże środowisku

wynosi 15,5%.

W związku z tym chciałbym zapytać:

Jak pan minister ocenia zjawisko wzrostu liczby osób

wych urzędach pracy?

Czy można widzieć w tym

również pewien symptom wzrostu aktywności tych

osób oraz wzrostu ich gotowości do podejmowania

pracy?

Ponadto, panie ministrze, czy za tym zjawi-

pełnosprawnych?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Mam takie pytanie.

Otóż w odpowiedzi na jedną

z interpelacji napisał pan, że jeśli chodzi o zatrudnie-

nie czy subsydiowanie zatrudnienia na rynku chro-

nionym i otwartym, będzie zrównywane w dół.

Moje

pytanie jest właśnie takie: Dlaczego jest takie stano-

wisko rządu, że będą odejmowane pieniądze tym,

którzy pracują w zakładach pracy chronionej lub

chcą tworzyć miejsca pracy w zakładach pracy chro-

nionej?

Wydaje mi się, że to jest błędna taktyka.

Ale

oczywiście czekam na odpowiedź pana ministra.

Przynajmniej napisał pan, że tak będzie, zobaczymy,

czy tak w rzeczywistości się stanie, bo osoby niepeł-

nosprawne są pełne niepokoju o takie stanowisko

rządu.

Druga kwestia.

Mam informację, przynajmniej

taka do mojego biura poselskiego dotarła, że pienią-

dze na kształcenie dzieci niepełnosprawnych są w sub-

wencji, nie w dotacji.

To jest dosyć duży problem

w niektórych sytuacjach, oczywiście organy założy-

cielskie szkół czasem majstrują przy tej subwencji.

wyraźnie zapisać w ustawie budżetowej te pieniądze

jako dotację i wtedy one przepłyną przez organ pro-

sto do szkoły na ucznia i nie będzie dyskusji, czy sta-

rosta zabrał te pieniądze czy ich nie zabrał dzieciom

niepełnosprawnym?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

do pana ministra.

Po pierwsze, pytanie zasadnicze,

czy rząd podtrzymuje tezę o tym, aby Państwowy

Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie był

samodzielną osobą prawną?

Czy w tej sprawie jest go-

towość do dialogu i ewentualnej zmiany stanowiska?

Po drugie, do informacji o stanie realizacji karty

załączonych jest też dziesięć postulatów rzecznika

praw obywatelskich.

W jaki sposób instytucje rządo-

we czy jak państwo przesyłacie do poszczególnych

ministrów te oczekiwania, jeśli chodzi o rozwiązania

legislacyjne ze strony rzecznika praw obywatelskich?

Po trzecie, sprawa, która nie schodzi z dyżurów

poselskich, to jest wysokość zasiłku pielęgnacyjne-

go, 153 zł, przyznanego od 1 września 2006 r.

Z in-

formacji, które otrzymałem z ministerstwa, wynika,

że jest ponad 900 tys. osób pobierających to świad-

czenie.

Przypomnę, że chodzi o zasiłek pielęgnacyj-

ny w celu częściowego pokrycia wydatków wynika-

innej osobie w związku z niezdolnością do samo-

dzielnej egzystencji.

W 2006 r. płaca minimalna wynosiła w granicach

860 zł, teraz wynosi 1600 zł.

To pokazuje skalę,

w jaki sposób partnerzy społeczni dogadali się z pań-

stwem, że trzeba podnieść minimalne wynagrodze-

nie w związku ze wzrostem kosztów utrzymania itd.

Natomiast tu pozostaje ta sama wysokość – 153 zł.

Często zainteresowani pytają, bo podobne świadcze-

nie, wypłacane z systemu zusowskiego, wynosi 193 zł.

Wiem, że gdybyśmy chcieli podnieść to świadczenie,

jednorazowo kosztowałoby to budżet 490 mln.

(Dzwo-

nek) Jest, po pierwsze, pytanie, czy rząd w najbliż-

szym czasie zamierza podnieść to świadczenie.

Po

drugie, czy to świadczenie, tak jak inne świadczenia,

byłoby na podobnych zasadach waloryzowane, jak

chociażby świadczenia rodzinne, bo przecież to

świadczenie jest świadczeniem opiekuńczym w ra-

mach ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Ośrodki zaj-

mujące się całoroczną rehabilitacją dzieci z mózgo-

wym porażeniem dziecięcym i innymi niepełno-

sprawnościami mają ograniczony czas tej rehabilita-

cji do 120 dni w roku.

Wprawdzie rozporządzenie

z roku 2010 mówi, że czas trwania rehabilitacji dla

pacjentów w tych w ośrodkach lub w oddziale dzien-

nym może zostać przedłużony decyzją lekarza pro-

wadzącego w przypadku uzasadnionym względami

medycznymi, koniecznością osiągnięcia celu leczni-

czego, ale za pisemną zgodą dyrektora właściwego

wia.

Dlatego chciałabym zapytać: Jak pan minister

ocenia funkcjonowanie tych zapisów?

Czy jest to pe-

wien automat, że jeżeli jest wniosek lekarza prowa-

dzącego rehabilitację, jest zawsze zgoda oddziału

wojewódzkiego?

Jeżeli tak, to chciałabym potwier-

dzenia, a jeżeli nie, to w ilu przypadkach na przykład

była odmowa dyrektora wojewódzkiego oddziału?

Bo

myślę, że nikogo tu nie trzeba przekonywać, a już na

pewno nie trzeba przekonywać pana ministra, że dzie-

ci z zaburzeniami rozwojowymi, na przykład z wczes-

nym uszkodzeniem mózgu, powinny być rehabilitowa-

ne jak najwcześniej, w sposób kompleksowy i w sposób

ciągły.

To jest jedyna szansa, by dzieci te mogły w mia-

rę sprawnie funkcjonować w wieku dojrzałym.

Jestem

bardzo zaniepokojona tym rozporządzeniem.

I wielu

rodziców przychodzi i zgłasza pewne niepokoje zwią-

zane z rehabilitacją swoich dzieci.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

To już było ostatnie pytanie.

dzo dziękuję za dyskusję i pytania.

Jestem już dosyć

długo w parlamencie i zawsze się dziwię takim sytu-

acjom, że na posiedzeniu komisji jest jednogłośnie

przyjęta informacja, a potem w Sejmie są stanowiska

– na przykład Prawa i Sprawiedliwości i Ruchu Pali-

kota – odmienne.

Myślę, że czas byłby na to, żeby

w czasie posiedzenia komisji podyskutować, dlaczego

się to postrzega w ten czy inny sposób, i wtedy sobie

wyjaśnić pewne rzeczy.

No ale trudno, widocznie to

już jest zwykła polityczna rzeczywistość.

Dziękuję za pytania.

Chcę ustosunkować się po-

krótce do każdego z nich.

Pani posłanka Piotrowska pytała o kwestie klau-

zul społecznych.

My oczywiście bardzo promujemy

tego typu rozwiązania i działania i chcemy, aby one

były stosowane.

Niestety jeśli chodzi o kwestie zwią-

zane z realnym funkcjonowaniem, to jeszcze nie jest

z tym najlepiej.

Ale cały czas jesteśmy dobrej myśli,

że klauzule społeczne będą w tym zakresie wykorzy-

stywane jeszcze bardziej, na co pozwala prawo i zno-

welizowana ustawa, na czym nam bardzo zależało.

Pan poseł Iwiński.

Co do pierwszej kwestii, doty-

czącej też czasu dochodzenia do ratyfikacji, odpowia-

Poseł Tadeusz Tomaszewski

daliśmy już wielokrotnie na to pytanie.

Teraz tylko

pokrótce.

Znamy państwa na świecie, które ratyfiko-

wały to od razu.

My potraktowaliśmy tę sprawę bar-

dzo poważnie, pracowaliśmy nad tym przez pięć lat,

dostosowując polskie prawo.

Jak pan poseł słusznie

zwrócił uwagę, jeszcze nie wszystkie rzeczy udało się

nam dostosować.

Stąd też zastrzeżenia, między in-

nymi dotyczące ubezwłasnowolnienia.

W tym zakre-

sie pracujemy nieustająco, aby Ministerstwo Spra-

wiedliwości, i nie tylko, wykazało szybciej wolę

zmian.

Co do tego jesteśmy przekonani, że będzie to

w najbliższej perspektywie, którą trudno mi dzisiaj

określić, ale zgodnie z tymi zapisami, tak jak powin-

no to być od początku przy ratyfikowaniu.

Pan poseł Iwiński również zwraca uwagę na to,

że 245 tys. jest zatrudnionych i że maleją statusy,

czyli jest coraz mniej zakładów pracy chronionej.

Mnie to osobiście cieszy, że zakładów pracy chronio-

nej w Polsce jest mniej, a poziom zatrudnienia jest

utrzymywany.

To znaczy, że osoby te znajdują za-

trudnienie na otwartym rynku pracy, czyli to, co jest

zgodne z ideą i ratyfikowanej przez nas konwencji,

ale i z ideą integracji.

Natomiast nie ma żadnego w tym

zakresie specjalnego działania ze strony rządu ani

pełnomocnika, aby ograniczać zakłady pracy chro-

nionej czy też utrudniać im życie.

Wręcz przeciwnie,

my w dalszym ciągu podtrzymujemy, że jest potrzeba

zdywersyfikowanego obszaru wsparcia osób z niepeł-

nosprawnością w układzie zawodowym, czyli zatrud-

nienia, i uważamy, że to jest tak, jak spółdzielnie

osób z dysfunkcjami wzroku są nieodzowne, ponie-

waż tylko tam te osoby będą mogły pracować i trzeba

je specjalnie wspomóc, aby otrzymały jeszcze dodat-

kowe wsparcie, bo one gwarantują nam, że osoby te

będą miały możliwość funkcjonowania w zatrudnie-

niu.

Tak że jestem spokojny co do tej kwestii, że

ZPCh-y nie znikną z mapy.

Aczkolwiek, jeśli chodzi

o jedno z pytań, do których się za chwilę odniosę, co

do zrównywania rynków, ja sobie nie przypominam,

żebym przedstawił takie stanowisko rządu, że bę-

dziemy zrównywać w dół.

My mówimy o tym, że mu-

simy zrównać.

Oczywiście jest też możliwość zrów-

nania w górę, podniesienia.

To nas kosztowałoby

w budżecie…

Bo zastanawialiśmy się dzisiaj nad

tym, jeśli chodzi o kwestię właśnie podniesienia.

To

jest w budżecie 300 mln zł dodatkowego obciążenia,

na które państwowego funduszu dzisiaj, mówiąc

wprost, nie stać.

Nie mówiłem też, że została już podjęta decyzja

o zrównaniu w dół.

Chętnie zobaczę to, co, być może,

podpisałem.

Może nie jest to zbyt ostro wyartykuło-

wane czy też przedstawione.

Natomiast chcielibyśmy

spotkać się gdzieś pośrodku, żeby nikogo nie wpędzić

w taką frustrującą sytuację.

Zdejmiemy trochę ob-

ciążenia dotyczącego zakładów pracy chronionej, ale

też i podniesiemy na otwartym rynku pracy.

Taka

Chciałbym odnieść się teraz do pytania pana po-

sła Wziątka.

Częściowo już na nie odpowiedziałem.

Zwrócił pan uwagę na to, i słusznie, że w SOD-zie

jest 32 tys. mniej.

Rzeczywiście, 32 tys. osób, może

nie tyle osób, co dofinansowań, zostało zdjęte.

Jest to

wynik działań, które były podjęte przez nas w czasie,

kiedy musieliśmy cofnąć dofinansowanie...

(Poseł Tadeusz Tomaszewski: Emerytur.)

...emerytom, tak.

To jest dokładnie ta liczba.

To

spowodowało tę zmianę.

Przypomnę, że w czasach, kiedy zwolnienie go-

spodarcze, dekoniunktura gospodarcza miała swój

taki bardzo niebezpieczny zakres, to u nas nastąpił

wzrost w zakresie dofinansowań przez SOD, chodzi

o prawie 68 tys. nowych miejsc pracy.

Jeszcze raz

powiem o tym Wysokiej Izbie – musieliśmy podjąć

działania ratujące tę sytuację, ponieważ nie wytrzy-

malibyśmy tego, mielibyśmy problemy z płynnością

finansową państwowego funduszu, bo jest to świad-

czenie obligatoryjne.

Jeśli mieliśmy na przykład

w którymś momencie 270 tys. w dofinansowaniach,

to na inne zadania w ogóle nie starczało.

Państwo

pamiętacie doskonale, że na samorządy i na wsparcie

organizacji pozarządowych brakowało nam środków.

Stąd też, po pierwsze – pan poseł Tomaszewski do-

brze o tym wie – byliśmy zmuszeni podjąć decyzję

o rezygnacji z dofinansowań dla emerytów, uznając

i uważając, że jest to grupa, która ma świadczenia,

a dzięki temu znaleźliśmy środki na inne rzeczy.

Pan

poseł Wziątek bardzo słusznie zauważył, że chodzi

tu o te 32 tys. osób, które nie zostały uwzględnione,

jeśli chodzi o dofinansowanie, ale są to emeryci.

By-

liśmy do tego zmuszeni, ponieważ system nie utrzy-

małby tego obciążenia.

Tak wygląda ta sytuacja.

Kolejna kwestia, którą pan poseł podniósł: reha-

bilitacja społeczna.

To się bardzo różnie kształtuje.

Przypominam sobie najlepszy rok – 2008, kiedy mie-

liśmy naprawdę dostateczne środki w rehabilitacji

społecznej.

W ogóle to był rekordowy rok.

Niemniej

w ostatnim czasie w związku z tymi obciążeniami

dotyczącymi wypłat z SOD-u, akcenty musiały zostać

rozłożone inaczej.

Stąd też różnie się to kształtowało.

Ale chciałbym jeszcze raz podkreślić, że sytuacja

w państwowym funduszu rehabilitacji jest bezpiecz-

na, mamy możliwość takiego bardzo elastycznego

reagowania.

W ciągu roku kilkakrotnie na przykład

podnosimy środki dla samorządów, dzięki czemu nie

są one skazane na ten budżet wyjściowy.

Niejedno-

krotnie odnosimy się tylko do tego, patrząc realnie

na to, że na przykład trzeba przeznaczyć dodatkowe

środki na turnusy, bo widać, że samorządy sobie z tymi

kwestiami nie radzą.

Ale to jest zupełnie inna spra-

wa.

Nie ma dzisiaj takiego niebezpieczeństwa.

W moim

przekonaniu ten rok będzie spokojny dla samorządów

wojewódzkich, a dla samorządów powiatowych znaj-

dziemy dodatkowe środki, bo takie są dzisiaj uwarun-

kowania i możliwości.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

Pani posłanka Masłowska, odpowiadam raz jesz-

cze.

Pani poseł, w ustawie o pomocy społecznej, zresz-

tą specjalnie przygotuję to pani na piśmie, została

w nowelizacji stworzona możliwość tworzenia tzw.

rodzinnych domów pomocy społecznej dla osób nie-

pełnosprawnych.

Dzisiaj jest możliwość tworzenia

takich domów.

Proszę łaskawie się wczytać.

Podam

w najbliższym czasie na piśmie odpowiednie paragra-

fy.

Poprosiłem już swoich współpracowników, żeby

sporządzić dla pani taką...

(Poseł Gabriela Masłowska: Bedę panu wdzięcz-

na.

I od razu możliwości finansowania.)

Finansowania, dobrze.

Dokładnie tak to dzisiaj wygląda.

Pan poseł Siedlaczek pytał, dlaczego nastąpił

wzrost...

Wzrost liczby zarejestrowanych, panie prze-

wodniczący?

(Poseł Marek Plura: W urzędach pracy.)

W urzędach pracy.

To jest właśnie to, o czym mó-

wiła pani posłanka Zuba, która zarzuciła mi, że to

jest skandal, że nagle jest wzrost liczby rejestracji.

Natomiast z mojego punktu widzenia – podkreślę to

raz jeszcze – to dobrze, dlatego że są to osoby, które

chcą skorzystać z mechanizmów rynku pracy, a to

znaczy, że są one aktywne, to znaczy, że przyszły do

urzędu, panie pośle, i powiedziały: Tak, nie chcę być

na rencie, jestem gotowy do podjęcia wyzwania za-

trudnieniowego.

Tak więc zmienia się świadomość

pod tym względem, że nie czeka się tylko co miesiąc

przez zatrudnienie.

I to jest ten element wzrostu.

Tak

to właśnie wygląda.

Pan poseł Rzońca zwracał uwagę na kwestię, na

którą my też zwracamy uwagę – zresztą pan prze-

wodniczący Piechota będzie na ten temat zwoływał

w najbliższym czasie posiedzenie komisji – dotyczącą

edukacji osób z niepełnosprawnością, dzieci, w ogóle

osób z niepełnosprawnością.

Jestem też tym zanie-

pokojony, że środki, które są zwiększane, dla osób

wymagających szczególnego potraktowania w związ-

ku z niepełnosprawnością, są przez samorządy mie-

oczekujących na wsparcie i go potrzebujących.

To jest

rzeć się możliwości znaczenia tych pieniędzy.

Aczkol-

wiek to nie jest coś, co bym chciał dzisiaj zapropono-

wać, bo jednak samorząd to możliwość prowadzenia

własnej polityki.

Uważam, że na tym polega samo-

rządność, że daje się szanse kreowania takich roz-

wiązań, które będą dostosowane do realiów miejsca

i czasu.

Pan poseł Tomaszewski pytał, co z PFRON.

Ja

sobie nie wyobrażam, panie pośle, żeby państwowy

fundusz rehabilitacji stracił tę formułę funkcjonowa-

nia, która jest dzisiaj.

I to jest stanowisko pełnomoc-

nika rządu, którego broniłem i będę bronił do końca.

Uważam, że ta formuła, która jest dzisiaj, jest odpo-

wiednia.

Daje ona możliwość kontroli społecznej po-

przez radę nadzorczą, daje możliwość oglądu sytua-

cji.

A poza tym, mówiąc wprost, daje bezpieczeństwo

finansowania na tyle, że nawet w trudnych sytua-

cjach niełatwo po te środki sięgnąć, w odróżnieniu

od np. środków Funduszu Pracy.

Tak więc w tej sy-

tuacji będę bronił takiego rozwiązania.

W nowej

ustawie, którą, mam nadzieję, na koniec tej kadencji

przygotujemy, chcemy już usytuować PFRON doce-

lowo tak, by była to taka formuła, czyli fundusz ce-

lowy z osobowością prawną.

To jest jedna kwestia.

Jeśli chodzi o zasiłek pielęgnacyjny, to pan prze-

wodniczący pozwoli, że odpowiem na piśmie.

Nie

znam w tym zakresie szczegółowych rozwiązań ani

propozycji dotyczących tego, czy mamy możliwość

podniesienia tego, czy też wyrównania do stu dzie-

więćdziesięciu kilku złotych ze 153.

Muszę tę kwestię

zbadać.

Jeśli pan pozwoli, to po prostu odpowiem też

na piśmie na to pytanie.

Nie wiem, czy będzie rewa-

loryzacja.

Na tym etapie tyle mogę powiedzieć.

Odniosę się jeszcze do pytania pani poseł Nowak.

To jest kwestia ministra zdrowia tak naprawdę.

(Poseł Maria Nowak: Tak, ale pytałam, jak pan

to ocenia.)

To znaczy oceniam tę…

(Poseł Maria Nowak: Czy to dobrze funkcjonuje?)

W zależności też od regionu i od tego, kto to robi.

Byliśmy uczestnikami jako państwowy fundusz re-

habilitacji takiego programu dotyczącego wczesnej

interwencji.

Uważaliśmy, że montaż środków eduka-

cyjnych ze środkami NFZ i PFRON dawał możliwość

wsparcia, czy też szybkiej diagnozy.

A o to nam cho-

dzi, żeby jak najszybciej dotrzeć do osoby, do dziecka,

żeby je zdiagnozować i dać pełną ofertę rehabilitacyj-

ną, a to jest klucz w tym systemie – szybko zdiagno-

zować, rehabilitować i potem wprowadzać poprzez

wszystkie te etapy do otwartego społeczeństwa, naj-

lepiej aż do pełnego zatrudnienia.

Natomiast mam

świadomość, że różnie to wygląda.

Są miejsca, które

znam w Polsce…

I są takie, które rzeczywiście mają

jeszcze z tym bardzo dużo kłopotów, gdzie są zapóź-

nienia.

Ale tutaj naszymi najbardziej sprawdzonymi

partnerami są organizacje pozarządowe, które się

wyspecjalizowały w takim działaniu.

Tak że jeśli do-

stają środki, bo to jest klucz, i mają możliwość opła-

cenia specjalistów, to zwiększają się tutaj szanse.

Będziemy chcieli uczestniczyć w takich dalszych

działaniach.

Sam jestem teraz zainspirowany przez

panią posłankę do tego, żeby sprawdzić, jak to wy-

gląda na mapie Polski.

Odpowiem ewentualnie na

piśmie.

Dziękuję bardzo.

(Głos z sali: A wnioski do rzecznika praw obywa-

telskich?)

przewodniczący, teraz.

Może źle to zapisałem, mówię

otwarcie.

Te wnioski są przesyłane i o tym dyskutu-

jemy.

Natomiast jaki jest ich los dalej, dzisiaj nie je-

stem w stanie precyzyjnie powiedzieć.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

To może po sprawdzeniu proszę odpowiedzieć na

piśmie.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

Po sprawdzeniu odpowiem również na piśmie.

Dziękuję państwu za uwagę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Rozumiem, że pan poseł Stanisław Wziątek w try-

bie sprostowania.

Bardzo proszę.

Poseł Stanisław Wziątek:

Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

W żaden spo-

sób nie chcę poszukiwać dziury w całym, bo, jak pan

słyszał, nasz klub przyjmuje informację, wskazujemy

tylko na pewne słabości.

Posługując się informacja-

mi, które pan przedstawił w materiale, wskazuję,

cytuję, że liczba osób niepełnosprawnych zarejestro-

wanych w powiatowych urzędach pracy wzrosła

o 28,6%, przy czym liczba osób zarejestrowanych

przeze mnie danych wynika, że są to osoby bezrobot-

ne, które de facto są osobami niepełnosprawnymi.

To

oznacza, że nie ma wśród nich emerytów, więc tak

naprawdę dla mnie bardziej optymistyczny jest dal-

szy ciąg tej informacji, która wskazuje, że liczba osób

zarejestrowanych jako osoby poszukujące pracy zma-

lała o 16%.

To jest oczywiście dobra informacja, ale

nasuwa się pytanie, dlaczego te osoby nie poszukują

pracy?

Czy dlatego, że już straciły wiarę w to, że znaj-

dą pracę, czy też dlatego, że w żaden sposób ich nie

aktywizujemy?

To jest problem i tak chciałbym go

przedstawić.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Jeszcze pan poseł Bogdan Rzońca, także w trybie

sprostowania.

Poseł Bogdan Rzońca:

Tak, w trybie sprostowania, panie marszałku.

Bardzo pięknie dziękuję, ponieważ akurat oglą-

dają nas niepełnosprawni i na bieżąco informują, są

zainteresowani tą pańską odpowiedzią, panie mini-

strze, a więc ją zacytuję: W związku z powyższymi

okolicznościami ujednolicenie wysokości tej pomocy

dla obu rynków może odbyć się wyłącznie przez zrów-

nanie pomocy w formie subsydiów płacowych do po-

ziomu uzyskiwanej na otwartym rynku pracy.

Wy-

łącznie.

A więc bardzo bym prosił, żeby nadać inny

tok temu myśleniu, bo to wywołuje dyskusję.

Pięknie

dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

O podsumowanie debaty proszę sprawozdawcę

Chciałbym serdecznie podziękować wszystkim

państwu posłom, którzy w imieniu swoich klubów

zabierali głos, ale także tym, którzy zadawali pyta-

nia.

Oczywiście były one kierowane nie do mnie, lecz

do pana ministra, stąd nie będę się do nich odnosił

w formie odpowiedzi, ale swoje podziękowania kieru-

ję do tych, którzy zadawali pytania, przede wszyst-

kim dlatego, że w znakomitej większości są to posłan-

sji Polityki Społecznej i Rodziny, a poziom meryto-

ryczny tych pytań, wrażliwość, z jaką one odnosiły

się do bardzo często precyzyjnych, szczegółowych

zagadnień dotyczących życia osób niepełnospraw-

nych w Polsce, świadczą o tym, że rzeczywiście te

sprawy nie są zamknięte w obszarze działań jednej

tylko komisji czy tym bardziej podkomisji, ale stały

się dla polskiego parlamentu zdecydowanie obszarem

działań powszechnych bardzo dobrym, wysokim

standardem.

Stąd też zapewne wiele pytań było kierowanych

do pana ministra właśnie po to, żeby odnajdywać te

odpowiedzi, które padały na bardzo podobne pyta-

nia także w czasie długiej, głębokiej dyskusji pod-

czas posiedzenia komisji opiniującego informację

rządu.

Cieszę się, że te odpowiedzi miały dzisiaj moż-

liwość wybrzmienia.

Jestem przekonany, że w związ-

ku z tym, iż miały one także swoje miejsce i odpo-

wiedź w czasie prac komisji, stanowisko komisji

pozytywnie opiniujące informację rządu i rekomen-

dujące Wysokiemu Sejmowi jej przyjęcie było jedno-

głośne, co także zauważył pan minister Jarosław

Duda.

Tej informacji nie przekazałem, nie ująłem

w swoim początkowym wystąpieniu, za co serdecz-

nie przepraszam.

Niestety, nie mam nadziei, że poinformowanie

Wysokiej Izby na wstępie o tym, iż komisja jednogłoś-

nie przyjęła pozytywne stanowisko wobec informacji

286

Oświadczenia poselskie

rządu, mogłoby zmienić postawę klubu Prawo i Spra-

wiedliwość.

Przyjmuję ją osobiście z pewnym zdzi-

wieniem, szczególnie dlatego, że opiniujemy informa-

2011, roku kończącym kadencję, a więc długi cykl

pracy parlamentu, bardzo obfitym w wiele niezmier-

nie istotnych dla poprawy aktywnego życia niepeł-

nosprawnych Polaków rozwiązań ustawowych, wy-

mienianych tutaj licznie.

I to również jest bardzo

budujące – nie tylko o nich pamiętamy, ale też od-

nosimy je do codziennych działań.

Był to także rok,

którzy przyniósł stabilizację w zakresie działalności

finansowej państwowego funduszu rehabilitacji,

przede wszystkim zrównanie wydatków na potrzeby

związane z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych,

a także w zakresie zadań realizowanych przez sa-

morządy terytorialne i organizacje pozarządowe.

Udało się osiągnąć w 2011 r. takie rozwiązania, któ-

re nie tylko zabezpieczają realne potrzeby i jedno-

cześnie biorą pod uwagę budżetowe możliwości

PFRON – podejmowaliśmy też w tej Izbie decyzje

o długofalowych zmianach, które z wolna poszerza-

ją rynek pracy osób niepełnosprawnych, szczególnie

poza zakładami pracy chronionej, a także powodują

wzrost możliwości działania organizacji pozarządo-

wych i samorządów lokalnych, o czym także mówił

pan minister zarówno dziś, jak i w trakcie wcześ-

niejszej debaty.

Mam nadzieję, że zbiorowa decyzja Wysokiego

Sejmu w zakresie opiniowania tej informacji będzie

pozytywna, że Sejm raczy ją przyjąć, o co z upoważ-

nienia komisji raz jeszcze apeluję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

siedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

miejscu pogratulować odpowiedzialności zarządowi

Jastrzębskiej Spółki Węglowej i związkom zawodo-

wym działającym w tej spółce.

Wokół spowolnienie,

a firma, której wróżono wielkie kłopoty, wspaniale

sobie radzi w trudnym czasie.

Jastrzębska Spółka

Węglowa przez ok. 9 miesięcy zeszłego roku miała

nienajlepszą prasę, bo trwał ostry spór między zarzą-

dem a związkami zawodowymi o podwyżkę płac i umo-

wy dla nowych pracowników.

Obie strony znalazły

jednak kompromis i w tym roku Jastrzębska Spółka

Węglowa jest jedyną śląską spółką węglową, której

nie grozi spór płacowy.

Nie będzie on także jej groził

przez najbliższe trzy lata, bo obie strony wypracowa-

ły jasny, przejrzysty sposób podnoszenia płac.

Pra-

cownicy mają zagwarantowane podwyżki w każdym

roku i perspektywę jednorazowych premii poza obo-

wiązującym systemem płac.

Dlatego firma może skon-

centrować się na pokonywaniu trudności.

Gratuluję

zarządowi i związkom, że mimo ostrych sporów po-

nad 3 miesiące temu usiedli razem i ustalili, że firma

jest najważniejsza.

Zrobili to wbrew sporej grupie

podjudzaczy, którzy chcieliby, żeby w Jastrzębskiej

Spółce Węglowej trwało napięcie.

O tym, jak mądry był to wybór, świadczy chociaż-

by przykład LOT-u.

W tej firmie przez ostatnich 7 lat

było bodajże 9 prezesów.

Trwały ciągłe podchody ze

związkami zawodowymi, a teraz niemal z dnia na

zastrzyku finansowego, żeby dalej wegetować, ale nie

wiadomo, czy ma szanse przeżyć.

Jestem dumny, że

na Śląsku zwyciężył śląski rozsądek.

Powód do dumy

jest wielokroć większy, bo Jastrzębie-Zdrój, siedziba

Jastrzębskiej Spółki Węglowej i większości kopalń

należących do spółki, jest miastem, które w krótkim

czasie rozrosło się sześciokrotnie i właściwie jest

zlepkiem kilkudziesięciu tysięcy ludzi, którzy przy-

jechali tu z całej Polski.

Etos pracy czyni cuda – to

przypadek Jastrzębskiej Spółki Węglowej.

Etos my-

ślenia „jakoś to będzie” prowadzi na manowce – to

przypadek PLL LOT.

Etos pracy jest źródłem pożytku ogólnego.

Ja-

strzębska Spółka Węglowa odprowadziła w 2012 r.

kwotę niemal 1,8 mld zł podatków i opłat.

Pieniądze

trafiły do państwa i jego instytucji, a także do samo-

wiemy, jakie kwoty wpłaciły inne spółki węglowe, ale

są one niemałe.

Górnictwo jest jedyną dużą branżą,

która nie zwalnia pracowników.

Fakt, wciąż żywy

jest mit, który mówi, że dopłacamy do górnictwa, ale

to tylko mit.

Górnictwo zapewnia byt ponad stu ty-

siącom rodzin górniczych i kilkuset tysiącom rodzin,

które żyją z usług dla górnictwa.

Dzieje się tak, bo

u nas, na Śląsku, nie ma miejsca na myślenie „jakoś

to będzie”.

Jestem przekonany, że gdyby udało się ograniczyć

myślenie „jakoś to będzie”, Polska znacznie łagodniej

przeszłaby przez spowolnienie gospodarcze.

Dzięku-

ję.

(Oklaski) *

)

Poseł Marek Plura

287

sie do mojego biura poselskiego zgłaszają się osoby,

które są zaniepokojone planami likwidacji Oddziału

Celnego w Sanoku.

Już od dłuższego czasu można

zaobserwować fakt, że Ministerstwo Finansów szuka

oszczędności nie w dużych aglomeracjach, tylko na

prowincji, w mniejszych miastach, w których likwi-

dacja jakiegokolwiek z podmiotów jest bardzo odczu-

walna dla mieszkańców.

Społeczność sanocka jest

poruszona możliwością likwidacji oddziału celnego,

wskutek której nastąpi zahamowanie rozwoju gospo-

darczego regionu, wpłynie to też szkodliwie na siłę

obrotu towarów z zagranicą zarówno małych, jak

i dużych przedsiębiorstw z powiatu sanockiego i po-

wiatów ościennych.

Zadziwiający ciąg zdarzeń dotyczących likwidacji

albo przenoszenia firm Skarbu Państwa, służb mun-

durowych, stacji sanitarno-epidemiologicznych, są-

dów, posterunków Policji prowadzi do instytucjonal-

nego osłabienia wielu powiatów województwa pod-

karpackiego.

W ten ciąg niekorzystnych zdarzeń wpi-

suje się zamiar likwidacji oddziałów celnych, w tym

oddziału sanockiego.

Wobec tego jako parlamentarzysta Prawa i Spra-

wiedliwości wyrażam swój stanowczy sprzeciw wobec

planów Ministerstwa Finansów dotyczących likwi-

dacji Oddziału Celnego w Sanoku.

Mam nadzieję, że

bezduszne reformy prowadzące do koncentracji ad-

ministracji i niszczenie instytucji regionotwórczych

zostaną zaprzestane, a dotychczasowe doktrynerskie

nastawienie koalicji PO i PSL, nakierowane na bu-

dowę wielkich aglomeracji kosztem małych subregio-

nów, zostanie szybko zarzucone.

W przeciwnym wy-

padku małe miasta ulegną degradacji, a firmy dające

pracę mieszkańcom tych miasteczek przeniosą swe

siedziby i pogłębią rozpacz bezrobotnych z małych

miejscowości.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

natury.

Pod tym hasłem było promowane piękno Ma-

zur, Warmii, województwa warmińsko-mazurskiego.

Wydano na tę kampanię kilka milionów złotych,

w kampanię zaangażowały się liczne środowiska,

liczne osoby, łącznie z obecnym prezydentem Rzeczy-

pospolitej i dwoma byłymi.

A jednocześnie na Warmii

i Mazurach uruchamiane jest blisko 500 kopalń kru-

szyw budowlanych, często w miejscach o wyjątkowych

walorach przyrodniczych, często w miejscach o wy-

jątkowych walorach krajobrazowych.

Mimo że obo-

wiązują strefy ochronne, mimo że Warmia i Mazury

w znacznym stopniu są objęte programem ochrony

Natura 2000, kopalnie kruszyw powstają, jak to się

mówi, jak grzyby po deszczu.

Dwa bardzo drastyczne

przykłady.

We wsi Ruś, gmina Olsztyn, bezpośrednio

na granicy miasta wojewódzkiego, powstaje kopal-

nia, która ma pozyskiwać kruszywo niemal bezpo-

średnio pod domami mieszkańców, wybudowanymi

kilka lat temu.

Drugi przykład, który chciałbym tu-

taj przedstawić, rzeczywiście wymaga nagłośnienia.

Dlaczego tak się dzieje, że planowane jest wydobycie

ze złoża Gisiel, znajdującego się w gminie Dźwierzu-

ty, wokół wsi Szczepankowo, w powiecie szczycień-

skim.

Ta kopalnia, o ile zostanie uruchomiona,

niechybnie doprowadzi do zniszczenia głównego

zbiornika wody pitnej 213, z którego wodę czerpie

Olsztyn, a także cała południowa część woj. warmiń-

sko-mazurskiego.

W tym miejscu, we wsi Szczepankowo, ten zbiornik

dotyka ziemi.

Takie ukształtowanie geologiczne, gdy

podwodne zbiorniki wód, które stanowią rezerwę

wody pitnej, dotykają bezpośrednio podłoża, czasami

się zdarza.

Te miejsca powinny być w sposób szczegól-

ny chronione.

Nie powinno być na nich tak naprawdę

ani przemysłu, ani innych form zagospodarowania.

Powinny być w sposób naturalny chronione.

I tak było

w tym przypadku przez 150 lat.

W sposób świadomy

przez 150 lat to miejsce było chronione.

Niestety, dzi-

siaj planuje się tam uruchomienie kopalni kruszywa,

której obszar, uwaga, szanowni państwo, Wysoka

Izbo, ma obejmować 214 ha.

To nie jest jakaś tam od-

krywka, jakieś tam małe wydobycie, tylko wielka,

gigantyczna kopalnia, która naruszy, tak naprawdę,

równowagę ekologiczną na tym obszarze.

chciałbym z mównicy Sejmu Rzeczypospolitej Pol-

skiej zadać.

Dlaczego wójt gminy Dźwierzuty nie na-

nosi w studium stref ochronnych GZWP 213 Olsztyn,

zgodnie z rozporządzeniem marszałka województwa

warmińsko-mazurskiego z marca 2012 r., tylko od razu

przystąpił do planu miejscowego w wypadku miejsca

najbardziej chronionego, jedynego zbiornika wody

pitnej dla południowo-zachodniej części woj. warmiń-

sko-mazurskiego?

Dlaczego wojewoda, marszałek

oraz starosta uzgadniają miejscowy plan zagospoda-

rowania przestrzennego pod kopalnię, mimo odmowy

uzgodnienia ze strony Okręgowego Urzędu Górnicze-

go, stwierdzającego, że tereny objęte planem zago-

spodarowania przestrzennego pod kopalnię nie są

288

terenami górniczymi?

Jaki jest zatem plan admini-

stracji publicznej?

Objęcie terenu zbiornika ochroną,

czy wybudowanie tam olbrzymiej kopalni żwiru, ma-

jącej, jak już wspomniałem wcześniej, 214 ha?

Dla-

czego geolog wojewódzki pan Jan Szymborski przyj-

muje bez zastrzeżeń dokumentację dla zbiornika

GZWP Olsztyn 213, składaną przez inwestora pla-

nującego otwarcie kopalni kruszywa, pomimo faktu,

że jest ona sprzeczna z dokumentacją zatwierdzoną

przez ministra środowiska w 2008 r.?

Dlaczego w żad-

nej z przyjętych przez pana Szymborskiego doku-

mentacji nie zauważono, że źródło jeziora Szczepan-

kowo znajduje się pośrodku terenu kopalni?

Jest to

źródło, bez którego to jezioro po dwóch latach po

prostu wyschnie.

Czy zostały do końca skalkulowane

korzyści z działania żwirowni wobec groźby degra-

dacji wód podziemnych?

Czy prawdą jest, że otwarcie

zbiornika i jego zanieczyszczenie będzie skutkowało

zanieczyszczeniem wody pitnej także dla powiatów

szczycieńskiego i ostródzkiego oraz gminy Dobre

Miasto?

(Dzwonek) Dlaczego w miejscu najwyższej

ochrony dopuszcza się do powstania inwestycji, która

z pewnością zagrozi największemu zbiornikowi wód

podziemnych?

Wysoka Izbo!

Szanowni Państwo!

Oby nie stało się

tak, że hasło „Mazury – cud natury” przestanie być

sloganem reklamowym, a stanie się po prostu szyder-

ochrony środowiska o interwencję i odpowiednie dzia-

łania w tej sprawie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

czenie dotyczy zasiłku pielęgnacyjnego, który jest

przyznawany na podstawie ustawy o świadczeniach

rodzinnych.

Wysokość tego zasiłku, 153 zł, obowią-

zuje od 1 września 2006 r.

Osób uprawnionych do

tego zasiłku w 2009 r. było ok. 840 tys., w 2012 r.,

jak podają źródła Ministerstwa Pracy i Polityki

Społecznej, dane wstępne to blisko 920 tys. osób.

Na

ten cel przeznacza się z budżetu państwa środki, któ-

re są wypłacane osobom uprawnionym w ramach

świadczeń rodzinnych przez gminy.

W 2012 r. przeznaczo-

świadczenie, jak wspomniałem, nie jest waloryzowa-

ne ani podnoszone od 1 września 2006 r.

W tym cza-

sie wielokrotnie partnerzy społeczni w ramach Ko-

misji Trójstronnej, dogadując się lub nie dogadując

się z przedstawicielami rządu, podnieśli na przykład

płacę minimalną z 860 zł do 1600 zł.

Brakuje przede wszystkim instrumentu związa-

nego z waloryzacją tego świadczenia.

Należy rozwa-

żyć, po pierwsze, coś takiego jak porozumienie part-

nerów społecznych i rządu, jeśli nie ma tego porozu-

mienia, to rząd decyduje, lub drugi ewentualnie in-

strument, to jest wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług, który jest publikowany przez GUS i mógłby

być tym wskaźnikiem, który obowiązywałby przy

tym świadczeniu jako wskaźnik waloryzacji.

To jest

bardzo istotne, dlatego że dotyczy to osób ze znacz-

nym stopniem niepełnosprawności.

To świadczenie

z założenia miało wspierać osoby niepełnosprawne,

pomagać im, jeśli chodzi o dostęp do rehabilitacji,

zakup leków, czy tworzyć możliwości udziału w życiu

społecznym, czyli poprzez rehabilitację społeczną.

Brak tej waloryzacji powoduje degradację tego świad-

czenia.

Bardzo wiele osób, które odwiedzają nasze

biura poselskie, podnosi kwestię pewnego rodzaju

nierówności.

Jak wspomniałem, drugie świadczenie

to dodatek pielęgnacyjny, który wynosi w tej chwili

195,67 zł i jest wypłacany ze świadczeń ubezpieczeń

społecznych, czyli z innego źródła, ale dotyczy podob-

nej grupy osób, stąd brak zrozumienia dla zróżnico-

wania wysokości tego świadczenia.

W tej sprawie

wielokrotnie składałem interpelację do ministra pra-

cy i polityki społecznej, tak samo jak moje koleżanki

Jeśli chodzi o świadczenia rodzinne, w 2009 r. zo-

stały podwyższone niektóre rodzaje świadczeń rodzin-

nych, w 2012 r. – kryteria dochodowe i kwoty zasiłków

rodzinnych, natomiast to świadczenie wpisane w usta-

wę o świadczeniach rodzinnych od 2006 r. nie jest pod-

noszone.

Stąd zbierając te informacje, postanowiliśmy

w Klubie Poselskim Sojusz Lewicy Demokratycznej

przygotować nowelizację tej ustawy, aby spokojnie

można było podjąć prace nad tą ustawą w tym roku,

przynajmniej do września zakończyć prace, podjąć

rozstrzygnięcie, aby rząd, planując budżet państwa na

rok 2014, mógł uwzględnić koszty wdrożenia tej usta-

wy.

Na jakim poziomie to świadczenie powinno być lub

w jaki sposób powinno być waloryzowane, to oczywi-

ście w naszym projekcie się znajdzie, ale oczekujemy

tutaj debaty.

Nie mówimy, że tylko i wyłącznie nasza

propozycja, że jest jedyna.

Trzeba uwzględnić opinie

strony społecznej, a także rządu, jeśli chodzi o możli-

wości finansowe.

Uważam jednak, że nie należy

w dalszym ciągu lekceważyć tej grupy osób, zwłaszcza

że to państwo, władza publiczna stworzyła instru-

ment, który miał wspierać osoby niepełnosprawne

w ich codziennym życiu.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Jerzy Szmit

289

Poseł Maciej Małecki:

wodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

Jan Dworak w środę 6 lutego br. wyszedł z posiedze-

nia Komisji Administracji i Cyfryzacji w trakcie

trwania obrad komisji.

W ten sposób uniknął pytań

posłów Prawa i Sprawiedliwości o przejrzyste zasady

konkursu na cztery miejsca na multipleksie MUX 1.

Jako pretekstu użył argumentu, że na sali byli

obecni przedstawiciele tylko jednego potencjalnego

kandydata do miejsca na multipleksie – Fundacji Lux

Veritatis.

Posłom Prawa i Sprawiedliwości zarzucił

lobbing na rzecz Telewizji Trwam.

Tymczasem infor-

macje o posiedzeniu były dostępne w mediach, na

stronie sejmowej i każdy mógł wziąć udział w posie-

dzeniu komisji.

Pod tym samym pretekstem z posie-

dzenia komisji wyszli inni członkowie krajowej rady,

Witold Graboś i Krzysztof Luft.

Czy Jan Dworak był

tak samo pryncypialny w swoich zasadach, kiedy 25

wierał studio ATM Grupa – nadawcy, któremu wcześ-

niej przyznał koncesję na multipleksie?

Wówczas

ży telewizyjnej i rozrywkowej.

Jako poseł domagam się wyjaśnienia: Czy wśród

gości bawiących się z Janem Dworakiem na imprezie

ATM byli przedstawiciele spółek Stavka i Lemon Re-

cords?

Jest to ważne dlatego, że następnego dnia po

tej imprezie, czyli w środę 26 października 2011 r.,

Jan Dworak podjął niezwykle kontrowersyjną decy-

cyzji krytycznie odniosła się Najwyższa Izba Kontro-

li.

Kontrolerzy NIK wytknęli krajowej radzie niego-

spodarne rozkładanie niektórym nadawcom opłat

koncesyjnych na raty.

Jan Dworak tłumaczył decyzję

ważnym interesem koncesjonariusza, czyli trudną

sytuacją finansową uniemożliwiającą dokonanie jed-

norazowego wydatku, ale wcześniej, w lipcu 2011 r.

utrzymywał, że ci, którym przyznał koncesje, byli

w lepszej kondycji finansowej niż np. Fundacja Lux

Veritatis, której odmówił przyznania koncesji.

Wrócę jeszcze do spółki ATM.

Wiceprezes ATM

Maciej Grzywaczewski to wieloletni przyjaciel Jana

Dworaka.

Dyrektor ATM Maciej Strzembosz w 1994 r.

założył wspólnie z Janem Dworakiem spółkę Studio

pa.

Szefowie ATM w 2007 r. hojną rękę wpłacali pie-

niądze na kampanię Platformy Obywatelskiej.

Póź-

niej na zlecenie kancelarii premiera ATM przygoto-

wało orędzie noworoczne premiera Donalda Tuska.

Członkiem Platformy był też sam Jan Dworak.

Star-

tował nawet z listy Platformy w wyborach samorzą-

dowych.

W dniu, w którym Jan Dworak uczestniczył

przyznanej przez niego koncesji, bo nie rozpoczęła na-

dawania programu zadeklarowanego we wniosku.

wezwania przewodniczącego krajowej rady nie roz-

ustalonym w koncesji.

Przewodniczący krajowej rady

Jan Dworak nie cofnął koncesji spółce ATM.

Zadzi-

wiająca bezstronność, prawda?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

nią historią warsztatów terapii zajęciowej w Polsce,

na przykładzie placówki w Lgocie Wolbromskiej.

Na początku warto przywołać akty prawne, na

podstawie których funkcjonują w Polsce warsztaty

terapii zajęciowej.

Chronologicznie pierwszym uchwa-

lonym aktem prawa jest ustawa z sierpnia 1997 r.

niu osób niepełnosprawnych.

To właśnie w art. 10 roz-

działu 8 tejże ustawy po raz pierwszy zdefiniowano

WTZ jako wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo

przywracania umiejętności niezbędnych do podjęcia

Konieczne dla zaistnienia WTZ były również sto-

sowne zapisy w ustawie o finansach publicznych.

Najważniejsze oczywiście są te mówiące o dofinanso-

waniu z funduszy celowych oraz o obowiązku łożenia

przez dany powiat na działalność ośrodków.

W końcu

niezwykle istotne jest samo rozporządzenie, które

wydał minister gospodarki, pracy i polityki społecz-

nej w marcu 2004 r.

Precyzuje ono oczywiście zapisy

dwóch wyżej wymienianych ustaw, a także określa

wymiar czasowy prowadzonych zajęć.

W chwili obec-

dzin tygodniowo.

Czy aby na pewno jest to wystar-

czający czas?

Odpowiedź na to pytanie pozostawiam

osobno każdemu z państwa i wszystkim nam jako

grupie decyzyjnej.

Rozporządzenie w § 9 nakazuje opracowanie re-

gulaminu organizacyjnego WTZ, który zatwierdza

jego jednostka prowadząca.

Dodajmy, że tą jednostką

w pierwszej kolejności może być stowarzyszenie lub

fundacja, a także inny podmiot, np. powiatowe cen-

290

trum pomocy rodzinie.

Niezależnie od tego, jak zo-

stanie sformułowany regulamin, kadra zarządzająca

warsztatami terapii zajęciowej musi sprostać wielu

obowiązkom.

Najważniejszym z nich jest z pewnością

opracowanie i wdrożenie właściwego programu reha-

bilitacji ruchowej indywidualnie dla każdego uczest-

mywanie dobrego kontaktu z jego rodziną, także

poprzez analizę sytuacji społecznej i potrzeb mate-

rialnych.

Na bieżąco powinny być organizowane an-

gażujące zajęcia sportowe, rekreacyjne, z wykorzy-

staniem wiedzy o procesie rehabilitacji.

W ośrodku

musi być też zapewniona stała opieka pielęgniarska

na wypadek konieczności udzielenia wsparcia me-

dycznego.

To ewentualne wsparcie musi być też za-

pewnione ze strony lekarza rodzinnego, a czasami

lekarza specjalisty.

Poza przeprowadzeniem skutecznej rehabilitacji

niejako w drugiej kolejności bardzo ważna jest tera-

pia zawodowa.

Rozpoczyna się od diagnozy predys-

pozycji zawodowych, a więc zebrania niezbędnych

informacji o możliwościach, nabytych umiejętnoś-

ciach i zainteresowaniach uczestników w oparciu

o wywiad lub obserwację.

Dużym wyzwaniem sto-

jącym przed trenerem jest wzbudzenie u wychowan-

ka odpowiednio silnej motywacji do systematycznej

pracy nad sobą.

Jest ono tym większe, że dobór od-

powiednich technik motywacji nastawionych na

doskonalenie wybranych umiejętności musi kore-

spondować z aktualną sytuacją na lokalnym rynku

pracy osób niepełnosprawnych.

W tym kontekście

niezwykle pomocny okazuje się każdy zapis w pra-

wie pracy o ulgach dla pracodawców.

Dobrą prakty-

ką jest również uprzednia rozmowa z konkretnym

podmiotem chcącym stworzyć miejsce pracy dla

uczestników warsztatów.

Są bowiem czas i środki

na to, by, inaczej niż zwykle ma to miejsce, przygo-

tować daną osobę pod kątem jej przyszłego, pewne-

go stanowiska pracy.

Opisane przeze mnie obowiązki kadry warszta-

tów terapii zajęciowej wpisują się w paradygmat po-

zytywistycznej pracy u podstaw.

Ten charaktery-

styczny dla epoki oświecenia sposób myślenia ozna-

cza włączenie w struktury społeczne osób upośledzo-

nych i słabych.

Z bardzo dobrym skutkiem dokonują

tego pracownicy warsztatów terapii zajęciowej w mo-

jej rodzimej Lgocie Wolbromskiej.

W ich postawie

zauważalna jest nie tylko codzienna tytaniczna pra-

ca, ale i ogromne poświęcenie.

2 grudnia ub. r. minę-

ło 10 lat funkcjonowania placówki, do której dziś

uczęszcza 30 podopiecznych.

Przewidziano dla nich

zajęcia w ramach 6 pracowni: plastyczno-technicznej,

stolarsko-modelarsko-elektrotechnicznej, krawie-

ckiej, ogrodniczej, gospodarstwa domowego oraz

komputerowo-poligraficznej.

Uczestnicy warsztatów

mają tu zapewnioną nie tylko dobrze wykwalifikowa-

ną kadrę, ale i odpowiedni poziom infrastruktury

lokalowej.

Asumptem do wygłoszenia dzisiejszego oświad-

czenia było dla mnie nie tylko uczestniczenie we wspo-

mnianym jubileuszu WTZ, nie tylko uczestnictwo

w wielu tego typu spotkaniach w warsztatach terapii

zajęciowej (Dzwonek)...

Już kończę, panie marszałku.

...w powiecie olkuskim i miechowskim, ale także

tocząca się dzisiaj debata na temat niepełnosprawno-

ści w Polsce.

I jeszcze jedna kwestia.

Ciągle aktualne pozosta-

je wezwanie Jana Pawła II zawarte w homilii z grud-

nia 2000 r. z okazji Dnia Osób Niepełnosprawnych.

Ojciec Święty mówił: „Drodzy Niepełnosprawni Bra-

cia i Siostry!

Przy tej uroczystej okazji pragnę we-

zwać tych, którzy pełnią odpowiedzialne funkcje

polityczne na różnych szczeblach, aby starali się za-

pewniać wam takie warunki życia i możliwości roz-

woju, by wasza godność była naprawdę uznawana

i chroniona”.

Po ponad dekadzie istnienia WTZ-ów

możemy dziś stwierdzić, że uczyniono naprawdę dużo

na rzecz osób pokrzywdzonych przez los.

Miejmy jed-

nak nieustanną świadomość, o co prosił Jan Paweł

trzeb.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

czenie w sprawie krzyża z Rysów.

Władze Tatrzań-

skiego Parku Narodowego pod koniec ubiegłego roku

podjęły po raz kolejny działania, w wyniku których

usunięty został krzyż z najwyższego polskiego szczy-

tu – Rysów.

Ten bulwersujący fakt spowodował wiele

protestów ze strony organizacji społecznych, jak i osób

fizycznych.

Z tego miejsca, z sali plenarnej Sejmu wy-

rażam podziękowanie dla Związku Podhalan z panem

prezesem Maciejem Motorem-Grelokiem na czele.

Jestem wdzięczny za wasze oświadczenie, w którym,

dbając o obronę góralskiej tożsamości, kultury, tra-

dycji i wiary ojców, zwracacie uwagę na konieczność

poszanowania krzyża jako symbolu cywilizacji euro-

pejskiej.

Wielki pielgrzym tatrzański, honorowy członek

Związku Podhalan, bł. Ojciec Święty Jan Paweł II

w Zakopanem wzywał wszystkich do obrony krzyża

jako symbolu naszej tożsamości, mówiąc: niech przy-

Poseł Lidia Gądek

291

Dlatego zwracam się do władz Tatrzańskiego Par-

ku Narodowego i nadzorującego park Ministerstwa

Środowiska o uszanowanie oświadczenia Związku

Podhalan w Polsce.

Domagam się, tak jak Związek

Podhalan, szacunku dla najważniejszego symbolu

wiary – krzyża.

Przede wszystkim wyrażam jednak

nadzieję na jego jak najszybszy powrót na najwyższy

polski szczyt, Rysy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

To było ostatnie oświadczenie w dniu dzisiejszym*

)

.

)

.

Na tym kończymy 33. posiedzenie Sejmu Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Porządek dzienny 34. posiedzenia Sejmu, wyzna-

*

)

do Sprawozdania Stenograficznego z 33. posiedzenia Sejmu.

Poseł Adam Kwiatkowski

Informacja rządu Rzeczypospolitej Polskiej

łecznej i Rodziny

– punkt 20. porządku dziennego

łeczeństwa polskiego stanowią osoby niepełnospraw-

ne.

Dużo zmieniło się w Polsce na plus dla tej licznej

grupy społecznej.

Jest Karta Praw Osób Niepełno-

sprawnych, mamy uchwaloną w 2010 r. ustawę anty-

dyskryminacyjną, która zapewnia niepełnospraw-

nym częściową ochronę w niektórych dziedzinach

życia.

Są jednak nierozwiązane problemy, wymaga-

jące wsparcia ze strony państwa, a które przy okazji

tej informacji rządu RP chciałbym poruszyć.

Wielu pracodawców, w tym urzędy i instytucje,

niechętnie zatrudnia niepełnosprawnych, wolą oni

wydawać publiczne pieniądze na składki na PFRON.

Następny problem dotyczy miejsc parkingowych dla

niepełnosprawnych.

Korzysta z nich ok. 650 tys.

osób.

Niestety, tu pojawiają się nadużycia, bo kierow-

cy korzystający z takich miejsc są często jedynie

członkami rodzin osób niepełnosprawnych, a zdarza-

ją się również przypadki fałszowania dokumentów

poświadczających niepełnosprawność.

Jest to po-

wszechne szczególnie w dużych miastach, gdzie wy-

stępuje deficyt miejsc parkingowych.

Stąd pojawił się słuszny projekt, mający na celu

ograniczenie nadużyć w zakresie nieuprawnionego

stosowania kart.

Posługiwanie się w sposób nie-

uprawniony taką kartą, np. kartą osoby zmarłej,

kartą bez właściciela albo bez przewożonej osoby

niepełnosprawnej bądź kartą podrobioną będzie rów-

noznaczne z popełnieniem wykroczenia zagrożonego

karą nawet do 5 tys. zł.

Oświadczenia poselskie

Poseł Piotr Chmielowski

Oświadczenie w sprawie ferii zimowych na Ślą-

sku.

Teoretycznie w poniedziałek, ale praktycznie już

dziś, ponad pół miliona dzieci z woj. śląskiego rozpo-

cznie ferie zimowe.

Blisko połowa z tych dzieci spędzi

tegoroczne ferie poza miastem – na tradycyjnych

wyjazdach narciarskich lub na coraz popularniej-

szych wyjazdach survivalowych.

Niewątpliwie są to

dzieci z domów zamożnych.

Nie każdą rodzinę stać

bowiem na wykup tygodniowego turnusu wyjazdo-

wego w kwocie od ok. 1200 do nawet kilku tysięcy

złotych.

Ale co mają ze sobą począć te dzieciaki, któ-

rych rodziców nie stać na taki wyjazd?

Przeanalizowałem ofertę dla dzieci z kilku ślą-

skich miast na czas tegorocznych ferii i jestem mile

zaskoczony.

Duża gama zajęć rozwojowych w MOK

i bibliotekach, od warsztatów plastycznych, tanecz-

nych i muzycznych po aktorskie, zajęcia z dziećmi

i młodzieżą na świeżym powietrzu – na lodowiskach,

piesze wycieczki krajoznawcze, turnieje i zawody na

śniegu, do tego zajęcia na basenach i w salach gim-

nastycznych, zaplanowano też turnieje szachowe i inne

rozrywki intelektualne.

Widać, że Śląsk inwestuje w przyszłość, dba o dzie-

ci i młodzież, także dzięki wolontariuszom.

Żeby tyl-

ko rodzice dali swym latoroślom szansę na wykorzy-

stanie tej oferty, a dzieci chciały zamienić telewizor

na planszę do scrabbli i komputer na łyżwy.

Dzięku-

ję za uwagę.

Poseł Andrzej Dąbrowski

Szanowna Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Dnia 24 stycznia obchodziliśmy Światowy Dzień

Środków Masowego Przekazu.

Z biegiem lat święto

to nabierało coraz większego znaczenia.

Wspomina

się wówczas św. Franciszka Walezego, opiekuna i orę-

downika twórców środków społecznego przekazu,

a kolejni papieże piszą orędzia.

Zarówno Jan Paweł

ły godność człowieka, wartość rodziny, małżeństwa.

Promowanie niemoralnych postaw, profanacji, prze-

mocy oraz wulgaryzmów uznali za niewłaściwe i per-

wersyjne.

Dotyczy to również filmów animowanych

i gier komputerowych, z których w dużej mierze ko-

rzystają młodzi użytkownicy.

kami masowego przekazu (inna nazwa – mass me-

dia).

Za pośrednictwem mass mediów przekazywa-

nych jest codziennie mnóstwo informacji do niezwy-

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

293

kle licznej oraz bardzo zróżnicowanej publiczności.

Przez środki masowego przekazu rozumie się wielo-

nakładowa prasę, radio, telewizję oraz Internet.

Do-

datkowo do tej grupy można dołączyć książki, filmy

czy nawet plakaty.

Należy pamiętać, jak ważną rolę

odgrywają mass media w społeczeństwie.

Środki ma-

sowego przekazu są jednym z głównych kreatorów

kultury, narzędzi kontrolnych władzy społecznej,

a także zarządzania społecznego, stanowią swego

rodzaju forum, na którym do publicznej wiadomości

podaje się sprawy dotyczące życia całej społeczności.

Ogólnie można powiedzieć, że wpływają na rozwój

życia całej społeczności.

Szanowni państwo, w tym dniu warto podjąć re-

fleksję nad obowiązkiem spoczywającym na nas

wszystkich, aby media były w pełni wolne i niezależ-

ne, tak aby przekaz docierający do społeczeństwa

nigdy nie był zniekształcony i zawsze w pełni rzetel-

ny.

Nie ulega wątpliwości, że w czasach PRL-u środ-

ki masowego przekazu podlegały ścisłej kontroli

władz państwowych.

Mając to w pamięci, nigdy nie

powinniśmy dopuścić do podobnej sytuacji.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Chciałbym w tym

miejscu zaapelować do wszystkich mediów państwo-

wych i prywatnych, aby ich misja zawsze była moral-

na i w swej moralności niezachwiana.

Warto pamię-

żeniach związanych z korzystaniem z mediów.

Nie

wolno być bezkrytycznym odbiorcą.

Wszyscy powin-

ni uczyć się dobrego wyboru i właściwej oceny wia-

domości, które są przekazywane.

Dziękuję.

Poseł Józef Rojek

przekroczyło 13%, a jak prognozują specjaliści, w najbliż-

szym czasie jeszcze wzrośnie.

Niestety, najprawdopo-

dobniej żaden z bezrobotnych, którzy ostatnio utra-

cili lub wkrótce utracą pracę, nie znajdzie zatrudnie-

nia w administracji rządowej, chociaż liczba zatrud-

nionych w ostatnim czasie nowych urzędników suge-

ruje, że akurat w ciągu ostatnich lat bramy urzędów

były wręcz otwarte.

Jak poinformowały media, 20 tys.

wej od 2008 r.

Czy taki wzrost zatrudnienia jest spo-

wodowany aż tak dużym wzrostem liczby zadań re-

alizowanych przez administrację?

Nie sądzę.

Biorąc jednak pod uwagę aktualną sytuację eko-

nomiczną, ta liczba po prostu poraża.

Mimo że ma-

leje produkcja i sprzedaż, rosną ceny, a rząd, zdaje

się, zbyt lekką ręką wydaje publiczne pieniądze na

kolejne etaty w administracji.

Dodam jeszcze, że od

o 10,6 mld zł.

Oznacza to, że statystyczny podatnik

płaci na utrzymanie władzy wykonawczej średnio

1034 zł rocznie.

Jednak wiele wskazuje na to, a konkretnie ostat-

nio opublikowana tzw. lista Artura Balazsa, że w ad-

ministracji rządowej raczej nie zatrudnia się przede

wszystkim specjalistów, a przynajmniej fachowców,

lecz raczej mile widziani są partyjni koledzy.

Jak

twierdzi wspomniany Balazs: Chciałem pokazać, jak

w kompletnie bezkarny sposób instytucje państwowe

zawłaszczane są przez Platformę Obywatelską.

Nie-

stety, nasuwa to też skojarzenia z PRL, że aby awan-

sować i mieć dobre stanowisko, to trzeba należeć do

partii – dodaje Balazs.

Nie ma wątpliwości, że tak to

właśnie wygląda, a skala zjawiska budzi nie tylko

obawy, lecz może także stanowić realne zagrożenie

dla funkcjonowania naszej demokracji.

Poseł Piotr Szeliga

wie usunięcia przywilejów dla wierzycieli w postępo-

waniu spadkowym.

Coraz częściej dochodzi do przy-

padków, gdy do spadkobierców osoby zmarłej zwra-

cają się jej wierzyciele z wezwaniem do spłaty zobo-

wiązań spadkowych.

W myśl obecnie obowiązujących

przepisów niezłożenie przez spadkobiercę w ciągu

gi zmarłego, również własnym, osobistym majątkiem.

zadłużeniu ani nie mogą sprawdzić jego wielkości.

zycji wierzycieli spadkodawcy, przede wszystkim

banki, a krzywdzi spadkobierców, najczęściej dzieci

skutek nieznajomości prawa ponoszą nieograniczoną

odpowiedzialność za długi spadkowe.

Przyjęcie dla

nadto zniweluje społeczne skutki niedostatecznej

znajomości złych przepisów.

Szanowni państwo, liczę

na poparcie wszystkich klubów parlamentarnych.

Poseł Andrzej Szlachta

obchodzimy 32. rocznicę strajków chłopskich, które

294

rozpoczęły się 5 stycznia 1981 r. w Rzeszowie.

Decy-

zję o przystąpieniu do strajku okupacyjnego podjął

31 grudnia 1980 r.

Komitet NSZZ Rolników „Soli-

darność Wiejska” w porozumieniu ze strajkujący-

mi od 29 grudnia 1980 r. rolnikami w Ustrzykach

Dolnych.

5 stycznia grupa ok. 40 rolników dołączyła do pra-

cowników WSK Rzeszów okupujących od 2 stycznia

1981 r.

Dom Kolejarza, gdzie mieściła się siedziba

b.

Wojewódzkiej Rady Związków Zawodowych.

Rol-

nicy rozpoczęli strajk okupacyjny, przynosząc ze sobą

projekt „Postulatów wsi rzeszowskiej”.

Do strajkują-

cych rolników rzeszowskich dołączali rolnicy z in-

nych regionów Polski.

W ten sposób strajk prze-

kształcił się w protest ogólnopolski.

Poparcia straj-

kującym udzielili: Region Rzeszowski NSZZ „Soli-

darność”, Komisja Krajowa „Solidarności” oraz sam

Lech Wałęsa, który dwukrotnie spotkał się ze straj-

kującymi.

Celem strajku było zmuszenie rządu do podpisa-

nia porozumienia w sprawie legalizacji „Solidarności

Wiejskiej”, umów kontraktacyjnych, szkolnictwa i re-

ligii.

W wyniku konsolidacji całego wiejskiego ruchu

związkowego nastąpiło wyłonienie komitetu strajko-

wego, w którego skład weszło ponad 40 osób, w tym:

Jan Kułaj, Katarzyna Bielańska, Władysław Żabiń-

ski, Józef Ślisz, Józef Pelc, Henryk Cząstka.

W połowie stycznia 1981 r.

Komenda Wojewódzka

Milicji Obywatelskiej w Rzeszowie w porozumieniu

z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych przygotowa-

ła plan, pod kryptonimem „Kret”, pacyfikacji strajku

i osadzenia strajkujących w więzieniu w Załężu koło

Rzeszowa.

Do pacyfikacji ostatecznie nie doszło, gdyż

strona rządowa zdecydowała się na negocjacje.

W pierw-

szych dniach lutego 1981 r. przybyła do Rzeszowa

komisja rządowa pod przewodnictwem ministra rol-

nictwa Andrzeja Kacały.

W wyniku trwających po-

podpisano porozumienia rzeszowskie, a następnie

porozumienie ze strajkującymi rolnikami w Ustrzy-

kach Dolnych.

Porozumienia te, zapisane w historii

jako porozumienia rzeszowsko-ustrzyckie, były wów-

czas określane jako konstytucja polskiej wsi i rolników.

Podczas trwania tych strajków mieszkańcy Rze-

szowa i okolicznych miejscowości wykazali się soli-

darnością ze strajkującymi.

Między innymi członko-

wie „Solidarności” z Politechniki Rzeszowskiej ze-

brali duży kosz żywności i pieniądze, które miałem

okazję przewieźć samochodem pod budynek Domu

Kolejarza i przekazać strajkującym.

Poseł Jan Warzecha

skarżonych przepisów dotyczących tzw. janosikowego

jest zgodna z ustawą zasadniczą.

Tak uznał Trybu-

nał Konstytucyjny.

Tzw. janosikowe to opłata, którą

najbogatsze miasta, powiaty oraz gminy odprowa-

dzają na rzecz biedniejszych.

Trybunał Konstytucyj-

ty dokonują samorządy, których dochody z podatków

są wyższe niż 150% średniej obliczanej z sumy docho-

dów podatkowych wszystkich gmin, lub powiaty,

w których dochody podatkowe przekraczają 110%

średniej dochodów podatkowych wszystkich powia-

tów.

Dochody tych jednostek samorządu, które ko-

rzystały na tzw. janosikowym, będą kompensowane

z dwóch źródeł: w roku 2013 ok. 200 mln zł powinno

pochodzić z rezerwy Ministerstwa Finansów (w czę-

ści dotyczącej gmin) oraz 230 mln zł – z rezerwy mi-

nisterstwa transportu (dla powiatów i województw).

Ta decyzja Trybunału Konstytucyjnego cieszy samo-

rządowców.

Tzw. janosikowe jest rozwiązaniem pole-

gającym na solidarności, bo bogate regiony Polski

powinny pomagać biedniejszym, a rozwój Polski po-

winien opierać się na solidarności, aby nie powodo-

wał coraz większej przepaści między regionami Pol-

ski.

Prawo i Sprawiedliwość wspiera solidarną poli-

tykę i sprzeciwia się polityce, która zakłada, że roz-

wijać mają się tylko duże miasta.

W małych miastecz-

kach i wsiach znikają powoli sądy, posterunki Policji,

urzędy pocztowe, a także połączenia PKS.

Takie

niedostrzeganie lub lekceważenie przez państwo po-

trzeb w małych miejscowościach to droga donikąd.

Dziękuję.

Poseł Jan Ziobro

grożenia, jakie pojawiło się w ostatnich dniach na te-

renie całej Polski, a związane jest z roztopami śniegu.

Przez ostatnie tygodnie w Polsce towarzyszyły

nam duże opady śniegu i niskie temperatury.

Stan

taki utrzymywał się około jednego miesiąca.

Spowo-

dowało to, iż na terenie całego kraju, szczególnie na

południu Polski, powstała gruba pokrywa śniegu.

Kilka dni temu zmieniła się temperatura i śnieg za-

czął gwałtownie topnieć.

Stany większości rzek w Pol-

sce przekraczają stany alarmowe i powstało poważne

zagrożenie powodziowe.

wych oraz służb odpowiedzialnych za ochronę prze-

ciwpowodziową o dołożenie należytej staranności,

aby żaden obywatel Polski nie ucierpiał na skutek

powodzi.

Proszę również o przeprowadzenie przeglą-

du infrastruktury przeciwpowodziowej i ciągłą kon-

trolę poziomu wody.

Kolejną kwestią jest zapewnienie odpowiednich

środków przez samorządy na usuwanie ewentual-

nych strat powstałych na skutek powodzi.

Wszelkie

zgłaszane przez mieszkańców szkody natychmiast

powinny uruchamiać aparat pomocy, aby nikt nie

został pozostawiony bez wsparcia państwa.

Proszę

wszystkie odpowiedzialne urzędy oraz mieszkańców

o zachowanie ostrożności na wypadek powodzi.

Dzię-

kuję za uwagę.

nych ustaw (druki nr 695 i 911).

w transakcjach handlowych (druki nr 1001, 1053 i 1053-A).

nr 1028).

strzeżeń do jej Załącznika III (druki nr 1011 i 1052).

9.

Pytania w sprawach bieżących.

rów i usług (druk nr 962).

wy Kodeks postępowania karnego (druki nr 604 i 1059).

patrzenia projektów ustaw z zakresu prawa spółdzielczego (druk nr 1072).

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (druk nr 1069).

*

)

Zmieniony – patrz s. 269.

Porządek dzienny*

)

33. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polski