corpora: wikisources-pl

text:
Chleb i szabla

(trawestacja z Krasickiego)

Chleb przy szabli gdy leżał, oręż mu powiedział:

„Szanowałbyś mię bardziej, gdybyś o tem wiedział,

jak ja na to pracuję i wieczór i rano,

żeby twoich bezpiecznie darów używano...

Dzięki mnie jest ci w naszym kraju, jako w raju“.

A chleb odparł mu: „Baju, baju, będziesz... w maju“.

Chleb i szabla


corpora: sejm

text:
SEJM Druk nr 2026

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

VII kadencja

wnosi:

Warszawa, dnia 8 stycznia 2014 r.

Sprawozdawca Przewodniczący Komisji

( - ) Artur Dunin ( - ) Krzysztof Jurgi


text:
Amfiloch (święty), bp Ikonium, ur. w Kappadocji, oddawał się z razu krasomóstwu i adwokaturze, następnie udał się na pustynię, a r. 375 wybrany na biskupa Ikonium i metropolitę Lykaonii.

Na tym urzędzie czynny brał udział w sprawach kościelnych swego czasu: obecnym był na drugim soborze powszechnym konstantynop., sam zwołał r. 383 sobór przeciwko messaljanom, wzywał cesarza Teodozjusza W. do wytępienia arjanizmu i żył w ścisłej przyjaźni ze św. Bazylim W. (sąsiednim metropolitą) i ze św. Grzegorzem nazjanzeńskim.

Żył jeszcze r. 392, kiedy św. Hieronim spisywał swój Catalogus Scriptorum Ecclesiae.

Rok śmierci jego niewiadomy.

W ojcach Kościoła i soborach znajdują się wyjątki z zatraconych pism Amfilocha: ksiądz Combefis zebrał starannie te ułamki i ogłosił je w Paryżu r. 1644, z zachowanemi dziełami Amfilocha, do których należą: Ośm kazań, Poemat do Seleukusa o księgach świętych i Żywot św. Bazylego; lecz autentyczność tych dzieł jest wątpliwą, a Oudin przypisuje je Amfilochowi, metropolicie Cyzyku, współczesnemu Focjusza (Comment. de scriptor.

eccles.

t. II str. 216).

Inni, jak Dupin, uważają Poemat o księgach świętych, jako dzieło św. Grzegorza z Nazjanzu, a Żywot św. Bazylego, zresztą pełen baśni, za płód znacznie późniejszy jakiegoś Greka.

Z Kazań, czwarte i ósme niezawodnie są fałszywe.

Lecz list synodalny, napisany przez świętego Amfilocha, w obronie nauki prawowiernej o Trójcy świętej, a przez Cotelier'a przedrukowany w II t.

Monumenta Ecclesiae Graecae, p.

98, jest w zupełności autentyczny.

Wszystkie dzieła świętego Amfilocha znajdują się w VI tomie Bibliotheca Gallandii.

Sławne są trzy listy kanoniczne św. Bazylego do Amfilocha.

Molkenbuhr i Binterim (Denkwürdigkeiten), bez dostatecznego dowodu, zaprzeczali ich autentyczności.

Grecy i łacinnicy obchodzą pamiątkę św. Amfilocha 23 List.

(Hefele) J.


text:
Projekt

USTAWA

z dnia ...............…………….2011 r.

art. 80 otrzymuje brzmienie:

w art. 86:

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

uchyla się ust. 2a,

UZASADNIENIE

Potrzeba i cel wydania usta


text:
Projekt

USTAWA

z dnia

a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) dofinansowania projektów informatycznych o publicznym zastosowaniu,”,

b) pkt 9 otrzymuje brzmienie:

„9) funkcjonowania centralnego repozytorium wzorów dokumentów elektronicznych;”,

c) uchyla się pkt 10;

2) w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

3) w art. 3:

a) pkt 6 otrzymuje brzmienie:

b) pkt 20 otrzymuje brzmienie:

„20) urzędowe poświadczenie odbioru – dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczanym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające:

b) datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego – w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu,

c) datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 – w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny,

d) datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru;”,

„22) użytkownik – osobę fizyczną korzystającą z systemów teleinformatycznych;

23) katalog usług – rejestr, udostępniony na elektronicznej platformie usług administracji publicznej, zawierający informacje o usługach udostępnianych przez podmioty publiczne;

24) wzór dokumentu elektronicznego – zbiór danych określających zestaw, sposób oznaczania oraz wymagalność elementów treści i metadanych dokumentu elektronicznego, a także mogących określać sposób zapisu danych dla wskazanych elementów oraz kolejność i sposób wyświetlania na ekranie lub drukowania poszczególnych elementów (wizualizacji);

26) zakres użytkowy dokumentu elektronicznego – zawartość dokumentu elektronicznego niezbędna do załatwienia określonego rodzaju spraw za pomocą tego dokumentu.”;

4) tytuł rozdziału 2 otrzymuje brzmienie:

,,Projekty informatyczne o publicznym zastosowaniu”;

5) uchyla się art. 5–7, art. 12 i art. 12a;

6) po art. 12a dodaje się art. 12b–12h w brzmieniu:

Art. 12c.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji co najmniej raz w roku przeprowadza konkurs na dofinansowanie projektów informatycznych o publicznym zastosowaniu lub przedsięwzięć wspierających rozwój społeczeństwa informacyjnego, zwany dalej „konkursem”.

2.

Minister właściwy do spraw informatyzacji publikuje ogłoszenie o konkursie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra.

3.

Ogłoszenie o konkursie określa co najmniej:

1) przedmiot konkursu;

2) podmioty publiczne mogące ubiegać się o dofinansowanie;

3) warunki udziału w konkursie;

4) kryteria oceny wniosku o dofinansowanie;

5) termin i warunki realizacji projektu lub przedsięwzięcia;

6) wysokość środków finansowych przeznaczonych na realizację konkursu;

7) termin składania wniosków o dofinansowanie.

4.

Podmioty publiczne mogące ubiegać się o dofinansowanie składają wniosek o dofinansowanie do ministra właściwego do spraw informatyzacji.

Art. 12d.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji rozstrzyga konkurs na podstawie oceny wniosków dokonanej przez komisję konkursową oraz ogłasza wyniki konkursu.

2.

Minister właściwy do spraw informatyzacji, w drodze zarządzenia, powołuje komisję konkursową, a także określa jej skład, tryb pracy oraz zakres zadań.

3.

Minister właściwy do spraw informatyzacji rozpatruje odwołanie w terminie czternastu dni od dnia jego wpływu do urzędu obsługującego tego ministra.

2.

Umowa o dofinansowanie nie może zostać zawarta przed upływem terminu, o którym mowa w art. 12e ust. 1, a w przypadku wniesienia odwołania od wyniku konkursu – do czasu rozpatrzenia odwołania.

Art. 12g.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji unieważnia konkurs, jeżeli:

1) w terminie wskazanym w ogłoszeniu nie złożono żadnego wniosku o dofinansowanie;

2) żaden ze złożonych wniosków o dofinansowanie nie spełnia warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie, o którym mowa w art. 12c.

2.

Informację o unieważnieniu konkursu minister właściwy do spraw informatyzacji zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra.

1) tryb przeprowadzania konkursu oraz kryteria, sposób i tryb przeznaczania oraz rozliczania środków finansowych na dofinansowanie projektów i przedsięwzięć, o których mowa w art. 12c ust. 1, w tym:

a) sposób oceny wniosków o dofinansowanie projektów i przedsięwzięć,

2) wzór wniosku o dofinansowanie;

3) wzór raportu rocznego z przebiegu realizacji projektów i przedsięwzięć oraz rozliczenia przyznanych środków finansowych;

2.

Minister właściwy do spraw informatyzacji, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, uwzględni potrzebę sprawnego przeprowadzenia konkursu, a także potrzebę prawidłowego wykorzystania przyznanych środków finansowych.”;

8) w art. 16:

1b.

Podmiot publiczny, w terminie siedmiu dni od dnia udostępnienia elektronicznej skrzynki podawczej, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji informację o jej adresie.”,

„3) sposób sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych,”;

„Art. 16a.

1.

W przypadku gdy w przepisach prawa został wskazany organ właściwy do określenia wzoru dokumentu, jeżeli przepisy te nie wykluczają przesyłania dokumentów drogą elektroniczną, organ ten:

1) przekazuje ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji wzór dokumentu elektronicznego w celu umieszczenia go w centralnym repozytorium wzorów dokumentów elektronicznych, o którym mowa w art. 19b ust. 1;

2) przekazuje ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji opis usługi możliwej do zrealizowania przy wykorzystaniu wzoru dokumentu elektronicznego w celu zamieszczenia go w katalogu usług;

3) udostępnia na ePUAP lub w innym systemie teleinformatycznym formularz elektroniczny umożliwiający wygenerowanie dokumentu elektronicznego w celu złożenia go za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

4.

W przypadku gdy formularz elektroniczny nie spełnia standardów, o których mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw informatyzacji może wezwać organ do dostosowania, we wskazanym terminie, formularza elektronicznego udostępnionego na ePUAP do tych standardów.

5.

W przypadku niedostosowania we wskazanym terminie formularza elektronicznego udostępnionego na ePUAP do standardów, o których mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw informatyzacji może usunąć formularz elektroniczny z ePUAP.

10) w art. 17 w ust. 2:

„1a) opiniowanie projektu Programu Zintegrowanej Informatyzacji Państwa;”,

b) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) opiniowanie projektów przepisów wydawanych na podstawie art. 18;”;

„1a.

Minister właściwy do spraw informatyzacji zamieszcza na ePUAP informację o adresach elektronicznych skrzynek podawczych udostępnionych przez podmioty publiczne.”;

3.

Organy administracji publicznej przekazują do centralnego repozytorium oraz udostępniają w Biuletynie Informacji Publicznej wzory dokumentów elektronicznych.

Przy sporządzaniu wzorów dokumentów elektronicznych stosuje się międzynarodowe standardy dotyczące sporządzania dokumentów elektronicznych przez organy administracji publicznej, z uwzględnieniem konieczności podpisywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym.”;

13) po art. 19b dodaje się art. 19c i art. 19d w brzmieniu:

2.

W porozumieniu określa się sposób udostępniania usług na ePUAP oraz ich zakres.

Art. 19d.

Podmioty udostępniające usługi na ePUAP zapewniają ich zgodność z przepisami stanowiącymi podstawę sporządzenia wzoru dokumentu elektronicznego oraz dokonują aktualizacji tych usług w katalogu usług.”;

14) w art. 20a w ust. 3 w pkt 2:

a) uchyla się lit. a,

b) po lit. h dodaje się przecinek oraz lit. i w brzmieniu:

„i) warunki, które powinien spełniać punkt potwierdzający profil zaufany ePUAP”;

„Art. 20c.

1.

Punkt potwierdzający dokonuje potwierdzenia profilu zaufanego ePUAP, które polega na weryfikacji zgodności danych zawartych w profilu użytkownika ze stanem faktycznym oraz nadaniu uprawnień wynikających z posiadania profilu zaufanego ePUAP, jak również dokonuje przedłużenia ważności i unieważnienia profilu zaufanego ePUAP.

2.

Funkcję punktu potwierdzającego pełni:

1) konsul;

2) naczelnik urzędu skarbowego;

3) wojewoda;

4) Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Funkcję punktu potwierdzającego, za zgodą ministra właściwego do spraw informatyzacji, może pełnić:

1) podmiot publiczny inny niż wymieniony w ust. 2;

6.

Minister właściwy do spraw informatyzacji może sprawdzać, czy podmiot pełniący funkcję punktu potwierdzającego spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 20a ust. 3 pkt 2.

16) tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie:

„Badanie osiągania interoperacyjności oraz kontrola przestrzegania przepisów ustawy”;

17) w art. 21:

„7.

W celu zapewnienia interoperacyjności systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych z innymi systemami teleinformatycznymi podmiot publiczny może udostępnić testowy system teleinformatyczny, funkcjonalnie odpowiadający systemowi produkcyjnemu, w celu dokonywania sprawdzenia poprawności wdrożenia rozwiązań pod względem organizacyjnym, semantycznym i technologicznym.

8.

W przypadku udostępnienia przez podmiot publiczny systemu testowego nie jest wymagane udostępnienie testów akceptacyjnych.”;

a) § 2 otrzymuje brzmienie:

„§ 2.

Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu.”,

2) w art. 391:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej;

2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie;

3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków.”,

„§ 1a.

Organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw indywidualnych, załatwianych przez ten organ.

§ 1b.

Organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3 lub w § 1a, przesyłając to wystąpienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika postępowania.

§ 1c.

Do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 3–5.

§ 1d.

Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego.”;

4) art. 46 otrzymuje brzmienie:

§ 4.

W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:

§ 5.

W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, o którym mowa w § 4.

§ 6.

W przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.

§ 7.

Zawiadomienia, o których mowa w § 4 i 5, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny organu administracji publicznej, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się.

§ 8.

W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone na podstawie § 6, organ administracji publicznej umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego oraz do informacji o dacie uznania pisma za doręczone i datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 4 i 5, w swoim systemie teleinformatycznym.

7) w art. 63 dodaje się § 5 w brzmieniu:

„§ 5.

Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego zawiera:

1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;

„§ 2.

Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego.”;

10) w art. 91 § 2 otrzymuje brzmienie:

11) w art. 220 dodaje się § 3–5 w brzmieniu:

„§ 3.

Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie dokumentu elektronicznego zaświadczenia wymaganego do potwierdzenia faktów lub stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny uczestnik postępowania może złożyć elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

§ 4.

Organ administracji publicznej może żądać przedłożenia oryginału zaświadczenia, innego dokumentu lub potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfikację autentyczności oraz integralności lub jeżeli jest to uzasadnione innymi okolicznościami sprawy.

„14) portal podatkowy – system teleinformatyczny administracji podatkowej służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej.”;

2) w art. 3a § 2 otrzymuje brzmienie:

3) po art. 3d dodaje się art. 3e i art. 3f w brzmieniu:

„Art. 3e.

§ 1.

Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub inkasenta o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego we wszystkich sprawach podatkowych załatwianych przez ten organ.

§ 2.

W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody, o której mowa w § 1, organ podatkowy poucza ich o skutkach prawnych wynikających z wyrażenia tej zgody.

§ 3.

Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz art. 146.

Art. 3f.

§ 1.

Identyfikacja podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich na portalu podatkowym następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262) lub przez zastosowanie profilu zaufanego ePUAP.

5) w art. 14 dodaje się § 4 w brzmieniu:

6) w art. 14a § 9 otrzymuje brzmienie:

„§ 9.

W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek przepisy art. 14d, art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135–137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV stosuje się odpowiednio.”;

7) w art. 14b § 1 otrzymuje brzmienie:

8) w art. 14c dodaje się § 4 w brzmieniu:

9) art. 14h otrzymuje brzmienie:

10) art. 126 otrzymuje brzmienie:

„Art. 126.

Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.”;

11) w art. 137:

a) § 2 otrzymuje brzmienie:

12) w art. 143 § 1a otrzymuje brzmienie:

13) w art. 144a:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.”,

14) w art. 152 § 3 otrzymuje brzmienie:

15) art. 152a otrzymuje brzmienie:

16) w art. 155 § 1 otrzymuje brzmienie:

17) w art. 159:

b) § 2 otrzymuje brzmienie:

18) w art. 168:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

20) w art. 178 § 4 otrzymuje brzmienie:

22) art. 211 otrzymuje brzmienie:

„Art. 211.

Decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.”;

23) w art. 217 w § 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie:

24) art. 218 otrzymuje brzmienie:

25) w art. 282b w § 4 pkt 6 otrzymuje brzmienie:

26) w art. 306d dodaje się § 3–5 w brzmieniu:

27) w art. 306j pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1) tryb wydawania zaświadczeń, uwzględniając w szczególności odpowiednią organizację czynności związanych z wydawaniem zaświadczeń oraz możliwość doręczania zaświadczeń w formie dokumentu elektronicznego;”.

1) art. 12a otrzymuje brzmienie:

§ 2.

Akta w postaci elektronicznej są przetwarzane z wykorzystaniem systemu elektronicznego zarządzania dokumentacją w rozumieniu przepisów o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

§ 8.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób tworzenia i przetwarzania akt, o których mowa w § 1;

3) warunki i tryb niszczenia akt, o których mowa w § 1 i w pkt 2, po upływie okresu ich przechowywania.

§ 9.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 8, uwzględni w szczególności warunki elektronicznego zarządzania dokumentacją, rodzaje spraw oraz właściwe zabezpieczenie akt przed dostępem osób nieuprawnionych, utratą tych akt lub ich zniszczeniem.”;

„Art.12b.

§ 1.

Określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli dokument elektroniczny został uwierzytelniony w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a.

§ 2.

W postępowaniu dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, a sąd doręcza takie dokumenty stronom za pomocą środków komunikacji elektronicznej na warunkach określonych w art. 74a.

§ 3.

Przepisy dotyczące zastosowania środków komunikacji elektronicznej stosuje się odpowiednio do organów, do których lub za pośrednictwem których składane są pisma w formie dokumentu elektronicznego.”;

„§ 2a.

Gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny do doręczeń oraz zostać uwierzytelnione przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika przez bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu, podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP lub inne mechanizmy identyfikacji, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jeżeli takie mechanizmy zostały wprowadzone przez sąd administracyjny.

§ 2b.

Pismo wnoszone w innej formie niż forma dokumentu elektronicznego, zawierające żądanie doręczania pism sądu środkami komunikacji elektronicznej, powinno zawierać oznaczenie adresu elektronicznego do doręczeń.”;

„§ 3.

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się.

W celu doręczania dokumentów stronom, które nie stosują środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism, sąd sporządza kopie dokumentów elektronicznych w postaci uwierzytelnionych wydruków, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

§ 4.

Sąd, doręczając odpisy pism i załączników w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego, informuje stronę o warunkach wnoszenia pism oraz ich doręczania przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej.”;

6) po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu:

7) w art. 54:

„§ 1a.

Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu.

Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio.”,

„§ 2a.

Jeżeli skarga została wniesiona:

1) w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej organu, o którym mowa w § 1 – organ ten przekazuje sądowi skargę i odpowiedź na skargę do jego elektronicznej skrzynki podawczej;

2) w postaci papierowej – organ przekazuje sądowi skargę i odpowiedź na skargę w takiej postaci.

§ 2b.

W przypadku gdy akta sprawy, której dotyczy skarga, są prowadzone przez organ w postaci elektronicznej, organ ten:

1) przekazuje sądowi akta sprawy wraz z informacją o dokumentach, których treść nie jest w całości dostępna w aktach sprawy prowadzonych w postaci elektronicznej, oraz o sposobie i dacie ich przekazania sądowi do jego elektronicznej skrzynki podawczej, a w przypadku gdy ze względów technicznych nie jest to możliwe – na informatycznym nośniku danych;

8) w art. 55:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

b) § 3 otrzymuje brzmienie:

9) w art. 65:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

b) uchyla się § 3;

„Art. 74a.

§ 1.

Doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków:

1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo;

2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i przekazała sądowi adres elektroniczny do doręczeń;

3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i przekazała sądowi adres elektroniczny do doręczeń.

§ 5.

Datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2.

§ 7.

Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4.

§ 10.

W przypadku pism doręczanych uczestniczącym w postępowaniu przed sądem prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Rzecznikowi Praw Dziecka oraz organowi, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, sąd przesyła pismo bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za urzędowym poświadczeniem odbioru.

§ 11.

Datą doręczenia pism, o których mowa w § 10, jest data określona w urzędowym poświadczeniu odbioru.

§ 12.

Pisma sądu sporządzane i doręczane w postępowaniu w formie dokumentu elektronicznego są opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.”;

„§ 1a.

Potwierdzenie odbioru pisma w formie dokumentu elektronicznego następuje w sposób określony w art. 74a § 5 lub 10.”;

12) w art. 83 dodaje się § 5 w brzmieniu:

„§ 5.

Datą wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data wprowadzenia pisma do systemu teleinformatycznego sądu lub właściwego organu.”;

13) w art. 220:

a) § 1 otrzymuje brzmienie:

14) po art. 235 dodaje się art. 235a w brzmieniu:

„Art. 235a.

Opłatę kancelaryjną pobiera się również za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego, sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism.”;

15) art. 236 otrzymuje brzmienie:

16) po art. 241 dodaje się art. 241a w brzmieniu:

Art. 6.

Podmioty publiczne, które przed dniem wejścia w życie ustawy udostępniły usługi na ePUAP, w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dokonają aktualizacji tych usług albo usuną je z ePUAP w przypadku braku możliwości takiej aktualizacji.

Art. 7.

Wnioski o dofinansowanie złożone na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, nierozpatrzone przed dniem wejścia w życie ustawy, pozostawia się bez rozpoznania.

Art. 9.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:

3) art. 3 pkt 12 i 13 w zakresie dotyczącym doręczania zaświadczeń oraz pkt 27, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;

08/01r


text:
czeremcha, dziś w tem ruskiem pełnogłośnem brzmieniu z ich ere zamiast naszego rze (jak ich oro, oło, zamiast naszego ro, ło: serebro, ‘srebro’; gołowa, ‘głowa’); zamiast polskiego trzemcha, por. nazwy Trzemeszno, Trzemeski, których trz- od 15. w. dawniejsze czrz- zastąpiło, znane w 10.—12. wieku (Sciremusine).

Z tą nazwą łączy się nazwa innej rośliny, ‘allium ursum’, dla silnej woni obu.

Trzemcha (por. krótsze trzemno w nazwach miejscowych) poszło z *kermŭcha, lit.

kermusze, ‘allium’; obok niej było *sermŭcha, z odmianą k-s (jak g-z), lit.

szermukszne, ‘kalina’, a od tego serm- pochodzi nazwa Śrzemu (przestawką brzmień, stałą w polszczyźnie) wielkopolskiego, równobrzmiącego (przypadkowo?) z sławnem dunajskiem Sirmium starożytnych, co dało »seremskie wino« Kochanowskiego.


text:
68.

Brzoza gryżyńska

Lucjan Siemieński Wiąz Św. Stanisława→

W bliskości rzeki Obry leży wieś Gryżyna; o kilka staj za nią stoi kościół Św. Marcina zupełnie zrujnowany, a przy nim wznosi się niezmiernéj wielkości brzoza.

Przed wielu laty zmarło tu dziecię i pochowano je na cmentarzu pod kościołem, aż pewnego dnia grabarz, co grób kopał, przybiegł do plebana dając mu znać, że to dziecię, co przed tygodniem zmarło, wciąż rączkę białą wysuwa z pod mogiłki.

Pleban wziął natychmiast krzyż i stułę, i pobiegł zażegnać to dziwo, ale co ziemi przyrzucał, co się namodlił, nic niepomogło, zawsze na wierzch wychodziła rączka.

Niewiedząc innéj rady, kazał w dzwony uderzyć, aby się gromada zbiegła; a gdy go otoczyła kołem, odezwał się do matki zmarłego dziecięcia, aby wyjawiła tajemnicę, bo musi być tajemnica, dla któréj to niebożątko niema spokoju w grobie.

Na to wezwanie matka zanosząc się od płaczu, zeznała, iż jedynego synaczka psuła swemi pieszczotami, za co jéj źle się odpłacił, bo raz w gniewie odważył się ją uderzyć.

— Bierz więc tę rózgę — rzekł pleban, i bij rękę syna, która domaga się spełnienia ziemskiéj kary.

Posłuszna rozkazowi uderzyła rószczką po rączce, i oto natychmiast schowała się pod ziemię.

Na tę pamiątkę ks. pleban zatknął onę rószczkę na grobie i wyrosła z niéj ogromna brzoza, którą pokazują na przestrogę niedobréj dziatwie.


text:
Prokurator Alicja Horn

Rozdział 17

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Rozdział 17

Mijały dni i tygodnie.

Życie Alicji Horn znalazło swój właściwy nurt, głęboki, silny i spokojny, uzyskało swój pełny sens i najwyższą wartość, w trwałość której wierzyła bez zastrzeżeń tak, jak wierzyła w potęgę i niezniszczalność uczucia, które łączyło ich dwoje.

- Miłość nasza - mówiła Druckiemu - jest tym dla naszego istnienia, czym duch dla ciała.

Daje mu treść, usprawiedliwienie i cel.

Jest celem dla siebie samej.

- Nie jestem twego zdania - odpowiadał Drucki - zawsze sądziłem, że miłość jest tylko środkiem, drogą wiodącą do celu.

Wówczas broniła swego poglądu, a jej sprawny umysł nie zawodził w doborze argumentów i w umiejętności operowania nimi.

Drucki ustępował.

W ogóle nie przepadał za tymi rozmowami.

W sferze abstrakcji czuł się po prostu niepotrzebny, zbędny, zbłąkany.

Zresztą wystarczały przecież fakty: kochają się, czyż tego nie dość?

Lecz Alicji było tego mało.

Chciała przeżywać tę miłość kompletnie, wydobyć z niej nie tylko jej skarby emocjonalne, nie tylko najpiękniejszą tęczę uczuć i całą gamę rozkoszy, lecz i te nadwartości, jakie daje intelektualne badanie jej włókna po włóknie, szczegółowa, a tak pasjonująca analiza najdrobniejszych przejawów, najmniej dostrzegalnych wiązadeł, przyczyn i skutków.

- Zabierasz się do miłości, moja Al - śmiał się Drucki - jak smakosz do ryby.

Jestem pewien, że zostaną z niej same ości.

- A ty ją połykasz na surowo? - wpadła w jego ton.

Tak dalece żyli teraźniejszością, że ich rozmowy prawie nigdy nie sięgały w przeszłość.

Z rzadka, przy różnych sposobnościach, Drucki napomykał o tych czy innych zdarzeniach ze swej wędrówki po świecie.

Alicja jednak, widząc, jak zapalają mu się oczy, jak wiele ciepła nabiera wówczas jego głos, nie lubiła tych chwil i bała się trochę tej jedynej swojej rywalki, jaką poznała i wyczuła w tęsknocie Druckiego do niekończących się dróg koczownika.

Uwielbiała w nim ten wchłonięty przezeń świat, lecz wolała trzymać skarbiec zamknięty.

O przyszłości też nie mówili.

Raz tylko Drucki zaczął:

- Wiesz, Al, że postępujemy dość niemądrze.

- Dlaczego?

- Przecież oboje jesteśmy wolni.

Moglibyśmy, zamiast kryć się ze swoją miłością, pobrać się, i już.

- Nie, Boh, nie - potrząsnęła głową.

- Przecież nie istnieją chyba żadne przeszkody?

- Owszem, Boh.

To bardzo miło z twojej strony, że prosisz o moją rękę, ale, niestety, muszę ci dać kosza.

Zasępił się i odwróciwszy głowę, powiedział:

- Rozumiem.

- Nic nie rozumiesz - zaśmiała się.

- Nie możesz zostać żoną człowieka, który w oczach prawa jest... zbrodniarzem.

- O!...

Boh!

jak możesz mnie tak krzywdzić?!

- Konstatuję tylko stan rzeczywisty.

- Bardzo mnie dotknąłeś tym posądzeniem.

- Przykro mi.

Daruj i nie mówmy już o tym.

- Boh!

- Nie mówmy.

Sprawa jest jasna.

- Przeciwnie.

Muszę ci wytłumaczyć...

- Al - przerwał - zapewniam cię, że nie czuję do ciebie najmniejszej urazy.

Wystąpiłem z tym projektem bez namysłu, lecz teraz widzę całą jego niedorzeczność.

Prokuratorka zostaje żoną przestępcy...

Cha... cha...

- Boh - chwyciła go za rękę - jeżeli tak stawiasz sprawę, więc dobrze.

Udowodnię ci, że się mylisz, że mnie krzywdzisz, że nie doceniasz mojej miłości.

Dziś jeszcze przenoszę się do ciebie i zostaję.

Kpię sobie ze wszystkiego.

Z opinii, z prawa, ze skandalu.

Chyba to ci wystarczy na dowód, że niesłusznie mnie posądziłeś?

Drucki wstał i zaczął chodzić po pokoju.

- W takim razie będziesz musiała zrzec się swego urzędu - powiedział.

- Doskonale zdaję sobie z tego sprawę.

Jeżeli nie zrzeknę się sama, to mnie wyrzucą.

- Mówiłaś nieraz, że lubisz i cenisz swoją pracę - zauważył.

- Tak, to prawda.

Ale ciebie kocham i jeżeli za tę cenę mogę ci sprawić bodaj najmniejszą przyjemność, cena ta jest dla mnie niczym.

- Posłuchaj, Al - stanął przed nią - ja nie żądam od ciebie żadnych ofiar i żadnych poświęceń.

Nie chcę ich.

Powiedz mi tylko, dlaczego w takim razie nie godzisz się zostać moją żoną?

- A po co? - spojrzała mu w oczy.

- Po co?

Czy w ciągu twego życia nabrałeś szacunku i uznania dla instytucji małżeństwa?

- No...

To zależy od wchodzących w grę osób...

- Nie! - zawołała.

- Po stokroć nie!

Ja przysięgłam sobie, że nigdy za żadną cenę, nie popełnię tego ustępstwa na rzecz najgłupszej, najohydniejszej, najwstrętniejszej instytucji, wymyślonej przez niewolniczą moralność ludzką.

Pogardzałabym sobą, gdybym świadomie i dobrowolnie wyrzekła się swego człowieczeństwa, gdybym siebie i ciebie chciała związać najniedorzeczniejszym z zobowiązań dlatego tylko, że miliony innych pokornie pakuje swoje puste głowy w kierat po to, by znienawidzić się po kilku latach lub wegetować w zaduchu przymusu.

I po co nam to?

Po co?

Przecież ty wiesz równie dobrze jak ja, że miłość nasza nie zgaśnie, a jeżeliby zgasła - nie ma takiej siły, która by zdołała nas zatrzymać przy sobie.

Więc pytam cię, po co?

Dlaczego nie możemy zostać ludźmi wolnymi?

Dlaczego mamy sami na siebie kręcić bat, by wisiał na ścianie, jak nieustanna przestroga i przypomnienie, że jesteśmy niewolnikami?

Wprost nie rozumiem, skąd tobie, istocie wolnej jak ptak, przyszła ta dzika myśl?!

Czy teraz rozumiesz, dlaczego?

- Nie rozumiem, dlaczego jesteś prokuratorem - powiedział po chwili wahania.

- O - zaśmiała się ironicznie - bo, jako prokurator, mam największą możność czuwania nad tym, by bydło pilnowało kieratów, skoro ich pragnęło.

Bo mam w ręku właśnie ten bat, który ukręcili na swoje niewolnicze grzbiety.

Bo mogę dać im najdobitniej odczuć ich tępą głupotę.

- Jesteś straszna, Al - powiedział smutnym głosem.

Zaśmiała się.

- O, Boh!

Ciebie jednak kocham, kocham do szaleństwa, i jeżeli...

Mówiłam, że za żadną cenę nie popełnię małżeństwa.

To nieprawda.

Jeżelibyś bardzo tego chciał, jeżeli byłaby to cena twojej miłości, wówczas nawet z pogardą dla własnej słabości - musiałabym się pogodzić, Boh!

- Dobrze.

Nie mówmy już o tym, Al.

I rzeczywiście, nie powracali już do tematu małżeństwa.

Zresztą, dobrze się czuł w każdej sytuacji, którą raz uznał za konieczną.

Tryb ich życia ułożył się w ramach godzin wolnych od pracy Alicji w sądzie i Druckiego w "Argentynie".

Obiad zwykle jedli razem z Julką.

Wieczór spędzali w jego mieszkaniu, po czym rozstawali się do jutrzejszego popołudnia.

Czasami chodzili do kina lub teatru, zabierając ze sobą Julkę.

Alicja nie opowiadała mu o swoich zajęciach, związanych ze stanowiskiem służbowym tak, jak i nie wypytywała Druckiego o jego interesy.

Ufała mu bezwzględnie, zaś ciekawość nie leżała w jej naturze.

W ten sposób żyli tylko tym, co stanowiło ich wspólne życie i obojgu było z tym najlepiej.

Drucki nie zdradzał Alicji.

Nie dlatego, że przestały mu się podobać inne kobiety, lecz z tej przyczyny, że w Alicji znalazł kochankę, która wręcz pochłaniała całą jego wyobraźnię i wszystkie jego pragnienia.

Była wciąż ta sama, a przecież wciąż inna i tak, jak codziennie odkrywał nowe powaby jej ciała, nieustannie odnajdywał niespodziewane właściwości tej tak jednolitej, a jednocześnie skomplikowanej natury.

Zdawało mu się, że z każdym dniem bardziej jest pożądany i sam bardziej pożąda.

Potwierdzeniem tego były szalone godziny ich pieszczot, krwistych, burzliwych, półprzytomnych, gdy w płomieniach orgazmu stapiały się dwa ciała, jak dwa metale w jeden stop, gdy zastygały potężnym splotem brązu i marmuru...

Drucki nie zdradzał Alicji.

Na smętne spojrzenia Teci odpowiadał nieco zakłopotanym uśmiechem, z Lubą widywał się bardzo rzadko, gdyż przeniosła się na lato do Konstancina i do Warszawy wpadała zaledwie raz na tydzień.

Tonia na próżno doń szturmowała, a liczne oferty pań, odwiedzających "Argentynę" pozostawiał bez rozpatrzenia.

Obietnicy danej Brunickiemu dotrzymywał ściśle.

Codziennie widywał się z panną Łęską, obwoził ją po okolicach miasta, zabierał do "Argentyny", starał się zrobić wszystko, by umożliwić jej zapomnienie przeżytej tragedii.

Polubił ją bardzo i widział, że sam również zyskał jej sympatię.

W sympatii jej jednak, ku swej radości, nie mógł dopatrzeć się tych uczuć i pragnień, które tak często budził w kobietach.

Przeciwnie, dostrzegł, że panna Łęska bardziej interesuje się osobą Brunickiego, że godzinami może słuchać opowiadań o profesorze i nie ukrywa zadowolenia, gdy go spotka.

Spotkania te zdarzały się dość często, gdyż Brunicki czasem wpadał do "Argentyny" w zamiarze poczynienia obserwacji co do postępów jego metody kuracji.

Niemota wprawdzie nie ustępowała, lecz w usposobieniu pacjentki dawały się zauważyć wyraźne objawy polepszenia.

W tymże czasie udało się Druckiemu dostarczyć jeszcze jedną dziewczynę do "królikarni" doktora Kunoki i Brunickiego.

Stało się to w sposób zupełnie przypadkowy.

Pewnego dnia zatelefonował Załkind z pytaniem, czy nie mógłby pożyczyć auta, gdyż chciałby pojechać do Konstancina, a ostatni pociąg już odszedł.

Drucki zaofiarował się, że sam go odwiezie.

Było już dobrze po północy, gdy wracając do miasta, wjechał na lepszy odcinek szosy i dał pełny gaz.

Reflektory znakomicie oświetlały drogę na dużą odległość i dlatego już z daleka zauważył stojącą na skraju szosy postać.

Przyszło mu na myśl, że jest to wystawiona na wabia kobieta, pozostająca w zmowie z bandytami ukrytymi w rowie, albo też rzeczywiście dziewczyna chcąca prosić o podwiezienie jej do Warszawy.

W obu wypadkach warto było stanąć, gdyż albo będzie zajmująca przygoda, albo znajdzie towarzyszkę na dalszą drogę.

Postanowił zwolnić pęd samochodu i to uratowało życie dziewczyny.

Mianowicie, w chwili, gdy rzuciła się pod auto, zdążył jeszcze gwałtownym szarpnięciem kierownicy skręcić w bok i, pomimo dwóch silnych zarzutów, wyrównać i zahamować.

Momentalnie wyskoczył i dopadł jej w chwili, gdy zerwała się z ziemi i rzuciła do ucieczki.

- Stój! - złapał ją za rękaw.

- Co to ma znaczyć?!

- Niech mnie pan puści - próbowała szamotać się.

- Co to?

Krew? - zawołał, uczuwszy pod palcami lepką ciecz.

- Nie, aniołku, pójdziesz ze mną.

Pomimo jej oporu zaprowadził ją przed reflektory auta.

Była to młoda, skromnie ubrana panienka.

Na ramieniu miała rozdarty szeroki żakiet, skąd obficie sączyła się krew.

Domyślił się od razu, że musiał zawadzić ją błotnikiem.

- Niech pan mi pozwoli odejść - dygotała na całym ciele.

- Mamy czas, moja pani.

Przede wszystkim trzeba zatamować krew.

Bez ceremonii zdjął z niej żakiet i bluzkę.

Tę ostatnią porozrywał na pasy i silnie obwiązał rękę.

- Bardzo boli? - zapytał.

Milczała, patrząc w ziemię.

Stała przed nim bezradnie, a jej obnażone ręce drżały, jak w febrze.

Ponieważ żakiecik był cały pokryty krwią i kurzem, zarzucił jej na ramiona własną marynarkę, gdyż wieczór był dość zimny.

Nie broniła się, gdy posadził ją na stopniu auta i posłusznie wypiła łyk koniaku.

- No, a teraz pogadamy - usiadł obok niej.

- Po co pani chciała zrobić to głupstwo?

- To nie było głupstwo - odpowiedziała szeptem.

- No, chyba nie było też najmądrzejszą rzeczą?

Zawracanie głowy, proszę pani!

Nie myślę tu pani robić wykładów o moralności, gdyż nie znam się na tej pięknej i pożytecznej instytucji.

Ale trzeba mieć sporo wody w główce, żeby samobójstwo uważać w jakimkolwiek wypadku, w jakiejkolwiek sytuacji, za rozsądne załatwienie sprawy.

Na jej twarzy pojawił się bolesny uśmiech.

- Tak, tak, moja pani.

Nie trzeba uśmiechać się z politowaniem, bo to jest wcale groteskowa zarozumiałość.

Cóż pani, do stu diabłów, zdaje się, że jest mądrzejsza od wszystkich ludzi na świecie, że warunki, w jakich się pani znalazła, są całkiem wyjątkowe i nikomu się nigdy nie zdarzyły?

Moja mała, gdybym pani opowiedział historię mego życia, na pewno orzekłaby pani, że powinienem był ze dwadzieścia razy popełnić samobójstwo.

A jednak żyję i - do stu piorunów - czuję się świetnie

- Pan jest mężczyzną - powiedziała cicho.

- Co to za różnica? - nie zrozumiał.

- Ach, to proste...

Zresztą, jest mi to już całkowicie obojętne.

Jestem przekonana, że gdyby pan wiedział... nie zmieniłby pan kierunku swego auta...

- Oczywiście!

Gdybym wiedział, że pani nie ma pieniędzy - podchwycił z ironią - że kocha się pani bez wzajemności i że pokłóciła się pani z ciocią, przejechałbym panią kilkakrotnie tam i z powrotem, a w dodatku byłbym szczęśliwy, że pomogłem bliźniemu uwolnić się od tragedii życiowej...

- Nie, panie - zaprzeczyła drżącym głosem - ale gdyby pan wiedział, że uwalnia pan od ciężaru życia dziewczynę zdychającą z głodu, ciężarną i zarażoną chorobą weneryczną, wypędzoną z domu, nie mogącą nikomu oczu pokazać...

Co by pan zrobił?

Drucki oniemiał pod wpływem tych słów.

- Niechże pan ma odwagę uczciwie odpowiedzieć - nalegała - co by pan zrobił?

Wciąż milczał.

- Tak, uniemożliwił mi pan samobójstwo, ale sam pan musi przyznać, że nie mam innego wyjścia.

Przedłużył mi pan tylko moje męczarnie.

Zaśmiała się.

- I siebie wciągnął pan niepotrzebnie w kłopotliwą sytuację...

Wstała, zrzuciła jego marynarkę i zabierała się do odejścia.

- Proszę zaczekać - zdecydował się Drucki.

- Na co?

- Mam dla pani pewną propozycję.

- Chce mi pan dać jałmużnę?

- Nie.

Nigdy nie daję jałmużny.

- Zatem?

- Mogę panią umieścić pod opieką lekarzy, gdzie znajdzie pani ciszę, wygodę i życzliwość.

- Przytułek dla upadłych dziewcząt?!

O nie, dziękuję panu.

- Bynajmniej nie przytułek.

Klinika prywatna.

- Więc skądże ta filantropia? - spytała nieufnie.

- Tam chodzi o eksperymenty naukowe.

Klinika jest tajna i nielegalna.

Ale pani żadnej krzywdy nie uczynią.

Przeciwnie, wyleczą panią, będą dbać, by jej dziecko przyszło na świat w jak najlepszych warunkach i zapewnią pani dalszą egzystencję.

Tym zresztą i ja sam mogę się zająć.

Co pani umie?

- Jestem nauczycielką.

- Tu, w Warszawie?

- Nie, daleko stąd, na Wołyniu.

- I rodzina pani tam mieszka?

- Tam.

Tu przyjechałam w nadziei, że znajdę jakąś instytucję czy jakiegoś lekarza, który bezpłatnie uwolniłby mnie od ciąży.

Czytałam o tym, iż lekarze robią to darmo...

Byłam u kilkunastu i wyśmieli mnie.

Myślałam też, że uda mi się w jakikolwiek sposób zarabiać na życie...

- Więc przyjmuje pani moją propozycję?

Ręczę pani słowem honoru, że będzie pani traktowana z pełnym szacunkiem i życzliwą troskliwością.

A lekarze, w których ręce panią oddaję, to dwaj wielcy uczeni o światowej sławie.

Nie wolno mi wyjawić ich nazwisk, ale proszę mi wierzyć, że żadna krzywda pani nie spotka.

- Jakaż mnie jeszcze krzywda może spotkać!

- Więc się pani zgadza?

- Dobrze.

- No, to brawo!

Jeszcze łyk alkoholu, dla kurażu.

Podał jej podróżny kubeczek z koniakiem.

- I proszę siadać.

Po upływie kilkunastu minut dzwonił do bramy willi profesora Brunickiego.

- Otwieraj szybko! - rozkazał brodaczowi, zbliżając swoją twarz do sztachet, by ten mógł go poznać.

Samochód wjechał na podwórze.

Dziewczyna rozglądała się obojętnie.

- Jest coś? - rozległ się przyciszony głos profesora, który wyszedł w szlafroku.

- Tak - odpowiedział krótko Drucki.

- Antoni - zwrócił się profesor do służącego.

- Obudź pana doktora.

My przeniesiemy sami.

- To jest zbędne - powiedział Drucki.

- Ona jest przytomna.

- Jak to? - przestraszył się Brunicki.

- Za chwilę opowiem ci wszystko.

Proszę panią.

Pomógł jej wysiąść z auta, wziął pod rękę i poprowadził ciemnym korytarzem wprost do łazienki.

W tej chwili zjawił się doktor Kunoki.

- Doktorze - przywitał się z nim Drucki - trzeba pani zrobić nowy opatrunek.

- Rana?

Postrzałowa?

- Nie, nieduże skaleczenie, ale mocno krwawi.

- No, to doktor sam już sobie da radę - niecierpliwił się profesor - chodźmy.

Przeszli do hallu i Drucki szczegółowo opowiedział przebieg wypadku.

- Ona wcale nie zna Warszawy - zakończył - a poza tym, uczciwie patrzy jej z oczu.

- No, byłem trochę zaniepokojony - odetchnął z ulgą Brunicki.

- Posądzałem cię o zbyt daleko posuniętą lekkomyślność.

- Masz mnie za dudka, Karolu?

- Nie, ale mogła to być, przypuśćmy, agentka policji.

- Wykluczone.

Policję, mój drogi, to ja czuję na odległość, jak jamnik lisa.

Chciałbym jeszcze pożegnać się z tą małą, bo mi czas do mojej knajpy.

- Cóż za czułość! - zaśmiał się Brunicki, ale przeprowadził go do pokoju, w którym umieszczono nowego "królika".

- Do widzenia pani - pocałował ją w rękę Drucki - i proszę o mnie pamiętać.

Nazywam się Winkler, Jan Winkler.

Po dojściu do zdrowia proszę mnie odwiedzić.

Panowie tu znają mój adres.

Pożegnała go spojrzeniem pełnym wdzięczności.

Profesorowi i Japończykowi, którzy odprowadzili go do samochodu, powiedział:

- Pamiętajcie, panowie, że dałem jej słowo honoru, gwarantując waszą życzliwość i uprzejmość!

- Nie obawiaj się.

- A jak, doktorze, z tą chorobą?

Co?

- Wyleczy się prędko, to drobiazg.

- Więc do widzenia!

Wyjechał z bramy z niezapalonymi światłami.

Ulica była pusta.

Nacisnął kontakt i ruszył dobrym gazem w stronę "Argentyny".

Dopiero przejeżdżając przez jasno oświetlony plac Teatralny spostrzegł na rękawie marynarki dużą plamę krwi.

- Psiakrew, trzeba się przebrać! - skonstatował i zawrócił na Aleję Szucha.

Już podjeżdżając zauważył, że okna jego mieszkania są oświetlone.

Zdziwiło go to, lecz stróż wyjaśnił, że to Zośka ściele łóżko.

- Tak późno? - zapytał Drucki.

- Ano, pan nigdy wcześnie nie wraca, a ona dotychczas otwierała bramę, a teraz obudziła mnie i poszła sprzątać u pana.

Zośka przywitała go tym nieodmiennym w swej niefrasobliwości i swobodzie powitaniem, tak niespodziewanym u wiejskiej dziewczyny, i nie przerwała swojej roboty.

- Już pan spać będzie?

To dziś wcześnie!

- Nie, muszę się przebrać - oświadczył.

Rzuciła nań okiem i zawołała:

- O rany!

Pan cały we krwi!

Zdjął marynarkę.

Istotnie, w wielu miejscach widniały duże plamy.

- Co panu?

Pokaleczył się pan?

- Nie - odpowiedział krótko.

Dziewczyna wzięła marynarkę do ręki i zapytała:

- A skąd tyle krwi?

- Deszcz taki czerwony padał - zażartował Drucki.

Zrobiła się nagle bardzo poważna i przyglądała mu się w milczeniu.

- No, co się gapisz, mała? - śmiał się.

- Wyjm z szafy czarne ubranie i idź spać.

Spełniła jego polecenie, lecz zatrzymała się w drzwiach:

- Proszę pana - zapytała jakimś tajemniczym głosem - a może by lepiej zaraz zaprać?

- A to się da?

- Póki świeże, to się da.

I śladu nie będzie...

Czy tylko ojciec nie widział?

Odwrócił się do niej.

Stała z marynarką w ręku, a skupiona tajemniczość w twarzy była niezwykle zabawna.

- Bo co ty myślisz, Zośka, że ja kogoś zamordowałem?

Nie poruszyła nawet ustami, lecz było oczywiste, że nie wątpiła w to.

- Nie obawiaj się!

Wszyscy żywi i zdrowi.

A marynarkę uprać można choćby za parę dni.

- A może lepiej zaraz - nie uwierzyła - strzeżonego Pan Bóg strzeże!

- Ach, ty!

Cóż ty, mała, myślisz, że Pan Bóg strzeże mordercy? - zaśmiał się.

- Ja tam nie wiem...

Ale lepiej upiorę.

Zawsze lepiej, żeby śladu nie było.

- Cóż ci na tym zależy? - zainteresował się.

- No, bo mogą pana nakryć - powiedziała po prostu.

- A czy ty wiesz, że jeżeli odkryją, żeś mi tę marynarkę prała, to i ciebie wsadzą do ciupy?

- Niby za co?

- Żeś pomagała ukryć zbrodnię.

Wahała się przez chwilę i w końcu wzruszyła ramionami:

- A to niech!

Wzruszyło go to i czuł nieprzepartą chęć wyrażenia jej swojej sympatii i wdzięczności, że zaś tego rodzaju uczuć nie umiał objawiać inaczej, przycisnął ją do siebie, podniósł jej podbródek i pocałował w usta.

Usta były gorące i jędrne, a skóra pachniała mlekiem.

Dziewczyna stała nieruchomo.

Nie oddała pocałunku, ani się nie opierała.

Tylko oczy spuściła i oddychała nieco szybciej, a jej duże, wypukłe piersi wznosiły się szybkim rytmem pod różowym perkalikiem bluzki.

Drucki zgrzytnął zębami i zaśmiał się nieszczerze:

- No, Zośka, jesteś bardzo dla mnie dobra.

Dziękuję ci, a tu masz na cukierki.

Podał jej banknot, lecz ona potrząsnęła głową.

- Nie chcę.

- Weź, weź, nie udawaj mi hrabiny.

- Kiedy ja nie lubię cukierków.

I niech pan nie myśli, że ja do pana z życzliwością, bo pan mi płaci!...

Ja tak... z przyjaźni.

- No i ja ci daję z przyjaźni.

- Ja i tak nikomu nie powiem.

Usiadł na tapczanie, zapalił papierosa i kazał jej podejść.

- Słuchaj, mała.

Nie nabijaj sobie głowy głupstwami.

Krew jest stąd, że przejechałem jedną osobę.

Czy mi wierzysz?

- Wierzę.

- No więc, nie trzeba prać, a trzeba marynarkę oddać do pralni chemicznej.

Rozumiesz?

- Rozumiem.

- I nie ma tu nic do ukrywania.

A że mi okazałaś swoje dobre serce, to pozwól, że i ja tobie je okażę i weź to na cukierki.

Wahała się sekundę i potrząsnęła głową:

- Nie.

- Dlaczego nie? - zirytował się.

- Bo i pan mnie też okazał dobre serce - zarumieniła się - ot, i jesteśmy kwita.

Zakręciła się na pięcie i wybiegła.

Drucki siedział i palił papierosa.

W skroniach czuł wyraźne uderzenie pulsu, a w nozdrzach zapach skóry, świeżej, gładkiej skóry, pachnącej mlekiem.

- Może jeszcze nie śpi - powiedział głośno.

Zerwał się, wziął słuchawkę telefonu i wymienił numer Alicji, lecz rzuciwszy okiem na zegarek, zawołał:

- Nie, proszę pani, nie!

Proszę nie łączyć!

Pomyliłem się!

- Więc który numer pan chce? - zapytała telefonistka.

- Ja, proszę pani, pomyliłem się nie co do numeru, tylko co do godziny! - zaśmiał się.

- Aha, że tak późno?

- Właśnie.

Za późno się namyśliłem.

Zaśmiała się zalotnie:

- A dzwonił pan do kobiety?

- Tak, moja pani.

A tymczasem już jest po trzeciej, ona oczywiście śpi i będzie zła, że ją budzę.

- Niech się pan nie boi.

Nie będzie zła.

Żadna kobieta się o to nie pogniewa.

Chyba, że...

- Chyba że ten, kto dzwoni, jest stary i brzydki? - podchwycił.

- Ano tak - zaśmiała się.

- A widzi pani!

Ja właśnie jestem bardzo brzydki i mam wielką, siwą brodę.

- To niech się pan ogoli! - odpowiedziała wesoło i wyłączyła aparat.

- Szelma - westchnął Drucki i zaczął się przebierać.


corpora: openbooks

text:
Charles Baudelaire

Okna

tłum.

Stefan Napierski

Ów, który z zewnątrz patrzy poprzez okno rozwarte, nigdy nie widzi tak wielu rzeczy, jak ten, który wpatruje się w okno zamknięte.

Nie ma przedmiotu głębszego, bardziej tajemniczego, płodniejszego, mroczniejszego, bardziej olśniewającego od okna naświetlonego świecą.

To, co oglądać można w słońcu, zawsze mniej jest zajmujące od tego, co rozgrywa się poza szybą.

W tej czeluści czarnej lub lśniącej życie żyje, śni życie, boleje życie.

Poprzez fale dachów dostrzegam kobietę dojrzałą, już pokrytą zmarszczkami, ubogą, zawsze nad czymś pochyloną, i która nigdy nie wychodzi.

Z pomocą twarzy jej, odzieży, jej gestu, z pomocą niczego prawie, odtwarzam dzieje tej kobiety, albo raczej jej legendę, i niekiedy przepowiadam ją sobie sam jeden, płacząc.

Gdyby to był ubogi starzec, równie łatwo odtworzyłbym jego dzieje.

Być może, powiesz mi: „Jesteśże pewny, iż legenda ta jest prawdziwa?”

I cóż znaczy rzeczywistość, umieszczona poza mną, jeśli ona dopomogła mi do życia, do odczucia, że jestem, i tego, kim jestem?

-----