corpora: wikisources-pl

text:
Dam ci kwit.

Raz w ciemną noc do pewnej wsi

Szedł strzelec po kwaterze;

Młynarki naraz spostrzegł drzwi

I wnet je szturmem bierze:

Młynarko ma, do djabłów stu,

Nie będę stał na zimnie;

Młynarko, wpuść!

Nic złego tu

Nie stanie ci się przy mnie.

Że strzelec biedny to nie wstyd,

(Wszak wojna nie bogaci) —

Ja za kwaterę dam ci kwit,

A N. K. N. zapłaci.

Rozkwaterował się nasz zuch,

Wypoczął należycie.

A jadł też dobrze, pił za dwóch,

Bo był przy apetycie.

Że strzelec biedny to nie wstyd —

(Wszak wojna nie bogaci) —

Ja za jedzenie dam ci kwit,

Młynarko teraz całuj mnie.

Rzekł strzelec po wieczerzy

Wszak po jedzeniu, każdy wie,

Że deser się należy.

Za każdy całus dam ci kwit,


text:
Dziwnym zbiegiem okoliczności nie w samej tylko republice chińskiej ranek ten zaznaczył się niezwykłym ożywieniem.

O dwie dzielnice na zachód, po tamtej stronie Sekwany, rosyjska monarchia Passy gotowała się tego dnia do przyjęcia wydanych jej nareszcie przez rząd francuski bolszewików.

Na placu Trocadero zbijano naprędce z desek improwizowaną trybunę.

Stosownie do uchwały rządu tymczasowego, sąd nad wydanymi bolszewikami miał się odbyć publicznie, pod gołym niebem.

W roli oskarżyciela wystąpić miała cała emigracja rosyjska.

Rozstawiano na łap-cap stoły i ławki.

Około godziny ósmej z rana, na drodze prowadzącej do mostu Iena, gromadzić się już zaczęły podekscytowane, niecierpliwe tłumy.

Przeważały kobiety.

Zapomniawszy tego dnia nawet o rannej kąpieli, pulchne, ubrylantowane damulki, nieprzyzwyczajone do oglądania światła dziennego przed godziną pierwszą po południu, w gorączkowym pośpiechu wyległy na ulice o trzy godziny wcześniej przed wyznaczoną porą.

Przykrywając pudrem wypieki damy skracały sobie dłużący im się czas pogawędką.

Tematy były przeważnie jedne i te same: ilu też przywiozą i jakich - starych czy młodych?

Dziesiątki nazwisk krążyły z ust do ust.

Zaapatrywano je w locie w obfite komentarze, dotyczące fantastycznej krwiożerczości i bestialstw tego lub owego z bolszewików.

O pierwszym sekretarzu poselstwa czterdziesta z kolei dama odpowiadała, że wymordował własnoręcznie trzy tysiące rodzin.

Badał we własnym mieszkaniu, przy stole zastawionym najwyszukańszymi daniami, i opornym więźniom wydłubywał oczy wykałaczką.

Rosły, brodaty pop po raz setny prawił zawsze chętnym słuchaczom o świętokradczym zbezczeszczeniu cerkwi św. Mitrofana: święte szczątki męczennika wyrzucili do dołu kloacznego, a w cerkwi założyli szpital - siostrzyczki-bolszewiczki porubstwem święte miejsce plugawią.

Wszystkie zarekwirowane meble, skonfiskowane kosztowności, krzywdy niewybaczalne i zastarzałe, szczerzyły spróchniałe zęby, wywleczone na nowo na światło dzienne z dna emigranckich kufrów, spod wieloletnich warstw naftaliny, nieprzedawnione, wiecznie aktualne, łaknące zemsty, ciepłej bulgocącej krwi; i tłum jak kot przed pułapką, z której za chwilę wypuszczą mu mysz, oblizywał się w łapczywym oczekiwaniu.

Minęła jedenasta, a od strony francuskiej ciągle jeszcze nie było widać żadnego wozu.

Tłum, zmęczony przewlekłą oskomą, zaczynał się niecierpliwić.

O godzinie trzy na dwunastą po tamtej stronie mostu ukazało się wreszcie wielkie ciężarowe auto, poprzedzone przez dwa motocykle.

Auto powoli wjechało na most i zatrzymało się w pośrodku.

Z motocykli zeskoczyli dwaj francuscy oficerowie i podeszli do oczekujących oficerów rosyjskich.

Wywiązała się ożywioną rozmowa.

Tłum zafalował niespokojnie.

Wszystkie oczy zwróciły się w stronę ciężarowego samochodu na moście.

Ludzi na nim nie można było z daleka rozróżnić.

Rozmowa na moście przeciągała się.

Oficerowie żywo gestykulowali rozkładając ręce.

Wreszcie Francuzi zasalutowali i dosiedli z powrotem motocykli.

Ciężarowe auto zwolna potoczyło się po moście na stronę rosyjską.

Tłum przyczaił się w oczekiwaniu.

Kiedy samochód minął most i wjechał na nadbrzeże, ze wszystkich ust wyrwał się głuchy ryk bezsilnej wściekłości.

Na przedzie samochadu powiewała chorągiewka Czerwonego Krzyża.

Otoczono go ciasnym kołem.

Teraz już wszystko widać było wyraźnie.

Na platformie samochodu leżało pokotem kilkunastu ludzi o popielatych, wykrzywionych twarzach, kłębiąc się jak robactwo.

Byli zadżumieni.

W jednej chwili dokoła samochodu zrobiło się luźno.

Tłum w panicznym strachu odskoczył na trotuary.

W parę minut później, gestykulując i klnąc jak zawiedziona publiczność, której odwołano długo oczekwany benefis z powodu niedyspozycji czołowego aktora, tłum powoli i niechętnie rozchodził się do domów.

Na opustoszałym placyku, samotny, nikomu niepotrzebny, pozostał czarny samochód pełen przytłumionego jęku kłębiących się w nim ludzi.

Rotmistrz Sołomin wracał do domu posępny jak wygwizdany tenor.

Zawód doznany był zbyt wielki, aby można było przejść nad nim do porządku dziennego.

Wydawało mu się, że przez długie lata czekał na tę chwilę, znosił dla niej upokorzenia, poniewierkę, marzył o niej po nocach, i oto w ostatnim momencie ktoś złośliwy pokazał mu figę.

I dorodny rotmistrz wypadając z pozy w bezsilnej wściekłości parskał jak koń.

- Dranie! - warczał przez zaciśnięte zęby.

Francuziątka!

Naumyślnie zwlekali z dnia na dzień, wyłudzili pieniądze i czekali, aż wszyscy powyzdychają.

Nienawidził w tej chwili Francuzów niemniej od t a m t y c h.

Zadrwili sobie z niego boleśnie.

Odbili sobie za jednym zamachem wszystkie wyciśnięte przez niego z takim mozołem napiwki, wszystkie swoje sous.

I głucha złość, jak mleko gotowe wykipieć zatapiając wszystko białą, parzącą lawą, bulgotała na prymusie serca.

Wszystko nagle straciło swój sens i wartość, stało się niepotrzebne.

Jedyna nadzieja zadośćuczynienia za długie lata pomiatań, za zmarnowane życie, zwichniętą karierę - zawiodła.

Nie pozostało nic.

Szedł ociężałym krokiem przed siebie, nie wiedząc dobrze, dokąd i po co.

Pusty, ciemny pokój z meblami w szarych pokrovvcach trącił szpitalną nudą, i meble, jak chorzy w szarych, uszytych na wyrost, szpitalnych chałatach, przypominały natrętnie o chorobie, o śmierci, o grząskiej jamie w wilgotnej ziemi.

Chciało mu się skupić na kimś gniew swój, bodajby na tych meblach w szpitalnych chalatach, cięciem zardzewiałej szabli z rozprutych brzuchów foteli wypuszczać poskręcane bebechy sprężyn, jak niegdyś - w odciętym od czerwonych lazarecie.

Podwinął mu się spod rękę ordynans, śpieszący na palcach z poduszką, wypucowanym butem dostał w brzuch, odleciał, zatrzymał się u drzwi, zbaraniałym wzrokiem liznął wyglancowany but i bez szmeru zniknął za drzwiami.

Nie, w domu - niesposób!

Trzasnął drzwiami i wyszedł na ulicę.

Długo, do późna w noc wałęsał się po zaułkach, po skwerach, bez celu, opustoszały, czczy.

Z odrętwienia obudził go głód.

Wszedł do małej, narożnej knajpki.

Od progu buchnął na niego gwar głosów:

- Sołomin!

W rogu przy stoliku - kompania.

Oficerowie.

Lśniące, czerwone mordy.

Pchają się do całowania.

O stopniu nagromadzonej czułości świadczy bateria opróżnionych butelek.

Ściągnęli go do stołu.

Nalali szklankę po brzegi:

- Pij!

Wypił duszkiem, ani mrugnął.

A w kwadrans potem, pod zachrypniętą "Wołgę" gramofonu, pod szczęk szklanek i bulgot nalewanej wódki, na ramieniu, na kłującym epolecie rudowąsego porucznika, rozkleił się, rozpłakał, łzami zmoczył frencz, do fałdów frencza przylgnął twarzą mokrą, gąbczastą jak blin.

Rudy porucznik, z macierzyńską pieczołowitością przechylając mu głowę, wlał mu do ust szklankę spirytusu.

W jaki sposób i kiedy znalazł się na ulicy - nie zdawał sobie sprawy.

Na dworze było zupełnie ciemno.

Z trudnością utrzymując równowagę, poszedł przed siebie, macając rękoma wzdłuż ściany.

Pod latarnią zauważył, że coś wystercza mu z kieszeni: napoczęta butelka koniaku.

Męczyła go czkawka.

Upił jeden łyk i zakorkowawszy butelkę pomaszerował dalej.

Uliczki gmatwały się pod nogami w dziwaczne holendry.

Kiedy wreszcie wybrnął na plac, wydało mu się, że z gęstego lasu wydostał się na polanę.

Zataczając się i niepewnie stawiając nogi, poszedł na przełaj.

Uszedłszy jednak kilkanaście kroków, natknął się na jakąś przeszkodę.

Przeszkoda, przy bliższym obejrzeniu, okazała się samochodem ciężarowym o kołach z podwójnymi oponami.

Sołomin stanął usiłując coś sobie przypomnieć.

Jak rybak pochylony nad sadzawką pamięci zarzucał w nią niezgrabnie wędkę i wspomnienie jak srebrnołuski kiełb trzepotało w przezroczystej wodzie: już - już zniknął tańczący pławik, aby, łysnąwszy naraz łuską, zmąciwszy wodę, po chwili wynurzyć się na powrót.

Nagle, z góry, z platformy, doleciał go zduszony jęk.

Pławik jak kamień dał nurka w wodę i na końcu wędki błysnęła olbrzymia, oślepiająca ryba - nie poradzi: całe życie ołowianym gwichtem zawisło na tym wspomnieniu.

- Aha, gagatki!... - wymamrotał Sołomin.

Jeszczeście nie powyzdychali?

Cóż, widać bez mojej pomocy nie sądzono wam opuścić tego padołu...

Pijany rotmistrz z nabiegłymi krwią, mętnymi oczyma zaczął gramolić się na górę.

Szło mu to niesporo.

Niepewne nogi ześlizgiwały się ze szprych, ręce, jak drewniane, nie mogły udźwignąć bezwładnego ciała.

Wreszcie silnym podrzutem przewalił się przez ramę i wyrżnął twarzą o coś miękkiego.

Podźwignął się i ciężko siadł na jakimś przypłaszczonym wałku.

Zza chmury wyjrzał wyleniały księżyc; w jego dymnym świetle rotmistrz Sołomin ujrzał dno platformy, zasłane powałem czarnych stężałych ciał.

Skądś, z rogu, dobywał się jęk.

Rotmistrz Sołomin odwrócił się w tę stronę, wyciągając z pochwy zgrubiałymi palcami kolbę nagana.

Z głową opartą o ramę leżał tam na wznak człowiek lat dwudziestu kilku, o jasnej, regularnej twarzy, po której łzami zaskórnego płaczu spływał pot.

Na czoło spadały mu w nieładzie pozlepiane kosmyki jasnych włosów.

Ze sczerniałych warg jak dym przez szparę w polepie wydobywał się jęk.

Rotmistrz Sołomin nachylił się niżej nad leżącym i chwyciwszy go garścią za marynarkę na piersiach uniósł i posadził sztorcem.

- Aha!

Cienko coś śpiwasz, bratku.

Nie rób umrzyka.

Przyszedłem w gości.

Pogadamy.

Posadzony bezwładnie, jak kukła, człowiek otworzył nieprzytomne oczy i chrapliwie wyszeptał

-Pić!

- Pić chcesz? - przedrzeźniał Sołomin.

- Cóż, na, possij! - rzekł, wpychając choremu do ust lufę nagana.

Chory spieczonymi wargami przypadł do chłodnej lufy i chciwie począł ją ssać.

- Dobrze? - skrzeczał rotmistrz.

- Smakuje?

Uważaj, połkniesz kulkę - gotóweś się udławić.

Zbłąkany palec szukał w ciemności cyngla.

- Udławisz się, jak mi Bóg miły!

Palec natrafił na cyngiel i zatrzymał się w namyśle.

Sołomin wyciągnął z ust chorego lufę i wetknął nagan z powrotem do pochwy.

- Nie, bratku!

Nie ma tak dobrze!

Za mądryś.

Każdy by tak chciał.

Dobić?

I co z tego?

Nawet nie poczujesz.

Wdzięczny jeszcze będziesz.

Nie ma głupich.

Poczekaj, obudź się najprzód - pogadamy.

Pić chcesz?

Czemu nie?

Mam tu coś dla ciebie.

Znaj moje dobre serce.

To cię, bratku, migiem postawi na nogi.

Rotmistrz wyciągnął z kieszeni frencza butelkę koniaku, odkorkował ją i wsadził szyjkę do ust choremu.

- Pij, serdeńko, ile wlezie.

Znaj pana!

To nie wasze sowieckie samogony.

Martel!

Trzy gwiazdki!

Przysmak, co?

Chory łapczywie haustami ciągnął z butelki roziskrzony płyn.

- Pijesz niczego.

No, jeszcze ździebko.

Nie żałuj sobie.

Zaraz będziesz do rzeczy.

Sołomin przechylił flaszkę.

Płyn przelał się przez usta i chory zakrztusił się gwałtownym kaszlem.

Długo kaszlał, nie mogąc pochwycić tchu.

Gdy się wreszcie uspokoił, zwrócił na Sołomina szeroko otwarte oczy, w których błysnęła przytomność.

Oddychał urywanie i szybko.

Rotmistrz Sołomin, nie śpiesząc się, zakorkował butelkę i wetknął ją na powrót do kieszeni, wyciągając z kolei rewolwer.

- Tak.

Teraz przynajmniej patrzysz jak człowiek.

Można będzie się z tobą dogadać.

Rotmistrz rozsiadł się wygodniej na czymś, co przypominało odwrócone do góry plecy ludzkie i, bawiąc się naganem, przystąpił da badania:

- Jak się nazywasz?

Chory wpatrywał się w niego ciągle, żarłocznie, jak ryba wyrzucona na brzeg, łykając powietrze.

- Gdzie jestem? - wyrzęził wreszcie z wysiłkiem.

- W Paryżu, synku, w Paryżu.

Nie w Moskwie.

W Paryżu, u białych.

Przed trybunałem wojennym Imperium Rosyjskiego.

Wiesz już teraz, gdzie?

Chory przymknął oczy, widocznie zbierając myśli.

Po długiej pauzie zapytał cicho, z wyrazem śmiertelnego znużenia:

- Czego ode mnie chcecie?

Jestem zadżumiony.

- To, bratku, nie ma tu nic do rzeczy.

Myślicie, że jakeście zadżumieni, to już nie ma na was sprawiedliwości, rzezimieszki.

Figa!

Potańcujesz, bratku, jeszcze ździebko, nim cię wypuścimy furtką na tamten świat.

Nie będziesz odpowiadał na pytania - kolbą w zęby.

Nie chcesz wędrować do Lenina z pokiereszowaną mordą - odpowiadaj grzecznie i do rzeczy.

Zrozumiano?

Chory patrzył na Sołomina w milczeniu.

- Jak się nazywasz?

- Sołomin.

-Żarty zachciało ci się, bratku, stroić!

Czemu nie, podowcipkuj.

Ja ci, psi synu, pokażę żarty!

Skąd, znasz moje nazwisko?

Mów, jak ci się pytam!

Skąd mnie znasz?

- Nie znam cię wcale i znać cię nie chcę.

- Skąd znasz moje nazwisko?

- Nie znam twojego nazwiska.

- Powiedziałeś przed chwilą: Sołomin.

- Nazywam się: Sołomin.

Rotmistrz ze zdumienia opuścił rękę z naganem.

- Jak to, szubrawcze, nazywasz się Sołomin?

Ja się nazywam Sołomin.

Chory zmarszczył brwi i przypatrywał się rotmistrzowi uważnie.

- Ty się nazywasz Sołomin?

Brwi, jak spłoszone ptaki, wzleciały w górę.

- Jak ci na imię?

Rotmistrz zgrabiałą ręką, na odlew, wymierzył mu tęgi policzek.

- Jak śmiesz, sk... synu, mnie zadawać pytania?

Kto z nas jest podsądny: ty, czy ja?

Chory przesłonił twarz ręką.

- Pijany jesteś jak bela i zapomniałeś widać własnego nazwiska.

Nazywam się Sergiusz Aleksandrowicz Sołomin.

Jestem drugim sekretarzem poselstwa ZSRR w Paryżu.

Chciałeś wiedzieć, z kim masz przyjemność - proszę.

A teraz strzelaj.

Więcej nie powiem ani słowa.

Ale rotmistrz Sołomin nie podniósł rewolweru.

Wyłażącymi na wierzch oczyma wpatrywał się w chorego.

Cały chmiel opadł z niego nagle jak łupina i otrzeźwiały siedział z otwartymi ustami, nie mogąc wykrztusić z nich słowa.

Z głębi gardła wydrapało się na wierzch i upadło z brzękiem imię:

- Sierioża!

Chory obserwował go w niemym zdumieniu.

- Zaraz, to niemożliwe... - mruczał rotmistrz.

To niemożliwe.

Ja jestem Borys Aleksandrowicz Sołomin, syn pułkownika Aleksandra Wasiljewicza Sołomina.

Dwaj obcy ludzie patrzyli na siebie długą chwilę w osłupieniu.

- Brat... - powiedział bezdźwięcznie chory, opierając się z wysiłkiem o ramę.

Zapadło długie milczenie.

- Myślałem, że dawno zginąłeś - powiedział wreszcie chory.

- Mama mówiła mi, że uciekłeś z białymi.

Tyle lat nie było o tobie słychu.

Nie przychodziło mi nigdy na myśl, że możesz być w Paryżu...

Oficer tej białej, operetkowej armii...

Umilkł, osuwając się wyczerpany.

Rotmistrz Sołomin nieporęczną, zgrubiałą dłonią ścierał machinalnie z twarzy pot, jak resztki parującego chmielu.

- Nie poznałem cię... - powiedział po długiej chwili.

- Jakże zresztą miałem cię poznać.

Kiedy wyjeżdżałem z Moskwy, miałeś chyba z trzynaście lat.

Jakoś i teraz dziko pomyśleć...

Nie przychodziło mi do głowy, że żyjesz, że już jesteś dorosły, żeś się zaprzedał bolszewikom.

A mama czy żyje?

Nie zamordowali jej?

- Mama umarła w tym roku, niedawno.

- A Jula, siostra?

Słyszałem coś.

Wyszła za bolszewika.

Pewnie sama też bolszewiczka.

Podłe z was nasienie, nie ma co.

- Z Julii przykładna pracownica i mąż jej dzielny pracownik, jeden z pierwszych.

Dużo przeżyła, dużo się nauczyła.

Cóż mówić o tym tobie, białogwardziście.

I tak nie zrozumiesz.

- Pewnie, iść na służbę do oprawców - wielka mi filozofia.

Nie każdy zrozumie.

Jak papę rozstrzeliwali - nie pamiętasz.

Mały byłeś.

Zapomniałeś.

Jula też pewnie zapomniała.

Krótką macie pamięć, szczenięta.

- Nie krótką.

Gdyby więcej "pap" powystrzelano wówczas, nie byłoby tych trzech najcięższych lat.

- Szczekasz ich żargonem jak mitingowy agitator.

Powiedz jeszcze: "Dosyć się naszej krwi nażłopali!"

Własnego ojcaś się wyrzekł.

Chamom służyć poszedłeś.

Za worek krupy, za deputat - łapę żydowską lizać.

I to kto - Sołominowie!

Strach pomyśleć: brat - szubrawiec, bolszewik.

- Żal mi cię, Borysie - powiedział cicho Sergiusz.

- Nie zrozumiemy się.

Mówimy różnymi językami.

Nie przypuszczałem jadąc do Paryża., że mogę cię spotkać w tutejszej emigranckiej kompanii.

Pewnieś przez ten czas gości po lupanarach taksówką rozwoził, albo gdzie do stołu podawał i napiwki zgarniał.

Jak wszyscy.

Życieś na wysługach przelo kał.

Wpakować sobie "z honorem", po oficersku, kulę w łeb, nawet na to odwagi ci nie stało.

Eh, Borysie!

Twarz Sergiusza raptownie wykrzywiła się grymasem nieludzkiego bólu i zupełnie poszarzała.

Chory jęknął i ciało jego w nagłym skręcie wypięło się jak łuk trzeszczący od naprężenia.

Na wargi wystąpiła mu piana.

Rotmistrz Sołomin uczuł, że włosy stają mu dęba, ostre jak igiełki, a serce, jak rozgnieciona w garści, dojrzała pomarańcza, tryskiem nagłego bólu przesącza się przez palce.

Przyczyny tego bólu nie mógł zrozumieć.

Patrzył wytrzeszczonymi oczyma na wijącego się w konwulsjach człowieka i chciał krzyczeć, ale krzyk, jak wtłoczony, zbyt gruby korek, nie wychodził przez wąską szyjkę ust.

Rozmiękłymi palcami pochwycił umierającego za ramiona i, potrząsając nim, bełkotał:

- Sierioża!

Chciał powiedzieć coś ciepłego, pieszczotliwego, lecz w gorączkowo przetrząsanej stercie słów nic odpowiedniego nie znajdował.

Tylko ręce kurczowo ściskały suche, bezwładne ramiona.

Naraz, przypomniawszy sobie coś, wyciągnął z kieszeni flaszkę koniaku, odkorkował ją zębami i, podtrzymując pieczołowicie jedną ręką głowę umierającego, drugą przechylił mu do ust butelkę.

Sergiusz pił chciwie, do ostatniej kropli.

Po ciele jego przebiegł ożywczy prąd.

Po chwili chory otworzył oczy.

Rotmistrz czuł w głowie dziwny szum i chaos; słyszał tylko skądś z daleka, jak własne jego wargi mamrotały bezładnie:

- Czekaj...

Tak przecież nie można...

Zawiozę cię do domu...

Zawołamy lekarza...

Tak nie można...

Wargi chorego wykrzywiły się w bladym uśmiechu: - Jak to, Borysie?

Bolszewika chcesz ratować?

Ładny z ciebie białogwardzista.

Zresztą - późno już.

Trzeci dzień.

Rychło koniec.

Rotmistrz, nachylony, wpatrywał się w tę twarz, nagle tak bliską.

Dzwoniło mu w skroniach.

Gdzieś, powyżej myśli, przeszybował błysk: jaki podobny do matki!

I nos, i usta, i zarys podbródka...

Zachciało mu się wyć.

Ciepła fala tkliwości popełzła skądś, z trzewi, pod krtań.

- Krew czuję, krew... - pomyślał, usiłując jakoś usprawiedliwić to, co bulgotało w nim nieznajomym nurtem.

Uwolniona spod kontroli mózgu ręka sama popełzła ku bladej głowie, opartej o ramę, spoczęła na czole, ześlizgnęła się na zlepione potem, jedwabiste włosy...

I było w tym ruchu wszystko: matczyny, zmoczony łzami policzek, kiedy żegnał się na zawsze, i lata gorzkiej, zlodowaciałej samotności, bez ciepłego słowa, bez bliskiej duszy ludzkiej, i nie wpita przez nikogo, zwarzona tkliwość kłującego, starzejącego się, bezpańskiego ciała.

Umierający przymknął powieki i wargi znów rozświecił mu uśmiech:

- Myślisz, Borysie, że strach umierać w dwudziestym piątym roku życia?

Rozebrało cię: młodość itd.

Daj spokój!

Nad sobą się pożal.

Tacy, jak my, nie umierają.

Zanadto wszystkimi korzeniami wszczepiliśmy się w masę, w gatunek.

Wrośliśmy w nią każdym włóknem.

Ci, co nie przeżyli z nami tych lat początkowej budowy, niech nam zazdroszczą I umierając...

Chory nerwowymi rękoma chwycił rotmistrza za klapy frencza, przyciągnął go ku sobie i zaszeptał mu w twarz głosem świszczącym i podnieconym.

Oczy błyszczały mu gorączkowo.

- Czy ty rozumiesz, Borysie, co to znaczy własnymi rękami ugniatać glinę, wypalać cegły na własny dom, karczować plac pod budowlę, wyciągać z ziemi piętro za piętrem?

Budować nowe, krzepkie, udoskonalone życie...

Czuć, że jesteś jądrem tej cudownej ludzkiej lawiny, która urwała się i leci w przyszłość... obrasta cię, jak śniegiem, ubitą, ziarnistą masą.

Jesteś jej sercem...

Ciałkiem jej krwi, przenikającym z żył do żył.

Kpisz sobie z praw fizycznych: jesteś przenikalny i sam przenikasz, nie zatracając swoich materialnych konturów...

O, Borysie!

I tyś mógł, i tobie danym było bo rzadkie, to niepojęte szczęście urodzić się i żyć w tych czasach, a tyś je odrzucił, wolałeś jak ślepy kret w tępej chamskiej zawziętości podkopywać to, co wyrastało w twoich oczach, wbrew wszystkim kretom świata, windowane w górę dźwigarem wysiłku milionów, póki cię jak kreta nie wykurzono z nory...

- Och, Borysie - dodał po pauzie zmęczonym niewyraźnym szeptem - jaki ty się musisz czuć samotny, niepotrzebny, bezdomny, jak pies sparszywiały i bezpański...

Jakże ty będziesz umierał, Borysie?

Sergiusz wyczerpany osunął się na platformę i z ust wąską strugą popłynęła mu piana.

Wąskie sczerniałe wargi wykrzywiły się w bolesną podkowę.

Twarz, stężała z bólu, zbielała, stała się maleńka, prawie dziecinna.

Rotmistrz poczuł, jak nieprzeparta rodzicielska tkliwość żelazną ręką nachyla go ku tej twarzy.

Co począć?

Jakże puścić go tak samego w śmierć?

Wynieść go stąd!

Zabrać!

Być zawsze z nim!

Nie opuszczać go!

I blade wargi same powtarzały bez związku: - Sierioża!

Nieprawda!

To niemożliwe!

Weź mnie za szyję.

Wyniosę cię stąd.

Zaniosę cię do domu.

Zawołamy lekarza.

Wyleczysz się.

Wydostaniemy się stąd.

Dojedziemy razem, do twoich.

Nie puszczę cię samego.

Pojadę z tobą.

Słyszysz, Sierioża?

Wyjedziemy razem.

Będę z tobą pracować.

Sierioża!

Twarz Sergiusza zasnuwać zaczął dziwny żółtawy cień.

Wargi, same wargi wyrzęziły:

- Nie, Borysie, za późno.

Koniec...

Ciebie, ciebie mi żal.

Jeżeli nie umrzesz - wróć.

Pracuj.

Próbuj odrobić, przebudować się, zmontować na nowo.

Przerób się, jak ja, jak Jula...

Czekaj...

Nie mam prawa...

Ale ty odkupisz mój grzech, życiem, latami, pracą...

Masz - to mój sowiecki paszport...

Jesteś podobny do mnie...

Nie odróżnią...

Przyjedziesz za nim do Moskwy...

Zgłoś się do Juli...

To dzielny towarzysz...

Jula ci pomoże, zrozumie...

Tylko, na pamięć matki, przysięgnij mi, że nie nadużyjesz...

-Przysięgam... - wymamrotał Borys.

- To dobrze...

A teraz już idź...

Nie dotykaj mnie...

Zarazisz się...

Napraw...

Nagły skurcz podrzucił jego ciało do góry i cisnął nim na bok.

Otwarte oczy zaciągnęły się błoną mlecznej mgły.

Rotmistrz schwycił flaszkę.

Chciał wlać do ust.

Była pusta.

Z ust leżącego wąską nitką pociekła bura piana, zmieszana z krwią.

Sołomin poczuł, jak coś wewnątrz, jakaś strunka, której istnienia nigdy nie podejrzewał, naraz naprężyła się i pękła, pękła bezpowrotnie.

Od razu opróżniał, jakby wytrząśnięto zeń wszystkie napełniające go dotychczas trociny.

Tępym, bezmyślnym wzrokiem patrzał na martwą twarz, z której wyzierał ku niemu matczyny nos, podbródek i podkowa bolesnych ust.

Machinalnie pochylił się i pocałował te wargi.

Poczuł na wargach słonawy posmak krwi.

Zdrewniały i bezwładny siedział sztywno jak kukła.

Wyjrzał księżyc.

Oświetlił platformę.

Zmartwiałe, obwisłe ręce rotmistrza Sołomina.

W jednej - zaciśnięty zwitek: książeczka.

Co to?

Aha, prawda!

Sowiecki paszport.

Dał Sierioża...

Rotmistrz zbliżył go do oczu.

Mały czerwony kajecik.

Gdzie też mógł go już widzieć?

I to tak niedawno...

Aha, Żyd.

Czerwona pieczątka...

Jeżeli nie umrę - wracać do Rosji.

Przerobić się.

Zastąpić Sieriożę.

Nie.

Późnawo.

W tym wieku ludzie już się nie przerabiają.

Ładny byłby ze mnie komunista!

Po cóż oszukiwać Sieriożę?

Rotmistrz przyklęknął, delikatnie rozpiął na piersiach brata koszulę i położył na ostygłą już pierś małą czerwoną książeczkę.

W pustym wnętrzu jak w blaszanej kabinie transformatora dzwoniła próżnia.

Potem ręką namacał wystającą usłużnie z pochwy kolbę nagana.

Kiedy nazajutrz rano obsługa sanitarna zabrała do krematorium czarny wymarły samochód, wrzucając ciała do pieca pomiędzy trupami bolszewików natrafiono na zwłoki białego oficera w mundurze i w epoletach.

Przybyły z głównej komendy oficer rozpoznał rotmistrza Sołomina.

Wdrożone śledztwo wykazało tylko, że w tragiczną noc rotmistrz Sołomin w stanie mocno nietrzeźwym wyszedł z restauracji w niewiadomym kierunku.

Na rozkaz komendy ciało jego spalono osobno, z wojskowymi honorami.


text:
APOSTROFA.

Dałem ci żywot mój, to nie wiele!

Dałem ci miłość mą, o aniele!

I roznamiętniać się odbitym cieniem?

Ręce, co światu pogrozić nie śmieją;

Bo ty frymarczysz krwią twą, Messalino!

Wierna przeszłości tej, co cię truje,

Pytam: gdzie?

w bolach ludzkości poczęta

Grachów zabitych sen w czyn zamienić

Więc kiedy zdradzasz dziś, giń bez chwały!

Ku czci Cezarów, jak niewolnik, padać,

I idź sumienia narodów spowiadać:

Przez ludów ciężki znój!

i przez mękę

Ludowi swemu ty podaj rękę,

I w przyszłe wieki, pchnij się uwielbiona

Znacząc krwią, duchy wydarte nicości.

U wielkich natchnień dziejowych ołtarza,

Bo anioł Polsko twój!

dalej biegnie


text:
Buczek Barbara, *9 I 1940 Kraków, †17 I 1993 Kraków, pol. kompozytorka i pianistka.

Po ukończeniu 1959 Państw.

Liceum Muz.

w Krakowie w klasie fort.

M. Bilińskiej-Riegerowej kontynuowała 1959–65 naukę gry na fort. pod kier.

L. Stefańskiego w PWSM (obec.

Akad.

Muz.), 1969–74 studiowała komp. w klasie B. Schaeffera, oba kierunki ukończyła z wyróżnieniem, do końca życia pracowała na uczelni jako pedagog.

1990 obroniła pracę doktorską na Wydz.

Humanistycznym Uniw.

Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie na podstawie pracy Spotkania współczesnej twórczości muzycznej ze sztukami plastycznymi jako problem filozofii kultury.

Lata 1945–1990.

Należała do stow. artystycznego Grupa Krakowska oraz międzynarod.

stow. Frau und Musik.

1970 uzyskała III nagr. na Konkursie Kompoz.

im. G. Fitelberga w Katowicach za Dwie impresje, 1982 wyróżnienie na Międzynarod.

Konkursie Kompoz.

im. N. Paganiniego w Rzymie za Koncert skrzypcowy, 1985 III nagr. na Międzynarod.

Konkursie Kompoz.

w Wiedniu za II Kwartet smyczkowy „Transgressio”.


corpora: sejm

text:
Uchwała

Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych

z dnia 15 lutego 2012 r.

w sprawie przeprowadzenia wysłuchania publicznego

Komisje: Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości i Praw

przeprowadzeniu wysłuchania publicznego, w odniesieniu do przedstawionego przez

35), w dniu 7 marca 2012 r. o godz. 12.00, w sali kolumnowej, w gmachu Sejmu RP.

Przewodniczący Komisji Przewodniczący Komisji

Administracji i Spraw Wewnętrznych Sprawiedliwości i Praw Człowieka

Marek Biernacki Ryszard Kali


text:
Projekt

Ustawa

z dnia

a) w pkt 2 lit. m otrzymuje brzmienie:

b) dodaje się pkt 17 w brzmieniu:

2) osobami, które prowadziły inną niż określona w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6, przez okres co najmniej 6 miesięcy, i które zaprzestały jej prowadzenia;

4) osobami współpracującymi, o których mowa w art. 8 ust. 11, przez okres co najmniej 6 miesięcy z osobami, o których mowa w pkt 1–3, i które zaprzestały tej współpracy;

5) w art. 16 ust. 8 otrzymuje brzmienie:

6) w art. 18:

a) ust. 5b otrzymuje brzmienie:

c) ust. 14 otrzymuje brzmienie:

d) dodaje się ust. 15 w brzmieniu:

7) po art. 18a dodaje się art. 18b w brzmieniu:

8) w art. 20:

9) w art. 36:

„2b.

Zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych osób, o których mowa w art. 6a ust. 1 i art. 6b ust. 1, i wyrejestrowanie z tych ubezpieczeń, w przypadku ustania warunków uzasadniających opłacanie składek, należy do Zakładu.

Osoby te są obowiązane do przedłożenia Zakładowi:

1) skróconego odpisu aktu urodzenia dziecka;

2) oświadczenia, o którym mowa w ust. 15;

3) orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, w przypadku posiadania przez dziecko takiego orzeczenia.”,

b) dodaje się ust. 15 i 16 w brzmieniu:

2) miejsce zamieszkania;

3) dzień rozpoczęcia sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem;

4) dzień zakończenia sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem;

6) informację o ostatnim okresie ubezpieczenia;

10) w art. 36a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonemu z tytułu:

1) urodzenia dziecka,

– w wysokości czterokrotnej emerytury podstawowej.”,

„1a.

Jeżeli ubezpieczeniu podlegają oboje rodzice, zasiłek, o którym mowa w ust. 1, przysługuje im łącznie.”;

2) po art. 16 dodaje się art. 16a–16f w brzmieniu:

„Art. 16a.

1.

Za rolnika lub domownika podlegającego ubezpieczeniu emerytalno-

Art. 16c.

1.

Rolnik albo domownik, który nie podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników, albo osoba będąca członkiem rodziny rolnika lub domownika, która nie spełnia warunków do podlegania temu ubezpieczeniu, sprawująca osobistą opiekę nad dzieckiem, na zasadach i w okresach, o których mowa w art. 16a ust. 1, może zgłosić wniosek do Kasy o objęcie ubezpieczeniem emerytalno-rentowym w tym okresie.

Art. 16d.

Składka na ubezpieczenie emerytalno-rentowe osób, o których mowa w art. 16a oraz art. 16c, jest równa składce, o której mowa w art. 17 ust. 1.

Do osób tych nie mają zastosowania przepisy art. 17 ust. 4.

3) w art. 78 w ust. 2 dodaje się pkt 5 w brzmieniu:

1) w pkt 23 lit. f otrzymuje brzmienie:

2) w pkt 24 lit. f otrzymuje brzmienie:

„f) rozpoczęciem pozarolniczej działalności gospodarczej lub wznowieniem jej wykonywania,”.

1e.

Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1d, może być wykorzystane w całości lub w nie więcej niż 4 częściach, przy czym prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej z tego tytułu przysługuje na każde dziecko odrębnie.”;

1) w art. 66 w ust. 1:

a) po pkt 32 dodaje się pkt 32a w brzmieniu:

b) pkt 34 otrzymuje brzmienie:

3) w art. 75 po ust. 15 dodaje się ust. 15a w brzmieniu:

4) w art. 81 w ust. 8 pkt 10 otrzymuje brzmienie:

1) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

2) dodaje się pkt 3 w brzmieniu:

Art. 9.

Przy obliczaniu wskaźnika waloryzacji składek, o którym mowa w art. 25

ust. 3 – 12 ustawy zmienianej w art. 3, za rok 2013, oraz w art. 25a ustawy zmienianej

w art. 3, za czwarty kwartał 2013 r., z przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne wyłącza się składki, które finansuje w całości budżet państwa za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za osoby, o których mowa w art. 6b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1.

11/28r


text:
VI.

Ach!

nieraz mi się zdaje,

gdy tak samotny kroczę

W zachodu cichem złocie,

zadumą ogarnięty,

Że cień, co długi wstaje

z pod nóg mych i swe mrocze

Na ziół tych ściele krocie,

nie ze mnie jest poczęty.

Lecz że z przeszłości fali,

czy z przyszłych dni głębiny —

Hen!

tam, gdzie ziemi końce —

byt jakiś, tu nieznany,

Wychylił się w oddali

i że cień jego siny

Dnia dzisiejszego słońce,

mrąc, rzuca na te łany.

I tęskność duszę chwyta

na wirchy gdzieś tajemne,

Lecz wraz ku memu łonu

zbliża się lęk ponury:

Ach!

widzę, jak, okryta

w całuny mgławic ciemne,

U stóp mych przepaść dyszy

głębokiem, cichem tchnieniem...

Jak przed zjawiskiem skonu,

zwrócony do purpury

Zachodu, drżę w tej ciszy —

przed swoim własnym cieniem...


text:
Singapore, 31 stycznia.

Dziś Nowy rok chiński, więc ogólna stagnacya w Singapore.

Że Singapore w trzech czwartych jest chińskiem, najdobitniejszy dowód, że dziś jadąc przez miasto, prócz kilku małych sklepików Hindusów, wszystko zresztą widzi się zamknięte.

Czy firma angielska, czy niemiecka, czy chińska, wszystko zamknięte, bo wszystko albo wprost jest w rękach Chińczyków, albo choć szef Europejczyk, jednak cała służba, cały personal urzędniczy z Chińczyków złożony — więc wszystko świętuje.

Wczoraj już w południe tylko niektóre sklepy otwarte, wszędzie czuć, że to jeszcze tylko parę godzin ma potrwać, że Chińczyków ledwie jeszcze chwilę utrzymać można; z nastaniem wieczora zaczyna się pukanina i strzelanina niesłychana w całem mieście.

Najpierw więc budują się po ulicach malutkie ołtarzyki, na nich świecą się wielkie woskowe świece, a pobożni siedząc w kuczki zawsze tylko po parę minut, składają ofiary.

A te ofiary, to znowu taki papier żółty z brzegiem czerwonym, zapisany po chińsku, zaprawny jakąś strzelniczą materyą, który po zapaleniu strzela i puka i dymi.

W ten sam sposób na cmentarzach nieboszczykom strzelają, w ten sam sposób, zabiwszy wieprza Buddzie na ofiarę, złym duchom postrach czynią, — więc też pukanina po całem mieście niesłychana.

Co chwila jeszcze przerywa ten ogień rotowy huk wystrzału moździerzowego.

O 12-tej w nocy zaczyna się właściwy Nowy rok, i z tą chwilą nawet cała służba domowa idzie składać wizyty u znajomych i przyjaciół.

Wizyty te gratulacyjne trwają aż do rana, a wtedy zaczynają się rewizyty.

Przy powinszowaniu Nowego roku, składa się ręce, podobnie jak u nas do pacierza, i woła się do uradowanego przybyciem gościa, gospodarza: Slamet tahum bahru!

Bogaci Chińczycy w drugim dniu Nowego roku, więc w dzień pierwszego lutego naszej rachuby, mają stoły ogromne zastawione wszelkiego rodzaju jadłem i napitkiem, gdzie i szampan musi figurować.

Wtedy odbywają się noworoczne wizyty eleganckie.

Ale goszczą i biedną czeladź; kto przyjdzie, choćby ostatni z ostatnich, jest mile widziany.

I my z Biegelebenem wybraliśmy się w ten sam sposób winszować Chińczykom.

Bardzo grzecznie ofiarował się jeneralny sekretarz Singapore Insurance Comp.

Ltd.

Mr. Balfour - Lees, wraz z drugim Anglikiem, by nas poprowadzić do najbardziej znanych i najbogatszych chińskich matadorów singaporskich.

Jak Anglicy tu dbają o Chińczyków, miałem dowód w czasie tych wizyt.

Mają osobne karty wizytowe dla Chińczyków; dwie z tych kart jako ciekawość zachowuję; są to czerwone papiery, długości średniego arkusza papieru listowego, a na nich po chińsku i angielsku drukowane imię winszującego, i to czego winszuje.

Pierwszy Chińczyk, u któregośmy byli, nabab pierwszej klasy, nazwiskiem Tan - Quihan, łupnął sobie pałac za 30 czy 40 tysięcy dolarów.

— Wyjeżdżamy na górę, na której szczycie wśród bardzo pięknie utrzymanego ogrodu, stoi dom naszego nababa.

Wkoło samego domu drzewka w dziwaczne formy sztucznie prowadzone, między niemi figurki porcelanowe na postumentach, jak u nas posągi.

Wprowadzają nas do sieni, gdzie bawią się dzieci, bogato strojne w czerwone, jasno - żółte i zielone, długie, u szyi spięte, jedwabne szarafany, z koafiurą specyalnie na dzień dzisiejszy zbudowaną, paciorkami różnokolorowymi bogato zdobną.

Są to dzieci pana domu.

Wchodzimy do pierwszego salonu; tu na środku stół z jadłem i napitkiem pięknie ustawionym.

Dom nader ciekawy, choć w piękności specyalnie chińskie wcale nie bogaty.

Meble wyłącznie niestety europejskie; na podłodze dywany angielskie, brzydkie.

Oglądamy następnie cały dom; wszędzie najdziwaczniejszy stek lichych wyrobów europejskich, oprócz w sypialni; ta nader piękna, czysto chińska.

Łóżko ogromne, równie jak szafy i komody dokoła pokoju stojące, z drzewa hebanowego bogato rzeźbionego i złoconego, arcydzieło jakiegoś snycerza Chińczyka z Singapore.

Struktura sama i rozkład domu śliczne.

Tak na piętrze jak na dole wkoło pokoi śliczna, kryta galerya, dywanem wysłana, zupełnie na wielki salon wyglądająca.

Z galeryi wchodzi się do pokoi bardzo pięknych, jako proporcye, choć nie wysokich.

Pan domu udaje przez kurtoazyę dla nas, że nie spodziewał się tak dostojnych gości, i niby to zmienia toaletę, by godnie wystąpić.

Figura naturalnie nie ciekawa: zbogacony robotnik dzienny, otyły, a choć Chińczyk, przypomina od razu ogólno - światowy, zawsze jednaki typ parweniusza, tylko tu z warkoczem.

Uradowany, żeśmy przyszii[1], choć niewiele rozumiał z tego co mu Anglicy tłómaczyli o niezmiernej dostojności naszych osób.

Po wypiciu herbatą zdrowia nowego roku i wychyleniu po kieliszku złego szampana, oprowadził nas po całym domu, dziękując co chwila za naszą wizytę.

Pokazywał wszystko, a zwłaszcza co miał najpiękniejszego, tj. widok rzeczywiście wspaniały: z jednej strony morze z tem całem stadem wysepek, które zalegają cieśninę Singapore, z drugiej miasto fantastycznie na mnóstwie malutkich pagórków rozrzucone, z trzeciej i czwartej piękna, cudowna zieloność ogrodów i lasków, zasianych po całej wyspie, jak daleko okiem sięgniesz.

Po półgodzinnej wizycie, skosztowawszy sławnych konfektów chińskich, których imion nie wyliczam, boby to zbyt długo trwało, odeszliśmy, zapisawszy poprzednio nasze nazwiska, co znowu nasz gospodarz przywitał całym wybuchem podziękowań, którym towarzyszył ów nie znikający nigdy z twarzy wschodniego człowieka, chcącego być bardzo dystyngowanym i grzecznym, śmiech panoszącego się dorobkiewicza, który się puszy swem szczęściem i okazyą popisania się swem bogactwem przed obcymi, zwłaszcza przed Europejczykami.

Druga wizyta u Tan - Kang - Chaw, Chińczyka, co się dorobił 40—50 tysięcy dolarów dochodu, a wydaje 5—6 tysięcy.

Ta druga mniej ciekawa.

Pan domu, stary Chińczyk, przyjął nas w brudnym, białym niegdyś kaftanie; nie mówi zupełnie prawie po angielsku; skoro się więc tylko doczekał powrotu nieobecnego syna, natychmiast, bez żegnania się, opuścił nas.

Na tym starym Chińczyku nasza wizyta żadnego doprawdy wrażenia nie zrobiła.

Wogóle Chińczyk, choćby najuboższy, zupełnie inaczej Europejczyka, nawet tu, poza swym krajem, traktuje, niż np. Hindus.

U tego uniżoność, pokora — Chińczyk tylko w potrzebie i to wielkiej umie być pokornym, zresztą jest sztywny i dumny.

Dlaczego - bo też miałby być pokornym, kiedy przyparty do muru bez ogródki mówi, że rządu angielskiego się nie boi, ani go zbytnio słuchać nie myśli, bo za pieniądze zawsze sobie z nim poradzić można.

Może przesadzone nieco to twierdzenie, coś prawdy jednak w tem jest.

Na dowód opowiadał mi tutejszy konsul hiszpański wypadek z roku zeszłego.

Na Nowy rok obecny obawiano się powstania Chińczyków.

Rząd wydał był prawo, że Chińczykom nie wolno budować nadal galeryj przed domami, wystających na ulicę, a zwłaszcza nie wolno ich używać za miejsce sprzedaży, gdyż tym sposobem tamują przejście.

Prawo prawem, a Chińczyki swoje robią.

Na Nowy rok (rok temu) robi się gwałt między Chińczykami.

Oświadczają, że nowego prawa nie przyjmą i nie chcą.

Rząd występuje z środkami przymusu, za pomocą policyi; Chińczycy odpowiadają represaliami, zaczynając od wyrzucania z powozów wszystkich przejeżdżających Europejczyków, cierpiąc zaledwie, by pieszo po mieście cyrkulowali.

Przez 48 godzin trwa ten stan panowania motłochu chińskiego i postrachu między Europą.

Rząd zaczyna parlamentować, próbuje wpływać przez zamożnych na biedniejszych; pomału porządek przywrócony; rząd oświadcza, że to tylko było nieporozumienie, powstałe wskutek mylnej interpteracyi[2] nowego prawa.

Po polsku nazywałoby się takie postępowanie kapitulacyą.

Wtedy to oświadczyli Chińczycy, że nie Anglicy, ale oni tu są panami, i że niech rząd uważa, bo może łatwo być pozbawionym zupełnie władzy.

W nadchodzącym marcu chce ogłosić rząd jeszcze inne prawo, ograniczające immigracyę Chińczyków, których i tak jest już 90.000 na 180.000 mieszkańców w samem Singaporze.

Tym razem ma podobno rząd zamiar wystąpić energiczniej; kilka korwet wojennych ma wpłynąć do portu a w razie nieporządków mają kartacze zastąpić policyę.

Zobaczymy, jak się to skończy... ale, że jeszcze niejedną gorzką chwilę będą musieli Anglicy tu przebyć, że wkońcu wyrzucą ich zupełnie, to bodaj czy nie należy prawie do pewności...

Szczęściem ma rząd angielski punkt oparcia w Klingach czyli Indyanach i Malajczykach, dalej w niezgodzie grasującej w łonie samychże Chińczyków, podzielonych, tak tu jak w ojczyźnie, na setne partye, nienawidzące się między sobą, i chętnie nawet z białymi się łączące, byle przeciwników obalić.

Klingowie zaś i Malajczycy wprost nienawidzą Chińczyków i najszczęśliwsi są, gdy mogą Chińczykowi dojechać.

W tem nadzieja rządu.

Przypisy


corpora: CEN

text:
Nerwowa atmosfera związana z kryzysem finansowym udzieliła się również brytyjskiemu premierowi, który pogroził rządowi Islandii.

W jednym z wywiadów dla BBC Gordon Brown skrytykował działania islandzkiego regulatora rynku usług finansowych, uznając że zawiódł on nie tylko swoich obywateli, ale również i Brytyjczyków.

Brown stwierdził również, że swoje stanowisko przekazał islandzkiemu premierowi Geirowi Haarde i zagroził, że jeśli sporne kwestie finansowe nie zostaną rozwiązane, brytyjski rząd rozważy wystąpienie przeciwko islandzkiemu rządowi na drogę prawną.

Obecnie w brytyjskich oddziałach Landesbanki, największego islandzkiego banku zamrożonych zostało ponad pół miliarda funtów zdeponowanych przez brytyjskie hrabstwa.