corpora: wikisources-pl

text: basia r. 1697, dziś bazia, ‘owieczka’, i bazia, ‘kotka’, p. bagniędź; zdrobniale do bagnię albo baranek; baś, baś, je wołają.


text:
Czaprak, z tureckiego czaprak, w wieku XVIII Mitug zwany.

Czapraki używane były w wojsku polskiem pod siodła lub na wierzch kulbaki; w ostatnim wypadku czapraki były dłuższe, używane przez lekką jazdę; do tych zaliczają się czapraki, zwane krojem huzarskim, mające tylne końce ostro ścięte.

W wieku XIX ciężka jazda, oficerowie piechoty, pełniący służbę konno i oficerowie artyleryi pieszej, używali pod siodła angielskie lub francuskie czapraki małe, równo ścinane, z kapami na przedzie do pokrycia olstrów pistoletowych.

(B. Gem.).

Piotr Kochanowski za czasów Zygmunta III pisze: „Obaczyli konia z bogatym rzędem i czaprakiem złotym".

Starowolski w Reformacyi obyczajów polskich: „Złej szkapie czaprak haftowany nic zacności nie przydaje".

Czapraszkami nazywano pętlice srebrne przyszyte na żupanach.

Wacław Potocki w „Argenidzie" pisze: „Dościągnąwszy mu pod szyję czapraszki od płaszcza, zrzuca go z niego matrona i rozgaszcza go".

Czapracznikiem nazywano rzemieślnika, robiącego czapraki.


text:
Tokio, 15 marca.

Wczoraj był niby obiad, niby zabawa, którą dał dla mnie p. Siebold za pośrednictwem p.

O - hara, to znaczy »grubego żołądka«, Japończyka niewielkiej dystynkcyi, ale wielkiej fortuny i wielkiej biegłości w urządzaniu »przyjęć książęcych«, jak się o nim wyrażono.

Naprzód więc przydługa wizyta u p.

O - hara, gdzie piwem nas traktowano, podczas czego gospodarz żuł malutką pomarańczkę.

Buty naturalnie musieliśmy zdjąć; siedzieliśmy jednak na krzesłach.

Potem właściwa ekspedycya do Josziwara, rzeczywiście comme coup d'oeil niesłychanie ciekawa; wreszcie kolacya w herbacianym domku, gdzie na ziemi patyczkami świństewka się jadło.

Szczegóły pozostawiam do ustnych opowiadań moim kochanym znajomym i przyjaciołom.

Polowałem tymi dniami na malutkie zajączki japońskie, poczem ubiwszy jednego, wpakowałem pono parę śrócin biednemu psiarczykowi, Japończykowi, który w sposób niesłychanie rycerski ranę omył, ciągle się uśmiechając, i chodził dalej za psami jeszcze lepiej jak przedtem.

Zresztą kupowałem i oglądałem te tysiączne, najrozliczniejsze, ładne, śliczne, prześliczne i cudowne przedmiociki, które Anglicy, głównie zaś, zdaje mi się, Amerykanie, przezwali Curio; owe arcydziełka, ba nawet arcydzieła gustu, cierpliwości i niezrównanej dokładności w wykończeniu, które stanowią sztukę i rękodzielnictwo Japonii; kupiłem parę rzeczy nader pięknych, choć stosunkowo do dawnych cen nader drogo.

Kupując, przechodziłem istotnie Tantalowe męki.

Gorączki w kupowaniu dodawał mi sowicie niebawem spodziewany przyjazd hrabstwa Bardi'ch, którzy zapewne i te resztki pięknych rzeczy wykupią, które jeszcze do dziś dnia w Japonii pozostały.

Co tu powiedzieć o rękodziele, o sztuce japońskiej?

O rękodziełach tom, o sztuce tom spisaćby można.

Kto nie był w Japonii, kto nie zna owych kilku rzadkich przedmiotów starojapońskich w Europie przechowywanych, ten o sztuce pojęcia nie ma i mieć nie może!

Sztuka ich wykończeniem, wiernością, naszą dzisiejszą przewyższa, przedewszystkiem znajomością natury.

Najbardziej przypomina mi może arcydzieła starych mistrzów dobrych czasów sztuki niemieckiej; ale stoi o tyle wyżej, że obejmuje daleko więcej fachów, bo i malarstwo i haft i rzeźbiarstwo, w najszerszem słowa znaczeniu, wraz ze snycerstwem, o jakiem od dawna w Europie nikt pojęcia nie ma.

Tu trzeba może na pierwszem miejscu wyliczyć laki japońskie.

Częścią może one należą do rękodzieł, ale są zarazem z takim artyzmem, z tak niepojętą finezyą wykonane, że je pomiędzy arcydzieła sztuki liczyć śmiało można.

Za długoby to trwało, za dalekoby nas zawiodło, chcieć tu wyliczyć, opisać, tłumaczyć każdą z osobna z owych cudownie pięknych i bogatych gałęzi, w które tak obfituje, obfitowała sztuka i rzemiosło japońskie.

Spróbuję przywieźć parę małych rzeczy na pokaz - to najkrótszy i najłatwiejszy sposób tłumaczenia.

Niestety, za późno tu przyjechałem!

Przed laty dziesięciu trzeba tu było być, i wtedy mieć dużo czasu i monety na rozkazy.

Widzę, żem zakroił na wykład o Japonii; możem za długo, a jednak za mało wyczerpująco napisał; reszty za powrotem, da Bóg, dopowiem...

Na tem na dziś kończę, bo przychodzi mój najmilszy kelnerek, Japończyk, mówiący 10 słów po angielsku, by mi oświadczyć, że gaz w pokojach wolno palić tylko do 12-tej w nocy — poczem zawsze swoim szczebioczącym głosikiem mówi: you mow?

kłania się

śliczniutko i życzy you night (połykając naturalnie pół liter) i wychodzi!

Ten kelner, choć ma lat ze 30, wygląda na 15, i jest rzeczywiście nie większy jak 13-letni chłopiec.

Miliony razy ściskam.

P. S. Załączona koperta, którą mam jeszcze w domu, zrobi faktycznie le tour du monde, jadąc na Amerykę!


corpora: openbooks

text:
Charles Baudelaire

Wyznanie artysty

tłum.

Stefan Napierski

Jakże przeszywają dnie skłaniającej się jesieni!

Ach!

przeszywające aż do bólu!

Istnieją bowiem pewne odczucia wyborne, których niepochwytność nie wyłącza natężenia; i nie ma żądła bardziej przenikającego od ukąszenia Nieskończoności.

Wielkie upojenie topienia wzroku w bezmierność niebios i morza!

Samotność, milczenie, nieskazitelna czystość lazuru!

Drobny żagielek dygocący na widnokręgu, i który swą maleńkością i wyodrębnieniem naśladuje nieuleczalne me życie, melodia monotonna wodogrzmotu, te wszystkie istnienia myślą poprzez mnie lub ja myślę przez nie (w nieobjętości bowiem rozmarzenia *ja* niknie szybko!); rozmyślają, powiadam, lecz muzycznie i malowniczo, bez zawiłych wybiegów, bez sylogizmów, bez wyprowadzania wniosków.

Jakkolwiek bądź, myśli te, czy to gdy wynikają ze mnie, czy unoszą się z rzeczy, niebawem nadto stają się wytężone.

Napięcie w rozkoszy powoduje niepokój i uchwytne cierpienie.

Nerwy moje zbyt rozpięte drgać jeno potrafią wibracją krzykliwą i bolesną.

I oto głębia nieba trwoży mnie; przejrzystość jego wtrąca w rozpacz.

Bezuczuciowość morza, nieodmienność widowiska wzmagają opór…

Ach!

trzebaż cierpieć wiecznie lub wiekuiście uciekać przed pięknem?

Naturo, czarodziejko bezlitosna, rywalko zawsze zwycięska, przywróć mi swobodę!

Przestań kusić żądze moje i pychę!

Pilne przenikanie piękna to pojedynek, w którym artysta krzyczy z przerażenia, nim pokonany padnie.

-----


text:
Charles Baudelaire

Podróż

tłum.

Antoni Lange

1.

Dziecku, rozkochanemu w mapach i obrazkach —

Wszechświat — jego wielkiemu równy jest pragnieniu.

Jak olbrzymią jest ziemia w lamp wieczornych blaskach,

Jakże drobną jest ziemia w przeszłości wspomnieniu!

Pewnego ranka z mózgiem, w którym myśl się pali,

Z sercem pełnym rozpaczy, mar i namiętności —

Odpływamy, kołysząc z rytmem srebrnej fali

Naszych dusz nieskończoność — na mórz skończoności.

Ci — chcą uciec z ojczyzny, macochy złowrogiej;

Ci — rzucić swych kołysek zgrozę, a niektórzy,

Zatopione w kobiety oczach astrologi,

Swoją Cyrce tyrańską o zapachu róży.

Aby nie zezwierzęceć, szukają miraży,

Upajając się światła i przestrzeni trunkiem;

I lód, który ich mrozi; słońce, co ich żarzy,

Z wolna z nich pocałunek ściera za całunkiem.

Lecz prawdziwi wędrowcy są ci, którzy płyną,

Aby płynąć.

I z sercem podobnym lekkiemu

Balonowi — przeznaczeń swych nigdy nie miną —

I zawsze mówią: Płyńmy!

choć nie wiedzą czemu!

Ich żądze są jak chmury wyciem wichrów gnane,/Oni marzą, — jak rekrut walk pobojowiska —

Namiętności olbrzymie i nieokiełznane,

I nigdy duchom ludzkim — nieznane z nazwiska!

2.

Naśladujem, o zgrozo!

wartałki i błoto

W ich skokach i w ich tańcu.

Nawet sny trująca —

Ciekawość — serca nasze zalewa zgryzotą —

Niby Anioł okrutny, co biczuje słońca.

Szczególny los, w którym się cel wieczyście zmienia,

Co nigdzie może nie jest, albo może gdzieści,

Dotąd człowiek jak wariat dąży bez wytchnienia

I nigdy nieziszczoną nadzieją się pieści.

Nasz duch jest szukającym Ikarii okrętem,

Wtem słychać głos: źrenicę otwórz swego oka!

Jakaś mgła swym śpiewaniem nęci nas zaklętem,

Brzmiąc: Szczęście — Sława — Miłość…

Nie, to skał opoka…

Każda wyspa przez majtka z masztu dostrzeżona

Zda się nam obiecanym z dawna Eldoradem;

Wyobraźnia nocnymi orgiami zmęczona

Głaz odnajduje próżny — w świetle ranku bladem.

Czyli rzucić do morza tego nieszczęśliwca,

Kochanka fantastycznych krain?

Czy w kajdany

Ma iść ten pijany majtek, Ameryk odkrywca,

Co zwielokrotnia przepaść przez Fatamorgany?

Tak to stary włóczęga, co się w błocie kiwa,

Marzy w mglistym powietrzu o raju tęczowym —

Oczarowanym okiem Wenecje odkrywa

Tam, gdzie nędzna chałupa lśni w blasku łojowym.

3.

Dziwni wędrowcy!

Jakież historie szlachetne

Czytamy w waszych oczach, głębokich jak morza?

Otwórzcie nam pamięci waszej skrzynie świetne,

Klejnoty — z gwiazd utkane i z niebios przestworza.

Chcemy płynąć zasiadłszy fantazji okręty!

Więc, aby rozweselić nasze straszne nudy,

Przenieście na nasz duch jak płótno rozciągnięty —

Waszych wspomnień obrazy z ich wszystkimi cudy!

Mówcie, coście widzieli!…

4.

I gwiazdy.

Widzieliśmy też piaski bezludne —

I mimo liczne klęski, burze, niepogody —

Mieliśmy nieraz chwile, tak jak tutaj, nudne!

Chwała słońca na morzu odzianym w fiolety,

Chwała grodów w purpurze zachodu słonecznej:

Krwawiły nasze serca, budziły podniety,

Aby w toni lazurów pogrążyć się wiecznej.

Bo najbogatsze miasta, najzłotsze pejzaże

Nie miały nigdy owej barwy tajemniczej,

Jaką mają przypadkiem z chmur zwite miraże,

I zawsześmy tonęli w wiecznych żądz goryczy.

Rozkosz w pragnieniu moce niezwalczone sieje.

— Pragnienie, stare drzewo karmione rozkoszą,

Gdy pień ci potężnieje, kora ci twardnieje,

Konary twe wciąż wyżej w niebo się unoszą.

Czy wiecznie kwitnąć będziesz, bardziej niespożyte

Niż cyprys?

— Jednakżeśmy starannie wybrali

Kilka szkiców na wasze albumy niesyte,

Bracia, którym jest piękne wszystko, co z oddali!

Więc widzieliśmy bogów z trąbiastymi nosy;

Trony, co pod ciężarem drogich cacek giną;

Czarodziejskie pałace, co na złote trzosy

Waszych wielkich bogaczów byłyby ruiną,

Suknie, co są dla oczu narkotycznym trunkiem;

Kobiety, co malują zęby i włos płowy;

I kuglarzy, co węże pieszczą pocałunkiem.

5.

I co jeszcze, co jeszcze?

6.

Ach, któż o najważniejszej rzeczy zapomina?

Bez szukania widzieliśmy wszędzie wokoło,

Gdzie tylko się unosi fatalna drabina —

Nieśmiertelnego grzechu postać niewesołą.

Kobieta — niewolnica — nędzna, dumna, głupia,

Co wielbi się bez śmiechu i kocha bez wstrętu;

Mąż jej, tyran zwierz, który chciwie żer swój skupia,

Niewolnik niewolnicy — i zdrój ścieków mętu.

Kat, który się weseli; ofiara, co jęczy;

Święto, co krew rozlaną nasyca pachnidłem;

Tyrania, co swym jadem nerwy królów dręczy; —

Lud bezmyślnie chodzący pod biczów wędzidłem.

Rozmaite religie do naszej podobne,

A wszystkie prowadzące do niebiosów.

Święci,

Co, jak zbytniki w łoża wchodzący ozdobne,

Stoją rozpustą gwoździ męczeńskich opięci.

I ludzkość gadatliwa, geniuszem pijana,

A skazana na wieczne błędy i szaleństwo,

Wołając w agonii swej do Boga-Pana:

— O mój bliźni, mój Panie, rzucam ci przekleństwo!

I najmędrsi — odważni kochankowie szału,

Uciekający od tych głupich stad — w otchłanie

Opium, nieskończonego źródła ideału:

— Oto świata całego wieczne sprawozdanie.

7.

Gorzka wiedza, jaką się wyciąga z podróży!

Świat monotonny, mały jak dzisiaj, tak wprzódy,

Jutro — wiecznie — jednaki obraz nam powtórzy:

Jest to oaza zgrozy na pustyni nudy!

Czy odpłynąć, czy zostać?

Zostań, jeśliś w stanie,

Płyń, gdy czas.

Ten więc biegnie, tamten się ukrywa,

By żałobnego wroga omylić czuwanie,

By zmylić Czas.

Lecz on jest, on stoi, on wzywa

Tych, co jak Żydy wieczne albo apostoły

Błądzą; dla których nie dość ziemi ani morza,

By uciec stąd.

Są inni — o duszy wesołej, —

Co umieją go zabić, nie rzucając łoża.

Gdy na koniec swą nogą stanie nam na karkach,

Wołajmy wtedy: Naprzód!

pełnym szczęścia głosem,

Jak do Chin kiedyś w drobnych płynęliśmy barkach,

Z okiem utkwionym w niebo i rozwianym włosem,

Tak popłyniemy teraz na ocean Mroków —

I z radością młodzieńca w pierwszych dniach podróży

Usłyszym czarodziejskie głosy śród obłoków,

Śpiewające: O pójdźcie wy do nas, wy, którzy

Jesteście lotosowych owoców spragnieni!

Bo tu ich wiekuiste żniwo trwa przecudnie;

Tutaj czeka was kąpiel tęczowych promieni,

Bo tu lśni na lazurach wieczne popołudnie.

Poznajem drogie widma z ich pieśni życzliwej,

Pylady ku nam ręce wyciągają z dali.

Płyń do swojej Elektry, gdy chcesz być szczęśliwy!

Mówi nam ta, którąśmy niegdyś całowali.

8.

O Śmierci, stary wodzu, czas!

Zakończ nasz lament —

Ten świat nas nudzi.

Chcemy pić Nieskończoności!

Jeśli niebo i ziemia — czarne jak atrament —

Nasze serca — ty znasz je — pełne są światłości.

Pokrzep swoją trucizną naszą duszę biedną —

My chcemy — tak nam płonie mózg od ognia twego,

Iść w otchłań — Piekła?

Nieba?

To nam wszystko jedno,

Byle tam w Niewiadomej znaleźć coś *nowego!*

-----


text:
Ach ja Matka tak żałosna

SMUTNA ROZMOWA

Duszy z żałosną Matką nad Synem swoim ubolewającą.

n. Ach!

ja matka tak żałosna,

Miecz me serce przenika.

m.

Czemuś Matko ukochana,

Ciężko na sercu stroskana?

Czemu wszystka truchlejesz?

n. Co mię pytasz, wszystkam w mdłości,

Krew mi serce zalewa!

m.

Powiedz mi o Panno moja!

Czemu gorzkie łzy lejesz?

n. Widzę me serca kochanie,

m.

O Matko!

źródło miłości,

Niech czuję gwałt twej żałości,


corpora: sejm

text:
KANCELARIA SEJMU

(nr 211)

¢ Komisji samorządu terytorialnego

(nr 231)

z dnia 8 stycznia 2014 r.

Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej

(nr 231)

8 stycznia 2014 r.

obradujące pod przewodnictwem posła Stanisława Żmijana (PO), przewodni-

czącego Komisji Infrastruktury, odbyły:

odprowadzaniu ścieków (druk nr 1959).

wraz ze współpracownikami oraz Andrzej Kwiatkowski radca ministra w Ministerstwie Finansów.

Dzień dobry.

Bardzo proszę o zajmowanie miejsc.

Pozwólcie, że rozpoczniemy.

Otwie-

Infrastruktury.

W imieniu prezydiów obydwu komisji witam serdecznie państwa posłów.

Resort Infrastruktury i Rozwoju reprezentowany jest przez pana ministra Janusza

Żbika wraz z zespołem.

Serdecznie witamy.

Jest to pierwsze wspólne posiedzenie komisji w Nowym Roku, zatem jest to dobra

okazja, żeby złożyć państwu najlepsze życzenia pomyślnego 2014 roku i, rzecz jasna,

owocnych obrad, zdrowia nade wszystko.

Porządek dzisiejszego posiedzenia państwo posłowie otrzymaliście.

Przeprowadzimy

(druk 1959).

Czy do tego porządku są uwagi.

Nie widzę.

Stwierdzam zatem, że porządek został przyjęty przez komisje.

Przystępujemy do jego realizacji.

W imieniu wnioskodawców projekt będzie uzasad-

niał pan poseł Tadeusz Dziuba.

Oddaję panu głos, panie pośle.

Bardzo proszę.

Poseł Tadeusz Dziuba (PiS) – spoza składu Komisji:

Dzień dobry państwu.

Pozwolę sobie podzielić moje wystąpienie na dwie części.

Po pierw-

sze, wskazać na źródło projektowanych przepisów, po drugie, właśnie te projektowane

przepisy w skrócie omówić.

Powodem proponowanej nowelizacji jest działający od prawie

20 lat na terenie całej Polski proceder tak zwanych czyścicieli kamienic.

Wiem, że to jest

dosyć kolokwialne sformułowanie, ale będę się nim posługiwał.

Otóż tak zwani czyści-

ciele kamienic, chcąc usunąć najczęściej lokatorów ze świeżo wykupionych kamienic,

stosują paletę różnego rodzaju działań, które mają zmusić lokatorów do wyprowadzenia

się.

Te metody polegają na tym, by tak utrudnić życie, by mieszkanie w danej kamie-

nicy stało się tak uciążliwie, że aż niemożliwe.

Paleta tych działań jest bardzo szeroka:

wymontowywanie okien czy drzwi z klatek schodowych, rozbieranie dachu pod pretek-

4 m.s.s.

stem remontu, odcinanie od mediów, głównie gazu i wody, ale także prądu.

Takie przy-

padki od kilkunastu przynajmniej lat są znane i szeroko opisywane w środkach społecz-

nego przekazu.

Nasz projekt dotyczy tylko jednego z tych sposobów działania czyścicieli

kamienic, a mianowicie złośliwego odcinania dostawy wody.

Dlaczego na tym się skon-

centrowaliśmy?

Bo najczęściej, prawie zawsze od tego się zaczyna.

Pozbawienie dostawy

wody jest zawsze elementem tego wrogiego działania czyścicieli kamienic.

Proponujemy, aby obecnie obowiązujące przepisy uzupełnić o następujące postanowie-

nia, a mianowicie, by nadzór budowlany został zobowiązany do tego, że jeśli stwierdza

podejrzenie zagrożenia zdrowia lub życia spowodowanego właśnie zamierzonym działa-

niem pozbawienia dostawy wody lokatorów, wówczas Inspekcja Nadzoru Budowlanego

ma być obowiązana do niezwłocznego zawiadomienia prokuratury o tym fakcie, a z kolei

prokurator zostaje zobowiązany do tego, by wytoczył powództwo o nakazanie przywróce-

nia zaopatrzenia w wodę.

Chcę bardzo wyraźnie podkreślić, że nie chodzi tutaj, przynaj-

mniej co do zasady, o działania, które muszą mieć znamiona przestępstwa.

Bardzo często

te wrogie działania czyścicieli kamienic akurat nie są objęte przepisami karnymi.

Chodzi

zatem o działania wymierzone w lokatorów, które niekoniecznie muszą być przestęp-

stwem, chodzi o stworzenie mechanizmu, który pozwoli na możliwie szybkie przywró-

cenie dostawy wody.

Stąd właśnie ten postulat, by Inspekcja Nadzoru Budowlanego była

zobowiązania do powiadomienia prokuratury, a ta – po potwierdzeniu zasadności tego

zawiadomienia – do wytoczenia powództwa do sądu o nakaz przywrócenia zaopatrzenia

w wodę, co jak wiadomo, na mocy przepisów Kodeksu postępowania cywilnego sąd może

uczynić w ciągu 7 dni.

To tyle mojego krótkiego wprowadzenia.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Bardzo dziękuję.

Ponieważ jestem przekonany, że państwo zapoznawaliście się z opi-

niami do tego projektu i te opinie wywołują znaczne kontrowersje co do całego projektu,

slacyjnego.

Bardzo proszę.

Legislator Jarosław Lichocki:

Dziękuję.

Panie przewodniczący, szanowni państwo, otóż Biuro Legislacyjne pragnie

podtrzymać uwagi, które zostały zgłoszone w kwietniu oraz w sierpniu w trakcie wstęp-

nego opiniowania projektu ustawy dla Marszałka Sejmu i Komisji Ustawodawczej,

a także uwagi zawarte w opiniach Biura Analiz Sejmowych.

Dosyć podobne stanowisko

przedstawił w opinii Prokurator Generalny.

Nasze dwa zarzuty sprowadzają się do tego,

że art. 1 projektu nowelizacji powtarza przepisy art. 304 Kodeksu postępowania kar-

nego, który wprowadza obowiązek dla każdego, kto dowiedział się o popełnieniu prze-

stępstwa ściganego z urzędu, zawiadomienia o tym prokuratora lub policji.

Paragraf 2

nakłada ten obowiązek na instytucje państwowe i samorządowe sensu largo.

Także art.

1 to jest swoiste superfluum, które powtarza przepisu Kodeksu postępowania karnego

w tym zakresie i art. 1 tym samym jest niezgodny z zasadami prawidłowej legislacji.

Natomiast art. 2 w projekcie ustawy wywołuje nasze wątpliwości i zastrzeżenia w tym

zakresie, że nakazuje on prokuratorowi przed wszczęciem postępowania przygotowaw-

czego wytoczenie powództwa o nakazanie przywrócenia zaopatrzenia w wodę.

Otóż

nie ma takiego przepisu materialnego, który stanowiłby podstawę materialno-prawną

ani w ustawie – Kodeks karny, który przewidywałby podstawę materialną do takiego

działania.

Wprawdzie prokurator może na podstawie przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego zgodnie z art. 7 wytoczyć powództwo i w tym zakresie też byłoby to swoiste

-prawnej do stwierdzenia, że przestępstwo zostało opisane w przepisach, nawet jeżeli

prokurator wytoczyłby takie powództwo, sąd musiałby nie uwzględnić go w związku

z brakiem takich podstaw materialno-prawnych zarówno do wytoczenia powództwa jak

i do stwierdzenia, że takie działanie jest przestępstwem.

Dziękuję uprzejmie.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Bardzo dziękuję.

Otwieram debatę.

Bardzo proszę, w pierwszej kolejności stanowisko

resortu infrastruktury i rozwoju.

Proszę pana ministra Janusza Żbika.

m.s.s.

5

Dziękuję.

Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie, rzeczywiście analizując pro-

jekt poselski, mamy pełną świadomość tego, co się w kraju dzieje.

Wiemy, że taki proce-

der niestety ma miejsce.

Prawdą jest, że po analizie przepisów Prawa budowlanego oraz

ustawy o zaopatrzeniu w wodę stwierdzamy jednoznacznie, że te mechanizmy prawne

obrony przed taki działaniami istnieją, tak w Prawie budowlanym jak w tej ustawie

o zaopatrzeniu w wodę.

Jest pytanie zasadnicze.

Rozwiązania prawne są, a jak to się

ma w praktyce?

Rzeczywiście cała procedura związana z Prawem budowlanym jest taka,

że choćby nawet inspektor nadzoru budowlanego podejmował działania i te działania

byłyby super sprawne, to ta procedura trwa a równocześnie taki czyściciel kamienicy

robi swoje, uprzykrza życie tym lokatorom.

Chcę powiedzieć, że rzeczywiście czujemy

ten problem.

Wiem również, że w najbliższym czasie pani premier spotka się z panią

prezes Rajewicz w tej sprawie – będziemy rozmawiać na ten temat.

Ale w związku z tym,

że stanowisko Biura Legislacyjnego jest właśnie takie, że projekt jest niezgodny z zasa-

dami prawidłowej legislacji, nie pozostaje nam nic innego, jak przychylić się do tego

i z przykrością stwierdzić, że rzeczywiście tak jest.

Ale równocześnie zastanawiam się,

co zrobić, żeby podjąć jakieś inne działania, które pozwoliłyby na ukrócenie tego proce-

deru, bo proceder rzeczywiście jest procederem drastycznym, niegodnym, nieludzkim

i jest niestety stosowany.

Chcę także powiedzieć, że mamy obowiązek skonsultować sta-

nowisko rządu z Ministerstwem Sprawiedliwości.

Tego stanowiska Ministra Sprawiedli-

wości jeszcze nie mamy, ale mamy wstępną informację, że ono również z tych względów,

o których mówił pan prawnik, będzie negatywne.

Dziękuję bardzo.

Bardzo dziękuję.

Do zabrania głosu w dyskusji zgłosił się pan przewodniczący Krzysztof

Tchórzewski.

Bardzo proszę, panie przewodniczący.

Poseł Krzysztof Tchórzewski (PiS):

Dziękuję bardzo.

Otóż chciałbym podkreślić to, że warto byłoby zapoznać się ze stenogra-

mem dyskusji odbytej na posiedzeniu Komisji Ustawodawczej, która jednak po głębokiej

analizie uznała ten projekt za dopuszczalny.

To tylko opinia Biura Legislacyjnego i nie

raz na tej sali podejmowaliśmy decyzje w sytuacji, kiedy Biuro Legislacyjne wydawało

inne opinie, i do dzisiaj te przepisy obowiązują.

Tutaj w grę wchodzi specyficzna sytu-

acja.

Oczywiście, że jest to pewien wyłom, bo w tej sytuacji za niepodjęcie działań urzęd-

nik będzie karany.

Taka jest różnica w stosunku do obecnie obowiązujących przepisów,

które takiej sankcji jakby nie przewidują.

Więc jeżeli te przepisy wejdą w życie, to będą

mocno motywujące do tego, żeby tego typu nieprawidłowościom się przeciwstawiać.

Faktem jest, że bardzo wielu ludzi – ja takie rzeczy wskutek interwencji w biurze

poselskim badałem – chciałoby się od takiego właściciela wynieść, tylko że państwo nie

stwarza warunków, a w związku z tym, że państwo nakłada co roku coraz większe zada-

nia i przekazuje mniejsze pieniądze samorządom, obciążyło samorządy tym zadaniem,

żeby tym, którzy nie mają mieszkania, zapewnić mieszkanie, ci ludzie muszą tam pozo-

stawać.

Płaczą, pozostają i do końca się tam trzymają, bo w innym przypadku, jeżeli

nie wytrzymają, to nie otrzymają mieszkania zastępczego, bo nie znajdują się w kolejce

w samorządzie.

I w ten sposób my tutaj tak, jak pan minister, mówimy: „nie daje się,

nie da się”.

Urzędnik woli tutaj...

Ten właściciel, który często jest jednym z bogatszych

ludzi, wykupuje takie mieszkania.

W różny sposób lobbuje i podejmuje różne działania,

żeby sobie ułatwić.

Są takie budynki, gdzie rzeczywiście krok po kroku ci ludzie są rele-

gowani tylko dlatego, że nie mają już żadnych warunków do mieszkania, bo ten remont

postępuje.

Z takimi przypadkami miałem do czynienia i można takie przypadki wskazać

w każdym nawet średniej wielkości czy małym mieście.

I teraz, jeśli nie podejmiemy

tego typu działań, że ludzie z administracji będą zobligowani do tego, żeby podejmować

działania i zgłaszać takie sprawy, żeby można było wyciągać sankcje, to dalej pozosta-

wiamy sprawę.

Pan minister sobie podyskutuje z innymi organami i sprawa gdzieś tam

sobie uśnie na wiele lat.

To działanie po, rzeczywiście trudnej i kontrowersyjnej, dyskusji

na Komisji Ustawodawczej zostało wskazane jako dopuszczalne.

Dla nas miernikiem

jest decyzja Komisji Ustawodawczej w tej sprawie.

I nie możemy tutaj podwijać ogona

6 m.s.s.

i cały czas chować głowę w piasek w sytuacji, kiedy naprawdę teraz idzie zima.

Wiem,

jakie są kłopoty, wiem w ilu miejscach nie jest ciepło, bo ogrzewanie jest odcięte, wiem,

w ilu miejscach są kominy pozatykane i tak dalej, i tak dalej.

Jeżeli mielibyśmy taką

sytuację, że są mieszkania niekoniecznie odpowiadające standardom, ale poniżej stan-

dardu – a może powinniśmy stworzyć takie warunki, żeby samorządy miały możliwość

budowania mieszkań poniżej standardu – żeby ludzie mieli kąt, do którego mogliby się

wynieść, to się wyniosą z takich mieszkań.

Przychodzą i mówią: „jakiś lokal zastępczy”.

Nawet niektórzy decydują się na wyniesienie się tam, gdzie samorząd daje mieszka-

nie z tak zwaną kozą, i wynoszą się.

Słuchajcie, jeżeli nie jesteśmy w stanie zapewnić,

bo to są najbiedniejsi ludzie, którym jest najtrudniej, często bezrobotni, którzy żyją tylko

z zasiłku, nie są w stanie nawet pokrywać tego czynszu, jeżeli już nawet to się dzieje...

Jest ten zasiłek mieszkaniowy, więc jeszcze jakoś ludzie funkcjonują, ale dajmy im te

mieszkania, jakiekolwiek mieszkania zastępcze, i nie mówmy: „nie, nas nie obchodzi to,

że oni są wyrzucani na bruk i że powstają rzesze nowych bezdomnych”.

Ilość ludzi bez-

domnych już znacznie przekroczyła…

dochodzi do setek tysięcy w Polsce.

I teraz, jeżeli

w takim kierunku pójdziemy i powiemy: „nie, bo Biuro Legislacyjne wyraziło taką opinię,

że tu jest trochę niepoprawnie legislacyjnie, a tam nam nie pasuje”…

Być może to jesz-

cze nie jest ujęte w innych przepisach, ale stwarzamy przepis nowy, który też będzie mógł

stać się odniesieniem dla innych przepisów, jeżeli mamy się odnosić do innych przepisów.

Od tego jesteśmy jako posłowie, żeby znaleźć rozwiązanie.

Nawet jeżeli cokolwiek będzie

legislacyjnie wątpliwe, to proszę bardzo, zobaczymy: ktoś zaskarży do Trybunału Kon-

stytucyjnego.

Niech Trybunał popatrzy na to i odniesie się do tego, jak obowiązki pań-

stwa są wypełniane.

Nie są wypełnianie.

W związku z tym obowiązkiem państwa jest dać

ludziom możliwość korzystania z kąta, w którym są.

Nie można nam, proszę państwa,

powiedzieć tak, że są dwie podobne opinie.

Podobna jest dyskusja w Komisji Ustawodaw-

czej.

Jak można?

Nie możemy być całkowicie bezduszni w tej sytuacji.

Ja tak do tego pod-

chodzę.

Dajmy jakiś drobny argument.

Proszę bardzo, zastępcze mieszkanie i ma prawo.

Niech samorząd też…

Dajmy pieniądze, podejmijmy decyzję, żeby te środki dla samo-

rządu na budowę mieszkań socjalnych i komunalnych były większe chociaż odrobinę.

Może w tym momencie zrezygnujmy z tego miliarda na drogi, których jest już sporo,

i przenieśmy go, żeby dofinansować samorządy.

Są jakieś rozwiązania i wtedy można

powiedzieć: „proszę bardzo, dostali propozycje – mają się wynieść”, ale tak w moim prze-

konaniu nie można.

Ta ustawa jest krótka, zwięzła i daje dużo szans i dużo możliwości

na to, żeby jednak powstrzymać tego typu działania.

Trudno, bo wiemy i pan minister

wie doskonale, że po to są wykupywane takie budynki zwłaszcza z mieszkańcami, żeby

tych mieszkańców wykurzyć.

Podejmuje się działania, całe kancelarie prawne do tego

są zaangażowane, żeby z tymi ludźmi, którzy nie mają ani grosza, żeby nawet zasięgnąć

porady od jakiegokolwiek adwokata, sobie poradzić.

Taka jest sytuacja.

Idąc w tym kie-

runku, żeby dzisiaj odrzucić ten projekt, w moim przekonaniu zachowamy się w tym

momencie jako posłowie nieludzko.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Bardzo dziękuję.

Chciałem z całą mocą podkreślić, że nikt jeszcze nie sformułował

takiego wniosku.

Bardzo proszę, pan poseł Arkadiusz Litwiński.

Poseł Arkadiusz Litwiński (PO):

Z wielkim szacunkiem i sympatią dla mojego przedmówcy, chciałem jednak zadać pyta-

nie, bo w ferworze takiej emocjonalnej i szczerej, jak sądzę, wypowiedzi i emocji, które

przez nią przebijają, padła między innymi taka informacja czy zapewnienie, że w Pol-

sce mamy setki tysięcy bezdomnych.

Chciałbym usłyszeć, na podstawie jakich danych,

z jakich źródeł ta informacja pochodzi?

Chyba, że pan poseł zdefiniuje, co ma na myśli,

mówiąc o osobie bezdomnej?

Czy chodzi o osobę, która nie ma tytułu prawnego, jakiego-

kolwiek tytułu prawnego łącznie z jakimś pochodnym wynikającym z relacji rodzinnych

i nie ma fizycznie dachu nad głową?

Czy takie osoby miał pan poseł na myśli?

Śmiem

twierdzić, że nie setki tysięcy takich osób są w kraju.

Czy też chodziło o osoby, które

nie mają własnego lokalu, nie mają umowy najmu, prawa spółdzielczego czy własności?

To po pierwsze.

m.s.s.

7

Po drugie, chciałbym też przypomnieć, że od lat, nie od kilku lat, nie od 2-3 lat, tylko

od kilkunastu lat…

Czy mógłbym dokończyć mówić?

Od kilkunastu lat, bodajże od 15

lat, jak dobrze pamiętam, obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych w dość szero-

kim ujęciu spoczywał i spoczywa na gminie, a nie na państwie.

Państwo rozumiane jako

administracja rządowa i jako parlament oczywiście też czyni w tym zakresie, pewnie nie

wszystkich satysfakcjonujące, nakłady, ale te nakłady też muszą być podobnie zresztą,

jak to się dzieje w samorządzie, odpowiednie do możliwości, bo przypomnę, że samo-

rząd, którego obowiązkiem ustawowym jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych,

gdyby chciał, mógłby przeznaczyć większe środki.

I to nie będzie w tej chwili z mojej

strony złośliwość, jeżeli stwierdzę tak: jeżeli społeczności lokalne reprezentowane przez

radnych uznałyby, że ten problem jest na tyle istotny, że należy wszystkim bez zbęd-

nej zwłoki wskazać lokale socjalne, to być może mniej, nie mówię, że nieważnych, ale

trzeciorzędnych w tym kontekście problemów byłoby zaspokajanych, jak na przykład

byłoby mniej budowanych akwaparków, a więcej byłoby budowanych mieszkań.

Gdyby

społeczność lokalna tego by sobie życzyła, ale biorę pod uwagę to, że potrzeby są różne

i prawa społeczności wyborców do decydowania o tym, co jest pierwszorzędne, a co jest

drugorzędne też wchodzą w grę.

I trzecia, ostatnia rzecz.

Nie chciałbym, ażebyśmy w sposób, taki powiedziałbym,

zakłamany, w sposób całkiem różny traktowali osoby, które mimo wszystko w ramach

czegoś, co się dawno nazywało publiczną gospodarką lokalami albo szczególnym trybem

najmu, znalazły się w czyjejś prywatnej własności i miały to szczęście, żeby przez długi

czas z tego dobrodziejstwa korzystać, mówiąc, że ich potrzeby są o wiele ważniejsze niż

potrzeby osób, które nigdy tego szczęścia nie miały i nigdy własnego lokalu nie posia-

dały.

Nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy preferować te pierwsze osoby, które

mimo wszystko korzystały z tego dobrodziejstwa kosztem tych osób, które, najczęściej

młodych, muszą same na własny rachunek swoje problemy rozwiązywać, biorąc w nie-

łatwych sytuacjach kredyty i kupując swoje mieszkania albo wynajmując je na wolnym

rynku.

Dziękuję bardzo.

Bardzo dziękuję.

Za chwilę, pani poseł.

Wcześniej zgłosił się pan poseł Adam Abramo-

wicz.

Bardzo proszę, panie pośle.

Panie przewodniczący, Wysoka Komisjo, ja mam taką wątpliwość dotyczącą tego,

co wynika z tego zapisu art. 2, jeśli nastąpiłby taki oto przypadek.

Jest kamienica,

są najemcy, jest w kamienicy główny licznik wody i dostawca wody zgodnie z obowiązu-

jącymi obecnie przepisami rozlicza zużycie wody z licznika głównego.

Nie da się prze-

prowadzić bez zgody tej firmy, która dostarcza wodę rozliczenia z liczników w mieszka-

niach.

Rozlicza więc z licznika głównego.

Właściciel musi zapłacić na podstawie licznika

głównego, a z tych 8 najemców, załóżmy, 5 nie płaci za wodę.

Właściciel jeżeli najemcy nie

płacą, zakręca wodę dla tych użytkowników i, czytając literalnie ten zapis, jest to zamie-

rzone działanie, które zagraża życiu, bo rodzina nie ma wody, i czy w związku z tym,

czytając literalnie te zapisy też Inspekcja Nadzoru Budowlanego musiałaby zawiado-

mić prokuraturę w takim przypadku?

W związku z tym wydaje się, że – mam nadzieję,

że zaraz jakaś odpowiedź zostanie udzielona – te zapisy chyba nie są dostatecznie dopre-

cyzowane.

Jestem za wprowadzeniem tego prawa, bo rzeczywiście dzisiaj tak wygląda,

dramatyczna, sytuacja wielu ludzi.

Jak powiedział pan poseł Tchórzewski, że samorządy

czy państwo nie dają możliwości zastępczych, a jednocześnie niektórzy właściciele, chcąc

odzyskiwać kamienice na przykład na cele inne niż mieszkalne, zachowują się w sposób

niegodny i stosują takie metody, więc warto byłoby się nad tym pochylić i zapobiegać

pisy, wylewamy dziecko z kąpielą i ktoś właśnie w takim przypadku, jak opisałem, nie

mógłby dochodzić należności za wodę.

Myślę więc, że warto byłoby powołać podkomisję

i skierować ten projekt do podkomisji.

Taki wniosek składam, żeby podkomisja doprecy-

zowała właśnie te zapisy i jednocześnie też usunęła inne wątpliwości, które zostały tutaj

przedstawione.

Dziękuję.

8 m.s.s.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Bardzo dziękuję.

Pani poseł Paluch, bardzo proszę.

nii Biura Legislacyjnego, które pewne wady tego projektu nam wytyka, gdybym chciała

wymienić wszystkie te przypadki, kiedy chociażby na obradach naszej Komisji, czy

w trakcie wspólnych prac tych dwóch komisji, po wielokroć pomimo bardzo istotnych

zgłaszanych wątpliwości prawnych i konstytucyjnych niemalże kolanem, a właściwie bez

przenośni, kolanem ustawy były przepychane mimo oczywistych, bardzo widocznych

i dotkliwych wad prawnych, to wydaje mi się, że ta krytyczna opinia Biura Legislacyj-

nego nie jest wystarczającą przesłanką, żeby nie pracować nad tym projektem.

Chcia-

łam tylko panu posłowi Litwińskiemu, który tak się martwi o młodych, przypomnieć,

że gminy zostały pozostawione same w tej istotnej dziedzinie działalności, jaką jest budo-

wanie mieszkań socjalnych i komunalnych.

Ten obowiązek dostarczania mieszkań socjal-

nych i komunalnych czy w przypadkach sądowych wyroków eksmisyjnych czy w przy-

padkach jakichś trudnych sytuacji społecznych, gmina powinna wypełnić, ale na gminy,

na samorządy od sześciu i pół czy siedmiu lat waszych rządów cały czas rząd zrzuca

nowe obowiązki, i nie idą za tym pieniądze.

Jeżeli gminy mają takie sytuacje, że muszą

zamknąć szkołę albo budować mieszkanie socjalne czy komunalne, to wybierają jednak

pozostawienie szkoły pomimo tego, że trudno jest im ją utrzymać, bo znacznie większa

populacja mieszkańców zostanie w wyniku zamknięcia szkoły poszkodowana niż w przy-

padku chociażby nieprzeznaczenia środków na budowę mieszkań socjalnych.

Czyli

krótko mówiąc, gminy nie są w stanie rozwiązać tego problemu, bo systematycznie od 7

lat są pozbawiane pomocy państwa w tym zakresie.

A jaka jest sytuacja ludzi poddanych

działaniu tych bezdusznych osób, których tutaj tak eufemistycznie nazwano czyścicie-

lami kamienic?

To przecież jest proceder, który niejednokrotnie woła o pomstę do nieba.

Osoby starsze, osoby pozbawione wysokich dochodów.

Przypominam, że w połowie czy

w początkach lat 90. na zasadzie przekrętów sprzedawano całe bloki komunalne z miesz-

kańcami i potem trzeba było tych ludzi wyrzucić z tamtych bloków i że tak powiem,

wyremontować i zrobić w nich mieszkania na sprzedaż.

Sprzedawano na zasadzie prze-

krętów i przejmowano całe kamienice z lokatorami, których w bardzo nieludzki, obrzy-

dliwy i prawie że przestępczy sposób próbowało się z mieszkań, z tych kamienic usunąć.

Proszę państwa, powiem tak, podstawowym obowiązkiem państwa jest otoczyć opieką

najsłabszych.

My jako przedstawiciele władzy stanowiącej tego państwa nie powinni-

śmy się uchylać od wyjścia naprzeciw tym problemom.

Rozumiem, że te organy, które

zobowiązywałaby ta ustawa, są jak zwykle niedofinansowane, są jak zwykle przeciążone

pracą, ale nie może być tak, że umywa ręce policja, że umywają ręce wszystkie struktury

państwa, służby socjalne, które palą się od odbierania dzieci rodzicom, a samotnym sta-

ruszkom czy osobom pokrzywdzonym w takich działaniach jakoś się nie palą do pomocy.

To kto ma pokazać właściwy kierunek, pożądany kierunek działania państwa w tym

zakresie, jak nie my jako, w końcu, organ stanowiący polskiego państwa?

Apeluję więc

do kolegów ze wszystkich klubów o wykazanie się jednak przyzwoitością, o skierowanie

tego projektu do podkomisji.

Nie ma takich wad prawnych, których nie dałoby się usu-

nąć, pracując rozsądnie na podkomisji.

Na wczesnym etapie pracy w podkomisji znaczą-

cych korekt można dokonać i o to apeluję.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Bardzo dziękuję.

Sekundę.

Bardzo proszę, pani przewodnicząca Halina Rozpondek.

Bar-

dzo proszę.

Poseł Halina Rozpondek (PO):

Dziękuję bardzo.

Jak słusznie pani poseł zauważyła proceder ten i ta sytuacja trwa już

od dość dawna, od lat 90., i państwo w tym czasie mogło już podjąć różne kroki, dlatego

proszę nie zrzucać winy tylko i wyłącznie na obecny rząd.

Niemniej jednak chcę podkre-

ślić, że sprawa jest bardzo poważna i trzeba się nią zająć mimo opinii Biura Legislacyj-

nego, słusznej zresztą, mówiącej o dużych błędach prawnych.

Myślę, że jednak na pod-

komisji uda się dojść do jakiegoś konsensusu i być może naprawić, myślę, przy czynnym

m.s.s.

9

udziale także Ministerstwa ten projekt i spowodować, żeby ten proceder ukrócić.

Dlatego

stawiam wniosek, aby projekt ustawy skierować do podkomisji.

Dziękuję.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Bardzo dziękuję.

Rozumiem, że wniosek dotyczy powołania nadzwyczajnej podkomisji

dwóch komisji.

Bardzo dziękuję.

Czy w związku z tym wnioskiem państwo posłowie chcą

jeszcze kontynuować debatę?

Nie ma chętnych.

Bardzo dziękuję.

Wobec tego, że wyczer-

paliśmy listę mówców w tej części procedowania nad projektem, stwierdzam zakończenie

pierwszego czytania projektu ustawy.

ktoś z państwa chciałby zgłosić taki wniosek?

Nie widzę.

Dziękuję.

nadzwyczajnej.

Proponuję zatem, abyśmy powołali podkomisję nadzwyczajną w trzyna-

stoosobowym składzie.

Proponuję następujące parytety: 6 przedstawicieli Klubu PO, 3

przedstawicieli Klubu PiS i po jednym z SLD, PSL, Twojego Ruchu i Solidarnej Polski.

Ponieważ kluby PO i PiS już zgłosiły kandydatów proszę o zgłoszenie jednego kandydata

z SLD.

Czy jest ktoś z SLD?

Nie ma.

Dziękuję.

Jest?

Kto jest?

Rozumiem, że zgłoszono

pana posła Zaborowskiego, tak?

Dobrze.

Klub PSL?

Pan poseł Dąbrowski.

Klub Twój

Ruch?

Poseł Andrzej Lewandowski (TR):

Andrzej Lewandowski.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Pan poseł Andrzej Lewandowski.

I Klub Solidarna Polska?

Poseł Jan Ziobro (SP):

Chyba jestem jedyny na sali, więc Jan Ziobro.

Przewodniczący poseł Stanisław Żmijan (PO):

Pan poseł Dziuba…

Ziobro, tak?

Poseł Jan Ziobro (SP):

Ziobro Jan.

Dobrze.

Wobec powyższego proponuję, aby komisje powołały nadzwyczajną podkomisję

w następującym składzie: pan poseł Borowiak, pani poseł Sibińska, pan poseł Lassota,

pan poseł Jarmuziewicz, pan poseł Witkowski i pani poseł Rutkowska.

Ponadto pan poseł

Rębek, pan poseł Tchórzewski i pan poseł Materna.

Ponadto pan poseł Zaborowski, pan

poseł Dąbrowski, pan poseł Lewandowski i pan poseł Ziobro.

Czy jest sprzeciw wobec

propozycji powołania podkomisji nadzwyczajnej w takim składzie?

Nie ma.

Dziękuję.

Stwierdzam zatem, że obie komisje powołały podkomisję nadzwyczajną do rozpatrze-

Wysokie Komisje, wobec wyczerpania porządku zamykam posiedzenie.

Proszę członków podkomisji o podejście do prezydiu


text:
Cyzelowanie.

Po łacinie od słowa caelare zowie się caclator ten, który ryje, wyrzyna i dłubie na kruszcach, a zwłaszcza na złocie i metalu, ozdoby i płaskorzeźby.

Stąd cyzelowaniem zowie się obrabianie metali za pomocą ostrych narzędzi (rylców, pilników, dłutek), w celu ostatecznego wykończenia przedmiotów odlanych lub wykutych, wygładzenia ich i nadania wyrazistszych form ozdobom.


corpora: CEN

text:
"Bank powinien pobrać od zagranicznego kontrahenta i zapłacić 20% zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu praw autorskich do programu komputerowego" - napisała „Gazeta Prawna”.

„Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął spór, który dotyczył obowiązku zapłaty przez Nordea Bank Polska zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu zakupu licencji.

Licencję na korzystanie z oprogramowania komputerowego stanowiącego podstawę systemu transakcyjnego bank nabył w 2000 roku.

Zdaniem organów podatkowych w wyniku nabycia licencji zostały przeniesione na bank autorskie prawa majątkowe do oprogramowania.

W związku z tym to na banku spoczywał obowiązek pobrania i wpłacenia do urzędu skarbowego 20 proc. zryczałtowanego podatku dochodowego” - podała gazeta.

Podatnik był innego zdania.

Podkreślał, że zgodnie z umową licencyjną zawartą z dostawcą programu bank nabył prawo do użytkowania oprogramowania wyłącznie na potrzeby własne.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę banku i nie podzielił stanowiska spółki w żadnym z zarzutów.

"Ustawa o podatku dochodowym w bardzo szerokim zakresie odnosi się do przychodów z praw autorskich.

Jeżeli podatnik kupuje jakieś oprogramowanie na własność, to podlega opodatkowaniu.

Jeśli nie nabywa go na własność, oznacza to, że korzysta z praw do oprogramowania, a w konsekwencji również podlega ustawom o podatku dochodowym.

Bez znaczenia jest natomiast fakt, czy jest to licencja ustawowa czy inna" - podsumował Józef Banach, radca prawny PricewaterhouseCoopers.


text:
Wacław Rolicz-Lieder

Na balu

Ty mnie nie kochasz — mówiła z goryczą,

Chłodnym wachlarzem muskając pierś białą —

W ciągłej szermierce twe myśli się ćwiczą,

Chcesz kraj i siebie okryć piękną chwałą.

Nigdy na ustach twych wyraz nie siada

*Kocham!* Miłujesz, zaprawdę, ułomnie;

Ktoś mi cię z ramion powoli wykrada,

O wszystkim myślisz — wszystkim! — oprócz o mnie.

Nie kochasz!

Gdybyś mię bowiem miłował,

Mowa twa byłaby kochaniem dźwięczna,

Uśmiech ust moich wzrokiem byś całował,

Pachnąc wciąż dla mnie jak róża miesięczna.

— Pani!

u stóp twych nabożną myśl kładę,

Ale mam duszę smutkami okolną;

W oczu twych dwójną patrzając plejadę,

Myślę, że przecież mi kochać nie wolno!

Daj mi Ojczyznę, daj prawa Człowieka,

Rozumnej myśli w Polsce panowanie, —

A zniknie upiór, co miłość urzeka,

Szczęśliwy, oddam ci się na kochanie.

Wtenczas na serca twojego ołtarzu

Złożę tę miłość, co cuda wytwarza…

—

A ona rzekła, twarz kryjąc w wachlarzu:

— Jak mię ten człowiek strasznie upokarza!

-----


text:
←Tom III Rozdział jedenasty Faraon

Tom III

Rozdział dwunasty

Bolesław Prus Tom III Rozdział trzynasty→

Rozdział dwunasty

Przez ten czas, kiedy Pentuer objeżdżał państwo wybierając delegatów, Ramzes XIII mieszkał w Tebach i żenił swego ulubieńca Tutmozisa.

Przede wszystkim władca dwu światów, otoczony wspaniałym orszakiem, pojechał na złocistym wozie do pałacu najdostojniejszego Antefa, nomarchy Teb.

Magnat wybiegł naprzeciw pana aż przed bramę i, zdjąwszy z nóg kosztowne sandały, na klęczkach pomógł Ramzesowi wysiąść.

- Jak to może być?... - przerwał faraon.

- Małżeństwo nie nęci mnie i z pewnością wolałabym zostać arcykapłanką Izydy aniżeli żoną...

- Więc dlaczego wychodzisz za mąż?

- O, ty, panie, jesteś czymś większym... - odparła mocno rumieniąc się.

- Ty jesteś wódz, który odniósł zwycięstwo...

Ty jesteś porywczy jak lew, bystry jak sęp...

Przed tobą miliony upadają na twarz, a państwa drżą...

Alboż nie wiemy, jaką trwogę budzi w Tyrze i Niniwie twoje imię?

Bogowie mogliby zazdrościć twojej potęgi...

Ramzes zmięszał się.

- O Hebron, Hebron...

Gdybyś wiedziała, jaki niepokój zasiewasz w moim sercu!...

Towarzyszyli panu: wielki pisarz, naczelnik łuczników, naczelnik konnicy, wielki sędzia, wielki skarbnik, arcykapłan Sem i generałowie-adiutanci.

Po odczytaniu aktów Herhor podał Tutmozisowi puchar wina.

Pan młody wypił połowę, panna Hebron umoczyła usta, po czym oboje spalili kadzidła przed purpurową zasłoną.

- Gdyby mi kazano określić charakter jego świątobliwości Ramzesa XIII, zaiste!

nie potrafiłbym tego uczynić...

- Wariat! - wtrącił Mefres.

Pomijam mnóstwo rzeczy drobniejszych, choćby pomysł nadania chłopom świąt i ziemi, lecz pytam was: czy mogę nazywać przytomnym człowieka, który popełnił tyle występnych niedorzeczności, bez powodu, oto tak sobie!...

Obecni milczeli, nomarcha Horti był zafrasowany.

- Nad tym trzeba zastanowić się - wtrącił najwyższy sędzia - ażeby nie stała się krzywda człowiekowi...

Tu odezwał się Herhor:

- Święty Mefres wyrządza mu łaskę - rzekł stanowczym tonem - poczytując go za wariata.

W przeciwnym bowiem razie musielibyśmy uważać Ramzesa za zdrajcę...

Obecni poruszyli się z niepokojem.

Akt ten, stwierdzony podpisami obecnych dostojników, zamknięto w puszkę i schowano w skrytce pod ołtarzem...

- Mam iść za waszą świątobliwością? - spytał Tutmozis widząc, że faraon ogląda się za płaszczem.

Gdy Ramzes zniknął w tajemnych korytarzach pałacu, Tutmozisa ogarnął niepokój.

- Wodzu - mówił Eunana - wczoraj, około północy, dwaj moi żołnierze schwycili w ogrodzie człowieka, który biegał nagi i krzyczał nieludzkim głosem.

Przyprowadzili go do mnie i wodzu... zabij mnie!...

Eunana upadł znowu do nóg Tutmozisowi.

- Ten człowiek nagi... ten...

Nie mogę powiedzieć...

- Kto był?... - zapytał przerażony Tutmozis.

- Już nic nie powiem... - jęknął Eunana.

- Zdjąłem mój płaszcz i okryłem świętą nagość.

Chciałem odprowadzić do pałacu, ale... ale pan kazał mi zostać i milczeć... milczeć...

- I gdzie poszedł?...

- Dostojny ojcze pani Hebron, mojej czcigodnej małżonki - odezwał się Tutmozis - z twego zachowania się widzę, że odgadujesz: o czym chcę mówić...

- Nomarcha Teb zawsze musi być przezornym - odparł Antef.

- Domyślam się również, że naczelnik gwardii jego świątobliwości nie mógł zaszczycić mnie odwiedzinami w błahym interesie.

Przez chwilę obaj patrzyli sobie w oczy.

Wreszcie Tutmozis usiadł obok swego teścia i szepnął:

- Czy słyszałeś nikczemne wieści, które wrogowie państwa rozgłaszają o naszym władcy?

- Jeżeli chodzi o moją córkę Hebron - śpiesznie odezwał się nomarcha - oświadczam ci, że dziś ty jesteś jej panem i nie możesz mieć do mnie żalu...

Tutmozis niedbale machnął ręką.

- Jacyś niegodni ludzie - mówił zięć - rozgłaszają, że faraon jest obłąkany...

Słyszałeś o tym, mój ojcze?...

- Właśnie dlatego pytam waszą dostojność: co robić?...

Jestem przecie naczelnikiem gwardii i muszę czuwać nad czcią i bezpieczeństwem naszego pana.

- Co robić?...

Co robić? - powtarzał Antef.

- Ha!

przede wszystkim pilnować, ażeby te wieści bezbożne nie dosięgnęły uszu faraona...

- Dlaczego?...

- Wiem i przyjmuję odpowiedzialność.

Tak przecie jestem pewny swego, że o następstwa moich podejrzeń wcale się nie troszczę.

Niepokój zostawiam czcigodnemu Mefresowi i życzę mu, abym nie potrzebował od przestróg - przejść do czynów.

Rozmowa wywołała skutek: od tej pory ani razu nikt nie widział faraonowego sobowtóra.

Ale pogłoski nie ucichły, a Ramzes XIII nie wiedział o nich.

Nawet bowiem Tutmozis lękając się ze strony pana gwałtownych wystąpień przeciw kapłanom nie zawiadomił go o niczym.

góra strony