corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

ANEKS

Poseł Andrzej Lewandowski

Posłowie Piotr Zgorzelski

Posłowie Piotr Zgorzelski

Poseł Jacek Kwiatkowski

Poseł Jacek Kwiatkowski

część 1

str. str.

Posłowie Magdalena Gąsior-Marek

Posłowie Jan Szyszko i Dariusz Bąk.

.

.

.

.

.

.221

Posłowie Marek Krząkała

Posłowie Włodzimierz Bernacki

Posłowie Adam Rybakowicz

Posłowie Artur Górczyński

Poseł Krzysztof Brejza oraz grupa posłów.

.

.284

Posłanki Agnieszka Hanajczyk

Poseł Krzysztof Gadowski

Posłowie Jarosław Górczyński

str. str.

Posłowie Artur Dębski i Paweł Sajak .

.

.

.

.

338

Zapytania

Posłowie Elżbieta Gapińska

Poseł Tomasz Garbowski

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska .

.

.

382

Odpowiedzi na zapytania

str. str.

Podsekretarz stanu

Podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz.

.

.438

str. str.

Druk 556

INTERPELACJE

Informuję, że wpłynęły następujące interpelacje:

3) posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie opóź-

nień w oddaniu do użytku odcinka autostrady A1

4) posła Andrzeja Bętkowskiego w sprawie planu

prywatyzacji Uzdrowiska Busko-Zdrój SA – do mini-

stra skarbu państwa – ponowna (4729),

5) poseł Beaty Mazurek w sprawie ograniczenia

dostępu do zasiłku rodzinnego poprzez niekorzystną

zmianę sposobu obliczania dochodu rodziny – do mi-

6) posła Jerzego Borowczaka w sprawie ustawy

7) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie po-

datku katastralnego – do prezesa Rady Ministrów

(5990),

8) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie groź-

by wstrzymania stypendiów w związku z systemem

(5991),

9) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie bez-

prawnego działania Urzędu Komunikacji Elektro-

nicznej w stosunku do Fundacji Lux Veritatis – do

prezesa Rady Ministrów (5992),

10) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

zniszczenia grobu Józefa Piłsudskiego w Wilnie – do

ministra spraw zagranicznych (5993),

11) posła Mirosława Koźlakiewicza w sprawie za-

mierzeń Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Au-

tostrad wobec drogi DK nr 7 po wybudowaniu nowej

12) poseł Katarzyny Matusik-Lipiec w sprawie włą-

czenia byłych żołnierzy górników, którzy w okresie

PRL-u w ramach służby wojskowej byli przymusowo

kierowani do pracy w kopalniach węgla, kamienioło-

mach i zakładach wydobywania rud uranu, do katalogu

uprawnionych do korzystania z art. 46 ustawy o świad-

13) poseł Bożeny Sławiak w sprawie oddziaływa-

nia farm wiatrowych na życie i zdrowie ludzi – do

ministra środowiska (5996),

14) posła Jacka Świata w sprawie przepisów doty-

czących podatku od nieruchomości, zawartych w usta-

ﬁnansów(5997),

15) posła Jacka Świata w sprawie likwidacji Są-

dów Rejonowych w Wołowie, Miliczu i Strzelinie – do

ministra sprawiedliwości (5998),

16) poseł Ewy Wolak w sprawie kolei dużych pręd-

17) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie

zatrudniania osób prowadzących publiczne punkty

przedszkolne i opłacania przez nie składek na ubez-

pieczenie społeczne – do ministra edukacji narodowej

(6000),

18) posła Włodzimierza Karpińskiego w sprawie

terminu wejścia w życie systemu ochrony odbiorcy

wrażliwego – do ministra gospodarki (6001),

18a) poseł Elżbiety Gapińskiej w sprawie dopre-

cyzowania przez Ministerstwo Edukacji Narodowej

przepisów związanych z ewaluacją zewnętrzną prze-

prowadzaną w polskich szkołach – do ministra edu-

19) posła Mirona Sycza w sprawie działań podej-

mowanych przez spółki Skarbu Państwa wobec pod-

miotów gospodarczych i posłów na Sejm RP oraz oce-

ny tych działań przez Ministerstwo Skarbu Państwa

20) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie ewentu-

alnych zamierzeń rządu dotyczących reformy struk-

turalnej i funkcjonalnej jednostek samorządu tery-

torialnego – do prezesa Rady Ministrów (6004),

21) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie braku ﬁ-

nansowania szczepionki ratującej życie chorym na

czerniaka – do prezesa Rady Ministrów (6005),

22) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie prawa

dzieci obcokrajowców przebywających na terytorium

Polski do nauki ich języka i kultury – do prezesa

Rady Ministrów (6006),

2

23) posła Roberta Biedronia w sprawie wspólnej

polityki rybołówstwa Unii Europejskiej – do ministra

24) posła Andrzeja Jaworskiego w sprawie kon-

troli polskich statków rybackich – do prezesa Rady

Ministrów (6008),

25) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie Kielec-

kich Kopalni Surowców Mineralnych SA i Dolnoślą-

skich Surowców Skalnych SA – do prezesa Rady Mi-

nistrów (6009),

26) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie likwi-

dacji posterunku Policji w gm. Jaworzno w woj. ślą-

27) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie likwi-

wnętrznych (6011),

28) posła Marka Rząsy w sprawie zwiększenia ty-

godniowej liczby godzin opieki wychowawczej w pla-

cówkach lecznictwa uzdrowiskowego – do ministra

edukacji narodowej (6012),

29) posła Wiesława Stanisława Janczyka w sprawie

pilnego dokonania przeglądu i analizy funkcjonowa-

nia sądów gospodarczych i systemu orzecznictwa

w tym segmencie w Polsce wraz z wyciągnięciem

wniosków – do ministra sprawiedliwości (6013),

30) poseł Beaty Małeckiej-Libery w sprawie pro-

cedury powstawania wspólnot mieszkaniowych na

terenie spółdzielni mieszkaniowych oraz zasad ich

funkcjonowania, a także wzajemnych rozliczeń wy-

nikających z użytkowania nieruchomości wspólnej

morskiej (6014),

31) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie pro-

ponowanych zmian w przepisach o zbiórkach społecz-

32) posła Kazimierza Moskala w sprawie braku

należytego wyposażenia formacji obrony cywilnej –

do ministra spraw wewnętrznych (6016),

33) posła Kazimierza Moskala w sprawie likwida-

cji stołówek szkolnych – do ministra edukacji naro-

dowej (6017),

34) posła Kazimierza Moskala w sprawie dodatku

35) posła Kazimierza Moskala w sprawie nega-

tywnych skutków wprowadzenia nowych standardów

postępowania medycznego w dziedzinie anestezjolo-

– do ministra zdrowia (6019),

36) posła Kazimierza Moskala w sprawie prakty-

ki pobierania pieniędzy za wydanie świadectw szkol-

37) posła Kazimierza Moskala w sprawie braku

przejrzystego systemu regulacji prawnych dotyczą-

cych obrony cywilnej – do ministra spraw wewnętrz-

nych (6021),

38) posła Kazimierza Moskala w sprawie sposobu

rozliczania kosztów edukacji przedszkolnej – do mi-

nistra edukacji narodowej (6022),

39) posła Kazimierza Moskala w sprawie braku

wypłaty wynagrodzeń za prace przy budowie auto-

strady A4 – do ministra transportu, budownictwa

40) posła Kazimierza Moskala w sprawie nega-

obowiązków szefa Obrony Cywilnej Kraju – do mini-

41) posła Kazimierza Moskala w sprawie selekcji

pacjentów przez szpitale prywatne pod względem

opłacalności leczenia – do ministra zdrowia (6025),

42) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

wprowadzenia pojęcia crowdfundingu do przepisów

o zbiórkach publicznych – do ministra administracji

43) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

polepszenia obecnej sytuacji ludzi chorych na łusz-

czycę oraz łuszczycowe zapalenie stawów – do mini-

stra zdrowia (6027),

44) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

uruchomienia programu budowy infrastruktury

sportowej dla amatorów – do ministra sportu i tury-

styki (6028),

45) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

46) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

uproszczenia przepisów prawa regulującego kwestię

używania wykrywaczy metali do prowadzenia poszu-

(6030),

47) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

zmiany zasad przyznawania stypendiów na studiach

go (6031),

ograniczenia dostępu do pomocy psychologicznej

w poradniach zdrowia psychicznego – do ministra

zdrowia (6032),

49) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

utrzymania wyremontowanych dworców kolejowych

w nienagannym stanie – do ministra transportu, bu-

50) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

51) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

problemów z dostępem osób niepełnosprawnych do

współpracy z administracją państwową – do ministra

52) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

komercjalizacji publicznych instytucji kultury – do

53) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

zamieszek chuliganów w trakcie Mistrzostw Europy

wiedliwości (6037),

54) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

nagród dla dyrektorów szpitali – do ministra zdrowia

(6038),

3

55) posła Andrzeja Guta-Mostowego w sprawie

zmiany organizacji i funkcjonowania PKP i spółek

pokrewnych – do ministra transportu, budownictwa

56) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie wyłą-

czenia z procedur konkursowych NFZ zespołów ratow-

nictwa medycznego – do ministra zdrowia (6040),

57) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie ﬁ-

nansowania poradni medycyny środowiskowej dla

dzieci z terenu Legnicko-Głogowskiego Okręgu Mie-

dziowego – do ministra zdrowia (6041),

58) posła Kazimierza Gołojucha w sprawie roz-

bieżnej interpretacji przepisów dotyczących wypłaty

trzynastych pensji dla pracowników sfery budżetowej

59) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie zapew-

nienia bezpieczeństwa dzieciom i młodzieży podczas

wypoczynku letniego – do ministra edukacji narodo-

wej (6043),

60) posła Bogdana Rzońcy w sprawie planowane-

go uwolnienia cen energii elektrycznej – do ministra

gospodarki (6044),

61) posła Bogdana Rzońcy w sprawie podniesienia

płacy minimalnej względem średniego wynagrodze-

nia – do ministra ﬁnansów(6045),

62) posła Bogdana Rzońcy w sprawie wzrostu cen

paliw – do ministra ﬁnansów(6046),

63) posła Bogdana Rzońcy w sprawie liczby pol-

skich szkół, które zostały przekazane stowarzysze-

niom – do ministra edukacji narodowej (6047),

64) posła Bogdana Rzońcy w sprawie podkarpac-

kich przedsiębiorców poszkodowanych podczas budo-

65) posła Bogdana Rzońcy w sprawie planowa-

nych likwidacji posterunków Policji w woj. podkar-

66) posła Bogdana Rzońcy w sprawie dramatycz-

nych wskaźników zubożenia Polaków – do ministra

67) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

wchodzących w skład majątku PKP w gm. Darłowo,

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

68) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

Pomorski, woj. zachodniopomorskie – do ministra

(6052),

69) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

70) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

71) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

-Zdrój, woj. zachodniopomorskie – do ministra trans-

72) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

Morskie, woj. zachodniopomorskie – do ministra

(6056),

73) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

74) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

Darłowie, woj zachodniopomorskie – do ministra

(6058),

75) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

wo, woj. zachodniopomorskie – do ministra transpor-

76) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

77) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

78) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

79) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

woj. zachodniopomorskie – do ministra transportu,

80) posła Andrzeja Lewandowskiego oraz grupy

zachodniopomorskie – do ministra transportu, bu-

81) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie bezpłatnego wjazdu na teren auto-

strady A4 w okolicach miasta Gliwice dla służb utrzy-

mujących infrastrukturę autostrady – do ministra

(6065),

82) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

czyńskiego w sprawie likwidacji i ﬁnansowaniama-

4

łych wiejskich szkół – do ministra edukacji narodowej

(6066),

83) posłów Piotra Zgorzelskiego i Jarosława Gór-

czyńskiego w sprawie niskich poborów pracowników

nadzoru pedagogicznego – do ministra edukacji na-

rodowej (6067),

84) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie rozbudowy

na odcinku od obwodnicy Płońska do granicy woj. war-

mińsko-mazurskiego – do ministra transportu, budow-

85) posła Artura Dunina w sprawie prac nad podat-

kiem katastralnym – do ministra ﬁnansów(6069),

86) posła Adama Rybakowicza w sprawie budowy

Centrum Edukacji i Kultury Muzułmańskiej Tata-

rów Polskich w Kruszynianach i turystyki na obsza-

rach zamieszkiwanych przez mniejszość tatarską –

do ministra sportu i turystyki (6070),

87) posła Adama Rybakowicza w sprawie doﬁnan-

sowania budowy Centrum Edukacji i Kultury Mu-

zułmańskiej Tatarów Polskich w Kruszynianach – do

88) posła Adama Rybakowicza w sprawie szkód

wyrządzonych przez łosie w prywatnych lasach kil-

kunastu właścicieli z woj. podlaskiego oraz obowią-

zującego od 2001 r. moratorium na odstrzał – do mi-

nistra środowiska (6072),

wie upowszechniania edukacji przedszkolnej – do

prezesa Rady Ministrów (6073),

wie nowelizacji ustawy o spółdzielniach mieszkanio-

91) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie ratyﬁkacjieuropejskiejKartyPrawPodstawo-

wych – do prezesa Rady Ministrów (6075),

92) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

93) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie konferen-

cji prasowej spółki ENEA SA z dnia 21 czerwca 2012 r.

94) poseł Joanny Fabisiak w sprawie powstania

w Polsce banków mleka kobiecego – do ministra zdro-

wia (6078),

95) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie syste-

mu rozdzielania środków Funduszu Pracy z przezna-

czeniem na aktywizację lokalnego rynku pracy – do

96) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie zło-

żonej przez Polskę deklaracji odnoszącej się do Kon-

wencji o prawach dziecka z 1991 r. – do ministra

spraw zagranicznych (6080),

97) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie nowe-

lizacji ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wy-

kroczenia – do ministra sprawiedliwości (6081),

98) posła Romana Kaczora w sprawie utrudnień

dotyczących wjazdu pojazdów uprzywilejowanych na

autostradę A4 na odcinku Wrocław – Gliwice – do

skiej (6082),

99) posła Stanisława Ożoga w sprawie działań zmie-

rzających do objęcia większości części motoryzacyjnych

obowiązkiem homologacji – do ministra transportu,

100) posła Marka Polaka w sprawie zwiększenia

środków ﬁnansowych przekazywanych z budżetu

państwa dla Małopolskiego Zarządu Melioracji

powodziowych – do ministra środowiska (6084),

101) posła Marka Polaka w sprawie uzupełnienia

przepisów regulujących kwestie reprezentowania

praw i interesów pracowniczych przez przedstawicie-

li związków zawodowych – do ministra pracy i poli-

102) posła Marka Polaka w sprawie zasad naby-

wania i utraty prawa do świadczeń przedemerytal-

nych oraz zasad ich wypłaty i ﬁnansowania–domi-

nistra pracy i polityki społecznej (6086),

wie wdrażania nowych standardów znieczulania pa-

cjentów do zabiegów – do ministra zdrowia (6087),

wie utrudnionego dostępu do leków importowanych

– do ministra zdrowia (6088),

wie rozbieżnych informacji dotyczących liczby wy-

łecznej (6089),

wie braku w niektórych gminach zespołów interdy-

scyplinarnych do walki z przemocą domową – do mi-

wzrastającej liczby przestępstw popełnianych na tere-

nie szkół – do ministra edukacji narodowej (6091),

108) posła Ludwika Dorna w sprawie rządowego

zespołu do spraw wspomagania Grupy Bumar – do

prezesa Rady Ministrów (6092),

109) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie

strat Skarbu Państwa spowodowanych uchylaniem

się od opodatkowania podatkiem VAT przez niektóre

podmioty wprowadzające na polski rynek stali pręty

zbrojeniowe z innych państw członkowskich UE – do

ministra ﬁnansów(6093),

dowej (6094),

111) posła Jana Warzechy w sprawie limitu docho-

dów osiąganych przez pełnoletnie uczące się dzieci,

uprawniającego ich rodziców do preferencyjnego rocz-

nego rozliczenia podatkowego – do ministra ﬁnansów

(6095),

112) posła Jana Warzechy w sprawie poziomu wy-

korzystania środków ﬁnansowych na inwestycje

związane z infrastrukturą kolejową, które zostały

przyznane Polsce przez Unię Europejską do wyko-

rzystania w latach 2007–2013 – do ministra trans-

5

113) posła Jana Warzechy w sprawie przypadków

selekcji pacjentów przez prywatne podmioty świadczą-

ce usługi medyczne – do ministra zdrowia (6097),

114) posła Jana Warzechy w sprawie planowanych

115) posła Jana Warzechy w sprawie przepisów

dotyczących podatku akcyzowego od importu telebi-

mów – do ministra ﬁnansów(6099),

116) posła Jana Warzechy w sprawie systemu

obrony cywilnej w Polsce – do ministra spraw we-

wnętrznych (6100),

117) posła Jana Warzechy w sprawie refundacji

leków inkretynowych dla chorych na cukrzycę typu

2 – do ministra zdrowia (6101),

118) posła Przemysława Wiplera w sprawie wpły-

wu jednolitej ochrony patentowej na polską gospo-

darkę – do ministra gospodarki (6102),

119) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie łą-

czenia funkcji radnego z prowadzeniem działalności

w gm. Ząbkowice Śląskie w woj. dolnośląskim – do

ministra administracji i cyfryzacji (6103),

120) posła Janusza Dzięcioła w sprawie pracow-

ników zatrudnionych w zakładach rzemieślniczych

w latach 1977–1996 – do ministra pracy i polityki

społecznej (6104),

121) posła Janusza Dzięcioła w sprawie rozporzą-

dzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2012

nie wykonawcze (UE) nr 543/2011 ustanawiające

szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady

122) posła Janusza Dzięcioła w sprawie odstąpie-

nia od poboru opłat za przejazdy po odcinku auto-

strady A1 stanowiącym obwodnicę Torunia – do mi-

skiej (6106),

123) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

wzrostu liczby rodzin żyjących w bardzo trudnych

warunkach materialnych – do ministra pracy i poli-

korzystnych zasad wyliczania emerytur częściowych

spójnej polityki prorodzinnej – do ministra pracy

polityki poprawiającej sytuację demograﬁcznąPolski

127) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie bez-

robotnych absolwentów uczelni wyższych – do mini-

podwyższenia progów dochodowych przy doﬁnanso-

waniu do zakupu podręczników – do ministra edu-

kacji narodowej (6112),

kontrowersyjnego podręcznika do nauczania historii

w I klasie liceum pod tytułem „Ku współczesności.

Dzieje najnowsze 1918–2006” – do ministra edukacji

narodowej (6113),

131) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie zagro-

żenia bankructwem 300 ﬁrmzaangażowanychprzy

budowie autostrady A4 – do ministra transportu, bu-

kwidacji ulgi przysługującej rodzinom wychowują-

cym jedno dziecko – do ministra ﬁnansów(6116),

133) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie fa-

talnej polityki demograﬁcznej–doministrapracy

i polityki społecznej (6117),

testu lekarzy dotyczącego refundacji recept – do mi-

nistra zdrowia (6118),

lejnej możliwości utraty dostępu do leków refundo-

wanych – do ministra zdrowia (6119),

przygotowywania absolwentów uczelni wyższych do

welizacji rozporządzenia dotyczącego ramowych pla-

nów nauczania w szkołach publicznych – do ministra

kupu nowych limuzyn dla ministerialnych urzędni-

ków – do prezesa Rady Ministrów (6122),

nego (6123),

sokich cen paliw – do ministra gospodarki (6124),

płaty wynagrodzeń podwykonawcom Stadionu Na-

rodowego, które nie zostały uregulowane przez gene-

ralnego wykonawcę – do ministra sportu i turystyki

(6125),

142) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

traktowania katolickich mediów na równi z innymi

środkami przekazu – do ministra administracji i cy-

fryzacji (6126),

szkodowań za wykorzystanie projektów stadionów

144) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

spadku zatrudnienia w przemyśle i w rolnictwie – do

6

watyzacji większości polskich uzdrowisk – do mini-

stra skarbu państwa (6129),

146) posła Jana Warzechy w sprawie awaryjności

i jakości nowych dróg – do ministra transportu, bu-

147) posła Jana Warzechy w sprawie możliwości

obronnych Polski – do ministra obrony narodowej

(6131),

148) posła Jana Warzechy w sprawie statusu apli-

kanta – do ministra sprawiedliwości (6132),

149) posła Pawła Szałamachy w sprawie możliwo-

ści wprowadzania rowerów na dworce kolejowe – do

skiej (6133),

150) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie pilnej

przebudowy drogi krajowej nr 61 Warszawa – Łomża

– Augustów w miejscowości Górki-Sypniewo w rejo-

nie skrzyżowania z drogami powiatowymi nr 189B

do Rogienic Wielkich, nr 1914B do Dobrzyjałowa od

km 166+033 do km 166+696 i drogą lokalną do Ro-

gienic Piasecznych – do ministra transportu, budow-

151) posła Michała Jarosa w sprawie planowanych

poprawek do ustawy o zbiórkach publicznych – do

152) posła Michała Jarosa w sprawie przystąpie-

nia Polski do Partnerstwa na rzecz Otwartego Rzą-

dów – do prezesa Rady Ministrów (6136),

153) posła Michała Jarosa w sprawie wprowadze-

nia podatku katastralnego – do ministra rozwoju re-

gionalnego (6137),

154) posła Łukasza Borowiaka w sprawie stano-

wiska Konwentu Starostów Województwa Wielkopol-

rozporządzenia ministra sprawiedliwości dotyczące-

go zniesienia niektórych sądów rejonowych, utworze-

nia sądów apelacyjnych, okręgowych i sądów rejono-

155) posła Łukasza Borowiaka w sprawie per-

spektyw rozwoju systemu stypendialnego dla dzieci,

młodzieży i studentów – do ministra nauki i szkol-

156) posła Łukasza Borowiaka w sprawie projek-

tu nowelizacji ustawy o służbie cywilnej, tj. zmian

zapisów dotyczących wynagradzania członków kor-

pusu służby cywilnej – do ministra ﬁnansów(6140),

157) posła Łukasza Borowiaka w sprawie rozpo-

częcia ewentualnych prac legislacyjnych nad nowym

brzmieniem przepisów dotyczących zbiórek publicz-

158) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie obowiąz-

ku zgody honorowych krwiodawców na odsprzedaż

ceutycznym i producentom leków – do ministra zdro-

wia (6142),

159) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie uzasad-

nionego wniosku o długoterminowy kontrakt lub

długoterminowe przedłużenie kontraktu NFZ dla

pow. żywieckiego, prowadzącego zespół zakładów

opieki zdrowotnej, w związku z realizacją strategicz-

nej inwestycji p.p.p. w obszarze ochrony zdrowia – do

ministra zdrowia (6143),

160) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie ko-

nieczności ograniczenia liczby wypadków przy pracy

161) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie zapew-

nienia poprawy płynności ﬁnansowejprzedsiębior-

ców – do ministra gospodarki (6145),

162) posła Tomasza Kuleszy w sprawie uprawnień

emerytalnych zawartych w art. 88 ustawy Karta Na-

163) poseł Anny Grodzkiej w sprawie ﬁnansowa-

nia Warszawskiej Opery Kameralnej – do ministra

164) posła Eugeniusza Tomasza Grzeszczaka

w sprawie zachowania kształcenia w zawodzie ratow-

nika medycznego i dietetyka na poziomie policeal-

nym – do ministra edukacji narodowej (6148),

165) posła Piotra Pyzika w sprawie systemu

umożliwiającego samoczynną zmianę rozstawu kół

w taborze kolejowym – do ministra transportu, bu-

166) posła Piotra Pyzika w sprawie zniesienia tzw.

tajemnicy bankowej – do ministra sprawiedliwości

(6150),

167) posła Piotra Pyzika w sprawie doprecyzowa-

nia przepisów dotyczących samonaliczania podatku

VAT – do ministra ﬁnansów(6151),

168) poseł Beaty Mazurek w sprawie bezpieczeń-

stwa na kolei – do ministra transportu, budownictwa

169) poseł Beaty Mazurek w sprawie ogólnopol-

skiego badania umiejętności trzecioklasistów – do

prezesa Rady Ministrów (6153),

170) poseł Beaty Mazurek w sprawie opłat za

świadectwa szkolne – do ministra edukacji narodowej

(6154),

171) poseł Beaty Mazurek w sprawie problemów

z e-podręcznikami – do ministra edukacji narodowej

(6155),

172) poseł Beaty Mazurek w sprawie sprawdzianu

kompetencji na zakończenie szkoły podstawowej – do

173) poseł Beaty Mazurek w sprawie sytuacji

zdrowia (6157),

174) poseł Beaty Mazurek w sprawie ubóstwa

nej (6158),

175) posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie

w woj. zachodniopomorskim oraz zasad jej ﬁnanso-

wania w 2013 r. i latach następnych – do ministra

zdrowia (6159),

176) posła Henryka Siedlaczka w sprawie uprosz-

czenia procedur administracyjnych Policji i zastoso-

7

wania minimalizacji w zarządzaniu dokumentacją

procesową oraz wspomagania obsługi spraw i postę-

powań prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji

177) posła Michała Kabacińskiego w sprawie re-

alizacji „Krajowego programu przeciwdziałania nar-

komanii” – do ministra zdrowia (6161),

178) posła Michała Kabacińskiego w sprawie pro-

cedur dotyczących przeprowadzania pisemnych eg-

zaminów maturalnych – do ministra edukacji naro-

dowej (6162),

179) posła Michała Kabacińskiego w sprawie prac

Parlamentu Europejskiego nad dyrektywą zakazują-

cą produkcji oraz zażywania tabaki – do ministra

sprawiedliwości (6163),

180) posła Michała Kabacińskiego w sprawie cen

181) posła Michała Kabacińskiego w sprawie

zwolnień pracowników sądów rejonowych likwidowa-

(6165),

182) posła Michała Kabacińskiego w sprawie za-

skarżenia Polski do Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej – do ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskie (6166),

183) posła Michała Kabacińskiego w sprawie bra-

ku zmian w przepisach telekomunikacyjnych – do

ministra do ministra administracji i cyfryzacji (6167),

184) posła Michała Kabacińskiego w sprawie

przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do inicjatywy

Open Government Partnership – do ministra admi-

nistracji i cyfryzacji oraz prezesa Rady Ministrów

(6168),

185) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie

wprowadzenia regulacji ustawowych dotyczących za-

wodu ﬁzjoterapeuty–doministrazdrowia(6169),

186) posła Tomasza Szymańskiego w sprawie ko-

nieczności budowy stopnia wodnego Ciechocinek –

Nieszawa w woj. kujawsko-pomorskim – do ministra

środowiska (6170),

187) posła Sławomira Kowalskiego w sprawie ure-

gulowań prawnych dotyczących potrzeby odwołania

dyrektora szkoły ze stanowiska z trzymiesięcznym

wypowiedzeniem, z końcem roku szkolnego, w związ-

ku z likwidacją szkoły – do ministra edukacji naro-

dowej (6171),

188) poseł Anny Nemś w sprawie poważnych

szkód wyrządzanych w uprawach polowych przez

zwierzęta łowne w gm. Włodowice w woj. śląskim –

189) poseł Anny Nemś w sprawie braku na listach

refundacyjnych nowoczesnych leków inkretynowych

– do ministra zdrowia (6173),

190) poseł Anny Nemś w sprawie stosowania

szczepionek zaleconych (nieobowiązkowych) – do mi-

nistra zdrowia (6174),

191) poseł Anny Nemś w sprawie programów pro-

ﬁlaktykizdrowotnejrealizowanychprzezsamorządy

gminne – do ministra zdrowia (6175),

192) poseł Anny Nemś w sprawie możliwości uma-

rzania zobowiązań podatkowych od samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej przekształ-

canych w spółki – do ministra ﬁnansów(6176),

193) poseł Anny Nemś w sprawie kontroli wypłat

194) poseł Anny Nemś w sprawie sytuacji tego-

rocznych absolwentów na rynku pracy – do ministra

195) poseł Anny Nemś w sprawie stosowanej przez

niektóre agencje pracy praktyki pozyskiwania infor-

macji o potencjalnych pracownikach – do ministra

196) poseł Anny Nemś w sprawie informacji Pań-

stwowej Inspekcji Pracy dotyczących funkcjonowania

w praktyce ostatnio zmienionych przepisów ustawy

nej (6180),

197) poseł Anny Nemś w sprawie możliwości ści-

słej współpracy agencji zatrudnienia z powiatowymi

łecznej (6181),

198) poseł Anny Nemś w sprawie sposobu prze-

chowywania dokumentacji pracowniczej – do mini-

199) poseł Anny Nemś w sprawie planowanej re-

dukcji etatów w powiatowych urzędach pracy – do

200) poseł Anny Nemś w sprawie reklamy oraz

agresywnego marketingu w szkołach – do ministra

201) poseł Anny Nemś w sprawie blokowania

przez rodziców działalności psychologów szkolnych

– do ministra edukacji narodowej (6185),

202) poseł Anny Nemś w sprawie wyników tego-

rocznego egzaminu gimnazjalnego – do ministra edu-

kacji narodowej (6186),

203) poseł Anny Nemś w sprawie planowanych

zwolnień nauczycieli spowodowanych min. pogłębia-

jącym się niżem demograﬁcznym–doministraedu-

kacji narodowej (6187),

204) posła Rajmunda Millera w sprawie noweliza-

(6188),

wie leczenia substytucyjnego – do ministra zdrowia

(6189),

206) posła Łukasza Borowiaka w sprawie progra-

mu kontynuacji rozbudowy bazy sportowej – do mi-

207) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie zagospodarowania nieruchomości

sta Konin – do ministra transportu, budownictwa

208) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

8

Środa Wielkopolska – do ministra transportu, bu-

209) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

miejskiej Słupca – do ministra transportu, budownic-

210) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

Nowe Miasto nad Wartą – do ministra transportu,

211) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

212) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

Miłosław – do ministra transportu, budownictwa

213) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

214) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

Czempiń – do ministra transportu, budownictwa

215) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

216) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

Grzegorzew – do ministra transportu, budownictwa

217) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

218) posła Jacka Kwiatkowskiego oraz grupy po-

Wierzbinek – do ministra transportu, budownictwa

219) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie kredy-

tów preferencyjnych dla rolników – do ministra rol-

220) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie stanu

stadionów wybudowanych w Polsce na okoliczność

221) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie postę-

pującego procesu upadania ﬁrmwPolsce–domini-

stra gospodarki (6205),

222) posła Jana Ziobry w sprawie zmian zasad

funkcjonowania Państwowej Inspekcji Sanitarnej

w woj. małopolskim oraz zasad jej ﬁnansowania–do

prezesa Rady Ministrów (6206),

223) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

dysproporcji między czasem oczekiwania na specja-

listyczną pomoc medyczną osadzonych w więzieniach

i zwykłych pacjentów – do ministra zdrowia (6207),

224) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

modernizacji linii kolejowej E75 – do ministra trans-

225) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

wyników kontroli NIK dotyczącej funkcjonowania

fryzacji (6209),

226) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie nie-

pełnego zaspokojenia potrzeb w zakresie moderniza-

cji oraz wyposażenia służb mundurowych podległych

mimo realizacji ustawy o ustanowieniu „Programu

2007–2009” przedłużonej na lata 2010 i 2011 oraz

potrzeby kontynuacji tego programu – do ministra

spraw wewnętrznych (6210),

227) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie pro-

pozycji szczegółowych rozwiązań systemowych redu-

kujących koszty wynikające z polityki ﬁskalnejiener-

getycznej w grupie przedsiębiorstw energochłonnych

– do ministra gospodarki (6211),

228) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie nie-

zgodnych z prawem działań podjętych przez ochronę

stadionu (stewardów) wobec policjantów obserwato-

rów w trakcie zabezpieczenia meczu Euro 2012 w Gdań-

sku – do prezesa Rady Ministrów (6212),

229) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie ośrod-

ków szkoleniowych i szkoleń w Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego – do prezesa Rady Ministrów (6213),

230) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie moż-

liwości wykorzystywania przez szefa Służby Kontr-

wywiadu Wojskowego oraz upoważnionych przez nie-

go pracowników SKW służbowego sprzętu Marynar-

ki Wojennej RP do celów niezwiązanych z zadaniami

SKW, co spowodować mogło straty w mieniu Skarbu

231) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie

inkretynowych – do ministra zdrowia (6215),

232) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie budo-

skiego do Pyrzowic – do ministra transportu, budow-

233) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie stanu

opieki zdrowotnej w Polsce – do ministra zdrowia

(6217),

9

234) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie wzro-

stu podatków i likwidacji różnego rodzaju ulg podat-

kowych – do prezesa Rady Ministrów (6218),

235) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie zagro-

żeń wykonania budżetu państwa w 2012 r. na pod-

stawie jego realizacji w pięciu miesiącach tego roku

– do ministra ﬁnansów(6219),

236) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie dzia-

łań rządu w walce z ubóstwem Polaków – do prezesa

Rady Ministrów (6220),

237) posła Roberta Telusa w sprawie wpływu po-

lityki makroekonomicznej na kondycję ﬁnansówpu-

blicznych podsektora samorządu terytorialnego – do

238) posła Marka Suskiego w sprawie ﬁnansowa-

nia z budżetu państwa zasiłków stałych – do ministra

239) posła Marka Suskiego w sprawie procedury

Niebieskiej Karty oraz przepisów ustawy o przeciw-

240) posła Marka Suskiego w sprawie możliwości

pozyskania środków z budżetu państwa na budowę

Centrum Onkologii Ziemi Radomskiej przy Woje-

wódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Radomiu oraz

na rozwój Oddziału Rehabilitacji Radomskiego Szpi-

tala Specjalistycznego im. dr. Tytusa Chałubińskiego

– do ministra zdrowia (6224),

241) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie ter-

minarza budowy dróg ekspresowych i obwodnic

miast w woj. podlaskim – do prezesa Rady Ministrów

(6225),

242) posła Jana Ziobry w sprawie niezaliczania

osób jednookich do osób niepełnosprawnych – do mi-

nistra zdrowia (6226),

243) posła Łukasza Borowiaka w sprawie kom-

pleksu sportowego w Golęcinie, którego właścicielem

jest Skarb Państwa, ewentualnego docelowego prze-

kazania nieruchomości miastu Poznań – do ministra

spraw wewnętrznych – wycofana (6227),

244) posła Łukasza Borowiaka w sprawie naru-

szenia przez gminy praw autorskich w związku z wy-

korzystaniem przy budowie wielofunkcyjnych boisk

do piłki nożnej „Moje boisko – Orlik 2012” projektów

budowlanych udostępnionych na stronach interneto-

245) posła Łukasza Borowiaka w sprawie zmian

organizacyjnych w Wielkopolskim Urzędzie Woje-

wódzkim w Poznaniu, w szczególności w jego delega-

turach – do ministra administracji i cyfryzacji

(6229),

246) posła Łukasza Borowiaka w sprawie projek-

tu ustawy o petycjach – do ministra administracji

i cyfryzacji (6230),

247) posła Łukasza Borowiaka w sprawie kosztów

zakupu nowych podręczników szkolnych – do mini-

248) posła Stanisława Lamczyka w sprawie ter-

minu obowiązywania ustawy o przygotowaniu ﬁna-

UEFA EURO 2012 – do ministra transportu, budow-

249) posła Stanisława Lamczyka w sprawie zmia-

ny wyceny procedur neurochirurgicznych i ortope-

dycznych – do ministra zdrowia (6233),

250) posła Łukasza Borowiaka w sprawie terminu

realizacji modernizacji stacji Leszno w ramach pla-

nowanej modernizacji linii E59 na odcinku Wrocław

251) posła Henryka Kmiecika w sprawie otocze-

nia opieką konserwatorską świeckich obiektów za-

bytkowych z taką samą pieczą, jak w przypadku ich

sakralnych odpowiedników – do ministra kultury

252) posła Henryka Kmiecika w sprawie wydawa-

nych indywidualnych interpretacji prawa podatko-

wego – do ministra ﬁnansów(6236),

253) posła Henryka Kmiecika w sprawie unie-

możliwienia organom skarbowym przedłużania po-

stępowania podatkowego – do ministra ﬁnansów

(6237),

254) posła Henryka Kmiecika w sprawie koniecz-

ności sprecyzowania długości trwania poszczegól-

nych czynności i postępowań prowadzonych przez

organy skarbowe – do ministra ﬁnansów(6238),

255) posła Henryka Kmiecika w sprawie naduży-

wania przez organy skarbowe konieczności dysponowa-

nia pełnomocnictwem – do ministra ﬁnansów(6239),

256) posła Jarosława Górczyńskiego w sprawie

zwalczania przestępczego procederu unikania opo-

datkowania podatkiem VAT w handlu stalowymi prę-

tami zbrojeniowymi – do ministra ﬁnansów(6240),

257) posła Mariusza Błaszczaka w sprawie kosztów

i warunków utrzymania oświetlenia dróg publicznych

przez gminy – do ministra gospodarki (6241),

258) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie de-

regulacji zawodów – do ministra sprawiedliwości

(6242),

259) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie re-

formy wyższego szkolnictwa wojskowego – do mini-

stra obrony narodowej (6243),

260) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

patentu europejskiego o jednolitym skutku – do mi-

nistra gospodarki (6244),

261) posła Janusza Śniadka w sprawie nowelizacji

Kodeksu spółek handlowych przez przywrócenie

uchylonego art. 585 dotyczącego ścigania z urzędu

przestępstwa działania na szkodę spółki – do prezesa

Rady Ministrów (6245),

262) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie li-

kwidacji Sądu Rejonowego w Nisku – do ministra

sprawiedliwości (6246),

263) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie li-

kwidacji Sądu Rejonowego w kolbuszowej – do mini-

stra sprawiedliwości (6247),

264) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie pod-

jęcia stosownych kroków w walce z epidemią cukrzy-

cy w Polsce – do ministra zdrowia (6248),

10

265) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie mor-

dowania chrześcijan w Nigerii – do ministra spraw

zagranicznych (6249),

266) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie lek-

ceważenia zaleceń redukcji etatów w ministerstwach

– do prezesa Rady Ministrów (6250),

267) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie prze-

sunięcia terminu publikacji projektu ustawy o wydo-

bywaniu węglowodorów, ich opodatkowaniu i Fun-

duszu Węglowodorowym – do ministra środowiska

(6251),

268) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie zapo-

wiedzi niemieckiego oddziału organizacji ekologicz-

nej World Wide Fund for Nature utworzenia na Bał-

tyku Morskiego Parku Narodowego – do ministra

(6252),

269) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie braku

go rozwój cukrzycy typu 2 – do ministra zdrowia

(6253),

270) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie dewa-

stacji Mauzoleum Matki i Serca Józefa Piłsudskiego

na wileńskim cmentarzu Rossa – do ministra spraw

zagranicznych (6254),

271) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pro-

pozycji zaostrzenia przepisów o zbiórkach publicz-

272) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie pre-

wencyjnych rozmów i zatrzymań kibiców w trakcie

273) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie za-

niedbań we wdrażaniu dyrektyw unijnych i związa-

nego z tym realnego zagrożenia nałożeniem na Pol-

skę ogromnych kar ﬁnansowych–doprezesaRady

Ministrów (6257),

274) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie rapor-

tu NIK dotyczącego aktualnego stanu obrony cywil-

(6258),

275) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie współ-

pracy z pracownikami naukowymi Gdańskiego Uni-

wersytetu Medycznego i ich raportu dotyczącego

ochrony zdrowia – do ministra zdrowia (6259),

276) posła Piotra Babinetza w sprawie systemo-

wego zwiększenia kwoty naliczanej subwencji oświa-

towej w związku z sytuacją szkolnictwa na Podkar-

paciu – do ministra edukacji narodowej (6260),

277) posła Piotra Babinetza w sprawie propozycji

weryﬁkacji limitów progów dochodowych i kwot

świadczeń rodzinnych – do ministra pracy i polityki

społecznej (6261),

278) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie zamierzonych zmian usytuowania Cen-

tralnego Biura Śledczego – do ministra spraw we-

wnętrznych (6262),

279) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie stosunku konsulów do wniosków o repa-

triację – do ministra spraw zagranicznych (6263),

280) posła Józefa Lassoty oraz grupy posłów

w sprawie systemowych rozwiązań zachęcających do

stosowania gazu ziemnego jako paliwa do napędu sa-

mochodów – do ministra środowiska (6264),

281) poseł Lidii Staroń w sprawie systemu jedno-

litej ochrony patentowej oraz Jednolitego Sądu Pa-

tentowego – do prezesa Rady Ministrów (6265),

przepisów w zakresie ułatwienia dostępu do zawodu

notariusza – do ministra sprawiedliwości (6266),

283) poseł Lidii Staroń w sprawie rozporządzenia

w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej

w zakresie dotyczącym umów deweloperskich – do

ministra sprawiedliwości (6267),

284) poseł Krystyny Skowrońskiej w sprawie

zmiany warunków udzielania pomocy publicznej dla

rolników w przypadku klęsk żywiołowych – do mini-

285) posła Grzegorza Sztolcmana w sprawie zapi-

sów dotyczących proporcjonalnego użycia środków

wnętrznych (6269),

pisach, które spowodują usprawnienie działania po-

wiatowych urzędów pracy – do ministra pracy i poli-

287) posła Damiana Raczkowskiego w sprawie

planowanych zmian z zakresu funkcjonowania Pań-

stwowej Inspekcji Sanitarnej w woj. podlaskim oraz

zmiany zasad ﬁnansowaniainspekcjisanitarnejod

2013 r. – do ministra zdrowia (6271),

288) posła Wiesława Stanisława Janczyka w spra-

wie planowanych zmian w przepisach dotyczących

homologacji pojazdów i części motoryzacyjnych – do

skiej (6272),

289) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w sprawie

dostosowania zieleni przydrożnej do wymogów bezpie-

czeństwa ruchu drogowego – do ministra transportu,

290) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie bezrobocia wśród absolwentów szkół wyższych

291) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

292) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie stawek opłat przesyłowych – do ministra gospo-

darki (6276),

293) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie upraw-

nień kontrolnych radnych gmin – do prezesa Rady

Ministrów (6277),

294) posła Piotra Tomańskiego w sprawie zmiany

§ 2 ust. 2 projektu rozporządzenia ministra środowi-

11

logicznego przetwarzania zmieszanych odpadów ko-

munalnych – do ministra środowiska (6278),

295) poseł Bożeny Kamińskiej w sprawie umożli-

wienia odbioru w południowej części woj. podlaskiego

TVP Białystok w ramach naziemnej telewizji cyfro-

296) poseł Bożeny Kamińskiej w sprawie braku

odpowiednich uregulowań prawnych, które określi-

łyby minimalną odległość elektrowni wiatrowych od

siedlisk ludzkich – do ministra środowiska (6280),

297) poseł Izabeli Kloc w sprawie sprzeciwu doty-

czącego likwidacji posterunków Policji w Miasteczku

Śląskim i Świerklańcu – do ministra spraw we-

wnętrznych (6281),

298) poseł Izabeli Kloc w sprawie wyliczania eme-

rytury częściowej na bardzo niekorzystnych zasadach

299) posła Marka Łatasa w sprawie podpisywania

przez lekarzy umów na recepty refundowane – do

ministra zdrowia (6283),

300) posła Marka Łatasa w sprawie konieczności

zmiany naliczania subwencji oświatowej w stosunku

do małych szkół wiejskich – do ministra edukacji na-

rodowej (6284),

301) posła Marka Łatasa w sprawie przywrócenia

wiążącej opinii kuratora oświaty w procesie podej-

mowania uchwały o likwidacji szkoły – do ministra

edukacji narodowej (6285),

302) poseł Julii Pitery w sprawie informacji pra-

sowych o wyłudzaniu unijnych dotacji na rolnictwo

(6286),

303) poseł Julii Pitery w sprawie ﬁnansowania

niepublicznych szkół policealnych o uprawnieniach

szkół publicznych – do ministra edukacji narodowej

(6287),

304) poseł Julii Pitery w sprawie wykreślenia

z rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 2 lutego

miologicznych obowiązku posiadania książeczek ba-

dań do celów sanitarno-epidemiologicznych – do mi-

nistra zdrowia (6288),

305) poseł Beaty Kempy w sprawie sytuacji Stocz-

ni Szczecińskiej – do ministra skarbu państwa oraz

skiej (6289),

306) posłów Magdaleny Gąsior-Marek i Stanisła-

wa Żmijana w sprawie zawodu diagnosty i uprawnień

do wykonywania badań technicznych pojazdów – do

skiej (6290),

307) posła Romualda Ajchlera w sprawie wyłącze-

nia możliwości uzyskiwania przez członków rolni-

czych spółdzielni produkcyjnych preferencyjnych

kredytów na zakup użytków rolnych – do ministra

308) posła Marka Poznańskiego w sprawie syn-

chronizacji przyjazdów i odjazdów środków transpor-

tu publicznego – do ministra transportu, budownic-

309) posła Marka Poznańskiego w sprawie two-

rzenia przejść granicznych na granicy Polski i Ukra-

iny – do ministra spraw wewnętrznych (6293),

310) posła Marka Poznańskiego w sprawie odna-

wialnej energii słonecznej – do ministra gospodarki

(6294),

311) posła Andrzeja Bętkowskiego w sprawie za-

(pow. jędrzejowski), Seceminie (pow. włoszczowski),

Bliżynie (pow. skarżyski), Szydłowie (pow. staszow-

ski) w woj. świętokrzyskim – do ministra sprawiedli-

wości (6295),

– do prezesa Rady Ministrów (6296),

313) posła Waldemara Andzela w sprawie pogłę-

biającej się różnicy w wynikach nauczania pomiędzy

uczniami w dużych miastach a uczniami z obszarów

wiejskich – do ministra edukacji narodowej (6297),

314) posła Grzegorza Matusiaka w sprawie doprecy-

zowania i przyspieszenia prac legislacyjnych nad zmianą

deﬁnicjiprzyłączawodociągowegookreślonejwprzepisie

odprowadzaniu ścieków – do ministra transportu, budow-

315) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie bra-

ku skutecznych działań dotyczących budowy lotniska

regionalnego koło Białegostoku w woj. podlaskim

– do ministra rozwoju regionalnego (6299),

316) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie pilnej

potrzeby poczynienia zdecydowanych kroków w celu

wyjaśnienia rzeczywistych okoliczności obławy au-

gustowskiej z lipca 1945 r., uzyskania pełnego dostę-

pu do dokumentów zawartych w rosyjskich archi-

wach oraz braku rzeczywistego zainteresowania rzą-

du tym nabrzmiałym problemem – do prezesa Rady

Ministrów (6300),

317) poseł Barbary Bartuś w sprawie projektu no-

318) poseł Barbary Bartuś w sprawie wpływu po-

319) poseł Barbary Bartuś w sprawie planowane-

go podwyższenia kwoty, od której kradzież będzie

uznawana za przestępstwo – do ministra sprawiedli-

wości (6303),

320) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

cej przygotowania struktur obrony cywilnej do reali-

zacji zadań w okresie wojny i pokoju – do ministra

spraw wewnętrznych (6304),

321) posła Piotra Polaka w sprawie wpływu poli-

tyki makroekonomicznej państwa na złą kondycję

ﬁnansówpublicznychwsektorzesamorząduteryto-

rialnego – do prezesa Rady Ministrów (6305),

12

322) posła Roberta Biedronia w sprawie Zespołu

doradczego do spraw doświadczeń na zwierzętach –

323) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie po-

lityki kulturalnej państwa w zakresie zwrotu byłym

właścicielom zamków i rezydencji pałacowych – do

324) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

wspierania młodych rodziców (w tym małoletnich)

w zakresie przygotowania się do macierzyństwa i oj-

costwa – do ministra zdrowia (6308),

325) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

niedostatecznej opieki stomatologicznej dla dzieci –

do ministra zdrowia (6309),

326) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

ograniczonego dostępu do wyspecjalizowanej opieki

psychiatrycznej dla dzieci – do ministra zdrowia

(6310),

327) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

stosowania przez samorządy klauzul społecznych

w zamówieniach publicznych – do ministra pracy

328) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

utrudnionego dostępu do nowoczesnych leków i pro-

gramów terapeutycznych dla dzieci – do ministra

zdrowia (6312),

329) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

330) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

wzmocnienia gwarancji procesowych dla małoletnich

poniżej 13. roku życia – do ministra sprawiedliwości

(6314),

331) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

konieczności monitorowania procedur przysposobie-

nia przy tzw. adopcji ze wskazaniem – do ministra

sprawiedliwości (6315),

332) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

odpłatności za przebywanie rodziców z dzieckiem

w szpitalu – do ministra zdrowia (6316),

333) posła Tadeusza Woźniaka w sprawie ubó-

stwa coraz dotkliwiej dotykającego Polaków – do mi-

334) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie prze-

starzałych rozwiązań przyjętych na gruncie rozpo-

nia, organizacji oraz działania klas i szkół sporto-

wych oraz szkół mistrzostwa sportowego – do mini-

stra edukacji narodowej (6318),

335) posła Józefa Lassoty w sprawie szkodliwego

procederu skupu złomu pochodzącego z kradzieży –

do ministra sprawiedliwości (6319),

336) posła Marka Łapińskiego w sprawie możli-

wości aplikowania do programów unijnych przez

spółdzielnie mieszkaniowe – do ministra rozwoju re-

gionalnego (6320),

337) posłów Marka Krząkały i Ryszarda Zawadz-

kiego w sprawie opóźnień w budowie zbiornika prze-

ciwpowodziowego Racibórz Dolny – do ministra śro-

dowiska (6321),

338) posła Marka Krząkały w sprawie dotacji dla

niepublicznych przedszkoli i niepublicznych form wy-

chowania przedszkolnego – do ministra edukacji na-

rodowej (6322),

339) posła Tomasza Smolarza w sprawie wydawa-

nia decyzji administracyjnych przez kierownika

urzędu stanu cywilnego w sprawach uregulowanych

ustawą Prawo o aktach stanu cywilnego – do mini-

stra spraw wewnętrznych (6323),

340) posła Tomasza Smolarza w sprawie proble-

mów osób nieposiadających meldunku – do ministra

341) posła Piotra Pyzika w sprawie rządowego

programu „Solidarność pokoleń.

Działania dla zwięk-

– do prezesa Rady Ministrów (6325),

342) posła Jerzego Materny w sprawie braku za-

płaty za nadwykonania oraz wstrzymania zabiegów

planowych – do ministra zdrowia (6326),

343) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie dużej

w Polsce – do ministra zdrowia (6327),

344) posła Zbigniewa Chmielowca w sprawie pla-

nowanej likwidacji rozdzielni gazu w Kolbuszowej –

do ministra skarbu państwa (6328),

345) posłów Włodzimierza Bernackiego i Ryszar-

nansowej podwykonawców wykonujących publiczne

346) posła Dariusza Jońskiego w sprawie zabez-

pieczenia środków ﬁnansowychnabudowęobwodni-

cy Wielunia – do ministra transportu, budownictwa

347) posła Dariusza Jońskiego w sprawie odszko-

dowań dla agentów ubezpieczeniowych – do ministra

sprawiedliwości (6331),

348) posła Łukasza Borowiaka w sprawie plano-

349) posła Łukasza Borowiaka w sprawie planów

likwidacji lub ograniczenia 50-procentowej ulgi po-

datkowej dla twórców – do ministra ﬁnansów(6333),

350) posła Łukasza Borowiaka w sprawie wspar-

cia ze strony państwa w zakresie odbudowy obiektów

351) posła Łukasza Borowiaka w sprawie War-

szawskiej Opery Kameralnej – do ministra kultury

352) posła Piotra Szeligi w sprawie oddzielenia

działalności przewozowej od zarządzania infrastruk-

turą przez PKP LHS – do ministra transportu, bu-

353) posła Piotra Szeligi w sprawie projektu stra-

tegii rozwoju przedsiębiorstwa Przewozy Regionalne

morskiej (6337),

13

354) posła Piotra Szeligi w sprawie zapowiedzi

(6338),

355) posła Marka Opioły w sprawie rozsyłania

przez członków rządu wiadomości SMS zniesławia-

jących pilotów samolotu TU-154M, który rozbił się

356) posła Marka Opioły w sprawie zatrudnienia

przez spółkę Dolnośląskie Surowce Skalne SA córki

byłego wicepremiera w rządzie PO – do prezesa Rady

Ministrów (6340),

357) posła Marka Opioły w sprawie dostosowania

miejsc obsługi podróżnych do potrzeb osób podróżu-

jących z dziećmi – do ministra transportu, budownic-

358) posła Marka Opioły w sprawie udzielonej

przez rząd pomocy ﬁnansowejdlaTVPSA–dopre-

zesa Rady Ministrów (6342),

359) posła Marka Opioły w sprawie poszukiwania

przez Kancelarię Prezydenta RP dokumentów Komi-

sji Weryﬁkacyjnejds.WSI–doprezesaRadyMini-

strów (6343),

360) poseł Ewy Malik w sprawie nowelizacji usta-

361) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

budowy obwodnicy Kłodzka w ciągu drogi krajowej

skiej (6345),

362) posła Marka Poznańskiego w sprawie proce-

dury skupu butelek w Polsce – do ministra środowi-

ska (6346),

363) posła Marka Poznańskiego w sprawie wycie-

czek pracowników ZUS ﬁnansowanychześrodków

zakładowego funduszu świadczeń socjalnych – do mi-

364) posła Michała Kabacińskiego w sprawie ﬁ-

nansowania samorządów uczniowskich – do ministra

edukacji narodowej (6348),

365) posła Michała Kabacińskiego w sprawie

wspierania młodzieżowych rad miast oraz parlamen-

dowej (6349),

366) posła Michała Kabacińskiego w sprawie wy-

syłania wiadomości spam – do ministra administra-

367) posła Michała Kabacińskiego w sprawie usy-

tuowania lekcji religii w planie zajęć lekcyjnych – do

ministra edukacji narodowej (6351),

368) posła Michała Kabacińskiego w sprawie ﬁ-

nansowania samorządów szkolnych – do ministra

edukacji narodowej (6352),

369) posła Michała Kabacińskiego w sprawie li-

kwidacji ulgi internetowej – do ministra ﬁnansów

(6353),

370) posłów Adama Rybakowicza i Tomasza Ma-

kowskiego w sprawie nieudzielenia pomocy lekarskiej

pacjentowi w izbie przyjęć szpitala w Skierniewicach

– do ministra zdrowia (6354),

371) posła Adama Rybakowicza w sprawie działań

372) posła Adama Rybakowicza w sprawie rapor-

wilnej – do ministra spraw wewnętrznych (6356),

373) posła Adama Rybakowicza w sprawie łagod-

niejszego wyroku dla księdza za molestowanie sek-

sualne – do ministra sprawiedliwości (6357),

374) posła Adama Rybakowicza w sprawie likwida-

cji odpadów składowanych w tzw. mogilnikach na tere-

nie całego kraju – do ministra środowiska (6358),

375) posła Adama Rybakowicza w sprawie oddzia-

skłonnościami pedoﬁlskimi – do ministra zdrowia

(6359),

376) posła Adama Rybakowicza w sprawie możli-

wego protestu lekarzy przeciwko karom za błędne

wypisywanie recept – do ministra zdrowia (6360),

377) posła Adama Rybakowicza w sprawie podzia-

łu MSWiA na Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

że prac w tych resortach – do prezesa Rady Mini-

strów (6361),

378) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie funk-

cjonowania stacji kontroli pojazdów – do ministra

(6362),

379) poseł Anny Paluch w sprawie prywatyzacji

Polskich Tatr SA z siedzibą w Zakopanem – do mini-

stra skarbu państwa (6363),

380) posła Jacka Tomczaka w sprawie poważnych

problemów w leczeniu pacjentów wymagających che-

mioterapii w przebiegu choroby nowotworowej – do

ministra zdrowia (6364),

381) posła Jacka Tomczaka w sprawie przeprowa-

krycia u płodu prawdopodobieństwa wystąpienia ze-

społu Downa – do ministra zdrowia (6365),

382) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

wnoszenia opłat za wydawanie świadectw szkolnych

– do ministra edukacji narodowej (6366),

383) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

niezwłoczności decyzji sądu dotyczącej umieszczenia

chorego w szpitalu psychiatrycznym – do ministra

sprawiedliwości (6367),

384) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie po-

działu urlopu ojcowskiego – do ministra pracy i poli-

385) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

przypadkowo odkrytych zabytków archeologicznych

(6369),

386) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

utrzymania dworców kolejowych w Polsce – do mini-

(6370),

14

387) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

podniesienia jakości kształcenia wyższego za pomocą

łączenia edukacji teoretycznej z praktyczną – do mi-

388) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie no-

dowego (6372),

389) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

kampanii edukacyjnej na temat pól elektromagne-

tycznych – do ministra środowiska (6373),

390) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

gradacji kar porządkowych – do ministra pracy i po-

391) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie pu-

blikacji w prasie komunikatów urzędowych – do mi-

392) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie po-

noszonych kosztów pracy przy zatrudnieniu sezono-

393) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

niewłaściwego wydatkowania części oświatowej sub-

wencji ogólnej przeznaczonej na potrzeby uczniów

niepełnosprawnych – do ministra edukacji narodowej

(6377),

394) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

przepisów regulujących poziom odorantów w powie-

trzu – do ministra środowiska (6378),

395) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

funkcjonowania agencji pracy tymczasowej – do mi-

396) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie za-

kresu danych pozyskiwanych przez przedszkola

w procesie rekrutacji – do ministra edukacji narodo-

wej (6380),

397) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

niezgodności ustawy o postępowaniu w sprawach nie-

letnich z Konstytucją RP oraz ustawą o systemie

oświaty – do ministra sprawiedliwości (6381),

398) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

uregulowania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytu-

pu wychowawczego – do ministra pracy i polityki

społecznej (6382),

399) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

praw osób niepełnosprawnych w komunikacji lotni-

400) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

uprawnień Społecznej Straży Rybackiej – do ministra

401) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie de-

regulacji zawodu notariusza – do ministra sprawie-

dliwości (6385),

402) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

edukacji dzieci reemigrujących – do ministra eduka-

cji narodowej (6386),

403) poseł Józefy Hrynkiewicz w sprawie zamia-

ru likwidacji posterunków Policji w miejscowościach

Pysznica, Zbydniów i Krzeszów w woj. podkarpackim

404) posła Wojciecha Szaramy w sprawie upraw-

nień do zakładania blokad na koła prywatnych sa-

mochodów przez ﬁrmywynajmowaneprzezspółdziel-

nie mieszkaniowe, sklepy i stacje benzynowe – do

ministra spraw wewnętrznych (6388),

405) poseł Marzeny Machałek w sprawie wprowa-

dzenia saksagliptyny na listę leków refundowanych

– do ministra zdrowia (6389),

406) posła Patryka Jakiego w sprawie doﬁnanso-

wania festiwalu Unsound w Krakowie – do ministra

407) posła Patryka Jakiego w sprawie projektu

408) posłów Artura Górczyńskiego i Marka Sto-

larskiego w sprawie zbliżających się igrzysk olimpij-

skich w Londynie oraz paraolimpiady – do ministra

sportu i turystyki (6392),

409) posłów Artura Górczyńskiego i Marka Sto-

larskiego w sprawie nieprawidłowości w Polskim

ki (6393),

410) posłów Artura Górczyńskiego i Marka Sto-

larskiego w sprawie kontaktów dzieci z ojcami w przy-

padku drastycznych nadużyć władzy rodzicielskiej

przez matki (porwania rodzicielskie) oraz łamania

procedur przez sądy rejonowe, na przykładzie Sądu

Rejonowego w Mikołowie oraz Sądu Rejonowego

w Jaśle – do ministra sprawiedliwości (6394),

411) posłów Artura Górczyńskiego i Marka Sto-

larskiego w sprawie interpretacji art. 154 § 1 K.p.c.,

tj. obecności osób zaufania podczas posiedzenia sądu

odbywającego się przy drzwiach zamkniętych (doty-

czącego dobra małoletnich) – do ministra sprawiedli-

wości (6395),

412) posłów Artura Górczyńskiego i Marka Sto-

larskiego w sprawie postępowań sądów rodzinnych/

opiekuńczych w sytuacji tzw. porwań rodzicielskich

dokonywanych przez jednego z rodziców, w aspekcie

krajowym – do ministra sprawiedliwości (6396),

413) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie

przepisów dotyczących standardów opieki okołoporo-

dowej – do ministra zdrowia (6397),

414) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie po-

krzywdzenia obywateli przez organy państwowe

w związku z bezczynnością organu administracji –

do ministra sprawiedliwości (6398),

415) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie

nazw węzłów komunikacyjnych na autostradach – do

skiej (6399),

416) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie li-

kwidacji barier architektonicznych w przestrzeni pu-

blicznej dworców kolejowych – do ministra transpor-

417) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie sys-

temu monitorowania leków wprowadzonych do obro-

15

tu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej – do ministra

zdrowia (6401),

418) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie za-

bezpieczeń kart bankomatowych przed kradzieżą

danych za pomocą czytnika Near Field Communica-

tion – do ministra ﬁnansów(6402),

419) posła Macieja Wydrzyńskiego w sprawie no-

welizacji ustawy o zamówieniach publicznych – do

ministra ﬁnansów(6403),

420) posła Michała Kabacińskiego w sprawie roz-

rzucania prochów zmarłych – do ministra transpor-

421) posła Michała Kabacińskiego w sprawie bu-

dowy ścieżek rowerowych – do ministra transportu,

422) posła Michała Kabacińskiego w sprawie pry-

watyzacji Zakładów Azotowych Puławy SA – do mi-

423) posła Michała Kabacińskiego w sprawie do-

ﬁnansowańwoj.lubelskiego–doministrarozwoju

regionalnego (6407),

424) posła Michała Kabacińskiego w sprawie po-

szukiwań sponsora tytularnego dla Stadionu Naro-

ki (6408),

425) posła Michała Kabacińskiego w sprawie wy-

rodowej (6409),

426) posła Michała Kabacińskiego w sprawie no-

welizacji ustawy Prawo o zgromadzeniach – do mini-

427) posła Krzysztofa Brejzy oraz grupy posłów

w sprawie ujemnych skutków przezimowania w sezo-

nie wegetacyjnym 2011/2012 roślin uprawnych – do

428) poseł Agnieszki Hanajczyk w sprawie struk-

tury kształcenia na uczelniach wyższych – do mini-

429) posłanek Agnieszki Hanajczyk i Bożeny Ka-

mińskiej w sprawie ﬁnansowaniasportuosóbniepeł-

nosprawnych – do ministra sportu i turystyki (6413),

430) posła Krzysztofa Gadowskiego oraz grupy

z budową Stadionu Narodowego – do ministra sportu

i turystyki (6414),

431) posła Krzysztofa Gadowskiego oraz grupy

posłów w sprawie regulacji dotyczących obsługi osób

niepełnosprawnych poza kolejnością – do ministra

432) posła Michała Jarosa oraz grupy posłów

w sprawie demonopolizacji polskich związków spor-

towych – do ministra sportu i turystyki (6416),

433) posła Michała Jarosa oraz grupy posłów

w sprawie przewidywanej likwidacji tzw. etatów

związkowych w spółkach handlowych, w tym w spół-

kach posiadających pakiet większościowy Skarbu

Państwa, oraz w sferze budżetowej – do prezesa Rady

Ministrów (6417),

434) posła Macieja Małeckiego w sprawie niepra-

widłowości w konkursie na świadczenia usług zdro-

wotnych w zakresie ratownictwa medycznego w po-

stępowaniu prowadzonym przez Mazowiecki Oddział

Wojewódzki NFZ (kod 07-12-000626/RTM/16/1/14/

06/1) – do ministra zdrowia (6418),

435) posła Marka Asta w sprawie remontu i mo-

dernizacji drogi krajowej nr 29 na odcinku Cybinka

morskiej (6419),

436) posła Jerzego Żyżyńskiego w sprawie kryte-

riów przydzielania dotacji podmiotowych na 2012 r.

wyższego (6420),

437) posła Marka Matuszewskiego w sprawie od-

ległości farm wiatrowych od osiedli ludzkich w Polsce

– do ministra środowiska (6421),

438) posła Marka Matuszewskiego w sprawie pod-

wyżek cen gazu w Polsce – do ministra gospodarki

(6422),

439) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie wa-

runków przyznawania nauczycielskich świadczeń

kompensacyjnych – do ministra edukacji narodowej

(6423),

440) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie nowej

(6424),

441) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie pla-

nów połączenia Agencji Restrukturyzacji i Moderni-

zacji Rolnictwa oraz Agencji Rynku Rolnego – do

442) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie reali-

zacji rozporządzenia ministra edukacji narodowej

– do ministra edukacji narodowej (6426),

443) posłów Jarosława Górczyńskiego i Piotra

nych z zakresu administracji rządowej – do prezesa

Rady Ministrów (6427),

444) posła Marka Łatasa w sprawie rozwiązań

proceduralnych co do orzekania o potrzebie udziele-

nia nauczycielom urlopu dla poratowania zdrowia

– do ministra edukacji narodowej (6428),

445) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie zmniej-

szenia środków na realizację programu modernizacji

służb mundurowych – do prezesa Rady Ministrów

(6429),

446) posła Jacka Żalka w sprawie szkodliwości

substancji zawierających pak smoły węglowej – do

ministra zdrowia (6430),

447) posła Jacka Żalka w sprawie substancji ra-

kotwórczych – do ministra środowiska (6431),

448) posła Tomasza Lenza w sprawie tzw. ustawy

odorowej – do ministra środowiska (6432),

449) poseł Katarzyny Matusik-Lipiec w sprawie

włączenia byłych żołnierzy górników, którzy w okre-

sie PRL-u w ramach służby wojskowej byli przymu-

sowo kierowani do pracy w kopalniach węgla, kamie-

16

450) poseł Beaty Kempy w sprawie stanu i możli-

wości rozwojowych transportu morskiego i inwestycji

w rozwój śródlądowego transportu wodnego w Polsce

morskiej (6434),

451) poseł Beaty Kempy w sprawie złej sytuacji

polskiego rybołówstwa – do ministra rolnictwa i roz-

452) poseł Beaty Kempy w sprawie budowy odcin-

ka drogi ekspresowej S3 Nowa Sól – Legnica – Lu-

453) poseł Beaty Kempy w sprawie nowelizacji

blicznych – do ministra administracji i cyfryzacji

(6437),

454) poseł Beaty Kempy w sprawie wzrastającego

poziomu ubóstwa wśród Polaków – do ministra pracy

ka drogi ekspresowej S7 Jędrzejów – Moczydło – do

skiej (6439),

ka drogi ekspresowej S5 Wrocław – Korzeńsko – do

skiej (6440),

457) poseł Beaty Kempy w sprawie wypłat zale-

głych należności ﬁrmompodwykonawczymbudują-

cym polskie drogi – do ministra transportu, budow-

458) poseł Beaty Kempy w sprawie stanu polskie-

go transportu kolejowego – do ministra transportu,

zesa Rady Ministrów (6443),

460) poseł Beaty Kempy w sprawie opóźnień przy

budowie odcinka autostrady A4 z Tarnowa do Dębicy

morskiej (6444),

461) posła Wojciecha Saługi w sprawie ustawy

462) posła Wojciecha Saługi w sprawie indywidu-

alnego rozliczania pacjenta – do ministra zdrowia

(6446),

463) posła Wojciecha Saługi w sprawie przepisów

zaniżających możliwość rozliczenia pacjenta – do mi-

nistra zdrowia (6447),

464) posła Wojciecha Saługi w sprawie wyliczania

i wypłacania dodatku uzupełniającego przewidziane-

czącego likwidacji Posterunku Policji w Miedźnej

z siedzibą w Woli – do ministra spraw wewnętrznych

(6449),

466) posła Łukasza Gibały w sprawie konieczno-

ści udziału Polski w międzynarodowym porozumie-

niu Partnerstwo na Rzecz Otwartego Rządu – do

467) posła Marcina Kierwińskiego w sprawie uzy-

skiwania, sporządzania i przekazywania radom gmin

informacji o kandydatach na ławników – do ministra

sprawiedliwości (6451),

468) posła Andrzeja Rozenka w sprawie stosowa-

nia przepisów układów indemnizacyjnych – do mini-

stra ﬁnansów(6452),

469) posła Mariusza Błaszczaka w sprawie poli-

tyki państwa dotyczącej projektu kolei dużych pręd-

470) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

utrzymania dróg krajowych w Polsce – do ministra trans-

471) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

spółek wodnych odpowiedzialnych za utrzymanie

urządzeń melioracyjnych – do ministra środowiska

(6455),

472) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

usprawnienia systemów oczyszczania ścieków – do

ministra środowiska (6456),

473) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

474) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

systemu ochrony zdrowia w Polsce – do ministra

zdrowia (6458),

475) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

młodych nauczycieli, którzy nie radzą sobie z zarzą-

dzaniem dużą grupą uczniów – do ministra nauki

476) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

udoskonalenia opieki państwa nad dziećmi pozbawio-

nymi przez sądy opieki rodziców – do ministra pracy

477) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

środków z NFZ na wybudzanie dzieci ze śpiączki – do

ministra zdrowia (6461),

478) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

kontroli terenów po zlikwidowanych mogilnikach –

do ministra środowiska (6462),

479) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

reformy kształcenia lekarzy, która może doprowadzić

do zmniejszenia liczby studentów uczelni medycz-

nych – do ministra zdrowia (6463),

480) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

wewnętrznych (6464),

481) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

doﬁnansowania z funduszu PFRON pracowników

(6465),

482) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

aktualizacji programu budowy dróg krajowych – do

skiej (6466),

17

483) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

naruszenia praw autorskich dotyczących projektu

484) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

materiału informacyjnego przygotowanego przez

Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

485) poseł Ewy Kołodziej w sprawie procederu

polegającego na pobieraniu przez uczelnie opłat od

studentów za egzaminy – do ministra nauki i szkol-

486) posła Jana Kaźmierczaka w sprawie funkcjo-

nowania Inspektoratu ZUS w Tarnowskich Górach –

487) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie pa-

cjentów szpitalnych oddziałów ratunkowych – do mi-

nistra zdrowia (6471),

488) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie zasad

sezonowym z Ukrainy zatrudnianym w rolnictwie

nej (6472),

489) posła Jerzego Polaczka w sprawie wyjaśnie-

nia drastycznych zaniedbań i niedociągnięć admini-

stracji rządowej związanych z brakiem uzgodnień

planów ratowniczych na odcinkach płatnych auto-

strad zarządzanych przez GDDKiA, tj. A2 Stryków

– Konin oraz A4 Gliwice – Wrocław – do prezesa Rady

Ministrów (6473),

490) posła Andrzeja Rozenka w sprawie wdraża-

nia przepisów ustawy o systemie informacji w ochro-

nie zdrowia – do ministra zdrowia (6474),

491) posła Andrzeja Rozenka w sprawie uchybień

znawanych przez prezesa Urzędu Regulacji Energe-

tyki dla PSE Operator SA i zaniedbań inwestycyj-

(6475),

492) posła Andrzeja Rozenka w sprawie wyników

ﬁnansowychorganizatorawyścigówkonnychnaTo-

rze Służewiec – do ministra skarbu państwa (6476),

493) poseł Iwony Śledzińskiej-Katarasińskiej

w sprawie budowy łódzkiego akademickiego centrum

sportowo-dydaktycznego – do ministra nauki i szkol-

494) posła Marcina Mastalerka w sprawie proble-

mów z przesyłaniem zgłoszeń studentów przez nie-

które uczelnie do nowego systemu informacji akade-

wyższego (6478),

495) posła Marcina Mastalerka w sprawie prze-

sunięcia terminu rozpoczęcia realizacji inwestycji

496) posła Jana Dziedziczaka w sprawie wykorzy-

by sportu żużlowego – do ministra sportu i turystyki

(6480),

497) posła Pawła Szałamachy w sprawie wyposa-

żenia Wojsk Lądowych w haubicę 155 mm KRAB – do

ministra obrony narodowej (6481),

498) poseł Izabeli Leszczyny w sprawie podatku

VAT na rynku dystrybucji stali – do ministra ﬁnan-

sów (6482),

499) posła Artura Gierady oraz grupy posłów

w sprawie zapisu w Regulaminie zakupów PGE Dys-

trybucja SA – do ministra skarbu państwa (6483),

500) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie pro-

jektu prywatyzacji Uzdrowiska Busko-Zdrój SA – do

ministra skarbu państwa (6484),

zdrowia (6485),

502) posła Artura Dębskiego w sprawie przetrzy-

mywania oskarżonych w aresztach tymczasowych –

do ministra sprawiedliwości (6486),

503) posła Artura Dębskiego w sprawie utrudnień

administracyjnych i podatkowych dla inwestorów

z branży wydobycia gazu łupkowego oraz braku

uświadomienia społeczeństwa odnośnie do wydoby-

cia tego surowca w Polsce – do ministra środowiska

(6487),

504) posła Artura Dębskiego w sprawie reformy

szkolnictwa publicznego, w wyniku której utworzono

gimnazja – do ministra edukacji narodowej (6488),

505) posła Artura Dębskiego w sprawie renowacji

i odrestaurowania przedwojennych kamienic będą-

cych w złym stanie technicznym – do ministra kul-

506) posłów Artura Dębskiego i Pawła Sajaka

w sprawie działalności gmin w tworzeniu warunków

dla rozwoju budownictwa mieszkaniowego w Polsce

morskiej (6490),

507) poseł Marii Zuby w sprawie przesłanek celo-

wościowych i ﬁnansowychlikwidowaniakomisaria-

tów Policji w gminach woj. świętokrzyskiego – do

ministra spraw wewnętrznych (6491),

508) poseł Marii Zuby w sprawie prywatyzacji

Kieleckich Kopalń Surowców Mineralnych przez

spółkę Surowce Mineralne Wschód (spółkę zależną

od Dolnośląskich Surowców Skalnych) oraz niewy-

wiązywania się przez spółkę Dolnośląskie Surowce

Skalne ze zobowiązań wobec podwykonawców – do

ministra skarbu państwa (6492),

509) poseł Marii Zuby w sprawie prywatyzacji

skiej (6493),

510) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie łama-

nia uprawnień związkowych polegającego na zablo-

kowaniu przez pracodawcę i powszechny sąd cywilny

18

możliwości prowadzenia legalnego strajku w przed-

Ministrów (6494),

511) posła Jerzego Polaczka w sprawie stanu wdro-

żenia Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem

Drogowym w Głównym Inspektoracie Transportu Dro-

gowego oraz realizacji jego planu przychodów z tytułu

nakładanych mandatów karnych za okres styczeń –

czerwiec 2012 r. – do ministra transportu, budownictwa

512) posła Waldemara Sługockiego w sprawie pro-

blemu płatności placówkom służby zdrowia przez

wojewódzkie oddziały NFZ za nadwykonania – do

ministra zdrowia (6496),

513) posła Andrzeja Sztorca w sprawie projektu

rozporządzenia ministra kultury i dziedzictwa naro-

dowego w sprawie wymagań kwaliﬁkacyjnychdozaj-

mowania określonych stanowisk w bibliotekach – do

514) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie liczby

planowanych do przebudowy przejazdów kolejowych

morskiej (6498),

515) posła Marka Opioły w sprawie problemu

z wdrożeniem dyrektywy unijnej określającej mini-

malne normy ochrony kur niosek oraz w sprawie

wpływu ferm drobiu na życie obywateli – do ministra

516) posła Pawła Arndta w sprawie nowelizacji

europejską dyrektywę 2007/46/WE dotyczącą homo-

logacji pojazdów i części motoryzacyjnych – do mini-

(6500),

517) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie dzie-

lenia składek emerytalnych małżonków – do mini-

518) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie wynagrodzeń Polaków pracujących za granicą

519) posła Artura Gierady w sprawie problemów

komunikacyjnych i transportowych, które występują

w granicach miasta Opatowa na drogach krajowych

oznaczonych nr 9 i nr 74 – do ministra transportu,

520) posła Artura Gierady oraz grupy posłów

opłaty interchange – do ministra ﬁnansów(6504),

521) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

honorowego krwiodawstwa – do ministra zdrowia

(6505).

w sprawie nieprawidłowości w działaniu organów

państwa wobec spółdzielczych kas oszczędnościo-

wo-kredytowych (1074),

2) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

należytej ochrony dokumentów niejawnych oznaczo-

nych klauzulą zgromadzonych, wytwarzanych i prze-

twarzanych w służbach specjalnych oraz informacji

o kontrolnych postępowaniach sprawdzających pro-

wadzonych wobec funkcjonariuszy, żołnierzy i pra-

cowników tych służb (1221),

3) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

zapowiadanego przez Radę Ministrów podpisania

umowy ACTA (1405),

4) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

tematycznego wzrostu zatrudnienia w administracji

publicznej (2320),

5) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

skiego na ponowną interpelację posła Pawła Szała-

machy w sprawie zlikwidowania przez PLL LOT po-

łączenia do Hanoi (3299),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

małej liczby lekarzy geriatrów (3374),

7) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wie doprecyzowania i uszczegółowienia niektórych

przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17

8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

czyńskiego w sprawie tzw. e-administracji (3966),

9) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

abonentów (3987),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie poprawy dostępu do opieki pielęgniarskiej osób

najciężej chorychi niepełnosprawnych mieszkających

pracy, uwzględniające specyﬁkęmiejscapracy (4020),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

19

12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wych w stosunkach pracy (4040),

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie braku programu modernizacji Po-

licji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej,

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

terpelację posła Marcina Święcickiego w sprawie re-

klam wielkoformatowych (4128),

15) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

praktycznych skutków dla świadczeniobiorców sto-

sowania przepisów rozporządzenia ministra zdrowia

oraz przepisów zarządzenia nr 83/2011/DSOZ preze-

sa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 listopa-

da 2011 r. w sprawie określenia warunków zawiera-

cyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej

(4195),

16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

bezprowizyjnych wypłat gotówkowych w bankoma-

tach (4301),

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie medycznego zabezpieczenia pacjentów ge-

riatrycznych (4407),

18) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nych porad prawnych (4424),

19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wiska Piotra Woźniaka na interpelację posła Jarosła-

wa Żaczka w sprawie możliwości przejęcia kontroli

nad koncesjami na poszukiwania i eksploatację gazu

łupkowego w Polsce przez spółki kontrolowane przez

Rosjan (4502),

21) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

wie karygodnych przypadków drastycznego nieprze-

strzegania prawa przez Policję, przejawiającego się

brutalnym atakowaniem niewinnych ludzi przez

funkcjonariuszy (4563),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

uprawnień pacjentów do otrzymywania recept na leki

refundowane w ramach wizyt w poradniach geria-

trycznych (4568),

23) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

skiego w sprawie działań, jakie prezes Rady Mini-

strów zamierza podjąć w celu wyeliminowania prak-

tyk niejawnej działalności lobbingowej, w związku ze

sprawą preferowania przez Ministerstwo Skarbu

Państwa spółki Dolnośląskie Surowce Skalne SA

kosztem interesu publicznego (4578),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kiego w sprawie działania Policji w Bydgoszczy

(4586),

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

spowolnionego procesu wprowadzania nowych dowo-

dów osobistych (4659),

26) sekretarza stanu w Ministerstwie Administracji

i Cyfryzacji Włodzimierza Karpińskiego na interpelację

sienia Funduszu Kościelnego (4672),

27) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

py posłów w sprawie opieki medycznej nad zawodni-

kami zakwaliﬁkowanymi do reprezentacji Polski

uczestniczącej w systemie współzawodnictwa sporto-

wego olimpiad specjalnych (4743),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

ta Biedronia w sprawie prac związanych z poszuki-

waniem gazu łupkowego na Kaszubach (4745),

30) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

go w sprawie programu współpracy z organizacjami

pozarządowymi (4751),

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie statusu, funkcjonowania i przywilejów

Straży Marszałkowskiej (4774),

32) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

20

Nemś, Lidii Gądek i Józefa Lassoty w sprawie emisji

przez TVP SA ﬁlmu„RaportKarskiego”Claude’a

Lanzmanna (4799),

33) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia

małych limitów świadczeń zdrowotnych zapisanych

w kontraktach zawartych przez NFZ (4809),

34) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

zakresu obowiązków i procedur awansu dotyczących

pracowników Służby Kontrwywiadu Wojskowego

(4834),

35) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

dzenia przez jednostki samorządu terytorialnego za-

dań z zakresu administracji rządowej związanych

z ochroną zabytków (4861),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

zy w sprawie vacatio legis aktów prawnych dotyczą-

cych usług detektywistycznych (4864),

37) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

go w sprawie grupy celników z Chełma i Dorohuska

bezzasadnie zwolnionych ze służby (4870),

38) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

wie rozformowania dowództwa 1.

Warszawskiej Dy-

wizji Zmechanizowanej oraz innych jednostek woj-

skowych w garnizonie Legionowo (4886),

39) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

terpelację poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie po-

działu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Admini-

stracji (4929),

40) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

w sprawie nieprawidłowości wykrytych w funkcjono-

waniu polskich portów lotniczych (4934),

41) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przywrócenia w woj. śląskim możliwości ﬁnansowa-

nia badań sanepidowskich dla młodzieży szkół zawo-

dowych (4944),

42) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

problemów zawodowych i płacowych pracowników

wojska (4975),

systemu Sieciocentrycznej Platformy Teleinforma-

tycznej Jaśmin (4976),

44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

unijnej dotacji na budowę centrum powiadamiania

ratunkowego (4979),

45) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

chała Wojtkiewicza i Roberta Kołakowskiego w spra-

wie trudnej sytuacji Muzeum Ignacego Jana Pade-

rewskiego w Morges (5014),

46) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia

posłów w sprawie dostępu do leków onkologicznych

(5019),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie decyzji środowiskowych regulujących

ustawianie ekranów dźwiękochłonnych (5053),

48) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

tra Nowaka oraz grupy posłów w sprawie luki poko-

leniowej w zawodach kolejarskich i przyszłości szkol-

nictwa zawodowego związanego z zawodem kolejarza

(5058),

49) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

go w sprawie produkcji polskich monet, w szczegól-

ności jednogroszówki (5068),

50) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

w sprawie stwierdzonych przez NIK nieprawidłowości

w funkcjonowaniu Żandarmerii Wojskowej (5077),

51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wyników kontroli NIK dotyczących odprowadzania

ścieków w gminach (5078),

52) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

stępowaniu Ministerstwa Obrony Narodowej wobec

Żandarmerii Wojskowej (5079),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwo-

nackiego i Jarosława Żaczka w sprawie działań Wo-

jewódzkiego Urzędu Pracy w Lublinie (5089),

54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

21

skiego w sprawie sposobu wykonywania przez mini-

stra spraw wewnętrznych zwierzchnictwa i nadzoru

nad komendantem Państwowej Straży Pożarnej, spo-

sobu zarządzania PSP przez komendanta głównego

PSP oraz różnic międzyregionalnych w poziomie za-

pewnienia bezpieczeństwa obywateli (5090),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie braku odpowiedniej liczby funkcjonariu-

szy Policji podczas Euro 2012 (5101),

56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie wyrównania wieku emerytalnego strażni-

ków gminnych/miejskich względem innych służb

mundurowych (5115),

57) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

słów Piotra Zgorzelskiego i Zbigniewa Włodkowskie-

go w sprawie rozporządzenia ministra rolnictwa

ginalnej, lokalnej i ograniczonej oraz rozporządzenia

znaczonych do sprzedaży bezpośredniej (5128),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie procedury rozliczeń w ramach ubezpieczeń mo-

toryzacyjnych (5148),

59) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

wie niespójnych przepisów w ustawie o opłatach abona-

mentowych i fatalnych, absurdalnych oraz upokarza-

jących konsekwencji tych przepisów, na przykładzie

86-letniej mieszkanki Kołobrzegu (5149),

60) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wie rosnących cen paliw i gazu LPG (5151),

61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wie ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie usta-

lenia statusu prawnego policyjnej nieruchomości usy-

tuowanej w Lesznie i podjęcia czynności związanych

z wykupem mieszkań wybudowanych ze środków Mi-

nisterstwa Spraw Wewnętrznych (5153),

62) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

organy administracji rządowej kontroli u przedsię-

biorców publicznie krytykujących rząd, próbujących

odzyskać pieniądze od spółki DSS (5161),

63) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

go i Dawida Jackiewicza w sprawie doprowadzenia

do upadłości w ciągu jednego roku rentownej spółki

Kieleckie Kopalnie Surowców Mineralnych SA,

w której 15% akcji posiada Skarb Państwa, sprawowa-

nia nadzoru właścicielskiego MSP nad KKSM oraz zle-

cenia w tym samym czasie większościowemu właścicie-

lowi budowy odcinka autostrady A2 (5162),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

czyńskiego w sprawie kontroli stanu sanitarnego

i technicznego szkół, przedszkoli i placówek oświato-

wo-wychowawczych (5166),

65) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nierespektowania przez przewoźników wykonują-

cych transport drogowy ulg ustawowych przysługu-

jących pasażerom publicznego transportu zbiorowe-

go, w tym osobom niepełnosprawnym (5167),

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

blicznych (5172),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie opublikowanego międzynarodowego rankingu

jakości usług medycznych w krajach Europy (5178),

ubóstwa w Polsce (5181),

go w sprawie działań osłonowych – wobec prognozo-

wanych podwyżek cen energii elektrycznej – chronią-

cych rodziny najuboższe (5182),

dodatkowych wydatków związanych z przygotowa-

niem Stadionu Narodowego do Euro 2012 (5183),

71) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

badania przeprowadzonego przez Związek Niezależ-

nych Przewoźników Kolejowych (5186),

72) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia

wtarzającego się problemu z dostępem do leków on-

kologicznych (5188),

22

73) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

wie uwolnienia cen energii elektrycznej (5189),

74) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

czyńskiej w sprawie porządku publicznego podczas

manifestacji pod Sejmem (5199),

75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

go w sprawie sytuacji w polskim przemyśle spożyw-

czym w świetle tzw. afery solnej oraz sprawy fałszy-

wego suszu jajecznego (5200),

76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

innowacyjnego leczenia inhibitorami DPP-4 chorych

na cukrzycę typu 2 (5201),

77) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

cy prezydenta USA ds. bezpieczeństwa narodowego

(5207),

78) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom comie-

sięcznego marszu pamięci oﬁarkatastrofysmoleń-

skiej w trakcie Euro 2012 (5208),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

przeprowadzanych do celów sanitarno-epidemiolo-

gicznych (5209),

rodzin osób niepełnosprawnych (5216),

81) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

autostrady A4 (5225),

82) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Anny Fotygi w sprawie możliwości po-

nownego uruchomienia mostu tczewskiego na Wiśle

(5232),

83) podsekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wanych zmian w zakresie funkcjonowania powiato-

wych inspektorów nadzoru budowlanego (5234),

pieczeństwa kobiet i nieletnich w trakcie Mistrzostw

skiego w sprawie wspólnot gruntowych (5246),

86) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nagród przyznanych pracownikom GDDKiA odpo-

wiedzialnym za budowę autostrady A2 (5249),

87) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia

dramatycznej sytuacji osób chorych na nowotwory

(5252),

88) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

ry Bartuś w sprawie wadliwego działania ogólno-

krajowego systemu obsługi zgłoszeń alarmo-

wych 112, ze szczególnym uwzględnieniem okresu

Euro 2012 (5253),

89) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

rek w sprawie źródeł dalszego ﬁnansowaniaprzed-

szkoli utworzonych dzięki funduszom unijnym

(5254),

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

dacji długo działających analogów insulin (5255),

91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

Szczypińskiej w sprawie sytuacji ﬁnansowej gm.

Smołdzino (5260),

92) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

terpelację poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie re-

kompensaty dla samorządów kosztów podwyższenia

składki rentowej po stronie pracodawców (5261),

93) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

rzystania osób niepełnoletnich z solariów (5263),

94) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia

braku leków na schorzenia nowotworowe (5265),

95) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

szewskiego w sprawie wysokości stopy zastąpienia

dla przyszłych emerytów (5267),

23

nistra – na interpelację posła Marka Matuszewskie-

go w sprawie sytuacji domów dziecka i rodzin zastęp-

czych (5268),

wania zasiłków rodzinnych (5270),

98) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi Bogdana Dombrowskiego – z upo-

ra Zawiślaka w sprawie sytuacji na rynku chmielu

(5271),

w sprawie stanowiska rządu wobec projektu Parla-

mentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wyso-

kość płatności bezpośrednich dla rolników w przy-

szłej perspektywie ﬁnansowej2014–2021(5274),

100) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie wydarzeń z dnia 1 maja 2012 r. w Bydgosz-

czy (5275),

101) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Elżbiety Kruk w sprawie podjęcia dzia-

łań chroniących polskich przewoźników drogowych

wykonujących przewozy z Unii Europejskiej do Fede-

racji Rosyjskiej (5276),

102) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

rozporządzenia dotyczącego szczegółowych wyma-

gań sanitarnohigienicznych, jakim powinny odpo-

wiadać zakłady fryzjerskie, kosmetyczne, tatuażu

i odnowy biologicznej, zgodnie z postanowieniami

103) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

posłów w sprawie utylizacji przeterminowanych far-

maceutyków (5280),

104) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

(5281),

105) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wia Aleksandra Soplińskiego na interpelację posła

temu specjalizacji lekarskich (5283),

106) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

nych dotyczących nielegalnego wykorzystania wize-

runku i twórczości osób prywatnych (5286),

107) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

chowskiego w sprawie monitoringu w miejscu pracy

(5287),

108) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

go w sprawie obowiązkowych dyżurów medycznych

(5290),

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

przestrzegania procedur, prawa, konwencji między-

narodowych oraz prawomocnych wyroków sądowych

przez rodzinne ośrodki diagnostyczno-konsultacyjne

(5292),

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

grupy posłów w sprawie uratowania przed upadłością

czy też likwidacją ﬁrmbędącychpodwykonawcami

przy budowie dróg i autostrad (5294),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie rozważenia zmian w zakresie naliczania,

poboru i wykorzystania podatku od środków trans-

portu (5295),

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

wie malejącej liczby wniosków składanych przez pol-

skich rolników o dopłaty bezpośrednie (5301),

114) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie ustawowego umocowania i uruchomienia mecha-

nizmu subwencji środowiskowej przyznawanej samo-

rządom, na których terenie funkcjonują parki naro-

dowe (5303),

115) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

puszczalności zabijania dzieci w Polsce (5308),

116) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Tadeusza Woźniaka w sprawie poprawy

bezpieczeństwa w ruchu kolejowym (5311),

117) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

24

wie konieczności przeciwdziałania dopuszczalności

zabijania istot ludzkich w Polsce (5314),

118) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sława Wiplera w sprawie udostępnienia informacji na

temat przypadków stosowania art. 70 § 6 pkt 1 usta-

wy Ordynacja podatkowa (5317),

119) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

ﬁnansowania kosztów leczenia preparatem rituxi-

mab ziarniniakowatości Wegenera, choroby należą-

cej do grupy układowych zapaleń naczyń, na przy-

kładzie mieszkańca pow. leszczyńskiego (5324),

na interpelację poseł Małgorzaty Adamczak w spra-

wie biletów dla osób niepełnosprawnych na Mi-

(5325),

121) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

wie podjęcia inicjatywy legislacyjnej w zakresie prze-

pisów ustrojowych dotyczących samorządu gminne-

go, w związku z przeobrażeniami społecznymi i go-

spodarczymi, a w szczególności z trwałym i struktu-

ralnym bezrobociem, w celu usunięcia przyczyn

stwierdzanych niezgodności (5326),

122) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

(5327),

123) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ustawienia znaków drogowych B-25 oraz B-26

(5328),

124) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

dotyczących reformy emerytalnej (5329),

125) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

zefa Lassoty w sprawie jakości udzielanych odpowie-

dzi na interpelacje i zapytania poselskie (5332),

dalu z dystrybucją biletów na Euro 2012 (5335),

127) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ustawy emerytalnej (5336),

128) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie uniemożliwienia przez funkcjonariuszy

Policji oddania hołdu Ojcu Świętemu Janowi Pawło-

wi II (5337),

129) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

Piotra Serafina na stanowisko sekretarza stanu

mocnika prezesa Rady Ministrów ds. koordynacji

udziału prezesa Rady Ministrów w spotkaniach Rady

Europejskiej (5338),

130) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wieniowego oraz wyroby medyczne refundowane ze

com (5339),

131) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

interpelację poseł Krystyny Ozgi oraz grupy posłów

nieruchomości stanowiących mienie województw

i powiatów (5342),

132) podsekretarza stanu w Ministerstwie Roz-

woju Regionalnego Marcelego Niezgody – z upoważ-

wandowskiego w sprawie konkursu nr RPOWZ/4.1/

2011/11 – działanie 4.1: Energia odnawialna i zarzą-

dzanie energią dla wniosków o doﬁnansowaniepro-

jektów składanych w ramach Regionalnego Progra-

skiego na lata 2007–2013 (5345),

133) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nych z wyższym wykształceniem (5349),

134) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

Jagiełły w sprawie zakupu nowoczesnych systemów

obrony przeciwlotniczej (5350),

135) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie nowelizacji art. 243 ustawy o ﬁnansach

publicznych (5354),

136) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

wości w procedurze naboru na stanowiska urzędni-

cze (5356),

137) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

25

w sprawie problemów osób chorych na cukrzycę

(5358),

138) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

dek odprowadzanych do KRUS przy ustalaniu wyso-

kości świadczenia emerytalnego osób objętych obo-

wiązkiem podwójnego ubezpieczenia (5361),

139) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pieczeństwa wyeliminowania polskich przewoźników

z rynku rosyjskiego (5362),

140) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

su zawartego w § 271 ust. 8 rozporządzenia ministra

przeznaczonych w miejscowych planach zagospoda-

rowania przestrzennego na cele budowlane, a skla-

syﬁkowanychwewidencjigruntówjakoLs(5363),

141) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

piec w sprawie procedury dopuszczania podręczni-

ków do użytku szkolnego w szkołach ponadgimna-

zjalnych (5364),

142) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

terpelację posła Krzysztofa Brejzy w sprawie umów

abonamentowych z operatorami telefonii komórko-

wej oraz stacjonarnej i możliwości skrócenia maksy-

malnego terminu zawierania umów z 24–36 do 12 mie-

sięcy (5367),

143) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie powszechnie obowiązujących przepisów

określających właściwość miejscową oddziałów ZUS

(5368),

144) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wych spółdzielni mieszkaniowych z tzw. kredytów

starego portfela oraz utrudnień związanych z prze-

kształceniem lokatorskiego prawa do lokalu w prawo

145) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie przewlekłości przesyłania informacji

o orzeczonym zakazie stadionowym (5370),

146) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

wie elektronicznych testów szkolnych dla uczniów

szkół podstawowych (5374),

147) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

dyżurów aptek w dni świąteczne oraz w porze nocnej

(5375),

148) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

saty czasu pracy (5378),

149) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

150) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

welizacji rozporządzenia ministra środowiska z dnia

gólne typy składowisk odpadów, w zakresie koniecz-

ności wykonywania instalacji odgazowywania skła-

dowisk odpadów biodegradowalnych (5381),

151) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Jana Cedzyńskiego w sprawie rządowe-

152) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kiewicz w sprawie nierównego traktowania przez

ZUS pracowników posiadających prawo do wcześniej-

szej emerytury z racji pracy w szkodliwych warun-

kach (5384),

153) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

Lassoty w sprawie procedury przekazywania przez

cji pożytku publicznego (5387),

154) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wie zatrudnienia w Ministerstwie Gospodarki osób

niepełnosprawnych (5388),

155) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

w sprawie zatrudnienia w Ministerstwie Środowiska

osób niepełnosprawnych (5389),

26

w sprawie zatrudnienia w Ministerstwie Rolnictwa

i Rozwoju Wsi osób niepełnosprawnych (5390),

157) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nia w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej osób niepełnosprawnych (5391),

158) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

zatrudnienia w Ministerstwie Sportu i Turystyki

osób niepełnosprawnych (5392),

159) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

wnętrznych osób niepełnosprawnych (5393),

160) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

stanowiska rządu do komunikatu Komisji Europej-

ﬁnansowejCOM(2007)808(5401),

161) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

skiego w sprawie komunikacji podczas Euro 2012

(5405),

162) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie nowego regulaminu przyznawania licencji

zawodniczych uchwalonego przez Polski Związek

Strzelectwa Sportowego (5406),

163) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

PKP Polskie Linie Kolejowe SA dotyczących za-

mknięcia dworca Łódź Widzew (5407),

164) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

wościach w Łódzkiej Wojewódzkiej Komendzie Ochot-

niczych Hufców Pracy (5408),

165) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

kiego na interpelację posła Roberta Biedronia w spra-

wie wykorzystywania danych telekomunikacyjnych

w celach związanych ze zwalczaniem przestępczości

(5410),

166) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

skiego w sprawie zmian w „Koncepcji przestrzenne-

167) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

rodowej osób niepełnosprawnych (5412),

168) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

zatrudnienia w Ministerstwie Zdrowia osób niepeł-

nosprawnych (5413),

169) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

(5414),

170) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

niepełnosprawnych (5415),

171) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

trudnienia w Ministerstwie Administracji i Cyfryza-

cji osób niepełnosprawnych (5416),

172) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

o stanie przygotowań do rozpoczęcia budowy odcinka

autostrady A1 Stryków – Pyrzowice, w szczególności

w zakresie posiadania przez GDDKiA prawidłowo

sporządzonego projektu budowlanego oraz pozwole-

nia na budowę (5418),

173) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wie dramatycznych skutków niżu demograﬁcznego

(5419),

174) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie terminu ważności „promesy”, zaświadcze-

nia uprawniającego do nabywania broni kolekcjoner-

skiej lub pamiątkowej i amunicji (5421),

175) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wie podziału 1,2 mln zł z funduszu Unii Europejskiej

przeznaczonego na modernizację infrastruktury ko-

lejowej (5424),

176) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Augustowie

(5425),

177) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(5426),

27

178) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(5428),

179) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (5429),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

181) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

ustawy Prawo ochrony środowiska (5434),

182) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

spalania odpadów (5435),

183) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie kwaliﬁkacjipersonelumedycznego(5437),

184) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Anny Fotygi w sprawie bezpieczeństwa

podróżujących polskimi kolejami (5439),

185) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

gockiego w sprawie utrudnień w kontaktach Polaków

mieszkających na dawnych Kresach Wschodnich

z konsulatami polskimi (5440),

186) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

lację posła Marka Łatasa w sprawie podjęcia nie-

zwłocznych działań w zakresie zapewnienia odbioru

naziemnej telewizji cyfrowej wszystkim mieszkań-

com Małopolski (5442),

187) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

spektowania ulg ustawowych przez przewoźników

transportu zbiorowego (5447),

188) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

alizacji przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

cjum ﬁrmNDIorazSBGRANITwlutym2011r.

(5448),

189) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

kowskiego w sprawie przejawów fałszowania historii

na oﬁcjalnejstronieinternetowejturniejuEuro2012

oraz polityki historycznej prowadzonej przez polskie

Ministerstwo Spraw Zagranicznych (5449),

190) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nia nowej kwaliﬁkacjidrógzastępowanychprzezich

nowo wybudowane odcinki (5450),

191) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

zmian w obowiązującym prawie mających na celu

zniesienie ulg w podatku od czynności cywilnopraw-

nych w odniesieniu do gruntów zakupionych na cele

inwestycyjne (5451),

192) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Artura Dunina w sprawie wprowadze-

nia obowiązkowego posiadania kasku podczas jazdy

rowerem (5452),

193) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie prywatyzacji Krajowej Spółki Cukrowej

194) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

cenia przez Dolnośląską Służbę Dróg i Kolei z siedzi-

bą we Wrocławiu pierwotnie wybranego wariantu

lokalizacji wschodniej obwodnicy Wrocławia w obrę-

bie gm. Długołęka w ramach inwestycji pn. „Budowa

drogi wojewódzkiej od drogi wojewódzkiej nr 455 do

drogi krajowej nr 8” (5456),

195) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie określenia zasad bezpieczeństwa ludności

przy budowie farm wiatrowych (5457),

196) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi Andrzeja Butry na interpelację

opieki służb weterynaryjnych nad zwierzętami go-

spodarskimi (5458),

197) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

nasiewicza w sprawie uproszczenia procedur dotyczą-

cych uboju zwierząt (5459),

198) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

na interpelację posłów Tomasza Garbowskiego i Ta-

deusza Tomaszewskiego w sprawie praw autorskich

do projektu „Moje boisko – Orlik 2012” (5460),

28

199) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

wie kierunków działania Urzędu Dozoru Technicz-

nego (5461),

200) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

twińskiego w sprawie podejmowania kolejnych dzia-

łań zmierzających do zagwarantowania możliwości

rozwojowych portów Szczecin–Świnoujście (5462),

201) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

sadności pobierania opłat na autostradzie A4 na od-

cinku Wrocław – Gliwice (5463),

202) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

kultury i nauki za granicą (5464),

203) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie przywilejów wynikających z pracy w szcze-

gólnych warunkach dla osób pracujących w ramach

własnej działalności gospodarczej (5466),

204) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

skich bohaterach narodowych (5468),

205) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

opodatkowania podatkiem dochodowym od osób

prawnych PGL Lasy Państwowe (5469),

206) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

wie kwot połowowych na 2013 r.

(5470),

207) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

mostu na Wiśle w Tczewie (5472),

208) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wego wjazdu pojazdów uprzywilejowanych na auto-

stradę (5473),

209) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

jednostek wojskowych przez cywilów (5474),

210) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nicy miasta Oława na Dolnym Śląsku (5475),

211) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ści infrastruktury drogowej na Mistrzostwa Europy

212) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

gotowości inwestycji na Mistrzostwa Europy w Piłce

213) podsekretarza stanu w Ministerstwie Roz-

skiego w sprawie nieprawidłowości przy wdrażaniu

funduszy UE w ramach Programu Operacyjnego

„Kapitał ludzki” na Dolnym Śląsku (5486),

214) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

kwoty subwencji oświatowej w 2012 r.

(5487),

215) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

nia w sprawie praktyk urzędów stanu cywilnego,

które odmawiają polskim obywatelkom i obywatelom

zamierzającym wstąpić w związek partnerski za gra-

nicą z osobą tej samej płci wydania zaświadczenia

o stanie cywilnym (5488),

216) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie stanowiska Polski wobec propozycji wprowa-

dzenia podatku od transakcji ﬁnansowych(5489),

217) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Sasina w sprawie Warszawskiej Opery Kameralnej

(5491),

218) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie stosowania art. 34 ustawy Ordynacja podatkowa

(5493),

219) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie prac nad nowelizacją przepisów regulują-

cych system odpowiedzialności za przekroczenie

prędkości w ruchu drogowym (5494),

220) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

przejazdów autostradami A1 i A4 (5495),

221) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

29

propozycji wprowadzenia podatku katastralnego

w dokumencie „Założenia krajowej polityki miejskiej

do roku 2020” (5496),

222) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wicza w sprawie odszkodowania dla żołnierzy skie-

rowanych do zastępczej służby wojskowej w batalio-

nach pracy (5497),

223) sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju

go w sprawie erraty do podręcznika procedur fundu-

szu partnerskiego w ramach grantu blokowego dla

organizacji pozarządowych i polsko-szwajcarskich

sko-Polskiego Programu Współpracy (5498),

224) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nienia ministra oraz podsekretarza stanu w Mini-

sterstwie Finansów Hanny Majszczyk – z upoważ-

lizacją ustawy o systemie oświaty w zakresie wyna-

grodzeń nauczycieli (5499),

225) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dróg (5500),

226) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

pracownika Wydziału Politycznego Ambasady RP

w Mińsku (5501),

227) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

sprzętu informatycznego oraz zlecenia robót budow-

lanych przez Centrum Wsparcia Teleinformatyczne-

go i Dowodzenia Marynarki Wojennej w Wejherowie

(5502),

228) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

Służby Kontrwywiadu Wojskowego (5503),

229) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

jakie Służba Kontrwywiadu Wojskowego naraziła

Skarb Państwa w dobie kryzysu ﬁnansówpublicz-

nych (5504),

230) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

pensji funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego (5505),

231) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

– bezprecedensowego w skali światowej – ujawniania

przez szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego na

wadzonych operacjach anty- i kontrterrorystycznych

(5506),

232) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

sultacyjnej przy Centralnym Ośrodku Szkolenia

ABW (5508),

233) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

spotkania towarzyskiego w siedzibie Służby Kontr-

wywiadu Wojskowego po katastroﬁe ochranianego

przez tę służbę lotu delegacji prezydenckiej w dniu

234) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

tów i mikroﬁlmówzatrzymanychprzezUOPwGdań-

sku u byłego majora SB w 1993 r.

(5511),

235) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

wania prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego przez

ABW (5512),

236) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

specjalnych (5513),

237) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

podjętych przez ABW i CBA po ujawnieniu przez me-

dia ściśle tajnych informacji (5514),

238) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nych ogrodach działkowych (5516),

239) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Aziewicza i Katarzyny Hall w sprawie współpracy

młodzieży polskiej i litewskiej (5517),

lęgnacyjnych i zamierzeń Ministerstwa Pracy i Poli-

tyki Społecznej w tym zakresie (5518),

241) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

30

mów z kontynuacją budowy autostrady A1 na odcin-

ku Pyrzowice – Stryków (5519),

242) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nia w budowie węzła Bytom będącego fragmentem

autostrady A1 (5520),

243) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdro-

– na interpelację posła Ireneusza Rasia w sprawie

wyceny świadczeń w stacjonarnej rehabilitacji kar-

diologicznej w Małopolsce (5521),

244) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

w sprawie planowanego przez rząd wprowadzenia

podatku od wartości nieruchomości (5522),

245) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w Polsce (5523),

246) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie przeciwdziałania propagowaniu, jak rów-

nież utrwalaniu na forum międzynarodowym fałszy-

wych i szkodliwych dla polskiej racji stanu terminów:

„polskie obozy koncentracyjne”, „polskie obozy za-

głady”, „polskie obozy śmierci” (5524),

247) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posłów Zbigniewa Kuźmiuka i Marka Suskie-

go w sprawie budowy drogi ekspresowej S7 z Rado-

mia do granic woj. mazowieckiego (5526),

248) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

wie rejestracji niebezpiecznych zwierząt (5528),

249) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

refundacji aparatów słuchowych (5529),

250) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ści wprowadzenia zmian w systemie opłat drogowych

viaTOLL (5532),

251) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

wie prywatyzacji PLL LOT oraz jej formalnych uwa-

runkowań (5533),

252) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

ramy w sprawie sytuacji Związku Polaków na Ukra-

inie (5535),

253) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

gi w sprawie wyroku TK z 27 lutego 2012 r. dotyczą-

254) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nowanej nowej inicjatywy legislacyjnej dotyczącej

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych

(5539),

255) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

polskimi Polaków mieszkających na Kresach Wschod-

nich (5540),

256) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

go w sprawie problemów polskiej mniejszości na Ło-

twie i jej oczekiwań wobec polskiego MSZ (5541),

257) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jac-

wie tzw. klauzul społecznych w zamówieniach pu-

blicznych (5542),

258) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Moskala w sprawie sztywnego systemu wynagradza-

nia nauczycieli (5545),

259) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

cji dotyczącej wydawania odpisów z ksiąg wieczy-

stych (5550),

260) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

mologacji części motoryzacyjnych (5551),

261) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skala w sprawie nieprecyzyjnych przepisów dotyczą-

cych czasu pracy osób niepełnosprawnych (5552),

262) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Woźniaka w sprawie stanu urządzeń melioracyjnych

w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem regionu

siedleckiego (5555),

263) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

fałszowania historii w przewodniku UEFA (5556),

31

264) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

chy w sprawie braku przepisów regulujących kwestie

dowozu do przedszkoli sześcioletnich dzieci (5557),

265) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

welizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym, imple-

mentującej dyrektywę europejską 2007/46/WE doty-

czącą homologacji pojazdów i części motoryzacyjnych

(5558),

266) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nów wprowadzenia podatku katastralnego (5560),

267) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie kłamstwa katyńskiego rozpowszechniane-

go w Rosji (5564),

268) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

w sprawie kryteriów naboru na studia humanistycz-

ne (5565),

269) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

(5566),

270) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie planów sprzedaży grupy kapitałowej Azo-

ty Tarnów rosyjskiemu koncernowi Acron (5567),

271) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

upadających polskich ﬁrm(5568),

272) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

chy w sprawie dokumentów i zaświadczeń wymaga-

nych w procesie rekrutacji do przedszkoli publicznych

(5570),

273) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

(5571),

274) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

275) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Godsona w sprawie rodzin zastępczych (5573),

276) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

wie przekopu Mierzei Wiślanej (5575),

277) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kowskiego w sprawie zwolnień pracowników w związ-

ku z przekształcaniem szpitali w spółki prawa han-

dlowego w Polsce (5578),

278) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie przekształcenia szpitali w Polsce w spółki

prawa handlowego, na przykładzie Wojewódzkiego

Szpitala Specjalistycznego w Tychach (5579),

279) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Jarmuziewicza oraz podsekretarz stanu w Minister-

ustawy federalnej N 31-FZ (5582),

280) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

skiego w sprawie likwidacji 50% kosztów uzyskania

przychodów dla twórców (5584),

281) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

skiego oraz sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

282) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

urzędów kontroli skarbowej oraz kosztów kontroli

podatkowych przeprowadzanych w Polsce (5586),

283) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

Wiplera w sprawie przyznania dotacji projakościowej

nictwie wyższym (5587),

284) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

drzaka w sprawie nieprawidłowości w wypłacie na-

leżności dla lekarzy weterynarii wyznaczonych do

prowadzenia czynności urzędowych (5594),

zumienia pomiędzy Aeroklubem Polskim a spółką

PL.2012 dotyczącego budowy małych lotnisk (5597),

286) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

skiej-Mielewczyk w sprawie możliwych zmian w prze-

pisach dotyczących raportowania połowów (5598),

32

287) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie opóźnień w procesie powołania rządowego

pełnomocnika ds. wydobycia złóż niekonwencjonal-

nych oraz nieudzielenia odpowiedzi przez przedsta-

wicieli Ministerstwa Skarbu Państwa na pytania

posłów zadane podczas posiedzenia Komisji Skarbu

288) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Rzońcy w sprawie rozwiązania Zespołu Szkół w Pi-

wodzie i zmiany obwodów szkolnych (5603),

289) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

290) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(5605),

291) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wodnicy zachodniej i północnej Jasła (5607),

292) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nia budowy obwodnicy południowej Sanoka, w ciągu

krajowych” na najbliższe lata (5608),

293) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

w sprawie otyłości polskich dzieci (5609),

294) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie bieżącej sytuacji ﬁnansowejTelewizjiPol-

skiej SA (5610),

295) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Rzońcy w sprawie rekordowo dużej liczby umów

296) podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospo-

prognozy spadku liczby małych polskich sklepów spo-

żywczych (5614),

297) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie podwyższenia wieku emerytalnego pielę-

gniarek i położnych do 67. roku życia (5615),

298) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

pińskiego oraz grupy posłów w sprawie wniosku Po-

znańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk z dnia

6 lutego 2012 r. o ﬁnansowanie działalności upo-

wszechniającej naukę (5616),

299) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

(5617),

300) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nizacji drogi krajowej nr 12, a także budowy obwod-

nic poszczególnych miejscowości w jej ciągu, takich

jak Pleszew, Łobez, Jaraczewo oraz Gostyń (5618),

301) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie opłacania składek na ubezpieczenie spo-

łeczne i niezaliczania przez KRUS przy ustalaniu

prawa do świadczenia emerytalnego składek opłaca-

nych do ZUS (5627),

302) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie sytuacji pracownic supermarketów i hiper-

marketów (5628),

303) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie warunków, w jakich rodzą kobiety w polskich

szpitalach (5629),

304) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nego dróg w Polsce (5630),

305) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

w sprawie systemu pomocy materialnej dla uczniów

(5631),

306) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

nienia Polsce dywersyﬁkacjidostawgazu(5632),

307) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

podjęcia działań w celu poprawy bezpieczeństwa na

terenach kolejowych (5633),

308) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S19 Dąbrowica – Konopnica (5635),

309) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

33

ka drogi S19 Kraśnik – Stobierna (5636),

310) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S19 Lubartów – Kraśnik (5637),

311) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S19 Międzyrzec Podlaski – Lubartów, z wy-

łączeniem obwodnicy Kocka i Woli Skromowskiej

(5638),

312) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S19 Białystok (do granicy woj. lubelskiego)

– Międzyrzec Podlaski (5639),

313) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S17 Garwolin (od granicy woj. lubelskiego)

– Kurów (5640),

314) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S12 obwodnicy Chełma (5641),

315) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S12 Piaski – Dorohusk (5642),

316) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi S12 obwodnicy Puław – II etap (5643),

317) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka drogi D74 obwodnicy Gorajca (5644),

318) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ka autostrady A2 węzeł „Lubelska” – przejście gra-

niczne Kukuryki (5645),

319) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Ożoga w sprawie nauki języka mniejszości niemiec-

kiej w polskich szkołach (5647),

320) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie ograniczenia liczby godzin lekcji historii

(5648),

321) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

kar za nielegalny połów ryb z wykorzystaniem agre-

gatu prądotwórczego (5649),

322) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

z wykorzystaniem agregatu prądotwórczego (5650),

323) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie przesu-

nięcia terminu ukończenia budowy drogi ekspreso-

wej S5 Nowe Marzy – Gniezno (5652),

324) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie zmiany ustawodawstwa w zakresie udzie-

lenia i korzystania z pomocy prawnej w postępowa-

niu egzekucyjnym w administracji w kwestii zasto-

sowania należności z tytułu jednorazowej opłaty za

wzrost wartości nieruchomości, uiszczanej przez

zbywców tej nieruchomości (5655),

325) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

biorstwa Gazomet sp. z o.o., a także dalszych poszu-

kiwań inwestora strategicznego (5656),

326) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

kształcenia w zawodzie ratownika medycznego na

poziomie szkoły policealnej (5657),

327) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

skiego w sprawie sytuacji kadrowo-płacowej w in-

spektoratach weterynarii (5659),

328) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nowego węzła autostradowego na terenie woj. mazo-

wieckiego umożliwiającego łatwiejszy dostęp do au-

tostrady A1 mieszkańcom pow. płockiego i gostyniń-

skiego (5660),

329) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

siennictwie (5661),

330) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

34

stra – na interpelację posła Zbigniewa Babalskiego

oraz grupy posłów w sprawie braku dostaw gazu

ziemnego w północno-wschodniej części woj. warmiń-

sko-mazurskiego (5663),

331) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Zbigniewa Babalskiego oraz grupy po-

słów w sprawie uregulowania kwestii oświetlenia

dróg krajowych (5664),

332) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

szewskiego w sprawie wyników kontroli NIK doty-

czącej działania starostów w zakresie aktualizacji

333) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie wysokości stóp procentowych (5666),

334) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

szewskiego w sprawie pomocy państwa poszkodowa-

nym przez przymrozki sadownikom (5667),

335) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wyników kontroli NIK pt. „Ochrona cywilnego ruchu

lotniczego w Polsce jako element bezpieczeństwa lot-

nictwa cywilnego” (5668),

336) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

szewskiego w sprawie zasad prawidłowego funkcjo-

nowania spółek wodnych w Polsce (5669),

337) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

siębiorczości społecznej i przedsiębiorstwie społecz-

nym (5672),

338) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zagrożeń dla mieszkańców gmin związanych z wpro-

339) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zaległych wynagrodzeń dla pracowników w ﬁrmie

Dolnośląskie Surowce Skalne SA (5674),

340) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dowy obwodnic Nysy i Niemodlina (5675),

sieckiego w sprawie udzielenia dotacji na działalność

342) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

kiego w sprawie uzupełnień do „Koncepcji prze-

strzennego zagospodarowania kraju 2030” (5677),

343) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

ropejskiej dyrektywy 2007/46/WE dotyczącej homolo-

gacji pojazdów i części motoryzacyjnych (5679),

344) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zamrożonych funduszy przeznaczonych na

aktywizację zawodową i realizację staży (5680),

345) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Dariusza Bąka w sprawie katastrofal-

rzyce – Białobrzegi o długości 10 km (5681),

346) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

śniewskiej w sprawie zbyt ciężkich tornistrów szkol-

nych (5683),

347) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie żenująco niskiej podwyżki progów

dochodowych uprawniających do zasiłku rodzinnego

(5684),

348) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

w Grodnie na Białorusi (5685),

349) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiej w sprawie rosnącej fali przestępczości w szko-

łach (5686),

350) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nego stanu polskich dróg (5687),

351) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

nia szkół na przyjęcie dzieci sześcioletnich (5692),

35

352) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posłanek Jadwigi Wiśniewskiej i Ewy Malik

w sprawie fatalnego stanu bezpieczeństwa w polskim

transporcie kolejowym (5693),

353) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ku całodobowej jazdy na światłach mijania na tery-

torium Rzeczypospolitej Polskiej (5699),

354) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

zmian w zakresie funkcjonowania powiatowych in-

spektoratów nadzoru budowlanego (5700),

355) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie zmiany ustawy Przepisy wprowadzające

ustawę o ﬁnansachpublicznych(5702),

356) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie zbadania realizacji przepisów ustawy o upraw-

357) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie przywilejów aresztowanego byłego

dyrektora Centrum Projektów Informatycznych

w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administra-

cji (5714),

358) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie podniesienia progów dochodowych (5716),

359) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie planowanego wprowadzenia podatku od

wartości nieruchomości (5717),

360) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nia placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz ich

współdziałania z innymi instytucjami na rzecz po-

wrotu dzieci do wychowania w rodzinie (5720),

361) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie braku środków na organizację dodatkowych zajęć

dla dzieci reemigrantów mających problemy z zaakli-

matyzowaniem się w polskiej szkole (5724),

362) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

li NIK dotyczącej sposobu wykorzystywania przez

gminy środków publicznych na pomoc materialną

363) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

zasiłku pielęgnacyjnego osobom, które nie mogą udo-

kumentować daty powstania uszczerbku na zdrowiu

przed ukończeniem przez nie 21. roku życia (5728),

364) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

rzelskiego i Jarosława Górczyńskiego w sprawie

średnich wynagrodzeń pracowników pedagogicznych

zatrudnionych na stanowisku wizytatora ze stop-

niem nauczyciela dyplomowanego w kuratoriach

oświaty w porównaniu ze średnimi wynagrodzenia-

mi nauczycieli dyplomowanych zatrudnionych w szko-

łach i placówkach prowadzonych przez organy admi-

nistracji rządowej (5732),

365) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

zmian w rozporządzeniu ministra edukacji narodo-

cyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania

dyscyplinarnego (5733),

366) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

w sprawie rozstrzygnięcia konkursu na doﬁnanso-

wanie akademickich inkubatorów przedsiębiorczości

(5738),

367) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

bezpieczeństwa na kolei (5745),

368) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

zmiany w projekcie rozporządzenia dotyczącego go-

spodarki odpadami komunalnymi (5746),

369) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wniosku Ogólnopolskiego Związku Pracodawców

Przemysłu Drzewnego o unieważnienie zasad sprze-

daży drewna przez PGL Lasy Państwowe (5753),

370) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

sła Zbigniewa Sosnowskiego w sprawie nowelizacji

przepisów prawnych dotyczących warunków korzy-

36

stania z kredytów preferencyjnych na zakup ziemi

przez rolników (5757),

371) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barba-

lowca w sprawie ujawnienia wysokości wynagrodzeń

rektorów, prorektorów, kanclerzy i kwestorów zatrud-

nionych w uczelniach publicznych (5761),

372) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

skiego w sprawie zarządzania przez starostów zaso-

bami Skarbu Państwa (5768),

373) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie dostępu do doradztwa zawodowego

rodziców i uczniów szkół gimnazjalnych oraz ponad-

gimnazjalnych (5772),

374) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zatwierdzonego dotąd przez rząd projektu rozporzą-

dzenia dotyczącego zwolnienia z opłat za przejazdy

autostradą pojazdów poruszających się na odcinkach

aglomeracyjnych (5783),

375) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nej sytuacji polskiej kolei (5790),

376) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

go przez rząd bez wiedzy polskiego społeczeństwa

(5791),

377) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

stawienia opinii publicznej informacji o bezpieczeń-

stwie na kolei (5792),

378) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Sobeckiej w sprawie bardzo trudnej sytuacji polskich

szkół na Białorusi (5793),

379) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

sześciolatków (5795),

380) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

liwości utraty pracy przez ponad połowę ze 150 tys.

zatrudnionych przy budowie dróg (5797),

381) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

beckiej w sprawie droższych obiadów w szkolnych

stołówkach (5798),

382) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

beckiej w sprawie łatwego dostępu dzieci do niezdro-

wej żywności (5800),

383) podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy

kowania konwencji Rady Europy (5804),

384) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

prawidłowości przy budowie południowej obwodnicy

stolicy (5808),

385) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

beckiej w sprawie rosnącej fali przemocy w szkołach

(5812),

386) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

w sprawie zwrotu spadkobiercom byłych właścicieli

majątków zagrabionych w czasach PRL (5823),

387) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie wydawania deputatu węglowego w natu-

rze (5831),

388) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

należących do placówek oświatowych (5837),

389) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

rosława Pięty w sprawie dyrektywy 2007/46/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej homo-

logacji pojazdów i części motoryzacyjnych (5846),

390) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

pomiędzy Polską i Tajwanem (5849),

391) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

publiki Czeskiej w kwestii połączenia polskiej drogi

S3 z siecią autostrad Czech (5850),

392) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

kowskiego i Wojciecha Penkalskiego w sprawie pomi-

37

nięcia pow. ełckiego w umowie międzynarodowej

pomiędzy Federacją Rosyjską a rządem polskim do-

tyczącej małego ruchu granicznego (5852),

393) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

cjonowania Izby Celnej w Ełku (5853),

394) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie umożliwienia przeprowadzania egzaminów

klasyﬁkacyjnychwformieon-line(5856),

395) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

396) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

mów z realizacją przepisów ustawy o uprawnieniach

397) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

wie ustawy o efektywności energetycznej (5871),

398) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację poseł Małgorzaty Sadurskiej w sprawie budo-

wy II etapu obwodnicy Puław (5878),

399) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

go w sprawie nauczania języka angielskiego w szko-

łach wiejskich (5881),

400) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

śniewskiej w sprawie łamania praw pracowniczych

(5886),

401) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowego

w związku z likwidacją możliwości kształcenia w za-

wodzie ratownika medycznego na poziomie szkoły

policealnej (5890),

402) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

wie stosowania do produkcji wędlin mięsa oddzielo-

nego mechanicznie (5899),

403) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nych w 2011 r. i planowanych w 2012 r. wpływów

i wydatków Krajowego Funduszu Drogowego zwią-

zanych z umowami na budowę i eksploatację auto-

strad koncesyjnych (5906),

404) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

czeń kolejowych w streﬁetransgranicznej(5911),

405) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie nadania pracownikom lotniskowych służb

ratowniczo-gaśniczych takich samych praw i przywi-

lejów emerytalnych, jakie przysługują pracownikom

innych służb mundurowych (5913),

406) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dyrektywę Parlamentu Europejskiego 2007/46/WE

ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silni-

kowych i ich przyczep oraz układów, części i oddziel-

nych zespołów technicznych przeznaczonych dla tych

pojazdów (5915),

407) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

nia postanowień art. 27d–27p ustawy o obszarach

morskiej (5917),

408) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Hanajczyk w sprawie rozwiązania stosunku pracy

z kobietą ciężarną w trybie dyscyplinarnym (5931),

409) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

na w sprawie pomocy małoletnim oﬁaromcywilnym

II wojny światowej (5933),

410) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

sława Janczyka w sprawie planowanych zmian w prze-

pisach dotyczących kradzieży (5935),

411) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

falskiej w sprawie bezpieczeństwa uczniów w szkole

(5947),

412) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

i wysokości świadczeń emerytalnych (5953),

38

413) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

skiego w sprawie nakładów ﬁnansowychprzeznaczo-

nych na badania i rozwój w Polsce (5955),

414) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Wiplera w sprawie przeprowadzania przez szkołę nie-

publiczną o uprawnieniach szkoły publicznej egzami-

nów klasyﬁkacyjnychwformieon-linedlaczasowo

przebywających za granicą dzieci obywateli polskich,

które spełniają obowiązek szkolny poza szkołą w ro-

zumieniu art. 16 ust. 4–8 ustawy o systemie oświaty

(5956),

415) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

maszewskiego w sprawie opłat pobieranych za wyda-

nie świadectwa szkolnego (5968),

416) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiej w sprawie dramatycznie niskich emerytur czę-

ściowych (5984),

417) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

styny Łybackiej w sprawie prawa do nauki języka

i kultury przez dzieci obcokrajowców przebywających

na terytorium Polski (6006),

418) podsekretarza stanu w Ministerstwie Edu-

Moskala w sprawie praktyki pobierania pieniędzy za

wydanie świadectw szkolnych (6020),

419) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

prac nad podatkiem katastralnym (6069).

programu współpracy z organizacjami pozarządowy-

mi – od ministra środowiska (4762) – 34 dni,

wadzania nadzoru, wymierzania sankcji oraz przyzna-

rcie – od ministra sportu i turystyki (5229) – 16 dni,

klubów sportowych działających w formie spółek, na

podstawie ustawy o sporcie – od ministra sportu

i turystyki (5397) – 9 dni,

– od ministra sportu i turystyki (5398) – 9 dni,

5) posła Andrzeja Halickiego w sprawie dotych-

czasowych rezultatów wdrażania projektu „Empa-

tia” – Platformy Komunikacyjnej Obszaru Zabezpie-

czenia Społecznego – od ministra pracy i polityki

społecznej (5400) – 9 dni,

6) posła Bartosza Kownackiego w sprawie okolicz-

ności i zasadności przyjęcia załącznika nr 13 do kon-

dania przyczyn katastrofy smoleńskiej – od prezesa

Rady Ministrów (5467) – 9 dni,

ZAPYTANIA

1) poseł Ewy Wolak w sprawie rozporządzenia do-

tyczącego znaków i sygnałów drogowych – do mini-

(1354),

2) posła Mirosława Pluty w sprawie grup usamo-

dzielnienia i dalszych pytań związanych z ustawą

3) poseł Stanisławy Prządki w sprawie likwidacji

Wagonów Towarowych – do ministra transportu, bu-

4) posła Sławomira Kopycińskiego w sprawie opo-

datkowania usług komercyjnych świadczonych przez

Urząd Dozoru Technicznego – do ministra ﬁnansów

(1377),

5) posła Wiesława Stanisława Janczyka w sprawie

bu państwa (1378),

datkowych informacji dotyczących nieruchomości przy

7) posła Eugeniusza Tomasza Grzeszczaka w spra-

morskiej (1380),

8) poseł Joanny Fabisiak w sprawie podwyższenia

nosprawnych dzieci oraz sposobu informowania

9) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie remontu

dworca głównego w Bydgoszczy – do ministra trans-

nistra rozwoju regionalnego (1382),

10) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie wy-

do glukometrów Contour Link – do ministra zdrowia

(1383),

39

11) posła Marka Polaka w sprawie rozwiązań

komunikacyjnych w Jordanów (S7, DK28) – do mi-

skiej (1384),

12) posła Marka Polaka w sprawie budowy obwod-

nicy Makowa Podhalańskiego (pow. suski) w ciągu

drogi krajowej nr 28 – do ministra transportu, bu-

13) posła Andrzeja Dąbrowskiego w sprawie kon-

cepcji dalszego funkcjonowania Sudeckiego Oddziału

do ministra spraw wewnętrznych (1386),

14) posła Michała Kabacińskiego w sprawie budo-

wy jednojezdniowych dróg o standardzie ekspreso-

15) posła Michała Kabacińskiego w sprawie praw

16) posła Michała Kabacińskiego w sprawie popu-

laryzacji elektrycznych pojazdów mechanicznych – do

ministra środowiska (1389),

17) posła Michała Kabacińskiego w sprawie przej-

ścia na cyfrową telewizję naziemną – do ministra

administracji i cyfryzacji (1390),

18) posła Michała Kabacińskiego w sprawie wpro-

wadzenia opłat w systemie viaTOLL na drogach eks-

presowych – do ministra transportu, budownictwa

19) posła Jana Ziobry w sprawie budowy autostra-

dy A4 na odcinku Brzesko – Wierzchosławice – do

skiej (1392),

nicy Skawiny – do ministra transportu, budownictwa

21) posła Macieja Łopińskiego w sprawie niespo-

dziewanej odmowy udzielenia przez Ministerstwo

Muzeum Techniki w Warszawie – do ministra nauki

22) posła Michała Jarosa w sprawie remontu zam-

ku książąt oleśnickich będącego siedzibą Centrum

Kształcenia i Wychowania Ochotniczych Hufców

Pracy w Oleśnicy – do ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (1395),

23) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie możliwości

stra edukacji narodowej (1396),

24) posła Jerzego Ziętka w sprawie ﬁnansowania

kiego (HPV) – do ministra zdrowia (1397),

25) posła Tomasza Kuleszy w sprawie umieszcze-

nia zadania budowy obwodnicy Sanoka w ciągu dro-

nia związanych z nią prac projektowych – do mini-

(1398),

26) poseł Beaty Mazurek w sprawie niedoﬁnanso-

wania projektu pn. „Budowa gmachu naukowo-dydak-

tycznego biotechnologii” Katolickiego Uniwersytetu

Lubelskiego – do ministra ﬁnansów(1399),

27) posła Andrzeja Romanka w sprawie realizacji

nalnych – do ministra środowiska (1400),

narodowej (1401),

29) posła Józefa Rojka w sprawie planowanego

nego realizujących funkcje obsługowo-remontowe

nistra skarbu państwa (1402),

30) posła Józefa Rojka w sprawie zbiórek publicz-

31) posła Henryka Kmiecika w sprawie możliwo-

ści wydania decyzji podatkowej przed zakończeniem

postępowania podatkowego – do ministra ﬁnansów

(1404),

trzeby Kancelarii Prezesa Rady Ministrów luksuso-

wych limuzyn – do prezesa Rady Ministrów (1405),

33) posła Jacka Osucha w sprawie świadczeń za-

kontraktowanych przez Małopolski Oddział Woje-

teriału siewnego dla rolników – do ministra rolnic-

35) posła Jacka Osucha w sprawie kompleksowe-

go rozwiązania problemu szybkiego pokonania punk-

tów poboru opłat przez pojazdy uprzywilejowane na

płatnych odcinkach autostrad – do prezesa Rady Mi-

nistrów (1408),

Krakowa i Katowic – do ministra transportu, budow-

37) poseł Ewy Kołodziej w sprawie dostępu obywa-

teli do pomocy prawnej ﬁnansowanejprzezpaństwo–

do ministra sprawiedliwości (1410),

38) posła Artura Dunina w sprawie wprowadze-

nia zmian w przepisach umożliwiających przedsta-

wianie przez pracowników powiatowych urzędów

łecznej (1411),

39) posła Artura Dunina w sprawie likwidacji po-

sterunków energetycznych w pow. zduńskowolskim

– do ministra skarbu państwa (1412),

40) posła Damiana Raczkowskiego w sprawie

zwiększenia w Państwowej Wyższej Szkole Zawodo-

wej w Suwałkach ogólnej liczby studentów na stu-

diach stacjonarnych w roku akademickim 2012/2013

41) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie możliwości pozyskania doﬁnansowaniadlasto-

40

warzyszeń szkół – do ministra edukacji narodowej

(1414),

42) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

cukrzycy – do ministra zdrowia (1415),

43) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie kursów internetowych dla wychowawców – opie-

kunów kolonijnych – do ministra edukacji narodowej

(1416),

wie instrumentów ochrony lasów państwowych przed

nagminnym ich zaśmiecaniem – do ministra środo-

wiska (1417),

45) poseł Lidii Staroń w sprawie nieprawidłowości

ministra ﬁnansów(1418),

46) poseł Lidii Staroń w sprawie uchwały Krajo-

wej Rady Notarialnej nr VII/89/2011 dotyczącej

– do ministra sprawiedliwości (1419),

47) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

sów (1420),

48) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

niu alkoholizmowi – do ministra zdrowia (1421),

49) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

gospodarki (1422),

50) posła Mirosława Maliszewskiego w sprawie

51) posła Zbigniewa Konwińskiego w sprawie kon-

tynuacji nauki przez absolwentów szkół zawodowych

w liceach ogólnokształcących – do ministra edukacji

narodowej (1424),

umożliwiających farmaceutom – tym, którzy wyrażą

ministra zdrowia (1425),

53) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie obec-

ności przedstawiciela polskiej placówki dyplomatycz-

nej na premierze Opery Góralskiej „Ojciec Święty

Jan Paweł II na Podhalu” – do ministra spraw zagra-

nicznych (1426),

54) posła Piotra Szeligi w sprawie funduszu sołec-

kiego – do ministra ﬁnansów(1427),

55) posła Piotra Szeligi w sprawie składek prze-

kazywanych na konto NFZ – do ministra zdrowia

(1428),

56) posłów Elżbiety Gapińskiej i Mirosława Koź-

lakiewicza w sprawie planowanych zmian w Przed-

siębiorstwie Eksploatacji Rurociągów Naftowych

ﬁrmyzPłockadoWarszawy–doministraskarbu

państwa (1429),

57) posła Tomasza Garbowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie rozdysponowania biletów i zaproszeń

58) posła Piotra Polaka w sprawie strat powodo-

wanych przez żurawie na plantacji kukurydzy – do

ministra środowiska (1431),

59) posła Piotra Polaka w sprawie uprawnień na-

leżnych wdowie po kombatancie – do ministra pracy

60) posła Piotra Szeligi w sprawie wysokiego bez-

kresie wdrożenia dyrektywy dotyczącej praw obywa-

teli o prywatności i łączności elektronicznej (2009/

136/WE) oraz dyrektywy w sprawie lepszych uregu-

lowań prawnych o sieci i usługach łączności elektro-

nicznej (2009/140/WE) – do prezesa Rady Ministrów

(1434),

lane i usługi do celów bezpieczeństwa – do prezesa

Rady Ministrów (1435),

63) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

akcji „Chroń swój PESEL” – do ministra spraw we-

wnętrznych (1436),

64) posła Michała Kabacińskiego w sprawie wpro-

wadzenia znaku drogowego – do ministra transpor-

65) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

ministra środowiska (1438),

66) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie li-

67) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie mo-

dernizacji dworca kolejowego w Bojanowie – do mini-

(1440),

68) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie mo-

dernizacji dworca kolejowego w Rawiczu – do mini-

(1441),

69) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie moder-

nizacji dworca kolejowego w Kaliszu – do ministra trans-

czących w budowie autostrady A4 – do ministra trans-

71) posła Wiesława Stanisława Janczyka w spra-

wie wątpliwości związanych ze zmianą formy orga-

nizacyjnej urzędu pocztowego w miejscowości Niedź-

41

wiedź (pow. limanowski, woj. małopolskie) i przekształ-

ceniu go w ﬁlięUrzęduPocztowegowMszanieDolnej

– do ministra administracji i cyfryzacji (1444),

72) poseł Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

tencjalne wydobycie złóż uranu w Sudetach – do mi-

nistra środowiska (1445),

73) poseł Małgorzaty Sekuły-Szmajdzińskiej

74) posła Michała Kabacińskiego w sprawie stop-

ni zagrożenia terrorystycznego – do ministra spraw

wewnętrznych (1447),

75) poseł Alicji Dąbrowskiej w sprawie zabezpie-

czenia zbiorów Muzeum Techniki w Warszawie oraz

76) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

władzy wykonawczej – do ministra administracji

i cyfryzacji (1449),

77) posła Marka Matuszewskiego w sprawie złej

Zdrowotnej w Zduńskiej Woli – do ministra zdrowia

(1450),

78) posła Adama Lipińskiego w sprawie roszczeń

skiej (1451),

79) posła Michała Jarosa w sprawie planowanej

80) posła Wojciecha Saługi w sprawie rozbudowa-

nej dokumentacji medycznej – do ministra zdrowia

(1453),

czenia zdrowotne – do ministra zdrowia (1454),

82) posła Marka Rząsy w sprawie możliwości

kazie zadań „Programu budowy dróg krajowych na

83) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie

spekcji Sanitarnej w woj. zachodniopomorskim – do

ministra zdrowia (1456),

84) posła Jerzego Borowczaka w sprawie wpisania

watora zabytków – do ministra kultury i dziedzictwa

narodowego (1457),

– do ministra zdrowia (1458),

służącym w Afganistanie – do ministra obrony naro-

dowej (1459),

87) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

choroby płuc (POChP) – do ministra zdrowia

(1460),

88) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

89) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

– do ministra zdrowia (1462),

90) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

nością dla pacjenta – do ministra zdrowia (1463),

91) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

wych – do ministra edukacji narodowej (1464),

92) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

zdrowia (1465),

93) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

„Modelowego programu proﬁlaktyki wtórnej po

ostrych zespołach wieńcowych” – do ministra zdro-

wia (1466),

94) posła Jarosława Tomasza Jagiełły w sprawie

(1467),

95) posła Marcina Mastalerka w sprawie pozba-

wienia samodzielności Sądu Rejonowego w Zduńskiej

Woli – do ministra sprawiedliwości (1468),

96) posła Marcina Mastalerka w sprawie zaopa-

trzenia w wodę i odprowadzania ścieków – do mini-

(1469),

97) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie potrze-

by udzielenia przez rząd pomocy mieszkańcom Bisz-

tynka na Warmii i Mazurach, dotkniętym katakli-

zmem pogodowym dnia 4 lipca 2012 r. – do prezesa

98) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie zasad

korzystania przez członków rządu z usług doradców

ści – do prezesa Rady Ministrów (1471),

99) posła Adama Szejnfelda w sprawie uzupełnie-

nia systemu konsultacji społecznych o dialog delibe-

ratywny – do ministra administracji i cyfryzacji

(1472),

100) posła Ireneusza Rasia w sprawie przekazania

wę ﬁlharmoniikrakowskiej–CentrumMuzyki–do

ministra obrony narodowej (1473),

101) posła Marka Gosa w sprawie planowanych

ministra skarbu państwa (1474),

102) posła Pawła Arndta w sprawie przekazywa-

42

ministra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej (1475).

ACTA (387),

2) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

kiego na zapytanie posła Henryka Kmiecika w spra-

wie udziału Polski w globalnej sieci wywiadu elektro-

nicznego Echelon (978),

wie gospodarowania majątkiem Wojskowej Agencji

Mieszkaniowej, na przykładzie Oddziału Regional-

nego w Warszawie z siedzibą przy ul. Olszewskiej

(1023),

4) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

pińskiej w sprawie udostępnienia zdjęć satelitarnych

miejsca katastrofy samolotu TU-154M wykonanych

w dniu 10 kwietnia 2010 r.

(1060),

wie trudnej sytuacji mieszkaniowej wdowy po star-

szym sierżancie z Jednostki Wojskowej w Kołobrzegu

(1072),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

kuriozalnego przypadku mieszkańca Kołobrzegu,

który z osoby pokrzywdzonej, co zostało udoku-

mentowane w postępowaniu dochodzeniowym Poli-

cji, po ok. 10 latach staje się osobą zaocznie skazaną,

z sądowym nakazem komorniczej egzekucji (1093),

wie dalszego funkcjonowania Wyższej Szkoły Oﬁcer-

skiej Sił Powietrznych w Dęblinie (1100),

gulowań prawnych dotyczących przewodników tury-

stycznych górskich (1115),

9) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Naro-

wie czasu pracy żołnierzy pełniących służbę w między-

narodowych strukturach wojskowych (1122),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

ściągania zasądzonych wierzytelności przez komor-

ników sądowych (1138),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w 2009 r.

(1156),

12) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

uwolnienia cen energii od 1 stycznia 2013 r.

(1162),

sytuacji pracowników fabryki Fiat Auto Poland SA

w Tychach (1176),

14) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie posła Andrzeja Romanka w sprawie zabytko-

wego mostu w Tczewie (1178),

15) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

sytuacji ﬁnansowejMagnesyBaildonsp.zo.o.iza-

grożenia dostaw dla polskiej armii spowodowanego

planami likwidacji spółki (1180),

16) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia

kości środków przekazywanych do Wielkopolskiego

Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu

Zdrowia (1183),

wie opłat za okresy nieobecności mieszkańców do-

mów pomocy społecznej (1184),

wie budowy przejścia granicznego Zbereże – Adam-

czuki (1186),

wykonania decyzji ministra obrony narodowej doty-

czącej wyróżnienia medalami resortowymi pracow-

ników WAK nr 1 w Żaganiu (1187),

20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie negatywnej weryﬁkacjikandydatanawo-

lontariusza podczas Euro 2012 (1188),

21) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

niemożności podejmowania przez CBA interwencji

i działań dotyczących spraw zgłaszanych przez oby-

wateli (1189),

43

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

na terenie gm. Nowe Skalmierzyce (1190),

w sprawie zmian w przyznawaniu świadczeń pielę-

gnacyjnych (1192),

24) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

unieszkodliwiania odpadów zakaźnych (1194),

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie nowelizacji ustawy o Państwowym Ratow-

nictwie Medycznym (1195),

27) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

wie przejawów nepotyzmu w administracji samorzą-

dowej niższego szczebla oraz rozszerzenia zasady

niepołączalności funkcji radnego z zatrudnieniem

w administracji samorządowej lub członkostwem w or-

ganach spółek komunalnych (1199),

28) podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie długiego czasu oczekiwania i braku miejsc do

lekarzy specjalistów w przyszpitalnych przychod-

niach w Łodzi (1201),

29) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zła na autostradzie A2 w gm. Parzęczew (1206),

wie proponowanej zmiany ustawy o zakwaterowaniu

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie wprowadzenia zapisu umożliwiającego

przedawnienie się przestępstw seksualnych popełnio-

nych na szkodę małoletnich (1208),

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

jektem Kodeksu budowlanego (1210),

33) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

przekazania na rzecz gm. Cieszyn, w drodze umowy

darowizny, nieruchomości, na której znajduje się dwo-

rzec autobusowy w Cieszynie (1211),

34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

projektu ustawy wprowadzającej regułę wydatkową

(1212),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie systemu e-Podatki, e-Rejestracja, e-dekla-

racja2 (1213),

36) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

skiego mostu na Wiśle (1214),

37) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

pińskiego w sprawie sprowadzenia do Polski szcząt-

ków generała brygady, członka Legionów Polskich

z miejscowości Bakszty, dawniej pow. Wołożyn, woj.

nowogródzkie (obecnie teren Republiki Białoruś)

(1217),

38) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

w sprawie planowanej sprzedaży budynku będącego

siedzibą Ogniska Polskiego w Londynie – wieloletnie-

go centrum kulturalnego brytyjskiej Polonii (1218),

39) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wozów regionalnych (1219),

40) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

prawidłowości działania funkcjonariuszy Komisaria-

tu Policji III w Gdańsku (1221),

41) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

seł Domiceli Kopaczewskiej w sprawie zmiany plano-

wanych nazw węzłów autostradowych (1223),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

przyczyn nierozpoznania zażalenia obywateli na po-

stanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku (1225),

43) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Za-

wie kontrowersyjnych treści dotyczących Lwowa za-

mieszczonych na stronie organizacji UEFA (1227),

44

w sprawie pomocy państwa w utrzymaniu urządzeń

melioracji wodnych w woj. podkarpackim (1228),

45) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wie objęcia sadowników odszkodowaniami za szkody

wyrządzone w sadach (1230),

46) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

budowy autostrady A2 na wschód od Warszawy

(1231),

47) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

jektu ustawy o przeciwdziałaniu uciążliwości zapa-

chowej (1232),

48) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

wie planów przekształcenia ośrodka szkoleniowo-wy-

poczynkowego w zakład karny (1233),

49) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

podstawy programowej wychowania przedszkolnego

szkół (1234),

50) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Jakiego w sprawie wsparcia budowy Muzeum We-

sterplatte (1235),

51) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie poseł Elżbiety Witek w sprawie zasad przejazdu

pojazdów uprzywilejowanych płatnymi odcinkami

autostrad (1237),

nierównego traktowania osób niepełnosprawnych,

starających się o adopcję dziecka (1238),

53) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

narodowych (1239),

54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie ﬁnansowania przez państwo wydatków

ponoszonych przez gminy na utrzymanie przedszko-

li (1241),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

w sprawie dalszego użytkowania międzygminnych

składowisk odpadów komunalnych (1242),

56) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

wa Koźlakiewicza w sprawie doﬁnansowaniafesti-

walu chopinowskiego (1243),

57) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie planowanych przekształceń własnościo-

wych Kopalni Soli Bochnia, polegających na włącze-

niu tego przedsiębiorstwa w struktury Grupy Kapi-

tałowej Kopalni Soli Wieliczka (1245),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

możliwości posadowienia siedliska rolniczego w otu-

linie Kampinoskiego Parku Narodowego (1247),

59) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

Techniki w Warszawie (1250),

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

opłat na pokrycie kosztów utrzymania mienia spół-

dzielni (1251),

61) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

skiego na zapytanie poseł Małgorzaty Pępek w spra-

wie stanowiska resortu dotyczącego planowanego

procesu restrukturyzacji spółki Tauron Dystrybucja

SA na terenie byłego woj. bielskiego (1254),

62) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie możliwości wykupu przedwojennych obli-

gacji Skarbu Państwa (1255),

63) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

słowackiego rządu o postępach w budowie autostrady

D3 (1257),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nansowania transportu kolejowego na trasie nr 97

Żywiec – Sucha Beskidzka – Skawina w związku z nową

dyrektywą UE (1258),

65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie uregulowania prawnego sytuacji rencistów

w związku z ustawą emerytalną wydłużającą wiek

przechodzenia na emeryturę (1260),

45

niepełnosprawnym dotacji z PFRON na podjęcie

działalności gospodarczej (1269),

67) podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

skiego w sprawie mobilnych stanowisk konsularnych

(1272),

68) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

dy A4 (1273),

69) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

pokrycia ze środków Funduszu Reprywatyzacji od-

szkodowania na rzecz następców prawnych byłych

właścicieli majątku w Zgłobicach na terenie gm. Tar-

nów, woj. małopolskie (1274),

70) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wych na autostradzie A4 (1279),

71) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

tanie poseł Barbary Bartuś w sprawie budowy odcin-

ka autostrady A4 Kraków – Korczowa (1282),

72) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

cji inwestycji dotyczącej S8 na odcinku Radzymin

– Marki (1285),

73) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

74) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

wy obwodnicy miasta Ostrów Wielkopolski w ciągu

drogi krajowej nr 11 (1297),

75) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie możliwości przejęcia zarządu zasobami

Skarbu Państwa przez starostów (1301),

76) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

gulujących wysokość ogrodzenia pomiędzy działkami

budowlanymi (1309),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

skiego w sprawie interpretacji obowiązujących prze-

pisów dotyczących możliwości wykonywania funkcji

radnego przez nauczyciela korzystającego z płatnego

talnych w świetle nowej ustawy emerytalnej (1345),

go w sprawie przyznawania zasiłku dla bezrobotnych

(1349),

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

posła Marka Opioły w sprawie rozmów z samorządem

województwa mazowieckiego dotyczących budowy

linii kolejowej Modlin – Płock (1370),

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

przez PKP bezpośredniego połączenia kolejowego

Przemyśl – Gdynia oraz Przemyśl – Kołobrzeg

(1371).

1) posła Roberta Tyszkiewicza w sprawie incyden-

tów nazistowskich i rasistowskich, do jakich doszło

w woj. podlaskim i zapobiegania kolejnym – od mini-

stra spraw wewnętrznych (1205) – 9 dni.

(nr 2384)

– ponowna

W dniu 4 czerwca br. otrzymałem z Ministerstwa

Administracji i Cyfryzacji odpowiedź (nr MAC - BM

- 78/2012) na interpelację skierowaną do Pana w dniu

20 lutego 2012 r. w sprawie antypolskich twierdzeń

„Nasze Słowo”.

W nadesłanym piśmie sekretarz stanu

pan Włodzimierz Karpiński pisze m.in., iż „wydawa-

nie tygodnika”Nasze Słowo”doﬁnansowanejestzbu-

dżetu ministerstwa właściwego do spraw wyznań re-

ligijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych

jako jedno z zadań mających na celu ochronę, zacho-

wanie i rozwój tożsamości kulturowej mniejszości na-

języka regionalnego.

Sposób realizacji wspomnianych

zadań jest monitorowany przez ministra właściwego

wych i etnicznych.

W przypadku czasopism, w tym

także tygodnika”Nasze Słowo«, monitoring ten polega

m.in. na lekturze wydanych ze środków budżetowych

Ministerstwa periodyków”.

Dziwny jest zatem fakt, iż

zamiast właściwego ministerstwa, tj. Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych, odpowiedzi na interpelację

udziela Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji, do

którego interpelacja nie była kierowana.

Kwestie podniesione w interpelacji w sprawie an-

typolskich twierdzeń drukowanych w piśmie Związ-

ku Ukraińców w Polsce „Nasze Słowo” są tym bar-

dziej bulwersujące, iż w chwili obecnej Związek Po-

laków na Ukrainie nie może liczyć na żadne wsparcie

tamtejszych władz.

Aktualnie ZPU pozbawiony zo-

stał swojej siedziby umożliwiającej mu funkcjonowa-

nie i służenie pomocą mieszkającym w Kijowie Pola-

kom.

Sytuacja ta ma miejsce w czasie, gdy od dwu-

dziestu lat na działalność ukraińskiej mniejszości

skiego podatnika ogromne pieniądze.

Cytując za wspomnianym „Kurierem Galicyjskim”:

lokali, wydawnictwo gazet itd., ponad l mln 590 tys. zł,

ińców Podlasia – 337 tys. zł”.

Zajmowany dotychczas

przez ZPU lokal został przez władze miejskie Kijowa

sprzedany ﬁrmieprywatnej,zaśzwiązkowiwynajęto

inne, jeszcze mniejsze i gorsze pomieszczenie, o me-

trażu zaledwie 26 m

2

.

Jak podkreśla ksiądz Tadeusz

Isakowicz-Zaleski: „Taka sytuacja to kpina, ale powin-

W związku z nieuzyskaniem od Pana odpowiedzi

na postawione w mojej interpelacji pytania zwracam

przez wydawcę tygodnika rozważy Pan celowość dalsze-

go dotowania pisma środkami z polskiego budżetu?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 25 czerwca 2012 r.

47

Interpelacja

(nr 4010)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wprowadzenia obowiązku

– ponowna

terpelację nr 4010 z dnia 13 kwietnia 2012 r. zgłoszo-

ną do pana ministra w sprawie możliwości wprowa-

dzenia obowiązku e-fakturowania w sektorze pu-

blicznym podsekretarz stanu w Ministerstwie Fi-

nansów pan Maciej Grabowski, po przeanalizowa-

niu argumentów formalnych i merytorycznych,

stwierdził, „iż obowiązujące rozwiązania legislacyjne

na dzień dzisiejszy nie stoją na przeszkodzie wprowa-

dzeniu obowiązkowego e-fakturowania w sektorze

publicznym”.

Wobec tego ponawiamy zadane poprzednio pyta-

nia:

1.

Jakie działania legislacyjne należałoby podjąć,

wuje resort dla upowszechnienia e-fakturowania?

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 4551)

do ministra transportu,

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

Z odpowiedzi na moją

poprzednią interpelację dotyczącą problemu z obiek-

tem budowlanym MA 532 wynika, że kolejne kroki

są uwarunkowane i zostaną przedsięwzięte dopiero

po rozstrzygnięciu wydanym przez organ nadzoru

budowlanego.

Dnia 30 maja śląski wojewódzki inspektor nadzo-

ru budowlanego uznał, że most wymaga wzmocnie-

nia.

Media informują o opóźnieniach i koniecznych

naprawach dwóch obiektów mostowych.

Proszę o przedstawienie pełnego stanowiska ślą-

skiego wojewódzkiego inspektora nadzoru budowla-

nego w sprawie dwóch obiektów budowlanych, MA

532 i MD 532.1, w rejonie węzła Mszana.

Panie Mi-

nistrze, proszę również o udzielenie odpowiedzi na

pytania:

1.

Kiedy rozpoczną się prace mające na celu wpro-

wadzenie poprawek i umocnień?

2.

W związku z powyższym jaki jest planowany

termin oddania do użytku odcinka Świerklany

– Gorzyczki?

3.

Czy rozważane lub przewidywane jest częściowe

otwarcie odcinka z wykluczeniem mostu MA 532?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 4729)

do ministra skarbu państwa

w sprawie planu prywatyzacji

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

Jako parlamentarzy-

na konieczność powstrzymania planowanej prywaty-

zacji spółki „Uzdrowisko Busko-Zdrój SA”.

Fakty przytaczane poprzednio, że jest to jedyne

uzdrowisko w województwie świętokrzyskim, a świad-

czące usługi dla mieszkańców całej Polski, czy fakt

posiadania nowoczesnej infrastruktury rehabilita-

cyjnej to tylko niektóre z argumentów przeciw pry-

watyzacji tej placówki.

Na terenie uzdrowiska funkcjonują dwa szpitale,

w tym bardzo nowoczesne zaplecze rehabilitacyjne

dla dzieci, a gmina Busko-Zdrój ponosi istotne nakła-

dy ﬁnansowezwiązanezzachowaniemstatusumiej-

scowości uzdrowiskowej.

Uzdrowisko Busko-Zdrój było od początku swego

istnienia własnością Skarbu Państwa, tym bardziej

zastanawiają plany jego prywatyzacji.

Jednocześnie proszę zwrócić uwagę, że uzdrowi-

sko jest czynnikiem napędzającym rozwój gminy Bu-

sko-Zdrój oraz podtrzymuje jej charakter jako gminy

ekologicznie czystej, sprzyjającej ratowaniu zdrowia,

rekreacji i turystyce.

Na uwagę zasługują także wcześniejsze rozwią-

zania legislacyjne, w szczególności rozporządzenie

jące Uzdrowisko Busko-Zdrój SA w rękach Skarbu

Państwa.

48

Sytuacja taka sugeruje istnienie pewnych twar-

dych argumentów i przesłanek prywatyzacji spółki

Uzdrowisko Busko-Zdrój SA.

Wobec powyższego zapytuję: Czy nie należałoby

zastanowić się nad rozwiązaniami alternatywnymi

w stosunku do prywatyzacji, w szczególności nad

przekazaniem mienia spółki w procesie komunaliza-

cji na rzecz gminy Busko-Zdrój albo też częściowe

uwłaszczenie gminy polegające na przekazaniu źró-

deł wód leczniczych oraz oczyszczalni ścieków poką-

pielowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą?

Czy naprawdę Rada Ministrów nie dostrzega

żadnych społecznych przesłanek przeciw prywaty-

zacji placówki, bacząc jedynie na kalkulację ekono-

miczną?

Poseł Andrzej Bętkowski

Skarżysko-Kamienna, dnia 12 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5257)

do ministra pracy i polityki społecznej

– ponowna

W związku z odpowiedzią wystosowaną na moją

interpelację nr 5257 w sprawie ograniczenia dostępu

iż w jednym, najistotniejszym punkcie wyjaśnienia

są niewystarczające.

Ministerstwo prowadzi dokładny monitoring wy-

płacanych świadczeń rodzinnych.

Przykładem jest

tu udostępniona na stronie internetowej minister-

stwa „Informacja o realizacji świadczeń rodzinnych

w 2010 r.”, w której czytamy, że „w 2010 r. przeciętnie

miesięcznie wypłacono 3003,3 tys. zasiłków rodzin-

zmniejszenie liczby zasiłków rodzinnych miały wpływ

takie kwestie jak:

— spadek ogólnej liczby dzieci w wieku uprawnia -

jącym do zasiłku rodzinnego (zmniejszenie dotyczy

starszych roczników wieku dzieci),

— relatywna poprawa sytuacji materialnej społe -

czeństwa w 2009 r. (podstawą ustalania uprawnień

w 2010 r. był dochód z 2009 r.),

— utrzymanie wysokości kryterium dochodowego

na poziomie określonym w 2004 r.”.

Jednocześnie w przesłanej mi odpowiedzi w wy-

jaśnieniu odnoszącym się do liczby świadczeniobior-

ców zasiłku rodzinnego resort pracy opisuje nawet

prognozy dot. drugiej połowy tego roku.

Mianowicie

stwierdza się, iż w okresie styczeń – październik 2012 r.,

przed weryﬁkacjąprogówdochodowych,liczbaupraw-

nionych wyniesie 2512 tys. osób, zaś w okresie listo-

pad – grudzień 2012 r., po weryﬁkacji,–2646tys.

ści poczyni budżet państwa dzięki rzeczonej zmianie

sposobu obliczania dochodu rodziny?

Proszę o przed-

stawienie danych o liczbie rodzin, którym zabrano od

1 stycznia 2012 r. zasiłek rodzinny z racji faktu, iż

rodzic lub rodzice rozpoczęli pracę w trakcie roku

bazowego.

Jak należy przypuszczać, tak ogromny

spadek uprawnionych na przestrzeni 2011 i 2012 r.

– w 2010 r. było ich 3003,3 tys., obecnie – 2512 tys.,

ubyło 491,3 tys. – jest pod szczególnym nadzorem

ministerstwa.

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Chełm, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 3369)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie infor-

macji i zapytań przekazywanych przez zarządy

spółdzielni mieszkaniowych oraz w imieniu Pomor-

skiego Stowarzyszenia Zarządców Nieruchomości

Spółdzielni Mieszkaniowych wnoszę o przeanalizo-

wanie i wprowadzenie zmian do znowelizowanej

nach poprzez zmianę w art. 4 i 5 oraz art. 6a.

Aktualnie prowadzone są konsultacje i przygoto-

wania do uchwalenia regulaminów utrzymania czy-

stości i porządku w gminie i zdaniem przedstawicie-

li gmin oraz zarządców zapisy artykułów 4, 5 i 6a

wymagają zmiany lub doprecyzowania.

Szczególny niepokój budzą zapisy art. 5 ust.1 pkt 1,

które narzucają arbitralnie na właścicieli nierucho-

mości wyposażenie nieruchomości w pojemniki słu-

nie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitar-

nym, porządkowym i technicznym.

Pragnę wobec powyższego zapytać: Czy oderwa-

nie pojemników od systemu wywozu nieczystości nie

spowoduje, że właściciele i zarządcy budynków wie-

lolokalowych, a również jednorodzinnych, będą zmu-

szeni do wyposażenia nieruchomości w pojemniki

dostosowane do sprzętu wywożącego przedsiębiorstw

narzuconych nieruchomościom przez gminę?

Narzucone dodatkowe obowiązki przez gminę

przy wyższych opłatach za gospodarkę śmieciami

spowodują opór społeczny i występowanie patologii

społecznych, z którymi mieliśmy dotychczas do czy-

nienia, natomiast konsultacje społeczne mogą spo-

wodować akceptację regulaminu przez społeczność

gminy.

49

Umożliwienie rozszerzenia działań gminy zgod-

nie z zaproponowaną zmianą zapisu art. 6a da moż-

liwość wypracowania optymalnych rozwiązań w za-

kresie gospodarki odpadami przez poszczególne gmi-

ny, a oparcie regulaminów o szersze gremium spo-

łeczne będzie sprzyjać włączeniu szerszych grup spo-

łecznych w rozwiązywanie problemów.

Czy nie jest słuszny postulat, aby opłaty za śmie-

ci były określane w jednakowej wysokości dla dużego

obszaru, jakim jest województwo lub związek miast

i gmin, gdyż gospodarka śmieciami to nie tylko pro-

blem jednej gminy, a nawet regionu lub kraju?

Czy nie byłoby korzystniejszym rozwiązaniem,

aby opłaty w formie podatku były wnoszone wg ilości

osób oraz powierzchni i rodzaju funkcjonalnego nie-

ruchomości, które są i będą w rejestrach gmin ze

względu na inne uwarunkowania podatkowe (PIT,

CIT i podatek od nieruchomości)?

Uzależnienie opłat od ilości zużytej wody powo-

dować będzie ﬂuktuacjęopłatwokresachrozlicze-

niowych, co uniemożliwi utrzymanie płynności

opłat oraz może powodować nadmierne oszczędności

wody przez mieszkańców i wpływanie na proces po-

miarowo-rozliczeniowy.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Borowczak

Gdańsk, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5990)

do prezesa Rady Ministrów

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego 21 maja

2012 r. zaprezentowało zapowiadane od dłuższego

czasu założenia polityki miejskiej w postaci doku-

mentu MRR „Założenia krajowej polityki miejskiej

do roku 2020”, kompleksowo ujmującego sprawy

związane z rozwojem miast i wskazującego kierunki

przyszłych regulacji tych zagadnień.

Wśród sformu-

łowanych tam podstawowych celów, zasad i tez, od-

noszących się do polityki miejskiej, są także kwestie

dotyczące polityki podatkowej.

Otóż pośród zapropo-

nowanych pięciu celów w przyjętym celu 4.

„Wspie-

ranie zrównoważonego rozwoju ośrodków miejskich

w tym przeciwdziałanie negatywnym zjawiskom sub-

urbanizacji”, określając, jak cel ten ma być realizo-

wany, przyjęto m.in. cel szczegółowy: Zreformowanie

systemu podatku od nieruchomości (np. poprzez

wprowadzenie podatku od wartości nieruchomości

tości nieruchomości poprzez wprowadzenie strefowa-

nia maksymalnych stawek podatku, np. w zależności

od PKB podregionu NTS-3, wielkości i funkcji miej-

scowości; wprowadzenie większych stawek podatku

od gruntów miejskich nieużytkowanych etc.).

Zapis jest jednoznaczny, więc trudno się dziwić,

że opinia publiczna uznała to za zielone światło do

wprowadzenia podatku katastralnego, czyli nalicza-

nego od wartości nieruchomości (a nie powierzchni).

W ostatnich dniach Ministerstwo Rozwoju Regional-

nego zaprzeczyło, jakoby prowadziło prace nad wpro-

wadzeniem tego podatku.

Trudno jednak sprawdzać

po kolei wszystkie ministerstwa i jednostki rządowe.

W tej sprawie powinna paść jednoznaczna deklaracja

Pana Premiera.

Społeczeństwo ma prawo widzieć,

czy takie prace są prowadzone, czy też nie.

A jeśli są

prowadzone, to w jakim kierunku idą te propozycje

i jaki jest harmonogram ich wprowadzenia.

Jest to

kwestia niezwykle ważna, bowiem obciążenie podat-

kiem katastralnym dla ogromnej rzeszy społeczeń-

stwa okaże się niezwykle dotkliwe.

Byłby to cios

w dorobek całego życia wielu pokoleń Polaków.

Nie

należy się dziwić, że społeczeństwo broni się przed

podatkiem katastralnym, bowiem nasza historia

w odniesieniu do własności prywatnej toczyła się

w zupełnie innych uwarunkowaniach historycznych

niż w krajach Europy Zachodniej.

Biorąc powyższe pod uwagę, uprzejmie proszę

1.

Czy rząd – ministerstwa lub upoważniona do

tego inna instytucja państwowa – prowadzi prace

nad podatkiem katastralnym w Polsce?

2.

Czy są unijne dyrektywy co do wprowadzenia

w Polsce podatku katastralnego lub rekomendujące

dla wprowadzenia tego podatku?

Czy kwestia ta jest

omawiana z Komisją Europejską lub innymi agenda-

mi UE?

3.

Jeśli rząd planuje wprowadzenie podatku kata-

stralnego, czy kwestia ta będzie przedmiotem refe-

rendum?

4.

W wypadku planowania wprowadzenia podat-

ku katastralnego jaki jest harmonogram prac nad

jego wprowadzeniem w Polsce?

5.

Czy utworzony przed dwoma laty Zespół do

spraw Rządowego Programu Rozwoju Zintegrowane-

go Systemu Informacji o Nieruchomościach ma na

celu przygotowanie do wprowadzenia katastru?

Czy

w ramach tego zespołu został stworzony podzespół

do spraw opodatkowania nieruchomości i dotyczy to

także podatku katastralnego?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Warszawa, dnia 18 czerwca 2012 r.

50

Interpelacja

(nr 5991)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie groźby wstrzymania stypendiów

Niektóre uczelnie – w tym zwłaszcza studenci

tych uczelni – są zaniepokojone możliwością wstrzy-

mania stypendiów w związku z wdrażanym nowym

systemem informacji POL-on, wprowadzanym przez

Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

System POL-on jest systemem informacji o szkol-

nictwie wyższym w Polsce, którego główna rola po-

lega przede wszystkim na stworzeniu bazy danych

dzone dane mają wspierać procesy decyzyjne Mini-

sterstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego odnośnie do

uczelni wyższych.

Wedle informacji ministerstwa

znajdują się tu wszelkie dane (w tym rejestry szkół

wyższych, informacje o kierunkach i proﬁlachkształ-

cenia, zagregowane dane liczbowe dotyczące studen-

tów, pracowników naukowych i wiele innych) odno-

szące się do wszystkich polskich uczelni i jednostek

naukowych.

W ostatnich dniach społeczność studencką zanie-

pokoiła informacja, że uczelnie, które nie w pełni

wdrożyły system, zgodnie z wymaganiami MNiSW,

otrzymały dwa tygodnie na to, aby tego dokonać, bo-

wiem w przeciwnym razie zagrożone będą studenckie

stypendia.

Informacja prawdopodobnie odnosi się

przede wszystkim do kilku krakowskich szkół wyż-

szych, ale upubliczniona wiadomość wzbudziła zanie-

pokojenie studentów innych uczelni, którzy uznali,

że mogą mieć problem z otrzymaniem stypendiów,

skoro Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego

uprzedziło o tym w rozesłanym komunikacie do ogól-

nopolskich mediów, informując, że stanie się tak

jeszcze obowiązku zgłoszenia swoich studentów do

nowego systemu informacji POL-on prowadzonego

przez MNiSW”.

Jak podaje prasa, informacja medial-

na zawiera listę uczelni, które się jeszcze nie wywią-

zały z wprowadzonego obowiązku wdrożenia syste-

mu, co uczelnie potraktowały jako napiętnowanie ich

i przejaw niewłaściwej współpracy.

1.

Na jakie problemy napotyka wdrożenie systemu

POL-on?

Czy system ten satysfakcjonuje uczelnie?

Czy jego wprowadzenie budzi kontrowersje?

2.

Dlaczego problemy z wdrożeniem systemu

przez uczelnie (przekazaniem danych itp.) może za-

grozić wypłacie stypendiów studenckich?

Czy jest to

faktyczny problem, czy jedynie rodzaj presji na

uczelnie?

3.

Jakiej liczby uczelni dotyczy groźba wstrzyma-

nia wypłaty stypendiów studentom w związku z nie-

wdrożeniem systemu POL-on?

Czy są wśród nich

uczelnie województwa podlaskiego?

4.

Czy przekazanie przez MNiSW w komunikacie

do mediów listy uczelni, które nie wdrożyły całko-

wicie systemu, ma charakter napiętnowania i presji,

by spełnić obowiązek, czy też jest to problem fak-

tyczny?

5.

Jaki zakres informacji gromadzonych w ramach

systemu POL-on zostanie udostępniony publicznie

(zwłaszcza na stronie MNiSW)?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Warszawa, dnia 15 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5992)

do prezesa Rady Ministrów

Urzędu Komunikacji Elektronicznej

w stosunku do Fundacji Lux Veritatis

W związku z procesem przyznawania koncesji

wiele środowisk, protestując przeciw nieprzyznaniu

miejsca Telewizji Trwam (Fundacji Lux Veritatis) na

platformie cyfrowej (występowałem w tej sprawie

także do Pana Premiera), żądało ujawnienia kryte-

riów przydziału miejsca stacjom i zapewnienia przej-

rzystości w procesie decyzyjnych.

Jak niedawno zo-

stała poinformowana opinia publiczna, w związku

z postępowaniem dotyczącym koncesji doszło do bez-

prawnego działania Urzędu Komunikacji Elektro-

nicznej przeciwko Fundacji Lux Veritatis, właścicie-

lowi i wydawcy Telewizji Trwam.

Okazuje się, że

jeszcze przed zakończeniem postępowania koncesyj-

nego dotyczącego przyznawania miejsc na multiplek-

sie MUX-1 prezes Urzędu Komunikacji Elektronicz-

nej, pod koniec 2011 r. dokonała rezerwacji częstotli-

wości na rzecz spółek Eska TV, STAVKA, Lemon

Records i ATM.

Być może fakt ten nie budziłby emo-

cji, gdyby nie spotkał się ze sprzeciwem uczestnika

postępowania koncesyjnego.

W lutym 2012 r.

Fundacja Lux Veritatis w związ-

ki z zaistniałą sytuacją wystąpiła z wnioskiem do

UKE o wszczęcie postępowania, żądając wstrzyma-

nia wykonania tej decyzji i stwierdzenia jej nieważ-

ności.

Fundacja wskazywała, że prezes Urzędu Ko-

munikacji Elektronicznej dokonała tej czynności, nie

mając do tego tytułu prawnego, bowiem rezerwacja

częstotliwości nastąpiła wcześniej, zanim rozstrzy-

gnięty został podział koncesji przez Krajową Radę

51

1.

Dlaczego UKE zdecydował o rezerwacji często-

tliwości przed zakończeniem postępowania koncesyj-

nego przez KRRiT o przyznanie miejsca na multi-

pleksie cyfrowym?

Czy nie należało wstrzymać się

z wykonaniem tej decyzji do ostatecznego rozstrzy-

gnięcia postępowania koncesyjnego przez KRRiT?

2.

Dlaczego UKE odmówił Fundacji Lux Veritatis

tytułu prawnego do wystąpienia jako strona w związ-

ku z zarezerwowaniem częstotliwości pod (przyszłe)

ustalenia KRRiT, pomimo że Fundacja Lux Veritatis

jest uczestnikiem postępowania o przyznanie miejsca

na multipleksie?

Czy odmowa nie oznacza, że UKE

faktycznie stawia się ponad prawem?

Trudno bowiem

sobie wyobrazić, aby decyzję taką kwestionowały

podmioty, którym częstotliwości zarezerwowano.

3.

Czy zamierza Pan Premier zarządzić kontrolę

w UKE dotyczącą postępowania rezerwującego czę-

stotliwości w związku z postępowaniem w sprawie

przyznania miejsca na platformie cyfrowej?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Interpelacja

(nr 5993)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zniszczenia grobu

Szanowny Panie Ministrze!

Zniszczenie grobu

marszałka Józefa Piłsudskiego na wileńskiej Rossie

kami.

To niebywały akt wandalizmu.

Oczywiście

sprawcy są na razie anonimowi i nie można przed-

wcześnie wyciągać zbyt daleko idących wniosków, ale

nie można też wobec takiej niegodziwości przejść obo-

jętnie.

Mało kto tak bardzo pozytywnie zapisał się

w sercach Polaków jak Józef Piłsudski (z dumą dodam:

pierwszy honorowy obywatel Białegostoku), dlatego

profanacja jego grobu – w Mauzoleum Matki i Serca

Józefa Piłsudskiego – jest tak poruszająca i bolesna.

Po pierwszych informacjach o pomalowaniu nocą

z soboty na niedzielę farbą grobu marszałka oczeki-

wałem zdecydowanej reakcji władz Litwy na ten bar-

barzyński akt.

W takiej sytuacji nie może być żad-

nych wątpliwości, jaka powinna być postawa rządzą-

cych.

Wyrażam zadowolenie, że ta reakcja nastąpiła,

że litewski premier Andrius Kubilius potępił akt

wandalizmu dokonany na cmentarzu na Rossie.

Trze-

ba wyrazić za to uznanie.

Temat ten pokazuje, jak bardzo oba nasze narody

muszą prowadzić nieustanne działania, aby pojedna-

nie postępowało faktycznie, a nie jedynie w deklara-

cjach polityków.

Właśnie rola polityków, osób spra-

wujących władzę i kierujących najważniejszymi urzę-

dami, jest niezwykle ważna w tym względzie.

Równie

ważne jest zatem, aby obok słów premiera Litwy zna-

lazły się zdecydowanie potępiające stanowiska ze

strony szefów głównych litewskich partii politycz-

nych.

Szczególnie ważne będą wypowiedzi przedsta-

wicieli tych partii, które znane są z postaw skrajnie

nacjonalistycznych, w szeregach których pojawiają

się akcenty antypolskie.

Należy liczyć, że policja skutecznie prowadzić bę-

dzie dochodzenie w tej sprawie i wykryje sprawców

wandalizmu.

Skoro nie znamy jeszcze sprawców, nie-

wiele wnosi spekulowanie na temat bezpośrednich

przyczyn tego haniebnego aktu, jednak nawet gdyby

okazał się on „zwykłym” nikczemnym wybrykiem

chuligańskim, to z przykrością trzeba powiedzieć, że

nie jest to pierwszy taki akt, a atmosfera dla takich

działań jest od pewnego czasu coraz bardziej przy-

chylna.

Jednoznacznie wskazują na to skargi i wypo-

wiedzi przedstawicieli polskich organizacji na Litwie.

Można się spodziewać, że wobec faktu profanacji gro-

bu J. Piłsudskiego litewskie organizacje polityczne

będą się bronić przed przypisaniem im złych intencji,

a Litwie negatywnego wizerunku.

I trudno się z tym

nie zgodzić, jednak sprawdzianem prawdziwych in-

tencji w stosunku do mniejszości jest reakcja pań-

stwa i polityków na takie incydenty.

Jest to kolejna,

choć przykra, okazja, aby zapytać rządy i polityków

naszych państw o to, co powinno się uczynić, aby

relacje pomiędzy Polską i Litwą, między Polakami

i Litwinami (żyjącymi na Litwie i w Polsce) uległy

poprawie.

1.

Jaka jest reakcja polskich władz na zniszczenie

grobu Józefa Piłsudskiego?

Jaka jest oﬁcjalnareakcja

na to władz litewskich?

2.

Jakie działanie powinny zostać podjęte, aby do

takich aktów nie dochodziło?

Czy grób marszałka

Józefa Piłsudskiego i jego matki wymaga dodatkowe-

go zabezpieczenia przed wandalami?

3.

Nie jest to pierwszy przypadek niszczenia pol-

skich grobów na Litwie.

W październiku 2011 r. do-

szło do zniszczenia 50 polskich grobów legionistów

na cmentarzu w Święcianach (ok. 60 km od Wilna).

Czy w ostatnich dwóch latach doszło do innych aktów

wandalizmu w stosunku do polskich grobów i obiek-

tów historycznych oprócz tu wymienionych?

Czy wy-

kryto sprawców?

4.

Czy zjawisko dewastacji polskich grobów, po-

mników, materialnych świadectw polskiej kultury

nasila się w ostatnich latach na Litwie?

5.

Czy Pan Minister zamierza spotkać się z mini-

strem spraw zagranicznych Litwy lub może także

z przedstawicielami głównych partii politycznych Li-

52

twy, aby omówić możliwości poprawy stosunków pol-

sko-litewskich?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Białystok, dnia 19 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5994)

do ministra transportu,

w sprawie zamierzeń Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad wobec drogi

Gminom, przez które przebiega dotychczasowa

trasa DK 7, trudnym do zaakceptowania jest fakt, że

po wybudowaniu drogi S7 istniejący odcinek DK 7

zostanie z mocy prawa, a konkretnie przepisów art. 10

zaliczony do kategorii dróg gminnych.

Pozostaje to

ustawy, który stanowi, że do dróg gminnych zalicza

nych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg

odcinek DK 7, łączy dwa województwa (mazowieckie

i warmińsko-mazurskie), przecina drogę krajową

nr 60 i wojewódzką nr 615, nadto stanowi szlak tu-

rystyczny ze stolicy na Wybrzeże i Mazury.

Analizując zapis art. 10 ust. 5 cytowanej ustawy,

można dojść do przekonania, że jest on sprzeczny

z art. 7 ust. 2, gdzie zaliczanie do kategorii dróg

Proponowane przez Pana Ministra rozwiązanie, że

ewentualne zmiany kategorii dróg powinny zostać za-

inicjowane przez władze samorządowe, zważywszy na

terminy określone w przepisach tej ustawy, pociągnie

za sobą ponoszenie kosztów utrzymania drogi, w związ-

ku z tym, że gminy staną się jej zarządcami.

Niezwłocznie remontu wymaga most na rzece Wkra

i wiadukt nad torami kolejowymi, a gmin nie będzie

na to stać.

Zapewnienie GDDKiA, że przed przekaza-

niem gminom tego odcinka drogi wykona co najmniej

dokumentację robót w zakresie remontu obiektów mo-

stowych, renowacji elementów odwodnienia, remontu

poboczy, chodników – znając życie – należy traktować

w kategorii niespełnionych życzeń.

Problem ten od dawna widzą zainteresowani wój-

towie gmin oraz burmistrz miasta Mławy, przez co

interweniowali w GDDKiA, otrzymując odpowiedź,

która nie może ich satysfakcjonować.

Uważam tak-

że, że udzielona przez ministra transportu, budow-

nią interpelację w piśmie nr T-7ai-0701-13/12 nie

rozwiązuje podniesionego problemu zagospodaro-

do Napierek.

szym, czy przekazywany gminom odcinek drogi, za-

stąpiony przez nowo wybudowany, powinien spełniać

kryteria drogi gminnej określone w ustawie?

Jeżeli

przekazywany odcinek drogi nie spełnia kryteriów

drogi gminnej, to czy gmina jest zmuszona go prze-

nych nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z prze-

pisami art. 7 ust. 1 i 2 tejże ustawy?

Czy w związku

ust. 5, skoro ustawa nie przewidziała wszystkich oko-

liczności?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Koźlakiewicz

Ciechanów, dnia 21 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5995)

do ministra zdrowia

w sprawie włączenia byłych żołnierzy

o świadczeniach opieki zdrowotnej

jącymi sygnałami od byłych żołnierzy, którzy w okre-

sie PRL-u w ramach zastępczej służby wojskowej byli

nu, gdzie pracując w katorżniczych warunkach, wie-

lu straciło życie lub zostało inwalidami, składam in-

terpelację w sprawie włączenia byłych żołnierzy gór-

ników do katalogu uprawnionych do korzystania

Ustawą z dnia 2 wrześnie 1994 r. o świadczeniu

1994 Nr 111, poz. 537) oraz ustawą z dnia 10 wrze-

53

śnia 1999 r. o zmianie ustawy o dodatku i uprawnie-

niach przysługujących żołnierzom zastępczej służby

rud uranu (Dz. U. 1999 Nr 80, poz. 902) uznaje się,

że przymusowe zatrudnianie żołnierzy zastępczej

ło szczególny rodzaj represji.

Na mocy tych ustaw

żołnierzom górnikom przyznano dodatek w wysoko-

ści dodatku kombatanckiego.

Niestety osoby te nie

mogą korzystać z przywilejów zawartych w ustawie

o kombatantach, a żołnierze górnicy, którzy w wyni-

ku represji politycznych i przymusowej pracy w ko-

palniach, są inwalidami i z tego tytułu pobierają ren-

tę wojskową, nie mogą korzystać z art. 46 ustawy

mogą korzystać z pełnej refundacji leków.

refundacji leków dla żołnierzy górników, którzy w ra-

mach zastępczej służby wojskowej byli przymusowo

Z poważaniem

Poseł Katarzyna Matusik-Lipiec

Kraków, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5996)

do ministra środowiska

w sprawie oddziaływania farm wiatrowych

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilkunastu lat

w Polsce rozwija się energetyka wiatrowa.

Wiatr

to niewyczerpywalne źródło energii, a pozyskana

z niego energia nie zanieczyszcza środowiska.

Dlate-

go cieszy mnie, że wokół nas powstaje coraz więcej

farm wiatrowych.

Niestety, od jakiegoś czasu regularnie docierają

do mnie od lokalnej społeczności sygnały osób prote-

stujących w sprawie lokalizacji farm wiatrowych

w pobliżu ich siedzib.

Przychodzi do mnie również

sporo osób z apelem o pomoc w sprawach lokalizacji

farm wiatrowych, twierdząc, że są one umiejscowio-

ne zbyt blisko ich mieszkań i domów.

Utrzymują przy

tym, że siłownie wiatrowe wytwarzają niesłyszalne dla

ludzkiego ucha infradźwięki, które są bardzo dla ludzi

szkodliwe.

Według nich jest to odczuwalne zwłaszcza

wtedy, gdy siłowni wiatrowych jest dużo w jednym

miejscu, a wytwarzane przez ich śmigła infradźwięki

nakładają się na siebie.

Dodatkowym, negatywnym

skutkiem powstania farmy wiatrowej zbyt blisko za-

budowań ludzkich jest tzw. migotanie cieni wywołane

przez obracające się śmigła turbin wiatrowych.

Obecnie brakuje jednoznacznej odpowiedzi co do

oceny skutków stosowania turbin wiatrowych na zdro-

wie i życie ludzi.

Inwestorzy farm wiatrowych twierdzą,

że ich działanie nie powoduje negatywnych skutków dla

zdrowia ludzi, którzy mieszkają w ich pobliżu, nato-

miast zupełnie inną opinię na ten temat mają niezależ-

ni eksperci i wiele organizacji pozarządowych.

W związku z tym sygnałami proszę o odpowiedź

na następujące zapytania:

1.

Czy resort ochrony środowiska dysponuje naj-

nowszymi badaniami na temat ewentualnej szkodli-

wości infradźwięków wytwarzanych przez siłownie

wiatrowe dla zdrowia i życia ludzi?

2.

Jaki jest stosunek Światowej Organizacji Zdro-

wia do poruszanego tematu?

3.

Czy planowane jest w najbliższym czasie wpro-

wadzenie przepisów dokładnie określających, w jakiej

odległości od zabudowań ludzkich można zlokalizo-

wać turbiny wiatrowe, z uwzględnieniem ich mocy

i ilości?

Z poważaniem

Poseł Bożena Sławiak

Sulęcin, dnia 21 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5997)

do ministra ﬁnansów

od nieruchomości, zawartych w ustawie

Szanowny Panie Ministrze!

Problem dotyczy nie-

precyzyjnej deﬁnicji gruntów, budynków i budowli

czej, które stanowią przedmiot opodatkowania po-

datkiem od nieruchomości.

Z art. la ust. l pkt 3 usta-

lokalnych wynika, że gruntami, budynkami i budow-

lami związanymi z prowadzeniem działalności go-

spodarczej są grunty, budynki i budowle będące

ni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie

deﬁnicjipojęcia„względówtechnicznych”,któresto-

ją na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nie-

54

ruchomości do prowadzenia działalności gospodar-

czej i w konsekwencji uniemożliwiają jej opodatkowa-

nie podatkiem od nieruchomości według stawki wła-

ściwej dla nieruchomości wykorzystywanych do dzia-

łalności gospodarczej.

Również orzecznictwo i doktryna nie wypracowa-

ły spójnej koncepcji rozumienia tego pojęcia.

Liczne

spory podatników z organami podatkowymi znalazły

swój ﬁnał przed sądami administracyjnymi, które

dokonywały bardzo zróżnicowanej wykładni pojęcia

„względy techniczne”.

Brak deﬁnicji legalnej tego

określenia powoduje dowolność w ustalaniu przez

organy podatkowe spełnienia przesłanek istnienia

„względów technicznych”, a co zatem idzie w stoso-

waniu stawek podatku od nieruchomości.

To z kolei

rodzi pytanie o zachowanie zasady pewności prawa

stanowiącej element zaufania obywateli do państwa

i prawa, która postuluje przede wszystkim przewidy-

walność i obliczalność rozstrzygnięć organów władzy

publicznej.

1.

Czy Ministerstwo Finansów prowadzi prace

nad przygotowaniem nowelizacji ustawy o podatkach

„względów technicznych”?

2.

Kto, zdaniem Pana Ministra, organ podatkowy

czy inny organ administracji, powinien rozstrzygać

o spełnieniu przesłanek zaistnienia „względów tech-

nicznych”?

Z poważaniem

Poseł Jacek Świat

Wrocław, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 5998)

do ministra sprawiedliwości

w Wołowie, Miliczu i Strzelinie

Szanowny Panie Ministrze!

Przygotowywana

przez Ministerstwo Sprawiedliwości reforma orga-

nizacji sądownictwa powszechnego polegająca na li-

kwidacji 79 sądów rejonowych, m.in. sądów rejono-

wych w Wołowie, Miliczu i Strzelinie, wzbudza zanie-

pokojenie i liczne protesty społeczności lokalnej,

a także władz samorządowych i pracowników tych

sądów.

Jednym z argumentów podnoszonych przez

protestujących jest to, że skutkiem reformy będzie,

wbrew przewidywanym założeniom, pogorszenie

sprawności funkcjonowania sądów.

Orzekanie przez

sędziego zarówno w wydziale zamiejscowym, jak

i wydziale sądu rejonowego w siedzibie sądu (w in-

nym mieście) może spowodować jego większe, a być

może niekiedy zbyt duże obciążenie sprawami, a co

za tym idzie niekorzystnie wpłynie na sprawność

rozpoznawania spraw rozpoznawanych w wydzia-

łach zamiejscowych, nie powodując usprawnienia

orzekania w wydziałach sądów rejonowych.

Niebez-

podstawne są też obawy, że reorganizacja sądownic-

twa doprowadzi do marginalizacji powiatów i mia-

steczek, takich jak Wołów, Milicz czy Strzelin.

Istotą

powstania powiatów było bowiem to, że miały w nich,

jak najbliżej mieszkańców, funkcjonować takie insty-

tucje, jak sąd czy prokuratura.

Rodzi się też pytanie,

czy reorganizacja sądów rejonowych nie jest począt-

kiem ich faktycznej likwidacji i czy nie jest zapowie-

dzią likwidacji np. prokuratury czy innych insty-

tucji w tych miasteczkach.

W odpowiedziach na liczne interpelacje i zapytania

poselskie przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedli-

wości zapewniali, że sądy rejonowe zostaną prze-

kształcone w wydziały zamiejscowe sądów rejono-

wych i nie spowoduje to negatywnych skutków spo-

łecznych, w tym naruszenia konstytucyjnego pra-

wa obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpa-

trzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez

Tymczasem w uzasadnieniu kolejnej wersji pro-

jektu rozporządzenia czytamy: „Regulacja ta obej-

mować będzie powołanie zamiejscowych wydziałów:

cywilnego, karnego, rodzinnego i nieletnich oraz pra-

cy.

Funkcjonowanie tych wydziałów, szczególnie w od-

niesieniu do obecnych jednostek o etatyzacji wynoszą-

cej 4–8 sędziów, będzie przedmiotem wnikliwego mo-

nitorowania, w kontekście zasadności ich dalszego

istnienia”.

Należy zatem wnioskować, że obawy spo-

łeczności i władz lokalnych Wołowa, Milicza i Strzeli-

na, w których sądy rejonowe liczą od 7–8 sędziów,

nie są bezpodstawne.

Negatywne skutki społeczne by-

łyby nieuniknione.

Jako uzasadnienie proponowanej reformy mini-

sterstwo podaje również oszczędności.

W związku

z tym, że projekt ulega ciągłym modyﬁkacjom(wobec-

nej, przesłanej w dniu 6 czerwca br. do uzgodnień

resortowych wersji przewiduje likwidację 79 sądów

spośród 115 sądów przewidzianych w poprzedniej wer-

sji projektu), należy się zastanowić, czy poprzez wpro-

wadzenie reformy zostanie osiągnięty zamierzony

przez ministerstwo cel i czy koszty ﬁnansoweispo-

łeczne proponowanej reformy nie będą większe niż sza-

cowne korzyści.

1.

Czy uzasadnione są obawy społeczności lokal-

nej, że reorganizacja sądownictwa spowoduje pogor-

szenie sprawności funkcjonowania wydziałów zamiej-

scowych?

2.

Jakie będą kryteria oceny zasadności funkcjo-

nowania wydziałów zamiejscowych o etatyzacji do

8 sędziów i czy w związku z tym przewidywana jest

55

docelowa likwidacja sądów w Wołowie, Miliczu, Strze-

linie?

3.

Jakie będą oszczędności wynikające z likwida-

cji sądów, a jakie koszty wprowadzenia proponowanej

reformy?

4.

Czy ministerstwo rozważa możliwość wycofa-

nia się z proponowanych zmian organizacji sądów?

5.

Czy ministerstwo planuje również likwidację

prokuratury w Wołowie, Miliczu i Strzelinie?

Z poważaniem

Poseł Jacek Świat

(nr 5999)

do ministra transportu,

nostek samorządu terytorialnego z gmin na Dolnym

Śląsku skierowali do mnie pismo dotyczące zagad-

nień wynikających z planowanej realizacji projektu

pn. koleje dużych prędkości.

W związku z tym proszę

przez samorządowców:

Czy podjęto konkretną decyzję dotyczącą realiza-

cji kolei dużych prędkości, a jeżeli tak – kiedy ma to

nastąpić?

Jeżeli nie – czy można spodziewać się kon-

kretnej decyzji?

W jakiej perspektywie czasowej możemy się spo-

dziewać realizacji tego przedsięwzięcia?

Czy projekt przebiegu KDP będzie wprowadzany

jako inwestycja do planów miejscowych województw,

w tym województwa dolnośląskiego?

Czy gminy, przez które projektuje się przebieg tra-

sy KDP, są zobowiązane wprowadzać ten projekt do

swoich studiów uwarunkowań i kierunków zagospo-

darowania przestrzennego oraz planów miejscowych,

a jeśli tak – na podstawie jakich konkretnie uzgod-

nień i przepisów?

Kiedy rozpocznie się wykup gruntów pod tę inwe-

stycję, a jeśli nie ma konkretnej daty – z jakim wy-

przedzeniem czasowym w stosunku do realizacji sa-

mego przedsięwzięcia?

Jaką szerokość będzie miał pas gruntów, objęty

oddziaływaniem inwestycji, za który właścicielom

będą przysługiwać odszkodowania?

Czy będzie to tylko teren wykupiony pod inwesty-

cję, czy też o rekompensaty będą mogli ubiegać się

właściciele sąsiednich zainwestowanych gruntów?

Czy wypracowane obecnie studium wykonalności

przebiegu LDP będzie w całości uwzględnione przy

realizacji projektu, jeśli byłby on ﬁnalizowanyzakil-

kanaście, kilkadziesiąt lat, czy może będzie ulegało

modyﬁkacjom?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 28 maja 2012 r.

Interpelacja

(nr 6000)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zatrudniania osób prowadzących

skiego wpłynęła sprawa mieszkanki z powiatu pu-

ławskiego borykającej się z niejasnościami dotyczą-

cymi zatrudnienia osoby prowadzącej na podstawie

decyzji wójta publiczny punkt przedszkolny.

Prowa-

dząca taki punkt osoba ﬁzycznajestpozapełnie-

niem tej funkcji jednocześnie nauczycielem, który

w nim prowadzi zajęcia dydaktyczno-wychowawcze,

oraz sprzątaczką.

Warto w tym miejscu nadmie-

nić, że jedynym źródłem ﬁnansowaniapunktujest

dotacja.

Z tych środków ﬁnansowanyjestzakupma-

teriałów dydaktycznych, środków czystości, opłaca-

ne są media.

Środki, które pozostają po uregulowa-

niu ww. zobowiązań, przeznaczane są na wynagro-

dzenie dla zatrudnionego nauczyciela.

Problem dotyczy odprowadzenia składki na ubez-

pieczenie społeczne w sytuacji, z jaką mamy do czy-

nienia w przypadku mieszkanki powiatu puławskie-

go, która punkt prowadzi i jest w nim jednocześnie

nauczycielem.

Na pismo skierowane przez zaintere-

sowaną w tej sprawie do Zakładu Ubezpieczeń Spo-

łecznych ZUS, udzielając odpowiedzi, zajął następu-

jące stanowisko: „Prowadzenie Publicznego Punk-

tu Przedszkolnego na podstawie zezwolenia Wójta

Gminy Puławy nie stanowi więc dla Pani tytułu

do objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami spo-

łecznymi, pod warunkiem że nie osiąga pani z tego

tytułu wynagrodzenia w ramach umowy o pracę lub

umowy zlecenia”.

Jednak trzeba pokreślić, że jako

osoba może być organem prowadzącym i jednocze-

śnie jako nauczyciel pracujący w tym punkcie nie

może podpisać umowy, tym samym nie ma z tytułu

prowadzenia publicznego punktu przedszkolnego ani

ubezpieczenia, ani możliwości udokumentowania

swoich lat pracy jako nauczyciel.

Ta sytuacja jest

więc skomplikowana i wymaga pogłębionej analizy

przepisów regulujących tę kwestię.

jakich zasadach osoba prowadząca punkt przedszkol-

56

ny w sytuacji wyżej opisanej może być zatrudniona

oraz opłacać składki na ubezpieczenie społeczne?

Poseł Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6001)

do ministra gospodarki

w sprawie terminu wejścia w życie

Szanowny Panie Ministrze!

Jeszcze w 2010 r.

prowadziłem korespondencję w sprawie wprowadze-

nia systemu boniﬁkatdlanajuboższychodbiorców

energii elektrycznej, tzw. odbiorców wrażliwych.

We-

dług opracowanej przez Ministerstwo Gospodarki

koncepcji odbiorcy objęci systemem wsparcia po do-

starczeniu zaświadczenia wydanego przez OPC zakła-

dowi energetycznemu mają otrzymywać rachunek

pomniejszony o kwotę ryczałtu, którego wysokość

będzie ustalana w oparciu o średnią cenę energii elek-

trycznej oraz próg zużycia energii, różny w zależności

od wielkości gospodarstwa domowego.

Przedsiębior-

stwu zaś będzie przysługiwała rekompensata z bu-

dżetu państwa w postaci dotacji przedmiotowej.

W odpowiedzi na moje zapytanie dotyczące wyżej

wspomnianego zagadnienia, w szczególności kiedy

ministerstwo przewiduje przygotowanie rozporzą-

dzenia, które umożliwi wejście w życie i zastosowanie

w praktyce proponowanych rozwiązań, pojawiła się

deklaracja, że system ochrony odbiorcy wrażliwego

będzie mógł wejść w życie w pierwszej połowie 2011 r.

Pozostając zainteresowanym tym tematem, pragnę

ponownie zwrócić się z prośbą o informację: Jaki jest

obecnie stan prac w tym temacie oraz kiedy przewi-

dywany jest ostateczny termin ich realizacji?

Poseł Włodzimierz Karpiński

(nr 6002)

do ministra edukacji narodowej

przez Ministerstwo Edukacji Narodowej

zewnętrzną przeprowadzaną

w polskich szkołach

zewnętrzną, ponieważ obecne rozporządzenie MEN

nika 2009 r. rodzi wiele wątpliwości interpretacyj-

nych.

Skutkują one ustaleniem diametralnie różnych

stopni spełnienia wymagań na podstawie tych sa-

mych lub zbliżonych danych liczbowych.

Taka sytu-

acja powoduje dużą dowolność interpretacyjną da-

nych przez wizytatorów, co z kolei skutkuje poczu-

ciem krzywdy, gdyż zdarzają się przypadki, że ko-

rzystniejsze wskaźniki wcale nie mają odzwierciedle-

nia w ustaleniu poziomu spełnienia wymagań przez

placówki – rozbieżności w ocenach od B do E.

Raporty dostępne w Internecie powinny stanowić

obiektywną informację o szkole dla zainteresowa-

nych uczniów i ich rodziców, ale tak może być tylko

w przypadku porównywalnych ocen na podstawie

porównywalnych danych.

Zastrzeżenia budzą też terminy wskazane w roz-

porządzeniu.

Brak doprecyzowania zapisów dotyczących prze-

kazania raportu w formie pisemnej przez zespół ewa-

luatorów powoduje, że zdarzają się przypadki przed-

stawiania raportu ustnie w terminie 7 dni, ale pisem-

nie po np. 41 dniach.

Uważam, że ministerstwo po-

winno dookreślić przepisy w tym zakresie.

Otrzymywałam także prośby ze strony dyrekto-

rów szkół, w których przeprowadzano ewaluację, aby

wydłużyć czas na złożenie zastrzeżeń do raportu do

14 dni, ponieważ 7 dni to za mało czasu na przeana-

lizowanie i odniesienie się rady pedagogicznej do ra-

portu.

rozporządzenia w zakresie wskazanym powyżej.

Czy ministerstwo planuje doprecyzowanie przepi-

sów dotyczących ewaluacji zewnętrznej w zakresach

wskazanych w interpelacji?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gapińska

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6003)

do ministra skarbu państwa

przez spółki Skarbu Państwa

wobec podmiotów gospodarczych i posłów

przez Ministerstwo Skarbu Państwa

Do mojego biura poselskiego wpłynęły pisma in-

formujące o działaniach podejmowanych przez ENER-

GA Hydro sp. z o.o. w sprawie realizacji przedsięwzię-

cia inwestycyjnego polegającego na budowie małej

57

Smolanka, gm. Sępopol, woj. warmińsko-mazurskie.

Sprawa wzbudziła moje szczególne zainteresowanie,

ponieważ dotyczy terenu mojej działalności poselskiej

oraz przedstawiciele ENERGA Hydro sp. z o.o. pod-

czas jednego ze spotkań z władzami samorządowymi

zakwestionowali pełnienie przeze mnie mandatu re-

prezentanta narodu wybranego w wyborach po-

wszechnych.

Otrzymałem sporządzoną przez pana wiceburmi-

strza Sępopola „notatkę służbową” z dnia 20 marca

2012 r. a dotyczącą spotkania w dniu poprzednim

reprezentantów ENERGA Hydro sp. z o.o. w osobach

pana wiceprezesa Zarządu ENERGA Hydro sp. z o.o.

i pana dyrektora oddziału Olsztyn oraz pana burmi-

strza Sępopola i pana wiceburmistrza.

Do mojej wiadomości pan M. C., działający jako

ﬁrmaIPSEConsult,przekazałswojąskargęzdnia

7 maja br. skierowaną do Pana Ministra.

Wiem za-

tem, że owa notatka znana jest również Panu Mini-

strowi.

Otrzymałem również do wiadomości odpo-

wiedź IPSE Consult Mirosław Czech z dnia 14 czerw-

ca br. na pismo z dnia 27 maja br., znak: DPS-PZ-

-5232-3/12 (DPS/186/12), pana dyrektora Departa-

mentu Projektów Strategicznych MSP, wraz z odpo-

wiedzią pana dyrektora.

Ministerstwo Skarbu Państwa usatysfakcjonowa-

ły wyjaśnienia ENERGA Hydro sp. z o.o. w przed-

miotowej sprawie, w tym odnośnie do rażącego na-

ruszenia godności posła na Sejm RP.

Moje zdziwienie

brakiem reakcji MSP i napiętnowania działań repre-

zentantów spółki Skarbu Państwa jest tym większe,

że nie znam żadnego z członków władz ENERGA

Hydro i nigdy nie rozmawiałem z reprezentantami

tej spółki.

Rzeczpospolita Polska jest państwem prawa, zaś

organy jej władzy publicznej zobowiązane są do sta-

nia na straży praworządności.

Ustawa z dnia 9 maja

stwierdza, że posłom i senatorom zapewnia się wa-

runki niezbędne do skutecznej realizacji ich obowiąz-

ków oraz ochronę praw wynikających ze sprawowa-

nia mandatu.

Jedną z zasad państwa prawa jest zwalczanie nie-

uczciwej konkurencji zgodnie z przepisami ustawy

poz. 1503, z późn. zm.).

Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia

da na organy administracji publicznej obowiązek wspie-

rania przedsiębiorczości, szczególnie mikroprzedsię-

biorców oraz małych i średnich przedsiębiorców.

1.

Czy w działaniach reprezentantów spółek Skar-

bu Państwa zasadą jest formułowanie wobec repre-

zentantów organów administracji publicznej opinii

na temat posłów i senatorów podobnych do wypowie-

dzianych przez wiceprezesa ENERGA Hydro sp.

z o.o.: „Taki człowiek nie powinien być wybrany na

posła kolejnej kadencji.

Stwierdził również, że zna

środowisko Platformy Obywatelskiej i wielu polity-

ków, ale nie korzysta z ich wsparcia i pomocy”?

2.

Jeżeli nie jest zasadą, to dlaczego MSP nie

zareagowało na słowa wiceprezesa ENERGA Hy-

dro sp. z o.o. wypowiedziane pod adresem posła na

Sejm RP?

3.

A jeśli jest zasadą, to na jakiej podstawie MSP

ustaliła ową zasadę i pozwala na jej kontynuowanie,

choć byłaby rażąco sprzeczna z prawem?

4.

Czy składanie przez wiceprezesa spółki Skar-

bu Państwa oferty władzom samorządowym sﬁnan-

sowania w zamian za współpracę „jakiejś gminnej

imprezy, bo dla spółki kwota 5000,00 zł czy 10 000,00 zł

to nie jest żaden problem”, nie wyczerpuje znamion

naruszenia art. 229 Kodeksu karnego?

5.

Czy pozostałe działania przedstawicieli spółki

Skarbu Państwa opisane w „notatce służbowej” nie

wyczerpują znamion próby wymuszenia czynności na

organie administracji lub funkcjonariuszu, o której

mowa w art. 224 Kodeksu karnego?

6.

Czy deprecjonowanie przez reprezentantów

spółki Skarbu Państwa innego podmiotu gospodar-

czego, używanie wobec niego sformułowań takich

jak: „golas”, „nie ma pieniędzy ani doświadczenia”,

że nie warto z ową ﬁrmąwspółpracować,boto„spe-

kulanci”, nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji,

1996 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji?

7.

Jeżeli nie wyczerpuje, to jak należy zakwaliﬁ-

kować działania reprezentantów spółki Skarbu Pań-

stwa?

Jeżeli zaś wyczerpuje, to jakie kroki podejmie

Minister Skarbu Państwa, by przeciwdziałać owym

praktykom?

Z poważaniem

Poseł Miron Sycz

Warszawa, dnia 19 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6004)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ewentualnych zamierzeń rządu

dotyczących reformy strukturalnej

i funkcjonalnej jednostek

samorządu terytorialnego

Szanowny Panie Premierze!

Od pewnego czasu

można zaobserwować nasilającą się tendencję po-

szczególnych resortów do ograniczania niektórych

zadań wykonywanych przez związane z nimi jednost-

ki szczebla powiatowego.

Proponowane jest m.in.

ograniczanie liczby sądów i prokuratur rejonowych

oraz inspektoratów inspekcji budowlanej i sanitarnej.

Takie działania nie wpływają bezpośrednio na funk-

58

cjonowanie samorządów powiatowych, lecz bez wąt-

pienia powodują ograniczenie ich znaczenia.

Powiązanie terytorialne samorządowych powia-

tów z jednostkami administracji zespolonej oraz jed-

nostkami rejonowymi wymiaru sprawiedliwości ma

na celu ułatwienie obustronnych kontaktów pomię-

dzy mieszkańcami a instytucjami oraz urzędami zo-

bowiązanymi do ich obsługi.

Pojawiające się informa-

cje o ewentualnych dalszych zmianach dotyczących

również struktury j.s.t. wzbudzają zatem uzasadnio-

ny niepokój zarówno u przedstawicieli samorządu,

jak i u mieszkańców, którzy w okresie ostatnich

13 lat przyzwyczajali się do nowej struktury podzia-

łu administracyjnego.

Należy zwrócić szczególną

uwagę na liczne protesty, które mają miejsce w od-

niesieniu do planów likwidacji sądów i prokuratur

rejonowych, powiatowych inspekcji budowlanych czy

też zmian dotyczących powiatowych jednostek Za-

kładu Ubezpieczeń Społecznych.

Przedstawiciele strony samorządowej podkreślają

jednocześnie, że ostatnie lata były dla j.s.t. czasem

nauki i wypracowywania modelu współpracy pomię-

dzy poszczególnymi szczeblami samorządu.

Podejmo-

wanie jakichkolwiek działań reorganizacyjnych w chwi-

li obecnej doprowadzi do zniweczenia wysiłków tysię-

cy gmin i powiatów, które aktywnie ze sobą współ-

pracują, realizując rozmaite projekty.

Bardzo proszę Pana Premiera o odpowiedź na po-

niższe pytania:

1.

Czy planowane są działania zmierzające do

wprowadzenia zmian w obowiązującym obecnie po-

dziale administracyjnym kraju, a jeśli tak, to jaki jest

ich zakres oraz planowany czas ich wprowadzenia?

2.

Czy opracowywane są zmiany dotyczące zasad

ﬁnansowaniaj.s.t.?

Wprzypadkuodpowiedzitwier-

dzącej bardzo proszę o podanie głównych założeń

tworzonych projektów ustaw i rozporządzeń.

3.

Proszę również o odpowiedź: Czy podejmując

działania o charakterze restrukturyzacyjnym w od-

niesieniu do wspomnianych na wstępie jednostek,

wykonywana jest poza ekonomiczną również analiza

społecznych konsekwencji takich rozwiązań?

Szcze-

gólnie w odniesieniu do kwestii przerzucenia na miesz-

kańców dodatkowych kosztów związanych z dotar-

ciem do wybranej instytucji, a także nagłego zwięk-

szenia ich terytorialnej odpowiedzialności (szczeg.

sanepid i PINB).

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6005)

do prezesa Rady Ministrów

ratującej życie chorym na czerniaka

Szanowny Panie Premierze!

Ponownie, tym ra-

zem w drodze interpelacji, zwracam się do Pana Pre-

miera w sprawie dramatycznej sytuacji chorych na

czerniaka, żyjących tylko dzięki szczepionce opraco-

wanej przez poznańskiego profesora Andrzeja Mac-

kiewicza.

Pomimo wielokrotnych apeli różnych śro-

dowisk oraz licznych (w tym także i moich) wystąpień

kierowanych do członków rządu w formie zapytań,

pytań i interpelacji ten wyjątkowy lek wciąż nie może

się doczekać odpowiedniego ﬁnansowania.

Całkowicie niezrozumiałe jest to, że bezapelacyj-

ny i całkowicie potwierdzony sukces, jakim jest sku-

teczność szczepionki, nie znajduje odzwierciedlenia

w postaci pomocy ﬁnansowej umożliwiającej osta-

teczne zakończenie badań i dopuszczenie jej do po-

wszechnego stosowania.

Kilkaset osób chorujących

na czerniaka od lat żyje tylko dzięki eksperymental-

nemu lekowi profesora Mackiewicza.

Pomimo pier-

wotnej diagnozy, niepozostawiającej żadnych złu-

dzeń, udało się u nich powstrzymać rozwój nowotwo-

ru, minimalizując objawy jego występowania.

Efek-

tywność tej metody znają również wiodące ośrodki

europejskie, które właśnie do Poznania kierują cho-

rych, u których inne metody leczenia nie dają szans

na pokonanie czerniaka.

Wstrzymanie dalszej tera-

pii, związane z brakiem środków na jej kontunuowa-

nie, będzie równoznaczne ze skazaniem ich na na-

wrót choroby, która jak wiadomo jest chorobą śmier-

telną.

Skuteczność szczepionki wymaga bowiem jej

stałego przyjmowana w odstępach miesięcznych.

przyjmie Pan na siebie odpowiedzialność za tragicz-

ne dla chorych konsekwencje odmowy dalszego ﬁ-

nansowania leczenia pacjentów przyjmujących szcze-

pionkę na czerniaka?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

59

Interpelacja

(nr 6006)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie prawa dzieci obcokrajowców

Szanowny Panie Premierze!

Z nauki języka i kul-

tury korzystają zarówno dzieci obywateli polskich

zaliczających się do poszczególnych mniejszości na-

rodowych, jak również dzieci obcokrajowców czasowo

przebywających na terytorium naszego kraju.

Do-

tychczas zajęcia dla nich prowadzone były wspólnie,

co wydatnie przyczyniało się do lepszego wykorzysta-

nia możliwości edukacyjnych oraz integracji pomię-

dzy uczniami.

Z uwagi na rozbieżności prawne doty-

czące zasad ﬁnansowaniakształceniaposzczególnych

grup niemożliwe okazało się dalsze prowadzenie

wspólnych zajęć.

Na skutek interwencji organizacji mniejszościo-

wych Ministerstwo Edukacji Narodowej zapowiedzia-

ło stosowną nowelizację ustawy o systemie oświaty,

której konsekwencją ma być ujednolicenie zasad regu-

lujących opisaną wyżej kwestię.

Pomimo deklaracji ta

oczekiwana przez środowiska mniejszościowe i obco-

krajowców inicjatywa nie doczekała się realizacji.

są powody, dla których do dnia dzisiejszego wskaza-

ny w niniejszej interpelacji problem nie może zostać

skutecznie rozwiązany?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

(nr 6007)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa

Szanowny Panie Ministrze!

Aktualna treść pro-

jektu wspólnej koncepcji Rady Unii Europejskiej do-

tyczącej podstawowego rozporządzenia Wspólnej Poli-

tyki Rybołówstwa brzmi następująco: „Wspólna Poli-

tyka Rybołówstwa wdroży kroki zapobiegawcze w kon-

tekście zarządzania łowiskami i zapewni, że eksplo-

atacja żywych zasobów morskich będzie regulować

liczebność odławianych gatunków przynajmniej na

poziomach, które pozwolą generować Maksymalny

Zrównoważony Połów.

Wyżej wspomniane kwoty eks-

ploatacyjne powinny być osiągnięte w 2015 roku tam,

gdzie jest to możliwe, oraz w 2020 roku jako w terminie

ostatecznym”.

Jeśli to nazewnictwo zostanie ostatecznie przyję-

te na czerwcowych posiedzeniach Rady, to ucierpią

zarówno interesy polskiego sektora rybołówstwa

w perspektywie długofalowej, jak i możliwości odzy-

skania odpowiedniego statusu środowiskowego pol-

skich łowisk.

Stanie się tak, o ile „przynajmniej” ozna-

czać będzie możliwość oscylacji wokół progów tożsa-

mych z maksymalnym zrównoważonym połowem.

Spowoduje to większą liczbę kosztownych operacji

rybackich, ponieważ utrzymywanie zasobów powy-

żej maksymalnego zrównoważonego połowu będzie

wymagać znacznie mniejszej aktywności rybackiej

przy jedynie nieznacznie niższym połowie; ponadto

odpowiednie zarządzanie zróżnicowanymi polskimi

łowiskami stanie się niemożliwe, tak jak nierealne jest

utrzymywanie wszystkich zasobów na poziomie mak-

symalnego zrównoważonego rozwoju symultanicznie.

Zostaniemy pozbawieni pozytywnych skutków, jakie

powodują populacje danych zasobów na poziomie zde-

cydowanie przewyższającym maksymalny zrównowa-

żony połów, takich jak na przykład: wyższa odporność

morza na zmiany klimatyczne, zanieczyszczenia czy

zakwaszenie.

Ponadto nie będziemy możliwie efektyw-

nie zarządzać naszymi łowiskami w przeciwieństwie

do Nowej Zelandii czy Australii, gdzie występuje prak-

tyka połowu jedynie w objętości gwarantującej naj-

wyższy zrównoważony zysk w perspektywie długofa-

lowej, co zawsze oznacza zasoby ryb dalece powyżej

poziomu maksymalnego zrównoważonego połowu.

stępujące pytanie: Jak Pan Minister zamierza spowo-

dować, aby wspólna polityka rybołówstwa skoncentro-

wała się na zagwarantowaniu, że eksploatacja zaso-

bów morskich pozostawi liczebność poławianych

gatunków powyżej poziomów, które stanowią mak-

symalny zrównoważony połów?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6008)

do prezesa Rady Ministrów

polskich statków rybackich

Z informacji uzyskanych od polskich rybaków

wynika, iż od maja 2007 r. do grudnia 2011 r. ilość

kontroli statków rybackich na Morzu Bałtyckim nosi

znamiona dyskryminacji i prześladowania polskich

właścicieli tych jednostek.

W Szwecji posiadającej

60

1390 statków rybackich przeprowadzono w tym

czasie 1580 kontroli, w Danii posiadającej 2789

statków rybackich przeprowadzono 1719 kontroli,

w Niemczech posiadających 1584 statki rybackie

przeprowadzono tylko 884 kontrole, w Finlandii

posiadającej aż 3332 statki rybackie przeprowadzo-

no tylko 51 kontroli.

Natomiast w Polsce posiada-

jącej tylko 790 statków rybackich przeprowadzono

aż 10 832 kontrole!!!

Czy jest to przejawem braku zaufania obecnego

rządu do swoich obywateli czy usankcjonowaną for-

mą dręczenia naszych przedsiębiorców?

Czy zamie-

rza Pan przeprowadzić kontrolę kontrolujących lub

podjąć inne działania w tej sprawie?

Poseł Andrzej Jaworski

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6009)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie Kieleckich Kopalni

Surowców Mineralnych SA

i Dolnośląskich Surowców Skalnych SA

w kolejnej sprawie, w której wyjaśnień nie mogę uzy-

skać od Pańskiego ministra skarbu państwa pana

Mikołaja Budzanowskiego.

Udzielane przez pana ministra odpowiedzi świad-

czą o tym, że chyba nie jest on w stanie zapanować

nad tym, co robią urzędnicy jego resortu, a nawet

nad tym, co podpisuje.

1.

Tak dla przykładu: pan minister, odpowiadając

mi na pytanie dotyczące niedopełnienia obowiązków

przez jego przedstawiciela w Radzie Nadzorczej Kie-

leckich Kopalni Surowców Mineralnych, poucza mnie

co do sposobu i podstaw prawnych funkcjonowania

rad nadzorczych i informuje, że przepisy prawa nie

przewidują instytucji zdania odrębnego.

Tymczasem

w podpisanym przez pana ministra skarbu zarządze-

niu nr 13 z dnia 13 lutego 2012 r. (punkt IV, zał.

nr 2), będącym instrukcją postępowania przedstawi-

cieli ministra w radach nadzorczych kontrolowanych

przez niego spółek, znajduje się rozdział: „Zdanie od-

rębne”.

W rozdziale tym minister skarbu instruuje

swoich przedstawicieli w radach nadzorczych, iż

w przypadku uchwał sprzecznych z prawem, posta-

nowieniami statutu lub szkodliwych dla spółki „czło-

nek rady nadzorczej powinien głosować przeciw

i zgłosić do protokołu zdanie odrębne”; „zdanie od-

rębne powinno zostać zapisane w protokole z posie-

dzenia lub załączone na piśmie do protokołu” (infor-

macyjnie: wcześniej obowiązujące zarządzenie MSP,

regulujące tę samą materię, zawierało ten zapis

w identycznym brzmieniu w załączniku nr 3).

Zatem Panie Premierze, z uwagi na fakt, że Pań-

ski minister nie pamięta nawet swoich własnych wy-

tycznych, a sprawa dotyczy kilkuset milionów zł, ja-

kie zostały wyprowadzone z kieleckiej spółki KKSM

SA w aferze DSS SA, proszę Pana Premiera o wyrę-

czenie swojego ministra i odpowiedź na pytania:

Czy przedstawiciel ministra Skarbu Państwa, gło-

sując przeciwko uchwałom rady nadzorczej, wyraża-

jącym zgodę na obciążanie majątku KKSM SA bez-

pośrednio lub pośrednio na rzecz zobowiązań spółki

DSS SA, wykonał zalecenia tegoż ministra Skarbu

Państwa i wniósł zgodnie z tymi zaleceniami zdanie

odrębne?

Czy przedstawiciel ministra zgodnie z wcześniej

obowiązującym załącznikiem nr 3 do zasad nadzoru

nad spółkami z udziałem Skarbu Państwa:

— informował ministerstwo o niekorzystnych

dla akcjonariusza działaniach podejmowanych

w spółce?

— informował ministerstwo o poważnych zmia -

nach sytuacji ﬁnansowejiproblemachwdziałalności

spółki?

— zgłaszał organom ścigania zawiadomienia

o podejrzeniu popełnienia działań na szkodę spółki?

Wszystkie powyższe obowiązki wynikały z zale-

ceń, jakie – co do postępowania – nałożył minister

skarbu państwa na swoich przedstawicieli w radach

nadzorczych.

Chcę zatem uzyskać odpowiedź: Jak

w sytuacji, kiedy doprowadzano do upadłości dobrze

prosperującą spółkę, zachował się przedstawiciel mi-

nistra skarbu i jak zachował się sam minister?

2.

W związku z zachowaniem samego ministra

skarbu: W odpowiedzi na moją kolejną interpelację

pan minister Budzanowski pisze: „W uzupełnieniu

przekazanych informacji pragnę poinformować, że

Skarb Państwa od września 2011 r. zwracał się do

DSS SA i zarządu spółki z prośbą o przedstawienie

wyjaśnień i informacji.

Pierwsza odpowiedź, złożona

przez zarząd KKSM SA wpłynęła do ministerstwa

w lutym 2012 r.”(!)

Zatem Panie Premierze proszę o wyjaśnienie:

Czym spowodowana była ta 5-miesięczna bezczyn-

ność ministra skarbu?

Dlaczego przez 5 kolejnych

miesięcy, nie uzyskując odpowiedzi na zadawane py-

tania, bezczynnie przyglądał się, jak wyprowadzane

są pieniądze ze spółki KKSM, nie podejmując ade-

kwatnych do sytuacji działań?

3.

Minister skarbu państwa powołany jest do wy-

konywania nadzoru właścicielskiego nad powierzo-

nym mu majątkiem Skarbu Państwa.

Brak adekwat-

nej dla zagrożenia, dla tego majątku reakcji jest ewi-

dentnym niedopełnieniem obowiązków przez mini-

stra skarbu państwa.

Jest to obok sprawy ENEA SA

kolejny przypadek, który pokazuje, iż minister Bu-

dzanowski nie ma żadnej rzeczywistej kontroli nad

ﬁnansami nadzorowanych przez niego spółek.

Zaś

w sytuacji, gdy dochodzi do rzeczywistego zagroże-

nia, jedynym argumentem ministra jest to, że „on nic

nie może, gdyż jest tylko akcjonariuszem”.

W sytu-

acji, gdy minister daje się poznać jako osoba niezna-

61

jąca treści swoich własnych zarządzeń, taka bezrad-

ność przestaje dziwić.

Pytanie do Pana Premiera: Czy zamierza Pan

podjąć jakiekolwiek kroki w celu rozliczenia pana mi-

nistra Budzanowskiego z niedopełnienia przez niego

obowiązków, które to zaniechanie doprowadziło

w konsekwencji do upadku dobrze prosperującą, dużą

spółkę i utraty wartości znajdujących się w posiada-

niu MSP akcji?

Poseł Jan Cedzyński

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

(nr 6010)

do ministra spraw wewnętrznych

skałem, prawdopodobnie w najbliższym czasie likwi-

dacji ma ulec komisariat Policji w Jaworznie w woj.

śląskim.

Zapowiadane zmiany budzą duże zaniepoko-

jenie wśród mieszkańców Jaworzna, oraz władz gmi-

ny.

Wszyscy się boją pogorszenia bezpieczeństwa

w mieście.

Władze miasta wspierają działania miejsco-

wej Policji, m.in. poprzez doﬁnansowaniefunkcjono-

wania punktów przyjęcia dzielnicowych.

Moim zdaniem reorganizacja proponowana przez

komendanta wojewódzkiego Policji zmniejszy poczu-

cie bezpieczeństwa mieszkańców gminy Jaworzno,

zwracam się więc do pana Ministra z apelem o zmia-

1.

Jakie są przyczyny likwidacji posterunku Poli-

cji w gminie Jaworzno w woj. śląskim?

uwagę wszystkie jej negatywne konsekwencje dla

mieszkających i przebywających w dzielnicach Ja-

worzna?

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6011)

do ministra spraw wewnętrznych

w Dąbrowie Górniczej-Strzemieszycach

w woj. śląskim

uzyskałem, prawdopodobnie w najbliższym czasie li-

kwidacji ma ulec komisariat Policji w Dąbrowie Gór-

niczej-Strzemieszycach przy ul: Hetmańskiej w woj.

kojenie mieszkańców, którzy wnieśli petycję w tej

sprawie, podpisaną przez blisko 3 tys. osób oraz

władz gminy Dąbrowa Górnicza.

Wszyscy się boją

sta od 2003 r. wspierają działania naszej miejscowej

Policji, do końca bieżącego roku doﬁnansowanieto

wyniesie prawie 10,8 mln zł.

Moim zdaniem reorganizacja proponowana przez

Górnicza.

Zwracam się do pana Ministra z apelem

cji w gminie Dąbrowa Górnicza w woj. śląskim?

mieszyce?

(nr 6012)

do ministra edukacji narodowej

godzin opieki wychowawczej w placówkach

lecznictwa uzdrowiskowego

Szanowna Pani Minister!

Od 2000 r. drastycznie

zmniejszają się środki na sanatoryjne leczenie dzieci

i młodzieży.

Pomimo iż badania i statystyki pokazu-

ją wzrost zachorowań na choroby cywilizacyjne,

a więc takie schorzenia, które można wyeliminować

lub ograniczać ich skutki poprzez pobyt w sanato-

riach czy uzdrowiskach, spada liczba dzieci korzysta-

jących z leczenia sanatoryjnego.

Od początku mojej

62

pracy poselskiej zajmuję się przedmiotowym proble-

mem i kilkakrotnie interweniowałem w wielu resor-

tach oraz instytucjach, zwracając uwagę na potrzebę

promowania oraz doﬁnansowanialecznictwauzdro-

wiskowego dzieci ze względu na bezsprzecznie pozy-

tywne skutki pobytu w uzdrowiskach.

Dlatego wyeliminowanie barier, które ogranicza-

ją czy wręcz zniechęcają rodziców i opiekunów do

korzystania z tej bardzo skutecznej formy pomocy

dzieciom przewlekle chorym, jest konieczne.

Uczest-

niczę w wielu konferencjach czy spotkaniach doty-

czących leczenia uzdrowiskowego dzieci i wiem, że

jednym z ważnych punktów pobytu dziecka w sana-

torium jest opieka wychowawcza.

Rozporządzeniem

MENiS z 27 lutego 2003 r. liczba godzin opieki wy-

chowawczej została zmniejszona z 56 godzin do 35 go-

dzin tygodniowo.

Zmiana spowodowała obawy rodzi-

ców i opiekunów o właściwą opiekę wychowawczą nad

dziećmi przebywającymi w uzdrowiskach.

Zmniejsze-

nie liczby godzin opieki wychowawczej spowodowało,

że mali kuracjusze przebywają często podczas week-

endów jedynie pod opieką kadry medycznej.

Zmienia-

jące się często pielęgniarki, rehabilitanci, lekarze

oraz opieka wychowawcza nie sprzyjają poczuciu bez-

pieczeństwa dzieci, potrzebnemu do poprawnej ada-

ptacji i osiągania dobrych wyników terapeutycznych.

Dzieci podczas weekendów przebywają jedynie pod

opieką kadry medycznej

wość zwiększenia opieki wychowawczej w placów-

kach lecznictwa uzdrowiskowego z 35 godzin tygo-

dniowo do 45 godzin tygodniowo, co postulują środo-

wiska pedagogiczne?

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6013)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie pilnego dokonania przeglądu

sądów gospodarczych i systemu orzecznictwa

W związku z licznymi skargami przedsiębiorców

na sposoby orzekania sądów w sprawach sporów go-

spodarczych i wzajemnych roszczeń stron wynikają-

cych z umów zawartych w obrocie gospodarczym,

a także należności dochodzonych na drodze sądowej

za niezapłacone roboty i usługi, jak również za dosta-

wy towarów kierujemy do Pana Ministra prośbę

o dokonanie pilnego i rzetelnego przeglądu oraz ana-

lizy wraz z wyciągnięciem wniosków o funkcjonowa-

niu sądów gospodarczych i systemie orzecznictwa

w tym segmencie w Polsce.

Liczni przedsiębiorcy i przedstawiciele spółek pra-

wa handlowego, którzy, zwłaszcza w ostatnich mie-

siącach, zostali narażeni na potężne straty ﬁnansowe

wynikające z niezapłaconych faktur wystawionych

za usługi podwykonawstwa budowlanego przy budo-

wie autostrad, podnoszą szereg oskarżeń pod adre-

sem zbyt ociężale działającego systemu sądowniczego

w Polsce, przede wszystkim co do zbyt długich, wie-

loletnich terminów rozpatrywania spraw, ale również

rażącej niekompetencji przedstawicieli wymiaru

sprawiedliwości, w tym sędziów, którzy nie nadążają

z wiedzą na temat bieżących przepisów prawa syste-

matyzującego zasady obrotu gospodarczego w Polsce,

przyczyniając się w ten sposób do mnożenia prze-

szkód w samym procesie dowodowym stron sporu,

żądając często niepotrzebnych albo nawet już wcze-

śniej dostarczonych dokumentów.

Samo kierowanie

się naśladowaniem orzecznictwa w takich czy innych

sprawach bez posiadania gruntownej aktualnej wie-

dzy przez sędziów o dokumentach i zasadach zawie-

rania transakcji jest najpoważniejszą przeszkodą,

która zdaniem przedsiębiorców blokuje przejrzystość

i szybkość działania tej instytucji, szczególnie dzisiaj,

kiedy tak wielu pracowników miesiącami nie dostaje

wynagrodzenia, a tysiące ﬁrmpodwykonawcówprzy

budowie dróg i stadionów czeka na swoje wielomilio-

nowe należności od kontrahentów i będzie ich zmu-

szona dochodzić w równolegle toczącym się postępo-

waniu upadłościowym.

Kierujemy*

)

zatem pytania:

Czy zdaniem Pana Ministra sędziowie, nie mając

w toku swej kariery zawodowej żadnych okresowych

egzaminów ze znajomości bieżących przepisów doty-

czących obrotu gospodarczego, dysponują wystarcza-

jącą wiedzą, aby szybko orzekać w sprawach gospo-

darczych?

Czy Pan Minister otrzymuje komunikaty z tego

środowiska, że przepisy o obrocie gospodarczym

w Polsce wymagają znacznego uproszczenia?

Czy z dostępnych w Pana resorcie danych wynika,

że sytuacja w tym zakresie uległa ostatnio jakiejkol-

wiek poprawie?

Czy resort, którym Pan kieruje, prowadzi moni-

toring i analizę tego segmentu orzecznictwa i jakie

wnioski i działania podejmuje?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

Limanowa, dnia 19 czerwca 2012 r.

*

)

Interpelacja złożona wspólnie z senatorem Stanisławem Kogutem.

63

Interpelacja

(nr 6014)

do ministra transportu,

wspólnot mieszkaniowych

z użytkowania nieruchomości wspólnej

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym ze skutków

upadku PRL było pozostawienie wielu nieprzystają-

cych do wymogów gospodarki rynkowej i zmieniają-

cego się otoczenia spółdzielni molochów, których stan

posiadania obejmuje wiele budynków, w tym budyn-

ków starych, wymagających remontów i zupełnie no-

wych.

Tymczasem, ażeby skuteczniej i efektywniej

podejmować decyzje dotyczące danego budynku lub

budynków i lepiej rozliczać koszty oraz mniej płacić za

zarządzanie, potrzeba jest zarządu sprawnego, funk-

cjonującego w oparciu o przejrzyste zasady oraz repre-

zentowanego przez osoby, których wybór dokonuje się

poprzez faktyczne decyzje mieszkańców.

Zbędne jest

dowodzenie, że od wielu lat marzeniem wielu spół-

dzielców jest swoiste wyzwolenie się spod władzy spół-

dzielni mieszkaniowych – uzyskanie prawa własności

do zajmowanego lokalu, a następnie przejęcie spraw

we własne ręce.

W tym celu ustawa o spółdzielniach mieszkanio-

wych z 15 grudnia 2000 r. (tekst jednolity) wprowa-

dziła możliwość podjęcia przez właścicieli lokali

mieszkalnych (będących członkami spółdzielni) nie-

zadowolonych ze sposobu zarządzania nieruchomo-

ścią wspólną uchwały mającej na celu powstanie

wspólnoty mieszkaniowej na terenie spółdzielni

mieszkaniowej z prawem do powierzenia zarządu

osobie trzeciej.

Aktualnie to uprawnienie reguluje

art. 241 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.

Nie wdając się w liczne nowelizacje ustawowe tej

materii, należy zaznaczyć, że de lege lata, zgodnie

z przepisami właścicielom lokali przysługuje prawo

do podjęcia uchwały stanowiącej, że nie tylko w za-

kresie ich praw i obowiązków, lecz także w zakresie

zarządu nieruchomością wspólną obowiązywać będą

w ich nieruchomości przepisy ustawy z dnia 24 czerw-

poz. 388).

Większość właścicieli lokali oblicza się nie

według liczby lokali, lecz według udziałów w nieru-

chomości wspólnej, oraz na podstawie tego, że do po-

dejmowania uchwały stosuje się nie tylko przepisy

art. 31 i art. 32 u.w.l., lecz także art. 30 ust. 1a u.w.l.

Umożliwiają one każdemu z właścicieli zwołanie ze-

brania właścicieli lokali w celu podjęcia tej uchwały

(art. 30 ust. 1a u.w.l.) oraz zwołanie w tym samym

celu zebrania przez spółdzielnię, albo z własnej ini-

cjatywy, albo na wniosek właścicieli lokali posiada-

jących w sumie co najmniej 1/10 udziałów we własno-

ści nieruchomości wspólnej (art. 31 u.w.l.).

Pomimo, wydawałoby się, klarownych przepisów

w praktyce właściciele lokali natraﬁajązestronyspół-

dzielni na twardy opór w zakresie stosowania tychże

norm.

Istota sporu co do skutecznego zarządzania

sprowadza się – co oczywiste – do kwestii rozliczeń za

korzystanie z nieruchomości wspólnej, w tym opłat za

doprowadzanie energii, wody, gazu etc.

Po pierwsze, spółdzielnie odmawiają uznania pod-

miotowości prawnej tak powstałej wspólnoty, czego

skutkiem jest np. blokowanie oraz nieinformowanie

dostawców mediów o konieczności zawarcia przed-

miotowych umów z zarządem wspólnoty mieszkanio-

wej.

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest faktyczna

ﬁkcjauprawnień,jakiedajeart.241ustawyospół-

dzielniach mieszkaniowych, bowiem zarząd sprawu-

je cały czas spółdzielnia.

Przepisy ustawy nie nakła-

dają na spółdzielnię żadnych obowiązków ani sankcji

za nieuznawanie oraz nieinformowanie swoich kon-

trahentów o konieczności aneksowania umów i pod-

pisania nowych z zarządem wspólnoty.

Po wtóre, obowiązujące przepisy ustawy o spół-

dzielniach mieszkaniowych znacząco dyskryminują

tychże właścicieli lokali, którzy nie są już członkami

spółdzielni.

Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 4

ust. 4 właściciele lokali niebędący członkami spół-

dzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu

wspólnych na takich samych zasadach jak członko-

wie spółdzielni.

Natomiast jeśli chodzi o uprawnienia

właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni,

to są one daleko bardziej ograniczone w stosunku do

członków tejże oraz rażąco niewspółmierne w stosun-

ku do obowiązków, jakie ustawa na nich nakłada.

Ustawodawca, obciążając wszystkich lokatorów jed-

nakowym obowiązkiem ponoszenia kosztów za np. do-

starczanie wody, nie pozwala jednocześnie tym nie-

będącym członkami spółdzielni na wgląd do doku-

mentacji dotyczącej faktycznego zużycia wody w bu-

dynku.

Oznacza to po prostu, że spółdzielnia ma

prawo obciążać tychże kosztami bez uprzedniego czy

następczego rozliczenia się, co prowadzi do sytuacji

absurdalnych.

W moim przekonaniu, o czym pisałam częściowo

we wcześniejszej interpelacji, nie ma żadnych prze-

szkód ku temu, aby wprowadzić zmianę przepisów,

mocą której przykładowo na spółdzielnie nałożony

zostanie obowiązek informowania dostawców me-

diów o konieczności podpisywania umów w tym za-

kresie z nowo powstałym zarządem wspólnoty miesz-

kaniowej oraz sankcji za nieprzestrzeganie tego prze-

pisu.

Co więcej, z punktu widzenia konstytucyjnej

zasady równości obywateli wobec prawa należy po-

ważnie zastanowić się nad przyznaniem właścicielom

mieszkań niebędących członkami spółdzielni takich

samych praw jak jej członkom.

64

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

stra w tej materii?

Z wyrazami szacunku

Poseł Beata Małecka-Libera

Interpelacja

(nr 6015)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie proponowanych zmian

w przepisach o zbiórkach społecznych

Szanowny Panie Ministrze!

Propozycja popraw-

ki, którą wniósł Pan Minister do sejmowej podko-

misji nadzwyczajnej rozpatrującej rządowy projekt

pokój środowisk związanych z tzw. działalnością

crowdfundingową, czyli polegającą na ﬁnansowaniu

społecznościowym.

Szczególnie zaniepokojeni są in-

ternauci oraz szeroko korzystający z Internetu przed-

siębiorcy, którzy szczególnie zainteresowani są dy-

namicznym rozwojem nowoczesnych form pozyski-

wania kapitału.

Zaproponowana nowelizacja, zda-

niem wielu środowisk, poddaje ścisłej reglamentacji

próby pozyskania funduszy za pośrednictwem In-

ternetu i w znaczny sposób ogranicza swobody i wol-

ności obywatelskie.

Deklarował Pan Minister, że Polska musi otwo-

rzyć się na crowdfunding.

Tymczasem wprowadzane

przez Pana regulacje zamiast otwarcia stawiają

przedsiębiorcom, twórcom i osobom zaangażowanym

w działalność charytatywną legislacyjną ścianę.

Finansowanie społecznościowe zasługuje na uwa-

gę i dobre regulacje prawne.

Zaproponowane przez

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji zmiany nie

idą, zdaniem wielu środowisk, w najlepszym kierun-

ku.

Konsekwencją tych zmian miałaby być bowiem

ścisła urzędnicza reglamentacja wszelkich prób po-

zyskiwania środków w Internecie.

Każdy, kto chce dziś zbierać pieniądze na dowolny

cel, musi uzyskać administracyjną zgodę.

W przeciw-

nym wypadku naraża się na zarzut prowadzenia nie-

legalnej zbiórki, a w konsekwencji – grzywnę.

W efek-

cie państwo zaczyna ścigać ludzi, którzy gromadzą

pieniądze np. na leczenie chorego dziecka.

Tymcza-

sem na świecie crowdfunding rozwija się w szybkim

tempie i jest nowoczesną, wolną od przesadnie za-

ostrzonej legislacji formą pozyskiwania środków ﬁ-

nansowych, także na działania charytatywne.

nie:

1.

Jakie są przyczyny wprowadzenia tak ostrej

regulacji przepisów o zbiórkach publicznych?

2.

Z jakimi organizacjami pozarządowymi mini-

sterstwo prowadziło konsultacje społeczne?

Jakie

wnioski zostały wyciągnięte z przeprowadzonych

konsultacji?

3.

Czy zdaniem Pana Ministra zaostrzenie prze-

pisów nie spowoduje zablokowania działalności do-

broczynnej, a także wielu możliwości ﬁnansowania

społecznościowego w Polsce?

4.

Czy w związku z negatywną reakcją środowisk

pozarządowych ministerstwo zamierza odstąpić od

proponowanych zmian w przepisach o zbiórkach pu-

blicznych?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Białystok, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6016)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

w przedłożonej poniżej sprawie.

Z kontroli NIK dotyczącej obrony cywilnej kraju

wynika, że przygotowanie jednostek terenowych

siadają adekwatnego do potencjalnych zagrożeń wy-

posażenia, a przeznaczane na ten cel środki ﬁnanso-

we nie dają możliwości bieżącego uzupełniania nie-

doborów oraz rotacji sprzętu wyeksploatowanego.

Zaniechanie weryﬁkacjiorganizacjiformacjiOCspo-

wodowało, że znaczna część tych jednostek nie posia-

da niezbędnych obsad osobowych.

Kontrola NIK wy-

kazała także braki w sprzęcie i wyposażeniu forma-

cji OC.

W tym zakresie ograniczono się jedynie do

weryﬁkacjiprzydatnościsprzętu,wwiększościprzy-

padków przestarzałego, pochodzącego z zakupów re-

alizowanych nawet w latach siedemdziesiątych ubie-

głego wieku.

problem kiepskiego przygotowania jednostek tereno-

wych obrony cywilnej do skutecznej ochrony ludności

przed zagrożeniami?

65

poprawy powyższej sytuacji?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6017)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

Media informują, że ze względów ﬁnansowychco-

raz więcej stołówek szkolnych jest likwidowanych.

Dzieci i młodzież w wieku szkolnym wykazują

zwiększone zapotrzebowanie na energię i składniki

odżywcze.

Dostarczanie ich w odpowiedniej ilości

i jakości zapewnia prawidłowy rozwój psychiczny

i ﬁzyczny.

Dlategotakbardzojestistotne,jakiikiedy

będzie spożywany posiłek.

Likwidacje stołówek mogą

przyczynić się także do zwiększenia grupy dzieci nie-

dożywionych.

Likwidacje stołówek szkolnych powinny być więc

poprzedzone rozpoznaniem sytuacji oraz analizą po-

trzeb dzieci, ponieważ decyzje te dotyczą zabezpie-

czenia ich podstawowych potrzeb.

z likwidacją stołówek szkolnych?

(nr 6018)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dodatku do zasiłku rodzinnego

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

W wystąpieniu skierowanym do Ministra Pracy

i Polityki Społecznej, rzecznik praw dziecka zwrócił

uwagę na potrzebę wprowadzenia zmian w przepi-

sach dotyczących udzielania zasiłku rodzinnego z ty-

tułu opieki nad dzieckiem.

W jego opinii dodatek do

winien być przyznawany na każde dziecko urodzone

przy jednym porodzie.

Aktualne rozwiązanie usta-

wowe niestanowiące wyraźnie, iż przedmiotowy do-

datek przyznaje się na każde dziecko urodzone przy

jednym porodzie, nie traktuje w równy sposób dzieci

z rodzin wielodzietnych.

(nr 6019)

do ministra zdrowia

wprowadzenia nowych standardów

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Zarząd Krajowy Ogólnopolskiego Związku Zawo-

dowego Lekarzy w oświadczeniu dotyczącym projek-

tu rozporządzenia w sprawie standardów anestezjo-

logicznych przestrzega, że wprowadzenie nowych

66

standardów postępowania medycznego w dziedzi-

nie anestezjologii i intensywnej terapii dla podmio-

tów leczniczych negatywnie wpłynie na sposób

funkcjonowania szpitali i opieki anestezjologicznej

w Polsce.

Rozwiązania proponowane w rozporządzeniu spo-

wodują ograniczenie możliwości wykonywania zawo-

du w dotychczasowym zakresie przez lekarzy aneste-

zjologów z pierwszym stopniem specjalizacji oraz

ograniczenie możliwości wykonywania niektórych

czynności z zakresu intensywnej terapii przez leka-

rzy, którzy dotychczas je wykonywali, np. neonatolo-

gów w odniesieniu do noworodków.

ZK OZZL ma

również zastrzeżenia odnośnie do przepisów projektu

rozporządzenia związanych z nowymi normami za-

trudnienia, które powinny skutkować znacznym

zwiększeniem ilości lekarzy i pielęgniarek w oddzia-

łach anestezjologii i intensywnej terapii czy też no-

wymi standardami dotyczącymi sprzętu i pomiesz-

czeń wymagających znacznych nakładów ﬁnanso-

wych.

Niepokój budzi także niespójność norm zatrud-

nienia z przepisami o czasie pracy pracowników.

(nr 6020)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie praktyki pobierania pieniędzy

bierania przez szkoły pieniędzy za wydanie świa-

dectw szkolnych.

W opinii rzecznika praw dziecka uwarunkowanie

wydania świadectwa od wniesienia jakichkolwiek

opłat – mających często charakter dobrowolnych

składek – stanowi naruszenie praw dziecka i jest nie-

zgodne z obowiązującym prawem oświatowym.

(nr 6021)

do ministra spraw wewnętrznych

obrony cywilnej

Jak wynika z kontroli NIK dotyczącej obrony cy-

wilnej kraju, zdeﬁniowanewustawieopowszechnym

obowiązku obrony RP zadania obrony cywilnej są też

w dużej mierze zbieżne z zadaniami określonymi

w ustawach: o ochronie przeciwpożarowej, o Pań-

stwowej Straży Pożarnej, o stanie klęski żywiołowej

oraz o zarządzaniu kryzysowym.

Regulacje te nie są

konanie poszczególnych zadań.

W ocenie NIK w pol-

skim systemie prawnym brak jest jasnych i przejrzy-

stych przepisów wykonawczych dotyczących obrony

cywilnej, które umożliwiłyby prawidłową i skuteczną

realizację zadań Obrony Cywilnej Kraju.

nieprawidłowości dotyczące niejednoznacznych relacji

przepisów prawnych w zakresie obrony cywilnej?

wyeliminowania powyższych nieprawidłowości?

Z poważaniem

67

Interpelacja

(nr 6022)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

strony zaniepokojonych samorządów gmin na temat

znacznych kosztów związanych z wyposażeniem,

utrzymaniem i zatrudnieniem odpowiednio wykwa-

liﬁkowanejkadrywjednostkachoświatowych.

W związku z obowiązującymi przepisami, dający-

mi możliwość wyboru przedszkola przez opiekunów

dziecka, gmina zobowiązana jest do refundacji nauki

dziecka.

Taki system rozliczania jest niekorzystny

szczególnie dla gmin, które dysponują wystarczającą

liczbą miejsc.

By zapewnić prawidłową opiekę i edu-

kację, muszą ponosić podwójne koszty w sytuacji, gdy

rodzice wybierają przedszkola na terenie innych

gmin.

Samorządy takich gmin muszą wówczas utrzy-

mać miejsca w placówkach im podległych, a także

przekazać odpowiednią dotację dla przedszkoli nie-

publicznych, do których uczęszczają dzieci.

Obowiązujące przepisy narzucają pewien mecha-

nizm wzajemnych rozliczeń między jednostkami sa-

morządu terytorialnego, który to mechanizm funk-

cjonuje niezależnie od woli organów i bez względu na

możliwości danej gminy.

1.

Czy docierają do Pani podobne sygnały związa-

ne ze sposobem refundacji kosztów edukacji przed-

szkolnej?

zmiany obowiązujących regulacji prawnych w zakre-

sie powyżej opisanego problemu?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 6023)

do ministra transportu,

Jak donoszą media, podwykonawcy autostrady A4

na odcinku od Tarnowa do Dębicy nie otrzymali pie-

niędzy za prace przy budowie od grudnia ubiegłego

roku.

Zdesperowani pracownicy ﬁrm,któredostar-

czały materiały oraz usługi, np. sprzęt budowlany

czy transportowy, na znak protestu są zmuszeni do

organizowania blokad drogi.

W mediach pojawiły się

również informacje, że takie sytuacje mają miejsce

również na innych odcinkach autostrady A4.

1.

Czy do ministerstwa docierają podobne sygnały

o niewypłaconych pieniądzach za prace przy budowie

autostrady A4?

(nr 6024)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

w przytoczonej poniżej sprawie.

Najwyższa Izba Kontroli opublikowała raport „Przy-

gotowanie struktur obrony cywilnej do realizacji za-

dań w okresie wojny i pokoju”, w którym wskazuje

na liczne zaniedbania obowiązków przez szefa Obro-

ny Cywilnej Kraju.

68

Z raportu wynika, że nie określił on założeń do

i przedsiębiorców.

Plany te w wielu przypadkach były

niekompletne oraz zawierały nieaktualne rozwiąza-

nia w odniesieniu do zaistniałych zmian gospodar-

czych i administracyjnych oraz do zmieniającej się

infrastruktury.

Nie zostały również ustalone normy

nie niezbędne do wykonywania zadań obrony cywil-

nej, a wyposażenie sprzętowe formacji OC, z uwagi

na stopień wyeksploatowania, nie zapewniało sku-

teczności prowadzenia działań.

Aż 29% kontrolowa-

nych szefów obrony cywilnej województw, powiatów

i gmin nie powołało na swoim terenie formacji obro-

ny cywilnej.

Nie w pełni był realizowany przez szefów

wiązek ustalania wykazu podmiotów przewidzianych

do prowadzenia przygotowań i realizacji przedsię-

wzięć w zakresie obrony cywilnej.

ce funkcjonowania struktur obrony cywilnej?

Czy dostrzega Pan zasygnalizowane przez NIK

nieprawidłowości?

Jakie jest stanowisko ministerstwa w sprawie za-

niedbań obowiązków przez szefa OCK?

(nr 6025)

do ministra zdrowia

w sprawie selekcji pacjentów

Uniwersytet medyczny w Gdańsku alarmuje, że

kom jest coraz trudniej się zbilansować.

Z analizy naukowców wynika m.in., że w publicz-

nych szpitalach 70% operowanych pacjentów to oso-

by, które mają powikłania, a w niepublicznych pro-

porcja jest odwrotna.

Podobnie jest na kardiologii

– pacjenci z powikłaniami, którzy są leczeni dłużej

niż 3 dni, traﬁajągłównienaoddziaływszpitalach

publicznych.

Kolejnym przykładem jest praktyka na

oddziałach kardiochirurgii, z której wynika, że w pu-

blicznych placówkach leczy się osoby starsze (prze-

również może łączyć się z większymi kosztami lecze-

nia, ponoszonymi przez placówki publiczne.

Czy ministerstwo dostrzega problem selekcji przez

szpitale prywatne pacjentów, których leczenie jest

bardziej opłacalne?

(nr 6026)

do ministra administracji i cyfryzacji

tyw społecznych, których głównym źródłem utrzyma-

nia mogą być dobrowolne składki ich użytkowników.

Wszelkie zbiórki publiczne opisane są w ustawie

z 1933 r.

Samo prawo jest stanowczo przestarzałe

i niezbyt dostosowane do czasów, w których przyszło

nam żyć.

Artyści, sportowcy i naukowcy regularnie

informują, że brakuje im funduszy na rozwój czy na

bieżącą działalność.

Jednocześnie nasze państwo

zakazuje zbierania małych, indywidualnych wpłat

przekazywanych przez szerokie grono użytkowni-

ków za pomocą Internetu.

W przyszłym roku w cy-

wilizowanym świecie takie ﬁnansowaniespołeczno-

ściowe ma przynieść 7 mld dolarów na projekty ar-

tystyczne czy sportowe.

W Polsce na mocy ustawy

ﬁnansowaniewyniesie0zł.

Skutkiemtakiegoprawa

jest to, że większość krajów Europy (Irlandia, Niem-

cy czy Holandia) oraz USA mogą przeprowadzać le-

galną zbiórkę na artystów, sportowców czy projek-

tantów mody i wspierać ich działalność, a w Polsce

jest to zabronione.

Amerykanie w ramach crowd-

fundingu poszli nawet dalej niż Europa i dzięki ta-

kiemu ﬁnansowaniumożnatamﬁnansowaćprzed-

sięwzięcia biznesowe.

69

W obecnej sytuacji należy dokładnie przyjrzeć się

wymienionym wcześniej przepisom.

Przykładem wy-

korzystywania crowdfundingu jest coraz częściej za-

uważana praktyka zakładania platform (portali,

wortali) internetowych, które tworzone są przez en-

tuzjastów w celu propagacji ich zainteresowań.

Bar-

dzo często są to niezwykle wartościowe przedsięwzię-

cia zarówno o charakterze specjalistycznym, jak

i hobbystycznym.

Niestety, polskie przepisy nie sprzy-

jają rozwojowi takich działalności.

Prowadzenie por-

talu jest niezwykle czasochłonne i kosztowne.

Do

rozbudowywania portali autorskich oraz w celu ich

profesjonalizacji potrzebne są fundusze.

Niekiedy

sami użytkownicy portalu są chętni ﬁnansować

przedsięwzięcie, dzięki któremu będą mogli posze-

rzać swe horyzonty.

Konieczne jest więc podjęcie działań mających na

celu zmianę obecnie występujących przepisów prawa.

Warto na nowo opisać zbiórki publiczne w systemie

prawnym, przede wszystkim mając na uwadze coraz

popularniejszy crowdfunding, a więc sposób pozyski-

wania środków na rozwój wartościowych i godnych

poparcia projektów.

Czy jest możliwość nowelizacji przepisów, dosto-

sowując je do wyżej opisanych okoliczności?

Czy ministerstwo zamierza deregulować przepisy

dotyczące zbiórek publicznych w taki sposób, aby or-

ganizacje użyteczne publicznie miały ułatwiony do-

stęp do funduszy z dobrowolnych składek osób zain-

teresowanych?

Co jest barierą w uproszczeniu obowiązków admi-

nistracyjnych do prowadzenia zbiórek publicznych?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6027)

do ministra zdrowia

w sprawie polepszenia obecnej sytuacji

oraz łuszczycowe zapalenie stawów

Ministra w związku z coraz częściej wracającym te-

matem chorych na łuszczycę.

Szacuje się, że na łusz-

czycę choruje ok. 1–3% ludzi na świecie.

Z powodu

łuszczycy cierpi w Polsce od 800 000 do miliona cho-

rych, z czego około tysiąca to przypadki bardzo cięż-

kie.

Do leczenia łagodnych i stacjonarnych postaci

łuszczycy stosuje się metody leczenia miejscowego

z wykorzystaniem cygnoliny, glikokortykosteroidów

czy pochodnych witaminy D, leczenie miejscowe z fo-

toterapią SUP; w przypadku postaci średnio-ciężkich

i ciężkich leczenie metodą PUVA (psoraleny + UVA),

cyklosporynę, retinoidy, metotreksat lub metody ko-

jarzone, łączące leczenie miejscowe z fototerapią

i leczeniem systemowym.

Od paru lat zarówno sami chorzy, jak i dermato-

lodzy walczą o wprowadzenie w Polsce refundacji te-

rapii biologicznych (będących obecnie standardem

w większości krajów UE, także jej nowych członków)

dla najciężej chorych.

Ze statystyk wynika, że w Pol-

sce dostęp do leków biologicznych dla chorych z łusz-

czycą jest najgorszy w Unii Europejskiej.

W naszym

kraju na różne postacie łuszczycy cierpi ok. 1 mln

osób, ale liczbę pacjentów, którzy wymagają natych-

miastowego zastosowania leków biologicznych, sza-

cuje na ok. 800 osób.

Obecnie dla chorych dostępne

są jedynie specjalne programy terapeutyczne lub le-

kowe, które z powodu różnie rozdzielanych funduszy

w poszczególnych ośrodkach klinicznych nie gwaran-

tują dostępu do leczenia wszystkim, których kwaliﬁ-

kują na takowe względy medyczne.

Decyduje o tym

stopień zaawansowania choroby.

Z uwagi na dostęp-

ność programów tylko w dużych ośrodkach leczni-

czych wielu chorych ma do nich utrudniony dostęp

– dojazdy, hospitalizacje kontrolne, przyjmowanie le-

ków w warunkach szpitalnych, co z kolei rodzi szereg

daleko idących konsekwencji w życiu pacjenta, jak

np. źle widziane przez pracodawcę absencje, niemoż-

liwość zwykłego otrzymania recepty i jej realizacji

w swoim miejscu zamieszkania, związanie z ośrod-

kiem prowadzącym terapię itp.

Z uwagi na fundusze

albo raczej ich okresowe braki bywa, że leczenie takie

zostaje nagle przerywane.

Chorzy na łuszczycę skarżą się, że ta choroba czę-

sto jest bagatelizowana oraz traktowana jako „defekt

kosmetyczny”, ograniczany w odbiorze jedynie do sfe-

ry skóry (kwestia estetyki), przy pomijaniu szeregu

towarzyszących jej konsekwencji, takich jak depresja

(wśród chorych odnotowuje się podwyższony jej od-

setek), podwyższone ryzyko dolegliwości sercowo-na-

czyniowych, nie wspominając o kwestii bólu stawów

czy niekiedy wręcz ogólnym unieruchomieniu w sta-

wowej postaci tej choroby.

Prof. Andrzej Kaszuba, konsultant krajowy w dzie-

dzinie dermatologii i wenerologii, uważa, że „prowa-

dzenie programów terapeutycznych dla najcięższych

chorych z łuszczycą zwykłą i stawową byłoby ogrom-

ną pomocą dla samych pacjentów, którzy mogliby być

leczeni najbardziej skutecznymi obecnie lekami na

świecie.

Dostęp do tych metod leczenia pozwoliłby

znacznie skrócić pobyty szpitalne tych chorych, co

pozwoliłoby zwolnić część łóżek dla innych potrzebu-

jących”.

Prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych

wydał pozytywną rekomendację z dnia 24 paździer-

nika 2011 r. w sprawie zakwaliﬁkowania terapeu-

tycznego programu zdrowotnego leczenia łuszczycy

plackowatej lekami biologicznymi jako świadczenia

gwarantowanego, więc program leczenia chorych na

70

łuszczycę powinien traﬁćpodobradykierownictwa

resortu zdrowia.

Koszt programu nie pozwala jednak

na jego zrealizowanie w najbliższym czasie i został

on wstrzymany.

Kiedy Ministerstwo Zdrowia planuje wznowienie

wprowadzania zapowiadanego programu terapii bio-

logicznej w życie?

Jakie plany wobec chorych na łuszczycę ma Mi-

nisterstwo Zdrowia?

Czy został opracowany jakiś

plan działania na najbliższe miesiące w leczeniu łusz-

czycy oraz jej zapobieganiu?

Czy resort zdrowia planuje w najbliższym czasie

wesprzeć chorych na łuszczycę w taki sposób, aby

z nowoczesnych i skutecznych terapii mogli korzystać

wszyscy chorzy, niezależnie od stopnia zaawansowa-

nia choroby?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6028)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie uruchomienia programu

Szanowna Pani Minister!

Program „Moje boisko

– Orlik 2012” przedstawiony został przez premiera

rządu Rzeczypospolitej Polskiej Donalda Tuska pod-

wany przez ówczesnego ministra sportu i turystki

Mirosława Drzewieckiego.

Projekt polegał na budo-

wie ogólnodostępnych, bezpłatnych kompleksów bo-

isk sportowych wraz z szatniami i zapleczem socjal-

żeniem programu było udostępnienie dzieciom i mło-

dzieży nowoczesnej infrastruktury sportowej w celu

W ostatnich latach tylko w województwie mazo-

wieckim do 2011 r. zbudowano 159 „Orlików”, w przy-

gotowaniu było 77 kolejnych.

Inwestycje są współﬁ-

nansowane do 33% wartości kosztorysowej przez

Samorząd Województwa Mazowieckiego, budżet pań-

część zabezpiecza beneﬁcjent.

Jak czytamy w „Strategii rozwoju sportu w Polsce

do roku 2015” celem działania Ministerstwa Sportu

oczywiste, że jednym z podstawowych zadań pań-

stwa jest zapewnienie obywatelom możliwości upra-

wiania sportu, niezależnie od statusu majątkowego

czy pozycji społecznej.

Nadto państwo winno anga-

żować się promocję zdrowego stylu życia, propagowa-

nie rodzinnego uprawiania sportów, zmniejszanie

negatywnych konsekwencji wynikających z nadwagi

bądź innych chorób.

Program „Moje boisko – Orlik 2012” okazał się

wielkim sukcesem rządu.

W związku z powyższym

pragnę zainteresować Panią Minister ideą kontynu-

acji przedmiotowego projektu oraz rozważeniem

możliwości zainaugurowania podobnego projektu,

który w swoim założeniu obejmowałby budowę infra-

struktury sportowej do celów rekreacyjnych, również

dla mniej popularnych sportów.

I tak w ramach no-

wego programu, systemowo identycznie skonstru-

owanego, gminy miały możliwość budowy infrastruk-

tury do uprawiania takich sportów, jak: hokej, łyż-

wiarstwo, siatkówka plażowa, siatkówka, koszyków-

ka, baseball, kolarstwo torowe, gimnastyka, tenis

ziemny i tenis stołowy, piłka ręczna, a także kajakar-

stwo, wioślarstwo, surﬁng, żeglarstwo w gminach

usytuowanych nad morzem bądź nad jeziorem.

„Orlik 2012” w następnych latach?

Czy ministerstwo jest skłonne zainicjować podob-

ny program w zakresie budowy, w podobnym trybie,

infrastruktury dla mniej popularnych dyscyplin

sportowych?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6029)

do ministra pracy i polityki społecznej

podczas dyżuru poselskiego przez mieszkańca Łodzi.

Sprawa dotyczy statusu bezrobotnego, a konkretnie

straty tego statusu w przypadku podjęcia stażu lub

jakiejkolwiek drobnej pracy w ramach umowy zlece-

nia lub umowy o dzieło przez bezrobotnego.

W dzisiejszym stanie prawnym nie ma możliwo-

ści, aby osoba korzystająca z zasiłku dla bezrobotne-

go mogła w dalszym ciągu otrzymywać świadczenia

z tego tytułu w przypadku podjęcia stażu.

W takim

przypadku zazwyczaj niewielkie wynagrodzenie za

staż wpływa na zmianę statusu bezrobotnego, odbie-

rając mu tym samym przysługujące dotychczas

świadczenia.

Odwiedzający mnie mieszkaniec nie

71

mógł również zostać wolontariuszem w prywatnej

ﬁrmie,ponieważtorównieżposkutkowałobyutratą

zasiłku.

Jest to niedopuszczalne, żeby osoby bezro-

botne wyrażające chęć podnoszenia swoich kwaliﬁ-

kacji napotykały na takie utrudnienia.

Uważam, że warto zastanowić się także nad kwe-

stią utraty zasiłku w przypadku podejmowania do-

rywczych, drobnych prac przez bezrobotnego w ra-

mach umowy zlecenia lub umowy o dzieło.

Używając

sformułowania „drobne”, mam na myśli prace, za

które wynagrodzenie nie przekracza miesięcznej mi-

nimalnej pensji, wynoszącej na dzień dzisiejszy 1 500 zł

brutto.

W aktualnym stanie prawnym bezrobotni nie

mogą wykonywać nisko płatnych prac, które mogły-

by przyczynić się do polepszenia ich dobrobytu.

Taki

stan prawny działa demotywująco na osoby bezro-

botne, dla których wizja straty świadczeń pienięż-

nych przekłada się na niechęć do poszukiwania oraz

podejmowania pracy.

nym odbywania płatnych staży bez utraty świadczeń

z tytułu otrzymywania zasiłku dla bezrobotnego?

Czy ministerstwo rozważa zmianę aktualnego sta-

nu prawnego w taki sposób, aby umożliwić osobom

bezrobotnym podejmowanie drobnych prac w ramach

umowy zlecenia oraz umowy o dzieło, nie narażając

ich tym samym na utratę zasiłku?

Kiedy ewentualne zmiany stanu prawnego mogły-

by wejść w życie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6030)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie uproszczenia przepisów prawa

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku lat stale

wzrasta liczba poszukiwaczy, którzy wykorzystują

zaawansowane wykrywacze metali, żeby dokonać

ciekawych dla siebie znalezisk.

Zgodnie z obowiązu-

jącym od 2003 r. prawem każdy z nich powinien mieć

pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Przy aplikowaniu o pozwolenie poszukiwacze zwykle

pytają, czy zezwolenie może obejmować np. całe wo-

jewództwo i obowiązywać nieograniczony czas.

Tym-

czasem pozwolenia mogą być wydane na dokładnie

określone na mapie miejsce i konkretny dzień, pod

warunkiem spełnienia szeregu skomplikowanych

wytycznych i procedur.

W praktyce oznacza to, że

prawdopodobnie wszystkie poszukiwania prowadzo-

ne na terenie Polski są nielegalne.

Według szacun-

ków w Polsce działa ok. 60 tys. poszukiwaczy amato-

rów, którzy używają wykrywaczy metali.

Większość

z nich nie liczy wcale na znalezienie ogromnego skar-

bu.

Satysfakcję przynosi im natraﬁenienajakiekol-

wiek znalezisko z przeszłości, nawet niedalekiej.

Mimo to ich działania są sprzeczne z obowiązującym

obecnie prawem, które jest im bardzo nieprzychylne,

przez co ich hobbystyczna działalność została ze-

pchnięta do podziemia ze szkodą dla nas wszystkich.

Z reguły są to ludzie, którzy fascynują się historią

terenów, na których przyszło im mieszkać i mają bo-

gatą wiedzę historyczną, którą chętnie dzielą się

z innymi.

w celu wypracowania i wcielenia w życie rozwiązań,

które umożliwią wykorzystanie potencjału meryto-

rycznego oraz technicznego poszukiwaczy amatorów,

tworząc satysfakcjonujące tak poszukiwaczy amato-

rów, jak i zawodowych historyków archeologów prze-

pisy, zasady współpracy, tudzież wsparcie i dobrą

atmosferę dla wszystkich miłośników wiedzy histo-

rycznej?

Podkreślę, że miałoby to wielkie znaczenie dla

zachowania polskiego dziedzictwa narodowego dla

przyszłych pokoleń, a „oddolne” krzewienie wiedzy

historycznej wśród lokalnych społeczności przez pa-

sjonatów tego tematu rozwijałoby świadomość naro-

dową i historyczną w młodym pokoleniu.

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6031)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

nieścisłości związanych z reformą szkolnictwa wyż-

szego.

Mam tu na myśli zmianę przepisów dotyczą-

cych stypendium naukowego.

Otóż przed reformą

stypendium naukowe było przyznawane w zależności

od wysokości średniej.

Po wprowadzonej reformie

zmieniono nazwę stypendium i obecnie nazywa się

„stypendium rektora”.

Jednak pojawiły się problemy.

72

Po pierwsze, prawo nie może działać wstecz.

Nie jest

dla mnie zrozumiałe, dlaczego rok akademicki 2010/

2011 jest rozliczany (w kwestii stypendium) według

ustawy, która została znowelizowana 18 marca 2011 r.,

1 października 2011 r.

Z logicznego punktu widzenia

„nowe stypendium” powinno być dopiero przyznawa-

ne za rok akademicki 2011/2012.

Ponadto noweliza-

cja daje możliwość nadużyć, gdyż nie ma już jasnych

i czytelnych progów stypendialnych.

Obecnie wystar-

czy mieć średnią 4,00 i wykazać się działalnością

społeczną, np. konferencje, szkolenia itp.

Następnie

uczelnia według swojego regulaminu klasyﬁkuje,za

co może i w jakiej ilości przyznawać punkty, a później

w sposób o ograniczonej transparentności przyznaje

komuś wspomniane punkty.

A zatem w obecnym sys-

temie osoba, która ma średnią 4,00, może dostać sty-

pendium rektora, jeśli dodatkowo „wykaże się” dzia-

łalnością społeczną, natomiast osoba ze średnią 4,75

bez dodatkowej działalności takiego stypendium

może nie dostać.

Kolejnym ograniczeniem jest to, że

uczelnia może przyznać stypendium rektora tylko dla

10% studentów z danego roku (ten sam kierunek).

Czy aktualnie prowadzone są prace mające na

celu zmianę obecnych zasad przyznawania stypen-

diów?

Czy są plany kontroli przez ministerstwo przyzna-

wania wspomnianych stypendiów przez uczelnie wyż-

sze?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6032)

do ministra zdrowia

w sprawie ograniczenia dostępu

utrudnionym dostępem do pomocy psychologicznej

w poradniach zdrowia psychicznego.

Zagadnienie to

zgodnie z którym ambulatoryjne świadczenia specja-

listyczne ﬁnansowane ze środków publicznych są

jątkiem świadczeń:

— ginekologa i położnika,

— dentysty,

— dermatologa,

— wenerologa,

— onkologa,

— okulisty,

— psychiatry,

— dla osób chorych na gruźlicę,

— dla osób zakażonych wirusem HIV,

— dla inwalidów wojennych i wojskowych, osób

— dla cywilnych niewidomych oﬁardziałańwo -

jennych,

— dla osób uzależnionych od alkoholu, środków

kresie lecznictwa odwykowego,

— dla uprawnionego żołnierza lub pracownika

stwa.

Jak widać, na wyżej wymienionej liście nie ma

pomocy psychologicznej.

A zatem osoba, która będzie

chciała skorzystać z pomocy psychologa, musi naj-

pierw otrzymać skierowanie od psychiatry lub inne-

go lekarza.

Negatywne skojarzenia dotyczące psy-

chiatrii u większości społeczeństwa wywołują nie-

chęć do korzystania z PZP, co przekłada się na stan

zdrowia psychicznego społeczeństwa (pójście do leka-

rza psychiatry bywa dla niektórych ludzi stygmaty-

zujące).

Sprawa jest na tyle jest istotna, że ze wzglę-

du na dynamikę zmian w naszym społeczeństwie

coraz więcej ludzi cierpi na depresję lub inne zabu-

rzenia psychiczne.

Czy jest możliwe wprowadzenie ustawowych roz-

wiązań likwidujących konieczność posiadania skie-

rowania do psychologa (ﬁnansowanegoześrodków

publicznych)?

Jeżeli tak, to kiedy możliwe byłoby wprowadzenie

takich zmian?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

73

Interpelacja

(nr 6033)

do ministra transportu,

problemem, który może dotknąć wyremontowane

ostatnio dworce kolejowe w Polsce.

Przy okazji trwających obecnie Mistrzostw Eu-

ropy w Piłce Nożnej 2012 udało się wyremontować

dworce PKP.

Stacje wyremontowane zostały za set-

ki milionów złotych, niestety według doniesień me-

dialnych mogą szybko wrócić do stanu pierwotne-

go.

Wszystko przez brak pieniędzy i pomysłu na ich

pozyskanie, na utrzymanie dworców w należytym

stanie

Jako przykład można podać zmodernizowaną

w 2008 r. warszawską stację Śródmieście.

Z powodu

braku pieniędzy na bieżące utrzymanie po czterech

latach nie widać, że był tu remont.

Jak ustalił „Dziennik Gazeta Prawna”, w struk-

turach PKP dworcami zajmują się 282 osoby.

To daje

średnio jedną osobę na 35 dworców rozrzuconych

w promieniu 100 km.

To stanowczo za mało, aby

utrzymać dworce w pożądanym stanie.

Oczywiście

należy zdawać sobie sprawę, iż w obecnym stanie

ekonomicznym PKP nie ma szans na zwiększenie

zatrudnienia.

Konieczne staje się przygotowanie roz-

wiązań systemowych, które będą w stanie zapewnić

ﬁnansowanie dworców na należytym poziomie.

Za

przykład może posłużyć tutaj opłata lotniskowa, któ-

ra przynosi dochód lotniskom na całym świecie,

a obciążony jest nią przewoźnik, który korzysta z da-

nego lotniska.

Analogiczne rozwiązanie stosuje się

przy opłatach portowych.

Jakie działania ministerstwo może podjąć, aby

zapobiec niszczeniu dworców kolejowych w Polsce?

Czy istnieje możliwość stworzenia warunków

prawnych dla umożliwienia właścicielowi dworców

utrzymania ich w nienagannym stanie?

Czy istnieje faktyczne zagrożenie, iż wyremonto-

wane w ostatnich latach dworce zostaną zaniedbane

i w szybkim czasie doprowadzone do stanu sprzed

remontu?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6034)

do ministra pracy i polityki społecznej

problemem rosnącego bezrobocia w Polsce.

lat.

Ofert zatrudnienia jest najmniej od lat siedmiu.

Niestety, spowodowane jest to faktem hamowania

gospodarki.

Przez to pracodawcy tworzą coraz mniej

miejsc pracy.

Coraz bardziej widoczny napływający

w Polsce kryzys powoduje pogarszającą się koniunk-

turę gospodarczą.

Coraz większa fala kryzysu, który

poza Grecją doskwiera także m.in. Włochom, Hisz-

panii i Portugalii, powoduje, że przedsiębiorcy są bar-

dzo ostrożni w zwiększaniu zatrudnienia.

Z danych płynących z urzędów pracy wynika iż

73,6 tys. ofert zatrudnienia – o prawie 3 tys. mniej

w końcu miesiąca na jedną ofertę pracy przypadało

średnio w kraju aż 43 bezrobotnych.

Niestety, optymistycznie też nie brzmią głosy eks-

pertów rynku pracy, którzy są zgodni, że na szybką

prawdopodobnie nieco poprawi się w sezonie letnim,

gdzie bezrobotni znajdą zajęcie na czas określony.

Jednak po sezonowym spadku bezrobocia w okresie

letnim już jesienią zacznie ono prawdopodobnie ro-

snąć i w grudniu będzie wyższe niż przed rokiem, bo

stopa bezrobocia może wynieść nawet 13,2%, jak

przewidują eksperci.

Konieczne wydają się być ak-

tywne formy przeciwdziałania bezrobociu.

Słuszne

byłoby uruchomienie specjalnych programów rządo-

wych, które będą w stanie przeciwstawić się rozsze-

rzającej się fali bezrobocia.

Rząd powinien podjąć

działania mające na celu organizację staży dla bez-

robotnych i wspomaganie tworzenia przez nich ma-

łych ﬁrm.

Prawdopodobny wzrost bezrobocia jest

bardzo groźny, ponieważ przyczyni się do powiększe-

nia skrajnej biedy w naszym kraju.

Od lat, jak wyni-

ka z badań GUS, ubóstwem zagrożone są przede

wszystkim osoby bezrobotne i ich rodziny.

nia:

Jakie działania przeciwdziałające rosnącemu bez-

robociu planuje podjąć ministerstwo?

Jak wygląda skuteczność państwowych urzędów

pracy w znajdowaniu pracy dla osób bezrobotnych?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

74

Interpelacja

(nr 6035)

do ministra pracy i polityki społecznej

problemem dostępu osób niepełnosprawnych do współ-

pracy z administracją państwową, w tym pracą

w urzędach państwowych.

Jak wynika z danych udostępnianych przez Biuro

blisko co dziesiąty Polak dotknięty jest jakąś formą

niepełnosprawności.

Włączanie się w procesy decy-

zyjne toczące się w jednostkach samorządu teryto-

rialnego jest dla dużej części niepełnosprawnych

znacznie trudniejsze niż dla osób sprawnych, a cza-

sem wręcz niemożliwe.

W roku 2009 liczba osób

w wieku produkcyjnym z orzeczoną niepełnospraw-

nością wynosiła prawie 2,1 mln.

Docieranie do infor-

macji o charakterze publicznym, udział w konsulta-

cjach społecznych, referendach i wyborach, współpra-

ca z administracją publiczną – wszystkie te działania

wymagają możliwości swobodnego komunikowania

się z otoczeniem, a często też sprawności ruchowej

i mobilności.

Dostęp osób dotkniętych niepełnosprawnością do

stanowisk urzędniczych w Polsce jest wyraźnie ogra-

niczony.

Wskaźniki zatrudnienia niepełnosprawnych

w instytucjach publicznych na ogół oscylują w grani-

cach 1–5%.

Oznacza to, że państwo nie wywiązuje się

w dostateczny sposób ze swoich obowiązków wobec

osób niepełnosprawnych, wynikających między inny-

mi z art. 60 konstytucji stanowiącego, że obywatele

zasadach.

26 listopada 2011 r. weszły w życie przepi-

sy nowelizacji ustawy o służbie cywilnej i niektórych

innych ustaw, dzięki której ma zwiększyć się liczba

osób niepełnosprawnych pracujących w urzędach.

Niestety, w ciągu paru miesięcy, które upłynęły

od momentu wejścia w życie nowelizacji, pierwszeń-

stwo niepełnosprawnych w zatrudnieniu w urzędach

w wielu przypadkach okazało się niemożliwe do za-

gwarantowania.

Przeszkoda w realizowaniu nowych

rozwiązań jest zwykle prozaiczna: budynki, w któ-

rych mieszczą się urzędy, nie są dostosowane do po-

trzeb osób niepełnosprawnych.

Wiele z nich to stare

budowle objęte ochroną konserwatora zabytków; na-

kłady, jakie pochłonęłyby niezbędne przeróbki archi-

tektoniczne, przekraczają możliwości ﬁnansowesa-

morządów.

Jak wygląda proces adaptacji budynków admi-

nistracji państwowej na potrzeby osób niepełno-

sprawnych?

Jak wygląda kontrola współczynnika udziału osób

niepełnosprawnych wśród zatrudnionych w urzędach

administracji państwowej?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6036)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

publicznych instytucji kultury

który sygnalizowany jest przez środowisko artystycz-

ne związane z publicznymi instytucjami kultury.

Coraz częściej w Polskich mediach oraz publicz-

nych instytucjach kultury pojawiają się doniesienia

o próbach komercjalizacji tychże instytucji.

Medial-

nym zaczynkiem dyskusji na ten temat był pomysł

dolnośląskich władz, by dyrektorów teatrów zastąpić

menedżerami oraz zmniejszenie dotacji miasta dla

stołecznych scen.

Pomysł ten rozwinął się następnie

na cały kraj, gdzie w świecie kultury toczy się debata

na ten temat.

Sam pomysł zatrudniania w teatrach

menedżerów, którzy są w stanie sprawnie zarządzać

instytucją pod względem ekonomicznym, jest jak naj-

bardziej uzasadniony.

Jednak w przypadku teatrów

kierowanie się tylko i wyłącznie wskaźnikami eko-

nomicznymi jest wielce niebezpieczne.

Niepodważalnym argumentem w tej sprawie jest

fakt, iż siła polskiego teatru polega na różnorodności

języków i estetyk.

Ta różnorodność może wkrótce ob-

rócić się w ujednoliconą ofertę handlową.

Dotacje na

teatry w Polsce są systematycznie zmniejszane.

W historii świata szanowany i ambitny teatr mo-

gący się utrzymać bez żadnej dotacji nigdy nie istniał

i nigdy nie będzie miał prawa bytu.

Oczywiście zwo-

lennicy reformowania teatrów mogą przywołać tutaj

kilka stołecznych prywatnych teatrów, które są

w stanie funkcjonować bez środków publicznych.

Jednak dyskusyjny jest dobór przez nie realizowa-

nych przedstawień czy odtwórców ról do tychże

przedstawień.

Nie wspominając o cenach biletów,

które nierzadko sięgają kilkuset złotych.

Artyści zdają się w powyższej sprawie mówić jed-

nym głosem i alarmują, iż teatry miejskie są skrajnie

niedoﬁnansowane,brakujeimśrodkównaprodukcję

i eksploatację przedstawień.

W powyższej sprawie

konieczne są szerokie konsultacje zarówno z mene-

75

dżerami instytucji kultury, jak i z artystami oraz

osobami pełniącymi funkcje kierownicze w placów-

kach kultury.

Przy próbach reformowania publicznych instytu-

cji kultury należy koniecznie spojrzeć na politykę

kulturalną innych zachodnich krajów.

W Niemczech

zwykle dotacje dla scen są na tyle duże, że można

wyprodukować nawet dwadzieścia premier w roku.

W przypadku konieczności cięć budżetowych reali-

zuje się mniej premier lub szuka koprodukcji z inny-

mi teatrami.

Likwidacja czy komercjalizacja teatrów to upadek

kulturalny całej naszej cywilizacji.

Jakie działania dotyczące komercjalizacji polskich

instytucji kultury planuje podjąć ministerstwo?

Czym tłumaczone jest wprowadzenie uzasadnia-

nia ekonomicznego dla prowadzonych przez instytu-

cje kultury działań?

Czy istnieje faktyczne zagrożenie dla instytucji

kultury, iż stracą one możliwość działania niekomer-

cyjnego?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6037)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zamieszek chuliganów

który zakłócił najważniejszą imprezę sportową orga-

nizowaną w Polsce, jaką niewątpliwie są Mistrzostwa

Europy w Piłce Nożnej.

Niestety, pomimo znacznego zaostrzenia kar oraz

konsekwencji prawnych, w dalszym ciągu mamy do

czynienia z zamieszkami wywoływanymi przez pseu-

dokibiców w trakcie imprez sportowych.

Pokazały to

chociażby ostatnie wydarzenia, jakie ostatnio miały

miejsce przed tak prestiżowym meczem, jakim był

mecz rozgrywek grupowych Euro 2012 Polska – Ro-

sja.

Bez wątpienia tego typu sytuacje wynikają za-

równo z braku skutecznych uregulowań prawnych,

które mogłyby zostać zastosowane wobec sprawców

tych zamieszek, jak i z ich egzekwowaniem i wyko-

rzystywaniem przez polskie sądownictwo.

Chuligani

czują się i są bezkarni, gdyż istniejące konstrukcje

prawne nie przewidują takiego rodzaju odpowiedzial-

ności, który byłby odstraszający przed kolejnym po-

pełnieniem bandyckiego wybryku.

Jednak najbardziej zdumiewające są doniesienia

prasowe dotyczące wymierzanych przez niezawisłe

sądy kar dla zatrzymanych przez Policję chuliga-

nów.

Zamieszki, które się wydarzyły w trakcie tak

ważnej dla Polski imprezy, naraziły na szwank nasz

wizerunek.

Kilkusetosobowa grupa chuliganów po-

traﬁłazamienićświętosportuwzwyczajnebandyc-

kie zamieszki.

Kilkusetzłotowy mandat za brutalny

atak na obcokrajowca, podżeganie do nienawiści na-

rodowej czy czynną napaść na funkcjonariusza Po-

licji na służbie jest wręcz zachęcający, aby po raz

kolejny taki występek popełniać.

Mamy prawo, któ-

re pozwala pseudokibiców zamykać w więzieniach

i mamy też niezawisłe sądy, które z tego prawa nie-

chętnie korzystają.

Konieczne jest zrewidowanie kar i zastosowanie

praktyki „zero tolerancji dla bandytyzmu”.

W mo-

mencie gdy oczy całego świata, a przynajmniej całej

Europy, zwrócone były ku Polsce, wymiar sprawie-

dliwości obnażył swą nieskuteczność.

Teoretycznie

receptą na zwycięstwo w tej walce państwa z chuli-

ganami jest surowe jej karanie.

Ale czymże jest kara

grzywny za jawny, na oczach setek kamer, bandy-

tyzm?

Oglądający tego wieczoru transmisje telewi-

zyjne sprzed Stadionu Narodowego mogli się przeko-

nać, iż chuliganie w żaden sposób nie boją się apara-

tu państwa.

A sądy kilka dni później potwierdziły, iż

bać się nadal nie muszą.

przeciwdziałania aktom bandytyzmu na polskich sta-

dionach?

W jakim zakresie ministerstwo planuje zmiany

prawne dążące do eliminacji zjawisk propagowania

przemocy i nienawiści przez pseudokibiców w Polsce?

przeciwdziałania poczuciu bezkarności chuliganów?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 6038)

do ministra zdrowia

w sprawie nagród dla dyrektorów szpitali

dotyczącym wypłacania wysokich nagród osobom

zarządzającym placówkami medycznymi, które są

w stanie zadłużenia.

76

Portal gazetaprawna.pl alarmuje, iż coraz częst-

szym negatywnym zjawiskiem w publicznej służbie

zdrowia jest przyznawanie wysokich nagród ﬁnanso-

wych dyrektorom tych placówek pomimo braku osią-

gnięć w zakresie zarządzania nimi.

Szpitalne zobo-

wiązania szybują ku niebu.

W długi popadają nawet

te placówki, które w ostatnich latach wychodziły na

plus.

W tym roku łączne zadłużenie publicznych szpi-

tali już przekroczyło 10 mld zł.

Jak się okazuje, przy-

znawanie nagród dla kadry zarządzającej mimo trud-

nej sytuacji placówek to norma.

Pomimo lawinowo

rosnącego zadłużenia placówki, zarządzający nie mają

skrupułów przy wypłacaniu sobie wysokich nagród.

Idąc dalej za informacjami zawartymi w „Dzienniku

Gazecie Prawnej”, nagrody są dzielone hojną ręką.

Dostał ją np. w 2010 r. dyrektor Wojewódzkiego Szpi-

tala Specjalistycznego im. Stefana Kardynała Wy-

szyńskiego w Lublinie, gdzie zadłużenie wzrosło ze

116 mln zł do 127 mln zł.

Podobna sytuacja była

w SPZOZ w Nowym Dworze Gdańskim.

Dyrektor tej

placówki otrzymał 15 tys. zł nagrody, chociaż zanoto-

wał 9-procentowy wzrost zadłużenia.

Oczywiście sama idea nagradzania kadry zarzą-

dzającej jest jak najbardziej właściwa, jednak po-

winna być uzależniona od sprawności samego za-

rządzania oraz wyników ekonomicznych prowadzo-

nej placówki.

Na jakiej podstawie wypłacane są nagrody dyrek-

torom, którzy powodują zwiększenie się zadłużenia

placówki przez nich zarządzanej?

Jakie są warunki oraz determinanty przyzna-

nia dyrektorowi placówki medycznej nagrody ﬁ-

nansowej?

Czy etyczna jest wypłata wysokich nagród dyrek-

torom placówek medycznych, za których urzędowa-

nia dług cały czas wzrasta i brakuje pieniędzy na

leczenie pacjentów?

Jak ministerstwo sprawuje kontrole nad wyni-

kami ﬁnansowymiszpitaliinadpowodemichza-

dłużania?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6039)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich dniach

nych zaniepokojeni posunięciami swojego macierzy-

stego przedsiębiorstwa.

Spółka Przewozy Regionalne

poczuła się zmuszona do likwidacji kas biletowych

w Zakopanem.

Miało się to stać na skutek znacznego

podniesienia opłat przez PKP Dworce Kolejowe tak,

że utrzymanie kas stało się nieopłacalne.

Przewozy

Regionalne deklarują, że będą próbowały utrzymać

kasy, próbując znaleźć ajentów, jednak, znając warun-

ki lokalne, wydaje się bardzo wątpliwe, aby na ofero-

wanych warunkach mogły odnieść sukces.

Panie Ministrze, jest to kolejny przykład, w któ-

rym spółki, które powstały z byłego PKP, usiłują sto-

sować wobec siebie zasady nieuczciwej konkurencji.

Już

kilkukrotnie PKP usiłowało, stosując w zasadzie prak-

tyki monopolistyczne, wpływać na działania Przewo-

zów Regionalnych.

Jeśli w jakiś sposób konﬂiktjest

do pewnego stopnia zrozumiały (przewoźnik samorzą-

dowy – przewoźnik państwowy), to jednak podobne

praktyki w ramach samego PKP są zdumiewające

i niepokojące.

Nie powinno być tak, by podmioty pu-

bliczne walczyły ze sobą w ten sposób.

To tylko osłabia

je i czyni jeszcze bardziej nieprzygotowanymi na kon-

kurencję w Unii Europejskiej, dla której w końcu bę-

dziemy musieli otworzyć rynek kolejowy.

W miejscu niedziałającego molocha, jakim było

PKP, utworzono szereg, niestety, równie niespraw-

nych spółek.

Wszystkie są wyposażone w ogromne

aparaty administracyjno-zarządcze, które pochłania-

ją coraz większe zasoby pieniężne.

Oczywiście zarzą-

dy widzą potrzebę oszczędności, jednak oszczędności

te widzą w ograniczaniu działalności operacyjnej,

a nie np. w ograniczaniu zbędnej administracji czy

podnoszeniu efektywności.

Likwidacja kas w Zakopa-

nem jest elementem szerszej polityki Przewozów Re-

gionalnych.

Zlikwidowano już niemal wszystkie kasy

biletowe PR w południowej Małopolsce.

Zresztą po-

dobną politykę prowadzi PKP InterCity.

Oni również

zamykają kasy biletowe.

Pozostało ich zaledwie kilka

– losy kasy zakopiańskiej będą się ważyć w przeciągu

kilku następnych tygodni.

Jeśli PKP InterCity pój-

dzie śladem Przewozów Regionalnych, na południe

od Krakowa nie pozostanie ani jedna kasa biletowa.

Oznacza to, że wielu mieszkańców oraz turystów nie

będzie w stanie kupić biletu na pociąg.

Obie spółki uważają, że znalazły na to odpowiedź

w postaci sprzedaży internetowej.

Jednak znaczna

część naszego społeczeństwa nie ma dostępu do In-

ternetu, a ponadto wielu ludzi, szczególnie starszych,

woli kupić bilet osobiście, najlepiej zawczasu – odbie-

77

ra im się tę możliwość.

Po drugie, teoretycznie spółki

pozostawiają możliwość nabycia biletu u konduktora.

Jednak w chwili obecnej obsługa składów została

ograniczona do minimum, wiec konduktor po prostu

nie jest w stanie wszystkim na czas sprzedać biletu,

a dodatkowo bilet ten obciążony jest dodatkowymi

opłatami, a wiec jest droższy.

Po trzecie, a jest to

w pewien sposób kuriozum, sprzedażą biletów chce się

obciążyć dyżurnych ruchu.

W ten sposób ryzykuje się

życiem i zdrowiem pasażerów.

Dyżurny odpowiada za

bezpieczeństwo ruchu pociągów.

Obciążanie go dodat-

kowymi, wcale nie prostymi i łatwymi obowiązkami

(szczególnie na stacjach uczęszczanych), może być

groźne.

Ostatnie tygodnie wykazały, że z bezpieczeń-

stwem na kolei jest różnie, wiec podejmowanie dodat-

kowego ryzyka przez przewoźników, do tego za zgodą

innych spółek, wydaje się być skrajnie nieodpowie-

dzialne.

Przez wiele lat za wszystko, co źle się działo na

kolei, winiono niedoinwestowanie.

Ostatnie lata zada-

ją kłam tym twierdzeniom.

Mimo pojawienia się mi-

lionów euro na kolej PKP w swojej obecnej strukturze

nie jest w stanie ich wykorzystać.

Jest to kolejny do-

wód, do jakiego paraliżu doprowadziło złe zarządzanie

spółkami, a przede wszystkim źle przeprowadzona ko-

mercjalizacja PKP i dalsze wydzielanie spółek.

Czy zamierza Pan podjąć działania zmierzające

do zmiany obecnej struktury spółek na kolei, tak by

utworzyć w końcu sprawnie funkcjonujące przedsię-

biorstwo, które będzie w stanie konkurować w przy-

szłości np. z Deutsche Bahn?

Czy jest Pan w stanie zatrzymać proces likwidacji

kas biletowych, a co za tym idzie, degradacji dworców

kolejowych, które w ten sposób zmieniają się w za-

mknięte, niszczejące nieruchomości, nieprzynoszące

pożytku ani państwu, ani społeczności lokalnej?

Czy widzi Pan możliwości powstrzymania działań

godzących w bezpieczeństwo pasażerów, takich jak

dodatkowe obciążanie dyżurnych ruchu obowiązka-

mi, których nie powinni wykonywać?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Gut-Mostowy

Nowy Targ, dnia 15 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6040)

do ministra zdrowia

w sprawie wyłączenia

z procedur konkursowych NFZ zespołów

ratownictwa medycznego

Szanowny Panie Ministrze!

Ratownictwo medycz-

ne jako system zostało powołane do realizacji zadań

państwa w celu niesienia pomocy każdej osobie znaj-

go.

Podstawę działania ratownictwa medycznego

wykonawcze.

Jednostką systemu PRM jest zespół ratownictwa

medycznego, który podejmuje medyczne czynności

ratunkowe w warunkach pozaszpitalnych, spełnia-

jąc wymagania określone w ustawie o PRM.

Procedura związana z zawieraniem umów z dys-

ponentami zespołów ratownictwa medycznego (ZRM)

na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa polega

na wyłanianiu w trybie konkursowym prowadzonym

przez oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu

Zdrowia.

Zatem istnieje zagrożenie zawarcia umów

z nieodpowiednimi podmiotami o małym doświadcze-

niu i niedysponującymi odpowiednim zapleczem.

Zespoły ratownictwa medycznego pełnią misję nie-

sienia pomocy osobom w stanie zagrożenia zdrowia

i życia.

Jednostki publiczne są gwarantem ciągłości

i kompleksowości funkcjonowania systemu ratownic-

twa medycznego.

Istnieje ryzyko, że realizacja tych zadań przez oso-

by niekompetentne traktujące swoją działalność tylko

jako przedmiot zysku doprowadzi do zmarnotrawie-

nia wieloletnich nakładów ﬁnansowych pochodzą-

cych ze środków publicznych przeznaczonych na bu-

dowę nowoczesnej infrastruktury ratownictwa me-

dycznego.

z następującym pytaniem: Czy istnieje lub będzie ist-

niała możliwość wyłączenia z procedur konkursowych

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Kropiwnicki

Legnica, dnia 22 czerwca 2012 r.

78

Interpelacja

(nr 6041)

do ministra zdrowia

w sprawie ﬁnansowania poradni

Szanowny Panie Ministrze!

Program „Proﬁlak-

tyka zdrowotna dzieci i młodzieży z obszarów woje-

wództwa dolnośląskiego, na których występują prze-

kroczenia standardów jakości środowiska” powstał

w wyniku rozpoznania problemu zdrowotnego wy-

wołanego narażeniem na czynniki środowiskowe

i potrzeb w zakresie wczesnego wykrywania, proﬁ-

laktyki i leczenia najmłodszych mieszkańców, głów-

nie Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego.

Skierowany jest on do rodzin, dzieci i młodzieży do

18 lat z obszarów województwa dolnośląskiego, na

których występują przekroczenia standardów jakości

środowiska.

Rozwój przemysłu na terenie obecnego

województwa dolnośląskiego spowodował zanieczysz-

czenie głównych komponentów środowiska, co ma

duży wpływ na stan zdrowotny mieszkańców, a szcze-

gólnie dzieci.

Metale ciężkie, a szczególnie bardzo

toksyczny ołów, uszkadzają głównie system nerwowy.

Problemem jest również natężenie ruchu samocho-

dowego, wpływające na poziom zanieczyszczenia po-

wietrza dwutlenkiem azotu, tlenkiem węgla i związ-

kami ołowiu.

Dla dzieci po badaniach monitoringowych orga-

nizowane są w ciągu całego roku turnusy proﬁlak-

tyczno-lecznicze.

W czasie trwania turnusów reali-

zowany jest program terapeutyczny, pedagogiczny

i edukacyjny opracowany przez radę naukową fun-

dacji z zastosowaniem terapii biodynamizującej, któ-

ra wpływa dodatnio na proces detoksykacji organi-

zmu dziecka.

Po zakończeniu turnusu dzieci pozostają pod opie-

ką Poradni Medycyny Środowiskowej dla Dzieci

w Centrum ProﬁlaktycznymDiagnostyczno-Leczni-

czym fundacji.

Wykonane badania kontrolne na za-

wartość ołowiu we krwi pozwalają na obserwację

wymiernych efektów podjętych działań proﬁlaktyki

przeciwołowiowej, czyli obniżenie poziomu ołowiu we

krwi dzieci.

Rocznie średnio ok. 15% dzieci objętych

monitoringiem biologicznym wymaga skierowania do

poradni medycyny środowiskowej.

Poradnia funkcjo-

nowała jedynie w latach 1999–2003 w ramach umo-

wy z Dolnośląską Regionalną Kasą Chorych; w po-

zostałym czasie koszty funkcjonowania fundacji po-

krywane są ze środków własnych i pozyskiwanych.

Obecna sytuacja ﬁnansowa nie pozwala na dalsze

funkcjonowanie poradni ze środków fundacji w do-

tychczasowym zakresie.

Istnieje zagrożenie braku

możliwości świadczenia usług medycznych, co w kon-

sekwencji ograniczy dostęp do leczenia dzieciom po-

chodzącym głównie z rodzin niewydolnych społecznie

i ekonomicznie, a w tej grupie problem zatruć środo-

wiskowych jest największy.

niała możliwość ﬁnansowania poradni medycyny

Z wyrazami szacunku

Legnica, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6042)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie rozbieżnej interpretacji przepisów

dotyczących wypłaty trzynastych pensji

nagrodzeniu rocznym dla pracowników sfery budże-

nik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w peł-

nej wysokości po przepracowaniu u danego pracodaw-

cy całego roku kalendarzowego.

Pracownik, który nie

lendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocz-

nego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepra-

najmniej 6 miesięcy (ust. 2 tego artykułu z uwzględ-

nieniem wyjątków określonych w ust. 3).

Przy czym określenie „przepracowanie” budzi

w orzecznictwie rozmaite rozbieżności interpretacyj-

ne, tym bardziej że brak świadczenia może być spo-

wodowany rozmaitymi przyczynami, leżącymi za-

równo po stronie pracownika, jak i pracodawcy.

Z przyczyn leżących po stronie pracownika wymienić

można np. zwolnienie chorobowe, zaś po stronie pra-

codawcy np. zwolnienie od świadczenia pracy.

Wyjaśnienie kwestii „przepracowania” było przed-

miotem prac Sądu Najwyższego, który kilkakrotnie

zajmował się powyższą kwestią, wydając jednakże

różne uchwały.

Uchwałą z 25 lipca 2003 r. stwierdził,

że warunkiem nabycia prawa do dodatkowego wyna-

grodzenia rocznego jest efektywne przepracowanie

u pracodawcy wymaganego okresu, natomiast uchwa-

łą z 13 grudnia 2005 r. przychylił się do stanowiska,

iż „przepracowanie” oznacza pozostawanie w danym

okresie w stosunku pracy z pracodawcą (a więc nie

wymaga faktycznego świadczenia pracy).

Uchwałą

z 7 lipca 2011 r. uznał znowu, iż okresy pobierania

6-miesięcznego okresu przepracowania w danym

79

wa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego na pod-

stawie ww. ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu

1.

Czy zatem przysługuje pracownikowi dodatko-

we wynagrodzenie roczne w sytuacji, kiedy pracodaw-

ca podjął decyzję zwalniającą pracownika od świad-

czenia pracy np. w okresie wypowiedzenia umowy

o pracę za porozumieniem stron?

W takim przypadku

pracownik pozostawał w stanie zatrudnienia i był

gotów świadczyć pracę, zaś decyzja pracodawcy unie-

możliwia mu wykonywanie ustawowego przywileju,

jakim jest prawo do pracy.

2.

Czy okres przebywania na urlopie macierzyń-

skim powinien być wliczany do okresu, za jaki przy-

sługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne?

3.

Jak należy prawidłowo obliczać okres 6 miesię-

cy, decydujący o możliwości wypłaty dodatkowego

wynagrodzenia rocznego pracownikowi, który nie

przepracował u danego pracodawcy pełnego roku,

w sytuacji kiedy poszczególne miesiące mają różną

liczbę dni?

Czy należy przyjmować pełne miesiące,

czy też obliczać sumę przepracowanych dni i odnosić

ją do sumy dni w skali roku?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Gołojuch

Łańcut, dnia 24 maja 2012 r.

Interpelacja

(nr 6043)

do ministra edukacji narodowej

dzieciom i młodzieży

pieczeństwa dzieciom i młodzieży podczas wypoczyn-

ku letniego.

Tysiące polskich uczniów wyjadą na za-

służony wypoczynek.

Będą odpoczywały na koloniach

czy obozach.

Priorytetem dla nas wszystkich powin-

no być zapewnienie im odpowiedniego bezpieczeń-

stwa, zarówno jeśli chodzi o bezpieczeństwo związa-

ne z transportem, jak i należytą opieką podczas po-

dróży i na miejscu.

Zawsze przy okazji różnych form

zorganizowanego wypoczynku pojawiają się niepoko-

jące sygnały dotyczące nieodpowiedniej kadry peda-

gogiczno-wychowawczej i opieki medycznej czy nie-

przystosowania obiektów wypoczynkowych pod wzglę-

dem sanitarnym i żywnościowym.

Trzeba pamiętać,

że wakacje to także okres wzmożonej aktywności

osób związanych z sektami.

1.

Jakie działania podjęło MEN w celu zapewnie-

nia należytego bezpieczeństwa dzieci i młodzieży wy-

poczywających na obozach i koloniach?

2.

Czy ministerstwo rozważa zaostrzenie przepi-

sów dotyczących zdobycia uprawnień wychowawcy

kolonijnego?

3.

Czy każde miejsce letniego wypoczynku dzieci

i młodzieży zostało poddane szczegółowej kontroli

przez MEN lub jednostki mu podlegające?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6044)

do ministra gospodarki

w sprawie planowanego uwolnienia cen

energii elektrycznej

Szanowny Panie Ministrze!

Opłaty za energię

elektryczną stanowią znaczące obciążenie dla milio-

nów Polaków.

Biorąc pod uwagę fakt ogromnego wy-

korzystywania energii elektrycznej w codziennym

życiu, jak również w funkcjonowaniu ﬁrmiinstytu-

cji.

Tym bardziej każda podwyżka cen energii elek-

trycznej jest znaczącym obciążeniem dla kieszeni

przeciętnego odbiorcy i w bardzo istotnym stopniu

wpływa na domowy budżet.

W sposób szczególny

kwestia ta dotyka osoby ubogie, rodziny wielodzietne,

a przede wszystkim osoby samotnie zamieszkujące.

Obecnie, by zapobiec zbyt drastycznym wzrostom

opłat, stosuje się regulację rachunków za prąd dla

gospodarstw domowych, prowadzoną przez Urząd

Regulacji Energetyki.

Dzięki temu w ubiegłym roku

z 18-procentowej podwyżki proponowanej przez kon-

cerny energetyczne średni wzrost został ustalony na

poziomie 5,7%.

Jestem mocno zaniepokojony planowanym uwol-

brakiem jakiejkolwiek kontroli ze strony państwa

nad cenami, które podyktują ﬁrmyzbranżyenerge-

tycznej.

Głosy wielu ekspertów alarmują, że może się

to skończyć znaczącymi podwyżkami opłat za prąd,

nawet o 40%.

Podobnie zresztą jak to miało miejsce

w przypadku uwolnienia cen dla odbiorców przemy-

słowych w 2007 r.

Zatem miliony polskich gospodarstw domowych

mogą zostać postawione pod ścianą.

Brak obowiązku ustalania cen dla najpopularniej-

szej taryfy G przez koncerny energetyczne uderzy jak

zwykle w najbiedniejszych, którzy z drastycznymi

80

podwyżkami nie będą w stanie sobie poradzić.

Wprawdzie rząd proponuje ochronę tzw. wrażliwych

klientów, ale przewiduje się, że ich liczba wyniesie je-

dynie 500 tys. obywateli.

To liczba znacząco mniejsza

od faktycznie potrzebujących, bowiem obniżki cen dla

najuboższych będą przysługiwały tylko tym, którzy

społecznej, czyli osobom, których dochód w świetle dzi-

siejszych przepisów nie przekracza 477 zł.

Dlatego należy zwrócić uwagę na brak waloryza-

cji progu dochodowego, co doprowadza do tego, że

pomocy pozbawionych jest wielu potrzebujących.

Uwolnienie rynku energii będzie dla nich dodatko-

wym ciosem, wprost prowadzącym do odcięcia dostę-

pu do sieci elektrycznej.

Ponadto zaprzestanie kontroli cen energii elek-

trycznej bezpośrednio wiąże się z prywatyzacją sekto-

ra gospodarki i może przynieść więcej potencjalnych

strat niż jakichkolwiek korzyści z tego płynących.

1.

Czy ministerstwo rozważa wycofanie się z po-

mysłu uwolnienia cen energii elektrycznej?

2.

Czy Pański resort planuje wprowadzić polityką

osłonową, tak by w praktyce chronić wszystkie ubogie

osoby przed wzrostem opłat za energię elektryczną?

3.

W jaki sposób rząd zamierza zabezpieczyć inte-

resy odbiorców przed nieuczciwymi praktykami ﬁrm

energetycznych?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6045)

do ministra ﬁnansów

w sprawie podniesienia płacy minimalnej

Szanowny Panie Ministrze!

Na moich dyżurach

poselskich coraz częściej podnoszony jest problem

poziomu płacy minimalnej w Polsce.

Obecnie najniż-

sze uposażenia podwyższane są o wskaźnik wzrostu

cen oraz 2/3 proponowanego wskaźnika wzrostu

PKB.

W poprzednich latach pensje minimalne ule-

gały stopniowemu i powolnemu wzrostowi.

W ze-

szłym roku minimalne wynagrodzenie wynosiło

malna została podwyższona o 8,2% do kwoty 1500 zł

brutto.

Ponieważ poziom minimalnej płacy w naszym

kraju jest nadal bardzo niski, powyższe zasady pod-

wyżek są niewystarczające i oddalające okres dojścia

do poziomu 68% przeciętnego wynagrodzenia zgod-

nie z rekomendacją Komitetu Niezależnych Eksper-

tów Rady Europy.

Niski poziom płacy minimalnej

powoduje zwiększanie zainteresowania wyjazdem

pracowników ﬁzycznychdoinnychkrajówUniiEu-

ropejskiej, co zaczyna już powodować braki na rynku

krajowym, np. pracowników branż budowlanych.

Koszty życia bezustannie wzrastają, a drożyzna

pustoszy nasze portfele, gdyż pensje Polaków nie wy-

starczają na godną egzystencję.

Podczas ostatniej pod-

wyżki płaca minimalna wzrosła zaledwie o 114 zł

brutto.

Tak niewielka podwyżka nie jest w stanie zre-

kompensować Polakom drożyzny, jaką wywołała choć-

by ubiegłoroczna podwyżka choćby podatku VAT.

Pod-

czas gdy setki tysięcy rezygnują z zakupu kolejnych

produktów, obywatele Irlandii, Belgii czy Hiszpanii

nie muszą borykać się z takimi problemami.

Wysoce niepokojący jest fakt, iż zarobki obywate-

li państw Unii Europejskiej są nawet kilkakrotnie

wyższe niż w Polsce.

Zarobki Polaków są drastycznie

niskie względem wysokości płacy minimalnej w in-

nych krajach Wspólnoty.

Polska znajduje się daleko

za europejską czołówką, dopiero na 12 spośród 20 kra-

jów, które posiadają regulację płacy minimalnej.

W państwach zachodniej Europy, do grona których

od lat aspirujemy, płaca minimalna wynosi nawet

kilka razy więcej niż w Polsce.

Dla przykładu najniż-

sze wynagrodzenie w Irlandii to około 6 tys. zł.

Na-

tomiast w Luksemburgu, po przeliczeniu na złotów-

ki, najniższa pensja wynosi ponad 7 tys. zł.

Od dłuższego okresu znacznie drożeją podstawo-

we artykuły żywnościowe, takie jak pieczywo.

Poza

tym horrendalne ceny Polacy muszą płacić za paliwa,

ropę i benzynę, których cena już oscyluje tylko nie-

znacznie poniżej 6 zł/litr.

To poważnie odbija się na

kieszeni właśnie tych najmniej zamożnych.

Nie może

dłużej trwać sytuacja, w której osoba uczciwie pra-

cująca przez 8 godzin dziennie nie jest w stanie się

rytorycznych odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Jak do przeciętnego wynagrodzenia brutto,

które w maju br. wyniosło 3617,98 zł i wzrosło o 3,8%

względem maja ubiegłego roku, ma się płaca mini-

malna w kwocie 1500 zł brutto?

celem wzrostu poziomu płacy minimalnej w stosun-

ku do średniego wynagrodzenia?

3.

Jakie inne kroki zamierza podjąć ministerstwo,

aby najmniej zarabiającym Polakom żyło się lepiej?

Z należnymi wyrazami szacunku

81

Interpelacja

(nr 6046)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wzrostu cen paliw

wowego, według prognoz ekonomistów mogą wzro-

snąć.

Jeśli tendencje widoczne na rynkach surowco-

wym i walutowym będą nadal się utrzymywać, to na

stacjach paliw ceny przekroczą granicę 6 zł.

Przy

wzroście ceny ropy do 150 dolarów za baryłkę, litr

benzyny na stacjach benzynowych będzie kosztował

około 7 zł.

Przedstawiciele koncernów naftowych jako dwie

główne przyczyny wysokich cen paliw wskazują no-

towania ropy naftowej oraz kurs dolara, które obec-

nie posiadają bardzo silną pozycję.

Obecnie amery-

kańska waluta kosztuje nieco ponad 3,30 zł, gdy na

początku stycznia warta była 20 gr więcej.

Jednak

cena ropy z 2008 r., gdy była najwyższa w historii,

o około 25 dolarów więcej za baryłkę niż obecnie,

nie spowodowała wzrostu cen paliw do obecnego po-

ziomu.

Cena za 1 litr benzyny bezołowiowej 95-oktano-

czyli wynosił średnio 3,21 zł.

Więc ówczesne warun-

ki, niezależne od polskiego rządu, były bardzo po-

dobne do dzisiejszych, ale paliwa były aż o 1 zł tań-

sze niż obecnie.

Sprawy tej nie należy bagatelizować, ponieważ

w społeczeństwie polskim nasilają się protesty prze-

ciw stale rosnącym kosztom utrzymania samochodu,

na które prócz galopujących cen paliw składa się rów-

nież sukcesywnie wzrastająca cena ubezpieczenia

OC posiadaczy aut.

Pomimo faktu, iż wysokość krajowych cen paliw

silnikowych należy do najniższych w Unii Europej-

skiej, należy zwrócić uwagę na wysokość płac mini-

malnych w tamtych krajach, które są bezsprzecznie

wyższe.

Ceny te, w przeliczeniu na walutę polską,

wynoszą odpowiednio: w Niemczech 7,05 zł/l i 6,35 zł/l,

w Czechach 6,40 zł/l i 6,15 zł/l, na Słowacji 6,65 zł/l

i 6,14 zł/l, a w Szwecji 7,42 zł/l i 7,15 zł (wg portalu

www.e-petrol.pl).

Mimo że mamy najniższe ceny pa-

liwa spośród unijnych sąsiadów, oznacza to, iż wielu

z nich za swoje comiesięczne zarobki jest w stanie

kupić sobie tego paliwa nieporównywalnie więcej.

Ustawowe wynagrodzenia minimalne są bardzo

zróżnicowane i wahają się od około 120 euro w Buł-

garii do 1758 euro w Luksemburgu (według danych

Eurostatu z 2011 r.).

Polska, z wynagrodzeniem mi-

nimalnym około 350 euro, zajmuje dopiero 12 miejsce

na 20 państw.

Alarmujące wnioski dla polskiej gospodarki przed-

stawia Polska Izba Paliw Płynnych, według której

wzrost cen paliw przełoży się na zmniejszenie kon-

sumpcji benzyny oraz oleju napędowego.

Przedstawi-

ciele PIPP uważają, że potrzebna jest natychmiasto-

wa rewizja strategii dla rynku paliw w Polsce oraz

opracowanie jednolitej polityki dotyczącej spekulacji

na rynku ropy naftowej.

1.

Czy w obecnej sytuacji Pan Minister rozważa

czasowe zmniejszenie akcyzy na paliwo?

2.

W jaki inny sposób Pański resort może wpłynąć

na ograniczenie wzrostu jego cen?

3.

Czy wobec powyższych danych Pan Minister

dostrzega konieczność natychmiastowej rewizji stra-

tegii dla rynku paliw w Polsce oraz opracowania jed-

nolitej polityki dotyczącej spekulacji na rynku ropy

naftowej?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 6047)

do ministra edukacji narodowej

które zostały przekazane stowarzyszeniom

Szanowna Pani Minister!

Władze lokalne przeka-

zują prowadzenie szkół spółkom komunalnym, odda-

ją je stowarzyszeniom, stowarzyszeniom mniejszości

narodowych, osobom ﬁzycznym,ograniczającprawa

nauczycieli, by ograniczyć ich dostęp do obowiązują-

cego prawa w zakresie zatrudnienia.

Wielu rodziców oraz nauczycieli zwraca uwagę, że

taka polityka rządu przyzwalająca na tworzenie sto-

warzyszeń, które omijają Kartę Nauczyciela, dopro-

wadzi do utraty prestiżu szkół publicznych i maso-

wych zwolnień nauczycieli.

wiedź na następujące pytanie: Ile polskich szkół zo-

stało przekazanych stowarzyszeniom:

a) w Polsce,

b) w woj. podkarpackim?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

82

Interpelacja

(nr 6048)

do ministra transportu,

w sprawie podkarpackich przedsiębiorców

poszkodowanych podczas budowy

autostrady A4

selskiego zgłaszają się przedsiębiorcy, którzy do chwi-

li obecnej nie otrzymali należnych im środków za

wykonaną pracę.

Według informacji, które posiadam,

podczas budowy A4 mogło zostać oszukanych bardzo

wiele ﬁrmbudowlanych.

Sytuacjatasprawia,żeﬁr-

my upadają, a pracujący w nich ludzie tracą pracę, co

prowadzi już do wzrostu bezrobocia i pogorszenia sy-

tuacji materialnej wielu rodzin.

Troszcząc się o rozwój małych i średnich ﬁrmbu-

dowlanych w moim regionie, proszę Pana Ministra

i Gospodarki Morskiej lub podległe mu jednostki po-

siadają informację na temat liczby poszkodowanych

wykonawców z woj. podkarpackiego biorących udział

w budowie autostrady A4 i skali należności przypa-

dającej tym ﬁrmom?

2.

Jakie decyzje zamierza podjąć Pan Minister,

aby uregulować należności zleceniodawcy za wyko-

naną przez wykonawców i odebraną pracę oraz na-

leżności usługodawców i dostawców towarów?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 6049)

do ministra spraw wewnętrznych

posterunków Policji w woj. podkarpackim

skiego zgłaszają się samorządowcy z różnych powia-

tów w woj. podkarpackim i w sposób zdecydowany

protestują przeciwko próbom likwidacji komisariatów

i posterunków Policji w gminach naszego regionu.

Bezpieczeństwo obywateli to podstawowy obowiązek

państwa, a likwidacja komisariatów Policji w małych

miejscowościach w sposób zdecydowany obniży po-

ziom bezpieczeństwa tychże mieszkańców.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zamierza zlikwi-

dować?

2.

Jakimi kryteriami ministerstwo będzie się kie-

rowało przy podejmowaniu decyzji o likwidacji poste-

runków Policji?

Z należnymi wyrazami szacunku

(nr 6050)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dramatycznych wskaźników

zubożenia Polaków

Szanowny Panie Ministrze!

Środki masowego

przekazu informują, że w 2011 r. liczba osób do-

tkniętych skrajnym zubożeniem zwiększyła się o ok.

400 tys. Ich wydatki na utrzymanie były mniejsze od

dzin żyjących w niezwykle trudnej sytuacji material-

nej.

W nędzy żyje 2,6 mln Polaków.

W tym roku ubó-

stwo prawdopodobnie jeszcze wzrośnie, przewidują

środki masowego przekazu.

Najbardziej ubóstwem

zagrożone są osoby słabiej wykształcone, dzieci i mło-

dzież – wynika z danych przedstawionych na X Kon-

wencji Ruchu Przeciw Bezradności Społecznej.

W związku z tymi wstrząsającymi danymi proszę

Jakie pomysły na przeciwdziałanie takiemu stanowi

rzeczy podjął lub zamierza podjąć Pański resort?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6051)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy

Darłowo znajdują się niezagospodarowane nierucho-

83

mości będące we władaniu PKP.

Są to następujące

nieruchomości:

— Nowy Jarosław, działka nr 218/3 zabudowana

budynkiem o funkcji mieszkalnej,

— Nowy Jarosław, działka nr 218/4 zabudowana

budynkiem o funkcji produkcyjnej, usługowej i go-

spodarczej dla rolnictwa oraz o funkcji innej miesz-

kalnej,

— Wiekowo (obręb Wiekowice), działka nr 259/12

zabudowana dwoma budynkami o funkcji innej

mieszkalnej.

Są to budynki wchodzące w skład majątku PKP.

Stan techniczny części ww. nieruchomości jest zły, co

wydaje się potwierdzać prawdziwość informacji Naj-

stanie nieruchomości kolejowych na cele komercyjne

niezwiązane z prowadzeniem ruchu kolejowego”.

Gmina nie jest zainteresowana przejęciem powyż-

szych nieruchomości.

W związku z powyższym pro-

1.

Czy ministerstwo posiada projekt zagospoda-

rowania powyższych nieruchomości poprzez przeka-

zanie ich zainteresowanej gminie, względnie poprzez

sprzedaż licytacyjną?

2.

Kto zezwolił na niewykorzystanie do celów pu-

blicznych nieruchomości, jednocześnie doprowadza-

jąc je do złego stanu technicznego?

3.

Ile kosztuje roczne utrzymanie nieruchomości

w zakresie bezpieczeństwa i bieżących niezbędnych

remontów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Lewandowski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6052)

do ministra transportu, budownictwa i gospodarki

lisz Pomorski znajduje się budynek parowozowni,

wieża ciśnień, budynek mieszkalny w Starej Koryt-

nicy i Białym Zdroju.

Obiekty są w słabym stanie

technicznym, co wydaje się potwierdzić prawdziwość

informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kon-

troli „Wykorzystanie nieruchomości kolejowych na

kolejowego”.

Gmina jest zainteresowana przejęciem

i zagospodarowaniem nieruchomości.

(nr 6053)

do ministra transportu,

Grzmiąca znajdują się niezagospodarowane nieru-

chomości będące we władaniu PKP.

Są to trzy dwor-

ce kolejowe położone na terenie:

— obrębu ewidencyjnego Grzmiąca, działka

nr 64/5,

— obrębu ewidencyjnego Wielanowo, działka

nr 430/8,

— obrębu ewidencyjnego Storkowo, miejscowość

Iwin, na działce nr 199/1.

Występujące na ww. terenach dworce to dworce

wraz z zapleczem socjalno-magazynowym.

Stan

techniczny części tych nieruchomości jest bardzo zły.

technicznym, co wydaje się potwierdzać prawdziwość

ciem i zagospodarowaniem nieruchomości ze względu

na duże koszty inwestycji.

84

(nr 6054)

do ministra transportu,

Karlino znajdują się niżej wymienione obiekty stano-

wiące własność PKP:

— budynek dworca PKP przy ul. Dworcowej,

oznaczony w ewidencji gruntów i budynków nume-

rem ewidencyjnym 59 jako budynek inny niemiesz-

kalny oraz budynek inny niemieszkalny o numerze

ewidencyjnym 62 – stan techniczny średni,

— budynki magazynowe przy ul. Koszalińskiej,

oznaczone w ewidencji gruntów i budynków nume-

rem ewidencyjnym: 65 – jako budynek inny niemiesz-

kalny, 64 – jako budynek inny niemieszkalny, 73 – jako

budynek inny niemieszkalny – stan techniczny śred-

ni, zlokalizowane na działce nr 31/25,

— budynek stacji kolejowej w Daszewie oznaczony

w ewidencji gruntów i budynków numerem ewiden-

cyjnym 87 jako budynek inny niemieszkalny – stan

techniczny zły, co wydaje się potwierdzać prawdzi-

wość informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach

kontroli „Wykorzystanie nieruchomości kolejowych

chu kolejowego”.

Gmina nie jest zainteresowana przejęciem i zago-

spodarowaniem nieruchomości ze względu na duże

blicznych nieruchomości, co może doprowadzić je lub

już doprowadziło do złego stanu technicznego?

(nr 6055)

do ministra transportu,

woj. zachodniopomorskie

Połczyn-Zdrój znajdują się nieruchomości będące

we władaniu PKP, które nie tylko służą bezpośred-

nio ruchowi kolejowemu.

Są to następujące nieru-

chomości:

1) 001 obręb Połczyn-Zdrój, nr działki 13/3, 13/4,

13/5, 13/7, 13/8, 13/9;

2) 002 obręb Połczyn-Zdrój, 6/3, 6/4, 6/5, 6/6, 6/7,

6/8, 6/9, 6/10, 6/11, 6/12, 6/13, 6/14, 6/15;

3) obręb Kołacz, nr działki 204;

4) obręb Kołaczek, nr działki 46;

5) obręb Ogartowo, nr działki 59;

6) obręb Dziwogóra, 19/1, 19/2;

7) obręb Nowe Ludzicko, 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5, 5/6,

5/7, 5/8;

8) obręb Wardyń Górny, nr działki 14;

9) obręb Redło, nr działki 275/1, 275/3;

10) obręb Borkowo, nr działki 1/2.

Stan techniczny części ww. nieruchomości jest

trudny do określenia, co wydaję się potwierdzać

o wynikach kontroli: Wykorzystanie nieruchomości

dzeniem ruchu kolejowego.

Władze gminy nie są za-

interesowane przejęciem i zagospodarowaniem tych

złego stanu technicznego?

85

3.

Ile kosztuje roczne utrzymanie nieruchomości

Z poważaniem

Poseł Andrzej Lewandowski

(nr 6056)

do ministra transportu,

Ustronie Morskie znajdują się niezagospodarowane

nieruchomości będące we władaniu PKP.

Są to na-

stępujące nieruchomości:

1) obręb Bagicz

a) działka nr 71/l,

b) działka nr 71/2,

c) działka nr 71/3,

d) działka nr 71/6,

e) działka nr 72;

2) obręb Sianożęty

a) działka nr 249,

b) działka nr 252,

c) działka nr 283,

d) działka nr 285;

3) obręb Ustronie Morskie

a) działka 502/2,

b) działka nr 502/3,

c) działka nr 502/4,

d) działka nr 502/5,

e) działka nr 502/6,

f) działka nr 502/7;

4) obręb Gwizd

a) działka nr 37/1.

stanie nieruchomości kolejowych na cele komercyjne

na nie jest zainteresowana przejęciem nieruchomości

położonych w obrębie Ustronie Morskie.

W związku

zanie ich zainteresowanemu miastu, względnie po-

przez sprzedaż licytacyjną?

(nr 6057)

do ministra transportu,

łogardu znajduje się wiele nieruchomości będących we

chowi kolejowemu.

Jedną z tych nieruchomości jest

teren po nieczynnej już linii kolejki wąskotorowej

– działka nr 117/1, obr.

015 miasta Białogardu.

Stan techniczny części ww. nieruchomości jest

gardu są zainteresowane przejęciem ww. nierucho-

mości z przeznaczeniem na ścieżkę rowerową.

W związ-

blicznych nieruchomości, co doprowadzić mogło do

złego stanu technicznego?

Poseł Andrzej Lewandowski

oraz grupa posłów

86

Interpelacja

(nr 6058)

do ministra transportu,

mieście Darłowie, woj. zachodniopomorskie

miasta Darłowa znajdują się niezagospodarowane

— budynek dworca kolejowego wraz z przyległym

magazynem,

— skład opałowy w chwili obecnej użytkowany

przez osoby ﬁzyczne,

— budynek mieszkalny przy ul. Bogusława X 28.

ny do określenia, co wydaje się potwierdzać prawdzi-

kach kontroli: Wykorzystanie nieruchomości kolejo-

wych na cele komercyjne niezwiązane z prowadze-

niem ruchu kolejowego.

Gmina jest zainteresowana

przejęciem budynku kolejowego wraz z przyległymi

nieruchomościami, tj. działkami nr 83/1, 83/3, 30/2,

30/5.

przez sprzedaż licytacyjną?

(nr 6059)

do ministra transportu,

w gm. Wierzchowo, woj. zachodniopomorskie

Wierzchowo znajdują się nieruchomości będące we

chowi kolejowemu.

Są to następujące nieruchomości:

— działka nr 776/8,

— działka nr 854/2,

— działka nr 854/4,

— działka nr 854/7,

— działka nr 854/8,

— działka nr 854/9.

Są to nieruchomości wchodzące w skład majątku

PKP.

Część z nich jest wydzierżawiana od PKP na

cele prowadzenia działalności gospodarczej.

Stan

troli: Wykorzystanie nieruchomości kolejowych na

chu kolejowego.

Gmina prosi o wsparcie i pomoc dla

przedsiębiorców, którzy dzierżawią nieruchomości od

PKP, aby mogli wykupić tereny, w które inwestują.

(nr 6060)

do ministra transportu,

miasta Kołobrzeg znajdują się nieruchomości będą-

średnio ruchowi kolejowemu.

Są to następujące nie-

ruchomości:

— działka nr 1/35 obr.

12,

— działka nr 1/31 obr.

12,

— działka nr 1/26 obr.

12,

— działka nr 1/32 obr.

12,

— działka nr 12 obr.

8 – teren byłej bocznicy ko -

lejowej, obecnie zlikwidowanej,

— działka nr 117 obr.

4.

Są to nieruchomości wchodzące w skład mająt-

ku PKP.

Stan techniczny części ww. nieruchomości

87

jest trudny do określenia, można go określić jako

przeciętny, co wydaje się potwierdzać prawdziwość

chu kolejowego.

Gmina jest zainteresowana przeję-

ciem i zagospodarowaniem ww. nieruchomości.

zanie ich zainteresowanemu Miastu, względnie po-

przez sprzedaż licytacyjną?

publicznych nieruchomości, co może doprowadzić je

ści w zakresie bezpieczeństwa i bieżących niezbęd-

nych remontów?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Lewandowski

(nr 6061)

do ministra transportu,

Szczecinek znajduje się bardzo duża liczba nierucho-

służą bezpośrednio ruchowi kolejowemu.

Są to bu-

dynki: z funkcją handlowo-usługową, inną niemiesz-

kalną, transportu i łączności, zbiorniki, silosy i bu-

dynki magazynowe, budynki produkcyjne, usługo-

we i gospodarcze dla rolnictwa oraz biurowe.

Władze miasta określają stan techniczny nieru-

chomości PKP na swoim terenie jako w dużej części

zły, co wydaje się potwierdzać prawdziwość informa-

cji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli:

kolejowego.

Władze gminy są zainteresowane prze-

jęciem i zagospodarowaniem tych nieruchomości.

kazanie ich zainteresowanemu miastu, względnie

poprzez sprzedaż licytacyjną?

Koszalin, dnia 14 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6062)

do ministra transportu,

Czaplinek znajdują się niezagospodarowane nieru-

ce nieruchomości:

— dworzec PKP wraz z przyległymi mieszkania -

mi zlokalizowanymi na działce 1/14, ul. Dworcowa,

obręb ewidencyjny 08 w Czaplinku oraz przyległe do

dworca magazyny zlokalizowane na działce 1/3,

— wieża na działce 1/5, ul. Pławieńska, obręb ewi -

dencyjny nr 08,

— budynek magazynowy na działce 1/18, ul. Dwor -

cowa obręb 08.

jedynie średni, co wydaje się potwierdzać prawdzi-

przejęciem ww. nieruchomości.

W związku z powyż-

88

Interpelacja

(nr 6063)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Szanowny Panie Mi-

nistrze!

Na terenie gminy Biały Bór znajdują się nie-

zagospodarowane nieruchomości będące we włada-

niu PKP.

Są to następujące nieruchomości:

— dworzec PKP Drzonowo, dz. nr 434/6,

— dworzec PKP Biały Bór, dz. nr 26/10 obręb

07.

PKP.

Wymienione budynki są bez nadzoru i zostały

zdewastowane w ok. 70%, co wydaje się potwierdzać

dzeniem ruchu kolejowego”.

Gmina jest zaintereso-

wana przejęciem ww. nieruchomości w celu przysto-

sowania na lokale socjalne.

(nr 6064)

do ministra transportu,

Sławno znajdują się nieruchomości będące we wła-

chowi kolejowemu.

Wymieniono również pisma in-

tencyjne pomiędzy urzędem miasta Sławno a PKP

SA dotyczące zbycia na rzecz gminy nieruchomości

zbędnych dla tej spółki, a mogących być wykorzysta-

ne w ramach realizacji zadań publicznych gminy.

Dotyczą one:

1.

Działek nr 21/13, 21/19, 247/1, 247/3 obr.

003

miasta Sławno.

2.

Nieruchomości zabudowanych:

a) działka 21/20 obr.

003 miasta Sławno – stano-

wiąca teren dworca kolejowego;

b) działka 21/12 obr.

003 miasta Sławno – budy-

nek magazynowy;

c) działka 21/10 obr.

003 miasta Sławno – budynek

magazynowo-składowy;

d) działka 21/15 obr.

003 miasta Sławno – wieża

ciśnień;

e) w ramach działki 21/25 stanowiącej teren linii

kolejowej oraz peronów znajdują się także inne bu-

dynki warsztatowe

Stan techniczny części ww. nieruchomości jest

przeciętny lub zły, co wydaje się potwierdzać praw-

dziwość informacji Najwyższej Izby Kontroli o wyni-

niem ruchu kolejowego.

Władze miasta Sławno są

zainteresowane przejęciem i zagospodarowaniem

(nr 6065)

do ministra transportu,

w sprawie bezpłatnego wjazdu na teren

autostrady A4 w okolicach miasta Gliwice

dla służb utrzymujących infrastrukturę

autostrady

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji, jakie

uzyskałem, wynika, że pracownicy ﬁrmy,którawy-

grała przetarg na obsługę systemów wodno-ścieko-

89

wych autostrady A4, aby dostać się do pracy i wyko-

nać wcześniej zakontraktowane czynności, każdora-

zowo przy wjeździe na autostradę są zobowiązani do

zapłacenia opłaty na bramkach.

Zwracam uwagę, że

nie jest to przejazd komercyjny czy prywatny, a jest

to jedynie wjazd wynikający z wcześniej podpisanej

umowy.

Dlatego pytam Pana Ministra:

1.

Czy to prawda, że nie przewidziano możliwości

bezpłatnego wjazdu służb utrzymujących ruch i stan

autostrady na jej teren?

2.

Kto odpowiada za taki stan rzeczy?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6066)

do ministra edukacji narodowej

małych wiejskich szkół

Szanowna Pani Minister!

Sytuacja demograﬁczna

naszego kraju od kilku lat ulega znacznemu pogor-

szeniu.

Skutki ujemnego przyrostu naturalnego naj-

szybciej odczuwalnie dotknęły nasze szkolnictwo.

Maleje liczba uczniów w poszczególnych oddziałach

szkolnych, co najbardziej jest zauważalne w małych

wiejskich szkołach.

Jak wiadomo, obowiązek ﬁnansowaniaplacówek

oświatowych spoczywa na jednostkach samorządu

terytorialnego.

Niedostateczna wysokość subwencji

oświatowych przekazywanych przez państwo w po-

łączeniu z rosnącymi kosztami utrzymania szkół

skłaniają niejednokrotnie wójtów i samorządowców

do podejmowania decyzji o likwidowaniu niektórych

placówek oświatowych.

A wiejska szkoła jest czymś więcej niż dostarczy-

cielem usług edukacyjnych.

Jest ważnym ogniwem

życia społecznego wsi.

Jej likwidacja może też obni-

żyć jakość usług edukacyjnych, ich dostępność, a do

tego spowodować utratę jedynej dostępnej infrastruk-

tury publicznej.

Trudności związane z ﬁnansowaniemplacówek

oświatowych przez władze samorządowe nie mogą

przesłonić innych ważkich argumentów przemawia-

jących za tym, aby nie likwidować szkół.

Funkcjono-

wanie szkół w miejscu zamieszkania uczniów uła-

twia, szczególnie dzieciom uczęszczającym do niż-

szych klas, pobieranie nauki.

Ten aspekt jest mocno

podkreślany przez rodziców podczas spotkań z na-

uczycielami i władzami gminnymi, mając na uwadze

szeroko rozumianą rolę, jaką spełniają szkoły w śro-

dowisku wiejskim, w tym także ośrodka życia kultu-

ralnego.

Małe wiejskie szkoły zapewniają bowiem

każdemu dziecku indywidualne podejście i poczucie

bardziej dominujących w polskiej oświacie szkołach

molochach, gdzie dzieci są zwożone z odległości kil-

kunastu kilometrów.

Obecnie istnieje wiele alternatyw dla zamykania

tych szkół w postaci projektów społecznych.

Wiele

oszczędności dają zmiany organizacyjne w samych

szkołach, jednak najwięcej korzyści daje przekazanie

najmniejszych szkół w ręce organu społecznego, któ-

ry poprowadzi ją nie tylko taniej, ale też wesprze ini-

cjatywy społeczne mieszkańców.

1.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej podej-

mie działania, które pozwolą dalej funkcjonować

wiejskim szkołom, które z powodu braku środków

ﬁnansowychmogąbyćzagrożonelikwidacjąlubpo-

łączeniem?

Jeżeli tak, to jakie kroki zamierza podjąć

resort?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej przewi-

duje wprowadzenie zmian w ustawie o systemie oświa-

ty ułatwiających przejmowanie prowadzenia małych

wiejskich szkół stowarzyszeniom mieszkańców, jak

również ograniczenie możliwości ich likwidacji?

3.

Czy ministerstwo edukacji przewiduje wprowa-

dzenie dodatkowej wagi do subwencji oświatowej,

uwzględniającej specyﬁkęregionuipołożeniegeogra-

ﬁczne,copozwoliłobynapoprawęsytuacjiﬁnansowej

małych wiejskich szkół?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6067)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie niskich poborów pracowników

Szanowny Pani Minister!

Obecnie w kuratoriach

oświaty w grupie pracowników pedagogicznych za-

trudnionych jest ok. 80% wizytatorów ze stopniem

nauczyciela dyplomowanego.

Tymczasem średnie

wynagrodzenie wizytatora zatrudnionego w kurato-

rium oświaty, posiadającego stopień nauczyciela dy-

plomowanego i pełne kwaliﬁkacje (studia wyższe

z przygotowaniem pedagogicznym, studia podyplo-

mowe z organizacji i zarządzania oświatą, kurs kwa-

liﬁkacyjnydosprawowanianadzorupedagogicznego)

wynosi 3796 zł.

Średnia gwarantowana wysokość

wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego zgodnie

90

poz. 674, ze zm.) wynosi 184% kwoty bazowej okre-

ślanej corocznie w ustawie budżetowej.

W art. 13 ust. 2 ustawy budżetowej na 2012 r.

bazową dla nauczycieli:

— od dnia 1 września 2012 r. – w wysokości

2717,59 zł.

Oznacza to, że średnie wynagrodzenie nauczycie-

la dyplomowanego wynosi obecnie 4817 zł (2618,10 x

184%), a od 1 września będzie wynosić 5000 zł

(2717,59 x 184%).

Porównując średnie wynagrodzenie nauczyciela

dyplomowanego zatrudnionego w kuratorium oświa-

ty z wynagrodzeniem nauczyciela dyplomowanego

zatrudnionego w szkole lub placówce prowadzonej

przez organy administracji rządowej, różnica wynosi

1021 zł, a od września 2012 r. wzrośnie do 1204 zł na

niekorzyść nauczycieli dyplomowanych zatrudnio-

nych w kuratoriach.

W związku z niskimi poborami pracowników nad-

zoru pedagogicznego – de facto nauczycieli – dobrym

rozwiązaniem byłoby przeniesienie ich z powrotem

pod Kartę Nauczyciela, której i tak w wielu aspek-

tach podlegają.

Wystarczyłoby postąpić z nimi, jak

z pracownikami OKE czy CKE (anulując art. 32

i dodając w art. 91a ust. 1 pkt 1 i art. 30).

Wówczas

zarobki wzrosłyby do poziomu zarobków nauczycieli,

co sprawiłoby, że pracownicy nie porzucaliby pracy

w kuratoriach, rekrutowano by do nich najlepszych

nauczycieli.

Karta Nauczyciela?

2.

Czy realne jest anulowanie w ustawie Karta

Z poważaniem

Posłowie Piotr Zgorzelski

(nr 6068)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Droga krajowa nr 7

jest jednym z najważniejszych szlaków komunikacyj-

nych naszego kraju, łącząc południe z północą.

Prze-

biega przez największe miasta, m.in. Kraków, War-

szawę, Gdańsk.

Ma istotne znaczenie również w po-

łączeniach międzynarodowych, posiada funkcję tu-

rystyczną jako łącznik stolicy z Pomorzem i krainą

jezior mazurskich oraz pełni rolę ważnej arterii dla

przewozów towarowych.

Jednocześnie jest to najniebezpieczniejsza droga

w kraju – corocznie dochodzi na jej szlaku do kilkuset

wypadków i w tej krwawej statystyce wyprzedza na-

wet krajową jedynkę.

Ta ostatnia ma już jednak al-

ternatywę w postaci autostrady A1.

W tej sytuacji

priorytetem w programie budowy najważniejszych

szlaków komunikacyjnych powinna być jak najszyb-

sza modernizacja siódemki do parametrów drogi eks-

presowej na całej jej długości.

Będzie miało to ogrom-

ny wpływ na poprawę warunków i stanu bezpieczeń-

stwa, a jednocześnie pozwoli na włączenie tego szla-

ku do sieci dróg ekspresowych.

Krajowa siódemka na odcinku od obwodnicy

Płońska w kierunku województwa warmińsko-ma-

zurskiego przebiega przez środek wielu miejscowości,

stwarzając ogromne zagrożenie dla ludzi z uwagi na

bardzo duże natężenie ruchu.

Rozpoczęto już przy-

gotowania rozbudowy drogi krajowej nr 7 do para-

metrów ekspresowych na odcinku od granic woje-

wództwa warmińsko-mazurskiego do początku ob-

wodnicy Płońska.

Budowa ma przebiegać na terenie

powiatów: mławskiego, ciechanowskiego i płońskie-

go, a analizowany odcinek ma mieć ok. 73 km.

Z du-

żym niepokojem obserwuję spowolnienie prac przy-

gotowawczych na tym fragmencie.

Inwestycja jest

przesuwana na kolejne lata, a każdy rok przynosi

nowe oﬁarywśródpodróżnychorazpieszychkorzy-

stających z tej drogi.

W tej sytuacji bardzo istotne

jest, aby wykorzystać wszelkie instrumenty prawne

oraz ﬁnansowe,abyznacznieprzyspieszyćprocesin-

westycyjny na wspomnianym odcinku DK nr 7.

1.

W jakim terminie planowane jest rozpoczęcie

prac budowlanych drogi ekspresowej S7 na odcinku

od obwodnicy Płońska do granic województwa war-

mińsko-mazurskiego?

z przedmiotową inwestycją i jakie czynniki spowodo-

wały opóźnienie w realizacji inwestycji?

91

3.

Czy istnieje możliwość przyspieszenia przed-

miotowej inwestycji na analizowanym odcinku?

4.

Czy ministerstwo podejmie kroki, które znacz-

nie przyspieszą przebudowę DK nr 7 do parametrów

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 18 czerwca 2012 r.

(nr 6069)

do ministra ﬁnansów

w sprawie prac nad podatkiem katastralnym

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas moich bar-

dzo wielu spotkań w terenie wciąż wraca sprawa

wprowadzenia podatku katastralnego.

Temat wpro-

wadzenia tego podatku jest poruszany zarówno przez

osoby ﬁzyczne,jakiprzezprzedsiębiorców.

z pytaniem: Czy są aktualnie prowadzone w mini-

sterstwie prace nad wprowadzeniem podatku kata-

stralnego?

Jeśli tak jest, proszę o ewentualną infor-

mację, jaka jest przewidywana jego wysokość i na

jakich zasadach będzie on obowiązywał.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6070)

do ministra sportu i turystyki

w Kruszynianach i turystyki na obszarach

zamieszkiwanych przez mniejszość tatarską

Szanowna Pani Ministro!

Gmina muzułmańska

w Kruszynianach (województwo podlaskie) jest jed-

nym z dwóch miejsc w kraju, gdzie są jeszcze stare,

zabytkowe meczety.

W 2011 r. gmina otrzymała po-

nad 3,5 mln zł dotacji unijnej na budowę Centrum

Edukacji i Kultury Muzułmańskiej Tatarów Polskich.

Pieniądze z regionalnego programu operacyjnego

(RPO) przyznał Zarząd Województwa Podlaskiego.

Centrum na popularyzować Kruszyniany jako miej-

sce związane z historią Tatarów polskich i przyciągać

tam turystów z kraju i zagranicy.

Do rozpoczęcia in-

westycji potrzeba jednak jeszcze ponad 1 mln zł.

Gmi-

na w ubiegłym roku otrzymała wstępne zapewnienie

Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego do-

tyczące takiej dotacji pod warunkiem przyznania

pieniędzy z RPO przez samorząd województwa.

Wa-

runek powyższy został spełniony, jednak w tym roku

podczas wizyty ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego pana Bogdana Zdrojewskiego w Białymstoku mi-

nister zapowiedział, że Centrum Edukacji i Kultury

w najbliższym czasie nie otrzyma.

Sytuacja jest trud-

na, gdyż projekt stanął pod znakiem zapytania.

Urząd

marszałkowski przedłużył podpisanie umowy o doﬁ-

nansowanie projektu tylko do końca 2012 r.

Jednak

nie może czekać w nieskończoność i te środki mogą

zostać przekazane na inne projekty.

Biorąc pod uwagę ogromne kulturowe zróżnicowa-

nie województwa podlaskiego oraz potencjał turystycz-

ny z tym związany, proszę Panią o odpowiedź na na-

stępujące pytania:

l.

Czy Ministerstwo Sportu i Turystyki jest w sta-

nie doﬁnansowaćprojekt?

Jakiewarunkiprojektmu-

siałby spełniać?

2.

Jakie działania podejmuje Ministerstwo Sportu

i Turystyki w celu promowania unikatowej w skali

kraju kultury tatarskiej, która jest atrakcyjna tury-

stycznie?

Poseł Adam Rybakowicz

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6071)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie doﬁnansowania budowy

Centrum Edukacji i Kultury Muzułmańskiej

Szanowny Panie Ministrze!

Gmina muzułmańska

w Kruszynianach (województwo podlaskie), która

stare, zabytkowe meczety, w 2011 r. otrzymała ponad

cji i Kultury Muzułmańskiej Tatarów Polskich.

Pienią-

dze z regionalnego programu operacyjnego (RPO)

stów z kraju i zagranicy.

Do rozpoczęcia inwestycji

w ubiegłym roku otrzymała wstępne zapewnienie Mi-

nisterstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego doty-

czące takiej dotacji pod warunkiem przyznania pie-

niędzy z RPO przez samorząd województwa.

Warunek

Pana wizyty w Białymstoku zapowiedział Pan, że

Centrum Edukacji i Kultury Muzułmańskiej Tata-

92

rów Polskich nie otrzyma doﬁnansowaniawnajbliż-

szym czasie.

Sytuacja jest trudna, gdyż projekt stanął

dłużył podpisanie umowy o doﬁnansowanieprojektu

wanie województwa podlaskiego oraz potencjał tury-

styczny z tym związany, proszę Pana o odpowiedź na

pytania:

l.

Czy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Naro-

dowego doﬁnansujeprojektwbieżącymroku?

2.

Czy ministerstwo jest w stanie, jeśli projekt

utraci wsparcie ze strony urzędu marszałkowskiego

w ramach regionalnego programu operacyjnego, do-

ﬁnansować powstanie centrum w kolejnym roku

w całości, tj. w wysokości 4,5 mln zł?

3.

Co robi Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa

Narodowego w celu promowania unikatowej w skali

Poseł Adam Rybakowicz

(nr 6072)

do ministra środowiska

z woj. podlaskiego oraz obowiązującego

od 2001 r. moratorium na odstrzał

Szanowny Panie Ministrze!

W 2001 r. minister

Antoni Tokarczuk na wniosek organizacji ochrony

przyrody, naukowców i myśliwych wprowadził roz-

porządzeniem z 10 kwietnia moratorium na odstrzał

łosi.

We wspomnianym rozporządzeniu łoś został

okresem ochronnym.

Nie wskazano jednak daty za-

kończenia moratorium.

W 2010 r. białostockie sądy

prawomocnie zasądziły jednemu z poszkodowanych

rolników ponad 2,3 tys. zł odszkodowania od Skarbu

Państwa, reprezentowanego przez ministra środowi-

ska, wraz z odsetkami.

Orzekając o konieczności wy-

płaty odszkodowania za szkody łosi, sąd wziął pod

uwagę przede wszystkim treść Prawa łowieckiego.

Ocenił bowiem, że łoś, mimo obowiązującego od 2001 r.

moratorium na odstrzał, jest zwierzyną łowną, a nie

gatunkiem chronionym.

W najbliższym czasie przed

Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy kolejni rolni-

cy będą domagać się odszkodowań od ministra śro-

dowiska.

Całkiem realne, wymierne i policzalne są szkody

wyrządzane w uprawach leśnych.

Biorąc pod uwagę

ich systematyczny wzrost na terenie kraju, można

próbować przeliczyć je na dynamikę wzrostu popula-

cji łosia.

Na terenie samej tylko Regionalnej Dyrekcji

Lasów Państwowych w Białymstoku w roku 2009

łosie uszkodziły 3385 ha, z czego 1370 ha objęły

uszkodzenia istotne.

W roku 2011 było to już 3698 ha,

z czego uszkodzenia istotne stanowiły 1826 ha.

Do-

dam, że szkody wyrządzane przez łosie na terenie

nadleśnictw RDLP w Białymstoku stanowią 28%

wszystkich szkód odzwierzęcych.

Wzrasta też liczba

kolizji i wypadków drogowych z udziałem łosi.

Tutaj

problemem jest to, że policyjne statystyki odnotowu-

ją tylko kolizje ze zwierzętami, również domowymi,

bez podziału na gatunki, ale według ustaleń RDLP

2009 r. na terenie RDLP było ich 117.

Jednak według

leśników niezwykle silne załamanie, jakie dotknęło

populację łosi w Polsce po słynnej decyzji ministra

Hortmanowicza, mamy już za sobą.

Liczba tych zwie-

rząt zdecydowanie wzrosła.

Co więcej, w niektórych

rejonach kraju szkody wyrządzane przez te zwierzę-

ta już od kilku lat przestały być gospodarczo znośne.

Biorąc pod uwagę skalę problemu w województwie

podlaskim, proszę Pana o odpowiedź na pytania:

1.

Ile łosi, według Ministerstwa Środowiska, żyje

w województwie podlaskim?

2.

Czy w najbliższym czasie Ministerstwo Środo-

wiska zleci kolejną ekspertyzę oceny stanu liczebno-

ści populacji łosia?

zmniejszenia szkód wyrządzonych przez łosie?

4.

Kiedy planowana jest ewentualna nowelizacja

rozporządzenia w zakresie ustalenia okresów polo-

wań na te zwierzęta?

Poseł Adam Rybakowicz

(nr 6073)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie upowszechniania

edukacji przedszkolnej

wszechniania edukacji przedszkolnej, m.in. od pre-

zydenta miasta Pabianic, który zwraca się z apelem

o niezwłoczne rozpoczęcie prac nad objęciem ﬁnan-

sowania przez państwo wydatków ponoszonych przez

gminy na utrzymanie przedszkoli.

Dokonane zmiany

legislacyjne wprowadzone w tym roku doprowadziły

do zajęcia większości miejsc w przedszkolach przez

dzieci 6- i 5-letnie.

Dla dzieci młodszych w większości

samorządów brakuje już miejsc.

Budżety gmin nie są

niem nowych grup przedszkolnych czy uruchamia-

niem nowych placówek.

Brak miejsc w przedszkolach

93

uniemożliwia często podjęcie pracy przez jedno z ro-

dziców, a także utrudnia szybszy rozwój dziecka

w grupie rówieśniczej i jego uspołecznienie.

Dodatkowe ﬁnansowaniezbudżetupaństwawy-

chowania przedszkolnego jest konieczne, szczególnie

w gminach o niskich dochodach na mieszkańca, co

dotyczy nie tylko Pabianic.

Bez wsparcia państwa

dzieci 3- i 4-letnie w ogromnej większości nie mogą

liczyć na wolne miejsca w przedszkolu.

Dla zmiany

tego stanu rzeczy niezbędna jest subwencja na pro-

padku szkół.

Ponadto prezydent miasta zauważa, że należy po-

nownie przeanalizować poziom refundacji i sposób

wyliczania dotacji na prowadzenie przedszkoli pry-

watnych.

Wydatki te bardzo obciążają skromne bu-

dżety gmin i jest to transfer publicznych pieniędzy

do prywatnych właścicieli.

Samorządowcy podkreśla-

ją, że nie mają nic przeciwko prywatnej działalności

gospodarczej, ale ﬁnansowaniejejzpublicznychpie-

niędzy kłóci się z całą istotą prywatnej przedsiębior-

czości.

Dodatkowo prywatne placówki nie podlegają

ograniczeniom, takim jak np. te z Karty Nauczyciela,

a dotowane są w wysokości 75% lub 100% ponoszo-

nych wydatków.

Te środki stanowią rezerwy w nie-

szczelnym systemie ﬁnansowaniaoświaty.

Prezydent miasta Pabianice zwraca także uwa-

gę na wprowadzanie nowych uregulowań praw-

nych, które podnoszą koszty funkcjonowania oświa-

ty, a gminy nie otrzymują ﬁnansowejrekompensa-

ty zwiększonych kosztów.

Przykładem takiego

działania jest chociażby wprowadzenie rozporzą-

dzenia o organizacji pomocy psychologiczno-peda-

gogicznej i wiele innych.

Wprowadzanie nowych rozwiązań prawnych nie

jest poparte analizą ﬁnansowąichskutkówdlagmin,

zobowiązanych do ich realizacji.

Intencją Ministerstwa Edukacji Narodowej jest

systematyczne zwiększanie liczby dzieci uczęszczają-

cych do przedszkoli, jednak nie uda się zrealizować

tych celów bez przeznaczenia środków na ten cel

Proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy rząd zamierza wspierać gminy w realizacji

zadań z zakresu edukacji przedszkolnej?

2.

Czy są prowadzone analizy kosztów powierza-

nia gminom dodatkowych zadań na skutek kolejnych

reform w edukacji?

3.

Czy deklarowane upowszechnianie edukacji

przedszkolnej kończy się tylko na słowach, podczas

gdy ich realizacja narzucona jest gminom niemogą-

cym podołać im ﬁnansowo?

4.

Czy możliwe są zmiany w poziomie refundacji

i sposobie wyliczania dotacji na prowadzenie przed-

szkoli prywatnych?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

Łęczyca, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6074)

do ministra transportu,

selskiego wpływają głosy protestu w sprawie plano-

niowych.

Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe w War-

szawie wystąpiło do mnie z protestem przeciwko

inicjatywom legislacyjnym zmierzającym, ich zda-

niem, do zniszczenia polskiej spółdzielczości miesz-

kaniowej.

W dniu 5.04.2012 r. wpłynął do Sejmu kolejny pro-

jekt nowelizacji ww. ustawy.

Zdaniem towarzystwa

zawiera on zapisy wielokrotnie już krytykowane i ne-

gowane przez konstytucjonalistów, reprezentantów

nauki i środowiska spółdzielcze.

Poza tym wprowa-

dzane obecną nowelizacją zapisy są w dużym stopniu

zbieżne z projektem, nad którym Sejm RP pracował

w poprzedniej kadencji i nie zostały uchwalone.

To-

warzystwo argumentuje, że projekt ustawy zawiera

wiele niekonstytucyjnych, niespójnych i szkodliwych

zapisów, które prowadzą do zniszczenia 120-letniego

dorobku spółdzielczości mieszkaniowej w Polsce.

przez posłów PO projektu ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych?

2.

Czy znane są Panu opinie środowiska spółdziel-

ców w sprawie planowanych zmian przepisów w za-

kresie spółdzielni mieszkaniowych?

3.

Czy zamierza Pan podjąć kroki w zakresie usta-

lenia, czy proponowane w projekcie zapisy są zgodne

z Konstytucją RP?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

(nr 6075)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ratyﬁkacji europejskiej Karty

Praw Podstawowych

europejskiej Karty Praw Podstawowych.

W naszym

kraju nadal spotykamy się na każdym kroku z duża

94

liczbą wypowiedzi i czynów o charakterze dyskrymi-

nacyjnym, które są konsekwencją zaległości praw-

nych, kulturowych, wychowawczych i edukacyjnych.

Dlatego polski rząd powinien podjąć działania nie

tylko w kierunku ratyﬁkacji przedmiotowej karty,

ale także stworzenia ujednoliconej i zintegrowanej

ustawy antydyskryminacyjnej, wprowadzenia do szkół

i przedszkoli zajęć edukacyjnych w zakresie zapobie-

gania dyskryminacji i nietolerancji oraz rozpowszech-

niania tych idei we wszystkich mediach.

Proszę o odpowiedź na następujące pytania:

wie ratyﬁkacjieuropejskiejKartyPrawPodstawo-

wych?

2.

Czy uważa Pan, że w Polsce istnieje problem

nietolerancji i dyskryminacji?

3.

Jaką widzi Pan możliwość upowszechnienia

idei tolerancji i niedyskryminacji w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Michał Tomasz Pacholski

(nr 6076)

do ministra gospodarki

w sprawie planów likwidacji posterunku

trybucja SA Oddział Łódź – Teren zakłada likwidację

będzie zgoła inaczej i protestują przeciw takiej poli-

cają także uwagę na potencjał gospodarczy Zduńskiej

branży produkcyjnej dające pracę wielu osobom.

nia:

PGE Dystrybucja SA Oddział Łódź – Teren?

wej spółki polegającą na likwidacji posterunków

energetycznych?

Panie Ministrze!

Samorządowcy i mieszkańcy po-

Łęczyca, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6077)

do ministra skarbu państwa

w sprawie konferencji prasowej spółki

Panie Ministrze!

W dniu 21 czerwca 2012 r.

ENEA SA zorganizowała konferencję prasową.

Te-

matem konferencji miało być poinformowanie opinii

publicznej i zapewne inwestorów o fakcie pozyskania

ﬁnansowaniawkwociekilkumiliardówzłotych.

Okazuje się jednak, że cel konferencji był zupełnie

inny.

Prasa odnotowała: „z uczuciem w tle (...)”, „pre-

zes M. O. publicznie podziękował partnerce za współ-

pracę przy transakcji (...)”.

Konferencja była narzędziem do zareklamowania

wybitnych walorów zawodowych i etycznych partner-

ki życiowej prezesa ENEA SA jako adwokata i specja-

listy od budowania ﬁnansowań.

Odnotować należy

okoliczność, że partnerka życiowa prezesa ENEA SA

jako jedyna została wymieniona przez tegoż prezesa

z imienia i nazwiska jako autor sukcesu ENEA SA.

Fakt, że prezes wymieniając akurat ją i zachwa-

lając jej walory, zapomniał o zapewne ciężkiej pracy,

jaką w ten sukces musieli włożyć pracownicy ENEA,

której to spółce miała być poświęcona konferencja,

najlepiej świadczy o prawdziwym celu, w jakim pre-

zes ENEA SA zwołał konferencję prasową.

Zatem pytam Pana, Panie Ministrze:

1.

Ile kosztowało spółkę Skarbu Państwa ENEA SA

zorganizowanie konferencji prasowej dla zareklamo-

95

wania „nadzwyczajnych” kompetencji pani adwokat,

partnerki życiowej prezesa tej spółki?

2.

Czy nie uważa Pan, że organizowanie takiej

konferencji i reklamowanie usług prawnych swojej

partnerki życiowej jest jawnym przejawem nepoty-

zmu, którego wcześniejszych przejawów dotyczyło

moje zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia prze-

stępstwa wyrządzenia znaczącej szkody majątkowej

spółce ENEA?

tura Okręgowa w Poznaniu wszczęła śledztwo w tej

sprawie, publiczne wystąpienia prezesa ENEA SA

opowiadające „romantyczną” historię „niezwyciężo-

nej” miłości jest piarową próbą wywarcia medialnej

presji w przedmiotowej sprawie i – co skandaliczne

– na koszt samej spółki ENEA SA, która może być

pokrzywdzona w śledztwie prowadzonym przez pro-

kuraturę?

Poseł Jan Cedzyński

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6078)

do ministra zdrowia

w sprawie powstania w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Ostatnie doniesienia

prasowe informujące o powstaniu drugiego w Polsce

banku mleka kobiecego skłoniły mnie do reﬂeksjina

ten temat.

W marcu bieżącego roku powstała pierw-

sza tego typu placówka w Polsce.

Została ona utwo-

rzona przy Samodzielnym Publicznym Szpitalu Kli-

nicznym im. prof. W. Orłowskiego w Warszawie.

Dru-

gi w Polsce bank mleka kobiecego został otwarty

w czerwcu bieżącego roku w Szpitalu Miejskim w Ru-

dzie Śląskiej.

Oba banki mleka kobiecego funkcjonu-

ją przy szpitalach, dzięki Fundacji Bank Mleka Ko-

biecego.

Tworzenie takich banków jest niezwykle ważne

i potrzebne.

Wiele kobiet nie może karmić piersią czy

to z braku pokarmu, czy też w wyniku przyjmowania

lekarstw.

W takich sytuacjach noworodkom podaje

się sztuczne odżywki, nie są one jednak w stanie za-

stąpić mleka matki.

Mleko kobiece zawiera wiele

przeciwciał, które uodporniają niemowlę i chronią

go przed różnymi alergiami.

Sztuczny pokarm może

też narażać dziecko na różne schorzenia.

W wielu

krajach Europy istnieją takie banki mleka, zwłasz-

cza przy oddziałach zajmujących się wcześniakami.

Powstanie banków mleka kobiecego pełni bardzo

ważną misję społeczną, jest elementem promowania

karmienia piersią oraz poprawia opiekę nad nowo-

rodkami, przede wszystkim wcześniakami, których

w Polsce rodzi się ponad 8%.

Ponadto dzielenie się

własnym pokarmem jest wyrazem ogromnej empatii

i chęci pomocy potrzebującym rodzinom w okresie,

w którym tej pomocy bardzo potrzebują.

W Polsce

istnieją dopiero od tego roku dwa banki mleka ko-

biecego.

W mojej ocenie należałoby podjąć takie dzia-

łania, aby tych banków było więcej.

Oprócz tego na-

leży zwiększać też świadomość wartości karmienia

piersią wśród młodych matek.

Czy ministerstwo planuje podjąć jakieś działania

w tym zakresie i jakie?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

Warszawa, dnia 18 czerwca 2012 r.

(nr 6079)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie systemu rozdzielania środków

Funduszu Pracy z przeznaczeniem

Szanowny Panie Ministrze!

18 maja 2012 r.

w Centrum Biznesu i Innowacji w Nowej Rudzie

w ramach wizyty studyjnej na temat „Finansowe

wsparcie przedsiębiorstw – doświadczenia i perspek-

tywy” urząd pracy w Kłodzku wypracował propozy-

cje w zakresie aktywizacji lokalnego rynku pracy.

Uznał, że system rozdzielania środków Funduszu

rynku pracy określony na podstawie rozporządzenia

na ﬁnansowanie zadań w województwie (Dz. U.

z 2009 r.

Nr 123, poz. 1019, ze zm.) jest nie do końca

właściwy i sprawiedliwy.

Wyliczenia algorytmowe nie promują bowiem

w jakikolwiek sposób powiatów, gdzie stopa bezrobo-

cia jest bardzo wysoka.

Przykładem jest tu niemalże

identyczna kwota przekazana na rzecz powiatu

kłodzkiego o stopie bezrobocia powyżej 25,5% oraz

powiatu wrocławskiego, gdzie stopa bezrobocia wy-

nosi 5,2% (stany na dzień 31 marca br.).

Mylące w tym miejscu są dane dotyczące liczby

osób bezrobotnych w obu powiatach, odpowiednio

14 076 i 17 810.

Szeroko rozumiany potencjał gospo-

darczy, liczba pracodawców oraz ofert pracy w powie-

cie wrocławskim są bowiem niewspółmiernie wyż-

sze aniżeli analogiczne wskaźniki odnotowywane

na terenie powiatu kłodzkiego.

Nadwyżka przedmiotowego funduszu na chwilę

obecną oscyluje wokół kwoty 5 mld zł, na koniec roku

2012 będzie to kwota wahająca się już w granicach

7 mld.

Uwolnienie kwoty w wysokości 1 mld zł

w skali kraju skutkowałoby tylko dla powiatu kłodz-

96

kiego sumą ok. 5 mln zł, co stanowi ponad 50% wię-

cej niż środki przyznane dotychczas na programy

rynku pracy dla powiatu kłodzkiego, obliczone zgod-

nie z obowiązującym algorytmem.

Szanowny Panie Ministrze!

Z uwagi na ograni-

czone środki Funduszu Pracy, jak również wysokie

zróżnicowanie rynku pracy w poszczególnych rejo-

nach kraju proszę o odpowiedź na pytania:

1.

Czy jest szansa, aby środki dodatkowe z rezer-

wy traﬁałyprzedewszystkimdopowiatówostopie

bezrobocia wyższej aniżeli 20%?

2.

Czy jest szansa, by w zakresie zadań wyko-

nywanych przez powiatowe urzędy pracy odstąpić

od odprowadzania składki zdrowotnej za osoby bez-

robotne nieposiadające prawa do zasiłku?

Rozwią-

zanie to zweryﬁkujewsposóbnaturalnyliczbęosób

szukających wsparcia w urzędach pracy, a tym sa-

mym wyłączy z rejestrów osoby bierne zawodowo

i rejestrujące się wyłącznie w celu posiadania ubez-

pieczenia zdrowotnego.

3.

Czy jest szansa uruchomienia środków będą-

cych w dyspozycji ministra pracy i polityki społecz-

nej, a będących nadwyżką?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6080)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie złożonej przez Polskę

deklaracji odnoszącej się do Konwencji

o prawach dziecka z 1991 r.

Szanowny Panie Ministrze!

W 1991 r. Rzeczpo-

spolita Polska ratyﬁkowała Konwencję o prawach

dziecka.

Przyjmując ten dokument, Polska zgłosiła

m.in. następującą deklarację: „Rzeczpospolita Pol-

ska uważa, że wykonania przez dziecko jego

je się z poszanowaniem władzy rodzicielskiej, zgodnie

W 1993 r. Polska złożyła pierwsze sprawozda-

nie z wykonania Konwencji o prawach dziecka do

Komitetu Praw Dziecka ONZ, odpowiedzialnego za

badanie postępów dokonywanych przez państwa

strony w realizacji zobowiązań przewidzianych w kon-

wencji.

Po rozpatrzeniu tego sprawozdania rządu RP

został sporządzony raport Komitetu Praw Dziecka

ONZ (przyjęty na 209. spotkaniu w dniu 27 stycznia

1995 r.), który następnie przesłano rządowi RP.

W raporcie Komitetu Praw Dziecka stwierdzono

m.in., że „Komitet jest zaniepokojony tym, iż trady-

cyjne postawy, wciąż przeważające w kraju mogą

nie sprzyjać realizacji generalnych zasad Konwencji,

w tym, w szczególności, artykułu 2 (zasada niedyskry-

minacji), artykułu 3 (zasada najwyższego dobra dziec-

ka) i artykułu 12 (szacunek dla poglądów dziecka)”.

Stwierdzono też, że „Komitet zachęca Rząd Polski do

uwzględnienia możliwości ponownego rozważenia

zgłoszonych przez siebie zastrzeżeń, jak również

deklaracji mającej na względzie odstąpienie od reali-

zacji praw sformułowanych w artykule od 12 do 16”.

Rzeczpospolita Polska – wbrew przytoczonemu

wyżej zaleceniu – do dziś nie odstąpiła od złożonej

wówczas deklaracji.

Jej podstawowym skutkiem jest

ograniczenie obywatelom polskim możliwości powo-

ływania się na prawa zapisane w konwencji, bowiem

katalog polskich zwyczajów i tradycji dotyczących

zowany i może rodzić poważne wątpliwości interpre-

tacyjne.

Wskazać także należy, że wśród państw

stron konwencji tylko niektóre zgłosiły jakiekolwiek

deklaracje i zastrzeżenia, a tylko nieliczne dotyczyły

spraw związanych z lokalnymi tradycjami i zwycza-

jami: zwłaszcza wśród państw Unii Europejskiej.

odpowiedzi na poniższe pytanie: Czy rząd rozważy

odstąpienie od złożonej 21 lat temu deklaracji?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Szczecin, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6081)

do ministra sprawiedliwości

Kodeks postępowania

Szanowny Panie Ministrze!

W ustawie Kodeks

m.in. przepisy dotyczące postępowania nakazowego.

W postępowaniu tym orzekane są m.in. wyroki wo-

bec osób, które nie przyjęły mandatu w postępowa-

niu mandatowym.

Ponadto zgodnie z regulacją za-

wartą w art. 93 ust. 2: „Orzekanie w postępowaniu

Należy zauważyć, że przepis ten nie precyzuje,

o czyje wątpliwości chodzi ustawodawcy, w związku

z czym stwierdzenie braku wątpliwości przez oskar-

życiela lub sąd jest zawsze opinią subiektywną.

Bio-

rąc pod uwagę, że postępowanie nakazowe toczy się

97

bez udziału stron oraz bez zawiadamiania obwinio-

nego o wpłynięciu przeciwko niemu wniosku o uka-

ranie, należy stwierdzić, że jedynie oskarżyciel ma

faktyczną możliwość składania dowodów.

W efekcie

obwiniony ma możliwość obrony dopiero po złożeniu

sprzeciwu od wyroku nakazowego.

W mojej opinii złożenie sprzeciwu od wyroku na-

kazowego przez obwinionego, który odmówił przyję-

cia mandatu, jest wysoce prawdopodobne – gdyby

bowiem obwiniony nie kwestionował swojej winy,

przyjąłby mandat.

Oznacza to, że sąd, przeprowadza-

jąc postępowanie nakazowe, niejednokrotnie niepo-

trzebnie zużywa swój czas, który mógłby przeznaczyć

na rozpatrywanie innych spraw – dzieje się tak, po-

nieważ przeprowadzane postępowanie nakazowe

i tak zostanie uznane za niebyłe po prawdopodobnym

złożeniu sprzeciwu przez obwinionego.

Powoduje to,

że postępowanie w sprawie o wykroczenie wydłuża

się, co w skrajnym wypadku doprowadzić może nawet

do przedawnienia i nieukarania osoby, która jest

winna zarzucanego jej czynu.

nisterstwo Sprawiedliwości rozważy podjęcie inicja-

tywy legislacyjnej zmierzającej do takiej zmiany

czenia, która uniemożliwi wszczynanie postępowa-

nia nakazowego wobec osoby, która kwestionuje po-

pełnienie przez siebie zarzucanego jej czynu (czyli

inicjatywy legislacyjnej, która miałaby na celu przy-

wrócenie stanu prawnego sprzed nowelizacji wyżej

wymienionej ustawy z 2003 r.)?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

(nr 6082)

do ministra transportu,

ministra z problemem, jaki na swojej drodze spoty-

kają pojazdy uprzywilejowane, takie jak Policja, Pań-

stwowa Straż Pożarna, pogotowie ratunkowe, chcąc

wjechać na autostradę A4 w sytuacjach zagrożenia ży-

cia i zdrowia.

Mianowicie problem polega na braku wjazdów

awaryjnych dla pojazdów uprzywilejowanych, które

chcą wjechać na autostradę A4 w sytuacjach kryzyso-

wych.

Administrator autostrady zmusza do uiszcza-

nia opłat pojazdy uprzywilejowane jak normalnych

użytkowników drogi.

Dziwne wydaje się, by policjant

kierujący radiowozem, który ma kontrolować ruch

i pilnować przestrzegania przepisów drogowych, co

za tym idzie poprawiać bezpieczeństwo na autostra-

dzie A4, musiał ponosić koszty związane z wjazdem

na autostradę A4 z własnej kieszeni.

Po wystąpieniu

problemu Policja zaprzestała kontrolować odcinek

autostrady miedzy Gliwicami a Wrocławiem z po-

wodu opłat, jakie musi uiszczać za wjazd na autostra-

dę A4.

Jestem przekonany że priorytetowy czynnik,

jakim jest bezpieczeństwo, został mocno obniżony,

a wypadkowość wzrośnie.

Dodatkowym problemem, który pojawił się na au-

tostradzie A4, jest brak bramek awaryjnych oraz

dróg ratunkowych.

Sprawa jest bardzo poważna, dla-

tego iż utrudnia realizowanie zadań służbom porząd-

kowym i ratowniczym, które mają na celu ratowanie

życia człowieka.

Brak wjazdów i dróg ratunkowych

mocno wydłuża czas dotarcia do miejsca wypadku oraz

naraża innych użytkowników na dodatkowe niebezpie-

czeństwo.

Przypadek miał już miejsce na autostradzie

A4, kiedy karetka pogotowia nie została wpuszczona

do wypadku na autostradzie A4 i kierowca karetki

staranował bramkę wjazdową.

że bezpieczeństwo jest jednym z najważniejszych

priorytetów przyświecających wizji drogi nowocze-

snej na miarę XXI w., zasadne wydaje się podjęcie

natychmiastowych działań zmierzających do wyeli-

minowania dotychczasowych problemów.

z pytaniami: Czy kroki w tej sprawie zostały podjęte

przez resort?

Czy resort ma w planach wprowadzenie

przepisu, który zmusi do wyznaczenia wjazdów awa-

ryjnych oraz wyznaczenia drogi ratunkowej na auto-

stradach?

Poseł Roman Kaczor

Oława, dnia 20 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6083)

do ministra transportu,

w sprawie działań zmierzających do objęcia

większości części motoryzacyjnych

drogowym pojawiły się informacje o planowanym po-

szerzeniu katalogu części samochodowych, które

mają podlegać obowiązkowej homologacji.

Jeśli zapi-

sy te wejdą w życie, to Polska będzie jedynym pań-

stwem Unii Europejskiej, które wprowadza tak re-

98

strykcyjne prawo, tym samym doprowadzając wiele

ﬁrmzbranżymotoryzacyjnejdobankructwa.

Pod-

danie produktu procesowi homologacji jest bardzo

drogie i nie powinno obejmować części, które nie

mają wpływu na bezpieczeństwo.

Ewidentnie widać

tu działania lobbingowe producentów oryginalnych

części (głównie zagranicznych), którzy chcą znisz-

czyć konkurencję, stworzyć monopol i narazić konsu-

mentów na większe wydatki.

Poza upadkiem przed-

siębiorstw wprowadzenie nowych przepisów grozi

także pogorszeniem stanu technicznego pojazdów, bo

mniej zamożni użytkownicy samochodów będą

oszczędzać na naprawach, przeciągać terminy wy-

miany lub wręcz ich unikać, co spowoduje pogorsze-

nie stanu technicznego pojazdów na polskich dro-

gach.

Zamiast poprawić bezpieczeństwo podróżują-

cych, dojdzie do stanu, w którym samochody będą

kup drogich, homologowanych części zamiennych.

1.

Czy Skarb Państwa może sobie pozwolić – na

życzenie producentów oryginalnych części – na utra-

tę podatku z liczącej 43 mld zł produkcji części samo-

chodowych?

2.

Kto zainicjował stworzenie przepisów, które

stają w rażącej sprzeczności z interesem polskich

konsumentów i polskich producentów części branży

motoryzacyjnej?

3.

Kto brał udział w tworzeniu katalogu części

podlegających obowiązkowej homologacji?

4.

Dlaczego tylko polski rząd wychodzi przed sze-

reg i tak drastycznie powiększa katalog części wy-

magających homologacji, skoro dyrektywa unijna

określa, że homologacji mają podlegać części, „które

mogą stwarzać znaczne zagrożenie dla właściwego

pieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na śro-

dowisko”?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

Warszawa, dnia 27 maja 2012 r.

Interpelacja

(nr 6084)

do ministra środowiska

w sprawie zwiększenia środków ﬁnansowych

W mojej pracy parlamentarnej bardzo często spo-

tykam się z przypadkami, w których nieodpowiednio

zabezpieczone brzegi lokalnych potoków zagrażają

mieniu i zdrowiu okolicznych mieszkańców.

Kwestia

odpowiedniego utrzymania brzegów, skarp, wałów

przeciwpowodziowych i wszystkich urządzeń infra-

struktury przeciwpowodziowej w Małopolsce leży

w zakresie kompetencji Małopolskiego Zarządu Me-

lioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie.

W jego ad-

ministracji znajduje się 1016 km wałów przeciwpo-

wodziowych zlokalizowanych przede wszystkim

wzdłuż głównych rzek Małopolski i ich dopływów,

ponad 3,6 tys. km rzek i potoków o istotnym znacze-

niu dla rolnictwa wraz z 20 przepompowniami me-

lioracyjnymi i jednym zbiornikiem przeciwpowodzio-

wym, a także tzw. cieki pozostałe, których łączną

długość szacuje się na około 5,5 tys. km.

Liczne wy-

stąpienia władz samorządowych, a także mieszkań-

ców zabiegających o usuwanie szkód powodziowych

i zabezpieczanie brzegów i skarp wskazują, że obecny

poziom ﬁnansowaniaMZMiUWwKrakowiejestnie-

wystarczający w stosunku do potrzeb.

Ponadto sam

MZMiUW wielokrotnie w korespondencji kierowanej

do mnie podkreśla, że nie jest w stanie realizować

wszystkich pilnych zadań przy aktualnym poziomie

dotacji z budżetu państwa.

Pytanie: Czy ministerstwo przewiduje możliwość

zwiększenia środków ﬁnansowych przeznaczonych

na działalność Małopolskiego Zarządu Melioracji

powodziowych?

Pozostaję z wyrazami szacunku

Andrychów, dnia 13 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6085)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie uzupełnienia przepisów

przez przedstawicieli związków zawodowych

Przepisy Kodeksu pracy oraz ustawy o związkach

zawodowych szczegółowo określają zadania związ-

ków zawodowych w kontekście ochrony ich członków

w relacjach z pracodawcą.

Art. 4 ustawy o związkach

zawodowych stanowi, iż: związki zawodowe repre-

zentują pracowników (…), a także bronią ich godno -

ści, praw oraz interesów materialnych i moralnych,

art. 38 § 1 Kodeksu pracy stwierdza, iż: o zamiarze

99

nizację związkową, podając przyczynę uzasadniającą

rozwiązanie umowy.

Pracodawca jest zobowiązany przed podjęciem ta-

kiej decyzji rozpatrzyć stanowisko zakładowej orga-

nizacji związkowej, która może w ciągu 5 dni od

dawcy umotywowane zastrzeżenia odnośnie do wy-

powiedzenia umowy o pracę z jej członkiem.

W swojej pracy parlamentarnej często spotykam

się jednak z negatywną oceną działań zakładowych

organizacji związkowych.

W opinii członków związ-

ków zawodowych działacze związkowi nienależycie

reprezentują ich interesy, szczególnie w kontekście

opiniowania zasadności zwolnień pracowników.

Po-

jawiają się zarzuty, że przed wydaniem tej opinii

przedstawiciele związków zawodowych nie starają się

rozpoznać sytuacji bytowej i materialnej pracowni-

ków.

Częste są także przypadki braku jakichkolwiek

negocjacji z pracodawcą, które miałyby na celu od-

stąpienie od zwolnienia pracownika, np. poprzez

przesunięcie go na inne stanowisko (rezygnacja z upraw-

nień przysługujących na podstawie art. 38 § 2 Ko-

deksu pracy).

Jeżeli zaś negocjacje takie są podejmo-

wane, to pracownicy nie są informowani o ich prze-

biegu i użytych przez obie strony argumentach.

Nie-

pokojąca wydaje się być z punktu widzenia społecznej

roli związków zawodowych upowszechniająca się opi-

nia pracowników, że działacze związkowi – sami ob-

jęci ochroną prawną – zamiast bronić praw i intere-

sów pracowniczych bardzo często działają raczej

w zgodzie z interesami zarządu ﬁrmy.

Pytania:

1.

Czy ministerstwo otrzymuje sygnały o nienale-

żytym reprezentowaniu praw i interesów pracowni-

czych przez przedstawicieli związków zawodowych

i czy zna skalę tego zjawiska?

2.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie zapi-

sów obligujących działaczy związkowych do podejmo-

wania działań (np. bieżące informowanie pracowni-

ków, rozpoznawanie ich sytuacji bytowej i material-

nej itp.) mających na celu lepszą ochronę interesów

pracowniczych?

3.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie ta-

kich zapisów, które umożliwią każdemu pracowni-

kowi podjęcie kroków mających na celu wyciagnię-

cie konsekwencji wobec działaczy związkowych,

w sytuacji gdy nie wywiązują się oni ze swoich obo-

wiązków?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6086)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zasad nabywania i utraty prawa

ich wypłaty i ﬁnansowania

W związku z przyjęciem ustawy z dnia 11 maja

rych innych ustaw zwracają się do mnie przedstawi-

ciele związków zawodowych z obawami, iż wejście

w życie ustawy podwyższającej wiek emerytalny

może pociągnąć za sobą negatywne zmiany warun-

ków nabywania i utraty prawa do świadczeń przed-

emerytalnych oraz zasad wypłaty i ﬁnansowania

świadczeń przedemerytalnych.

Pytania:

rytalnym ulegną zmianie warunki nabywania prawa

do świadczeń przedemerytalnych?

2.

Czy rząd planuje wprowadzenie zmian w ustawie

talnych (Dz. U. 2004 Nr 120, poz. 1252, z późn. zm.)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Polak

Andrychów, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6087)

do ministra zdrowia

w sprawie wdrażania nowych standardów

znieczulania pacjentów do zabiegów

Szanowny Panie Ministrze!

Prawdopodobnie od

lipca zaczną obowiązywać nowe standardy znieczu-

lania pacjentów do zabiegów, które zostaną wprowa-

dzone na mocy rozporządzenia ministra zdrowia

w sprawie standardów medycznych w dziedzinie ane-

stezjologii i intensywnej terapii dla podmiotów lecz-

niczych.

Nowe przepisy mają zwiększyć bezpieczeństwo

chorych poddawanych znieczuleniu, ponieważ do tej

pory sale operacyjne i szpitalne oddziały intensywnej

terapii były miejscami, w których dochodziło do naj-

większej liczby błędów medycznych.

W wyniku planowanych zmian znieczulenie u dziec-

ka poniżej 3. roku życia będzie mógł wykonać wyłącz-

zjolog posiadający tylko I stopień specjalizacji.

Z le-

karzem będzie mogła współpracować wyłącznie

w pełni wykwaliﬁkowanapielęgniarkaanestezjolo-

100

giczna (posiadająca stosowną specjalizację lub ukoń-

czony kurs kwaliﬁkacyjny).

Wzwiązkuztymwszyst-

kie pielęgniarki zatrudnione na takim stanowisku

pracy będą musiały do końca 2013 r. uzupełnić swoje

kwaliﬁkacje.

Ponadto na szpitale zostanie nałożony obowiązek

sprawdzania właściwego oznakowania strzykawek za-

wierających leki stosowane w znieczuleniach.

Ma to zmi-

nimalizować niebezpieczeństwo pomyłki i wstrzyknięcia

pacjentowi innego środka, mogącego wywołać bardzo

poważne dla stanu jego zdrowia skutki uboczne.

Po planowanej zmianie prawa zwiększy się z pew-

nością bezpieczeństwo pacjentów w szpitalach.

Nie

śniej wydatkować pokaźne środki ﬁnansowenaza-

kup sprzętu oraz zatrudnienie większej liczby wy-

kwaliﬁkowanejkadrylekarskiej.

Oddziałyintensyw-

nej terapii w szpitalach powiatowych będą zobligo-

wane posiadać co najmniej cztery stanowiska do

sprawowania opieki anestezjologicznej nad chorymi,

a na każdym z nich powinien całodobowo dyżurować

lekarz posiadający niezbędną specjalizację.

2.

Czy, zdaniem Pana Ministra, w związku z ko-

niecznością zapewnienia na swoich oddziałach inten-

sywnej terapii niezbędnego składu osobowego wy-

kwaliﬁkowanejkadrylekarskiejdyrektorzyszpitali

nie będą mieli poważnych trudności z pozyskaniem

tychże specjalistów dla swoich placówek?

3.

Czy tego rodzaju trudności mogłyby w sposób

znaczący odwlec w czasie planowaną reorganizację

szpitalnych oddziałów intensywnej terapii, a co za

tym idzie, opóźnić stosowanie na nich nowych, bez-

pieczniejszych standardów znieczulania chorych do

zabiegów?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6088)

do ministra zdrowia

do leków importowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Od momentu, kiedy Pol-

ska weszła do Unii Europejskiej, są obecne w naszym

kraju produkty farmaceutyczne sprowadzane z zagrani-

cy w ramach tzw. importu równoległego.

Na rynku tym

działało dynamicznie około 20 importerów.

Do 31 grudnia 2011 r. pacjenci mogli nabywać

w aptekach między innymi importowane antybioty-

ki, leki przeciwcukrzycowe, przeciwastmatyczne lub

środki antykoncepcyjne.

Medykamenty te różniły

się od oryginałów opakowaniem i niższą zazwyczaj

o kilkanaście procent ceną od cen środków refundo-

wanych.

Od 1 stycznia br., to znaczy od momentu wejścia

w życie ustawy refundacyjnej, wspomniany import

równoległy farmaceutyków znacznie zmalał.

Stało

się tak za sprawą nowych regulacji prawnych, które

zniosły przepis o tak zwanej refundacji ułomnej.

Wcześniej na jego podstawie NFZ miał możliwość do-

ﬁnansowywaćzakupleków,jeślibyłyonetańszeod

produktów ujętych na liście refundacyjnej.

Obecnie ustawa refundacyjna traktuje importe-

rów leków na równi z producentami.

Jest co prawda

możliwa refundacja leków importowanych, ale może

się odbywać tylko pod warunkiem wprowadzenia

każdego z nich na wykaz leków ze zniżką.

W związku z tym importerzy muszą ubiegać się

o pozytywną decyzję resortu zdrowia dotyczącą ob-

jęcia zniżką każdego sprowadzanego przez nich z za-

granicy farmaceutyka.

Media donoszą, że importerzy domagają się zmia-

ny obowiązującego od początku bieżącego roku pra-

wa.

Zobowiązują się nawet do zwrotu do budżetu

NFZ 3-procentowego kosztu refundacji sprowadza-

nych przez nich leków i gwarantują, iż produkty te

będą średnio o 10% tańsze od tych oferowanych przez

ﬁrmyfarmaceutycznenakrajowymrynku.

w niniejszej interpelacji problemu?

3.

Czy uzasadnione jest twierdzenie importerów

farmaceutyków, iż ustawa refundacyjna ograniczy-

ła drastycznie dostęp pacjentów do leków importo-

wanych?

jęte zostaną stosowne działania legislacyjne w celu

zażegnania tego problemu?

Z poważaniem

Posłowie Anna Nemś

101

Interpelacja

(nr 6089)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie rozbieżnych informacji

dotyczących liczby wypadków przy pracy

Szanowny Panie Ministrze!

Unia Europejska zo-

bowiązała Polskę (podobnie jak i inne kraje człon-

kowskie) do zmniejszenia do końca bieżącego roku

o 25% liczby wypadków przy pracy.

Dane dotyczące wypadków przy pracy są zbiera-

ne przez Główny Urząd Statystyczny, Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych i Państwową Inspekcję Pracy.

W związku z tym, że każdy urząd zbiera je na wła-

sną rękę i według własnych zasad, trudno powie-

dzieć, które dane dotyczące wypadków przy pracy

są wiążące, tym bardziej że znacznie się one od sie-

bie różnią.

Do ZUS, oprócz informacji o wypadkach pracow-

ników zgłaszanych na drukach IWA, traﬁająrównież

dane dotyczące osób prowadzących działalność go-

spodarczą.

Poza tym pracownicy bhp nie zawsze wy-

pełniają i przesyłają do GUS karty statystyczne do-

tyczące osób pracujących na umowy zlecenia i umowy

o dzieło.

Stąd między innymi może prawdopodobnie

wynikać różnica pomiędzy danymi dotyczącymi wy-

padków przy pracy gromadzonymi przez wymienione

wcześniej instytucje.

2.

Czy resort pracy monitoruje skalę podniesione-

go w niniejszej interpelacji problemu?

3.

Jakie są główne przyczyny powstawania roz-

bieżności w danych dotyczących liczby wypadków

przy pracy, zebranych przez GUS, ZUS i PIP?

4.

Czy można wypracować metodologię działań

wspólną dla wymienionych instytucji, która minima-

lizowałaby podobne rozbieżności?

5.

Czy docelowo całościowa statystyka dotycząca

wypadków przy pracy, warunków pracy oraz chorób

zawodowych mogłaby być prowadzona przez ZUS?

Tego rodzaju rozwiązanie odpowiadałoby praktyce

stosowanej w krajach UE (np. w Niemczech, Francji,

Austrii i we Włoszech), w których tego rodzaju sta-

tystki prowadzone są przez instytucje ubezpieczenio-

we, realizujące zadania związane z ubezpieczeniem

wypadkowym.

Z poważaniem

Posłowie Józef Lassota

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6090)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie braku w niektórych gminach

zespołów interdyscyplinarnych do walki

z przemocą domową

Szanowny Panie Ministrze!

Na mocy ustawy

samorządy gminne nałożony został obowiązek two-

rzenia zespołów interdyscyplinarnych do walki

z przemocą domową.

W ich składzie powinny znaleźć się m.in. przed-

stawiciele pomocy społecznej, oświaty, służby zdro-

wia i Policji, zaś ich najważniejszym zadaniem jest

udzielanie niezbędnej pomocy oﬁarom przemocy

w rodzinie.

opóźniało moment utworzenia takich zespołów (we-

dług danych MPiPS w maju 2011 r. posiadało je ok.

39,8% gmin), poszczególni wojewodowie zostali zobo-

wiązani przez resort pracy do przeprowadzenia

w tym względzie stosownych kontroli.

Według najnowszych danych MPiPS zespoły in-

terdyscyplinarne do walki z przemocą domową funk-

cjonują we wszystkich gminach zaledwie trzech wo-

jewództw: podkarpackiego, opolskiego i podlaskiego.

Najgorzej z obowiązku utworzenia takich zespołów

wywiązały się natomiast samorządy gminne woje-

wództw: lubelskiego (działają w 87,79% gmin) i ma-

zowieckiego (powstały w 93,35% gmin).

2.

Czy Pański resort nadal monitoruje proces po-

wstawania przedmiotowych zespołów interdyscypli-

narnych w poszczególnych województwach?

3.

Jakie są przyczyny opóźnień w ich powstawa-

niu?

Z poważaniem

Posłowie Józef Lassota

102

Interpelacja

(nr 6091)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wzrastającej liczby przestępstw

popełnianych na terenie szkół

Szanowna Pani Minister!

Z danych policyjnych

wynika, że systematycznie wzrasta liczba prze-

stępstw popełnianych na terenie szkół.

Pięć lat temu

w szkołach popełniono ich 17,5 tys. przestępstw, na-

tomiast w roku 2010 – 26 tys. Z kolei w roku ubie-

głym było ich już 28 tys.

Szczególnie niepokojący jest drastyczny wzrost

wymuszeń i rozbojów, w wyniku których starsi

uczniowie zabierają młodszym pieniądze, telefony ko-

mórkowe lub drobny sprzęt grający.

W pierwszym kwartale bieżącego roku w szkołach

podstawowych i gimnazjach odnotowano 3842 przy-

padki tego rodzaju przestępstw, czyli o ponad tysiąc

łach doszło do 607 bójek i pobić.

Tego rodzaju prze-

stępstw było również więcej niż w tym samym okre-

sie roku ubiegłego.

Ponadto w pierwszym kwartale 2012 r. odnotowa-

no 307 przypadków wnoszenia na teren szkół sub-

stancji odurzających i narkotyków.

Wzrasta również

wyraźnie liczba ataków słownych bądź ﬁzycznychna

nauczycieli oraz personel szkolny.

Chodzi tu głównie

o ich publiczne znieważanie, ośmieszanie, zastrasza-

nie lub nawet o często poważne w skutkach narusza-

nie ich nietykalności cielesnej.

3.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej dyspo-

nuje aktualnymi danymi dotyczącymi bezpieczeń-

stwa w szkołach na terenie województwa śląskiego

i małopolskiego?

4.

Czy możliwe jest podjęcie przez resort edukacji

konkretnych działań (być może we współpracy z in-

nymi kompetentnymi organami) w celu przeciwdzia-

łania niepokojącej eskalacji różnorakich przestępstw

w szkołach?

Z poważaniem

Posłowie Józef Lassota

(nr 6092)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Na posiedzeniu Ko-

misji Obrony Narodowej, które odbyło się 18 lutego

2010 r., podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu

mysł obronny nie jest taką samą branżą jak inne.

Dlatego pod przewodnictwem szefa Kancelarii Preze-

sa Rady Ministrów powstał zespół, w skład którego

wchodzi kilku ministrów z innych resortów, którzy

wspomagają możliwości posiadane przez Bumar jako

spółkę.

— Kiedy powstał wspomniany zespół?

— Z czyjej inicjatywy powstał ten zespół?

Czy ze -

spół powstał za Pana wiedzą?

— Czy miał on charakter formalny, czy niefor -

malny?

— Kto wszedł w skład zespołu?

— Czym dokładnie zajmował się zespół?

Czy oma -

wiał kontrakty malezyjski i indyjski?

— Czy istnieją stenogramy, protokoły lub inne za -

piski z posiedzeń zespołu?

— Czy zespół nadal funkcjonuje?

Jeśli tak, to jaki

jest jego skład i kto mu przewodniczy?

Z poważaniem

Poseł Ludwik Dorn

Warszawa, dnia 20 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6093)

do ministra ﬁnansów

w sprawie strat Skarbu Państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Hutnicza Izba Prze-

mysłowo-Handlowa (zwana dalej izbą) zwróciła się

strowanego przywozu prętów zbrojeniowych z krajów

członkowskich Unii Europejskiej, a w szczególności

z Łotwy.

Według danych przekazanych przez izbę

proceder ten rozpoczął się na przełomie lat 2009

103

i 2010, a w 2011 r. znacznie się nasilił i trwa aż do

dnia dzisiejszego.

Izba przedstawiła różnice pomię-

dzy rejestrowanym wywozem z krajów członkow-

skich do Polski wg danych zagranicznych a rejestro-

wanym przywozem do Polski wg danych polskich.

W 2010 r. wg danych polskich zarejestrowano war-

tość przywozu o 93 mln euro mniejszą niż wg danych

zarejestrowanych w krajach Unii jako wartość wy-

wozu.

W roku 2011 wartość ta wzrosła do 258 mln

euro, przy czym dla wymiany z Łotwą jest to odpo-

wiednio 61 mln euro w 2010 r. i 153 mln euro w roku

2011.

Na rynku polskim działa wiele podmiotów po-

średniczących w dostawie prętów zbrojeniowych po-

między dostawcą zagranicznym a końcowym odbior-

cą (ﬁrmybudowlane)wPolsce.

Izbauważa,żeczęść

z nich działa w sposób niezgodny z obowiązującymi

przepisami, rejestrując działalność gospodarczą dla

zrealizowania kilku transakcji, a następnie znika

z rynku.

Zagraniczny producent prętów zbrojenio-

wych dostarczanych do Polski kwaliﬁkujesprzedaż

prętów jako wewnątrzwspólnotową dostawę towa-

rów, co oznacza, że sprzedaż ta nie jest obciążona

podatkiem VAT.

Faktura dokumentująca WDT wy-

stawiana jest na rzecz polskiego pośrednika, a dosta-

wa realizowana jest na ogół wprost do ﬁrmybudow-

lanej w Polsce.

Pośrednik wystawiając fakturę sprze-

daży dla dystrybutora lub końcowego odbiorcy, ma

obowiązek odprowadzenia do US VAT-u należnego,

a także ma obowiązek przesłania do organów Mini-

sterstwa Finansów informacji podsumowujących

VAT-EU.

Izba uważa, że nieuczciwi pośrednicy nie

odprowadzają do US VAT-u należnego, a tym samym

nie przekazują informacji podsumowującej VAT-EU.

Stąd prawdopodobnie wynika znaczna różnica po-

między wartością wywozu podawaną przez podmioty

zagraniczne a wartością przywozu rejestrowaną

przez MF.

Potwierdzeniem nieuczciwego procederu

przywozu stali zbrojeniowej do Polski są wg izby do-

niesienia o posługiwaniu się fałszywymi świadectwa-

mi odbioru dla stali zbrojeniowej.

Fakt ten może sta-

nowić realne zagrożenie dla paramentów konstrukcji

wykonanych z takiej stali.

Według szacunków izby straty budżetu państwa

z tytułu niezapłaconego podatku VAT mogą kształ-

tować się na poziome 350 mln zł na przestrzeni ostat-

nich trzech lat.

Rzeczywiste straty budżetu mogą być

zdecydowanie większe, gdyż nabywca odzyskuje VAT

z urzędu skarbowego, mimo że podatek nie został

przez dostawcę zapłacony.

Omawiany proceder prze-

kłada się również na zmniejszenie wpływów z podat-

ków PIT i CIT.

Czy ministerstwu znany jest opisany powyżej pro-

ceder, czy znana jest jego skala?

Jakie działania podejmują – Ministerstwo Finan-

sów i inne organy państwa dla zidentyﬁkowania

i wyeliminowania tego zjawiska?

Czy w przypadku prętów zbrojeniowych możli-

wym byłoby zastosowanie przy WDT rozliczenia po-

datku VAT na zasadzie odwrotnego obciążenia (re-

verse charge), tak jak ma to miejsce przy obrocie

złomem?

Z poważaniem

Poseł Marcin Kierwiński

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6094)

do ministra edukacji narodowej

skiego wpłynął apel Rady Gminy Markowa w sprawie

w tej sprawie interpelacji poselskiej.

Aktualnie obo-

wiązujące przepisy dają możliwość wyboru przed-

szkola, także na terenie innej gminy, prawnym opie-

kunom dziecka.

Sytuacja ta powoduje, że gmina, na

terenie której zameldowane jest dziecko, zobowiąza-

na jest do refundacji jego nauki.

Z tego tytułu gminy

ponoszą znaczne koszty związane z takim systemem

rozliczania.

Według Rady Gminy Markowa takie roz-

wiązanie przyjęte w ustawie o systemie oświaty nie

znajduje usprawiedliwienia i powinno być zmienione.

Gmina ponosi znaczne koszty związane z wyposaże-

niem, utrzymaniem i zatrudnieniem odpowiednio

wykwaliﬁkowanejkadrywistniejącychnajejterenie

jednostkach oświatowych.

Na terenie gminy znajdu-

je się wystarczająca liczba miejsc, by zapewnić pra-

widłową opiekę i edukację dzieciom z jej terenu.

Pro-

wadzone przez ten samorząd przedszkola posiadają

wolne miejsca, a mimo to część rodziców wybiera pla-

cówki na terenie innych gmin.

Według Rady Gminy

Markowa konieczne jest podjęcie inicjatywy ustawo-

dawczej w celu zmiany obowiązujących przepisów,

która zapobiegałaby ponoszeniu dodatkowych kosz-

tów przez samorządy mające wystarczającą liczbę

miejsc w swoich przedszkolach.

ża wprowadzenie przepisów, które rozwiązałyby pro-

blem przedstawiony przez Radę Gminy Markowa?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

104

Interpelacja

(nr 6095)

do ministra ﬁnansów

w sprawie limitu dochodów osiąganych

przez pełnoletnie uczące się dzieci,

do preferencyjnego rocznego rozliczenia

podatkowego

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z przepisami

rodzice pełnoletnich uczących się dzieci do 25. roku

życia w rozliczeniu rocznym mogą korzystać z ulgi

prorodzinnej.

Z preferencyjnych warunków skorzy-

stać mogą także osoby samotnie wychowujące dziec-

ko.

Jeżeli jednak dochód pełnoletniego dziecka

w roku podatkowym przekroczy 3089 zł, rodzice tra-

cą możliwość korzystnego dla nich rozliczenia się

w rocznym zeznaniu PIT.

Dlatego też osoby zainte-

resowane podnoszą problem zbyt niskiego limitu do-

chodu.

Zwracają uwagę, że podejmowanie pracy za-

robkowej przez pełnoletnie uczące się dzieci ma na

tów ich edukacji.

sienie limitu dochodów osiąganych przez pełnoletnie

uczące się dzieci, który uprawnia ich rodziców do pre-

ferencyjnego rocznego rozliczenia podatkowego?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6096)

do ministra transportu,

w sprawie poziomu wykorzystania środków

ﬁnansowych na inwestycje związane

do wykorzystania w latach 2007–2013

Szanowny Panie Ministrze!

Unia Europejska udo-

stępniła Polsce na inwestycje w infrastrukturę kole-

jową na lata 2007–2013 kwotę ponad 21 mld zł.

Do-

tychczas wykorzystano zaledwie 4% tych środków,

a więc około 900 mln zł.

Komisja Europejska zatwier-

dziła dalsze projekty na kwotę 8,4 mld zł.

Do końca

2013 r., chcąc wykorzystać pozostałą część przedmio-

towych środków ﬁnansowych,Polskazobowiązana

jest przedstawić do zaakceptowania Komisji Europej-

skiej nowe projekty.

Jeżeli nie zostanie dotrzymany

przytoczony termin, stracimy pozostałą pulę środ-

ków na inwestycje w infrastrukturę kolejową.

Należy

zwrócić uwagę, że według ekspertów niewykorzysta-

nie przyznanych pieniędzy może skutkować zmniej-

szeniem tego typu subwencji w nowym budżecie Unii

Europejskiej.

przyspieszyć wykorzystanie środków z Unii Europej-

skiej na inwestycje związane z infrastrukturą kole-

jową?

2.

Dlaczego do tej pory przedmiotowe środki zo-

stały wykorzystane na tak niskim poziomie?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6097)

do ministra zdrowia

w sprawie przypadków selekcji pacjentów

usługi medyczne

Szanowny Panie Ministrze!

Naukowcy z Gdań-

skiego Uniwersytetu Medycznego opracowali raport

dotyczący między innymi selekcji pacjentów przez pry-

watne placówki medyczne.

Autorzy przedmiotowego

opracowania zebrali dane dotyczące zakresu i rodzaju

usług medycznych, które przez okres ośmiu miesięcy

wykonywało kilkanaście dużych i średnich szpitali

prywatnych i publicznych na Pomorzu.

Z raportu wy-

nika, że podmioty prywatne nastawione są przede

wszystkim na świadczenie usług medycznych, które

są najbardziej opłacalne.

Nie są one zainteresowane

niedochodowymi dziedzinami opieki medycznej, taki-

mi jak choroby wewnętrzne, kardiologia nieinwazyj-

na, pneumonologia, chirurgia ogólna, neurologia, pe-

diatria, stacjonarne leczenie psychiatryczne.

tuacja ma miejsce w pozostałych częściach kraju?

2.

Czy ministerstwo podejmuje działania, które

mają na celu eliminacje przypadków selekcji pacjen-

tów przez podmioty świadczące usługi medyczne?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

105

Interpelacja

(nr 6098)

do ministra zdrowia

NSZZ „Solidarność” przy Powiatowej Stacji Sanitar-

no-Epidemiologicznej w Dębicy.

Związkowcy obawia-

ją się, że przygotowane rozwiązania przez państwo-

wego wojewódzkiego inspektora sanitarnego w Rze-

szowie w uzgodnieniu z wojewodą podkarpackim

mogą doprowadzić do likwidacji akredytowanych la-

boratoriów, jak również zmniejszyć liczbę powiato-

wych stacji na terenie województwa podkarpackiego.

Przedstawiciele związku poruszają także fakt, że in-

spekcja sanitarna od wielu lat otrzymuje budżet na

wydatki pozapłacowe, który jest niewystarczający na

realizację zadań ustawowych, a tym bardziej ponad-

planowych.

Związkowcy zwracają również uwagę na

to, że do końca 2012 r. stacje sanitarno-epidemiolo-

giczne mogą pozyskiwać środki z tytułu sprzedaży

zleconych usług, takich jak badania i pomiary labo-

ratoryjne, szkolenia.

Uzyskane środki stanowią do-

chód budżetu państwa i rekompensowane są w ra-

mach rezerwy celowej do końca 2012 r.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

1.

Jakie zmiany nastąpią w dotychczasowych za-

sadach funkcjonowania Państwowej Inspekcji Sani-

tarnej w województwie podkarpackim?

2.

Jak będą ﬁnansowanestacjesanitarno-epide-

miologiczne w roku 2013 i latach następnych?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6099)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Do lutego 2012 r.

zgodnie ze zharmonizowanymi przepisami celnymi

Unii Europejskiej import do Polski ekranów wielko-

formatowych zawierających diody LED był objęty

zerową stawką podatku akcyzowego.

Nowa 14-pro-

centowa stawka podatkowa została wprowadzona

rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 103/

2012.

Jednak, jak wskazują relacje przedsiębiorców

zajmujących się sprowadzaniem do kraju telebimów,

urzędy celne stosują nową stawkę podatku akcyzo-

wego do transakcji dokonanych w latach wcześniej-

szych.

Jest to dla nich zupełnie niezrozumiałe postę-

powanie, gdyż organy państwa nie powinny stosować

prawa z mocą wsteczną.

Działalność taka wpływa

także niekorzystnie na sytuację ﬁnansowąﬁrmzaj-

mujących się importem tego typu sprzętu elektro-

nicznego.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

1.

Czy tego typu decyzje urzędów celnych w sto-

sunku do przedsiębiorców importujących telebimy są

zgodne z obowiązującymi przepisami?

2.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania,

które doprowadziłyby do przejrzystej wykładni prze-

pisów regulujących przedmiotową materię?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6100)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Najwyższa Izba Kon-

troli przedstawiła raport na temat obrony cywilnej.

Kontrolą objęto MSWiA, Komendę Główną Straży

Pożarnej, 7 urzędów wojewódzkich, 7 starostw po-

wiatowych, 14 urzędów gmin w latach 2009–2011.

Z przedmiotowego raportu wynika, że obrona cywil-

na nie jest przygotowana do odpowiedniego realizo-

wania żadnego ze swoich zadań.

System obrony cy-

wilnej jest zaniedbany, a jego elementy są nieskoor-

dynowane.

1/3 skontrolowanych jednostek samorzą-

du terytorialnego nie posiada jakichkolwiek formacji

obrony cywilnej.

Nie prowadzi się szkoleń ludność na

ewentualność wystąpienia klęsk żywiołowych, dzia-

łań wojennych.

Raport wskazuje, że poziom ﬁnanso-

wania obrony cywilnej jest niewystarczający, aby

zapewnić jej odpowiednie funkcjonowanie.

Skutkiem

tego jest brak nowoczesnego sprzętu i wyposażenia

przedmiotowej formacji.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

poprawy funkcjonowania systemu obrony cywilnej

w Polsce?

106

2.

Czy zwiększone zostaną środki ﬁnansoweprze-

znaczone na działalność obrony cywilnej?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6101)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 lipca bieżącego

roku zacznie obowiązywać nowa lista leków refundo-

wanych.

Jednak wbrew oczekiwaniom osób chorych

na cukrzycę typu 2, w przedmiotowym wykazie nie

ma leków inkretynowych.

Leki te hamują rozwój

u pacjentów tego typu cukrzycy, jak również pozwa-

lają na odsunięcie w czasie rozpoczęcia insulinotera-

pii.

Takie rozwiązanie oznacza dla kilku tysięcy cu-

krzyków, że nadal będą musieli przeznaczać znaczne

środki ﬁnansowe na swoje leczenie.

Koszt zakupu

leków z tej grupy to miesięczny wydatek od 200 do

500 zł.

1.

Dlaczego leki inkretynowe nie znalazły się na

liście refundacyjnej?

2.

Czy kolejna aktualizacja listy leków refundo-

wanych będzie zawierała przedmiotowe leki?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6102)

do ministra gospodarki

w sprawie wpływu jednolitej ochrony

patentowej na polską gospodarkę

Wprowadzenie

Obecnie w ramach wzmocnionej współpracy

25 państw członkowskich UE (bez uczestnictwa

Hiszpanii i Włoch) trwają prace nad rozporządzenia-

mi wprowadzającymi jednolitą ochronę patentową

oraz system językowy tej ochrony.

Poza tym planuje

się utworzenie Jednolitego Sądu Patentowego na

podstawie umowy międzynarodowej zawartej między

państwami członkowskimi, bez udziału samej UE.

Oba przedsięwzięcia mogą wywrzeć znaczący wpływ

na funkcjonowanie polskiej gospodarki.

Beneﬁcjencijednolitegopatentu

Obecnie funkcjonujący patent europejski do obo-

wiązywania na terenie danego państwa wymaga jego

walidacji, tj. procedury, w ramach której wymagane

jest dokonanie tłumaczenia patentu europejskiego na

język urzędowy danego państwa, oraz dostarczenia

tego tłumaczenia do krajowego urzędu patentowego.

Uzyskanie ochrony patentowej na terenie całej UE

wiąże się zatem z poniesieniem znacznych kosztów

tłumaczenia.

Szacuje się, iż średni koszt tłumaczeń

patentu europejskiego na 23 języki wynosi około

30 800 euro, przy założeniu, że średni koszt tłuma-

czenia na jeden język urzędowy to kwota 1400 euro

1

.

Jeśli projektowane rozwiązania wejdą w życie, patent

europejski nie będzie wymagał walidacji w pań-

stwach uczestniczących we wzmocnionej współpracy.

Jednakże w konsekwencji polskie podmioty zostaną

języku z treścią opisów oraz zastrzeżeń patentowych

patentów obowiązujących w naszym kraju, co bezpo-

średnio przełoży się na radykalne pogorszenie bez-

pieczeństwa prawnego prowadzenia działalności go-

spodarczej.

Jednocześnie to oszczędności wynikające

z braku wymogu tłumaczeń są najpoważniejszym

argumentem zwolenników jednolitej ochrony paten-

towej w jej zakładanym kształcie.

Zestawienie na str. przedstawia liczbę patentów

europejskich udzielonych na rzecz podmiotów z kilku

wybranych państw.

Zestawienie to ilustruje potencjał patentowy Pol-

ski na tle innych państw – jest on bardzo niewielki.

Głównymi beneﬁcjentami oszczędności płynących

z jednolitej ochrony patentowej będą przedsiębior-

stwa z państw najwyżej rozwiniętych, które rejestru-

ją najwięcej patentów.

Wzrost kosztów

Zgodnie z szacunkami prof. dr hab. Aurelii No-

wickiej roczny przyrost patentów o jednolitym skut-

ku obowiązujących w Polsce przekroczy 60 000,

a mając na uwadze efekt kumulacji wynikający z 20-

-letniego okresu ochrony patentowej, suma udzielo-

nych w tym czasie patentów może przewyższyć

1 200 000.

Dla porównania 31 grudnia 2011 r. obo-

wiązywało w Polsce 35 612 patentów.

Oznacza to la-

winowe zwielokrotnienie liczy patentów obowiązują-

cych w naszym kraju.

Nie bez znaczenia pozostaje

przy tym coraz bardziej liberalna praktyka Europej-

skiego Urzędu Patentowego w zakresie oceny zdol-

ności patentowej wynalazków z takich komercyjnie

atrakcyjnych dziedzin jak biotechnologia, farmaceu-

1

J. Łagowska, K. Szczepanowska-Kozłowska, „Analiza aspektów

prawnych, społecznych i gospodarczych Protokołu Londyńskiego odno-

pejskiej Organizacji Patentowej”, Warszawa 2008, s. 7.

Źródło: http://

www.mg.gov.pl/NR/rdonlyres/370D3D7C-E81A-46B5-9B88-

-A0B274C49B8F/51424/ProtokolLondynski_1.pdf

107

tyka czy technologie informatyczne.

Pozbawienie

kontroli Urzędu Patentowego RP w ramach procedu-

ry walidacji nad zgłaszanymi patentami europejski-

mi prowadzić będzie do automatycznego obejmowa-

nia ochroną rozwiązań, które obecnie w Polsce są

uznawane za pozbawione zdolności patentowej.

Konsekwencją opisanej sytuacji będzie radykalne

podwyższenie kosztów działalności małych i śred-

nich przedsiębiorstw: po pierwsze, ze względu na

znacznie częstszą konieczność uzyskania licencji,

a po drugie, ze względu na zwiększone ryzyko naru-

szenia cudzych praw przy jakichkolwiek pracach roz-

wojowych.

Przełoży się to zdecydowanie na wyższe

koszty obsługi prawnej i ewentualnych procesów

z uprawnionymi ponoszone przez polskich przedsię-

biorców.

Problemy te dotyczyć przy tym będą sektora

zarówno prywatnego, jak i publicznego.

Dodatkowym elementem wpływającym na rady-

kalne podwyższenie kosztów byłby system językowy,

który w projektowanym kształcie nie wymaga do

uzyskania mocy obowiązującej przetłumaczenia opi-

su patentowego na język polski.

Polski przedsiębior-

ca prowadzący działalność innowacyjną byłby zmu-

szony do „prewencyjnego” tłumaczenia opisów paten-

towych z dziedziny jego działalności na język polski,

aby zapewnić sobie względne bezpieczeństwo praw-

ne.

Należy jednak pamiętać, że takie prywatne tłu-

maczenie nie posiadałoby żadnej mocy prawnej w trak-

cie ewentualnego sporu sądowego – rozstrzygające

byłoby brzmienie oryginalnego opisu patentowego

w językach obcych.

Tym samym to na przedsiębior-

ców polskich przerzucone będą zarówno koszty tłu-

maczeń, jak i ryzyko prawne wynikające z ich niedo-

kładności.

Źródłem informacji o sytuacji patentowej

przestanie być wyłącznie rejestr prowadzony przez

polski Urząd Patentowy RP, a stanie się nim również

rejestr jednolitej ochrony, prowadzony przez Euro-

pejski Urząd Patentowy w językach angielskim, fran-

cuskim i niemieckim.

Doniosłość kwestii językowych

wiąże się przy tym przede wszystkim z ustaleniem

przedmiotowego zakresu patentu, tj. zakresu wyni-

kającej z niego ochrony.

Zdaniem prof. dr hab. Aurelii Nowickiej jako ilu-

zoryczne ocenić należy projektowane rozwiązanie,

zgodnie z którym w przypadku sporu uprawniony

z patentu ma być obowiązany przedstawić, na żąda-

nie domniemanego sprawcy naruszenia i zgodnie

z jego wyborem, pełne tłumaczenie patentu na język

urzędowy zaangażowanego państwa członkowskiego.

Takie tłumaczenie bowiem powinno być dostępne od

powstania ochrony patentowej, i to dla wszystkich

zainteresowanych, tak aby przy planowaniu lub po-

dejmowaniu działalności mogli oni ocenić, a w razie

potrzeby wyeliminować ryzyko naruszenia cudzych

patentów.

Jednocześnie zgodnie z treścią projektu

tłumaczenie przygotowane na żądanie domniemane-

go sprawcy naruszenia nie miałoby bowiem mocy

prawnej dokumentu urzędowego, a jego jakość i moż-

liwość wyegzekwowania obowiązku dostarczenia wy-

dają się problematyczne.

Opisane rozwiązanie przeczą także samej istocie

systemu patentowego, który opiera się na przyznaniu

monopolu patentowego w zamian za pełne, należyte

ujawnienie nowoczesnych rozwiązań technicznych.

Celom tym służą wymagania stawiane zarówno do-

kumentacji zgłoszeniowej, jak i opisom patentowym,

a także wymóg ich publicznego ogłoszenia przez

urzędy krajowe.

Jak się wydaje, negatywnych skutków systemu

językowego nie będzie rekompensować żaden z pro-

ponowanych środków, w tym także ten, który dotyczy

tłumaczeń automatycznych.

Język opisu patentowe-

go, w tym zastrzeżeń patentowych, jest językiem wy-

soce specjalistycznym.

Właściwe odczytanie prawne-

go i technicznego sensu użytych tam wyrażeń wy-

maga przy tym nie tylko wiedzy technicznej z danej

dziedziny, lecz również znajomości prawa patentowe-

go.

W konsekwencji do ustalenia istoty wynalazku

Źródło: A. Nowicka, „Jednolita ochrona patentowa i Jednolity Sąd Patentowy – uwagi krytyczne”, materiał dostępny na stronie Polskiej Izby

Rzeczników Patentowych (http://www.rzecznikpatentowy.org.pl/nie_dla_pat_jed/A.N._Jednolita_ochrona_patentowa_i_Jednolity_Sad_Patento-

wy.27.4.2012.pdf).

108

i zakresu ochrony patentowej nie wystarczają nawet

wysokie kompetencje lingwistyczne.

Powyższe każe

poddać w wątpliwość przydatność tłumaczeń doko-

nywanych wyłącznie na bazie komputerowych algo-

rytmów.

Pytania:

1.

Czy ministerstwo prowadzi lub prowadziło ba-

dania w zakresie oszczędności, jakie dzięki jednoli-

tej ochronie patentowej stałyby się udziałem pol-

skich przedsiębiorstw?

Jeśli tak, prosimy o przed-

stawienie ich stadium zaawansowania i ewentual-

nych wyników.

2.

Czy ministerstwo prowadzi lub prowadziło ba-

dania w zakresie dodatkowych kosztów (licencyj-

nych, obsługi prawnej, tłumaczeń specjalistycznych

i innych), jakie na skutek jednolitej ochrony patento-

wej poniosłyby polskie przedsiębiorstwa?

Jeśli tak,

prosimy o przedstawienie ich stadium zaawansowa-

nia i ewentualnych wyników.

3.

Czy ministerstwo dysponuje ekspertyzą stwier-

dzającą przydatność tłumaczeń automatycznych dla

przełożenia na język polski opisów patentowych?

Je-

śli tak, prosimy o jej przedstawienie.

Z poważaniem

Poseł Przemysław Wipler

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6103)

do ministra administracji i cyfryzacji

borczego zgłosiła się grupa mieszkańców Ząbkowic

Śl.

z prośbą o interwencję w sprawie nieprawidłowo-

ści w funkcjonowaniu tamtejszych władz samorządo-

wych odnośnie naruszania art. 24f ust. l ustawy

przewodniczącego RM Ząbkowice Śl.

radnego A. D.

Z dokumentów, które przedstawili skarżący, tj.:

— protokołu pokontrolnego NIK (S/10/004 LWR -

-4112-02-01/2010) i zaleceń pokontrolnych z dnia

9 sierpnia 2010 r. (zał. nr 1),

— postanowienia o umorzeniu śledztwa 2 Ds.

18/

11/Sp Prokuratury Rejonowej w Dzierżoniowie (zał.

nr 2),

— wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy II Ca

171/12 (zał. nr 3)

oraz z ich wyjaśnień wynika, że takie naruszenie

prawa mogło mieć miejsce.

W konsekwencji daję pod-

stawę do zakwestionowania ustaleń dokonanych

przez wojewodę dolnośląskiego.

1.

Czy działalność wojewody dolnośląskiego w przed-

stawionej sprawie nie narusza powszechnie obowią-

zujących norm prawnych?

2.

Czy wojewoda dolnośląski w ramach posiada-

nych kompetencji nadzorczych rzetelnie przeprowa-

dził postępowanie wyjaśniające (w poprzedniej i obec-

nej kadencji samorządu)?

Czy organ nadzoru zadbał

o szczegółowość wyjaśnień odnośnie do faktycznej

działalności gospodarczej prowadzonej przez radnego

A. D. w zakresie kwaliﬁkacjiprzesłankiwykorzysta-

nia mienia gminnego?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

Kłodzko, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6104)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie pracowników zatrudnionych

w zakładach rzemieślniczych

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawą z dnia 18 grud-

nia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym rzemieślni-

ków i niektórych innych osób prowadzących działal-

ność zarobkową na własny rachunek oraz członków

wprowadzono nowe pojęcie prawne tzw. osób współ-

pracujących, deﬁniującteosobyjakoczłonkówrodzi-

ny ubezpieczonego, „jeżeli współpracują przy prowa-

dzeniu działalności” – art. 26 ust. 1 pkt 1.

Przepis

ten następnie dodaje wyczerpujący katalog osób

„współpracujących” wg stopnia pokrewieństwa i po-

winowactwa, natomiast nie zawiera deﬁnicjiustawo-

wej samego pojęcia „współpraca”.

W praktyce wszy-

scy pracownicy zakładów rzemieślniczych (bez moż-

liwości wyboru ze strony zainteresowanych), jeżeli

łączył ich z właścicielem przedmiotowy stosunek po-

krewieństwa, rejestrowani byli w ZUS-ie jako osoby

współpracujące.

Sytuacja ta, o ile miała jakieś uza-

sadnienie w stosunku np. do współmałżonków pozo-

stających w ustawowej wspólnocie majątkowej lub ich

dzieci, to była zupełnie chybiona w odniesieniu do

pozostałych objętych nią osób.

Istotne też jest, że za

tzw. osoby współpracujące składka ZUS była wyższa

niż za pracownika najemnego.

Fakt ten być może

miał podstawowe znaczenie dla działań organu ren-

towego narzucającego zainteresowanym tę formę

ubezpieczenia.

Obecnie osoby te zaczynają wchodzić

w wiek emerytalny i napotykają ze strony organów

109

rentowych problemy z zakwaliﬁkowaniemtegookre-

su jako stosunku pracy.

Za przykład może posłużyć

tu obecna sytuacja mężczyzny, który zatrudnił się

w zakładzie kamieniarskim swojego brata w 1978 r.

i świadczył wyłącznie pracę najemną.

Nigdy nie po-

siadał jakichkolwiek uprawnień decyzyjnych, nie

partycypował w zyskach zakładu ani nie ponosił ry-

zyka ekonomicznego jego funkcjonowania – tym sa-

mym jego status prawny jako pracownika regulowa-

ny był wyłącznie przepisami Kodeksu pracy (umowa

o pracę).

Pomimo to objęto go przepisami ZUS-owski-

mi dotyczącymi niektórych kategorii zatrudnionych

jako tzw. osoby współpracujące w oderwaniu od fak-

tycznych łączących ich więzi rodzinno-ekonomicz-

nych.

Obecnie organ rentowy odmawia uznania mu

tego okresu za pracę świadczoną w szczególnych wa-

runkach, ponieważ strony nie łączył stosunek pracy.

Te kontrowersyjne przepisy, mające na celu m.in.

dyskryminowanie prywatnych pracodawców w sto-

sunku do tzw. jednostek gospodarki uspołecznionej,

uległy zmianie w roku 1996 i od tego momentu dal-

sze jego zatrudnienie w tym zakładzie i na tym sa-

mym stanowisku bezspornie uznaje się za pracę

w szczególnych warunkach, świadczoną w ramach

stosunku pracy.

W obecnie obowiązującym stanie prawnym pra-

cownicy zakładów rzemieślniczych zatrudnieni w la-

tach 1977–1996 mogą dochodzić uznania tego zatrud-

nienia za stosunek pracy wyłącznie przed sądami

pracy i ubezpieczeń społecznych.

Ponieważ orzecz-

nictwo tych sądów jest niejednolite, to zachodzi pilna

potrzeba uregulowania tego problemu na drodze le-

gislacyjnej, tj. opracowania obowiązującej wykładni

prawnej, która przy analizie stosunków prawnych

łączących podmioty odwoływałaby się wyłącznie do

ustawowych deﬁnicjizawartychwówcześnieobowią-

zujących przepisach Kodeksu pracy.

Wobec powyższego zapytuję Pana Ministra: Czy

ministerstwo zamierza wystąpić ze stosowną inicja-

tywą legislacyjną w tym zakresie?

Z poważaniem

Grudziądz, dnia 20 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6105)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie rozporządzenia wykonawczego

Komisji (UE) nr 302/2012

rozporządzenie wykonawcze (UE)

nr 543/2011 ustanawiające

Szanowny Panie Ministrze!

Powołane powyżej roz-

porządzenie Komisji Europejskiej, regulujące nowe

zasady pomocy dla grup producentów owoców i wa-

rzyw, zdaniem grup producentów owoców i warzyw

zahamuje dynamiczny rozwój grupowych form współ-

pracy producentów warzyw i owoców tego rynku.

nistra przez grupy producentów owoców i warzyw

województwa kujawsko-pomorskiego, gdzie zasygna-

lizowana została potrzeba niezwłocznego podjęcia

wielokierunkowych działań:

— interpretacji przepisów przejściowych rozpo -

rządzenia w stosunku do grup realizujących plany,

— ochrony praw nabytych producentów w trakcie

dochodzenia do uznania,

— zachowania ciągłości prac oddziałów regional -

nych ARiMR i urzędów marszałkowskich w procesie

realizacji planów dochodzenia do uznania, tak aby

przyznane doﬁnansowaniewynikającezezłożonych

wniosków o płatność pozwoliło terminowo spłacać

zaciągnięte na realizację PDU kredyty i uruchamiać

ich kolejne transze,

— nieblokowania zmian planów w kierunku:

zmian harmonogramu realizacji inwestycji, zmiany

składu członkowskiego grupy, przenoszenia części

kosztów z jednej inwestycji na drugą w ramach puli

środków ﬁnansowychnadanyplan.

Zapytuję Pana Ministra: Jakie działania osłonowe

zamierza podjąć ministerstwo w celu zminimalizo-

wania niekorzystnych skutków rozporządzenia?

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

Grudziądz, dnia 22 czerwca 2012 r.

110

Interpelacja

(nr 6106)

do ministra transportu,

w sprawie odstąpienia od poboru opłat

stanowiącym obwodnicę Torunia

Szanowny Panie Ministrze!

Po zapoznaniu się

z problematyką zawartą w powołanym na wstępie

piśmie uważam za konieczne pełne wyjaśnienie pod-

niesionych kwestii.

Dlatego też zwracam się do Pana

Ministra o osobiste zajęcie stanowiska w tak istot-

nych sprawach dla regionu kujawsko-pomorskiego

i miasta Torunia.

Oczekiwanie odstąpienia od poboru opłat za prze-

jazdy po odcinku autostrady A1 stanowiącym obwod-

nicę Torunia, a także negatywne skutki dla miasta

niekompletnego kształtu, w jakim naszym zdaniem

budowany jest węzeł Czerniewice, są zapewne już do-

brze znane Panu Ministrowi z prowadzonej w tych

sprawach korespondencji, a także ostatnio przepro-

wadzanej wspólnej rozmowy.

We wspomnianym piśmie nie poruszono w ogóle

najważniejszej dla nas kwestii – zachowania funkcji

węzła Czerniewice do czasu uruchomienia nowej

miejskiej przeprawy przez Wisłę poprzez odstąpienie

na ten okres od rozbiórki starych łącznic.

Węzeł łączy

krajową nr 1 (po zmianie numeracji – nr 91), stano-

wiącą wlot do lewobrzeżnej części Torunia.

Jego

nowy kształt uniemożliwia skomunikowanie miasta

z drogami szybkiego ruchu, co bardzo utrudnia ob-

sługę, zwiększa obciążenie sieci wewnętrznej i zna-

cząco wydłuża dojazdy.

Sytuację tę dodatkowo kom-

plikuje opóźniające się przygotowanie budowy węzła

Kluczyki, który traktowaliśmy jako rozwiązanie za-

stępcze.

W kwestii opłat za przejazd w otrzymanych odpo-

wiedziach dostrzegam istotną niekonsekwencję.

Au-

tostrada A1 nie jest jedyną, której odcinek zarządza-

ny jest w systemie koncesyjnym.

Bezkosztowo dla

użytkowników ruch prowadzony jest na przykład po

obwodnicy Poznania, dzielącej fragmenty autostrady

A2 administrowane przez spółkę Autostrada Wielko-

polska.

Oczekiwania wyłączenia obwodnicy Torunia z opłat

za przejazd autostradą, uzasadnione równoprawnym

traktowaniem, stało się przedmiotem apeli do pre-

miera rządu RP, Rady Miasta Torunia z dnia 2 czerw-

ca 2011 r., Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomor-

skiego z dnia 27 lutego 2012 r.

Odpowiedź Pana sekretarza stanu przemilcza

istotny fakt.

Cytując wybrany fragment załącznika

do decyzji lokalizacyjnej autostrady z 1998 r., mówią-

cy o konieczności rozbiórki wykorzystywanych obec-

nie dróg łącznikowych, pominięto dalsze stwierdze-

nia zawarte w tym samym tekście, dotyczące tym-

czasowego i docelowego połączenia z drogą krajową

nr 1.

Zapowiedź ich rozważenia znalazłem jednak

w piśmie nr GDDKiA-O/BY-P-6ao-4113-07/005/2012

z dnia 2 marca 2012 r., skierowanym do mnie przez

pana Marka Kowalczyka, dyrektora Oddziału GDD-

KiA w Bydgoszczy.

Jak jednoznacznie wynika z udzielonej mi z upo-

ważnienia Pana Ministra odpowiedzi, dane dotyczą-

ce ruchu lekkiego, aglomeracyjnego wskazują, iż wy-

nosi on na autostradzie mniej niż 5%.

Rezygnacja

z pobierania opłat za ten ruch na obwodnicy Torunia

nie spowoduje więc istotnego uszczuplenia wpływów

z opłat do Krajowego Funduszu Drogowego.

Nie spo-

dziewam się również, by mogła wyraźnie wpłynąć na

wzrost zobowiązań Skarbu Państwa wobec spółki

GTC.

Obawy związane z przychodami budżetu są

więc niezasadne.

Ich nieznaczne ograniczenie rekom-

pensować będą w pełni inne czynniki ekonomiczne,

wskazane w uzasadnieniu wspomnianego wcześniej

projektu zmian rozporządzenia Rady Ministrów.

Odnośnie do aneksu do porozumienia w sprawie

budowy węzła Kluczyki – brak wiążących propozycji

rozwiązań któregokolwiek z przedstawionych powy-

żej problemów sprawia, że pozostaje on dla miasta

jedyną nadzieją na złagodzenie spodziewanych utrud-

nień i kłopotów.

Zapytuję Pana Ministra: Jakie działania w tym

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

Grudziądz, dnia 31 maja 2012 r.

Interpelacja

(nr 6107)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wzrostu liczby rodzin żyjących

Szanowny Panie Ministrze!

W ubiegłym roku

sytuacji materialnej.

W tym roku ubóstwo prawdo-

podobnie jeszcze wzrośnie.

W minionym roku w nę-

dzy żyło 2,6 mln Polaków – wynika z szacunków GUS.

W ubiegłym roku liczba osób dotkniętych skrajnym

skromne wyżywienie i utrzymanie bardzo małego

związanych z komunikacją i kulturą.

W ub.r. takie

miesięczne minimum dla jednoosobowego gospodar-

stwa domowego wynosiło 495 zł, a dla czteroosobo-

111

– 1336 zł.

1.

Co jest przyczyną wzrostu liczby rodzin żyją-

cych w niezwykle trudnych warunkach materialnych

i jakie działania podjęło ministerstwo dotychczas

w celu poprawy ich sytuacji ﬁnansowej?

2.

Dlaczego przez cały okres rządów PO minister-

stwo do tej pory nie wypracowało spójnej polityki

społecznej państwa, uwzględniając w szczególności

poprawę polityki socjalnej?

3.

Jakie są prognozy ministerstwa na najbliższe

lata dotyczące sytuacji rodzin żyjących na skraju

ubóstwa?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 20 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6108)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie niekorzystnych zasad

wyliczania emerytur częściowych

Szanowny Panie Ministrze!

Tylko 400 zł mie-

sięcznie wyniesie emerytura częściowa i w dodatku

będzie wyliczana na niekorzystnych zasadach.

We-

dług rządowych planów 62-letnie kobiety i 65-letni

mężczyźni, którzy przepracują 35 i 40 lat, do osią-

gnięcia 67 lat mogą otrzymywać emeryturę częścio-

wą w wysokości 50% świadczenia docelowego, wyli-

czanego na podstawie wszystkich wpłaconych skła-

dek emerytalnych.

Okazuje się jednak, że to świad-

czenie będzie obliczane jedynie ze składki wpłacanej

na tradycyjne konto w ZUS.

Z wyliczeń wynika, że

przeciętnie zarabiająca dziś kobieta ma szansę na

uzyskanie w wieku 62 lat 394 zł, a mężczyzna w wie-

ku 65 lat – 477 zł emerytury.

To mniej o 291 zł

w przypadku kobiet i o 352 zł w przypadku mężczyzn,

niż wyniosłaby połowa pełnego świadczenia.

Rządo-

we rozwiązanie krytykują ekonomiści.

Te świadcze-

nia nie służą budżetowi ani przyszłym emerytom.

To

bardzo zła regulacja i należy z niej jak najszybciej się

wycofać.

1.

Dlaczego wysokość świadczenia jest tak niska?

Nie osiąga ona nawet kwoty miesięcznego minimum

dla jednoosobowego gospodarstwa domowego, które

wynosi 495 zł.

2.

Czy ministerstwo uważa, że taka kwota jest

wystarczająca do skromnego utrzymania emeryta?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6109)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie niespójnej polityki prorodzinnej

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce jest mało

dzieci, bo polityka prorodzinna jest niespójna.

Przy-

kładów na bezmyślne i nieefektywne wspieranie ro-

dzicielstwa nie brakuje.

Na przykład od 2004 r. nie

były waloryzowane progi dochodowe uprawniające do

świadczeń rodzinnych.

W rezultacie liczba dzieci, na

które przysługiwała taka pomoc, spadła z 5,5 mln do

2,7 mln w 2011 r.

Ale od 1 stycznia 2006 r. politycy

ufundowali rodzicom jednorazową pomoc – becikowe,

do którego prawo zresztą ograniczono przez obowią-

zek poddawania się badaniom lekarskim od 10. tygo-

dnia ciąży (osoby, które go nie dopełnią, nie otrzy-

mają świadczenia).

Eksperci podkreślają, że koniecz-

ne jest opracowanie długoletniej strategii polityki

prorodzinnej, której realizacja nie zmieniałaby się po

każdych wyborach.

Od 1990 r. liczba urodzeń w Pol-

sce spadła z 547,7 tys. do 391 tys. w 2011 r.

To właśnie

tą zapaścią demograﬁcznątłumaczysięwielebole-

snych reform, w tym wydłużenie wieku emerytalne-

go.

Nie byłyby one tak dotkliwe, gdyby polityka pro-

rodzinna była skuteczna i przyczyniała się do wzro-

stu liczby urodzin.

1.

Dlaczego mimo trwania drugiej kadencji rządu

tej samej opcji politycznej do tej pory nie została opra-

cowana długoletnia strategia polityki prorodzinnej?

2.

Jakie są propozycje rządu przyczyniające się do

wzrostu liczby urodzin w Polsce?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6110)

do ministra pracy i polityki społecznej

sytuację demograﬁczną Polski

większe zarobki i pewność zatrudnienia skłoniłyby

Polaków do posiadania większej liczby dzieci – tak

odpowiedziało 53% ankietowanych w sondażu prze-

prowadzonym przez instytut Homo Homini.

Instytut

pytał Polaków w wieku 18–45 lat.

Wyniki sondażu

pokazują, jak zmienił się model rodziny nie tylko

model wymienności ról między rynkiem pracy a obo-

wiązkami rodzica.

To skutkowało tym, że w krajach,

w których było wyższe zatrudnienie, niższy był

112

wskaźnik dzietności.

Obecnie ludzie są skłonni mieć

więcej dzieci, jeśli nie pogarsza to ich sytuacji mate-

rialnej ani pozycji na rynku.

Potwierdzają to odpo-

wiedzi na kolejne pytanie sondażu.

Proszono o wska-

zanie, co zachęciłoby do posiadania większej liczby

dzieci (można było wskazać kilka odpowiedzi).

Na

pierwszym miejscu znalazły się wyższe pensje

(68,7%), niżej: pewność zatrudnienia (62,8%), przed-

szkola i żłobki dostępne dla wszystkich chętnych

(57,1%), płatne urlopy wychowawcze dla wszystkich

(49%), dłuższe urlopy macierzyńskie (43,1%), beciko-

we (33%) i wreszcie możliwość wspólnego opodatko-

wania nie tylko z małżonkiem, lecz również z dziećmi

(27,4%).

Obecnie wskaźnik dzietności wynosi w Pol-

sce 1,38, podczas gdy stabilny rozwój demograﬁczny

zapewnia dopiero poziom 2,1.

1.

Jakie działania od 2007 r. podjął rząd w celu

zwiększenia wzrostu demograﬁcznegowPolsce?

2.

Jakie działania rządu najskuteczniej przyczy-

niłyby się do zwiększenia wzrostu demograﬁcznego

w Polsce i czy zostaną one podjęte?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6111)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie bezrobotnych absolwentów

uczelni wyższych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że

w końcu czerwca na rynku pracy pojawi się ponad

pół miliona absolwentów różnego typu szkół, którzy

zaczną szukać płatnego zajęcia.

Większość z nich za-

sili szeregi bezrobotnych, bo nie ma doświadczenia

zawodowego, którego oczekują pracodawcy.

Tysiące

młodych osób zaczną więc szturmować urzędy pracy

z nadzieją, że otrzymają skierowanie na staż lub do-

staną środki na stworzenie własnego biznesu.

W su-

mie ze staży może skorzystać tak jak rok temu ok.

110 tys. absolwentów.

A wsparcie na stworzenie wła-

snego biznesu dostanie jakieś 30 tys. osób.

Część ab-

solwentów może zająć etaty po 150 tys. osób, które

przejdą na emeryturę lub rentę.

Równocześnie przy-

będzie około 100 tys. miejsc pracy w gospodarce, łącz-

nie z szarą strefą.

Kiedy dokonamy podsumowania,

okaże się, że w rezultacie co najmniej 110 tys. mło-

dych nie znajdzie zajęcia i zasili szeregi bezrobotnych

albo wyjedzie za granicę.

Sytuacja byłaby znacznie

lepsza, gdyby resort ﬁnansówpozwoliłnawykorzy-

stanie środków zamrożonych na kontach Funduszu

Pracy, a tak większość absolwentów, którzy zgłoszą

się na staż, czeka rozczarowanie.

Poza słowami otu-

chy nie będzie można im niczego zaoferować, ponie-

waż w tym miesiącu w wielu urzędach pracy kończą

się środki przewidziane na cały rok na staże, tworze-

nie własnego biznesu przez bezrobotnych czy na do-

posażenie miejsc pracy u pracodawców.

Podobnie jest

w większości pośredniaków.

Tam również pieniędzy

praktycznie już nie ma i zostały środki na staże dla

zaledwie kilku bezrobotnych.

Nie ma ich także w in-

nych miejscowościach, dlatego nie ogłasza się już na-

boru ofert stażowych wśród pracodawców, a napływu

absolwentów można się dopiero spodziewać.

1.

Jakie metody aktywizacji zawodowej bezrobot-

nych absolwentów podjął rząd podczas obecnej ka-

dencji?

2.

Z jakich środków pomocy służących aktywiza-

cji zawodowej na rynku pracy może skorzystać bez-

robotny absolwent, w przypadku gdy, tak jak to już

teraz ma miejsce, w wielu urzędach pracy brakuje

środków ﬁnansowychnatencel?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6112)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie podwyższenia progów

dochodowych przy doﬁnansowaniu

do zakupu podręczników

ociąga się z ustaleniem, czy podstawą uzyskania do-

ﬁnansowaniadozakupupodręcznikówbędązwalo-

ryzowane kwoty kryteriów dochodowych.

To umoż-

liwiłoby objęcie tą formą pomocy większej liczby dzie-

ci.

Przygotowany bowiem przez resort edukacji pro-

jekt rozporządzenia w sprawie tegorocznej edycji

programu „Wyprawka szkolna”, który czeka na roz-

patrzenie przez rząd, przewiduje dwa kryteria docho-

dowe.

Refundacja kosztów zakupu podręczników dla

nokształcącej szkoły muzycznej I stopnia będzie przy-

sługiwać, jeżeli rodzina osiąga dochody nie wyższe

niż próg uprawniający do zasiłków na dzieci.

Z kolei

pozostałe grupy uprawnionych uczniów, które roz-

poczną naukę np. w klasach II–IV szkoły podstawo-

wej lub I klasy szkoły ponadgimnazjalnej, będzie

obowiązywać kryterium dochodowe w pomocy spo-

łecznej.

Jednak rząd już po tym, jak projekt został

wysłany do konsultacji, podjął decyzję, która podwyż-

sza te progi z 351 zł do 456 zł (pomoc społeczna) oraz

z 504 zł do 539 zł (świadczenia rodzinne).

Ich zmiany

mają nastąpić odpowiednio od 1 października i od

1 listopada tego roku.

Zdaniem Ministerstwa Finan-

sów, które zgłosiło ten problem w trakcie konsultacji

międzyresortowych, będzie to powodować wątpliwo-

113

ści interpretacyjne, czy refundacja kosztów kupna

podręczników ma się odbywać na podstawie progów

obowiązujących przed czy po ich weryﬁkacji.

1.

Czy refundacja kosztów kupna podręczników

2.

Z czego wynika podniesienie progów dochodo-

wych przy przyznawaniu świadczeń, co jednocześnie

zmniejszy liczbę uczniów uprawnionych do korzysta-

nia z tej pomocy?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6113)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie kontrowersyjnego podręcznika

więcej ludzi chce wiedzieć, kto dopuścił do użytku

książkę ,,Ku współczesności.

Dzieje najnowsze 1918–

–2006”, która już wywołała wiele kontrowersji.

Oka-

zuje się, że podręcznik manipuluje faktami z historii

najnowszej.

Na przykład temat dotyczący lustracji

zatytułowano „Wojna na teczki”.

W książce można

też przeczytać, że to Czeczeni sprowokowali Rosjan

do wojny, wysadzając budynki mieszkalne w Mo-

skwie w 1999 r.

Nie ma zaś informacji, że podejrze-

nia dotyczące zamachu padły na rosyjskie służby,

co ujawnił zbiegły funkcjonariusz FSB Aleksander

Litwinienko, zamordowany potem w Londynie.

Au-

torzy podręcznika traktują też jako fakt historyczny

istnienie więzień CIA w Polsce.

Z doniesień medial-

nych wynikało także, że dwaj recenzenci meryto-

ryczno-dydaktyczni książki byli podzieleni w jej

ocenie.

Zgodnie z procedurami powołany został ko-

lejny, który rekomendował dopuszczenie jej do użyt-

ku szkolnego.

Ponadto podręcznik całkowicie pomi-

nął rolę tragicznie zmarłego prezydenta Lecha Ka-

czyńskiego w polskiej polityce.

1.

Dlaczego resort zatwierdził do użytku podręcz-

nik zawierający nieprawdziwe dane dotyczące naj-

nowszej historii?

2.

Jakie były negatywne uwagi recenzentów do-

tyczące tej publikacji?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6114)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie przepisów o zbiórkach publicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że mia-

ły być ułatwienia i liberalizacja archaicznych, re-

strykcyjnych przepisów dotyczących zbiórek publicz-

nych – jest jednak inaczej.

Po wielomiesięcznych roz-

mowach, konsultacjach z organizacjami dobroczyn-

nymi, niespodziewanie dla wszystkich rząd zmienia

kurs.

Zamiast deregulacji proponuje zaostrzenie

przepisów.

Działacze pozarządowi są zszokowani

i zapowiadają walkę o sensowne prawo.

Na stronie

internetowej Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

pojawiła się informacja o najnowszym pomyśle Pana

Ministra, doprecyzowane przepisy o zbiórkach pu-

blicznych.

Dziś każdy, kto chce zbierać pieniądze na

jakiś cel, musi uzyskać pozwolenie od urzędnika.

Je-

śli tego nie zrobi, naraża się na zarzut prowadzenia

nielegalnej zbiórki i grzywnę.

Dochodzi do kuriozal-

nych sytuacji, gdy państwo ściga ludzi gromadzących

pieniądze np. na leczenie dziecka.

Wedle ustawy

zbiórką publiczną jest „zbieranie oﬁarwgotówcelub

naturze”.

Pan Minister chce do tego dopisać wszyst-

kie „środki pieniężne”, czyli także transakcje bezgo-

tówkowe, jakie najczęściej realizuje się w Internecie.

Taką poprawkę wniósł do rządowego projektu ustawy

rozdzielającej kompetencje MSW i MAiC, w której

mowa jest m.in. o zbiórkach.

Pracuje nad nim obecnie

sejmowa podkomisja.

W dodatku ministerstwo za-

mieszcza informację z radosnym komentarzem, że

wreszcie regulacje obejmą też operacje bezgotówko-

we – co jest absurdem.

To kompletnie niepotrzebna

regulacja.

Wiadomo, że wpłaty na rachunki bankowe

fundacji i tak są ewidencjonowane w ich sprawozda-

niach ﬁnansowych,doktórychwglądmająurzędy

skarbowe.

Zamiast ułatwień, które pomogłyby roz-

wijać ﬁlantropię,wprowadzanejestzaostrzeniere-

gulacji, które rozwój dobroczynności zahamuje.

Za-

skoczenie jest tym większe, że działacze pozarządowi

spodziewali się nie zmiany ustawy, lecz raczej wspo-

mnianego rozporządzenia z 2003 r.

Zgodnie z nim

zbiórką publiczną są także dobrowolne wpłaty na

konto.

Wielu prawników przekonuje, że rozporządze-

nie jest niezgodne z ustawą, bo deﬁnicjazbiórkipu-

blicznej odnosi się do obrotu gotówkowego, a nie bez-

gotówkowego.

Te zastrzeżenia co najmniej raz po-

dzielił już sąd w głośnej sprawie historycznego por-

talu Histmag.

Prowadził on zbiórkę wśród swoich

użytkowników na działalność.

Gdy urzędnicy MSWiA

ukarali jego właścicieli za naruszenie przepisów, ci

odwołali się do sądu i wygrali.

1.

Dlaczego zamiast zapowiadanej deregulacji

proponuje Pan zaostrzenie przepisów dotyczących

zbiórek publicznych, co jest przyczyną tych zmian?

114

2.

Czemu ma służyć wprowadzenie regulacji do-

tyczącej transakcji bezgotówkowych?

3.

Czy wprowadzane rozporządzenie jest zgodne

z ustawą dotyczącą zbiórek publicznych?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6115)

do ministra transportu,

300 ﬁrm zaangażowanych przy budowie

autostrady A4

wiatom zaangażowanym w budowę autostrady A4

grozi skokowy wzrost bezrobocia.

Małopolscy przed-

siębiorcy, którym nie zapłacono za pracę przy budo-

wie autostrady A4 między Krakowem a Rzeszowem,

podjęli już protest przed Sejmem, a potem – blokowa-

li trasę.

W tym województwie zagrożonych upadkiem

jest ok. 300 przedsiębiorstw.

Jeśli zbankrutują, po-

ciągną za sobą kilkaset następnych.

Pracownicy gło-

śno alarmują, że od stycznia nie dostali pieniędzy

od konsorcjum Hydrobudowy i irlandzkiej ﬁrmy

SIAC.

Hydrobudowa już ogłosiła upadłość.

Firma

Victoria Polska z Obidzy zatrudnia 40 osób, a przy

okazji budowy kooperowała z 40 mniejszymi ﬁrmami

zatrudniającymi po kilka, kilkanaście osób.

W związ-

ku z upadłością konsorcjum Hydrobudowy nie ma

ona pieniędzy na pensje dla pracowników, a ściga ich

urząd skarbowy i ZUS.

Z kolei inna ﬁrmawspółpra-

cująca z konsorcjum Hydrobudowy upomina się

o ok. 900 tys. zł.

Jej również grozi upadek.

Ten dra-

mat dotyczy nawet ok. 300 ﬁrm,którebudowałyA4.

Zatrudniają kilka tysięcy ludzi.

Upadłe przedsiębior-

stwa, które korzystały z ich usług, są im winne

ok. 200 mln zł.

Poszkodowanych nie stać nawet

na pozew do sądu.

Bo trzeba wnieść opłatę w wyso-

kości 5% kwoty, o jaką się walczy, czyli w niektórych

przypadkach byłoby to aż 500 tys. zł.

1.

Dlaczego ministerstwo dopuściło do konkursu

na budowę autostrady niewiarygodne podmioty, któ-

re, jak się teraz okazuje, są w tragicznej sytuacji ﬁ-

nansowej?

2.

Jakiej pomocy rząd udzieli poszkodowanym?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6116)

do ministra ﬁnansów

w sprawie likwidacji ulgi przysługującej

rodzinom wychowującym jedno dziecko

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że rząd,

pomimo kryzysu demograﬁcznego,chceznieśćkolej-

ną ulgę na dzieci, tym samym utrudnia wychowanie

jednego dziecka w rodzinie.

W przyszłym tygodniu

je m.in. zmiany w uldze prorodzinnej.

Zgodnie z pro-

pozycjami resortu ﬁnansówrodziny,któreosiągają

dochody powyżej 85 528 zł i mają tylko jedno dziecko,

nie będą mieć prawa do ulgi prorodzinnej.

Eksperci

krytykują tę decyzję.

Zarzucają rządowi, że nic nie

robi w sprawie polityki rodzinnej, a odbiera realne

wsparcie adresowane do rodzin.

W obecnej sytuacji

demograﬁcznejniewolnopokazywaćludziom,żetro-

ska o rodzinę nie leży w sferze zainteresowania pań-

stwa.

Należy przypomnieć, że współczynnik dzietno-

ści spadł znowu do 1,3, i powinno się premiować każ-

dą rodzinę, która decyduje się na dziecko.

chce znieść ulgę przysługującą rodzinom wychowu-

jącym jedno dziecko?

2.

Ile rząd chce zaoszczędzić na wprowadzeniu tej

zmiany i na co chce przeznaczyć zaoszczędzone pie-

niądze?

3.

Jak likwidacja tej ulgi wpłynie na sytuację de-

mograﬁcznąnaszegokraju?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6117)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie fatalnej polityki demograﬁcznej

Szanowny Panie Ministrze!

Eksperci zarzucają

wać ludziom, że troska o rodzinę nie leży w sferze

zainteresowania państwa, tym bardziej że współ-

premiować każdą rodzinę, która decyduje się na dziec-

ko.

Zwiększenie ulgi dopiero na trzecie dziecko jest

błędem.

Wszyscy wiedzą, że właśnie najwięcej kosz-

tuje pierwsze.

Każde kolejne to dodatkowy koszt, ale

niższy niż przy pierwszym.

Rodzice jedynaków czę-

115

dzieci, liczą, że potrzeba im będzie drugie tyle pienię-

dzy.

I wtedy często rezygnują z drugiego i trzeciego

dziecka.

Eksperci policzyli, że wychowanie i wy-

kształcenie jednego dziecka kosztuje aż 231 tys. zł,

dwójki 427 tys. zł, a trójki 587 tys. zł.

Ponadto może

się okazać, że wiele rodzin wielodzietnych z ulgi na

dzieci nie skorzysta, bo ich dochody są zbyt niskie

i nie da się odliczyć całej ulgi.

Dobrze by było, aby

niewykorzystana w danym roku ulga przechodziła

na następne lata i można ją było odliczyć, kiedy po-

jawią się adekwatne dochody.

Także Centrum im.

Adama Smitha od kilku lat przekonuje, że najlepszą

zachętą do rodzicielstwa są wyższe zarobki i niższe

podatki.

Młodzi, zamiast zarabiać na rodzinę, odda-

ją lwią część swoich zarobków ﬁskusowi iZUS.

Na dzieci im już nie zostaje.

1.

W jaki sposób odebranie ulgi rodzinom wycho-

wującym jedno dziecko wpłynie na sytuację demo-

graﬁcznąPolski?

2.

Na jakim etapie są prace nad programem

wsparcia ﬁnansowego dla ﬁrm, które zatrudniają

młodych rodziców?

3.

Jakie działania podjęło ministerstwo podczas

obecnej i minionej kadencji w celu poprawy sytuacji

demograﬁcznejPolski?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6118)

do ministra zdrowia

w sprawie protestu lekarzy

dotyczącego refundacji recept

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że Na-

czelna Rada Lekarska zdecydowała się na protest

w sprawie refundacji recept.

Powodem protestu jest

cepty, zamieszczony w zarządzeniu ówczesnego szefa

NFZ Jacka Paszkiewicza.

O rekomendowaniu prote-

stu zdecydowała NRL, obradująca w Lidzbarku War-

mińskim.

Zaapelowała, aby wszyscy lekarze i stoma-

tolodzy – bez względu na rodzaj zatrudnienia i miej-

sce wykonywania zawodu – od 1 lipca wypisywali

pełnopłatne recepty, czyli nie zamieszczali na druku

adnotacji o refundacji.

Lekarski samorząd sprzeciwił

się w ten sposób umowom z NFZ na wypisywanie

recept refundowanych, które do 30 czerwca mają pod-

pisywać lekarze prowadzący prywatne praktyki.

Umowy zawierają zapis o karach za błędnie wypisane

recepty, który został wykreślony w styczniu przez

Sejm z ustawy refundacyjnej.

Wzór tych umów okre-

ślił swoim zarządzeniem ówczesny szef NFZ Jacek

Paszkiewicz.

Zdaniem środowisk lekarskich nie uwzględ-

nił przy tym ani uwag samorządu lekarskiego, ani

tych zgłaszanych przez Ministra Zdrowia.

NRL pod-

kreśliła, że mimo licznych apeli umowy w części do-

tyczącej wystawiania recept pozostały dotychczas

niezmienione.

„Stwarza to zagrożenie dla normalne-

go wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty,

pieczeństwo chorych” – napisała NRL w apelu skie-

rowanym do lekarzy.

refundacyjnej?

2.

Dlaczego mimo licznych apeli NRL umowy

w części dotyczącej wystawiania recept pozostały do-

tychczas niezmienione?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6119)

do ministra zdrowia

w sprawie kolejnej możliwości utraty

dostępu do leków refundowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi, że le-

karze idą na konfrontację z rządem.

Od lipca pacjen-

ci mogą mieć trudności z wykupieniem recept.

Samo-

rząd medyczny wzywa lekarzy, by od 1 lipca nie prze-

pisywali refundowanych leków.

Wybór najostrzejszej

formy protestu przez Naczelną Radę Lekarską ozna-

cza całkowite ﬁasko mediacyjnej misji Pana Mini-

stra.

Samorząd medyczny, który po spotkaniu z Pa-

nem zastanawiał się nad zawieszeniem protestu,

zaostrzył stanowisko.

Pacjentom grozi utrata dostę-

pu do leków refundowanych, tak jak w styczniu.

Le-

karze są bardzo zdeterminowani i sprzeciwiają się

zarządzeniu prezesa NFZ, w którym zapisano, że le-

karz, który popełni błąd na recepcie, będzie musiał

zwrócić koszty refundacji leku.

To skandal, że umo-

wy na wypisywanie recept refundowanych przewidu-

ją kary za wydanie leku osobie nieuprawnionej.

To

skandal, że urzędnicy wymuszają na lekarzach, by

przepisując leki, kierowali się zapisami w dokumen-

tach rejestracyjnych, zamiast wiedzą medyczną.

Bar-

dzo wielu lekarzy nie podpisało umów, które zapro-

ponował im NFZ.

Niektórzy, tak jak to było w stycz-

niu, wzywają swoich pacjentów, by wykupili leki na

zapas.

1.

Dlaczego umowy na wypisywanie recept refun-

dowanych przewidują kary dla lekarzy?

2.

Mając na uwadze fakt szybkiego rozpoczęcia

protestu, jakie rozwiązanie tej sytuacji proponuje

116

Pan Minister, aby pacjenci nie musieli gromadzić ko-

lejnych zapasów leków, tak jak to już miało miejsce

pół roku temu?

3.

Czy Sejm zmieni ustawę tak, by leki z refunda-

cją można było przepisywać jeszcze przez kilka mie-

sięcy bez nowej umowy, tylko na podstawie starych

przepisów?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6120)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie nieprzygotowywania absolwentów

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że tylko

połowa uczących się w szkołach wyższych uważa, że

studia przygotują ich do pracy.

Najlepiej wypadają

kierunki ścisłe, najgorzej ekonomiczno-biznesowe.

Na tych ostatnich tylko 44% studentów uważa, że są

dobrze przygotowani do zawodu przez uczelnię, fatal-

nie też oceniają rozwój intelektualny, który oferują

studia.

A co trzeci z nich chciałby się cofnąć w czasie

i zmienić kierunek.

Być może to efekt tego, że przy

wyborze kierunku dla większości studentów ekono-

micznych główne znaczenie ma wizja potencjalnie

wysokich zarobków, a nie zainteresowanie przedmio-

tem.

Studenci nie mają złudzeń: co trzeci przyznaje,

że trudno znaleźć pracę po kierunku, który studio-

wali.

Humaniści, choć nie łudzą się dobrze płatną

pracą, przynajmniej liczą na rozwój intelektualny.

I tylko ci z kierunków ścisłych stawiają i na posze-

rzenie zainteresowań, i na dobre zarobki.

1.

Jakie działania podczas minionej i obecnej ka-

dencji podjęło ministerstwo w celu lepszego przygo-

towania absolwentów uczelni wyższych do wejścia na

rynek pracy?

2.

Czy zostaną wprowadzone przepisy kładące na-

cisk na większą współpracę z ﬁrmami,obowiązkowe

staże oraz organizację zajęć z praktykami?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6121)

do ministra edukacji narodowej

dotyczącego ramowych planów nauczania

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że umiesz-

czenie religii i etyki w grupie zajęć nadobowiązko-

wych może być pokusą dla samorządów do ogranicze-

nia tych lekcji.

Pozycja religii i etyki w świetle rozpo-

rządzenia Ministerstwa Edukacji Narodowej ws.

zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski.

zajęć nieobowiązkowych.

Jak powiedział podczas

neralny KEP biskup Wojciech Polak, biskupi zwróci-

li uwagę, że kierowana do samorządów interpretacja

lega na tym, że samorządy w obecnej sytuacji nie

bardzo wiedzą, czy jeżeli przedmiot wypada z progra-

mu ramowego, to czy dalej będzie ﬁnansowanyprzez

państwo.

Oczywiście ministerstwo twierdzi, że nadal

będzie ﬁnansowany,boszkolnasubwencjaniejest

dzielona na przedmioty, ale jest subwencją na ucznia.

Trzeba jednak zwrócić uwagę, że samorządy dokła-

dają do tej subwencji i być może umieszczenie religii

wodować pokusę, że samorządy (...) będą próbowały

ograniczyć te lekcje.

Biskupi postulują szybką nowe-

lizację rozporządzenia ws. ramowych planów naucza-

nia, aby uniknąć „tego, że na barki samorządów bę-

poradzić”.

Nowelizacja miałaby polegać na „prostym

1.

Czy MEN przychyli się do postulatów KEP i wpro-

wym programie szkolnym?

2.

Czy jest możliwość, że szkoły zrezygnują lub

ograniczą nauczanie religii, w przypadku gdy nie zo-

stanie ona wpisana do ramowego programu szkolne-

go, a obciążone ﬁnansowosamorządyniebędąwsta-

nie zwiększyć dopłaty do subwencji oświatowej?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

117

Interpelacja

(nr 6122)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zakupu nowych limuzyn

dla ministerialnych urzędników

Szanowny Panie Premierze!

Okazuje się, że,,do-

bre rządzenie” wymaga wysokiej klasy pojazdów.

Dlatego ok. 5,5 mln zł zapłacą polscy podatnicy za

nowe limuzyny dla ministerialnych urzędników.

Nie-

zwykli pasażerowie, więc i samochody nie mogą być

byle jakie.

Muszą być wyposażone m.in. w system

kontroli trakcji, cztery poduszki powietrzne, czujniki

parkowania, odpowiedniej klasy światła, a także sys-

temy ostrzegania przed niepożądaną zmianą pasa

ruchu, rozpoznawania znaków drogowych i zmęcze-

nia kierowcy oraz systemy adaptacyjnej regulacji za-

wieszenia.

Nie chodzi o to, żeby przedstawiciele wła-

dzy wozili się archaicznymi syrenkami, ale w sytu-

acji, kiedy Pan Premier każe Polakom zaciskać pasa,

zakup takich samochodów to już nie przesada, ale

ogromna rozrzutność.

1.

Dlaczego w dobie kryzysu i oszczędności nie-

malże w każdym sektorze życia publicznego rząd po-

zwala sobie na zakup bardzo drogich samochodów?

2.

Skąd pochodzą pieniądze, za które zakupiono

nowe auta?

3.

Jakich oszczędności w zakresie funkcjonowania

gabinetów politycznych dokonał Pan Premier pod-

czas obecnej i minionej kadencji?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6123)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie podatku katastralnego

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że wice-

minister w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego po-

twierdził fakt prac nad podatkiem katastralnym.

Oﬁcjalny dokument w tej sprawie na przełomie

ścieżka legislacyjna.

Do 30 listopada każdego roku

należy uchwalić, przegłosować, a następnie opubli-

kować tzw. ustawy okołobudżetowe, jeśli miałyby one

obowiązywać od pierwszego stycznia, np. 2013 r.

Tempo prac i konsultacji nad tzw. reformą emerytal-

ną dowodzi, że w sprawie podatku katastralnego

może być podobnie.

Nazwy dokumentów dotyczą for-

malnie czego innego, a w tym przypadku są to zało-

żenia do tzw. krajowej polityki miejskiej.

Problem

w tym, że jest tam zapis o wprowadzeniu podatku

„ad valorem” (od wartości), który potocznie jest zwa-

ny podatkiem katastralnym.

Wśród szczegółowych

celów jednego z podzespołów działających w Głów-

nym Urzędzie Geodezji i Kartograﬁi znajduje się

przygotowanie zmiany przepisów systemu podatko-

wego w odniesieniu do nieruchomości.

Podatek kata-

stralny pobiera się od wartości gruntów i nierucho-

mości.

Były projekty, aby podatek ten wynosił 1%.

W takim wypadku dla posiadłości pod Warszawą

wartej 1 mln zł wymiar katastru wynosiłby za rok

10 tys. Tymczasem najświeższe pogłoski mówią o ka-

tastrze w wysokości 1,8–2,4%.

Te najwyższe stawki

dotyczyłyby budynków przemysłowych.

Możemy so-

bie wyobrazić, jak bardzo te opłaty powiększą koszty

wytwarzania produktów w danym zakładzie.

Poda-

tek katastralny obejmie także mieszkania.

W wielu

wypadkach będzie to oznaczało podwojenie miesięcz-

nych czynszów.

Jeżeli ten podatek zostanie wprowa-

dzony, skutki społeczne i gospodarcze będą fatalne.

szona sprzedać swoje nieruchomości.

Wobec ogrom-

(…), umożliwi jednak spekulantom (także z Europy

1.

Czemu ma służyć wprowadzenie podatku kata-

stralnego?

2.

Czy projekt ustawy zostanie poddany konsul-

tacjom społecznym?

3.

W przypadku wprowadzenia takiego podatku

ile wyniosłaby jego wysokość procentowa?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6124)

do ministra gospodarki

sokie ceny paliw są coraz większą przeszkodą w roz-

woju polskiej gospodarki.

Kolejne ﬁrmy wpadają

w kłopoty ﬁnansowezewzględunarosnącekoszty

benzyny czy oleju napędowego.

Konsumpcja paliw

spada, co może doprowadzić do załamania na rynku.

Te problemy poruszyła Polska Izba Paliw Płynnych

podczas debaty, w której wzięli udział przedstawicie-

le branży raﬁneryjnejibudowlanej.

Uczestnicypla-

nują zwrócić się także do ministra ﬁnansów oraz

ministra gospodarki, aby podjęli natychmiastowe

118

kroki w celu rozwiązania tych problemów.

Już teraz

powiększa się krąg poszkodowanych w wyniku zbyt

wysokich cen benzyny czy oleju napędowego, a tu

czekają nas kolejne podwyżki.

Zbyt wysokie ceny naj-

bardziej uderzyły w ﬁrmybudowlane,którestartując

w przetargach w latach 2008–2010, nie wzięły pod

uwagę, że w krótkim czasie ceny wzrosną o ponad

40%.

Niestety nie miały one możliwości renegocjo-

wania warunków, na jakich przyznano im kontrakty.

Innym efektem był także wzrost cen asfaltu, który

jest pochodną ropy naftowej.

Problemem jest także

zjawisko spekulacji na rynku ropy naftowej.

Rząd

powinien więc opracować politykę, która będzie za-

pobiegać takim praktykom.

Dzięki temu spadające

ceny na rynku światowym zaczną przekładać się na

niższe ceny paliw w kraju.

Dziś nawet 40% ceny to

marża ﬁrmtraderskich.

1.

Czy rząd zmieni niekorzystnie prowadzoną do-

tychczas strategię dla rynku paliw?

2.

Czy rząd ujednolici politykę dotyczącą speku-

lacji na rynku ropy naftowej?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6125)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie zapłaty wynagrodzeń

podwykonawcom Stadionu Narodowego,

które nie zostały uregulowane

przez generalnego wykonawcę

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że wciąż

nie zostały uregulowane kwestie związane z koszta-

mi budowy Stadionu Narodowego.

Jak informuje

rzeczniczka Narodowego Centrum Sportu, w najbliż-

szych tygodniach planowane jest podpisanie przez

reprezentowaną przez nią instytucję porozumień

w bulwersującej opinię publiczną, a przede wszyst-

kim samych zainteresowanych, sprawie zapłaty wy-

nagrodzeń podwykonawcom Stadionu Narodowego,

konawcę.

W porozumieniu podpisanym 6 czerwca

między NCS a podwykonawcami centrum potwier-

dziło, iż ze swej strony gwarantuje, że Skarb Państwa

zapłaci podwykonawcom w najbliższym możliwym

terminie za roboty budowlane, które nie zostaną lub

nie zostały zapłacone przez generalnego wykonawcę,

czyli konsorcjum Hydrobudowa Polska, PBG i grupa

Alpine.

Wypłata ma nastąpić na podstawie wzajem-

nych porozumień uzgodnionych indywidualnie z pod-

wykonawcami, wzór porozumienia miał być przesła-

ny do podwykonawców do 8 czerwca.

Procedura wy-

płaty środków miała być uruchomiona 12 czerwca.

czyli na podpisanie porozumień z NCS pod koniec

czerwca.

1.

Czy Skarb Państwa zapłaci podwykonawcom

stały zapłacone przez generalnego wykonawcę, czy-

li konsorcjum Hydrobudowa Polska, PBG i grupa

Alpine?

2.

Kiedy podwykonawcy otrzymają należne im

wynagrodzenie?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6126)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie traktowania katolickich mediów

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas 358. zebra-

nia plenarnego Komisji Episkopatu Polski, które od-

pi upomnieli się o traktowanie mediów katolickich

na równi z innymi i o przyznanie TV Trwam miejsca

na cyfrowym multipleksie.

Oto treść komunikatu po-

święcona temu zagadnieniu:,,Biskupi zapoznali się

zji Polskiej oraz Polskiego Radia skierowanego do

Podzielają powszechne zatroskanie o los mediów pu-

blicznych i raz jeszcze przypominają o obowiązku

płacenia abonamentu radiowo-telewizyjnego.

Rów-

nocześnie apelują do rządu o opracowanie prawnych

rozwiązań, gwarantujących publicznej telewizji i ra-

diu pełnienie misji dla dobra wszystkich odbiorców.

Biskupi upominają się o traktowanie mediów kato-

tipleksie”.

1.

Dlaczego Telewizja Trwam mimo najlepszych

aktywów stałych i obrotowych nie otrzymała miejsca

na cyfrowym multipleksie?

2.

Dlaczego do wszystkich podmiotów biorących

udział w procesie koncesyjnym nie zastosowano tych

samych kryteriów?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

119

Interpelacja

(nr 6127)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie odszkodowań za wykorzystanie

Szanowna Pani Minister!

Prasa donosi, że gminy,

które wybudowały boiska, staną przed sądem.

Po-

wód?

Naruszenie praw autorskich.

163 samorządy

otrzymały przedprocesowe pisma od ﬁrmyprojektu-

jącej boiska.

Jak wynika z nieoﬁcjalnychustaleńga-

zety, ﬁrmaArchiPlus(wcześniejArchisport)projek-

tująca obiekty sportowe wysłała wezwania do zapła-

ty 163 gminom, które wybudowały u siebie boiska

2012”.

Firma zarzuca gminom, że skorzystały z jej

projektu udostępnionego na stronie internetowej mi-

nisterstwa sportu, nie posiadając do niego praw au-

torskich.

Najwyższe roszczenie o odszkodowanie wy-

nosi 600 tys. zł.

Pisma z wezwaniem do ugody traﬁły

już do lokalnych urzędów.

Ruszyły już także pierwsze

procesy sądowe w sprawie, m.in. w Przemyślu i Ole-

śnie.

Głównym celem programu „Orlik 2012” było

stworzenie ogólnodostępnych, bezpłatnych komplek-

Niestety okazuje się, że samo założenie brzmi bar-

dziej optymistycznie, niż ma się to w rzeczywistości.

Burmistrzowie i wójtowie, widząc żądania do zapłaty

100 tys. zł, przecierają oczy ze zdumienia i nie zamie-

problem Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Bo wła-

śnie na stronie internetowej MSiT przez prawie trzy

lata znajdował się projekt, który ministerialni urzęd-

nicy wskazywali gminom i powiatom jako wzór do

budowania „Orlików”.

„Orliki” te zostały przeważnie

wykonane według projektu znajdującego się na stro-

nie Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Samorządy

były „wręcz przymuszane”, żeby z niego korzystać,

a jakiekolwiek zmiany trzeba było uzgadniać z mini-

sterstwem.

blem?

Ministerstwo, które nakazywało korzystać

z projektu umieszczonego na swojej stronie interne-

towej, czy samorządy, które z niego skorzystały?

2.

Dlaczego ministerstwo wywierało naciski na

samorządy, żeby korzystały z projektu boiska umiesz-

czonego na stronie internetowej MSiT, do którego nie

posiadały praw autorskich?

3.

Jakie rozwiązanie tej sytuacji proponuje mini-

sterstwo?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6128)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W I kwartale nieco

wzrosło zatrudnienie w usługach, ale zmniejszyło się

w przemyśle i w rolnictwie.

Wciąż więcej ﬁrmzasta-

nawia się nad możliwością zwolnień pracowników niż

nad rekrutacjami.

Takie wnioski płyną z „Kwartal-

nego raportu o rynku pracy – I kwartał 2012 r.”, jaki

przedstawił Narodowy Bank Polski.

Z analizy sytu-

acji na rynku pracy wynika, że w I kwartale rosła

liczba zatrudnionych w gospodarce, ale zarazem nie-

znacznie zwiększył się poziom bezrobocia.

Liczba

pracujących w gospodarce narodowej rosła w tempie

0,6% (rok do roku), to jest o ok. 0,2 pkt proc. wolniej

niż w poprzednim kwartale.

Szybciej rosło zatrud-

nienie w usługach, natomiast w sektorze przemysło-

wym liczba pracujących zmniejszała się.

Praktycznie

cały wzrost liczby pracujących wynikał jednak ze

wzrostu kontraktów na czas określony, co może od-

zwierciedlać dużą niepewność odnośnie do koniunk-

tury w polskiej gospodarce w najbliższym czasie.

Analitycy zwracają uwagę na to, że od początku roku

znacznie przyspieszyła liczba umów czasowych.

Wy-

darzyło się tak po raz pierwszy od początku zeszłego

roku.

Ich roczna dynamika uległa zwiększeniu

z -0,6% w skali roku w IV kwartale 2011 r. do 3,4%

w ciągu pierwszych trzech miesięcy tego roku.

W przypadku umów na czas stały dynamika obniży-

ła się z 1,9% w skali roku pod koniec zeszłego roku

do niespełna 0,1% od stycznia do kwietnia.

Eksperci

NBP podkreślają, że tego rodzaju zmiana może od-

zwierciedlać większą skłonność pracodawców do pod-

pisywania z pracownikami umów czasowych w sytu-

acji utrzymującej się niepewności co do przyszłej sy-

tuacji ekonomicznej.

w przemyśle i w rolnictwie?

2.

Czy ministerstwo prowadzi prace nad progra-

mem ułatwiającym przedsiębiorstwom zatrudnianie

pracowników na czas nieokreślony?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

120

Interpelacja

(nr 6129)

do ministra skarbu państwa

większości polskich uzdrowisk

nisterstwo Skarbu Państwa zamierza w latach 2012–

–2013 sprywatyzować większość polskich uzdrowisk,

które są dziś nadzorowane przez ministra.

Urzędni-

cy jak mantrę powtarzają, że to konieczne i od pry-

watyzacji nie ma już odwrotu.

Wiadomo, że na sprze-

daż ma traﬁćm.in.uzdrowiskoCiechocinek,które

zarządza nie tylko sanatoriami, ale również znanymi

na całym świecie tężniami.

Sytuacja jest niepokojąca,

bo wcześniej mówiło się o pozostawieniu siedmiu

uzdrowisk z udziałem Skarbu Państwa jako „naro-

dowych”.

Teraz w planie prywatyzacji wymienione

są niemal wszystkie, a więc również te, które miały

pozostać pod kontrolą MSP.

Plany prywatyzacji nie-

pokoją związkowców.

Boją się, że nowy właściciel bę-

dzie chciał zwolnić część personelu (Przedsiębiorstwo

Uzdrowisko Ciechocinek SA zatrudnia 550 osób).

Co

warto podkreślić, spółka zajmuje się nie tylko lecze-

niem i rehabilitacją, ale również wytwarzaniem na

wody mineralnej „Krystynka” i „Ciechocinka”, na-

pojów smakowych oraz soli jadalnej.

1.

Dlaczego mimo wcześniejszych deklaracji o po-

zostawieniu siedmiu uzdrowisk z udziałem Skarbu

Państwa jako narodowych w aktualnym planie pry-

watyzacji wymienione są niemal wszystkie uzdrowi-

trolą MSP?

2.

Komu zostaną sprzedane uzdrowiska i za jaką

wartość?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 6130)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na autostradzie A2

doszło w ostatnią niedzielę, tj. 24 czerwca, do trage-

dii.

Na drodze niespodziewanie pojawił się łoś,

w zwierzę uderzył kierujący skodą, który zginął na

miejscu.

Trzy pozostałe osoby, uczestnicy wypadku,

z obrażeniami traﬁłydoszpitala.

Zdarzenieszokuje

tym bardziej, że autostrady na całym świecie należą

do najbezpieczniejszych dróg.

Pozbawione są koli-

zyjnych skrzyżowań, sygnalizacji świetlnej, przejaz-

dów kolejowych, chodników czy przejść dla pieszych.

Drogi tej klasy powinny być odgrodzone od dzikiej

zwierzyny i nagłego wejścia ludzi.

Według General-

A2 wszystkie normy były spełnione.

Niedaleko miej-

sca, w którym wydarzył się wypadek, było przejście

dla zwierząt.

Łoś znalazł się jednak na jezdni.

We-

dług Policji łoś przeskoczył siatkę o wysokości 1,6 me-

tra, która była zbyt niska i nie mogła stanowić prze-

szkody dla takich jak łoś zwierząt.

Inny przypadek

miał miejsce na obwodnicy Kielc, gdzie wyszły błędy

w montażu.

W sobotę doszło do katastrofy budow-

lanej.

Blachy z budowanego wiaduktu runęły na

tory kolejowe.

Do kolejnego wypadku doszło w ostatnich dniach

w okolicy Nowego Ciechocinka.

Pracujący przy budo-

wie autostrady A1 60-tonowy dźwig runął na znaj-

dującą się obok drogę krajową nr 1.

Nikomu nic się

nie stało, jednak utrudnienia na trasie trwały kilka

godzin.

W związku z przedstawionymi przykładami zwra-

Czy nie należałoby podjąć działań, aby otwierane

nowe drogi i autostrady nie stwarzały zagrożenia dla

ich użytkowników?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6131)

do ministra obrony narodowej

sprawozdaniem NIK można dojść do wniosku, że Pol-

ska nie jest w ogóle przygotowana na wypadek zagro-

żenia wojną.

Nie działa system obrony cywilnej ani

system ochrony ludności.

Z raportu wynika, że w co

trzecim skontrolowanym województwie, powiecie czy

gminie nie ma żadnych formacji obrony cywilnej,

a okoliczna ludność nie jest w ogóle przeszkolona

w zakresie reagowania na sytuację wojny i klęsk ży-

wiołowych.

Nie istnieje system ochrony ludności, zakładów

tury, ratowania i udzielania pomocy poszkodowanym

w czasie wojny.

Ponadto z raportu wynika, że tam,

gdzie funkcjonują pewne elementy obrony cywilnej

są one z reguły umieszczane w różnych systemach

i nikt nie koordynuje ich działań.

121

W związku z powyższymi uchybieniami zwracam

ministerstwo planuje przeanalizować i usprawnić

stan obrony cywilnej kraju i jego system ochrony lud-

ności przed zagrożeniami?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 6132)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie statusu aplikanta

Szanowny Panie Ministrze!

Do rzecznika praw

ły aplikację radcowską, a nie przystąpiły jeszcze do

egzaminu.

Według stanowiska ministra sprawiedli-

wości z 27 stycznia takie osoby tracą status aplikan-

ta.

W rezultacie nie mogą zastępować radcy prawne-

go przed sądami i organami ścigania, nie mogą rów-

nież sporządzać i podpisywać pism procesowych.

W połowie marca do ministra sprawiedliwości w spra-

wie uregulowania tej kwestii wystąpił też rzecznik

praw obywatelskich.

W opinii RPO rozstrzygnięcie

prawne powinno „zmierzać w kierunku zapewnienia

tej kategorii podmiotów takich uprawnień, jakie

przysługiwały im w toku odbywania aplikacji”.

W spra-

wie problematycznego statusu prawnego aplikantów

interwencje podejmował wcześniej samorząd radców

prawnych.

W stanowisku z 27 stycznia departament

nadzoru nad aplikacjami prawniczymi stwierdził, iż

osoba, która ukończyła aplikację radcowską i uzyska-

ła zaświadczenie o jej odbyciu, traci status aplikanta.

Regulację dotyczącą statusu aplikantów zamierza

wprowadzić ministerstwo sprawiedliwości w ustawie

deregulacyjnej.

W związku z zaistniałą sytuacją pragnę zwrócić

i zmiany w przepisach planuje przygotować Mini-

sterstwo Sprawiedliwości w celu rozwiązania tej

kwestii?

Z poważaniem

(nr 6133)

do ministra transportu,

rowerów na dworce kolejowe

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie mi-

nistra infrastruktury z dnia 23 listopada 2004 r.

dach kolejowych (Dz. U. Nr 264, poz. 2637) w § 2

pkt 8 przewiduje, że na obszarze kolejowym zabra-

nia się wprowadzania na perony, do holów, poczekal-

torów nieprzeznaczonych do przewozu koleją rowe-

rów, motorowerów, motocykli lub innych pojazdów,

z wyjątkiem wózków inwalidzkich i dziecięcych.

Z powyższego przepisu wynika, że wprowadze-

nie roweru do holu dworca czy też na peron dopusz-

czalne jest jedynie wówczas, gdy rower ten jest „prze-

znaczony do przewozu koleją”.

Wnioskować należy

zatem, że tylko zamiar przewozu danego roweru ko-

leją uprawnia jego posiadacza do wprowadzenia go

w wymienione miejsca.

Ta sama osoba nie ma nato-

miast prawa wprowadzenia roweru w któreś z tych

miejsc, gdy zamierza np. kupić bilet dla innej osoby,

odebrać innego podróżnego z dworca, nadać lub ode-

brać przesyłkę albo skorzystać z punktów handlo-

wych i usługowych na terenie dworców.

Naruszenie tego przepisu stanowi wykroczenie

Nr 16, poz. 94, ze zm.).

Nasuwa to więc szereg wątpli-

wości i pytań.

W jaki sposób organy uprawnione do

mają oceniać, czy dany rower jest „przeznaczony do

przewozu koleją”?

Czy posiadacz roweru powinien

w tym celu wykazać się ważnym biletem na przewóz

roweru, czy może wystarczy jego zapewnienie, iż miał

taki zamiar?

Potencjalnie każdy rower jest przezna-

czony do przewozu koleją, zatem jaki maksymalny

odstęp czasu dzielić powinien wprowadzenie roweru

np. do tunelu lub holu dworca od zamierzonego prze-

wozu?

Podkreślenia wymaga, że osoba prowadząca ro-

wer nie stwarza zagrożenia dla innych podróżnych.

Z podobnego założenia wyszedł ustawodawca, traktując

w Prawie o ruchu drogowym osobę prowadzącą rower

(w odróżnieniu od osoby kierującej rowerem) jako pie-

szego.

W konsekwencji prowadzenie rowerów jest do-

zwolone bez ograniczeń na wszystkich chodnikach

i innych drogach przeznaczonych dla pieszych.

Zniesienie zakazu wprowadzania „nieprzeznaczo-

nych do przewozu koleją rowerów” spotyka się z popar-

ciem organizacji zrzeszających użytkowników rowe-

rów, np. stowarzyszenia „Miasta dla Rowerów” czy

stowarzyszenia „Sekcja Rowerzystów Miejskich”.

122

W sytuacji gdy bardzo wiele polskich dworców kolejo-

wych jest pozbawionych parkingów rowerowych, wpro-

wadzenie roweru np. w celu zakupu biletu, odebrania

przesyłki itp. stanowi jedyną możliwość.

Z powyższego wynika, że wprowadzanie rowerów

nieprzeznaczonych do przewozu koleją w miejsca wyli-

czone w § 2 pkt 8 rozporządzenia nie tylko nie zawie-

ra jakiegokolwiek ładunku społecznej szkodliwości,

ale w wielu sytuacjach wręcz może stanowić duże uła-

twienie dla obecnych lub potencjalnych podróżnych

oraz innych użytkowników dworców.

Ponadto w związ-

ku z faktem, że przepis § 2 pkt 8 rozporządzenia do-

określa znamiona wykroczenia z art. 65 ust. 3 ustawy

o transporcie kolejowym w sposób nieprecyzyjny, wy-

wołując liczne, opisane wyżej wątpliwości interpretacyj-

ne, nie spełnia on też wymagań wynikających z obo-

wiązujących zasad techniki prawodawczej.

W konse-

kwencji przepis ten powodować może bezzasadne

nakładanie na osoby prowadzące rowery grzywien

w drodze mandatu karnego, pogarszając i tak zły wize-

runek kolei w oczach opinii publicznej.

W związku z powyższym zapytuję Pana Mini-

stra:

1.

Jakie jest Pańskie stanowisko w powyższej

kwestii?

2.

Czy rozważa Pan zmianę powyższego przepisu

i kiedy należy spodziewać się rozpoczęcia stosownych

kroków?

3.

Jeżeli nie rozważa Pan zmiany opisanych prze-

pisów, to jakie są powody takiego stanowiska?

Z poważaniem

Poseł Paweł Szałamacha

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6134)

do ministra transportu,

w sprawie pilnej przebudowy drogi krajowej

skrzyżowania z drogami powiatowymi

do Rogienic Piasecznych

Szanowny Panie Ministrze!

Bardzo duże natęże-

nie ruchu tranzytowego, turystycznego, regionalne-

go i lokalnego powoduje trudności i uciążliwości ko-

munikacyjne w rejonie skrzyżowania w miejscowości

Górki-Sypniewo.

Skrzyżowanie jest bardzo niebez-

pieczne z powodu dużego natężenia ruchu oraz braku

pasów rozjazdowych, co jest przyczyną wielu wypad-

ków.

Sytuacja na skrzyżowaniu jest bardzo uciążliwa

dla rolników z pobliskich wsi Górki-Sypniewo, Górki-

-Szewkowo, Budy-Mikołajka, Dobrzyjałowo, Rogieni-

ce Wielkie i Rogienice Piaseczne.

Plan na przebudowę skrzyżowania w rejonie wy-

żej wymienionych dróg jest zatwierdzony do reali-

zacji od 4 listopada 2010 r.

W niedługim czasie minie

termin ważności decyzji o zatwierdzeniu projektu

budowlanego i pozwolenia na budowę.

Do tej pory

nie rozpoczęto przebudowy drogi krajowej nr 61

ki-Sypniewo.

Powtórzenie procedury uzyskania pozwolenia na

budowę narazi budżet państwa na dodatkowe poważ-

ne koszty ﬁnansowe.

Mieszkańcyokolicznychmiej-

scowości w dalszym ciągu będą narażeni na utratę

życia lub zdrowia w rejonie tego skrzyżowania.

Pytania do Pana Ministra:

1.

Dlaczego dotychczas nie rozpoczęto przebudo-

stów w rejonie skrzyżowania w miejscowości Górki-

-Sypniewo?

2.

W jakim terminie zostanie przebudowana

ki-Sypniewo?

Z poważaniem

Poseł Lech Kołakowski

Łomża, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6135)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie planowanych poprawek

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym wyrazić

swoje zaniepokojenie zapowiadanymi przez MAiC

poprawkami do ustawy o zbiórkach publicznych, któ-

re spotkały się także z dużą krytyką ze strony orga-

nizacji pozarządowych, jak i twórców, którzy dzięki

zbiórkom publicznym mają możliwość realizacji róż-

norodnych projektów.

Poprawki do art. 1, gdzie wy-

raz „gotówka” zastąpiony ma być przez „środki pie-

niężne” oraz do art. 5, który mówi o tym, że odpo-

wiednie rozporządzenie będzie regulować sposoby

przeprowadzenia zbiórek i zakres kontroli nad nimi,

gdzie dodane zostało sformułowanie o różnorodności

form przekazywania oﬁar„zwykorzystanieminstru-

mentów płatniczych” oraz sformułowanie o zapew-

nieniu „przejrzystości i jawności prowadzonych zbió-

rek publicznych” wprowadzą poważne ograniczenia

działalności m.in. środowisk NGO, artystycznych

i charytatywnych.

Proponowane zmiany znacznie

123

utrudnią dynamicznie rozwijającą się w naszym kra-

ju działalność opartą na crowdfundingu, czyli ﬁnan-

sowaniu społecznościowym, gdyż na ich mocy będzie

musiała ona zostać poddawana ministerialnej regla-

mentacji poprzez obowiązek uzyskania zatwierdze-

nia przez MAiC.

Uważam, że planowana regulacja jest zbędna, gdyż

działalność charytatywna, społeczna i artystyczna ﬁ-

nansowana w ten sposób odgrywa w społeczeństwie

coraz większą rolę.

Zamiast wniosku o zgodę na prze-

prowadzenie zbiórki składanego w MAiC proponował-

bym ograniczenie się do jej zgłoszenia, przy czym obo-

wiązek ten powstawałby dopiero powyżej określonej

kwoty.

Ponadto sugerowałbym wprowadzenie obo-

wiązku publicznego rozliczenia się ze sposobu, w jaki

środki ze zgłoszonej zbiórki zostały wydane.

Raz jeszcze proszę o przeprowadzenie rzetelnej

analizy i debaty nad planowanymi zmianami, mając

na uwadze korzyści jakie nasze społeczeństwo może

odnieść poprzez sprawnie funkcjonujące ﬁnansowa-

nie społecznościowe.

baty na temat crowdfundingu?

Czy kwestia ta zosta-

nie uregulowana w ustawie o zbiórkach publicznych,

czy też zostanie poddana odrębnym regulacjom?

2.

Jak ministerstwo odniesie się do zdecydowane-

go sprzeciwu organizacji pozarządowych odnośnie do

regulacji zbiórek publicznych w Internecie?

3.

Jak ministerstwo odniesie się do proponowa-

nych przeze mnie regulacji dotyczących ﬁnansowa-

nia społecznościowego?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6136)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przystąpienia Polski

Premiera w sprawie uczestnictwa Polski w Partner-

stwie na rzecz Otwartego Rządu będącego między-

narodową inicjatywą powołaną do życia we wrześniu

2011 r., zrzeszającą państwa, które zobowiązują się

do przestrzegania i promowania zasad przejrzystości,

otwartości i odpowiedzialności w rządzeniu.

W dniu

29 maja br. 13 organizacji pozarządowych zawiązało

nieformalną koalicję na rzecz otwartego rządu,

w skład której weszły organizacje dopingujące rząd

do przystąpienia do inicjatywy Partnerstwa na rzecz

Otwartego Rządu.

Zgodnie z informacją przekazaną

mi przez przedstawicieli koalicji Komitet Stały Rady

Ministrów zarekomendował rządowi przystąpienie

do partnerstwa, jednakże deklaracja przystąpienia

została przekazana do konsultacji do Ministerstwa

Administracji i Cyfryzacji i do chwili obecnej nie zo-

stała przyjęta.

W związku z przedstawioną sprawą uprzejmie

przystąpienia Polski do Partnerstwa na rzecz Otwar-

tego Rządu?

2.

Na kiedy planowane jest przystąpienie Polski

do Partnerstwa na rzecz Otwartego Rządu?

3.

Na kiedy planowane są negocjacje akcesyjne

z organizacjami pozarządowymi?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

(nr 6137)

do ministra rozwoju regionalnego

podatku katastralnego

Szanowna Pani Minister!

Chciałbym wyrazić

swoje zaniepokojenie planami związanymi z wpro-

wadzeniem tzw. podatku katastralnego, czyli podat-

ku od wartości rynkowej nieruchomości.

W opubli-

kowanym przez ministerstwo dokumencie pn. „Zało-

żenia krajowej polityki miejskiej” w pkt 4 zatytułowa-

nym „Zarys celów krajowej polityki miejskiej do roku

2020” czytamy, że cel nr 4 – „Wspieranie zrównowa-

żonego rozwoju ośrodków miejskich, w tym przeciw-

działanie negatywnym zjawiskom suburbanizacji”

będzie realizowany poprzez m.in. zreformowanie sys-

temu podatku od nieruchomości „np. poprzez wpro-

wadzenie podatku od wartości nieruchomości ad wa-

lorem lub podatku zależnego pośrednio od wartości

nieruchomości poprzez wprowadzenie strefowania

PKB podregionu NTS 3, wielkości i funkcji miejsco-

wości; wprowadzenie większych stawek podatku od

Pragnę podkreślić, że dla wielu właścicieli domów

i mieszkań nałożenie nowego podatku będzie kata-

strofalne w skutkach.

Najbardziej uderzy on w miesz-

kańców dużych aglomeracji i atrakcyjnych miejsco-

wości turystycznych, gdyż tam nieruchomości osią-

gają najwyższe ceny.

Ponadto ucierpią właściciele

niewielkich majątków, na które także nałożona zo-

stanie przedmiotowa danina oraz osoby niezamożne

124

zamieszkujące większe wille, a także spadkobiercy,

których nie będzie stać na opłacenie podatku od

odziedziczonej nieruchomości.

W skrajnych wypad-

kach stracą oni swoje nieruchomości lub zostaną

zmuszeni do wyprowadzki.

Oczywiście podatek ten jest znany w wielu kra-

jach w Europie, nie we wszystkich, gdzie występuje

w różnej formie, może być naliczany np. od 50% war-

tości nieruchomości, a jego wysokość waha się od

0,025% (Grecja) do 3% wartości nieruchomości

(Francja, gdzie nakładany jest tylko na osoby praw-

ne).

Jednakże należy pamiętać, że na Zachodzie rocz-

ny dochód przeciętnej rodziny to 25–30% wartości

posiadanego domu a w Polsce to ok. 10%.

Wyrażam

głębokie przekonanie, że wprowadzenie podatku ka-

tastralnego zdecydowanie nie jest dobrym rozwiąza-

niem, a zmiana ta bardzo negatywnie wpłynie nie

tylko na rynek nieruchomości, ale ogólnie na sytuację

ﬁnansowąobywateli,dlategoproszę,byrozwiązanie

to raz jeszcze zostało przez ministerstwo przeanali-

zowane.

ku katastralnego?

Jeśli tak, to w jakiej wysokości

i kiedy zmiany te mają być wprowadzone?

go sprzeciwu opinii publicznej co do proponowanych

zmian oraz do ich negatywnych skutków?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

(nr 6138)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie stanowiska Konwentu Starostów

Województwa Wielkopolskiego

okręgowych i sądów rejonowych

wiskiem Konwentu Starostów Województwa Wielko-

polskiego będącym sprzeciwem wobec proponowanej

reorganizacji systemu sądów powszechnych kieruję

do Pana Ministra interpelację.

Nowy projekt rozporządzenia ministra sprawie-

dliwości zakłada zniesienie wielu sądów rejonowych

na terenie kraju, w tym 13 w Wielkopolsce.

Z prze-

kazanych informacji wynika, że powyższe posunię-

cia stoją w sprzeczności z zasadą dostępności do or-

ganów wymiaru sprawiedliwości i spowodują liczne

komplikacje w zakresie funkcjonowania innych or-

ganów i instytucji, m.in. Policji i administracji sa-

morządowej, szczególnie w zakresie kontaktów

z wydziałami ksiąg wieczystych, które należą do

bardzo częstych, a związane będą z koniecznością

delegowania pracowników.

Autor pisma, czyli przewodniczący konwentu sta-

rostów w Wielkopolsce stwierdza, że reorganizacja

utrudni życie zwykłym obywatelom, którzy niejed-

nokrotnie zmuszeni będą przemierzać dziesiątki ki-

lometrów w celu załatwienia swoich spraw, ponosząc

przy tym niemałe koszty.

Jednocześnie przekonuje, że „przede wszystkim

jednak likwidacja sądów kłóci się z ideą państwa oby-

watelskiego i jest zaprzeczeniem reformy administra-

cyjnej z 1998 r., która doprowadziła do powstania

powiatowego szczebla administracji i zapewniła miesz-

kańcom szeroki dostęp do usług publicznych.

Podsta-

wowym postulatem tej reformy było funkcjonowanie

w powiecie: sądu, Policji, prokuratury, urzędu pracy,

inspektoratu nadzoru budowlanego, stacji sanitarno-

-epidemiologicznej, szpitala”.

Swój list przewodniczący Konwentu Starostów

Województwa Wielkopolskiego, starosta ostrzeszow-

ski, kończy apelem o odstąpienie od planowanej re-

organizacji, która w jego opinii spowoduje niepowe-

towane szkody społeczne.

Wskazując na kierunek poprawy funkcjonowa-

nia sądów, zwraca uwagę na potrzebę dostosowania

właściwości terytorialnych sądów do aktualnego

podziału administracyjnego, gdyż tutaj tkwi o wiele

istotniejsze źródło poprawy efektywności sądów re-

jonowych.

Czy argumenty Konwentu Starostów Wojewódz-

ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów ape-

lacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych są

znane ministerstwu?

Jeśli tak, to jakie jest stanowi-

sko ministerstwa w przedmiotowej sprawie?

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

125

Interpelacja

(nr 6139)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie perspektyw rozwoju

systemu stypendialnego dla dzieci,

Szanowna Pani Minister!

Jak się wydaje, wiedza

o stanie, poziomie i zakresie stypendiów nie jest

w pełni zadowalająca.

Zachodzi więc potrzeba upo-

rządkowania tej informacji.

Rzecz w tym, aby zapew-

nić powszechną dostępność do systemu stypendial-

nego.

Jednym z najistotniejszych i najważniejszych

mankamentów dystrybucji środków ﬁnansowych

przeznaczonych na stypendia, przede wszystkim so-

cjalne, jest brak informacji o ofercie pomocy, na jaką

mogą oni liczyć przy okazji rozpoczęcia edukacji

w uczelni wyższej.

Zastrzeżenia budzą również spo-

soby naliczania kwot przyznawanych stypendiów so-

cjalnych.

Ponadto sami zainteresowani wskazują, iż otrzy-

mywana pomoc wystarcza im jedynie na skromne

obiady w stołówce i przejazdy.

Podnoszą jednocze-

śnie, iż jedną z głównych wad polskiego systemu na-

liczania stypendiów jest zależność otrzymywanych

środków nie tylko od dochodu, ale również miejsca

studiowania.

Eksperci zaś wskazują, iż najlepszym

rozwiązaniem podnoszonego problemu jest propozy-

cja wypłaty stypendiów nie przez uczelnie, ale insty-

tucje pomocy społecznej.

W świetle tych okoliczności uprzejmie zapytuję:

1.

Czy aktualnie ministerstwo rozważa możliwość

wprowadzenia zmian w systemie stypendialnym,

zwłaszcza w obszarze stypendiów socjalnych, tak by

pomoc kierowana była rzeczywiście do najbardziej

potrzebujących?

2.

Jakie inicjatywy, działania i wysiłki podejmuje

ministerstwo, aby zwiększyć i upowszechnić system

stypendialny dla dzieci, młodzieży i studentów w na-

szym kraju?

3.

Jakie inne stypendia dla dzieci, młodzieży i stu-

dentów są udzielane przez ministrów?

4.

Jaki jest status i rzeczywisty stan, zasięg sty-

pendiów przyznawanych przez samorządy teryto-

rialne?

5.

Czy i w jakim zakresie rząd dysponuje wiedzą

na temat systemu stypendiów przyznawanych przez

fundacje i stowarzyszenia oraz przez prywatnych

fundatorów?

6.

Czy i w jaki sposób młodzież polska i studenci

mogą korzystać z systemu stypendialnego państw

Unii Europejskiej?

Z wyrazami szacunku

(nr 6140)

do ministra ﬁnansów

korpusu służby cywilnej

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji dociera-

jących do mojego biura poselskiego wynika, iż w przy-

gotowywanym projekcie nowelizacji ustawy o służbie

cywilnej mają zostać zmienione niektóre zapisy do-

tyczące wynagradzania członków korpusu służby

cywilnej.

Początkowo reforma ma objąć ok. 122 tys. urzęd-

ników, którzy stracą prawo do wypłaty dodatkowego

wynagrodzenia, tzw. 13. pensji w wysokości 100%.

Prawdopodobnie zlikwidowane zostaną nagrody ju-

bileuszowe oraz dodatki stażowe.

o szczegółowe informacje: Jakie są ewentualne kie-

runki i najważniejsze zmiany w ustawie o służbie

cywilnej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6141)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie rozpoczęcia ewentualnych prac

legislacyjnych nad nowym brzmieniem

Szanowny Panie Ministrze!

Problematykę dotyczą-

cą zbiórek publicznych regulują: ustawa z dnia 15 mar-

nych oraz zakresu kontroli nad tymi zbiórkami

Ze zbiórką publiczną mamy do czynienia w sytu-

acji, gdy jednocześnie zostaną spełnione trzy prze-

słanki: określony będzie cel, akcja będzie miała pu-

bliczny charakter oraz zbierane będą oﬁary.

Przy

tym określony cel prowadzonej zbiórki publicznej

oznacza jednoznaczne wskazanie, na co zostaną prze-

kazane środki pochodzące z oﬁarności publicznej.

Dlatego cel ten, mimo iż musi być zgodny ze statutem

organizacji, a często jest tożsamy z głównym celem

126

jej działalności statutowej, powinien być wskazany

odrębnie.

W szczególności należy podkreślić, że rozwój wir-

tualnych społeczności sprawił, że atrakcyjne treści

w sieci rozprzestrzeniają się bardzo szybko i dociera-

ją do setek ludzi w ułamku sekundy.

Utworzenie plat-

form, na których kreatywne osoby mogą zaprezento-

wać koncepcję produktu lub usługi i zwrócić się

o ﬁnansowąpomoc,niebyłoszczególnąinnowacją.

A zatem rozwój Internetu przyspieszył procesy

komunikacyjne, obieg informacji i umożliwił interak-

cję pomysłodawcy ze społecznością potencjalnych

konsumentów.

Pragnę również zwrócić uwagę na kilka znaczą-

cych projektów, na które zwrócono uwagę w mediach

internetowych, a następnie także tradycyjnych.

Po-

wyższe sprawiło, że crowdfunding uznano za istotny

trend nie tylko w Internecie, lecz także na rynku ﬁ-

nansowym.

Jego popularność sprawiła, że podobne portale

powstały w Australii, Europie Zachodniej, a od nie-

dawna coraz więcej funkcjonuje ich w Polsce.

Ich wła-

ściciele na razie zderzają się z problemem dopasowa-

nia modelu biznesowego do otoczenia prawnego oraz

zwiększaniem świadomości tego mechanizmu u od-

biorców.

Na chwilę obecną nie można ocenić, czy Polaków

uda się przekonać do dobrowolnego przekazywania

środków na rzecz realizacji projektów, które nie za-

wsze oznaczają korzyści majątkowe.

stwo rozważa możliwość wprowadzenia nowych re-

gulacji prawnych w zakresie aktualnie obowiązują-

cych przepisów dotyczących zasad przeprowadzania

zbiórek publicznych?

Proszę o informacje dotyczące

kierunków oraz podstawowych założeń ewentual-

nych zmian w przepisach ww. ustawy.

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6142)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązku zgody honorowych

krwiodawców na odsprzedaż krwi

Szanowny Panie Ministrze!

Honorowych krwio-

dawców bulwersuje fakt, że jako właściciele krwi,

którą honorowo i bezpłatnie przeznaczają na kon-

kretny cel, nie są upoważnieni do decydowania o fak-

tycznym jej przeznaczeniu.

Ustawa o służbie krwi mówi o tym, że krew jest

przekazywana do szpitali czy do innych placówek za

odpłatnością za pojemnik oraz badania.

Krew traﬁa

jednak również do producentów preparatów farma-

ceutycznych – odpłatnie.

Z niektórych składników

krwi produkuje się leki przeznaczone do sprzedaży.

Krew w Polsce oddają głównie honorowi krwio-

dawcy.

Zanim jednak mogą to zrobić, muszą m.in.

wypełnić kwestionariusz oraz wyrazić w nim zgodę

na sprzedaż krwi koncernom farmaceutycznym przez

centrum krwiodawstwa.

Wywołuje to ogromne poru-

szenie.

Dodatkowy zapis w ankietach dla krwiodawców

pojawił się kilka miesięcy temu.

Jego umieszczenie

zalecił regionalnym centrom krwiodawstwa i krwio-

lecznictwa Instytut Hematologii i Transfuzjologii,

1.

Czy obowiązek zgody krwiodawcy na odsprze-

daż jego krwi producentom leków jest obligatoryjny

i na jakiej podstawie?

2.

Jakie nadwyżki krwi miały w roku ubiegłym,

a jakie w bieżącym za okres od stycznia do maja cen-

tra krwiodawstwa w Polsce?

3.

Jakiej nominalnej wartości i ilości krew lub jej

składniki sprzedano w ubiegłym i bieżącym roku pro-

ducentom leków?

4.

Jaki zapis ustawy wprost zezwala centrom

krwiodawstwa na sprzedaż krwi koncernom farma-

ceutycznym i producentom leków?

5.

Czy w okresie od lutego do czerwca br. oddano

w Polsce mniej czy więcej krwi w porównaniu do

okresu luty–czerwiec 2011?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

Żywiec, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6143)

do ministra zdrowia

w sprawie uzasadnionego wniosku

o długoterminowy kontrakt

inwestycji p.p.p. w obszarze ochrony zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

15 września 2011 r.

partner prywatny podpisał umowę w formule part-

nerstwa prywatno-publicznego z powiatem żywiec-

127

kim na zaprojektowanie, budowę, wyposażenie oraz

zarządzanie nowym szpitalem w Żywcu, który ma

świadczyć usługi dla społeczności mieszkającej w ob-

szarze oddziaływania szpitala.

Projekt ten jest

pierwszą transakcją p.p.p. w sektorze ochrony zdro-

wia w Polsce, która zakłada, iż po uzyskaniu zamknię-

cia ﬁnansowego,awięcuzyskaniaśrodkównasﬁnan-

sowanie inwestycji, powiat przyzna partnerowi prywat-

nemu trzydziestoletnią koncesję.

Wkładem ze strony

powiatu będzie działka, na której zostanie wybudowa-

ny nowy szpital, oraz kontrakty zawarte z NFZ przez

ZZOZ w Żywcu.

Wejście w życie umowy p.p.p. jest obwarowane tyl-

ko jednym warunkiem, a mianowicie uzyskaniem za-

mknięcia ﬁnansowegoprzezpartneraprywatnego.

Oznacza to konieczność uzyskania kredytu oraz ze-

brania wkładu własnego wymaganego do wdrożenia

i realizacji projektu.

Bez tego inwestycja nie ma szans

na realizację, a obecny obiekt szpitala powiatowego nie

spełnia norm przewidzianych dla takich obiektów

i już od lat dopuszczany jest do użytkowania wyłącz-

nie warunkowo.

Partner prywatny, kanadyjska ﬁrmaInterHealth,

wraz ze wsparciem powiatu żywieckiego, usilnie sta-

ra się o uzyskanie ﬁnansowania.

Zwróciłsięondo

praktycznie do wszystkich polskich banków, a także

kilku europejskich oraz międzynarodowych.

Informa-

cje zwrotne, które otrzymał, są spójne.

Uważa się, że

chociaż inwestowanie w szpital w p.p.p. jest abso-

lutnie uzasadnione z biznesowego punktu widzenia,

a popyt na świadczenia jest niepodważalny, to jednak

system kontraktowania przez Narodowy Fundusz

Zdrowia jest dużą przeszkodą w zdobyciu ﬁnansowa-

nia.

NFZ przyznaje kontrakty wyłącznie na okres

prywatny nadal będzie miał przyznany kontrakt przez

cały okres trwania projektu.

NFZ nie gwarantuje rów-

tem, czyli inaczej nie gwarantuje redystrybucji fun-

cjentami z Żywca ze względu na brak odpowiednich

nym szpitalu w Żywcu.

Można powiedzieć, że system

kontraktowania NFZ nie wspiera długoterminowego

ﬁnansowaniawsłużbiezdrowia,aponieważwłaśnie

takie projekty związane z infrastrukturą w opiece zdro-

wotnej wymagają długiego czasu, aby inwestycja się

zwróciła, stanowi to największe wyzwanie, przed

do osiągnięcia zamknięcia ﬁnansowego.

Obecnie zapotrzebowanie na opiekę zdrowotną

w Żywcu nie może zostać zaspokojone przez istniejące

ośrodki, co prowadzi do sytuacji, w której pacjenci

szukają leczenia w innych miejscach, a listy oczeku-

jących cały czas wydłużają się.

Powiat żywiecki zamieszkuje ponad 150 000

ludzi, co stanowi 3,2% mieszkańców województwa

śląskiego.

Powiat żywiecki sąsiaduje z pięcioma po-

wiatami o całkowitej populacji wynoszącej 745 000,

która stanowi rozszerzony obszar oddziaływania dla

tego szpitala.

Mieszkańcy oraz osoby odwiedzające

Żywiec nie mają do dyspozycji odpowiedniej infra-

struktury w zakresie opieki zdrowotnej oraz nie mają

zapewnionego „równego dostępu” do opieki zdrowot-

nej w porównaniu do mieszkańców innych powiatów,

gmin i miast.

Nowy szpital w Żywcu przyczyni się do

zmniejszenia obciążenia szpitali w sąsiadujących mia-

stach i gminach.

Obecnie istniejący szpital w Żywcu ma prawie

15 000 przyjęć rocznie.

Analiza danych pokazuje, że

około 14 000 osób wyjeżdża poza powiat żywiecki

w celu uzyskania leczenia szpitalnego.

Zakresami,

w których pacjenci byli leczeni poza powiatem ży-

wieckim, nie były wyłącznie świadczenia specjali-

styczne, w celu uzyskania których osoby standardo-

wo udają się poza obszar powiatu (np. neurochirur-

gia, onkologia, transplantologia), ale usługi, które

normalnie byłyby świadczone przez szpital ogólny,

np. położnictwo i ginekologia, chirurgia ogólna, kar-

diologia oraz kardiochirurgia, choroby wewnętrzne,

ortopedia, pulmonologia, neurologia, urologia, neo-

natologia, gastroenterologia, pediatria, reumatolo-

gia, intensywna terapia oraz inne.

Ponad 24 000

pacjentów z powiatu żywieckiego jest leczonych

w poradniach poza granicami swojego powiatu, co

odpowiada około 60 000 wizytom w przychodniach

takich jak poradnia okulistyczna, kardiologiczna,

położnicza i ginekologiczna, chirurgii ogólnej, orto-

pedycznej i innych podobnych.

Świadczenia te są

wśród wykonywanych przez szpital w Żywcu, ale pa-

cjenci szukają możliwości leczenia w innych miej-

scach ze względu na nieodpowiednie warunki, jakie

panują w żywieckim szpitalu.

Kiepski stan istnieją-

cych obiektów oznacza, że pacjenci poświęcają

praktyczność na rzecz lepszych warunków, co

z kolei prowadzi do większego obciążenia ośrodków

służby zdrowia w sąsiadujących miastach i powia-

tach, a przez to wydłuża czas oczekiwania dla pa-

cjentów mieszkających w obszarach odziaływania

tamtych szpitali.

Kolejne dane wskazują, że pacjenci z Żywca mu-

szą czekać kilka miesięcy, aby otrzymać leczenie

szczególnie w zakresie ortopedii, urologii oraz reha-

bilitacji, gdyż w tych obszarach czas oczekiwania

wynosi ponad rok.

Na listach oczekujących zareje-

strowanych jest około 76 000 pacjentów z wojewódz-

twa śląskiego i małopolskiego.

Najdłuższy czas

oczekiwania dotyczy neurochirurgii, okulistyki, or-

topedii, reumatologii, kardiologii oraz wszczepiania

rozruszników.

Skumulowany czas oczekiwania dla

10 najbardziej pożądanych świadczeń wynosi 66 lat.

Żywiec jest niedoﬁnansowanypodwzględemswo-

jego zapotrzebowania na opiekę zdrowotną i otrzy-

muje mniej środków z NFZ per capita, co oznacza,

że obywatele nie mają zapewnionego równego dostę-

pu.

Porównując z innymi obszarami w Polsce, powiat

żywiecki ma małą liczbę łóżek, lekarzy oraz pielę-

gniarek.

W powiecie żywieckim wydatki na opiekę

zdrowotną per capita są bardzo niskie, o czym świad-

czą liczby przedstawione poniżej:

128

Lekarze na 10 000 mieszkańców:

— powiat żywiecki – 11,2;

— średnia dla Śląska – 21,9;

— średnia dla Polski 20,5;

— Bielsko-Biała 37,0.

Pielęgniarki na 10 000 mieszkańców:

— średnia dla Śląska 54,4;

— średnia dla Polski – 47,9;

— Bielsko-Biała – 70,1.

Łóżka w szpitalu ogólnym na 10 000 mieszkań-

ców:

— powiat żywiecki – 24,9 łóżka;

— średnia dla Śląska – 58 łóżek;

— średnia dla Polski – 48,1 łóżka;

— Bielsko-Biała – 69 łóżek.

Wydatki NFZ na opiekę zdrowotna per capita:

— powiat żywiecki – 623 PLN;

— średnia dla Śląska – 1517 PLN;

— średnia dla Polski – 1452 PLN;

— Bielsko-Biała (w tym miasto Bielsko-Biała)

– 1157 PLN;

— powiat cieszyński – 1065 PLN.

W wyniku przewlekłego niedoinwestowania

obiektów opieki zdrowotnej w Żywcu doszło do sytu-

acji, w której ilość i rodzaj świadczonych usług są

niewystarczające.

Po wybudowaniu, wyposażeniu,

zatrudnieniu personelu oraz wprowadzeniu między-

narodowych standardów, wyciek pacjentów z Żywca

zostanie zatrzymany.

Partner prywatny planuje za-

projektowanie, budowę, wyposażenie oraz prowadze-

nie nowego obiektu posiadającego 340 łóżek, 6 sal

operacyjnych, 6 sal porodowych, pracownię obrazo-

wania diagnostycznego, 50 przychodni.

Opracował

także strategię, która zajmuje się najważniejszymi

potrzebami związanymi z opieką zdrowotną miesz-

kańców Żywca oraz osób odwiedzających, oraz za-

pewnia, że partner prywatny zrealizuje zapotrze-

bowanie na świadczenia, których lista została

przedstawiona poniżej.

Warto zauważyć, że nie-

które z nowych świadczeń nie są obecnie wykonywa-

ne przez szpital powiatowy, podczas gdy w innych

przypadkach, aby sprostać zapotrzebowaniu, które

obecnie jest zaspakajane poza powiatem, została

zwiększona zdolność ich świadczenia.

Świadczenia ambulatoryjne

Nowe świadczenia ambulatoryjne, które partner

prywatny planuje realizować:

— diagnostyka obrazowa,

— stomatologia,

— mammograﬁa,

— przychodnie geriatryczne,

— podstawowa opieka zdrowotna.

Obecnie świadczona ambulatoryjna opieka ma

być zwiększona (wzrost w zakresie 30–100%):

— świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdro -

wotnej w szpitalu,

— opieka ambulatoryjna i poradnie specjali -

styczne,

— przychodnia rehabilitacyjna,

— pomoc doraźna.

Istniejące świadczenia ambulatoryjne, których

ilość zostanie utrzymana na tym samym poziomie:

— pielęgniarka szkolna,

— transport sanitarny,

— poradnie diagnostyczne, w tym endoskopia.

Leczenie szpitalne (hospitalizacja).

Nowe rodzaje

świadczeń szpitalnych, które partner prywatny pla-

nuje realizować:

— specjalistyczny odział ratunkowy,

— kardiologia,

— okulistyka,

— urologia.

Istniejące rodzaje świadczeń szpitalnych, które

partner prywatny planuje realizować na zwiększo-

nym poziomie (wzrost w zakresie 15–100%):

— choroby wewnętrzne,

— intensywna terapia,

— noworodki,

— położnictwo i ginekologia,

— chirurgia ogólna,

— ortopedia,

— rehabilitacja stacjonarna.

Istniejące świadczenia szpitalne, których ilość zo-

stanie utrzymana na tym samym poziomie:

— choroby wewnętrzne II,

— pediatria,

— położnictwo i ginekologia (n20),

— ortopedia z endoprotezoplastyką.

Tworzenie nowego szpitala stanie się poważnym

źródłem zatrudnienia podczas fazy budowy, ale, co

jeszcze ważniejsze, także po jego otwarciu.

Szpital

nadal będzie odgrywał trwałą i ważną rolę, a także

zostanie źródłem przychodów dla gospodarki powia-

tu żywieckiego.

Szpital nie tylko będzie płatnikiem

wszystkich lokalnych podatków, ale także ważnym

pracodawcą, zarówno dla wykwaliﬁkowanychpra-

cowników medycznych, jak i dla personelu nieme-

dycznego znajdującego zatrudnienie w różnych usłu-

gach wspierających wymaganych dla działania szpi-

tala, a świadczonych przez lokalnych dostawców.

Polepszona reputacja szpitala zachęci turystów i spo-

woduje napływ przychodów do regionu, spowoduje

również, że powiat żywiecki ogólnie stanie się atrak-

cyjnym miejscem do zamieszkania.

Wdrożenie kompleksowego programu usprawnia-

jącego opiekę geriatryczną i długoterminową zmniej-

szyłoby negatywne konsekwencje, a także mogłoby

spotęgować dalszy rozwój sieci domów opieki, two-

rząc w ten sposób nowe społeczności w Żywcu oraz

nową jakość opieki nad osobami starszymi.

Partner prywatny będzie mógł zaoferować usługi

nie tylko lokalnej społeczności Żywca, ale także przy-

jezdnym, którzy wybiorą się tu, aby czerpać z natu-

ralnych walorów regionu.

Nowy szpitalny oddział

ratunkowy połączony z nowoczesną diagnostyką ob-

razową oraz rehabilitacją sprawi, że turyści, którzy

doznali urazu podczas uprawiania sportów lub ko-

rzystania z miejscowej rozrywki, będą mogli wrócić

do domu szybko i w dobrym stanie.

129

Ostatnim, ale niewątpliwie bardzo ważnym aspek-

tem, jest fakt, że budując i prowadząc szpital o zwięk-

szonych możliwościach, partner prywatny zwiększy

liczbę miejsc pracy w szpitalu o około 20%.

Co więcej,

„efekt śnieżnej kuli” będzie miał znaczący wpływ na

gospodarkę, co może doprowadzić do stworzenia setek

nowych miejsc pracy w powiecie żywieckim.

Reasumując powyższe, w związku z zagrożeniem

dla tej strategicznej dla całego regionu, a szczególnie

powiatu żywieckiego inwestycji, proszę o odpowiedzi

na poniższe pytania.

1.

Jakie kroki zamierza podjąć Ministerstwo Zdro-

wia w związku z naglącą potrzebą zapewnienia ﬁ-

nansowania dla inwestycji, a więc uwarunkowań

potrzebnych do uzyskania kredytu?

2.

Czy i na jakich zasadach jest możliwe otrzyma-

nie zgody przez Oddział Wojewódzki NFZ w Katowi-

cach ze strony Centrali NFZ na zobowiązanie się do

zorganizowania konkursu na kontrakt długotermi-

nowy lub na udzielenie długoterminowego przedłu-

żenia kontraktu NFZ dla powiatu, który z kolei może

zostać scedowany na partnera prywatnego, i czy re-

sort zdrowia podejmie się w tym zakresie stosownych

ustaleń?

3.

Czy możliwe jest potwierdzenie, że Oddział Wo-

jewódzki NFZ w Katowicach wyraźnie zgadza się

z zasadą, że „pieniądze podążają za pacjentem”, co

oznacza, że partner prywatny może być pewien

zwiększenia limitów kontraktowych przez NFZ

w sytuacji, gdy pacjenci w wyniku inwestycji czynio-

nych przez partnera prywatnego wrócą do nowego

szpitala p.p.p. w sytuacji, w której zarówno szpital,

jak i procedury medyczne spełniają wszystkie wymo-

gi NFZ oraz obowiązujące przepisy dotyczące opieki

medycznej?

4.

Czy zasadność tej inwestycji, która m.in. wobec

przywołanych wyżej danych i prognoz nie budzi żad-

nych wątpliwości, uzyska poparcie resortu zdrowia

w najszerszym z możliwych zakresów?

Z poważaniem

Małgorzata Pępek

(nr 6144)

do ministra pracy i polityki społecznej

liczby wypadków przy pracy

W myśl obowiązujących wymogów unijnych Polska

do końca bieżącego roku musi ograniczyć o 25% liczbę

wypadków przy pracy.

Stały monitoring w tym zakre-

sie prowadzi zarówno Główny Urząd Statystyczny,

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jak i Państwowa

Inspekcja Pracy.

Niestety dane uzyskane z powyż-

szych instytucji różnią się, co wynika z różnego rodza-

ju metodologii i form badań statystycznych.

Nasuwa się zatem pytanie: Co będzie wyznaczni-

kiem i do jakich wartości w tym zakresie będą porów-

nywane dane?

Jeśli obligatoryjne dla Polski jest ogra-

niczenie o 25% liczby wypadków przy pracy, to od ja-

kich wartości i przez którą instytucje ustalone?

Poseł Waldy Dzikowski

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6145)

do ministra gospodarki

w sprawie zapewnienia poprawy

płynności ﬁnansowej przedsiębiorców

W ramach tzw. pakietu deregulacyjnego Minister-

stwo Gospodarki przygotowuje szereg rozwiązań uła-

twiających prowadzenie działalności gospodarczej

i takie regulacje, które wspomogą rozwój przedsię-

biorczości.

Poza zwolnieniem na okres dwóch lat mi-

kroprzedsiębiorców z obowiązku przesyłania danych

do GUS przygotowywane są także propozycje mające

służyć poprawie płynności ﬁnansowejprzedsiębior-

ców.

Głównym celem jest poprawienie sytuacji ﬁrm

starających się o kredyt.

Jakie konkretne rozwiązania w tym zakresie

przewiduje ministerstwo?

Czy ułatwienia dotyczyć

będą jedynie dostępu do kredytów, czy też innych

instrumentów ﬁnansowych?

Poseł Waldy Dzikowski

(nr 6146)

do ministra pracy i polityki społecznej

Karta Nauczyciela

Szanowny Panie Ministrze!

Karta Nauczyciela

w rozdziale 11 szczegółowo określa uprawnienia eme-

rytalne, jakie nabywają nauczyciele, spełniając okre-

ślone warunki.

Mają oni prawo do zaopatrzenia eme-

rytalnego określonego w przepisach o emeryturach

130

są zaliczani do pracowników wykonujących pracę

w szczególnym charakterze.

Art. 88 ust. l Karty Na-

uczyciela mówi, że nauczyciele mający trzydziestolet-

ni okres zatrudnienia, w tym dwadzieścia lat wykony-

wania pracy w szczególnym charakterze, zaś nauczy-

ciele szkół, placówek, zakładów specjalnych oraz

– dwudziestopięcioletni okres zatrudnienia, w tym

na emeryturę.

Do 31 grudnia 2008 r. nauczyciele spełniający

powyższe warunki mogli przejść na emeryturę

zgodnie z art. 88 Karty Nauczyciela.

Wiązało się to

z posiadaniem wymaganego stażu pracy, w tym pra-

cy nauczycielskiej, co dawało możliwość uzyskania

emerytury bez względu na wiek po rozwiązaniu sto-

sunku pracy.

Nauczyciel nie mógł ubiegać się o eme-

ryturę, gdy spełnił tylko część warunków z Karty

Nauczyciela i pozostałą część warunków przewidzia-

nych w ogólnych przepisach emerytalnych (ustawy

duszu Ubezpieczeń Społecznych).

Art. 88 Karty Na-

uczyciela stanowi pełną i wyczerpującą regulację

warunków przejścia na emeryturę nauczycieli bez

względu na wiek.

Przywilej przejścia nauczycieli na

emeryturę bez względu na wiek zależy jednak od

spełnienia przez ubezpieczonego nauczyciela szcze-

gólnych warunków w porównaniu z ogólnymi warun-

kami uzyskania prawa do powszechnej emerytury.

Celem art. 88 Karty Nauczyciela jest umożliwie-

nie uzyskania emerytury bez względu na ukończony

przez nauczyciela wiek, pod warunkiem że ubiegają-

ca się o taką emeryturę osoba legitymuje się stosun-

kowo długim stażem pracy (w tym pracy wykonywa-

nej w szczególnych charakterze).

Zwracam się do Pana Ministra z pytaniami:

Czy nauczyciel, który do końca roku 2008 spełnił

wymagania zawarte w art. 88 Karty Nauczyciela,

a tym samym nabył prawo do wcześniejszej emery-

tury, może aktualnie z tego prawa skorzystać?

Kiedy nauczyciel, który spełnił obowiązujące do

31 grudnia 2008 r. warunki określone w Karcie

Nauczyciela, ale nadal pracuje, może odejść na

emeryturę?

W jaki sposób będzie naliczana emerytura takie-

go nauczyciela: według nowych czy starych zasad?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

Warszawa, dnia 18 czerwca 2012 r.

(nr 6147)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Warszawskiej Opery Kameralnej

Szanowny Panie Ministrze!

Z zaniepokojeniem

zapoznałam się z listem z dnia 4 czerwca br., wysto-

sowanym do mnie przez Związek Zawodowy Pracow-

ników Warszawskiej Opery Kameralnej.

Pracownicy Warszawskiej Opery Kameralnej ubo-

lewają nad brakiem bezpieczeństwa socjalnego i sta-

łości zatrudnienia (umowy zlecenia lub umowy o dzie-

ło), co wpływa negatywnie na proces tworzenia.

Bez

niezbędnego zabezpieczenia „zawód artysty staje się

pasmem frustrujących poszukiwań zleceń, które choć

dla zleceniodawcy tańsze niż etat, dla twórców i wy-

konawców są jedynie epizodem bez gwarancji świad-

czeń emerytalnych, bez jasnej perspektywy rozwoju

zawodowego i stałości zatrudnienia.

(...)

Istota rzeczy

dotyczy więc nie tylko bezpieczeństwa socjalnego

twórców, ale przede wszystkim prawdziwej troski

podmiotów ﬁnansujących o trwałość i rozwój pol-

skiej kultury.

Żeby to zrozumieć trzeba wizji wy-

kraczającej poza doraźne obniżenie kosztów.

Trze-

ba wizji budowania kultury i zespołów artystycz-

nych z perspektywą dłuższą niż koniec roku budże-

towego czy koniec kadencji.

Trzeba wreszcie odwagi

i odpowiedzialności”.

Jak Pan Minister zapatruje się na nowomodę

w zakresie ﬁnansowania produkcji artystycznych

w Polsce?

Jakie jest stanowisko Pańskiego resortu

w tym zakresie?

Czy Pan Minister widzi koniecz-

ność opracowania programu, regulacji, które zapo-

biegałyby temu szkodliwemu dla kultury polskiej

procederowi?

Z poważaniem

Poseł Anna Grodzka

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6148)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zachowania kształcenia

w zawodzie ratownika medycznego

i dietetyka na poziomie policealnym

Zwróciło się do mnie Ogólnopolskie Stowarzy-

szenie Na Rzecz Policealnego Szkolnictwa Medycz-

nego i Społecznego z prośbą o pomoc i podjęcie inter-

wencji w sprawie zachowania kształcenia w zawodzie

131

licealnym zamiast wyniesienia nauki tych za-

wodów wyłącznie do poziomu licencjata.

Jak czytam w piśmie skierowanym do mnie:

„Od strony formalnoprawnej kwestia ta wymaga

uchylenia § 3 rozporządzenia ministra edukacji na-

kacji zawodów szkolnictwa zawodowego”.

Zdaniem członków wspomnianego stowarzy-

szenia policealne szkoły medyczne istnieją i kształ-

cą personel medyczny od wielu dziesiątek lat.

Na ba-

zie absolwentów tych szkół opierał się i opiera system

opieki i pomocy w naszym kraju.

Jako pierwsze

w Polsce te właśnie placówki rozpoczęły kształce-

nie ratowników medycznych, którzy tworzą trzon

polskiego ratownictwa.

Ponadto przygotowanie

zawodowe absolwentów tychże szkół w pełni ma

odpowiadać oczekiwaniom pracodawców, co po-

twierdza 18 lat ich funkcjonowania na rynku pracy.

Prezes zarządu stowarzyszenia podkreśla tak-

że, że w żadnym ze znanych mu państw UE kształ-

cenie zawodowe dla ratowników nie rozpoczyna się

na poziomie edukacji akademickiej.

Z perspektywy

dotychczasowych doświadczeń wynika, że wymóg

legitymowania się dyplomem wyższej uczelni

przez ratownika medycznego wydaje się rozmijać ze

społecznymi oczekiwaniami.

Podstawowym celem

kształcenia tej kategorii pracowników jest wyeduko-

wanie fachowców posiadających kwalifikacje do

wykonywania zadań zgodnie z obowiązującymi

standardami ratowania życia i zapewnienia fachowe-

go transportu do wyspecjalizowanych jednostek.

Poruszany jest również fakt, że istniejąca baza

dydaktyczna szkół policealnych wraz z doświadczoną

i profesjonalną kadrą w pełni zaspokaja wymogi ja-

kości kształcenia.

Podkreślono ponadto, że przenie-

sienie kształcenia wyłącznie na poziom wyższy przy-

czyni się w perspektywie czasu do zaprzepaszczenia

tak ogromnego potencjału.

Podawany jest także przykład, że w Niemczech

kształcenie ratownika odbywa się również na pozio-

mie szkoły policealnej, we Francji są to 2 miesięczne

szkolenia paramedyków, w Polsce z kolei ma to być

wyłącznie licencjat.

1.

Dlaczego uznaje się, że kształcenie zawodowe

w publicznych szkołach policealnych jest niepotrzeb-

ne, skoro na rynku pracy jest duże zapotrzebowanie

na profesjonalnie przygotowany personel medyczny?

2.

Czy resort edukacji zamierza w najbliższym

czasie podjąć stosowne działania mające na celu

zmianę wspomnianego rozporządzenia, pozwalając

tym samym kształcić dietetyków i ratowników me-

dycznych w systemie policealnym?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Tomasz Grzeszczak

Słupca, dnia 21 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6149)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat dużym

utrudnieniem w komunikacji kolejowej między Pol-

ską a państwami Europy Wschodniej jest odmienny

rozstaw szerokości torów.

Dzisiejsze rozwiązania sto-

sowane na granicach naszego państwa powodują po-

stój trwający średnio od około dwóch godzin do dwóch

i pół godziny.

Warto również podkreślić, że ze wzglę-

dów bezpieczeństwa jest mocno ograniczony w trans-

portowaniu niektórych towarów.

Z uwagi na specyﬁkęproblemu(niejestmożliwe,

by państwa stosowały identyczny rozstaw torów) cały

skrócenie czasu oczekiwania na granicy.

Jednym

z rewolucyjnych wręcz rozwiązań jest opracowany

przez polskiego inżyniera dra hab. Ryszarda Suwal-

skiego system samoczynnej zmiany rozstawu kół

w taborze kolejowym.

Prace nad nim rozpoczęły się

w 1992 r., a w 1998 r. system został dopuszczony do

użytku przez Komitet Organizacji Współpracy Kolei.

Wspomniane rozwiązanie skraca czas oczekiwania

pociągu z dwóch godzin lub dwóch i pół godziny do

nawet 20 minut.

Duże znaczenie ma również fakt, że

system nie wymaga podnoszenia wagonów, lecz od-

bywa się samoczynnie.

Według wyliczeń wynalazcy

przelanie tony paliwa na granicy kosztuje około

10 dolarów, całej cysterny około 500 dolarów.

Zmiana

torów trwa około 20 sekund.

Korzyści są więc ogrom-

ne.

Wdrożenie tego systemu spowoduje również moż-

liwość przewożenia materiałów spożywczych o krót-

kim terminie ważności oraz elementów o dużych

i nietypowych gabarytach.

Dodatkowo produkty, któ-

rych dotychczas ze względu na ochronę środowiska

nie można przeładowywać, będzie można swobodnie

przewozić pociągiem.

System ten zgodnie z zapowiedziami miał zostać

wykorzystany podczas trwania imprezy Euro 2012

do przewożenia kibiców, lecz jedynie w jednym skła-

dzie wagonów.

Jak wyjaśnia rzecznik biura prasowe-

go spółki PKP InterCity, nie ma planów szerszego

wdrażania tego rozwiązania pomimo jego oczywi-

stych korzyści.

1.

Dlaczego tak innowacyjny polski projekt nie

może zostać zrealizowany?

132

celu zweryﬁkowaniestanowiskaPKPInterCityod-

nośnie do wspomnianego rozwiązania?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

Gliwice, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6150)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zniesienia

tzw. tajemnicy bankowej

Szanowny Panie Ministrze!

W wyniku uchwalenia

wiązuje w Polsce tzw. tajemnica bankowa.

Oznacza

ona, że wszystkie informacje dotyczące czynności ban-

kowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawie-

czynność wykonuje, są objęte ścisłą tajemnicą.

interesów obywateli oraz ﬁrmdziałającychnatere-

nie Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza jej granicami.

W jej wyniku wszystkie informacje dotyczące kont

bankowych, przepływów ﬁnansowychorazozacią-

gniętych kredytach lub pożyczkach są pilnie strzeżo-

ną tajemnicą.

Za jej bezprawne złamanie grozi obec-

w wysokości nawet 1 mln zł.

Według wiceprezesa Związku Banków Polskich

pana Jerzego Bańki „Usunięcie sankcji karnych za

ujawnienie tajemnicy bankowej zagraża bezpieczeń-

stwu depozytów przechowywanych w bankach, a tym

samym wiarygodności i bezpieczeństwu sektora ﬁ-

nansowego”.

Pańska argumentacja wskazująca na małą liczbę

wyroków sądowych skazujących za wspomniane prze-

stępstwo jest nieprzekonująca.

Świadczy to przede

wszystkim o skuteczności wspomnianej sankcji, której

podstawowym celem jest ochrona interesów obywate-

li oraz ﬁrm.

Wyjątkiprzewidzianewustawiedajądo-

skonałe narzędzia dla organów ścigania oraz kontro-

lnych, by tajemnica bankowa nie służyła celom prze-

stępczym, a jednocześnie chroni to interesy wspo-

mnianych grup oraz jest gwarantem stabilności sys-

1.

Czy przedłożony przez Pana projekt przewidu-

je ochronę prawną obywateli RP oraz ﬁrmdziałają-

cych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej?

2.

Jeśli nie, to jakie zamierza Pan podjąć kroki

w celu ochrony prawnej wspomnianych grup?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

(nr 6151)

do ministra ﬁnansów

w sprawie doprecyzowania przepisów

dotyczących samonaliczania podatku VAT

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat mamy do

czynienia ze zjawiskiem tzw. ﬁrmanctwa,polegającym

na wyłudzaniu podatku VAT.

Praktyki te powodują

duże straty dla budżetu państwa.

Według szacunków

w roku 2011 opiewały na kwotę 5,8 mld zł.

Praktyki te, choć rozpowszechnione nie tylko

w Polsce, szczególnie dotkliwie odbijają się na kondy-

cji ﬁnansowej uczciwych polskich przedsiębiorców.

Przepisy prawne obowiązujące w naszym kraju po-

wodują, że to oni ponoszą całkowitą odpowiedzial-

ność za nieuczciwe zamiary kontrahentów.

Nie ma

tutaj znaczenia, że dochowali oni należytej staran-

ności przy dokonaniu transakcji.

Urzędy skarbowe

choć często przyznają, że ﬁrmadziałaławdobrejwie-

rze, nakazują zwrot podatku wraz z odsetkami, kwe-

stionując rozliczenie transakcji.

Nierzadko są to kwo-

ty sięgające kilku milionów złotych, co powoduje po-

tężne straty dla przedsiębiorstwa, a czasami kończy

się nawet bankructwem.

Często kończy się to również zwalnianiem pra-

cowników, ponieważ ﬁrmazproblemamizazwyczaj

zaczyna od redukowania kosztów polegającym na re-

dukcji zatrudnienia.

Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane jest

doprecyzowanie obecnie obowiązujących przepisów

dotyczących dochowania należytej staranności pod-

czas rozliczania transakcji pomiędzy przedsiębior-

cami.

Zmiana ta powinna spowodować brak sytu-

acji, w której uczciwy przedsiębiorca po kilku latach

musi ponosić konsekwencje za nieuczciwego kontra-

henta.

Warto również nadmienić o wyroku Europej-

skiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie wę-

gierskiego przedsiębiorcy, gdzie jednoznacznie orze-

czono, że podatnik, „który podczas transakcji do-

chował należytej staranności i działał w dobrej wie-

rze, nie może w takiej sytuacji ponosić odpowie-

dzialności podatkowej”.

mające na celu zmianę krzywdzących obecnie prze-

pisów, biorąc pod uwagę wyrok Europejskiego Try-

bunału Sprawiedliwości?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

133

Interpelacja

(nr 6152)

do ministra transportu,

W ciągu ostatnich tygodni na kolei doszło do kil-

ku wypadków i incydentów.

W maju br. minister

transportu, budownictwa i gospodarki morskiej Sła-

womir Nowak powiedział: „Bezpieczeństwo na kolei

jest moim priorytetem od pierwszego dnia urzędo-

wania.

Mówię o tym, ale także robię w tym wzglę-

dzie bardzo dużo”.

Nasilająca się liczba wypadków

pociągów oraz innych niebezpiecznych zdarzeń

w ostatnim czasie budzi wśród pasażerów coraz wię-

cej wątpliwości co do bezpieczeństwa na polskiej ko-

lei.

Natężenie niebezpiecznych wypadków w ruchu

kolejowym jest bardzo ważnym sygnałem.

O ile kie-

dyś katastrofa kolejowa zdarzała się raz na dwa lata,

potem raz na dwa miesiące, to teraz zdarza się raz

na dwa tygodnie.

Katastrofy te ostatnio to wykole-

jenia i zderzenia pociągów.

Częstotliwość i rodzaje

wypadków wskazują na przyspieszający rozkład ca-

łego kolejowego systemu.

3 marca 2012 r. doszło do tragicznej katastrofy

kolejowej pod Szczekocinami.

W czołowym zderze-

niu dwóch pociągów pasażerskich zginęło 16 osób,

a 57 zostało rannych.

23 maja 2012 r., zaledwie dwa

miesiące później, doszło do kolejnego czołowego zde-

rzenia składów pasażerskich w Warszawie, ranne

zostały dwie osoby.

Zaledwie 4 dni później doszło do

kolejnego incydentu na kolei, ponownie zderzyły się

dwa pociągi, tym razem w Ostrowie Wielkopolskim.

Dzień później w Gliwicach, prawdopodobnie w wyni-

ku awarii hamulców, pociąg pasażerski nie wyhamo-

wał przed peronem i zatrzymał się dopiero 75 m za

krawędzią peronu, szczęśliwie nikomu nic się nie sta-

ło.

29 maja 2012 r. trzy puste cysterny wykoleiły się

ze składu pociągu towarowego na dworcu kolejowym

w Zebrzydowicach na południu Polski, nikomu nic

się nie stało.

Według Europejskiej Agencji Kolejowej polskie

koleje są najbardziej niebezpieczne w Unii Europej-

kolejowych, w całej UE – nieco ponad 2400.

Przodu-

jemy również w statystykach śmiertelnych wypad-

ków.

Specjaliści uważają, że przyczynami wypadków

są: zmiana pokoleniowa pracowników kolei i pogor-

szenie statusu społecznego kolejarzy, a także brak

nowoczesnych systemów bezpieczeństwa oraz ciągłe

remonty.

Trudno przyjąć jako wiarygodne stwierdzenia

prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, który zakli-

nając rzeczywistość, wbrew faktom mówi 24 maja:

„Jestem jednak przekonany, że następuje poprawa

zmienia.

Na pewno nie wszystko można zrobić z dnia

na dzień, ale i zarządcy, i przewoźnicy coraz więcej

uwagi poświęcają kwestiom bezpieczeństwa”.

1.

Proszę o przekazanie raportu z audytu proce-

dur bezpieczeństwa przeprowadzonego po wypadku

w Szczekocinach.

2.

Jakie są wyniki rozmów PKP z Bankiem Świa-

towym na temat dodatkowego audytu procedur i spo-

sobu funkcjonowania polskiej kolei?

3.

Jaki jest harmonogram wdrożenia przedstawio-

nych przez ministra Nowaka działań mających na

celu podniesienie bezpieczeństwa na kolei, a miano-

wicie:

a) Kiedy oraz w jakiej kwocie nastąpi zapowiada-

ne wzmocnienie ﬁnansoweUrzęduTransportuKo-

lejowego (UTK)?

b) Ile UTK przeprowadził kontroli stanu technicz-

nego lokomotyw, procedur na nastawniach i czasu

pracy maszynistów?

Jakie są wyniki przeprowadzo-

nych kontroli?

c) Czy i kiedy został przygotowany system szkoleń

dla dyżurnych ruchu i maszynistów kolei?

Proszę

o przedstawienie harmonogramu przeprowadzenia

ww. szkoleń.

d) Jakie prace podjęto w celu ujednolicenia stan-

dardów dotyczących bezpieczeństwa na kolei?

Czy

standardy te wejdą w życie w zapowiadanym termi-

nie, czyli do końca lipca br.?

e) Czy to prawda, że ministerstwo rozważa wpro-

wadzenie systemu monitoringu wideo w kabinie ma-

szynistów, jak i toru jazdy?

Jeżeli tak, to kiedy ten

system zacznie działać?

f) Kiedy zostanie wysłany pod obrady Sejmu rzą-

dowy projekt nowelizacji ustawy o transporcie kole-

jowym, który określi warunki szkolenia i egzamino-

wania maszynistów, oraz projekt dotyczący warun-

ków i czasu pracy personelu kolejowego, o których

w mediach mówił minister Nowak?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6153)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ogólnopolskiego badania

umiejętności trzecioklasistów

W tym roku do nieobowiązkowego ogólnopolskie-

go badania umiejętności trzecioklasistów przystąpi-

ło 10 tys. z 13 tys. szkół funkcjonujących w całym

134

kraju.

OBUT jest ﬁnansowanyześrodkówbudżeto-

wych oraz Unii Europejskiej.

CKE i MEN mają

w planach zorganizowanie kolejnego za rok.

Tak licz-

na reprezentacja szkół biorących udział w tym bada-

niu trzecioklasistów jest głównie spowodowana, jak

mówią dyrektorzy szkół, „oczekiwaniami władz

oświatowych”.

W liście podpisanym w imieniu Zespo-

łu Ogólnopolskiego Badania Umiejętności Trzecio-

klasistów przez koordynatora OBUT, skierowanym

do wychowawców klas trzecich szkół podstawowych,

czytamy, że celem tegoż badania jest dostarczenie

dodatkowego, obiektywnego instrumentu badania

umiejętności uczniów w zakresie podstawy progra-

mowej kształcenia ogólnego.

Niestety w opinii wszystkich zainteresowanych

– specjalistów, pedagogów, pracowników oświaty i ro-

dziców, tegoroczne OBUT, delikatnie mówiąc, jest

zaprzeczeniem wyżej przytoczonych zapewnień.

Pa-

dają też dużo poważniejsze zarzuty, iż grano na emo-

cjach dzieci, że jest to skandal, że w badaniu wyma-

gano od 9-latków myślenia na poziomie hipotetyczno-

-dedukcyjnym, co jest zupełnie nieuzasadnione

w stosunku do dzieci w tym wieku.

W efekcie przy-

chodzą do mojego biura oburzeni rodzice, którzy nie

godzą się, by ich dziecko było poddawane tego typu

negatywnym pod każdym względem eksperymen-

tom, które idąc dalej, nawet rodzą u niektórych ro-

dziców podejrzenia, że służą zupełnie niepedagogicz-

nym celom, jak np. sondowanie opinii rodziców na

temat likwidacji szkół, co byłoby prawdziwym skan-

dalem.

Trudno znaleźć sensowne powody dla polecenia

skierowanego do 9-latków: „Wyobraź sobie, że Twoja

wościami dotyczącymi tegorocznego OBUT zostanie

ono ocenione i przeanalizowane przez specjalistów

spoza CKE tak, by w przyszłym roku badanie to speł-

niło swoją rolę i nie szkodziło trzecioklasistom?

2.

Czy i jakie zostaną wyciągnięte konsekwencje

w stosunku do autorów oraz osób odpowiedzialnych

za przeprowadzenie w tym roku OBUT?

3.

Jakie są całkowite koszty opracowania i prze-

prowadzenia ogólnopolskiego badania umiejętności

trzecioklasistów w 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 6154)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie opłat za świadectwa szkolne

szkolnego docierają do mnie informacje o niezgod-

nym z prawem działaniu niektórych dyrektorów

szkół.

Wielu z nich wprowadziło wbrew prawu od-

płatność za wystawiane świadectwa szkolne.

Wymu-

szają oni od rodziców uczniów opłatę za świadectwo

pod pretekstem opłaty za jakiś bliżej niesprecyzowa-

ny znaczek, ewentualnie nakazują obligatoryjnie

wesprzeć szkołę niby dobrowolnym wykupem cegieł-

ki lub dodatkową wpłatą na komitet rodzicielski.

Nie

są to kwoty wysokie, jednak nie zmienia to faktu, iż

są one niezgodne z prawem, a dla rodzin najbiedniej-

szych jest to jednak znaczący wydatek.

Jeżeli według

danych GUS wśród małżeństw z co najmniej czwor-

giem dzieci aż 24% żyje w nędzy, a w rodzinach

z trojgiem dzieci 10,4%, gdzie w Polsce za żyjącą

czyli 334 zł na osobę, to kwota 5 czy 10 zł jest kwotą

dużą.

1.

Czy powyższy niezgodny z prawem proceder

jest znany ministerstwu?

2.

Jakie podjęto działania w celu zdyscyplinowa-

nia samorządów do wyeliminowania wyżej wymie-

nionego procederu?

3.

Do jakiej instytucji rodzice mogą zgłaszać tego

typu patologie, tak by szybko i skutecznie im prze-

ciwdziałać?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 6155)

do ministra edukacji narodowej

Resort edukacji w ramach jednego ze sztandaro-

wych projektów rządu – tworzenia społeczeństwa in-

formacyjnego – wprowadza do szkół technologie cy-

frowe (w maju 2008 r. premier Donald Tusk zapowie-

dział „informatyczną rewolucję w naszych szkołach”).

Program „Cyfrowa szkoła” jest kolejną po ﬁaskupro-

gramu „Komputer dla ucznia” próbą zagwarantowa-

135

nia nauczycielom i uczniom zakupu nowych kompu-

terów, laptopów czy rzutników.

Jednak przykłady

innych krajów dowodzą, że cyfryzacja szkół sprowa-

dzona wyłącznie do techniki komputerowej nie daje

pożądanych efektów.

Podstawowym wyzwaniem jest

umieszczenie w sieci odpowiednich treści edukacyj-

nych, e-podręczników i innych e-pomocy naukowych

tak, by nauka stała się bardziej atrakcyjna.

Resort

obowiązku wydania każdego dopuszczonego do użyt-

ku szkolnego podręcznika w wersji elektronicznej.

Według resortu wydawcy dobrowolnie takie opraco-

wują, na dowód czego podawane są dane: 64 podręcz-

niki funkcjonują już w formie elektronicznej (e-book,

forma multimedialna), a w trakcie procesu dopusz-

czenia w tej formie do użytku szkolnego jest 49 ko-

lejnych podręczników.

Sztandarowym projektem MEN w powyższym

zakresie jest projekt pod nazwą „E-podręczniki do

kształcenia ogólnego”, realizowany przez Ośrodek

Rozwoju Edukacji, a ﬁnansowanywramachjednego

z dwóch programów oświatowych Programu Opera-

cyjnego „Kapitał ludzki”.

Ostatecznym celem powyż-

szych działań ma być umieszczenie elektronicznych

podręczników na publicznym, otwartym portalu edu-

kacyjnym, umożliwiającym swobodny i darmowy do-

stęp do wszystkich podręczników w dowolnym miej-

scu i czasie.

Projekt w założeniach jest wart poparcia, ale me-

tody jego wdrożenia jak na razie kończą się ﬁaskiem.

Z ogłoszonych 14 czerwca br. wyników konkursu na

realizację projektu e-podręczników wynika, że udało

się wyłonić jedynie partnerów odpowiedzialnych za

stworzenia platformy, na której będą umieszczone

podręczniki, oraz partnerów, którzy opracują mate-

riały do edukacji wczesnoszkolnej oraz nauczania

matematyki i informatyki.

Zabrakło partnerów do

stworzenia przeważającej części podręczników: wszyst-

kich do nauki przedmiotów humanistycznych oraz

przyrodniczych.

Jak podają media, wartość rynku książek w Pol-

sce w 2010 r. wyniosła 2,94 mld zł, z czego podręcz-

niki szkolne to udział na poziomie 27,6%.

Kwota

45 mln zł przeznaczona przez rząd na stworzenie

e-podręczników jest według profesjonalnych wydaw-

nictw szkolnych stanowczo za niska, stąd ich bojkot

konkursu na te podręczniki.

Wydawcy boją się strat

ﬁnansowych spowodowanych spadkiem sprzedaży

podręczników w wersji papierowej, a rozporządzenie

z 21 lutego br. ministra edukacji sankcjonujące brak

obowiązku tworzenia wersji elektronicznej podręcz-

ników umożliwiło powyższe działania.

Naiwnością

okazały się zapowiedzi resortu edukacji, że wydaw-

nictwa dobrowolnie zrezygnują z części zysków, marż,

tantiem i za relatywnie niewielkie kwoty udostępnią

darmowe e-podręczniki.

1.

Czy dostęp do podręczników dopuszczonych do

użytku szkolnego w wersji elektronicznej jest od-

płatny?

Jeżeli tak, to proszę podać warunki tej od-

płatności.

2.

Na jakiej podstawie MEN informuje o satysfak-

cjonującej liczbie podręczników w wersji elektronicz-

nej?

Czy prawdziwe są dane: liczba podręczników

w wersji elektronicznej – 64, liczba wniosków o do-

puszczenie podręczników w wersji elektronicznej

– 49, liczba podręczników dopuszczonych do użytku

szkolnego w wersji papierowej – powyżej 1200?

3.

Czy prawdą jest, że ﬁrmy,którewygrałykon-

kurs na przygotowanie podręczników w ramach pro-

jektu „E-podręczniki do kształcenia ogólnego”, nie

mają doświadczenia w pisaniu podręczników?

4.

Czy i kiedy w ramach projektu „E-podręczniki

do kształcenia ogólnego” zostanie ogłoszony kolejny

konkurs?

W jaki sposób zostanie zapewnione zainte-

resowanie ww. konkursem profesjonalnych wydaw-

nictw szkolnych?

Czy i w jaki sposób zostanie zmie-

niona specyﬁkacjategokonkursu?

5.

W jakim terminie i w jakiej liczbie MEN prze-

widuje przygotowanie i nieodpłatne udostępnienie

e-podręczników przeznaczonych do wszystkich eta-

pów nauczania wszystkich przedmiotów szkolnych?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 6156)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie sprawdzianu kompetencji

Jak donoszą media, wyniki sprawdzianu kompe-

tencji na koniec szkoły podstawowej szóstoklasisty

są najgorsze od trzech lat.

Średni osiągnięty wynik

przez szóstoklasistę wynosi 22,75 punktu na 40 moż-

liwych, podczas gdy rok wcześniej średnia wynosiła

25,27 punktu, w roku 2010 – 24,56, a w roku 2009

– 25,8 punktu.

W oﬁcjalnymkomunikacieCKEczy-

tamy, że tegoroczny zestaw był nieco trudniejszy

od ubiegłorocznego, jednak to nie tłumaczy tak

złych wyników.

W tym roku egzamin, który ma na

wypadł niemal najgorzej w historii jego przeprowa-

dzania.

Najsłabiej w tym roku wypadły zadania,

które wymagały wykorzystania wiedzy w praktyce.

Średnia liczba punktów wyniosła zaledwie 3,72 na

8 możliwych.

Sprawdzian, zwany kompetencyjnym lub ponad-

przedmiotowym, ma kontrolować nie tylko wiedzę

ucznia, lecz także jego umiejętności.

Ma ocenić,

zumowanie, korzystanie z informacji i wykorzysty-

136

wanie wiedzy w praktyce.

Okazuje się, że mimo refor-

my programu uczniowie szkół podstawowych mają

coraz większe problemy z argumentowaniem i rozwią-

zywaniem zadań, z wyobraźnią przestrzenną.

Nieste-

ty nie czytają lektur, mają kłopoty z pisaniem, bezre-

ﬂeksyjnieczytająpolecenia.

Wzwiązkuzpowyższym

proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania:

1.

Czy tegoroczny test dla szóstoklasistów opra-

cowali nieodpowiedni specjaliści i w związku z tym

był on zbyt trudny, co odbiło się na gorszych wyni-

kach uczniów?

2.

Jaki jest sposób monitorowania nauczania, sko-

ro zauważa się obniżenie poziomu na podstawie wy-

ników egzaminów?

3.

Czy ministerstwo planuje przeprowadzenie dia-

gnozy przyczyn pogorszenia wyników sprawdzianu

kompetencji na koniec szkoły podstawowej?

Kiedy

i w oparciu o jakie kryteria?

4.

Czy i ewentualnie jakie działania przewiduje

podjąć resort, aby podnieść – co ważniejsze: nie ob-

niżać – poziom nauczania w szkołach podstawo-

wych?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 6157)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji

W kontekście decyzji w sprawie odwołania preze-

sa NFZ Jacka Paszkiewicza pojawiają się liczne pro-

blemy w funkcjonowaniu służby zdrowia.

Niezależnie

od oceny samej decyzji o odwołaniu prezesa, która to

decyzja jest pozytywnie oceniana przez większość

środowisk, sam moment zmiany na tak poważnym

stanowisku wydaje się wyjątkowo niefortunny.

W szpitalach w całej Polsce niedawno zabrakło

cytostatyków – podstawowych leków stosowanych

w leczeniu raka.

Leki sprowadzono w ramach proce-

dury importu docelowego.

Chorzy z dużym opóźnie-

niem, ale dostali leki, które ratują im życie.

Jednak

import docelowy to procedura skomplikowana, czaso-

chłonna i droga, najogólniej rzecz biorąc, polega na

sprowadzeniu leku z zagranicy dla konkretnego pa-

cjenta.

Jest ona realizowana na podstawie szczegóło-

wych i zweryﬁkowanych zaleceń lekarza.

Ważnym

problemem jest ponadto kwestia płatności za cytosta-

tyki sprowadzone w ramach importu docelowego, po-

nieważ ceny leków z importu docelowego są znacznie

droższe od zapisanych w umowach na chemioterapię.

Dodatkowo jeszcze bardziej sytuacja komplikuje

się po 1 lipca 2012 r., kiedy to nowe programy lekowe

zaczną podlegać w pełni regulacjom ustawy refunda-

cyjnej.

To z kolei wymusi m.in. zmiany w sposo-

bie rozliczania terapii pomiędzy świadczeniodawcą

a płatnikiem, głównie zmienią się zasady ﬁnansowa-

nia leków, szczególnie drogich.

Jak twierdzą specja-

liści, nie wiadomo nawet, ile szpitali podpisze kon-

trakty z NFZ, ponieważ narzucony przez resort sys-

tem jest tak skomplikowany, że dziś ani szpitale, ani

urzędnicy NFZ nie potraﬁąwyliczyć,ilezarealizację

tego czy innego programu dostaną pieniędzy, jeśli

wliczyć w to koszty badań i hospitalizacji.

Ponadto

NFZ nie będzie już mógł zapłacić za leki więcej niż

podana cena w obwieszczeniu ministra zdrowia

o programach lekowych oraz chemioterapii.

Import

celowy stanie się niemożliwy do zrealizowania bez

łamania przepisów ustawy, dlatego konieczne jest

znalezienie innych producentów (poza ﬁrmąSandoz),

którzy będą dostarczali brakujące leki dla chorych

na raka.

1.

Jakie są koszty cytostatyków zakupionych

w ramach importu docelowego w bieżącym roku?

2.

Od początku tego roku resort zdrowia toczy

rozmowy z innymi prywatnymi koncernami, które

produkują zamienniki leków cytostatycznych.

Czy

ministerstwo znalazło nowego producenta tych le-

ków?

Czy jest to polski, czy zagraniczny producent?

3.

Kto w sytuacji braku prezesa oraz wiceprezesa

ds. medycznych NFZ (niedawno z tego stanowiska

zrezygnował Maciej Dworski, a nowy nie został po-

wołany) będzie odpowiedzialny za wdrożenie w życie

nowych programów lekowych?

4.

Czy prawdą jest, że od 1 lipca pacjenci chorzy

na białaczkę i chłoniaki nie będą mieli zapewnionego

dostępu do dwóch cytostatyków stosowanych w che-

mioterapii przy tego rodzaju schorzeniach – dauno-

rubicyny i prokarbazyny, ponieważ zostały one po-

minięte w nowym zarządzeniu prezesa NFZ nr 26/

2012 w sprawie określenia warunków zawierania

kresie chemioterapia?

5.

Czy Pan Minister zagwarantuje, że po 1 lipca

2012 r. nie zabraknie leków dla chorych na raka?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

137

Interpelacja

(nr 6158)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ubóstwa dzieci w Polsce

UNICEF opublikował raport o ubóstwie wśród

najmłodszych w krajach rozwiniętych.

Raport ten

ukazuje, że milion polskich dzieci żyje w ubóstwie,

zbędnych do prawidłowego rozwoju.

Sytuacje dzieci analizowano na podstawie dwóch

wskaźników – pierwszy z nich, nazywany „poziomem

deprywacji dzieci”, mówi o braku możliwości zaspo-

kojenia określonych potrzeb.

Drugi zaś, „wskaźnik

ubóstwa względnego”, pokazuje sytuację dzieci w kon-

tekście dochodowym.

Według raportu UNICEF,

uwzględniając pierwszy czynnik, Polska znalazła się

na 24 miejscu z 29 badanych, jedynie wyprzedzając

pięć krajów, natomiast w przypadku drugiego wskaź-

nika Polska uplasowała się na 25 pozycji z 35 bada-

nych krajów.

Oznacza to ogromną przepaść między

Polską a większością krajów Unii Europejskiej.

W raporcie UNICEF za dzieci ubogie uznano te, ży-

jące w gospodarstwach domowych, których nie stać

na zapewnienie dwóch lub więcej pozycji z 14-punk-

towej listy, na której znalazły się m.in. zapewnienie

trzech posiłków dziennie, właściwe obuwie, odpo-

wiednie miejsce do odrabiania pracy domowej, pie-

niądze umożliwiające uczestnictwo w wycieczkach

klasowych, możliwość świętowania imienin i uro-

dzin, dostęp do Internetu.

Według raportu co piąte

polskie dziecko jest pozbawione chociaż dwóch z tych

rzeczy, które zapewniają właściwe funkcjonowanie

własnej wartości.

Te dzieci, które nie mają dostępu

jak i gorszą sytuację zdrowotną.

Natomiast w przy-

szłości są bardziej narażone na bezrobocie i na uza-

leżnienia.

Niezapewnienie dzieciom ochrony przed

ubóstwem jest jednym z najbardziej kosztownych błę-

dów, jakie może popełnić społeczeństwo.

Według autorów raportu szczególnie uderzające

są porównania między krajami o podobnych gospo-

darkach, które pokazują, iż polityka rządu może mieć

Raport ukazuje także, że milion polskich dzieci żyje

w rodzinach, których dochód jest niższy niż połowa

średniej krajowej.

W roku 2011 skrajnie uboga czteroosobowa rodzi-

a modelowi „mama, tata plus dziecko” musiało wy-

pensja minimalna – 1,1 tys. zł.

Przy założeniu, że za

osoba, zgodnie z danymi nie są w stanie przetrwać.

Za pensję minimalną pracuje 650 tys. Polaków.

Według ekspertów zasiłki rodzinne w Polsce są

mentem polityki prorodzinnej.

Niedawno ukazały się kolejne badania dotyczące

ubóstwa w Polsce, przeprowadzone przez Główny

Urząd Statystyczny.

Według ekspertów w ubiegłym

szym kraju rodzin w niezwykle trudnej sytuacji ma-

terialnej.

W biedzie żyło 2,6 mln Polaków.

W tym

W 2011 r. według GUS w ubóstwie żyło 6,7% Pola-

ków.

Ekstremalnej biedy przybyło po pięciu latach jej

spadku.

W roku ubiegłym w gospodarstwach domo-

wych w skrajnej biedzie żyło 9% osób.

Według GUS

jednak w najgorszej sytuacji są rodziny wielodzietne.

10,4%.

Perspektywy nie są dobre.

Wzrost wynagro-

dzeń jest mniejszy niż przed rokiem, zatrudnienie nie

rośnie, a bezrobocie jest wyższe niż w roku ubiegłym.

Oczekiwać można, iż liczba osób skrajnie ubogich

wzrośnie ponownie w skali nie mniejszej niż w 2011 r.

tuacja najmłodszego pokolenia Polaków ma ogromny

wpływ nie tylko na ich obecne, ale i na przyszłe życie.

Dorastanie w ubóstwie skutkuje gorszymi wynikami

w nauce, mniejszymi aspiracjami zawodowymi oraz

niższymi zarobkami w dorosłym życiu, a to z kolei

przyczynia się do pogłębiania niekorzystnej sytuacji

z pokolenia na pokolenie.

Ubóstwo dzieci to nie tylko

dziedziczenia ubóstwa, które całe rodziny, na długie

tychczasowe zapewnienia resortu (np. w odpowie-

dziach na moje interpelacje) zaprzeczają przytoczo-

nym danym.

MPiPS stoi na stanowisku, iż zabezpie-

czenie rodzin wielodzietnych jest w Polsce na odpo-

wiednim poziomie, który gwarantuje realne przeciw-

działanie ubóstwu.

1.

Czy przytoczone przeze mnie dane liczbowe

w raportach o rosnącej biedzie w Polsce UNICEF

oraz GUS są prawdziwe?

2.

Jak podają media, jedynie 140 tys. dzieci zyska

prawo do zasiłku rodzinnego po podwyżce progu do-

chodowego o 35 zł.

Natomiast milion polskich dzieci

wowych dóbr, niezbędnych do prawidłowego rozwoju.

Jaką pomoc zapewni ministerstwo dla pozostałych

dzieci objętych ubóstwem?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

138

Interpelacja

(nr 6159)

do ministra zdrowia

oraz zasad jej ﬁnansowania w 2013 r.

i latach następnych

Szanowny Panie Ministrze!

Przygotowywane

przez państwowego wojewódzkiego inspektora sa-

nitarnego w Szczecinie zmiany w dotychczasowych

zasadach funkcjonowania Państwowej Inspekcji Sa-

nitarnej w województwie zachodniopomorskim oraz

zasadach ﬁnansowaniainspekcjisanitarnejwroku

2013 i latach następnych mogą doprowadzić do likwi-

dacji akredytowanych laboratoriów przy powiato-

wych stacjach sanitarno-epidemiologicznych i zmniej-

szyć liczbę powiatowych stacji sanitarno-epidemio-

logicznych na terenie województwa zachodniopo-

morskiego

Inspekcja sanitarna od wielu lat otrzymuje bu-

dżet na wydatki pozapłacowe, niewystarczający na

planowych (dodatkowych, nakładanych po przyjęciu

budżetu).

Do końca 2012 r. stacje sanitarno-epidemiolo-

usług zleconych (badania i pomiary laboratoryjne,

szkolenia).

Uzyskane środki stanowią dochód budże-

tu państwa.

Dochody odprowadzane do budżetu pań-

stwa rekompensowane są w ramach rezerwy celowej

do końca 2012 r.

tem oraz o odpowiedź na pytanie: Jak będą ﬁnanso-

Poseł Stanisław Gawłowski

Koszalin, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6160)

do ministra spraw wewnętrznych

administracyjnych Policji i zastosowania

minimalizacji w zarządzaniach

dokumentacją procesową oraz wspomagania

przez funkcjonariuszy Policji

Szanowny Panie Ministrze!

Analizując procedu-

ry zarządzania dokumentacją procesową oraz wspo-

maganie obsługi w sprawie postępowań prowadzo-

nych przez funkcjonariuszy Policji, należałoby roz-

ważyć możliwość uproszczenia obowiązujących pro-

cedur administracyjnych.

Aktualnie prowadzona

dokumentacja jest bardzo obszerna.

Dla przykładu:

patrol Policji wezwany do kolizji drogowej na same

tylko formalności i wypełnianie obowiązkowych do-

kumentów, w ilości ok. 12 sztuk, traci przeciętnie

w praktyce 2–3 godz., które w znacznej przewadze

mógłby poświęcić innym obowiązkom, jakie pełni

na służbie.

Realizacja zarządzenia nr 254 komendanta głów-

wania strategicznego, sprawozdawczości i oceny pra-

cy Policji wynikła przede wszystkim z potrzeby prze-

modelowania systemu zarządzania strategicznego

w Policji w celu jego odbiurokratyzowania oraz

uproszczenia i stworzenie tym samym scentralizowa-

nego, zintegrowanego i zuniﬁkowanegosystemupo-

zwalającego na gromadzenie oraz przetwarzanie in-

formacji sprawozdawczych w Policji.

Składanie spra-

wozdań drogą elektroniczną w każdej komórce orga-

nizacyjnej Policji, na którą nałożony jest w chwili

obecnej taki obowiązek, automatycznie przełoży się

na usystematyzowanie oraz poprawę komfortu pracy

policjantów i pracowników jednostek terenowych Po-

licji, realizujących zarówno zadania związane z pla-

nowaniem strategicznym, jak i sprawozdawczością

w Policji.

Stanowczo zbyt obszerne procedury administra-

cyjne i formalne przekładają się bezpośrednio na bar-

dzo wysokie koszty obsługi administracyjnej, a roz-

legła biurokracja wydaje się być kuriozalna i nieko-

niecznie potrzebna w formie, w jakiej obowiązuje

w chwili obecnej.

Czynności te zabierają ponadto

funkcjonariuszowi cenny czas, który z powodzeniem

można by przeznaczyć na czynności faktyczne i wy-

pełnianie w tym zakresie policyjnych obowiązków.

Wprowadzenie postępowania przyspieszonego do

procedury karnej usprawniłoby prace w zakresie ści-

gania i karania sprawców przestępstw.

W odniesieniu

do uproszczenia procedur należy wspomnieć, że Ko-

menda Główna Policji w 2008 r. podjęła działania

zmierzające do opracowania i wdrożenia systemu

wspomagania ruchu drogowego (SWRD), co docelowo

ma usprawnić proces obsługi zdarzeń drogowych,

139

m.in. poprzez ograniczenie czasu sporządzania doku-

mentacji procesowej.

Przykładem może tu być obo-

wiązek przesłuchania podejrzanego przez prokura-

tora, łączący się w praktyce z koniecznością przewo-

żenia zatrzymanego do innego budynku, oczekiwa-

niem na wypełnienie przez prokuratora formalnych

dokumentów, w tym zatwierdzenia wniosku policji

o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym.

Przy-

kład jaki mamy w sytuacji kolizji drogowych, gdzie

ponad połowa zdarzeń kończy się zastosowaniem po-

stępowania mandatowego.

W takich przypadkach

dokumentacja ogranicza się do wykonania stosow-

nych zapisów w notatniku służbowym policjanta,

sporządzenia karty zdarzenia drogowego (niezbędnej

do wprowadzenia informacji do bazy systemu ewi-

dencji wypadków i kolizji – SEWiK) oraz wypełnienia

karty MRD 5/1 (niezbędnej do wprowadzenia punk-

tów karnych do ewidencji).

W przypadku konieczno-

ści przeprowadzenia czynności wyjaśniających w try-

kroczenia (np. odmowa przyjęcia mandatu) doku-

mentacja procesowa ogranicza się do notatki urzędo-

wej oraz protokołów oględzin pojazdów, a w razie

potrzeby – szkicu miejsca zdarzenia.

Szanowny Panie Ministrze, mając na uwadze wy-

żej podniesione uwagi, kieruję do Pana następujące

pytania:

1.

Czy, kiedy i w jakim zakresie istnieje możliwość

zmiany długiego, uciążliwego postępowania do przy-

spieszonej procedury karnej?

2.

Czy i kiedy resort rozważy możliwość uprosz-

czenia tych procedur?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6161)

do ministra zdrowia

w sprawie realizacji „Krajowego programu

przeciwdziałania narkomanii”

Szanowny Panie Ministrze!

13 kwietnia 2012 r.

pan minister Marek Haber przedstawił posłom in-

formację rządu o realizacji zadań wynikających

z „Krajowego programu przeciwdziałania narkoma-

nii” w 2010 r.

Jak wynikało z przedstawionej infor-

macji, utrzymuje się nadal niepokojący problem do-

stępu do leczenia substytucyjnego.

Lekami stosowanymi w substytucji w Polsce są

na dzień dzisiejszy metadon i buprenorﬁna, które

między innymi zapobiegają występowaniu objawów

zespołu abstynencyjnego.

Jak wynikało z informacji

przedstawionej przez ministra Habera, prowadzo-

nych było tylko 25 programów leczenia substytucyj-

nego, a aż sześć województw nie miało do niego do-

stępu.

Spadła również liczba lekarzy przeszkolonych

do prowadzenia wyżej wspomnianego leczenia z 332

do 42 lekarzy.

Informacja ministra Habera rekomenduje rów-

nież zwiększenie dostępu do leczenia substytucyjne-

go oraz zwiększenie nakładów ﬁnansowych NFZ

przeznaczonych na świadczenia zdrowotne w ambu-

latoryjnych placówkach leczenia uzależnień.

1.

Jakie kroki zostały podjęte w celu realizacji za-

łożeń z informacji ministra Habera?

2.

Jakie kroki zostaną podjęte przez Ministerstwo

Zdrowia w celu poszerzenia dostępu do leczenia sub-

stytucyjnego?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6162)

do ministra edukacji narodowej

dotyczących przeprowadzania

pisemnych egzaminów maturalnych

Szanowna Pani Minister!

Obecnie od dyrekcji

szkoły w dniu przeprowadzania egzaminu pisemnego

wymagane jest pełnienie dyżuru w stosownej placów-

ce szkolnej od godz. 5 do godz. 8 rano w celu odbioru

dostarczanych przez kuriera arkuszy egzaminacyj-

nych, przy czym dodatkowe godziny pracy nie są

w żaden sposób uwzględniane podczas ustalania wy-

sokości wynagrodzeń.

Przed rokiem 2005 (a w nie-

których przypadkach także 2004 r. i 2006 r.) arkusze

egzaminacyjne dostarczane były po południu w dniach

poprzedzających egzamin.

Pani następujące pytania:

1.

Jakimi przesłankami spowodowane są ww.

zmiany proceduralne?

2.

Na jakiej zasadzie od pracowników ww. placó-

wek wymaga się pełnienia dyżurów w dodatkowych

godzinach?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 26 czerwca 2012 r.

140

Interpelacja

(nr 6163)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie prac Parlamentu Europejskiego

nad dyrektywą zakazującą produkcji

oraz zażywania tabaki

Szanowny Panie Ministrze!

Parlament Europej-

ski prowadzi obecnie prace nad dyrektywą, która ma

na celu ukrócić produkcję oraz zażywanie wyrobów

tytoniowych mających przeznaczenie inne niż pale-

nie.

Do takich wyrobów zalicza się między innymi

popularną w Polsce tabakę.

Tabaka jest wyrobem tytoniowym zawierającym

nikotynę oraz substancje aromatyzujące.

Mimo iż

jest to wyrób tytoniowy, jego szkodliwy wpływ na

zdrowie człowieka jest nieporównywalnie mniejszy

niż w przypadku papierosów.

Jak pokazują badania

przeprowadzone przez centrum badania raka w He-

idelbergu, wyrób tytoniowy, jakim jest tabaka, jedy-

nie u osób zażywających ją nałogowo powoduje nad-

mierne wysuszanie śluzówki nosa.

Ponadto warto

zauważyć, iż większa część zażywanej tabaki dostaje

się przez gardło bezpośrednio do żołądka, gdzie jest

trawiona jak każdy inny pokarm.

Dzięki minimalnej

szkodliwości dla organizmu człowieka tabaka jest

zalecana jako substytut innych wyrobów tytonio-

wych, w szczególności papierosów.

Od 2000 r., kiedy to tabaka została w Polsce

zalegalizowana, na dobre zakorzeniła się w naszej

kulturze, szczególnie w rejonie Kaszub, gdzie jest

elementem tradycji ludowej i była spożywana od

setek lat.

To pokazuje, że delegalizacja zażywania wyrobu

tytoniowego, jakim jest tabaka, spowoduje utworze-

nie w Polsce kolejnego czarnego rynku, nad którym

rząd nie będzie miał kontroli ani też jakichkolwiek

zysków, jak w przypadku np. marihuany.

wości wobec delegalizacji zażywania wyrobów tyto-

niowych o przeznaczeniu innym niż palenie?

2.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Sprawiedli-

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6164)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie cen malin

Szanowny Panie Ministrze!

85% polskich malin

pochodzi z Lubelszczyzny, co daje ok. 100 tys. t rocz-

nie.

Więcej malin niż Polska produkuje tylko Rosja.

Mimo iż Lubelszczyzna jest potentatem w przetwór-

stwie owoców miękkich, ceny malin są bardzo niskie

i nie wystarczają rolnikom na zwrot kosztów produk-

cji.

Na dzień dzisiejszy ceny malin w okolicach Lubli-

na wahają się od 2 zł do 2,50 zł za 1 kg, przy czym

koszt produkcji 1 kg malin wynosi od 3,50 zł do na-

wet 5 zł.

dopłaty unijnej na 1 ha uprawy wynosi w tym roku

400 euro, przy czym z 1 ha można uzyskać od 6–7 t

owoców.

W dodatku dopłaty są przyznawane do wiel-

kości uprawy deklarowanej w roku 2008, a jeżeli ktoś

powiększył swoją uprawę, nie dostanie większej do-

płaty.

kom w skupach, utrzymują się już od trzech lat, co

spowodowało straty u ok. 20 tys. rolników na Lu-

belszczyźnie.

wiednie kroki, służące podniesieniu cen malin?

2.

Czy ministerstwo rolnictwa będzie kontrolo-

wać rynek owoców miękkich, by nie do chodziło do

sytuacji zaniżania cen?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6165)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zwolnień pracowników

sądów rejonowych likwidowanych

w woj. lubelskim

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z projektem

141

ści na terenie województwa lubelskiego mają zostać

zniesione następujące sądy rejonowe:

a) Sąd Rejonowy w Łukowie,

b) Sąd Rejonowy w Opolu Lubelskim,

c) Sąd Rejonowy w Rykach,

d) Sąd Rejonowy we Włodawie,

e) Sąd Rejonowy w Hrubieszowie,

f) Sąd Rejonowy w Janowie Lubelskim,

g) Sąd Rejonowy w Krasnymstawie.

stępujące pytanie: Ile osób, spośród dotychczas za-

trudnionych w ww. sądach rejonowych straci pracę

w wyniku wdrożenia w życie wspomnianego rozpo-

rządzenia?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6166)

do ministra transportu,

w sprawie zaskarżenia Polski

do Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej

Szanowny Panie Ministrze!

Komisja Europejska

zaskarżyła Polskę do Trybunału Sprawiedliwości za

opóźnianie wdrożenia dwóch dyrektyw.

Pierwsza to dyrektywa Parlamentu Europejskie-

to dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/

18/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r.

Polsce grozi kara

170 tys. euro za każdy dzień zwłoki.

W zawiązku z tym pozwolę sobie zadań następu-

jące pytania:

1.

Dlaczego ww. dyrektywy nie zostały wprowa-

dzone w terminie wyznaczonym przez Parlament?

Co stoi na przeszkodzie, aby wywiązać się z nich?

2.

Jakie kroki podejmie Pan, aby ww. dyrektywy

zostały wprowadzone?

3.

Jakie jest Pana stanowisko odnośnie do zarzu-

tów Komisji Europejskiej?

4.

W jaki sposób chce Pan zapobiec ww. karze?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6167)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie braku zmian

w przepisach telekomunikacyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

22 maja 2011 r. upłynął

oﬁcjalnyterminzmianyunijnychprzepisówtelekomu-

nikacyjnych.

W związku z opóźnieniem w zmianie prze-

pisów Komisja Europejska nałożyła karę pieniężną

w stawkach dziennych w wysokości 112 190,4 euro.

Ir-

racjonalne i nieroztropne jest utrzymanie obecnego

prawa, które skutkuje utratą przez budżet środków,

które można przeznaczyć na cele społeczne.

1.

Czy ministerstwo planuje zakończenie procesu

legislacyjnego w tej sprawie?

2.

Dlaczego Polska będzie płacić najwyższą

karę spośród zaproponowanych przez Komisję Eu-

ropejską?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6168)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 4 kwietnia 2012 r.

komitet stały Rady Ministrów zarekomendował rządo-

wi przystąpienie Polski do Partnerstwa na rzecz Otwar-

tego Rządu (Open Government Partnership).

Dnia 5 maja 2012 r. na stronie internetowej Mi-

nisterstwa Administracji i Cyfryzacji zostało umiesz-

czona notatka w formie „omówienia decyzji”, infor-

mująca, iż Rada Ministrów zdecydowała, że zanim

przystąpimy do Partnerstwa na rzecz Otwartego

Rządu, trzeba opracować dokładny plan działań.

Re-

gulacje związane z tym obszarem były już w Polsce

przedmiotem konﬂiktów,chcielibyśmy,bytymrazem

pakiet został szczególnie dobrze przemyślany i przy-

gotowany (za: notatka z 5 maja 2012 r.).

Ostateczną decyzję Rada Ministrów miała podjąć

na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2012 r.

Obecnie

nie jest znany wynik posiedzenia w tej sprawie.

stępujące pytanie: Jak brzmi literalna treść ww. de-

cyzji wspomnianej w notatce z 5 maja i dlaczego nie

została ona upubliczniona w całości?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

142

Interpelacja

(nr 6168)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Dnia 4 kwietnia 2012 r.

gotowany(za: notatka z 5 maja 2012 r.).

stępujące pytanie: Jaka decyzja została ostatecznie

podjęta w sprawie przystąpienia Polski do inicjatywy

OGP?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Interpelacja

(nr 6169)

do ministra zdrowia

w sprawie wprowadzenia

regulacji ustawowych dotyczących

zawodu ﬁzjoterapeuty

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

Pańską uwagę na brak ustawowych regulacji doty-

czących jednego z zawodów medycznych – ﬁzjotera-

peuty, który ogranicza dostęp pacjentów do profesjo-

nalnej ﬁzjoterapii, powoduje wydłużenie procesu

odzyskiwania sprawności ruchowej oraz prowadzi do

zaniedbań w zakresie wczesnej interwencji i proﬁlak-

tyki, zwiększając koszty przeznaczone na leczenie.

Powoduje także wiele problemów w systemie eduka-

cji ﬁzjoterapeutówizagrażabezpieczeństwupacjen-

tów leczonych przez osoby bez właściwego przygoto-

wania medycznego.

Obecne przepisy prawne zezwalają na wykonywa-

nie zawodu ﬁzjoterapeutyosobom,któreukończyły

studia wyższe I stopnia na kierunku ﬁzjoterapiainie

zobowiązują tych osób do dalszego kształcenia.

W 26 krajach Unii Europejskiej zawód ﬁzjotera-

peuty jest zawodem regulowanym, zaliczanym do

zawodów zaufania publicznego.

W wielu krajach Eu-

ropy, w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie uwzględ-

niono zalecenia Światowej Konfederacji Fizjotera-

peutów przyznające ﬁzjoterapeutomprawodobada-

nia i oceniania możliwości funkcjonalnych w celu

zaprogramowania procesu ﬁzjoterapii,doboruodpo-

wiednich środków i metod oraz powtórnej oceny sku-

teczności prowadzonej terapii.

Światowa Konfedera-

cja Fizjoterapeutów stoi na stanowisku, że bezpo-

średni dostęp do usług ﬁzjoterapeutycznychskraca

czas przywracania sprawności psychoﬁzycznejoso-

bom chorym, ułatwia wdrażanie wczesnej proﬁlak-

tyki i znacznie zmniejsza nakłady ﬁnansowepaństwa

na proces leczenia.

Fizjoterapia jest integralną częścią nauk medycz-

nych.

Fizjoterapeuci (stanowiący blisko 60-tysięczną

grupę zawodową) pracują w niemal wszystkich od-

działach klinicznych, w różnych dziedzinach medy-

cyny, dlatego zasadne jest wprowadzenie indywidu-

alnych uregulowań ustawowych, tak jak zrobiono to

w przypadku lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgnia-

rek, położnych, farmaceutów, diagnostów laborato-

ryjnych oraz częściowo ratowników medycznych.

Czy zamierza Pan Minister wprowadzić uregulo-

wania ustawowe dotyczące bezpośrednio zawodu ﬁ-

zjoterapeuty, regulujące zasady wykonywania tego

zawodu, w tym kształcenia, uzyskiwania prawa do

wykonywania zawodu, kompetencji i zasad odpowie-

dzialności zawodowej?

Takie uregulowanie prawne

spowoduje szereg pozytywnych skutków zdrowot-

nych i ekonomicznych oraz zabezpieczy dobro pacjen-

tów poddawanych ﬁzjoterapii.

Zdaniem ﬁzjoterapeutówniezbędnejestwprowa-

dzenie zasad dotyczących standardów badania ﬁzjo-

terapeutycznego, programowania ﬁzjoterapiiipro-

wadzenia dokumentacji ﬁzjoterapeutycznej.

Obecny

brak wytycznych dotyczących sposobu wykonywania

badania ﬁzjoterapeutycznegoorazutrudnianieprze-

prowadzenia badania czynnościowego przez ﬁzjote-

rapeutów może prowadzić do błędnej oceny stanu

funkcjonalnego oraz niewłaściwego doboru metod

usprawniania, a tym samym do zagrożenia zdrowia

pacjentów, wydłużenia czasu leczenia oraz zwiększo-

nych nakładów na leczenie.

Czy zamierza Pan Minister wprowadzić standar-

dy postępowania oraz jednolitą dokumentację ﬁzjo-

terapeutyczną, a także obowiązek jej prowadzenia

w placówkach medycznych?

Takie uregulowanie

prawne pozwoli na kontrolę efektów procesu ﬁzjote-

rapii, a także ułatwi monitorowanie jakości świad-

czonych usług oraz stwierdzenie konieczności konty-

nuacji terapii u osób, u których wykazano poprawę,

i ograniczenie zabiegów u osób, u których w określo-

nym czasie nie zaobserwowano postępów.

Dokumen-

tacja efektów terapii leczonych osób i kontrola postę-

pów zoptymalizuje czas terapii i spowoduje zaintere-

143

sowanie ﬁzjoterapeutów kształceniem podyplomo-

wym zapewniającym zdobycie wiedzy i umiejętności

praktycznych umożliwiających zwiększenie skutecz-

ności stosowanych działań.

Czy zamierza Pan Minister wprowadzić odpowie-

dzialność zawodową ﬁzjoterapeutów,któraograniczy

niewłaściwe wykonywanie zabiegów oraz nieumiejęt-

ne dostosowywanie swych działań do nadrzędnych

celów rehabilitacji?

Fizjoterapeuci powinni podlegać

odpowiedzialności zawodowej za naruszenie zasad

etyki zawodowej lub przepisów dotyczących wykony-

wania zawodu.

Podniesie to jakość świadczonych

usług ﬁzjoterapeutycznych.

Czy zamierza Pan Minister wprowadzić zmiany

mające na celu podniesienie i wyrównanie poziomu

kształcenia we wszystkich uczelniach kształcących

ﬁzjoterapeutówwPolsceorazobowiązekpodnosze-

nia kwaliﬁkacjizawodowychizachowaniaciągłości

pracy zawodowej?

Wskazane byłoby, aby prawo wy-

konywania zawodu ﬁzjoterapeutynaterytoriumRze-

czypospolitej Polskiej posiadała tylko i wyłącznie

osoba, która zda z wynikiem pozytywnym egzamin

państwowy i wykaże się określonymi w ustawie kwa-

liﬁkacjami.

Pozwoli to na weryﬁkację poziomu

kształcenia w poszczególnych uczelniach i przygoto-

wanie zawodowe przyszłych ﬁzjoterapeutów.

Uregu-

lowania prawne wprowadzające obowiązek ciągłego

podnoszenia kwaliﬁkacjizawodowychorazzachowa-

nia ciągłości pracy zawodowej zapewnią podniesienie

poziomu kwaliﬁkacjiﬁzjoterapeutów.

Stałeaktuali-

zowanie wiedzy i praktycznych umiejętności zawodo-

wych w trakcie szkoleń specjalistycznych, zawodo-

wych kursów dokształcających i w procesie samo-

kształcenia podniosą poziom usług świadczonych

pacjentom.

Czy zamierza Pan Minister utworzyć organ spra-

wujący kontrolę nad należytym wykonywaniem za-

wodu ﬁzjoterapeuty,np.samorządzawodowyﬁzjote-

rapeutów?

Samorząd taki, wyposażony w odpowied-

nie kompetencje, mógłby np. dopuszczać kandydatów

na ﬁzjoterapeutówdowykonywaniazawodu,prowa-

dzić rejestr osób posiadających prawo wykonywania

zawodu, prowadzić edukację zdrowotną i promocję

zdrowia.

Warto zauważyć, że obecnie w Polsce nie ma

instytucji czuwającej nad jakością usług ﬁzjoterapeu-

tycznych i decydującej o możliwości wykonywania

zawodu na podstawie udokumentowanego przebiegu

kształcenia.

Z danych zgromadzonych przez Stowa-

rzyszenie Fizjoterapia Polska wynika, że usługi ﬁzjo-

terapeutyczne świadczone są przez osoby bez wyma-

ganego przygotowania i wykształcenia (często przez

obywateli innych narodowości), co stanowi poważne

ża czas leczenia.

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6170)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

lejnego stopnia wodnego na Wiśle w rejonie Ciecho-

cinek – Nieszawa i dochodzącymi sygnałami o moż-

liwości odstąpienia od realizacji tej inwestycji ma-

jącej wielki wpływ na regulację dolnej Wisły pod

wzglądem hydrotechnicznym i transportowym.

Mój

niepokój budzi propozycja zaniechania tego przed-

sięwzięcia oraz forsowany przez niektóre grupy plan

rozbiórki stopnia wodnego we Włocławku.

Moim

zdaniem pomysły te są wielce niebezpieczne dla na-

szego kraju, a zwłaszcza dla województwa kujawsko-

-pomorskiego, oraz niosą zagrożenie dla środowiska

przyrodniczego.

Warto zauważyć, że sprawa ta jest znacząca dla

bezpieczeństwa mieszkańców oraz kluczowa dla roz-

woju Kujaw i Pomorza w aspekcie społeczno-gospo-

darczym.

Obecnie działający stopień wodny we Wło-

cławku jest fundamentalną częścią gospodarki wod-

nej i ochrony przeciwpowodziowej w rejonie dolnej

Wisły.

Obiekt ten nie jest przystosowany do samo-

dzielnej pracy i narzuca konieczność nieustannego

zabezpieczania przed poważną w skutki społeczne

i przyrodnicze katastrofą.

Ważnym, kolejnym ogni-

wem jest budowa stopnia w rejonie Ciechocinek

– Nieszawa.

Powstanie tego obiektu wykluczy istniejące i po-

tencjalne zagrożenia dla stopnia wodnego we Wło-

cławku oraz przyniesie wiele konkretnych korzyści.

W mojej ocenie do najważniejszych należą:

— zmniejszenie zagrożenia powodziowego dla

Włocławka, Ciechocinka i Torunia,

— poprawa warunków nawigacyjnych na Wiśle,

— zwiększenie możliwości transportowych na

Wiśle,

— rozwój wielu funkcji gospodarczych w rolnic -

twie, turystyce i transporcie na obszarze wojewódz-

twa kujawsko-pomorskiego i województw ościen-

nych,

— kontynuacja prac na rozwojem europejskich

dróg wodnych E70 i E40, które w przyszłości mogą

odegrać ważną turystyczną i gospodarczą rolę.

Mając na uwadze powyższe różnorodne korzyści,

inwestycja ta została zapisana w najważniejszej stra-

tegii rozwoju województwa oraz w „Planie zagospo-

darowania przestrzennego województwa kujawsko-

-pomorskiego”.

Dodam, że projekt budowy wyżej

wspomnianego stopnia wodnego jest powszechnie

akceptowany przez mieszkańców lokalnych społecz-

ności miast i gmin położonych w bezpośrednim są-

siedztwie Wisły.

144

Czy podziela Pan Minister moją opinię na temat

budowy stopnia wodnego w rejonie Ciechocinek

– Nieszawa?

Jakie są plany ministerstwa w sprawie

budowy kolejnego stopnia wodnego na Wiśle?

Będę zobowiązany za konkretną i wnikliwą odpo-

wiedź.

Z poważaniem

Poseł Tomasz Szymański

(nr 6171)

do ministra edukacji narodowej

dotyczących potrzeby odwołania

za trzymiesięcznym wypowiedzeniem,

z końcem roku szkolnego,

w związku z likwidacją szkoły

Szanowna Pani Minister!

Coraz częściej zachodzi

potrzeba odwołania dyrektora placówki oświatowej

ze stanowiska za trzymiesięcznym wypowiedzeniem

z końcem roku szkolnego w związku z jej likwidacją.

Dotyczy to sytuacji, gdy powierzenie funkcji jeszcze

nie wygasło.

Jedyny artykuł traktujący o odwołaniu

dyrektora nie uwzględnia takiej sytuacji:

„Art. 38.

(169)

1.

Organ, który powierzył nauczy-

cielowi stanowisko kierownicze w szkole lub pla-

cówce:

1) odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowni-

czego w razie:

a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzy-

miesięcznym wypowiedzeniem,

b) ustalenia negatywnej oceny pracy lub negatyw-

ny pracy nauczycieli – bez wypowiedzenia,

c) złożenia przez organ sprawujący nadzór pedago-

2) w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po

szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której

prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorial-

nego – ministra właściwego do spraw kultury i ochro-

ny dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczy-

ciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku

dzi na pytanie: Czy ministerstwo widzi potrzebę

zmiany uregulowań prawnych w ustawie o systemie

oświaty dotyczących problemu potrzeby odwołania

dyrektora ze stanowiska za trzymiesięcznym wypo-

wiedzeniem z końcem roku szkolnego w związku

z likwidacją szkoły?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kowalski

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6172)

do ministra środowiska

w sprawie poważnych szkód wyrządzanych

Szanowny Panie Ministrze!

Docierają do mnie

niepokojące informacje ze strony władz samorządo-

wych oraz rolników z gminy Włodowice w wojewódz-

twie śląskim dotyczące dotkliwych szkód wyrządza-

nych przez zwierzęta leśne, głównie dziki, w miejsco-

wych uprawach polowych.

Problem ten jest bardzo poważny, ponieważ zwięk-

szająca się systematycznie populacja zwierząt łow-

nych niszczy uprawy i płody rolne, zagrażając tym

samym interesom ekonomicznym rolników.

Większość rolników, chcąc zmniejszyć zakres tzw.

szkód łowickich, próbuje na własną rękę chronić swe

uprawy (np. poprzez budowanie prowizorycznych

ogrodzeń lub nawet osobiste pilnowanie zagrożonych

pól), co naraża ich na dodatkowe koszty, a przede

wszystkim (jak ma to miejsce w przypadku dzików)

może narażać ich również na bezpośrednie niebez-

pieczeństwo związane z potencjalnym atakiem dzi-

kiego zwierzęcia.

Odszkodowania wypłacane w przypadku powsta-

łych szkód łowieckich są w zasadzie symboliczne i w żad-

nym razie nie rekompensują rolnikom w całości po-

niesionych przez nich strat.

Poszkodowani rolnicy oczekują od Ministerstwa

Środowiska zdecydowanych, skutecznych działań,

które gwarantowałyby ich uprawom polowym ochro-

nę przed szkodliwą działalnością zwierzyny łownej.

niczenie pogłowia zwierząt leśnych (dzików) poprzez

zwiększenie odstrzałów w planach łowieckich sporzą-

dzanych przez koła łowieckie?

3.

Czy Pański resort podejmie działania w kie-

runku nowelizacji ustawy o szkodach łowieckich,

w wyniku której Skarb Państwa ponosiłby wraz

145

z kołami łowieckimi koszty odszkodowania za szkody

lowych?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6173)

do ministra zdrowia

formacje od osób chorych, skarżących się na brak

wielu nowoczesnych leków innowacyjnych na kolej-

nych listach refundacyjnych.

W związku z taką sy-

tuacją znaczna liczba farmaceutyków stosowanych

z powodzeniem w innych krajach nie jest niestety

nadal dostępna dla polskich pacjentów.

Zgodnie z zapowiedziami Ministerstwa Zdrowia

na nowej, obowiązującej od dnia 1 lipca liście refun-

dacyjnej znajdą się wyczekiwane od kilku lat przez

chorych na cukrzycę dwa analogi insulin długo dzia-

łających: Insulinum glargine (nazwa handlowa Lan-

tus) i Insulinum detemirum (nazwa handlowa Leve-

mir).

Dostępność tego rodzaju farmaceutyków będzie

wielkim udogodnieniem dla chorych, ponieważ ich

przedłużone działanie znacznie zmniejszy ryzyko

niedocukrzenia organizmu i pozwoli utrzymać wła-

ściwy poziom cukru w ciągu nocy.

Pacjenci chorzy na cukrzycę uskarżają się jednak

na nieobecność na kolejnych listach leków refundo-

wanych nowoczesnych leków inkretynowych hamu-

jących rozwój choroby i opóźniających konieczność

roku 2005, ale w Polsce stosuje się je niezwykle rzad-

ko, z uwagi na wysoki koszt terapii i brak refundacji.

Farmaceutyki te uzyskały pozytywne rekomendacje

Agencji Oceny Technologii Medycznych, w związku

z czym nie powinny istnieć merytoryczne przeszkody

do ich refundacji.

Co więcej, eksperci podkreślają, iż

leki inkretynowe pozwalają niezwykle skutecznie

kontrolować poziom glukozy we krwi, bez ryzyka

przybierania na wadze, przez co mogą skuteczniej niż

leki starszej generacji przeciwdziałać wielu groźnym

powikłaniom, takim jak: amputacje kończyn dolnych,

zawały serca, trwałe uszkodzenia nerek oraz poważ-

ne zaburzenia neurologiczne.

Eksperci są zdania, że refundacja leków inkrety-

nowych mogłaby w nieodległej przyszłości przynieść

budżetowi państwa wymierne korzyści w postaci

znacznie mniejszych wydatków na renty, długoletnią

rehabilitację i opiekę z powodu niesprawności nad

chorymi na cukrzycę.

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia, z uwagi na ogrom-

ne zapotrzebowanie ze strony chorych, dokona w naj-

bliższym czasie korekty listy refundacyjnej pod ką-

tem wprowadzenia na nią innowacyjnych leków in-

kretynowych?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6174)

do ministra zdrowia

w sprawie stosowania szczepionek

zaleconych (nieobowiązkowych)

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z obowiązu-

jącymi przepisami dotyczącymi szczepień zalecanych

(nieobowiązkowych) pacjenci kupują je na własną

rękę w aptekach.

Zakup nie może być dokonany bez-

pośrednio przez przychodnie, w związku z czym le-

karze nie mają żadnego wpływu na to, w jakich wa-

runkach preparaty są przechowywane przez pacjen-

tów zanim traﬁąonedopunktuszczepień.

Pacjenci zazwyczaj nie wiedzą, jak ogromny

wpływ na bezpieczeństwo i skuteczność przyjmowa-

nych przez nich szczepionek mają warunki ich prze-

chowywania oraz transportu.

Szczepionki są lekami

pochodzenia biologicznego i jako takie muszą być

przechowywane w warunkach tak zwanego „zimne-

go łańcucha”, tzn. w temperaturze między +2 a +8

stopni.

Po zakupieniu w aptece szczepionka powinna

być transportowana jak najkrócej, w opakowaniu za-

bezpieczającym ją przed zmianami temperatury

wprost do miejsca użycia (przychodni) lub umieszczo-

na w lodówce, jeśli termin szczepienia przypada na

później.

Tymczasem preparaty są najczęściej źle

przechowywane, co nieodwracalnie niszczy ich struk-

turę i powoduje utratę właściwości.

Brak zachowania w przypadku szczepionek zale-

canych procedur tzw. zimnego łańcucha powoduje, że

bardzo wielu pacjentów musi je wyrzucać, mimo że

wydali na nie spore sumy pieniędzy.

Poza tym sami

lekarze nie mogą być pewni, że dana szczepionka

była przechowywana we właściwych warunkach, nie

mogą zagwarantować w związku z tym jej skutecz-

ności, a czasem – w obawie o zdrowie pacjenta – od-

mawiają wykonania szczepienia.

146

2.

Czy bierze Pan pod uwagę możliwość podjęcia

działań zmierzających do przywrócenia możliwości

wykonywania szczepień zalecanych preparatami za-

kupionymi przez przychodnie?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6175)

do ministra zdrowia

w sprawie programów proﬁlaktyki

zdrowotnej realizowanych

przez samorządy gminne

coraz więcej gmin ﬁnansujezwłasnychśrodkówpro-

ﬁlaktyczneprogramyzdrowotneskierowanedolo-

kalnych społeczności.

Najczęściej są to badania ko-

biet w kierunku wykrywania raka piersi i szyjki ma-

cicy lub szczepienia dziewcząt przeciwko wirusowi

HPV.

Od roku 2009 samorządy przed przystąpieniem

do realizacji badań lub też szczepień zobowiązane są

uzyskać opinię Agencji Oceny Technologii Medycz-

nych (OTM).

Z danych tejże instytucji wynika, iż

w ciągu minionych lat wpłynęło do niej celem zaopi-

niowania 385 programów.

W ubiegłym roku było

69 tego rodzaju zleceń, a w roku 2010 – 169.

Jednak prawie co trzecie zgłoszenie nie spełnia

podstawowych warunków programu zdrowotnego

z powodu braku podstawowych danych (jak choćby

oszacowanie populacji, do której mają być kierowa-

ne), a czasem nawet całkowitą niezgodnością z obo-

wiązującą obecnie praktyką kliniczną i najnowszymi

badaniami naukowymi.

Zasadniczy problem polega na tym, że obowiązu-

jące przepisy nie przewidują żadnych sankcji za nie-

dopełnienie obowiązku przedłożenia propozycji pro-

gramu zdrowotnego do oceny.

Ponadto nawet nega-

tywne opinie AOTM o konkretnych programach

zdrowotnych nie są wiążące dla samorządów i gminy

nie muszą w takich przypadkach rezygnować z za-

planowanych badań lub szczepień.

Dzieje się tak, po-

nieważ ustawa nie przewiduje możliwości wstrzyma-

nia przez agencję rządową AOTM jakiegokolwiek

wadliwego programu lub też sprawowania nad nim

kontroli merytorycznej.

W wyniku tego część wydat-

kowanych przez samorządy pieniędzy jest po prostu

marnowana, a realizacja części programów zdrowot-

nych nie jest zupełnie koordynowana z działaniami

NFZ bądź Ministerstwa Zdrowia, które również ﬁ-

nansują proﬁlaktykęzdrowotną.

cyjne w celu poszerzenia kompetencji Agencji Oceny

Technologii Medycznych, które wpłynęłyby na rze-

czywiste blokowanie przez nią słabych programów

zdrowotnych i dzięki temu uniemożliwiałyby samo-

rządom wydatkowanie środków na tego rodzaju wa-

dliwe przedsięwzięcia?

3.

Czy resort zdrowia może podjąć działania

w celu zwiększenia przepływu informacji o proﬁlak-

tyce zdrowotnej realizowanej przez samorządy gmin-

ne, NFZ i Ministerstwo Zdrowia?

4.

Czy w celu uniknięcia przez gminy przypadko-

wych decyzji w zakresie wyboru programów zdrowot-

nych mogłyby one korzystać z programów wzorco-

wych, opracowywanych np. przez NFZ?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6176)

do ministra ﬁnansów

w sprawie możliwości umarzania zobowiązań

podatkowych od samodzielnych publicznych

przekształcanych w spółki

Szanowny Panie Ministrze!

Począwszy od 1 lipca

2011 r. istnieje możliwość przekształcenia samodziel-

nych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w spół-

ki kapitałowe na podstawie ustawy z dnia 15 kwiet-

ku z jej regulacjami powstaje szereg wątpliwości na-

tury podatkowej.

Samodzielne publiczne zakłady

opieki zdrowotnej korzystają ze zwolnienia z podatku

niem, że dochód będzie przeznaczony i wydatkowany

na cele statutowe bez względu na termin.

Przepisy

ustawy nie pozostawiają wątpliwości, że nabycie

przez ZOZ środków trwałych oraz wartości niemate-

rialnych i prawnych służących bezpośrednio realiza-

cji celów statutowych oraz na opłacenie podatków

uważane za wydatkowanie dochodu na cele statuto-

we.

Jednak szereg ZOZ-ów przeznaczało dochód na

147

fundusz zakładu zgodnie z art. 58 ust.1 pkt 1 ustawy

W związku z takimi zaszłościami pojawiają się

następujące wątpliwości:

— czy przekształcenie SPZOZ w spółkę kapita -

łową powoduje utratę dotychczasowego zwolnienia

przez SPZOZ oraz powstanie obowiązku podatko-

wego po stronie spółki w zakresie dochodu SPZOZ,

który został przeznaczony w całości na fundusz za-

kładu,

— za jaki okres powstaje przedmiotowy obowią -

zek podatkowy, tj. za ile lat wstecz podatek należy

uiścić, mając na względzie przepisy Ordynacji podat-

kowej wprowadzające 5-letni okres przedawnienia

takich zobowiązań,

— czy wydatkowanie dochodów SPZOZ przez

SPZOZ na nabycie obligacji Skarbu Państwa zgodnie

z art. 17 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym, spo-

woduje konieczność uiszczenia podatku dochodowego

przez spółkę kapitałową powstałą w wyniku prze-

kształcenia.

W mojej ocenie, mając na względzie przepis art. 80

ust. 4 ustawy o działalności leczniczej powoduje, że

spółka wstępuje we wszystkie uprawnienia SPZOZ,

bez względu na ich naturę, a więc także w obowiązki

prawnopodatkowe.

Oznacza to, że z chwilą prze-

kształcenia spółka traci zwolnienie podatkowe, ale

wyłącznie w zakresie dochodów uzyskanych przez

samą spółkę.

Przyjęcie tezy o konieczności zapłace-

nia podatku przez SPZOZ, który prowadząc racjonal-

ną gospodarkę ﬁnansową,cowtychinstytucjachjest

rzadkością, wypracował zysk i kumulował go przez

kilka lat w celu zapewnienia bezpieczeństwa ﬁnan-

sowego, godzi w elementarne zasady sprawiedliwości,

tym bardziej że ustawa o działalności leczniczej prze-

widuje umorzenie zobowiązań podatkowych SPZOZ

przekształcanych w spółki.

2.

Czy w razie przyjęcia tezy o konieczności po-

wstania obowiązku podatkowego w takich wypad-

kach Ministerstwo Finansów bierze pod uwagę za-

niechanie ustalania poboru podatku od tego rodzaju

dochodów?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6177)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych ZUS wynika,

że w ubiegłym roku wydał on 7 mld zł na zasiłki wy-

płacane z tytułu niezdolności do pracy.

Jednak jak wy-

nika z przeprowadzonych przez tę instytucję kontroli,

aż co 10 zwolnienie było wydane bezpodstawnie.

Według ekspertów główna przyczyna lawinowego

wzrostu liczby takich zwolnień tkwi w niekorzystnej

sytuacji na rynku pracy.

Podobna sytuacja miała

miejsce w roku 2009, kiedy Polacy, bojąc się pogar-

szającej się sytuacji gospodarczej i związanym z tym

niebezpieczeństwem redukcji etatów, zaczęli masowo

korzystać z ﬁkcyjnychzwolnień.

Liczbanieobecności

w pracy z tego powodu wzrosła aż o 26 mln w porów-

naniu z rokiem 2008.

W ubiegłym roku zaobserwowano podobne zjawi-

sko.

Nawet w okresie wiosenno-letnim, kiedy z regu-

ły spada liczba absencji, liczba zachorowań przekro-

czyła 10 mln dni.

Zdaniem ekspertów było to efektem

utrzymania.

Tymczasem ﬁkcyjnezwolnieniaobciążająnietylko

samych pracodawców, ale również i gospodarkę krajo-

wą.

Tylko w ubiegłym roku absencje chorobowe kosz-

towały ZUS i polskie ﬁrmyłącznieponad18,2mldzł.

Z pewnością wiele tego rodzaju wydatków było nie-

uzasadnionych, skoro w wyniku przeprowadzonych

kontroli ZUS wstrzymał lub zawiesił wypłatę świad-

czeń chorobowych na kwotę prawie 150 mln zł.

Pro-

gnozy wypłacalności Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych wskazują, że dotkliwym efektem nieuzasad-

nionych wypłat będzie deﬁcytfunduszuchorobowego

FUS, który w latach 2013–2017 może wynieść nawet

17 mld zł.

3.

Czy Pański resort podejmuje działania w celu

takiego uszczelnienia systemu, który nie dopuszczał-

by możliwości powstawania tak wielkich nadużyć?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

148

Interpelacja

(nr 6178)

do ministra pracy i polityki społecznej

absolwentów na rynku pracy

Szanowny Panie Ministrze!

Według szacunko-

wych danych pod koniec czerwca na rynku pracy po-

jawi się ponad pół miliona tegorocznych absolwentów

różnego typu szkół.

Młodzi ludzie zaczną szukać płat-

nego zajęcia, ale większość z nich z powodu braku

doświadczenia zawodowego, którego wymagają po-

tencjalni pracodawcy, będzie zmuszona zarejestro-

wać się w urzędach pracy.

Ze staży będzie mogło skorzystać w tym roku ok.

110 tys. absolwentów, zaś środków na wsparcie ﬁnan-

sowe niezbędne do stworzenia własnej ﬁrmywystar-

czy prawdopodobnie dla niespełna 30 tys. młodych

ludzi.

Eksperci twierdzą, że na emerytury i renty

przejdzie ok. 150 tys. osób.

W związku z tym jest

szansa, iż jakaś część absolwentów będzie mogła za-

trudnić się na zwolnionych dzięki temu etatach.

Biorąc pod uwagę fakt, iż w większości PUP prak-

tycznie wyczerpały się lub właśnie się kończą środki

na staże, założenie ﬁrmylubdoposażeniemiejscpra-

cy u pracodawców, szacuje się, iż co najmniej 110 tys.

tegorocznych absolwentów nie znajdzie żadnego za-

jęcia i w efekcie zasili szeregi bezrobotnych lub też

wyjedzie za granicę.

Zdaniem ekspertów sytuacja na rynku pracy by-

łaby o wiele lepsza, gdyby pozwolono na wykorzysta-

nie środków zamrożonych na kontach Funduszu Pra-

cy.

Część z nich mogłaby być wykorzystana na orga-

nizację staży dla tegorocznych absolwentów, reszta

– na inne formy aktywizacji bezrobotnych, w tym

i podejmie jakieś działania w celu umożliwienia wej-

ścia na rynek pracy choć części tegorocznych absol-

wentów różnego typu szkół?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6179)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie stosowanej przez niektóre agencje

o potencjalnych pracownikach

Szanowny Panie Ministrze!

Osoba ubiegająca się

o zatrudnienie powinna zawrzeć w CV stosowną

klauzulę wyrażającą zgodę na udział w procesie re-

krutacyjnym prowadzonym przez agencję pracy.

W ten sposób daje bowiem pozwolenie na pozyskiwa-

nie przez rekrutera referencji.

Wykaz danych o kandydacie do pracy, jakich może

domagać się pracodawca, zawarto w art. 221 Kodek-

su pracy.

Wynika z niego, że ﬁrmamaprawopozy-

skać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie danych

obejmujących: imię (imiona) i nazwisko, imiona ro-

dziców, datę urodzenia, miejsce zamieszkania (adres

korespondencyjny), wykształcenie oraz przebieg do-

tychczasowego zatrudnienia.

Przepis zawiera katalog

zamknięty, w którym nie ujęto referencji.

Często zdarza się, że w procesie rekrutacji pozy-

skiwanych jest więcej informacji o kandydacie do pra-

cy niż te, na które zezwala przytoczony przepis Ko-

deksu pracy.

Wówczas za podstawę legalizacji tego

rodzaju praktyk służy zgoda wynikająca z art. 23

Zdarzają się sytuacje, kiedy ﬁrma rekrutująca

działa z inicjatywy przedsiębiorstwa, a nie samego

kandydata.

Wtedy jest ona traktowana na równi

z pracodawcą, a ich przedstawiciele kontaktują się

z jego wcześniejszymi przełożonymi lub kolegami

w celu pozyskania wyczerpującej, odbiegającej dalece

od treści art. 221 Kodeksu pracy informacji na jego

temat.

2.

Czy Pański resort posiada informacje na temat

skali opisanego problemu?

3.

Czy praktykowany przez niektóre agencje pra-

cy sposób pozyskiwania referencji o kandydatach od

ich byłych kolegów i przełożonych jest zgodny z pra-

wem?

Czy nie narusza on Kodeksu pracy i ustawy

o ochronie danych osobowych?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

149

Interpelacja

(nr 6180)

do ministra pracy i polityki społecznej

Pracy dotyczących funkcjonowania

Szanowny Panie Ministrze!

W 2011 r. PIP prze-

prowadziła łącznie 90,6 tys. kontroli w zakładach

pracy.

W raporcie ze swej działalności w ubiegłym

roku PIP zawarła informacje na temat funkcjonowa-

nia w praktyce nowych przepisów wprowadzonych do

Kodeksu pracy (ustawa z dnia 24 września 2010 r.

nych ustaw – Dz. U. Nr 224, poz. 1459).

Zdaniem PIP

wiele problemów przysparzają zmiany wprowadzone

w art. 130 § 21 Kodeksu pracy.

Wprowadzając kolejne święto jako dzień wolny od

pracy w dniu 6 stycznia, Święto Trzech Króli, zmie-

niono zasady rozliczenia czasu pracy w związku ze

świętami.

Zgodnie z obowiązującym przepisem, jeśli

cym z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodnio-

wym tygodniu pracy (najczęściej jest to sobota), to

z nowo wprowadzonym przepisem potwierdziły się

obawy, że pracodawcy będą tak ustalać terminy dni

wolnych, żeby nie pokrywały się one z terminami

świąt.

Dzięki takiej właśnie praktyce pracodawca

może obniżyć liczbę dni wolnych od pracy o 8, a nawet

10 w ciągu roku kalendarzowego.

Zdaniem PIP obo-

wiązujące przepisy mogą spowodować ustalenie róż-

nego wymiaru czasu pracy dla poszczególnych grup

pracowników.

Nowy przepis utrudnia ponadto prawidłowe wy-

płacanie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy.

Dzie-

je się tak, ponieważ nie wiadomo, czy współczynnik,

na podstawie którego obliczany jest ekwiwalent, po-

winien być liczony dla wszystkich pracowników

w oparciu o jednakową liczbę świąt i dni wolnych

z tytułu pięciodniowego tygodnia pracy, czy też może

liczba ta powinna być obliczona indywidualnie, na

podstawie rozkładu czasu pracy konkretnego zatrud-

nionego.

Przyjęcie stanowiska, iż dla każdego pracownika

obliczany jest współczynnik indywidualny, może do-

prowadzić do sytuacji, że otrzymujący wynagrodze-

nie w równej wysokości, jak również posiadający tę

samą liczbę dni niewykorzystanego urlopu, otrzymu-

ją ekwiwalent w różnej wysokości.

Różna może być

również wysokość świadczeń pochodnych, uzależnio-

nych od liczby dni przypadających do przepracowania

(np. dodatek za godziny nadliczbowe).

2.

Czy znane są Panu informacje pokontrolne PIP

dotyczące funkcjonowania w praktyce nowego prze-

pisu zawartego w art. 130 § 21 Kodeksu pracy?

3.

Jakie działania podejmie Pański resort, aby nie

dochodziło do ujętych w informacji PIP problemów

związanych z niejasnościami w związku z funkcjono-

waniem w praktyce wspomnianego przepisu Kodek-

su pracy?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6181)

do ministra pracy i polityki społecznej

agencji zatrudnienia

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc pod uwagę

fakt, iż przeciętna liczba osób bezrobotnych przypa-

dających na jednego pośrednika pracy zatrudnionego

w powiatowym urzędzie pracy wynosi w naszym kra-

ju ok. 800 osób (średnia państw UE – ok. 300 osób),

zapewnienie wysokiej jakości usług w zakresie po-

średnictwa pracy jest w zasadzie nierealne.

Wydaje się, iż sposobem na osiągnięcie wyższej

efektywności procesu poszukiwania pracy byłaby

współpraca w tym zakresie urzędów pracy z partne-

rami rynku pracy, którzy przy odpowiednim wspar-

ciu ﬁnansowymmoglibyzpowodzeniemprzejąćna

siebie bardzo istotną część zadań związanych z po-

średnictwem pracy.

agencje pośrednictwa pracy nie mogą składać ofert

zatrudnienia w powiatowych urzędach pracy, ponie-

waż nie są pracodawcami.

W myśl obowiązujących

przepisów są nimi natomiast agencje pracy tymcza-

sowej, których oferty traﬁajądourzędowychinfor-

matycznych systemów zawierających informacje

o wolnych miejscach pracy.

Tymczasem agencje pośrednictwa pracy są zain-

teresowane, szczególnie w okresie wiosenno-letnim,

możliwością zamieszczania ofert pracy w PUP.

W okre-

sie tym wzrasta bowiem znacznie zapotrzebowanie

zagranicznych przedsiębiorców na polskich pracow-

ników sezonowych.

150

2.

Czy wprowadzenie nowych rozwiązań legisla-

cyjnych umożliwiających ścisłą współpracę agencji

zatrudnienia (zarówno agencji pracy tymczasowej,

jak i pośrednictwa pracy) z powiatowymi urzędami

pracy w procesie rekrutacji osób bezrobotnych mo-

głoby przynieść w tym zakresie znaczące efekty

w postaci poprawy sytuacji na rynku pracy, a tym

samym miałoby wpływ na zmniejszenie stopy bezro-

bocia w poszczególnych powiatach?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6182)

do ministra pracy i polityki społecznej

dokumentacji pracowniczej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 51u

ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archi-

i 673) dokumentacja pracownicza powinna być prze-

chowywana przez okres 50 lat, licząc od dnia ustania

stosunku pracy u danego pracodawcy, zaś dokumen-

tacja płacowa – również 50 lat, licząc od daty jej wy-

tworzenia.

Równocześnie w myśl przepisów ustawy o emery-

nych płatnik składek ma obowiązek przechowywać

listy płac, karty wynagrodzeń lub też inne dowody, na

podstawie których możliwe jest ustalenie podstawy

wymiaru pracowniczej emerytury czy też renty.

Pra-

codawca ma obowiązek przechowywać te dokumenty

z konkretnym ubezpieczonym (pracownikiem).

Określone w przytoczonych ustawach długie okre-

sy przechowywania dokumentacji pracowniczej spra-

wiają, iż pracodawcy zmuszeni są do ponoszenia

przez dziesiątki lat kosztów przechowywania, kon-

serwacji i dozoru zgromadzonych dokumentów archi-

walnych.

slacyjnych umożliwiających ograniczenie obowiązku

przechowywania dokumentacji pracowniczej oraz do-

puszczenie jako alternatywnej dla papierowej elek-

tronicznej formy wytwarzania i archiwizowania akt

pracowniczych?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6183)

do ministra pracy i polityki społecznej

w powiatowych urzędach pracy

Szanowny Panie Ministrze!

W mediach pojawiła

się informacja, że średnio co trzeci pracownik powia-

towych urzędów pracy (PUP) straci do końca 2013 r.

zatrudnienie.

Jest to skutek ograniczenia tegorocznej

puli środków w Funduszu Pracy oraz zmiany sposo-

bu ich ﬁnansowania,którabędzieobowiązywałaod

roku 2014.

Pieniądze na wynagrodzenia będą wówczas po-

chodziły bezpośrednio z budżetów starostw powiato-

wych.

Starostowie już dzisiaj twierdzą, że nie są

w stanie zatrudniać ponad 20 tys. pracowników urzę-

dów pracy.

Redukcje w PUP są na etapie planowania,

a w niektórych urzędach są już realizowane i doty-

kają wszystkich, tzn. pośredników i doradców zawo-

dowych, jak również pracowników z działu rejestra-

cji oraz ewidencji.

Związek Powiatów Polskich szacu-

je, iż pod koniec 2013 r. skala redukcji zatrudnienia

w PUP wyniesie ok. 30%.

planowanych i dokonanych już zwolnień w PUP?

posiada informacje na temat skali zaplanowanej i zre-

alizowanej już redukcji zatrudnienia w PUP na tere-

nie województwa śląskiego?

4.

Czy Pan Minister zgadza się ze zdaniem części

starostów, że planowane zwolnienia pracowników

PUP rzeczywiście zlikwidują przerosty kadrowe

w niektórych działach i sprawią, że zrestrukturyzo-

wane w ten sposób urzędy będą lepiej aktywizować

bezrobotnych niż w tej chwili?

5.

Czy PUP, które najbardziej efektywnie poma-

gają osobom bezrobotnym, mogą nadal liczyć na do-

ﬁnansowaniewynagrodzeńichpracownikówzFun-

duszu Pracy?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

151

Interpelacja

(nr 6184)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie reklamy

poz. 425) mówi, że szkoła prowadzi działalność dy-

daktyczną, wychowawczą i opiekuńczą.

Tymczasem już od kilku lat zjawiskiem coraz po-

wszechniejszym staje się obecność w szkołach i przed-

szkolach reklam oraz agresywnego marketingu.

Tego

rodzaju praktykom sprzeciwiają się jednak rodzice,

ale są tak naprawdę bezradni, bo producenci potraﬁą

doskonale wykorzystać fakt braku zakazu przepro-

wadzania akcji reklamowych w placówkach oświato-

wych.

Często też współpracują z nimi dyrektorzy

zachęceni pozyskaniem dodatkowych funduszy dla

szkół.

Firmy reklamujące produkty w szkołach bazują

najczęściej na łatwowierności dzieci i wykorzystują je

w charakterze pośredników w dotarciu z przekazem

reklamowym do odbiorców dorosłych (rodziców).

3.

Czy podejmowane są działania w celu zmini-

malizowania obecności różnorodnych reklam i agre-

sywnego marketingu na terenie placówek oświato-

wych?

4.

Czy kuratoria oświaty posiadają kompetencje

niezbędne do eliminowania opisanego zjawiska?

5.

Czy ich działalność w tej kwestii przynosi za-

mierzone efekty?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6185)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie blokowania przez rodziców

Szanowna Pani Minister!

Zapisy rozporządzenia

chologiczno- pedagogicznej w publicznych przedszko-

lach, szkołach i placówkach (Dz. U. Nr 228 poz. 1487)

poszerzyły grupę osób uprawnionych do skorzystania

z pomocy psychologiczno- pedagogicznej do ogółu

uczniów, którzy wymagają takiego wsparcia w związ-

ku z rozpoznanymi u nich indywidualnymi potrze-

bami edukacyjno-rozwojowymi, co z kolei ma umoż-

liwić zapewnienie każdemu uczniowi skorzystanie

z kompleksowej oferty pomocy psychologiczno-peda-

gogicznej realizowanej w środowisku nauczania i wy-

chowania ucznia.

Innymi słowy uczniowie niedostosowani społecz-

nie, zmagający się z poważnymi problemami z odna-

lezieniem się w środowisku szkolnym i w grupie ró-

wieśniczej, mający problemy w nauce, dzieci i mło-

dzież w sytuacjach kryzysowych bądź traumatycz-

nych mogą liczyć na wsparcie psychologiczno- peda-

gogiczne ze strony szkoły w postaci fachowej pomocy

szkolnego psychologa.

też rodzica.

Najczęściej brak tego rodzaju zgody wy-

nika z niczym nieuzasadnionej obawy o możliwość

wydostania się poza mury szkoły dokumentów lub

informacji dotyczących konkretnych problemów ich

podopiecznych.

W szczególnych przypadkach szkoły mogą powia-

domić sąd o konkretnych sytuacjach, w których dzie-

ci potrzebują pomocy psychologicznej, zaś jego rodzi-

ce nie wyrażają zgody na jej udzielenie.

Niestety tego

rodzaju zgłoszenia należą do rzadkości, w związku

z czym pomoc uczniom z problemami wciąż nie jest

prawdopodobnie realizowana w stopniu adekwatnym

do ich potrzeb.

2.

Czy resort edukacji posiada informacje doty-

czące skali opisanego problemu blokowania przez

rodziców działalności psychologów szkolnych?

3.

Czy Pani resort podejmie w najbliższej przy-

szłości konkretne działania, dzięki którym większa

liczba potrzebujących uczniów będzie mogła być ob-

jęta w placówkach szkolnych specjalistycznym wspar-

ciem psychologiczno- pedagogicznym?

Jeśli tak, to

jakie to będą działania?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

152

Interpelacja

(nr 6186)

do ministra edukacji narodowej

gimnazjalnego

Szanowna Pani Minister!

Przed kilku dniami ogło-

szono informację wstępną dotyczącą wyników kwiet-

niowego, obowiązkowego egzaminu gimnazjalnego.

Tegoroczni uczniowie III klas gimnazjów są

podstawą programową oraz piszącym egzamin we-

dług nowo obowiązujących zasad.

Tak jak dotychczas egzamin składał się z trzech

matematyczno- przyrodniczej oraz z języka obcego.

Wyodrębniono jednak zadania z języka polskiego

i matematyki w celu dokonania oceny umiejętności

i wiedzy uczniów w zakresie tych dwóch konkretnych

przedmiotów.

I tak za poprawne rozwiązanie zadań z języka pol-

skiego uczniowie uzyskali średnio 65% punktów, zaś

zadań z matematyki – 47% punktów.

Średni wynik uzyskany przez uczniów za zadania

a za zadania z przedmiotów przyrodniczych (biologia,

chemia, ﬁzyka,geograﬁa)– 50%punktów.

cego składał się z dwóch poziomów: podstawowego

(obowiązkowego) oraz rozszerzonego, do którego przy-

stąpiło 85% ogółu uczniów.

Średni wynik uzyskany przez gimnazjalistów

gielskiego to 63% punktów, z języka niemieckiego

– 57% punktów, z rosyjskiego – 65% punktów, z fran-

cuskiego – 69% punktów, z hiszpańskiego – 71%

punktów, a z włoskiego – 62% punktów.

W przypadku poziomu rozszerzonego średni wy-

nik uzyskany z języka angielskiego wyniósł 46%

możliwych punktów, z niemieckiego – 33% punktów,

z rosyjskiego – 38% punktów, z francuskiego – 63%

punktów, z hiszpańskiego – 69% punktów i z włoskie-

go – 68% punktów.

2.

Jaka jest Pani ocena uzyskanych przez gimna-

zjalistów wyników w zakresie poszczególnych części

egzaminu?

3.

Czy tegoroczny egzamin wskazał umiejętności,

które uczniowie opanowali słabiej, na które należy

położyć szczególny nacisk w procesie nauczania?

4.

Czy zdaniem Pani Minister podczas tegorocz-

nego egzaminu gimnazjalnego sprawdziła się nowa

organizacja testów oraz zmieniony sposób ich oce-

niania?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6187)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie planowanych zwolnień nauczycieli

spowodowanych m.in. pogłębiającym się

niżem demograﬁcznym

uczycieli, którzy boją się obniżania liczby zajęć lub

cięć etatów w szkołach, a co za tym idzie, powakacyj-

nej fali zwolnień w ich zawodzie.

Pogłębiający się niż demograﬁczny,brakobowiąz-

ku szkolnego dla dzieci 6-letnich, jak również możli-

wość wydłużania czasu pracy nauczycielom do 40 go-

dzin tygodniowo mogą sprawić, że część nauczycieli

straci od września zatrudnienie.

Prawo do zatwierdzania tzw. arkusza organiza-

cyjnego sprawia, że gminy dokonują cięć nauczyciel-

skich etatów w celu ograniczania ponoszonych przez

siebie kosztów.

Wiele samorządów, szukając za wszel-

ką cenę oszczędności, wydaje stosowne zarządzenia

skierowane do dyrektorów placówek szkolnych, aby

tworzyli liczniejsze klasy, co dodatkowo umożliwi re-

dukcję kolejnych nauczycielskich etatów.

Tego rodzaju działania są efektem zmniejszania

się liczby uczniów w gimnazjach oraz w szkołach po-

nadgimnazjalnych.

W bardzo wielu szkołach liczba

nauczycielskich etatów jest uzależniona od liczby

uczących się w placówce uczniów.

Według doniesień prasowych z powodu niżu de-

mograﬁcznegosamorządyzaplanowałynaprzyszły

rok szkolny likwidację ok. 1,5 tys. placówek oświato-

wych.

W związku z tym w niektórych regionach Pol-

ski przewiduje się od września nawet 10-procentowe

zwolnienia ogółu nauczycieli.

2.

Czy ministerstwo edukacji monitoruje na bie-

żąco skalę opisanego w niniejszej interpelacji pro-

blemu?

3.

Czy Pani resort posiada informację na temat

liczby zaplanowanych redukcji etatów nauczyciel-

skich w szkołach oraz innych placówkach oświato-

wych na terenie województwa śląskiego?

4.

Czy z powodu pogłębiającego się niżu demogra-

ﬁcznegoabsolwenciszkółpedagogicznychmająszan-

se na zatrudnienie w placówkach oświatowych?

153

5.

Czy ministerstwo edukacji przygotowało kon-

cepcję ewentualnego przekwaliﬁkowywaniamłodych

nauczycieli, którzy będą bezskutecznie szukać pracy

w swoim zawodzie?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

(nr 6188)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o kierujących

pojazdami z dnia 27 stycznia 2011 r. nie zachowuje

praw nabytych psychologów uprawnionych do badań

kierowców.

W wyniku tego prawo wykonywania za-

wodu straci część psychologów, którzy w dniu wejścia

ustawy posiadali dyplom magistra psychologii.

Doty-

czy to części środowiska psychologów, którzy uzyska-

li dyplom na studiach psychologicznych poza uniwer-

sytetami, podczas gdy studia te i dyplomy są równo-

ważne z uniwersyteckimi kierunkami psychologii, co

zostało uregulowane w ustawie o zawodzie psycholo-

ga z dnia 8 czerwca 2010 r.

Natomiast ustawa o kie-

rujących zachowuje prawa nabyte instruktorów na-

uki jazdy, egzaminatorów, instruktorów techniki

jazdy, lekarzy uprawnionych do badań kierowców,

pomijając psychologów.

o możliwość nowelizacji ustawy polegającej na uzu-

pełnieniu art. 130, dodaniu ust. 10 w brzmieniu:

ewidencji uprawnionych psychologów, o której mowa

wym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których

Taka nowelizacja wydaje się być uzasadniona

w oparciu o konstytucyjną zasadę równości obywa-

teli wobec prawa, a zwłaszcza w kontekście wprowa-

dzanej ustawy o deregulacji zawodów.

Z poważaniem

Poseł Rajmund Miller

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6189)

do ministra zdrowia

w sprawie leczenia substytucyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

Program leczenia

substytucyjnego uzależnienia od opiatów polega na

codziennym podawaniu leku zastępującego narko-

tyk.

Program ten może być prowadzony wyłącznie

w ośrodkach, które spełniają warunki określone

dziernika 2007 r. (z poźn. zm.) w sprawie szczegółowe-

go trybu postępowania przy leczeniu substytucyjnym

oraz szczegółowych warunków, które powinien speł-

niać zakład opieki zdrowotnej prowadzący leczenie

substytucyjne.

Rozporządzenie to nakazuje m.in:

1) konieczność zgłaszania się osobistego pacjenta

do poradni po lek i przyjmowaniu go w poradni pod

kontrolą personelu,

2) obowiązek kontroli abstynencji co najmniej raz

w miesiącu przez badanie moczu w kierunku narko-

tyków,

3) uczestnictwo w psychoterapii w wymiarze min.

2 godzin tygodniowo.

Lekami zarejestrowanymi w Polsce do stosowania

w programie substytucyjnym jest methadoni hydro-

chlorici oraz Suboxone.

Dochodzą sygnały, że w nie-

których poradniach występują nieprawidłowości po-

legające na prowadzeniu fałszywej substytucji, mia-

nowicie pacjent z rozpoznaniem uzależnienia od opia-

tów jest kwaliﬁkowanydotzw.powolnejdetoksyka-

cji od opiatów (która w rzeczywistości jest ﬁkcją),

otrzymuje receptę na Bunondol, którą realizuje

w aptece.

Bunondol zgodnie z rejestracją służy do

zwalczania silnego bólu ostrego i przewlekłego w okre-

sie okołooperacyjnym, bólu w przebiegu zawału ser-

ca, silnego lub umiarkowanego bólu nowotworowe-

go, bólów pourazowych, bólu w chorobach układu

nerwowego (np. rwa kulszowa).

Nie jest lekiem sub-

stytucyjnym, ale przepisywany jest w celu substy-

tucji.

Refundacja Bunondolu – w zależności od woli

lekarza może on rozpoznać takiemu pacjentowi rwę

kulszową lub ból pourazowy i wypisać lek ze zniżką

30%.

Pacjent nie jest kontrolowany w zakresie

utrzymywania abstynencji.

Pacjent otrzymuje duże

ilości środka odurzającego – brak kontroli, czy go

zażywa, czy go sprzedaje.

Poradnia może uzyskiwać w ten sposób oszczęd-

ności, gdyż:

— nie wydaje pieniędzy na wykonywanie badań

na narkotyki (formalnie nie jest to program substy-

tucyjny, więc nie ma konieczności wykonywania ba-

dań);

— duża kolejka chętnych – brak kontroli i wyda -

wanie leku do domu;

— unika się konieczności kupowania leku substy -

tucyjnego — pacjent otrzymuje receptę;

154

— nie ma konieczności zatrudnienia pielęgniarek

i innego personelu pomocniczego — w programie

susbtytucyjnym jest to obowiązek;

— nie ma konieczności prowadzenia dla każdego

psychoterapii raz w tygodniu – brak konieczności za-

trudnienia dużej ilości psychoterapeutów.

Tego rodzaju nieprawidłowości, jeżeli faktycznie

występują, nie tylko nie służą pacjentom, ale także

przynoszą szkody społeczne.

Bunondol funkcjonuje

na czarnym rynku i może się przyczyniać do wzrostu

liczby osób uzależnionych.

Ponadto przynosi straty

ﬁnansoweijestnaciąganiemNFZ.

Jeżelilekwypi-

sywany jest ze zniżką 30% na ﬁkcyjnerozpoznanie

bólu, NFZ refunduje (różnica ok. 25 zł na opakowa-

niu).

Następuje refundacja przez NFZ utrzymywane-

go uzależnienia u osób przyjmujących w sposób nie-

kontrolowany Bunondol.

1.

Czy ministerstwo dysponuje danymi lub bada-

niami porównującymi rodzaj i zakres udzielanych

świadczeń przez placówki publiczne i niepubliczne

prowadzące leczenie substytucyjne?

2.

Jeśli dochodzące sygnały, również doniesienia

medialne, mają odzwierciedlenie w praktyce, to jakie

działania zaradcze podejmuje lub zamierza podjąć

Pan Minister?

Z poważaniem

Posłowie Józef Lassota

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6190)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie programu kontynuacji rozbudowy

bazy sportowej

Szanowna Pani Minister!

Z informacji otrzyma-

realizacja programu „Moje boisko – Orlik 2012” do

końca bieżącego roku spowoduje, że powstanie ponad

2500 nowoczesnych i ogólnodostępnych kompleksów

sportowych.

Priorytetem w 2012 r. jest budowa „Or-

lików” w gminach, które do tej pory tej infrastruk-

tury nie posiadają.

„Orlik” okazał się sukcesem również z tego powo-

du, że nie tylko została pobudowana infrastruktura,

lecz również wprowadzeni tam zostali animatorzy,

osoby doskonale przeszkolone, które są w stanie

z młodzieżą pracować, są w stanie ją trenować.

Dodatkowo jednostki samorządu terytorialnego

akcentują potrzebę poprawy funkcjonowania anima-

torów w ramach boisk „Orlik 2012”, wskazują, które

moduły można by jeszcze wprowadzić do kompleksów

„Orlik”, by poprawić ich wykorzystanie.

Wspominają

m.in. o ścianie wspinaczkowej, która byłaby dodat-

kowym elementem.

Wobec powyższego pragnę zapytać:

1.

Jakie są główne założenia i cele programu „Or-

liki lekkoatletyczne” i czy program będzie kontynu-

acją programu „Moje boisko – Orlik 2012”?

2.

Czy ministerstwo monitoruje przebieg zajęć,

wykorzystanie infrastruktury sportowej i czy nie na-

leżałoby się zastanowić nad intensyﬁkacjąróżnych

programów, które by były akceptowane przez samo-

rządy, a doﬁnansowaneprzezministerstwolubna-

wet ze środków unijnych propagujących sport i zdro-

wy styl życia wśród młodzieży i dzieci, właśnie z wy-

korzystaniem „Orlików”?

3.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie ta-

kich programów, które sprawią, że gminy niekorzy-

stające do tej pory ze wsparcia sportowego przy bu-

dowie ogólnodostępnej i powszechnej infrastruktu-

ry będą mogły również z tego typu programów ko-

rzystać?

4.

Jakie doposażenie poszczególnych obiektów

mogłoby poprawić ich funkcjonowanie i spowodować

jeszcze lepsze wykorzystanie infrastruktury, która

aktualnie funkcjonuje przy „Orlikach”?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6191)

do ministra transportu,

na terenie miasta Konin

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie miasta Ko-

nin znajdują się obiekty budowlane w postaci: dworca,

magazynów, składów, warsztatów naprawczych, ba-

raków biurowych, wchodzące w skład majątku spół-

ek PKP w stanie dostatecznym, co wydaje się po-

twierdzać prawdziwość informacji Najwyższej Izby

chomości kolejowych na cele komercyjne, niezwiązane

z prowadzeniem ruchu kolejowego”.

Przedkładam wykaz działek położonych na tere-

nie miasta Konin, na których znajdują się wymienio-

ne wyżej obiekty budowlane:

155

Lp. Obręb

Nr

działki

Powierzchnia

Stan prawny według

ewidencji gruntów

1.

Chorzeń 387/5 0,3583 ha

Skarb Państwa – właściciel

PKP - użytkownik

wieczysty

2.

Czarków 286/1 0,1440 ha

Skarb Państwa – właściciel

3.

Czarków 286/2 1,2059 ha

Skarb Państwa – właściciel

PKP -użytkownik

4.

Czarków 288/2 0,1203 ha

Skarb Państwa – właściciel

5.

Czarków 287 0,0452 ha

Skarb Państwa – właściciel

6.

Czarków 291/2 0,02 14 ha

Skarb Państwa – właściciel

7.

Czarków 290 0,0572 ha

Skarb Państwa – właściciel

8.

Czarków 292/2 0,0835 ha

Skarb Państwa – właściciel

9.

Czarków 294/2 0,1 369 ha

Skarb Państwa – właściciel

10.

Czarków 295/2 0,1386 ha

Skarb Państwa – właściciel

11.

Czarków 296/2 0,2665 ha

Skarb Państwa – właściciel

12.

Czarków 297/2 0,3795 ha

Skarb Państwa – właściciel

13.

Czarków 297/1 0,0954 ha

Skarb Państwa – właściciel

14.

Czarków 284/4 4, 1407 ha

Skarb Państwa – właściciel

15.

Czarków 285 11, 0537 ha

Skarb Państwa – właściciel

16.

Chorzeń 219 13,4458 ha

Skarb Państwa – władający

PKP - użytkownik

17.

Chorzeń 220/1 8,0406 ha

Skarb Państwa – właściciel

18.

Chorzeń 219/2 2,72 18 ha

Skarb Państwa – właściciel

19.

Chorzeń 220/2 2,63 10 ha

Skarb Państwa – właściciel

20.

Chorzeń 220/3 1,2840 ha

Skarb Państwa – właściciel

21.

Czarków 250/36 7,20 15 ha

Skarb Państwa – właściciel

22.

Czarków 250/21 0,3997 ha

Skarb Państwa – właściciel

23.

Czarków 250/35 0,1001 ha

Skarb Państwa – właściciel

24.

Czarków 250/37 0,0589 ha

Skarb Państwa – właściciel

25.

Czarków 250/27 0,0 183 ha

Skarb Państwa – właściciel

26.

Czarków 250/28 0,2304 ha

Skarb Państwa – właściciel

27.

Czarków 250/29 0,21 16 ha

Skarb Państwa – właściciel

28.

Czarków 250/30 0,0824 ha

Skarb Państwa – właściciel

PKP — użytkownik

wieczysty

29.

Czarków 250/31 0,1 037 ha

Skarb Państwa – właściciel

30.

Czarków 250/32 0,0076 ha

Skarb Państwa – właściciel

31.

Czarków 250/33 0,0629 ha

Skarb Państwa – właściciel

32.

Czarków 250/34 0,0837 ha

Skarb Państwa – właściciel

Miasto Konin jest zainteresowane przejęciem od

spółki PKP terenu położonego w obrębie Czarków,

oznaczonego numerami działek: 286/1, 286/2, 288/2,

287, 291/2, 290, 292/2, 294/2, 295/2, 296/2, 297/2,

297/1; częścią południową i północą działki 284/4

oraz w obrębie Chorzeń – działką nr 387/5.

Są to te-

reny, które mogłyby podnieść atrakcyjność gospodar-

czą miasta.

Dlatego pytamy:

1.

Czy ministerstwo infrastruktury posiada pro-

jekt zagospodarowania powyższych nieruchomości

i gruntów poprzez przekazanie ich zainteresowanym

gminom względnie poprzez sprzedaż licytacyjną?

publicznych nieruchomości i gruntów?

3.

Ile kosztuje roczne utrzymanie niewykorzysta-

nych nieruchomości w zakresie zapewnienia bezpie-

czeństwa i bieżących niezbędnych remontów?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

oraz grupa posłów

Konin, dnia 26 czerwca 2012 r.

156

Interpelacja

(nr 6192)

do ministra transportu,

Szanowna Pani Marszałek!

Na terenie gminy Śro-

da Wielkopolska PKP Oddział Nieruchomości posia-

da swoje nieruchomości, w których skład wchodzi:

— budynek dawnej spedycji (stan techniczny zły),

— budynek po kotłowni (stan techniczny dosta -

teczny),

— budynek po przychodni lekarskiej i magazy -

nach, obecnie część wynajmowana jako warsztat

(stan techniczny dobry),

— wieża ciśnień (stan techniczny zły),

— budynki gospodarcze przy wieży ciśnień (stan

techniczny zły),

co wydaje się potwierdzać prawdziwość informacji

rzystanie nieruchomości kolejowych na cele komercyj-

ne, niezwiązane z prowadzeniem ruchu kolejowego”.

Dlatego pytamy:

1.

Czy Ministerstwo Infrastruktury posiada projekt

zagospodarowania powyższych nieruchomości po-

przez przekazanie ich zainteresowanym gminom

publicznych tej nieruchomości, jednocześnie dopro-

wadzając tę nieruchomość do ruiny?

3.

Ile kosztuje roczne utrzymanie tej nieruchomo-

ści w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i bieżą-

cych niezbędnych remontów?

Z poważaniem

Interpelacja

(nr 6193)

do ministra transportu,

Szanowna Pani Marszałek!

Na terenie gminy

miejskiej Słupca znajdują się nieruchomości w stanie

technicznym średnim należące do Skarbu Państwa,

a użytkowane przez PKP SA, co wydaje się potwier-

dzać prawdziwość informacji Najwyższej Izby Kontro-

li o wynikach kontroli: „Wykorzystanie nieruchomości

kolejowych na cele komercyjne, niezwiązane z pro-

wadzeniem ruchu kolejowego”.

Wykaz nieruchomości:

1.

Na działce o numerze geodezyjnym 1238 usy-

tuowane są 4 budynki:

a) pow. zabudowy 651 m2, rok budowy – 1950,

funkcja budynku – niemieszkalna, stan techniczny

średni, kw. nr 29526,

b) pow. zabudowy 56 m2, rok budowy – 1950,

funkcja niemieszkalna, stan techniczny dobry, kw.

nr 29526,

c) pow. zabudowy 217 m2, rok budowy – 1950,

funkcja budynku – mieszkalna, stan techniczny śred-

ni, kw. nr 29526,

d) pow. zabudowy 5 m2, rok budowy – 1950, funk-

cja – mieszkalna, stan techniczny średni.

2.

Na działce o numerze geodezyjnym 1564 usy-

tuowany jest l budynek o pow. 80 m2, funkcja budyn-

ku – niemieszkalna, rok budowy – 1950, stan tech-

niczny dobry, kw. nr 29526.

3.

Na działce o numerze geodezyjnym 237 usytu-

owane są 2 budynki:

a) pow. zabudowy 350 m2, pow. użytkowa 371 m

2

,

funkcja budynku – mieszkalna, stan techniczny – do-

bry, kw. nr 32551,

b) pow. zabudowy 92,88 m2, funkcja budynku

– niemieszkalna, rok budowy – 2009, stan techniczny

dobry, kw. nr 32551.

Dlatego pytamy:

jekt zagospodarowania powyższych nieruchomości

poprzez przekazanie ich zainteresowanym gminom

157

Interpelacja

(nr 6194)

do ministra transportu,

Szanowna Pani Marszałek!

Na terenie gminy

Nowe Miasto nad Wartą PKP Oddział Nieruchomo-

ści posiada opuszczone nieruchomości w miejscowości

Chocicza (budynek dworca kolejowego oraz budynek

dawnych warsztatów kolejowych), co wydaje się po-

(nr 6195)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy

Chodów oddział PKP Nieruchomości posiada działkę

(po byłej kolei wąskotorowej) o pow. 1,74 ha w miej-

scowości Dzierzbice – obecnie działka zakrzaczona

i nieużytkowana, co wydaje się potwierdzać prawdzi-

kontroli: „Wykorzystanie nieruchomości kolejowych

chu kolejowego”.

Dlatego pytamy:

przekazanie ich zainteresowanym gminom, względ-

nie poprzez sprzedaż licytacyjną?

publicznych tej działki, jednocześnie doprowadzając

ją do takiego stanu?

Z poważaniem

Poseł Jacek Kwiatkowski

(nr 6196)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy Mi-

łosław znajdują się nieruchomości i grunty Skarbu

Państwa, które pozostają we władaniu PKP SA (Mi-

łosław, Książno i Orzechowo), co wydaje się potwier-

troli o wynikach kontroli: „Wykorzystanie nierucho-

mości kolejowych na cele komercyjne, niezwiązane

teresowana dwoma drogami, które są własnością

Skarbu Państwa w wieczystym użytkowaniu PKP

SA.

Jedna z nich znajduje się w Miłosławiu i jest ozna-

czona jako działka 3/16 KW 1525 pow. 04459 ha, któ-

ra to stanowiłaby połączenie drogi gminnej z drogą

powiatową, co niewątpliwie poprawiłoby infrastruk-

turę drogową w tejże miejscowości.

Natomiast druga

droga znajduje się w miejscowości Książno działka

nr 170 KW 26852 pow. 0,2999 i mogłaby stanowić

dojazd do pól i drogi powiatowej.

Dlatego pytamy:

publicznych tych gruntów?

3.

Ile kosztuje roczne utrzymanie nieruchomości

(w Miłosławiu, Książnie, Orzechowie) w zakresie za-

pewnienia bezpieczeństwa i bieżących niezbędnych

remontów?

158

Interpelacja

(nr 6197)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy Do-

lsk w miejscowości Wieszczyczyn znajdują się nieru-

chomości stanowiące własność Skarbu Państwa

zapisane są w księdze wieczystej nr 32579 prowadzo-

nej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejono-

wego w Śremie, oznaczone nr 24 i 25 o ogólnej po-

wierzchni 9,1420 ha, co wydaje się potwierdzać praw-

kach kontroli: „Wykorzystanie nieruchomości kolejo-

wych na cele komercyjne, niezwiązane z prowadze-

niem ruchu kolejowego”.

Dlatego pytamy:

mości w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i bie-

żących niezbędnych remontów?

Z poważaniem

(nr 6198)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy

Czempiń znajduje się zaniedbany budynek położony

w Czempiniu przy ul. Kolejowej, który według ewiden-

cji gruntów stanowi własność Skarbu Państwa

w użytkowaniu wieczystym PKP SA, co wydaje się

ne z prowadzeniem ruchu kolejowego”.

Dlatego pytamy:

(nr 6199)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy Go-

lina znajdują się grunty z zaniedbanymi nieruchomo-

ściami w obrębie Adamowa-Kolonii i Kawnic, należące

stanie nieruchomości kolejowych na cele komercyjne,

159

Interpelacja

(nr 6200)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy

Grzegorzew w miejscowości Barłogi mieszczą się nie-

ruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa

nie znajdują się w dobrym stanie technicznym, co wy-

daje się potwierdzać prawdziwość informacji Najwyż-

szej Izby Kontroli o wynikach kontroli: „Wykorzysta-

nie nieruchomości kolejowych na cele komercyjne,

Bożena Dominiak, wójt gminy Grzegorzew, byłaby

zainteresowana przejęciem na rzecz gminy nierucho-

mości będących składnikami majątku spółki PKP,

które znajdują się na terenie miejscowości Barłogi.

Dlatego pytamy:

(nr 6201)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy Tu-

rek znajduje się nieruchomość będąca własnością

Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym PKP

SA, która jest niezwiązana z prowadzeniem ruchu ko-

lejowego, co wydaje się potwierdzać prawdziwość in-

formacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kon-

troli: „Wykorzystanie nieruchomości kolejowych na

kolejowego”.

Gmina Turek jest zainteresowana prze-

jęciem całej nieruchomości.

Dlatego pytamy:

(nr 6202)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie gminy

Wierzbinek znajdują się nieruchomości należące do

PKP SA Warszawa posiada:

— budynki mieszkalne lub ich części (579,71 m

2

),

— budynki lub ich części związane z prowadze -

niem działalności gospodarczej (323,71 m

2

),

— pozostałe budynki lub ich część wykorzystywa -

ne na inne cele niż wymienione powyżej (96,00 m

2

),

— budowle (34 908,00 m

2

),

— grunty:

a) związane z prowadzeniem działalności gospo-

darczej innej niż rolnicza (505,30 m

2

),

b) pozostałe (2561,00 m

2

).

PKP Bydgoszcz posiada budynki pod działalność

gospodarczą (117,00 m

2

).

PKP Łódź posiada budynki pod działalność go-

spodarczą (36,00 m

2

).

Wydaje się to potwierdzać prawdziwość informa-

lejowego”.

Dlatego pytamy:

160

poprzez przekazanie ich zainteresowanym gminom,

względnie poprzez sprzedaż licytacyjną?

publicznych tych nieruchomości, jednocześnie dopro-

wadzając te nieruchomości do ruiny?

(nr 6203)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie kredytów preferencyjnych

dla rolników

Szanowny Panie Ministrze!

Rolnicze kredyty pre-

ferencyjne mają ogromne znaczenie dla rozwoju pol-

skiej wsi i rolnictwa.

Dzięki uzyskanej w ten sposób

pożyczce możliwy jest zakup gruntów rolnych, prze-

prowadzenie modernizacji i rozbudowy gospodar-

stwa, a także zmiana kierunku na bardziej dochodo-

wy.

Na rolnicze kredyty preferencyjne, co jest łatwo

zauważyć, decyduje się coraz więcej osób prowadzą-

cych własne gospodarstwo rolne, ponieważ jest to

uwarunkowane niską stopą procentową, możliwością

wydłużenia czasu spłaty oraz zastosowaniem karen-

cji w spłacie kredytu.

Działania związane z wykorzystaniem kredytów

preferencyjnych przyczyniają się do powstawania no-

wych miejsc pracy oraz spotęgowania potencjału ﬁrm

poprzez zwiększenie ich innowacyjności i konkuren-

cyjności na rynku.

Z tego powodu samorząd rolniczy,

czyli Krajowa Rada Izb Rolniczych wystąpiła do rzą-

du o utworzenie specjalnej rezerwy, z której ﬁnanso-

wano by dopłaty do kredytów preferencyjnych.

Agen-

cja ma za mało pieniędzy na wspieranie rolników,

a dla wielu z nich kredyt preferencyjny jest w tej

chwili jedynym źródłem ﬁnansowaniarealizowanych

inwestycji w gospodarstwach rolnych.

Na preferen-

cyjne kredyty zabrakło środków we wrześniu ub.r.,

a kwota która pozostała w puli, nie pozwoliła nawet

na uruchomienie kredytów w pierwszym kwartale

2012 r.

Nie wszyscy rolnicy mogli skorzystać z unij-

nych środków na zakup np. ziemi czy maszyn rolni-

czych.

Opóźnienia w przyznawaniu kredytów ozna-

czają dla rolników kolejne komplikacje w związku

z podjętymi działaniami inwestycyjnymi.

Co radzi Pan Minister rolnikowi, który stanął do

przetargu np. na zakup ziemi, wygrał takowy, a nie

może sﬁnalizowaćtransakcjizpowodubrakuobie-

canego wcześniej przez bank kredytu?

Czy zostaną uruchomione kolejne środki z prze-

znaczeniem na kredyty preferencyjne dla rolników?

Czy zostaną uruchomione inne, dodatkowe środki

ﬁnansowezprzeznaczeniemdlarolnictwa,zeszcze-

gólnym uwzględnieniem rolników indywidualnych?

Czy rząd prowadzi rozmowy z bankami na temat

uruchamiania specjalnych linii kredytowych dla rol-

ników na zakup lub powiększenie gospodarstw rol-

nych oraz na inwestycje w rolnictwie?

Jakie prace wykonuje obecnie rząd, aby termino-

wo uruchomić środki dla rolnictwa pochodzące

z unijnej perspektywy ﬁnansowejnalata2014–2020?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Woźniak

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6204)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Turniej piłkarski mi-

strzostwa Europy Euro 2012, który odbywa się m.in.

na terytorium naszego kraju, wymagał dokonania

ogromnych inwestycji w różnych dziedzinach, w tym

w infrastrukturze stadionowej.

Stadiony, z pewnymi

trudnościami, ale powstały.

Sądziliśmy, że Polska ma

zaplecze sportowe na miarę światową.

W tym prze-

konaniu utwierdzały nas buńczuczne wypowiedzi

przedstawicieli rządu.

Euforię i podniecenie na myśl

o fantastycznym turnieju sportowym przyćmiewa,

poza klasą sportową naszych piłkarzy i działaczy

PZPN, wiele niedoskonałości, z jakimi do dnia dzi-

siejszego borykają się zarządy stadionów, głównie

w Poznaniu, Warszawie i Gdańsku.

Na przykład obiekt w Poznaniu, aby mógł przyj-

mować grające drużyny i aby kibice mogli korzystać

z przyjemności oglądania meczy na żywo, musi za-

pewnić właściwą nawierzchnię boiska.

Błędy w kon-

strukcji dachu oraz umieszczenie trybun zbyt blisko

murawy nie daje możliwości, aby murawa mogła być

odpowiednio doświetlona i napowietrzona.

Ma to

wpływ na jej utrzymanie i wzrost.

Aby utrzymać

standardowy poziom stanu murawy, trzeba ją spe-

cjalnie doświetlać i napowietrzać w sposób sztuczny,

co bardzo podwyższa koszt utrzymania stadionu.

Przewiduje się, że w obecnym stanie obiektu na bo-

161

isku może odbyć się tylko jeden mecz tygodniowo,

a murawa może być wykorzystywana tylko przez

5 godzin dziennie.

Za ogromne pieniądze zakupiono

dodatkowe urządzenia i próbuje się post factum za-

tuszować błędy, których można było uniknąć na eta-

pie budowy.

Postawiono też na częstszą wymianę

nawierzchni, która nota bene każdorazowo będzie

generować kolejne koszty.

Murawa stadionów w Warszawie i Gdańsku

w trakcie rozgrywania meczów półﬁnałowychjużnie

tylko pozostawiała wiele do życzenia, ale sprawiała

wrażenie, jakby nie nadawała się w ogóle do rozgry-

wania mistrzostw.

Z informacji medialnych wynika,

że UEFA zastanawiała się, czy dopuścić te stadiony

do rozgrywek półﬁnałowych.

Tokolejnyblamażido-

wód na to, że błędy konstrukcyjne wynikają głównie

z błędów organizacyjnych i dowodzą braku panowa-

najważniejszy jest PR, więc te wszystkie niedocią-

gnięcia stadionowe rząd i tak przekuje na swój suk-

ces, podobnie jak blamaż w inwestycjach drogowych

(w tym autostradowych), a Pani Minister pobiega wo-

kół Stadionu Narodowego i będzie kolejna okazja do

sympatycznego przekazu medialnego, który zwięk-

szy poparcie dla PO o kolejnych kilka punktów pro-

centowych.

Pani Minister!

W jakim czasie zwrócą się nakłady ﬁnansowe

przeznaczone na budowę stadionów w Poznaniu,

Warszawie, Gdańsku i Wrocławiu?

Jakie są zamierzenia rządu w sprawie doprowa-

dzenia stadionów, wraz z całą infrastrukturą stadio-

nową, do takiego stanu, aby mogły być wykorzysty-

wane bez przeszkód w dalszym procesie ich eksplo-

atacji?

Czy rząd ma lub będzie miał jakikolwiek wpływ

nami po zakończeniu Euro 2012?

Jeżeli tak, to jakie

są zamierzenia rządu w tej sprawie?

Czy przewidywane są jakiekolwiek sankcje (poza

wysokimi premiami) wobec osób winnych ewident-

nych zaniedbań przy budowie i eksploatacji stadio-

nów na Euro 2012?

Czy odznaczenia za przygotowanie Polski do mi-

strzostw Euro 2012 zostały już przyznane?

Jeżeli

tak, to komu i jakie?

Za co, nie pytam.

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Woźniak

(nr 6205)

do ministra gospodarki

w sprawie postępującego procesu

upadania ﬁrm w Polsce

Szanowny Panie Premierze!

Powołując się na Mo-

nitor Sądowy i Gospodarczy z maja 2012 r. oraz na

własne obserwacje, należy stwierdzić, że sytuacja

przedsiębiorców w Polsce jest tragiczna.

Od początku

roku upadło 395 ﬁrm.

Najwięcejupadłościogłoszono

w branży budowlanej, spożywczej oraz wśród ﬁrm

produkujących meble.

Kołem zamachowym gospo-

darki krajowej jest budownictwo, ale gdy przeżywa

kryzys, odbija się to szerzej.

Szczególnie niebezpiecz-

ny jest każdy zator płatniczy, który ma przełożenie

na inne sektory.

Dotyka przede wszystkim ﬁrm

transportowych, producentów detali dla budownic-

twa oraz podwykonawców.

Realne są dziś obawy, że

bankructwo ﬁrmbudowlanychzmusibankidozmia-

ny polityki kredytowej, które teraz będą udzielać kre-

dytów jeszcze bardziej ostrożnie niż dotąd.

Prawdo-

podobnie kredyty będą droższe, na czym stracą licz-

ne branże, które jeszcze dziś są w niezłej kondycji.

Polscy przedsiębiorcy mają w swej działalności zbyt

małe wsparcie ze strony rządu.

Widać, że rząd nie

dopilnował, aby wykonawcy i podwykonawcy budow-

lani specjalizujący się w budowie dróg byli należycie

nadzorowani pod względem jakości wykonywanych

usług.

Nie dopilnowano też płynności płatniczej, jaka

miała obowiązywać, od instytucji rządowych zlecają-

cych budowę, do ostatniego ogniwa kończącego wy-

konanie i odbiór inwestycji, czyli podwykonawców.

Załamanie ﬁnansoweﬁrm,brakwypłatprzeznaczo-

nych na wykonawstwo oraz uregulowania wobec in-

nych podwykonawców obniżyło wiarygodność i za-

ufanie przedsiębiorców do rządu.

Branża spożywcza

też pozostawia wiele do życzenia, gdyż samorządy

bardzo łatwo godzą się na wydawanie pozwoleń usy-

tuowania wielkopowierzchniowych obiektów handlo-

wych (hipermarketów) z kapitałem zagranicznym na

terenach małomiasteczkowych, co oznacza upadek

drobnego handlu, regionalnych producentów rolnych

i wytwórców produktów spożywczych.

Sytuacja ta

nie wpływa dobrze na rozwój gospodarczy, powoduje

raczej jego spowolnienie, brak wiary w sukces, a na-

wet nagminne wyjazdy mieszkańców miast i gmin

w celu poszukiwania pracy poza granicami Polski.

Niestety wielu z nich, szczególnie młodych, dobrze

wykształconych ludzi, nie wraca do kraju, urządzając

sobie życie na obczyźnie.

Brak dbałości rządu o przedsiębiorców, brak ulg

i specjalnych programów wspierających rozwój przed-

siębiorczości, opieszałość urzędów i sądów w spra-

wach rozstrzygających, mających kluczowe znaczenie

dla kontynuowania działalności gospodarczej stwa-

rza warunki prowadzące do upadłości licznych przed-

siębiorstw w Polsce.

162

W związku z tym kieruje do Pana Premiera jako

ministra gospodarki pytania:

Czy mając dokładne statystyki co do liczby ﬁrm,

które upadły, ma Pan Minister konkretne plany, aby

sytuacje szkodzące polskiej przedsiębiorczości nie

miały więcej miejsca?

Dlaczego w Polsce preferowani są przedsiębiorcy

z kapitałem zagranicznym, mimo iż koszty działal-

ności (podatki, koszty pracy, itp.) są dla nich o wiele

niższe aniżeli we własnym kraju?

Dlaczego rząd nie potraﬁłzahamowaćniszczyciel-

skiej strategii choćby ze strony spółki Narodowe Cen-

trum Sportu, które podało do publicznej wiadomości,

że ma zamiar wyegzekwować 300 mln zł kary od pol-

skich przedsiębiorstw za nieterminowość robót przy

budowie Stadionu Narodowego w Warszawie?

Czy

opóźnienia wynikały z winy głównego wykonawcy,

podwykonawców, czy może zleceniodawcy?

Co planuje rząd, aby zapewnić płynność ﬁnanso-

wą ﬁrm,którymzleceniodawcyniewypłacająśrod-

ków po wykonaniu robót zgodnie z umową?

Czy istnieje strategia rządu mająca na celu ura-

towanie polskiej przedsiębiorczości przed degradacją

i upadkiem?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Woźniak

(nr 6206)

do prezesa Rady Ministrów

jej ﬁnansowania

ność” przy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiolo-

gicznej w Tarnowie.

Zainteresowani wyrażają zanie-

pokojenie przygotowanym przez państwowego woje-

wódzkiego inspektora sanitarnego w Krakowie w po-

rozumieniu z wojewodą małopolskim projektem zmian

w zasadach funkcjonowania Państwowej Inspekcji

Sanitarnej oraz w jej ﬁnansowaniu.

Przedstawiciele „Solidarności” obawiają się, iż

projektowane zmiany mogą doprowadzić do likwi-

dacji części powiatowych stacji sanitarno-epidemio-

Zainteresowani wskazują także, iż inspekcja sani-

zapłacowe niewystarczający na realizację jej usta-

wowych zadań.

Do końca 2012 r. stacje sanitarno-epidemiologicz-

ne mogą uzyskiwać środki ze sprzedaży swych usług

zleconych, np. badania, ekspertyzy, pomiary itp.

Do-

chody te są dochodami Skarbu Państwa, które jed-

nak są w części przekazywane na działalność stacji

sanitarno-epidemiologicznych.

Jak zwracają na to uwagę pracownicy stacji sani-

tarno-epidemiologicznych, zmniejszenie liczby takich

stacji może stanowić w dłuższej perspektywie zagro-

żenie dla zdrowia, a może i życia mieszkańców Ma-

łopolski.

1.

Jak będą ﬁnansowanestacjesanitarno-epide-

2.

Czy planowane jest zamknięcie jakichkolwiek

powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych na

terenie województwa małopolskiego?

3.

Czy ewentualne zmniejszenie liczby powiato-

wych stacji sanitarno-epidemiologicznych zmniejszy

bezpieczeństwo dla życia i zdrowia obywateli Polski

oraz czy rząd dysponuje ewentualnymi prognozami

w tym temacie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Niepołomice, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6207)

do ministra zdrowia

w sprawie dysproporcji między czasem

oczekiwania na specjalistyczną pomoc

medyczną osadzonych w więzieniach

Szanowny Panie Ministrze!

W chwili obecnej każ-

dy osadzony w więzieniu lub areszcie śledczym jest

uprzywilejowany pod względem dostępu do opieki

medycznej w porównaniu z osobami pozostającymi

na wolności.

W sytuacji gdy przeciętny obywatel musi

czekać kilka miesięcy na wizytę np. w poradni kar-

diologicznej, osadzony czeka tylko kilka dni.

Koszty leczenia więźnia ponoszone są bezpośred-

nio z budżetu państwa za pośrednictwem Minister-

stwa Spraw Wewnętrznych, któremu z kolei podlega

Służba Więzienna.

Koszty lekarstw, w przypadku

„zwykłego pacjenta” ponoszone przez NFZ, w przy-

padku osadzonego ponoszone są przez ministra spra-

wiedliwości.

Służba Więzienna zapewnia osadzonym błyska-

wiczną opiekę ambulatoryjną i szybką wizytę u spe-

cjalisty.

Czas oczekiwania na taką wizytę nie prze-

kracza kilkunastu dni.

163

Prasa nieustannie donosi o przypadkach skanda-

licznie długiego czasu oczekiwania na wizytę u leka-

rza, niejednokrotnie w połączeniu z zaawansowanym

wiekiem i pogarszającym się stanem zdrowia pacjen-

ta.

„Głos Pomorza” opisywał w ostatnim czasie sytu-

ację 80-letniego mieszkańca Słupska, który na wizy-

tę u kardiologa musi czekać do przyszłego roku.

Za-

planowany w tym roku kontrakt z funduszem został

już bowiem zagospodarowany.

Sytuacja uległaby ra-

dykalnej zmianie, gdyby sędziwy pacjent popełnił

jakieś przestępstwo i został osadzony w więzieniu lub

areszcie śledczym.

Wówczas uzyskałby błyskawiczną

pomoc specjalisty.

Więźniowie z problemami zdro-

wotnymi są bowiem natychmiast badani przez wię-

ziennego lekarza.

zień otrzymuje najpóźniej w ciągu kilkunastu dni

możliwość konsultacji z lekarzem specjalistą, zaś

zwykły obywatel czeka na podobną wizytę miesiąca-

mi.

To sytuacja niesprawiedliwa i powodująca za-

chwianie zasady równego traktowania wszystkich

obywateli, a przede wszystkim równego traktowania

pacjentów.

Więzienna służba zdrowia jest niezależna od pu-

blicznej.

Potrzebę reformy więziennej służby zdrowia

postuluje się od lat.

Nowe przepisy znowelizowanej

ustawy o Służbie Więziennej wymieniały m.in. jako

jedno z podstawowych zadań Służby Więziennej hu-

manitarne traktowanie osób pozbawionych wolności.

W tej sytuacji warto zadać pytanie, czy humanitarne

jest traktowanie pacjenta (ale niebędącego więźniem)

w taki sposób, że musi oczekiwać wiele miesięcy

w kolejce na wizytę u lekarza specjalisty.

Opisane dysproporcje w traktowaniu zwykłych

pacjentów i pacjentów będących więźniami szczegól-

nie widoczne są na tle bieżącej polityki zrywania

przez NFZ kontraktów z zakładami opieki zdrowot-

nej.

Przykład tej destrukcyjnej polityki stanowią cho-

ciażby działania Podlaskiego Oddziału Wojewódzkie-

go NFZ, który zerwał kontrakt z Poradnią Ortope-

dyczną w Suwałkach.

Decyzja ta pozbawiła miesz-

kańców Suwałk i okolic możliwości korzystania ze

świadczeń zdrowotnych w zakresie specjalistycznej

pomocy ortopedycznej.

Fakt, iż dostęp do specjali-

stycznej opieki zdrowotnej został ograniczony z dnia

na dzień, spowodował, iż pacjenci, w większości w po-

deszłym wieku, zmuszeni są do pokonania wielu ki-

lometrów w celu uzyskania wizyty u lekarza specja-

listy (choć pokonanie tego dystansu wcale nie jest

jednoznaczne z byciem przyjętym przez lekarza ze

względu na nieustające kolejki).

Jak widać na powyższych przykładach, istnieją

rażące dysproporcje w traktowaniu zwykłego pacjen-

ta i pacjenta osadzonego.

Niejednokrotnie czas ocze-

kiwania w kolejce na wizytę u specjalisty lub odle-

głość, jaką pacjent musi pokonać, aby zostać przyjęty,

powodują stan zagrożenia życia i zdrowia.

Brakuje

systemu informowania pacjentów o możliwości sko-

rzystania z porady specjalisty w poradni, w której

aktualnie są mniejsze kolejki.

Obecnie takie infor-

macje udzielane są fakultatywnie w niektórych po-

radniach.

1.

Co zamierza Pan Minister zrobić w kwestii

zmniejszenia dysproporcji, jakie istnieją w czasie ocze-

kiwania na pomoc medyczną więźniów i zwykłych pa-

cjentów?

Co zamierza Pan Minister zrobić, aby czas

oczekiwania na pomoc medyczną był w przypadku

zwykłych pacjentów równie krótki, jak w przypadku

osadzonych?

2.

Co zamierza Pan Minister uczynić, aby zmini-

malizować czas oczekiwania pacjentów na pomoc spe-

cjalistyczną?

Jakie działania podjęto do tej pory?

w przypadku, gdy czas oczekiwania na konsultację

w danej placówce jest zbyt długi, pacjent był infor-

mowany o możliwości skorzystania z pomocy w innej

placówce, gdzie kolejka jest krótsza?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6208)

do ministra transportu,

Mieszkańcy Białegostoku i znacznej części woje-

wództwa podlaskiego od wielu lat zabiegają o mo-

dernizację zaplanowanej od dawna linii kolejowej

E75, nazywanej projektem Rail Baltica.

Na 2015 r.

planowano realizację odcinka Warszawa-Rember-

tów – Zielonka – Tłuszcz – Sadowne.

Niestety, coraz

więcej mówi się o spowolnieniu realizacji projektu

Rail Baltica.

Jest to niepokojące nie tylko dla miesz-

kańców Podlasia, ale także naszych sąsiadków za

granicą, trzeba bowiem pamiętać, iż jest to trasa

międzynarodowa, łącząca Estonię i kraje nadbałtyc-

kie z Polską oraz poprawiająca stan komunikacji

pomiędzy Skandynawią a Europą Środkową.

Linia

ta należy do kilku unijnych priorytetów kolejowych

(ujęta w protokołach podpisanych w Saragossie).

Li-

nia ma znacznie odciążyć ruch drogowy i sprawić,

aby transport kolejowy wraz z ruchem tranzyto-

wym lepiej służył Polsce.

O ile odcinek Warszawa – Sadowne uznany był

jako priorytetowy (jako priorytetowe były prace

przygotowawcze i następnie budowlane), to opinii pu-

blicznej nieznany jest termin realizacji dalszych od-

cinków, do Białegostoku i do Suwałk.

Niejasna jest

164

też sytuacja projektu „Modernizacja linii kolejowej

z Litwą, etap I. Odcinek Suwałki – Trakiszki – grani-

ca z Litwą”, który znalazł się na liście rezerwowej.

W 2010 r. Ministerstwo Infrastruktury miało

określić zapotrzebowanie na środki w ramach fun-

duszy europejskich na lata 2014–2020.

Spodziewać

się należy, że zostało to wykonane i harmonogram

został przyjęty, a następnie uzgodniony z Komisją

Europejską, która przeznacza środki sukcesywnie na

przestrzeni całej perspektywy ﬁnansowaniazprze-

znaczeniem na konkretne projekty.

W związku z po-

1.

Jaki jest harmonogram głównych etapów prac

na linii kolejowej E75?

Jaki jest termin modernizacji

odcinka Sadowne – Białystok?

2.

Czy do 2015 r. zgodnie z planem zostanie zre-

alizowany odcinek Warszawa-Rembertów – Zielonka

– Tłuszcz – Sadowne, jak planowano?

3.

Ile początkowo miało kosztować wykonanie od-

cinka Warszawa – Sadowne, a na ile ten koszt prze-

widuje się obecnie?

4.

Jaki jest planowany koszt całości prac na E75

(w tym głównych etapów) i jakie planuje się na ten

cel wydać środki unijne?

5.

Trasa jest wykonywana z dostosowaniem do

prędkości 160 km/godz. Czy jednak są odcinki już

planowane jako dostosowane do 200 km/godz.?

Czy

inwestycja jest tak prowadzona, że uwzględnia się

możliwość dostosowania trasy do szybkości 200 km/

godz.?

6.

Jaką wersję przebiegu trasy Rail Baltica przy-

jęto od Białegostoku do granicy państwa i co przema-

wia za takim wyborem?

7.

Jaki jest harmonogram wykonania trasy Rail

Baltica po stronie litewskiej i jak wygląda jego reali-

zacja?

Na jakie problemy napotyka w sprawie Rail

Baltica współpraca między Polską a Litwą?

8.

Czy limit nakładów ze źródeł europejskich na

ﬁnansowanieprojektówkolejowychwlatach2007–

–2013, wynoszący 4863 mln euro, zostanie utrzyma-

ny i będzie wykorzystany?

9.

Czy wiadomo już, jaki limit środków ze źródeł

europejskich na ﬁnansowanieprojektówkolejowych

będzie ustalony w odniesieniu do okresu 2014–

–2020?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 6209)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie wyników kontroli NIK dotyczącej

Szanowny Panie Ministrze!

Najwyższa Izba Kon-

troli przeprowadziła w ostatnim kwartale ubiegłego

roku kontrolę pracy Poczty Polskiej pod kątem legal-

ności, gospodarności, celowości i rzetelności.

Ustale-

nia kontroli są wysoce alarmujące i wskazują na ol-

brzymią niegospodarność i nierzetelność w procedu-

rach wprowadzania reform.

Z kontroli NIK wynika, że poprzedni Zarząd

Poczty Polskiej kupił za 7,7 mln zł w zewnętrznych

ﬁrmach doradczych trzy koncepcje strategicznego

rozwoju.

Wnioski płynące z tych kosztownych stra-

tegii w ogóle nie zostały wprowadzone w życie.

Kie-

rownictwo zrezygnowało z jednej trzeciej inicjatyw

przewidzianych w strategii rozwoju.

Menedżerowie,

którzy zobowiązani byli do rzetelnego nadzoru wpro-

wadzania reform, ograniczyli się jedynie do przyjmo-

wania informacji przekazywanych przez jednostki.

Zaniechania doprowadziły w konsekwencji do

ujemnych wyników ﬁnansowych w latach 2008–

–2009.

Poczta Polska zakupiła również za ponad 13 mln

zł system informatyczny pozwalający na skuteczniej-

sze zarządzanie nieruchomościami stanowiącymi

majątek ﬁrmy.

InspektorzyNIKwykryli,żesystem

został uruchomiony dopiero po siedmiu miesiącach

od odbioru, i to jedynie częściowo.

Udzielona na sys-

tem gwarancja wygasła zanim wprowadzono do sys-

temu wszystkie dane, co uniemożliwiło wcześniejsze

sprawdzenie poprawności działania systemu, a w kon-

sekwencji nie pozwoliło na skuteczne domaganie się

wprowadzenia poprawek od ﬁrmy,któradostarczy-

ła system.

Jak można przeczytać w raporcie NIK:

„System ten od początku nie działał w sposób umoż-

liwiający wykorzystanie zaplanowanych dla niego

funkcji.

Działania organów Poczty Polskiej w tym

zakresie sprzyjały powstawaniu mechanizmów ko-

rupcjogennych”.

NIK wskazuje również na słabą dostępność usług

pocztowych.

Spośród 8 tys. placówek całodobowo pra-

cuje tylko 20.

Praca urzędów koliduje z godzinami

pracy klientów.

Listonosze zamiast dostarczać pacz-

ki, dostarczają tylko awizo, gdyż są tak samo wyna-

gradzani za awizo, jak za dostarczenie paczki.

Prze-

rzuca to ciężar odbioru przesyłek na pracowników

oddziałów poczty, co przekłada się na wydłużanie ko-

lejek i potęguje niezadowolenie klientów.

W roku 2013 Poczta Polska ostatecznie utraci mo-

nopol na usługi pocztowe.

Jak dowodzi kontrola NIK,

Poczta Polska nie wykorzystała szansy na dostoso-

wanie się do rynku otwierającego się dla innych usłu-

godawców pocztowych.

Restrukturyzację organiza-

cyjną, ﬁnansowąizatrudnieniowąNIKoceniajed-

165

noznacznie negatywnie.

Opieszała modernizacji in-

stytucji spowodowała, iż Poczta Polska wydaje się

nieprzygotowana do działania na obszarze liberali-

zującego się rynku usług pocztowych.

1.

Jakie konsekwencje ma zamiar wyciągnąć Pan

Minister w obliczu wynikłych z przeprowadzonych

kontroli niegospodarności?

2.

Jakie działania podjęły skontrolowane jednost-

ki celem wykonania zaleceń NIK po poprzedniej kon-

troli?

3.

Dlaczego nie została wprowadzona w życie

duża część wniosków wynikających z trzech zaku-

pionych przez Pocztę Polską koncepcji strategiczne-

go rozwoju?

4.

Dlaczego system informatyczny pozwalający

na skuteczne zarządzanie nieruchomościami Poczty

Polskiej był wprowadzany opieszale, co spowodowa-

ło wygaśnięcie gwarancji przed pełnym jego wdro-

żeniem?

5.

Co zamierza zrobić Pan Minister w kwestii

zwiększenia dostępności usług pocztowych?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

(nr 6210)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie niepełnego zaspokojenia potrzeb

w zakresie modernizacji oraz wyposażenia

służb mundurowych podległych ministrowi

pomimo realizacji ustawy o ustanowieniu

2007 r.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił usta-

wę o ustanowieniu „Programu modernizacji Policji,

tym w latach 2007–2009 zostały zagwarantowane

dodatkowe środki ﬁnansowewwysokości6301058

tys. zł na ich modernizację.

Kwota ta została prze-

znaczona na zakup nowego sprzętu i wyposażenia,

środków transportowych, uzbrojenia, na przeprowa-

dzanie niezbędnych remontów i budowę nowych obiek-

tów, a także na podwyżkę wynagrodzeń funkcjona-

riuszy, ze szczególnym uwzględnieniem czynnika

motywacyjnego w systemie płac.

W okresie rządów Platformy Obywatelskiej w dniu

2 lipca 2009 r.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej znoweli-

zował przedmiotowa ustawę, wydłużając czas jej reali-

zacji na lata 2010 i 2011 (Dz. U. Nr 144, poz. 1174).

Program modernizacji służb mundurowych w znacz-

nej mierze usprawnił warunki realizacji ustawowych

rządku publicznego oraz umożliwił istotną poprawę

skuteczności działania tych formacji warunkującą za-

pewnienie bezpieczeństwa państwa oraz obywateli.

Z uwagi jednak na wcześniejsze wieloletnie za-

niedbania i niedoﬁnansowaniesłużbmundurowych

program nie spowodował pełnego zaspokojenia po-

trzeb w zakresie modernizacji oraz wyposażenia

formacji, co między innymi wynika z analizy corocz-

nych informacji przedstawianych Sejmowi Rzeczy-

pospolitej Polskiej przez ministra właściwego do

wej ustawy.

Nadal Policja, Straż Graniczna, Pań-

stwowa Straż Pożarna i Biuro Ochrony Rządu nie

są wyposażone zgodnie z obowiązującymi przepisa-

mi określającymi normatywy sprzętu niezbędnego

do realizacji zadań.

gółowych odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Jakie potrzeby sprzętowe służb mundurowych

nadal nie są zaspokojone i jaki sprzęt nie spełnia ak-

tualnych wymagań technicznych lub wobec niego

został przekroczony normatywny okres eksploatacji

w poszczególnych formacjach (Policja, Straż Granicz-

na, Państwowa Straż Pożarna, Biuro Ochrony Rzą-

du) określonych w przepisach regulujących podsta-

wowe zasady wyposażenia jednostek organizacyjnych

tych służb oraz funkcjonariuszy w zakresie:

a) sprzętu transportowego, w tym statków po-

wietrznych i jednostek pływających,

b) uzbrojenia,

ków ochrony osobistej,

d) sprzętu i systemów teleinformatycznych,

e) urządzeń zabezpieczania techniczno-obron-

nego,

f) innego sprzętu niezbędnego do realizacji zadań

ustawowych?

Proszę o podanie wykazu z podziałem na poszcze-

gólne rodzaje sprzętu i województwa.

2.

Czy są spełnione określone w przepisach minimal-

ne ilości wyposażenia dla jednostek organizacyjnych Po-

licji, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu?

3.

Czy szczegółowe zasady wyposażenia jednostek

ślone w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrz-

166

w sprawie szczegółowych zasad wyposażenia jedno-

spełnione, a w szczególności:

— standardy wyposażenia jednostek ratowniczo -

-gaśniczych Państwowej Straży Pożarnej w pojazdy

— normy wyposażenia w sprzęt specjalistyczny,

nego, chemicznego, wysokościowego, ekologicznego

i innego ratownictwa,

— normy wyposażenia krajowych baz sprzętu

4.

Czy i jakie nowe obiekty są jeszcze niezbędne

do wybudowania, wyremontowania i zmodernizowa-

nia w ramach stanu posiadania poszczególnych for-

macji (proszę o podanie szczegółowego wykazu wraz

ze wskazaniem lokalizacji obiektów)?

5.

Czy planowane jest zwiększenie motywacyjne-

go systemu uposażeń funkcjonariuszy Policji, Straży

6.

Czy nadal w poszczególnych formacjach wystę-

puje potrzeba zastępowania części funkcjonariuszy

pracownikami cywilnymi?

W jakim zakresie?

7.

Ile spośród dotychczas zlikwidowanych oraz

przeznaczonych do likwidacji posterunków Policji zo-

stało wybudowanych, wyremontowanych lub zmo-

dernizowanych pod względem technicznym w latach

2007–2011 ze środków ﬁnansowych przyznanych

ustawą modernizacyjną?

8.

Ile spośród dotychczas zlikwidowanych oraz

2007–2011 ze środków budżetowych Policji lub ze

środków samorządowych?

9.

Czy w związku z dużą inﬂacją,wzrostempo-

datków oraz opłat stałych za mieszkanie, szczególnie

w okresie ostatnich dwóch lat, przewidywany jest

wzrost uposażeń funkcjonariuszy Policji, Straży Gra-

ny Rządu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6211)

do ministra gospodarki

w sprawie propozycji szczegółowych

rozwiązań systemowych redukujących koszty

wynikające z polityki ﬁskalnej

i energetycznej w grupie przedsiębiorstw

energochłonnych

selskiego wpłynął apel Zakładowego Związku Zawo-

dowego „Solidarność” przy Celsia Huta Ostrowiec

w sprawie propozycji szczegółowych rozwiązań sys-

temowych redukujących koszty wynikające z polity-

ki ﬁskalnejienergetycznejwgrupieprzedsiębiorstw

energochłonnych.

W ostatnich latach koszty związane z energią

elektryczną stały się jednym z głównych czynników

decydujących o konkurencyjności polskiego przemy-

słu i atrakcyjności inwestycyjnej Polski.

Od 2006 r.

gwałtowny wzrost cen produkowanej w kraju energii

elektrycznej „czarnej” doprowadził do ich zrównania

z poziomem notowanym w UE-15.

Równocześnie ro-

sły koszty generowane przez systemy wspierania roz-

woju energetyki odnawialnej i skojarzonej powięk-

szane o jedną z najwyższych w UE akcyzę od energii

elektrycznej.

W tej sytuacji o zróżnicowaniu kosztów

produkcji w obrębie UE zaczęła decydować polityka

energetyczna i ﬁskalna.

Wzakresieopodatkowania

energii elektrycznej podatkiem akcyzowym dyrekty-

wy unijne określają minimalną jego stawkę w wyso-

kości 0,5 euro/MWh dla zastosowań gospodarczych.

Polska stosuje stawkę akcyzy wynoszącą 20 zł/MWh,

a jej wysokość przekracza stawkę minimalną okre-

śloną w przepisach unijnych dziesięciokrotnie.

Z kolei

systemy wsparcia rozwoju energetyki odnawialnej

i skojarzonej w obecnym kształcie nie biorą pod uwa-

gę destrukcyjnego wpływu rosnących kosztów ener-

gii na konkurencyjność polskich producentów.

Reali-

zacja polskiej polityki energetycznej środkami pocho-

dzącymi z zakładów przemysłowych, w sytuacji gdy

w innych krajach UE branże energochłonne kosztów

polityki energetycznej i ﬁskalnejnieponoszą,prowa-

dzi do utraty konkurencyjności polskiego przemysłu.

Już obecnie obserwujemy proces wypierania krajo-

wych przedsiębiorstw, które opanowały i z powodze-

niem stosują zaawansowane technologie produkcji

i zatrudniają na uczciwych warunkach polskich oby-

wateli przez nadmierne wspieranie poprzez „zielone”

certyﬁkaty ﬁrmy produkujące energię odnawialną

w oparciu o importowane technologie i urządzenia.

Dlatego tak istotne jest wyłączenie z obowiązku ﬁ-

nansowania systemów wsparcia bądź zredukowanie

ich kosztów w grupie najbardziej zagrożonych utratą

konkurencyjności polskich energochłonnych ﬁrm.

Jak wskazują wnioskodawcy, brak takich rozwiązań

stawia w bardzo trudnej sytuacji polskie branże ener-

gochłonne, gdyż kraje UE-15 redukują obciążenia

167

najbardziej energochłonnych producentów, chroniąc

w ten sposób własne miejsca pracy.

Fakt, iż Polska

tego nie robi, już obecnie powoduje ponad 5-procen-

towe różnice w kosztach produkcji na niekorzyść pol-

skich ﬁrm.

Ponadtownioskodawcywskazują,żepol-

skie ﬁrmyod2002r.ponosząpełnekosztypolityki

ﬁskalnejiconajmniejod2004r.wszystkiekoszty

generowane przez politykę energetyczną (wspieranie

rozwoju energetyki odnawialnej, skojarzonej).

Pokry-

wają również koszty osierocone powstałe w efekcie

likwidacji kontraktów długoterminowych.

Ponadto

od 2013 r. będą również ponosić koszty wspierania

poprawy efektywności energetycznej i polityki klima-

tycznej.

Do 2012 r. polskie ﬁrmyzużywająceroczniewię-

cej niż 10 GWh energii elektrycznej, o udziale kosz-

tów energii w wartości produkcji nie mniejszym niż

3%, odprowadziły do Skarbu Państwa z tytułu po-

datku akcyzowego od energii elektrycznej 7 mld zł.

Jeśli w Polsce nie zostaną wprowadzone redukcje

kosztów podatku akcyzowego dla przedsiębiorstw

energochłonnych, to w latach 2013–2021 podatek ak-

cyzowy będzie kosztował producentów kolejne 6 mld

zł.

Ponadto ostateczny koszt kolorowych certyﬁka-

tów w perspektywie roku 2021 w znacznej mierze jest

uzależniony od rozwiązań wprowadzonych ustawą

o odnawialnych źródłach energii.

A zatem polskie

ﬁrmyzużywająceroczniewięcejniż10GWhenergii

elektrycznej o udziale kosztów energii w wartości

produkcji powyżej 3% zapłaciły z tytułu wspierania

rozwoju energetyki odnawialnej 5 mld zł do 2012 r.

Wsparcie dla kogeneracji kosztowało je 1,8 mld zł.

W latach 2013–2021 koszty wynikające z polskiej po-

lityki energetycznej wyniosą dla tej grupy odbiorców

przemysłowych 25 lub 28,6 mld zł.

Jak podkreślają

zainteresowani, w sytuacji gdy głównym celem unij-

nej i polskiej polityki energetycznej stała się ochrona

klimatu, gdy wprowadzono europejski system handlu

uprawnieniami do emisji, a Polska poprzez politykę

energetyczną konsekwentnie realizuje zaplanowany

wzrost produkcji kosztownej energii elektrycznej po-

chodzącej z odnawialnych źródeł energii, gdy skumu-

lowane w cenie energii elektrycznej koszty tej polity-

ki już obecnie osiągają poziom 20 euro/MWh, proble-

mów ﬁrmenergochłonnychniemożnadalejignoro-

wać.

Realizacja ww. celów bez wprowadzenia rozwią-

zań systemowych redukujących koszty polityki ener-

getycznej i klimatycznej oznacza zgodę na likwidację

energochłonnych branż polskiego przemysłu, które

zatrudniają obecnie ponad 500 tys. pracowników.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, grupa

przemysłowych odbiorców energii elektrycznej zapro-

ponowała, by redukcja kosztów polityki energetycz-

nej i ﬁskalnejdotyczyłaprzedsiębiorstw,którezuży-

wają rocznie nie mniej niż 1000 GWh energii elek-

trycznej lub dla których koszty zużywanych produk-

tów energetycznych i energii elektrycznej stanowią

nie mniej niż 3% wartości produkcji, a roczne zuży-

cie energii elektrycznej jest nie mniejsze niż 10 GWh.

Tak dokonana parametryzacja uwzględnia zarówno

deﬁnicjęzakładuenergochłonnego(określonąwart.17

pkt 1a dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 paź-

dziernika 2003 r.), jak i warunek wolumenowy

(10 GWh).

Jak wskazują wnioskodawcy, tematykę podatku

akcyzowego od energii elektrycznej FOEEiG podno-

si od 5 lat.

Powinna ona zostać załatwiona najpóźniej

w 2010 r. zgodnie z ustaleniami Rady Ministrów

ceptowali sugerowane przez przedstawicieli Mini-

sterstwa Finansów tzw. stopniowe dochodzenie do

„rozwiązania docelowego”, przyjmując argumenty

o ograniczonych w tym momencie możliwościach bu-

dżetowych.

Nie może to jednak opóźniać znaczącej

redukcji kosztów akcyzy dla ﬁrmnajbardziejzagro-

żonych.

W zakresie redukcji kosztów podatku akcy-

zowego od energii elektrycznej oczekiwane przez FO-

EEiG rozwiązanie przewiduje:

— dochodzenie do rozwiązania docelowego przez

okres 3 lat,

— wprowadzenie proponowanych wysokości po -

datku akcyzowego dla odbiorców o wolumenie rocz-

nego zużycia >10 GWh i udziale kosztów zużywanej

energii elektrycznej o wartości produkcji wynoszą-

cym >7%, >3% lub o rocznym zużyciu energii elek-

trycznej nie mniejszym niż 1000 GWh w następującej

wysokości: w 1 roku dochodzenia do rozwiązania do-

celowego odpowiednio 10; 15; 15 zł/MWh, w 2 roku

odpowiednio 5; 10; 15 zł/MWh, w 3 roku odpowiednio

0; 10; 15 zł/MWh

Przewidywany docelowy uszczerbek dla budżetu

państwa w 3 roku wprowadzania proponowanego

rozwiązania to 568 mln zł rocznie.

Odnośnie do kolorowych certyﬁkatów,wzależno-

ści od przyjętego progu rocznego zużycia energii elek-

trycznej, liczba ﬁrmobjętychredukcjąkosztówkolo-

rowych certyﬁkatówmożesięwahaćod8doponad

340.

Jest ona istotna ze względu na możliwość spra-

wowania skutecznego nadzoru nad systemem wspar-

cia przez prezesa URE.

Wiąże się również z wolume-

nem zużycia energii elektrycznej objętym zwolnie-

niem z obowiązku zakupu certyﬁkatów,awkonse-

kwencji z ewentualnymi dodatkowymi kosztami,

które mogą obciążyć pozostałe grupy odbiorców ener-

gii elektrycznej.

W trakcie spotkań grupy roboczej

ds. redukcji kosztów przedsiębiorstw energochłon-

nych przedstawiciele Ministerstwa Gospodarki oraz

prezesa URE zgodzili się na objęcie systemem reduk-

cji kosztów systemów wsparcia rozwoju energetyki

odnawialnej i skojarzonej nie więcej niż 60 ﬁrm,

określając jednocześnie możliwy ubytek w systemach

wsparcia odpowiednio na: 1 TWh/rok dla zielonych

certyﬁkatów,0,45TWh/rokdlażółtychcertyﬁkatów,

3 TWh/rok dla czerwonych certyﬁkatówi0,1TWh/

rok dla ﬁoletowychcertyﬁkatów.

W zakresie redukcji kosztów kolorowych certyﬁ-

katów wnioskodawcy oczekują przyjęcia następują-

cych rozwiązań:

— dla odbiorców zużywających rocznie nie mniej

niż 100 GWh energii elektrycznej o udziale kosztów

168

energii elektrycznej w wartości produkcji wynoszą-

cym >12%, >7% oraz >3% należy zastosować współ-

czynniki określające zredukowany poziom obowiąz-

ku zakupu kolorowych certyﬁkatówwynosząceod-

powiednio 0,2; 0,6; 0,8,

— przy takiej parametryzacji liczba ﬁrmuczest -

niczących w systemie wyniesie 60.

Oceniając skutki wprowadzenia proponowanych

zmian, należy uwzględnić fakt, iż już obecnie odbior-

cy przemysłowi nie kupują kolorowych certyﬁkatów

dla energii samodzielnie wyprodukowanej i zużytej

na potrzeby własne.

Zgodnie z raportem rocznym

PSE Operator SA, dotyczącym polskiego rynku ener-

gii w roku 2010, produkcja energetyki przemysłowej

wyniosła 8,9 TWh.

Oznacza to, iż już dzisiaj obcią-

żenia wynikające z obowiązku zakupu kolorowych

certyﬁkatów rozkładają się na wolumen zużycia

mniejszy niż to wynika z danych o krajowym zużyciu

końcowym energii elektrycznej.

W zakresie przesyłu i dystrybucji propozycja

wprowadzenia zmiany parametrów uprawniających

przedsiębiorstwa do stosowania obniżonych stawek

opłaty jakościowej poprzez zmniejszenie wolumenu

rocznego zużycia energii elektrycznej z 400 do 100 GWh

i udziału kosztów energii elektrycznej w wartości

produkcji z 15% do 7% oraz objęcie redukcją kosztów

ﬁrmyzużywającerocznieniemniejniż1000GWh

energii elektrycznej spowoduje zmniejszenie kosztów

przesyłu i dystrybucji w grupie najbardziej zagrożo-

nych likwidacją energochłonnych ﬁrmookoło5,8zł/

MWh.

Koszt z tego tytułu, który poniosą pozostali

użytkownicy krajowego systemu elektroenergetycz-

nego, wyniesie ok. 150 mln zł

nistra: Czy istnieje możliwość wdrożenia proponowa-

nych zmian dotyczących szczegółowych rozwiązań

lityki ﬁskalnej i energetycznej w grupie przedsię-

biorstw energochłonnych?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6212)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie niezgodnych z prawem działań

obserwatorów w trakcie zabezpieczenia

Szanowny Panie Premierze!

W związku z donie-

sieniami medialnymi dotyczącymi niezgodnych z prze-

pisami działań ochrony stadionu w Gdańsku podczas

meczów Euro 2012 wobec policjantów obserwatorów

(chodzi o niezgodne z prawem przeszukanie policjan-

tów) oraz skandalicznym brakiem reakcji ze strony

przełożonych ww. policjantów, a także w związku

z cytowanymi przez prasę wypowiedziami przedsta-

wicieli Policji oraz MSWiA, z których wynika, że ta-

kie wydarzenia faktycznie miały miejsce, proszę

1.

Czy w sprawie niezgodnych z przepisami działań

ochrony stadionu w Gdańsku wobec policjantów skie-

rowano zawiadomienie o możliwości popełnienia prze-

stępstwa?

Jeśli tak, to kto je skierował, gdzie i kiedy?

2.

Czy ustalono osobę z ramienia organizatora

Euro 2012 odpowiedzialną za organizację ochrony

stadionu w Gdańsku, która wprowadziła niezgodną

z prawem procedurę przeszukiwania policjantów?

3.

Czy ustalono osobę, która w Policji odpowiada-

ła za organizację zabezpieczenia meczu w Gdańsku

i nie dopełniła swoich obowiązków, dopuszczając do

wprowadzenia przez ochronę stadionu niezgodnej

z prawem procedury?

Jakie wyciągnięto wobec niej

konsekwencje?

4.

Jakie konsekwencje wyciągnięto wobec przeło-

żonych policjantów, którzy nie reagowali na bezpraw-

ne działania wobec ich podwładnych?

5.

Czy dokonano sprawdzeń, czy w trakcie ochro-

ny stadionów w innych miastach gospodarzach Euro

2012 miały miejsce podobne zdarzenia?

Jeśli tak, to

kto ich dokonał i w jakim dokumencie znalazło to

odzwierciedlenie?

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6213)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie ośrodków szkoleniowych i szkoleń

macjami dotyczącymi możliwego marnotrawienia

środków publicznych związanego z ośrodkami szko-

169

leniowymi SKW oraz organizowanymi przez ww.

służbę szkoleniami proszę o odpowiedź na poniższe

pytania.

1.

Ile rocznie kursów i szkoleń przeprowadziła

Służba Kontrwywiadu Wojskowego?

Chodzi o szko-

lenia organizowane przez SKW dla żołnierzy, funk-

cjonariuszy i pracowników cywilnych SKW.

Proszę

o dane za rok 2009, 2010, 2011, 2012.

2.

Ilu żołnierzy, funkcjonariuszy i pracowników

cywilnych SKW brało udział rocznie w ww. szkole-

3.

Ilu żołnierzy, funkcjonariuszy i pracowników

cywilnych zamierza przeszkolić SKW w 2012 r.?

Cho-

dzi o szkolenia organizowane przez SKW dla swoich

pracowników.

4.

Jaki był powód oddania przez SKW ośrodka

szkoleniowego w Wildze?

W jakim zakresie ośrodek

spełniał kryteria konspiracji działań tam prowadzo-

nych?

Czy odnotowano sygnały o zagrożeniu konspi-

racji szkoleń, jeżeli tak, to kiedy i z jakiego pochodzi-

ły źródła?

5.

Jakie były łączne koszty remontów wykona-

nych w ośrodku w Wildze w latach 2007–2011?

6.

Ile kosztowało zabezpieczenie tego majątku

w latach 2010–2011?

Kto ochraniał ten obiekt w la-

tach 2010–2011?

Jeżeli ﬁrma prywatna, to w jaki

sposób, z uwzględnieniem jakich kryteriów wyłonio-

ny został usługodawca?

7.

Czy prawdziwe są informacje o podjęciu decyzji

o przeniesieniu szkolenia do Skierniewic?

Jeżeli tak,

to jakie są planowane koszty remontu ośrodka szko-

leniowego SKW w Skierniewicach?

W jakim zakresie

ośrodek spełniał będzie kryteria konspiracji działań

tam prowadzonych, jeżeli już został opisany w lokal-

nej prasie?

8.

Jaka może być docelowa liczba osób jednora-

zowo szkolonych w ośrodku w Skierniewicach po

oddaniu ośrodka do użytku?

Czy ośrodek będzie

przygotowany do prowadzenia wszystkich szkoleń,

które potrzebne są dla rozwoju kwaliﬁkacjiżołnie-

rzy i funkcjonariuszy?

Jeżeli nie, to proszę oszaco-

wać procentowo, ile szkoleń będzie musiało być pro-

wadzone w innych obiektach.

Jaki będzie szacowany

koszt szkoleń prowadzonych poza obiektem należą-

cym do SKW?

9.

W jaki sposób zorganizowana jest kadra szko-

leniowa (prowadząca zajęcia dydaktyczne, tj. wykła-

dy i ćwiczenia)?

Ile osób zajmuje się tym na stałe,

posiadając doświadczenie w prowadzeniu zajęć i od-

powiednie przygotowanie i kwaliﬁkacjedotegotypu

pracy?

Na jakiej podstawie stwierdzono kwaliﬁkacje

osób zajmujących się prowadzeniem zajęć dydak-

tycznych?

Jeżeli wykorzystywana jest kadra szkole-

niowa pracująca na umowy, to proszę podać sposób

rekrutowania takiej kadry, jej kwaliﬁkacje, staż

w służbach, kwotę, którą SKW przeznacza na ten

cel.

Ile osób wypełniających rolę wykładowców peł-

niło służbę w WSI lub WSW lub Zarządzie II Sztabu

Generalnego?

Proszę o precyzyjne odpowiedzi na każde z posta-

wionych pytań.

Jednocześnie przypominam, że zgodnie z art. 115

ust. 1 Konstytucji RP prezes Rady Ministrów i pozo-

stali członkowie Rady Ministrów mają obowiązek

selskie w ciągu 21 dni, a odpowiedzi muszą polegać

na prawdzie.

Poseł Tomasz Kaczmarek

(nr 6214)

do prezesa Rady Ministrów

przez szefa Służby Kontrwywiadu

Wojskowego oraz upoważnionych przez niego

pracowników SKW służbowego sprzętu

Marynarki Wojennej RP do celów

Szanowny Panie Premierze!

W związku z po-

wszechnie znanymi i dostępnymi informacjami,

z których wynika, że w dniach 28 maja 2012 r.

– 30 maja 2012 r. szef SKW w towarzystwie delegacji

Słowenii przebywał na terenie Trójmiasta, gdzie ko-

rzystał z pomocy jednostek wojskowych oraz jedno-

stek pływających pozostających dyspozycji Marynar-

ki Wojennej do celów niezwiązanych z zadaniami

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, proszę o odpo-

1.

Czy SKW zwracało się pismem do Marynarki

Wojennej RP o udostepnienie jednostek pływających

pozostających w jej dyspozycji do zabezpieczenia

przedmiotowej wizyty?

2.

Jaki charakter działań SKW powoduje koniecz-

ność wykonywania osobiście przez szefa SKW dzia-

łań na wodzie, a co za tym idzie konieczność jego

ochrony przez jednostki pływające pozostające w dys-

pozycji Marynarki Wojennej RP?

3.

Jaki sprzęt pozostający w dyspozycji MW RP

został użyczony celem rzekomego zabezpieczenia

przedmiotowej wizyty?

Czy MW RP delegowała do

tego celu swoich pracowników, czy sprzęt był obsłu-

giwany przez żołnierzy/funkcjonariuszy SKW?

4.

Czy osoby obsługujące sprzęt posiadały wszel-

kie wymagane uprawnienia do jego prowadzenia?

5.

Czy prawdą jest, że szef SKW wraz z delegacją

słoweńską korzystał między innymi z pontonu jed-

nostki specjalnej Formoza?

Kto wydał zgodę na wy-

korzystanie w/w jednostki do przewożenia szefa SKW

i jego gości?

170

6.

Czy prawdą jest, że na morzu odbyły się pokazy

strzelania żołnierzy ww. jednostki dla szefa SKW

i jego gości z użyciem ostrej amunicji?

Czy ww. dzia-

łania odbywały się w streﬁepoligonu?

Czybyłyza-

planowane i kto wydał na nie zgodę?

7.

Jakie obowiązki ustawowe były realizowane

w powyższy sposób przez szefa SKW i osoby zabez-

pieczające?

8.

Czym została uzasadniona konieczność udo-

stępnienia delegacji słoweńskiej wiedzy o miejscach,

osobach, sprzęcie wykorzystywanym przez jednostkę

specjalną Formoza?

9.

Jaki był łączny koszt „działań na wodzie” szefa

SKW i kto ww. koszty poniósł?

Poseł Tomasz Kaczmarek

(nr 6215)

do ministra zdrowia

w sprawie umieszczenia na liście leków

Od 1 lipca zacznie obowiązywać kolejna już w tym

roku lista leków refundowanych.

Mimo zapowiedzi

Ministerstwa Zdrowia brakuje na niej Onglyzy (sak-

sagliptyny), leku na cukrzycę z grupy inkretyn, któ-

ry posiada pozytywną opinię Agencji Oceny Techno-

logii Medycznych.

Lek ten hamuje rozwój choroby

u osób cierpiących na cukrzycę typu II i opóźnia ko-

nieczność stosowania insulin.

Na nowej liście refun-

dacyjnej resort zdrowia uwzględnił jedynie potrzeby

osób chorych na cukrzycę typu I (wprowadzając dłu-

go działające insuliny analogowe), pomijając chorych

na cukrzycę typu II.

Za jedno opakowanie leku, wy-

starczające zaledwie na miesiąc, chorzy muszą płacić

200–500 zł.

Cena uzależniona jest od tego, czy lek

jest dostępny w tabletkach, czy w zastrzykach.

Nie-

zależnie od wyboru wariantu koszty leków przekra-

czają możliwości ﬁnansowewiększościosóbchorych,

którzy najczęściej utrzymują się z niewielkiej renty.

14 marca 2012 r.

Parlament Europejski uchwalił

jęcia zdecydowanej walki z epidemią cukrzycy.

Jed-

nak dla polskiego resortu zdrowia walka z cukrzycą

nie należy do głównych priorytetów polityki zdrowot-

nej.

U nas środki na walkę z tą chorobą są drama-

tycznie niskie, w ubiegłym roku NFZ przeznaczył na

nych jedynie 133 mln zł, czyli zaledwie 0,22% swoje-

go budżetu.

refundacyjnej leków inkretynowych?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia wpisze na listę le-

ków refundowanych leki inkretynowe?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6216)

do ministra transportu,

od Piotrkowa Trybunalskiego do Pyrzowic

rzowic.

15 marca br. na posiedzeniu Sejmu RP w punkcie

„Informacja rządu na temat stanu bezpieczeństwa

odpowiadając na moje pytanie dotyczące realizacji

odcinka autostrady Stryków – Pyrzowice, powiedział

Pan Minister, że realizacja tego odcinka autostrady

uzależniona jest od rozstrzygnięcia Eurostatu: „czy

partnerstwo publiczno-prywatne należy zaliczyć do

czyć całą tę inwestycję do długu publicznego, to nam

dach partnerstwa publiczno-prywatnego i trzeba bę-

1.

Jakie jest rozstrzygnięcie Eurostatu w powyż-

szej kwestii?

2.

Jaki sposób ﬁnansowaniawybierzerząd,aby

zrealizować odcinek autostrady A1 od Piotrkowa

Trybunalskiego do Pyrzowic?

3.

Kiedy rozpocznie się budowa tego odcinka au-

tostrady?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

171

Interpelacja

(nr 6217)

do ministra zdrowia

wotnej w Polsce.

Od kilku miesięcy obserwujemy niekończące się

zamieszanie wokół ustawy refundacyjnej, która ude-

rza w najbiedniejszych i najbardziej chorych Polaków.

Stwarza ona niepotrzebny chaos na rynku leków,

a konsekwencje ponoszą pacjenci.

Oprócz tego od lip-

ca br. mają obowiązywać nowe wzory umów lekar-

skich upoważniające do wypisywania recept na leki

refundowane.

Okazuje się jednak, że w zarządzeniu

prezesa NFZ ponownie znalazł się zapis o karach dla

lekarzy za błędne wypisywanie recept, który Sejm

usunął w styczniu.

Poza tym lekarze zgodnie twier-

dzą, że nowe umowy nie pozwalają im przepisywać

leków zgodnie z wiedzą medyczną i własnym sumie-

niem, gdyż ograniczają refundację do chorób wymie-

nionych przez producenta przy rejestracji leku.

W ten

sposób coraz bardziej pogłębia się konﬂiktmiędzy

lekarzami, NFZ i samym Panem Ministrem.

Każdego dnia polska służba zdrowia dostarcza pa-

cjentom kolejnych niemiłych niespodzianek.

Chorzy,

którzy na ogół potrzebują dużo spokoju, muszą nie-

ustannie zmagać się z coraz to nowymi problemami

– jak nie z rażąco wysokimi cenami leków ratujących

życie, to z gigantycznymi kolejkami do specjalistów.

Ustawa o lekach refundowanych to bubel prawny wy-

magający natychmiastowych zmian legislacyjnych.

Problemy polskiego systemu opieki zdrowotnej

wszyscy znamy nie od dziś.

Zamiast więc tkwić bez-

czynnie w całym tym bałaganie, Pan, jako minister

zdrowia, powinien podjąć natychmiastowe działania,

które wreszcie pokażą, że pomoc osobom chorym to

sprawa priorytetowa.

Zdymisjonowanie prezesa NFZ

problemów nie rozwiąże.

Może należałoby się zasta-

nowić nad zmianami w całym resorcie zdrowia, bo-

wiem osoby odpowiedzialne za jego należyte funkcjo-

nowanie dopuszczają do absurdalnych sytuacji, gdzie

służba ochrony zdrowia zamiast, jak sama nazwa

wskazuje, chronić zdrowie i życie pacjentów, to noto-

rycznie działa na ich niekorzyść.

poprawić stan opieki zdrowotnej w Polsce?

2.

Jakie uciążliwości dotkną pacjentów w związ-

ku z przejściem z programów terapeutycznych na

programy lekowe?

3.

Czy po wprowadzeniu programów lekowych

pacjent będzie miał zapewnioną ciągłość leczenia?

4.

Czy ministerstwo zamierza zreformować lub

zlikwidować nieudolnie działający Narodowy Fun-

dusz Zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6218)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wzrostu podatków i likwidacji

różnego rodzaju ulg podatkowych

Szanowny Panie Premierze!

Zwracam się do

wych.

Podczas exposé w 2007 r. powiedział Pan, że

naczelną zasadą polityki ﬁnansowejjegorządubę-

dzie stopniowe obniżanie podatków i danin publicz-

nych.

Tymczasem za rządów Platformy Obywatel-

skiej wprowadzono już kilka nowych podatków

i podwyżek podatków, a teraz jeszcze chce Pan po-

zbawić ludzi możliwości korzystania z różnego ro-

dzaju ulg podatkowych.

Łączna wartość podwyżek i nowych podatków

wprowadzonych przez rząd to 12 670 mln zł.

W ubie-

głym roku z 8% do 23% wzrósł VAT na ubranka dzie-

cięce, akcyza na olej napędowy wzrosła o 18 gr za litr,

akcyza na papierosy – o 85 gr za paczkę, a o 44%

podniesiono składkę rentową dla przedsiębiorców.

Wprowadzono podatek od miedzi i srebra.

Zmieniły

się także przepisy dotyczące tzw. podatku Belki.

Od

kwietnia lokaty jednodniowe są opodatkowane, tak

jak inne – 19-procentowym podatkiem.

Teraz planuje Pan zniesienie ulgi podatkowej dla

rodzin z jednym dzieckiem, których dochód roczny

przekroczy 85 528 tys. zł, likwidację stosowania 50%

kosztów uzyskania przychodów do umów autorskich,

gdy roczne przychody będą wyższe niż 85 528 tys. zł,

oraz zniesienie ulgi internetowej.

Wprowadził Pan

zmiany dotyczące becikowego.

Od 2013 r. zapomóg

z tytułu urodzenia dziecka nie dostaną rodzice, któ-

rych miesięczny dochód na osobę przekracza 1922 zł.

Takim postępowaniem odbiera Pan polskim rodzi-

nom realne wsparcie.

Przez wszystkie dotychczasowe tzw. reformy pań-

skiego rządu cierpią ludzie.

Na siłę im się wmawia,

że dokonywane zmiany są konieczne, gdyż ich zada-

niem jest niedopuszczenie do katastrofy całej gospo-

darki.

Prawda niestety wygląda inaczej.

Potwierdze-

niem tego jest podwyżka VAT, która doprowadziła do

5-procentowej inﬂacji w ujęciu rocznym.

Rząd bez

skrupułów sięga do kieszeni obywateli.

Większe po-

datki, mniejsze ulgi – oto sukcesy koalicji PO–PSL.

172

1.

Jak Pan Premier wytłumaczy fakt, że zamiast

obniżenia podatków, które obiecał Pan podczas expo-

sé, notorycznie Pan je podwyższa?

2.

Dlaczego rząd zdecydował się na likwidację ulg

podatkowych, które stanowią rzeczywiste wsparcie

rodzin?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 6219)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zagrożeń wykonania budżetu

Na stronie internetowej Ministerstwa Finansów

www.mf.gov.pl znajduje się dokument zatytułowany

„Szacunkowe dane o wykonaniu budżetu państwa za

okres styczeń – maj 2012 r.”

Z dokumentu tego wy-

nika, że dochody państwa po pięciu miesiącach 2012 r.

zrealizowane są na poziomie 113 501,3 mln zł,

tj. 38,6% zakładanego planu na cały rok.

Dla porów-

nania dochody państwa za pięć miesięcy 2011 r. wy-

nosiły 107 925,4 mln zł, tj. 39,5% zakładanego planu

na rok 2011.

Należy podkreślić, że plan dochodów

budżetu państwa na rok 2012 jest o około 20 mld zł

wyższy niż plan na rok 2011 r.

Szczególnie niepokojąco w mojej ocenie przedsta-

wia się wykonanie dochodów z tytułu podatków po-

średnich.

Dochody państwa z tytułu podatków po-

średnich po pięciu miesiącach 2012 r. zrealizowane

są na poziomie 76 328,0 mln zł, tj. 38,6% zakładane-

go planu na cały rok.

Dla porównania dochody z ty-

tułu podatków pośrednich za pięć miesięcy roku 2011

wyniosły 74 007,5 mln zł, tj. 41,2% zakładanego pla-

budżetu państwa z tytułu podatków pośrednich na

rok 2012 jest o około 16,4 mld zł wyższy niż plan na

Mój niepokój budzi także poziom wydatków pań-

stwa za pięć miesięcy 2012 r. z tytułu obsługi długu

krajowego.

Wydatki państwa z tytułu obsługi długu

krajowego po pięciu miesiącach 2012 r. wyniosły

11 577,5 mln zł, tj. 35,9% zakładanego planu na cały

rok.

Dla porównania wydatki państwa z tytułu ob-

sługi długu krajowego za pięć miesięcy roku 2011

wyniosły 9583,7 mln zł, tj. 32,4% zakładanego planu

budżetu państwa z tytułu obsługi długu krajowego

w 2012 r. jest o około 2,6 mld zł wyższy niż plan na

rok 2011.

1.

Czy w ocenie rządu istnieje ryzyko niewyko-

nania dochodów budżetu państwa w 2012 r. z tytułu

podatków pośrednich?

2.

Czy rząd planuje nowelizację budżetu w zakre-

sie dochodów z tytułu podatków pośrednich?

3.

Czy w związku z niższym niż planowano re-

alizowaniem dochodów z tytułu podatków pośred-

nich rząd planuje w roku 2012 wprowadzenie pod-

wyżki podatków pośrednich, w tym podwyżki podat-

ku akcyzowego?

Jeżeli rząd planuje podwyżki, proszę

o podanie, jakie podwyżki są planowane i kiedy ewen-

tualne podwyżki wejdą w życie.

4.

Proszę o podanie przyczyn wyższego w ujęciu

procentowym wykonania wydatków z tytułu obsługi

długu krajowego w okresie styczeń – maj 2012 r.

w porównaniu do okresu styczeń – maj 2011 r.

5.

Czy rząd planuje nowelizację budżetu państwa

w zakresie wydatków z tytułu obsługi długu krajo-

wego?

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

Słupsk, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6220)

do prezesa Rady Ministrów

w walce z ubóstwem Polaków

Szanowny Panie Premierze!

Na stronie interne-

towej Głównego Urzędu Statystycznego znajduje się

notatka sygnalna zatytułowana „Ubóstwo w Polsce

w 2011 r. (na podstawie badań budżetów gospodarstw

domowych)”.

W dokumencie tym czytamy m.in.:

— „Po okresie spadku w latach 2006–2008, a na -

stępnie paroletniej stabilizacji w roku 2011 odnoto-

wano wzrost poziomu zagrożenia ubóstwem skraj-

nym w Polsce (por. wykres 1.).

Odsetek osób w gospo-

darstwach domowych o wydatkach poniżej granicy

ubóstwa skrajnego (tzn. znajdujących się poniżej mi-

nimum egzystencji) wzrósł o 1 pkt proc. w stosunku

do roku 2010 i wyniósł 6,7%”.

— „W 2011 roku zanotowano zwiększenie się za -

grożenia ubóstwem skrajnym w niemal wszystkich

grupach gospodarstw domowych”.

— „w 2011 r. wartości granic ubóstwa skrajnego

dla niektórych gospodarstw domowych (w zależności

od ich składu osobowego) przewyższały wartość gra-

nicy ubóstwa ustawowego”.

173

— „Jedną z przyczyn stałego spadku wartości

wskaźnika zagrożenia tzw. ubóstwem ustawowym

jest to, że od 1 października 2006 roku nie zmieni-

ła się nominalna wartość progów interwencji so-

cjalnej, a tym samym wartość granicy ubóstwa

ustawowego”.

— „Inną sytuację odnotowalibyśmy, przyjmując

jako granicę ubóstwa ustawowego poziom progów in-

terwencji urealniony wskaźnikiem wzrostu cen to-

warów i usług konsumpcyjnych od czasu ich wpro-

wadzenia, czyli od IV kwartału 2006 roku; tak obli-

czona stopa ubóstwa ustawowego w 2011 r. wyniosła-

by nie 6,5%, a 11,4%, co oznacza wzrost o 0,6 punktu

granicy ubóstwa za rok 2010”.

— „W 2011 roku w porównaniu z rokiem poprzed -

nim odnotowano wzrost zasięgu skrajnego ubóstwa

w najmniejszych miastach (o ok. 2 pkt proc.), na wsi

(o ok. 1,5 pkt proc.), a także w miastach liczących od

20 do 100 tysięcy mieszkańców (o ok. 1,3 pkt proc.);

natomiast w pozostałych klasach miejscowości odse-

tek osób żyjących w gospodarstwach domowych

uznanych za skrajnie ubogie kształtował się na po-

ziomie zbliżonym do odnotowanego w roku 2010”.

— „W Polsce zagrożenie ubóstwem dzieci i mło -

dzieży jest znacznie silniejsze niż dorosłych.

W 2011 r.

ok. 10,5% dzieci do lat 18 wchodziło w skład gospo-

ustawowej granicy ubóstwa.

W gospodarstwach, któ-

rych wydatki były niższe od minimum egzystencji,

żyło natomiast ponad 9% osób poniżej 18. roku życia.

stwem, podczas gdy w populacji ogółem do tej grupy

wiekowej należała mniej więcej co piąta osoba”.

— „Pauperyzacji sprzyja również wykonywanie

pracy niskopłatnej.

Dotyczy to przede wszystkim

na stanowiskach robotniczych.

W rodzinach, których

główny strumień dochodów pochodził z pracy najem-

nej na stanowisku robotniczym, w 2011 roku stopa

ubóstwa skrajnego wyniosła niemal 9%, a stopa ubó-

stwa ustawowego – nieznacznie powyżej 9%”.

Z dokumentu przedstawionego przez Główny Urząd

Statystyczny wynika, że ubóstwo Polaków się pogłę-

bia, jednocześnie opinia publiczna informowana jest

przez rząd i Pana Premiera, że Polska jest liderem

wzrostu gospodarczego w Europie (wzrost PKB

w roku 2010 – 3,7%, wzrost PKB w roku 2011 – 4,3%),

że polska gospodarka się rozwija, a Polacy są coraz

bogatsi itp.

Dlaczego więc, Panie Premierze, Polacy

biednieją?

1.

Proszę o wyjaśnienie, dlaczego odsetek osób

niżej minimum egzystencji) wzrósł w roku 2011 o 1 pkt

w latach 2010 i 2011 wzrost PKB wyniósł odpowied-

nio 3,7% i 4,3% (dane GUS).

2.

Proszę o wyjaśnienie, dlaczego w 2011 r. zano-

towano zwiększenie się zagrożenia ubóstwem skraj-

nym w niemal wszystkich grupach gospodarstw do-

wyniósł odpowiednio 3,7% i 4,3% (dane GUS).

3.

Dlaczego od 2008 r. nie zmieniała się nominal-

na wartość progów interwencji socjalnej, a tym sa-

mym wartość granicy ubóstwa ustawowego?

Kiedy

Pan Premier planuje zmienić nominalną wartość

progów interwencji socjalnej?

4.

Jakie działania planuje podjąć Pan Premier,

zwiększało się na wsi, w małych miasteczkach i ma-

łych miastach?

5.

Jakie działania planuje podjąć Pan Premier,

ubóstwem dzieci i młodzieży?

stwem wśród osób wykonujących prace niskopłatne?

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

Słupsk, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6221)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wpływu polityki

makroekonomicznej na kondycję

ﬁnansów publicznych podsektora

samorządu terytorialnego

Szanowny Panie Premierze!

Przedstawiciele lo-

kalnych wspólnot samorządowych coraz częściej wy-

rażają swoje zaniepokojenie i daleko idące obawy

w związku z prowadzonymi przez rząd RP działania-

mi, które konsekwentnie ograniczają ﬁnansowemoż-

liwości samorządów lokalnych.

Samorządowcy zwracają uwagę na nadmierne ob-

ciążenie sektora samorządowego w procesie likwido-

wania czy ograniczania nadmiernego deﬁcytusekto-

ra ﬁnansów publicznych.

Wspomniany program

oszczędnościowy w znaczny sposób ogranicza możli-

wości inwestycyjne jednostek samorządu terytorial-

nego.

Sytuacja taka z kolei jest następstwem syste-

mowych zmian podatku dochodowego od osób ﬁzycz-

nych, które w linii prostej doprowadziły do spadku

przychodów z tego tytułu jednostek samorządu tery-

torialnego.

Kolejnym problemem jest stale pogłębiający się

proces obciążania samorządów lokalnych nowymi

zadaniami lub zwiększania zakresu zadań już wyko-

174

nywanych bez zabezpieczenia na te cele dodatkowych

funduszy.

Powoduje to bardzo często spustoszenie

w lokalnych budżetach i zachwianie ich stabilności.

To z kolei znacznie ogranicza wiarygodność ﬁnanso-

wą i możliwości inwestycyjne jednostek samorządu

terytorialnego.

Stanowczy sprzeciw budzi także fakt pozbawiania

samorządów terytorialnych realnego wpływu na wła-

sne ﬁnansepoprzezzwiększanieichzobowiązańizmniej-

szanie subwencji.

Brak zapewnienia udziału jednostek samorządu

terytorialnego w dochodach publicznych państwa

w stopniu odpowiadającym zakresowi powierzonych

zadań przeczy idei rozwoju samorządu lokalnego

i stoi w sprzeczności z art. 167 Konstytucji RP.

Przedstawione problemy dotyczą w ogromnej

większości jednostek samorządu terytorialnego ob-

szarów wiejskich i małomiasteczkowych.

Jako parla-

mentarzysta z województwa łódzkiego obserwuję je

na co dzień choćby na przykładzie Opoczna czy To-

maszowa Mazowieckiego.

1.

Czy Pan Premier we współpracy z ministrem

rzające do zabezpieczenia środków ﬁnansowychnie-

zbędnych do realizacji zadań nakładanych na jed-

nostki samorządu terytorialnego w Polsce?

2.

Czy Pan Premier rozważa włączenie jednostek

samorządu terytorialnego do udziału w dochodach

kresowi nakładanych na nie zadań?

Z poważaniem

Poseł Robert Telus

Warszawa, dnia 24 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6222)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ﬁnansowania z budżetu państwa

zasiłków stałych

Szanowny Panie Ministrze!

Obowiązująca w obec-

nym kształcie ustawa o pomocy społecznej powoduje

dla samorządów liczne problemy i nakłada na nie do-

datkowe obciążenia związane z jej realizowaniem.

Jednym z nich jest brak kompletnego ﬁnansowania

z budżetu państwa zasiłków stałych po 1 sierpnia

2009 r.

Mianowicie zasiłki stałe oraz składki na

ubezpieczenie zdrowotne od nich odprowadzane do

31 lipca 2009 r. były zadaniem zleconym z zakresu

Środki na ich obsługę zapewniał wtedy budżet pań-

stwa i zadania te nie obciążały samorządów.

Ustawą

z dnia 23 stycznia 2009 r., w art. 20, wprowadzono

do ustawy o pomocy społecznej zmiany, w wyniku

których zasiłki stałe oraz składki na ubezpieczenie

zdrowotne stały się od 1 sierpnia 2009 r. zadaniami

własnymi gminy.

Oznacza to, że koszt ich ﬁnansowa-

nia został przeniesiony także na samorządy.

Co praw-

da gminy otrzymują z budżetu państwa dotację na

realizację niniejszych zadań własnych, jednakże

realizacji zadania.

W związku z taką interpretacją

art. 128 ust. 2 ustawy o ﬁnansachpublicznychgmina

miasta Radomia w 2011 r. poniosła koszt w wysoko-

ści 87 868,53 zł za opłacenie składek na ubezpiecze-

nie zdrowotne osób pobierających zasiłki stałe i ko-

lejny wydatek rzędu aż 1 193 462,47 zł na zasiłki

stałe.

W tym samym roku uprawnionych do pomocy

w formie zasiłków stałych było 1678 osób na łączną

kwotę 5 927 137 zł.

Zmiany w przepisach spowodo-

wały w samym tylko 2011 r. dodatkowe wydatki

i obciążenia dla budżetu Radomia w wysokości ponad

1 mln zł.

W tym samym roku do pomocy w formie

zasiłków okresowych uprawnione były 6432 rodziny

na łączną kwotę 11 555 923 zł.

1.

Czy ministerstwo planuje zmianę zasad ﬁnan-

sowania ww. zasiłków, a jeśli tak, to na jakich zasa-

dach?

2.

Z jakich powodów wprowadzono nową, nieko-

rzystną dla samorządów regulację?

które doprowadzą do zmiany tych niekorzystnych za-

pisów ustawy, oraz powrócenia do poprzednio obo-

wiązujących zasad ﬁnansowaniaww.zadań.

Obecnie

zapisy ustawy nakładają na gminy kolejne obciążenia

ﬁnansowe,agminymającorazwiększetrudności,by

im sprostać.

Samorządy borykają się z narastającymi

problemami, podczas gdy ich możliwości ﬁnansowe

są ograniczone.

Nie mówią o tym, ale w dużej mierze

jest to konsekwencją właśnie tego rodzaju decyzji za-

padających na szczeblu rządowym.

Premier, ratując

budżet państwa, wprowadza zmiany takie jak te, któ-

rych ciężar realizowania ponoszą samorządy.

To jest

niedopuszczalne, żeby ratowanie ﬁnansówpaństwa

odbywało się kosztem gmin, które w wielu przypad-

kach stoją już na skraju bankructwa.

Z poważaniem

Poseł Marek Suski

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

175

Interpelacja

(nr 6223)

do ministra pracy i polityki społecznej

Zgodnie z art. 9a ust. 9 ustawy z dnia 29 lipca

ośrodki pomocy społecznej zostały zobligowane do

prowadzenia obsługi organizacyjno-technicznej ze-

społów interdyscyplinarnych/grup roboczych.

Nowa

regulacja prawna nastręcza wiele problemów tech-

nicznych, a także związanych z interpretacją przepi-

sów.

Pojawiły się dwie sprzeczne informacje dotyczą-

ce prowadzenia i obsługi organizacyjno-technicznej

grupy roboczej przez inną instytucję niż ośrodek po-

mocy społecznej.

Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej stanęło początkowo na stanowisku, że prze-

wodniczący zespołu, po dokonaniu analizy informacji

zawartych w formularzu Niebieska Karta – A, podej-

zajmować się cały zespół czy też grupa robocza.

In-

tencją ustawodawcy nie było więc przeniesienie na

inne instytucje niż ośrodek pomocy społecznej zadań

związanych z tworzeniem i prowadzeniem dalszych

prac w ramach grupy roboczej.

Ponadto podkreślono,

iż proponowane w Radomiu rozwiązania są daleko

idącą interpretacją obowiązujących przepisów praw-

nych.

Z kolei w odpowiedzi na pismo Komisji Zakła-

dowej NSZZ „Solidarność” ministerstwo poinformo-

wało, że za prawidłowe realizowanie zadań zespołu

interdyscyplinarnego/grup roboczych odpowiedzial-

ny jest przewodniczący zespołu.

Dotychczasowe doświadczenia związane z reali-

zacją procedury Niebieskiej Karty pokazują, że pra-

cownicy socjalni odpowiedzialni za prowadzenie grup

roboczych coraz więcej czasu i energii poświęcają na

wykonywanie ww. zadań.

Ich realizacja w ramach

obowiązków służbowych, których jest znacznie wię-

cej ponad ww., staje się niezwykle trudna, zwłaszcza

że grup roboczych stale przybywa.

Dochodzi do sy-

tuacji, w których pracownik socjalny staje przed wy-

borem, czy ważniejsze jest zadanie wynikające z usta-

wy o pomocy społecznej czy też z ustawy o przeciw-

działaniu przemocy w rodzinie.

Sytuacja komplikuje

się również w przypadku członków gminnych komisji

rozwiązywania problemów alkoholowych, którzy rów-

nież na mocy ustawy zostali zobligowani do udziału

w grupach.

Dotyczy to zwłaszcza tych, którzy są ak-

tywni zawodowo.

Muszą każdorazowo prosić przeło-

żonych o zwolnienie z pracy na czas trwania spotka-

nia grupy, których jest nawet po kilka w tygodniu,

a będzie jeszcze więcej.

Wskazane byłoby zobligowa-

nie innych podmiotów, na przykład tych, które roz-

poczynają procedurę Niebieskiej Karty, do prowadze-

nia obsługi grup roboczych.

Dzięki temu możliwe

byłoby większe zaangażowanie w pomoc rodzinie do-

tkniętej problemem przemocy, jak również pozwo-

liłoby pracownikom socjalnym na zaangażowanie

się w inne działania wynikające z obowiązków za-

wodowych.

rzające do zmiany obecnie obowiązujących przepisów

dotyczących procedury Niebieskiej Karty?

Jeśli tak,

to czego będą dotyczyć te zmiany?

2.

Czy w ustawie znajdzie się zapis zobowiązują-

cy przedstawicieli ochrony zdrowia do aktywnej re-

alizacji ustawy, m.in. poprzez udział w pracach grup

roboczych?

3.

Co w sytuacji gdy podejrzany o stosowanie

przemocy nie stawia się na posiedzenie grupy, a na

gruncie obecnej regulacji brak jest przecież jakiejkol-

wiek możliwości prawnej zastosowania wobec takiej

osoby sankcji?

4.

Problemem jest także znikoma liczba orzeczeń

przemocy w rodzinie.

W jaki sposób zmienić tę sytu-

ację, by oﬁaryprzemocywwiększymstopniumogły

korzystać z prawem gwarantowanej ochrony?

5.

Liczba orzeczeń sądu czy prokuratury w przed-

miocie skierowania osoby podejrzanej o stosowanie

przemocy do udziału w programach oddziaływań ko-

rekcyjno-edukacyjnych jest wciąż bardzo mała.

Ta

kwestia również wymaga pochylenia się.

Jakie roz-

wiązanie widzi ministerstwo w tym przypadku?

6.

Liczba grup roboczych, zwłaszcza w większych

miastach, stale się zwiększa i za chwilę sparaliżuje

pracę miejskich ośrodków pomocy społecznej, a pra-

cownicy gminnych komisji nie będą w stanie pogo-

dzić tych obowiązków z pracą zawodową.

W jaki spo-

sób ministerstwo proponuje rozwiązać ten problem?

Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

i procedura Niebieskiej Karty bez wątpienia są

w swoim zamyśle dobre i niezwykle potrzebne, o czym

świadczy chociażby wciąż rosnąca liczba powoływa-

nych grup roboczych.

Niestety obowiązujące przepi-

sy nastręczają wiele problemów z ich realizacją.

Do-

tyczą one tak organizacji samych spotkań, jak i sto-

sowania przepisów przez organy wymiaru sprawie-

dliwości.

Bardzo ważne jest, by niezwłocznie znowe-

lizować obowiązujące prawo, dostosować je do obo-

wiązujących realiów, tak by oﬁaryprzemocymogły

szybko i kompleksowo uzyskiwać pomoc, zaś człon-

kowie grup roboczych mogli wykonywać zadania wy-

nikające z ww. ustawy, nie zaniedbując jednocześnie

innych służbowych obowiązków.

Z poważaniem

Poseł Marek Suski

176

Interpelacja

(nr 6224)

do ministra zdrowia

w sprawie możliwości pozyskania środków

przy Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym

Radomskiego Szpitala Specjalistycznego

W dniu 21 maja 2011 r. pani Ewa Kopacz, wów-

czas minister zdrowia, podczas konferencji prasowej

w Radomiu poinformowała o możliwości pozyskania

kologii Ziemi Radomskiej przy Wojewódzkim Szpita-

lu Specjalistycznym w Radomiu oraz na rozwój Od-

działu Rehabilitacji Radomskiego Szpitala Specjali-

stycznego im. dr. Tytusa Chałubińskiego.

Ewa Ko-

pacz podczas wizyty w Radomiu mówiła, że działają-

cy w ramach Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycz-

nego Oddział Onkologiczny to za mało i że chce

stworzyć przy wojewódzkim centrum specjalistycz-

nym centrum onkologii.

Pani minister poinformo-

wała, że szpital wojewódzki ma działkę, na której

mógłby stanąć budynek, i jeśli szpital szybko przy-

gotuje dokumentację, to centrum mogłoby zostać

wpisane do wieloletniego programu inwestycyjnego

Ministerstwa Zdrowia.

Pani minister Kopacz wska-

zywała na konkretną pulę pieniędzy, z których mia-

łyby zostać wykonane inwestycje przy radomskich

szpitalach.

W tych okolicznościach wydaje się więc,

że dla ich zrealizowania, przy deklarowanym przez

byłą minister wsparciu rządu, pozostało jedynie

przygotowanie stosownej dokumentacji przez władze

miasta i dyrekcje szpitali.

Pani marszałek poleciła sporządzenie uzasadnie-

nia celowości budowy nowego Oddziału Rehabilitacji

Radomskiego Szpitala Specjalistycznego im dr. Ty-

tusa Chałubińskiego, co zresztą zostało przygotowa-

ne przez władze Radomia.

W związku z faktem, iż

podmiot tworzący (w razie podjęcia decyzji o dużej

inwestycji o charakterze regionalnym) byłby zobo-

wiązany do złożenia deklaracji o współﬁnansowaniu

obiektu, pani Anna Kwiecień, wiceprezydent miasta

Radomia, wszczęła starania o ustalenie terminu spo-

tkania przedstawicieli dyrekcji szpitala, władz mia-

sta i Ministerstwa Zdrowia.

Jego celem miało być

uściślenie wysokości udziału ﬁnansowegomiastaRa-

domia w planowanym przedsięwzięciu oraz omówie-

nie kolejnych działań niezbędnych do budowy nowe-

go oddziału rehabilitacji.

Niestety pismo władz Ra-

domia pozostało bez odpowiedzi.

Następnie dyrekcja

szpitala zwróciła się do Mazowieckiego Oddziału

NFZ z zapytaniem, czy planowane rozszerzenie dzia-

łalności po wybudowaniu obiektu będzie ﬁnansowa-

ne przez NFZ.

Gwarancji takiej Radomski Szpital

Specjalistyczny nie otrzymał.

Niemniej jednak wła-

dze Radomia są stale zainteresowane wybudowaniem

obiektu zapewniającego tak kompleksową opiekę.

Gmina dysponuje gruntem pod ww. inwestycję.

Uści-

ślenie udziału ﬁnansowegowwydatkachzwiązanych

z budową i utrzymaniem bieżącym placówki byłoby za-

tem kwestią do uzgodnienia.

1.

Czy obowiązujące przepisy prawa umożliwiają

przekazanie środków ﬁnansowych z budżetu pań-

stwa na realizację ponadregionalnego klinicznego

centrum rehabilitacji w ramach struktur Radomskie-

go Szpitala Specjalistycznego im. dr. Tytusa Chału-

bińskiego, dla którego podmiotem prowadzącym by-

łoby miasto Radom?

2.

Jakie czynności formalnoprawne powinno ko-

lejno podjąć miasto w celu pozyskania środków

i wpisania inwestycji do budżetu państwa?

3.

Czy dyrekcja Wojewódzkiego Szpitala Specja-

listycznego w Radomiu lub Zarząd Województwa Ma-

zowieckiego, który jest organem prowadzącym szpi-

tal, podjęły działania zmierzające do wpisania budo-

wy Centrum Onkologii Ziemi Radomskiej przy Woje-

wieloletniego programu inwestycyjnego Minister-

stwa Zdrowia?

Czy Ministerstwo Zdrowia otrzymało

dokumentację projektową lub kosztorysową dla ww.

inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Marek Suski

(nr 6225)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie terminarza budowy dróg

ekspresowych i obwodnic miast

Szanowny Panie Premierze!

W grudniu 2005 r.

Polska pod rządami Prawa i Sprawiedliwości uzyska-

ła na lata 2007–2013 duże środki ﬁnansowezUnii

Europejskiej.

Stwarzały one niepowtarzalną szansę

i dawały nadzieję na przyśpieszenie rozwoju społecz-

no-gospodarczego naszego kraju, na skok cywiliza-

cyjny pozwalający na nadrobienie zapóźnień cywili-

zacyjnych i zmniejszenie różnic rozwojowych pomię-

dzy Polską a krajami Europy Zachodniej.

Rząd Pra-

wa i Sprawiedliwości przyjął koncepcję zrównoważo-

nego rozwoju kraju, która miała służyć wzrostowi

potencjału całego państwa i wyrównaniu różnic

w tempie rozwoju i warunkach życia mieszkańców

poszczególnych regionów Polski.

Realizacja zasady

177

zrównoważonego rozwoju kraju dawała szczególną

szansę wschodniej części Polski, do której należy wo-

jewództwo podlaskie.

Dla jej wsparcia został ustano-

wiony specjalny program operacyjny pn. „Rozwój

Polski Wschodniej”.

Rząd Prawa i Sprawiedliwości

w czasie swojego krótkiego dwuletniego funkcjono-

wania przygotował wszystkie niezbędne procedury

wewnętrzne i przeprowadził wymagane uzgodnienia

z Komisją Europejską dla realizacji poszczególnych

programów operacyjnych i sprawnego wykorzystania

funduszy europejskich z perspektywy ﬁnansowej

2007–2013.

Uzgodnione zostały listy inwestycji prio-

rytetowych, których realizacja miała w sposób dyna-

miczny modernizować nasz kraj, i wskazano źródła

ich ﬁnansowania.

Dodatkowymimpulsemwsferze

inwestycji infrastrukturalnych miały być Mistrzo-

stwa Europy w Piłce Nożnej Euro 2012.

Mija 5 lat rządów koalicji PO–PSL premiera Do-

nalda Tuska.

Zbliża się też powoli do końca aktualna

perspektywa ﬁnansowa Unii Europejskiej – nawet

jeżeli uwzględnić zasadę n+2 (do 2015 r.), przekro-

czyliśmy już półmetek tego okresu planowania.

sta w sposób efektywny danej nam historycznej szan-

sy.

Wiele inwestycji się opóźnia, części z nich nawet

nie rozpoczęto, wciąż ujawniane są nowe nieprawi-

dłowości związane z ich realizacją.

Do czasu Euro

2012 miasta gospodarze mistrzostw nie zostały po-

łączone siecią dróg ekspresowych, nie wybudowano

części planowanych lotnisk, nie zmodernizowano ko-

lei.

Rządowa propaganda sukcesu nie była w stanie

przesłonić rzeczywistych problemów.

Polacy długo

jeszcze będą pamiętać nową kategorię, tzw. przejezd-

nych, dróg Platformy Obywatelskiej symbolizującą

propagandowe chwyty Pańskiego rządu, które byłyby

nie do pomyślenia w żadnym kraju o utrwalonej de-

mokracji, gdzie środki publicznego przekazu patrzą

na ręce rządzącym zamiast – jak od kilku lat w Pol-

sce – roztaczać nad nimi szczelny parasol ochronny.

Niestety zanosi się również na to, że Polska nie bę-

dzie w stanie wykorzystać w pełni funduszy przyzna-

nych na lata 2007–2013.

Pod rządami koalicji PO–PSL zasada zrównowa-

żonego rozwoju kraju została zastąpiona tzw. koncep-

cją polaryzacyjno-dyfuzyjną, która stawia na rozwój

jedynie dużych miast jako ośrodków wzrostu.

Przy-

nosi to szkodę wielu regionom Polski, a w konsekwen-

cji całemu państwu.

Według tej koncepcji, która zna-

lazła swój wyraz m.in. w przyjętym 15 czerwca 2012 r.

przez Sejm głosami klubów PO i PSL rządowym do-

kumencie pn. „Koncepcja przestrzennego zagospoda-

rowania kraju 2030”, Białystok jako stolica woje-

wództwa podlaskiego i jedenaste pod względem licz-

by mieszkańców miasto w Polsce nie został zaliczony

do obszarów metropolitarnych.

Województwo podlaskie pod rządami premiera

Donalda Tuska ponosi szczególne straty.

Dotyczy to

bardzo wielu dziedzin życia społecznego i całego sze-

regu inwestycji, od których w istotny sposób zależy

jakość i poziom życia mieszkańców miast i gmin na-

szego regionu.

Skupiając się w tym wystąpieniu przede wszyst-

kim na inwestycjach drogowych, po stronie tych strat

należy zapisać m.in. wstrzymanie budowy drogi S19,

zaniechanie budowy drogi ekspresowej S8 na odcin-

ku Białystok (Katrynka) – Augustów i opóźnienia

w pracach budowlanych na odcinku Białystok – Za-

mbrów – Ostrów Mazowiecka, połączone z ogromny-

mi kosztami zahamowanie budowy obwodnicy Augu-

stowa, nieustanne przesuwanie terminu rozpoczęcia

budowy obwodnicy Suwałk, opóźnienia w przygoto-

waniu budowy obwodnic innych miast województwa

w ciągu obecnych dróg krajowych nr 8, nr 19 i nr 61

lub planowanych w oparciu o nie dróg ekspresowych

S8, S19 i S61.

Jedyne, co obecny rząd potraﬁłsku-

tecznie zrobić, to zmiany przebiegu głównego kory-

tarza transportowego z Europy Zachodniej na wschód

i do krajów nadbałtyckich z drogi S8 na S61 (rozpo-

rządzenie Rady Ministrów z dnia 20 października

2009 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 15 maja

wych), co spowodowało odebranie prawie 2 mld zł

przeznaczonych na budowę drogi S8 i przynosi nie-

obliczalne negatywne skutki, jeżeli chodzi o perspek-

tywę zbudowania na terenie województwa podlaskie-

go dróg szybkiego ruchu, z których mógłby korzystać

przetaczający się przez nasz kraj masowy transport

ciężarowy oraz ruch osobowy.

Dzisiaj rząd oraz posłowie PO i PSL, zamiast naj-

pierw rozliczyć się z niespełnionych obietnic inwesty-

cyjnych w aktualnej perspektywie ﬁnansowej UE

i przedstawić program naprawczy (jest na to ostatni

dzwonek), usiłują uwagę opinii publicznej skupić na

nowych mirażach przyszłości w ramach następnej

perspektywy ﬁnansowej, 2013–2020, co do której

Unia Europejska nie określiła jeszcze ani ostatecz-

nych priorytetów, ani wielkości pomocy ﬁnansowej.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 20

poz. 350, z późn. zm.), zwracam się do Pana Premie-

ra o udzielenie precyzyjnych odpowiedzi na sformu-

łowane niżej pytania dotyczące harmonogramu i źró-

deł ﬁnansowaniainwestycjidrogowychwwojewódz-

twie podlaskim:

1.

Kiedy zostanie na nowo podjęta, w jakim ter-

minie będzie zakończona i z jakich źródeł zostanie

sﬁnansowanabudowaposzczególnychodcinkówica-

łości drogi ekspresowej S19 na terenie województwa

podlaskiego i pozostałych województw zgodnie z jej

wytyczonym przebiegiem?

Kiedy zostaną zbudowane

obwodnice miast wzdłuż tej trasy?

Ile inwestycja ta

będzie kosztowała?

2.

Jakie są ostateczne terminy wykonania drogi

S8 na odcinku Białystok – Zambrów – Ostrów Mazo-

wiecka – Wyszków wraz z obwodnicami miast?

Ile

prace te będą kosztowały i z jakich źródeł zostaną

sﬁnansowane?

178

3.

Jaki jest konkretny terminarz przygotowania

i budowy drogi ekspresowej S61 na obszarze woje-

wództwa podlaskiego i warmińsko-mazurskiego przez

Łomżę – Ełk – Suwałki wraz z projektowanymi ob-

wodnicami miast na tej trasie?

Jakie to pochłonie

koszty, jakie będą źródła ich pokrycia i kiedy stosow-

ne środki będą przekazane do dyspozycji Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad?

4.

Kiedy będą wybudowane planowane obwodni-

ce miast w ciągu obecnej drogi krajowej nr 61 z Łom-

ży do Augustowa?

Jakich miast to ostatecznie ma

dotyczyć?

Z jakich źródeł zostaną sﬁnansowanekosz-

ty tych inwestycji i jaka będzie ich wielkość?

Jak się

mają rządowe plany w tym zakresie do planów budo-

wy drogi ekspresowej S61 na odcinku Łomża – Ełk

– Suwałki?

5.

Kiedy ostatecznie zostanie rozpoczęta i kiedy

będzie ukończona budowa obwodnicy Augustowa

zgodnie ze zmienioną, aktualną wersją jej przebiegu

i jak się mają te zamierzenia w aspekcie temporal-

nym i funkcjonalnym do planowanej drogi ekspreso-

wodnica ta będzie kosztowała i kiedy po jej ewentu-

alnym wybudowaniu zostanie włączona do tranzyto-

wego ciągu komunikacyjnego drogi S61 i drogi nr 8?

W jaki sposób zostanie ostatecznie uregulowany pro-

blem poniesionych kosztów dokonanych wykupów

gruntów, zapłacenia kary wykonawczej za jedno-

stronne zerwanie umowy oraz rozliczenia innych

strat wynikających z podjętej przez rząd zmiany

przebiegu obwodnicy Augustowa?

6.

Czy rząd bierze pod uwagę uzasadniony ze

wszech miar postulat przywrócenia drodze krajowej

rametrów i statusu drogi szybkiego ruchu?

Jeżeli tak,

to czy zostaną ponownie przydzielone odebrane wcze-

śniej środki ﬁnansowenabudowętejdrogiikiedy

inwestycja ta wraz z obwodnicami miast na trasie jej

przebiegu zostanie zrealizowana?

7.

Kiedy ostatecznie zostanie rozpoczęta i kiedy

będzie zakończona obwodnica Suwałk w jej pełnowy-

miarowym kształcie?

Jaki będzie jej przebieg od tzw.

węzła lotnisko do skrzyżowania z aktualną drogą

nr 8 po północnej stronie miasta i jaka szczegółowa

jej lokalizacja jest planowana na pozostałym odcinku

jej przebiegu w kierunku przejścia granicznego w Bu-

dzisku?

Jakie będą koszty budowy tej obwodnicy i z ja-

kich źródeł zostaną pokryte?

Dlaczego budowa ob-

wodnicy Suwałk, o którą toczy się społeczna batalia

od ponad 20 lat, nie została ujęta w załączniku nr 1

–2015”, czyli na liście zadań priorytetowych, których

Oczekuję od Pana Premiera jednoznacznego okre-

ślenia harmonogramu realizacji ww. inwestycji dro-

gowych w województwie podlaskim.

Zwracam się

o to z tym większym naciskiem, że poprzednie wy-

stąpienia zbywał Pan ogólnikowymi odpowiedziami

ministrów Pańskiego rządu, a jeżeli pojawiały się już

jakieś przybliżone terminy, to nigdy nie było one do-

trzymywane.

Dowodem na to są m.in. informacje i de-

klaracje zawarte w odpowiedzi minister rozwoju regio-

nalnego z 9 lutego 2012 r. na naszą interpelację jako

posłów Prawa i Sprawiedliwości z dnia 30 listopada

2011 r. w sprawie działań rządu w zakresie rozwoju

Polski Wschodniej w okresie 2007–2013.

Mam nadzieję,

że tym razem w drugiej kadencji swoich rządów zechce

Pan i potraﬁzobowiązaćsiędokonkretnychdecyzji

i terminów i chociaż raz słowa dotrzymać.

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

(nr 6226)

do ministra zdrowia

w sprawie niezaliczania osób jednookich

w sprawie problemu niezaliczania w Polsce osób jed-

nookich do kategorii osób niepełnosprawnych.

W Polsce problem ludzi jednookich dotyka wielu

tysięcy obywateli.

Ten rodzaj kalectwa objawia się

w braku jednego oka lub utracie wzroku w jednym

oku.

Osoby dotknięte takim upośledzeniem niewąt-

pliwie nie są osobami w pełni sprawnymi.

Ludzie ci

nie widzę na jedno oko i ich możliwości widzenia są

o 50% gorsze niż u ludzi w pełni widzących.

Dodat-

kowo ludzie jednoocy bardziej narażeni są na urazy

i całkowitą utratę wzroku.

Rząd powinien podjąć działania w celu zmiany

przepisów, która pozwalałaby zaliczać osoby jedno-

okie do kategorii osób niepełnosprawnych.

Takie

działania pozwoliłyby pomóc przynajmniej w pew-

nym stopniu osobom jednookim w normalnym funk-

cjonowaniu.

Osoby te jako niepełnosprawne powinny

korzystać z pomocy państwa przynajmniej w stopniu,

w jakim korzystają z takiej pomocy osoby z orzecze-

niem o byciu osobą niepełnosprawną.

ny prawa w kierunku umożliwienia osobom jedno-

okim uzyskiwania orzeczenia o stopniu niepełno-

sprawności.

taniem: Czy sprawiedliwe jest udawanie, że osoby

jednookie są w pełni sprawne i mogą na równi kon-

kurować z osobami w pełni sprawnymi?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Niepołomice, dnia 15 czerwca 2012 r.

179

Interpelacja

(nr 6228)

do ministra sportu i turystyki

praw autorskich w związku

z wykorzystaniem przy budowie

Szanowna Pani Minister!

Nawiązując do inter-

wencji w moim biurze poselskim, zgłoszonej przez

wójta gminy Włoszakowice z powiatu leszczyńskiego,

lik 2012” projektów budowlanych udostępnionych na

stronach internetowych ministerstwa sportu, uprzej-

mie proszę o zainteresowanie i zajęcie stanowiska

w sprawie.

Z informacji uzyskanych od wójta wynika, że gmi-

na Włoszakowice, jak wiele innych gmin w Polsce,

2012” wielofunkcyjne boisko do piłki nożnej, tenisa,

koszykówki.

Aplikując o doﬁnansowania minister-

stwa sportu oraz marszałka województwa wielkopol-

skiego, gmina była obowiązana do wykorzystania

przy budowie obiektu projektów budowlanych udo-

stępnionych na stronach internetowych minister-

stwa sportu.

Gmina zleciła więc na podstawie udostępnionych

przez ministerstwo projektów wykonanie projektu

adaptacyjnego i wykonała na tej podstawie zadanie,

które zostało współﬁnasowane z ww. źródeł oraz

środków własnych.

Pragnę zaakcentować, że tuż po wykonaniu inwe-

stycji do gminy zwrócił się pełnomocnik spółki prawa

handlowego z wezwaniem do zapłaty za naruszenie

jej praw autorskich.

Ponadto pełnomocnik wskazał,

że gmina wykorzystała projekt bez zgody autorów,

w związku z czym domaga się odszkodowania w wy-

sokości 50 000,00 tys. zł.

Nadmieniam, że jak zapewnia ministerstwo spor-

tu, Skarb Państwa posiada wszystkie niezbędne pra-

wa autorskie do udostepnienia projektu beneﬁcjen-

tom występujących o doﬁnansowaniewramachpro-

gramu „Moje boisko – Orlik 2012”.

Gmina w maju została już wezwana przed sąd do

zawarcia ugody w postepowaniu polubownym, ugoda

nie została jednak zawarta w związku ze stanowi-

skiem ministerstwa sportu.

Podkreślenia wymaga, że sprawa jest ważna, gdyż

nie dotyczy tylko i wyłącznie gminy Włoszakowice

w powiecie leszczyńskim, lecz również wielu gmin

w Polsce, które znalazły się w podobnej sytuacji.

Wobec powyższego uprzejmie proszę o wyjaśnie-

nie przedmiotowej sprawy oraz o stanowisko mini-

sterstwa w kwestii naruszenia praw autorskich zwią-

zanych z realizacją budowy obiektu.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w kwestii na-

ruszenia praw autorskich związanych z realizacją

budowy obiektu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6229)

do ministra administracji i cyfryzacji

w Poznaniu, w szczególności

w jego delegaturach

macją otrzymaną od przewodniczącego Międzyzakła-

dowej Komisji NSZZ „Solidarność” w Wielkopolskim

Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu pana A. W., bę-

dącą interwencją w sprawie zapowiedzi restruktury-

zowania Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego

w Poznaniu, w szczególności jego delegatur, kieruje-

my do Pana Ministra zapytanie.

Z przekazanych informacji wynika, że już w mar-

cu br. Międzyzakładowa Komisja NSZZ „Solidar-

ność” w Wielkopolskim Urzędzie Wojewódzkim w Po-

znaniu szeroko informowała o skali problemu, aktu-

alnie zlikwidowano w delegaturach stanowiska ds.

obsługi prawnej i nadzoru nad uchwałami organów

gmin, stanowiska zajmujące się sprawami cudzo-

ziemców, rejestrami podmiotów leczniczych, stano-

wiska do spraw Skarbu Państwa i roszczeń obywate-

li wobec mienia zabużańskiego.

Ponadto zmniejszono liczebność obsługi w spra-

wach paszportowych, przeniesiono do siedziby w Po-

znaniu sprawy dotyczące infrastruktury i rolnictwa

oraz zagospodarowania przestrzennego.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że województwo

wielkopolskie należy do największych pod względem

obszaru i liczby ludności województw w Polsce (zaj-

muje drugą pozycję w kraju pod względem powierzch-

ni i trzecie miejsce pod względem liczby ludności).

Podkreślenia wymaga, że właśnie dlatego w 1999 r.

przy okazji reformy administracyjnej państwa w daw-

nych miastach wojewódzkich w Wielkopolsce – w Ko-

ninie, Kaliszu, Pile i Lesznie – utworzone zostały

delegatury WUW, aby ich mieszkańcy nie musieli po-

konywać odległości nawet 150 km do centrali woje-

wództwa.

180

Jednocześnie pan przewodniczący przekonuje, że

obserwowana w województwie wielkopolskim polity-

ka restrukturyzacyjna urzędu wojewódzkiego jest

szkodliwa ze względów społecznych, w niedalekiej

perspektywie może doprowadzić dawne miasta woje-

wódzkie w naszym regionie do rangi prowincjonal-

nych miasteczek, każdy zakład pracy w tych mia-

stach jest nie bez znaczenia, delegatury stanowiły

w swoim regionie zakłady, które skupiają znaczna

liczbę wysokiej klasy specjalistów.

W opinii komisji zakładowej takie działania nie

uwzględniają aspektu ekonomicznego oraz jakości

realizowanych zadań, godzą w interes publiczny oraz

wymóg gospodarności w administracji publicznej.

Swój list przewodniczący kończy apelem w spra-

wie zmiany działań restrukturyzacyjnych w obrębie

komórek urzędu wojewódzkiego w Wielkopolsce.

Wobec powyższego mamy następujące pytania dla

Pana Ministra:

organizacyjnych urzędu wojewódzkiego w Wielkopolsce?

2.

Czy zostanie zlikwidowana Delegatura Urzędu

Wojewódzkiego w Lesznie oraz w innych miastach

województwa wielkopolskiego?

3.

Czy w przypadku podjęcia zmian organizacyj-

nych nastąpią zwolnienia pracowników?

4.

Jakie ewentualne propozycje otrzymali pracow-

nicy wykonujący swoje obowiązki w Delegaturze

Urzędu Wojewódzkiego w Lesznie?

5.

Czy w kwestii zmian organizacyjnych podjęto

rozmowy ze związkami zawodowymi w celu zabez-

pieczenia praw pracowniczych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6230)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie projektu ustawy o petycjach

stanowi o prawie każdego obywatela do składania petycji,

blicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych

Jednak, wbrew wyraźnym postanowieniom Kon-

stytucji RP, od kilkunastu lat prawo petycji nie zo-

stało szczegółowo uregulowane ustawowo, co stanowi

bardzo poważne zaniedbanie uniemożliwiające ko-

rzystanie z tej ważnej instytucji.

Zwracała na to uwagę wielokrotnie m.in. doktry-

na prawa, instytucje państwowe oraz organizacje

pozarządowe.

Prace nad ustawą o petycjach, określającą tryb

ich rozpatrywania, podjął Senat RP.

Duży udział

w tych działaniach miały środowiska pozarządowe.

Projekt ustawy jako senacka inicjatywa ustawodaw-

cza traﬁłw2011r.doSejmu,alenieudałosięzakoń-

czyć procedury legislacyjnej.

Projekt ustawy o petycjach jest realizacją konsty-

tucyjnego prawa do składania petycji.

To ma być ele-

ment demokracji bezpośredniej, odnoszący się nie

tylko do spraw samorządowych, ale i do wszystkich

organów państwa.

Natomiast petycja umożliwia w bardzo prosty i ła-

twy sposób wyrażanie swoich opinii oraz wywieranie

wpływu na kształt prawa i działalność instytucji pu-

blicznych.

Dlatego uważam tę inicjatywę senacką za

ważną; może się okazać, że jest to najważniejsza ini-

cjatywa ustawodawcza Senatu w obecnej kadencji.

Dzięki wykorzystaniu tego narzędzia obywatele

będą mieć możliwość wpływania na działalność or-

ganów państwa, na kształt prawa.

Natomiast petycja dotyczy rozwiązań general-

nych, najczęściej systemu prawa, funkcjonowania lub

organizacji instytucji.

1.

Czy rozważane jest ponowne podjęcie prac nad

projektem ustawy o petycjach?

2.

Czy w przypadku rozpoczęcia prac legislacyj-

nych nad ustawą będzie możliwa współpraca z orga-

nizacjami samorządowymi i pozarządowymi?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6231)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Informuję, że w związ-

sygnały od rodziców uczniów klas IV SP, którzy ze

względu na wysokie ceny podręczników są zaniepo-

kojeni koniecznością zakupu na rok szkolny 2012/

2013 nowych podręczników szkolnych.

Należy zauważyć, że rodzice kupujący podręczni-

koszt starają się nabywać książki używane.

Ich cena

jest bowiem kilkakrotnie niższa.

W tym roku jednak

181

i ze szkół, rodzice czwartoklasistów zmuszeni zosta-

li do nabywania jedynie nowych, aktualnych wydaw-

czas obowiązującymi.

Ponadto rodzice zdają sobie

sprawę z podobnego wydatku, który będą musieli po-

nieść w kolejnych latach, kiedy to będą zmuszeni za-

Proszę Panią Minister o odpowiedź:

doﬁnansowania podręczników szkolnych realizuje

obecnie ministerstwo?

2.

Czy wprowadzone zostały ułatwienia dostępu

do doﬁnansowaniadopodręcznikóww2012r.

3.

Czy działania Ministerstwa Edukacji Narodo-

wej nakierowane będą na zwiększenie grupy odbior-

ców pomocy zarówno poprzez rozszerzanie grupy

uczniów, którym przyznaje się pomoc, jak i poprzez

zmniejszanie wymogów formalnych niezbędnych do

otrzymania wsparcia?

4.

Jak przedstawia się pomoc MEN dla uczniów

niepełnosprawnych?

5.

Czy minister edukacji narodowej wraz z no-

wym rokiem szkolnym 2012/2013 zamierza kontynu-

ować rozwiązania przyjęte w ubiegłorocznej edycji

programu „Wyprawka szkolna”?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6232)

do ministra transportu,

o przygotowaniu ﬁnałowego turnieju

Szanowny Panie Ministrze!

Trwa turniej ﬁnało-

wy Euro 2012.

Od czasu podjęcia decyzji o organiza-

cji mistrzostw Polska wykonała olbrzymią pracę na

rzecz rozwoju infrastruktury.

Ogromnym ułatwie-

niem dla realizacji tych planów było oparcie się na

przepisach ustawy o przygotowaniu ﬁnałowegotur-

EURO 2012.

Podkreślić trzeba, że wiele inwestycji

jeszcze jest w realizacji, w sprawie innych trwa pro-

cedura wydawania decyzji administracyjnych, po-

nadto trzeba wziąć pod uwagę możliwość kwestii za-

skarżania decyzji oraz prowadzenia postepowań od-

szkodowawczych.

Powstała sytuacja może przyspo-

rzyć wiele problemów organom administracji rządo-

wej i przedsiębiorcom.

1.

Czy wojewodowie będą mieli podstawy do wy-

dawania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć

Euro 2012 oraz decyzji o pozwoleniu na budowę,

w oparciu o zapisy ustawy o przygotowaniu ﬁnałowe-

EURO 2012, w przypadku gdy wniosek o wszczęcie

postępowania wpłynie przed zakończeniem turnieju

nakże do dnia zakończenia turnieju nie zostanie taka

decyzja wydana?

2.

Czy po zakończeniu turnieju Mistrzostw Euro-

py w Piłce Nożnej Euro 2012 procedura zmiany de-

cyzji o pozwoleniu na budowę realizowana, zgodnie

z art. 36a ustawy Prawo budowlane, dotycząca istot-

nego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budow-

lanego, będzie prowadzona w oparciu o przepisy kom-

petencyjne i inne ustawy o przygotowaniu ﬁnałowe-

EURO 2012, czy zgodnie z zasadami ogólnymi?

3.

Czy jeżeli po zakończeniu turnieju Mistrzostw

o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 lub

decyzję o pozwoleniu na budowę, wydaną w oparciu

2012, i przekaże sprawę do ponownego rozpatrzenia

organowi pierwszej instancji – wojewoda, rozpatrując

sprawę ponownie, będzie miał podstawy do prowa-

dzenia postępowania administracyjnego w oparciu

o ww. ustawę?

4.

Czy organy odwoławcze po zakończeniu turnie-

zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. będą uchylać decyzje

istoty sprawy, będą miały podstawy prawne do orze-

kania co do istoty sprawy w oparciu o zapisy ustawy

ropy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012?

5.

Czy po zakończeniu turnieju Mistrzostw Euro-

sowanie przepisów ustawy o przygotowaniu ﬁnało-

wego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej

wznowienia decyzji wydanej na podstawie ww. usta-

wy, w wyniku którego niezbędne będzie uchylenie

dotychczasowej decyzji i wydanie nowej decyzji roz-

strzygającej o istocie sprawy?

6.

Czy po zakończeniu turnieju Mistrzostw Euro-

py w Piłce Nożnej Euro 2012, przy założeniu, że nie

będzie możliwe złożenie wniosku o pozwolenie na bu-

dowę w oparciu o omawianą ustawę, będzie mimo to

możliwe złożenie wniosku o pozwolenie na budowę

w trybie ustawy Prawo budowlane, w oparciu o uzy-

skaną wcześniej decyzję o ustaleniu lokalizacji przed-

sięwzięć Euro 2012?

182

7.

W jaki sposób regulowana będzie kwestia moż-

liwości prowadzenia postępowań odszkodowawczych

Euro 2012 w oparciu o omawianą ustawę?

Poseł Stanisław Lamczyk

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6233)

do ministra zdrowia

w sprawie zmiany wyceny procedur

neurochirurgicznych i ortopedycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Wprowadzone w dniu

1 lipca 2010 r. przez pana prezesa NFZ Jacka Pasz-

kiewicza zmiany wyceny procedur neurochirurgicz-

nych i ortopedycznych (z mocą obowiązującą od dnia

1 stycznia 2010 r.) spowodowały, że stosowane do-

tychczas nowoczesne metody chirurgicznego zaopa-

trzenia nowotworów i deformacji kręgosłupa, mające

wg badań naukowych udokumentowaną skuteczność

i relatywnie prawidłowo wycenione w systemie jed-

norodnych grup pacjentów są w konsekwencji zmian

w przedmiotowym zarządzeniu wykonywane znacz-

nie rzadziej.

Zmiana poziomu ﬁnansowaniazabiegów

kręgosłupa w Polsce z dniem 1 lipca 2010 r. spowo-

dowała przesunięcie zabiegów z grupy H51 do grupy

świadczeń niżej wycenionych H52, skutkuje to pre-

ferowaniem metod i technik polegających na usztyw-

nieniu zmian wielopoziomowych kręgów (a to może

znaleźć uzasadnienie medyczne tylko w odniesieniu

do leczenia skolioz), spadkiem liczby zabiegów u pa-

cjentów wymagających leczenia operacyjnego z jed-

noczesnym wydłużeniem kolejki pacjentów i czasu

oczekiwania na zabieg oraz zwiększeniem odsetka

pacjentów leczonych w sposób konserwatywny, z jed-

noczesnym opóźnieniem wdrażania metod operacyj-

nych (szczególnie u osób w wieku produkcyjnym),

umożliwiających powrót do pracy lub do poprzedza-

jącej nasilenie zmian chorobowych aktywności ﬁ-

zycznej, a także skrócenie czasu świadczeń ZUS

i zmniejszeniem ilości rent inwalidzkich.

Szanowny Panie Ministrze!

1.

Polskie Towarzystwo Chirurgii Kręgosłupa już

kilkakrotnie monitowało w tej sprawie, w związku

wprowadzone zmiany w poziomie ﬁnansowaniaza-

biegów kręgosłupa.

2.

Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi

tak, to czy Ministerstwo Zdrowia zamierza skonsul-

tować wprowadzenie zmian z Polskim Towarzystwem

Chirurgii Kręgosłupa?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Stanisław Lamczyk

(nr 6234)

do ministra transportu,

planowanej modernizacji linii E59

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z informa-

cjami otrzymanymi z Ministerstwa Transportu, Bu-

nizacji stacji Leszno w ramach planowanej moderni-

zacji linii kolejowej E59 Wrocław – Poznań, przed-

miotowa inwestycja będzie realizowana, jednak ze

względu na niewystarczające przygotowanie inwesty-

cji przedsięwzięcie będzie realizowane w przyszłej

perspektywie ﬁnansowaniaUE.

Według posiadanej przeze mnie wiedzy plan mo-

dernizacji linii E59 zakłada również remont peronów

i przejść podziemnych.

Zadanie inwestycyjne pn.

„Modernizacja linii kolejowej E59 Wrocław – Poznań

na odcinku granica województwa dolnośląskiego

– Czempiń, Lot B” uwzględnia prace budowlane na

stacji w Lesznie i obejmuje:

— wymianę nawierzchni kolejowej, tj. tor 1 i 2

wraz z rozjazdami, wymianę podtorza i odwodnienia

w podstawowym układzie torowym,

— przebudowę przejścia podziemnego pomiędzy

— zainstalowanie pełnej informacji megafonowej

Leszno,

— modernizację sieci trakcyjnej w podstawowym

1.

Czy istnieje realna szansa na przyspieszenie

realizacji prac związanych z remontem peronów i przejść

podziemnych dworca kolejowego w Lesznie przed na-

stępną perspektywą ﬁnansowaniaUE?

2.

Proszę o doprecyzowanie, na jakim etapie znaj-

dują się obecnie prace w zakresie przygotowania in-

westycji.

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

183

Interpelacja

(nr 6235)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie otoczenia opieką konserwatorską

świeckich obiektów zabytkowych

Artykuł 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

brzmi: „Rzeczpospolita Polska stwarza warunki upo-

wszechniania i równego dostępu do dóbr kultury,

trwania i rozwoju”.

Rozwinięciem tego jakże ważne-

z kolei można odnaleźć kolejne bardzo ważne i istot-

ne dla zabytków unormowania, które choć w części

należy w tym miejscu zacytować:

blicznej działań mających na celu:

cyjnych i ﬁnansowychumożliwiającychtrwałezacho-

wanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzy-

manie;

2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodo-

wać uszczerbek dla wartości zabytków;

3) udaremnienie niszczenia i niewłaściwego ko-

rzystania z zabytków;

legalnemu wywozowi zabytków za granicę;

5) kontrole stanu zachowania i przeznaczenia za-

bytków;

6) uwzględnienie zadań ochronnych w planowa-

niu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy

Dogłębna analiza przytoczonego powyżej tekstu,

całej ustawy czy też innych opracowań dotyczących

ochrony zabytków w Polsce w sposób niebudzący żad-

nych obiekcji wskazuje na to, że w tej streﬁeiwtym

obszarze powinno panować równouprawnienie.

W taki

sam sposób winny być chronione świeckie obiekty

zabytkowe, jak i sakralne obiekty zabytkowe.

W ta-

kim samym stopniu winny być subsydiowane przez

rząd działania konserwatorskie prowadzone zarówno

w świeckich, jak i sakralnych obiektach.

Niestety, tak się nie dzieje, a już szczególnie

w południowo-zachodnim zakątku Polski, jakim jest

rejon byłego województwa jeleniogórskiego.

Tamtej-

szy rezydent ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego W. K. w sposób autokratyczny i bezwzględny

nad zabytkami.

W stosunku do obiektów świeckich

jest wstrzemięźliwy i traktuje je w większości jako

zło konieczne.

Obiekty niszczeją, wydawane nakazy

i zakazy powodują w zasadzie tylko chwilowe zamie-

szanie, by po pewnym czasie o nich zapomnieć.

Przykładem niech tutaj będzie zamek w Gościszo-

wie, kamieniczki jeleniogórskiej starówki, czy też

sprawa osławionego już dachu Hotelu Gołębiewski.

Odmiennie rzecz się przedstawia z obiektami sakral-

nymi, tutaj pan W. K. wraz ze swoimi współpracow-

nikami są zawsze i wszędzie.

To oni potraﬁąwybrnąć

boszcza czy też plebana nie tylko dobrym słowem, ale

także środkami ﬁnansowyminaremont,odbudowę

czy nawet modernizację obiektów będących w ich pie-

czy.

Z reguły kwintesencją każdego odbioru obiektu

sakralnego jest suto zakrapiana kolacja czy też obiad,

na którym nie może zabraknąć przedstawicieli woje-

wódzkiego konserwatora zabytków.

Złośliwi określają pana W. K. mianem ministran-

ta, z uwagi na wagę problemu pozwolę sobie jedynie

na zadanie poniższych pytań:

1.

Jakiej wielkości nakłady są przeznaczane przez

ochronę zabytków świeckich i sakralnych w skali ca-

łego kraju oraz na terenie działania delegatury kra-

jowego konserwatora zabytków w Jeleniej Górze?

2.

W jaki sposób dzielone są środki na ochronę

zabytków?

3.

Czy sakralne obiekty zabytkowe znajdują się

na liście obiektów podlegających szczególnemu nad-

zorowi?

4.

Jak długo jeszcze Pan Minister będzie tolero-

wał na takim stanowisku takiego człowieka jak pan

K., który w mojej opinii służy państwu watykańskie-

mu zamiast państwu polskiemu, za co od Rzeczypo-

spolitej Polskiej otrzymuje niezłą zapłatę?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Jelenia Góra, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6236)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wydawanych indywidualnych

interpretacji prawa podatkowego

Interpretacje indywidualne prawa podatkowego

o wydanie interpretacji indywidualnej może złożyć

mieszkania lub siedziby na terytorium Rzeczypospo-

rzenia przyszłego, które mogą rodzić określone kon-

sekwencje w sferze prawa podatkowego.

Rozwiązanie

to ze wszech miar pożyteczne i w wielu przypadkach

184

konieczne budzi jednak pewne wątpliwości natury

ogólnej, dotyczące obszaru, który przez wydaną in-

terpretację jest objęty i w zasadzie regulowany.

Konieczne staje się więc postawienie następującej

kwestii: Czy interpretacja indywidualna wydana dla

jednego ze współwłaścicieli gruntów w zakresie opo-

datkowania sprzedaży tego gruntu ma zastosowanie

do drugiego współwłaściciela tego gruntu (w zakresie

opodatkowania sprzedaży tego gruntu)?

Pragnę podkreślić, że tak postawione pytanie, do-

syć szczegółowe w swoim zakresie, jest w istocie py-

taniem o to, czy resort ﬁnansówdopuszczatzw.du-

alizm prawny, polegający na tym, iż ten sam temat,

problem czy zdarzenie jest regulowane za pomocą

interpretacji indywidualnych prawa podatkowego od-

miennie?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 6237)

do ministra ﬁnansów

w sprawie uniemożliwienia

organom skarbowym przedłużania

postępowania podatkowego

Stosunkowo duża grupa podatników narzeka na

tzw. wybiegi i triki, które są stosowane przez organy

skarbowe, w tym głównie przez naczelników urzę-

dów skarbowych, które mają na celu przedłużanie

postępowania podatkowego i w efekcie dokonanie

np. zwrotu nadpłaconego podatku w jak najpóźniej-

szym terminie.

W obiegu znajdują się nawet opowie-

ści o tym, że to minister ﬁnansówwswoich„listach

apostolskich” nakazuje wręcz przedłużanie postępo-

wania, gdyż jest to uwarunkowane i podyktowane

kłopotami budżetowymi.

Odpowiednie przepisy Or-

dynacji podatkowej mają za zadanie uniemożliwić

stosowanie tego rodzaju rozwiązań przez organy

skarbowe, jednak wskutek swojej zbyt ogólnej kon-

strukcji nie czynią one tego zbyt skutecznie.

Dlatego

też konieczne staje się postawienie poniższych pytań,

które oprócz tego, że stanowią ważne casusy prawa

podatkowego, to w swojej istocie stanowią ilustracje

przedstawiające ewidentne próby przedłużania po-

stępowania podatkowego.

1.

Czy pisemne żądanie od podatnika dokumen-

tów, które są w posiadaniu urzędu skarbowego np. od

dwóch lat, jest przewlekaniem postępowania podat-

kowego?

2.

Czy rozterki izby skarbowej dotyczące np. sprze-

daży gruntu i umiejscowienia tej transakcji w zezna-

niu podatkowym przez podatnika są na tyle uspra-

wiedliwione, ażeby mogły trwać latami?

3.

Czy Minister Finansów, kontrolując podległe

sobie jednostki (urzędy skarbowe, izby skarbowe) nie

bada przypadków rażącego przedłużania postępowa-

nia podatkowego, gdzie np. jeden dokument (akt no-

tarialny sprzedaży gruntu) w sprawie, którego stan

faktyczny ustalił Minister Finansów i wydał indywi-

dualną interpretacje podatkową, trwa latami?

Oprócz przedstawionego powyżej przykładu prze-

dłużania postępowania w użyciu jest ich cały szereg,

stąd powstaje kolejne pytanie natury ogólnej:

Czy Ministerstwo Finansów zamierza w przyszło-

ści dokonać gruntownej przebudowy Ordynacji po-

datkowej, która położyłaby kres tego rodzaju działa-

niom?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 6238)

do ministra ﬁnansów

w sprawie konieczności sprecyzowania

długości trwania poszczególnych czynności

i postępowań prowadzonych

Długość postępowania podatkowego regulują art.

139 i następne Ordynacji podatkowej.

Z przepisów

wynika, że załatwienie sprawy wymagającej przepro-

wadzenia postępowania dowodowego powinno nastą-

gu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej

cia postępowania, chyba że przepisy tej ustawy sta-

nowią inaczej.

Niezwłocznie powinny być załatwiane

daniem wszczęcia postępowania lub na podstawie

wlicza się do tego okresu terminów przewidzianych

powania oraz okresów opóźnień spowodowanych

nu.

W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie,

organ powinien zawiadomić stronę, podąć przyczynę

niedotrzymania terminu i wskazać nowy termin za-

łatwienia sprawy.

Unormowania te zostały sporzą-

dzone z całkowitym pominięciem interesu podatni-

ka.

Zbyt często zdarza się bowiem, że procedowanie

sprawy, która dotyczy tylko jednego dokumentu,

185

np. sprzedaży gruntu dokonanej jednym aktem no-

tarialnym, trwa nawet dwa lata, zbyt często zdarza

się, że postępowanie kontrolne wskutek uwzględnia-

nia przez organ odwoławczy słusznych zastrzeżeń

podatnika wniesionych do wydanych decyzji przedłu-

ża się w nieskończoność.

Stąd powstaje uzasadnione pytanie: Czy w ra-

mach budowy czy też umacniania państwa prawa nie

byłoby konieczne opracowanie swoistego kalendarza

czy też „mapy drogowej”, które określałyby w miarę

precyzyjnie długość trwania poszczególnych typów

postępowań skarbowych?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 6239)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nadużywania

przez organy skarbowe konieczności

dysponowania pełnomocnictwem

Artykuł 136 ustawy Ordynacja podatkowa

wi, iż strona może działać przez pełnomocnika, chy-

ba że charakter czynności wymaga jej osobistego

działania.

Z kolei art. 137 § 3 tej samej ustawy na-

kłada na pełnomocnika obowiązek dołączenia do akt

pisu pełnomocnictwa.

Tyle suche przepisy, praktyka

skarbowa, która dotyka bezpośrednio zainteresowa-

ne strony wygląda zupełnie inaczej.

Bardzo często

poszczególne urzędy skarbowe różnie interpretują

przepisy w tym zakresie, co powoduje ogólny rozgar-

diasz i niepotrzebnie naraża organy skarbowe na

różnego rodzaju negatywne uwagi.

Wydaje się, że za-

sadne byłoby znowelizowanie przepisów normujących

tę materię, które znajdują się w Ordynacji podatko-

wej.

Jednak zanim to nastąpi, konieczne wydaje się

uporządkowanie tej tematyki w sposób doraźny po-

przez wydanie przez Ministra Finansów stosowane-

go komunikatu, który ujednoliciłby stosowanie tych

przepisów.

W celu należytego przygotowania ww. ko-

munikatu, który zostałby skierowany do służb skar-

bowych w kraju, konieczne byłoby udzielenie odpo-

wiedzi na następujące pytania:

1.

Czy poddawanie w wątpliwość pełnomocnic-

twa udzielonego do danej sprawy ze względu na

zmianę siedziby organu odwoławczego jest zgodne

z prawem?

2.

Czy posiadanie przez pełnomocnika pełnomoc-

nictwa ogólnego do reprezentowania podatnika nie

jest wystarczające do składania wniosków i oświad-

czeń w sprawach szczególnych?

3.

Czy nie byłoby konieczne zweryﬁkowaniesta-

nowiska resortu ﬁnansówwsprawiepełnomocnictwa

ogólnego wpisanego do Centralnej Ewidencji i Infor-

sposób, ażeby umożliwić posługiwanie się pełnomoc-

nictwem ogólnym także w sprawach prowadzonych

troli skarbowej?

4.

Czy obarczanie przedsiębiorców obowiązkiem

uiszczania przy każdej sprawie opłaty skarbowej nie

jest w istocie parapodatkiem nastawionym na subsy-

diowanie miast i gmin w zamian za nieterminowe

i coraz mniejsze kwotowo środki budżetowe, które są

im przekazywane?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 6240)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zwalczania przestępczego

procederu unikania opodatkowania

podatkiem VAT w handlu stalowymi prętami

zbrojeniowymi

Szanowny Panie Ministrze!

Docierają do mnie

oraz do innych posłów sygnały na temat oszustw po-

datkowych dotyczących podatku VAT na rynku dys-

trybucji stali, w szczególności stalowych prętów zbro-

jeniowych.

„Oszustwa te mają polegać na nieodprowadzaniu

w Polsce należnego budżetowi państwa podatku VAT

od transakcji sprzedaży krajowej, do hurtowników

i dystrybutorów, stalowych prętów zbrojeniowych,

uprzednio sprowadzonych z innych państw człon-

kowskich Unii Europejskiej, przede wszystkim z Ło-

twy.

Producenci stali działający na polskim rynku

biją na alarm, wskazując na ogromne straty dla bu-

dżetu państwa, jak również na szkody dla uczciwych

przedsiębiorców, ze względu na zalewającą polski ry-

nek tanią, nieopodatkowaną stal.

Mowa jest tu o pol-

skich hutach zatrudniających w sumie około 22 tys.

osób, których miejsca pracy są zagrożone”.

Według informacji przekazanych przez Hutniczą

Izbę Przemysłowo-Handlową, zrzeszającą najwięk-

szych producentów stali w Polsce, tylko w 2011 r.

straty Skarbu Państwa z tytułu przedmiotowego pro-

cederu mogły wynieść aż 250 mln zł.

Oszukańczy proceder jest na tyle powszechny, że

stal na nielegalnych zasadach można kupić przez In-

ternet!

Taki stan rzeczy prowadzi nie tylko do strat

budżetowych w tych ciężkich ﬁnansowoczasach,ale

także do uszczerbku polskiej gospodarki i wpływa

186

negatywnie na prestiż Rzeczypospolitej Polskiej oraz

organów jej administracji.

Zgodnie z informacjami udzielonymi mi przez

przedstawicieli przemysłu hutniczego, 27 kwietnia

2012 r. miało miejsce spotkanie wiceministra ﬁnan-

sów pana Andrzeja ParaﬁanowiczazHutnicząIzbą

Przemysłowo-Handlową, reprezentującą przedsię-

biorców odpowiedzialnych za produkcję większości

produkowanej w Polsce stali.

Spotkanie miało być

poprzedzone oﬁcjalnym pismem tej organizacji do

pana wiceministra, przedstawiającym dokładnie spo-

sób działania procederu, jego skutki oraz propono-

wane kroki zwalczania unikania opodatkowania po-

datkiem VAT.

Na spotkaniu został przedstawiony mechanizm

działania procederu, jak również najbardziej palące

jego konsekwencje, wobec czego pan wiceminister

Paraﬁanowiczzapowiedziałsformowaniespecjalnej

grupy zadaniowej, której zadaniem ma być ograni-

czenie i całkowite usunięcie zjawiska uchylania się

od opodatkowania na rynku dystrybucji prętów sta-

lowych.

W związku ze sprawą doszło również w dniu

17 maja 2012 r. do spotkania przedstawicieli Hutni-

czej Izby Przemysłowo Handlowej z przedstawiciela-

mi Ministerstwa Gospodarki, po którym minister

gospodarki pan Waldemar Pawlak udzielił wsparcia

inicjatywie i zwrócił się do Pana Ministra Finansów

z apelem o poświęcenie omawianemu problemowi

szczególnej atencji.

W kontekście powyższego proszę o odpowiedź na

następujące pytania:

1.

Czy powołano już taką grupę zadaniową?

2.

Jeśli tak, z kogo składa się ta grupa, a jeśli nie

– z kogo będzie się składać i kiedy rozpocznie prace?

i jakie zamierza podjąć w przyszłości.

4.

Czy została nawiązana współpraca z organami

ścigania w tej materii?

5.

Czy w ramach organów ścigania również będzie

zawiązana grupa zadaniowa i kiedy to nastąpi?

6.

Jakie organy ścigania podjęły w tym zakresie

działania?

Która prokuratura nadzoruje prowadzone

śledztwa?

7.

Czy kierowane przez pana ministra Andrzeja

Paraﬁanowiczaurzędykontroliskarbowejrozpoczę-

ły kontrole w celu zweryﬁkowania przytoczonych

doniesień?

8.

Czy nawiązano w tej sprawie jakąkolwiek

współpracę z przedstawicielami administracji pań-

stwowych innych państw Unii Europejskiej – przede

wszystkim Łotwy?

9.

Kiedy należy się spodziewać jakichkolwiek wy-

miernych efektów działań organów podatkowych

i organów ścigania?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Górczyński

(nr 6241)

do ministra gospodarki

w sprawie kosztów i warunków utrzymania

W związku z napływającymi do mnie wnioskami

ze strony samorządów lokalnych zwracam się do

Pana Premiera z interpelacją o podjęcie działań

zmierzających do dokonania zmian prawa w kierun-

ku uproszczenia procedury ﬁnansowaniaprzezgmi-

ny oświetlenia dróg publicznych, których nie są za-

rządcą.

Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, sto-

Nr 89, z późn. zm.) ﬁnansowanieoświetleniaulic,

gminy należy do zadań własnych gminy w zakresie

zaopatrzenia w energię elektryczną.

Zaliczono więc

ex lege do zadań własnych gminy ﬁnansowanie

oświetlenia wszystkich dróg publicznych znajdują-

cych się na jej terenie (z wyłączeniem dróg ekspreso-

wych i autostrad).

Przepisy nie precyzują jednak, co należy rozumieć

pod pojęciem „ﬁnansowanieoświetlenia”,atozkolei

rodzi szereg wątpliwości przy ustalaniu podmiotów

odpowiedzialnych za poszczególne koszty związane

z ﬁnansowanieminfrastrukturyoświetleniowej.

Przede

wszystkim nie sprecyzowano, czy pod tym pojęciem

kryje się obowiązek ponoszenia kosztów przesyłu

energii elektrycznej, czy też może, oprócz tego, kosz-

tów napraw, konserwacji oraz wymiany wyeksploato-

wanych opraw.

Ustawodawca nie rozwiązał ponadto problemu

zróżnicowania sytuacji własnościowej majątku zwią-

zanego z zaopatrywaniem w energię elektryczną.

Sa-

morząd nie ma możliwości ogłoszenia przetargu na

eksploatację infrastruktury oświetleniowej w trybie

ustawy Prawo zamówień publicznych, jeżeli nie po-

siada prawa własności punktów świetlnych.

Status

majątku ma w tym względzie istotne znaczenie, może

bowiem doprowadzić do nieporozumień między gmi-

ną a przedsiębiorstwem energetycznym.

Gminy nie są konsultowane ani nawet informo-

wane o zastosowanych rozwiązaniach technicznych

infrastruktury oświetleniowej, źródłach zasilania,

liczbie projektowanych punktów świetlnych oraz

mocy instalowanych świetlówek.

Tymczasem to wła-

śnie na barki gminy spada utrzymanie tej infrastruk-

tury, zazwyczaj w trakcie roku budżetowego, w sytu-

acji gdy samorząd nie miał możliwości zaplanowania

stosownych kosztów w uchwale budżetowej.

Samo-

rząd jest pozbawiony możliwości zapoznania się

z danymi technicznymi infrastruktury, której obo-

wiązek ﬁnansowaniamapodjąć.

Stosownymprzy-

kładem powyższego niech będzie realizacja przez

warszawski oddział GDDKiA obwodnicy Serocka

187

w ciągu drogi krajowej nr 61.

Burmistrz miasta

i gminy Serock został poinformowany w ub.r. o ma-

przejęciu utrzymania infrastruktury oświetleniowej

budowanej trasy.

Gmina nie dysponuje informacjami

na temat parametrów technicznych przekazywanej

przez GDDKiA infrastruktury.

Do 2003 r.

Prawo energetyczne zaliczało do zadań

własnych gminy obowiązek ﬁnansowaniaoświetle-

jeśli gmina była ich zarządcą.

Obowiązywała zatem

zasada utrzymania oświetlenia dróg przez ich wła-

ściciela.

Jeśli zatem dokonano zmian prawa w kie-

runku obciążenia gmin kosztami utrzymania cudzej

infrastruktury, właściciel tejże powinien udostępniać

gminom wszelką stosowną informację, w tym doku-

mentację techniczną oświetlenia, pozwalającą na jego

właściwe utrzymanie i eksploatację.

W powyższej sprawie zwracałem się już w 2011 r.,

jeszcze w trakcie VI kadencji Sejmu RP, do ministra

infrastruktury, jednak w kwestii dotyczącej regulacji

własności, komunalizacji majątku oświetleniowego

oraz zagadnień przetargów w tym zakresie i mono-

polu ﬁrmenergetycznychzostałemodesłanydomi-

nistra gospodarki.

W związku powyższym uprzejmie proszę Pana

uwag, jak również o odpowiedź na pytanie, jakie dzia-

łania podejmuje lub planuje podjąć Ministerstwo Go-

spodarki, aby rozwiązać kłopotliwą dla samorządu

gminnego kwestię własności i wykonywania praw wy-

nikających z własności majątku oświetleniowego.

Wydaje się, że w tej materii brakuje stosownych

regulacji prawnych regulujących zobowiązania i re-

lacje między właścicielem drogi publicznej a samo-

rządem ﬁnansującymoświetlenietejże,np.wposta-

ci aktu prawnego, który zobowiąże właściciela drogi

publicznej do przekazania samorządowi gminnemu

niezbędnej dokumentacji, np. związanej z inwenta-

ryzacją infrastruktury oświetleniowej.

Przedstawiciele samorządów zwracają ponadto

uwagę, że oddawane do ruchu obwodnice w ciągu dróg

krajowych służą przede wszystkim dla ruchu tranzy-

towego krajowego i międzynarodowego, a tymczasem

obowiązująca regulacja nakłada obowiązek ﬁnanso-

wania oświetlenia takich dróg na gminy.

Takie roz-

wiązanie wydaje się pozbawione racjonalnych przesła-

pytanie, czy Ministerstwo Gospodarki planuje zaini-

cjowanie zmian, które przywrócą zdroworozsądkową

zasadę, że za oświetlenie drogi płaci jej właściciel, czy-

li zarządca.

W obecnym stanie prawnym gminy są

stawiane przed koniecznością wzięcia odpowiedzial-

ności, czyli pokrywania rachunków, za stan infra-

struktury, na której parametry techniczne (np. jakość

opraw i elementów świetlnych, a więc także ilość zu-

żywanej energii) nie mają żądnego wpływu.

Jestem przekonany, że Pan Premier zdaje sobie

sprawę z niedoskonałości obowiązującego prawa

w przedstawionym wyżej zakresie i może być inicja-

torem zmian, które wyjdą na dobre polskiej gospo-

darce, przyczyniając się do stworzenia bardziej racjo-

nalnego niż dotychczas obowiązujący systemu ﬁnan-

sowania kosztów oświetlenia dróg publicznych.

Po-

wstanie takiego aparatu prawnego byłoby jak najbar-

tylko rachunek ekonomiczny w kwestii utrzymania

infrastruktury, ale również bezpieczeństwo użyt-

kowników dróg publicznych.

Poseł Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6242)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Prowadzone w Mini-

sterstwie Sprawiedliwości prace nad projektem dere-

gulacji blisko 50 zawodów budzą w pełni zrozumiałe

zainteresowanie i niepokój nie tylko wśród dziś po-

siadających licencje i uprawnienia, ale także wśród

potencjalnych świadczeniobiorców.

Przedstawiciele zawodu pośrednika w obrocie nie-

ruchomościami oraz zarządcy nieruchomościami wy-

stosowali do mojego biura poselskiego wiele pism,

w których wskazują na zagrożenia będące konse-

kwencją planowanych zmian legislacyjnych.

Wska-

zują na fakt, iż dostęp do tych zawodów jest swo-

bodny, nielimitowany i nieograniczony działaniami

korporacji.

Wymogi funkcjonowania na rynku stawiane

pośrednikom oraz zarządcom są wysokie, a licencje

nadawane są przez ministerstwo w drodze ściśle okre-

ślonych i podlegających kontroli społecznej procedur

– działania te są podyktowane koniecznością ochrony

usługobiorców, ich zasobów ﬁnansowych i majątko-

wych oraz ochrony ich praw cywilnych.

Zainteresowani zwracają uwagę, iż ustawa o dere-

gulacji nie tylko obniży poziom świadczonych usług,

ale przede wszystkim wpłynie niekorzystnie na bez-

pieczeństwo klientów, którzy obecnie korzystają

z usług profesjonalnych pośredników i zarządców

nieruchomości.

Podkreślają również, że kontrola korporacji nad

niektórymi zawodami jest niezbędna, ponieważ jest

gwarancją jakości.

Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytu-

nieruchomościami należy traktować jako wymóg,

łalności gospodarczej.

Licencja ta potwierdza posia-

dane przez osobę zajmujących się pośrednictwem

kwaliﬁkacji.

188

cyzji o deregulacji zawodu pośrednika w obrocie nie-

2.

Jakie korzyści oraz zagrożenia dla potencjal-

nych świadczeniobiorców w obowiązującym prawie

wprowadzi proponowany zapis?

i kontrolę funkcjonowania rynku nieruchomości po

wprowadzeniu ustawy deregulującej?

4.

Czy ministerstwo rozważa możliwość pozosta-

wienia dotychczas obowiązujących licencji dla ww.

zawodów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6243)

do ministra obrony narodowej

w sprawie reformy

wyższego szkolnictwa wojskowego

selskiego wpływają pisma pracowników z Wyższej

Szkoły OﬁcerskiejSiłPowietrznychwDębliniewspra-

wie planowanej reorganizacji i konsolidacji wyższych

uczelni wojskowych.

Powyższe zapowiedzi reformy wzbudzają dużo

emocji.

Zakłada ona bowiem według przedłożonych

mi informacji konsolidację wyższych szkół wojsko-

wych, w tym Wyższej Szkoły OﬁcerskiejSiłPowietrz-

nych w Dęblinie w ramach Uniwersytetu Obrony

Narodowej.

Zdaniem uczelnianych pracowników to

pierwszy krok do likwidacji placówki.

Dęblińska „Szkoła Orląt” to najstarsza polska

uczelnia lotnicza, znana i ceniona na całym świecie,

posiada wieloletnią tradycję i doświadczenie w wypeł-

nianiu misji szkolenia pilotów oraz personelu lotnicze-

go.

Zachowując zapisany w kartach historii dorobek

lotniczych pokoleń, działa na rzecz rozwoju polskiego

mnażając dorobek naukowy i techniczny.

Ponadto jest jednym z największych pracodawców

na terenie miasta i powiatu ryckiego, gdzie wystę-

puje bezrobocie o jednym z najwyższych współ-

czynników w kraju.

Dlatego ewentualna jej likwida-

cja miałaby negatywne skutki dla całego regionu

oraz przyczyniła by się do pogłębienia dalszych róż-

nic rozwojowych.

1.

Jakie konkretne zmiany wprowadzi reforma

wyższego szkolnictwa wojskowego w Wyższej Szkole

2.

Czy planowane zmiany dotyczące konsolidacji

wyższych uczelni wojskowych nie spowodują w dalszej

konsekwencji likwidacji dęblińskiej „Szkoły Orląt”?

3.

Czy dęblińska uczelnia zostanie włączona do

Uniwersytetu Obrony Narodowej?

4.

Czy z chwilą włączenia dęblińskiej uczelni do

Uniwersytetu Obrony Narodowej dotychczasowi pra-

cownicy uczelni będą mieli zagwarantowane zatrud-

nienie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 6244)

do ministra gospodarki

w sprawie patentu europejskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa prawo własno-

ści z dnia 30 czerwca 2000 r. to zasadniczy dokument,

który reguluje w Polsce kwestie związane z ochroną

własności przemysłowej.

Urząd Patentowy RP reali-

zuje swoje podstawowe zadania w zakresie: udzielania

wej, gromadzenia i udostępniania dokumentacji i lite-

ratury patentowej oraz współtworzenia i popularyza-

cji zasad ochrony własności przemysłowej.

W piśmie od Polskiej Izby Rzeczników Patento-

wych zostały mi przekazane obawy dotyczące skut-

ków przyjęcia uregulowań prawnych dotyczących

jednolitej ochrony patentowej.

Według PIRP, przyję-

cie tej regulacji znacznie zmieniłoby obecną sytuację

na polskim rynku patentów.

Podstawowe obawy do-

tyczą wzrostu liczby patentów, który miałby dopro-

wadzić do chaosu i np. spowodować naruszanie przez

przedsiębiorców określonych patentów.

wisko Ministerstwa Gospodarki w przedstawionej

kwestii.

Czy obawy przedstawione przez Polską Izbę

Rzeczników Patentowych są uzasadnione?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

Warszawa, dnia 16 czerwca 2012 r.

189

Interpelacja

(nr 6245)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

W dniu 7 czerwca

2011 r. podpisał Pan przyjęte przez Radę Ministrów

deks spółek handlowych oraz innych ustaw (druk

nr 4085).

Wnioski postawione w tym stanowisku roz-

poczynają się od stwierdzenia: Proponuje się: uchy-

lenie art. 585 K.s.h.

Taka nowelizacja znosi ściganie

z urzędu przestępstwa działania na szkodę spółki,

jeśli poszkodowanym nie jest Skarb Państwa.

Pomijam skandalizujący kontekst personalny

przy dokonywaniu tamtej zmiany ustawy.

Miały

miejsce kolejne zdarzenia, które zmuszają do ponow-

nego rozważenia i rewizji wprowadzonego uregulo-

wania ograniczającego możliwość ścigania mnożą-

cych się nadużyć.

W ostatnim czasie opinię publiczną

zbulwersowały informacje o horrendalnych premiach

dla członków Zarządu Narodowego Centrum Sportu

– spółki ministerstwa sportu.

Podobnie wygórowane

premie ma otrzymać Zarząd PL.2012 sp. z o.o. Jesz-

cze bardziej bulwersująca jest wielkość wynagrodzeń

dla likwidatorów Stoczni Gdynia i stoczni Szczecin

– członków Zarządu spółki Bud-bank Leasing sp.

z o.o., pośrednio należącej do Agencji Rozwoju Prze-

mysłu, powołanej na zarządcę kompensacji w Stocz-

ni Gdynia SA oraz w Stoczni Szczecińskiej Nowa

sp. z o.o. Decyzją rady nadzorczej oprócz wynagro-

dzenia za pracę prezesi mają otrzymać premie ponad

11 mln zł każdy.

Okazuje się często, że przyznawane przez organa

spółek wynagrodzenia i odprawy członków zarządu

drastycznie odbiegają od możliwości ekonomicznych

spółek i nie są skutkiem dobrych wyników.

Minister skarbu w skierowanym do niego zapy-

taniu poselskim w najmniejszym stopniu nie czuje

się odpowiedzialny za poczynania ludzi wykonują-

cych zadania w imieniu lub na zlecenie Skarbu Pań-

stwa i nie znajduje podstaw prawnych do swojej in-

terwencji.

Skoro instrumenty bieżącej kontroli i nadzoru ze

strony państwa okazują się całkowicie zawodne i nie-

skuteczne, twierdzę, że tylko groźba sankcji karnej

za przestępstwo ścigane z urzędu może pohamować

chciwość nieznającą granic i niemającą uzasadnienia

w wynikach spółki.

Interes Skarbu Państwa i szeroko rozumiane ra-

cje społeczne przemawiają za koniecznością przywró-

cenia w Kodeksie spółek handlowych art. 585, w brzmie-

niu z czerwca 2011 r., przywracając w ten sposób

możliwość ścigania z urzędu przestępstw działania

na szkodę spółki.

Jakie działania Pan Premier podejmie, aby zni-

welować skutki już powstałej sytuacji?

Czy rząd RP zamierza doprowadzić do nowelizacji

przedmiotowego przepisu?

W razie podjęcia decyzji o podjęciu inicjatywy

ustawodawczej proszę o poinformowanie mnie o do-

kładnych kierunkach ewentualnych zmian oraz o ter-

minie takiego przedłożenia.

W obliczu opisanych zjawisk zwracam się do Pana

Premiera o poinformowanie mnie, jakie w przedmio-

towej sprawie jest stanowisko rządu RP.

Poseł Janusz Śniadek

Gdynia, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6246)

do ministra sprawiedliwości

w Nisku

rejonowych w Polsce.

Nowe rozporządzenie nadal za-

kłada likwidacje niektórych sądów rejonowych, ale

tym razem dotyczy to 79 sądów rejonowych, w tym

nadal w Nisku.

W przeciwieństwie jednak do rozporządzenia

z początku roku, niepokojące jest teraz dodatkowo

to, że nie daje ona gwarancji utworzenia wydziałów

zamiejscowych w miejsce sądów rejonowych.

Dla każ-

dego z sądów decyzje o ewentualnym powstawaniu

oddziału zamiejscowego ma podejmować indywidual-

nie Pan Minister.

Przypomnieć chcę jednak, że w skład powiatu

niżańskiego wchodzi 8 gmin i zamieszkuje w nim

ok. 75 tys. mieszkańców.

Sąd Rejonowy w Nisku,

który ma zostać zniesiony, posiada 8 etatów sę-

dziowskich.

Zgodnie z założeniami w jego miejsce

mają powstać wydziały zamiejscowe Sądu Rejono-

wego w Stalowej Woli.

Likwidacja tej jednostki znacznie wydłuży i utrud-

ni prowadzenie spraw, które we wzorowy i efektywny

sposób były do tej pory prowadzone.

Utrudni także

w zdecydowanym stopniu dostęp mieszkańców z oko-

licznych miejscowości do oddalonych organów spra-

wiedliwości, co naruszać będzie zasadę szerokiego

dostępu do usług sądowniczych zagwarantowaną

w Konstytucji RP.

Ministra po raz kolejny z prośbą o udzielenie odpo-

190

1.

Czy i jakie bierze Pan Minister pod uwagę ne-

gatywne skutki wynikające z likwidacji organu spra-

wiedliwości w powiecie niżańskim?

2.

Jakie kryteria decydowały o planach likwidacji

Sądu Rejonowego w Nisku?

3.

Jaka jest szansa i prawdopodobieństwo pozo-

stawienia Sądu Rejonowego w Nisku w obecnej struk-

turze?

4.

Jaka jest pewność utworzenia zamiejscowych

oddziałów w przypadku zniesionego Sądu Rejonowe-

go w Nisku?

5.

Czy istnieje możliwość odstąpienia od planów

likwidacji przedmiotowej instytucji, w sytuacji gdy

takie działania wydłużą przewlekłość postępowań

w Sądzie Rejonowym w Stalowej Woli?

6.

Jakie kroki planuje podjąć ministerstwo w razie

niepowodzenia planów dotyczących zwiększenia sku-

teczności wymiaru sprawiedliwości w sprawnym orzecz-

nictwie po wdrożeniu tego rozporządzenia?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6247)

do ministra sprawiedliwości

w Kolbuszowej

kłada likwidację niektórych sądów rejonowych, ale

W przeciwieństwie jednak do rozporządzenia

tu kolbuszowskiego wchodzi 6 gmin i zamieszku-

je w nim ponad 60 tys. mieszkańców.

Sąd Rejonowy

w Kolbuszowej, który ma zostać zniesiony, posiada

7 etatów sędziowskich.

Zgodnie z założeniami w jego

miejsce mają powstać trzy wydziały zamiejscowe

Sądu Rejonowego w Mielcu: wydział cywilny, kar-

ny oraz rodzinny i nieletnich.

Likwidacja tej jednostki wydłuży i utrudni pro-

wadzenie spraw, które we wzorowy i efektywny spo-

w Konstytucji RP.

Dla zobrazowania dodam, że

w 2010 r. w sądzie w Kolbuszowej wpłynęło do po-

szczególnych wydziałów: cywilny – 1353 sprawy, kar-

ny – 2416 spraw, rodzinny i nieletnich – 668 spraw,

ksiąg wieczystych – 5123 sprawy.

strukturze?

4.

Jaka jest pewność utworzenia zamiejscowych

6.

Jakie kroki planuje podjąć Ministerstwo w ra-

zie niepowodzenia planów dotyczących zwiększenia

skuteczności wymiaru sprawiedliwości w sprawnym

orzecznictwie po wdrożeniu tego rozporządzenia?

Z poważaniem

(nr 6248)

do ministra zdrowia

w sprawie podjęcia stosownych kroków

w walce z epidemią cukrzycy w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informują media,

specjaliści nie wahają się określać cukrzycy chorobą

cywilizacyjną, której częstotliwość występowania

szybko wzrasta.

Nie można zatem lekceważyć proble-

mów związanych z epidemią cukrzycy, na którą obec-

50% tych osób umiera z powodu zawału serca będą-

cego następstwem miażdżycy.

Leczenie cukrzycy powinno być skuteczne, a przy

tym proste i wygodne dla chorego, który leczyć się

musi przez całe życie.

Na jej leczenie składa się

przede wszystkim przyjmowanie doustnych leków

przeciwcukrzycowych lub insuliny oraz regularna

kontrola stężenia cukru we krwi.

191

Należałoby zatem poczynić niezbędne kroki przez

rząd RP ku zwalczaniu epidemii cukrzycy.

Jak ape-

lują i zaznaczają diabetolodzy jednym z poczynań

rządu powinno być uchwalenie Narodowego Progra-

mu Zapobiegania i Zwalczania Cukrzycy i Jej Powi-

kłań gwarantującego realizację i ﬁnansowaniepre-

wencji i leczenia cukrzycy na poziomie odpowiadają-

cym zagrożeniu związanemu z wysoką częstością

występowania tej choroby, tj. minimum 300 mln zł

rocznie.

Dla porównania NFZ w ubiegłym roku prze-

znaczyło na świadczenia w poradniach i oddziałach

diabetologicznych zaledwie 0,22% (ok. 133 mln zł)

swojego budżetu na walkę z tą chorobą.

Ponadto konieczne jest unowocześnienie organi-

zacji opieki diabetologicznej oraz zagwarantowanie

chorym dostępu do nowoczesnego leczenia.

Takim

krokiem byłoby np. refundowanie nowszych leków

na cukrzycę.

Pod uwagę należy tu wziąć fakt, że od

ponad 10 lat żadne nowe leki diabetologiczne nie zo-

stały objęte refundacją, podczas gdy we wszystkich

pozostałych krajach UE są one w różnym stopniu re-

fundowane.

Niedopuszczalne jest też to, aby konieczne leki do

leczenia cukrzycy nie zostały uwzględniane na liście

refundowanej.

Brakuje m.in. Onglyzy, niezbędnego

i najczęściej stosowanego leku na cukrzycę z grupy

inkretyn dla chorych na cukrzycę typu 2.

ny problem?

2.

Czy i jakie działania podjęło Ministerstwo

Zdrowia, aby wspomóc walkę z cukrzycą?

3.

Czy i kiedy przewidywane jest przez Minister-

stwo wdrożenie w życie powyższych uwag, tj. uchwa-

lenie ww. programu, refundowanie leków diabetolo-

gicznych, unowocześnienie opieki diabetologicznej?

4.

Dlaczego nie zostały uwzględnione niezbędne

leki dla chorych na cukrzycę typu 2?

Kiedy mini-

sterstwo przywróci konieczne leki z grupy inkre-

tyn na listę leków refundowanych?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

Warszawa, dnia 14 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6249)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie mordowania chrześcijan w Nigerii

Szanowny Panie Ministrze!

Każdego dnia poja-

wiają się informacje o zamachach bombowych w Ni-

gerii.

Tylko na przestrzeni ostatniego miesiąca isla-

miści dokonali: trzech zamachów bombowych w ko-

ściołach w stanie Kaduna (północna Nigeria), dwóch

w kościołach w Zarii i jednego w mieście Kaduna.

W wyniku tych bestialskich mordów zginęły dziesiąt-

ki chrześcijan, setki zostały ranne.

W stanie Zaria (znanym jako Wusasa), który

w swej przeważającej liczbie jest stanem chrześcijań-

skim, islamski ekstremista wjechał w barykadę przy

kościele ewangelickim Winning All (ECWA), powo-

dując eksplozję materiałów wybuchowych, które za-

biły co najmniej 24 osoby, a raniły 125.

Po kilku mi-

nutach islamscy ekstremiści doprowadzili do eksplo-

zji materiałów wybuchowych w kościele katolickim

pw. Chrystusa Króla w Sabon Gari (stan Zaria) oraz

kościele zielonoświątkowym Shalom Church w Ka-

dunie, region Trikania, zabijając – według Czerwo-

nego Krzyża – co najmniej 10 osób.

Podobne ataki

miały wcześniej miejsce w stanach Plateau, Borno

i Bauchi.

Wśród oﬁaratakównakościoływczasie

trwania niedzielnych mszy św. było wiele dzieci.

We-

dług Associated Press za zamachy odpowiada sekta

Boko Haram, która w tym roku zabiła przynajmniej

560 osób.

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych potępiło

te przerażające w swej bezwzględności, brutalności

i skali czyny, prowadzące faktycznie do ekstermina-

cji ludności chrześcijańskiej w Afryce?

Czy, jako kraj, który niejednokrotnie doświadczał

w przeszłości przemocy, łamania podstawowych praw

człowieka, również w sferze wyznawanej wiary, Pol-

ska – poprzez swoich dyplomatów – prowadzi na fo-

rum światowym działania mobilizujące międzynaro-

dowe gremia do potępienia zbrodni na chrześcijanach

w Nigerii?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6250)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie lekceważenia zaleceń redukcji

etatów w ministerstwach

Szanowny Panie Premierze!

W ostatnim roku kil-

kakrotnie słyszeliśmy z ust Pana Premiera informa-

cje o skierowanych do podległych mu resortów zale-

ceniach redukcji zatrudnienia.

Informacje Polskiej

Agencji Prasowej z połowy czerwca 2012 r. mówią nie

tylko o braku odzewu na te apele, ale podkreślają, że

koszty wynagrodzeń ministerialnych urzędników

nieustannie rosną.

W ostatnich trzech latach wzro-

sły: w Ministerstwie Zdrowia – o około 8 mln zł;

w Ministerstwie Gospodarki – o 14 mln zł.; w mini-

sterstwie rolnictwa – o 20 mln zł.; w Ministerstwie

192

Spraw Zagranicznych – w stosunku do roku 2011 po-

dwojono koszty – z 82 do 164 mln zł.

W związku z tą kuriozalną sytuacją pragnę zadać

Panu Premierowi pytanie: Dlaczego podległe Panu

Premierowi ministerstwa nie tylko nie realizują za-

leceń Premiera, ale w sposób ewidentny je lekceważą,

generując ogromne koszty dla podatników?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6251)

do ministra środowiska

projektu ustawy o wydobywaniu

węglowodorów, ich opodatkowaniu

i Funduszu Węglowodorowym

Szanowny Panie Ministrze!

Na 13 czerwca 2012 r.

Ministerstwo Środowiska zapowiedziało publikacje

projektu ustawy o wydobywaniu węglowodorów, ich

stety, do publikacji nie doszło; nie podano powodów

opóźnienia.

W wyniku zmiany terminu publikacji

projektu również rozpoczęcie konsultacji międzyre-

sortowych i społecznych nad dokumentem Minister-

stwa Środowiska zostało odłożone do nieokreślonego

terminu.

Ponieważ Ministerstwo Środowiska nie po-

dało konkretnego powodu takiego stanu rzeczy, za-

graniczni inwestorzy, którzy już wydali ogromne

pieniądze na badania i odwierty, czują się zaniepoko-

jeni i rozważają przeniesienie swoich prac w miejsca,

gdzie mają gwarancje stabilności ustawodawczej i pew-

ność ekonomiczną.

Projekt ustawy łupkowej miał dać odpowiedź na

wiele pytań, w tym o kontekst podatkowy oraz kwe-

stie związane z koncesjonowaniem poszukiwań i wy-

dobycia.

W związku z tą niezrozumiałą decyzją w sprawie

dla polskiej gospodarki kluczowej pragnę zadać Panu

Ministrowi pytanie: Co było powodem przesunięcia

glowodorowym oraz kiedy projekt zostanie przedsta-

wiony?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6252)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zapowiedzi niemieckiego oddziału

organizacji ekologicznej World Wide Fund

Morskiego Parku Narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Według informacji

„Gazety Polskiej Codziennie” z dnia 21 czerwca br.

niemiecki oddział organizacji ekologicznej żąda utwo-

rzenia na dużym obszarze Bałtyku Morskiego Parku

Narodowego.

Zapowiedzi te wywołują zdecydowany

sprzeciw członków Związku Rybaków Polskich, któ-

rzy obawiają się, że żądania Niemców wprowadzone

w życie mogłyby doprowadzić do kolejnych ograni-

czeń w połowach na Bałtyku i tym samym zniszcze-

nia polskiego rybołówstwa.

O projekcie niemieckich

ekologów, który jest niczym innym jak zaczepnym

wobec Polski stanowiskiem politycznym Niemiec, za-

kładającym objęcie specjalną ochroną nawet 30%

Morza Bałtyckiego, poinformowano oﬁcjalnie na

trwającej w dniach 18–22 czerwca 2012 r.

Międzyna-

rodowej Konferencji Ochrony Morza w Stralsundzie.

Obawy polskich rybaków są tym większe, iż sprawy

rybołówstwa zostały przez rząd PO–PSL zupełnie

zlekceważone i zaniechane, czego dowodem jest fakt,

że w 2012 r. polskim rybakom przyznano niższą kwo-

tę połowową niż w 2011 r. (minister rolnictwa Nie-

miec wynegocjował w tym samym okresie dla nie-

mieckich rybaków kwoty wyższe).

W związku z niepokojącymi sygnałami w tej spra-

wie pragnę skierować do Pana Ministra pytania:

— Dlaczego w czasie trwania konferencji, kiedy

poruszano te trudne i budzące niepokój tematy, nikt

z 5 reprezentujących Polskę delegatów nie zabrał gło-

su w celu przedstawienia stanowiska naszego kraju

wobec projektów niemieckich ekologów?

— Czy ministerstwo posiada, na wypadek za -

twierdzenia przez Unię Europejską projektu stworze-

nia Morskiego Parku Narodowego, wypracowane

przez rząd polskie stanowisko w tej sprawie, gwaran-

tujące obronę interesów polskich rybaków?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

193

Interpelacja

(nr 6252)

do ministra środowiska

w sprawie zapowiedzi niemieckiego oddziału

wie pragnę zadać Panu Ministrowi pytania:

(nr 6253)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Na liście refundacyj-

nej Ministerstwa Zdrowia, która zacznie obowiązy-

wać od 1 lipca, nie ma Onglyzy (saksagliptyny).

We-

dług specjalistów jest to najczęściej stosowany lek na

cukrzycę z grupy inkretyn, który hamuje rozwój cu-

krzycy typu 2 i opóźnia konieczność stosowania in-

sulin.

W sprawę zaangażowało się Polskie Stowarzy-

szenie Diabetyków, które wysłało do Ministerstwa

Zdrowia list z pytaniem o powody pominięcia specy-

ﬁkunaliście.

Sytuacja ta jest niezwykle trudna dla pacjentów

– za jedno opakowanie, które starcza na miesiąc, pa-

strzykach; jest zupełnie niezrozumiała również wo-

bec uchwalonej 14 marca br. przez Parlament Euro-

pejski rezolucji wzywającej państwa członkowskie do

W Polsce na walkę z cukrzycą w roku ubiegłym

Narodowy Fundusz Zdrowia przeznaczył 133 mln zł,

co stanowiło 0,22% jego budżetu.

Polskie Stowarzyszenie Diabetyków dysponuje

kopią korespondencji między jedną z ﬁrmproduku-

jących saksagliptyny a Panem Ministrem, z której

wynika, że urzędnicy Ministerstwa Zdrowia nie pod-

jęli nawet negocjacji cenowych z tym producentem.

Wobec tej zupełnie niezrozumiałej i dramatycznej

dla chorych sytuacji proszę Pana Ministra o odpo-

wiedź na pytanie: Jakie są powody nieumieszczenia

na kolejnej już liście refundacyjnej Onglyzy (saksa-

gliptyny), skoro nawet – według podanych informacji

– nie zostały podjęte negocjacje cenowe z producen-

tem leku, więc względy ﬁnansowe nie mogły mieć

w tym wypadku żadnego znaczenia?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

194

Interpelacja

(nr 6254)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie dewastacji Mauzoleum

Matki i Serca Józefa Piłsudskiego

Szanowny Panie Ministrze!

W niedzielę 17 czerw-

ca 2012 r. przewodnicząca Społecznego Komitetu

wileńskiego przewodnika o dewastacji Mauzoleum

cmentarzu Rossa.

Po obu stronach grobowca nama-

lowano Słupy Giedymina – historyczne godło Litwy.

Farbę wylano również na płytę mauzoleum.

Natychmiast wezwano policję, na Rossie pojawili

się przedstawiciele polskiej placówki dyplomatycznej.

Farba z płyty została usunięta w niedzielę wieczo-

rem.

Do podobnej, skandalicznej dewastacji doszło

rach kościoła Świętego Jana Bosko w Wilnie nama-

lowano również identyczne Słupy Giedymina.

Premier Litwy potępił akty wandalizmu, policja

litewska prowadzi dochodzenie i zapewnia, że spraw-

cy zostaną ujęci i surowo ukarani.

Czy wobec tych – niestety nie sporadycznych

– wypadków dewastacji i profanacji miejsc dla Pola-

ków szczególnej czci i kultu Ministerstwo Spraw Za-

granicznych posiada projekt działań mających nie

tylko zapobiegać im w przyszłości, ale natychmiast

i zdecydowanie reagować, aby presją polityczną uzy-

skać gwarancję naszych – szczególnie wschodnich

– sąsiadów dla ochrony polskich grobów, pomników

i wszelkich pamiątek narodowych?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6255)

do ministra administracji i cyfryzacji

o zbiórkach publicznych

nizacji pozarządowych podpisali list otwarty do mi-

nistra Michała Boniego, który jest odpowiedzią na

powstałą w ministerstwie propozycję zaostrzenia prze-

pisów o zbiórkach publicznych.

Podpisani pod listem

podkreślają, że propozycje pozostają w całkowitej

sprzeczności ze zgłaszanymi wielokrotnie przez or-

ganizacje pozarządowe postulatami i zaostrzą i tak

już najbardziej restrykcyjne w Europie – w tej dzie-

dzinie – prawo.

List otwarty podpisało ponad 20 or-

ganizacji pozarządowych.

Żadna z nich nie ma wąt-

pliwości, że propozycje ministerstwa zablokują roz-

wój ﬁnansowaniaspołecznościowego(tzw.crowdfun-

ding) w Polsce i zwiększą trudności w pozyskiwaniu

funduszy na cele dobroczynne przez fundacje, stowa-

rzyszenia i osoby prywatne.

W związku z tak żywą i jednoznacznie negatywną

oceną projektu ministerstwa dotyczącego zaostrzenia

przepisów o zbiórkach publicznych pragnę zadać

Panu Ministrowi pytania:

— Co było powodem, że propozycja MAiC nie była

konsultowana ze środowiskami pozarządowymi, choć

dotyczy ona szerokiej działalności społecznej: uży-

tecznej i wychowawczej?

— Jakie są powody stworzenia tak restrykcyjnego

projektu?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6256)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie prewencyjnych rozmów

dalicznym zachowaniem służb podległych minister-

stwu proszę o odpowiedź na pytania:

— Jakie były powody, dla których w dniu, kiedy

miał się odbyć mecz między reprezentacjami Polski

i Czech, w wielu miastach województwa śląskiego,

w tym w Częstochowie, funkcjonariusze Policji skła-

dali „wizyty” w mieszkaniach kibiców lokalnych

klubów piłkarskich, „zapraszali” ich na posteru-

nek, gdzie pytali ich między innymi o sympatie

klubowe oraz kiedy i gdzie oglądali i będą oglądać

mecze Euro?

— Kto wydał rozkaz w celu przeprowadzenia tego

typu działań i czy prawdą jest, co powiedziano w cza-

sie zatrzymania radnemu miasta Częstochowy, że

funkcjonariusze otrzymali z centrali imienne listy

kibiców, których należało przesłuchać lub nawet za-

trzymać w celu złożenia wyjaśnień?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

195

Interpelacja

(nr 6257)

do prezesa Rady Ministrów

dyrektyw unijnych i związanego z tym

realnego zagrożenia nałożeniem na Polskę

ogromnych kar ﬁnansowych

Szanowny Panie Premierze!

19 grudnia 2009 r.

minął termin, do którego państwa Unii Europejskiej

miały obowiązek wprowadzić dyrektywę ujednolica-

jącą rynek audiowizualnych usług medialnych.

Dy-

rektywa ma zapewnić bezpieczeństwo prawne przed-

siębiorstw oraz ochronę praw konsumenta.

Polska

nie wdrożyła przepisów dotyczących usług na żąda-

nie, co może skutkować nałożeniem na nasz kraj

kary dziennej w wysokości 112 190 euro, należnej od

dnia orzeczenia wyroku, aż do momentu pełnego ich

wdrożenia.

Rząd Polski zaniedbał również obowiąz-

ku poinformowania Komisji Europejskiej o tym, że

nie wprowadził w życie przepisów dotyczących docho-

dzeń po wypadkach na morzu – czas na to przezna-

czony minął 17 czerwca 2011 r.

Z tego powodu KE

pozwała Polskę i zaproponowała karę 56 tys. euro

dziennie.

W związku z tymi skandalicznymi zaniedbaniami

proszę o odpowiedź na pytania:

— Kto personalnie odpowiada za niedotrzymanie

terminów wdrożenia unijnych dyrektyw i jakie po-

niesie konsekwencje z tego powodu?

— Kto odpowiada za nieprzekazanie informacji

o niewdrożeniu przepisów dotyczących dochodzeń po

wypadkach morskich i jakie poniesie z tego tytułu

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6258)

do ministra spraw wewnętrznych

aktualnego stanu obrony cywilnej w Polsce

w Polsce nie jest przygotowana do wykonywania żad-

nego ze swoich zadań.

W przypadku wystąpienia klę-

ski żywiołowej nie jest w stanie przyłączyć się do

sprawnego usuwania jej skutków.

Podczas wojny nie

ochroni ludności cywilnej ani krytycznie ważnych

obiektów.

W jej magazynach zalegają zużyte maski

przeciwgazowe i sygnalizatory promieniowania z lat

70.

Obrona cywilna w Polsce funkcjonuje tylko na

papierze – tak brzmi początek komunikatu NIK

z dnia 19 czerwca br., który jest efektem kontroli

przeprowadzonej przez NIK w 14 gminach.

Niepoko-

jące są również informacje dotyczące zupełnego za-

niedbania organizacji szkoleń z zakresu powszechnej

samoobrony dla ludności cywilnej, co pozwala do-

mniemywać, że Polacy nie wiedzą, jak zachować się

w przypadku zagrożenia lub klęski żywiołowej; nie

będą posiadali ani wiedzy, ani umiejętności umożli-

wiających im przeżycie w skrajnie trudnych sytu-

acjach.

Według informacji NIK minister spraw we-

wnętrznych i administracji ignoruje sygnały o nie-

prawidłowościach, nie egzekwuje informacji od szefa

OCK (którym jest komendant główny Państwowej

Straży Pożarnej).

W badanym przez NIK okresie

(lata 2009–2011) minister otrzymał tylko jedną kom-

pleksową informację o realizacji zadań przez obronę

cywilną – za 2008 r.

W związku z zawartymi w raporcie NIK bardzo

niepokojącymi informacjami pragnę zapytać Pana

Ministra:

— Jakie są powody, dla których MSW nie wypeł -

nia swoich ustawowych obowiązków dotyczących

nadzoru nad obroną cywilną?

czętym w 2006 r. projektem ustawy, która w swym

założeniu miała kompleksową regulację organizacji

OC i dostosowanie przepisów do obecnej sytuacji

i infrastruktury Polski (co wobec obowiązujących

do dzisiaj norm, które pochodzą z ustawy z 1967 r.

nie zasadnicze)?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6259)

do ministra zdrowia

w sprawie współpracy

z pracownikami naukowymi

Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego

Szanowny Panie Ministrze!

Pracownicy naukowi

Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego przeprowa-

dzili – opartą na konkretnej próbce – analizę danych

z ograniczonego okresu czasowego – 8 miesięcy i tyl-

ko jednego województwa, dotyczącą 4 wybranych za-

gadnień z dziedziny ochrony zdrowia pod kątem sys-

temu jej ﬁnansowania.

Najważniejsze obserwacje

przekazano do pomorskiego oddziału Narodowego

196

Funduszu Zdrowia, a także zaprezentowano Panu

Ministrowi.

Przeprowadzający analizę uznali, że pozyskane

przez nich dane są wystarczające do postawienia

uprawdopodobnionych hipotez i wskazania kierunku

dalszych badań.

W podsumowaniu analizy możemy przeczytać m.in.:

1.

Jednostki niepubliczne oferują mniejszy zakres

oferowanych świadczeń, często wykorzystują ponad

50% swojego kontraktu na jedną procedurę.

2.

Jednostki niepubliczne przeprowadzają proce-

dury o wyższej marży.

3.

Jednostki niepubliczne unikają pacjentów, któ-

rych hospitalizacja byłaby dłuższa.

4.

W niektórych sytuacjach może dochodzić do se-

lekcji pacjentów pod względem wieku.

Ponieważ wiemy, że Pan Minister zaprosił auto-

rów raportu do współpracy w ramach specjalnego

zespołu roboczego przy ministrze, którego przedmio-

tem prac będzie dokonanie podobnej analizy w zakre-

sie wykonywanych świadczeń zdrowotnych w skali

ogólnopolskiej, pragnę zapytać Pana Ministra:

Czy resort przyjął jako prawdopodobne zjawiska

opisane w raporcie, jeśli tak, jakie zostaną przedsię-

wzięte działania, aby ochronić mniej zasobnych Po-

laków przed możliwością braku dostępu do pełnych

świadczeń medycznych?

Czy ministerstwo ma możliwości zastosowania

prawnych zabezpieczeń, aby nie było możliwości

selekcji pacjentów pod żadnym względem – ani wie-

kowym, ani materialnym – w jednostkach niepu-

blicznych?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 6260)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie systemowego zwiększenia kwoty

naliczanej subwencji oświatowej w związku

z sytuacją szkolnictwa na Podkarpaciu

Szanowna Pani Minister!

Sytuacja w podkarpac-

kiej oświacie jest dramatyczna, a dotyczy to przede

wszystkim zwolnień i cięć etatów nauczycieli oraz li-

kwidacji szkół i zwiększania liczby uczniów w kla-

sach.

W nowym roku szkolnym planowana jest znacz-

na redukcja wielu budżetów gminnych przeznaczo-

nych na oświatę.

Wraz ze zmniejszeniem środków ﬁnan-

sowych nastąpi kolejna fala likwidowania szkół, zwięk-

szenie liczby uczniów w klasach, ograniczenie do mini-

mum zastępstw doraźnych i urlopów zdrowotnych, re-

dukcja zatrudnienia pracowników administracyjnych

oraz likwidacja w szkołach stanowisk psychologów

i zastąpienie ich dyżurami (po 2–3 godz. w tygodniu).

Pierwszeństwo zapisu do przedszkoli będą miały dzieci

deklarujące pobyt 8–9-godzinny, klasy „0” w szkołach

pozbawione będą opieki świetlicowej, na którą nie przy-

sługuje subwencja.

W Krośnie zwolnienia dotkną 21 osób, w tym

20 nauczycieli mianowanych.

W Przemyślu zwolnio-

nych zostanie 24 nauczycieli.

Z kolei w Sanoku od

września pracę w szkołach straci 2 pedagogów mia-

nowanych oraz 15 zatrudnionych na innych zasa-

dach, a 70 nauczycieli zostanie zatrudnionych w nie-

pełnym wymiarze godzin.

Jednocześnie należy za-

znaczyć, że z powodu cięć budżetowych zamykane są

w województwie podkarpackim szkoły, co powoduje

przeludnienie w szkołach nadal funkcjonujących,

a co za tym idzie obniżenie jakości kształcenia.

W małych miejscowościach na Podkarpaciu, w któ-

rych zamykane są szkoły, dzieci są zmuszone do

uciążliwych dojazdów do nowych placówek, nierzad-

ko oddalonych o kilkanaście kilometrów od miejsca

zamieszkania.

Nadmierna liczba uczniów w klasach

(także w dużych miejscowościach, jak Krosno i Sa-

nok) powoduje, iż prawidłowe sprawdzenie postępów

w nauce każdego dziecka i poświęcenie mu chociażby

kilku minut podczas zajęć szkolnych staje się niemoż-

liwe, co stawia pod wielkim znakiem zapytania efek-

tywność forsowanego systemu edukacji.

1.

Czy istnieje realna szansa na systemowe zwięk-

szenie kwoty naliczanej subwencji oświatowej w związ-

ku z sytuacją szkolnictwa w województwie podkar-

packim, która zapewne nie odbiega od problemów

w całej Polsce?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej opraco-

wuje kryteria, jakimi gminy mogłyby się kierować

przy wyborze ewentualnych szkół do likwidacji i re-

dukcji etatów nauczycielskich, aby zminimalizować

bolesne skutki społeczne takich działań?

3.

Czy w roku 2013 należy spodziewać kolejnych

likwidacji miejsc pracy dla nauczycieli i liczby szkół

w województwie podkarpackim?

W jaki sposób

MEN zamierza przeciwdziałać temu zjawisku?

4.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje

w najbliższym czasie ustalić progi liczebności uczniów

w klasach (z zastrzeżeniem zróżnicowania tej liczby:

mniejsza w małych szkołach wiejskich, większa

w miastach), aby zablokować tworzenie bardzo liczeb-

nych klas, w których właściwy proces dydaktyczny jest

prawie niemożliwy?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Krosno, dnia 27 czerwca 2012 r.

197

Interpelacja

(nr 6261)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Rząd planuje dwueta-

pową podwyżkę dotyczącą wysokości świadczenia

rodzinnego: pierwszą – od l listopada 2012 r., czyli od

początku najbliższego okresu zasiłkowego, drugą

– dopiero od listopada 2014 r.

Taka decyzja została

podjęta w maju 2012 r.

Nie została ona zaakceptowa-

na przez Trójstronną Komisję do Spraw Społeczno-

-Gospodarczych.

Ostateczny termin poznania wyso-

kości progów dochodowych i kwot świadczeń rodzin-

nych to 15 sierpnia, bo do tego dnia musi ono być

opublikowane w rozporządzeniu.

Zgodnie z przepisa-

mi nie mogą one być niższe niż te przedstawiane

Komisji Trójstronnej.

Rządowy projekt zakładał pod-

wyższenie kryterium dochodowego uprawniającego do

zasiłków rodzinnych.

To kryterium latami było za-

mrożone.

W efekcie z roku na rok spadała liczba dzie-

ci objętych takim wsparciem.

Od 2004 r. do 2011 r.

spadła ona o połowę (z 5,5 mln do 2,77 mln).

Aktualnie obowiązujące kryterium dochodowe to:

— 504 zł na osobę w rodzinie,

— 583 zł na osobę, gdy w rodzinie jest dziecko

niepełnosprawne.

Rządowy projekt przewidywał, że od listopada

2012 r. zasiłek miałby się należeć rodzinom z docho-

dem do:

— 539 zł na osobę w rodzinie;

Dopiero w drugim etapie – od listopada 2014 r.

– kryterium dochodowe osiągnęłoby poziom:

— 574 zł na osobę w rodzinie;

W tej sytuacji kwota pierwszej, listopadowej,

podwyżki wynoszącej 30 zł jest absolutnie zawsty-

dzająca.

Zwłaszcza po 8 latach zamrożenia kryte-

rium, co spowodowało, że w tym czasie liczba dzieci

otrzymujących zasiłki spadła o połowę.

Wiele rodzin

żyje bardzo skromnie, proponowanie podwyższenia

kryterium dochodowego o tak małą kwotę nie sta-

nowi realnej pomocy.

Coraz więcej osób z wielkim

trudem może zaspokoić swoje podstawowe potrzeby

egzystencjalne.

Przewidziane w projekcie zmiany dotyczą również

stawek samego zasiłku rodzinnego.

Zakładają, że od

listopada 2012 r. kwoty te wzrosną o kilkanaście pro-

cent.

Zasiłek rodzinny wynosić ma:

— 77 zł – na dziecko do ukończenia 5 lat (teraz

taki zasiłek to 68 zł);

— 106 zł – na dziecko powyżej 5 lat, a do ukończe -

nia 18 lat (dzisiaj to 91 zł);

— 115 zł – na dziecko powyżej 18 lat do ukończe -

nia 24 lat (dziś – 98 zł).

W dniu 14.06.2012 r. odbyło się posiedzenie Ko-

misji Trójstronnej do Spraw Społeczno-Gospodar-

czych, którego jednym z tematów była opisana pro-

pozycja weryﬁkacji limitów progów dochodowych

i kwot świadczeń rodzinnych.

Kwoty te, jako zbyt

niskie oraz niekorespondujące z rosnącymi kosztami

utrzymania rodzin, zostały negatywnie ocenione

przez trzy centrale związkowe: OPZZ, „Solidarność”

i Forum Związków Zawodowych.

Zwrócono uwagę, że propozycje rządowe kryte-

riów dochodowych do świadczeń rodzinnych oraz do

świadczeń z pomocy społecznej są znacznie zaniżone

w stosunku do opracowania Instytutu Pracy i Spraw

Socjalnych, które opierają się na cenach notowanych

przez GUS z 2010 r.

Zaproponowane zatem przez stro-

nę rządową wysokości progów dochodowych upraw-

niających do świadczeń z pomocy społecznej nie dają

zdaniem „Solidarności” gwarancji, że w 2014 r. nie

znajdą się one ponownie poniżej poziomu minimum

egzystencji.

Propozycji Rady Ministrów nie zaakcep-

towały również OPZZ i FZZ.

Związki przygotowały własną propozycję podwy-

żek świadczeń.

Zgodnie z nią kryterium dochodowe,

od którego zależy otrzymywanie świadczeń rodzin-

nych, miałoby być wyższe o 190 zł od zaproponowa-

nego przez rząd i powinno wynosić 734 zł oraz 872 zł

(dla rodzin z dziećmi niepełnosprawnymi).

Nato-

miast progi w pomocy społecznej miałyby być wyższe

o 26 zł od kwot zaproponowanych przez stronę rzą-

dową.

Głównym argumentem za takim ukształto-

waniem podwyższonych kwot była gwarancja, że

w trzecim roku poprzedzającym kolejną weryﬁkację

nie doszłoby do sytuacji, w której minimum egzysten-

cji byłoby wyższe niż kryteria dochodowe.

1.

Czy zostaną podwyższone kryteria dochodo-

we do świadczeń rodzinnych oraz do świadczeń

z pomocy społecznej przedstawione Komisji Trój-

stronnej do Spraw Społeczno-Gospodarczych?

2.

Czy podczas prac nad wysokością kryteriów

dochodowych do świadczeń rodzinnych oraz do świad-

czeń z pomocy społecznej zostaną uwzględnione pro-

pozycje przedstawione przez związki zawodowe?

3.

Jaka będzie wysokość nowego kryterium do-

chodowego i zasiłku od l listopada 2012?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Krosno, dnia 26 czerwca 2012 r.

198

Interpelacja

(nr 6262)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zamierzonych zmian usytuowania

Centralnego Biura Śledczego

Szanowny Panie Ministrze!

Centralne Biuro Śled-

cze jest jednostką organizacyjną Policji.

Głównym

zadaniem tej komórki organizacyjnej jest zwalczanie

przestępczości zorganizowanej, narkotykowej i go-

spodarczej, a także rozpracowywanie szczególnie

groźnych grup przestępczych.

Spraw Narkotyków.

W centrali CBŚ znajdują się wy-

działy odpowiedzialne za zwalczanie zorganizowanej

przestępczości kryminalnej, przestępczości narkoty-

kowej, przestępczości ekonomicznej, do zwalczania

aktów terroru, wywiadu kryminalnego i wydział

ogólny nadzoru.

Od 12 lat CBŚ szczyci się sukcesami.

Sukcesy te

zdobywało, będąc w strukturach KGP.

Mając na

względzie powyższe, zastanawiający staje się sens wy-

odrębnienia ze struktury Komendy Głównej Policji

Centralnego Biura Śledczego jako centralnej jed-

nostki organizacyjnej Policji o zasięgu krajowym.

Tworząc CBŚP, konieczne stanie się rozdzielenie

majątku między Policją a CBŚ.

Dodatkowo trzeba

będzie zatrudniać nowych pracowników w samym

biurze.

Dyrektor CBŚP uzyska kompetencje kierow-

nika jednostki (status komendanta wojewódzkiego

Policji), a tym samym struktura CBŚP może być po-

dobna do struktur KWP, a to niewątpliwie doprowa-

dzi do znacznej rozbudowy struktur organizacyjnych

CBŚP.

Brak przesłanek, by stwierdzić, że samo wyodręb-

nianie ze struktur Policji Centralnego Biura Śledcze-

go wpłynie na jakość wykonywanych zadań realizo-

wanych przez CBŚ.

Zapewne doprowadzić to może do

zaprzestania antagonistycznych zachowań pomiędzy

policjantami CBŚ a policjantami z innych wydziałów

(media głośno komentowały jedno z nich: „Awantury

przybierają czasem formy kuriozalne.

Jak podaje ga-

zeta, niedawno jeden z komendantów wojewódzkich

zakazał policjantom korzystania ze wspólnego z CBŚ

korytarza.

Gdy szef policji gen. Andrzej Matejuk zmie-

nił jego decyzję, komendant uznał, że mogą po nim

chodzić, ale tylko... milcząc”).

Zamiast tak daleko idących zmian może należa-

łoby się raczej zastanowić, czy nie wystarczyłoby de-

legowanie uprawnień dla szefa CBŚ, pozwalające

swobodniej dysponować budżetem biura, decydować

o sprawach kadrowych i dyscyplinarnych.

Nadanie CBŚ statusu jednostki budżetowej spo-

woduje przesunięcie znacznych środków ﬁnanso-

wych z budżetu Policji w zagwarantowanej budże-

tem wysokości bez względu na trudności ﬁnansowe

całej Policji, a mimo tego komendom wojewódzkim

Policji pozostanie zapewne obowiązek obsługi ﬁnan-

sowej i logistycznej odpowiednich komórek tereno-

wych tych jednostek.

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Czy została dokonana analiza kosztów, a tym

samym czy wiadomo, jakie konsekwencje będzie

miało wejście w życie projektowanego rozwiązania

dla budżetu państwa?

2.

Jakie są przesłanki uzasadniające tezę, że przez

wyodrębnienie ze struktur Policji Centralnego Biura

Śledczego uzyskany zostanie lepszy efekt niż dotych-

czasowy?

3.

Czy wyodrębnienie ze struktur Policji Central-

nego Biura Śledczego spowoduje utratę przez Policję

kontroli w zakresie naboru, kompetencji i wymagań

stawianych kandydatom do służby w tych jednost-

kach?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6263)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie stosunku konsulów

Szanowny Panie Ministrze!

Proces repatriacji

osób pochodzenia polskiego, które same – lub ich

wstępni – były zesłane lub deportowane w ramach

represji przez stalinowskie władze byłego Związku

Sowieckiego, przebiega bardzo powoli, a wręcz opor-

nie.

Tempo repatriacji uzależnione jest głównie od

możliwości mieszkaniowych i zapewnienia źródeł

utrzymania przez jednostki samorządu terytorialne-

go.

To one bowiem inicjują i prowadzą działalność na

rzecz powrotu Polaków, którzy nie z własnej winy

zmuszeni byli pozostać poza granicami Polski.

Oczekujących na możliwość repatriacji jest kilka

tysięcy osób.

Obywatelski projekt ustawy o powrocie

skiego deportowanych i zesłanych przez władze

spotyka się z entuzjazmem ze strony rządu, mimo

że tym Polakom powinny być stworzone warunki

ułatwiające powrót do ojczyzny.

Oczywiście, możli-

wości te będą zawsze ograniczone możliwościami

ﬁnansowymisamorządówczypaństwa.

Itojestjed-

na sprawa.

Drugą sprawą jest stosunek pracowników kon-

sulatów czy ambasad do osób starających się o uzy-

skanie prawa do repatriacji.

Przekazywane są sygna-

ły o obcesowym traktowaniu zainteresowanych repa-

199

triacją.

Podawanym przykładem jest obraz pracow-

nika Ambasady RP w Astanie grożącego Polakom

zainteresowanym repatriacją do kraju przodków,

że odrzuci ich wnioski, bo nie mają wyższego wy-

kształcenia.

Potomkowie Polaków zesłanych w latach

30. XX w. na Syberię przez władze Związku Sowiec-

kiego, którym udało się przyjechać do Polski, stwier-

dzają, że to wcale nie jest ﬁkcja.

Jaksięokazuje,ich

krewni, którzy pozostali w Kazachstanie, nie mają

miłych doświadczeń w kontaktach z polskimi dyplo-

matami.

Ich nadzieje odżyły w związku z toczącymi

przez władze Związku Sowieckiego.

Niestety, marze-

nia o przyjeździe do kraju zderzają się z twardą,

urzędniczą rzeczywistością.

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Czy i w jaki sposób weryﬁkowanajestpraca

pracowników konsulatów i ambasad w zakresie uła-

twiania i pomocy osobom starającym się o prawo re-

patriacji do ojczyzny?

2.

Jak Pan Minister ocenia działania państwa

w zakresie umożliwiania powrotu naszym rodakom

w ramach repatriacji, w szczególności czy są one wy-

starczające?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 6264)

do ministra środowiska

w sprawie systemowych rozwiązań

Szanowny Panie Ministrze!

Gaz ziemny jest

w wielu krajach europejskich ważnym nośnikiem

energetycznym wykorzystywanym do ogrzewania

i uzyskania ciepłej wody w gospodarstwach domo-

wych.

Właściwości gazu ziemnego predysponują go

nie tylko do ogrzewania i gotowania, lecz również

jako alternatywne paliwo dla pojazdów samochodo-

wych.

Przyczyną znacznego rozwoju pojazdów samo-

chodowych napędzanych sprężonym gazem ziemnym

był znaczny wzrost cen benzyny i oleju napędowego

oraz rosnąca świadomość korzyści dla środowiska

naturalnego.

Samochody CNG wzbudzają coraz

większe zainteresowanie.

Jazda samochodem eko-

nomicznym i wpływającym na ochronę środowiska

naturalnego jest w obecnym czasie pewnym trendem

obserwowanym nie tylko w Europie.

Gaz ziemny jest czysty, bardzo przyjazny dla sil-

ników z zapłonem iskrowym, bezpieczny i dostępny

w wielu krajach.

W niektórych stanach USA po-

wszechnie wykorzystywany w samochodach spe-

cjalnych (radiowozy, bankowozy).

W Polsce jest nadal

najtańszym paliwem do silników z zapłonem iskro-

wym.

Gaz ziemny przy spalaniu wydziela do atmos-

fery o wiele mniej szkodliwych substancji aniżeli

benzyna i olej napędowy.

CNG jako paliwo jest o wie-

le tańsze w nabyciu w porównaniu z benzyną lub ole-

jem napędowym.

Samochody CNG są bardzo bez-

pieczne, gdyż posiadają nie tylko taki sam standard

wykonania i bezpieczeństwa jak seryjne „benzynow-

ce”, a w niektórych obszarach użytkowania są nawet

bezpieczniejsze od samochodów ze zbiornikami ben-

zyny lub oleju napędowego.

Transport drogowy jest sektorem o największym

i stale rosnącym zużyciu energii.

W związku z tym

posiada duży udział w całkowitym wydzielaniu szko-

dliwych substancji do atmosfery i przyczynia się tym

samym do zanieczyszczenia środowiska naturalne-

go.

Skutkiem tego mamy coraz częściej do czynienia

ze smogiem, ozonem i globalnym wzrostem tempe-

ratury powietrza, które szczególnie odczuwalne są

w dużych aglomeracjach miejskich.

Szkodliwe wy-

dzieliny gazu podczas spalania metanu są w porów-

naniu z olejem napędowym i benzyną zredukowane

do minimum.

Spalanie gazu ziemnego odbywa się

prawie bez wydzielania drobnych cząsteczek.

Global-

ne obniżenie zawartości CO

2

w powietrzu jest jed-

nym z najpilniejszych wyzwań dla polityków i lobby-

stów zajmujących się ruchem drogowym.

Gaz ziemny wykazuje spośród wszystkich kopal-

nych nośników energii podczas spalania najkorzyst-

niejszy bilans dwutlenku węgla, a wydzielanie tlen-

ku węgla zostaje niemal w całości uniknięte.

Dzięki

nowoczesnej technice stosowanej w samochodach

z fabryczną instalacją CNG wydzielanie NOx (tlenku

azotu) zostaje ograniczone do minimum.

Pozostałe

szkodliwe dla zdrowia substancje jak benzol nie prze-

dostają się w ogóle do środowiska naturalnego.

Rów-

nież podczas tankowania sprężonego gazu ziemnego

nie są wydzielane żadne opary paliwa, a to ze wzglę-

du na szczelne połączenie pistoletu CNG ze zbiorni-

kiem w samochodzie.

Gaz ziemny stanowi duży plus

dla środowiska naturalnego.

Poprzez zastosowanie

gazu ziemnego jako paliwa można w znacznym stop-

niu obniżyć emisję szkodliwych substancji w trans-

porcie drogowym.

Samochody CNG dają, poza wyżej wymieniony-

mi zaletami, jeszcze jeden bonus – są cichsze, gdyż

tzw. miękkie spalanie sprężonego metanu obniża

hałaśliwość silnika.

Poza tym transport gazu ziem-

nego do stacji CNG posiada tę zaletę, iż odbywa się

gazociągiem, a nie cysternami poruszającymi się

po drogach.

Wymienione wyżej przesłanki powinny skłaniać

do wprowadzania systemowych rozwiązań zachęca-

jących do szerokiego stosowania tego paliwa do na-

pędu samochodów.

W wielu krajach, także w Euro-

200

pie, wykorzystywane są w tym zakresie różnorodne

narzędzia, w szczególności ﬁnansowe.

Stąd pytania do Pana Ministra:

1.

Czy i jakie są obecnie stosowane systemowe roz-

wiązania wspomagające szerokie wykorzystywanie

CNG do napędu samochodów?

w celu upowszechniana stosowania tych rozwiązań?

3.

Czy istnieje możliwość wykorzystywania

(w obecnej i przyszłej perspektywie ﬁnansowej)środków

europejskich na zintensyﬁkowanietakichdziałań?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 6265)

do prezesa Rady Ministrów

jednolitej ochrony patentowej

Szanowny Panie Premierze!

Jak wskazuje Mini-

sterstwo Gospodarki, powołując się na wskaźniki eko-

nomiczne w raportach Komisji Europejskiej – nie-

sprawny system patentowy dotyka wiele małych

i średnich przedsiębiorstw z mniejszych państw

te rynki.

Wysokie koszty i fragmentaryzacja systemu

kości kraju.

Nie kwestionując potrzeby obniżenia kosztów uzy-

skania patentu w części państw Unii Europejskiej

jako zachęty polskich podmiotów gospodarczych do

na rynku wewnętrznym jak również doprowadzi do

leży podnieść szereg wątpliwości, z jakimi zgłaszają

jednolitej ochrony patentowej oraz Jednolitego Sądu

Patentowego.

Wyrazem docierających do mnie zastrzeżeń do-

tyczących udziału Polski we wzmocnionej współpra-

cy w dziedzinie jednolitej ochrony patentowej są tak-

że apele, listy otwarte czy debaty eksperckie.

Wobec powyższego uprzejmie proszę Pana Pre-

miera o zwrócenie uwagi na wątpliwości przedstawio-

ne w niniejszej interpelacji.

Dnia 17 maja 2012 r. z inicjatywy Polskiej Aka-

demii Nauk odbyła się w Warszawie konferencja pt.

„Patent jednolity: szanse czy zagrożenia”, w której

wzięli udział – obok przedstawicieli środowisk nauko-

wych – także m.in. przedsiębiorcy oraz prawnicy

i rzecznicy patentowi.

Większość uczestników dys-

kusji wypowiedziała się przeciw wprowadzeniu

w Polsce systemu jednolitej ochrony patentowej.

Za

najpoważniejsze uznano zagrożenia wynikające ze

zwielokrotnionej liczby patentów, braku tłumaczeń

opisów patentowych na język polski, a także z ure-

gulowań zawartych w projekcie umowy międzyna-

rodowej tworzącej Jednolity Sąd Patentowy (np. nad-

mierna surowość środków egzekwowania patentów;

prowadzenie postępowań przed oddziałami tego

sądu zlokalizowanymi za granicą bądź przed instan-

cją apelacyjną w Luksemburgu; ryzyko konieczności

obrony przed zarzutami naruszenia patentów w ję-

zyku obcym; radykalny wzrost kosztów postępowań

w sprawach patentowych, takich jak np. spory o unie-

ważnienie czy naruszenie patentu).

Dodać warto, że

zagrożenia wynikające z porozumienia o Jednolitym

Sądzie Patentowym dotyczą nie tylko przyszłego pa-

tentu europejskiego o jednolitym skutku, lecz rów-

nież tzw. zwykłych patentów europejskich; te ostat-

nie przestaną podlegać prawu polskiemu (i jurysdyk-

cji organów krajowych), lecz będą podlegać przepisom

wspomnianej umowy międzynarodowej (i jurysdykcji

Jednolitego Sądu Patentowego).

Podobną ocenę proponowanych rozwiązań wyra-

żają komentatorzy zabierający w tej sprawie głos na

łamach ogólnopolskich mediów i polscy naukowcy

– znawcy prawa patentowego (m.in.: prof. zw. dr hab.

Janusz Szwaja, prof. zw. dr hab. Ryszard Skubisz),

którzy apelują o dokładne zbadanie wszystkich ele-

mentów i skutków tworzonej w ramach Unii Euro-

pejskiej ochrony patentowej, a nawet o podjęcie de-

cyzji o wycofaniu się przez Polskę ze wzmocnionej

współpracy.

Polska Izba Rzeczników Patentowych, w liście

otwartym przesłanym do biur poselskich apeluje

odstąpienie Polski od systemu jednolitej ochrony pa-

tentowej, gdyż – jak twierdzi – przystąpienie do sys-

temu na obecnym etapie rozwoju gospodarczego na-

szego kraju godzi w interesy polskiej gospodarki

i wpłynie blokująco na jej rozwój.

Wymienione wyżej kwestie były również przed-

miotem dezyderatu uchwalonego dnia 15 marca

2012 r. przez sejmową Komisję Innowacyjności i No-

woczesnych Technologii, a także szeregu interpela-

cji wniesionych przez parlamentarzystów wszyst-

kich opcji politycznych.

Jednogłośnie wyrażano

w nich zaniepokojenie o skutki wprowadzenia w Pol-

sce omawianych regulacji w postaci zdławienia pol-

skiej przedsiębiorczości i innowacyjności.

Ponadto wskazuje się, że polscy obywatele nic

mają dostępu do informacji zawartych w dokumen-

tach dotyczących przedmiotowej sprawy, m.in. doku-

201

Rady, dotyczący projektu porozumienia w sprawie

jurysdykcji patentowej Unii Europejskiej, jest dla

obywateli niedostępny.

Dział dostępu do dokumen-

mawiając dostępu do powyższego dokumentu –argu-

mentuje to trzema okolicznościami.

Po pierwsze,

tłumaczy, iż obrady dotyczące tej sprawy były szcze-

gólnie złożone i delikatne z politycznego i prawnego

punktu widzenia.

Po drugie, zastrzega, iż ujawnienie

przedmiotowej porady prawnej godziłoby w jej ochro-

nę.

Po trzecie, odrzucenie prośby o dostęp do do-

kumentu tłumaczy argumentem, iż jego ujawnie-

nie naruszyłoby ochronę międzynarodowych sto-

sunków państw członkowskich...

Szanowny Panie Premierze!

Mając na względzie

ogólnikowy charakter udzielanych dotychczas odpo-

wiedzi przez Ministerstwo Gospodarki oraz brak rze-

czowych i konkretnych wyjaśnień, uprzejmie proszę

o zwrócenie uwagi na następujące problemy i udzie-

lenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy udział Polski w systemie jednolitej ochrony

patentowej będzie korzystny dla naszej gospodarki

i zwiększy aktywność innowacyjną polskich przed-

siębiorców, zwłaszcza małych i średnich, w sytuacji

rażącej asymetrii korzyści oraz dysproporcji stanu

innowacyjności, o której świadczą np. liczby paten-

tów europejskich udzielonych na rzecz podmiotów

polskich (45 patentów w 2011 r.) i liczby europej-

skich zgłoszeń patentowych dokonanych przez te pod-

mioty (254 zgłoszenia w 2011 r.) oraz porównanie tych

liczb z liczbami odnoszącymi się do podmiotów z ta-

kich państw, jak RFN (13 583 patentów i 26 234 zgło-

szeń w 2011 r.) czy USA (13 382 patentów i 34 993

zgłoszeń w 2011 r.)?

2.

Czy przeanalizowano prawne i ekonomiczne

konsekwencje (w tym koszty), jakie dla podmiotów

polskich, zwłaszcza małych i średnich przedsię-

biorstw, spowoduje fakt, że właściciele patentów eu-

ropejskich o jednolitym skutku nie będą mieli obo-

wiązku dostarczania do polskiego Urzędu Patento-

wego tłumaczeń opisów patentowych na język pol-

ski?

Czy dla przedsiębiorców może to oznaczać

faktyczne pozbawienie możliwości zapoznania się

z ich sytuacją prawną, tj. możliwością poznania swo-

ich obowiązków związanych z ochroną patentową?

Czy koszty tłumaczeń obciążą w związku z tym

polskie ﬁrmy,którebędązmuszonezlecaćbadania

patentowe w zagranicznej literaturze specjalistycz-

nej, zaś – jak wiadomo – z nieoﬁcjalnymtłumacze-

niem (a takim będzie przekład polski) wiąże się

ryzyko nieścisłości, które również może obciążyć

polskich przedsiębiorców?

Czy i jakie stanowisko

w tej kwestii zajął Trybunał Sprawiedliwości?

3.

Kiedy zostaną przedstawione i w jaki sposób

zostaną wykorzystane wyniki analizy kosztów i ko-

biorstw w kontekście jednolitej ochrony patentowej,

zapowiedzianej w piśmie ministra gospodarki z dnia

18 kwietnia 2012 r., stanowiącym odpowiedź na de-

zyderat sejmowej Komisji Innowacyjności i Nowo-

czesnych Technologii?

Czy w przypadku negatyw-

nych wyników przedmiotowej analizy będzie moż-

liwa zmiana stanowiska Polski w kwestii uczest-

nictwa we wzmocnionej współpracy?

4.

Czy dokonano analizy konsekwencji prowadze-

nia przez polskich przedsiębiorców postępowań przed

Jednolitym Sądem Patentowym (w charakterze stro-

ny powodowej bądź strony pozwanej), w tym kosztów

np, opłat sądowych, kosztów reprezentacji i tłuma-

czeń, konieczności prowadzenia sporów poza grani-

cami Polski?

5.

Czy nie zmniejszą się wpływy do budżetu Pań-

stwa z tytułu opłat wnoszonych do Urzędu Patento-

wego RP oraz czy nie powstaną dodatkowe koszty dla

budżetu będące wynikiem partycypowania w kosz-

tach działania Jednolitego Sądu Patentowego?

re będą stosowane przez Jednolity Sąd Patentowy

(w tym środki tymczasowe i zabezpieczające), będą

ingerować w prawa i wolności obywatelskie, tajemni-

cę bankową, tajemnicę przedsiębiorstwa czy w kwe-

stie ochrony danych osobowych?

Czy zgodnie z pro-

jektowaną regulacją Jednolity Sąd Patentowy bę-

dzie dysponował szeroką gamą środków o charakte-

rze zabezpieczającym, co dotyczy blokady rachunku

bankowego, tymczasowych nakazów sądowych, w szcze-

gólności nakazu zniszczenia towaru, którymi sąd,

jak się wydaje, będzie dysponował jeszcze przed me-

rytorycznym załatwieniem sprawy?

7.

Czy projekt porozumienia w sprawie Jednolite-

go Sądu Patentowego jest dostępny w języku polskim

i gdzie podmioty polskie mogą się z nim zapoznać?

8.

Czy istnieje możliwość (w kontekście stanowi-

ska Włoch i Hiszpanii, które nie uczestniczą w two-

rzeniu systemu) podjęcia decyzji o rezygnacji z przy-

stąpienia do jednolitej ochrony patentowej, a w kon-

sekwencji dalszego udzielania na obszar Polski

tzw. zwykłych patentów europejskich i patentów

krajowych oraz możliwości uzyskiwania przez pod-

mioty polskie patentów europejskich o jednolitym

skutku na terytoriach państw, które będą uczest-

niczyć we wzmocnionej współpracy?

9.

Czy proponowane rozwiązania dotyczące jed-

nolitej ochrony patentowej (i jej systemu językowe-

go) oraz Jednolitego Sądu Patentowego ochronią do-

statecznie polskich przedsiębiorców (zwłaszcza ma-

łych i średnich), a w szczególności czy zapewnią

respektowanie konstytucyjnego prawa do sądu, w tym

prawa do obrony i rzetelnego procesu, w szczególno-

ści w sytuacji konieczności prowadzenia procesu

w języku obcym, co może przełożyć się na wyższe

koszty prowadzenia sporów sądowych?

10.

Czy w związku z powyższym rozwiązaniem do-

tyczącym jednolitej ochrony patentowej (i jej systemu

językowego) oraz Jednolitego Sądu Patentowego będą

dostatecznie chronione interesy naszego kraju w kon-

tekście ochrony interesów zagranicznych zaawanso-

wanych technologicznie podmiotów, w szczególności

czy projektowane zmiany – w związku z rozszerze-

niem ochrony patentowej – nie mogą doprowadzić do

202

zwiększenia zakresu monopoli patentowych i tym

samym ograniczenia możliwości działania polskich

przedsiębiorców?

Czy już samo potencjalne zagroże-

nie związane z pozwaniem nie będzie wpływało pa-

raliżująco na polskich producentów, którzy tzw. ry-

zyko prawne będą zmuszeni wliczyć w koszty dzia-

łalności, co dodatkowo zmniejszy ich konkurencyj-

ność na rynku?

11.

Czy jest możliwy wzrost kosztów budżetu

państwa związanych z wyeliminowaniem niektó-

rych leków stanowiących tańsze odpowiedniki leków

zagranicznych, które są opatentowane za granicą

i jak dotychczas tam tylko korzystają z ochrony?

12.

Czy można wykluczyć możliwość wykorzysty-

wania rozszerzonej ochrony patentowej – wynikającej

z projektowanych rozwiązań – w złej wierze, w szcze-

gólności celem zwalczania przy ich pomocy małych

polskich podmiotów przez wielkie korporacje zagra-

niczne (np. poprzez wnoszenie pozwów i wytaczanie

procesów niekoniecznie zasadnych, ale generujących

duże koszty po stronie pozwanych doprowadzając

ich do braku płynności ﬁnansowejczyzmuszającdo

zaprzestania działalności)?

13.

Czy została dokonana analiza dopuszczalności

oraz konsekwencji ewentualnego nieratyﬁkowania

przez Polskę tego porozumienia w świetle prawa Unii

Europejskiej (np. z punktu widzenia zgodności z oby-

dwoma rozporządzeniami unijnymi wprowadzający-

mi wzmocnioną współpracę, po tym jak rozporządze-

nia te zostaną przyjęte)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Lidia Staroń

Olsztyn, dnia 12 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6266)

do ministra sprawiedliwości

Uzasadnienie: Zawód notariusza, którego wyko-

nywanie jest regulowane przepisami ustawy z dnia

z zawodów prawniczych, do którego dostęp wymaga

spełnienia wielu szczegółowych warunków, nie za-

wsze mających racjonalne uzasadnienie.

W powszechnym odczuciu uważa się, że dostęp do

tego zawodu jest obwarowany nazbyt restrykcyjnymi

wymogami i istnieje potrzeba ułatwienia młodym

prawnikom dostępu do zawodu.

Chodzi przede wszyst-

kim o zabezpieczenie możliwości dostępu do zawodu

notariusza przede wszystkim osobom, które odbyły

aplikację i przygotowują się do egzaminu notarialne-

go.

Są to m.in. osoby, które w 2009 r. w liczbie 1071

osób zdały egzamin na aplikację notarialną.

Osoby

te w br. we wrześniu będą zdawały egzamin notarial-

ny i mogą mieć poważne problemy z odbyciem asesu-

ry notarialnej.

Już bowiem w 2010 i 2011 r. docierały

niepokojące sygnały, że część notariuszy odmawia

zatrudnienia asesorów notarialnych.

Obecnie odbycie asesury jest konieczne do uzy-

skania powołania na stanowisko notariusza.

Jeżeli

egzaminowany aplikant nie przedstawi oświadczenia

cę, to nie zostanie powołany na asesora, a w konse-

kwencji na stanowisko notariusza.

Taka sytuacja

oraz brak regulacji umożliwiających realne zatrud-

nienie asesorom notarialnym może doprowadzić do

zamknięcia drogi młodym prawnikom do zawodu no-

tariusza.

Asesor notarialny uprawniony jest do zastępowa-

nia notariusza w czasie jego nieobecności i wówczas

ma pełne kompetencje notariusza, a jednocześnie

w czasie obecności notariusza jest pozbawiony upraw-

nień do wykonywania nawet najprostszych czynności

notarialnych – w odróżnieniu od aplikantów adwo-

kackich, radcowskich czy komorniczych.

Aby temu zapobiec należałoby rozważyć likwida-

cję asesury notarialnej.

Trzeba zauważyć, że w przy-

padku innych zawodów prawniczych, np. adwokatów

czy radców prawnych, nie ma wymogu odbywania

jakiejkolwiek asesury po odbyciu aplikacji oraz zda-

niu państwowego egzaminu.

Z ogólnie dostępnych informacji wynika, że sto-

sowne prace legislacyjne były już prowadzone w roku

2010 r.

Projekt zmian został zaakceptowany co do

zasady.

Z kolei środowisko notariuszy, przeciwne

propozycji, proponuje nieznane dotąd rozwiązanie,

tj. asesora – notariusza na próbę, co również nie uła-

twi dostępu do zawodu młodym prawnikom i będzie

stanowić kolejną i zupełnie zbędną przeszkodę w dro-

dze do wykonywania przedmiotowego zawodu.

sterstwo Sprawiedliwości podejmie prace zmierzają-

ce do przygotowania zmian ustawowych mających na

celu likwidację asesury notarialnej celem ułatwienia

czy wręcz realnego umożliwienia dostępu do zawodu

notariusza młodym prawnikom?

Z poważaniem

Poseł Lidia Staroń

Olsztyn, dnia 21 maja 2012 r.

203

Interpelacja

(nr 6267)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie rozporządzenia

lub domu jednorodzinnego stworzony został mecha-

nizm ochrony osób zawierających umowy o budowę

lokali w systemie deweloperskim.

Pozytywne skutki

tej regulacji wpisującej się w szeroko rozumianą ochro-

nę konsumenta mogą jednak zniweczyć zmiany w roz-

porządzeniu w sprawie maksymalnych stawek taksy

notarialnej.

Umowa deweloperska stanowiąca rodzaj

umowy przedwstępnej zabezpieczającej interesy kon-

sumenta wymaga bowiem formy aktu notarialnego.

Również wszelkie jej zmiany dotyczące warunków za-

wartej umowy, m.in. ceny nabycia nieruchomości, za-

kresu wykonywanych prac budowlanych, terminu re-

alizacji czy też inne nawet mniej istotne wymagają

także tej samej formy.

Istotna jest zatem dostępność

usług świadczonych przez notariuszy.

Tymczasem przygotowany projekt zmiany przed-

miotowego rozporządzenia przewiduje, że wysokość

stawki taksy z tytułu umowy deweloperskiej będzie

stanowić 1/2 taksy od wartości nabywanego miesz-

kania.

Zmiana ta została wprowadzona w projekcie

rozporządzenia na skutek sprzeciwu Krajowej Rady

Notarialnej, która nie wyraziła zgody na 1/4 taksy

od wartości nabywanego mieszkania ani na propo-

nowaną początkowo przez ministerstwo stawkę sta-

łą w kwocie 500 zł niezależnie od wartości nierucho-

mości.

To ostatnie rozwiązanie zabezpieczałoby

w równym stopniu interesy wszystkich notariuszy

w całej Polsce oraz interesy obywateli.

Obecne roz-

wiązanie natomiast może stawiać interes notariuszy

przed interesem obywateli, a także preferować tych

w dużych miastach, gdzie ceny mieszkań są bardzo

wysokie, a więc i taksa liczona procentowo będzie

wyższa.

Czy tak wysoka taksa notarialna jest uzasadnio-

na i czy nie spowoduje zbyt dużego obciążenia dla

obywateli?

Wskazać należy, że wątpliwości w tym

zakresie zgłosiło również Rządowe Centrum Legi-

slacji, które wnosiło o kolejne konsultacje, gdyż

zmiany dokonano w ostatniej fazie tworzenia no-

wych przepisów.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości podejmie pra-

ce zmierzające do przygotowania zmiany rozporzą-

dzenia w sprawie maksymalnych stawek taksy nota-

rialnej w zakresie dotyczącym umów deweloperskich

poprzez ustalenie stałej wysokości taksy od tego ro-

dzaju umów bez względu na wartość przedmiotu

umowy?

Jak kształtować się będą opłaty notarialne w przy-

padku wszelkich zmian dotyczących już zawartych

umów deweloperskich, na przykład zmian w zakresie

ceny nabycia nieruchomości, zakresu prac budowla-

nych, terminu ich realizacji, względnie w zakresie

innych mniej istotnych ustaleń?

Z poważaniem

Poseł Lidia Staroń

Olsztyn, dnia 14 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6268)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

zwróciłam się do Pana Ministra z pismem interwen-

cyjnym, w którym podnosiłam problem mieszkańców

powiatu mieleckiego, którzy nie otrzymali żadnego

wsparcia w związku z wystąpieniem w ich gospodar-

stwach rolnych klęski gradu.

Powodem była wielkość

strat w gospodarstwach, która nie przekraczała 30%

3 lat lub średniej z 3 lat opartej na okresie 5 ubie-

głych lat.

Wówczas rolnicy, którzy ponieśli straty w upra-

wach w wysokości np. 35%, otrzymali wsparcie, na-

tomiast rolnicy, którzy ponieśli takie same straty

w uprawach i prowadzą produkcję zwierzęcą (gdy wy-

licza się wysokość strat do całej produkcji, co w wielu

przypadkach daje wskaźnik strat poniżej 30%), ta-

kiego wsparcia nie otrzymali.

Powyższe reguluje rozporządzenie Komisji (WE)

nr 1857/2006, którego kryteria – zdaniem rolników

– są dla nich krzywdzące.

Szczególnie dla tych, któ-

rzy prowadzą tak produkcję roślinną, jak i hodowlę

zwierząt.

Dochodowość tych gospodarstw jest wyższa

niż gospodarstwa tylko prowadzącego produkcję ro-

ślinną.

W pierwszym przypadku rolnicy nie otrzymu-

ją pomocy, pomimo że straty w produkcji roślinnej

przekraczają 30%.

Sprawa w dalszym ciągu jest nie-

zwykle ważna!

główne kryteria udzielania pomocy publicznej były

– w przypadku szkód w uprawach – jednakowe dla

wszystkich rolników (niezależnie od innych docho-

dów, np. dochodów z tytułu produkcji zwierzęcej)?

204

2.

Kiedy możemy oczekiwać zmiany (tak krytycz-

nie ocenianych przez rolników) przepisów dotyczą-

cych udzielania pomocy rolnikom z tytułu klęsk ży-

wiołowych?

Z poważaniem

Poseł Krystyna Skowrońska

Mielec, dnia 21 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6269)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zapisów dotyczących

proporcjonalnego użycia

środków przymusu bezpośredniego

Szanowny Panie Ministrze!

Zapewnienie bezpie-

czeństwa obywatelowi to jedno z podstawowych za-

dań państwa.

W tym celu służby, które to bezpieczeń-

stwo mają zapewnić, otrzymały kompetencje do pod-

jęcia środków, które w razie konieczności mają wy-

wrzeć presję i przymus na osobie, która bezpieczeństwu

obywateli zagraża.

Wykonywanie przez funkcjonariu-

sza publicznego czynności na miejscu zdarzenia lub

podczas prowadzonych interwencji niejednokrotnie

może wiązać się z koniecznością stosowania środków

przymusu bezpośredniego, co w istocie należy utożsa-

miać z fizycznym lub innym zbliżonym co do skut-

ku oddziaływaniem na człowieka w celu zmuszenia go

W Polsce w środki przymusu bezpośredniego zo-

stały uprawnione m.in. Policja, ABW, AW, CBA, Staż

Graniczna, Żandarmeria Wojskowa, policja skarbo-

wa, staż leśna, łowiecka czy rybacka.

Z analizy aktów

prawnych wynika, że w większości przypadków służby

te mają podobne uprawnienia, a ich użycie zostało nu-

meratywnie wyliczone.

Dla przykładu niech posłużą

które określają, jakich środków przymusu bezpośred-

niego może użyć Policja.

Wymienia się tu ﬁzyczne,

techniczne i chemiczne środki służące do obezwład-

niania bądź konwojowania osób oraz do zatrzymywa-

nia pojazdów, pałki służbowe, wodne środki obez-

tracyjne, miotane z broni palnej.

Główny problem

w ich sprawnym i skutecznym stosowaniu dotyczy

proporcjonalnego stosowania tych zapisów do konkret-

nej sytuacji.

W swoich pracach naukowych uwagę na

to zwracają liczni prawnicy, którzy podkreślają, że

środki przymusu bezpośredniego nie gwarantują,

iż te środki będą używane proporcjonalnie do celu

i sytuacji.

Przepisy jedynie ogólnikowo stwierdzają,

że środki przymusu bezpośredniego należy stoso-

wać „proporcjonalne”, i nie precyzują, jakie

środki są proporcjonalne w jakiej sytuacji.

Najlep-

szym przykładem jest sytuacja sprzed kilku miesięcy,

kiedy to antyterroryści przez pomyłkę weszli do nie-

właściwego mieszkania, a akcja skończyła się dewa-

stacją drzwi, uszkodzeniem ciała i innymi obraże-

niami niewinnych ludzi.

Warto w tym miejscu rów-

nież zastanowić się, czy nawet gdyby byli winni,

funkcjonariusze mieli prawo podczas takiej akcji po-

dejmować aż tak brutalne metody.

Szanowny Panie Ministrze!

Aby państwo było

skuteczne w walce z przestępcami, musi posiadać

przejrzyste i jasne przepisy określające sposób wal-

ki z przestępcami.

Służby mundurowe muszą wie-

dzieć, kiedy, w jakich sytuacjach, a przede wszyst-

kich w jakich proporcjach mogą korzystać ze środ-

ków przymusu.

Siła państwa wynika nie z rygory-

stycznych przepisów, ale z jasnych i klarownych

zapisów, chroniących nie tylko funkcjonariuszy, ale

również zwykłych obywateli.

Należy znaleźć złoty

środek pomiędzy bezpieczeństwem, porządkiem pu-

blicznym a bezpieczeństwem, zdrowiem i godnością

zatrzymanych osób.

Dlatego też pragnę zapytać Pana Ministra: Czy

jest Panu znany problem, który przedstawiam w po-

wyższej interpelacji?

Czy w ministerstwie trwają pra-

ce mające na celu doprecyzowanie zagadnienia sto-

sowania proporcjonalnych środków przymusu do

konkretnej sytuacji?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Sztolcman

Częstochowa, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6270)

do ministra pracy i polityki społecznej

które spowodują usprawnienie działania

powiatowych urzędów pracy

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas spotkań

z władzami powiatowych urzędów pracy pojawiło się

wiele wątpliwości co do sensu istnienia niektórych

przepisów i pomysłów mających na celu usprawnienie

działania tych urzędów.

W związku z tym zwracam

Pracy i polityki Społecznej rozważa możliwość wpro-

wadzenia zmian, które już wcześniej, jak się dowie-

działem, były zgłaszane przez urzędy pracy?

1.

Otrzymałem informację, że w wielu przypad-

kach akt prawny jest publikowany z datą piątkową,

a zaczyna obowiązywać już od najbliższego ponie-

działku.

Czy w tej sytuacji nie powinno się dążyć do

zachowywania pewnych okresów przejściowych,

dłuższych niż weekend, tak by pracownicy PUP-u

205

mieli możliwość przygotować się do zmian i poinfor-

mować o nich zainteresowanych?

2.

Jak zostało mi zasygnalizowane, problemem

jest stabilizacja, jeśli chodzi o dostęp do środków ﬁ-

nansowych Funduszu Pracy.

Konkretnie chodzi

o wydłużenie pojęcia roku budżetowego przy ich wy-

korzystywaniu.

Specyﬁkapracyzosobamibezrobot-

nymi wymaga, aby środki te były, niezależnie od ich

ilości, dostępne w każdym miesiącu od stycznia do

grudnia danego roku.

Jak się dowiedziałem, praktyka, która od lat jest

stosowana, sprowadza okres dostępności do zaledwie

kilku miesięcy w roku, pomijając co najmniej pierw-

szy i ostatni kwartał.

W pierwszym kwartale wynika

to z braku decyzji ﬁnansowejnarokbieżący,nato-

miast w ostatnim pojawia się obawa przed zaciągnię-

ciem zbyt dużych kwot zobowiązań na rok następny.

Pracownicy PUP-ów przekazali mi, że według ich

wieloletnich doświadczeń dotyczących zobowiązań

ﬁnansowych Funduszu Pracy, przechodzących na

rok następny i dopuszczonych prawnie, wynika, iż byli

stawiani w sytuacji, w której limit na rok następny

pochłaniały w całości zaciągnięte zobowiązania.

Wy-

stępuje więc konieczność zachowania ograniczonego

zaufania aż do chwili otrzymania wiążącej decyzji

ﬁnansowejnaroknastępny.

przewidywane są zmiany, które zniwelują wspomnia-

ne powyżej obawy i problemy związane z planowa-

niem wydatków?

3.

Kolejnym problemem, jaki odnotowałem pod-

czas spotkania, jest dostosowywanie standardów za-

trudnienia kluczowych pracowników powiatowego

urzędu pracy do zmiennej sytuacji na rynku pracy

i niestabilnego dostępu do środków Funduszu Pracy.

W rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrud-

cowników na stanowiskach: pośrednik pracy, dorad-

ca zawodowy, specjalista ds. rozwoju zawodowego

i lider klubu pracy to zatrudnienie uregulowane po-

przez określenie standardów, kształtujące w sposób

bezwzględny liczbę pracowników wyłącznie w powią-

zaniu z liczbą zarejestrowanych osób bezrobotnych.

Wydaje się to jak najbardziej słusznym kierunkiem,

bowiem cały czas staramy się uzyskać wskaźniki

ale powoduje to przerzucenie odpowiedzialności za

utrzymanie zatrudnienia na wymaganym i określo-

nym poziomie na samorząd powiatowy.

Doﬁnanso-

wanie rządowe do zatrudnienia pracowników powia-

towych służb zatrudnienia, które gwarantuje do 2013 r.

pracy, jest uzależnione corocznie od polityki ﬁnanso-

wej rządu i określanej na aktywizację zawodową

kwoty środków Funduszu Pracy w skali zarówno

kraju, jak i powiatów.

Jak się dowiedziałem, od 2011 r.

nastąpił drastyczny spadek tych środków, co skutku-

je i będzie skutkować po 2013 r. znacznymi redukcja-

mi liczby pracowników powiatowych urzędów pracy.

Brak środków ﬁnansowychnautrzymaniezatrud-

nienia na wymaganym przez standardy poziomie po-

wstaje zatem w każdej sytuacji ograniczania możli-

wości pozyskiwania środków ﬁnansowychFunduszu

Pracy przez powiatowe urzędy pracy.

ków przeznaczonych dla powiatowych urzędów pra-

cy, tak by miały one możliwość szerszego działania,

co w przypadku dużego bezrobocia jest jak najbar-

dziej zasadne?

4.

Ważnym problemem zgłaszanym przez władze

PUP-ów jest obowiązek opłacania przez powiatowy

urząd pracy obowiązkowego ubezpieczenia zdrowot-

nego za osoby bezrobotne, nieposiadające prawa do

zasiłku lub stypendium.

Jak się dowiedziałem, wie-

lokrotnie była poruszana kwestia negatywnego wpły-

wu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego osób

bezrobotnych, które nie posiadają prawa do zasiłku

lub stypendium, na prawidłowe funkcjonowanie po-

wiatowych urzędów pracy.

Począwszy od 1999 r., kie-

dy to weszła w życie reforma ubezpieczeń zdrowot-

nych i społecznych, powiatowe urzędy pracy wskazu-

ją na jej konsekwencje w zakresie wzrostu ﬁkcyjnego

bezrobocia oraz generowania dodatkowego nakładu

pracy i obciążeń administracyjnych, a także wzrostu

kosztów administrowania rynkiem pracy.

Podstawowe zadania urzędów określa art. 9 usta-

cy, który w sposób jednoznaczny wskazuje jako zada-

nia priorytetowe aktywizację lokalnego rynku pracy

oraz promocję zatrudnienia.

Odbywa się to między

innymi poprzez opracowywanie i realizację progra-

mu promocji zatrudnienia oraz aktywizacji lokalnego

rynku pracy, udzielanie pomocy bezrobotnym i po-

szukującym pracy w znalezieniu pracy, pośrednictwo

pracodawcom w pozyskiwaniu pracowników czy też

inicjowanie i organizowanie działań w celu aktywi-

zacji zawodowej osób pozostających bez pracy.

Z informacji, jakie uzyskałem podczas spotkań,

status osoby bezrobotnej jest wciąż przydatny

m.in. do:

— objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym,

— uzyskania pomocy społecznej (zasiłki docelowe,

dożywianie dzieci w szkołach),

— uzyskania doﬁnansowaniaopłatzamieszkania

(dodatki mieszkaniowe),

— uzyskania dla dzieci stypendium w szkole, na

uczelni oraz zwolnienia z opłat czesnego,

— zwolnienia z opłat sądowych,

— zwolnienia z naliczania odsetek w bankach.

Tego typu stan prawny sprawia, że dla wielu osób

główną motywacją do rejestracji i otrzymania statu-

su osoby bezrobotnej jest możliwość uzyskania ww.

świadczeń.

Jednak, jak się okazuje, część osób zare-

jestrowanych w urzędach pracy nie jest zaintereso-

wana pomocą w znalezieniu pracy.

Z okazanych mi

dokumentów wynika, że w ciągu ostatnich czterech

lat odnotowuje się trend wzrostowy w liczbie osób

206

pozostających bez pracy.

Na koniec 2008 r. w reje-

strach Powiatowego Urzędu Pracy w Zgierzu pozo-

stawało 8244 bezrobotnych, natomiast na koniec

2011 r. liczba ta osiągnęła poziom 10 408 osób.

Nale-

ży przy tym podkreślić, iż liczba bezrobotnych z pra-

wem do zasiłku uległa zmniejszeniu, podczas gdy

liczba osób bez prawa do zasiłku systematycznie

wzrasta.

Jak się okazuje, wzrost poziomu bezrobocia

w ostatnich latach wynikał głównie ze wzmożonych

rejestracji bezrobotnych bez prawa do zasiłku.

Jak mi przekazali pracownicy PUP-ów, jednym

z ważniejszych czynników zachęcających do rejestra-

cji w powiatowym urzędzie pracy jest więc obowiązek

ubezpieczenia zdrowotnego osób bezrobotnych bez

dzili podczas spotkań, ma to negatywny wpływ na

prawidłowe funkcjonowanie powiatowej administra-

cji rynku pracy, ponieważ przyjęte w ustawie o świad-

ków publicznych rozwiązania w zakresie dotyczącym

osób bezrobotnych wpływają negatywnie na sposób

i koszty funkcjonowania powiatowych urzędów pra-

cy, a w szczególności na obciążenie, jakość i efektyw-

ność ich pracy.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zapewnia

każdemu prawo do ochrony zdrowia.

Art. 68 ust. 2

konstytucji mówi: „Obywatelom, niezależnie od ich

sowanej ze środków publicznych”.

Natomiast warun-

ki i zakres tego prawa reguluje między innymi art.

W myśl zapisu tego artykułu obowiązkowi ubez-

pieczenia podlegają bezrobotni niepodlegający obo-

wiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego ty-

tułu.

Jednocześnie art. 75 ust. 9 ustawy wskazuje

na urząd pracy jako realizatora tego obowiązku,

przy czym obowiązek powstaje z dniem uzyskania

statusu osoby bezrobotnej, a wygasa z dniem jego

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego może zgłosić do NFZ członków swojej

rodziny.

Same osoby bezrobotne niejednokrotnie

wskazują, iż posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego

jest czynnikiem determinującym rejestrację w urzę-

dzie pracy.

Najlepiej odzwierciedlają to zjawisko wno-

szone odwołania od decyzji o utracie statusu osoby

bezrobotnej, w których uzasadnia się, iż ubezpiecze-

nie zdrowotne to niezbędny składnik ze względu na

stan zdrowia osoby pozostającej bez pracy bądź człon-

ka rodziny.

Jak się dowiedziałem, pierwszym czynnikiem ma-

jącym negatywny wpływ na jakość pracy powiato-

wych urzędów pracy jest znaczne obciążenie czynno-

ściami stricte administracyjnymi już w momencie

rejestracji osoby pozostającej bez pracy poprzez zgło-

szenie do ubezpieczenia zdrowotnego.

Kwestie ubez-

pieczenia zdrowotnego bezrobotnych załatwiane są

bowiem bezpośrednio przy rejestracji i wiążą się

z odebraniem stosownego oświadczenia potwierdza-

jącego zgłoszenie do ww. ubezpieczenia osoby bezro-

botnej, jak również zgłoszonych członków rodziny.

Codziennie są generowane olbrzymie ilości druków

ZUS-owskich potwierdzających zmiany danych iden-

tyﬁkacyjnych,zgłoszeniaiwyrejestrowaniazubez-

pieczenia bezrobotnego, jak i członków jego rodziny.

Ogromna ilość pracy jest wykonywana przez pracow-

ników powiatowych urzędów pracy głównie dla celów

administracyjnych i nie ma bezpośredniego związku

z udzielaniem pomocy w znalezieniu zatrudnienia.

Dodatkowym zgłoszonym problemem jest fakt, że

duża liczba błędów spowodowana jest słabością sys-

temu ZUS, który nie przetwarza poprawnie wysyła-

nych zgłoszeń.

Władze PUP-ów podczas spotkań

skarżą się również, że obecnie funkcjonujący system

przekazywania środków ﬁnansowychnacelezwią-

zane z ubezpieczeniem zdrowotnym między instytu-

cjami należy uznać zatem za nieefektywny, awaryjny,

generujący wysokie koszty wynikające z wydłużone-

go obiegu środków ﬁnansowychorazniezapewniają-

cy właściwej dystrybucji środków.

Osoby rejestrujące się tylko w celu uzyskania ubez-

pieczenia zdrowotnego traktują urząd jako „instytucję

ubezpieczającą”.

Jednocześnie zgodnie ze standarda-

mi należy podjąć wobec nich działania aktywizacyjne,

a w szczególności wobec osób pozostających w ewiden-

cji powyżej 180 dni.

Kierowane są one zatem na oferty

pracy lub stażu.

Idąc na rozmowę z pracodawcą, in-

formują go o tym, iż nie chcą podjąć zatrudnienia, ale

potrzebują tylko odpowiedni wpis na skierowaniu, aby

móc nadal pozostać w rejestrze PUP.

Próby aktywizo-

wania osób niechętnych do pracy rzutują często na

dobrą opinię urzędu.

Skierowanie przez urząd bezro-

botnego niezainteresowanego podjęciem pracy budzi

niezadowolenie pracodawcy i często jego rezygnację ze

współpracy z PUP.

Składka zdrowotna jest jedną z ważnych barier

w efektywnym funkcjonowaniu powiatowej admini-

stracji rynku pracy.

Wskazujemy na wiele różnych

działań, które powodują, iż mimo olbrzymiego nakła-

du pracy efekt podstawowy, jakim jest zawyżona licz-

ba zarejestrowanych osób bezrobotnych (na skutek

m.in. obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego), wpły-

wa niekorzystnie na jakość i efektywność usług

świadczonych przez powiatowe urzędy pracy.

Jedno-

cześnie trzeba mieć świadomość, że wiele osób bez-

robotnych faktycznie zainteresowanych pomocą w zna-

lezieniu zatrudnienia nie może, w związku z powyż-

szym, skorzystać z właściwej i fachowej pomocy

w stopniu, w jakim zasługuje ze względu na swoją

szczególną sytuację na rynku pracy.

Pana Ministra: Czy są przewidywane zmiany w prze-

pisach, które spowodują, że zamiast olbrzymiej ilości

papierowych dokumentów, którymi zajmują się pra-

cownicy powiatowych urzędów pracy, będą oni mogli

zająć się bezpośrednio osobami bezrobotnymi?

207

Zwracam się również z pytaniem do Pana Mini-

stra: Czy są aktualnie prowadzone prace zmierzające

do wprowadzenia zmian w przepisach, które spowo-

dowałyby poważną poprawę funkcjonowania powia-

towych urzędów pracy?

Proszę o ewentualną infor-

zmierzają.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 20 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6271)

do ministra zdrowia

Państwowej Inspekcji Sanitarnej

Od l stycznia 2013 r. zmienią się zasady ﬁnanso-

wania stacji sanitarno-epidemiologicznych.

W związ-

ku z tą reformą od początku przyszłego roku nie bę-

dzie dostępna rezerwa celowa, w ramach której sta-

cjom rekompensowane są, jeszcze do końca br., odpro-

wadzane do budżetu państwa środki z tytułu sprze-

daży usług zleconych (badania, szkolenia, pomiary

laboratoryjne).

Ponadto, w kontekście innych plano-

wanych w ramach reorganizacji sieci tych jednostek

w kraju, istnieją obawy co do możliwości likwidacji czę-

ści powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych

bądź też akredytowanych laboratoriów działających

przy tych stacjach.

1.

Na czym konkretnie polega zmiana sposobu ﬁ-

nansowania stacji sanitarno-epidemiologicznych od

2013 r.?

Jak będą ﬁnansowanetestacjewzwiązku

z likwidacją ww. rezerwy celowej?

2.

Czy planowane jest zmniejszenie od 2013 r.

w województwie podlaskim liczby stacji sanitarno-

-epidemiologicznych bądź też działających przy nich

akredytowanych laboratoriów?

Z poważaniem

Poseł Damian Raczkowski

Białystok, dnia 19 czerwca 2012 r.

(nr 6272)

do ministra transportu,

Do mojego biura poselskiego wpłynęła prośba pra-

cowników niezależnej branży motoryzacyjnej z woje-

wództwa małopolskiego z apelem o podjęcie działań

w obronie lokalnych przedsiębiorców, zatrudniają-

cych około szesnastu tysięcy pracowników.

Przedsta-

wiona sprawa dotyczy prac nad nowelizacją ustawy

Wodnej (druk nr 376), implementującą europejską

dyrektywę 2007/46/WE dotyczącą homologacji pojaz-

dów i części motoryzacyjnych.

Dyrektywa ta wyraźnie określa, że obowiązkowi

ruszając zasad konkurencyjności na rynku części

zamiennych i wyposażenia.

Tymczasem przepisy w polskim projekcie ustawy

rozszerzają ten obowiązek niemal na każdą produko-

waną część: oprócz elementów takich jak klocki ha-

mulcowe czy amortyzatory kosztownemu procesowi

homologacji będą musiały być poddawane np. przy-

słowiowe już spinki do tapicerki.

Producenci działa-

jący w Polsce będą do tego zobowiązani, jako jedyni

w Unii Europejskiej.

Spowoduje to, że zostaniemy

postawieni na przegranej pozycji w walce konkuren-

cyjnej z przedsiębiorstwami z innych krajów UE.

Znaczne podniesienie kosztów ﬁrmzbranżymo-

toryzacyjnej, zwłaszcza w obecnej sytuacji polskiej

i światowej gospodarki, uderzy zarówno w producen-

tów części, dystrybutorów, jak i klientów.

W tej sytu-

acji nie da się bowiem uniknąć wzrostu cen części

zamiennych – według szacunków o 20%.

Konsekwencje projektowej ustawy mogą być za-

bójcze dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Kierow-

cy zaczną szukać oszczędności, unikając napraw,

bądź zainteresują się zakupem części bez udokumen-

towanego źródła pochodzenia lub ze złomowisk.

W ten

sposób ustawa, mająca przyczynić się do wzrostu bez-

pieczeństwa, wywoła rezultat odwrotny.

dują negatywnych konsekwencji społecznych i eko-

nomicznych?

208

2.

Czy ministerstwo nie obawia się, że przez pro-

ponowane zmiany w ww. ustawie polskie ﬁrmystaną

się mniej konkurencyjne na rynku krajów Unii Eu-

ropejskiej?

3.

Czy równolegle do propozycji zmiany prawa

w tym zakresie zostaną podjęte inne dodatkowe dzia-

łania, które będą miały na celu zabezpieczenie ﬁrm

branży motoryzacyjnej przed ich upadkiem?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

Limanowa, dnia 11 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6273)

do ministra transportu,

ruchu drogowego

Szanowny Panie Ministrze!

Analiza wypadków

drogowych wskazuje, że liczba tych zdarzeń i liczba

oﬁar śmiertelnych jest ściśle uzależniona od ilości

drzew utrzymywanych przy drogach.

Nieprawidłowo

umiejscowiona zieleń przydrożna stwarza wiele za-

grożeń, m.in. ogranicza widoczność znaków drogo-

wych i sygnalizatorów, ogranicza widoczność innych

uczestników ruchu drogowego na zakrętach i łukach,

zasłania widoczność przed wyjazdami z posesji, prze-

jazdami kolejowymi, system korzeniowy powoduje

również rozsadzanie nawierzchni dróg.

Zieleń przydrożna wymaga dostosowania do wy-

mogów bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Ponadto

dostosowana do potrzeb dzisiejszej komunikacji zie-

leń przydrożna powinna spełniać możliwie wszyst-

kie wymogi określone prawem, tj. wymóg ochrony

użytkowników drogi przed oślepianiem przez pojaz-

dy nadjeżdżające z naprzeciwka, ochrony nawierzch-

ni przed zawiewaniem i zaśnieżaniem, ochrony

przyległego terenu przed nadmiernym hałasem.

Zie-

leń przydrożna powinna spełniać również właściwe

funkcje estetyczne, jednakże nade wszystko nie

może zagrażać bezpieczeństwu uczestników ruchu

drogowego.

1.

Czy projekty otoczenia jezdni są przyjmowane

zgodnie z zasadami urządzania zieleni przydrożnej

uwzględniającymi również bezpieczeństwo uczestni-

ków ruchu drogowego?

2.

Czy nieprawidłowo urządzona zieleń przydroż-

na jest dostosowywana do określonych wymogów?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6274)

do ministra pracy i polityki społecznej

wśród absolwentów szkół wyższych

Szanowny Panie Ministrze!

Bezrobocie w Polsce

szczególnie dotyka młodych.

Wejście na rynek pracy

to dla absolwentów poważne wyzwanie.

Rzeczywi-

stość po studiach nie napawa optymizmem, a liczba

osób z wyższym wykształceniem stanowi znaczną

grupę osób bezrobotnych.

zaczną szukać płatnego zajęcia.

Ok. 110 tys. spośród

nich nie ma na co liczyć.

Tysiące młodych osób za-

czną szturmować urzędy pracy z nadzieją, że otrzy-

mają skierowanie na staż lub dostaną środki na stwo-

rzenie własnego biznesu.

Ze staży może skorzystać,

podobnie jak rok temu, ok. 110 tys. absolwentów,

a wsparcie na stworzenie własnego biznesu dostanie

lub rentę.

Podsumowanie tych liczb prowadzi do kon-

statacji, że co najmniej 110 tys. młodych nie znajdzie

granicę.

Sytuacja mogłaby być znacznie lepsza, gdy-

by resort ﬁnansówpozwoliłnawykorzystanieśrod-

ków zamrożonych na kontach Funduszu Pracy, któ-

ry służy ﬁnansowaniuróżnychmetodwalkizbezro-

bociem.

Znajduje się na nich ponad 5 mld zł.

wielu lat.

Wykształcenie wyższe przestało chronić

przed bezrobociem.

Niepokoi również fakt, że we-

dług danych urzędu statystycznego znalezienie no-

wej pracy w Polsce zajmuje osobom bezrobotnym

prawie cały rok.

1.

Jakie działania zostaną podjęte, aby zmniejszyć

wzrost bezrobocia wśród ludzi młodych?

2.

Czy wobec wzrastającego bezrobocia resort prze-

widuje zmniejszenie obciążeń płacowych dla nowo za-

trudnionych młodych osób?

3.

Jakie działania ma Pan zamiar podjąć, aby

zmniejszyć stopę bezrobocia w Polsce?

4.

Jak Pan Minister chce rozwiązać problem bra-

ku pracy oraz braku możliwości podjęcia pracy wśród

ludzi młodych?

zwiększyć środki na ﬁnansowaniestaży?

6.

Dlaczego czas trwania okresu stażowego jest

tak krótki?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

209

Interpelacja

(nr 6275)

do ministra transportu,

w sprawie sygnalizacji świetlnej

i miasta Błaszki w powiecie sieradzkim zwrócili się

bezpieczeństwa ruchu pieszych poprzez instalację

teczności publicznej.

Przedmiotową jezdnię przekra-

czają osoby dorosłe i dzieci przemieszczające się co-

dziennie do kościoła, banków, pawilonów handlo-

ruchliwe, a tym samym niebezpieczne miejsce w Błasz-

1.

Czy i kiedy zostanie zainstalowana sygnalizacja

świetlna przy drodze krajowej nr 12 w Błaszkach?

2.

Jakie kroki podjęto w celu zapewnienia bezpie-

czeństwa mieszkańców gminy i miasta Błaszki?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6276)

do ministra gospodarki

w sprawie stawek opłat przesyłowych

Szanowny Panie Ministrze!

Korzystanie ze sta-

wek opłat przesyłowych w okresie nocnym na pozio-

mie odbiorców zagranicznych pozwoli na racjonali-

zację kosztów oświetlenia ulicznego oraz jego pra-

widłowe funkcjonowanie, a równocześnie zagospo-

darowanie ewentualnego nadmiaru produkowanej

energii bez konieczności sprzedaży za granicę.

Dzia-

łania te w sposób istotny wpłyną na ﬁnansejedno-

stek samorządu terytorialnego, czyli ﬁnansesekto-

ra publicznego.

ze stawek opłat przesyłowych na poziomie tych, jakie

płacą odbiorcy zagraniczni w okresie nocnym?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 21 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6277)

do prezesa Rady Ministrów

radnych gmin

Częstokroć zgłaszają się do mnie przedstawiciele

organów władzy stanowiącej jednostek samorządu te-

rytorialnego.

Zainteresowani podnoszą, że obecne prze-

pisy regulujące ustrój i funkcjonowanie samorządów

terytorialnych, przyznając radnym uprawnienia kon-

trolne nad organami władzy wykonawczej samorzą-

du terytorialnego, jednocześnie nie zapewniają pra-

widłowej możliwości realizacji przedmiotowych upraw-

nień.

Radni w szczególności zwracają uwagę na ogra-

niczony dostęp do dokumentów związanych z funkcjo-

nowaniem gminy, gdyż statut radnego nie wiąże się

z poszerzeniem dostępu do informacji publicznej, przy-

znanego mieszkańcom gminy na podstawie ustawy

Ograniczony dostęp do dokumentów związanych

z funkcjonowaniem gminy uniemożliwia radnym pra-

widłowe wykonywanie kontroli działalności władzy

wykonawczej jednostek samorządu terytorialnego.

Ponadto radni podnoszą, że z powodu braku odpo-

wiednich uprawnień, nawet w przypadku wykrycia

istotnych naruszeń prawa, nie mogą podjąć działań

w celu wyeliminowania naruszeń, a także zapobieżenia

występowania nieprawidłowości w przyszłości.

Przeszkodę w realizacji uprawnień kontrolnych

stanowi również okoliczność, że obecnie obsługę ad-

ministracyjną rady zapewnia kontrolowany przez

radę organ wykonawczy gminy.

W związku z powyższym proszę Pana Prezesa

o odpowiedź na następujące pytania:

członków organów stanowiących jednostek samorzą-

du terytorialnego w zakresie dostępu do dokumen-

tów związanych z funkcjonowaniem gmin, co umoż-

liwiłoby radnym prawidłowe wykonywanie kontroli

działalności władzy wykonawczej gminy?

2.

Czy rząd rozważał możliwość zwiększenia upraw-

nień kontrolnych radnych?

210

3.

Czy rząd monitoruje skalę i rodzaj naruszeń

prawa występujących w jednostkach samorządu te-

rytorialnego?

4.

Czy zdaniem Pana Prezesa zasadne byłoby wy-

odrębnienie w ramach administracji gminnej, nieza-

leżnej od władzy wykonawczej, komórki odpowie-

dzialnej za obsługę rady gminy?

Poseł Krzysztof Jurgiel

Białystok, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6278)

do ministra środowiska

mechaniczno-biologicznego przetwarzania

w § 2 ust. 2 stanowi, że proces mechaniczno-biolo-

gicznego przetwarzania odpadów przebiega w insta-

lacji, która nie może być usytuowana na kwaterze

składowiska odpadów.

Znaczenie powyższego przepi-

su, a w szczególności zamierzenia objęcia nim stanów

faktycznych, wskazuje uzasadnienie przedmiotowego

projektu: W celu wyeliminowania dowolnego sytu-

owania odpadów w § 2 ust. 2 wprowadzono zapis

uniemożliwiający lokalizację instalacji mechaniczno-

-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów

komunalnych na kwaterze składowiska, przy czym

dotyczy to kwatery przeznaczonej do składowania,

eksploatowanej i zamkniętej.

Istnieją w Polsce zakłady unieszkodliwiania od-

padów, między innymi ZUO będący własnością gmi-

ny Krosno, które są usytuowane na zamkniętej, zre-

kultywowanej i ustabilizowanej kwaterze dawnego

składowiska odpadów.

Podkreślić należy, że zakłady

te budowane były zgodnie ze wszystkimi wymogami

obowiązującego prawa, pochłonęły znaczne środki

ﬁnansowe, z czego istotną część stanowiły dotacje

unijne.

Czy utrzymanie proponowanej treści przepisu

§ 2 ust. 2 rozporządzenia będzie równoznaczne z ko-

niecznością likwidacji takich zakładów, również

tych, które spełniają wymagania przewidziane dla

regionalnych instalacji w znowelizowanej ustawie

o odpadach?

Czy ekonomicznie uzasadniona byłaby likwidacja

dobrze funkcjonujących zakładów unieszkodliwiania

odpadów, które poniosły znaczne wydatki na przy-

stosowanie zrekultywowanej czaszy składowiska ce-

lem posadowienia na niej instalacji MBP tylko dlate-

go, że zostały zlokalizowane na zamkniętej kwaterze

składowiska?

Czy w opisanej sytuacji nie byłoby zasadne wpro-

wadzenie do § 2 rozporządzenia ust. 3 o następującej

treści: W stosunku do instalacji mechaniczno-biolo-

gicznego przetwarzania zmieszanych odpadów ko-

munalnych, których budowa lub eksploatacja roz-

poczęła się przed wejściem w życie rozporządzenia

wie szczegółowych wymagań dotyczących lokaliza-

cji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powin-

ny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpa-

dów (…)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Piotr Tomański

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6279)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie umożliwienia odbioru

w południowej części woj. podlaskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Docierają do mnie

liczne sygnały od mieszkańców południowej części

województwa podlaskiego o braku możliwości oglą-

dania telewizji regionalnej z terenu województwa

podlaskiego.

Obecnie całe południe województwa podlaskiego

jest objęte zasięgiem MUX 3 z Siedlec i Łosic.

Miesz-

kańcy odbierają tam sygnał TVP Info wraz z TVP

Warszawa oraz drugą wersję TVP Info z TVP Łódź,

natomiast nie mogą oglądać telewizji regionalnej ze

swojego województwa.

Od 31 maja br. z tego samego masztu w Łosicach

został uruchomiony MUX 1 i mieszkańcy otrzymują

trzeci raz program TVP Info z TVP Warszawa.

Ważką sprawą jest również fakt, iż południową

część województwa podlaskiego zamieszkują dość

liczne mniejszości ukraińska oraz białoruska, dla

których TVP Białystok tworzy programy w ich wła-

snych językach.

tanie: Kiedy mieszkańcy południowej części woje-

wództwa podlaskiego będą mogli oglądać TVP Bia-

łystok?

Z poważaniem

Poseł Bożena Kamińska

Suwałki, dnia 14 czerwca 2012 r.

211

Interpelacja

(nr 6280)

do ministra środowiska

w sprawie braku odpowiednich uregulowań

prawnych, które określiłyby minimalną

odległość elektrowni wiatrowych

Szanowny Panie Ministrze!

W naszym kraju co-

raz bardziej promuje się pozyskiwanie energii ze źró-

deł odnawialnych, w tym również z elektrowni wia-

trowych, pomijając możliwość występowania nega-

tywnych skutków.

Władze lokalne są jak najbardziej

za budowaniem na ich terenach elektrowni wiatro-

wych ze względu na korzyści ﬁnansowe,dziękiktó-

rym będą mogły realizować więcej własnych inwe-

stycji.

Nieuchronność budowy elektrowni wiatrowych

stawia wyzwanie ich racjonalnej lokalizacji.

Polskie prawo do chwili obecnej nie precyzuje,

jaka powinna być właściwa odległość elektrowni wia-

trowej od siedzib ludzkich, a pod uwagę bierze się

wyłączenie poziom emitowanego hałasu.

Kwestia ta

jest jedną z najbardziej spornych w kontekście ener-

getyki wiatrowej.

W Europie Zachodniej, gdzie od

dawna korzysta się z energii wiatrowej, są odpowied-

nie przepisy, które regulują odległość elektrowni wia-

trowej od siedlisk ludzkich.

W krajach takich jak na

przykład Francja odległość zabudowań od pojedyn-

czej turbiny wiatrowej wynosi 1,5 tys. m, natomiast

w Holandii – 2 tys. m.

Pojawił się również mocny opór społeczeństwa

przeciwko budowie elektrowni wiatrowych, które nie

chce mieć blisko swoich domostw turbin generują-

cych hałas, nie chce cieni rzucanych przez skrzydła

wiatraka.

Nieuchronność budowy elektrowni wiatro-

wych stawia wyzwanie ich racjonalnej lokalizacji.

Obecnie brak jest jakichkolwiek deﬁnicjiiuściśleń

terminologicznych tak w ustawie planistycznej, Pra-

wie budowlanym, jak i w ustawie o gospodarce nie-

ruchomościami.

1.

Czy Ministerstwo Środowiska planuje wprowa-

dlisk ludzkich?

2.

Czy Ministerstwo Środowiska bądź wyznaczo-

na jednostka prowadzi badania nad wpływem elek-

trowni wiatrowych na zdrowie i życie ludzkie?

Poseł Bożena Kamińska

Interpelacja

(nr 6281)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie sprzeciwu dotyczącego likwidacji

posterunków Policji w Miasteczku Śląskim

Szanowny Panie Ministrze!

Społeczność miesz-

kańców, a także samorząd miasta oraz ja jako poseł

Rzeczypospolitej Polskiej jesteśmy zaniepokojeni in-

formacją o zamiarze likwidacji posterunków Policji

w Miasteczku Śląskim oraz Świerklańcu.

Zamiar li-

kwidacji posterunków jest wyrazem lekceważenia

opinii społecznej i samorządu lokalnego oraz braku

logistycznego rozeznania uwarunkowań społeczno-

-ekonomicznych i rozwiązań komunikacyjnych, co

w sposób istotny przełoży się na realne zagrożenie

poczucia bezpieczeństwa obywateli i porządku pu-

blicznego.

Rada Miejska w Tarnowskich Górach wy-

raziła sprzeciw wobec planowanej likwidacji poste-

runków Policji, wyrażając obawę o stan bezpieczeń-

stwa i porządku publicznego na terenie miasta Tar-

nowskie Góry i sąsiednich gmin.

W całym kraju trwa masowa likwidacja posterun-

ków Policji; oznacza to, że mieszkańcy wsi i bardzo

małych miejscowości, aby skontaktować się z policją,

będą musieli pokonać nawet kilkadziesiąt kilome-

trów.

Na Śląsku ma być zlikwidowanych ponad 20

czonych w kilka komisariatów.

następujące pytania:

1.

Dlaczego ministerstwo ma zamiar dokonać li-

kwidacji posterunków Policji w Miasteczku Śląskim

oraz Świerklańcu?

2.

Dlaczego nie doszło do konsultacji społecznych

ani nie dokonano żadnych konsultacji z samorządem

miasta Tarnowskie Góry?

Czy ministerstwo ma

świadomość tego, że ta decyzja spowoduje wielkie nie-

zadowolenie lokalnej społeczności oraz samorządu

lokalnego, który podjął uchwałę w sprawie sprzeciwu

wobec planowanej likwidacji posterunków Policji

3.

W latach 2009–2012 spośród 800 posterun-

ków, które funkcjonowały w Polsce, zlikwidowano już

102 i trwają przygotowania do likwidacji kolejnych,

i to w dużej liczbie.

To szaleńczy proces, który osłabia

nasze bezpieczeństwo.

Czy ministerstwo rzeczywi-

ście masowo planuje likwidację posterunków Policji

w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 18 czerwca 2012 r.

212

Interpelacja

(nr 6282)

do ministra pracy i polityki społecznej

na bardzo niekorzystnych zasadach

Szanowny Panie Ministrze!

Od nowego roku

zmieniają się zasady korzystania z emerytur.

Od

1 stycznia 2013 r. wiek emerytalny będzie podnoszo-

ny co kwartał o miesiąc.

Docelowo kobiety i mężczyź-

ni będą przechodzić na świadczenia w wieku 67 lat.

Rząd przewidział rozwiązanie przejściowe i wprowa-

dził emerytury częściowe.

Kobieta będzie mogła dostać

takie świadczenie, jeśli ukończy 62 lata oraz posiada co

wych.

Mężczyzna będzie mógł skorzystać z takiej moż-

liwości pod warunkiem osiągnięcia 65 lat i 40 lat

składkowych i nieskładkowych.

Wysokość emerytury

częściowej będzie wynosić zaledwie 50% przyszłej

emerytury, wyliczanej na podstawie wszystkich

wpłaconych składek emerytalnych.

Okazuje się jednak, że to świadczenie będzie ob-

liczane jedynie ze składki wpłacanej na tradycyjne

rabiająca dziś kobieta ma szansę na uzyskanie

nego świadczenia.

1.

Rządowe rozwiązanie krytykują już nie tylko

związkowcy, ale i ekonomiści, gdyż te świadczenia

nie służą budżetowi ani przyszłym emerytom.

Kiedy

rząd przyzna się do błędu i wycofa się z tej bardzo

złej regulacji?

2.

Rząd wyliczył, że w przypadku kobiet, które nie

będą pracować po otrzymaniu emerytury częściowej,

świadczenie w wieku uprawniającym do emerytury

będzie niższe o 1,7–16,4%, a w przypadku kobiet, któ-

re pracują po otrzymaniu emerytury częściowej

– o 1,6–9,6% Wysokość emerytur mężczyzn w analo-

gicznej sytuacji będzie niższa o 1,9– 12% lub o 1,2–8%.

Czy celem rządu było zapewnienie ludziom emerytur

na tak niekorzystnych dla nich zasadach?

3.

Czy zdaniem Ministerstwa Finansów kwota

394 zł dla kobiet i 477 zł dla mężczyzn jest adekwat-

ną do przepracowania 35 i 40 lat, nieraz bardzo cięż-

kiej pracy?

4.

Wymienione kwoty przedstawiają nie tylko

stan naszych ﬁnansówpublicznych,alerównieżsto-

sunek rządów koalicji PO–PSL do ludzi, którzy przy-

najmniej połowę, a nieraz całe swoje życie poświęcili

pracy.

Czy ministerstwo uważa, że kwoty 394 zł i 477 zł

są wystarczające by przeciętny obywatel mógł godnie

przeżyć, czy godnie umrzeć z głodu?

Poseł Izabela Kloc

Warszawa, dnia 20 czerwca 2012 r.

(nr 6283)

do ministra zdrowia

wania przez lekarzy umów na recepty refundowane.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w zarzą-

dzeniu z dnia 30 kwietnia 2012 r. (nr 25/2012/DGL)

umieścił zapisy, które uprzednio zostały uchylone

przez Sejm RP.

Przepisy te, szczególnie zawarte

w § 9 ust. l pkt l wzoru umowy, dają prawo Narodo-

wemu Funduszowi Zdrowia do nałożenia kar na leka-

rzy, którzy podpisali umowę.

Ww.

przepis przewiduje

kary m.in. za wypisanie recepty nieuzasadnionej udo-

kumentowanymi względami medycznymi, wypisanie

recepty niezgodnej z uprawnieniami świadczeniobior-

cy, wypisanie recepty niezgodnie ze wskazaniami za-

Przepis ten jest identyczny z przepisem art. 48 ust. 8

ustawy refundacyjnej, który został uchylony przez

Z dniem l czerwca br. minął termin, do którego

lekarze mieli odesłać Narodowemu Funduszowi

Zdrowia umowy, które uprawniają ich po l lipca do

przepisywania leków refundowanych w prywat-

nych gabinetach.

Wielu zdecydowało się na ich za-

warcie.

Nieodesłanie przez część lekarzy umów

w wyznaczonym terminie oznacza, że l czerwca za-

czął biec termin ich wypowiedzenia.

Wygasną z koń-

cem tego miesiąca.

Po l lipca pacjent będzie musiał

sprawdzić, czy konkretny lekarz, z którego usług ko-

rzysta, podpisał z NFZ umowę.

Lekarz, który tego

nie zrobił na czas, będzie mógł wypisać receptę na

lek refundowany, ale chory wykupi go ze 100-procen-

tową odpłatnością.

Sejmik Województwa Małopolskiego w rezolucji 13/

12 z dnia 6 czerwca br. wyraził swój stanowczy sprze-

ciw wobec tego typu działań.

Trudno nie zgodzić się

ze stanowiskiem sejmiku, który podkreśla, że prze-

cież wszyscy żyjemy w państwie prawa, zatem Naro-

dowy Fundusz Zdrowia nie może wbrew intencji

i woli ustawodawcy oraz wbrew treści ustawy wpro-

wadzać do wzoru umowy takiego sposobu karania

lekarzy, który został z ustawy usunięty.

Przepis

art. 80 ust. 2 ustawy refundacyjnej jednoznacznie

stwierdza, że „strony umowy upoważniającej lekarza

do wypisywania recept refundowanych mają dostoso-

wać ich treść do przepisów ustawy”.

213

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia podejmie zdecy-

dowane działania mające na celu zahamowanie sa-

mowolnego postępowania Narodowego Funduszu

Zdrowia?

2.

Czy Pan Minister doprowadzi do wycofania

zapisów o karach dla lekarzy w umowach na recepty

refundowane?

3.

Kiedy powstanie jednolity system, który usys-

tematyzuje bazy danych z wykazem uprawnionych

do korzystania z usług medycznych w ramach ubez-

pieczenia zdrowotnego?

Oczekując odpowiedzi Pana Ministra, pozostaję

Myślenice, dnia 14 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6284)

do ministra edukacji narodowej

ny naliczania subwencji oświatowej w stosunku do

Likwidacja placówek oświatowych, która w ostat-

nim czasie staje się zjawiskiem masowym, podejmo-

wana jest jako jednorazowa decyzja wymuszona po-

trzebą zaoszczędzenia określonej kwoty w przyszło-

rocznym budżecie określonej jednostki samorządu

terytorialnego.

Są to działania, które stopniowo pro-

wadzą do pogarszania jakości polskiej edukacji, dlate-

go budzą zrozumiały sprzeciw uczniów, ich rodziców

oraz nauczycieli.

Co więcej, pogłębiająca się skala ta-

kich zachowań może mieć także negatywny wpływ na

Wśród placówek, które najczęściej są narażone na

likwidację, znajdują się małe szkoły położone na te-

renach wiejskich.

Przyczyną podejmowania takich

decyzji są przede wszystkim trudności związane

z ﬁnansowaniemplacówekoświatowychprzezwła-

dze samorządowe.

Koszty funkcjonowania oświaty

w gminach o niskich dochodach, słabo zaludnionych

są jednymi z najbardziej obciążających budżet gminy.

Niedostateczna wysokość subwencji oświatowej prze-

kazywanej przez państwo w połączeniu z rosnącymi

kosztami utrzymania szkół skłaniają niejednokrot-

nie samorządowców do podejmowania trudnych de-

cyzji.

Warto podkreślić, że w szczególności w małych

środowiskach wiejskich rola ośrodków edukacyjnych

w życiu kulturowym jest nieoceniona.

Otóż stanowią

one bardzo często centrum życia kulturalnego lokal-

nych społeczności.

W tych szkołach odbywają się

wszelkiego rodzaju uroczystości upamiętniające naj-

ważniejsze wydarzenia i rocznice wpisane w historię

naszej ojczyzny i narodu, jak również uroczystości

o charakterze lokalnym.

Szkoły ogniskują wokół spo-

łeczności szkolnej społeczność danej miejscowości,

a obie te społeczności wzajemnie się uzupełniają.

Trudności związane z ﬁnansowaniemplacówek

dzie to możliwe bez wyraźniej pomocy ze strony Mi-

nisterstwa Edukacji Narodowej.

Funkcjonowanie

szkół w miejscu zamieszkania uczniów ułatwia szcze-

gólnie dzieciom uczęszczającym do niższych klas po-

bieranie nauki.

Ten aspekt jest mocno podkreślany

i władzami gminnymi.

W większości wypadków szko-

ły wiejskie zostały wybudowane i wyposażone przez

samych mieszkańców.

Dlatego też decyzje o ich likwi-

dacji są źródłem konﬂiktówspołecznychisąteż,wdu-

żej mierze słusznie, odbierane przez mieszkańców

jako krzywdzące.

Mając na uwadze szeroko rozumianą rolę, jaką

spełniają szkoły w środowisku wiejskim, proszę Pa-

nią Minister o wnikliwą analizę problemu i udziele-

nie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Ile szkół wiejskich, a ile miejskich od 1 wrze-

śnia 2012 r. zniknie z mapy Polski i jak ta statystyka

przedstawia się na przestrzeni pięciu ostatnich lat?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej dopro-

wadzi do zróżnicowania i zwiększenia subwencji

oświatowej w stosunku do małych, wiejskich szkół?

3.

Jakie działania podejmie Pani Minister, aby

pozwolić dalej sprawnie funkcjonować wiejskim

szkołom?

4.

Czy z ramienia Ministerstwa Edukacji Naro-

dowej udzielane jest jakieś wsparcie stowarzyszeniom

założonym przez lokalne środowiska, które nie go-

dząc się na likwidację szkoły, same decydują się na

prowadzenie placówki?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

(nr 6285)

do ministra edukacji narodowej

podejmowania uchwały o likwidacji szkoły

żącej opinii kuratora oświaty w procesie podejmowa-

nia uchwały o likwidacji szkoły.

214

Zmiany wprowadzone ustawą z dnia 19 marca

poz. 458) znoszą obowiązek uzyskania pozytywnej

opinii kuratora oświaty przed likwidacją szkoły.

Wcześniej decyzja kuratora była wiążąca, a samorząd

mógł się od niej odwołać tylko do wojewódzkiego sądu

administracyjnego.

Obecnie samorząd nadal musi

zgłaszać uchwały intencyjne w sprawie likwidacji

szkół, ale opinia kuratora nie jest dla niego wiążąca,

co doprowadziło do wysypu uchwał o likwidacji szkół

i placówek oświatowych.

Podejmując tego rodzaju decyzje, jednostki samo-

rządu terytorialnego kierują się wyłącznie interesem

ekonomicznym, a nie dobrem uczniów.

Prowadzi to

w konsekwencji do pogorszenia warunków nauczania

i wydłużenia drogi dziecka do szkoły.

Warto podkre-

ślić, że sam Związek Nauczycielstwa Polskiego wie-

lokrotnie postulował przywrócenie obowiązku uzy-

skania przez samorządy pozytywnej opinii kuratora

o likwidacji szkoły.

Po odebraniu większości uprawnień nadzorczych

kuratorom szkolnym nie ma skutecznej kontroli ja-

kości nauczania, a całkowitą swobodę dotyczącą ja-

kości i warunków nauczania mają władze samorzą-

dowe i dyrektor szkoły.

Przywrócenie kuratorowi

wcześniejszych uprawnień jest jedyną formą zabez-

pieczenia w obecnej sytuacji poprawnego funkcjono-

wania systemu szkolnictwa w Polsce i z całą pewno-

ścią spowodowałoby zmniejszenie masowej likwidacji

szkół, szczególnie na terenach wiejskich.

1.

Jaka jest rządowa koncepcja spójnej polityki

edukacyjnej oraz państwowego nadzoru pedagogicz-

nego nad szkołami w Polsce?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej przy-

wróci uprawnienia kuratorów?

3.

W ilu przypadkach kuratorzy oświaty wydali

negatywną, w ilu pozytywną opinię w sprawie wnio-

sku samorządu lub innego organu prowadzącego

o zezwolenie na likwidację szkoły w Polsce na prze-

strzeni ostatnich pięciu lat?

4.

Czy resort edukacji podejmie skuteczne dzia-

łania mające na celu zapobieganie decyzjom samo-

rządów uzasadnianym jedynie racjami ekonomiczny-

mi w sprawie likwidacji szkół?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

(nr 6286)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie informacji prasowych

o wyłudzaniu unijnych dotacji

Szanowny Panie Ministrze!

W kwietniowym nu-

merze „Polityki” (nr 14 (2853) 4.04.– 10.04.

2012;

J. Solska, „Kręcą lody malinowe”) ukazał się kolejny

artykuł dotyczący problemu wyłudzania dotacji w ra-

mach wsparcia rolnictwa ekologicznego.

Poprzedni,

z sierpnia 2011 r., dotyczył ﬁkcyjnychupraworze-

chów.

Po tym, jak obniżono dopłaty do orzechów

i wprowadzono wymóg, by drzewka miały wysokość

przynajmniej 80 cm przy ubieganiu się o dopłaty,

„orzechy przestały być modne i już się ich nie upra-

wia” (cyt. za artykułem).

Miejsce orzechów szybko

zajęły maliny, jednak przepisy pozostały te same.

Brak jest wymogu dostarczania na rynek produktów

wysokiej jakości.

Warunek posiadania umowy na od-

biór owoców nie spełnia właściwie roli kryterium

otrzymania dopłaty, bo nic nie stoi na przeszkodzie,

aby zawierać umowy ﬁkcyjne.

Dootrzymaniadotacji

nie jest konieczne posiadanie certyﬁkatunaowoce,

wystarczy zaświadczenie jednostki certyﬁkującej,że

w gospodarstwie nie są używane niedozwolone środ-

ki ochrony roślin i nawozy.

Wygląda więc na to, że

pod hasłem wykorzystywania środków unijnych, tak

naprawdę kryje się polityka „wyciągania” jak naj-

większej ilości pieniędzy od unijnych podatników.

W związku z powyższymi informacjami praso-

wymi uprzejmie proszę o wyjaśnienie następujących

kwestii:

1.

Czy prawdą jest, że Agencja Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa posiada informacje, które

plantacje są ﬁkcyjne?

2.

Jeśli tak, to jaka jest ich liczba w stosunku do

wszystkich plantacji, na których prowadzi się uprawy

ekologiczne?

3.

Czy prawdą jest, że mimo powzięcia wiadomo-

ści, iż plantacja jest ﬁkcyjna, brak jest przepisów

umożliwiających odmowę przyznania dotacji lub ich

cofnięcie?

4.

Jeśli tak, to jakie działania podjął lub zamie-

rza podjąć Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w tej

sprawie?

5.

Ile pieniędzy zostało wypłaconych w latach

2004–2011 z tytułu dotacji dla takich ﬁkcyjnych

plantacji?

Zgodnie ze sprawozdaniem Komisji Europejskiej

z dnia 11 maja 2012 r.

(COM(2012) 212 wersja osta-

teczna), w 2009 r. uprawy ekologiczne zajmowały

w UE 8,6 mln ha, co stanowi 47% powierzchni wszyst-

kich użytków rolnych w Unii.

Z kolei z najnowszego raportu dostępnego na stro-

nie Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Arty-

kułów Rolno-Spożywczych wynika, że na dzień 31 grud-

215

nia 2011 r. powierzchnia ekologicznych użytków rol-

nych wynosiła 573 687, 09 ha, a liczba producentów

ekologicznych wyniosła 23 860.

Ponadto z przygotowanej przez Ministerstwo Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi bazy o podmiotach działających

na rynku produktów rolnictwa ekologicznego wyni-

ka, że na dzień 6 czerwca 2011 r. liczba takich pod-

miotów (czyli producentów i przetwórców ekologicz-

nych, ﬁrm prowadzących obrót produktami ekolo-

gicznymi oraz organizacji zrzeszających producentów

ekologicznych) wynosiła 293.

Oprócz tego funkcjono-

wało 24 stowarzyszeń związanych z rolnictwem eko-

logicznym.

1.

Ile obecnie gospodarstw rolnych w Polsce to

gospodarstwa ekologiczne?

2.

Jaką zajmują powierzchnię w stosunku do cał-

kowitej powierzchni wszystkich gospodarstw rol-

nych?

3.

Ile żywności, którą można zakwaliﬁkowaćjako

ekologiczną, wytwarzają te gospodarstwa i jak pro-

centowo wygląda stosunek żywności „ekologicznej”

do „konwencjonalnej” wytwarzanej w polskich go-

spodarstwach rolnych?

4.

Jaka część wytwarzanej żywności ekologicznej

traﬁanapolskirynek,ajakajestprzeznaczanana

eksport?

5.

Ile wynosiły dopłaty dla poszczególnych gospo-

darstw w latach 2004–2011 z rozbiciem na poszcze-

gólne lata, z podziałem na województwa oraz infor-

macją, z jakiego tytułu dopłaty były wypłacane?

6.

W jaki sposób kontroluje się, jaka w tych gospo-

darstwach jest produkcja oraz czy uprawy, do których

wypłacane są dotacje, nie są ﬁkcyjne?

7.

Czy takie kontrole były przeprowadzane w la-

tach 2004–2011?

8.

Jeśli tak, to przez kogo i jakie były ustalenia

przeprowadzanych kontroli?

Z informacji podanych na stronie Ministerstwa

lane w ramach działania: Uczestnictwo rolników

łącznie producentom rolnym wytwarzającym pro-

dukty rolne przeznaczone do spożycia, co ma spowo-

dować odejście od biernego wspierania producentów

W związku z taką informacją proszę o wyjaśnie-

nie następujących kwestii:

1.

Ilu beneﬁcjentówkorzystazewsparciadlarol-

nictwa ekologicznego w ramach działania: Uczestnic-

okres to wsparcie jest przyznawane?

2.

Czy lista beneﬁcjentów,októrychmowa,jest

podawana do publicznej wiadomości?

3.

Jakie są kryteria przyznania pomocy i czy

znajduje się wśród nich warunek zbierania z użyt-

ków rolnych produktów „ekologicznych” wysokiej

jakości?

4.

Jeśli takiego warunku nie ma, to jakie są tego

powody i w jaki sposób kontroluje się, czy na obsza-

rach, do których przyznawane jest wsparcie, fak-

tyczne ma miejsce uprawa ekologicznych produktów

rolnych?

5.

Jaka suma dotacji została do tej pory wypłaco-

na w ramach wsparcia dla rolnictwa ekologicznego?

6.

Ilu jest beneﬁcjentówpłatnościrolnośrodowi-

skowych w ramach pakietu rolnictwo ekologiczne

i jaka suma została do tej pory wypłacona?

7.

Czy jest możliwe otrzymywanie przez ten sam

podmiot wsparcia w ramach obydwu działań?

8.

Czy beneﬁcjentwsparciadlarolnictwaekolo-

gicznego może jednocześnie otrzymywać dopłaty bez-

pośrednie, uzupełniającą płatność obszarową oraz

płatności dla obszarów o niekorzystnych warunkach

gospodarowania?

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 18 czerwca 2012 r.

(nr 6287)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Na rynku funkcjonują

niepubliczne szkoły policealne o uprawnieniach szkół

publicznych.

Szkoły te otrzymują dotacje z budżetu

państwa.

Jak wynika z informacji prasowych, w wie-

lu przypadkach nauka w tych szkołach jest ﬁkcją.

Na

listach wpisanych jest bardzo dużo słuchaczy, jednak

tylko niewielu faktycznie uczęszcza na zajęcia i fak-

tycznie uczy się w tych placówkach.

Wiele osób zapi-

suje się do tych szkół tylko po to, aby otrzymać legi-

tymację uprawniającą do przejazdów ulgowych ko-

munikacją miejską, albo po to, żeby otrzymać za-

świadczenie o kontynuowaniu nauki na potrzeby

ZUS.

Władze tych placówek oferują nawet pieniądze

za zachęcenie osoby do zapisania się do szkoły.

Za

„zwerbowanie” odpowiedniej liczby osób w jednej ze

szkół można było nawet otrzymać laptopa.

Tylko

niewielu słuchaczy kończy szkoły.

Niewiele też osób

zdaje z wynikiem pozytywnym egzamin zawodowy,

a w przypadku szkół średnich dla dorosłych – egza-

min dojrzałości.

Jednak na każdego słuchacza prze-

kazywane są środki z budżetu.

W związku powyższym proszę o wyjaśnienie:

Ile środków publicznych rocznie w latach 2008–

–2012 było przekazanych na funkcjonowanie tego

typu placówek?

216

Ilu słuchaczy w tych placówkach uczyło się w tym

okresie?

Ile funkcjonowało takich placówek?

Ilu słuchaczy ukończyło naukę i zdało egzamin

zawodowy z wynikiem pozytywnym?

Jak często i przez jakie instytucje kontrolowane

są te placówki?

Proszę także o informację, czy Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej posiadało informacje dotyczące nie-

prawidłowości w funkcjonowaniu przedmiotowych

placówek, w szczególności polegających na wyłudza-

niu dotacji na ich prowadzenie, a jeżeli tak, to jakie

działania były podejmowane w tej sprawie.

Z poważaniem

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 19 czerwca 2012 r.

(nr 6288)

do ministra zdrowia

sanitarno-epidemiologicznych obowiązku

posiadania książeczek badań do celów

sanitarno-epidemiologicznych

Nr 126, poz. 1384) nakłada na ministra zdrowia obo-

wiązek określenia w drodze rozporządzenia rodzajów

rym podlega bardzo szeroki krąg osób, oraz tryb,

terminy i sposób dokumentowania tych badań

wie badań do celów sanitarno-epidemiologicznych

1) wzór karty badań do celów sanitarno-epidemio-

logicznych,

2) wzór książeczki badań dla celów sanitarno-epi-

demiologicznych.

Lekarz, na podstawie badania lekarskiego i wy-

ników badań laboratoryjnych wydaje orzeczenie,

a wynik badania dokumentuje w karcie badań do ce-

lów sanitarno-epidemiologicznych.

Wyniki tych ba-

dań lekarz wpisuje także do książeczki badań, rów-

nież – jak określa § 4 ust. 2 – dla celów sanitarno-

-epidemiologicznych.

Tyle że książeczkę tę przecho-

wuje osoba badana.

Z analizy obowiązujących prze-

pisów nie wynika, czy i w jakich sytuacjach osoba

badana może się tym dokumentem (książeczką) po-

sługiwać.

Musi być jednak powód, dla którego jest

ona niezwykle pożądanym na rynku towarem, który

bez najmniejszego problemu można kupić za pośred-

nictwem Internetu za kwotę od 50 do 90 zł.

W sprawie fałszerstw książeczek badań dla celów

sanitarno-epidemiologicznych zwróciłam się z zapy-

taniem do komendanta stołecznego Policji.

Otrzyma-

łam informację, że Komenda Rejonowa Policji War-

szawa IV prowadziła (od 2009 r.) postępowanie

przygotowawcze z art. 270 § 1 i 3 K.k. w sprawie

podrabiania książeczek zdrowia sanepidu oraz przy-

gotowania do podrabiania tych książeczek.

W sprawie

tej ponad czterdziestu osobom przedstawiono zarzuty

popełnienia czynów zabronionych, będących przed-

miotem postępowania.

Postępowanie to zostało za-

kończone wniesieniem aktu oskarżenia do sądu.

Obecnie, od dnia 25 maja 2012 r., ta sama Komen-

da Rejonowa Policji Warszawa IV prowadzi kolejne

w sprawie podrabiania książeczek zdrowia sanepidu.

W dniu 25 maja 2012 r. dokonano zatrzymania kolej-

nych trzech osób, którym w oparciu o zgromadzony

materiał dowodowy przedstawiono zarzuty popełnie-

nia przestępstw określonych w art. 270 § i K.k.

Jak wynika z powyższego, proceder fałszowania

tego „dokumentu” nie ma końca, generując olbrzy-

mie koszty długich postępowań oraz angażując orga-

na prokuratury i ścigania w wyjaśnianie przestępstw,

których sprawcami są fałszerze – jak się wydaje – ni-

komu do niczego niepotrzebnego druku, którego na-

łożony rozporządzeniem obowiązek posiadania przy-

nosi korzyść wyłącznie zaangażowanym w przestęp-

czy proceder.

lenie wyczerpującej informacji, jakie przepisy (poza

Nr 25, poz. 191) nakładają obowiązek posiadania ta-

kiej książeczki, jakie względy przemawiają za ich dal-

szym utrzymaniem.

Proszę też o rozważenie wykre-

ślenia obowiązku ich posiadania i poinformowanie

mnie o decyzji w tej sprawie.

Z wyrazami szacunku

(nr 6289)

do ministra skarbu państwa

oraz

Szanowny Panie Ministrze!

Stocznia Szczecińska

wstała na bazie Stoczni im. Adolfa Warskiego.

Specja-

217

lizowała się w budowie kontenerowców, chemikaliow-

ców, jednostek wielozadaniowych oraz typu con-ro.

W listopadzie 2008 r.

Komisja Europejska uznała,

Od marca 2009, zgodnie z przyjętą w Sejmie tzw.

sacji Stoczni Szczecińskiej Nowa, co oznaczało jej li-

kwidację poprzez całkowitą wyprzedaż majątku

nia grupowe obejmujące wszystkich pracowników.

W 1989 r. Stocznia Szczecińska była na dnie,

a mimo wszystko podniosła się i stała się wizytówką

polskiego przemysłu.

20 lat temu Stocznia Szczeciń-

ska miała ogromne długi, przestarzałą technologię,

pusty portfel zamówień i złą organizację.

Bankruc-

two było prawie pewne.

W takich warunkach kiero-

wana przez Krzysztofa Piotrowskiego grupa mene-

dżerów podjęła się ratowania zakładu w zamian za

przejęcie jego akcji.

Piotrowski wprowadził nowe po-

dejście do biznesu i szybko zmienił się sposób funk-

cjonowania stoczni z komunistycznego na globalny.

Nowi menedżerowie opracowali nową strategię dzia-

łania, przekonali armatorów do składania zamówień

na statki.

Z pomocą wielu polityków uzyskali przy-

chylność rządu oraz wsparcie ﬁnansowe.

Interessię

rozkręcił do tego stopnia, że Stocznia Szczecińska

została przedstawiona jako wzór transformacji ryn-

kowej w krajach postkomunistycznych.

Kadra kierownicza zaczęła tworzyć wokół stoczni

holding, w skład którego weszła m.in baza przeła-

dunku paliw (spółka Porta Petrol w Świnoujściu).

Wpływy z importu nafty miały niwelować ewentual-

ne straty na produkcji statków wynikające z ryzyka

walutowego.

I na odwrót.

Pod koniec 2001 r., zanim jeszcze Porta Petrol

rozpoczęła działalność, stocznia straciła płynność

ﬁnansową.

Potrzebowaławsparciawpostacikredy-

tów pomostowych w wysokości mniejszej niż 150 mln zł,

by dokończyć inwestycję oraz realizować istniejące

zamówienia na statki.

Stocznia miała zamówienia na

27 statków o wartości ponad 2 mld zł!

Rząd odmówił

gwarancji kredytowych, banki się wystraszyły i stocz-

nia przestała funkcjonować.

W 2002 r. stocznia została znacjonalizowana.

Po

ciężkich bólach znów zaczęła działać.

Na dodatek od

2002 r. pozostawiono stocznię prawie bez kapitału

i majątku (który tylko wydzierżawiła).

Przeprowadzona niedawno procedura sprzedaży

majątku postoczniowego bez zaangażowania władz

regionalnych, ekspertów i przedsiębiorców lokalnych

i krajowych zakończyła się porażką.

Przetargi zo-

stały źle zorganizowane, majątek źle podzielony,

zlekceważono polskich inwestorów.

Rząd sprzyjał

inwestorowi z Kataru, który okazał się fatamorga-

ną.

Na drugi i trzeci przetarg już nikt poważny się

nie zgłosił.

W dalszym ciągu postępuje systematyczne nisz-

czenie mienia Stoczni Szczecińskiej, które jest nie-

zbędne do obiecanego przez rząd uruchomienia pro-

dukcji i wznowienia prac na terenie Stoczni Szcze-

cińskiej.

Zgodnie z wcześniejszymi, wielokrotnymi

zapowiedziami rządu Donalda Tuska Stocznia Szcze-

cińska miała zostać reaktywowana – wznowienie

prac oraz produkcji i budowy statków.

Wyżej wymie-

nione niszczenie mienia stoczni odbywa się poprzez

m.in. sukcesywne cięcie, a następnie odsprzedawanie

zezłomowanych elementów statków, maszyn, urzą-

dzeń produkcyjnych oraz przewodów elektrycznych

zasilających statki na nabrzeżu.

Jest to kolejny „etap”

tego typu działań, które miały miejsce w przeszłości.

Bulwersujący jest również fakt, iż złomowane mate-

riały pochodzące ze Stoczni Szczecińskiej sprzeda-

wane są za wysoko zaniżone stawki złomowania

w porównaniu do cen rynkowych.

Grunty wraz z nie-

ruchomościami znajdującymi się na terenie Stoczni

Szczecińskiej są sukcesywnie wyprzedawane m.in.

ﬁrmie,któraodsprzedajeorazwydzierżawiaposzcze-

gólne działki, parcelując wykupiony przez siebie te-

ren.

Jest to olbrzymi obszar od ulicy Łyskowskiego

do Dubois wraz z nabrzeżem Odra Nowa, które to

nabrzeże służyło do wyposażania już zwodowanych

statków.

Brak tych terenów, a zwłaszcza ww. nabrze-

ża w przyszłości w znacznym stopniu ograniczy moż-

liwości produkcyjne i potencjał związany z budową

statków.

Co ciekawe, informacje te nie były podane

do wiadomości mediów oraz opinii publicznej.

1.

Dlaczego rząd RP pod Pana kierownictwem nie

renegocjował warunków Traktatu ustanawiającego

Wspólnotę Europejską (TWE), powołując się na art. 87

ust. 3, który mówi, że za zgodną ze wspólnym ryn-

kiem może zostać uznana: a) pomoc przeznaczona na

rych poziom życia jest nienormalnie niski, lub regio-

nów, w których istnieje poważny stan niedostatecz-

nego zatrudnienia; b) pomoc mająca na celu zaradze-

nie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa

członkowskiego, oraz ust. 3b, który ewidentnie upo-

ważniał do uwzględnienia ratowania stoczni przez

państwo, by nie wywołać poważnego zaburzenia

w polskiej gospodarce?

2.

Jak rząd RP zamierza przeciwdziałać skutkom

bezrobocia powstałym w wyniku likwidacji przemy-

słu stoczniowego?

3.

Czy Pan Minister kontroluje, co dzieje się z ma-

jątkiem Stoczni Szczecińskiej?

4.

Jakie są plany Pana Ministra względem Stocz-

ni Szczecińskiej?

5.

Jaką Pan Minister przygotował strategię dzia-

łania, która umożliwi powrót produkcji statków

w polskich stoczniach?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 27 czerwca 2012 r.

218

Interpelacja

(nr 6290)

do ministra transportu,

w sprawie zawodu diagnosty i uprawnień

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z rozporzą-

dzeniem ministra infrastruktury z dnia 4 listopada

sunku do diagnostów, osoba chcąca wykonywać

wspomniany zawód musi spełnić bardzo zasadnicze

wymagania.

Przytaczając za rozporządzeniem: aby zdobyć

zawód diagnosty uprawnionego do wykonywania

badań technicznych pojazdów, należy spełnić jeden

z następujących warunków:

— posiadać wyższe wykształcenie techniczne

kładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku

— posiadać średnie wykształcenie techniczne

— posiadać wyższe wykształcenie techniczne

wisku naprawy lub obsługi pojazdów;

wane 8 lat praktyki w stacji obsługi pojazdów lub

Dodatkowo należy ukończyć szkolenie dla dia-

gnostów w zakresie przeprowadzania badań tech-

nicznych pojazdów i pozytywnie zdać egzamin kwa-

liﬁkacyjnyskładającysięzczęściteoretycznejiprak-

tycznej.

spodarki Morskiej wobec szczegółowych wymagań

związanych z uzyskaniem przez diagnostów upraw-

nień do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Czy ww. wymagania są konieczne?

Czy w innych

państwach europejskich również obowiązują podob-

ne wymagania?

Czy w najbliższym czasie zostanie

zmienione ww. rozporządzenie?

Z poważaniem

Posłowie Magdalena Gąsior-Marek

i Stanisław Żmijan

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6291)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wyłączenia możliwości

uzyskiwania przez członków

rolniczych spółdzielni produkcyjnych

preferencyjnych kredytów

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach prowadzo-

spółdzielni produkcyjnych zwracają się do mnie z proś-

bą o interwencję w związku z wprowadzeniem zmian

w zasadach udzielania preferencyjnych kredytów na

zakup gruntów rolnych, które – w ich opinii – dyskry-

minują tę grupę producentów rolnych.

Zainteresowani informują o wprowadzeniu przez

prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rol-

nictwa zarządzeniem nr 55/2012 z dnia 12 czerwca

2012 r. zmian do zarządzenia nr 121/2010 z dnia 10 li-

stopada 2010 r. określającego warunki i zasady udzie-

lania kredytów z dopłatą ARiMR do oprocentowania.

Zmiany te polegają na wykreśleniu w dziale III ww.

zarządzenia dotyczącego zasad udzielania kredytów

na zakup użytków rolnych, symbol nKZ, w rozdziale I

ust. 4 przepisu określającego, iż zakup użytków rol-

nych może dotyczyć również zakupu użytków rolnych

w celu wniesienia ich jako wkładu do rolniczej spół-

dzielni produkcyjnej.

W pismach kierowanych do banków obsługujących

kredyty preferencyjne na cele rolnicze np. przez Spół-

dzielczą Grupę Bankową, SGB Bank SA w Poznaniu

do zrzeszonych banków spółdzielczych podaje się, że

ww. zmiany wynikają ze stanowiska Ministerstwa Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi uwzględniającego politykę pań-

stwa odnośnie do kształtowania ustroju rolnego,

w tym poprawy struktury obszarowej gospodarstw

rolnych prowadzonych przez rolników indywidual-

nych, zgodnie z którym brak jest uzasadnienia do

wspierania kredytem z dopłatami ARiMR do oprocen-

towania inwestycji polegających na zakupie użytków

spółdzielni produkcyjnej.

W związku z powyższym

z warunków i zasad udzielania kredytów z linii nKZ

usunięta została możliwość preferencyjnego kredy-

towania zakupu użytków rolnych w celu wniesienia

W ocenie członków rolniczych spółdzielni produk-

cyjnych powyższa decyzja prezesa ARiMR, podjęta

w uzgodnieniu z ministrem rolnictwa i rozwoju wsi, jest

kolejnym przykładem nierównego traktowania, a na-

wet dyskryminacji rolników zrzeszonych w rolniczych

spółdzielniach produkcyjnych w stosunku do rolników

prowadzących rodzinne gospodarstwa rolne.

Podkreślają przy tym, iż powyższe zmiany stawia-

ją członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych

w niezwykle trudnej sytuacji, bowiem obowiązujący

od wielu lat przepis umożliwiający członkom RSP

219

uzyskanie kredytu preferencyjnego na zakup grun-

tów rolnych w celu ich wniesienia jako wkładu grun-

towego do spółdzielni stwarzał praktycznie jedyną

możliwość powiększenia obszaru powierzchni użytko-

wanej przez zespołowe gospodarstwo spółdzielcze.

Inne

możliwości nabywania gruntów przez spółdzielnie,

np. z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ANR,

są istotnie ograniczone przepisami ustawy o gospoda-

dotyczącymi m.in. limitu 500 ha lub wyłączenia

członków RSP z możliwości uczestniczenia w przetar-

gach ograniczonych na sprzedaż gruntów rolnych.

Przedmiotowa decyzja – w opinii zainteresowanych

– dowodzi również, że minister rolnictwa i rozwoju wsi

nadal nie chce przyjąć za zasadne postulatów środo-

wiska rolniczej spółdzielczości produkcyjnej uznania

RSP za wielorodzinne gospodarstwa rolne i trakto-

wania ich na równi z indywidualnymi gospodarstwa-

mi rolnymi.

menty zdecydowały o przyjęciu nowych rozwiązań

w zakresie otrzymywania preferencyjnych kredytów

na zakup gruntów rolnych?

Czy powyższe rozstrzy-

gnięcia były konsultowane z członkami rolniczych spół-

dzielni produkcyjnych oraz reprezentującymi ich orga-

nizacjami, a jeśli tak, to z jakich względów prezento-

wane przez nich jednoznacznie negatywne stanowi-

sko nie zostało uwzględnione?

Z poważaniem

Poseł Romuald Ajchler

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6292)

do ministra transportu,

w sprawie synchronizacji przyjazdów

i odjazdów środków transportu publicznego

w sprawie, która dotyka wiele osób podróżujących po

naszym kraju.

Bardzo często zdarza się tak, że po-

dróżni korzystający ze środków transportu publicz-

nego spędzają długie godziny na dworcach w oczeki-

waniu na przesiadkę.

Sytuacja taka ma miejsce rów-

nież, gdy pasażerowie korzystają z różnych rodzajów

komunikacji publicznej, dla przykładu pewną część

zaplanowanej trasy pokonują pociągiem, a kolejną

autobusem PKS lub komunikacją miejską.

Brak synchronizacji przyjazdów i odjazdów środ-

ków transportu publicznego, zwłaszcza w dużych

miastach, jest często poważnym problemem.

Uciąż-

liwe i stresujące są sytuacje, w których na przykład

po przybyciu na Dworzec Centralny w Warszawie je-

steśmy zmuszeni do oczekiwania na odpowiedni au-

tobus, tramwaj, który zawiezie nas w miejsce prze-

znaczenia.

Większość osób korzysta z usług PKP,

PKS lub komunikacji miejskiej, gdyż często jest to

rozwiązanie najtańsze.

Uważam, iż należy podjąć

pracę nad synchronizacją czasów odjazdów i przyjaz-

dów PKP, PKS oraz komunikacji miejskiej, tak aby

poruszanie się po Polsce było przyjemne i sprawne,

a pasażerowie nie byli narażeni na zbędne oczekiwa-

nie i stratę czasu.

1.

W jaki sposób regulowane są kwestie przyjaz-

dów i odjazdów środków komunikacji publicznej?

synchronizacji odjazdów i przyjazdów środków trans-

portu w większych miastach Polski?

wionej sprawy?

próbę synchronizacji odjazdów i przyjazdów środków

komunikacji publicznej, tak aby ułatwić i usprawnić

podróżowanie po Polsce?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

Chełm, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6293)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie tworzenia przejść granicznych

na granicy Polski i Ukrainy

Szanowny Panie Ministrze!

Porównując liczeb-

ność przejść granicznych na wszystkich granicach

naszego kraju, niewątpliwie można stwierdzić, że na

granicy wschodniej ich liczba jest najmniejsza.

Sytu-

acja taka powoduje znaczne ograniczenie rozwoju

wschodniego obszaru Polski i powinna zostać jak naj-

szybciej zmieniona.

Mieszkańcy przygranicznych miejscowości woje-

wództwa lubelskiego od dawna postulują utworzenie

nowego przejścia na granicy polsko-ukraińskiej, któ-

re miałoby powstać w miejscowościach Krylów – Kre-

cziw.

Koncepcja utworzenia nowego przejścia gra-

nicznego została również podniesiona podczas orga-

nizowanych przez wójta gminy Mircze Europejskich

Dni Dobrosąsiedztwa.

Za utworzeniem przejścia granicznego Kryłów

– Krecziw przemawia wiele argumentów.

Po stronie

ukraińskiej Kryłów sąsiaduje z 60-tysięcznym Nowo-

wołyńskiem.

Miasto to jest istotnym ośrodkiem wydo-

220

bycia węgla kamiennego we Lwowsko-Wołyńskim

Zagłębiu Węglowym.

Ponadto należy pamiętać, że

narody Polski i Ukrainy łączy wspólna historia,

a mieszkańcy regionów przygranicznych są jej świa-

domi i pragną ją kultywować wraz z naszymi wschod-

nimi sąsiadami.

Nowe przejście graniczne umożliwi

także rozwój gospodarczy województwa lubelskiego,

a w szczególności obszarów przygranicznych.

Istnie-

je realna szansa na wzrost handlu międzynarodowe-

go, obrotu towarów i usług, przepływ ludności czy

w końcu zrównoważonego rozwoju tych obszarów.

Należy również wspomnieć, iż lokalne władze poczy-

niły wszelkie starania w celu udoskonalenia infra-

struktury drogowej w rejonie ich właściwości.

Two-

rzenie nowych przejść granicznych przyczyni się do

wzajemnego rozwoju kulturalnego i ekonomicznego

społeczności obszarów przygranicznych.

Wschodnia granica Polski stanowi też granicę

Unii Europejskiej, toteż działania naszego kraju po-

winny być skierowane na rozwój dialogu między

Wspólnotą Europejską a Ukrainą.

Nie możemy dopu-

ścić, by ludność ukraińska postrzegana była przez

pryzmat negatywnych stereotypów, a wręcz powin-

niśmy pomagać w budowie świadomego społeczeń-

stwa obywatelskiego Ukrainy.

1.

Jaki jest stosunek Pana Ministra do przedmio-

towej sprawy?

2.

Czy istnieje szansa na utworzenie nowego przej-

ścia polsko-ukraińskiego Krylów – Krecziw?

małą ilość przejść granicznych wschodnia granica na-

szego kraju narażona jest na impas gospodarczy?

4.

Czy nie sądzi Pan Minister, że utworzenie no-

wego przejścia granicznego wzmocni nasze stosunki

sąsiedzkie z Ukrainą?

5.

Jaki Pana zdaniem jest stosunek liczby przejść

granicznych do wzrostu gospodarczego w regionie Pol-

ski wschodniej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

(nr 6294)

do ministra gospodarki

w sprawie odnawialnej energii słonecznej

Szanowny Panie Ministrze, jak zapewne Panu

wiadomo do 2020 r.

Unia Europejska zobowiązała

gii powinno pochodzić z odnawialnych źródeł.

Polska

gospodarka oparta jest przede wszystkim na węglu,

produkujemy z niego aż 94% prądu.

W związku

z tym istnieje realne zagrożenie, że Polska nie bę-

czas.

W świetle zapowiedzianych zmian należy roz-

począć proces inwestycji i popularyzacji energii od-

nawialnej.

Energia promieniowania słonecznego jest najwięk-

szym i najbezpieczniejszym źródłem energii odnawial-

nej dostępnym człowiekowi.

Wiadomo też, że słońce

jest źródłem energii wszystkich istot żyjących na na-

szej planecie.

Pozyskiwanie i wykorzystywanie ener-

gii promieniowania słonecznego jest doskonałą alter-

natywą dla tradycyjnych form produkcji prądu.

Ener-

gia słońca może być wykorzystywana na dwa sposo-

by: bezpośrednio do produkcji energii elektrycznej

albo w sposób pośredni, zamieniając ją w ciepło, któ-

re później będzie używane np. do ogrzewania wody

użytkowej.

Wykorzystywanie słonecznej energii od-

nawialnej przyczyni się również znacząco do ochrony

środowiska naturalnego Polski oraz do ekologicznej

edukacji społeczeństwa.

Zasoby energii słonecznej kraju określane są po-

przez nasłonecznienie, czyli średnią moc promienio-

wania przypadającą na jednostkę powierzchni.

War-

tość insolacji naszego kraju wynosi 1000 kilowatogo-

dzin na metr kwadratowy w ciągu roku (1000 kWh/

m

2

/rok).

W skali europejskiej jest to wynik przeciętny.

Najbardziej nasłonecznionym obszarem naszego kraju

jest południowa część województwa lubelskiego, gdzie

wartość insolacji wynosi ok. 1050 kWh/m

2

/rok.

W załą-

czeniu przesyłam Szanownemu Panu Ministrowi mapę

Polski, obrazującą rozłożenie nasłonecznienia w po-

szczególnych obszarach kraju.

Należy zmienić system prawny naszego kraju lub

dostosować jego normy, tak aby pozwalał i zachęcał

przedsiębiorców do inwestycji w kolektory słoneczne

czy tworzenie farm solarnych.

Pojedyncze dotacje dla

prywatnych osób ﬁzycznychniesąwystarczające,aby

zmienić nawyki energetyczne społeczeństwa.

Pań-

stwo musi się zaangażować w popularyzację odna-

wialnych źródeł energii, takich jak energia słoneczna

lub energia wiatru.

W celu wywiązania się ze zobowiązań nałożo-

nych na nas przez Wspólnotę Europejską, ale także

dla dobra naszego kraju i środowiska naturalnego,

należy podjąć działania zmierzające do produkcji zie-

lonej energii.

Doskonałym obszarem na prowadzenie

prac, w tym stworzenie farmy solarnej, jest południo-

wo-wschodni obszar kraju, a w szczególności najbar-

dziej wysunięta na południe część województwa lu-

belskiego.

2.

Czy istnieją procedury ułatwiające inwestycje

w energię odnawialną w Polsce?

221

3.

W jakim zakresie powinny zostać zmienione

normy prawa, aby udogodnić proces powstawania

farm solarnych?

4.

Czy w zakresie pozyskiwania i wykorzystywa-

nia energii słonecznej są planowane większe inwe-

stycje?

5.

Czy Polska zdąży się wywiązać z ciążących na

niej zobowiązań do 2020 r.?

6.

Gdzie według Pana Ministra powinny skupić

się prace nad wykorzystaniem energii słonecznej?

Czy nie uważa Pan, że najlepszym regionem będzie

województwo lubelskie ze względu na największe na-

słonecznienie w skali roku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

(nr 6295)

do ministra sprawiedliwości

w woj. świętokrzyskim

Szanowny Panie Ministrze!

Jako parlamentarzy-

na sprawę likwidacji posterunków policji w Nagłowi-

cach, Seceminie, Bliżynie i Szydłowie.

Należy podkreślić, że ich funkcjonowanie ma za-

sadnicze znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa

i porządku na terenie powyższych gmin, a ewentual-

ne korzyści ﬁnansoweniemogąwżadensposóbzre-

kompensować licznych zagrożeń dla społeczności

lokalnych, jakie mogłyby wyniknąć wskutek przepro-

wadzonych działań likwidacyjnych.

Przecież poczucie bezpieczeństwa obywateli po-

winno być w tych przypadkach priorytetem działal-

ności instytucji publicznych.

Jednocześnie niepokoi fakt, że wszelkie decyzje

Nagłowice, Secemin, Bliżyn i Szydłów odbyło się

z pominięciem podmiotów najbardziej tym zaintere-

sowanych, a mianowicie organów samorządu teryto-

konsultacje z gminami, ze społecznością lokalną.

Czy resort sprawiedliwości nie obawia się, że

łań likwidacyjnych posterunków Policji w Nagłowi-

cach, Seceminie, Bliżynie i Szydłowie nastąpi wzrost

przestępczości na obszarach tych gmin?

mach powyższych działań, nie zostaną zagłuszone

wzrostu przestępczości, słowem: czy nie lepiej jest

zapobiegać niż leczyć?

Z poważaniem

Skarżysko-Kamienna, dnia 15 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6296)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie upraw drzew orzecha włoskiego

Szanowny Panie Premierze!

Około pięciu lat temu,

jeżdżąc po ziemiach województwa zachodniopomor-

skiego, dało się zauważyć lawinowy wzrost powierzch-

ni upraw drzew orzecha włoskiego.

W roku bieżącym

uprawy drzew orzecha włoskiego prawie zupełnie

jabłoni.

W zaistniałej sytuacji, nie przypuszczając, aby

powierzchnia tych upraw spowodowała była tylko

modą, zwracamy się z uprzejmą prośbą u udzielenie

odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Co było powodem pojawienia się plantacji ga-

tunku obcego dla polskiej ﬂory, jakim jest orzech

włoski (Juglands regia), i jaka była powierzchnia

tych upraw w roku 2011?

2.

Jakie były zbiory owoców w przeliczeniu na

l ha?

Pytanie to zadajemy z tego powodu, gdyż

orzech włoski może owocować już w wieku kilku

lat, o ile jest szczepiony.

Nie przypuszczamy bo-

wiem, aby celem upraw było drewno z orzecha,

prawdę mówiąc swego czasu bardzo poszukiwane

w przemyśle meblarskim.

O ile celem jednak było

pozyskanie drewna, to proszę podać, jaką masę m

3

pozyskano z jednego hektara i jak ono zostało spo-

żytkowane?

3.

Co jest powodem zaniku upraw orzecha wło-

skiego?

Czy są to względy ekologiczne, czy też eko-

nomiczne, a więc niskie pozyskanie owoców, czy też

ewentualnie niska masa drewna?

4.

Co jest powodem pojawienia się upraw drzew

jabłoni i jakie odmiany są preferowane dla gleb rol-

nych klasy IV, a jakie dla gleb rolnych klasy V, VI

i VI Rz?

5.

Czy sadzenie orzechów, jak również jabłoni

na glebach ubogich ma jakikolwiek związek z pra-

222

wem stanowionym na szczeblu rządu, a o ile tak,

to dlaczego bardziej preferowane przez posiadaczy

gleb rolnych jest sadzenie orzechów czy też jabło-

ni niż sianie żyta, sadzenie ziemniaków czy też

zalesianie?

Z poważaniem

Posłowie Jan Szyszko

i Dariusz Bąk

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6297)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie pogłębiającej się różnicy

Szanowna Pani Minister!

Jak donosi prasa, coraz

poważniejszy staje się problem pogłębiającej się prze-

paści edukacyjnej pomiędzy uczniami uczęszczający-

mi do szkół w dużych miastach czy metropoliach

a młodzieżą zamieszkująca obszary wiejskie oraz

małe miasta.

Ogólnie rzecz biorąc, umiejętności polskich uczniów

są na wysokim światowym poziomie.

Jak wynika

z badań przeprowadzonych wśród 15-latków w ra-

mach Programu Międzynarodowej Oceny Umiejęt-

ności Uczniów – PISA koordynowanego przez OECD,

uczniowie z polskich aglomeracji powyżej miliona

mieszkańców uzyskali wyniki porównywalne a w nie-

których przypadkach nawet lepsze niż uczniowie

kształcący się w najlepiej ocenionych systemach edu-

kacji, takich jak Hongkong, Korea Południowa czy

duże aglomeracje japońskie oraz kanadyjskie.

Coraz bardziej widoczna jest jednak różnica w po-

ziomie edukacji w miastach i na terenach wiejskich.

Problem pojawia się, gdy do oceny weźmiemy średnie

wyniki uczniów z całego kraju.

Wtedy Polska znaj-

duje się gdzieś na środkowej pozycji wśród krajów

OECD.

Jest to fakt bardzo niepokojący.

W Polsce wi-

dać wyraźną różnicę pomiędzy poziomem nauki

w gimnazjum miejskim i wiejskim, często różnica

w wynikach egzaminów wynosi aż 40%.

Gimnazjum

w mieście daje większe szanse na lepsze wyniki na

egzaminie gimnazjalnym.

Ma m.in. lepsze zaplecze

sportowe, większą liczbę nauczycieli, jest lepiej ﬁnan-

sowane przez gminę, do której należy.

Na wsiach lub

w małych miastach wyniki gimnazjalistów są gorsze.

Związane jest to m.in. z gorszym ﬁnansowaniempla-

cówek wiejskich, przestarzałym sprzętem, brakiem

dodatkowych zajęć pozalekcyjnych.

Dlatego też do-

brzy uczniowie wolą szkoły miejskie niż te rejonowe,

w których jest więcej słabszych uczniów.

Oznacza to

brak wyrównywania szans edukacyjnych.

Kolejnym problemem, jaki ukazała PISA, jest

fakt, iż młodzież, która wychowuje się w lepiej sytu-

owanych domach, otrzymuje lepsze wyniki w nauce

niż ich rówieśnicy pochodzący z biedniejszych rodzin.

dzie, gdzie wręcz była niezauważalna.

A przecież aby Polska mogła sprostać wyzwaniom

cywilizacyjnym przyszłości i lepiej się rozwijać, ko-

nieczne jest jednoczesne podnoszenie jakości naucza-

nia oraz wyrównywanie szans w dostępie do edukacji

polskiej młodzieży, bo to właśnie w jej rękach leży

nasza przyszłość.

szanse edukacyjne polskich uczniów?

2.

Czy w celu zniwelowania różnic rankingowych

pomiędzy gimnazjami ministerstwo przewiduje

zwiększenie nakładów ﬁnansowychprzeznaczonych

na polepszenie oferty edukacyjnej gimnazjów?

3.

W jaki sposób ministerstwo chce diagnozować

problemy poszczególnych szkół i pomagać im w pod-

niesieniu jakości świadczonych usług?

4.

Czy ministerstwo przewiduje objęcie biedniej-

szych rejonów dedykowanymi im formami wsparcia,

tak aby w pełni wykorzystać potencjał edukacyjny

uczniów?

Poseł Waldemar Andzel

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6298)

do ministra transportu,

prac legislacyjnych nad zmianą deﬁnicji

przyłącza wodociągowego określonej

w przepisie ustawy o zbiorowym

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z prośbą

skierowaną do mojego biura poselskiego przez grupę

mieszkańców regionu wodzisławsko-rybnicko-jastrzęb-

skiego zwracam się do Pana Ministra z następującą

kwestią.

Do Departamentu Prawnego i Orzecznictwa Rzą-

dowego Centrum Legislacji wpłynął wniosek o zmia-

nę przepisu art. 2 pkt 6 ustawy o zbiorowym zaopa-

Intencją wniosku było to, aby deﬁnicjęprzyłączawo-

dociągowego doprecyzować o zapis, iż przyłącze wo-

dociągowe mieści się jedynie w granicy nieruchomo-

223

ści gruntowej podłączanego obiektu budowlanego do

sieci wodociągowej.

Uprawnienie do takiej zmiany zostało wyrażone

już w opiniach ministerstwa budownictwa z dnia

21 maja 2006 r. nr BRlm-053-2/06, Ministerstwa In-

frastruktury z dnia 31 października 2008 r. nr BS/

WGKm-97/08/4446, w odpowiedzi na interpelację

pana posła Adama Gawędy z dnia 25 czerwca 2010 r.

nr BS/WGKm-0702/10/2089 – znajdujących swe umo-

cowanie w przepisach art. 49 K.c., a także w Orze-

czeniu Sądu Najwyższego

1)

.

Skutkiem tak doprecyzo-

wanego zapisu byłaby możliwość wykluczenia wyłu-

dzeń mienia od prywatnych inwestorów w postaci

nakładania na inwestorów prywatnych obowiązku

ﬁnansowaniabudowyinstalacjiwodociągowychle-

żących poza ich terenem oraz przywrócenie prawa

właścicielom do odszkodowania za zajęcie ich gruntu

na cele inwestycyjne.

Skoro przyłącze kanalizacyjne zostało zdeﬁnio-

wane jako: odcinek przewodu łączącego wewnętrzną

tem granicę przyłącza – wobec tego nie jest zrozu-

miałe dlaczego prywatny inwestor, w przypadku bu-

dowy przyłącza wodociągowego, obowiązany jest bu-

dować to przyłącze wodociągowe również poza swoim

terenem i zobowiązany jest ponosić koszty budowy

przyłącza wodociągowego położonego na cudzym te-

renie, przy czym – na przykładzie Przedsiębiorstwa

– jednocześnie nie jest możliwe wyegzekwowanie

przysługującego prywatnemu inwestorowi prawa do

wy.

Ustawa wyklucza jednocześnie jakiekolwiek pra-

wa dla właścicieli gruntów, przez który to grunt prze-

prowadzono instalacje wodociągowe.

1.

Czy widzi Pan konieczność doprecyzowania de-

ﬁnicjiprzyłączawodociągowegoiewentualnieinnych

przepisów ustawy i wobec tego skieruje propozycje

zmian legislacyjnych do kolejnych prac, mających na

celu precyzyjne i jednoznaczne określenie, gdzie po-

winna się znajdować granica przyłącza wodociągo-

wego, uwzględniając przy tym prawa własności po-

szczególnych właścicieli gruntu, przez który przepro-

wadzona jest instalacja wodociągowa, np. przez do-

precyzowanie zapisu art. 2 pkt 6 w ten sposób, że do

obecnej treści o brzmieniu: przyłącze wodociągowe

– odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową

mości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomie-

rzem głównym, doda się zapis w postaci stanowiący

jednak odległość nie dłuższą niż do granicy nieru-

chomości osoby ubiegającej się o przyłączenie

2)

.

Przepis ten powinien również obejmować osoby,

które już wybudowały przyłącza, a borykają się

z uznaniem ich za sieć wodociągową, o ile instalacja

ta leży poza ich terenem, wobec którego posiadają

tytuł prawny właściciela nieruchomości gruntowej.

Jak podaje Ministerstwo Transportu, Budownictwa

– pozostaje to w zgodności z regulacjami prawa cy-

wilnego – właściciel nieruchomości może posiadać

tytuł własności do rzeczy trwale złączonej z nieru-

chomością (przyłącza) jedynie w takiej części, w jakiej

rzecz usytuowana została w granicach jego nierucho-

mości.

Odbiorca usług (jeśli umowa nie stanowi ina-

czej) odpowiada za niezawodne działanie posiada-

nych instalacji i przyłączy wodociągowych, a nie

może posiadać przewodów będących częścią składo-

wą gruntu należącego do osób trzecich.

Natomiast

w odniesieniu do kwestii zajęcia gruntu pod inwesty-

cje wodociągowe przebiegające w działkach odręb-

nych właścicieli brak jest obecnie uregulowania

prawnego.

Należy wprowadzić zapis bądź rozważyć,

czy właścicielowi gruntu, przez który przeprowadzo-

no instalację wodociągową, nie należy się rekompen-

sata za ograniczenia z tytułu zajęcia gruntu.

I w tym

zakresie jest propozycja dodania w art. 31 ustawy

punktu 3 i 4 w brzmieniu:

3.

Osobom, będącym właścicielami gruntu, przez

który zaprojektowano bądź przeprowadzono instala-

cję wodociągową, a niemających interesu w wykona-

nej instalacji, należy się rekompensata za zajęcie

gruntu (obliczona wg iloczynu ½ m

2

średniej wartości

gruntu danej gminy, w której przeprowadzono insta-

lację, do długości zajętego gruntu pod przeprowadzo-

ne przewody wodociągowe) albo rekompensata okre-

ślona w warunkach umowy uzgodniona na etapie

projektowania przewodów wodociągowych

3)

.

1)

W odpowiedzi na interpelację poselską Posła Adama Gawędy (znak

sprawy BS/WGKm-0702/10/2089) minister infrastruktury powołuje się

argumentując, że należy ją przez analogię stosować do przyłączy wodo-

ciągowych.

W praktyce jednak Sąd Wojewódzki Administracyjny w War-

szawie nie podziela tego stanowiska (wyrok z dnia 29 września 2010 r.

–sygn. akt VII SA/Wa 1166/10), przywołując, iż z deﬁnicjiprzyłączawo-

dociągowego nie można wyprowadzić wniosku, że przyłącze jest usytu-

owane na nieruchomości odbiorcy, pozostałą zaś część przewodów (poło-

żoną w obcym terenie) należy uznać za sieć.

2)

Albo przekształcenie tej deﬁnicji(nadającjejtensamkierunek,co

deﬁnicjaprzyłączakanalizacyjnego)wtensposób,żeprzezprzyłączewo-

dociągowe należy rozumieć: odcinek przewodu łączącego wewnętrzną

na zestawie wodomierza głównego, jednak odcinek nie dłuższy niż do gra-

nicy nieruchomości gruntowej (na której usytuowany jest budynek podłą-

czany do sieci wodociągowej), będący własnością osoby ubiegającej się

o przyłączenie.

Pojęcie „zestaw wodomierza głównego” przyjęto w brzmie-

niu nadanym w § 115 ust. l i 2 rozporządzenia ministra infrastruktury

z późn. zm.) oraz Polską Normą PN-B 10720:1998.

Zwrot „na której usy-

tuowany jest budynek podłączany do sieci wodociągowej” może powodować

dzielenie działek na mniejsze, po to, aby zmniejszyć koszty ponoszonych

inwestycji, dlatego wprowadzenie go może budzić pewne wątpliwości.

3)

Być może w kwestii zasad ponoszenia kosztów ﬁnansowaniapo-

szczególnych części infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej na te-

renach prywatnych potrzebne jest rozporządzenie regulujące kwestie

sporne, czego obrazem złożoności problemu jest orzecznictwo sądowo-

-administracyjne i wymiaru sprawiedliwości w tym zakresie.

224

4.

Rekompensata, o której mowa w pkt 3, od

przedsiębiorstwa wodociągowego bądź od gminy

przysługuje właścicielowi gruntu niezależnie od ter-

minu wybudowania przewodów wodociągowych.

Przepis ustępu 4 ma na celu uregulowanie zanie-

dbań, jakie powstały w wyniku braku regulacji

w tym zakresie, a należnym przecież odszkodowaniu

właścicielom gruntu.

Inaczej ujmując: Czy istnieje możliwość zmian le-

gislacyjnych mających na celu jasne określenie przed-

siębiorstwom wodociągowym bądź gminom i związ-

kom gmin wykonującym zadania gminne polegające

na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę zasad ﬁnanso-

wania części instalacji wodociągowych położonych

w terenach osób trzecich?

2.

Doprecyzowania zapisu, jak daleko może sięgać

przyłącze wodociągowe, czy do przyłącza wodociągo-

wego można podłączać kolejne przyłącza wodociągowe

i w ten sposób rozbudowywać instalacje wodociągowe

pod pozorem przyłączy, a kosztami za tego typu inwe-

stycje obarczać prywatnych inwestorów, podczas gdy

faktycznie instalacja ma znamiona sieci rozdzielczej?

3.

Czy prywatny inwestor zobowiązany jest do

pełnego ﬁnansowaniainstalacjipołożonejpozajego

terenem, czyli instalacji przebiegającej przez są-

siednie działki (nieruchomości gruntowe), tak aby

w przyszłości wyeliminować praktyki wyłudzania

przez przedsiębiorstwa wodociągowe ﬁnansowania

inwestycji na terenie osób trzecich, bez prawa zwro-

tu poniesionych kosztów?

Właścicielom zaś gruntu

położonego poza nieruchomością podłączaną do sieci

przyznać prawa odszkodowania w postaci rekompen-

saty za zajęcie ich własności?

4.

Kiedy ruszą prace nad zmianą przepisu deﬁni-

cji przyłącza wodociągowego?

5.

Czy osoby będące właścicielami gruntu, przez

który przeprowadzono instalację, mogą być pozba-

wione jakichkolwiek praw w związku z przeprowa-

dzeniem instalacji przez ich teren?

6.

Czy zmiana przepisu będzie regulowała prawo

do odszkodowania dla osób trzecich (niemających in-

teresu w budowanym przyłączu bądź sieci wodocią-

gowej) za zajęcie terenu pod inwestycję budowy przy-

łącza lub sieci?

7.

Czy zmiana przepisu wyeliminuje prawo nakła-

dania kar przez PWiK na właścicieli gruntu, przez

który przeprowadzono instalację wodociągową, a oso-

by te nie są związane z PWiK umową o świadczenie

usług (bo nie mają żadnego interesu w wykonanych

przez ich teren instalacji wodociągowych w postaci

przyłączy wodociągowych bądź sieci wodociągowych

mających na celu zaopatrzenie innych budynków ob-

cych właścicieli)?

Przykładem takiego działania jest

wyrok Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim,

sygn. akt VI W 1166/06, oraz Sądu Okręgowego

w Gliwicach, sygn. akt V Waz 139/07.

8.

Czy międzygminny związek wodociągów i ka-

nalizacji, nabywając przyłącza od prywatnych inwe-

storów, może je przekazywać przedsiębiorstwu jako

sieci wodociągowe?

9.

Czy przedsiębiorstwo może zmuszać przyszłych

odbiorów usług do bezpłatnego oddania na rzecz

przedsiębiorstwa przyłączy wodociągowych pod sank-

cją niezawarcia umowy o dostarczanie wody?

10.

Czy osoba, która wybudowała przyłącze

w gruncie obcym, do którego nie ma prawa własno-

ści, może stanowić o tym, że zobowiązuje się do nie-

nasadzania drzew i krzewów nad przyłączem wodo-

ciągowym – jeśli takie zobowiązanie nakłada na nią

przedsiębiorstwo przy zawieraniu umowy o zaopa-

trzenie w wodę?

11.

Czy osoba będąca właścicielem gruntu może

żądać od prywatnego inwestora odszkodowania za

wyrażenie zgodny na przeprowadzenie instalacji wo-

dociągowej, jeśli ostatecznie własność przyłącza zo-

stała przeniesiona na międzygminny związek wodo-

ciągów i kanalizacji, a ten z kolei przenosi tę wła-

sność na PWiK?

12.

Jakie są zasady nabywania bądź powiększania

kapitału zakładowego przez PWiK (ogólnie przedsię-

biorstw wodociągowo-kanalizacyjnych), skoro przy-

łącza wodociągowe stanowią darowiznę od osób pry-

watnych na rzecz Międzygminnego Związku Wodo-

ciągów i Kanalizacji (ogólnie gminie lub związku

gmin), a przedsiębiorstwo wlicza te przyłącza do war-

tości kapitału zakładowego?

13.

Czy przez zabieg przejęcia od prywatnego in-

westora darowizny w formie przyłącza wodociągowe-

go i przerzucania tej darowizny z MZWiK do PWiK

nie dochodzi do uszczuplenia podatku należnego

Skarbowi Państwa?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Matusiak

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6299)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie braku skutecznych działań

dotyczących budowy lotniska

Szanowna Pani Minister!

Województwo podlaskie

jako część Polski północno-wschodniej wymaga sze-

regu inwestycji, które w znacznym stopniu przyczy-

niłyby się do rozwoju tego regionu w wymiarze go-

spodarczym i społecznym oraz umożliwiłyby oczeki-

wany skok cywilizacyjny w celu wyrównania różnic

rozwojowych pomiędzy obszarem Polski wschodniej

a pozostałymi regionami kraju.

Opieszałość i opóź-

nienia w budowie dróg ekspresowych, dróg krajo-

wych oraz obwodnic miast sprawiają, że Podlaskie

225

jest wciąż obszarem o niskiej atrakcyjności dla inwe-

storów.

Sytuację tę miała poprawić budowa regional-

nego lotniska, które w znaczący sposób usprawniłoby

komunikację z innymi miastami w Polsce i Europą

oraz zachęciłoby do inwestowania w województwie

podlaskim.

Prace studyjne dotyczące budowy lotni-

ska regionalnego rozpoczęły się już w 2000 r., ale

okazało się, że przez blisko 12 lat nie podjęto żadnych

skutecznych działań prowadzących do realizacji tej

ważnej z punktu widzenia infrastruktury komuni-

kacyjnej i rozwoju regionu inwestycji.

W ciągu tych

kilkunastu lat kilkakrotnie zmieniała się koncepcja

i lokalizacja lotniska, poniesione zostały również

znaczne koszty związane z pracami koncepcyjnymi

i planistycznymi.

Kwoty te zostały zmarnowane, gdyż

opłacone prace nie przyniosły zamierzonego efektu,

a obecnie projekt budowy lotniska regionalnego został

zawieszony, zaś unijne fundusze na ten cel przezna-

czono na inne inwestycje w województwie.

Początkowo lotnisko miało powstać w rejonie wsi

Topolany, trzy lata później pod uwagę brane były

Krywlany, lecz w 2008 r. zrezygnowano z tej lokali-

zacji z uwagi na protest radnych Rady Miejskiej

w Białymstoku, którzy nie zaakceptowali wpisania

tej inwestycji do miejscowego planu zagospodarowa-

nia.

Światełko w tunelu pojawiło się w 2011 r., kiedy

Urząd Marszałkowski Województwa Podlaskiego

ogłosił przetarg na przygotowanie raportu środowi-

skowego dla budowy regionalnego lotniska w woj.

podlaskim.

Wzięto pod uwagę trzy lokalizacje: Topolany, Ko-

walowce i Saniki.

Jak wynika z doniesień medial-

nych, do tej pory na przygotowanie niezbędnych do-

kumentów i ekspertyz wydano już około 5 mln zł.

Wydane pieniądze zostały zmarnotrawione, budowa

została odroczona, a środki przewidziane w ramach

regionalnego programu operacyjnego, pierwotnie

przeznaczone na budowę lotniska, zostały podzielone

na budowę dróg.

Doﬁnansowaniewkwocie90mlnzł

decyzją Zarządu Województwa Podlaskiego zostało

przeznaczone na wsparcie modernizacji dróg woje-

wódzkich.

Z doniesień PAP wynika, że na moderni-

zację dróg wojewódzkich rozdysponowano już całą

kwotę 335 mln zł, która pierwotnie była zarezerwo-

wana na budowę lotniska.

Stało się to za zgodą Ko-

misji Europejskiej, gdy okazało się, że z powodu opóź-

nień w przygotowaniu do budowy lotniska nie uda się

wykorzystać w pełni pieniędzy przeznaczonych na

ten cel.

Rozdysponowanie tej ogromnej kwoty na mo-

dernizację dróg, choć jest ona bardzo potrzebna, nie

przyniesie tego efektu, któremu miała służyć budowa

lotniska regionalnego w woj. podlaskim.

W tej sytuacji północno-wschodni region Polski

i woj. podlaskie nadal pozostają bez lotniska i per-

spektyw na jego szybką budowę.

Zapewnienia, że lot-

nisko powstanie do 2018 r., są nieprzekonujące i nie-

realne ze względu na dotychczasową indolencję wo-

jewódzkich władz samorządowych i rządu oraz nie-

pewność źródeł ﬁnansowaniawnowejperspektywie

Unii Europejskiej na lata 2013–2020.

Brak postępu

w przygotowywaniach i budowie lotniska regional-

nego już przynosi nieodwracalne straty i przekreśla

szanse Białegostoku i całego województwa na dyna-

miczny rozwój.

Brak lotniska stał się jedną z ważniej-

szych przeszkód, przez które Białystok został pozba-

wiony w rządowym dokumencie „Koncepcja prze-

strzennego zagospodarowania kraju 2030” statusu

i charakteru miasta metropolitarnego.

I za jedno,

i za drugie, a więc i za brak lotniska, i za ustanowie-

nie kryteriów wykluczających Białystok z grona me-

tropolii, odpowiedzialność ponosi ten sam obóz poli-

tyczny, czyli koalicja PO–PSL sprawująca władzę

w kraju i województwie podlaskim.

1.

Dlaczego mimo upływu tak długiego czasu nie

zbudowano ani nawet nie rozpoczęto budowy, a wła-

ściwe nawet nie ustalono lokalizacji lotniska regio-

nalnego koło Białegostoku?

2.

Jakie koszty zostały dotychczas poniesione

w związku z pracami przygotowawczymi do budowy

lotniska?

3.

Jaka jest struktura poniesionych kosztów,

z uwzględnieniem prac dokumentacyjno-planistycz-

nych i administracyjnych (wynagrodzenie pełnomoc-

nika, wydatki związane z obsługa biurową w urzę-

dzie marszałkowskim i inne)?

4.

Jaka kwota była przeznaczona łącznie na bu-

dowę lotniska z funduszy europejskich i budżeto-

wych, według jakich kryteriów i na jakie szczegółowo

inwestycje została ona rozdysponowana oraz jakie

efekty inwestycyjne i kiedy decyzja ta przyniesie?

5.

Jaki jest aktualnie stan przygotowań do budo-

wy lotniska i jakie rezultaty przyniosły podejmowane

dotychczas prace, czyli w jakim punkcie znajduje się

obecnie ten projekt?

6.

Czy i kiedy zostaną wznowione prace zmierza-

jące do budowy lotniska regionalnego koło Białego-

stoku i jaki jest planowany ich realny harmono-

gram?

Czy w rzeczywistości Zarząd Województwa

Podlaskiego za aprobatą rządu zrezygnował już z tej

inwestycji?

7.

Jeżeli budowa lotniska regionalnego koło Bia-

łegostoku miałaby być realizowana, jakie są gwaran-

cje jej ﬁnansowania,zjakichmiałobytopochodzić

źródeł i w jakiej wysokości?

8.

Kto poniesie personalną odpowiedzialność służ-

bową za zaniechania, nieskuteczne działania, ponie-

sione koszty ﬁnansoweorazstratyspołeczneigospo-

darcze związane z karygodną sytuacją, do jakiej do-

szło w powyższej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Zieliński

226

Interpelacja

(nr 6300)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie pilnej potrzeby poczynienia

augustowskiej z lipca 1945 r., uzyskania

pełnego dostępu do dokumentów zawartych

w rosyjskich archiwach oraz braku

rzeczywistego zainteresowania rządu

tym nabrzmiałym problemem

Szanowny Panie Premierze!

Zbrodnia dokonana

przez Związek Sowiecki przy udziale polskich komu-

nistycznych formacji politycznych i wojskowych w lip-

cu 1945 r. na ludności polskiej zamieszkałej na tere-

nach przyległych do Puszczy Augustowskiej, zwana

dziś obławą augustowską, była aktem agresji prze-

prowadzonym w czasie pokoju, już po kapitulacji fa-

szystowskich Niemiec i zakończeniu II wojny świato-

wej.

Ze względu na czas, w jakim dokonano tego mor-

du, oraz z uwagi na ewidentną motywację polityczną

mająca na celu eksterminację przeciwników narzu-

conej Polsce przez ZSRR władzy, ale przede wszyst-

kim z powodów moralnych, nie można porzucić tego

wątku i należy podjąć jak najszybciej wszelkie moż-

liwe kroki, aby skutecznie wyjaśnić rzeczywiste oko-

liczności zbrodni i uzyskać pełny dostęp do dokumen-

tów tej sprawy zgromadzonych w rosyjskich archi-

wach.

Celem tej akcji pacyﬁkacyjnejbyłocałkowite

zniszczenie niepodległościowego podziemia, które

działało na terenie Augustowszczyzny i Suwalszczy-

zny.

Po zakończeniu II wojny światowej i ustanowie-

niu tzw. władzy ludowej grupy partyzanckie, nękając

komunistyczną administrację, doprowadziły do tego,

że z trudnością przychodziło władzom sowieckim

sprawowanie narzuconej władzy na tym terenie.

Z tego powodu podjęto decyzję całkowitego rozpra-

wienia się z poakowskim ruchem oporu i niepodle-

głościową partyzantką, co w efekcie miało przynieść

pełne podporządkowanie ziemi augustowsko-suwal-

skiej nowej władzy.

Szeroko zakrojona akcja zorga-

nizowana przez NKWD i oddziały Armii Czerwonej,

przy wsparciu UB, MO, I Pułku Praskiego Ludowego

Wojska Polskiego oraz działaczy PPR, doprowadziła

do aresztowania licznej grupy mieszkańców tych te-

renów.

W świetle wiedzy, jaką dysponowaliśmy do

niedawna, aresztowano ponad 2 tys. osób, część

z zatrzymanych po przesłuchaniach zwolniono do do-

mów, lecz blisko 600 osób wywieziono w nieznanym

do chwili obecnej kierunku i ślad po nich zaginął.

Z ujawnionych niedawno dokumentów odnalezionych

przez Stowarzyszenie „Memoriał” i przekazanych pol-

skim historykom wynika, że oﬁarmogłobyćznacznie

więcej.

Biorąc pod uwagę inne aresztowania oraz za-

kres czasowy i terytorialny operacji, mówi się już

dzisiaj o ok. 2 tys. zamordowanych.

Do dnia dzisiej-

szego nie mamy pełnych informacji o tej zbrodni, nie

jest znane miejsce pochówku oﬁar, a współpraca

z Federacją Rosyjską w tej sprawie polega jedynie na

stwarzaniu pozorów współpracy.

W swoich interpelacjach poselskich oraz wystą-

pieniach sejmowych kilkakrotnie poruszałem ten

problem i wskazywałem na pilną potrzebę i koniecz-

ność zaangażowania najwyższych władz państwo-

wych Rzeczypospolitej w wyjaśnienie wszystkich

okoliczności obławy augustowskiej z lipca 1945 r.

W odpowiedzi na moją interpelację z dnia 10 lipca

2010 r. skierowaną do Pana Premiera nie uzyskałem

żadnych informacji, które wniosłyby coś istotnego do

tej sprawy.

Otrzymałem jedynie ogólnikowe deklara-

cje i zapewnienia o tym, że „ujawnienie prawdy hi-

storycznej jest przez rząd traktowane jako jeden

z zasadniczych warunków budowania dobrosąsiedz-

kich stosunków opartych na zaufaniu i wzajemnym

poszanowaniu”, a także o tym, że „zapewnienie hi-

storykom dostępu do archiwów i nieznanych doku-

mentów w celu przeprowadzenia obiektywnych ba-

dań historycznych będzie traktowane priorytetowo”.

Stwierdzenia te były związane bezpośrednio z poli-

tyczną deklaracją premierów Rzeczypospolitej Pol-

skiej Donalda Tuska oraz Federacji Rosyjskiej Wła-

dimira Putina ogłoszoną 7 kwietnia 2010 r. w Smo-

leńsku w sprawie powołania Centrum Dialogu i Po-

rozumienia, które miało przejąć od Polsko-Rosyjskiej

Grupy do Spraw Trudnych badania nad polsko-rosyj-

skimi problemami historycznymi.

W tym kontekście

Ministerstwo Spraw Zagranicznych zapewniało, że

sprawa obławy augustowskiej będzie jednym z pierw-

szych tematów, jakimi zajmie się Centrum Dialogu

i Porozumienia, które w ramach badania tej sprawy

miało zorganizować konferencję oraz zaprogramo-

wać projekt badań historycznych na temat obławy

w ramach narodowego projektu badań ﬁnansowane-

go przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższe-

go.

Wszystkie te deklaracje okazały się pustymi obiet-

nicami bez pokrycia, których Pan i Pański rząd nam

nie szczędzi.

W związku z taką sytuacją w 2011 r.

postanowiłem ponownie zająć się tym problemem,

składając kolejną interpelację i powtarzając, tylko

z większą mocą, wszystkie argumenty, oceny i wnio-

ski, które sformułowałem rok wcześniej.

Było to rów-

nież konieczne z uwagi na brak jakichkolwiek dzia-

łań w odniesieniu do wystąpienia z dnia 21 czerwca

2010 r. skierowanego do prezydenta Federacji Rosyj-

skiej Dmitrija Miedwiediewa przez Związek Pamięci

OﬁarObławyAugustowskiej.

PytałemPanaPremie-

ra o to, jakie działania podjął Pan i Pański rząd

w celu wyjaśnienia okoliczności obławy augustow-

skiej z lipca 1945 r. oraz dlaczego w tak trudnej

i bolesnej sprawie państwo polskie pozostawia swych

obywateli samym sobie.

Opieszałość i brak zaanga-

żowania polskiego rządu oraz zapewnienia i obietni-

ce składane względem rodzin oﬁarobławyaugustow-

skiej, a także faktyczny stan polegający na braku

zdecydowanych działań ze strony polskiego rządu

dzieje.

Rodziny oﬁariświadkowietamtychzdarzeń

227

sprzed prawie już 70 lat bezskutecznie czekają na

informację o miejscu pochówku swych bliskich, aby

móc jeszcze za życia odwiedzić miejsce, w którym

spoczywają.

Niestety, wciąż nie jest im to dane, dla-

tego należy poczynić realne i wzmożone działania,

by jak najszybciej uzyskać od strony rosyjskiej odpo-

wiednie dane i dokumenty.

Przykład znalezionych

niedawno przez prof. Natalię Lebiediewą dokumen-

tów przybliżających nas do pełnej wiedzy o tzw. liście

białoruskiej, które informują o oﬁarachzbrodnika-

tyńskiej, dobrze pokazuje, że aktywne próby pozy-

skania dokumentów z archiwów rosyjskich mogą

przynosić oczekiwany skutek.

Opublikowane w kwiet-

niu 2012 r. dokumenty dotyczące obławy augustow-

skiej, pozyskane z archiwów rosyjskich przez Stowa-

rzyszenie „Memoriał” i przekazane białostockiemu

oddziałowi Instytutu Pamięci Narodowej, wskazują

na to, że istnieje możliwość dotarcia do nieznanych

jeszcze faktów i dokładnego wyjaśnienia mordu

sprzed 70 lat.

Z ujawnionych niedawno dokumentów

dowiadujemy się na przykład, że tylko 21 lipca 1945

r. aresztowano 844 osoby, w tym 252 Litwinów, zaś

zatrzymano 1090 osób, wśród których 262 to także

Litwini.

Przedwojenna Rzeczpospolita Polska obej-

mowała swoimi granicami również część terytorium

dzisiejszej Litwy, stąd zatrzymani przez sowietów

Litwini byli obywatelami polskimi.

Z notatki do Ław-

rentyja Berii wystosowanej przez generała Abaku-

mova z lipca 1945 r. wynika, że 844 osobom „udowod-

niono” zbrojną działalność partyzancką i osoby te

zamordowano, zaś co do pozostałych 1090 osób to-

czyło się postępowanie mające na celu sprawdzenie

ich powiązań z partyzanckim ruchem oporu.

Ujaw-

nione dokumenty nie zawierają żadnych wzmianek,

towanymi.

Prawdopodobnie zostali oni również stra-

ceni, lecz nie ma na to w dokumentach konkretnych

dowodów.

Ta sytuacja pokazuje, że konieczne jest do-

tarcie do kolejnych dokumentów związanych ze spra-

wą obławy, gdyż istnieje jeszcze bardzo wiele niewia-

domych, ale ujawnione niedawno fakty powinny

wzmacniać determinację w dążeniu do pełnej prawdy

historycznej o tej zbrodni.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław

Komorowski podczas pobytu 27 kwietnia 2012 r.

w Sejnach spotkał się z rodzinami oﬁarobławyau-

gustowskiej, którzy prosili go, aby pomógł w wyja-

śnianiu okoliczności dokonanej zbrodni.

W odpowie-

dzi prezydent, nie przedstawiając żadnych konkre-

tów, zapewnił, że dołoży wszelkich starań, aby spra-

wa obławy z lipca 1945 r. została wyjaśniona do koń-

ca.

Od chwili złożenia tych deklaracji w sprawie ob-

ławy augustowskiej nie wydarzyło się nic.

Świadczy

to o stosunku prezydenta RP Bronisława Komorow-

skiego do tej sprawy.

Od 2002 r. działa Polsko-Rosyjska Grupa do

Spraw Trudnych, której celem jest wyjaśnianie na-

szych wspólnych trudnych i bolesnych zaszłości hi-

storycznych.

W działaniach Polsko-Rosyjskiej Grupy

do Spraw Trudnych nie można dopatrzeć się żadnych

konkretnych kroków, które dawałyby nadzieję, że

w krótkim okresie czasu uzyska się odpowiedź na

pytania dotyczące obławy augustowskiej.

Aktyw-

ność grupy ma charakter ogólnikowy i brakuje

w niej konkretów, które mogłyby rzucić nowe świa-

tło na którąkolwiek z zaszłości historii polsko-rosyj-

skiej.

By wyjaśnić sporne kwestie w naszych wspól-

nych historycznych polsko-rosyjskich stosunkach,

oprócz zapewnień o współpracy potrzebne są kon-

kretne działania i szczere gesty.

Do dziś Polska nie

uzyskała pełnego dostępu do dokumentów zawar-

tych w rosyjskich archiwach traktujących o obławie

augustowskiej i raczej bez podjęcia zdecydowanych

kroków ze strony instytucji państwa polskiego się

na to nie zanosi.

Ważnym aspektem dobrych stosunków z Rosją

jest wyjaśnienie wszystkich spraw z naszej historii,

które negatywnie wpływają na nasze obustronne re-

lacje.

Zapewnienia ministra spraw zagranicznych

Radosława Sikorskiego i Pana Premiera o najlep-

szych od wielu lat stosunkach z Federacją Rosyjską

powinny przynieść konkretne efekty i w widoczny

sposób odbić się na skuteczności działań zmierzają-

cych do wyjaśnienia okoliczności obławy augustow-

skiej z lipca 1945 r., a także innych zbrodni popełnio-

nych przez Związek Sowiecki na ludności polskiej.

Niestety, sprawa mordu popełnionego na mieszkań-

cach ziemi augustowsko-suwalskiej wciąż nie jest

wyjaśniona, a ważne dokumenty na jego temat nie są

w posiadaniu polskich historyków.

Zapewnienia Pana

Premiera o tym, że sprawa obławy augustowskiej bę-

dzie traktowana priorytetowo, okazały się tylko

obietnicami, które nie znalazły pokrycia i odzwier-

ciedlenia w rzeczywistości.

Państwo polskie nie robi

nic albo co najwyżej prowadzi nieudolne i pozorowa-

ne działania, które w żaden sposób nie mogą przybli-

żyć nas do prawdy o mordzie z 1945 r.

Konieczne są

energiczniejsze, konkretne prace i zabiegi, które

przyniosłyby zamierzony efekt, jeśli nasze stosunki

z państwem rosyjskim są dobre w rzeczywistości,

a nie tylko w dyplomatycznych i propagandowych de-

klaracjach.

1.

Jakie kroki podjął Pan i Pański rząd w okresie

sprawowania władzy, aby możliwe było wreszcie, po

upływie prawie 70 lat, wyjaśnienie prawdziwych oko-

liczności zbrodni dokonanej przez Związek Sowiecki

przy udziale polskich komunistycznych formacji po-

litycznych, wojskowych i aparatu bezpieczeństwa

w ramach akcji pacyﬁkacyjnejnaSuwalszczyźnieiAu-

gustowszczyźnie, nazywanej obławą augustowską?

2.

Jeżeli takie działania były podjęte, to jakie są

ich efekty?

3.

Czy w sytuacji, kiedy jak Pan Premier wielo-

krotnie podkreśla, że stosunki polsko-rosyjskie są na

najlepszym poziomie od wielu lat, możliwe jest z Pana

228

strony wystąpienie do Federacji Rosyjskiej o umożli-

wienie polskim badaczom przez władze rosyjskie peł-

nego dostępu do archiwów zawierających dokumenty

dotyczące obławy augustowskiej?

4.

Jakie inne działania zamierza Pan Premier

podjąć w najbliższej przyszłości dla wyjaśnienia oko-

liczności obławy augustowskiej z lipca 1945 r.?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Zieliński

(nr 6301)

do ministra pracy i polityki społecznej

o świadczeniach rodzinnych

Zasiłki pielęgnacyjne są świadczeniem pienięż-

nym pobieranym przez osoby, które zrezygnowały

z zatrudnienia w celu opieki nad niepełnosprawnym

członkiem rodziny.

I tak naprawdę powinno ono

w jakiś sposób rekompensować utratę zarobków.

Projekt nowelizacji ustawy o świadczeniach ro-

dzinnych, który w ostatnim czasie został opubliko-

wany przez resort pracy i polityki społecznej, zakła-

da, że świadczenia te będą przysługiwać jedynie oso-

bom sprawującym opiekę nad niepełnosprawnym,

którego choroba powstała do 18. lub 25. roku życia.

Prawo do pobierania świadczeń przysługiwać będzie

zaś tylko rodzicom, opiekunom prawnym i spokrew-

nionym rodzinom zastępczym.

Stąd też w 2013 r. niemal 100 tys. osób utraci

prawo do świadczeń pielęgnacyjnych.

Rząd szacuje,

że zaoszczędzi 600 mln zł.

Ograniczona zostanie w ten sposób liczba świad-

czeń wypłacanych osobom, które opiekują się często

nieuleczalnie chorymi, niepełnosprawnymi rodzica-

mi czy dziadkami.

Proponowany w zamian zasiłek

opiekuńczy nie dość, że ma być niższy o 100 zł od

kwoty świadczeń pielęgnacyjnych, to dodatkowo uza-

leżniony ma być od kryterium dochodowego, które

w chwili obecnej wynosi 583 zł na osobę w rodzinie.

Nakłady ﬁnansowenaleczenie,rehabilitację,środ-

ki pielęgnacyjne są jednak zwykle takie same w obu

przypadkach.

Niedopuszczalne jest zatem różnicowa-

nie wypłat ze względu na wiek, w którym osoby te

zachorowały.

A już decyzja o tym, czy przyznać zasi-

łek, czy nie na podstawie dochodów na członka rodzi-

ny, jest kuriozalna.

Opieka nad osobą niepełnospraw-

ważne, czy jest to osoba młoda, czy starsza.

Osoby

opiekujące się takimi chorymi nie mogą pozwolić so-

bie na pracę zawodową.

Zamiast całymi dniami opie-

kować się niepełnosprawnymi, równie dobrze mogły-

by natomiast oddać swoich krewnych do hospicjów,

domów opieki i niczym się nie przejmować, a pienią-

dze na pokrycie kosztów opieki nad nimi musiałoby

pochodzić z kasy państwa.

Nie możemy dopuścić więc do sytuacji, w której

rodzina nie będzie mogła sobie pozwolić na sprawo-

wanie opieki nad osobą niepełnosprawną ze względu

na złą sytuację ekonomiczną.

Państwo powinno po-

magać osobom, które biorą na siebie ciężar opieki nad

osobą niepełnosprawną.

A jak się przekonuję podczas

prawie każdego dyżuru poselskiego, wiele z tych osób

czyni to z olbrzymim poświęceniem i z wielkimi wy-

rzeczeniami.

Niestety, w wielu rodzinach, gdzie są

osoby niepełnosprawne, często brakuje też środków

na kosztowne rehabilitacje, a świadczenia, które

można uzyskać z NFZ czy PFRON-u, są zdecydowa-

nie niewystarczające.

Nawiązując do przedstawionego powyżej proble-

1.

Jak ministerstwo zamierza rozwiązać problem

wypłaty świadczeń osobom sprawującym opiekę nad

niepełnosprawnymi, którzy zachorowali po 25. roku

życia.

2.

Dlaczego według ministerstwa kwota za opiekę

nad osoba młodą i osobą starszą nie powinna być jed-

nakowa?

3.

Czy za proponowanymi zmianami nie stoi tylko

chęć ograniczenia wydatków z budżetu państwa?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 20 czerwca 2012 r.

(nr 6302)

do prezesa Rady Ministrów

Przedstawiciele lokalnych samorządów coraz czę-

ściej wyrażają swoje daleko idące zaniepokojenie wo-

bec prowadzonych przez rząd RP działań, które kon-

sekwentnie ograniczają ﬁnansowemożliwościsamo-

rządów lokalnych.

Sektor ﬁnansówpublicznychposiadaznacznyde-

ﬁcyt, ale niestety ograniczanie tego deﬁcytu rząd

próbuje ciągle realizować przede wszystkim kosztem

samorządów.

Program oszczędnościowy w znaczący sposób

ogranicza możliwości inwestycyjne jednostek samo-

rządów terytorialnych.

Systemowe zmiany podatku

dochodowego od osób ﬁzycznychdodatkowoograni-

czają przychody samorządów terytorialnych.

Wszyst-

229

ko to istotnie osłabia działania samorządów na rzecz

rozwoju regionalnego.

Ponadto nieustająco wzrasta ilość nowych zadań

nakładanych na samorządy lokalne, a także ciągle

zwiększa się zakres zadań już wykonywanych bez

zabezpieczenia na te cele dodatkowych funduszy

z budżetu państwa.

Powoduje to bardzo często spu-

stoszenie w lokalnych budżetach i zachwianie ich

Stanowczy sprzeciw budzi więc fakt pozbawiania

sne ﬁnansepoprzezzwiększanieichzobowiązańico-

roczne realne zmniejszanie subwencji.

W konsekwen-

cji znacznie ogranicza to możliwości inwestycyjne

jednostek samorządu terytorialnego.

Brak zapewnienia udziału jednostek samorządu

zadań, przeczy idei rozwoju samorządu lokalnego

o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy wpłynie Pan na ministra ﬁnansów, aby

ograniczenia deﬁcytubudżetuposzukałwmiejscach,

gdzie środki publiczne są marnotrawione, a nie w sa-

morządach?

2.

Czy na 2013 r. zostaną zabezpieczone wystar-

czające środki ﬁnansowenarealizacjęzadańpo-

wierzanych jednostkom samorządu terytorialnego

w Polsce?

3.

Czy rząd rozważa włączenie jednostek samo-

rządu terytorialnego do udziału w dochodach pu-

blicznych państwa w stopniu odpowiadającym zakre-

sowi nakładanych na nie zadań?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6303)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanego podwyższenia kwoty,

Według obowiązującego prawa drobna kradzież,

w której wartość zrabowanego przedmiotu wynosi

250 zł, jest uznawana za wykroczenie.

Za kradzież

przedmiotów o wartości przewyższającej 250 zł grozi

W ostatnim okresie pojawił się pomysł podniesie-

nia kwoty granicznej, od której kradzież uznawana

jest za przestępstwo, z 250 zł do 1000 zł.

Kradzież sama w sobie jest naganna, a pojawia się

obawa, że podniesienie tej granicy i zmniejszenie ka-

ralności może powodować zwiększenie drobnych kra-

dzieży, które wcale też nie będą drobne.

Przecież

1000 zł dla niektórych to prawie miesięczna pensja.

Niejeden emeryt na cały miesiąc ma nawet mniej na

życie.

Trzeba też mieć na uwadze, że wielu drobnych

handlowców nie stać na drogie monitoringi i służby

ochrony, a kilka kradzieży o wartości nieprzekracza-

jącej granicy wykroczenia może zrujnować ich dzia-

łalność.

Już teraz dla wielu osób drobne kradzieże stały

się sposobem zarabiania na życie, a zmniejszenie ka-

ralności dla kradzieży do 1000 zł może wpłynąć na

jeszcze większe poczucie bezkarności.

W ogóle kwaliﬁkacja,czytojestwykroczenie,czy

przestępstwo, jedynie na podstawie kwoty ukradzio-

nej nie wydaje się do końca sprawiedliwe.

Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej problem,

1.

Czy ministerstwo nie zauważa zwiększenia licz-

by drobnych kradzieży w naszym kraju?

2.

Czy zdaniem ministerstwa podniesienie do

1000 zł kwoty, od której kradzież będzie traktowana

jako przestępstwo, nie pogłębi problemu społecznego,

jakim są kradzieże?

3.

Czy nie warto by wprowadzić innego determi-

nantu, niż kwota kradzieży, do kwaliﬁkacji czynu

jako wykroczenie czy przestępstwo?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 6304)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie wyników kontroli

przygotowania struktur obrony cywilnej

do realizacji zadań w okresie wojny i pokoju

Szanowny Panie Ministrze!

Najwyższa Izba Kon-

troli przeprowadziła w okresie od 28 czerwca 2011 r.

do 16 listopada 2011 r. kontrolę dotyczącą przygoto-

wania struktur obrony cywilnej do realizacji zadań

Jak wynika z przeprowadzonej kontroli, obrona

cywilna w Polsce jest nieprzygotowana do wykony-

wania żadnego ze swoich zadań.

Raport NIK nie po-

zostawia wątpliwości, że „w przypadku wystąpienia

230

sprawnego usuwania jej skutków, podczas wojny nie

obiektów; obrona cywilna w Polsce istnieje tylko na

papierze”.

Struktury obrony cywilnej funkcjonują tylko

w połowie skontrolowanych przez NIK gmin.

W po-

zostałych nie powołano ich wcale, albo istnieją tylko

ﬁkcyjnie(„napapierze”).

Działalnośćobronycywil-

nej nie jest nigdzie ﬁnansowanazśrodkówwłasnych

gminy.

Sprzęt będący w dyspozycji obrony cywilnej

jest nienowoczesny i zużyty, często jest to wyposa-

żenie z lat 70. ubiegłego stulecia.

Jak można prze-

czytać w raporcie NIK: „Z tego rodzaju sprzętem

pienia zagrożenia.”

Co więcej, prawie wszystkie skontrolowane gminy

nie zapewniły właściwych szkoleń w zakresie po-

wszechnej samoobrony ludności cywilnej.

Z raportu

NIK wynika, że obywatele Polski nie mają wiedzy na

temat zachowań w przypadku zagrożenia lub klęski

żywiołowej, nie zostali w żaden sposób przygotowani

do tego, jak mają postępować w przypadku wystąpie-

nia sytuacji ekstremalnej.

Choć większość gmin opracowała plany obrony

cywilnej, to część z nich nie spełniła wymogów okre-

ślonych przez szefa obrony cywilnej kraju.

W niektó-

rych gminach plany obrony cywilnej mają 17 lat i są

zupełnie niedostosowane do obecnych warunków.

W kilku gminach nie istnieją plany ewakuacji na wy-

padek zagrożeń lub klęsk, nie wyznaczono zakładów

opieki zdrowotnej.

Obecne przepisy prawne dotyczące obrony cywil-

nej opierają się na ustawie z 1967 r. o powszechnym

obowiązku obrony RP.

Nie zapewniają one w żadnej

mierze skutecznej realizacji zadań z zakresu ochrony

ludności.

Do dziś nie została przygotowana ustawa,

która kompleksowo regulowałaby organizację obrony

cywilnej i dostosowałaby przepisy do obecnej sytuacji

infrastrukturalnej Polski.

1.

Dlaczego Pan Minister ignoruje sygnały o nie-

prawidłowościach w ochronie cywilnej?

2.

Czy próbował Pan Minister wyegzekwować in-

formacje o przyczynach nieprawidłowości od komen-

danta głównego Państwowej Straży Pożarnej, który

jest szefem obrony cywilnej kraju?

3.

Jakie działania zostały poczynione w ostatnich

latach celem unowocześnienia obrony cywilnej, upo-

wszechnienia wiedzy o obronności i poprawy infra-

struktury obronnościowej?

4.

Czy uważa Pan Minister, że w tak strategicznie

ważnym temacie, jakim jest obrona cywilna, wystar-

cza otrzymanie od szefa OCK zaledwie jednej kom-

pleksowej informacji o realizacji zadań przez obronę

cywilną w latach 2009–2011?

Dlaczego, jak wynika

z raportu NIK, nie odpowiedział Pan Minister na

zawarte w niej uwagi?

5.

Dlaczego do tej pory nie doprowadzono do

uchwalenia ustawy, która kompleksowo uregulowa-

łaby organizację obrony cywilnej i dostosowała prze-

pisy do obecnej infrastruktury Polski?

Uprzejmie proszę o przesłanie odpowiedzi także

Białystok, dnia 28 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6305)

do prezesa Rady Ministrów

na złą kondycję ﬁnansów publicznych

w sektorze samorządu terytorialnego

231

Poseł Piotr Polak

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6306)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie Zespołu doradczego do spraw

Ministry z interpelacją w sprawie dotyczącej Ze-

społu doradczego ds. doświadczeń na zwierzętach

(zespół).

Zgodnie z art. 61 pkt l dyrektywy Parlamentu Eu-

ropejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września

nych do celów naukowych: Państwa członkowskie

przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wyko-

nawcze i administracyjne niezbędne do wykonania

niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 10 listopa-

da 2012 r.

Następnie niezwłocznie przekazują Komi-

sji teksty tych przepisów.

Państwa członkowskie sto-

sują te przepisy od dnia l stycznia 2013 r.

Zarządzeniem Ministry z 8 grudnia 2011 r. zo-

stał powołany Zespół doradczy ds. doświadczeń na

zwierzętach, który miał przygotować wytyczne do

nowej ustawy.

Zespół zakończył swoją pracę w kwiet-

niu br.

1.

Jakie są wyniki prac zespołu?

Czy zostały one

przedstawione Krajowej Komisji Etycznej ds. Do-

świadczeń na Zwierzętach oraz innym zainteresowa-

nym stronom, w tym organizacjom pozarządowym,

do konsultacji?

2.

Na jakim etapie są prace ministerstwa nad projek-

tem ustawy i kiedy zostanie on przedłożony w Sejmie?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6307)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie polityki kulturalnej państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Od wielu lat trwa pro-

ces odzyskiwania przez byłych właścicieli lub ich

spadkobierców zabytkowych zamków i rezydencji pa-

łacowych przejętych w przeszłości na mocy przepisów

wadzeniu reformy rolnej.

Zwrot tych nieruchomości

następuje na podstawie decyzji administracyjnych

lub w wyniku procesów sądowych w razie udowod-

nienia, że obiekty te nie były nieruchomościami rol-

nymi i nie miały integralnego związku z pozostałym

majątkiem rolnym.

Nie kwestionując obowiązujących regulacji praw-

nych, wypada jednak zwrócić uwagę na problem po-

lityki kulturalnej w tym zakresie w aspekcie ochro-

ny najcenniejszych zabytkowych zamków i rezyden-

cji pałacowych jako szczególnie wartościowych skład-

ników naszego dziedzictwa kulturalnego, a także

zapewnienia ich dostępności dla turystów jako

obiektów muzealnych.

Od 1990 r. wystąpiły w tym

zakresie niepokojące zjawiska, stwarzające zagro-

żenia dla omawianych obiektów zabytkowych.

Stan

części tych obiektów uległ pogorszeniu wobec braku

gospodarza i środków na ich utrzymanie i remonty

zgodne z zasadami sztuki konserwatorskiej.

Część sa-

morządów nie umiała lub nie mogła sobie z przyczyn

materialnych pozwolić na należyte zagospodarowanie

i utrzymanie tych obiektów, zaś proces stopniowej li-

kwidacji szkół w gminach wiejskich i instytucji upo-

wszechniania kultury pogorszył dodatkowo sytuację

obiektów pozostawionych bez użytkownika, a tym sa-

mym narażonych na przyśpieszoną degradację i znisz-

czenie.

Podobnie wygląda sprawa zabytków użytko-

wanych niegdyś przez instytucje państwowe i przed-

siębiorstwa, które nie są w stanie zapewnić ich dal-

szego utrzymania w należytym stanie.

W części przy-

padków samorządy podejmowały przypadkowe i nie-

przemyślane, a w skutkach szkodliwe decyzje, czego

drastycznym przykładem były losy średniowiecznego

zamku w Książu lub powierzenie opiece gminy uni-

kalnego w skali światowej zamku Krzyżtopór w Ujeź-

dzie.

Obecnie istnieje realne niebezpieczeństwo, że

zwracane obiekty zabytkowe traﬁąwręcewłaścicie-

li, których nie tylko nie stać na ich utrzymanie, ale

nawet na doraźne zabezpieczenie przed dalszym

zniszczeniem.

Należy mieć także na uwadze, iż część podlegają-

cych zwrotowi na rzecz właścicieli obiektów zabytko-

wych zalicza się do grupy najcenniejszych dóbr kultu-

ry narodowej, które – szczególnie w sytuacji kraju,

który poniósł w wyniku dwóch ostatnich wojen ogrom-

ne straty substancji zabytkowej – powinny znaleźć się

232

pod szczególnie troskliwą opieką państwa i mieć sta-

tus ogólnodostępnych zabytków naszej kultury naro-

dowej.

Zlekceważenie tego problemu może doprowa-

dzić do sytuacji, w której dla celów naukowych, dydak-

tycznych i turystycznych dostępne będą nieliczne po-

zostałe we władaniu państwa najcenniejsze obiekty,

zaś los pozostałych będzie zależał jedynie od dobrej

woli ich właścicieli.

Przykładem takiego potencjalnego

zagrożenia jest np. sprawa zwrotu spadkobiercom

Sapiehów unikalnego zespołu zamkowo-parkowego

w Kraśniczynie.

Wypada zważyć, że większość omawianych zam-

ków i pałaców była w okresie powojennym remonto-

wana i odbudowywana na koszt państwa, nakładem

ogromnych niekiedy środków ﬁnansowych.

Część

tych obiektów znajduje się obecnie w lepszym stanie

niż w okresie, kiedy stanowiły własność prywatną.

Nakłady poniesione na te cele mogą być po zwrocie

majątków właścicielom dochodzone tylko na drodze

cywilnoprawnej, wobec czego możliwość ich od-

zyskania jest wysoce problematyczna.

W tym stanie rzeczy wydaje się pożądane i ko-

nieczne opracowanie rejestru zamków i pałaców sta-

nowiących najcenniejszy zasób dziedzictwa narodo-

wego, które powinny pozostać we władaniu i pod

opieką państwa.

Jednocześnie należałoby zapewnić

wprowadzenie regulacji prawnych, pozwalających

w takich szczególnych przypadkach na odstąpienie

od zasady zwrotu obiektu zabytkowego w naturze

w zamian za odpowiednią rekompensatę ﬁnansową,

pomniejszoną o wysokość poniesionych na remont

i konserwację zabytku nakładów ﬁnansowych.

sterstwu?

2.

Czy i jakie działania zamierza w tej sprawie

podjąć Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6308)

do ministra zdrowia

w sprawie wspierania młodych rodziców

i ojcostwa

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych zawartych

w druku nr 290 „Informacja o działalności rzecznika

przestrzegania praw dziecka” wynika, że w Polsce

3,5–5% dzieci jest rodzonych przez małoletnie matki.

Ciąże te nie są zwykle planowane.

Stwarza to okre-

ślone następstwa zdrowotne zarówno dla matki, jak

i dziecka.

Młodzi rodzice nie mają odpowiedniego

wsparcia.

System opieki zdrowotnej nie jest nasta-

wiony na zaspokojenie specyﬁcznychpotrzebrodziny,

w tym potrzeb emocjonalnych.

1.

W jaki sposób resort gwarantuje opiekę dla ma-

łoletnich rodziców?

2.

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie pro-

gramu opieki lub programów edukacyjnych?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6309)

do ministra zdrowia

w sprawie niedostatecznej opieki

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych zawartych

w dalszym ciągu „istnieje pilna potrzeba zapewnienia,

szczególnie na obszarach wiejskich, opieki stomatolo-

gicznej dla dzieci.

W Polsce odsetek dzieci z próchnicą

i wadami zgryzu jest bardzo duży (od 85% do 94%

– w zależności od wieku).

Wprowadzenie postulowa-

nych już w latach ubiegłych mobilnych gabinetów sto-

matologicznych tzw. dentobusów, które dotrą do każ-

dego dziecka, byłoby stosunkowo tanią i skuteczną

metodą na ograniczenie tego zjawiska.

Ponadto w po-

szczególnych województwach występują różne warun-

ki w zakresie kontraktowania przez Narodowy Fun-

dusz Zdrowia świadczenia usług stomatologicznych

dla dzieci w gabinetach zorganizowanych na terenie

szkoły, w efekcie czego już istniejące i wyposażone

przez samorządy gabinety nie funkcjonują”.

nu opieki dentystycznej dla dzieci?

2.

Jak kształtuje się obecna sytuacja opieki sto-

matologicznej dla dzieci?

3.

Jakie działania zamierza podjąć resort w naj-

bliższym czasie, aby zniwelować powyższy problem?

233

Interpelacja

(nr 6310)

do ministra zdrowia

w dalszym ciągu „brak jest dostatecznej ilości spe-

cjalistów w zakresie psychiatrii dziecięcej, pomimo

obserwowanego wzrostu liczby dzieci z zaburzeniami

depresyjno-lękowymi, podejmującymi próby samobój-

cze lub zamierzone samookaleczenia.

Brak jest kra-

jowego programu monitorującego zjawisko oraz za-

pobiegającego samobójstwom wśród dzieci.

Ponadto

w oddziałach psychiatrycznych wspólnie leczone są

dzieci z głębokimi zaburzeniami, manifestujące za-

chowania o charakterze prowokacyjnym, seksual-

nym, buntowniczym oraz dzieci z zaburzeniami lę-

kowymi, wymagające szczególnej ochrony i zapew-

nienia im poczucia bezpieczeństwa.

Powoduje to niż-

szą skuteczność, a nawet pozbawienie małych pacjen-

tów terapii np. z uwagi na przedwczesne wypisywa-

nie ze szpitala”.

chiatryczną dla dzieci?

specjalistów z zakresu psychiatrii dziecięcej?

4.

Czy resort planuje stworzyć krajowy program

monitorujący oraz zapobiegający samobójstwom

wśród dzieci?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6311)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji medial-

nych wynika, że samorządy bardzo rzadko stosują

klauzule społeczne w zamówieniach publicznych.

W polskim prawie klauzule społeczne obowiązują od

2009 r.

Pozwalają one wprowadzić do postępowania

dodatkowe kryterium, np. zatrudnianie przez ﬁrmę,

która chce zdobyć zamówienie, osób niepełnospraw-

nych, czy też zobowiązanie jej do podjęcia działań

pracowniczych, np. szkoleń.

Klauzule społeczne po-

zwalają wspierać osoby bezrobotne, niepełnospraw-

ne, zagrożone wykluczeniem społecznym.

Zdaniem

ekspertów samorządy nie stosują tej możliwości, po-

nieważ boją się złego zastosowania przepisów prawa

oraz zwiększenia kosztów.

1.

Dlaczego, zdaniem Pana Ministra, samorządy

tak rzadko korzystają z możliwości wprowadzenia

klauzul społecznych?

2.

Czy rząd planuje zmiany w obowiązujących

przepisach?

3.

Czy zostały podjęte jakieś działania informa-

cyjne dla samorządów, aby nie musiały obawiać się

złego zastosowania przepisów prawa?

4.

Czy klauzule społeczne to ważny instrument

walki z bezrobociem?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6312)

do ministra zdrowia

i programów terapeutycznych dla dzieci

druku nr 290 „Informacja o działalności Rzecznika

długotrwałe procedury przyjmowania standardów

medycznego postępowania i udostępniania leku powo-

dują znaczne ograniczenie dostępności do nowocze-

snych leków bądź programów terapeutycznych.

Pro-

blem dotyczy m.in. leczenia: moczenia nocnego, rozsz-

czepów podniebienia, proﬁlaktyki zakażeń układu

oddechowego dla noworodków (wcześniaków).

dla dzieci?

234

(nr 6313)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji zgłoszo-

nych przez przedstawicieli środowiska medycznego

wynika, że na nowej liście refundacyjnej Minister-

stwa Zdrowia, która będzie obowiązywać od 1 lipca

br., brakuje Onglyzy (saksagliptyny), najczęściej sto-

sowanego leku na cukrzycę z grupy inkretyn, nie-

zbędnego dla chorych na cukrzycę typu 2.

Lek ten hamuje rozwój choroby i opóźnia koniecz-

ność stosowania insulin.

Nowa lista refundacyjna

uwzględnia tylko potrzeby chorych na cukrzycę 1. stop-

nia, natomiast pomija tych, którzy chorują na cu-

krzycę typu 2.

Sprawa dotyczy ponad tysiąca cho-

rych, którzy będą musieli płacić za lek z własnych

środków.

Jedno jego opakowanie kosztuje od 200 do

chorych nie stać na taki wydatek, z uwagi na ko-

nieczność ponoszenia jeszcze dodatkowych kosztów

leczenia cukrzycy, tj. np. dieta.

1.

Czy resort przewiduje zmianę zasad refundacji

leków z grupy inkretyn?

2.

Jak rząd po 1 lipca 2012 r. będzie wspierał cho-

rych na cukrzycę typu 2 w zakupie niezbędnych do

życia leków?

(nr 6314)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wzmocnienia

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych zawartych

pomiędzy 13. a 18. rokiem życia posiada zdolność do

podejmowania czynności w sprawach dotyczących

jego osoby.

Może więc w pewnym zakresie reprezen-

tować swoje interesy poprzez wyrażenie opinii.

Pra-

wo przewiduje także możliwość wypowiedzenia się

przez dziecko, jeżeli stan jego rozwoju psychoﬁzycz-

nego na to pozwala.

Wątpliwości budzi jednak za-

kres gwarancji procesowych dla dziecka poniżej lat

13.

Praktyka spraw przekazywanych rzecznikowi

praw dziecka wskazuje na niedostateczną reprezen-

tację dziecka w postępowaniach dotyczących ogra-

niczenia lub pozbawienia władzy rodzicielskiej.

Opie-

kunowie, których władza rodzicielska może być

przez sąd ograniczona, mogą mieć trudności z wła-

ściwym reprezentowaniem interesów dziecka.

Skut-

kuje to wieloletnim przebywaniem dzieci w placów-

kach opiekuńczo-wychowawczych i przedłużającymi

się postępowaniami o uregulowanie sytuacji praw-

nej małoletnich.

w celu wzmocnienia gwarancji procesowych dla ma-

łoletnich poniżej 13. roku życia?

2.

Jak kształtuje się obecna sytuacja gwarancji

procesowych dla dziecka poniżej lat 13?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6315)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie konieczności monitorowania

procedur przysposobienia

przy tzw. adopcji ze wskazaniem

Szanowny Panie Ministrze!

Z danych zawartych

235

przestrzegania praw dziecka” wynika, że analiza

spraw związanych z adopcją kierunkową uzasadnia

potrzebę nowelizacji przepisów Kodeksu rodzinnego

i opiekuńczego mających na celu ograniczenie kręgu

osób, których rodzice dziecka mogą wskazać jako

przysposabiających.

Statystyki orzeczeń wydawa-

nych w przedmiocie przysposobień pokazują, że coraz

większa liczba adopcji zawieranych jest z pominię-

ciem ośrodków adopcyjnych.

Taka praktyka ułatwia

funkcjonowanie tzw. szarej strefy adopcyjnej.

w celu nowelizacji przepisów Kodeksu rodzinnego

i opiekuńczego?

2.

Jak kształtują się obecnie procedury przyspo-

sobienia?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6316)

do ministra zdrowia

w sprawie odpłatności za przebywanie

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji przed-

stawionych przez media wynika, że w zakładach

gających całodobowych i całodziennych świadczeń

zdrowotnych pacjent ma prawo do dodatkowej opieki

rodowy Fundusz Zdrowia w ramach ubezpieczenia

pokrywa jedynie koszty świadczeń zdrowotnych.

We

wszystkich szpitalach w Polsce rodzice mają możli-

wość pozostania z dzieckiem na oddziale, ale zasady

przebywania i nocowania w obrębie placówki ustala

dyrekcja.

W przypadku gdy obecność osób bliskich

przy dziecku generuje dodatkowe koszty dla szpitala,

ponoszą je te osoby.

Opłata obejmuje głównie: wodę,

energię elektryczną, środki czystości, ochronę oraz

amortyzację sprzętu i pomieszczeń.

Opiekunowie dziecka ponoszą także inne wydatki

związane z dojazdami do szpitala, posiłkami, prze-

macji przekazywanych przez środki masowego prze-

kazu, coraz więcej rodziców ze względu na trudną

sytuację materialną zmuszonych jest do rezygnowa-

nia z całodobowego pobytu z dzieckiem w szpitalu.

cych przepisów i określenie ustawowe wysokości

odpłatności za usługi pozamedyczne ponoszone

przez szpitale?

2.

Czy resort planuje wprowadzenie zapisów

prawnych dających możliwość zwrotu kosztów za po-

byt z dzieckiem w szpitalu rodziców z niskimi do-

chodami?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 6317)

do ministra pracy i polityki społecznej

dotykającego Polaków

Szanowny Panie Ministrze!

W roku 2011 według

raportu Głównego Urzędu Statystycznego odnotowa-

no wzrost poziomu zagrożenia skrajnym ubóstwem

w Polsce.

Bardzo niepokojące jest to, że skala zagro-

żenia skrajnym ubóstwem występuje we wszystkich

grupach gospodarstw domowych, jednak najbardziej

dotyka mieszkańców wsi i małych miast.

W tej grupie

społeczno-ekonomicznej nastąpił największy spadek

dochodu.

Ubóstwem zagrożone są przede wszystkim

rodziny małorolne, niepełne i wielodzietne oraz ro-

dziny dotknięte bezrobociem.

Rząd nadal nie ma pomysłu na politykę rodzinną

gwarantującą rozwój i godny byt tej grupie obywate-

li.

Obserwujemy postępujące wykluczenie społeczne

coraz większej liczby Polek i Polaków, w tym dzieci.

Rząd nie podnosi progów interwencji socjalnej, od

sześciu lat manipulując wskaźnikami.

W Polsce pro-

wadzona jest liberalna polityka koalicji PO–PSL oraz

rządu z Donaldem Tuskiem na czele.

Nawet na stro-

łecznej nie znajdujemy żadnej informacji o przeciw-

działaniu ubóstwu.

Rząd niejednokrotnie podkreślał,

że dzięki jego zbiorowemu geniuszowi (a przede

wszystkim dzięki premierowi, którego w opinii nie-

których działaczy PO „sam Bóg dotknął geniuszem”)

następuje od 2008 r. permanentna poprawa sytuacji

gospodarczej w kraju, a Polska jest „zieloną wyspą”

wśród wszystkich krajów Unii Europejskiej i więk-

szości krajów świata.

Bufonada przedstawicieli rządu

jest wynikiem oderwania od szarej rzeczywistości,

od codziennej troski polskich matek i ojców o godne

przeżycie ich samych i ich dzieci kolejnego dnia, sza-

rego i pozbawionego radości, często odzierającego

z godności.

Pan premier, przekonując nas niemal codziennie

o swoich wybitnych osiągnięciach w kierowaniu pań-

236

stwem, chyba nie do końca myśli (a może w ogóle nie

myśli) o znacznej grupie społeczeństwa zarabiającego

najniższą płacę krajową, pracującego na część etatu

lub „na czarno” czy otrzymującego głodowe renty lub

emerytury, a już na pewno nie o osobach pozostają-

cych w ogóle bez pracy i jakichkolwiek dochodów.

Społeczeństwo naszego kraju z roku na rok ma coraz

większe problemy, aby utrzymać swoje gospodarstwa

domowe ze względu na znaczne podwyżki cen pod-

stawowych artykułów żywnościowych oraz opłat

związanych z utrzymaniem domu czy mieszkania.

Koalicja rządząca podnosi podatki, likwiduje ulgi,

wydłuża wiek emerytalny, obniża wiek obowiązku

szkolnego, a do moich biur poselskich coraz liczniej

przychodzą osoby proszące o pracę lub o pieniądze na

żywność czy leczenie.

Można by sądzić, że rząd wychodzi z założenia, iż

słabe ekonomicznie społeczeństwo, zaabsorbowane

walką o codzienny byt, jest mniej zdolne do protestów

i czynnego przeciwstawiania się władzy, a lęk przed

utratą pracy jeszcze bardziej redukuje jakiekolwiek

próby oporu.

Zwalnianie z pracy ze względów poli-

tycznych staje się dziś coraz powszechniejszą prak-

tyką.

Problem dotyka szczególnie działaczy związko-

wych i członków partii opozycyjnych, choć jak zawsze

w takich przypadkach podaje się powody pracownicze

lub ekonomiczne.

Pragnę w tym miejscu przypomnieć,

że taka ﬁlozoﬁasprawowaniarządówjestcharaktery-

styczna dla wielu państw postkomunistycznych.

Z ko-

munizmem, czy może realnym socjalizmem, walczyli-

obrony godności człowieka.

Z tych samych powodów

trzeba będzie podjąć walkę z realnym liberalizmem

przeradzającym się na gruncie polskim w drapieżny

neokapitalizm, w którym człowiek nie jest już pod-

miotem troski władz państwowych.

Wszystkim rzą-

dzi bezduszna ekonomia, której celem samym w sobie

jest pieniądz, czyli zysk.

Personalizm to pojęcie nie-

znane lub trudne do zdeﬁniowania dla większości

przedstawicieli polskiego establishmentu.

Być może polski rząd nie działa jednak w imię

określonej ﬁlozoﬁi,a tylkow myślprzysłówi porze-

kadeł: pokorne cielę dwie matki ssie, jak sobie poście-

lisz, tak się wyśpisz, każdy orze jak może, każdy sobie

rzepkę skrobie, a rząd i tak się wyżywi.

Radziłbym

podejmować działania nie w imię liberalnego – róbta

co chceta, tylko w imię myśli św. Augustyna – kochaj

i rób co chcesz.

Różnica tylko z pozoru niewielka,

a jednak zasadnicza.

Kto może, niech zrozumie.

1.

Dlaczego, w sytuacji gdy od lat mamy do czy-

nienia ze wzrostem wskaźnika realnego ubóstwa, nie

podnosi się progów interwencji socjalnej?

2.

Dlaczego w Polsce, przy realnym, skrajnym

ubóstwie już ponad 2 mln obywateli, dokonuje się

manipulacji wskaźnikami zagrożenia ubóstwem

w celu zatuszowania tego zjawiska?

3.

Dlaczego rząd nie proponuje konkretnych roz-

wiązań, które miałyby istotny wpływ na poprawę

życia wszystkich, a szczególnie najsłabszych, ekono-

micznie obywateli?

4.

Czy istnieje konkretny rządowy program walki

z ubóstwem i wykluczeniem społecznym spowodowa-

nym ubóstwem?

W jakiej wysokości środki publiczne

są na taki program przewidziane?

5.

Jakie są propozycje rządu dla rodzin dotknię-

tych ubóstwem, ze szczególnym uwzględnieniem pró-

by poprawy sytuacji dzieci i młodzieży?

6.

Jakie są rządowe plany walki z bezrobociem

(poza emigracją zarobkową)?

7.

Dlaczego powiatowe urzędy pracy są de facto

urzędami statystycznymi ds. bezrobocia i urzędami

rejestracji bezrobotnych, a nie urzędami pośrednic-

twa pracy przyjaznymi dla osób pozostających bez

zatrudnienia?

Czy rząd pracuje nad zmianą tej sytu-

acji?

Co robi rząd w celu tworzenia nowych miejsc

pracy?

8.

Jaka jest propozycja rządu dla ogromnej liczby

Polaków – emigrantów zarobkowych?

Co stałoby się,

gdyby wszyscy oni wrócili do Polski?

9.

Dlaczego ogranicza się środki na aktywne for-

Z poważaniem

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6318)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przestarzałych rozwiązań

przyjętych na gruncie rozporządzenia

ministra edukacji narodowej i sportu

Szanowna Pani Minister!

Przywołany w tytule

akt prawny przedstawia warunki, jakim muszą uczy-

nić zadość szkoły, aby odpowiednio: posiadać klasę

sportową bądź posiadać status szkoły sportowej.

Kryteria te zdezaktualizowały się na przestrzeni

dziesięciu lat.

Szkoły podstawowe, gimnazjalne oraz ponadgim-

nazjalne przechodzą aktualnie okres niżu.

Konse-

sach.

Skoro liczba dzieci zmniejsza się, nie można

stawiać placówkom edukacyjnym tych samych wyma-

gań co przed dziesięcioma laty.

Uważam, że dopóki polskie szkoły nie wyjdą

z niżu, należy zmniejszyć obostrzenia stawiane przez

rozporządzenie.

Aktualnie dużym wyzwaniem jest

zebranie dwadzieściorga dzieci w kolejnych co naj-

237

mniej trzech klasach w celu otworzenia klasy spor-

towej bądź piętnaściorga dzieci w co najmniej dwóch

oddziałach dla szkoły sportowej.

To także duże ogra-

niczenie dla dzieci, które chciałyby się rozwijać, a jest

im to uniemożliwione ze względu na wygórowane

kryteria.

Być może istnieje sposób, aby lepiej rozwią-

zać ten problem.

Jako były sportowiec chciałabym

zaoferować swoją pomoc.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Czy ministerstwo zamierza podjąć prace nad wy-

daniem nowego rozporządzenia?

Jeżeli tak, to kiedy?

2.

W jaki sposób ministerstwo zamierza zaryso-

wać zdezaktualizowane kryteria?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

Łódź, dnia 23 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6319)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie szkodliwego procederu

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilkunastu lat

szerzy się proceder kradzieży różnorodnych elemen-

tów metalowych po to, by następnie sprzedać w punk-

tach skupu złomu.

Łupem złomiarzy pada wszystko,

co można sprzedać na skupie złomu.

Począwszy od

zwykłej sąsiedzkiej kradzieży części czy fragmen-

tów metalowych, poprzez elementy maszyn rolni-

czych, pokryw studzienek kanalizacyjnych, niepo-

wtarzalnych elementów zabytkowych, elementów in-

frastruktury technicznej jak torowiska, przewody

energetycznych linii przesyłowych, ogrodzeń i zabez-

pieczeń po kompletne urządzenia techniczne.

Na-

gminnym procederem jest kradzież z placów budowy,

szczególnie tam, gdzie trudno jest zapewnić stałą

ochronę, jak np. przy budowach dróg i autostrad.

Szkody, które czynią złodzieje metalowych ele-

mentów, są znacznie poważniejsze od zysku, jaki

mogą otrzymać za swój łup w skupie złomu, mimo

że ponoszone – są wielomilionowe.

Znacznie poważ-

niejszym problemem jest stwarzanie zagrożenia zdro-

wia i życia niejednokrotnie dużej ilości osób.

Złomia-

rze dla przysłowiowego kawałka miedzianego drutu

często narażają bezpieczeństwo pasażerów kolei.

Walka z tym procederem jest niezwykle trudna,

gdyż bardzo trudno jest złapać złodziei na gorącym

uczynku, a także udowodnić kradzież.

Ważną rolę

odgrywają w tym prowadzący działalność gospodar-

czą skupu złomu.

Rola ta może być pozytywna lub

negatywna, w szczególności w przestrzeganiu za-

sady sprawdzania dokumentów potwierdzających

legalny sposób pozyskania dostarczanego do punktu

skupu złomu.

Problem ten nie dotyczy tylko Polski.

Inne kra-

je stosują sposoby zabezpieczające przed bezkarnym

złodziejstwem, np. poprzez niewidoczne znakowanie

niektórych elementów metalowych infrastruktury

technicznej.

Pytania do Pana Ministra:

różnorodnych elementów metalowych?

2.

Jakie działania faktyczne i prawne są stoso-

wane jako przeciwdziałanie procederowi kradzieży

złomu?

3.

Jakie są efekty tych działań?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6320)

do ministra rozwoju regionalnego

do programów unijnych

Szanowna Pani Minister!

Fundusze unijne są

ogromną szansą dla naszego kraju.

Ten zastrzyk pie-

niędzy musi zostać jak najpełniej wykorzystany,

a naszym wspólnym celem powinno być zapewnienie

pełnej partycypacji w programach strukturalnych

wszystkim obywatelom.

Chcę poruszyć kwestię do-

stępności programów unijnych dla specyﬁcznych

form prawnych, jakimi są spółdzielnie mieszkaniowe,

w związku z niepokojącymi informacjami, jakie

otrzymałem od prezesa Zarządu Spółdzielni Miesz-

kaniowej Lokatorsko-Własnościowej w Trzebnicy.

Według pana prezesa programy operacyjne w per-

spektywie ﬁnansowania2007–2013niepozwalająna

aplikowanie o środki przeznaczone na poprawę infra-

struktury (np. na wymianę systemu ciepłowniczego

czy remont podwórek) spółdzielniom mieszkanio-

wym.

Przykładem może być Program Operacyjny

„Infrastruktura i środowisko”.

Priorytet 4 tego pro-

gramu umożliwia zdobycie dotacji na dostosowanie

(w zakresie m.in. racjonalizacji gospodarowania od-

padami i ich recyklingu, gospodarki wodno-ściekowej

czy ochrony powietrza), jednakże jego beneﬁcjantami

są przedsiębiorstwa.

Podobnie priorytet 9: Infra-

struktura energetyczna przyjazna środowisku i efek-

tywność energetyczna, mógłby pozwolić wielu spół-

dzielniom mieszkaniowym na termomodernizację

(działanie 9.3), lecz jest skierowany do jednostek sek-

238

tora ﬁnansów publicznych, organizacji pozarządo-

wych oraz kościołów i związków wyznaniowych.

W związku z zarysowaną sytuacją zapytuję:

— Czy spółdzielnie mieszkaniowe mogą ubiegać

się o dotacje z unijnych programów operacyjnych?

Jeśli tak, to z jakich programów spółdzielnie mogą

pozyskać fundusze unijne, konkretnie z których prio-

rytetów i działań?

Na jakiego rodzaju inwestycje

spółdzielnie mieszkaniowe mogą je zdobyć?

— Czy w ramach programów unijnych dostępnych

dla spółdzielni przeprowadzono już nabory wnio-

sków?

Czy planowane są kolejne nabory wniosków do

tych programów?

Z poważaniem

Poseł Marek Łapiński

Warszawa, dnia 20 czerwca 2012 r.

(nr 6321)

do ministra środowiska

w sprawie opóźnień w budowie

zbiornika przeciwpowodziowego

Racibórz Dolny

Szanowny Panie Ministrze!

Zbiornik Racibórz

Dolny jest kluczową inwestycją dla bezpieczeństwa

przeciwpowodziowego doliny Odry oraz jednym

z głównych elementów rządowego „Programu dla

Odry 2006”.

Inwestycja ta ma być zlokalizowana

w województwie śląskim na terenie powiatu racibor-

skiego i wodzisławskiego.

Zbiornik ma obejmować

powierzchnie 26 km

2

.

Według planów podczas wez-

brań rzeki Odry ma pomieścić aż 185 mln m

3

wody,

chroniąc w ten sposób nadodrzańskie gminy przed

zalaniem.

Przygotowywana od lat budowa suchego

zbiornika należy do największych inwestycji hydro-

technicznych w Polsce.

Na jej obszarze leżą dwie

wsie, Nieboczowy i Ligota Tworkowska, które na po-

trzeby budowy zostaną zlikwidowane.

Jeszcze kilka miesięcy temu zapewniano, że bu-

dowa rozpocznie się w 2012 r., a jej zakończenie pla-

nowano do 2015 r.

Kluczowe miało być uzyskanie

pozwolenia na budowę przez Regionalny Zarząd Go-

spodarki Wodnej w Gliwicach.

Wniosek o pozwolenia

z końcem marca został złożony przez RZGW do wo-

jewody, jednak dokumenty okazały się niekompletne,

przez co nie można było rozpocząć procedury wyda-

nia zgody.

Problemem okazał się brak map jednost-

kowych podziałów nieruchomości przejmowanych

przez Skarb Państwa pod budowę zbiornika, jednej

z tzw. decyzji wodnoprawnej oraz kilku wymaganych

specustawą uzgodnień z zarządcami dróg gminnych,

przebiegających przez teren planowanego zbiornika

i w rejonie wałów, które muszą zostać przebudowa-

ne.

Wniosek jednak nie został uzupełniony w termi-

nie, więc zgodnie z przepisami został pozostawiony

bez rozpoznania.

Pomimo zapewnień RZGW, że nowy wniosek zo-

stanie złożony jak najszybciej, istnieje obawa, że bu-

dowa zbiornika nie rozpocznie się ani nie zakończy

według ustalonego planu, czego skutkiem będzie

utrata unijnego doﬁnansowania inwestycji, czyli

300 mln zł.

Niestety, jest to dość duża strata, gdyż cał-

kowity koszt inwestycji szacuje się na ok. 1,7 mld zł.

Przygotowania do budowy zbiornika od samego

początku postępują bardzo powoli i mają swoją długą

historię, ale doświadczenia z powodzi tysiąclecia

w 1997 r. oraz powodzi w 2010 roku nie pozostawiają

wątpliwości, iż bez realizacji tej inwestycji mieszkań-

cy nadodrzańskich gmin będą stale narażeni na po-

ważne straty spowodowane przez katastrofalne wy-

lewy Odry.

dowy zbiornika Racibórz Dolny jeszcze w 2012 r.?

2.

Z jakiego źródła Ministerstwo Środowiska pla-

nuje pozyskać 300 mln zł, które mogą zostać utraco-

ne, jeśli do końca 2015 r. budowa polderu nie zostanie

zakończona?

3.

Jak wygląda aktualny harmonogram realizacji

ww. inwestycji?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Marek Krząkała

i Ryszard Zawadzki

Rybnik, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6322)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Przedszkola niepublicz-

ne protestują przeciwko wprowadzeniu zmian do

blicznych placówek oświatowych.

Zgodnie z art. 5

pkt l ww. ustawy podmiotami uprawnionymi do za-

kładania i prowadzenia placówek oświatowych są:

1) jednostki samorządu terytorialnego,

2) inne osoby prawne,

3) osoby ﬁzyczne.

Projektowana zmiana dotyczy wprowadzenia do

ustawy o ﬁnansachpublicznychzapisuart.90ust.2f

239

ści: Wydatki bieżące stanowiące podstawę ustalenia

wysokości dotacji do niepublicznych przedszkoli

ne przez publiczne przedszkola (...) oraz opłat za ko-

rzystanie z wyżywienia w tych przedszkolach, stano-

wiących dochody budżetu gminy.

Z uwagi na zwiększające się potrzeby edukacji

przedszkolnej mieszkańców w ciągu ostatnich 15 lat

przedszkola niepubliczne rozwijały się bardzo inten-

sywnie – ich liczba stale rosła.

Rozwój ten wspierały

przepisy regulujące ich działalność, co w wielu regio-

nach znakomicie rozwiązało problem z miejscami

w przedszkolach.

Dodatkowo Ministerstwo Edukacji

Narodowej w drodze oﬁcjalnejkampaniiinformacyj-

nej zachęcało osoby ﬁzycznedootwieraniaplacówek

niepublicznych.

Powstały one wszędzie tam, gdzie

samorząd lokalny nie był w stanie zaoferować wy-

starczającej ilości miejsc dla przedszkolaków.

Dotychczasowe zapisy dotyczące dotacji zakładały

równouprawnienie dzieci uczęszczających do przed-

szkoli publicznych oraz niepublicznych.

Wejście w ży-

cie wspomnianych przepisów będzie powodowało ob-

niżenie dotacji dla placówek niepublicznych, która

jest dość istotnym elementem ﬁnansowaniabieżących

wydatków.

W skrajnych przypadkach, w których sa-

morząd zdecyduje o wysokich opłatach dla rodziców

za czas przekraczający wymiar zajęć, dotacja może

zostać obniżona nawet do zera.

Pociągnie to za sobą

zamykanie placówek niepublicznych lub podwyżki

czesnego dla rodziców o kwotę pomniejszonej dotacji.

Taki stan rzeczy doprowadzi do zachwiania wypra-

cowanego przez lata systemu oświaty niepublicznej

dla najmłodszych w Polsce.

Trzeba także podkreślić,

że wydatki samorządów na placówki niepubliczne są

znacząco mniejsze niż środki przeznaczane na pro-

wadzenie placówek publicznych.

1.

Jakie będą skutki wprowadzanych zmian wo-

bec sektora niepublicznych placówek oświatowych?

publicznych?

3.

Jakie są powody zmniejszenia kwoty dotacji dla

niepublicznych i prywatnych przedszkoli?

4.

Ile jest w Polsce przedszkolaków uczęszczają-

cych do niepublicznych placówek?

5.

Czy proponowane zmiany mogą doprowadzić do

drastycznego zmniejszenia ilości placówek niepu-

blicznych, a co za tym idzie, zmusić gminy do zakła-

dania i ponoszenia kosztów budowy i prowadzenia

dodatkowych placówek publicznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Krząkała

Rybnik, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6323)

do ministra spraw wewnętrznych

administracyjnych przez kierownika urzędu

Szanowny Panie Ministrze!

Napływają do mnie

informacje o wątpliwościach kierowników urzędów

stanu cywilnego przy wydawaniu pozytywnych de-

cyzji administracyjnych oraz stosowaniu różnej prak-

tyki w tym zakresie, przy braku jednoznacznego sta-

nowiska ze strony organów nadzoru.

Rozstrzygnięcia

wymaga kwestia, czy jest podstawa prawna do wy-

dawania pozytywnych decyzji administracyjnych

wach uregulowanych w art. 28, 34, 35, 36, 70, 73 i 87

ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego.

Z informa-

cji, które posiadam, wynika, że po ogłoszeniu wyroku

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie

z 12 sierpnia 2010 r., syg.

akt II SA/O/415/10, wielu

kierowników, w tym największych urzędów w Polsce,

odstąpiło od wydawania takich decyzji, uznając, że

tylko w sytuacji odmowy dokonania rejestracji okre-

ślonego zdarzenia wymagane jest wydanie decyzji

administracyjnej.

W przeciwnym razie wystarczającą

formą jest dokonanie rejestracji w akcie stanu cywil-

nego.

Znajduje to potwierdzenie w art. 7 ust. 4 Prawa

o aktach stanu cywilnego.

Stosowana od lat prakty-

ka wydawania pozytywnych decyzji administracyj-

nych przez kierownika USC, ma swoją genezę w prze-

pisach sprzed 1987 r., kiedy to dokonanie rejestracji

w aktach stanu cywilnego poprzedzone być musiało

wydaniem zezwolenia przez organ nadzoru.

Wynika-

ło to jednak wprost z obowiązującego wówczas pra-

wa.

Ustawa z 29 września 1986 r. już takich zapisów

nie posiada.

Słuszne więc wydaje się stanowisko tych

kierowników USC, którzy uznają, że decyzja admi-

nistracyjna jako dokument o charakterze zewnętrz-

nym, kończącym sprawę, nie znajduje tutaj ani praw-

nego, ani logicznego uzasadnienia.

Mając na uwadze

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego,

w tym w szczególności art. 6, 8 i 12, które mówią, że

organy administracji publicznej działają na podsta-

wie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do

władzy publicznej oraz szybko, posługując się naj-

prostszymi środkami, wskazane byłoby jak najszyb-

sze rozwiązanie tej kwestii.

Stosowanie różnych

praktyk przez kierowników USC, działających w opar-

ciu o ten sam akt prawny, z jednej strony obniża ich

autorytet oraz autorytet państwa, a z drugiej strony

naraża na zarzut wydawania decyzji z rażącym na-

ruszeniem prawa.

Istnieje również duże prawdopo-

dobieństwo złożenia skargi na bezczynność lub prze-

wlekłe prowadzenie sprawy i na poważne konsekwen-

cje prawne w stosunku do kierownika USC.

istnieje (i ewentualnie, jaka) podstawa prawna do

240

wydawania pozytywnych decyzji administracyjnych

Z poważaniem

Poseł Tomasz Smolarz

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6324)

do ministra pracy i polityki społecznej

nieposiadających meldunku

Szanowny Panie Ministrze!

Art. 2 ustawy z dnia

osobistych mówi, że osoba przebywająca na teryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wy-

konywać obowiązek meldunkowy określony w usta-

wie, natomiast art. 5.1. mówi, iż osoba posiadająca

meldować się w miejscu pobytu stałego.

Nowelizacja

ustawy, która wejdzie w życie w 2014 r., zlikwiduje

obowiązek meldunku.

Mimo tego, iż w obecnym sys-

temie prawnym meldunek ma charakter czysto ewi-

dencyjny, jego brak często stanowi problem w podję-

ciu pracy czy w ubieganiu się o rentę z tytułu niezdol-

ności do pracy lub emeryturę.

Zgodnie z art. 221 § 1

Kodeksu pracy pracodawca ma prawo żądać od osoby

(adresu do korespondencji), natomiast niejednokrot-

nie zdarza się, że wymagany jest adres stałego poby-

tu.

Jego brak stanowi przyczynę odmowy zatrudnie-

nia.

Po 2014 r. problem ten rozwiąże się, jednak

w chwili obecnej osoby bez meldunku są dyskrymi-

nowane na rynku pracy.

W „Gazecie Prawnej” z dnia

23 marca 2012 r. pojawił się artykuł dotyczący sytu-

acji, w której oddział czy inspektorat ZUS odmówił

rozpoznania wniosku na przykład o rentę z tytułu

niezdolności do pracy czy emeryturę, jeśli został on

złożony przez ubezpieczonego, który nie ma stałego

meldunku.

Jak widać meldunek ma znaczenie dla

osób, które go nie posiadają, bowiem w życiu codzien-

nym napotykają szereg utrudnień.

Proszę o odpowiedź na następujące pytanie: Jak

z punktu widzenia przepisów Kodeksu pracy lub ustaw

dotyczących świadczeń społecznych radzić mają sobie

z dostępem do rynku pracy lub z ubieganiem się

o świadczenia osoby, które nie są w stanie uzyskać

zameldowania (na pobyt stały lub czasowy)?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Smolarz

(nr 6325)

do prezesa Rady Ministrów

„Solidarność pokoleń.

zesa interpelację w sprawie rządowego programu

Szanowny Panie Premierze!

W 2008 r. został

przyjęty program „Solidarność pokoleń.

Działania

50+”.

Jak się wydaje, ma on na celu przede wszyst-

kim pomoc oraz aktywizację osób po 50. roku życia.

Jak podkreślało Centrum Informacyjne Rządu, za-

sadniczym celem programu jest osiągnięcie do roku

2020 wskaźnika zatrudnienia na poziomie 50% dla

osób w wieku 55–64 lat.

Do zrealizowania tego za-

dania potrzebne są działania z zakresu zachęt ﬁ-

nansowych, przeciwdziałania dyskryminacji ze wzglę-

du na wiek i płeć, poprawy atrakcyjności i warun-

ków pracy, a przede wszystkim promocji szkoleń.

Największe wątpliwości budzi szczególnie organizo-

wanie wszelkiego rodzaju szkoleń i kursów mają-

cych na celu dostosowanie osób starszych do realiów

dzisiejszego rynku pracy.

Zwłaszcza niepokojące są

informacje o planie wydatkowania ponad 60 mln zł

na organizację kolejnych szkoleń i kursów, co do któ-

rych istnieją poważne obiekcje, czy spełniają swoją

zasadniczą funkcję.

1.

Jakie są planowane nakłady ﬁnansowenaor-

ganizację szkoleń i kursów w ramach wspomnianego

programu na rok 2012 oraz na rok 2013?

2.

Jakie już zostały poniesione nakłady ﬁnanso-

we od początku istnienia programu oraz jakie są

przewidziane do końca trwania wspomnianego pro-

gramu?

3.

Ile osób w wieku powyżej 50 lat znalazło dziś

zatrudnienie dzięki temu programowi?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

Gliwice, dnia 28 czerwca 2012 r.

241

Interpelacja

(nr 6326)

do ministra zdrowia

w sprawie braku zapłaty za nadwykonania

oraz wstrzymania zabiegów planowych

Szanowny Panie Ministrze!

Kilka dni temu ogól-

nopolskie i regionalne media alarmowały o skanda-

licznej sytuacji, do jakiej doszło w Wojewódzkim Pu-

blicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej im. Karola

należy do najlepszych placówek w Polsce zachodniej

i jako jeden z nielicznych nie ma zadłużenia, wstrzy-

mał wykonanie planowych zabiegów operacyjnych.

Powodem jest brak wypłat z Narodowego Funduszu

Zdrowia na konta szpitala.

Wysokość zaległych na-

leżności sięga 14 mln zł za ubiegły rok oraz 6,5 mln

zł za pierwsze półrocze 2012 r.

Wstrzymanie zapla-

nowanych zabiegów na oddziałach ma potrwać co

najmniej do dnia 31 lipca 2012 r.

Dotąd zielonogórski szpital radził sobie znakomi-

cie i miał opinię dobrze zarządzanej placówki.

Nie-

stety decyzje dyrekcji zakładu spowodowały wśród

pacjentów poruszenie i strach przed kolejnymi decy-

zjami, które mogą pojawić się lada moment.

Sytuacja

staje się powoli dramatyczna.

Dyrekcja szpitala i wszyscy mieszkańcy regionu

ponoszą dziś konsekwencje decyzji, które podejmują

lekarze chcący wykonywać należycie swoje obowiąz-

ki.

Przypomnę tylko, że NFZ nie zapłacił szpitalowi

za tzw. nadwykonania wynikające z leczenia pacjen-

tów, którzy nie znaleźli opieki medycznej w placów-

kach powiatowych mających kontrakty z lubuskim

NFZ.

Placówki te, w większości kierowane przez

spółki, nie chcą realizować podstawowej opieki me-

dycznej, która jest opłacana znacznie gorzej przez

NFZ, i kierują pacjentów do szpitala wojewódzkiego

w Zielonej Górze.

Tymczasem jak wynika z prawa pacjenta do świad-

czeń zdrowotnych, przestrzeganie praw pacjenta jest

wotnych, osób wykonujących zawód medyczny oraz

zdrowotnych.

Jednocześnie pacjent ma prawo do

niom aktualnej wiedzy medycznej.

Biorąc pod uwagę zaistniałe fakty, zwracam się

oddziale NFZ celem dokonania analizy braku zapła-

ty za nadwykonania na rzecz szpitala wojewódzkiego

w Zielonej Górze oraz spowodowania tejże zapłaty?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia posiada realny plan

działania, który doprowadzi do skrócenia oczekiwa-

nia na zabiegi operacyjne?

3.

Czy Ministerstwo Zdrowia zna powyższe przy-

padki i reaguje na przekazywanie pacjentów z placó-

wek leczniczych prowadzonych przez spółki do szpi-

tali publicznych kierowanych przez samorządy celem

uniknięcia strat ﬁnansowych?

Poseł Jerzy Materna

Interpelacja

(nr 6327)

do ministra zdrowia

w sprawie dużej dysproporcji w dostępie

interpelację w sprawie dużej dysproporcji w dostępie

leźli się pacjenci oczekujący na zabiegi okulistyczne.

W raporcie o dostępie do opieki okulistycznej

w Polsce, opracowanym przez fundację Watch Health

Care, autorzy zwracają uwagę na liczne bariery sys-

temowe, które powodują, że pacjenci oczekują nawet

kilka lat na zabieg usunięcia jaskry czy zaćmy.

Wska-

zują przede wszystkim na problem zbyt niskich limi-

tów, jakie NFZ przyznaje szpitalom na operacje oku-

listyczne, oraz niewłaściwy sposób rozdzielania pie-

niędzy na zabiegi w poszczególnych regionach.

Obec-

ny system rozdzielania środków ﬁnansowych,oparty

na kryterium liczby ubezpieczonych zarejestrowa-

nych w województwach, powoduje, że najwięcej otrzy-

mują najbardziej zaludnione regiony, tj. śląskie, ma-

zowieckie czy dolnośląskie.

Efektem jest ogromna

dysproporcja w dostępie do świadczeń – pacjenci re-

gionów gęsto zaludnionych oczekują na zabieg śred-

nio od 8 miesięcy do22 miesięcy, natomiast pacjenci

z regionów z mniejszą liczbą ubezpieczonych oczeku-

ją nawet kilka lat.

Niewłaściwe kryterium podziału

środków sprawia zatem, że pieniądze nie są kierowane

tam, gdzie jest największe zapotrzebowanie na zabie-

gi okulistyczne, i powstają najdłuższe kolejki.

Powsta-

ła w ten sposób ogromna dysproporcja w dostępie do

zabiegów okulistycznych, i to pomimo iż świadczenia

okulistyczne są wycenione wysoko i w skali kraju pie-

niędzy jest sporo.

Zdaniem specjalistów NFZ powi-

nien zmniejszyć wycenę operacji, a w zamian zwięk-

szyć lecznicom limity na operacje, co znacznie rozła-

dowałoby kolejki.

242

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia monitoruje dostęp-

ność opieki okulistycznej w Polsce?

zmiany nieefektywnego sposobu rozdziału środ-

ków przez NFZ na zabiegi okulistyczne, tak by zli-

kwidować nierównomierny dostęp pacjentów do

tych usług?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6328)

do ministra skarbu państwa

rozdzielni gazu w Kolbuszowej

Szanowny Panie Ministrze!

Z dużym niepokojem

przyjąłem wiadomość o planowanej likwidacji roz-

dzielni gazu w Kolbuszowej.

Obszar, który zaś obej-

muje, miałby zostać dany pod opiekę zakładu gazow-

niczego w Mielcu.

Rozdzielnia gazu w Kolbuszowej działa na obsza-

rze całego powiatu kolbuszowskiego, zapewniając

bezpieczeństwo gazowe dla ponad 60 tysięcy miesz-

kańców.

Posiada wykwaliﬁkowaną, profesjonalną

obsługę w biurze, jaki i wśród fachowców.

Ostatnimi

czasy wyremontowana została także placówka, w któ-

rej mieści się kolbuszowska gazownia, spełniając

wszystkie wymogi, jakie są niezbędne do sprawnego

jej funkcjonowania.

Lokalizacja gazowni pozwala na-

tomiast na szybkie i sprawne reagowanie w sytu-

acjach wyjątkowych.

Działania służb stacji doskona-

le sprawdzają się w praktyce.

Mieszkańcy powiatu

kolbuszowskiego czują się bezpieczni, wiedząc, że

w szybki i fachowy sposób mogą liczyć na pomoc

w sytuacjach awaryjnych i niebezpiecznych dla zdro-

wia i życia ludzi, związanych z użytkowaniem gazu.

Niezrozumiały i nie do przyjęcia jest zatem fakt

jej usunięcia, pozostawiający mieszkańców powiatu

pod opieką zakładu gazowniczego w Mielcu.

Jak moż-

na zapewniać ludziom bezpieczeństwo oraz liczyć na

skuteczną, a w szczególności szybką pomoc, jeśli naj-

bliższy zakład gazowniczy będzie oddalony od Kol-

buszowej o 30 km?

A co z miejscowościami dalej po-

łożonymi?

Dystans do pokonania między nimi będzie

wynosił nawet 50 km.

Poszukiwanie bardzo wątpliwych oszczędności nie

powinno być skutkiem zagrożenia bezpieczeństwa

ludzkiego.

Dodatkowo spowoduje to kolejne zwolnienia

rynku pracy poprzez zwolnienia pracowników.

Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że planowana re-

strukturyzacja to w rzeczywistości kolejny już krok

w celu faktycznej likwidacji instytucji powiatowych

działających na terenie województwa, prowadzący

w konsekwencji do zniesienia powiatów z mapy po-

działu administracyjnego kraju.

2.

Czy resort uważa, że likwidacja rozdzielni gazu

jest konieczna?

Jeśli tak, to jakimi kryteriami kieru-

je się ministerstwo?

3.

Jakie i ile oszczędności ma przynieść usunięcie

ww. placówki?

gazu w powiecie kolbuszowskim?

5.

Co stanie się z pracownikami gazowni w Kol-

buszowej?

6.

Czy nie uważa Pan, że przy zwiększonym ob-

szarze zakładu gazowniczego w Mielcu spadnie bez-

pieczeństwo oraz szybkość reagowania i podejmowa-

nia decyzji w sytuacjach kryzysowych w powiecie

kolbuszowskim?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Chmielowiec

(nr 6329)

do ministra transportu,

podwykonawców wykonujących

publiczne budowy

ﬁnansowejpodwykonawcówwykonującychpublicz-

ne budowy.

matyczną sytuacją ﬁnansową,wjakiejznaleźlisię

podwykonawcy wykonujący publiczne budowy zleco-

tostrad.

Przedsiębiorcy ci zagrożeni są bankructwem

z powodu zatorów płatniczych, ponieważ nie tylko

opłacili wszystkie roboty i materiały, ale muszą za-

płacić podatek VAT od kwot, których jeszcze nie

otrzymali.

W szczególnie ciężkim położeniu znalazły

się ﬁrmy,którymniezapłaconozabudowęautostrad,

243

a w ciągu 30 dni muszą wyłożyć ogromne sumy na

uiszczenie podatku VAT.

Sytuacja, w której publiczny

inwestor nie płaci podwykonawcom w terminie,

a sam po otrzymaniu od nich faktury może odpisać

VAT, choć nie poniósł jeszcze żadnych kosztów, jest

wysoce niesprawiedliwa i podważa zaufanie obywa-

teli do instytucji państwowych.

Firmy budujące dro-

gi, mosty i stadiony na turniej ﬁnałowyUEFAEuro

2012 podjęły ogromny wysiłek ﬁnansowy,abyprzy-

gotować infrastrukturę krajową na to wydarzenie.

Pozwolenie na ich bankructwo spowodowane niewy-

wiązaniem się z umowy publicznego inwestora oraz

sztywnymi przepisami dotyczącymi podatku VAT

byłoby ogromnym uderzeniem w sektor budowlany

i poważną stratą dla polskiej gospodarki.

Pan Minister obiecał pomoc dla podwykonawców,

zwłaszcza tych, którzy nie mogą doczekać się zapłaty

za materiały i prace wykonane na publicznych budo-

wiedź na następujące pytania:

prawić sytuację ﬁnansową ww. ﬁrm budowlanych

i uchronić gospodarkę przed falą bankructw?

2.

Czy ministerstwo podejmie działania mające

na celu spełnienie postulatów przedsiębiorców, by

mogli płacić podatek VAT dopiero po uzyskaniu wy-

nagrodzenia za wykonane zlecenie?

Z poważaniem

Posłowie Włodzimierz Bernacki

(nr 6330)

do ministra transportu,

w sprawie zabezpieczenia środków

ﬁnansowych na budowę obwodnicy Wielunia

Szanowny Panie Ministrze!

W nawiązaniu do pi-

sma, jakie wpłynęło do mojego biura poselskiego,

szej sprawy.

Od 1999 r. trwają starania o rozpoczęcie budowy

obwodnicy Wielunia.

Przez kilka lat dzięki staraniom

władz gminy oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajo-

wych i Autostrad Oddział w Łodzi opracowano projekt

techniczny, dokonano podziałów geodezyjnych i wyku-

piono bądź wywłaszczono nieruchomości przeznaczo-

ne pod obwodnicę, a inwestor otrzymał decyzję o śro-

inwestycji.

Zgodnie z przedstawionymi mi informacja-

mi budowa obwodnicy Wielunia posiada całą doku-

mentację niezbędną do rozpoczęcia inwestycji, której

koszt GDDKiA szacuje na ok 380 mln zł.

Morskiej planuje zabezpieczenie środków ﬁnanso-

wych w przyszłorocznym budżecie na rozpoczęcie

budowy obwodnicy Wielunia?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6331)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie odszkodowań

dla agentów ubezpieczeniowych

ubezpieczeniowi, z którymi rozwiązano umowy agen-

cyjne, mają prawo do starania się o świadczenie wy-

równawcze oraz odszkodowanie na zasadach ogólnych.

O ile jednak istnieją dokładne dyrektywy dotyczące

okoliczności koniecznych do wypłaty świadczenia wy-

równawczego, to zasady ogólne przyznawania odszko-

dowań niemal w każdym przypadku uniemożliwiają

agentom ubezpieczeniowym ich otrzymanie.

Zgodnie z informacją przesłaną przed Biuro Rzecz-

nika Praw Obywatelskich odszkodowanie przysługu-

je jedynie w przypadku, kiedy zaistniała szkoda spo-

wodowana niewykonaniem bądź nienależytym wy-

konaniem umowy.

Zgodnie z przedstawionymi mi

informacjami zerwanie umowy agencyjnej nie jest

uznawane za szkodę, a zatem agentowi nie przysłu-

guje prawo do ubiegania się o odszkodowanie.

1.

Czy ministerstwo planuje podjęcie kroków

zmierzających do rozwiązania problemów związa-

nych z odszkodowaniami dla agentów ubezpieczenio-

wych?

2.

Czy są możliwe takie rozwiązania prawne, któ-

re dawałyby agentom większą gwarancję bezpieczeń-

stwa i możliwość ubiegania się o odszkodowania?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

244

Interpelacja

(nr 6332)

do ministra edukacji narodowej

w ustawie Karta Nauczyciela

Szanowna Pani Minister!

Z doniesień prasowych

wynika, iż Związek Nauczycielstwa Polskiego sondo-

wał nastroje wśród nauczycieli.

Okazało się, że aż

97% nauczycieli w Wielkopolsce chce wziąć udział

w akcji protestacyjnej, a prawie połowa gotowa jest

strajkować.

Sondaż prowadzony był w całej Polsce.

W skali całego kraju protesty poparło 171 tys. na-

uczycieli i pracowników oświaty, czyli 96%.

W ten

sposób nauczyciele zamierzają bronić swoich przywi-

lejów.

Okazuje się, że w naszym regionie na 16,3 tys.

nauczycieli aż 15,8 tys. ma zamiar przyłączyć się do

akcji protestacyjnej.

Związkowcy uważają, że sytu-

acja tego wymaga.

ZNP nie zgadza się z propozycją

zmian w ustawach dotyczących oświaty, przygotowa-

ną przez stronę samorządową Komisji Wspólnej Rzą-

wa proponuje m.in. ograniczenie przywilejów zawar-

tych w Karcie Nauczyciela do tzw. nauczycieli tabli-

cowych.

Wśród postulatów są zwiększenie pensum,

skrócenie do 52 dni urlopu wypoczynkowego, zmiana

zasad udzielania urlopu na poratowanie zdrowia

i odebranie nauczycielom zatrudnionym w małych

miejscowościach dodatku mieszkaniowego i tzw. wiej-

skiego.

ZNP nie zgadza się także na zmianę przepi-

sów, według których możliwe byłoby przekazywanie

samorządowych szkół osobom prawnym lub ﬁzycz-

nym bez względu na liczbę uczniów.

Nauczyciele nie

zgadzają się z proponowanymi przez samorządy

zmianami w Karcie Nauczyciela.

Tymczasem wpro-

wadzenie tych postulatów odbierze nauczycielom po-

czucie stabilizacji, może bezpośrednio odbić się na

jakości kształcenia.

Nauczyciele obawiają się zwol-

nień i ograniczenia etatów.

Wielu nauczycieli może

stracić pracę w wyniku wprowadzenia od września

tego roku nowej podstawy programowej do liceów.

Szacunkowo podaje się, że w wyniku niżu demogra-

ﬁcznegotylkowWielkopolscezwolnieniamajądo-

tknąć 537 nauczycieli.

ga fakt, iż obecne przepisy prawa regulujące status

zawodowy nauczycieli wymagają zmian?

2.

Kiedy znane będą wyniki badań oraz zakończe-

nie prac zespołu, które pozwolą na ocenę zakresu

ewentualnych zmian przepisów prawa?

3.

Czy ministerstwo analizowało wpływ ww.

zmian na poziom kształcenia, w szczególności mam

tu na myśli negatywne skutki społeczne, które mogą

występować szczególnie intensywnie w małych szko-

łach gminnych i wiejskich?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 12 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6333)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planów likwidacji

podatkowej dla twórców

macją otrzymaną od prezesa Stowarzyszenia Pisarzy

Polskich pana Sergiusza Sterna-Wachowiaka, będą-

cą zapowiedzią rozpoczęcia prac legislacyjnych ma-

jących na celu likwidację lub poważne ograniczenie

50-procentowych kosztów uzyskania przychodu dla

twórców, kieruję do Pana Ministra interpelację.

Obecnie takie rozwiązanie gwarantuje art. 22

Nr 14, poz. 176).

Z przekazanych informacji wynika,

że „uprawianie zawodu twórczego często nie daje

wywania szczególnej gotowości przez całe życie i po-

woduje obciążenia dla twórcy, jego rodziny oraz po-

w życie społeczne jest niedoceniony i nie da się prze-

liczyć na pieniądze”.

Autor pisma dodaje: „Twórcy to

nie kilka medialnych gwiazd, a niemała rzesza ma-

larzy, artystów sceny, muzyki, pisarzy, naukowców

rych umysły i praca wnoszą wiele w nasze życie spo-

łeczne”.

Jednocześnie przekonuje, że „powstałe z ty-

tułu likwidacji prawa do 50% ryczałtowego odlicze-

nia kosztów oszczędności dla budżetu państwa były-

by niewielkie, a straty – niepowetowane”.

Swój list

prezes SPP kończy apelem do Pana Premiera o po-

nowne rozważenie zasadności likwidacji czy ograni-

czenia 50% kosztów uzyskania przychodu dla twór-

ców i odstąpienie od zapowiadanych zmian.

— Czy trwają prace legislacyjne związane z likwi -

dacją lub ograniczeniem 50-procentowej ulgi podat-

kowej dla twórców?

— Czy Pan Minister popiera projekt nowelizacji

prawa podatkowego w kierunku wprowadzenia dla

twórców ww. rozwiązań?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

245

Interpelacja

(nr 6334)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie wsparcia ze strony państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Wspieranie różnorod-

nych inicjatyw szeroko pojmowanej ochrony i rewa-

loryzacji dziedzictwa kulturowego Rzeczypospolitej

Obojga Narodów – historycznej spuścizny Polski i jej

wschodnich sąsiadów – pod każdym względem zasłu-

guje na docenienie i wsparcie.

Pragnę w tym kontekście uprzejmie poinformo-

wać, że popieram starania rzymsko-katolickiej para-

ﬁi w Dniepropietrowsku w zakresie rewaloryzacji

kościoła w Dniepropietrowsku.

Skuteczna pomoc

w realizacji powyższego przedsięwzięcia możliwa jest

dzięki przeznaczeniu na nie znaczących nakładów

ﬁnansowych.

Będę zatem szczególnie zobowiązany Panu Mini-

strowi za wsparcie starań rzymskokatolickiej paraﬁi

w Dniepropietrowsku.

W świetle powyższego uprzejmie zapytuję:

Czy w ramach programu ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego istnieją możliwości ubiegania się

o doﬁnansowanieześrodkówpublicznychprojektów

rewaloryzacji zabytkowych obiektów dziedzictwa

kulturowego poza granicami Polski?

Proszę o przekazanie szczegółowych informacji

na temat zasad przyznawania dotacji w zakresie re-

waloryzacji obiektów sakralnych na Ukrainie.

dzictwa narodowego udzielono już wsparcia zabytko-

wym obiektom poza granicami kraju, w szczególności

tym znajdującym się na terytorium Ukrainy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6335)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie Warszawskiej Opery Kameralnej

Szanowny Panie Ministrze!

Niewiele jest w Polsce

instytucji o tak wspaniałej historii, takich dokona-

niach i takim potencjale artystycznym.

Warszawska

Opera Kameralna, stworzona i prowadzona dotych-

czas przez Stefana Sutkowskiego, zbudowała przez

50 lat swojej działalności nadzwyczaj wysokie stan-

dardy działalności artystycznej, a jej sukcesy są zna-

ne i wysoko cenione daleko poza granicami naszego

kraju.

WOK dysponuje olbrzymim potencjałem arty-

stycznym, jest instytucją słusznie uważaną za jedną

z najwspanialszych placówek artystycznych naszego

kraju.

Do najważniejszych, wręcz pomnikowych, do-

konań WOK należą m.in:

— stworzenie zespołu wybitnych artystów śpie -

waków i instrumentalistów, którzy w kraju i w czasie

licznych tournée zagranicznych od lat z wielkim po-

wodzeniem rozsławiają dokonania polskiej kultury

muzycznej,

— stworzenie unikalnego działu badań nad pol -

ską muzyką dawnych epok; opracowanie i wydawanie

w formie nutowej i dyskograﬁcznejdziełzapomnia-

nych lub pomijanych dotychczas w dorobku polskiej

kultury muzycznej, wielotomowe dzieło „Historia

muzyki polskiej”, ogromna ilość nagrań płytowych

realizowanych przez wybitnych artystów WOK,

— stworzenie i rozwój wyjątkowego zespołu arty -

stów grających na historycznych instrumentach

z epoki baroku i klasycyzmu – Musica Antiqua Col-

legium Varsoviense; MACV dzięki najwyższej kom-

petencji i doświadczeniu (np. w wykonywaniu oper

barokowych) jest prawdziwym unikatem na skalę

europejską,

— realizacja siłami własnych artystów ogromnej

liczby festiwali i cyklów programowych – Festiwal

Oper Staropolskich, Festiwal Oper Barokowych, cykl

„Muzyka staropolska w zabytkach Warszawy”, cykl

„Ad hymnos ad cantus”, festiwale oper Monteverdie-

go, Haendla, Rossiniego, Festiwal Polskich Oper

Współczesnych, cykl muzyczny „Oda do Europy”,

wreszcie jedyny na świecie Festiwal Mozartowski

prezentujący wszystkie dzieła sceniczne W.A. Mozar-

ta – najbardziej znany festiwal WOK, wymieniany

np. w rankingu Financial Times w dziale must see

wśród najwybitniejszych światowych wydarzeń arty-

stycznych.

Od kilku lat Sejmik Województwa Mazowieckiego,

który jest podmiotem ﬁnansującymWOK,systema-

tycznie obniża wysokość środków przyznawanych na

działalność opery.

Z początkowych 23,4 mln PLN

w roku 2008 po kolejnych cięciach w roku 2012 przy-

znano 14,6 mln zł.

Takie zmiany mają oczywiście ka-

tastrofalne skutki dla możliwości realizacji zadań ar-

tystycznych, a większość środków pochłania bieżące

utrzymanie teatru.

Dyrekcja rozpoczęła proces reduk-

cji kosztów, w tym zwolniono w latach 2010–2011 łącz-

nie 45 osób.

Dzięki wysiłkowi zespołu i dobrowolnemu

„opodatkowaniu się” wykonawców (o 15% mniejsze

honorarium za występy) udało się utrzymać zakres

i jakość działalności artystycznej.

Już po zatwierdzeniu budżetu WOK na rok 2012

urząd marszałkowski zmniejszył dotację dla tej in-

stytucji o 23,55%.

Stało się to w trakcie trwania se-

zonu artystycznego i całkowicie uniemożliwiło reali-

zację planów repertuarowych.

Urząd wyraził wolę,

aby sztandarowe wydarzenie każdego sezonu – Fe-

stiwal Mozartowski – odbyło się zgodnie z wcześniej-

szymi planami, ale wysokości cofniętej dotacji nie

246

zmienił.

To sprawia, że środków na utrzymanie te-

atru i wynagrodzenie artystów zabraknie na począt-

ku października.

Równolegle z drastycznym ograni-

czeniem środków urząd marszałkowski skierował do

WOK kontrolę, która miała zebrać dowody niegospo-

darności.

Wcześniejsze, cykliczne kontrole nigdy ta-

kiej niegospodarności nie wykazywały, nie zgłaszano

też zastrzeżeń do polityki kadrowej i ﬁnansowej

w WOK.

Ta kontrola miała być zupełnie inna.

I była.

Zarówno sposób przeprowadzenia kontroli, jak

i skład oddelegowanych przez urząd kontrolerów

wskazywał, że osoby te realizują z góry założony plan

i nie mają pojęcia o realiach działalności instytucji

artystycznych, a w szczególności o specyﬁcetakiej

placówki jak repertuarowy teatr operowy.

Stało się

jasne, że w kontaktach z Zarządem Sejmiku Woje-

wództwa Mazowieckiego Warszawska Opera Kame-

ralna weszła w nową fazę.

Wobec zaistniałej sytuacji

twórca i dotychczasowy dyrektor opery Stefan Sut-

kowski w geście protestu miesiąc temu złożył swoją

dymisję.

Dotychczas nie przedstawiono dyrekcji WOK oﬁ-

cjalnych wniosków i zaleceń pokontrolnych.

Nie zna-

ją ich też radni sejmiku.

Za to pewne elementy usta-

leń tej szczególnej kontroli zostały przekazane me-

diom i opatrzone sensacyjnymi tytułami, i tworzą

wokół Warszawskiej Opery Kameralnej i jej dyrekcji

atmosferę ﬁnansowegoskandalu.

Cowięcej,napo-

siedzeniu Zarządu Sejmiku Województwa Mazowiec-

kiego w dniu 5 czerwca br. podjęto decyzję o wniesie-

niu do prokuratury wniosku w sprawie podejrzenia

popełnienia przestępstwa przez dyrekcję WOK, a wo-

bec Stefana Sutkowskiego wszczęto postępowanie

dyscyplinarne związane z odwołaniem ze stanowi-

ska.

Powodem ma być „ciężkie naruszenie podstawo-

wych obowiązków pracowniczych”.

Niezależnie od

zasadności wniosku do prokuratury i wyników postę-

powania taka sekwencja wydarzeń daje zarządowi

sejmiku możliwość obsadzenia w WOK swojego urzęd-

nika jako p.o. dyrektora, a co szczególne uniemożli-

wia dotychczasowemu wicedyrektorowi, czyli osobie

najlepiej zorientowanej w funkcjonowaniu instytucji,

możliwość ubiegania się o nominację w wyniku ewen-

tualnego konkursu.

Ponadto zabytkowy budynek teatru użytkowany

od lat przez Warszawską Operę Kameralną, a znaj-

dujący się w zarządzie Sejmiku Województwa Mazo-

wieckiego, jest przedmiotem roszczeń własnościo-

wych ze strony osób trzecich.

Na posiedzeniu w dniu

21 maja zarząd sejmiku zmienił dotychczas obowią-

zujący statut Warszawskiej Opery Kameralnej, wy-

kreślając m.in. zapis o dotychczasowym miejscu pro-

wadzenia działalności.

W sprawę obrony Warszawskiej Opery Kameral-

nej zaangażowała się wielka liczba organizacji, zna-

nych osobistości i ogromna rzesza wielbicieli tej wy-

jątkowej instytucji.

W sprawie WOK wystosowały

pisma najważniejsze stowarzyszenia artystów, twór-

ców i animatorów kultury, między innymi Związek

Artystów Scen Polskich i Stowarzyszenie Polskich

Artystów Muzyków.

Wystosowano list otwarty ludzi

kultury podpisany przez ponad 30 wybitnych twór-

ców.

Z całej Polski, a także ze świata przychodzą peł-

ne troski i oburzenia listy wystosowane przez wybit-

nych artystów i przez instytucje.

Wydaje się, że nie

tylko polskie środowisko artystyczne rozumie powa-

gę sytuacji.

Co szczególnie warte podkreślenia, głosy

poparcia przychodzą z bardzo różnych środowisk,

które zwykle nie wypowiadają się wspólnym głosem.

Artyści Warszawskiej Opery Kameralnej zorganizo-

wali bezprecedensowe akcje, takie jak Noc Mozarta,

w czasie której teatr WOK był oblegany przez ok.

4 tys. widzów, udział w Nocy Muzeów, w czasie której

grali przed innymi instytucjami kultury, wreszcie

spektakularne wykonanie „Requiem” W.A. Mozarta

przed siedzibą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Narodowego.

Wierzę, że sprawa Warszawskiej Opery

Kameralnej stanie się ważnym przyczynkiem do dys-

kusji o warunkach rozwoju kultury narodowej i ochro-

nie trwałości jej instytucji.

1.

Czy Zarząd Województwa Mazowieckiego infor-

o trudniej sytuacji Warszawskiej Opery Kameralnej?

2.

Czy Zarząd Województwa Mazowieckiego zwró-

czy np. prowadził rozmowy na temat współﬁnanso-

wania WOK przez samorząd i ministerstwo?

Jeżeli

3.

Czy minister kultury, z uwagi na trudną sytu-

ację WOK, rozważa możliwość przejęcia opieki nad

Warszawską Operą Kameralną i nadania jej statusu

narodowej instytucji kultury?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 6336)

do ministra transportu,

w sprawie oddzielenia działalności

przez PKP LHS

Linia Hutnicza Szerokotorowa była sztandaro-

wym przedsięwzięciem PKP realizowanym w drugiej

ładunku towarów na granicy.

LHS jest najdłuższą linią szerokotorową w Polsce

247

w Zagłębiu) czy pierwsza, jaką wybudowano, prze-

prawa mostowa posadowiona na palach wielkośred-

nicowych (na rz.

Wiśle, w miejscowości Matiaszów).

Dnia 2 stycznia 2001 r. rozpoczęła swoją działal-

ność spółka PKP LHS sp. z o.o., przejmując wydzie-

lony ze struktur PKP Zakład Eksploatacji PKP

Południowy – Hrubieszów –granica państwa (LHS).

legła bezpośrednio zarządowi PKP.

Tym samym do-

konano historycznego wydarzenia – zmiany nazwy

linii, z „Linii Hutniczo-Siarkowej” na „Linię Hutni-

czą Szerokotorową”.

Nowy zarząd tłumaczy koniecz-

ność tej zmiany kilkuletnim brakiem przewozów

W planach Parlamentu Europejskiego jest oddzie-

lenie działalności przewozowej i zarządzania infra-

strukturą przez PKP LHS.

Należy zwrócić uwagę,

czy UE jest konsekwentna w procesie liberalizacji na

wszystkich rynkach.

Bo czy Komisja Europejska

z równą konsekwencją domaga się liberalizacji w ko-

lejach francuskich i niemieckich?

Komisja transportu Parlamentu Europejskiego

poparła wyłączenie polskiej spółki spod procesu libe-

ralizacji kolei.

Niestety Komisja Europejska przy po-

parciu Rady Unii przeforsowała rezygnację z tego

rozwiązania.

Linia Hutnicza Szerokotorowa to jedyna szeroko-

torowa linia kolejowa w Polsce.

Wybudowana w po-

łowie lat siedemdziesiątych miała służyć transporto-

wi węgla, rudy żelaza i siarki do ówczesnego ZSRR.

W tej chwili LHS jest najdłuższą linią szerokotorową

W świetle powyższych wątpliwości zwracam się

1.

Czy na skutek negatywnej dla LHS opinii Ko-

misji Europejskiej spółka może poważnie zreduko-

wać swoją liczącą 1300 osób załogę?

2.

Co planuje ministerstwo, aby powstrzymać nie-

korzystną decyzję Komisji Europejskiej?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6337)

do ministra transportu,

przedsiębiorstwa Przewozy Regionalne

Strategia opracowywana przez ﬁrmęMcKinsey

przewiduje, że spółka do 2013 r. chce zmniejszyć za-

trudnienie o 1,2 tys. osób: z obecnych 12,7 tys. pra-

cowników do 11,5 tys. Przewoźnik zamierza też zli-

kwidować połączenia z niską frekwencją.

Poza zmniejszeniem zatrudnienia eksperci z ﬁr-

my McKinsey wskazują na konieczność optymalizacji

działalności Przewozów Regionalnych.

Pod tym ha-

słem kryje się m.in.: zamykanie nierentownych po-

łączeń, zamykanie kas biletowych i rozwój innych

kanałów sprzedaży biletów (biletomaty, Internet, te-

lefon), centralizacja zakupów paliwa i taboru, łącze-

nie się województw w grupy zakupowe, jak również

zmniejszenie punktów utrzymania taboru.

Spółka powstała na bazie Sektora Przewozów Pa-

sażerskich PKP (1998–2001), wcześniej dawnych sta-

cji pasażerskich oraz wagonowni obsługujących wa-

gony osobowe.

Spółka obsługuje, poza nielicznymi wyjątkami,

wyłącznie pociągi osobowe i przyspieszone (pod na-

zwą Regio) oraz segment pociągów InterRegio i RE-

GIOekspres.

Międzywojewódzkie pociągi pospieszne

zostały 1 grudnia 2008 r. przejęte przez spółkę PKP

InterCity.

Przewozy Regionalne organizują także

mi oraz pociągi na zamówienie indywidualne.

PKP Przewozy Regionalne formalnie zmieniły

8 grudnia 2009 r. nazwę, usuwając z niej skrót

PKP.

Nowa nazwa spółki została wpisana do Kra-

jowego Rejestru Sądowego i brzmi obecnie Przewo-

zy Regionalne.

Obecnie Przewozy Regionalne to największy

w Polsce kolejowy przewoźnik pasażerski – dziennie

wyjeżdża na tory ok. 2,7 tys. pociągów, z których ko-

rzysta ok. 300 tys. pasażerów.

Oznacza to, że udział

ﬁrmywrynkuprzewozowymliczonyliczbąpodróż-

nych wynosi 43,38%, następnych w kolejności Kolei

Mazowieckich 20,65%, trójmiejskiej SKM 14,54%,

a PKP InterCity 13,12%.

Od końca 2008 r. do połowy

2011 r. liczba pracowników ﬁrmyspadłaz16,4tys.

do 13,3 tys. osób.

Według szacunków w 2009 r. praca

eksploatacyjna Przewozów Regionalnych wyniosła

ok. 64 mln pociągokilometrów, a praca przewozowa

odpowiednio ok. 10 mld pasażerokilometrów.

Przewozy Regionalne w 2010 r. uruchomiły inter-

netowy kanał dystrybucji swoich biletów.

W pierwszej

kolejności została wdrożona możliwość zakupu bile-

tów na relacje bezpośrednie, obsługiwane przez po-

ciągi kategorii InterRegio i REGIOekspres.

248

W związku z powyższym pytam:

1.

Co stanie się ze zwolnionymi 1200 pracownika-

mi spółki Przewozy Regionalne?

2.

Dlaczego reorganizacji kolei regionalnych nie po-

przedza się dogłębną analizą uwzględniającą wszystkie

uwarunkowania i przewidywane skutki?

Ze skutkami

przekształcenia wiąże się duży problem społeczny.

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

(nr 6338)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Jak podaje „Dziennik Gazeta Prawna”, Platforma

Obywatelska oraz premier Donald Tusk w nowym

rozdaniu planują stopniową likwidację KRUS i włą-

czenie ubezpieczonych do ZUS.

Pierwszym krokiem miałoby być uporządkowanie

dy) oraz podawać koszty związane z ich wyproduko-

waniem.

Umożliwi to zmianę sposobu ustalania rol-

niczych składek na ubezpieczenie społeczne.

Będą

cowników i przedsiębiorców.

Likwidacja KRUS wiąże się z utratą pracy blisko

6 tys. pracowników, którzy pracują w 16 oddziałach re-

gionalnych tej instytucji.

Na samych wynagrodzeniach

budżet miałby zarobić 22 mln zł.

Ale to tylko pozorne

oszczędności, bo bezrobotni będą pobierali zasiłki, będą

wnioskowali o pomoc ośrodków pomocy.

Rolnicza „Solidarność” nie godzi się na likwidację

KRUS, a rządowe pomysły mogą spowodować dzie-

sięciokrotne zmniejszenie liczby gospodarstw.

Rząd zapowiada nowe obciążenia ﬁnansowe,któ-

re mogą spowodować likwidację większości gospo-

darstw rodzinnych, których obecnie jest 1,5 mln.

Plan rządowy spowodowałby zmniejszenie ich liczby

do 100, 200 tys. Związek „Solidarność” RI nie zaak-

ceptuje pełnych składek zdrowotnych, likwidacji

KRUS, podatku dochodowego.

1.

Czy Pan Minister uważa za zasadne zlikwido-

wanie KRUS?

2.

Jak według ministerstwa po likwidacji KRUS

zmaleje czy zwiększy się liczba gospodarstw?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 13 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6339)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rozsyłania przez członków rządu

wiadomości SMS zniesławiających pilotów

samolotu TU-154M, który rozbił się

W związku z powtarzającymi się w mediach

informacjami o tym, że politycy Platformy Obywa-

telskiej po katastroﬁewdniu10kwietnia2010r.sa-

molotu z prezydencką delegacją dostali SMS o tre-

ści: Katastrofę spowodowali piloci, którzy zeszli we

ich do tego skłonił – oraz oświadczeniem śp. S. P., że

autorem SMS-a miał być Pan Premier, szef Pana

kancelarii bądź rzecznik rządu, zwracam się z proś-

1.

Czy przedmiotowy SMS został wysłany przez

Pana Premiera bądź któregoś z członków Pana rzą-

du albo pracowników Pana kancelarii?

2.

Kto wydał polecenie jego rozesłania?

Kto sfor-

mułował treść przedmiotowej wiadomości?

Czy au-

torem jest podmiot/osoba wynagradzana z bu-

dżetu państwa (np. ﬁrmaPR-owska)?

3.

Czy po ujawnieniu przez śp. S. P. powyższej in-

formacji polecił Pan podległym Panu służbom, aby

sprawdziły, kto był jego pierwotnym nadawcą?

4.

Czy SMS został wysłany z polskiej sieci?

5.

Czy ujawniono, czy nadawca tego SMS-a działał

na zlecenie bądź z inspiracji rosyjskich służb specjal-

nych?

6.

Ile osób otrzymało przedmiotowy SMS?

informacji podjął Pan działania zmierzające do spro-

stowania informacji rozsyłanej wśród podległych

Panu urzędników i parlamentarzystów partii, któ-

rą Pan kieruje?

Jeśli tak, to jakie?

Jeśli nie, proszę

o informację, czemu nie podjął Pan działań w celu

ochrony dobrego imienia poległych na służbie

polskich oﬁcerówpilotującychwdniu10kwietnia

2010 r. samolot TU-154M nr 101?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 27 czerwca 2012 r.

249

Interpelacja

(nr 6340)

do prezesa Rady Ministrów

W związku z kolejnymi informacjami dotyczący-

mi grupy Dolnośląskie Surowce Skalne, która wy-

transferowała z, do niedawna państwowej, Kieleckiej

Kopalni Surowców Mineralnych ponad 170 000 000 zł,

a następnie nie wywiązała się z realizowanego na

rzecz Skarbu Państwa kontraktu na budowę auto-

strady A2 i oszukała dziesiątki podwykonawców,

a obecnie zalega ze spłatą zobowiązań na kwotę po-

nad 700 000 000 zł, uprzejmie proszę o odpowiedź na

1.

Czy w kierownictwie spółek Dolnośląskie Su-

rowce Skalne (SA i sp. z o.o.) zatrudniona jest, bądź

była, córka byłego wicepremiera w Pana rządzie?

2.

Jeśli tak, kiedy wszedł Pan w posiadanie tej

informacji i w jakich okolicznościach?

3.

Czy przedmiotowy fakt miał wpływ na przy-

znawanie grupie DSS lukratywnych kontraktów

państwowych, z których nigdy się nie wywiązała?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Interpelacja

(nr 6341)

do ministra transportu,

podróżujących z dziećmi

W związku z kolejnymi odcinkami nowych auto-

strad oddawanymi do użytku, których średnia cena

budowy za l km jest najwyższa w Europie, proszę

o odpowiedź na następujące pytania:

1.

W ilu miejscach obsługi podróżnych są pokoje

dla matki z dzieckiem, a w ilu zainstalowane są prze-

wijaki umożliwiające przewijanie niemowląt?

2.

Jaki jest jednostkowy koszt zapewnienia dla

matki pokoju z dzieckiem na etapie projektowania

MOP?

3.

Jaki jest jednostkowy koszt zapewnienia dla

4.

Jaki jest jednostkowy koszt zamontowania

przewijaka na etapie projektowania MOP?

5.

Jaki jest jednostkowy koszt zamontowania

przewijaka w istniejącym MOP?

6.

Dlaczego projektując MOP nie uwzględniono

potrzeb osób podróżujących z małymi dziećmi?

7.

Czy powstał plan dostosowania już istniejących

MOP do potrzeb osób podróżujących z małymi dzieć-

mi?

Jakie są jego założenia?

8.

Czy zostanie wprowadzony obowiązek zapew-

nienia pokojów dla matki z dzieckiem oraz montażu

przewijaków w nowo planowanych MOP?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 6342)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie udzielonej przez rząd

pomocy ﬁnansowej dla TVP SA

pieniem w TVP przez Ministerstwo Rolnictwa czasu

reklamowego w celu promowania Agencji Restruk-

turyzacji i Modernizacji Rolnictwa w trakcie Euro

2012 proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Jaki jest całkowity koszt przedmiotowej akcji

promocyjnej?

2.

Czy była ona konsultowana z Panem Premie-

rem, a jeśli tak, to jakimi względami się Pan kiero-

wał, wydając zgodę na takie obciążenie budżetu

w dobie kryzysu finansów publicznych?

3.

Czy prezes TVP zwracał się do Pana z prośbą

o pomoc finansową?

O jaką kwotę chodziło?

4.

Ile obecnie wynosi dziura w budżecie TVP?

5.

Czy akcja promocyjna ma faktycznie na celu

dofinansowanie TVP w okresie, gdy jej sytuacja fi-

nansowa jest katastrofalna w wyniku mikrosko-

pijnych wpływów z abonamentu, do którego nie-

płacenia wzywał Pan w kwietniu 2008 r.?

6.

Czy tego rodzaju ukryty sposób doﬁnansowy-

wania TVP z budżetu nie narusza art. 107 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

7.

Jakie sankcje grożą Polsce w przypadku, gdyby

Komisja Europejska uznała opisaną powyżej akcję

reklamową jako naruszenie powyższej normy?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

250

Interpelacja

(nr 6343)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie poszukiwania

dokumentów Komisji Weryﬁkacyjnej ds. WSI

W związku z informacjami o rozsyłaniu przez

Kancelarię Prezydenta RP pism do podległych Panu

urzędów i służb z pytaniem o lokalizację materia-

łów badanych przez Komisję Weryﬁkacyjnąds.WSI

proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Które z podległych Panu urzędów otrzymały

pismo z Kancelarii Prezydenta RP w powyższej

sprawie?

2.

O jakie konkretnie materiały pyta Kancelaria

Prezydenta RP – materiał jawny/oznaczony klauzu-

lą?

Jeśli tak, to jaką: pismo, notatka, jednostka ar-

chiwalna?

Proszę o podanie sygnatur powyższych

materiałów.

Pragnę przypomnieć, że zgodnie z usta-

wą o ochronie informacji niejawnych wszystkie te

informacje są jawne.

3.

Czy wnioskowane materiały dotyczą informa-

cji o:

— osobach udzielającym służbom specjalnym po -

mocy w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpo-

znawczych?

— szczegółowych formach i zasadach przeprowa -

dzania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz

kach i metodach?

— o osobie, jeżeli zostały uzyskane w wyniku

prowadzonych przez organy, służby lub instytucje

państwowe czynności operacyjno- rozpoznawczych?

4.

Jaka jest podstawa prawna i faktyczna do żą-

dania przez Kancelarię Prezydenta RP powyższych

materiałów?

5.

Czy wnioskowane przez Kancelarię Prezyden-

ta RP materiały zostały jej przesłane?

Jeśli tak, to

kiedy, kto podjął taką decyzję, na kiedy wyznaczono

termin zwrotu powyższych materiałów?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 6344)

do ministra transportu,

dzonymi pracami Sejmu nad nowelizacją ustawy Pra-

wo o ruchu drogowym pragnę przedstawić stanowi-

sko interweniujących w moim biurze poselskim

przedstawicieli branży motoryzacyjnej w Polsce, któ-

rzy są zaniepokojeni przygotowanymi przez mini-

sterstwo propozycjami nowych przepisów do ww.

ustawy.

Otóż przepisy te, mające na celu implemen-

tację europejskiej dyrektywy 2007/46/WE, dotyczącej

homologacji pojazdów i części motoryzacyjnych, roz-

szerzają obowiązek homologacji niemalże na każdą

produkowaną część motoryzacyjną, z wyjątkiem ta-

kich elementów jak klocki hamulcowe czy amortyza-

tory.

Kosztownemu procesowi homologacji będą mu-

siały być poddawane np. przysłowiowe spinki do ta-

picerki.

Tymczasem w wielu krajach UE implementacja

dyrektywy odbyła się wprost, poprzez przeniesienie

jej zapisów do prawa krajowego.

Przygotowana no-

wela zawierająca rozszerzenie tych zapisów o propo-

zycje wypracowane w ministerstwie będzie, zdaniem

ekspertów niezależnej branży motoryzacyjnej w Pol-

sce, działać na niekorzyść polskich producentów czę-

ści motoryzacyjnych, dystrybutorów, a także samych

kierowców.

Spowoduje to bowiem podniesienie cen

części zamiennych nawet o 20%, a tym samym do-

prowadzi do zmniejszenia popytu na naprawy oraz

części pochodzące z legalnych źródeł.

Proponowane rozszerzenie zapisów w noweli

stwarza duże niebezpieczeństwo, iż polskie przedsię-

biorstwa staną się mniej konkurencyjne w stosunku

do ﬁrm z innych krajów Unii Europejskiej.

W ten

sposób ustawa, która w zamyśle miałaby przyczynić

się do poprawy bezpieczeństwa, odniosłaby skutek

odwrotny.

Czy rozszerzenie w polskim prawie obowiązku

homologacji na większą liczbę części, niż przewiduje

to dyrektywa unijna, jest zasadne?

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo

w celu wykluczenia negatywnych skutków rządowe-

go projektu ustawy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ewa Malik

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

251

Interpelacja

(nr 6345)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Sprawa budowy ob-

wodnicy kłodzkiej była wielokrotnie podejmowana

w interpelacjach poselskich, ponieważ inwestycja

ma bardzo istotne znaczenie dla rozwoju miasta, jak

również bezpieczeństwa mieszkańców Kłodzka

i okolic.

W odpowiedzi na interpelację nr 7477 posła na

Sejm RP IV kadencji Czesława Pogody podsekretarz

Skowroński informował, że realizację pierwszego

etapu obwodnicy zaplanowano na lata 2007–2009.

Z uzyskanej odpowiedzi można wnioskować, że inwe-

stycja jest w trakcie przygotowywania do realizacji.

Natomiast w odpowiedzi na interpelację nr 3878,

złożoną przez posła na Sejm RP VI kadencji Andrze-

ja Dąbrowskiego, stwierdzono, że inwestycja zostanie

wymogów formalnoprawnych i uzyskania środków

ﬁnansowych.

Zapytuję Pana Ministra:

1.

W jakim terminie przewidywane jest ostatecz-

nie ukończenie etapu prac przygotowawczych, obej-

mujących zebranie niezbędnej dokumentacji do wy-

2.

Kiedy można spodziewać się precyzyjnego okre-

ślenia kosztów inwestycji i aktualizacji programu jej

ﬁnansowania?

3.

Dlaczego odstąpiono od projektu realizacji in-

westycji przewidzianego na lata 2007–2009?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Kłodzko, dnia 22 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6346)

do ministra środowiska

w sprawie procedury skupu butelek w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Dbałość o ochronę

środowiska naturalnego oraz edukacja ekologiczna

naszego społeczeństwa, a w szczególności dzieci i mło-

dzieży, jest bardzo istotną kwestią.

Młodym ludziom

należy wpajać zachowania ekologiczne, tak aby mogli

oni przekazywać swoją wiedzę rówieśnikom i rodzi-

com.

Jednakże nawet tak prozaiczne zachowania, jak

segregacja śmieci czy też skup butelek spotykają się

z poważnym utrudnieniem w naszym kraju.

W Polsce właściwie nie funkcjonuje sprawna pro-

cedura skupu butelek.

Jeżeli ktoś chce wymienić bu-

telkę po napoju, musi się udać do sklepu, w którym

ją zakupił i dodatkowo okazać paragon.

Prowadzenie

samodzielnych skupów butelek jest prawie nieopła-

calne.

Kwestia ta została zupełnie inaczej rozwiąza-

na u naszych zachodnich sąsiadów.

W Niemczech czy

też w Norwegii przy każdym sklepie można spotkać

automaty do skupu butelek.

W otwory o różnych

średnicach wrzuca się puste butelki, automat segre-

guje je za nas, przelicza liczbę i wydaje paragon.

Moż-

na udać się z nim do sklepu i zapłacić za zakup no-

wych produktów lub odebrać gotówkę.

Rozwiązanie

takie niweluje zaangażowanie człowieka w proces

segregacji, jest łatwe, szybkie i ogólnodostępne,

a przede wszystkim ekologiczne.

Uważam, iż należy

zastanowić się nad wprowadzeniem takiego rozwią-

zania również w naszym kraju.

Prawdą jest, że należy popularyzować ekologiczne

zachowania, chronić środowisko naturalne oraz roz-

wijać edukację ekologiczną naszego społeczeństwa.

Jednakże do obowiązków państwa należy ułatwianie

i sprzyjanie działalności ekologicznej obywateli.

2.

Czy istnieje akt prawny regulujący kwestię sku-

pu butelek?

3.

Dlaczego prozaiczna sprawa segregacji i skupu

butelek jest zaniedbywana?

4.

Czy jest szansa na wprowadzenie rozwiązań

funkcjonujących u naszych sąsiadów?

5.

Jaka jest koncepcja edukacji ekologicznej spo-

łeczeństwa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

Chełm, dnia 28 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6347)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wycieczek pracowników ZUS

ﬁnansowanych ze środków

zakładowego funduszu świadczeń socjalnych

Szanowny Panie Ministrze!

Wprowadzony usta-

wą z dnia 4 marca 1994 r. zakładowy fundusz świad-

252

za zadanie wspomagać znajdujących się w trudnej

sytuacji materialnej pracowników i ich rodziny.

Tym-

czasem Polskę obiegła wieść, że pracownicy biłgo-

rajskiego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

wykorzystują środki zgromadzone w funduszu na sﬁ-

nansowanie wycieczki do Rzymu i Watykanu.

Na podstawie art. 8 ust. l ustawy o zakładowym

funduszu świadczeń socjalnych przyznawanie ulgo-

duszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej

z funduszu.

Przedstawiona regulacja w żaden sposób

66 pracowników oddziału ZUS w Biłgoraju wyjeżdża

na bezpłatne wakacje.

Ponadto urzędnicy ogłosili prze-

targ na najlepszą ofertę, a opisane w nim wymagania

oraz tzw. minimum programowe są bardzo obszerne.

Skandaliczny wydaje się być fakt, że urzędnik ma czas

na przygotowanie przetargu wycieczki z obszernym

i szczegółowym opisem atrakcji turystycznych, które

należy obejrzeć, ilości i jakości posiłków w ciągu dnia

oraz innych wygórowanych wymagań, gdy w tym sa-

mym czasie powinien wykonywać swoją pracę.

Sytuacja, w której urzędnicy wyjeżdżają na pięcio-

dniową wycieczkę, jest całkowicie sprzeczna z zasadą

przyznawania świadczeń.

Jak przedstawiono powyżej,

świadczenia z zakładowego funduszu powinny być

przyznawane wyłącznie według kryterium socjalnego.

Jeżeli więc wszyscy pracownicy sfery budżetowej

w naszym kraju mają takie potrzeby socjalne, jak

urzędnicy biłgorajskiego ZUS-u, to państwo powinno

ograniczyć w stosunku do nich swoją politykę społecz-

ną.

Chyba że będzie się ona sprowadzać do ﬁnansowa-

nia wycieczek zamiast żłobków i przedszkoli, układa-

nia listy wygórowanych żądań i planu zwiedzania

zamiast pomocy emerytom i rencistom czy w końcu

ﬁnansowaniabiletówlotniczych(dla66osób!)zamiast

udzielania ﬁnansowej pomocy ludziom, którzy na-

prawdę tego potrzebują.

Przedstawiona sytuacja jest

niedopuszczalna i nie powinna w ogóle mieć miejsca.

Urzędnik powinien pracować dla obywateli, zajmować

się ich sprawami, pomagać w wyjaśnianiu niezrozu-

miałych przepisów i wymagań, a nie wykorzystywać

swoją pozycję i miejsce pracy dla własnych korzyści.

Oczywiście nikt nie broni pracownikowi urzędu wy-

jechać do Rzymu czy Watykanu, ale powinien on to

robić w swoim prywatnym czasie i za swoje prywatne

pieniądze.

W końcu prawo pracy przewiduje możliwość

urlopu wypoczynkowego.

Zasadę kryterium socjalnego, oprócz przywoła-

nego powyżej przepisu ustawy, doprecyzował rów-

20 sierpnia 2001 r.

(I PKN 579/200), w którym czy-

tamy: „Nie ulega wątpliwości, że fundusz świadczeń

socjalnych jest instytucją prawną, która ma łagodzić

cji społecznej zakładu pracy, zaś jego adresatami są

wyższy organ sądowy naszego kraju również stoi na

stanowisku, że fundusz świadczeń socjalnych powi-

nien być wykorzystywany do pomocy najuboższym

pracownikom i ich rodzinom, a nie do zaspokajania

swojego widzimisię.

2.

Czy zostaną podjęte odpowiednie kroki wzglę-

dem tej sytuacji?

3.

Czy Pańskim zdaniem takie wykorzystanie

środków funduszu socjalnego jest zgodne z zasadami

współżycia społecznego i z przepisami ustawy?

nie środków zgromadzonych w zakładowym fundu-

szu świadczeń socjalnych na wakacje dla pracowni-

ków zakładu jest naginaniem przepisów ustawy?

5.

Czy uważa Pan, że sytuacja w której 66 osób

wyjeżdża na wakacje, podczas gdy wielu innych pra-

cowników może mieć poważne problemy materialne,

odpowiada zasadzie sprawiedliwości?

6.

Jaką funkcję społeczną spełnia biłgorajski ZUS

poprzez wysyłanie swoich pracowników na wycieczkę

do Włoch?

7.

Czy nie uważa Pan Minister, że istnieją inne

potrzeby, które powinny być zaspokojone wcześniej,

aniżeli potrzeba dobra luksusowego, jakim niewąt-

pliwie jest owa wycieczka?

8.

Nieostre określenia zawarte w ustawie oraz

brak konkretnych definicji i przykładów, w których

powinna być ona stosowana, doprowadzają do ta-

kich zdarzeń – czy nie uważa Pan Minister, że na-

leży rozpocząć pracę nad zmianą tejże ustawy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Poznański

(nr 6348)

do ministra edukacji narodowej

samorządów uczniowskich

Szanowna Pani Minister!

Proces edukacji jest

niewątpliwie procesem złożonym.

Nie polega on tylko

na realizacji podstawy programowej, lecz również na

kształtowaniu wśród młodzieży postaw obywatel-

skich.

Samorząd uczniowski jest organem dającym

młodym ludziom namiastkę demokracji.

Dzięki temu,

iż głosowanie na przewodniczącego danego samorzą-

du uczniowskiego jest tajne, daje uczniom szansę, by

poczuli się jak na prawdziwym głosowaniu na przy-

kład do Sejmu.

253

Pomysłów samorządom uczniowskim odmówić nie

można.

Jest ich pełno i cały czas są tworzone nowe.

Jedynym problemem, który napotkały te samorządy,

to środki ﬁnansowe,którychpoprostuniema.

Szko-

ły mają budżety, które nie starczają na podstawowe

remonty czy też zakup materiałów dydaktycznych.

1.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje

wesprzeć ﬁnansowodziałalnośćsamorządówuczniow-

skich?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje

doprecyzować artykuły w ustawie o oświacie mówią-

ce o działalności i ﬁnansowaniusamorządówuczniow-

skich?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 27 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6349)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wspierania

młodzieżowych rad miast

oraz parlamentów dzieci i młodzieży

żym mieście przy radzie miasta działa młodzieżowa

rada miasta, organizacja złożona tylko i wyłącznie

z młodych ludzi, którzy mają realny wpływ na życie

swoich rówieśników w regionie.

W niektórych miastach wojewódzkich przy kura-

toriach oświaty często działa parlament dzieci i mło-

dzieży.

Taki parlament działa między innymi w Lu-

blinie.

Wyżej wspomniane organizacje młodzieżowe są

jedyną możliwością zabierania głosu przez młodych

ludzi, którzy nie są jeszcze osobami pełnoletnimi.

Du-

żym problemem dla tych organizacji jest bardzo czę-

sto brak wsparcia merytorycznego czy też brak pa-

tronatu nad akcjami organizowanymi przez wyżej

wspomniane jednostki samorządu młodzieżowego.

wspierać młodzieżowe organizacje samorządu tery-

torialnego?

2.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej zamierza

zalecić kuratoriom oświaty, by tworzyły one parlamen-

ty dzieci i młodzieży działające na kształt Parlamentu

Dzieci i Młodzieży Województwa Lubelskiego?

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6350)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie wysyłania wiadomości spam

Szanowny Panie Ministrze!

W myśl obowiązują-

cych obecnie przepisów zabronione jest wysyłanie do

użytkowników Internetu wiadomości typu spam.

Jednak ﬁrmykorzystającezreklamy,jakąjestwia-

domość spam, często omijają ten przepis, wysyłając

do użytkowników zapytanie, czy chcą oni dostać wia-

domość spam o treści podanej w tym samym zapyta-

niu.

To powoduje, iż użytkownicy Internetu nadal

otrzymują wiadomości spam, zapisane w innej for-

mie, na pograniczu prawa.

1.

Czy ministerstwo cyfryzacji podejmie kroki

w celu uregulowania wyżej podanej sytuacji?

2.

Czy ministerstwo cyfryzacji może wskazać od-

powiednią wykładnie prawa, pokazującą, czy tego

typu wiadomości są legalne?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6351)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie usytuowania lekcji religii

w planie zajęć lekcyjnych

Szanowna Pani Minister!

Coraz mniej uczniów

deklaruje chęć uczęszczania na lekcje religii, co gwa-

rantuje Konstytucja RP.

W zamian za lekcje religii

szkoła powinna zapewnić uczniowi lekcje etyki.

Bar-

dzo często jednak tak nie jest, ponieważ lekcje etyki

to dodatkowy koszt, na który szkoły nie mogą sobie

często pozwolić.

W takim przypadku uczniowie, któ-

rzy nie uczęszczają na lekcje religii, są zwolnieni do

domu, przychodzą wcześniej do szkoły bądź spędzają

czas w bibliotece szkolnej.

W dzisiejszych czasach coraz częściej dochodzi

do sytuacji, gdy młodzież uczęszcza na lekcje reli-

gii, gdyż w ostateczności jest to ciekawsza perspek-

tywa niż bezcelowe spędzanie czasu w bibliotece

szkolnej.

rządzenia przez ministerstwo edukacji dotyczącego

254

przesunięcia lekcji religii tylko i wyłącznie na pierw-

szą bądź ostatnią godzinę lekcyjną danej klasy?

2.

Czy ministerstwo edukacji podejmie kroki, by

zapewnić uczniom, którzy faktycznie nie chcą uczęsz-

czać na lekcje religii, możliwość zagospodarowania

czasu, które nie obciążałyby ﬁnansowoszkoły?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6352)

do ministra edukacji narodowej

samorządów szkolnych

Szanowna Pani Minister!

Na dzień dzisiejszy ist-

nieją dwie drogi ﬁnansowaniasamorządówuczniow-

skich.

Pierwszą z nich, którą gwarantuje ustawa

o szkolnictwie, jest budżet szkoły.

Jak powszechnie

wiadomo, szkołom nie starcza środków na bieżące

remonty czy pomoce dydaktyczne dla uczniów, tym

bardziej szkoły nie są w stanie ﬁnansowaćdodatko-

wej działalności samorządów szkolnych.

Drugim spo-

sobem ﬁnansowaniasamorządówszkolnychjestrada

rodziców, która również nie dysponuje sumami odpo-

wiednio wysokimi, by sprostać oczekiwaniom ﬁnan-

sowym samorządów uczniowskich.

Należy zwrócić szczególną uwagę na to, iż proces

edukacji jest procesem złożonym.

Nie polega on tylko

na uczeniu się podstawy programowej, lecz również

na kształtowaniu się świadomego społeczeństwa oby-

watelskiego.

Samorząd uczniowski nie może posiadać wła-

snych środków ﬁnansowych.

Jednaknauwagęzasłu-

guje fakt, iż szkoła może dysponować specjalnie wy-

dzielonymi środkami tylko i wyłącznie na działalność

samorządu szkolnego.

W związku powyższym proszę Panią Minister

Narodowej wobec ﬁnansowaniasamorządówuczniow-

skich?

wprowadzić zmiany umożliwiające ﬁnansowaniesa-

morządów uczniowskich?

3.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej zamie-

rza wspomóc ﬁnansowanie samorządów uczniow-

skich?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6353)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

W dzisiejszych cza-

sach coraz ciężej jest wskazać osoby, które nie posia-

dają stałego dostępu do Internetu.

Taka sytuacja jest

praktycznie nie możliwa w dużych miastach, jednak

nadal utrzymuje się ona na przykład na wsiach, gdzie

ten Internet nie zawsze jest.

Jest to zazwyczaj zwią-

zane z dużymi kosztami, jakie niesie za sobą posia-

danie stałego łącza internetowego, co dotyczy rów-

nież mieszkańców miast.

Zwracam uwagę Pana Ministra, iż Internet jest

w dzisiejszych czasach niezbędny, dzięki coraz więk-

szemu postępowi cywilizacyjnemu, do załatwiania

podstawowych czynności urzędowych czy też sądo-

wych.

Internet ułatwia również zakupy lub pomaga

znaleźć zatrudnienie.

Likwidacja ulgi, jeżeli chodzi o mieszkańców du-

żych miast, jest w pewnym stopniu zrozumiała, jed-

nak ta likwidacja prowadzi przy okazji do wyklucze-

nia technologicznego, a w rezultacie wykluczania

społecznego pewnej części polskiego społeczeństwa.

1.

Czy Ministerstwo Finansów zamierza w jakiś

sposób zastąpić likwidowaną ulgę internetową?

2.

Czy Ministerstwo Finansów zamierza przezna-

czyć środki pieniężne na ułatwienie dostępu do In-

ternetu w związku z likwidacją ulgi na Internet?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6354)

do ministra zdrowia

w sprawie nieudzielenia pomocy lekarskiej

Szanowny Panie Ministrze!

Z ogromnym zanie-

pokojeniem przeczytałem dnia 26 czerwca br. artykuł

„Jest śledztwo w sprawie śmierci przed szpitalem

w Skierniewicach” na portalu internetowym tvn24.pl,

dotyczący śmierci 61-letniego mężczyzny tuż przed

budynkiem szpitala w Skierniewicach.

W wyżej wymienionym artykule była umieszczona

informacja, że w izbie przyjęć nie było nikogo poza por-

tierką, która udzieliła rodzinie pacjenta informacji

o obowiązku posiadaniu skierowania do szpitala ze

względu na dowóz pacjenta własnym środkiem trans-

255

portu.

Niepokojące jest też to, że nie było tam ani

lekarza, ani pielęgniarki, a izbą przyjęć w nocy kiero-

wała portierka.

Z obowiązującego prawa wynika, że izba przyjęć

szpitala przyjmuje pacjentów:

— zgłaszających się na podstawie skierowania le -

karza,

— przywiezionych przez zespół ratownictwa me -

dycznego,

— zgłaszających się samodzielnie w stanie zagro -

żenia życia lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia

skutkującego zagrożeniem życia.

turze organizacyjnej szpitala w Skierniewicach, w któ-

rym doszło do zdarzenia, i wyciągnie konsekwencje wo-

bec dyrekcji szpitala?

2.

Czy ministerstwo posiada dane, w ilu szpita-

lach nie ma szpitalnego oddziału ratunkowego

w związku z niepodpisaniem umowy pomiędzy szpita-

lem a NFZ?

3.

Jakie działania prawne podejmuje Ministerstwo

Zdrowia, by w szpitalach, gdzie nie ma SOR-u, można

było udzielać pomocy w sytuacjach zagrażających

zdrowiu bądź życiu pacjenta?

4.

Co zrobi Ministerstwo Zdrowia, by nie dopuścić

Posłowie Adam Rybakowicz

i Tomasz Makowski

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6355)

do ministra pracy i polityki społecznej

dowych zmierzających do zwiększenia zatrudnienia

siębiorców, a z drugiej strony działania, które sprzy-

jają poprawie kwaliﬁkacji,umiejętnościiefektywno-

ści pracy tych osób.

Realizacja tego programu ma

pochłonąć do końca przyszłego roku 3,6 mld zł, lecz

do dziś resort pracy nie podał ile osób znalazło dzię-

ki niemu zatrudnienie.

1.

Jakie jest wskaźnik zatrudnienia starszych

osób od rozpoczęcia programu do dnia dzisiejszego?

2.

Jakie głównie projekty aktywizacji osób obję-

tych programem zostaną sﬁnansowaneprzezMini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej?

3.

Jakie pomysły ma Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej na poprawę programu 50+?

4.

Jakie efekty daje doﬁnansowanieuniwersyte-

tów trzeciego wieku w realizacji programu?

Poseł Adam Rybakowicz

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6356)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie raportu Najwyższej Izby Kontroli

dotyczącego obrony cywilnej

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce służba cy-

wilna działa na podstawie ustawy z 21 listopada 1967 r.

Centralnym organem jest szef obrony cywilnej kraju.

Terenowymi są wojewodowie, starostowie, wójtowie

oraz burmistrzowie i prezydenci miast.

Do zakresu

nej przez instytucje państwowe i samorządowe, pod-

mioty gospodarcze i inne jednostki organizacyjne

działające na ich terenach.

Zgodnie z prawem szefem

obrony cywilnej jest komendant główny straży pożar-

nej, a nadzór sprawuje szef MSW.

Według raportu NIK „obrona cywilna w Polsce

swoich zadań.

W przypadku wystąpienia klęski żywio-

papierze”.

W 2006 r. podjęto próby naprawy sytuacji,

ale się nie udało.

Wtedy pomysł polegał na przygoto-

waniu ustawy, która uregulowałaby kwestie związa-

ne z obroną cywilną i np. jej rolę w systemie zarzą-

dzania kryzysowego.

Jednak sześć lat nie wystarczy-

ło, aby powstał ostateczny projekt przepisów.

1.

Czy ministerstwo pracuje nad ustawą, która

uregulowałaby kwestie związane z obroną cywilną

i jej rolą w systemie zarządzania kryzysowego?

2.

Co ministerstwo planuje zrobić, by poprawić

w inny sposób sytuację w obronie cywilnej?

3.

Jakie działania Ministerstwo Spraw Wewnętrz-

nych skieruje do jednostek terenowych, by polepszyć

ich działanie w kierunku obrony cywilnej?

Poseł Adam Rybakowicz

256

Interpelacja

(nr 6357)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie łagodniejszego wyroku dla księdza

za molestowanie seksualne

Szanowny Panie Ministrze!

26 czerwca 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie skazał na dwa lata

w zawieszeniu na cztery lata księdza, który molesto-

wał seksualnie cztery małoletnie dziewczynki oraz

doprowadził jedną z nich do obcowania płciowego.

Wyrok pierwszej instancji wymierzył mu karę

2,5 roku pozbawienia wolności.

Biorąc pod uwagę

charakter sprawy, uzasadnienia obu wyroków odby-

ły się za zamkniętymi drzwiami.

1.

Kiedy, według Pana Ministra, zostanie rozwią-

zana kwestia karania pedoﬁlówkaramisurowymi

wraz z przymusowym leczeniem w specjalnie stwo-

rzonych do tego oddziałach szpitalnych?

2.

Dlaczego, według Pana Ministra, kary wymie-

rzane księżom pedoﬁlomsązdecydowaniełagodniej-

sze niż pedoﬁlomniepowiązanymzKościołemkato-

lickim?

3.

Czy według Pana Ministra osoby, które popeł-

niły przestępstwo pedoﬁlii,niepowinnyodbywaćkar

bezwarunkowego pozbawienia wolności?

4.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości będzie dą-

żyło do zmiany prawa, by surowiej karać pedoﬁlów?

Z poważaniem

Poseł Adam Rybakowicz

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6358)

do ministra środowiska

w sprawie likwidacji odpadów składowanych

w tzw. mogilnikach na terenie całego kraju

raportu NIK w Polsce zlikwidowano większość od-

krytych do tej pory składowisk substancji toksycz-

nych, w których od lat 60. przeterminowane środki

ochrony roślin składowano w tzw. mogilnikach (be-

tonowych lub ceglanych zbiornikach zagrzebanych

w ziemi lub ulokowanych w starych obiektach mili-

tarnych).

Na początku lat 90. rozpoczęto poszuki-

wanie, inwentaryzowanie i niszczenie tych skupisk

toksycznych substancji zagrażających środowisku

naturalnemu.

Jednak ani Ministerstwo Środowi-

ska, ani urzędy marszałkowskie nie mają pełnej

wiedzy, czy na terenach po zlikwidowanych obiek-

tach jest bezpiecznie.

W dodatku tylko nieliczni sta-

rostowie prowadzą poszukiwania nieodkrytych jesz-

cze składowisk.

Przyjęty w 2006 r.

„Krajowy plan gospodarki od-

padami 2010” przewidywał likwidację wszystkich

składowisk do końca 2010 r.

Do 30 czerwca 2011 r.

zlikwidowano ponad 90% przeterminowanych środ-

ków ochrony roślin, ulokowanych w 211 zinwentary-

zowanych mogilnikach.

Z pozostałych 31 obiektów

20 było w trakcie likwidacji (12 w woj. zachodniopo-

morskim, 7 w woj. łódzkim oraz 1 w woj. warmińsko-

-mazurskim).

W przypadku 11 mogilników prac jesz-

cze nie rozpoczęto (5 w woje.

podlaskim, 2 w woj.

zachodniopomorskim, 2 w woj. dolnośląskim, po jed-

nym w woj. mazowieckim i opolskim).

W woj. podlaskim do końca 2010 r. miały zniknąć

cztery mogilniki: w Baciutach (gm. Turośń Kościel-

na), Folwarkach Tylwickich (gm. Zabłudów), Łapach

i Majdanie (gm. Michałowo).

Jednak w czasie prowa-

dzonej przez NIK kontroli (od kwietnia do września

2011 r.) wszystkie nadal funkcjonowały.

Zgromadzo-

no tam ok. 16 t odpadów, głównie pojemników po

toksycznych pozostałościach po środkach ochrony

roślin.

Wokół wszystkich zbiorników zanotowano przekro-

czenie dopuszczalnych wartości pestycydów w gruncie.

Z raportu NIK wynika, że „główną przyczyną nie-

wykonania założeń planu był brak jednoznacznego

określenia w przepisach organu administracji odpo-

wiedzialnego za likwidację składowisk.

W efekcie

kontrolerzy natknęli się na sytuację przerzucania

odpowiedzialności – w skontrolowanych urzędach

marszałkowskich panowało przekonanie, że likwida-

cja mogilników należy do kogoś innego.

Wskazywano

na Lasy Państwowe, starostów, gminy, prezydentów

i burmistrzów miast czy właścicieli terenów.

Jednak

zdaniem Ministerstwa Środowiska, które podziela

NIK, to zadanie samorządów województw, gdyż tylko

one są w stanie na swoim terenie przeprowadzić ten

proces kompleksowo”.

proszę Pana o odpowiedź na pytania:

1.

Jakie inne kroki zostaną podjęte w celu zmiany

i poprawy zaistniałej sytuacji?

2.

Kto sprawuje nadzór nad tymi obiektami?

3.

Czy przedmiotowe magazyny są regularnie

kontrolowane?

4.

Ile takich obiektów jest planowanych do likwi-

dacji w bieżącym roku kalendarzowym i kiedy osta-

tecznie uda się zlikwidować wszystkie mogilniki?

Poseł Adam Rybakowicz

257

Interpelacja

(nr 6359)

do ministra zdrowia

w sprawie oddziałów szpitalnych

w Choroszczy z wielką pompą otwierany był pierwszy

w kraju nowoczesny oddział stworzony specjalnie po

to, by leczyć pedoﬁlów.

Stoiinieleczy,boleczenie

w nim pedoﬁlówuniemożliwiaprawo–pierwsiska-

zani będą mogli się w nim pojawić dopiero w 2013 r.

Tak więc oddział, który kosztował 4,5 mln zł, za-

miast leczyć, popada w długi, bo nie ma kogo leczyć.

Do tej pory traﬁłytamtylkotrzyosoby,itotylkona

obserwację.

Miesięczne utrzymanie oddziału wynosi

107 tys. zł.

dodatkowych takich oddziałów przed 2013 r.?

2.

Czy ministerstwo ma plan awaryjny, w sytuacji

kiedy zadłużanie się jednostki będzie skutkowało za-

mykaniem takich oddziałów?

3.

Czy Minister Zdrowia posiada dane, ilu pedoﬁ-

lów traﬁdotegotypuoddziałóww2013r.?

4.

Co zrobi Ministerstwo Zdrowia, jeżeli miejsc na

leczenie zabraknie?

Poseł Adam Rybakowicz

(nr 6360)

do ministra zdrowia

w sprawie możliwego protestu lekarzy

przeciwko karom

Szanowny Panie Ministrze!

Od l lipca lekarze mają

wypisywać tylko pełnopłatne recepty na leki refundo-

wane.

Chcą w ten sposób zaprotestować przeciwko

zapisom w umowach z NFZ, które nakładają na nich

kary za błędy na receptach.

Od kilku dni na portalach

informacyjnych widnieją artykuły, np. „Niech prze-

wlekle chorzy pójdą do lekarza przed końcem czerw-

ca”.

Jednak obowiązujące prawo mówi jasno, że każdy

ubezpieczony pacjent korzystający ze świadczeń zdro-

wotnych w placówce medycznej posiadającej kontrakt

z NFZ na udzielanie refundowanych świadczeń zdro-

wotnych ma prawo do otrzymania recepty z przysłu-

gującą mu w danym przypadku zniżką, a obowiąz-

kiem lekarza jest taką receptę wypisać.

wyciągnięcia konsekwencji od jednostek służby zdro-

wia, gdzie w trakcie protestu będą wypisywane peł-

nopłatne recepty?

2.

Co proponuje ministerstwo pacjentom, którzy

otrzymają w trakcie protestu pełnopłatne recepty na

leki refundowane?

3.

Czy Minister Zdrowia planuje zmienić treść za-

łącznika do rozporządzenia ministra zdrowia z 2008 r.

świadczeń zdrowotnych w związku z brakiem zapisu

w ustawie o karach umownych za błędne lub świado-

mie niewłaściwe wystawianie recept, o jakich mowa

w załączniku?

Poseł Adam Rybakowicz

(nr 6361)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie podziału MSWiA

na Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

a także prac w tych resortach

Szanowny Panie Premierze!

Zgodnie z Pana za-

powiedziami o podziale resortu MSWiA na Minister-

stwo Spraw Wewnętrznych oraz Ministerstwo Admi-

nistracji i Cyfryzacji powołano dwóch nowych mini-

strów.

Prezydent RP Bronisław Komorowski wręczył

18 listopada 2011 r. nominację Jackowi Cichockiemu

na stanowisko ministra spraw wewnętrznych.

Sze-

fem Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji został

Michał Boni.

Projekt ustawy, która usankcjonuje podział MSWiA

na dwa resorty, traﬁłdoSejmu23lutego.

Potym,jak

prace nad nim zakończyła podkomisja, 28 czerwca br.

zajmie się nią sejmowa komisja spraw wewnętrznych

i administracji.

Projekt zakłada m.in., że szef Mini-

sterstwa Administracji i Cyfryzacji będzie odpowia-

dać za przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i zda-

rzeniom zagrażającym bezpieczeństwu powszechne-

mu oraz za usuwanie ich skutków.

1.

Jaki koszt ponieśli podatnicy w związku z po-

działem MSWiA na dwa resorty?

2.

Czy podział MSWiA nie wpłynie na koordyno-

wanie działań w sytuacjach kryzysowych?

258

3.

Jakie są efekty pracy Ministerstwa Administra-

cji i Cyfryzacji od momentu powstania do dnia dzi-

siejszego?

Z poważaniem

Poseł Adam Rybakowicz

(nr 6362)

do ministra transportu,

wania stacji kontroli pojazdów.

W trakcie spotkania z przedstawicielami Polskiej

Izby Stacji Kontroli Pojazdów – organizacji zrzesza-

jącej znaczącą część branży odpowiedzialnej za pra-

widłowe funkcjonowanie systemu badania technicz-

nego pojazdów w Polsce, zostałem zaznajomiony

z szeregiem postulatów wynikających z bolączek, ja-

kie na co dzień dotykają diagnostów.

Pragnę zwrócić

uwagę Pana Ministra na następujące aspekty.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra spraw we-

kontroli pojazdów zobowiązane są do pobierania

opłaty w wysokości 1 zł za wpisanie do dowodu reje-

stracyjnego przez uprawnionego diagnostę kolejnego

terminu badania technicznego pojazdu.

Wpłaty z ty-

tułu pobrania opłaty ewidencyjnej dokonywane są do

konto MSWiA i zasilają budżet Centralnej Ewidencji

Pojazdów i Kierowców.

Koszty operacji bankowych

związanych z przekazywaniem wpłat ponoszą stacje

kontroli pojazdów, co w skali roku wielokrotnie po-

woduje dodatkowe obciążenie ﬁnansowedlaichfunk-

cjonowania.

Wydaje się zasadne zastanowienie się

nad stworzeniem systemu, który w sposób zadowala-

jący będzie redukował koszty z tego tytułu.

Pomimo comiesięcznego zasilania budżetu CEPiK

stacje kontroli pojazdów nie posiadają dostępu on-

-line do bazy ewidencji.

Rozwiązanie polegające na

umożliwieniu dostępu do bazy CEPiK mogłoby umoż-

liwić m.in. weryﬁkację sfałszowanych badań tech-

nicznych pojazdu i tym samym wydatnie i skutecznie

ograniczyć szereg nieprawidłowości w związku z funk-

cjonowaniem tzw. szarej strefy badań technicznych

pojazdów.

Środowisko diagnostów w jednym ze swo-

ich postulatów proponuje także szybsze dostosowanie

się do wymogów unijnej dyrektywy i poczynienie kro-

ków w sprawie rezygnacji z dotychczasowego modelu

zatwierdzania badań technicznych pojazdów w po-

staci wbijania pieczątki do dowodu rejestracyjnego

w zamian za wydawanie tzw. certyﬁkatubadania,

stanowiącego zaświadczenie o jego przeprowadzeniu,

a także kodu Aztec, generowanego przez system re-

jestru badań.

Wobec powyżej przytoczonych kwestii zwracam

1.

Czy dostrzega Pan Minister potrzebę stworze-

nia systemu przekazywania przez stacje kontroli po-

jazdów opłaty ewidencyjnej tak, aby nie ponosiły one

dodatkowych kosztów z tego tytułu, m.in. poprzez

opłaty za operacje bankowe?

2.

Czy zdaniem Pana Ministra realne jest umoż-

liwienie stacjom kontroli pojazdów dostępu do Cen-

tralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w zakresie

weryﬁkowaniaiaktualizowaniainformacjidotyczą-

cych badań technicznych pojazdów?

3.

Na jakim etapie są w kierowanym przez Pana

Ministra resorcie prace zmierzające do zmiany sys-

temu zatwierdzania badań technicznych pojazdów

w postaci wydawania certyﬁkatówbadaniaikiedy

może nastąpić ich ﬁnalizacja?

4.

Czy przewiduje Pan Minister podjęcie w naj-

bliższym czasie działań mających na celu zmianę

cennika opłat pobieranych za przeprowadzenie ba-

dań technicznych pojazdów, a jeżeli tak, to w jakim

Poseł Andrzej Adamczyk

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6363)

do ministra skarbu państwa

w sprawie prywatyzacji Polskich Tatr SA

W związku z prowadzoną procedurą prywaty-

zacyjną – zbycia pakietu 71,87% akcji należących

do Skarbu Państwa Polskich Tatr SA z siedzibą

w Zakopanem do mojego biura poselskiego napływa-

ją głosy wyrażające niepokój i obawy pracowników

oraz lokalnej społeczności, a także prośby o interwen-

cję poselską.

Spółka akcyjna Polskie Tatry prowadząca działal-

ność w zakresie świadczenia usług hotelowych, ﬁzjo-

terapeutycznych, gastronomicznych, organizacji tu-

rystyki, usług przewozowych, przewodnictwa, udo-

stępniania sprzętu rekreacyjnego i sportowego w istot-

ny sposób wzbogaca ofertę turystyczną i wypoczyn-

259

kową miasta Zakopane i Podhala.

Zachowanie do-

tychczasowego proﬁludziałalnościmazatemznacze-

nie dla utrzymania atrakcyjności oferty turystycznej

i wypoczynkowej Podhala.

1.

Czy w negocjacjach prowadzonych w ramach

procedury prywatyzacyjnej i w umowie z nabywcą

pakietu akcji Skarbu Państwa zostaną uwzględnione

prawa załogi Polskich Tatr SA, m.in. 5-letnia gwa-

rancja zatrudnienia dla dotychczasowych pracowni-

ków spółki?

2.

Czy w prowadzonej prywatyzacji zostanie przez

reprezentanta Skarbu Państwa postawiony warunek

zachowania przedmiotu działalności spółki?

3.

Czy i w jakiej formie zostanie zawarty pakiet

socjalny dla dotychczasowych pracowników zatrud-

nianych przez Polskie Tatry SA?

Jakie rozwiązania

chroniące pracowników będzie zawierał?

4.

W jakim terminie zostanie wyłoniony nabywca

pakietu akcji Skarbu Państwa?

Poseł Anna Paluch

Warszawa, dnia 15 czerwca 2012 r.

(nr 6364)

do ministra zdrowia

w sprawie poważnych problemów

chemioterapii w przebiegu choroby

nowotworowej

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

zgłosili się do mnie mieszkańcy Wielkopolski, którym

– pomimo bezwzględnych wskazań lekarzy onkolo-

gów do natychmiastowego poddania ich zabiegom

chemioterapii – odmówiono podania leków, powołu-

jąc się na problemy z rozliczeniami z NFZ.

Sytuacja

taka wydaje się wysoce niewłaściwa i wymaga na-

tychmiastowej interwencji.

sanych przypadki i ich skala?

2.

Jakie kroki podejmuje minister zdrowia celem

uniknięcia sytuacji, w których odmawia się pacjen-

tom przeprowadzenia terapii ratującej życie w prze-

biegu choroby nowotworowej?

Poseł Jacek Tomczak

Poznań, dnia 14 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6365)

do ministra zdrowia

zespołu Downa

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie obowiązu-

momentu poczęcia dopuszczają zabieg przerywania

ciąży w kilku szczególnych przypadkach.

Jednym

dopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośle-

dzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej

jego życiu.

Funkcjonowanie w obrocie prawnym

tego eugenicznego w istocie przepisu budzi mój sta-

nowczy sprzeciw.

Istotą mojej interpelacji jest jednak

padki, w których przeprowadzenie zabiegu aborcji

niu płodu lekarz stwierdza podejrzenie wystąpienia

to wystarczająca przesłanka uprawniająca do prze-

prowadzenia zabiegu przerwania ciąży.

Tymczasem

schorzenie nazywane zespołem Downa w żaden spo-

Poseł Jacek Tomczak

(nr 6366)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wnoszenia opłat za wydawanie

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z art. 50 ust. 3

ki rada szkoły może gromadzić fundusze z dobrowol-

nych składek oraz innych źródeł.

Obowiązująca

260

w Polsce konstytucja, zgodnie z zawartym w niej art. 70,

gwarantuje każdemu obywatelowi prawo do nauki,

która do 18 roku życia ma być obowiązkowa i w szko-

łach publicznych bezpłatna.

Tymczasem, jak donosi

platforma internetowa naTemat, na wielu forach in-

ternetowych rodzice skarżą się na konieczność wno-

szenia opłat za wydanie świadectw ukończenia na-

uczania.

Opisują oni sytuacje, w których dyrektorzy

szkół wymagają od uczniów wniesienia „dobrowol-

nej” opłaty za różnego rodzaju znaczki lub cegiełki

w zamian za wydanie świadectwa.

Zdaniem rodziców

jest to sposób na wyłudzanie pieniędzy.

Jak donosi

jednak portal naTemat, na forum blogerów portalu

Polityka, w obronie takich procedur wypowiadają się

sami nauczyciele.

Jeden z nich twierdzi, iż złożenie

datku jest moralnym obowiązkiem człowieka, który

osiąga sukces, a uczniowi, który odmówił wniesienia

opłat, on odmówi konsultacji między zakończeniem

roku szkolnego a maturą.

„Dziennik Gazeta Prawna” informuje, iż także do

rzecznika praw dziecka dociera coraz więcej skarg

dotyczących podobnych sytuacji w polskich szkołach.

W opinii rzecznika praw dziecka warunkowanie wy-

dania świadectwa wniesieniem jakichkolwiek opłat,

które często mają charakter „dobrowolnych” składek,

stanowi naruszenie praw dziecka.

Ponadto zwraca on

uwagę na proceder związany z tzw. obiegówkami,

które zawierają dane o stanie rozliczenia z biblioteką

szkolną, ale coraz częściej także informacje o wpła-

tach dokonywanych na rzecz rady rodziców.

Gazeta

donosi, iż od ich wypełnienia i złożenia w odpowied-

nim terminie uzależnione są wydanie bądź odmowa

wydania świadectwa.

Rzecznik praw dziecka uważa

takie sytuacje za niedopuszczalne.

1.

Czy do ministerstwa docierają sygnały o ww.

działaniach w polskich szkołach?

2.

Jakie działania, zdaniem ministerstwa, mogą

lub powinni podejmować rodzice, którzy znajdą się

w podobnej sytuacji?

3.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo

w celu wyeliminowania sytuacji, w których szkoła

pobiera jakiekolwiek opłaty od uczniów przy okazji

wydawania świadectw szkolnych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6367)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie niezwłoczności decyzji sądu

trycznego bez zgody tylko wtedy, gdy jej dotychcza-

o przyjęciu do szpitala takiej jednostki postanawia

gu 48 godzin od chwili przyjęcia ordynator (lekarz

kierujący oddziałem) zobowiązany jest do zatwier-

dzenia konieczności pobytu pacjenta w placówce.

Na-

stępnie, w ciągu 72 godzin od chwili przyjęcia, zgod-

nie z ustawą, kierownik szpitala zawiadamia o po-

wyższym sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala.

Jak donosi „Dziennik Gazeta Prawna”, rzecznik

praw obywatelskich wyraził wątpliwość, czy ustalone

w przepisach terminy pierwszego kontaktu osoby

przyjętej do takiej placówki z sędzią wizytującym

szpital spełniają kryterium niezwłoczności.

Gazeta

dodaje, iż sędzia przesłuchuje daną osobę nie później

nia o przyjęciu.

Jeżeli sędzia stwierdzi, iż jej pobyt

nie jest bezzasadny, to wyznaczenie rozprawy powin-

otrzymania zawiadomienia.

Rzecznik praw obywatelskich uważa, iż przepisy

konstytucji, wedle którego każdy pozbawiony wol-

odwołania się do instytucji sądowniczej w celu nie-

zwłocznego ustalenia legalności ww. pozbawienia.

Warto dodać, iż Konstytucja RP nakazuje koniecz-

ność niezwłocznego powiadomienia o pozbawieniu

wolności rodziny lub osoby wskazanej przez zatrzy-

manego.

się do wątpliwości rzecznika praw obywatelskich co do

zgodności z konstytucją przywołanych przepisów?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

261

Interpelacja

(nr 6368)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Urlop ojcowski jest

skim partnerce lub przez chwilę choćby pobyć z ro-

dziną w komplecie.

Jest on niezależny od urlopu ma-

cierzyńskiego i może go wykorzystać ojciec dziecka,

które nie ukończyło jeszcze pierwszego roku życia.

cownikom w wymiarze jednego tygodnia.

Natomiast

już od stycznia 2012 r. urlop ten osiągnął swój doce-

lowy wymiar, który wyniósł 2 tygodnie.

Oznacza to,

iż wliczone są do niego zarówno soboty, niedziele, jak

cy.

Jak donosi jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

powołując się na pismo Głównego Inspektoratu Pra-

cy z 29 stycznia 2010 r. (nr GPP-316-4560-3-1/10/

PE/RP), przepisy Kodeksu pracy dotyczące urlopu

ojcowskiego nie przewidują możliwości dzielenia

urlopu ojcowskiego na części ani udzielania go

w wybranych dniach.

rza wprowadzić możliwość podziału przysługującego

urlopu ojcowskiego?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6369)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie przypadkowo odkrytych zabytków

archeologicznych

Szanowny Panie Ministrze!

O ochronie zabytków

oraz o drodze postępowania w przypadku ich znale-

zabytek to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich czę-

ści lub zespoły, będące dziełem człowieka lub zwią-

zane z jego działalnością i stanowiące świadectwo

to podkreślić, iż zgodnie z ww. ustawą oraz Kodek-

sem cywilnym przedmioty będące zabytkami arche-

ologicznymi przypadkowo odkrytymi, znalezionymi

albo pozyskanymi w wyniku badań archeologicznych

stanowią własność Skarbu Państwa.

W myśl przepisów każdy, kto przypadkowo zna-

lazł przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie,

ny, przy użyciu dostępnych środków, zabezpieczyć

iż osobom, które odkryły bądź przypadkowo znalazły

zabytek archeologiczny, przysługuje nagroda.

Ma ona

charakter podziękowania za obywatelską postawę,

np. dla rolnika, który wykopał coś na polu.

Jak informuje jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

od czasu uchwalenia ustawy Ministerstwo Kultury

i Dziedzictwa Narodowego przyznało zaledwie 20 na-

gród na kwotę 280 tys. zł.

Zdaniem archeologów ta-

kie przypadki powinny być bardziej nagłaśnianie.

Według nich znalezienie zabytku wciąż kojarzone

jest w społeczeństwie z prokuraturą i karaniem, cze-

go skutkiem jest anonimowe podrzucanie znalezisk

do muzeów, co stanowi duży problem dla badacza,

który nie jest w stanie określić, skąd znalezisko po-

chodzi i jaką ma historię.

Zdaniem badaczy, na których powołuje się „Dzien-

nik Gazeta Prawna”, w Polsce rozrasta się rynek nie-

legalnych poszukiwaczy korzystających w celach za-

robkowych z detektorów metalu.

Wydawanych po-

zwoleń na poszukiwania, które wydają wojewódzcy

konserwatorzy zabytków, jest zdaniem specjalistów

za mało.

Twierdzą oni, iż w wielu przypadkach dzię-

ki współpracy z hobbystami-odkrywcami dokonano

wielu wartościowych odkryć archeologicznych.

Ga-

zeta donosi, iż nie wszyscy odkrywcy zgłaszają swoją

działalność i nie wszyscy dostają na nią pozwolenie.

Jednakże traktowanie hobbystów jako przestępców

i złodziei jest, zdaniem środowiska archeologicznego,

krzywdzące i prowadzić ma do powstawania szkodli-

wych społecznie stereotypów.

Podkreślają oni, iż je-

dynie zwiększenie licencji na poszukiwania oraz gwa-

rancje dane detektorystom na zachowanie odnalezio-

nych przedmiotów (o ile nie będą zabytkiem arche-

ologicznym) może stworzyć szansę na zapanowanie

nad tym niepokojącym zjawiskiem.

1.

Czy ministerstwo podejmuje działania w celu

rozpowszechniania informacji o nagradzanych przy-

padkach współpracy odkrywców z badaczami?

popularyzacji działań odkrywczych jako formy współ-

pracy z archeologami?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

262

Interpelacja

(nr 6370)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Warszawa Wschod-

nia, PKP Lotnisko Chopina, Poznań Główny, Wro-

cław Główny, Gdynia Główna – te dworce otwarto

w ciągu ostatnich kilku miesięcy.

Warto podkreślić,

iż w latach 2010–2011 Polskie Koleje Państwowe wy-

dały na remonty kwotę 700 mln zł.

Jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”, stacje

PKP wyremontowane za setki milionów złotych na

Euro 2012 mogą szybko wrócić do stanu pierwotnego,

gdyż brakuje środków na ich utrzymanie.

Gazeta obawia się, iż po mistrzostwach Europy

w piłce nożnej stan dworców stopniowo powróci do

dawnych standardów.

Wyrażając swoje obawy, dzien-

nik powołuje się na przykład zmodernizowanej

w 2008 r. warszawskiej stacji Śródmieście, gdzie

z powodu braku pieniędzy na bieżące utrzymanie

dworzec powrócił do stanu poprzedniego.

stwo w celu utrzymania wysokich standardów na nowo

wyremontowanych dworcach kolejowych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6371)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie podniesienia jakości

Szanowna Pani Minister!

W roku 2010 podczas

badań prowadzonych w ramach projektu „Uczelnia

Przyjazna Pracodawcom” zostało udowodnione, iż

pracodawcy, zatrudniając pracownika, patrzą głów-

nie na jego umiejętności, a nie na samo wykształce-

nie.

Celem projektu, nad którym patronat objęło Mi-

nerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, było wyło-

nienie polskich uczelni wyższych, które poprzez

kształcenie absolwentów zgodnie z potrzebami zgła-

szanymi przez rynek pracy oraz współpracę z praco-

dawcami wnoszą istotny wkład w budowanie przewa-

gi konkurencyjnej i pozycji rynkowej przedsiębiorstw,

nomiczny całej polskiej gospodarki.

Tymczasem według danych statystycznych urzę-

dów pracy co 10. bezrobotny jest osobą po studiach.

Wyniki ww. projektu wskazały, iż jako najczęstsze

braki w systemie szkolnictwa wyższego wymieniane

są nieumiejętność łączenia teorii z praktyką.

Zda-

niem pracodawców skutkiem tego młodzi ludzie mają

problemy z organizacją pracy, rozwiązywaniem pro-

blemów, znajomością języków obcych czy też z kre-

atywnością.

Pracodawcy twierdzą, iż często zatrud-

nienie absolwenta związane jest z poniesieniem do-

datkowych kosztów związanych z koniecznością uzu-

pełnienia jego wiedzy tak, aby mógł on wywiązywać

się ze swoich obowiązków zawodowych.

Jak donosi „Dziennik Gazeta Prawna”, z przepro-

wadzonych przez ekspertów badań na 550 podlaskich

studentach kierunków takich jak budownictwo, mar-

keting, prawo, stosunki międzynarodowe czy też ﬁ-

nanse wynika, iż choć 94% z nich korzysta z Interne-

tu codziennie, to nie potraﬁąużywaćnarzędzicoraz

powszechniej wykorzystywanych w codziennej pracy

mniejszych i większych ﬁrm.

Gazetawymieniam.in.

takie pojęcia jak: e-mailing, SEO czy opcja na domenę,

których, jak wykazało badanie, znaczenia nie zna ok.

60% studentów.

Jak tłumaczy autor przeprowadzo-

nych badań, kompetencje informatyczne, czyli zawo-

dowe, związane z kierunkiem kształcenia i mieszczą-

ce się w aktualnym kanonie wykonywania tego zawo-

du, student powinien nabyć w ramach zajęć progra-

mowych.

Wyjaśnił to na następujących przykładach:

ekonomiści na co dzień wykorzystują narzędzia busi-

ness intelligence, specjaliści w dziedzinie zarządzania

pracują z systemami ERP (wspomagającymi zarzą-

dzanie przedsiębiorstwami), natomiast specjaliści w za-

kresie administracji publicznej muszą znać systemy

elektronicznego zarządzania dokumentami.

„Dziennik Gazeta Prawna” podkreśla, iż połowa

studentów negatywnie oceniała to, jak studia przy-

gotowały ich do wykorzystywania narzędzi teleinfor-

matycznych w pracy zawodowej.

Dodaje, iż w związ-

ku z tym przyszli absolwenci obawiają się o swoją

zawodową przyszłość.

zentowanych badań?

podniesienia jakości kształcenia wyższego za pomocą

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

263

Interpelacja

(nr 6372)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Dziedzictwo narodo-

we stanowi dorobek poprzednich pokoleń, świadczy

o korzeniach naszego społeczeństwa, potwierdza

w sensie materialnym i duchowym tożsamość naro-

du.

Dlatego też troska o ochronę przedmiotów i obiek-

tów kultury materialnej pozwala z jednej strony na

wyróżnienie cech charakterystycznych dla naszej

kultury, z drugiej uświadamia, że polska spuścizna

jest częścią uniwersalistycznych wartości Europy.

Ochrona zabytków w rozumieniu przyjętym w obo-

wiązującej obecnie w Polsce ustawie o ochronie za-

oznacza działania organów administracji publicznej

podejmowane w celu zapewnienia warunków praw-

nych, organizacyjnych i ﬁnansowych umożliwiają-

cych trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospo-

darowanie i utrzymanie; zapobiegania zjawiskom

staniu z zabytków, ich kradzieżom, zaginięciom, nie-

legalnemu wywozowi za granicę; kontrolowania sta-

nu zachowania i przeznaczenia zabytków; uwzględ-

niania zadań ochronnych w procesie planowania,

nia środowiska.

Z szerokiej deﬁnicjipojęciaochronyzabytkówwy-

nika, że obejmuje ona m.in.: czynności administra-

cyjne, badania zabytków, sporządzanie projektów

technicznych, wykonywanie prac przy zabytkach,

bieżące utrzymywanie zabytków i zapobieganie szko-

dliwym oddziaływaniom, upowszechnianie wiedzy

o zabytkach.

Ponadto zabytek, zgodnie z art. 3 pkt 1

nej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży

Jak informuje jednak „Dziennik Gazeta Prawna”,

deﬁnicjazabytkówjestzbytszeroka,wdodatkupo-

zbawiona cezury czasowej.

Podkreśla ona, iż za za-

bytek można uznać praktycznie każde nawarstwie-

nie powstałe w wyniku działalności człowieka oraz

wszystkie przedmioty, które się w nich znajdują bez

względu na wiek.

Jak podkreśla, taka sytuacja może

rodzić wiele negatywnych konsekwencji prawnych,

niejednoznacznie brzmiąca deﬁnicjautrudniatakże

właściwą identyﬁkację zabytków, co rodzi konse-

kwencje natury dowodowej.

Prasa podkreśla rów-

nież, iż problemy deﬁnicyjne często pojawiają się

w momencie ścigania i zwalczania przestępczości

przeciwko zabytkom.

rza znowelizować ustawę o ochronie zabytków i opie-

ce nad zabytkami, tak aby jasno określała ona deﬁ-

nicję zabytku?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6373)

do ministra środowiska

w sprawie kampanii edukacyjnej na temat

pól elektromagnetycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z 27 kwietnia

627, z późn. zm.) jest podstawowym aktem prawnym

regulującym kwestie dopuszczalnych wartości pola

elektromagnetycznego w środowisku pracy i poza

nim.

Pole elektromagnetyczne jest układem dwóch

pól: pola elektrycznego i pola magnetycznego.

Warto

podkreślić, iż na Ziemi istnieje naturalne środowisko

elektromagnetyczne, w którym ludzkość żyje od wie-

ków, do którego organizm człowieka jest dostosowa-

ny.

Pola elektryczne i magnetyczne są także wytwa-

rzane przez instalacje i urządzenia działające w na-

szym otoczeniu.

Źródłami pól elektromagnetycznych

są m.in. sieci elektryczne, stacje radiowo-telewizyjne

i stacje przekaźnikowe telefonii bezprzewodowej.

Obecnie telefonia komórkowa jest jednym z najbar-

dziej wykorzystywanych wynalazków w codziennym

życiu.

Już 2,6 mld osób na świecie posługuje się tele-

fonami komórkowymi.

Od 2000 r. liczba abonentów

telefonów komórkowych na świecie wzrosła przeszło

trzykrotnie.

W krajach uprzemysłowionych z komó-

rek korzysta ponad 86% ludności.

Wraz z powstaniem systemu GSM pojawił się pro-

blem ewentualnego zagrożenia człowieka polem elek-

tromagnetycznym o wysokiej częstotliwości, emito-

wanym przez urządzenia telefonii komórkowej.

Szczególne zainteresowanie i niepokój w społeczeń-

stwie budzi powiązanie różnych chorób, zwłaszcza

nowotworowych, z ekspozycją na promieniowanie an-

ten i telefonów komórkowych.

Z danych uzyskanych

od operatorów telefonii komórkowej wynika, że bu-

dowa prawie połowy stacji bazowych telefonii komór-

kowej w Polsce spotkała się z protestami mieszkań-

ców okolicznych domów.

Główną przyczyną prote-

stów jest obawa o zdrowie.

Tymczasem badania epi-

demiologiczne oraz analizy teoretyczne prowadzone

w wielu ośrodkach na świecie nie wykazały, aby ist-

niał jakikolwiek związek między stanem zdrowia

ludności a ekspozycją na pola elektromagnetyczne

264

emitowane przez anteny telefonii komórkowej.

Dla-

tego obowiązujące przepisy regulujące narażenie lud-

ności na pola elektromagnetyczne ulegają stopniowe-

mu złagodzeniu i pozwalają na ekspozycję ludności

na pola o coraz większym natężeniu.

Przed uzyskaniem pozwolenia na budowę stacji

bazowej na etapie procesu projektowego na ogół ko-

nieczny jest raport o oddziaływaniu projektowanej

stacji na środowisko.

Zgodnie z aktualnie obowiązu-

jącą ustawą o ochronie środowiska wyróżnia się

przedsięwzięcia, wobec których obligatoryjnie wyma-

gane jest sporządzanie raportu o oddziaływaniu na

środowisko, oraz przedsięwzięcia, wobec których spo-

rządzanie takiego raportu wymagane jest fakulta-

tywnie.

Po uruchomieniu stacji bazowej przeprowa-

dza się pomiary kontrolne emitowanego przez nią

promieniowania.

Pomiary takie może wykonywać

tylko jednostka posiadająca certyﬁkatPolskiegoCen-

trum Akredytacji, PCA.

Wyniki pomiarów właścicie-

le, inwestorzy i operatorzy stacji nadawczych pań-

stwowych i komercyjnych powinni dostarczyć do sto-

sownych urzędów administracji państwowej, w któ-

rych podlegają one dalszej ocenie i interpretacji.

Przedsiębiorcy donoszą, iż mimo spełnienia przez

operatorów stacji bazowych bardzo rygorystycznych

przepisów określających dopuszczalną ekspozycję lud-

ności na pole elektromagnetyczne mieszkańcy okolic

stacji bazowych bardzo często protestują przeciwko

ich bliskiej lokalizacji w obawie o zdrowie.

Twierdzą

oni, iż wiedza na temat pól elektromagnetycznych jest

zbyt wąska, co według nich nierzadko skutkuje bloko-

waniem realizacji inwestycji.

Zdaniem przedsiębior-

ców przeprowadzenie kampanii informacyjnych za-

równo w kręgach urzędniczych, jak i w całym społe-

czeństwie rozwiałoby wiele wątpliwości i wyelimino-

wałoby nieprawdziwe opinie krążące na temat oddzia-

ływania pola elektromagnetycznego emitowanego

przez stacje bazowe telefonii komórkowych.

rza przeprowadzić kampanię informacyjną mającą

na celu doinformowanie urzędników w sprawach

związanych z oddziaływaniem pól elektromagne-

tycznych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6374)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie gradacji kar porządkowych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 108

ka m.in. ustalonej organizacji i porządku w procesie

pracy, przepisów BHP, a także przyjętego sposobu

dawca może zastosować karę upomnienia lub karę

w postaci nagany.

Ponadto w myśl art. 111 rodzaj

stosowanej kary zależny m.in. od stopnia naruszenia

obowiązków pracowniczych czy też stopnia winy da-

nego pracownika.

Jak informują pracodawcy, w prze-

pisach prawa brak jest jednak gradacji kar porząd-

kowych.

Twierdzą oni, iż nieprecyzyjnie określone

zasady karania pracowników powodują, iż upomnie-

nie i nagana mają taki sam skutek.

Zdaniem przed-

siębiorców wprowadzenie szczegółowych przepisów

dotyczących zasady nakładania konkretnych rodza-

jów kar wyeliminowałoby wątpliwości.

rza uszczegółowić przepisy dotyczące nakładania kar

pracowniczych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6375)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie publikacji w prasie

komunikatów urzędowych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 34

ustawy o prawie prasowym redaktor naczelny jest

obowiązany opublikować nieodpłatnie komunikaty

urzędowe pochodzące od organów władzy państwo-

wej lub samorządowej.

Obowiązek ten dotyczy rów-

nież wydanych na podstawie ustaw obwieszczeń,

przepisów należy opublikować je, w uzgodnionym

terminie, bez dokonywania zmian czy też bez za-

mieszczania uwag i zaprzeczeń.

Jak informują przedsiębiorcy, obowiązek ten do-

tyka z reguły wydawców prasowych, którzy na wła-

sny koszt zobligowani są do publikacji np. rozmaitych

obwieszczeń lub uchwał lokalnych władz.

Apelują oni

o wprowadzenie obowiązku odpłatności za publiko-

wanie tego typu ogłoszeń, z wyjątkiem informacji

dotyczących stanów nadzwyczajnych, np. w przypad-

265

ku klęsk żywiołowych.

Podkreślają oni, iż w warun-

kach rynkowej i bardzo konkurencyjnej gospodarki

państwo nie powinno narażać przedsiębiorców na

tego typu koszty.

2.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić postu-

lowane przez przedsiębiorców zmiany dotyczące

art. 34 ustawy o prawie prasowym?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6376)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ponoszonych kosztów pracy

przy zatrudnieniu sezonowym

Szanowny Panie Ministrze!

Pracownik sezonowy

jest pracownikiem w rozumieniu przepisów art. 2

i 22 § 2 K.p., a więc jest osobą, która ukończyła 18

lat, posiada zdolność do czynności prawnych lub

ograniczoną zdolność do dokonywania tych czynno-

ści.

Pracą sezonową natomiast określono pracę uza-

leżnioną od pory roku, warunków atmosferycznych,

która trwa przez określony czas.

Pracodawcy zatrud-

niający pracowników sezonowych zobligowani są do

ponoszenia pozapłacowych kosztów pracy.

Tworzą

one znaczną część przeciętnych wydatków przedsię-

biorstwa na pracę.

Zalicza się do nich m.in. składki

na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, rentowe czy

też chorobowe.

Jak informują pracodawcy, pozapłacowe koszty

w Polsce są za wysokie, a prawo jest zbyt restrykcyj-

ne, gdyż utrudnia zatrudnianie i zwalnianie pracow-

ników.

Przedsiębiorcy twierdzą, iż sytuacja ta powo-

duje, że pracodawcy uciekają od umowy na czas okre-

ślony, umowy zlecenia, umowy o dzieło i wreszcie

umowy o pracę tymczasową.

W związku z tym postu-

lują oni, by każdy pracodawca, który stworzy miejsce

pracy na cały rok, mógł uzyskać wsparcie w postaci

obniżenia pozapłacowych kosztów pracy.

Warunkiem

ubiegania się o doﬁnansowaniebyłobyprzedłożenie

sezonowej umowy o prace na resztę roku kalendarzo-

wego oraz złożenie wniosku określającego, w jaki

sposób stworzone zostało dane miejsce pracy.

rza przychylić się do postulatów przedsiębiorców od-

nośnie do ww. problemu?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6377)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie niewłaściwego wydatkowania

części oświatowej subwencji ogólnej

przeznaczonej na potrzeby uczniów

niepełnosprawnych

Szanowna Pani Minister!

Rozporządzenie mini-

w sprawie warunków organizowania kształcenia,

cjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz

w ośrodkach zobligowało placówki do przygotowania

widualnego planu edukacyjno-terapeutycznego.

W myśl

przepisów na podstawie posiadanej wiedzy o uczniu,

uzyskanej podczas przeprowadzonej diagnozy peda-

gogicznej, należy dokonać kompleksowej oceny roz-

woju dziecka.

Pozwala ona przystąpić zespołowi skła-

dającemu się z nauczycieli, wychowawców grup wy-

chowawczych oraz specjalistów prowadzących zajęcia

z uczniem do konstruowania indywidualnego progra-

mu edukacyjno-terapeutycznego.

Zadania umiesz-

czone w programie powinny m.in. mieścić się w sferze

najbliższego rozwoju dziecka, ćwiczyć funkcje naj-

bardziej zaburzone, sprawiać dziecku przyjemność

czy też zachęcać je do zdobywania wiedzy.

Warto do-

dać, iż prawidłowo skonstruowany program uspraw-

niania powinien obejmować wszystkie sfery rozwojo-

we dziecka, czyli percepcyjną, motoryczną, poznaw-

czą oraz społeczno-emocjonalną.

O sposobie podziału części oświatowej subwencji

ogólnej mówi, corocznie wydawane, rozporządzenie

ministra edukacji.

Naliczanie ww. subwencji opiera

się na skomplikowanym algorytmie i zależy od wielu

czynników.

Jak donosi „Dziennik Gazeta Prawna”,

według wyliczeń ok. 3 mld zł, czyli blisko 9% subwen-

cji oświatowej, stanowią pieniądze przeznaczone na

potrzeby uczniów niepełnosprawnych.

Jak donoszą

jednak eksperci, często nie są one wydawane na spe-

cjalne zajęcia dla potrzebujących, lecz wydawane są

na codzienne potrzeby szkół.

Rzecznik uczniów nie-

pełnosprawnych twierdzi, iż przyczyną problemów

jest nieprecyzyjne prawo.

Jego zdaniem brak jest mo-

nitoringu wydatkowania pieniędzy na dzieci niepeł-

nosprawne przez samorządy.

„Dziennik Gazeta Praw-

na” dodaje, iż niewłaściwe wydatkowanie pieniędzy

zmusza rodziców i dzieci z orzeczeniem o niepełno-

sprawności do szukania szkół spełniających ich po-

trzeby na terenie całej Polski.

Zdaniem rodziców po-

zostawienie dziecka w szkole, która nie dostosowała

swojego programu nauczania do jego potrzeb, skaza-

łoby je na niesamodzielność i w przyszłości na korzy-

stanie z pomocy społecznej.

Opiekunowie dotknięci

problemem dodają, iż w takiej szkole dodatkowe za-

266

jęcia najczęściej „odbywają się” wyłącznie na papie-

rze, w praktyce większości lekcji nie ma.

ców osób niepełnosprawnych?

2.

Czy ministerstwo zamierza doprecyzować prze-

pisy dotyczące monitoringu wydatkowania pieniędzy

na dzieci niepełnosprawne przez samorządy?

3.

Czy ministerstwo podejmuje działania, i jakie,

w celu kontroli samorządów w zakresie wydawania

części oświatowej subwencji ogólnej?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6378)

do ministra środowiska

w sprawie przepisów regulujących

Szanowny Panie Ministrze!

Odoranty to bardzo

szerokie pojęcie, ponieważ związki złowonne są bar-

dzo rozbudowaną grupą związków chemicznych.

W większości różnią się zapachem, a ich mieszaniny

mogą mieć bardzo zróżnicowane i często niemożliwe

do przewidzenia zapachy.

Jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”, wraz

ze wzrastającym rozwojem przedsiębiorstw produk-

cyjnych wzrasta liczba skarg ludności kierowanych

do różnych instytucji państwowych, związanych ze

złą jakością powietrza.

Gazeta donosi, iż problem ten

stał się bardzo dotkliwy, a w polskim ustawodaw-

stwie nie istnieją przepisy regulujące kwestie odoran-

tów.

Podkreśla ona, iż powstała ustawa weryﬁkowa-

łaby, czy dana uciążliwość mieściłaby się w normach

prawnych, czy też nie.

zamierza wprowadzić przepisy regulujące kwestie

odorantów?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6379)

do ministra pracy i polityki społecznej

agencji pracy tymczasowej

Szanowny Panie Ministrze!

Agencja pracy tym-

czasowej jest przedsiębiorstwem, którego działalność

polega na rekrutacji, selekcji, zatrudnianiu i stawia-

niu do dyspozycji osoby trzeciej osób ﬁzycznych

o określonych umiejętnościach i kwaliﬁkacjach na

podstawie odpowiedniej umowy zawartej pomiędzy

agencją pracy tymczasowej a użytkownikiem przez

umówiony pomiędzy stronami okres.

Liczba takich

agencji w Polsce rośnie, ponieważ praca tymczasowa

jest obecnie stałym elementem polityki personalnej

prowadzonej przez przedsiębiorstwa.

Jej idea sprowa-

dza się do uproszczenia, profesjonalizacji i racjonali-

zacji zatrudnienia pracowników w przypadkach sezo-

nowych wzrostów produkcji, wzrostu sprzedaży, prze-

stojów urlopowych czy też dużej rotacji personelu.

„Dziennik Gazeta Prawna” donosi, iż w ubiegłym

roku Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadziła

420 kontroli agencji zatrudnienia.

W ich wyniku do

marszałków województw traﬁły134zawiadomienia

o naruszeniach warunków prowadzenia tego rodzaju

działalności.

Gazeta podkreśla, że w ich następstwie

22 podmioty zostały wykreślone z rejestru agencji.

Tymczasem dyrektor Departamentu Legalności Za-

trudnienia w Głównym Inspektoracie Pracy twier-

dzi, iż wizyty w takich ﬁrmachnadalujawniajądużą

skalę naruszeń.

Według niego w co drugiej agencji

kontrole ujawniły łamanie przepisów.

Jak informuje gazeta, w niektórych przypadkach

tak duża skala naruszeń wynika z nieprzestrzega-

nia praw osób korzystających z usług agencji.

Szcze-

gólnie niebezpieczne mają być nieprawidłowości do-

tyczące zawierania umów z osobami kierowanymi

do pracy w innym państwie u zagranicznych praco-

dawców.

Państwowa Inspekcja Pracy, na którą po-

wołuje się dziennik, do najczęstszych tego typu

uchybień zalicza te dotyczące nieprawidłowego okre-

ślania w umowach warunków zatrudnienia, świad-

czeń socjalnych czy zakresu odpowiedzialności cywil-

nej stron z powodu niewykonania bądź nienależnego

wykonania postanowień zawartych w umowie.

Pań-

stwowa Inspekcja Pracy podkreśla, iż w ustawie

o promocji zatrudnienia powinny znaleźć się przepi-

sy, które zobowiążą agencje zatrudnienia do prowa-

dzenia wykazu podmiotów, do których kierowane są

osoby korzystające z ich usług, a także rejestru osób

wysyłanych do pracy za granicą.

Jej zdaniem takie

zmiany wyeliminowałyby praktyki zatajania przez

agencje umów zawartych z podmiotami zagraniczny-

mi i szukającymi pracy.

267

1.

Czy ministerstwo zamierza znowelizować usta-

wę o promocji zatrudnienia, tak aby agencje zatrud-

nienia zobowiązane zostały do prowadzenia wykazu

2.

Jak resort odnosi się do wyników kontroli

w agencjach zatrudnienia i jakie działania w tej spra-

wie podejmuje?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6380)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zakresu danych pozyskiwanych

Szanowna Pani Minister!

W ramach rekrutacji

danego dziecka do placówki przedszkolnej wiele gmin

wymaga od rodziców udowodnienia, iż na ich terenie

płacą podatki i są w nich zameldowani.

Od rodziców

kandydata do przedszkola żąda się np. kopii deklara-

cji podatkowej PIT oraz zaświadczenia o dochodach.

Warto podkreślić, iż przedłożenie ww. informacji sta-

je się warunkiem przyjęcia dziecka do placówki.

„Dziennik Gazeta Prawna”, powołując się na opi-

nie rodziców przyszłych przedszkolaków, twierdzi, iż

gminy nie mają prawa przetwarzać tzw. danych

wrażliwych, tj. deklaracji podatkowej PIT oraz za-

świadczeń o dochodach.

Opiekunowie dzieci zaniepo-

kojeni sytuacją powołują się na ustawę o ochronie

danych osobowych, która określa zakazy ich prze-

twarzania.

Warto dodać, iż podobnego zdania jest

generalny inspektor ochrony danych osobowych, któ-

ry uważa, iż gminy na podstawie obowiązujących

przepisów nie są uprawnione do pozyskiwania ww.

informacji.

zamierza wprowadzić przepisy regulujące zakres

danych pozyskiwanych przez przedszkola w proce-

sie rekrutacji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6381)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie niezgodności ustawy

z Konstytucją RP oraz ustawą

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 73

ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, jeże-

szkolnego, sąd rodzinny może przedłużyć, na okres

do zakończenia roku szkolnego, jego przebywanie

w zakładzie wychowawczym.

Jak informuje jednak rzecznik praw obywatel-

skich, takie rozwiązanie prawne jest niezgodne z art.

70 ust. 1 konstytucji, który stanowi, iż nauka do 18

roku życia jest obowiązkowa.

Ponadto zgodnie z art.

obowiązkowi szkolnemu tylko do dnia ukończenia 18

roku życia.

Rzecznik, powołując się na informacje

otrzymane od pracownika młodzieżowego ośrodka

wychowawczego, twierdzi, iż istnieją przypadki, gdy

pełnoletni wychowankowie, którzy nie chcą już prze-

bywać w ośrodku, otrzymują decyzję o przedłużeniu

ich pobytu w związku z kontynuowaniem nauki.

pisy dotyczące przebywania ucznia w młodzie-

żowym ośrodku wychowawczym po ukończeniu

18 roku życia?

2.

Jak ministerstwo odnosi się do zarzutu rzecz-

nika praw dziecka dotyczącego niekonstytucyjności

przytoczonych uregulowań prawnych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6382)

do ministra pracy i polityki społecznej

nowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawne-

268

mu dziecka, jeżeli dziecko pozostaje pod jego faktycz-

ną opieką, uprawnionemu do urlopu wychowawczego,

lendarzowych; 2) 36 miesięcy kalendarzowych, jeże-

kiem legitymującym się orzeczeniem o niepełno-

sprawności albo o znacznym stopniu niepełnospraw-

ności.

Ponadto w myśl rozporządzenia Rady Mini-

strów w sprawie wysokości dochodu rodziny albo

świadczeń rodzinnych dodatek ten wynosi 400 zł

miesięcznie.

Zdaniem rzecznika praw dziecka ustawa o świad-

czeniach rodzinnych dyskryminuje osoby uprawnio-

wawczego, gdy sprawują one opiekę nad więcej niż

jednym urodzonym dzieckiem.

Ponadto twierdzi on,

iż dodatek ten powinien być przyznawany na każde

zmiennej wysokości niezależnej od liczby urodzonych

dzieci.

Rzecznik podkreśla, iż określone ustawowo

warunki, od spełnienia których zależy przyznanie

dodatku, winny być dostosowane do brzmienia art. 4

ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowiącego, iż

datków na utrzymanie dziecka.

Dziecko wychowy-

wane w rodzinie może oczekiwać, by pomoc w dostar-

czaniu środków utrzymania była dlań świadczona

przez władzę publiczną w jednakowym zakresie jak

pomoc świadczona innym dzieciom w tej samej rodzi-

nie.

Uważa on, iż w przeciwnym razie można by wy-

snuć wniosek, iż w pewnych sytuacjach dzieci z nie-

których rodzin nie zasługują na osłonę socjalną

w takim stopniu, jak dzieci z innych rodzin.

Swoje stanowisko rzecznik praw dziecka uzasad-

nia twierdzeniem, iż osoba korzystająca z urlopu wy-

chowawczego nie ma prawa do wynagrodzenia za pra-

cę, a wychowywanie kilkorga dzieci urodzonych

w trakcie jednego porodu wymaga od opiekunów więk-

szych nakładów ﬁnansowychniżsprawowanieopieki

nad jednym dzieckiem.

Proponowane przez niego roz-

wiązanie urzeczywistniałoby zapisane w art. 71 ust. 1

niania przez państwo w polityce społecznej dobra ro-

dziny i prawo rodzin znajdujących się w trudnej sy-

tuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodziet-

nych i niepełnych, do szczególnej pomocy ze strony

dzenia zmian do ustawy o świadczeniach rodzin-

nych?

2.

Czy ministerstwo zamierza znowelizować prze-

pisy dotyczące wysokości kwoty dodatku do zasiłku

rodzinnego, adekwatnej do liczby urodzonych dzieci

w okresie korzystania z urlopu wychowawczego?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6383)

do ministra transportu,

w sprawie praw osób niepełnosprawnych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z rozporzą-

dzeniem Wspólnoty Europejskiej z dnia 5 lipca 2006 r.

drogą lotniczą, port lotniczy i linie lotnicze mają obo-

wiązek udzielania osobom niepełnosprawnym bez-

płatnej pomocy oraz zapewnienia im odpowiednich

udogodnień.

Jednak, jak informuje „Rynek Zdrowia”, powo-

łując się na komunikat Komisji Europejskiej z dnia

14 czerwca 2012 r., wciąż istnieje problem nieuzasad-

nionych odmów wejścia na pokład niepełnospraw-

nych pasażerów w transporcie lotniczym.

Komisja

Europejska wskazuje, iż wiele osób niepełnospraw-

nych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej po-

dróżujących drogą lotniczą poza odmowami nadal

boryka się z nieuzasadnionymi wymogami dotyczą-

cymi podróżowania.

przewoźników praw osób niepełnosprawnych?

Z poważaniem

(nr 6384)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Społecznej Straży Rybackiej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z ustawą

o rybactwie śródlądowym rada powiatu na wniosek

(SSR) lub wyrazić zgodę na jej utworzenie przez za-

269

interesowane organizacje społeczne lub uprawnio-

nych do rybactwa.

Warto dodać, iż Społeczna Straż

Rybacka jest to instytucja zrzeszająca wędkarzy

chętnych chronić nasze wody.

Najczęściej to właśnie

oni sprawdzają wędkarzy i osoby podejrzane o kłu-

sownictwo.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 społeczni strażnicy ryba-

cy posiadają tylko część uprawnień zagwarantowa-

nych dla Państwowej Straży Rybackiej.

Jak informu-

je gazeta, ustawa pomija jednak prawo do legitymo-

wania podejrzanych.

Podkreśla, iż w praktyce ozna-

cza to, iż nie mogą oni żądać pokazania dowodu oso-

bistego nie tylko od wędkarza, który łowi zgodnie

z przepisami, lecz nawet od kłusownika złapanego

na gorącym uczynku.

Ponadto, jak informuje rzecz-

nik prasowy Zarządu Głównego PZW, taki stan prze-

pisów jest niekorzystny dla osób społecznie dbających

o stan polskich wód.

ra poszerzyć zakres uprawnień Społecznej Straży

Rybackiej?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6385)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawy deregulacyj-

w Europie i na całym świecie zdecydowało się na po-

snącym bezrobociem.

Celem tej ustawy jest m.in.

przyspieszenie i ułatwienie zdobywania uprawnień

do wykonywania określonych zawodów.

Warto podkreślić, iż prędzej czy później każdy

z obywateli musi skorzystać z usług notariusza.

Wie-

le sytuacji życiowych skłania nas do podjęcia działań

takich, jak np. sporządzenie testamentu lub odwoła-

nia wcześniej sporządzonego, przekazanie/otrzyma-

nie darowizny, sporządzenie pełnomocnictwa, po-

twierdzenie kopii lub własnoręczności podpisu czy

wreszcie transakcja sprzedaży/zakupu nieruchomo-

ści.

Notariusz, inaczej rejent, jest osobą zaufania pu-

blicznego, której zadaniem jest sporządzanie odpo-

wiednich dokumentów mających charakter doku-

mentu urzędowego.

Dokumenty te mają na celu za-

bezpieczenie praw i obowiązków wszystkich stron,

a notariusz zobowiązany jest do bezstronności i za-

chowania tajemnicy zawodowej.

Jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”, dere-

gulacja zawodu notariusza prowadzi do wprowadze-

nia nowego zawodu zaufania publicznego – asesora

notarialnego prowadzącego własną kancelarię.

Twier-

dzi ona, iż samodzielna praca asesora ograniczyłaby

nadzór nad jego pracą do bliżej nieokreślonej pomo-

cy ze strony notariusza konsultanta, dotyczącej

techniki pracy notarialnej.

Luka w przepisach wpro-

wadzająca zawód notariusza na rynek konkurencyj-

ności zagrażałaby charakterowi bezstronności te-

goż zawodu.

Gazeta twierdzi, iż jedną z istotnych przyczyn na-

rastania i pęknięcia bańki spekulacyjnej na rynku

nieruchomości w USA była nadmierna deregulacja

i brak w obrocie neutralnej instytucji.

Donosi ona, iż

amerykańscy ekonomiści, wyciągając wnioski z za-

istniałej sytuacji, obecnie postulują wprowadzenie

instytucji bezstronnego prawnika – czyli notariatu.

Tym samym „Dziennik Gazeta Prawna” informuje,

iż polskie propozycje deregulacyjne idą wbrew ten-

dencjom światowym.

2.

Czy ministerstwo zamierza ograniczyć działa-

nia deregulacyjne w zawodzie notariusza?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6386)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Emigracja jako bardzo

powszechne zjawisko jest tematem wielu programów

telewizyjnych, audycji radiowych czy artykułów pra-

sowych.

Możliwość poprawy statusu majątkowego

rodziny, wizja lepszego życia kuszą wielu Polaków,

aby opuścić kraj swojego pochodzenia i szukać szczę-

ścia poza jego granicami.

Warto jednak podkreślić,

iż w ostatnim czasie mnóstwo osób wraca do Polski.

Kieruje nimi patriotyzm, tęsknota czy też poczucie

wyobcowania.

Jak informuje „Dziennik Gazeta Prawna”, powrót

z emigracji niesie za sobą jednak wiele zmian zarówno

rodziców, jak też ich dzieci.

Gazeta podkreśla, iż o ile

w przypadku dorosłych decyzja o wyjeździe jest świa-

domym, wolnym wyborem, o tyle dzieci emigrują nie-

jako z przymusu.

Nowy kraj to dla nich nowe miejsce,

nowi ludzie, odmienna rzeczywistość.

„Dziennik Ga-

zeta Prawna” donosi, iż dzieci osób, które wróciły

270

z zagranicy, często mają duże problemy z zaadaptowa-

niem się w polskiej szkole.

Twierdzi ona również, iż

nauczyciele są nieprzygotowani do pracy z uczniami

mającymi kłopoty językowe.

Warto podkreślić, iż obecnie w myśl nowych prze-

pisów dyrektor szkoły może przyznać dodatkowe lek-

cje z języka polskiego, a także zajęcia wyrównawcze.

Gazeta donosi jednak, iż brakuje dodatkowych fun-

duszy na pomoc dzieciom wracającym z zagranicy.

W efekcie pomoc dla takiego ucznia ewentualnie za-

łatwiana jest w ramach godzin karcianych, czyli tych,

które nauczyciele powinni przeznaczyć na zajęcia do-

datkowe, a i tych, jak podkreśla gazeta, jest za mało.

Jak informuje gazeta, istnieją przypadki uczęszcza-

nia dzieci reemigrujących na zajęcia wyrównawcze,

których program i cele edukacyjne najczęściej są nie-

adekwatne do potrzeb młodego reemigranta.

Prasa

podkreśla, iż dzieci, które wracają z emigracji, mają

zupełnie inne kłopoty niż ich rówieśnicy, często mogą

świetnie sobie radzić intelektualnie, ale na przykład

nie znać deﬁnicjiipojęćpopolsku.„DziennikGaze-

ta Prawna” twierdzi również, iż aby dziecko mogło

otrzymać pomoc w postaci dodatkowych zajęć, musi

zostać uznane za dziecko z potrzebami specjalnym,

tak jak dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności.

kowe zajęcia przeznaczone wyłącznie dla dzieci re-

emigrantów?

2.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

by zminimalizować bariery edukacyjne dzieci mają-

cych problemy po powrocie z innego kraju?

3.

Czy ministerstwo zamierza zmienić sposób

przyznawania dodatkowych zajęć, tak aby dziecko

pełnosprawne powracające z zagranicy miało do nich

dostęp?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 6387)

do ministra spraw wewnętrznych

W środowiskach samorządów lokalnych oraz

mieszkańców gmin Pysznica, Zbydniów i Krzeszów

województwa podkarpackiego panuje powszechne

zaniepokojenie i niezadowolenie w związku z zamia-

rem likwidacji posterunków Policji w ww. miejscowo-

ściach.

Zaniepokojenie to wyraża się w licznych za-

pytaniach oraz stanowiskach (uchwałach) samorzą-

dów kierowanych do mnie oraz do mojego biura

poselskiego.

W opinii samorządów województwa

podkarpackiego prace nad zmianami w struktu-

rach Policji odbywają się z pominięciem opinii

mieszkańców, samorządów, bez konsultacji społecz-

nych, bez racjonalnego przeanalizowania i uzwględ-

nienia interesów obywateli.

Ponadto likwidacja posterunków Policji wpłynie

na zmniejszenie poczucia bezpieczeństwa mieszkań-

ców oraz wydłuży czas dojazdu Policji z ościennych

placówek do miejsca interwencji.

Władze samorzą-

dowe zwracają także uwagę na to, iż budynki,

w których znajdują się posterunki Policji, stanowią

mienie komunalne gmin.

W związku z tym budynki

są po kapitalnych remontach oraz są wyposażane

w sprzęt biurowy i meble ze środków poszczególnych

gmin.

Dodatkowo koszt utrzymania posterunków jest

niewielki (ok. 700 zł miesięcznie), ponieważ gminy

zwalniają Policję z czynszu za wynajem budynków.

W takich przypadkach niewielkie i wyłącznie doraź-

ne oszczędności ﬁnansowebędąskutkowaćznacznie

większymi kosztami społecznymi, które będą musie-

li ponieść obywatele.

Pragnę również podkreślić, że teren województwa

podkarpackiego jest specyﬁcznyzewzględunaprzy-

graniczne położenie.

Dlatego szczególna ochrona

obywateli na tym terenie jest bardzo ważna.

l.

Czy działania podejmowane przez Ministerstwo

Spraw Wewnętrznych w sprawie zamiaru likwidacji

posterunków Policji są zgodne z Konstytucją Rzeczy-

pospolitej Polskiej, która gwarantuje obywatelom

bezpieczeństwo i dostęp do organów ścigania?

2.

Dlaczego zmiany przeprowadza się bez szero-

kich konsultacji społecznych w sprawie zamiaru li-

kwidacji posterunków Policji?

3.

Jakie względy uzasadniają pomijanie (w istocie

lekceważenie) konsultacji oraz opinii wyrażanych

przez obywateli i ich demokratyczne przedstawiciel-

stwa?

rządów w sprawie likwidowania sądów rejonowych?

Jeszcze raz pragnę podkreślić, że opinie miesz-

kańców Podkarpacia w sprawie, którą przedstawiam

Panu Ministrowi, są bardzo negatywne, nierzadko

wyrażane w sposób bardzo mało oględny.

Pragnę za-

uważyć, że także sposób realizacji zmiany ma bardzo

istotne znaczenie dla kształtowania stosunku oby-

wateli do własnego państwa i jego instytucji oraz

osób, które je reprezentują.

Z poważaniem

Poseł Józefa Hrynkiewicz

Rzeszów, dnia 21 czerwca 2012 r.

271

Interpelacja

(nr 6388)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie uprawnień do zakładania blokad

na koła prywatnych samochodów

przez ﬁrmy wynajmowane przez spółdzielnie

mieszkaniowe, sklepy i stacje benzynowe

Pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra na dowol-

ność interpretowania przepisów dotyczących prawa

do blokowania prywatnych pojazdów na terenach na-

leżących do m.in. spółdzielni mieszkaniowych, punk-

tów usługowych, sklepów czy stacji benzynowych.

Problem braku miejsc parkingowych i ciągle zwięk-

szającej się ilości samochodów spowodował drastycz-

ne ograniczenie swobody parkowania.

Posłużę się

przykładem Spółdzielni Mieszkaniowej Piast w Ka-

towicach.

Wynajęła ona prywatną ﬁrmęzakładającą

blokady na koła pojazdów, których właściciele nie są

mieszkańcami zasobów SM Piast ani osobami zapro-

szonymi przez lokatorów uprzednio zgłoszonymi,

którzy w takim wypadku mają prawo parkować na

terenie spółdzielni.

Przy wjeździe na parking umiesz-

czona jest tablica z regulaminem, brak jest natomiast

szlabanów czy innych oznakowań.

Za zdjęcie blokady

ﬁrmapobieraopłatęumowną(wgraniachod100do

300 zł) jako formę kary za złamanie regulaminu.

Funkcjonariusze Policji na Śląsku stoją na stano-

wisku, że takie działanie jest zgodne z prawem, po-

wołują się na zalecenia komendanta wojewódzkiego

Policji, nie potraﬁąjednakprzedstawićżadnychkon-

kretnych dokumentów.

W sytuacji zaistnienia sporu

funkcjonariusze przyjeżdżają na miejsce, ale ograni-

czają się do pouczenia stron.

Nie wydają dyspozycji

zdjęcia blokady, lecz radzą rozstrzygnąć sprawę na

drodze cywilnoprawnej.

Po przeciwnej stronie jest część prawników i sę-

dziów, którzy twierdzą z kolei, iż prywatna ﬁrmanie

może ograniczać wolności jednostki i prawa do wła-

sności.

Stosowanie kar winno być wyłącznie prawem

Policji lub straży miejskiej.

Mając na uwadze pilną konieczność uregulowania

przepisów prawa i dokonanie jednolitej interpretacji

2.

Czy Komenda Główna Policji wydała zalecenia

komendantom wojewódzkim dotyczące interwencji

w opisanych w powyższym tekście interpelacji przy-

padkach?

3.

Czy ministerstwo ma zamiar podjąć działa-

nia mające na celu definitywne rozwiązanie tego

sporu?

Poseł Wojciech Szarama

Interpelacja

(nr 6389)

do ministra zdrowia

w sprawie wprowadzenia saksagliptyny

na listę leków refundowanych

Szanowny Panie Ministrze!

Na nowej liście refun-

dacyjnej Ministerstwa Zdrowia, która zacznie obo-

wiązywać od 1 lipca nie ma saksagliptyny, najczęściej

mujących i opóźniających rozwój cukrzycy typu 2.

W Polsce na ten rodzaj cukrzycy choruje ok. tysiąc

osób.

Stosowanie saksagliptyny pozwala w przypad-

ku tej grupy chorych na odsunięcie w czasie insuli-

noterapii.

Jeżeli ten lek nie wejdzie na listę leków refundo-

wanych, ponad tysiąc chorych będzie musiało w dal-

szym ciągu płacić za niego z własnych środków.

Jed-

no opakowanie tego leku, które wystarcza zaledwie

na miesiąc, w zależności od tego, czy dostępny jest

w tabletkach czy zastrzykach, kosztuje od 200 do

500 zł.

Oba warianty przekraczają możliwości ﬁnan-

sowe wielu chorych, utrzymujących się często z nie-

wysokiej renty.

W imieniu ogromnej rzeszy chorych, którzy już

przyjmują ten lek i którzy czekają na jego refundację,

apeluję do Pana, Panie Ministrze, o jak najszybsze

wprowadzenie saksagliptyny na listę leków refundo-

wanych.

Jednocześnie proszę o odpowiedź na następujące

pytania:

na listę leków refundowanych i czym kierowało się

Ministerstwo Zdrowia, nie wpisując tego leku na

listę?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia, tworząc listę refun-

dacyjną, bierze pod uwagę opinie lekarzy o wyborze

najodpowiedniejszych leków, czy decyduje o tym je-

dynie urzędnik?

3.

Kiedy na liście refundacyjnej Ministerstwa

Zdrowia znajdzie się pełny wachlarz leków inktrety-

nowych, w tym tak oczekiwana saksagliptyna?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

272

Interpelacja

(nr 6390)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Unsound w Krakowie

W październiku br. odbędzie się dziesiąta edycja

festiwalu muzyki elektronicznej i eksperymentalnej

Unsound w Krakowie.

Według publicznie dostępnych

informacji na stronie internetowej Ministerstwa Kul-

tury i Dziedzictwa Narodowego festiwal korzysta

z doﬁnansowaniatejinstytucji.

Gościem tegorocznego festiwalu będzie Sasha

Grey, aktorka ﬁlmówpornograﬁcznych.

Artystkabę-

dzie towarzyszyła amerykańskiemu zespołowi aTe-

lecine.

Z informacji zamieszczonych na stornie interne-

towej ministerstwa wynika, że festiwal Unsound zo-

stał wsparty dotacją w wysokości 400 000 zł.

W in-

formacji o wynikach naboru podana jest punktacja,

jaka została przyznana wnioskodawcy.

Kryterium

wartości społecznej projektu odnoszące się do: dzia-

łania na rzecz dialogu społecznego i kulturowego,

propagowanie postaw opartych na świadomości wła-

snej tożsamości kulturowej oraz szacunku i toleran-

cji dla innych nacji oraz odmiennych poglądów reli-

gijnych, politycznych i obyczajowych zostało ocenione

na 6 pkt (z możliwych 8 pkt).

Niewątpliwie organizatorzy festiwalu zadbali o sza-

cunek i tolerancję dla odmiennych poglądów obycza-

jowych.

Jednak czy naszym narodowym dziedzic-

twem ma stać się propagowanie osób aktywnie zaan-

gażowanych w przemysł pornograﬁczny?

1.

Czy ministerstwo kultury, podejmując decyzję

o doﬁnansowaniufestiwaluUnsoundwKrakowie,

posiadało wiedzę o udziale w nim aktorki ﬁlmówpor-

nograﬁcznych?

2.

Czy w zaistniałej sytuacji ministerstwo kultury

zamierza podjąć działania zmierzające do cofnięcia

przyznanej dotacji?

3.

Jakie działania planuje podjąć ministerstwo,

dentów?

Z poważaniem

Poseł Patryk Jaki

Opole, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6391)

do ministra sprawiedliwości

Przygotowany przez ministerstwo projekt ustawy

zakłada wzrost niektórych opłat sądowych, co może

skutkować ograniczeniem dostępu do wymiaru spra-

wiedliwości dla osób niezamożnych.

Szczególnie niepokoi wzrost opłaty stałej od zło-

żenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku z 50 do

100 zł (wzrost o 100%).

Jest to opłata, którą musi

uiścić każdy, bez względu na sytuację ﬁnansowąoraz

składniki masy spadkowej.

W przypadku osób nieza-

możnych może skutkować to zaniechaniem przepro-

wadzenia postępowania spadkowego, co w konse-

kwencji przyniesie wzrost nieuporządkowanych spraw

majątkowych.

Podany w uzasadnieniu projektu usta-

wy powód tak znaczącego wzrostu tej opłaty, tj. rze-

czywiste koszty postępowania, które przewyższają

wniesioną opłatę, wydaje się niezasadny.

Wiele spraw

o stwierdzeniu nabycia spadku jest prostych i nie wy-

maga podejmowania przez sąd dodatkowych czynno-

ści i właśnie te sprawy zwykle dotyczą osób nieza-

możnych, które po wprowadzeniu zmiany w wysoko-

ści opłaty najbardziej ucierpią.

Równie niepokojące jest planowane podwyższenie

opłaty z 6 zł na 10 zł za m.in. wykonanie poświadczo-

nego opisu z akt sprawy oraz z 1 zł na 2 zł za stronę

ksero z akt sprawy.

Dostęp do materiałów znajdują-

cych się w aktach sprawy winien być zapewniony

w jak najszerszym zakresie.

Wzrost opłaty za ich wy-

danie wydaje się nieuzasadniony.

Trudno się zgodzić

ze wskazanym w uzasadnieniu do projektu ustawy

powodem, tj. wzrostem kosztów przesyłek sądowych.

Szczególnie gdy wiele kserokopii odbieranych jest

osobiście bezpośrednio w sekretariatach sądowych,

co całkowicie niweluje koszty przesyłek.

Sądownictwo w Polsce jest powszechne.

Winno

być zatem dostępne dla wszystkich obywateli, bez

z uwagi na możliwe negatywne skutki społeczne zde-

cyduje Pan Minister o wycofaniu z projektu ustawy

nego zapisów podnoszących ww. opłaty sądowe?

Z poważaniem

Poseł Patryk Jaki

273

Interpelacja

(nr 6392)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie zbliżających się igrzysk

olimpijskich w Londynie oraz paraolimpiady

Szanowna Pani Minister!

W związku ze zbliżają-

cymi się igrzyskami olimpijskimi w Londynie oraz

paraolimpiadą proszę Panią Minister o odpowiedź na

l.

Jakie środki ﬁnansowe ministerstwo sportu

przeznaczyło dla sportowców na przygotowania olim-

pijskie do IO Londyn 2012 oraz jakie gratyﬁkacjesą

planowane dla sportowców za zdobycie miejsc pre-

miowanych medalami?

2.

Jakie środki ﬁnansowe ministerstwo sportu

przygotowania do paraolimpiady oraz jakie gratyﬁ-

kacje są planowane dla sportowców niepełnospraw-

nych za zdobycie poszczególnych miejsc premiowa-

nych medalami?

Posłowie Artur Górczyński

i Marek Stolarski

Warszawa, dnia 24 czerwca 2012 r.

(nr 6393)

Szanowna Pani Minister!

W związku powracają-

cą sprawą dotyczącą nieprawidłowości w Polskim

Związku Piłki Nożnej proszę Panią Minister o odpo-

1.

Jakie są wyniki kontroli w PZPN przeprowa-

dzonej w I kwartale 2012 r. przez ministerstwo spor-

tu, w szczególności w części dotyczącej polityki ﬁnan-

sowej związku i zgodności działań PZPN z obowią-

zującym go statutem?

2.

Z informacji, jakie posiadam, wynika, że Za-

rząd PZPN bardzo często manipulował statutem

związku.

Proszę o odpowiedź, czy skontrolowano

uchwały podejmowane przez PZPN oraz ich zgodno-

ści ze statutem?

3.

Czy sprawdzono protokoły komisji rewizyjnej

związku, w szczególności dotyczące niedokończonego

formalnie zjazdu sprawozdawczo-wyborczego z 30 paź-

dziernika 2008 r.?

Z poważaniem

Posłowie Artur Górczyński

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 6394)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie kontaktów dzieci z ojcami

w przypadku drastycznych nadużyć

władzy rodzicielskiej przez matki

(porwania rodzicielskie), oraz łamania

procedur przez sądy rejonowe,

Szanowny Panie Ministrze!

Interwencja poselska

jest kontynuacją zapytania poselskiego nr 8818 posła

VI kadencji Lucjana Karasiewicza.

Ma również bez-

pośredni związek z odpowiedziami udzielonymi przez

podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwo-

ści pana Grzegorza Wałejko na interpelacje poselskie

posłanek Anny Nemś (interpelacja nr 3904 w sprawie

niu o przyznanie opieki nad dzieckiem) oraz Elżbiety

Gapińskiej (interpelacja nr 1944 w sprawie zmian

dwojga rodziców po rozwodzie lub separacji).

Pan.

K. W. uzyskał rozwód w dniu 9 września

2008 r. w Sądzie Okręgowym w Katowicach (upra-

womocniony 19 stycznia 2009 r.).

Opiekę nad 4-letnią

wówczas córką sąd powierzył matce, uzasadniając:

powierzając dziecko pod pieczę matki, sąd szeroko

uregulował kontakty pozwanego z córką, mając na

uwadze potrzeby uczuciowe dziecka i jego prawidło-

wy rozwój ze świadomością posiadania obojga rodzi-

ców.

Zachowania pozwanego w zakresie sprawowanej

przez niego opieki nie budzą zastrzeżeń – jest troskli-

wym rodzicem, ma bliski i serdeczny kontakt z córką

i taki powinien się dalej realizować.

Z wydanego uzasadnienia bezspornie wynika, iż

dla prawidłowego rozwoju dziecka jego bliski i ser-

deczny kontakt z ojcem jest warunkiem koniecznym

i wynika z jego dobra, dlatego powinien podlegać

ochronie przez sąd.

Niestety, po wydanym wyroku matka wielokrot-

nie kontakty te utrudniała (co zostało dowiedzione

przed sądem w sprawie o egzekucję kontaktów, pra-

womocne postanowienie SR w Mikołowie z dnia

18 czerwca 2010 r., sygn. akt.

III Rco 34/09) oraz wie-

lokrotnie nadużywała władzy rodzicielskiej, np. samo-

dzielnie podejmując istotne decyzje w życiu dziecka.

W kwietniu 2010 r. pan.

K. W. złożył w SR w Mi-

kołowie wniosek o zmianę orzeczenia w przedmiocie

władzy rodzicielskiej i powierzenie mu córki pod opie-

kę z powodu nadużywania władzy rodzicielskiej przez

matkę dziewczynki.

Na podstawie opinii RODK

z dnia 31 stycznia 2010 r., w której biegli jednoznacz-

nie stwierdzają, iż kontakty córki z ojcem uregulo-

wane w wyroku rozwodowym pozostawiają „wiele do

SR w Mikołowie, sygn. akt III Nsm 375/09), wniósł

274

także wniosek o zabezpieczenie powództwa, rozszerza-

jące córce kontakty z ojcem zgodnie z treścią opinii.

Dnia 29 czerwca 2010 r.

SR w Mikołowie oddalił

wniosek o udzielenie zabezpieczenia z powodu nie-

wielkiej ilości zebranego na obecnym etapie postępo-

wania materiału dowodowego.

16 sierpnia 2010 r. mat-

ka dziecka (w trakcie sprawy o ograniczenie jej wła-

dzy rodzicielskiej) dokonuje tzw. parowania rodziciel-

skiego bez wiedzy i zgody ojca oraz bez wymaganej

w takich sprawach decyzji sądu opiekuńczego, zmie-

nia wraz z córką miejsce zamieszkania na odległe

o ponad 300 km od poprzedniego miejsca.

Bezsporne jest także to, że wbrew treści prawo-

mocnego wyroku sądowego z dnia 9 września 2008 r.

bez wiedzy i zgody ojca zapisuje córkę do szkoły

w nowym miejscu zamieszkania oraz bez porozumie-

nia z ojcem zmienia dziecku lekarza prowadzącego

(małoletnia cierpi na ataki zacisku krtani, które wy-

wołują u niej bezpośrednie zagrożenie życia).

Ojciec dwukrotnie wnosi do sądu wnioski o zabez-

pieczenie powództwa w sytuacji całkowitej utraty

kontaktu z dzieckiem (matka nie zezwala nawet na

kontakty telefoniczne).

SR w Mikołowie dwukrotnie

odmawia – raz 31 sierpnia 2010 r., stwierdzając, iż

wydanie zabezpieczenia nie leży w interesie praw-

nym ojca dziecka (postanowienie z dnia 31 sierpnia

2010 r., SR w Mikołowie, sygn. akt.

III Nsm 259/10),

w kolejnym przypadku stwierdzając, iż nie jest już

sądem właściwym (postanowienie z dnia 21 paździer-

259/10) – mijają 2 miesiące, odkąd córka miała ostat-

ni raz jakikolwiek kontakt z ojcem.

19 listopada 2010 r.

SO w Katowicach uchyla

pierwszą z decyzji SR w Mikołowie z powodu nieważ-

ności postępowania (postanowienia z dnia 19 listo-

pada 2010 r., SO w Katowicach, sygn. akt.

XVII RCz

168/10).

Nakazuje SR w Mikołowie sprawdzić, czy

należy podjąć czynności w zakresie zabezpieczenia.

Sprawa traﬁanawokandępoczątkiemstycznia

2011 r., dziecko nie ma kontaktu z ojcem (którego

bliskości potrzebuje do prawidłowego rozwoju), od

5 miesięcy.

Mimo iż SR w Mikołowie mógł w oparciu

o art. 569.

§ 2 K.p.c. wydać stosowne zabezpieczenie,

nie robi tego, przekazując sprawę o kontakty do SR

w Jaśle.

K. W. w styczniu 2011 r. kieruje więc wniosek

do SR w Jaśle, wraz z wnioskiem o zabezpieczenie

kontaktów.

We wniosku wyraźnie zaznacza, iż jego

była małżonka dokonała parowania rodzicielskiego,

na skutek którego przyjeżdżanie po córkę i odwoże-

nie jej do miejsca zamieszkania przekracza jego ﬁ-

nansowe możliwości.

Zaznacza także, iż z uwagi na

to, iż kończy pracę o 17, nie jest w stanie stawić się

po córkę ponad 300 km dalej o godz. 18.

SR w Jaśle wydaje postanowienie, w którym to

ojcu nakazuje pokrywać wszelkie koszty przewożenia

dziecka i stawiać się po dziecko jednak o 18, 300 km

od miejsca zamieszkania K. W. (postanowienie SR

33/11).

Mija 8 miesięcy, od kiedy dziecko ostatni raz

miało jakikolwiek kontakt z ojcem.

K. W. z uwagi na

to, że rozpatrywanie zażalenia trwałoby kolejne kil-

ka miesięcy, w maju 2011 r. wnosi do SR w Jaśle ko-

lejny wniosek o zabezpieczenie powództwa.

27 maja

2011 r.

SR w Jaśle wydaje kolejne postanowienie,

w którym nakazuje rodzicom naprzemienne pokry-

wanie kosztów przejazdu (postanowienie SR w Jaśle

z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt.

III Nsm 33/11), nie

zaznaczając jednak, który rodzic ma wozić dziecko

w którą stronę.

Z uwagi na fakt, iż K. W. nie ma moż-

liwości stawiania się po dziecko o 18 w piątek, jego

była żona odmawia wykonania natychmiast wyko-

nalnego postanowienia.

Mija 10 miesięcy, od kiedy dziecko ostatni raz

nych zabiegach K. W. udaje się zabrać córkę na wa-

kacje.

Dziecko ma pierwszy raz kontakt z ojcem od

prawie roku.

7 sierpnia 2011 r.

SO w Krośnie oddala zażalenie

uczestniczki na postanowienie z dnia 27 maja 2011 r.

(postanowienie SO w Krośnie z dnia 7 sierpnia 2011 r.,

sygn. akt.

I Cz 211/11) – mija rok, odkąd małoletnia

nie ma uregulowanych w skuteczny sposób kontak-

tów z ojcem.

Matka dziewczynki nadal odmawia wykonania

prawomocnego już postanowienia SR w Jaśle z dnia

27 maja 2011 r., we wrześniu 2011 r. wnosi do tut.

sądu o dokonanie jego wykładni.

SR w Jaśle w październiku 2011 r. odmawia do-

konania wykładni postanowienia.

Kieruje strony na

mediację.

Mija rok i 2 miesiące odkąd małoletnia nie

z ojcem.

Termin mediacji zostaje wyznaczony na 19 grud-

nia 2011 r., matka dziewczynki nie stawia się na ba-

daniach w wyznaczonym terminie, wobec czego K. W.

z uwagi na fakt, iż mija 1,5 roku, odkąd jego córka

w sposób skuteczny nie ma uregulowanych z nim

kontaktów, wzywa sąd, aby w końcu podjął działania

mające na celu kontakty te umożliwić.

SR w Jaśle zwołuje posiedzenie, podczas którego

przesłuchuje strony (10 stycznia 2012 r.).

Podczas ze-

znań matka dziewczynki przyznaje, że co najmniej

raz w miesiącu odwiedza wraz z córką swoich rodzi-

ców, którzy są sąsiadami K. W., lecz także wtedy

uniemożliwia córce kontakty z ojcem.

W związku z oświadczeniem uczestniczki K. W.

zwraca się do SR w Jaśle o wydanie zabezpieczenia,

iż to matka dziewczynki powinna przywozić dziecko

do ojca, a także je zabierać.

SR w Jaśle dnia 18 marca 2012 r. przychyla się do

wniosku K. W. i takie zabezpieczenie wydaje (posta-

nowienie SR w Jaśle z dnia 18 marca 2012 r., sygn.

akt.

III Nsm 33/11)

Małoletnia po dokładnie 19 miesiącach uzyskuje

wreszcie możliwość bezpośrednich kontaktów z oj-

cem.

Przez 3 miesiące – do czerwca 2012 r. kontak-

ty te są realizowane bez żadnych przeszkód.

Matka

podporządkowuje się postanowieniu sądu i wozi cór-

kę do ojca.

275

Dnia 27 kwietnia 2012 r.

SO w Krośnie (data do-

ręczenia 13 czerwca 2012 r.) uchyla postanowienie

czyn proceduralnych (postanowienie SO w Krośnie

Matka małoletniej od razu zapowiedziała że

w związku z decyzją sądu nie będzie już wozić córki

do ojca.

Małoletnia po 19 miesiącach przerwy w kon-

taktach z ojcem (którego bliskości potrzebuje do pra-

widłowego rozwoju), po 3 miesiącach realizowania

bieżących kontaktów kolejny raz na skutek błędów

proceduralnych sądu traci taką możliwość (!!!).

W związku z powyższym stanem rzeczy, oraz od-

powiedziami ministerstwa na interpelacje o nr. 3904

i 1944 zwracamy się do Ministra z następującymi

pytaniami:

1.

Jaką wiedzę posiada ministerstwo nt. pracy re-

jonowych sądów rodzinnych, skoro odpowiedzi udzie-

lane posłom przez pracowników ministerstwa nijak

mają się do rzeczywistości, która ma miejsce w tych

sądach?

2.

Jak ma się odp. ministerstwa udzielona do in-

terpelacji nr 1944, że w przypadku sporu pomiędzy

rodzicami postawa rodziców powinna być brana pod

uwagę?

Praktyka wskazuje zupełnie inaczej – w opi-

sywanej sprawie mimo tak wielu błędów, jakich do-

puścił się sąd, mimo tak bogatego materiału dowo-

dowego w postaci opinii RODK i prawomocnych wy-

roków i postanowień sądowych, sąd w działaniach

matki łamiącej prawomocne wyroki sądowe nie do-

szukał się żadnych przesłanek do ograniczenia jej

władzy rodzicielskiej?

terpelacji nr 1944, odnośnie do prawa i obowiązku do

kontaktów na linii dziecko – rodzic, również w odnie-

sieniu do opisywanej wyżej sytuacji, której rejonowe

sądy rodzinne w przypadku utrudniania przez matkę

kontaktów (porwanie rodzicielskie), oraz łamania

przez nią prawomocnych wyroków sądowych, od 2 lat

nie mogą skutecznie uregulować dziecku kontaktów

z ojcem?

4.

Co wspólnego z dobrem dziecka ma wydanie

przez sąd rejonowy decyzji (jak się później okazuje

bezprawnej), dzięki której jednak dziecko odzyskuje

kontakt z ojcem, do decyzji sądu wyższej instancji,

na skutek której ten kontakt traci?

5.

Jakie kompetencje posiadają sędziowie w rejo-

nowych sądach rodzinnych, którzy wydają, jak się

potem okazuje, sprzeczne z prawem decyzje, w wyni-

ku których dzieci są separowane od ojców i tracą

z nimi jakikolwiek kontakt nawet na okres powyżej

jednego roku?

6.

Czy strona, która ucierpiała na skutek bez-

prawnej decyzji sądu rejonowego, może ubiegać się

o odszkodowanie?

7.

W związku z tym, iż rzeczywistość w sądach

rodzinnych znacznie różni się od stanu, jaki opisuje

ministerstwo jakie kroki zamierza podjąć minister,

aby przeciwdziałać przypadkom jak ten opisywany

w niniejszej interpelacji?

8.

Jak do rzeczywistości ma się odp. udzielona

przez ministerstwo na interpelację nr 3904, odnośnie

tego, iż sądy powinny oceniać opinie RODK tak jak

inny materiał dowodowy w sprawie?

Sąd w przypad-

ku pana K. W. dysponuje:

— opinią RODK, w której biegli pomijają cały ma -

teriał dowodowy, będący w aktach sprawy oraz do-

stępny biegłym w postaci prawomocnych wyroków

sądowych świadczących o nadużywaniu władzy ro-

dzicielskiej przez matkę i utrudnianiu przez nią kon-

taktów z dzieckiem;

— sprzecznościami zawartymi przez biegłych

w opinii, którzy jednoznacznie stwierdzają, iż w tym

konkretnym przypadku podejmowanie przez mat-

kę istotnych decyzji w życiu dziecka samodzielnie

oraz ograniczanie jej kontaktów z dzieckiem jest

sprzeczne z dobrem małoletniej, ale mimo to okre-

ślają, iż matka w sposób „prawidłowy” opiekuje się

dzieckiem;

— oświadczeniem wnioskodawcy na treść opinii

jasno i precyzyjnie wskazującym, iż jest ona spo-

rządzona w sposób niedbały i nierzetelny – ze

wskazaniem, jakie dowody zostały przez biegłych

pominięte.

9.

Ministerstwo wielokrotnie wychodzi ze sta-

nowiska, iż postanowienia i wyroki sądów rejono-

wych podlegają ocenie przez sady apelacyjne.

Rów-

nież dla posłów jest to fakt oczywisty.

Ale czy mimo

tego należy pozwolić, aby sądy rejonowe wydawały

orzeczenia niezgodne z prawem i w konsekwencji

uchylane?

10.

Jak minister wytłumaczy swoją odp. udzieloną

do interpelacji nr 3904, iż obowiązujący porządek

prawny zapewnia równoprawne wykonywanie ról ro-

dzicielskich zarówno przez ojców, jak i matki, skoro

np. w przypadku pana K. W.:

— najpierw został on pozbawiony przez matkę (na

skutek dokonanego przez nią porwania rodzicielskie-

go) jakiegokolwiek kontaktu z córką na okres jedne-

go roku;

— sądy odmówiły mu jakiejkolwiek pomocy

w sprawie uregulowania mu kontaktów z córką

w bieżącej sytuacji lub wydawały całkowicie bezsen-

sowne lub niezgodne z prawem postanowienia;

— następnie po 9 miesiącach braku jakiegokol -

wiek kontaktu z córką traﬁłdoRODK,gdziebiegli

orzekli, iż matka, która do tego doprowadziła (łamiąc

prawomocne wyroki sądowe), prawidłowo sprawuje

opiekę nad dzieckiem oraz ma z nim lepszą więź

(a jak tą samą więź ma utrzymać ojciec bezprawnie

pozbawiony z dzieckiem kontaktu?);

— następnie na podstawie tak wydanych opinii

oraz konsekwencji błędów procesowych sądów, orze-

mował się dzieckiem?

11.

Jak do porządku prawnego ma się fakt, iż bie-

gli, kontrolujące ich prace ministerstwo i sądy ro-

je porwania rodzicielskiego, całkowicie separując

dziecko od ojca, nie przestrzega prawomocnego wy-

276

roku sądowego odnośnie do kontaktów, podejmowa-

nia istotnych decyzji?

12.

Jak minister wytłumaczy fakt porządku praw-

nego, braku dyskryminacji i równouprawnienia, w któ-

rym ojcu wnoszącemu o rozszerzenie kontaktów

z dzieckiem na skutek wydania opinii RODK odma-

wia się uznania takiego wniosku (opinia RODK

III Nsm 375/09), natomiast pełną błędów i stronniczą

opinię RODK, która zmierza do ograniczenia tych

kontaktów, bez jakichkolwiek zastrzeżeń sąd przyj-

muje jako swoją opinię, RODK z dnia 14 marca 2011 r.,

13.

Jak ministerstwo zamierza przeciwdziałać

stereotypom, wg których dla sędziów nawet najgorzej

opiekująca się dzieckiem matka i tak zawsze będzie

lepszym rodzicem niż bez zarzutu sprawujący tą

opiekę ojciec?

Na przykładzie pana K. W.:

— matka, pedagog z wykształcenia, łamiąca wy -

roki sądowe, powodująca umyślnie zagrożenie w ży-

ciu dziecka, dążąca do całkowitego zaniku więzi, jaka

łączy córkę z ojcem, jest wg biegłych osobą całkowicie

zdrową psychicznie, jej postępowanie nie budzi żad-

nych zastrzeżeń, prawidłowo wykonuje swoje obo-

wiązki wobec dziecka;

— działania ojca, który od kilku lat działa tylko

i wyłącznie w obronie przyznanych mu i jego dziecku

wcześniej praw, są określenie przez biegłych mianem

histerii (stereotyp – matka nigdy nie krzywdzi dziec-

ka, zawsze robi wszystko dobrze, ojciec potraﬁ się

tylko awanturować).

Z poważaniem

Posłowie Artur Górczyński

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6395)

do ministra sprawiedliwości

(dotyczącego dobra małoletnich)

Szanowny Panie Ministrze!

Interwencja poselska

jest skutkiem docierających na ręce posła licznych

skarg dotyczących odmawiania przez polskie sądy

stronom procesowym prawa do przebywania wraz

z nimi na sali sądowej wskazanych przez nie osób

zaufania.

Z nieukrywaną przykrością informuję, iż

pracownicy mojego biura poselskiego ww. informacje

potwierdzili osobiście.

Dnia 6 marca 2012 r. moja asy-

stentka udająca się do Sądu Rejonowego w Mikołowie

jako osoba zaufania ojca starającego się o opiekę nad

swoją córką (sygn. akt III Nsm 259/10) została przez

przewodniczącą wyproszona z sali sądowej.

Dodam,

iż asystentka została prawidłowo zgłoszona jako oso-

ba zaufania przez pełnomocnika wnioskodawcy.

Przewodnicząca w uzasadnieniu swojej decyzji

podała, iż sprawa dotyczy dobra małoletniego dziec-

ka, więc odbywa się za drzwiami zamkniętymi, a art. 154

§ l K.p.c. mówi, że osoby zaufania podczas takich

przesłuchań: mogą być obecne, ale: nie muszą i wy-

prosiła osobę zaufania z sali.

1.

Czy prawo do obecności maksymalnie dwóch osób

zaufania dla każdej ze stron postępowania bezspornie

dotyczy także spraw dotyczących małoletnich dzieci

(odbywających się przy drzwiach zamkniętych)?

2.

Jak powinna postępować strona, której w przy-

padku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze

sąd takiego prawa odmawia?

3.

Jakie konsekwencje powinni ponosić sędziowie

z tytułu nieprzestrzegania prawa strony do obecności

maksymalnie dwóch osób zaufania?

4.

Jak Ministerstwo Sprawiedliwości zamierza

przeciwdziałać ww. przypadkom?

Posłowie Artur Górczyński

i Marek Stolarski

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6396)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie postępowań sądów

rodzinnych/opiekuńczych w sytuacji

tzw. porwań rodzicielskich dokonywanych

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejsza interpelacja

jest skutkiem badania przez posłów sytuacji, w któ-

rych jeden z pozostających w konﬂikcierodzicówlub

opiekunów (posiadających przeważnie pełnię władzy

rodzicielskiej), bez wiedzy i zgody drugiego rodzica

(mającego pełne lub ograniczone prawa rodzicielskie)

oraz często bez wymaganej decyzji sądu opiekuńcze-

go, wyprowadza się z dzieckiem na znaczną odle-

głość, pozbawiając tym samym drugiego rodzica moż-

liwości utrzymywania kontaktu z dzieckiem w przy-

sługującym mu zgodnie z prawem zakresie.

Rodzic

dokonujący porwania rodzicielskiego często również

podejmuje samodzielnie szereg istotnych decyzji

związanych z dobrem oraz rozwojem małoletniego

dziecka (dot. edukacji, miejsca zamieszkania, wyboru

lekarza itp.).

Posłowie wychodząc naprzeciw zmieniającej się

sytuacji społecznej, chcąc wesprzeć rodziców, których

277

prawo do kontaktu z dzieckiem zostało naruszone,

postanowili poprosić Ministerstwo Sprawiedliwości

o zajęcie stanowiska dot. opisywanej problematyki.

W Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej znajdują

się zapisy chroniące prawa rodzica i dziecka, jak

choćby:

— art. 31 – każdy jest obowiązany szanować wol -

ności i prawa innych;

— art. 32 – wszyscy są wobec prawa równi, wszy -

dze publiczne;

— art. 33 – kobieta i mężczyzna w Rzeczypospo -

litej mają równe prawa w życiu rodzinnym;

— art. 71 – państwo w swojej polityce społecznej

— art. 72 – Rzeczpospolita Polska zapewnia

ochronę praw dziecka.

Odpowiednie zapisy znajdują się również w Kon-

wencji o prawach dziecka, przyjętej przez ONZ 20 listo-

pada 1989 r., której Polska jest sygnatariuszem:

— art. 9, pkt 3 – Państwa-strony będą szanowały

dziców, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to sprzecz-

ne z najlepiej pojętym interesem dziecka.

Zgodnie z raportem pt. „Kiedy rodzic porwał dziec-

ko” opracowanym przez Fundację ITAKA rodzic: Któ-

ry został pozbawiony możliwości kontaktu z dziec-

możliwości utrzymywania z nim kontaktu.

Zgodnie z deﬁnicjąwskazanąwinstrukcjistano-

wiącej załącznik do zarządzenia nr 352 komendanta

głównego Policji z dn. 16 lipca 2003 r., mówiącej m.in.

o sposobie prowadzenia przez Policję poszukiwania

osób zaginionych – zaginięcie osoby to zaistnienie

zdarzenia o charakterze nagłym, uniemożliwiającego

ustalenie miejsca pobytu osoby ﬁzycznejizapewnie-

nie ochrony jej życia, zdrowia lub wolności, wymaga-

jące jej odnalezienia lub udzielenia pomocy.

stany faktyczne (porwanie rodzicielskie oraz zaginię-

cie) mogą występować jednocześnie lub osobno:

niu rodzicielskim, a wskazanej sytuacji brak zna-

której znajdował się małoletni, zaginęła w związku

z zaistnieniem okoliczności zewnętrznych, np. wy-

1.

Czy porwanie rodzicielskie należy traktować

jako pozbawienie drugiego rodzica władzy rodziciel-

skiej (ograniczonej bądź nie)?

2.

W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pyta-

nie nr 1 – czy pozbawienie jednego rodzica władzy

rodzicielskiej przez drugiego jest drastycznym nad-

używaniem tej władzy?

3.

Czy w sytuacji gdy z np. wyroku rozwodowego

nie wynika, iż rodzice o zmianie miejsca zamieszka-

nia dziecka decydują wspólnie (np. brak takiego za-

pisu), to nie zwalnia to rodzica sprawującego nad

dzieckiem bezpośrednią opiekę i chcącego się wypro-

wadzić wraz z dzieckiem od uzyskania zgody drugie-

go rodzica lub wniesienia odpowiedniego wniosku do

sądu opiekuńczego (art. 97 § 2 K.r.i.o.)?

4.

Czy dokonanie porwania rodzicielskiego powin-

no być traktowane jako przestępstwo drastycznego

nadużywania władzy rodzicielskiej, a tym samym

działanie wbrew i na szkodę dobra dziecka i w kon-

sekwencji powinno prowadzić do ograniczenia wła-

dzy rodzicielskiej sprawcy?

5.

Czy do zameldowania dziecka w nowym miejscu

zamieszkania na pobyt stały lub czasowy wymagana

jest pisemna zgoda obojga rodziców?

6.

W jaki sposób powinien zadziałać sąd rodzin-

ny/opiekuńczy w przypadku powzięcia wiadomości

o dokonaniu porwania rodzicielskiego przez jednego

z rodziców?

7.

Czy w polskim systemie sądownictwa rodzin-

nego istnieje możliwość nakazania sprawcy porwania

rodzicielskiego powrotu do poprzedniego miejsca za-

mieszkania do czasu rozpatrzenia wniosku o podjęcie

istotnej decyzji w życiu dziecka?

8.

Czy zasadnym byłoby, aby rodzic, który doko-

nał porwania rodzicielskiego ponosił od tego momen-

tu wszelkie koszty związane z kontaktami drugiego

rodzica z dzieckiem i był odpowiedzialny za dowóz

dziecka do drugiego rodzica?

9.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie regu-

lacji, by, np. aby zapisać dziecko do szkoły/przedszko-

la lub je zameldować potrzebna była pisemna zgoda

obojga rodziców?

10.

Jak sytuacje porwań rodzicielskich powinny

rozpatrywać regionalne ośrodki diagnostyczno-kon-

sultacyjne, które często w konsekwencji badają ww.

sprawy?

11.

Jakie wytyczne obowiązują sądy rodzinne lub

jakie są planowane w sytuacjach niestosowania się

przez jednego z rodziców do wydanych orzeczeń/wy-

roków lub zapisów kodeksu rodzinnego?

Jakie stan-

dardy obowiązują w polskim prawie rodzinnym w od-

niesieniu do czterech kluczowych zagadnień:

— więzi między rodzicem a dzieckiem,

— podejmowania przez sądy wszelkich niezbęd -

nych środków, jakich można od nich rozsądnie ocze-

kiwać,

— ochrony jednostki przed arbitralnymi decyzja -

mi organów władzy publicznej,

— upływu czasu mającego wpływ na rozstrzy -

gnięcie sądu.

278

Wszystkie ww. okoliczności były przedmiotem wy-

granych przez obywateli skarg przeciwko państwu

polskiemu do Trybunału Praw Człowieka w Stras-

burgu:

Więź między rodzicem (oﬁaraporwaniarodziciel-

skiego dokonanego przez drugiego rodzica) wchodzi

w zakres życia rodzinnego w znaczeniu art. 8 kon-

wencji praw człowieka („każdy ma prawo do posza-

nowania życia prywatnego i rodzinnego…”), sprawa

H. N. przeciwko Polsce, wniosek nr 77710/01.

W sprawach dotyczących egzekucji wyroków z za-

kresu prawa rodzinnego Trybunał wielokrotnie

stwierdzał, że tym, co jest dla niego decydujące, jest

fakt, czy władze krajowe podjęły wszelkie niezbędne

środki, jakich można rozsądnie oczekiwać w kontek-

ście zmiennych okoliczności każdej sprawy, w celu

doprowadzenia do skutecznego wykonania decyzji

(see Hokkanen p. Finlandii, wyrok z dnia 23 wrze-

śnia 1994, Serie A nr 299 A, § 53; Ignaccolo-Zenide,

op.

cit.

§ 96; Nuutinen, op.

cit.

§ 128; oraz Sylvester

p. Austrii, numery 36812/97 i 40104/98, § 59, z dnia

24 kwietnia 2003 r.), sprawa P. P. v.

Polsce, skarga

nr 8677/03.

— Trybunał przypomina, że przyjemność, jaką

czerpią rodzice i dziecko z wzajemnego towarzystwa,

stanowi podstawowy element życia rodzinnego, na-

wet jeżeli związek rodziców się zakończył (zob. m.in.

wyrok z 7 sierpnia 1996 r.

Johansen p. Norwegii, Re-

ports of Judgments and Decisions 1996-III, pp.

1001–

–1002, § 52, oraz Elsholz p. Niemcom [GC], nr 25735/

94, § 43. OCHR 2ﬂOO-VlII).

Zasadniczym celem

artykułu 8 jest ochrona jednostki przed arbitralnymi

decyzjami organów władzy publicznej.

Ponadto z po-

szanowania życia rodzinnego mogą także wynikać

pozytywne obowiązki.

Sprawa Siemianowski prze-

ciwko Polsce, skarga nr 45972/99.

Obowiązek podejmowania przez organy krajowe

środków ułatwiających kontakt rodzica, któremu nie

przyznano opieki po rozwodzie, z jego dzieckiem nie

jest jednakże absolutny (mutatis mutandis, Hokka-

nen, cytowany powyżej, § 58).

Główną kwestią jest,

czy organy te podjęły wszystkie konieczne środki

w celu ułatwienia kontaktu, jak tego wymagają szcze-

gólne okoliczności danej sprawy (mutatis mutandis,

Hokkanen, cytowany powyżej, § 58).

Innym ważnym

czynnikiem w postępowaniu dotyczącym dzieci jest

to, że upływ czasu ma szczególne znaczenie, ponie-

waż zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że jakakol-

wiek zwłoka w postępowaniu będzie miała wpływ na

faktyczne rozstrzygnięcie sądu (H. p. Wielkiej Bry-

tanii, wyrok z dnia 8 lipca 1987 r., Series A, nr 120,

str. 63–64, § 89–90) i na to, czy proces decyzyjny

zapewni wymaganą ochronę interesów rodzicielskich

Series A, nr 121. str. 28–29, § 62–64).

Sprawa Zawad-

ka p. Polsce, skarga nr 48542/99.

Posłowie Artur Górczyński

i Marek Stolarski

(nr 6397)

do ministra zdrowia

standardów opieki okołoporodowej

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie prac Sejmu

VI kadencji weszło w życie rozporządzenie ministra

zdrowia z kwietnia 2011 r. znane jako: Standardy

postępowania oraz procedury medyczne przy udzie-

laniu świadczeń zdrowotnych zakresu opieki około-

logicznej ciąży, ﬁzjologicznegoporodu,połoguoraz

opieki nad noworodkiem.

Kontrowersje wokół tego aktu prawnego były pod-

noszone przez wiele organizacji pozarządowych, któ-

re alarmowały, że pod przepisy tego rozporządzenia

podlegają jedynie przypadki ﬁzjologiczne,czyliinny-

mi słowy przebieg ciąży oraz porodu, który przebiega

w sposób normalny, bez zagrożeń dla życia i zdrowia

matki lub dziecka.

Katalog zdarzeń, które powodują powyższe zagro-

żenia, jest bardzo szeroki, ale już odebranie porodu

poprzez cesarskie cięcie jest uznawane za wyłączone

spod standardów przyjętych w niniejszym rozporzą-

należyte czynności określane jako standardy postę-

powania oraz procedury medyczne nie mają zastoso-

wania do przypadków zagrożeń życia matki lub

dziecka.

Co więcej, w przypadku błędów w sztuce le-

karskiej pacjentka nie może w postępowaniu odszko-

dowawczym powoływać się na cytowane rozporządze-

nie, ponieważ analogicznie lekarz nie musi poczuwać

się do obowiązku przestrzegania nałożonych na nie-

go standardów.

W Polsce tematem tabu są błędy lekarskie.

Wy-

ciąganie konsekwencji w stosunku do lekarza, który

dopuścił się takiego błędu, jest trudne do udowodnie-

nia, a postępowania sądowe trwają latami, często

prowadząc do upokorzenia godności osób, które wal-

czą o odszkodowania.

Powyższe rozporządzenie mia-

ło dawać podstawę prawną do egzekwowania należy-

tych procedur postępowania w trakcie sprawowania

opieki okołoporodowej, a w przypadku odstępstw od

tych standardów dawać możliwość pociągania do od-

powiedzialności za niestosowanie się do założeń roz-

porządzenia.

W dalszym ciągu niestety utrzymywane jest róż-

nicowanie ochrony prawnej ciąży ﬁzjologicznychipo-

zostałych, które nie są kwaliﬁkowanepodpowyższe

rozporządzenie.

jakie są plany resortu zdrowia w celu standaryzacji

powyższych procedur na wszystkie przypadki spra-

wowania opieki okołoporodowej, nie tylko stosowane

do ﬁzjologicznychprzypadków?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 10 maja 2012 r.

279

Interpelacja

(nr 6398)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie pokrzywdzenia obywateli

przez organy państwowe w związku

Szanowny Panie Ministrze!

Bardzo niechętnie

mówi się o winie organów administracji publicznej

lub administracji lokalnej w momencie, kiedy na sku-

tek działań takich jednostek wyrządzana jest krzyw-

da osobom prawnym lub osobom ﬁzycznym.

Niemniej

jednak żyjąc w demokratycznym państwie prawa, co

gwarantuje nam art. 2 Konstytucji RP, należy poka-

zywać przypadki, w których następuje patologia ży-

cia społecznego poprzez działania niezgodne z pra-

wem organów administracji.

Poruszana przeze mnie kwestia dotyczy odmowy

rozpatrzenia wniosku złożonego w sprawie wyreje-

strowania samochodu, który był używany do celów

gospodarczych, a przynajmniej takie było jego pier-

wotne założenie.

Auto, które służyło do wożenia drewna w celu jego

obróbki na tartaku, uległo całkowitemu zepsuciu, do

tego stopnia, że koszty naprawy przewyższały ówcze-

sną wartość pojazdu.

Ponieważ ten środek transpor-

tu był objęty obowiązkowym podatkiem od środków

transportowych, właściciel pojazdu postanowił wy-

rejestrować auto, ponieważ nie było już zdatne do

dalszego wykorzystywania do celów gospodarczych.

Właściwy wydział komunikacji (Urząd Miasta Wło-

cławek) pozostawił wniosek bez rozpoznania, nie usto-

sunkowując się merytorycznie do treści wniosku oraz

nie wydając nawet decyzji odmownej w kwestii wyreje-

strowania pojazdu.

W tej sposób po pięciu latach, w któ-

rych trwały spory pomiędzy wydziałem o osobą zainte-

resowaną, narosło zadłużenie z tytułu nieopłaconego

podatku od środków transportu do kwoty niemal

10 tys. zł.

Wszystko to w wyniku niewydania żadnej

decyzji administracyjnej w sprawie przedmiotowego

wniosku o wyrejestrowanie pojazdu.

Jak powinna wyglądać procedura postępowania

przez obywatela w celu uzyskania odszkodowania za

krzywdę wyrządzoną przez organ administracji te-

rytorialnej?

Ile rocznie jest rozpatrywanych spraw, których

przedmiotem jest pokrzywdzenie obywateli przez or-

gany państwowe?

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości rozważa przy-

gotowanie projektu postępowania w sprawach, w któ-

rych stroną jest Skarb Państwa, w wyniku pokrzyw-

dzenia obywatela przez działania organów admini-

stracji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 21 maja 2012 r.

Interpelacja

(nr 6399)

do ministra transportu,

w sprawie nazw węzłów komunikacyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

Polskie autostrady

i drogi szybkiego ruchu są od lat tematem, który bu-

dzi bodaj największe emocje społeczne.

Ilość kilome-

trów, jakie powstają w skali roku, pozostawia nas

nadal daleko w tyle za innymi krajami rozwijających

się gospodarek.

Problemy z utrzymaniem w dobrym

stanie powstałej infrastruktury drogowej to kolejny

temat, który jest podnoszony przez użytkowników

tych dróg.

Poza tymi kluczowymi tematami z boku pozosta-

je równie ważny z punktu widzenia komunikacyjne-

go temat, jakim jest nazewnictwo węzłów komunika-

cyjnych, które poprzez drogi dojazdowe łączą się

z głównymi arteriami połączeń autostradowych.

O ile w województwie kujawsko-pomorskim na-

zewnictwem węzłów na autostradzie A1, która łączy

obecnie Gdańsk z Toruniem, po protestach społecz-

nych została rozwiązana (wedle zapewnień z komu-

nikatu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Auto-

strad mają zostać opracowane wytyczne do regulacji

nazw węzłów komunikacyjnych jak Toruń Północ czy

Toruń Kluczyki), o tyle na budowanym dalszym od-

cinku, np. na trasie Toruń – Kowal, powstaje pro-

blem.

Węzeł Lubicz, węzeł Brześć Kujawski czy węzeł

Włocławek wydają się być bardzo adekwatnymi na-

zwami dla połączeń z tymi miejscowościami.

Lubicz

jest miejscowością, która leży w strategicznym ob-

szarze komunikacyjnym, który przecina trasy krajo-

we, które zbiegają się w okolicach Torunia.

Z kolei

Brześć Kujawski czy Włocławek to urbanistycznie

duże przestrzenie zarówno miejskie, jak i komunika-

cyjnie.

Nie są to również miejscowości, które nie sta-

nowią kluczowych ośrodków w regionie, i naturalną

koleją rzeczy powinno być uwzględnienie ich w na-

zewnictwie komunikacyjnym, ponieważ ma to rów-

nież ułatwiać orientację kierowców o aktualnym po-

łożeniu w trackie podróży.

Dlatego chcę zapytać Pana Ministra:

Jaka jest wykładnia Generalnej Dyrekcji Dróg

komunikacyjnych na autostradach?

Czy na odcinku autostrady A1 z Torunia na połu-

dnie (kierunek Kowal) są już ustalone nazwy węzłów

komunikacyjnych?

Czy planowane nazwy były konsultowane z przed-

stawicielami władz samorządowych z zainteresowa-

nych miejscowości?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 29 maja 2012 r.

280

Interpelacja

(nr 6400)

do ministra transportu,

architektonicznych w przestrzeni publicznej

dworców kolejowych

Szanowny Panie Ministrze!

Jeszcze niespełna

miesiąc temu, kiedy z dumą prezentowano nowo od-

dane dla użytkowników dworce kolejowe Warszawa

Stadion czy Poznań Główny, wszyscy pełni zachwytu

nie starali się nawet doszukiwać jakichkolwiek man-

kamentów.

Dziś jednak trzeba chłodno ocenić w wie-

lu aspektach jakość wykonanych prac, szczególnie

w kwestii przyjaznego dostępu do przestrzeni pu-

blicznej dworców kolejowych dla osób niepełno-

sprawnych, szczególnie tych, które poruszają się na

wózkach inwalidzkich.

Jedno z największych oburzeń, z jakim zdąży-

łem się już spotkać w trakcie wykonywania przeze

mnie mandatu poselskiego, to dworzec Warszawa

Wschodnia, który po gruntownej modernizacji nie

posiada żadnej windy dla osób niepełnosprawnych,

nie funkcjonuje jakikolwiek system informacji odno-

śnie do pomocy w transporcie dla takich osób.

Oka-

zuje się, że jest to stały mankament polskich dwor-

ców kolejowych.

Na próżno szukać ułatwień dla osób

niepełnosprawnych na dworcach w Toruniu, Byd-

goszczy, Grudziądzu, Olsztynie.

Absurdem jest dwo-

rzec główny we Włocławku, gdzie w trakcie przebu-

dowy drogi krajowej nr l całkowicie zdemontowano

windę dla niepełnosprawnych i nieprędko ma ona

powrócić.

Kolej państwowa pozostaje nadal mimo swoich

mankamentów komfortowych najtańszym środkiem

lokomocji.

Stąd naturalne, że wybierają go codziennie

miliony mieszkańców.

W związku z tym naturalnym

działaniem państwa powinno być zapewnienie jak

najszerszego dostępu do tego środka lokomocji.

nistra, czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej dysponuje wytycznymi dla

modernizowania i przebudowy polskiej infrastruk-

tury dworców kolejowych, tak aby przy każdych pra-

cach budowlanych były uwzględniane kwestie likwi-

dacji barier architektonicznych dla osób niepełno-

sprawnych?

Czy w przypadku braku takich działań

ministerstwo rozważa poprzez Inspekcję Nadzoru

Budowlanego wprowadzenia kar dla wykonawców,

którzy nie zadbali o likwidowanie takich barier.

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6401)

do ministra zdrowia

w sprawie systemu monitorowania leków

wprowadzonych do obrotu na terenie

Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Ministrze!

Parlamentarna komi-

sja zdrowia publicznego w Parlamencie Europejskim

zatwierdziła niedawno poprawki w projekcie regula-

cji prawnej, która ma wejść w życie w lipcu 2012 r.,

a dotyczy m.in. zasad nadzoru nad bezpieczeństwem

leków na rynku Unii Europejskiej.

Choć projekt ten już od 2010 r. jest procedowany

na poziomie wspólnotowym, dopiero wydarzenia we

Francji przyspieszyły pracę nad tym aktem praw-

nym.

Dopuszczony do obiegu francuski lek dla cu-

krzyków Mediator był de facto medykamentem zagra-

żającym zdrowiu publicznemu.

Szacunkowe liczby

podają, że w wyniku powikłań związanych ze stoso-

waniem tego specyﬁkuśmierćponiosło500osób.

Lek

został wycofany z obiegu.

Proponowane zmiany w przepisach mają ujedno-

licić procedury np. uzyskiwania przedłużenia licencji

przez ﬁrmyfarmaceutyczne,awprzypadkukiedy

ﬁrmaniebędziesięubiegaćoponowneprzedłużenie,

państwa członkowie będą mogły natychmiast usunąć

lek z wolnego obiegu.

Projekt, choć zakłada wspólne procedury postę-

powania, pozostawia miejsce dla państw członkow-

skich do wewnętrznych regulacji.

Stąd chciałbym

zapytać Pana Ministra:

Ile w latach 2010–2012 było przypadków wycofa-

nia z obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej le-

ków w wyniku stwierdzenia zagrożenia dla życia?

Jakie przepisy regulują kwestie uzyskiwania li-

cencji bądź powtórnej licencji na wprowadzanie le-

ków przez ﬁrmyfarmaceutycznedoobiegu?

Czy resort zdrowia publikuje listę leków wycofa-

nych z obiegu?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 13 maja 2012 r.

281

Interpelacja

(nr 6402)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zabezpieczeń kart

bankomatowych przed kradzieżą danych

Szanowny Panie Ministrze!

Pojawienie się na pol-

skim rynku kart płatniczych z możliwością dokony-

wania zbliżeniowych transakcji na zasadzie paypass

wprowadziło sporą rewolucję na rynku.

Zdecydowa-

nie usprawniło dokonywanie szybkich płatności, bez

konieczności podawania numeru PIN bądź podpisy-

wania wydruku potwierdzającego dokonanie trans-

akcji.

Banki, które zdecydowały się na wprowadzanie

do swoich usług tego typu kart, zapewniały, iż są one

odpowiednio zabezpieczone przed możliwościami kra-

dzieży danych z karty.

Okazuje się jednak, że zagraniczne badania po-

kazały, że informatycy dość szybko opracowali sys-

tem, za pomocą którego można dokonać kradzieży

danych odnośnie do posiadacza karty, numeru karty

oraz daty jej wygaśnięcia.

Za pomocą telefonu komór-

kowego, czytnika NFC oraz specjalnej aplikacji moż-

na uzyskać dostęp do danych, dzięki którym można

dokonać transakcji bez wiedzy posiadacza karty.

Jest rzeczą oczywistą, że nie wyeliminuje się cał-

kowicie takich sytuacji, ponieważ rozwój każdej for-

my zabezpieczeń jest powiązany z opracowywaniem

systemów mających na celu ich złamanie.

Niemniej

jednak coraz liczniejsze głosy osób, które padły oﬁa-

rą takich sytuacji, zmuszają do reﬂeksjinadmetoda-

mi zabezpieczeń.

Organem sprawującym nadzór nad działalno-

ścią polskich banków jest Komisja Nadzoru Ban-

kowego, w której skład wchodzi przedstawiciel Mi-

nisterstwa Finansów.

Z tego powodu chcę zapytać

Pana Ministra:

Czy resort ﬁnansówdysponujeinformacjami,ile

kradzieży danych z kart płatniczych zostało odnoto-

wane w roku 2011?

Czy resort ﬁnansówposiadainformacjeodban-

ków działających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej

odnośnie do metod zabezpieczeń kart typu paypass

przed możliwościami kradzieży danych z karty?

Czy Komisja Nadzoru Bankowego przedstawiła

bądź przedstawi rekomendacje polskim bankom od-

nośnie do metod zabezpieczeń kart płatniczych przed

kradzieżami danych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

(nr 6403)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

W praktyce polskiego

parlamentaryzmu powszechnie stosowana jest prak-

tyka regulacji niektórych obszarów życia w sposób

emocjonalny, który jest wynikiem sprzeciwu społecz-

nego, który wymusza na ustawodawcy wprowadzenie

natychmiastowych zmian w prawie.

Takie działania

z jednej strony rozwiązują doraźny problem, jednak

z reguły nie traktują danej kwestii w sposób syste-

mowy.

Podobnie jest z rządowym projektem ustawy

w sprawie spłaty niezaspokojonych należności przed-

siębiorców za niektóre prace wynikające z realizacji

udzielonych zamówień publicznych.

Jednym z pomysłów, jaki proponuje ustawodawca,

jest obowiązek obowiązkowego wniesienia przed pod-

pisaniem kontraktu, np. na budowę drogi, kwoty 3%

wartości kontraktu na zabezpieczenie ewentualnych

roszczeń podwykonawców.

Koncepcja ta jest z jednej

strony słuszna, ponieważ pozwala poszczególnym

partnerom inwestycyjnym na realizowania zadań

z pewnością, że w razie problemów ﬁnansowychgłów-

nego wykonawcy ich roszczenia będą zaspokojone.

Z drugiej strony taka koncepcja zakłada zwięk-

szenie kosztów głównego wykonawcy, a przecież kon-

trakty na budowę dróg to inwestycje wielomilionowe

– nietrudno zatem wyliczyć, jaka kwota musi być do-

datkowo zabezpieczona przez głównego wykonawcę.

Intencją ustawodawcy jest zapewne pozostawienie

tylko solidnych partnerów, których bilans płatniczy

jest na tyle bezpieczny, że gwarantują terminowość

wykonania swoich wszystkich ﬁnansowychzobowią-

zań.

Podnoszą się jednakże głosy nawet największych

ﬁrmzbranżybudowlanej(podkreślićnależy,żesąto

ﬁrmy,któreniemiałyproblemówzpłatnościamidla

swoich podwykonawców), że takie obostrzenia w przy-

padku realizacji zadań publicznych mogą poważnie

zaszkodzić płynności ﬁnansowejprzedsiębiorstw,po-

nieważ największe inwestycje są zawsze obarczone

ryzykiem zmian koniunktury na rynku, wzrostami

cen, kryzysem ekonomicznym.

Jednym z rozwiązań, jakie wydają się być słuszną

drogą zmierzającą do systemowego rozwiązania kwe-

stii realizacji zamówień publicznych, jest obowiązek

przedstawienia przez głównego wykonawcę prac listy

podwykonawców poszczególnych prac budowlanych,

a także listę prac, które przewyższają 1% wartości

kontraktu.

W tym przypadku takie prace mogłyby

być bezpośrednio rozliczane przez Skarb Państwa

lub inny organ publiczny zlecający pracę, a nie przez

głównego wykonawcę.

Dzięki temu płynność ﬁnan-

sowa zostałaby zachowana po stronie głównego wy-

konawcy, a podwykonawcy zyskaliby pewność zaspo-

kojenia swoich roszczeń po wykonaniu ich zadania.

282

Chcę zatem zapytać Pana Ministra, czy resort ﬁ-

nansów pracuje nad zmianami w ustawie o prawie

zamówień publicznych, a także w jakim kierunku

będą zmierzały te prace, by zabezpieczyć termino-

wość wypełnia zobowiązań ﬁnansowych.

Z poważaniem

Poseł Maciej Wydrzyński

Toruń, dnia 4 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6404)

do ministra transportu,

w sprawie rozrzucania prochów zmarłych

Szanowny Panie Ministrze!

Obowiązująca w Pol-

z 1959 r.

Nr 11, poz. 62) nie obejmuje procesu krema-

cji oraz jego następstw, regulując tylko proces cho-

wania zwłok i szczątków ludzkich.

Tym samym nie

przewiduje ona rozsypywania prochów osoby zmarłej

w miejscu wybranym przez nią za życia bądź wybra-

nym przez rodzinę, jak jest to na przykład w Stanach

Zjednoczonych.

Taka sytuacja bardzo często stawia rodzinę osoby

zmarłej w ciężkiej sytuacji.

Z jednej strony chcą oni

wypełnić ostatnią wolę zmarłego, który wybrał sobie

dane miejsce na rozrzucenie jego prochów, z drugiej

strony mamy polskie prawo, które nie przewiduje ta-

kiej możliwości.

W związku z powyższym, proszę Pana Ministra

lizacji rozrzucania prochów zmarłych w wybranych

miejscach?

2.

Czy ministerstwo podejmie działania dążące do

poprzez dodanie artykułów dotyczących spopielania

zwłok?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6405)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz więcej miesz-

kańców Polski deklaruje chęć poruszania się na ro-

werze do pracy.

Również coraz więcej rowerzystów

pojawia się na naszych drogach w celach rekreacyj-

nych.

Jednak mimo coraz większej popularności ru-

chu rowerowego nadal odczuwamy brak ścieżek ro-

werowych oraz stojaków na rowery.

1.

Ile kilometrów ścieżek rowerowych zostanie

wybudowanych na Lubelszczyźnie w latach 2012–

–2014?

2.

Czy planowane jest wydzielanie na ulicach Pol-

ski pasów dla rowerów, jak jest to na przykład w Lon-

dynie?

3.

Czy planowana jest rozbudowa sieci ścieżek ro-

werowych w okolicach cieszących się dużym zainte-

resowaniem turystów na Lubelszczyźnie?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6406)

do ministra skarbu państwa

Zakładów Azotowych Puławy SA

Szanowny Panie Ministrze!

Spółka akcyjna Syn-

thos ogłosiła wezwanie na sprzedaż 100% akcji Za-

kładów Azotowych Puławy SA.

Minimalnym pakie-

tem akcji, jakie chce nabyć spółka Synthos, to 80%.

Jak zwracają uwagę związki zawodowe działające na

ternie Zakładów Azotowych Puławy SA, oferta spół-

ki Synthos nie niesie za sobą wymiernych korzyści

i inwestycji dla Puław.

Cena, po jakiej spółka Synthos chce zakupić akcje

Zakładów Azotowych Puławy, nie odzwierciedla re-

alnej wartości grupy, w której skład wchodzą również

Fosfory gdańskie oraz Zakłady Azotowe Adipol w Cho-

rzowie.

Warto zwrócić uwagę na fakt, iż wartość Za-

kładów Azotowych Puławy SA i pozostałych ﬁrm

grupy kapitałowej można określić jedynie w dłuższym

horyzoncie czasowym.

Cena Zakładów Azotowych Pu-

ławy SA z roku na rok będzie rosła, jak pokazuje przy-

kład III kwartału roku obrotowego 2011/2012, gdzie

283

zyski wyniosły 244,7 mln zł, wobec 197,8 mln zł w ana-

logicznym kwartale w roku 2010/2011.

Zwracam również uwagę Pana Ministra na sytu-

ację ﬁnansowąspółkiSynthos,którejﬁrmyznajdu-

jące się poza granicami naszego kraju, należące do

holdingu Synthos, są zadłużone kredytami banko-

wymi, co nasuwa wniosek, iż spółka Synthos chce

czerpać korzyści ﬁnansoweniewątpliwiepłynącezza-

kupu Zakładów Azotowych Puławy SA, by ratować

swoją sytuację ﬁnansową.

1.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa podejmie

kroki dążące do właściwej wyceny Zakładów Azoto-

wych Puławy po dłuższym okresie czasu?

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa jest w sta-

nie zapewnić, iż holding Synthos utrzymuje płynność

ﬁnansowąpozagranicamiPolskilubczyteżsytuacja

ﬁnansowaholdinguSynthosnieodbijesięnakondy-

cji Zakładów Azotowych Puławy SA?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Lublin, dnia 28 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6407)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie doﬁnansowań woj. lubelskiego

Szanowna Pani Minister!

Województwo lubelskie

posiada bardzo duży potencjał, który nie zawsze jest

wykorzystywany tak jak powinien być.

Cała Lubelsz-

czyzna jest terenem sprzyjającym inwestycjom z sek-

tora handlowo-usługowego, przemysłowego czy też

rolniczego.

Lubelszczyzna jest potocznie nazywana Polską B

w związku z dużymi obszarami niedoinwestowany-

mi oraz z niskimi zarobkami w prawie każdym sek-

torze.

Województwo lubelskie jest jednym z biedniej-

szych w całej Unii Europejskiej i niezwłocznie potrze-

buje wielu inwestycji.

Niestety mamy również często

do czynienia z sytuacją, gdy Lubelszczyzna nie jest

uwzględniania w rządowych planach inwestycyjnych

na kolejne lata.

strategia rozwoju regionalnego na lata 2010–2030”

na Lubelszczyźnie?

2.

Ile inwestycji zawartych w „Krajowej strategii

rozwoju regionalnego” nie zostało zrealizowanych na

Lubelszczyźnie?

3.

Ile inwestycji zawartych w „Krajowej strategii

rozwoju regionalnego na lata 2010–2030” zostało

przesuniętych na późniejsze terminy?

4.

Jak wygląda doﬁnansowywanieLubelszczyzny

na tle innych województw?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6408)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie poszukiwań sponsora tytularnego

dla Stadionu Narodowego w Warszawie

Polskiej w dniu dzisiejszym poprzez aklamację przy-

jął uchwałę o nadaniu Stadionowi Narodowemu

w Warszawie imienia wybitnego trenera piłkarskiego

Kazimierza Górskiego.

Pozostaje jedna nieuregulowana kwestia dotyczą-

ca Stadionu Narodowego.

Jak każdy stadion na świe-

cie, biorę za pewnik, iż i Stadion Narodowy będzie

miał sponsora tytularnego, który wspomoże ﬁnanso-

wo działanie stadionu, a w zamian będzie mógł się

na nim promować.

1.

Na jakim etapie są negocjacje z podmiotami

ubiegającymi się o objęcie sponsoratu tytularnego dla

Stadionu Narodowego?

2.

Jakie warunki zamierza postawić ministerstwo

sportu dla podmiotów ubiegających się o objęcie spon-

soratu tytularnego?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6409)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wyników matury w 2012 r.

Szanowna Pani Minister!

Centralna Komisja Eg-

zaminacyjna w dniu dzisiejszym podała do wiadomo-

ści opinii publicznej wstępne wyniki matur.

Jak moż-

na zauważyć, wyniki egzaminu dojrzałości są nie-

znacznie lepsze od tych z lat ubiegłych.

Warto

jednak zwrócić uwagę, iż 20% absolwentów szkół

284

ponadgimnazjalnych tej matury nie zdało i aż 7% nie

ma prawa pisania matury poprawkowej.

Mimo lep-

szych wyników, niż to było w latach ubiegłych, cały

czas poziom niezdawalności matury jest niepokojący.

Maturą, której nie zdaje największy procent uczniów,

jest matura z matematyki.

Aż 15% maturzystów nie

zdało tego egzaminu.

Warto zaznaczyć, iż w ubie-

uczniów, co często pogrzebało szansę uczniów zdol-

nych humanistycznie na dobre studia.

l.

Jak ministerstwo edukacji zamierza zareago-

wać na tegoroczne wyniki matur?

2.

Czy ministerstwo edukacji zmierza walczyć

z problemem niskich wyników osiąganych z obowiąz-

kowej matury z matematyki?

3.

Jakie zmiany w egzaminach maturalnych są

planowane przez ministerstwo edukacji w latach

2013–2014?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6410)

do ministra administracji i cyfryzacji

Prawo o zgromadzeniach

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu dzisiejszym

Sejm RP przyjął, mimo sprzeciwu opozycji, noweli-

zację prawa o zgromadzeniach.

Nowelizacja ta bar-

dzo mocno zmienia dotychczasowe prawo o wolnych

zgromadzeniach.

Po pierwsze, jak zauważają organizacje pozarzą-

dowe w liście do Pani Marszałkini Kopacz, wydłuże-

nie terminu na zgłaszanie zawiadomień o zgroma-

dzeniu z trzech do sześciu dni nie bierze pod uwagę

zgromadzeń spontanicznych wynikających z rażące-

go problemu ujawnionego na tzw. ostatnią chwilę, jak

było to na przykład w przypadku umowy międzyna-

rodowej ACTA.

Po drugie, znowelizowana ustawa daje gminom

prawo do zakazania organizacji dwóch lub więcej

budzi obawy o blokowanie zgromadzeń z pobudek

czysto politycznych lub światopoglądowych.

Panie Ministrze, chciałbym zwrócić Pana uwagę

na to, iż Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fo-

rum Obywatelskiego Rozwoju oraz Fundacja Panop-

tykon były przeciw nowelizacji przyjętej dziś przez

Sejm RP.

1.

Jak wyglądały konsultacje z organizacjami po-

zarządowymi?

2.

Z jakimi organizacjami pozarządowymi były

prowadzone konsultacje?

3.

Czy ministerstwo będzie sprawować pieczę nad

wydawanymi decyzjami o zakazie organizacji danego

zgromadzenia?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 6411)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie ujemnych skutków przezimowania

w sezonie wegetacyjnym 2011/2012

roślin uprawnych

dyżur poselski jeden z samorządowców, który ma

wątpliwości dotyczące pomocy związanej z ujemnymi

skutkami przezimowania (w sezonie wegetacyjnym

2011/2012) roślin uprawnych.

Jak informuje, w dniu 3 kwietnia 2012 r. została

opublikowana oﬁcjalnainformacjaouchwaleRady

Ministrów określającej formy pomocy dla rolników

przezimowania.

Jako czwarta forma pomocy zosta-

ła wymieniona pomoc: „na dokonanie ponownego

konanie ponownego obsiewu l ha upraw rolnych zo-

ni uprawy żyta, jęczmienia, pszenżyta, pszenicy,

nimis udzielana przez Agencję Restrukturyzacji

rolnego złożony wraz z jego oświadczeniem o po-

wierzchni upraw rolnych wymagających ponownego

agencji właściwego ze względu na miejsce zamiesz-

W załączniku do uchwały nr 43/2012 Rady Mini-

„Udzielanie przez agencję restrukturyzacji rolnictwa

pomocy ﬁnansowejdlaproducentówrolnych,wrozu-

systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych

285

z 2012 poz. 86), w których gospodarstwach rolnych

powstały szkody powstałe przez ujemne skutki

moc będzie udzielana na ponowne obsianie powierzchni

upraw i będzie miała charakter pomocy de minimis

w rolnictwie oraz będzie udzielana zgodnie z przepi-

sami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2007

337 z 21.12.2007 str. 35), a także przepisami o postę-

powaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Wysokość pomocy ustalana będzie jako iloczyn po-

wierzchni upraw wymagających ponownego obsiania

ustalonej przez kierownika biura powiatowego agen-

cji na podstawie złożonego przez producenta rolnego

wniosku oraz stawki pomocy w wysokości 100 zł na

l ha powierzchni uprawy żyta, jęczmienia, pszenżyta,

lonych oraz ozimych plantacji nasiennych”.

W § l pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów

dzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji

z 2012 poz. 408) jest już wyłącznie mowa o po-

wierzchni upraw wymagających ponownego obsia-

nia.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powierzch-

nia upraw wymagających ponownego obsiania jest

zazwyczaj większa od powierzchni upraw ponownie

przesianych.

Z oﬁcjalnejinformacjiKancelariiPrezesaRady

Ministrów wynika m.in., że „Środki ﬁnansoweprze-

znaczone na ponowne obsianie użytków rolnych sza-

cuje się na 140 mln zł z budżetu państwa.

Fundusze

na ten cel (50 mln zł) zostaną uruchomione z ARR

i rezerwy celowej przeznaczonej na przeciwdziałanie

W oﬁcjalnej informacji dla komisji powołanych

przez wojewodę dotyczącej ogólnych zasad szacowa-

nia szkód w gospodarstwach rolnych i działach spe-

cjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szko-

dy spowodowane przez suszę, grad, deszcz nawalny,

ne, powódź, huragan, piorun, obsunięcie się ziemi

lub lawinę Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi

(z dnia 27 kwietnia 2012 r.) znajdują się m.in. nastę-

pujące zapisy: „Ustalenia wysokości szkody dokonuje

poprzez lustrację na miejscu komisja powołana przez

pienia szkód (...), jednocześnie w przypadku szkód

rzystne zjawiska atmosferyczne w roku siewu lub

szkód powstałych w wyniku ujemnych skutków prze-

zimowania albo szkód powstałych w wyniku innych

niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w terminie

do 20 maja wymagających zaorania poziom szkód

ustala się, uwzględniając utratę plonów danej upra-

wy na poziomie 40% (w tym przypadku do wyliczenia

wysokości szkód nie uwzględnia się plonów roślin,

które zostały zasiane po zlikwidowanych uprawach

ozimych)”.

Zgodnie z pismem ministra rolnictwa i rozwoju

wsi z dnia 20 czerwca 2012 r., znak: F we-4400KL-

-43/12/2918 w sprawie wprowadzonej zmiany zasad

naliczania szkód spowodowanych ujemnymi skut-

kami przezimowania w 2012 r., komisje powołane

przez wojewodów otrzymały następujące dyspozycje:

„Uzgodniony z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju

Wsi sposób postępowania dla komisji jest następują-

cy: komisja przesyła dwa arkusze zbiorczego proto-

kołu strat.

1.

W pierwszym arkuszu (oznaczonym jako nr 1)

protokołu strat powinny znaleźć się wszystkie go-

spodarstwa, które w pierwotnej wersji protokołu

osiągnęły poziom strat powyżej 30% średniej rocz-

nej produkcji rolnej (kolumna nr 10 zbiorczego pro-

tokołu szacowania strat) z uwzględnieniem 50% strat

w uprawach ozimych (kolumna nr 8 zbiorczego pro-

tokołu strat).

2.

W drugim arkuszu (oznaczonym jako nr 2)

powinny znaleźć się wszystkie gospodarstwa, które

w pierwotnej wersji protokołu nie osiągnęły poziomu

szkód powyżej 30% średniej rocznej produkcji (ko-

lumna nr 10 zbiorczego protokołu szacowania strat),

a po przeliczeniu, z zastosowaniem 50-procentowego

poziomu strat w uprawach ozimych, poziom ten osią-

gnęły (kolumna nr 8 zbiorczego protokołu strat).

W załączniku do wniosku o przyznanie jednora-

zowej pomocy na ponowne obsianie upraw dotknię-

tych ujemnymi skutkami przezimowania w okresie

zimowym 2011/2012 rolnik wypełnia swoje oświad-

czenie o powierzchni upraw wymagających ponow-

nego obsiania.

Należy w tym miejscu podkreślić,

że powierzchnia upraw wymagających ponownego

Wojewodowie oczekują od powołanych przez siebie

komisji (pod rygorem całkowitego odrzucenia proto-

kołu komisji) szacowania strat na plantacjach uszko-

dzonych przez ujemne skutki przezimowania, lecz

niezlikwidowanych lub ponownie przesianych, w wy-

sokości 50%.

Członkowie komisji stoją na stanowi-

sku, że (zgodnie ze stanowiskiem MRiRW) plantacje

uszkodzone i pozostawione przez rolników bez ich

likwidacji lub ich przesiania, na których występują

w sposób oczywisty uszkodzenia roślin w skali

większej od 50% (wcześniej 40%), rolnik powinien

zlikwidować przed dniem 20 maja 2012 r., i w związ-

ku z tym komisje są mają obowiązek nie szacować

szkód w uprawach ozimin – powyżej 50%.

Jednocze-

śnie MRiRW nie podało jakichkolwiek kryteriów

wskazujących na to, jakie plantacje należy uznać za

wymagające zaorania.

Komisje w związku z takim

stanowiskiem MRiRW mają utrudnioną możliwość

oceny przez siebie stanu pozostawionych plantacji

ozimin podczas przeprowadzanych lustracji.

Komisje

przyjmują w ten sposób do przyjęcia założenie, że

wszystkie plantacje, na których uszkodzenia roślin

były większe niż 50% (wcześniej 40%), należy trak-

286

tować jak plantacje wymagające zaorania.

W związ-

ku z tym straty na takich plantacjach są szacowane

zamiast w faktycznej wysokości, np. 60%, zaledwie

w wysokości 50% (wcześniej 40%), i może to wpłynąć

na wysokość strat, określając je poniżej 30% w ska-

li całego gospodarstwa.

W opinii osoby zgłaszającej mi powyższy pro-

blem, takie działanie niestety może eliminować część

rolników z możliwości otrzymania przysługującej im

pomocy.

Szacowany procent strat poniesiony przez

producenta rolnego w wielu przypadkach jest znaczą-

co zaniżony w odniesieniu do woli Rady Ministrów

określonej w uchwale nr 43/12, a nawet w rozporzą-

dzeniu RM z dnia 3 kwietnia 2012 r.

nistrów z dnia 3 kwietnia 2012 r. został użyty termin

„dokonanie ponownego obsiania powierzchni upraw”.

2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie re-

alizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa został użyty termin „po-

wierzchnia upraw wymagających ponownego obsia-

nia”.

W załączniku do wniosku składanego przez

producenta rolnego do Agencji Restrukturyzacji

„uprawy wymagające ponownego obsiania”.

Ponieważ stan wielu ozimin pozostawionych przez

rolników bez ich przesiania bezspornie wskazywał

na uzasadnioną racjonalnymi przesłankami potrzebę

ich przesiania, lecz brak wystarczających środków

ﬁnansowych uniemożliwił rolnikowi przesianie ta-

kich plantacji, czy wobec powyższego w swoim oświad-

czeniu składanym do agencji rolnik powinien wpisać

cały areał upraw, zarówno tych przesianych, wraz z tymi

wymagającymi przesiania?

Wykładnia gramatyczna właściwego rozporządze-

nia Rady Ministrów oraz wzoru oświadczenia produ-

centa rolnego wskazuje bezspornie na takie postępo-

wanie jako właściwe.

W związku z powyższym część

rolników powinna wystąpić o zwiększenie pomocy do

wysokości określonej we właściwym rozporządzeniu

Rady Ministrów.

Zastrzeżenie, że pomoc w wysoko-

ści 100 zł do każdego hektara dotyczy wyłącznie

areału przesianych plantacji, jest w świetle obowiązu-

jącego właściwego rozporządzenia Rady Ministrów

działaniem contra legem.

2.

Czy nie należałoby przyjąć jednolitej wykład-

ni przepisów określających pomoc rolnikom poszko-

dowanym w wyniku zimowych wymarznięć ich

plantacji?

3.

Czy w opinii ministerstwa nie należałoby zre-

zygnować z używania pojęcia „plantacji wymagają-

cych zaorania”?

W sygnałach kierowanych do mojego

biura rolnicy wskazują na stan plantacji niezaora-

nych, lecz ponownie zasianych (przesianych).

Takim

przykładem mogą być plantacje bardzo zniszczonego

ozimego pszenżyta, przesianego (bez wcześniejszej

orki – siewnikiem talerzowym) np. jarym jęczmie-

niem. Takie plantacje zostały przesiane, lecz nie zo-

stały przed ich przesianiem zaorane.

4.

Czy według ministerstwa istnieje podstawa

prawna do wprowadzania w wytycznych dla komisji

nowego pojęcia – plantacji wymagających zaorania?

5.

Jaka jest opinia Pana Ministra wobec powyżej

przedstawionych problemów?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6412)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie struktury kształcenia

na uczelniach wyższych

Szanowna Pani Minister!

Z danych przygotowa-

wynika, iż co dziewiąty bezrobotny w Polsce jest

osobą po studiach, a w miastach nawet co czwarty

szukający pracy może pochwalić się dyplomem wyż-

szej uczelni.

Ta sytuacja wynika między innymi ze struktury

kształcenia na polskich uczelniach, które kształcą

zbyt wielu m.in. pedagogów, ekonomistów, specja-

listów od marketingu i handlu, politologów czy so-

cjologów, choć rynek jest nimi nasycony.

Zdaniem

ekspertów sytuacja szybko się nie zmieni, bo uczelnie

nie ograniczają radykalnie miejsc na kierunkach, po

mające wpłynąć na uczelnie w taki sposób, aby struk-

tura kształcenia na uczelniach wyższych była dosto-

sowana do aktualnych potrzeb rynku?

2.

Czy według ministerstwa uczelnie wyższe

w kompleksowy sposób przygotowują studentów do

wymagań rynku pracy?

Z poważaniem

Poseł Agnieszka Hanajczyk

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

287

Interpelacja

(nr 6413)

do ministra sportu i turystyki

ograniczyło w roku 2012 środki przeznaczone na

sport osób niepełnosprawnych z 6 mln zł w 2011 r. do

3,9 mln zł w roku 2012.

Organizacje zrzeszające nie-

pełnosprawnych sportowców alarmują, iż kwota ta

jest niewystarczająca, a przyznane środki nie pokry-

ją kosztów związanych z niezbędną i minimalną or-

ganizacją treningów oraz udziałem w zawodach.

We-

dług niepełnosprawnych sportowców konieczne bę-

dzie odwołanie udziału w wielu zagranicznych im-

prezach sportowych.

Zagrożona jest również organi-

zacja wielu zawodów sportowych na terenie Polski.

o odpowiedź następujące pytania:

1.

Co jest powodem zmniejszenia środków prze-

kazanych na rzecz sportu osób niepełnosprawnych?

2.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo

na rzecz rozwoju sportu osób niepełnosprawnych?

Z poważaniem

Posłanki Agnieszka Hanajczyk

i Bożena Kamińska

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6414)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie roszczeń ﬁrmy PBG związanych

z budową Stadionu Narodowego

Szanowna Pani Minister!

Podczas gorączki ﬁna-

UEFA Euro 2012 dochodzą nas liczne doniesienia

prasowe o zaostrzającym się konﬂikcie pomiędzy

spółką PBG a Narodowym Centrum Sporu.

Wykonawcy wraz z Alpine Bau oczekują od Na-

rodowego Centrum Sportu zapłaty za dokończenie

budowy stadionu opiewającej, jak czytamy z donie-

sień prasowych na ok 400 mln zł.

Ta ogromna kwo-

ta związana jest ponoć z przedłużeniem budowy

stadionu i jak twierdzi konsorcjum, wynika ona

z winy NCS.

Pieniądze, o które toczą się roszczenia, miały we-

dług rzeczników spółki istotny wpływ na pogorszenie

sytuacji i płynności ﬁnansowejkonsorcjum.

Z drugiej strony Narodowe Centrum Sportu

oskarża generalnego wykonawcę stadionu do wypła-

cenia kar umownych z tytułu zwłoki w realizowaniu

inwestycji.

Rzeczniczka NCS w udzielanych wywiadach po-

informowała o tym, że zostały uregulowane wszyst-

kie faktury złożone przez konsorcjum, które zalega-

jąc z płatnościami na rzecz podwykonawców, złama-

ło warunki umowy.

Pomimo tego, jak poinformowało

NCS w oﬁcjalnymkomunikacie,padłapropozycjaza-

płaty zaległych należności podwykonawcom w naj-

bliższym możliwym terminie wynagrodzeń za robo-

ty budowlane.

Wobec tego wnoszę o ustosunkowanie się do

powyższych faktów i udzielenie odpowiedzi na py-

tania:

1.

Co jest dokładną przyczyną roszczeń konsor-

cjum oraz braku zgodnej komunikacji na linii Nara-

dowego Centrum Sportu i ﬁrmyPBG?

2.

Jaka jest rzeczywista kwota roszczeń ﬁrmy

PBG i czy jest ona zasadna?

Jeśli tak, to dlaczego do

tej pory nie zostały wypłacone pieniądze z tytułu bu-

dowy stadionu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 6415)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie regulacji dotyczących obsługi osób

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas nowelizacji

usunięto art. 25 ust. 3, który stanowi, iż „(...) osoby

niepełnosprawne, kobiety z ciążą, osoby z dziećmi do

lat trzech lub dzieckiem niepełnosprawnym mają pra-

wo do załatwiania swoich spraw poza kolejnością”.

Podczas propozycji dotyczącej tej zmiany zwra-

cano uwagę na to, że zapis jest trudny w interpre-

tacji i mało precyzyjny, więc podjęto decyzję o uchy-

leniu go.

Większość obywateli dalej traktuje ten przepis

jako zwyczajowy, szczególnie w kwestii związanej ze

służbą zdrowia, np.: rejestracji w przychodni, przy

wizycie lekarskiej itp.

Pomimo tego do mojego biura

zgłaszają się niepełnosprawni mieszkańcy jak rów-

nież ich opiekunowie, gdyż nawet przy coraz więk-

szym poziomie kultury naszego społeczeństwa wciąż

dochodzi do przypadków nierespektowania przywi-

lejów osób z grupą inwalidzką.

Czy planuje się przywrócenie przepisu pozwalają-

cego na obsługę niepełnosprawnych poza kolejnością,

z precyzyjnym uszczegółowieniem prawa dla osób ze

288

znacznym stopniem niepełnosprawności sensorycz-

nej jak i ruchowej?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Gadowski

(nr 6416)

do ministra sportu i turystyki

polskich związków sportowych

się żywe dyskusje na temat kondycji polskiego spor-

tu, a w kontekście ostatnich wydarzeń podczas Euro

2012, rzecz jasna, dotyczą one w szczególności piłki

nożnej.

Jedną z propozycji uzdrowienia polskiego

uregulowań, które umożliwią demonopolizację pol-

skich organizacji sportowych.

Wyrażamy przekona-

nie, że ta rewolucyjna zmiana z czasem w znaczący

sposób przełożyłaby się na sukcesy sportowe naszych

zawodników.

Na uwagę zasługuje fakt, iż kraje takie

jak Stany Zjednoczone czy Wielka Brytania, które

odnoszą wiele sukcesów sportowych na arenie mię-

dzynarodowej, zezwalają na istnienie konkurencji

pomiędzy organizacjami sportowymi.

Możliwość po-

jawienia się konkurencyjnej organizacji ma działanie

dopingujące.

W tej sytuacji polska reprezentacja na

międzynarodowe zawody byłaby wybierana na zasa-

dzie konkurencji – osoby mające najlepsze wyniki

w kraju reprezentują go na arenie międzynarodowej.

W razie wątpliwości co do organizacji takich eliminacji

Olimpijskiego.

W grach zespołowych musiałby być to

oﬁcjalnyselekcjonerreprezentacji,którymógłbyzostać

zatrudniony np. przez niezależny podmiot.

Dowodem na to, że niezależne federacje są w stanie

sprawnie funkcjonować i odnosić sukcesy, była dzia-

łająca w naszym kraju przez okres sześciu lat Polska

Federacja Beach Soccera.

Niestety pomimo wywalcze-

nia awansu do Europejskiej Ligi Beach Soccera przez

federację z powodu braku odpowiednich zapisów usta-

wowych musiała ona wycofać się z uczestnictwa w pu-

charze Europy we Włoszech w 2009 r.

Ponadto pragniemy podkreślić, że na demonopo-

lizacji związków sportowych skorzystają nie tylko

obecni sportowcy, ale także najmłodsi – większa licz-

ba związków oznaczać będzie więcej szkółek sporto-

wych, gdzie młodzież i dzieci będą mogły doskonalić

się w różnych dyscyplinach sportowych, a co za tym

idzie, przedmiotowa zmiana znacznie wpłynie na po-

pularyzację sportu w naszym kraju.

W związku z przedstawioną kwestią uprzejmie

nopolizacji polskich związków sportowych?

Czy Pani

zdaniem rozwiązanie to poprawiłoby sytuację pol-

skiego sportu?

na temat proponowanych przez nas zmian?

3.

Czy ministerstwo przewiduje wprowadzenie

proponowanych przez nas zmian?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

oraz grupa posłów

(nr 6417)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przewidywanej likwidacji

posiadających pakiet większościowy

Szanowny Panie Premierze!

Zasady funkcjonowa-

nia związków zawodowych w Polsce reguluje ustawa

uchwalona na początku wielkich przemian gospodar-

czych w Polsce.

Część jej zapisów wymaga gruntow-

nej zmiany w celu dostosowania jej do obecnego sta-

nu polskiej gospodarki.

Wiele kontrowersji budzą tzw.

etaty związkowe ﬁnansowaneześrodkówpracodaw-

ców.

Członkowie związków zawodowych będący na

tzw. etatach związkowych są zwolnieni z wykony-

wania pracy zawodowej przy zachowaniu prawa do

dotychczasowego wynagrodzenia.

Takiego pracow-

nika nie można zwolnić ani zmienić mu warunków

zatrudnienia bez zgody zarządu zakładowej organi-

zacji związkowej.

Ochrona przysługuje jeszcze przez

rok po stracie takiego etatu.

Dodatkowo pracodaw-

ca musi udostępnić tzw. etatowcom pomieszczenia

i urządzenia niezbędne do wykonywania swojej dzia-

łalności.

W 2011 r. w samych tylko 55 spółkach z jednooso-

bowym i większościowym udziałem Skarbu Państwa

nadzorowanych przez ministra skarbu państwa pra-

cownicy zatrudnieni byli na 204,7 tzw. etatach związ-

kowych.

Koszty poniesione z tego tytułu przez pań-

stwo to aż 15 017 262 zł.

Oprócz aspektu ﬁnansowegoutrzymaniaetatów

związkowych ważne są także inne kwestie, które

mają negatywny wpływ na funkcjonowanie zakładów

pracy.

Pracodawcy skarżą się, iż tzw. etatowcy są

289

poza ich kontrolą, nie respektują ich poleceń, nie pod-

bijają kart pracowniczych itp.

W związku z przedstawioną sprawą uprzejmie

prosimy Pana Premiera o odpowiedź na następujące

1.

Czy przewidywane są prace nad nowelizacją

ustawy o związkach zawodowych?

2.

Czy przewidywana jest likwidacja tzw. etatów

3.

Jakie koszty generują etaty związkowe w spół-

kach handlowych, w tym w spółkach posiadających

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

(nr 6418)

do ministra zdrowia

na świadczenia usług zdrowotnych

w zakresie ratownictwa medycznego

w postępowaniu prowadzonym

przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki NFZ

(kod 07-12-000626/RTM/16/1/14/06/1)

z interpelacją dotyczącą konkursu (kod 07-12-

-000626/RTM/16/1/14/06/1) na świadczenie usług

zdrowotnych w zakresie ratownictwa medycznego

w postępowaniu przeprowadzonym przez Mazowiecki

(dalej: MOW NFZ) w rejonie operacyjnym 4/01 (Plan

działania systemu Państwowe Ratownictwo Medycz-

ne dla województwa mazowieckiego – s. 112–113).

MOW NFZ, działając na zlecenie wojewody mazo-

wieckiego, w dniach od 4 kwietnia 2012 r. do 6 czerw-

ca 2012 r. przeprowadził ww. konkurs, do którego

zgłosiło się dwóch oferentów: Falck Medycyna sp.

z o.o., ul. Obozowa 20, 01-161 Warszawa (dalej: Falck),

oraz Centrum Medyczne Riemer sp.j., ul. Sowińskie-

go 28, 05-827 Grodzisk Mazowiecki.

W dniu 6 czerwca 2012 r. wybrano jako świadcze-

niodawcę ﬁrmęFalck.

Oddecyzjikomisjikonkurso-

wej zostało w dniu 11 czerwca 2012 r. wniesione od-

wołanie wskazujące, że w trakcie postępowania kon-

kursowego doszło do naruszenia szeregu przepisów

gólności art. 134 i przepisów wykonawczych.

Komisja

konkursowa nie zachowała zasady równego trakto-

wania podmiotów, co przejawiało się m.in. w:

1.

Wyniesieniu z pomieszczenia, w którym trwały

negocjacje, urządzenia nagrywającego przebieg ne-

gocjacji dnia 4 czerwca 2012 r. przez członka komisji

przetargowej, pracownika NFZ, po ostatecznym

ustaleniu propozycji cenowej oferenta – ﬁrmyRiemer,

a przed zakończeniem posiedzenia negocjacyjnego.

Jako powód wyniesienia podano konieczność skopio-

wania nagrania na płytę CD na terenie wydziału in-

formatyki Mazowieckiego OW NFZ.

Przedstawicielowi ﬁrmyRiemernieumożliwiono

nadzorowania sporządzania wspomnianej kopii na-

grania.

W związku z tym przez kilkanaście minut

nagranie (a wraz z nim informacje stanowiące tajem-

nicę handlową) znajdowało się poza kontrolą pozo-

stałych członków komisji oraz oferenta i dane mogły

zostać ujawnione konkurentowi, ﬁrmieFalck,como-

gło umożliwić złożenie przez ﬁrmęFalckkorzystniej-

szej oferty cenowej w negocjacjach prowadzonych po

zakończeniu negocjacji z ﬁrmąRiemer(wtymzakre-

sie zostało złożone do prokuratury zawiadomienie

o możliwości popełnienia przestępstwa);

2.

Ocenie, że ambulanse i wyposażenie, którym

dysponuje ﬁrmaFalck,majątakąsamąjakośćjak

odnośny sprzęt ﬁrmyRiemer,któryspełniawyma-

gania normy PN EN 1865 w sytuacji, gdy nosze wy-

korzystywane przez ﬁrmęFalckwinnychstacjach

pogotowia ratunkowego w ambulansach nie spełnia-

ją wymagań ww. normy, co zostało udokumentowane

przez drugiego uczestnika postępowania.

Kwestia ta

nie znalazła się w odpowiedzi na odwołanie udzielo-

nej przez dyrektora MOW w dniu 20 czerwca 2012 r.,

nr DOP-442-43009-KW/2012, gdyż powołano się je-

dynie na zgodność oferty ﬁrmyFalckzogólnymiwy-

mogami określonymi przez zarządzenie nr 71/2011/

DSM prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia

nictwo medyczne, wraz z załącznikami;

3.

Przeprowadzaniu w toku kontroli prawidłowo-

ści i prawdziwości danych złożonych w ofercie spraw-

dzenia systemów łączności, w zakresie łączności ra-

diowej z lotniczym pogotowiem ratunkowym (w szcze-

gólności na kanale 168,850 MHh), jedynie u jednego

z oferentów, tj. ﬁrmyRiemer.

Takiejkontrolinieprze-

prowadzono w ﬁrmieFalck,copotwierdzatakżepro-

tokół.

Kwestia łączności z lotniczym pogotowiem ra-

tunkowym jest kluczowa, jeśli chodzi o prawidłowe

funkcjonowanie systemu Państwowego Ratownictwa

Medycznego na znacznym obszarze województwa

mazowieckiego;

4.

Nieokreśleniu kryteriów sporządzania kalku-

lacji w wezwaniu do uzupełnienia złożonych ofert

w zakresie elementów oferty mających wpływ na wy-

sokość ceny przez obu oferentów.

Ponadto komisja dopuściła się szeregu innych nie-

prawidłowości, w tym:

290

1.

Nie uznała ceny przedstawionej przez ﬁrmę

Falck podczas negocjacji w dniu 4 czerwca 2012 r.

jako rażąco niskiej, to jest takiej, poniżej której

świadczenie usług jest nieopłacalne dla świadczenio-

dawcy i zagraża życiu i zdrowiu pacjentów.

Tymcza-

sem z dokumentów ujawnionych w trakcie postępo-

wania odwoławczego wynika, że ostateczna oferta

cenowa ﬁrmy Falck Medycyna sp.z o.o., obniżona

o około 20%, została obliczona na podstawie cen ma-

teriałów oraz stawek za osobogodzinę pracy z 2008 r.

bez uwzględnienia wzrostu cen związanych chociaż-

by z inﬂacją.

Rodzitopoważnewątpliwościwodnie-

sieniu do zapewnienia świadczenia usługi oraz bez-

pieczeństwa pacjentów.

2.

Protokół końcowy z negocjacji sporządzony

przez komisję zawiera liczne nieścisłości, np. w czę-

ści, w której mowa jest o negocjacjach cenowych prze-

prowadzonych przez przedstawicieli NFZ i ﬁrmęRe-

imer, a także w zakresie listy członków komisji prze-

targowej oraz uczestników negocjacji ze strony ofe-

rentów.

Opisana sytuacja może doprowadzić do obniże-

nia jakości usług ratownictwa, a tym samym obni-

żenia bezpieczeństwa m.in. mieszkańców powiatu

sochaczewskiego, których reprezentuję w Sejmie

RP.

Należy bowiem podkreślić, że zespół ratownic-

twa medycznego w Sochaczewie stanowi ważne

ogniwo systemu bezpieczeństwa i opieki zdrowotnej

w naszym kraju.

W Sochaczewie i okolicach zbiega-

ją się bowiem najważniejsze szlaki komunikacyjne

o wysokim natężeniu ruchu.

Na drogach tych sys-

tematycznie dochodzi do groźnych wypadków samo-

chodowych.

Oﬁarytychwypadkówwymagająszyb-

kiej i profesjonalnej pomocy medycznej.

Dlatego

szczególnie ważne jest zapewnienie wysokiego po-

ziomu zespołów ratowniczych.

Przykładowo w 2011 r.

zespoły ratownictwa medycznego w Sochaczewie

wyjechały łącznie do niemal 7 tys. interwencji,

w tym do około l tys. wypadków.

Szanowny Panie Ministrze, jednocześnie zwra-

usług ratownictwa medycznego w Polsce przez ﬁrmę

Falck budzi rosnący niepokój opinii publicznej, w szcze-

gólności z uwagi na niebezpieczeństwo spodziewanej

utraty pracy przez licznych specjalistów (personel

medyczny i transportowy).

Ponadto ﬁrma Falck

w przejętych stacjach ratownictwa medycznego w spo-

sób zauważalny zmniejsza skład zespołów ratowni-

czych i obniża standardy ochrony praw pracowników,

wprowadzając umowy cywilnoprawne i gospodarcze

w miejsce umów o pracę.

Przewidywane zwolnienia

i zmiana warunków zatrudnienia m.in. personelu

stacji pogotowia ratunkowego w Sochaczewie, po-

cząwszy od dnia l lipca 2012 r., zaowocują pogorsze-

niem sytuacji ekonomicznej pracowników, obniże-

niem poziomu bezpieczeństwa mieszkańców i osób

przejeżdżających przez Sochaczew.

1.

W jaki sposób przepisy wydane przez ministra

zdrowia lub NFZ zabezpieczają prawidłowość prowa-

dzenia dokumentacji posiedzeń komisji konkursowej,

w tym sporządzania rejestracji dźwiękowej?

2.

Jak ocenia Pan sytuację, w której mogło dojść

do wyniesienia zapisów dźwiękowych zawierających

informacje poufne (ofertę cenową przedstawioną

przez jednego oferentów) w trakcie posiedzenia ko-

misji, a tym samym stworzenia niebezpieczeństwa

przejęcia ich przez drugiego oferenta?

Jakie środki

dyscyplinarne ministerstwo zamierza wyciągnąć wo-

bec pracowników NFZ, członków komisji przetargo-

wej, w przypadku potwierdzenia takich wykroczeń?

3.

Jak ocenia Pan ocenianie ofert w konkursie na

podstawie niepełnych lub błędnych danych?

Dlaczego

w tym konkretnym przypadku przyznano równe oce-

ny ofertom przy różnych elementach oferty w zakre-

sie kluczowych kryteriów (jedna z ofert nie spełniała

norm wyposażenia ambulansu oraz systemu łączno-

ści z lotniczym pogotowiem ratunkowym)?

4.

Jak ocenia Pan rozpatrywanie i ocenianie kosz-

torysów (elementów oferty mających wpływ na wy-

sokość ceny) sporządzanych według niedookreślo-

nych założeń metodologicznych, a więc dokumentów,

które nie mogą zostać prawidłowo porównane?

5.

Zawieranie umów na ratownictwo medyczne

z oferentami deklarującymi świadczenie usług poni-

żej progu opłacalności może zagrażać zdrowiu i życiu

pacjentów.

Jaka jest ocena takich sytuacji przez Pana

Ministra?

Jakie działania podejmie Pan Minister,

aby tego rodzaju praktyki nie miały miejsca?

6.

Jednocześnie zwracam się z pytaniem dotyczą-

Nr 191, poz. 1410), który zobowiązuje do ogłaszania

postępowań w zakresie ratownictwa medycznego wy-

łącznie na szczeblu rejonów operacyjnych (w opisy-

wanym przypadku rejon operacyjny 4/01).

Takie zasady eliminują z udziału w przetargach

pojedyncze polskie szpitale.

Czy regulacja ta nie jest

szkodliwa dla promocji zatrudnienia, a także dla pol-

skich małych i średnich przedsiębiorstw w branży

medycznej?

Ponadto czy przeprowadzanie przetar-

gów na tak dużych obszarach i na tak długie okresy

(trzy lata: od dnia l lipca 2012 r. do dnia 30 czerwca

2015 r.) nie powoduje wzrostu kosztów postępowania

w związku z przekroczeniem przez zamówienia war-

tości progów określonych w dyrektywach 2004/17/

WE, 2004/18/WE i 2009/81/WE Parlamentu Euro-

pejskiego?

Sochaczew, dnia 28 czerwca 2012 r.

291

Interpelacja

(nr 6419)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Samorząd Cybinki

w województwie lubuskim od wielu lat zabiega o re-

mont i modernizację drogi krajowej nr 29 na odcinku

przebiegającym przez miasto.

Stan tej drogi jest ka-

tastrofalny.

Jej nawierzchnia została wybudowana

90 lat temu według norm, które nie przewidywały

obecnego natężenia ruchu.

Przejeżdżające przez miasto samochody (w tym

transport ciężki) niszczą coraz bardziej nawierzchnię

drogi, a w wyniku zachodzących drgań również po-

łożone przy drodze budynki.

W sposób oczywisty rosnące natężenie ruchu w po-

łączeniu z fatalnym stanem technicznym drogi sta-

nowią znaczne zagrożenie dla życia i zdrowia miesz-

kańców miasta i podróżnych.

Oddział GDDKiA w Zielonej Górze dysponuje peł-

ną dokumentacją techniczną na remont i moderniza-

Słubicka i Krośnieńska wraz z zezwoleniem na bu-

runku realizacji tego zadania.

Mieszkańcy miasta są zaniepokojeni przeciągają-

cym się terminem rozpoczęcia prac, a samorząd Cy-

binki obawia się, że zezwolenie na budowę wygaśnie.

Oznaczałoby to ogromne marnotrawstwo środków

zaangażowanych w przygotowanie dokumentacji

technicznej i jeszcze większe koszty społeczne zwią-

zane z trwającym nadal stanem zagrożenia bezpie-

czeństwa na drodze krajowej nr 29 w miejscowości

Cybinka.

Nie można do tego dopuścić, dlatego apelu-

ję do Pana Ministra o interwencję w tej sprawie.

Jednocześnie proszę o odpowiedź na pytanie, kie-

dy mieszkańcy Cybinki mogą spodziewać się rozpo-

Poseł Marek Ast

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6420)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

dotacji podmiotowych na 2012 r.

Szanowna Pani Minister!

Uprzejmie proszę o wy-

jaśnienie: Jakie kryteria – oprócz wskaźnika koszto-

chłonności kierunków studiów i liczby studentów

– były stosowane przez MNiSW przy ustalaniu dota-

cji podmiotowych na 2012 r. w obszarze działalności

dydaktycznej na kształcenie studentów studiów sta-

cjonarnych oraz na pomoc materialną dla studentów

i doktorantów?

Według informacji, jakie uzyskałem, na tzw. stu-

denta przeliczeniowego AWF w Katowicach otrzyma-

ła 3200 zł, a AWF w Gdańsku – 5200 zł.

Uczelnia katowicka czuje się pokrzywdzona i zo-

stała postawiona w znacznie trudniejszej w porów-

naniu z uczelnią gdańską sytuacji ﬁnansowej.

Z wyrazami szacunku, poważaniem i serdecznymi

pozdrowieniami

Poseł Jerzy Żyżyński

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6421)

do ministra środowiska

w sprawie odległości farm wiatrowych

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wiadomo, Polska

do 2012 r. powinna produkować co najmniej 12%

energii ze źródeł ekologicznych, w tym z energetyki

wiatrowej, która zgodnie z raportem Światowej Or-

ganizacji Zdrowia (WHO) jest jednym z najmniej

energii elektrycznej.

Z informacji otrzymywanych od

organizacji społecznych i indywidualnych obywateli

wynika jednak, że powstawanie elektrowni wiatro-

wych następuje często z naruszeniem istotnych inte-

resów mieszkańców okolicznych terenów oraz w spo-

sób zagrażający środowisku naturalnemu.

Mogą one

szkodzić środowisku naturalnemu oraz obniżać war-

tość nieruchomości położonych w ich sąsiedztwie.

Jednak największe wątpliwości budzi podnoszone

często przez wiele osób i organizacji możliwe szkodli-

we oddziaływanie na zdrowie ludzkie generowanego

przez elektrownie wiatrowe hałasu, infradźwięków,

promieniowania elektromagnetycznego oraz wystę-

powania efektów migotania cieni i reﬂeksówświatła.

Wykazuje się często, że farmy wiatrowe budowane są

zbyt blisko ludzkich osiedli, co może negatywnie

wpływać na zdrowie ludzkie.

Wyniki niektórych ba-

dań naukowych potwierdzają, że farmy wiatrowe po-

2–4 km od osiedli ludzkich, w zależności od położenia

terenu oraz wielkości turbin wiatrowych.

Dbając

o środowisko naturalne oraz szeroko pojęty interes

całego społeczeństwa, jak i indywidualną ochronę

życia ludzkiego, a także ze względu na interes poten-

292

cjalnych inwestorów farm wiatrowych, proszę o za-

interesowanie się sprawą.

1.

Czy Ministerstwo Środowiska posiada eksper-

tyzy dotyczące skutków oddziaływania farm wiatro-

wych na zdrowie ludzi oraz środowisko?

2.

W jaki sposób prawo Unii Europejskiej regulu-

je lokowanie farm wiatrowych i czy polskie przepisy

w tej materii są do prawa unijnego odpowiednio

przystosowane?

3.

Czy Ministerstwo Środowiska zmieni przepisy

o lokalizacji farm wiatrowych, zwiększając ich mini-

malną odległość od budynków mieszkalnych?

4.

W jaki sposób Ministerstwo Środowiska nadzo-

ruje powstawanie wszystkich elektrowni wiatrowych

w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6422)

do ministra gospodarki

sień prasowych, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazow-

nictwo (PGNiG) złożyło do Urzędu Regulacji Ener-

getyki (URE) wniosek o podwyżkę cen gazu w tary-

ﬁe.UREwpołowiemarcabr.zatwierdziłnowątary-

fę gazową dla PGNiG.

Nowy cennik, zakładający

wzrost cen dla odbiorców przemysłowych na poziomie

ok. 15%, a dla domowych od 7% do 10%, został wpro-

wadzony od dnia 31 marca.

Obecna taryfa ustalona

została przy założeniu, że dolar będzie kosztował

około 3,1 zł, tymczasem jest on znacznie droższy

(ok. 3,4 zł) co oznacza dla PGNiG wzrost kosztów

importu gazu.

Jednak toczące się negocjacje pomię-

dzy PGNiG a Gazpromem przyniosą wg prognoz ana-

lityków obniżkę cen gazu przesyłanego do Polski od

7% do 10%, co w wystarczający sposób zrekompen-

suje ewentualne straty PGNiG.

Niezrozumiały jest

więc fakt, że PGNiG będzie kupować tańszy gaz

z Rosji, jednocześnie próbując drożej niż dotychczas

sprzedawać go Polakom.

Zauważyć należy, iż wiele

polskich rodzin ma problemy ﬁnansoweikolejnepod-

wyżki cen towarów i usług już drastycznie uderzyły

w kieszeń statystycznego obywatela.

Wraz z ewentu-

alną kolejną podwyżką cen gazu w Polsce, a należy

zauważyć, że płacimy za gaz najwięcej w Europie,

wiele produktów i usług także będzie musiało zdro-

żeć.

Zarobi jak zwykle PGNiG kosztem milionów Po-

laków żyjących na krawędzi ubóstwa.

Może to rów-

nież pociągnąć za sobą falę bankructw polskich ﬁrm.

1.

Dlaczego obecny rząd obciąża obywateli kolej-

nymi podwyżkami za ceny gazu?

2.

W jaki sposób rząd zamierza pomóc obywate-

lom, którzy nie będą w stanie sprostać kolejnym pod-

wyżkom cen gazu?

3.

Jaki jest koszt wydobycia gazu w Polsce w po-

równaniu z analogicznym kosztem w Rosji?

4.

Dlaczego jednocześnie z prawdopodobną obniżką

cen gazu dostarczanego przez Gazprom PGNiG pró-

buje podwyższyć ceny gazu dla polskich odbiorców?

5.

Jakie środki PGNiG w 2011 r. przeznaczyło na

remonty i budowę swoich siedzib i ile zamierza prze-

znaczyć w 2012 r. i 2013 r.?

6.

Ile PGNiG wydało w 2011 r. na zagraniczne

podróże?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

(nr 6423)

do ministra edukacji narodowej

nauczycielskich świadczeń kompensacyjnych

skiego wpłynął pisemny wniosek nauczycieli z terenu

Lubelszczyzny zatrudnionych w centrach kształcenia

praktycznego z prośbą o dokonanie analizy przepi-

Nr 97, poz. 800), w szczególności art. 2 pkt 1 ww.

ustawy, pod kątem złamania zasady równości wobec

litej Polskiej.

Wg przekazanych mi informacji, zgodnie z art. 3

ww. aktu prawnego, prawo do świadczenia na warun-

kach i w wysokości określonych w ustawie przysłu-

guje nauczycielom zatrudnionym w jednostkach,

1) nauczycielom, wychowawcom i innym pracow-

nikom pedagogicznym zatrudnionym w:

a) publicznych i niepublicznych przedszkolach,

z późn. zm.), tj. młodzieżowych ośrodkach wycho-

293

specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych oraz

specjalnych ośrodkach wychowawczych dla dzieci

ganizacji nauki, metod pracy i wychowania oraz pla-

cówkach zapewniających opiekę i wychowanie uczniom

Zainteresowani zwracają jednocześnie uwagę, iż

w ww. przepisie nie uwzględniono nauczycieli zatrud-

nionych w centrach kształcenia praktycznego, mimo

nież m.in. placówki kształcenia praktycznego.

Uważają oni, że można w tym przypadku mówić

o oczywistym niedopatrzeniu ustawodawcy.

Skut-

kiem tego jest jawne pogwałcenie równości wobec

prawa osób znajdujących się w podobnej sytuacji, wy-

konujących ten sam zawód.

Moi interesanci podkreślają, że gdyby byli za-

trudnieni jako nauczyciele praktycznej nauki zawo-

du w warsztatach szkolnych działających przy szko-

le publicznej, mieliby zapewnione prawo do korzy-

stania ze świadczeń kompensacyjnych.

Jednak pra-

cując jako nauczyciele praktycznej nauki zawodu

w centrum kształcenia praktycznego i wykonując

dokładnie taki sam rodzaj pracy, są tych świadczeń

pozbawieni.

Wskazują dodatkowo, że nałożone na nich obo-

wiązki niczym nie różnią się od pracy innych grup

nauczycieli uwzględnionych w ww. ustawie.

Informu-

ją ponadto, iż zasady funkcjonowania, tj. podstawa

programowa, ilość godzin pracy nauczycieli, stopnie

awansu, tabela płac itp., są zgodne z ustaleniami Mi-

nisterstwa Edukacji Narodowej.

pujące pytanie: Czy zamierza wystąpić Pani Minister

z inicjatywą ustawodawczą, na mocy której nauczy-

ciele pracujący w centrach kształcenia praktycznego

nabyliby uprawnienia do otrzymania świadczeń kom-

pensacyjnych?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6424)

do ministra zdrowia

w sprawie nowej listy refundacyjnej leków,

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z informa-

cjami przekazywanymi przez pacjentów, potwierdzo-

nymi medialnymi doniesieniami (m.in. artykuł w „Rzecz-

pospolitej” z dnia 25 czerwca br. pt. „Brakuje inkre-

tyn”), na nowej liście refundacyjnej Ministerstwa

Zdrowia, która zacznie obowiązywać od dnia 1 lipca

br., nie zapisano Onglyzy (saksagliptyny), najczęściej

zbędnego do leczenia cukrzycy typu 2.

Lek ten pozwala w wielu przypadkach na odsu-

nięcie w czasie rozpoczęcia insulinoterapii.

Zdaniem

specjalistów w przypadku, gdyby saksagliptyna nie

weszła na listę leków refundowanych, ok. tysiąca cho-

rych osób będzie musiało w dalszym ciągu płacić za

nią z własnych środków.

A jest to niestety koszt nie-

mały – za jedno opakowanie, które starcza zaledwie

kach czy w zastrzykach.

Oba warianty przekraczają

zdecydowanie możliwości ﬁnansowe wielu chorych

rent i emerytur.

W konsekwencji omawiana sytuacja

może powodować niedopuszczalne pogorszenie się

stanu zdrowia wielu osób.

1.

Dlaczego na najnowszej liście refundecyjnej za-

brako saksagliptyny – leku dla chorych na cukrzycę

typu 2?

2.

Jakie działania podejmuje Ministerstwo Zdro-

wia, aby osoby chore na cukrzycę typu 2 mogły ko-

rzystać z nowoczesnych metod leczenia?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 6425)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Szanowny Panie Ministrze!

Jak informują ogól-

nopolskie media elektroniczne (m.in. artykuły pra-

sowe: „Połączenie ARiMR z ARR i jedna inspekcja

kontroli żywności” – portal internetowy Farmer.pl

z dnia 21 maja 2012 r. oraz „Mniej urzędników

w obsłudze rolnictwa” – dziennik „Rzeczpospolita”

z dnia 16 marca 2012 r.)

Pan Minister, uczestnicząc

w obradach sejmiku województwa świętokrzyskiego,

zapowiedział zmniejszenie liczby pracowników od-

działów wojewódzkich i centrali Agencji Restruktu-

ryzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz Agencji Rynku

Rolnego, które ma wynikać z planowanego połącze-

nia obu agencji w jedną instytucję – inspekcję pro-

dukcji żywności.

294

Ponadto wg medialnych informacji zamierza Pan

wystąpić z inicjatywą legislacyjną dotyczącą połącze-

nia pięciu inspekcji: sanepidu, Inspekcji Ochrony

Rolno-Spożywczych, Inspekcji Ochrony Roślin i Na-

siennictwa, Inspekcji Weterynaryjnej w jedną in-

spekcję bezpieczeństwa produkcji żywności.

Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

i Agencji Rynku Rolnego?

Proszę o podanie przewi-

dywalnych kosztów i zysków z przeprowadzenia sca-

lenia ww. agencji.

2.

Proszę o przedstawienie projektu schematu or-

ganizacyjnego tej agencji, wskazanie jej lokalizacji

terenowej.

3.

Czy i w jakim zakresie w procesie ewentual-

nego przeprowadzenia ww. projektu zostanie uwzględ-

niony aspekt społeczny oraz potrzeby rolników

i podmiotów organizacyjnych pracujących w sekto-

rze rolnym?

4.

Na jakim etapie jest projekt planowanego połą-

czenia kolejnych pięciu inspekcji?

Jakie przewiduje

się zyski z takiego połączenia?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

(nr 6426)

do ministra edukacji narodowej

ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z rozporządze-

poz. 1487) już od 1 września ubiegłego roku dzieci

uczęszczające do przedszkoli oraz uczniowie gimna-

zjów powinni mieć zapewnioną odpowiednią specja-

listyczną opiekę psychologiczno-pedagogiczną, a wraz

z początkiem roku szkolnego 2012–2013 podobne

wsparcie mają otrzymywać również uczniowie szkół

podstawowych i ponadgimnazjalnych.

Wyżej wymieniona pomoc ma być świadczona

przez zespół powołany przez dyrektora placówki,

w formie bezpłatnej, a głównymi jej zadaniami ma

być m.in. rozpoznawanie i zaspokajanie indywidual-

nych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz roz-

poznawanie indywidualnych możliwości psychoﬁ-

zycznych uczniów.

W przypadku zaistnienia potrzeby

takiego rodzaju wsparcia dzieci i uczniowie mają

mieć wtedy zagwarantowaną m.in. możliwość uczest-

niczenia w specjalistycznych zajęciach o charakterze

korekcyjno-kompensacyjnym, logopedycznym, socjo-

terapeutycznym.

Jednak jak informują mnie przedstawiciele jedno-

stek samorządowych wraz z wejściem w życie ww.

rozporządzenia nie przekazano na przedmiotowy cel

odpowiednich środków ﬁnansowych.

Zapewneztego

właśnie powodu ww. akt prawny nie jest realizowany,

a jeżeli już to w sposób jedynie cząstkowy.

Na istniejący problem zwracali już dawno uwagę

także dziennikarze mediów ogólnopolskich (m.in. ar-

tykuł prasowy z dnia 1 września 2011r.

pt. „Zabrak-

nie pieniędzy dla logopedów”, zamieszczony w dzien-

niku „Rzeczpospolita”).

Zgodnie z udostępnionymi

im przez Ministerstwo Edukacji Narodowej danymi

w roku szkolnym 2010–2011 „we wszystkich szkołach

było zatrudnionych 5696 logopedów.

Na jednego

przypadało 867 uczniów”.

Od chwili objęcia rządów przez koalicję PO–PSL

w polskim systemie oświaty wprowadzono wiele po-

ważnych zmian.

Zdaniem licznych znawców tematu

nazbyt często nie są one dla polskich szkół, nauczy-

cieli i uczniów korzystne.

Zmiany te spotykają się

z powszechną krytyką dyrektorów szkół, nauczycieli

i samorządowców.

Szczególnie przedstawiciele samo-

rządów, tak jak w przypadku omawianego w niniejszej

interpelacji przypadku, są bardzo niezadowoleni z fak-

tu, iż za wprowadzanymi do obiegu prawnego przepi-

sami nie są przekazywane odpowiednie środki ﬁnan-

sowe zabezpieczające ich skuteczne wdrożenie.

1.

Dlaczego wprowadza się w system oświaty akty

prawne, które nie są potem realizowane lub realizo-

wane w sposób szczątkowy?

2.

W jaki sposób dzieci i młodzież, zwłaszcza na

terenach wiejskich, mogą mieć zapewnioną specjali-

styczną opiekę psychologiczno-pedagogiczną, prowa-

dzoną na podstawie ww. rozporządzenia, jeżeli nie

zabezpieczono na ten cel funduszy?

3.

W jakim zakresie ww. rozporządzenie zostało

zrealizowane w polskich szkołach w roku szkolnym

2011–2012?

4.

Czy szkoły zabezpieczyły odpowiednią kadrę

specjalistów mogących zagwarantować zaspokojenie

indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych

oraz rozpoznawanie indywidualnych możliwości psy-

choﬁzycznychuczniów?

5.

Ilu specjalistów, od czasu wejścia w życie ww.

rozporządzenia, zatrudniono dodatkowo do pracy

w ramach powołanych zespołów?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

295

Interpelacja

(nr 6427)

do prezesa Rady Ministrów

z zakresu administracji rządowej

Szanowny Panie Premierze!

W ostatnich latach

liczba zadań zleconych z zakresu administracji rzą-

dowej obciążających samorządy znacznie wzrosła,

a ich ﬁnansowaniebudziwielezastrzeżeńijestnie-

wystarczające.

Zadania zlecone to zadania, które

państwo powierza samorządowi ze względów prag-

matycznych, generalnie w drodze normy ustawowej

lub w drodze indywidualnych porozumień – i dalej

traktuje je jako zadania państwowe z określonymi

tego konsekwencjami (ﬁnansowaniewykonania,ści-

ślejszy nadzór).

Wymienimy tu chociażby wykonywa-

nie zadań określonych w ustawie o ewidencji ludności

określone środki na obsługę tych zadań (zazwyczaj

3–4 etaty pracownicze), nie zważając, że rzeczywiste

potrzeby są znacznie większe.

Krótko ujmując, za-

kres zadań jest na tyle szeroki, że do ich realizacji

potrzeba zwiększonej obsługi.

Należy przypomnieć,

że obowiązkiem państwa (rządu) w zakresie realiza-

cji zadań zleconych jest zapewnienie odpowiedniego

i adekwatnego do potrzeb ﬁnansowania.

Gminycoraz

częściej ponoszą w tym zakresie dodatkowe koszty

obsługi tych zadań.

Jak pokazuje codzienność, po-

trzeby są znacznie większe.

Mowa tu przede wszyst-

kim o wydłużeniu czasu oczekiwania.

Utrzymanie

tego złego stanu może negatywnie wpłynąć na jakość

wykonywanych zadań, ze szkodą dla obywateli.

Rów-

nież w przypadku powierzania gminie nowych zadań

winny mieć miejsca sytuacje, w których gminy muszą

występować na drogę sadową przeciwko Skarbowi

Państwa w celu uzyskania środków ﬁnansowychnie-

zbędnych do zrealizowania powierzonych im zadań

zleconych.

W związku powyższym pytamy Pana Premiera:

Jak rząd zamierza wspierać gminy, przede wszystkim

ﬁnansowo, w zakresie realizacji zadań zleconych

Z poważaniem

Posłowie Jarosław Górczyński

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 6428)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie rozwiązań proceduralnych

nauczycielom urlopu

dla poratowania zdrowia

Szanowna Pani Minister!

Dnia 2 lutego br. za-

stępca pełniącego funkcję prezydenta miasta Oświę-

cim skierował pismo do dyrektorów placówek oświa-

towych prowadzonych przez miasto Oświęcim, które

dotyczy odwoływania się od orzeczeń o potrzebie

zdrowia.

W piśmie tym sformowano nakaz zobowią-

zujący dyrektorów szkół i przedszkoli do odwoływa-

nia się od każdego orzeczenia o potrzebie udzielenia

rza (kserokopia pisma w załączeniu)*

)

.

wia w sprawie orzekania o potrzebie udzielenia na-

27 października 2005 r. dyrektor szkoły może w ter-

ten przyznaje uprawnienie dyrektorom, którzy

w uzasadnionych okolicznościach mogą fakultatyw-

nie z niego skorzystać.

Przedmiotowe rozporządzenie

nie nakłada na dyrektorów obowiązku odwoływania

się od każdego przedłożonego im przez nauczycieli

orzeczenia, dlatego nieuprawnionym jest formułowa-

nie takiego nakazu przez organ prowadzący placów-

ki.

Zgodnie z art. 34b ustawy o systemie oświaty or-

gan prowadzący szkołę lub placówkę może ingerować

określonych w ustawie.

W niniejszej sprawie nie ma

podstaw prawnych w ustawach do kierowania przez

organ prowadzący nakazu odwoływania się od orze-

czeń przez dyrektorów szkół.

Zalecenie zastępcy peł-

niącego funkcję prezydenta miasta Oświęcim naru-

sza § 4 ust. 1 rozporządzenia ministra zdrowia

w sprawie orzekania o potrzebie udzielenia nauczy-

cielowi urlopu dla poratowania zdrowia, jak również

art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o systemie oświaty, które

przyznają dyrektorom szkół uprawienie do kierowa-

nia działalnością szkoły i sprawowania funkcji kie-

rownika zakładu pracy dla zatrudnionych w placów-

ce nauczycieli.

Tylko dyrektor może podjąć decyzję

w sprawie wniesienia odwołania od orzeczenia,

a wszelkie nakazy obligujące dyrektorów do kierowa-

nia takich odwołań od każdego orzeczenia do woje-

wódzkiego ośrodka medycyny pracy, wydawane przez

organ prowadzący, stanowią przekroczenie jego kom-

petencji.

Sformułowanie zawarte w piśmie „od wniesienia

odwołania można odstąpić wyłącznie w przypadku

*

)

296

poważnego urazu ciała bądź przebytej ciężkiej ope-

racji” powoduje, że organ prowadzący postanowił

w sposób nieuprawniony doprecyzować akt norma-

tywny, jakim jest rozporządzenie ministra zdrowia

w sprawie orzekania o potrzebnie udzielenia nauczy-

cielowi urlopu dla poratowania zdrowia.

Tworzenie

takich kryteriów przez zastępcę pełniącego funkcję

prezydenta miasta Oświęcim jest niezgodne z pra-

wem i stanowi przekroczenie przyznanych mu kom-

petencji.

miotowej sprawie?

2.

Czy kierowanie przez organ prowadzący naka-

zu odwoływania się od orzeczeń o potrzebie udziele-

nia urlopu dla poratowania zdrowia nauczycieli sta-

nowi przekroczenie kompetencji organu zawartych

w ustawach?

3.

Czy tworzenie kryteriów przez zastępcę peł-

niącego funkcję prezydenta miasta poprzez dopre-

cyzowywanie aktu normatywnego jest zgodne

z prawem?

4.

Jakie możliwości prawne może zastosować oby-

watel czy radny, aby w tym przypadku organ admi-

nistracji powrócił do legalnych działań?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 20 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6429)

do prezesa Rady Ministrów

na realizację programu modernizacji

Szanowny Panie Premierze!

Program moderni-

zacji służb mundurowych na lata 2012–2016 zakła-

dał, że w ciągu najbliższych lat na ten cel zostanie

przeznaczona kwota 4 mld zł.

Pieniądze miały być

wydatkowane na zakup nowego wyposażenia, remon-

ty infrastruktury i podwyżki płac funkcjonariuszy.

Z niezrozumiałych względów rząd odstąpił od za-

twierdzenia programu.

O tej decyzji nie zostali poin-

formowani przedstawiciele poszczególnych służb,

którzy z niecierpliwością oczekiwali na jej podjęcie.

Do dyspozycji Policji, BOR, Straży Pożarnej

i Straży Granicznej pozostają w tym roku jedynie

środki zapisane w ramach rezerwy celowej – 50 mln zł.

Jest to jednak kwota, która nie pozwala nawet na

pokrycie najpilniejszych potrzeb, nie wspominając

o jakimkolwiek planowaniu wieloletniej moderniza-

cji.

Nie są również znane plany rządu w zakresie

przyszłorocznych wydatków na ww. cel.

Sami funk-

cjonariusze obawiają się, że brak akceptacji dla

uzgodnionego wcześniej programu może spowodować

jego całkowite wstrzymanie.

są powody odstąpienia przez rząd od zatwierdzenia

programu modernizacji służb mundurowych na lata

2012–2016, a także w jaki sposób Rada Ministrów

zamierza zagwarantować środki na realizację po-

trzeb zgłaszanych przez poszczególne służby?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 25 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6430)

do ministra zdrowia

w sprawie szkodliwości substancji

Szanowny Panie Ministrze!

W Polsce od początku

tych w budownictwie powszechnie stosowano tzw.

subit.

Z racji na jego łatwą dostępność na rynku

i brak innych zamienników wykorzystywano go do

mocowania drewnianych parkietów podłogowych.

Do

dnia dzisiejszego w wielu prywatnych mieszkaniach,

jak również w instytucjach publicznych (np. przed-

szkolach, szkołach, urzędach) podłogi układane przy

wykorzystaniu tej substancji nie zostały zdemonto-

wane.

Pak smoły węglowej (subit) jest substancją wy-

soce szkodliwą dla zdrowia.

Substancje te dostają się do organizmu drogą od-

dechową, pokarmową i przez skórę.

Subit zwiększa

ryzyko zachorowań na raka, osłabia system immu-

nologiczny, wywołuje mutację płodu, zakłócenia pra-

cy wątroby, podrażnia błonę śluzową.

Na szczególne

niebezpieczeństwo są narażone dzieci, które bardzo

często bawią się bezpośrednio na podłodze.

Samo

chodzenie po takiej podłodze może powodować wydo-

bywanie się z niej rakotwórczego pyłu i gazu.

Należy dodać, że państwa Europy Zachodniej już

w latach osiemdziesiątych zajęły się problemem usu-

nięcia i unieszkodliwienia tego typu substancji.

Tam-

tejsza służba zdrowia podjęła aktywną akcję infor-

macyjną na temat szkodliwości smoły węglowej wy-

korzystywanej w budownictwie.

Również Światowa

Organizacja Zdrowia stale zwraca uwagę na duże ry-

zyko zachorowań na raka będącego następstwem

wdychania substancji zawierających pak smoły wę-

glowej.

W związku z przedstawioną sprawą uprzejmie

297

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia dostrzega przedsta-

wiony powyżej problem?

2.

Czy Ministerstwo Zdrowia monitoruje zachoro-

walność na raka osób, które miały styczność z sub-

stancjami zawierającymi pak smoły węglowej?

3.

Jakie służby podległe Ministerstwu Zdrowia

zajmują się badaniem składu substancji wykorzysty-

wanych w budownictwie pod kątem ich szkodliwości

dla zdrowia?

4.

Czy Ministerstwo Zdrowia współpracuje ze

Światową Organizacją Zdrowia w zakresie elimino-

wania produktów zawierających substancje rako-

twórcze?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 29 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6431)

do ministra środowiska

w sprawie substancji rakotwórczych

Szanowny Panie Ministrze!

w Polsce od początku

lat pięćdziesiątych, aż do połowy lat dziewięćdziesią-

1.

Jaki jest obecnie stan prawny regulujący kwe-

stię tzw. subitu wykorzystywanego do montowania

podłóg?

2.

Czy ministerstwo przeprowadziło akcję infor-

macyjną mającą na celu rozpowszechnienie wiedzy

na temat szkodliwości tzw. subitu?

Czy ewentualnie

ma zamiar taką akcję przeprowadzić?

3.

Czy ministerstwo dysponuje informacjami,

w ilu instytucjach publicznych podłogi są wykonane

z wykorzystaniem substancji rakotwórczych?

4.

Czy ministerstwo rozważa opracowanie progra-

mu usuwania i utylizacji substancji zawierających

subit, podobnego do programu usuwania azbestu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

(nr 6432)

do ministra środowiska

w sprawie tzw. ustawy odorowej

wprowadzona do porządku prawnego ustawa odoro-

wa.

Brakuje zatem narzędzi, które pozwoliłyby obro-

nić się przed uciążliwym sąsiedztwem garbarni, ferm,

chlewni czy wysypisk.

Każdorazowo w sytuacji skar-

gi kontrolerzy WIOŚ sprawdzają, czy nie doszło do

awarii, oraz zwracają się do zakładu o udzielenie wy-

jaśnień.

W kwestii zapachu nie mają instrumentu

prawnego, który pozwoliłby weryﬁkować,czydana

uciążliwość mieści się w granicach wyznaczonych

przez normy prawne, czy je przekracza.

Na dzień dzisiejszy podmiotom, którym doskwie-

ra niewyobrażalny odór, pozostaje jedynie do rozwa-

żenia pozew na gruncie prawa cywilnego, skierowany

do takiego emitenta z tytułu immisji, czyli odczuwa-

nia na swojej nieruchomości szkodliwych elementów

działalności sąsiada, najczęściej przedsiębiorstwa.

Ewentualnie można to połączyć z naruszeniem dóbr

osobistych i miru domowego.

Obecnie zatem przed-

miotowe postepowanie sądowe oznaczałoby wielolet-

ni proces z niepewną wygraną i mało skuteczną eg-

zekucją istniejących przepisów.

Mimo, że według ko-

deksu cywilnego uciążliwości nie mogą przekraczać

granicy nieruchomości, to egzekwowalność tych

przepisów jest znikoma.

Jednym z proponowanych

rozwiązań, na które zwracają uwagę eksperci to wy-

danie rozporządzenia, zgodnie z którym przedsię-

biorca posiadający pozwolenie zintegrowane – które

określa m.in. dopuszczalne na daną odległość od za-

298

kładu oddziaływanie zakładu w uciążliwych dla śro-

dowiska aspektach: emisja w powietrze, ścieki, od-

pady, hałas – zobowiązany by był do ustawienia

czujki na granicy dopuszczalnej odległości, na jaką

mogą maksymalnie wydobywać się gazy z przedsię-

biorstwa.

Nowe regulacje, zarówno ustawowe, jak i te za-

warte w rozporządzeniu, miałyby ogromne znaczenie

nie tylko dla przemysłu rolnego, spożywczego, che-

micznego, gospodarki odpadami, ﬁrm zajmujących

się utylizacją odpadów czy oczyszczaniem ścieków,

ale przede wszystkim dla mieszkańców terenów są-

siadujących z tego typu zakładami.

Panie Ministrze:

wie?

Jakie jest Pana stanowisko wobec koncepcji wy-

dania rozporządzenia zobowiązującego przedsiębior-

ców posiadających pozwolenie zintegrowane do usta-

wienia czujek na granicy dopuszczalnej odległości,

z przedsiębiorstwa, tak by można było jednoznacznie

stwierdzić występowanie np. gazów?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Lenz

Toruń, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6433)

do ministra zdrowia

nu, gdzie, pracując w katorżniczych warunkach, wie-

czej służby wojskowej przymusowo zatrudnionym

wydobywania rud uranu (Dz. U. z 1999 r.

Nr 80,

dodatek w wysokości dodatku kombatanckiego.

Nie-

wartych w ustawie o kombatantach, a żołnierze gór-

nicy, którzy w wyniku represji politycznych i przy-

musowej pracy w kopalniach są inwalidami i z tego

tytułu pobierają rentę wojskową, nie mogą korzystać

nanie uprawnień żołnierzy górników z uprawnienia-

mi kombatantów?

Z poważaniem

Poseł Katarzyna Matusik-Lipiec

Kraków, dnia 18 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6434)

do ministra transportu,

w sprawie stanu i możliwości rozwojowych

transportu morskiego i inwestycji

Szanowna Pani Marszałek!

Żegluga to jeden z naj-

starszych rodzajów transportu.

Statkami morskimi

i śródlądowymi przewozi się głównie surowce o dużej

objętości i masie, ponieważ koszty transportu dużej

ilości towarów na znaczne odległości są niskie.

W ostatnich latach obserwujemy wzrost prze-

wozów ładunków transportowanych drogą morską.

Jednak poważną przeszkodą w dalszym ich rozwo-

ju może stać się infrastruktura portowa niedosto-

sowana do świadczenia kompleksowych usług logi-

stycznych.

Transport wodny obsługuje największą część

ogólnych obrotów międzynarodowej wymiany towa-

299

rowej.

Żegluga morska ma najkorzystniejszą strefę

zastosowania w przewozach na duże odległości.

Wy-

nika to z:

— przystosowania do przewozu prawie wszyst -

kich rodzajów ładunku,

— niskich kosztów jednostkowych przemieszcza -

nia przy przewozach na duże odległości,

— światowego zasięgu obsługiwanych szlaków

przewozowych.

Miejsce wyposażone w infrastrukturę umożliwia-

jącą statkom handlowym cumowanie, załadunek lub

rozładunek, a pasażerom wejście lub zejście z pokła-

du statku to porty.

Na dzień dzisiejszy w Polsce logi-

styka obsługująca handel morski, a zlokalizowana

w portach jest jeszcze raczej słabo rozwinięta.

Na te-

renie województwa zachodniopomorskiego zlokalizo-

wanych jest 13 portów i przystani morskich.

Dwa

z nich, Szczecin i Świnoujście, zaklasyﬁkowanesą

Transport morski obsługuje przede wszystkim

przewozy ładunków masowych w wymianie między-

narodowej.

Często jest też wykorzystywany do obsłu-

gi przewozów regionalnych, zwłaszcza w krajach,

których aktywność gospodarcza koncentruje się

wzdłuż rozległej strefy brzegowej.

Działalność trans-

portu morskiego w tym zakresie określa się mianem

żeglugi kabotażowej.

Zaletami transportu morskiego są:

— niskie koszty przy przewozach towarów,

zwłaszcza na długich trasach,

— możliwość przewiezienia dużej ilości towarów,

— światowy zasięg obsługiwanych szlaków prze -

wozowych.

Wadami transportu morskiego są:

— długi czas transportu,

— duża zależność od warunków pogodowych,

— niskie bezpieczeństwo ładunków nieodpornych

na wilgoć.

Transport wodny śródlądowy odbywa się po rze-

kach, jeziorach i łączących je kanałach.

Żegluga śród-

lądowa koncentruje się na przewozach ładunków ma-

sowych w dużych partiach o niskiej wartości.

Więk-

szość ładunków przewozi się na tych samych trasach,

od tych samych nabywców do tych samych odbiorców,

np. przewozy węgla z kopalni do portu morskiego lub

do elektrowni.

W porównaniu do transportu morskie-

go podczas żeglugi śródlądowej znacznie łatwiej jest

nieważ żegluga ta odbywa się bezpośrednio lub w nie-

wielkiej odległości od brzegu.

Zalety transportu wodnego śródlądowego:

— niskie koszty,

— bardzo dobrze nadaje się do przewozów surow -

ców.

Wady transportu wodnego śródlądowego to:

— duże koszty budowy sieci przemysłowej,

— negatywny wpływ na krajobraz.

Klient, chcąc wysłać towar do odbiorcy, chce, aby

transport odbył się szybko i bezpiecznie.

To, który

transport zostanie wybrany, zależy od wielkości to-

waru czy od możliwości czasowych.

Jednym z rodza-

jów transportu jest przewożenie towarów drogą mor-

ską.

Jest to rozwiązanie, które posiada zarówno

wady, jak i zalety.

Transport drogą morską daje duże

możliwości, jeśli chodzi o przewiezienie dużej ilości

towaru.

Na jeden kontenerowiec można załadować

naprawdę duże ilości towaru.

Przewiezienie takich

ilości samochodami pochłonęłoby duże spore koszty

związane z przejazdem oraz z poświęconym czasem.

Plusem jest także to, że ten rodzaj transportu jest

formą najtańszą, więc klienci często korzystają z niej,

jeśli oczywiście nie ma wyznaczonego krótkiego ter-

minu dostawy.

Jest to bardzo atrakcyjna forma prze-

wozu osób.

Na prom możemy udać się także samo-

chodem, gdyż po morzu pływają takie, które bez pro-

blemu zabierają nie tylko ludzi, ale także auta.

Bar-

dzo często zamiast towar przeładowywać, jest on

przewożony na samochodach ciężarowych, które po

dopłynięciu do portu jadą dalej.

Ten rodzaj trans-

portu posiada także sporo wad.

Przede wszystkim

czas przewozu jest znacznie dłuższy niż innych

środków transportowych.

Dlatego te towary, które

mają terminy czasowe, nie zostaną przewiezione

w ten sposób.

Drugim minusem jest konieczność

przeładowywania towaru.

Ze statku jest on przeła-

dowywany na inny środek transportu, który zawozi

towar pod konkretny adres.

Podobnie jest z załado-

waniem towaru na statek.

Inny środek lokomocji

dostarcza towar do portu.

Takie rozwiązanie zwięk-

sza wówczas koszty i wydłuża czas przewożenia ła-

dunku.

Transport morski jest uzależniony od pogo-

dy.

Przy niesprzyjających warunkach atmosferycz-

nych żaden prom nie wyruszy w morze ze względu

na grożące niebezpieczeństwo.

Nasze porty spadły do trzeciej ligi, stocznie ogra-

niczają się do niszowej produkcji, rybołówstwo zamie-

ra, a armatorzy nie liczą się na świecie.

Po cichu, ale

skutecznie Polska rozwiodła się z morzem.

Takich warunków dla rozwoju gospodarki mor-

skiej Polska nie miała od 700 lat.

Pięciokrotnie dłuż-

sze niż przed wojną wybrzeże, bezprecedensowe

w naszej historii zaplecze przemysłowe, wsparcie ﬁ-

nansowe Unii Europejskiej oraz globalny popyt na

żeglugę, która pozostaje najtańszym środkiem trans-

portu.

A jednak.

Kolejne rządy, zamiast pójść drogą

wyznaczoną przed wojną przez Eugeniusza Kwiat-

kowskiego, odwróciły się od morza.

Jeszcze 12 lat temu Polska produkowała – po Ko-

rei Południowej, Japonii i Chinach – najwięcej stat-

ków na świecie.

To właśnie w Polsce realizowano

5,7% wszystkich zamówień armatorów na nowe jed-

nostki.

Dziś to śladowa ilość.

W Polsce powstawała zasadnicza część radziec-

kich jednostek: jeszcze w latach 1986–1990 nasze

stocznie wysłały na wschód 500 statków różnej wiel-

kości.

Przy ich budowie pracę mieli nie tylko robot-

300

nicy stoczni, lecz także setka zakładów podwykonaw-

czych: łącznie ponad 100 tys. ludzi.

Po rozpadzie sowieckiego imperium o odbiorców

było już znacznie trudniej.

Stocznie wpadły dodatko-

wo w pętlę zadłużenia, bo państwo nie widziało już

potrzeby taniego kredytowania budowy potężnych

jednostek.

Ale mimo to, zdaniem wielu ekonomistów,

nie wykorzystano szansy na przestawienie się na in-

nych odbiorców, jak szybko rozwijające się amerykań-

skie linie wycieczkowe, Katar, który potrzebował

potężnej ﬂoty do przewozu skroplonego gazu, czy

nowe rynki wschodzące, jak Brazylia i Indonezja,

które przytłaczającą większość szybko rosnącego

eksportu towarów przewożą drogą morską.

Na prze-

łomie lat 80. i 90. polska gospodarka szybko przesta-

wiła się z powiązań gospodarczych na Wschodzie na

powiązania na Zachodzie.

W przemyśle stoczniowym

to się nie udało.

Poważną przyczyną upadku polskich stoczni była

ich polityczna spuścizna.

Zamiast spróbować zbudo-

wać grupę przemysłową na wzór tego, co zrobili naj-

pierw Japończycy i Koreańczycy, a później Chińczycy,

kolejne rządy wolały nie wchodzić w otwarty konﬂikt

z historycznymi przywódcami związków zawodo-

wych.

Nie przeprowadzono więc restrukturyzacji za-

kładów, a koszty ich działalności były tak duże, że

przestały być konkurencyjne w stosunku do azjatyc-

kich rywali: u progu przystąpienia kraju do Unii Eu-

ropejskiej sama Stocznia Gdańska zatrudniała prze-

szło 30 tys. pracowników.

Bankructwu wszystkich

trzech czołowych zakładów budowy statków zapobie-

gała jedynie państwowa kroplówka, którą już w rok

po przystąpieniu do UE odłączyła komisarz ds. rów-

nej konkurencji Neelie Kroes.

Pięć lat po akcesji do Unii los polskich stoczni

został przesądzony.

Mając związane ręce co do

udzielania pomocy, polskie władze nie były w stanie

przyciągnąć znaczących inwestorów, którzy przeję-

liby całe zakłady i przeprowadzili ich kompleksową

modernizację.

Nie udało się to ani z kapitałem

z Kataru, ani z ukraińskiego Donbasu, ani z próbą

utworzenia potężnej grupy kapitałowej poprzez

przejęcie przez Stocznię Gdynia Stoczni Gdańskiej.

Sukces w przemyśle stoczniowym odnoszą ci, którzy

potraﬁąstopniowoprzejśćodbudowyprostychstat-

ków transportowych do bardziej skomplikowanych.

W ten sposób niwelują rosnące koszty pracy.

Tak się

dzieje nawet w Chinach, skąd budowa masowców

i kontenerowców jest przenoszona do Wietnamu, In-

donezji i Tajlandii.

W Polsce rola państwa ogranicza się do dzierżawy

bądź sprzedaży ogromnych terenów i instalacji pozo-

stawionych po bankructwie największych stoczni.

Tam, gdzie jak w Szczecinie nawet tego nie udało się

sprawnie przeprowadzić, doki pozostają puste, a stocz-

niowcy nie mają pracy.

Ale są też pozytywne przykła-

dy oddolnego odrodzenia przemysłu stoczniowego,

przede wszystkim w Trójmieście.

Takie spółki jak

Crist, stocznia Remontowa Shipbuilding czy Gafako

podjęły budowę mniejszych, ale za to wyspecjalizo-

wanych jednostek, jak statki obsługujące platformy

wiertnicze, montujące wiatraki na wodach przybrzeż-

nych czy promy pasażerskie.

To są zakłady, które

rozwijają się na zdrowych zasadach ekonomicznych,

bez wsparcia państwa.

W nowych, mniejszych zakła-

dach pracy dla wszystkich pracy nie starcza.

W spół-

kach powstałych na terenach dawnej Stoczni Gdań-

skiej zatrudnienie znalazła nie więcej niż 1/10 dawnej

załogi.

Niektórzy próbują więc utrzymać się z budo-

wy statków na własną rękę.

Właśnie taki jest rodo-

wód gdańskiej spółki Amber Yachts, a przede wszyst-

kim Galeonu, jednego z największych producentów

na świecie luksusowych jachtów.

Inżynierowie, któ-

rzy specjalizowali się w projektowaniu jednostek ma-

jących po 200–300 m długości, bez trudu przestawi-

li się na jachty mające kilkanaście metrów.

I łatwo

znaleźli wykwaliﬁkowanychpracowników,którzyte

projekty wprowadzą w życie.

Los polskich portów przypomina to, co w ostat-

nim ćwierćwieczu stało się ze stoczniami: wycofanie

się państwa i przejęcie, na ile się da, jego roli przez

prywatnych inwestorów.

Gdańsk, główna brama Pol-

ski na morze, w rekordowym 2007 r. obsłużył 17 mln

ton ładunku (w ubiegłym roku 15,9 mln ton).

To

24 razy mniej niż największy port Europy – Rotter-

dam i osiem razy mniej niż czołowy port Niemiec

czynników, zaczynając od możliwości rozwożenia to-

warów dostarczonych statkami na cały kraj.

Dopiero

jesienią tego roku autostrada A1 będzie przedłużona

z Torunia do Łodzi, ale dalej ciężarówki muszą już

zadowolić się standardem gierkówki.

Prace w ogóle

nie ruszyły na autostradzie A6, która ma być pocią-

gnięta wzdłuż Wybrzeża i połączyć Gdańsk ze Szcze-

cinem.

Poza Centralną Magistralą Kolejową w jesz-

cze gorszym stanie są linie kolejowe.

Wciąż trwa mo-

dernizacja połączenia z Trójmiasta do Warszawy

– dopóki się nie zakończy, pokonanie 300-kilometro-

wej trasy zajmuje 6–7 godzin.

Z kolei trasa szybkiego

ruchu S3, która ma zapewnić nowoczesną logistykę

dla zespołu portów Szczecin – Świnoujście i pozwolić

im na utrzymanie tradycyjnej roli wyjścia na świat

dla Czech i Słowacji, na razie została zbudowana tyl-

ko do Gorzowa i w najbliższych miesiącach będzie

dociągnięta do Zielonej Góry.

Kiedy dotrze do grani-

cy państwa, nie wiadomo.

Polskie porty przez lata cierpiały także z powodu

nastawienia na masowe towary, takie jak węgiel, zbo-

że czy paliwo.

Brak było nowoczesnych terminali

kontenerowych, które mogłyby obsługiwać mniejsze

jednostki.

Od czasu zbudowania w połowie lat 70.

XX wieku przez ekipę Edwarda Gierka Naftoportu

przez lata nie budowano wysuniętych daleko w morze

instalacji portowych.

A są one niezbędne, aby ogra-

niczyć czas i koszt przeładunku.

Co prawda w 2014 r.

ma zacząć działać terminal LNG wysunięty przed

portem w Świnoujściu, jednak wielu uważa, że powi-

nien on powstać dużo wcześniej, zanim rząd zawarł

wieloletnie umowy z Gazpromem na dostawy kla-

sycznego gazu ziemnego.

Nie jest wcale pewne, czy

301

w tej sytuacji znajdzie się wystarczająco dużo odbior-

ców, którzy nie będą związani wieloletnimi umowami

z Rosjanami.

Ale nawet tradycyjne nabrzeża portowe do czasu

uruchomienia poważnych funduszy strukturalnych

przez Brukselę pozostawały w złym stanie.

Dlatego

za szybkim wzrostem polskiego eksportu, który prze-

kracza już 130 mld euro rocznie, nie poszła rozbudo-

wa polskich portów.

Szczególnie trudny los spotkał port w Elblągu,

przez wiele lat odcięty od morza z powodu napiętych

stosunków z Rosją i trudności z przepływem przez

Cieśninę Pilawską.

Jednak przed wojną, kiedy tego

problemu nie było, bo cały Zalew Wiślany należał

do Niemiec, rozwój elbląskiego portu opierał się

przede wszystkim na spływie barek przez Wisłę.

Także dziś Elbląg mógłby pełnić rolę ważnego por-

tu przeładunkowego kontenerów, gdyby stosunkowo

niewielkim nakładem została pogłębiona najwięk-

sza polska rzeka.

Potencjał przeładunku kontenerów już został

zresztą na Wybrzeżu rozpoznany.

Tyle że przede

wszystkim przez obcy kapitał.

W Gdańsku powstał

nowoczesny terminal DCT (Deepwater Container

Terminal), który docelowo ma przyjmować 2 mln

kontenerów rocznie (już w zeszłym roku odprawiono

ich tu przeszło 800 tys.).

Jednak inwestycję sﬁnan-

sowały australijskie fundusze emerytalne, a opera-

torem nowego centrum jest największy armator

świata duński Maersk.

Przekształcił on DCT w swo-

je centrum regionalne, dokąd wpływają większe stat-

ki, z których towary są rozładowywane do portów na

wschodnim i południowym wybrzeżu Bałtyku aż po

Petersburg, Rygę i Kłajpedę.

W Szczecinie podobny

terminal zbudował z kolei niemiecki DB Schinkler.

A w Trójmieście Port Północny przejęły belgijskie

fundusze inwestycyjne.

Potencjał polskich portów

rozpoznali także Chińczycy, którzy w coraz więk-

szym stopniu wykorzystują terminale kontenerowe

dla dostarczenia swoich towarów na całą Europę

Środkową.

Z polskim eksportem tą drogą jest jednak już

o wiele gorzej.

Jednym z powodów jest to, że polska

ﬂotahandlowapozostajemizerna.

Itoszczególnie

w zestawieniu z potencjałem gospodarczym naszego

kraju.

Ze 111 statkami należącymi do polskich arma-

torów nasz kraj zajmuje dalekie 41. miejsce w ran-

kingu największych potęg morskich świata.

Wyprze-

dza nas Szwajcaria (141 statków), choć nie ma dostę-

pu do morza.

A także malutka Łotwa, Kambodża,

Belgia czy Syria.

Spośród naszych armatorów na

świecie liczy się jeden: Polska Żegluga Morska (PŻM).

Szczecińskie przedsiębiorstwo ma 75 nowoczesnych

statków, ponad połowę wszystkich, które należą do

naszego kraju.

I planuje zakup nowych.

PŻM jest

światowym liderem przewozu płynnej siarki i bardzo

poważnym graczem na rynku transportu surowców

masowych.

W Polsce mamy doskonałe warunki do rozwoju

tego typu transportu: nizinne ukształtowanie terenu

i dwie wielkie rzeki – Wisłę i Odrę – płynące do Morza

Bałtyckiego.

Zdecydowana większość naszych miast

jest położona właśnie w zlewisku tych dwóch rzek.

Gospodarcze ich wykorzystanie jest więc z punktu

widzenia geopolityki wysoce pożądane.

1.

Czy są skonkretyzowane plany inwestycyjne

w rozwój transportu wodnego śródlądowego?

2.

Jakie są planowane inwestycje, które miałyby

prowadzić do poprawy żeglowności polskich rzek,

a w szczególności Wisły?

3.

Czy są wykonane studia wykonalności na temat

regulacji polskich rzek?

4.

Jakie działania zamierza podjąć zarządzany

5.

Jaki jest obecnie ogólny stan transportu mor-

skiego w Polsce?

6.

Jak przedstawiają się aktywa polskiego trans-

ływać rząd lub związane z nim instytucje?

7.

W jakiej kondycji znajdują się działające na pol-

skim rynku przedsiębiorstwa żeglugowe?

8.

W jaki sposób rząd i jego agendy wspierają dzia-

łalność największych przedsiębiorstw żeglugowych

w Polsce?

9.

Jakie miejsce generalnie zajmuje transport

morski w polityce gospodarczej naszego koalicyjnego

rządu PO–PSL?

10.

W jakim stopniu region Morza Bałtyckiego

jest wciąż bardziej potencjalnym niż realnym ryn-

kiem dla polskiego transportu?

11.

Jakie największe zadania i wyzwania stają

obecnie przed polskim transportem morskim, szcze-

gólnie we Wspólnocie Europejskiej?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 23 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6435)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie złej sytuacji

polskiego rybołówstwa

Szanowny Panie Ministrze!

Dla polskiej gospo-

darki duże znaczenie ma załamanie ﬂotyrybackiej.

Nasze kutry niegdyś opływały dalekie oceany i mia-

ły prawo do najbogatszych łowisk.

W tym specjalizo-

wały się takie przedsiębiorstwa, jak Dalmor czy Gryf.

Jednak dziś już tylko cztery przestarzałe jednostki

o długości powyżej 32 m zapuszczają się daleko poza

Bałtyk.

Pozostałe to małe kutry, które są skazane na

302

łowiska bliskie macierzystych portów, gdzie konku-

rencja jest bardzo duża.

Stąd ciągłe podejrzenia

o przekraczanie dozwolonych przez Brukselę kwot po-

łowowych, co w 2007 r. doprowadziło nawet do otwar-

tej wojny o dorsza między Brukselą a Warszawą.

Przez

ostatnie pięć lat polskie kutry były kontrolowane pra-

wie 11 tys. razy przez unijnych kontrolerów.

W tym

czasie kutry ﬁńskiesprawdzanotylko51razy.

Tojest

jawna dyskryminacja.

Środowiska rybaków oskarżają

polskie władze, że wynegocjowały z Unią zbyt małe

limity połowowe.

Bruksela odbija piłeczkę, twierdząc,

że tylko taka polityka pozwala na uratowanie i czę-

ściową odbudowę zasobów Bałtyku.

Jedno jest jednak pewne: bez wsparcia państwa

dla konsolidacji i modernizacji nasza ﬂotapołowowa

ginie.

Nie jest w stanie skutecznie konkurować z no-

woczesnymi kutrami z Danii, Niemiec czy ze Szwecji.

W minionych 10 latach zatrudnienie w rybołówstwie

spadło o 83%, z 17 tys. osób do mniej niż 3 tys.

W kraju, w którym spożycie ryb pozostaje dwukrotnie

mniejsze niż średnio w Unii, połów i przetwórstwo ryb

dostarczają już tylko 0,03% dochodu narodowego.

To

za mało, aby stworzyć grupę nacisku, która skutecznie

wpłynie na decyzję władz w Warszawie.

Nawet u pre-

miera, który pochodzi z Wybrzeża.

Przykład Norwegii pokazuje, że nawet w kraju,

w którym koszty pracy są wysokie, można rozwinąć

opłacalną hodowlę łososia i innych ryb.

Długofalowa

polityka państwa powinna iść w tym kierunku.

Słabym pocieszeniem dla rybaków i marynarzy

ﬂotyhandlowejmożebyćtylkoto,żerządwWarsza-

wie jeszcze gorzej traktuje ich kolegów z marynarki

wojennej.

Od rozpoczęcia urzędowania druga ekipa

Donalda Tuska ogłasza tu jedno cięcie ze drugim.

I tak nie będzie już budowana korweta Gawron, przy

której prace rozpoczęto 11 lat temu (jego nieukończo-

na budowa pochłonęła już 400 mln zł), zaniechano

modernizacji dwóch radzieckich korwet typu Taran-

tul oraz poamerykańskich fregat rakietowych typu

Oliver Hazard Perry.

Skutek: po 2017 r., kiedy jed-

nostki te będą musiały zostać wycofane ze służby,

Polska będzie dysponowała najsłabszym zabezpiecze-

niem Wybrzeża od zakończenia II wojny światowej.

o odpowiedz na pytania:

1.

Czy rząd podejmie jakiekolwiek działania, któ-

re polepszą sytuację polskiego rybołówstwa, i kiedy

zwiększy rekompensaty dla rybaków?

2.

Kiedy resort przedstawi klarowną politykę ry-

backą państwa?

3.

Jaka jest wielkość podaży ryb morskich na polski

rynek w rozbiciu na towar pochodzący z połowów do-

konanych przez polskich i zagranicznych rybaków?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 6436)

do ministra transportu,

– Lubawka

Szanowny Panie Ministrze!

Przez województwo

dolnośląskie przebiega kluczowy odcinek drogi eks-

presowej S3, która stanowi część europejskiego szla-

ku komunikacyjnego E65.

Łączy on przede wszyst-

kim zespół portów morskich Świnoujście – Szczecin

na północy, wzdłuż zachodniej granicy kraju, przez

ośrodki miejskie Gorzowa Wielkopolskiego i Zielonej

Góry, zagłębie miedziowe do południowej granicy

z Republiką Czeską.

Droga ekspresowa S3 stanowi

nie tylko fundament komunikacji pomiędzy północą

a południem Europy, ale przede wszystkim jest pod-

stawową arterią budującą sprzężenia zwrotne pomię-

dzy największymi ośrodkami miejskimi Polski za-

chodniej.

Trasa E65 łączy miasto Malmö w Szwecji,

będące ważnym ośrodkiem gospodarczym i porto-

wym, z południem Europy, a dokładniej z miejscowo-

ścią Chania w Grecji.

Budowa tej drogi będzie koniecznym motorem na-

pędowym wzrostu społeczno-gospodarczego pogra-

nicza polsko-niemieckiego.

Jej znaczenie powinno

zwiększyć się w kontekście przywrócenia żeglugi na

rzece Odrze, co w konsekwencji spowoduje łącznie

znaczący wzrost atrakcyjności i konkurencyjności

tego obszaru Polski.

wykorzystania istotnego potencjału turystycznego

Polski północnej i południowej, tworząc ważny szlak

turystyczny.

Paradoksem jest sytuacja, w której ak-

tualnie Polacy, przemieszczając się w kierunku pół-

noc – południe, korzystają z niemieckiej infrastruk-

tury transportowej wraz z jej otoczeniem gospodar-

czym.

Jestem przekonany, że czas już najwyższy, aby

realizacja tej inwestycji generowała także wartość

dodaną dla rodzimej gospodarki.

Droga ekspresowa S3 jest również jednym z głów-

nych elementów budowania spójności społecznej, go-

spodarczej, a przede wszystkim terytorialnej.

Podczas spotkania w sprawie budowy S3 na od-

cinku Nowa Sól – Legnica – Lubawka prezydent Je-

leniej Góry Marcin Zawiła, wicestarosta powiatu je-

leniogórskiego Zbigniew Jakiel, burmistrz Kowar

Mirosław Górecki, wójt Mysłakowic Zdzisław Pie-

trowski, a także ze strony czeskiej Jan Sobotka,

przedstawiciel tamtejszego związku gmin, podpisali

„Karkonoski apel w sprawie dokończenia budowy

drogi D11/S3”.

W piśmie samorządowcy podnoszą potrzebę budo-

wy tej trasy, która według nich otwiera nie tylko Ko-

tlinę Jeleniogórską i Karkonosze, ale też Legnicę dla

ludzi podróżujących z północy na południe Polski.

303

Aby budowa się rozpoczęła, dolnośląski odcinek S3

musi zostać wpisany przez ministerstwo transportu

do rocznych planów budowy dróg.

GDDKiA powinna

też dostać pieniądze: koszt odcinka Nowa Sól – Le-

gnica wyceniono na ok. 3 mld zł, a drugi fragment,

do granicy w Lubawce, na ponad 4 mld zł.

W związku z powyższym pytam:

1.

Czy dolnośląski odcinek drogi ekspresowej S3

planu budowy dróg?

Jeśli tak, to w jakim terminie?

2.

Czy Pański resort opracował szczegółowy har-

monogram realizacji budowy drogi ekspresowej S3

3.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej wykonało całościową analizę

skutków ﬁnansowych,gospodarczychispołecznych

ciągłego przekładania terminu realizacji wymienio-

nej trasy?

4.

Jaki jest faktyczny stan gotowości realizacji

budowy drogi ekspresowej S3 biegnącej przez woje-

wództwo dolnośląskie?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 6437)

do ministra administracji i cyfryzacji

cji i Cyfryzacji zgłosił do sejmowej podkomisji nad-

zwyczajnej, która rozpatruje rządowy projekt ustawy

ustawy o zbiórkach publicznych rozszerzającą zakres

jej stosowania na zbiórki przeprowadzane na zasa-

dach obrotu bezgotówkowego.

Zbiórki przeprowadzane na takich zasadach stają

się coraz bardziej popularnym źródłem zbierania

środków w Internecie, również w Polsce.

W ten spo-

sób zbierane są datki w celach charytatywnych

(np. dla niepełnosprawnych dzieci przez ich rodziców

czy krewnych prowadzących blogi), jak również dat-

ki na utrzymanie wielu prywatnych i prowadzonych

przez organizacje społeczne blogów i portali interne-

towych.

Na świecie coraz popularniejsze jest również

zbieranie w ten sposób funduszy na przedsięwzięcia

biznesowe (tzw. crowdfunding), co ułatwia zdobycie

kapitału nowym przedsiębiorstwom.

W Polsce takie

inicjatywy zaczynają powstawać.

Wejście w życie poprawki proponowanej przez mi-

nisterstwo będzie oznaczało, że zarówno crowdfun-

ding, jak i zbieranie datków przy pomocy np. wpłat

na konto czy transferów PayPal na utrzymanie pry-

watnych portali czy blogów stanie się zasadniczo nie-

legalne, z uwagi na zapis w ustawie o zbiórkach pu-

blicznych stanowiący, że „zbiórki publiczne, urządza-

ne w interesie osobistym, są wzbronione”.

Osoby dokonujące takich zbiórek będą popełnia-

ły wykroczenie.

W przypadku zbierania datków na

cele charytatywne, społeczne oraz na utrzymanie

portali prowadzonych przez organizacje pozarządo-

we możliwość przeprowadzania takich zbiórek bę-

dzie wymagała zgody ministra administracji i cy-

fryzacji, który nie będzie wcale obowiązany jej udzie-

lić, jako że zgodnie z ustawą o zbiórkach publicznych

pozwolenie może być udzielone tylko wówczas, gdy

cel zbiórki „ze stanowiska interesu publicznego jest

godny poparcia”.

Nie tylko stworzy to biurokratyczne utrudnienie

dla ludzi dobrej woli, ale również zagraża tłumieniem

inicjatyw niewygodnych politycznie, a także wolności

słowa poprzez odcięcie niezależnych, niekomercyj-

nych portali internetowych od możliwości ﬁnanso-

wania.

Dotychczasowe stosowanie ustawy o zbiór-

kach publicznych już spotykało się z zarzutami wy-

korzystywania jej do celów politycznych – przykła-

dem jest odmowa udzielenia pozwolenia na zbiórkę

Fundacji Lux Veritatis na poszukiwanie złóż geoter-

malnych.

Uważam, że uchwalona jeszcze w 1933 r. ustawa

o zbiórkach publicznych nie przystaje do obecnej rze-

czywistości.

Nie widzę powodu, dla którego zbieranie

oﬁarnajakikolwiekceliwjakiejkolwiekformiemia-

łoby wymagać udzielanego arbitralnie pozwolenia

oraz dla którego zbiórki urządzane w interesie oso-

bistym miałyby być zabronione.

Zwracam przy okazji uwagę, że istota poprawki

zgłoszonej przez ministra administracji i cyfryzacji

nie ma nic wspólnego ze zmianą ustawy o działach

jej w tym trybie zamiast w normalnym trybie rządo-

wego projektu zmiany ustawy o zbiórkach publicz-

nych budzi wątpliwości regulaminowe, jak również

sprzeczne jest naszym zdaniem z dobrymi obyczaja-

mi politycznymi.

1.

Czy według Pana Ministra poprawka do ustawy

może naruszać Konstytucję RP, art. 32 i art. 64?

2.

Czy Pan Minister planuje kompleksową nowe-

lizację ustawy o zbiórkach publicznych?

3.

Czy w związku z nowelizacją ustawy są plano-

wane szersze konsultacje w tym zakresie z organiza-

cjami pozarządowymi, które specjalizują w tego typu

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 22 czerwca 2012 r.

304

Interpelacja

(nr 6438)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wzrastającego poziomu ubóstwa

Szanowny Panie Ministrze!

Ubóstwo jest w Polsce

jednym z najważniejszych problemów.

Prawie 1/5

społeczeństwa polskiego żyje w ubóstwie.

Co jest

przyczyną biedy w Polsce?

Polskie ubóstwo występu-

je głównie na wsi.

Około 60% ludzi ubogich żyje na

wsi.

Związane jest to silnie z wysokim bezrobociem

spowodowanym likwidacją PGR-ów oraz brakiem re-

formy rolnictwa.

Obecnie ten problem powoli się

zmniejsza dzięki doﬁnansowywaniugospodarstwrol-

nych z Unii Europejskiej.

Należy jednak pamiętać, że ubóstwo na wsi jest

ubóstwem ukrytym.

Ma na to wpływ rozproszenie

osadnictwa wiejskiego oraz szeroki dostęp do żywno-

ści i posiadanie własnego domu.

Koncentracja ubóstwa następuje zarówno w prze-

strzeni miejskiej, jak i na wsiach.

W starych centrach

przemysłowych, takich jak Łódź, Wrocław czy Kato-

wice, badacze problemu obserwują ciągle tworzenie

się ogromnych enklaw ludzi ubogich.

Na obszarach

wiejskich ta koncentracja następuje w okolicach ob-

szarów byłych PGR-ów.

Stopa ubóstwa wśród dzieci wynosi około 30%.

Prawdopodobieństwo życia w biedzie rośnie wraz

z ilością dzieci w rodzinie.

Rodziny wielodzietne są

w zasadzie z natury biedne.

Kolejnym ważnym problemem jest wysokie bezro-

bocie wśród ludzi młodych, które wynosi 40%.

Problem

ten jest ciągłym przedmiotem badań naukowców.

śnie, przewiduje „Dziennik Gazeta Prawna”.

Socjalnych.

W ub.r. takie miesięczne minimum dla

jednoosobowego gospodarstwa domowego wynosiło

Bieda rośnie, bo zmniejsza się dynamika wyna-

grodzeń, ostrzega „DGP” i konkluduje, że liczba osób

Ubóstwem najbardziej zagrożone są gospodar-

stwa domowe osób tracących pracę.

W minionym

botnych.

Natomiast wśród tych gospodarstw domo-

wych, w których wszyscy pracowali, skrajna bieda

1.

Jakie działania podejmie rząd w celu osiągnię-

cia wyższego poziomu standardów świadczeń spo-

łecznych?

2.

Kiedy i jakich możemy spodziewać się rozwią-

zań wyrywających z biedy wykluczone społecznie

i głodne polskie dzieci?

3.

Czy ministerstwo potwierdza skalę wielkości

ubóstwa wśród Polaków?

4.

Jakie podjęto działania zmierzające do kiero-

wania skuteczniejszej pomocy do osób i rodzin zagro-

żonych marginalizacją i wykluczeniem społecznym?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 6439)

do ministra transportu,

ekspresowej S7 Jędrzejów – Moczydło

Szanowny Panie Ministrze!

W żywotnym intere-

sie Polski jest jak najszybsze stworzenie sprawnych

połączeń transportowych z resztą Europy za pomocą

innych dróg krajowych.

Drogowy program rządowy

powinien być priorytetowym przedsięwzięciem naro-

dowym.

Tylko dzięki temu Polska może nadrobić za-

ległości drogowe i nie utraci części bezzwrotnych

funduszy z Unii Europejskiej.

Dla mieszkańców województwa świętokrzyskiego

droga S7 to droga życia i rozwoju gospodarczego dla

regionu.

Modernizacja tej drogi prowadzona jest eta-

pami i trwa od lat.

Pozostały do modernizacji dwa

ostatnie odcinki: od Skarżyska-Kamiennej do granic

województwa mazowieckiego oraz od Jędrzejowa do

granic województwa małopolskiego.

W proces przy-

gotowywania do realizacji inwestycji na tych dwóch

odcinkach intensywnie zaangażowały się samorządy.

Dzięki nim rodziny zamieszkujące tereny, przez któ-

re będzie przebiegać nowa droga S7, zdecydowały się

na wyburzenie dotychczas zamieszkiwanych domów,

wyburzenie i zlikwidowanie całych gospodarstw rol-

nych stanowiących dla nich źródło utrzymania.

Kil-

kadziesiąt domów i budynków gospodarczych prze-

znaczonych zostało do wyburzenia.

Namawiani przez

przedstawicieli GDDKiA o. Kielce i samorządowców,

zdecydowali się na budowę domów i budynków gospo-

darczych w innym miejscu.

Zaciągnęli kredyty, li-

cząc, że spłacą je po uzyskaniu odszkodowań za zbu-

rzone nieruchomości.

Według zapewnień pracowni-

305

ków GDDKiA odszkodowania najpóźniej miały być

wypłacone jesienią 2010 r.

Kończy się I kwartał 2012 r.,

a ludzie dotąd nie otrzymali odszkodowań i nikt ich

nie chce poinformować, kiedy je otrzymają.

Wypłata odszkodowań to zaledwie niewielki pro-

cent z ogólnej wartości kosztów budowy drogi.

Wy-

płata odszkodowań rozwiązałaby bardzo poważne

problemy wielu rodzin w województwie.

Pragnę pod-

kreślić, że bezrobocie w województwie jest bardzo

wysokie i podjęcie dodatkowej pracy w celu spłacenia

kredytu jest wręcz niemożliwe.

Województwo świę-

tokrzyskie jest na 11. miejscu pod względem wysoko-

ści stopy bezrobocia.

W ramach inwestycji: budowa S7 na odcinku Ję-

drzejów – Moczydło powstanie nowy dwujezdniowy

odcinek drogi ekspresowej S7 o długości 21 km z czte-

rema węzłami: w Jędrzejowie, Łączynie, Mierzawie

i Wodzisławiu.

Nowa droga będzie biegła po śladzie już

istniejącej, wyjątkiem będzie jedynie 3-kilometrowa

obwodnica Wodzisławia, omijająca miejscowość po

stronie wschodniej.

Zaplanowano aż 36 obiektów in-

żynierskich typu: mosty, wiadukty, przejścia dla pie-

szych i przejścia dla zwierząt oraz drogi zbiorcze.

Z „Programu budowy dróg krajowych na lata

2011–2015” wykreślony został 19-kilometrowy od-

cinek trasy S7 z Jędrzejowa (od wsi Piaski) do gra-

nic województwa małopolskiego.

Obecnie podróż

z Jędrzejowa do odległego o ok. 78 km Krakowa

trwa 1,5 godz. Tylko na tym niewielkim 19-kilome-

trowym odcinku drogi w przeciągu ostatnich 10 lat

zginęły 34 osoby, były 1144 kolizje i 111 wypadków.

Te zatrważające statystyki, przy wciąż rosnącej licz-

bie samochodów na drogach i pogarszającym się sta-

nie S7, będą wciąż rosły.

W ostatnim czasie na obwodnicy Jędrzejowa do-

chodzi do licznych wypadków drogowych.

W przecią-

gu miesiąca doszło do czterech wypadków, w tym do

trzech śmiertelnych.

Wszystkie wyglądają podobnie

– do zderzenia dochodzi po wyjeździe auta z drogi

podporządkowanej.

Tak zginęła w sobotę 19 maja

63-letnia kobieta.

Potem w środę 23 maja, po zderze-

niu busa z ciężarówką, rannych było sześć osób,

w czwartek 24 maja w zderzeniu osobowego peugeota

z autem dostawczym zginęły dwie osoby.

Kolejny po-

dobny wypadek miał miejsce we wtorek 29 maja.

Wykreślenie trasy S7 z „Programu budowy dróg

żeń.

Po pierwsze, wypłata odszkodowań będzie odro-

czona, gdy tymczasem kredyty są pobrane przez

mieszkańców domów zamieszkałych na trasie plano-

wanej drogi i należy je spłacać.

Po drugie, należy się

spodziewać, że zostanie wprowadzony zakaz remon-

tu zamieszkiwanych dotychczas domów.

Standard

zamieszkiwania w nich będzie się pogarszał i ich

wartość cenowa będzie malała.

A zatem, kiedy miesz-

kańcy Jędrzejowa otrzymają odszkodowanie i w ja-

kich wysokościach, według w jakim okresie wykona-

nych wycen ich wartości?

Po trzecie, odroczenie re-

alizacji tych inwestycji spowoduje utratę ważności

dokumentacji i konieczność opracowywania jej na

nowo.

Wymagało to będzie wielkiego wysiłku specja-

listów, przy nieodzownym zaangażowaniu na nowo

wielu milionów złotych z podatków obywateli.

W tych

pracach będzie należało się liczyć z utrudnieniami

wynikającymi z utraty zaufania bezpośrednio, ale

i pośrednio zaangażowanych w proces inwestycyjny

mieszkańców naszego województwa.

Przebudowa drogi nr 7 i podniesienie jej parame-

trów do klasy drogi ekspresowej to w obecnym czasie

standard konieczny dla normalnego rozwoju woje-

wództwa.

1.

Dlaczego planowane opóźnienie w realizacji

przedmiotowej inwestycji dotyczy właśnie odcinka

z Jędrzejowa do Moczydła?

2.

W jakim terminie należy spodziewać się ogło-

szenia przetargu na budowę odcinka drogi ekspreso-

wej S7 Jędrzejów – Moczydło?

3.

Jakie działania powinny być podjęte, aby przy-

spieszona została realizacja inwestycji, polegającej na

budowie drogi ekspresowej S7, odcinek Jędrzejów

– Moczydło?

budowy drogi ekspresowej S7 biegnących przez wo-

jewództwo świętokrzyskie?

5.

Kiedy zostaną wypłacone mieszkańcom od-

szkodowania za nieruchomości położone na terenach

projektowanej trasy drogi S7 w województwie świę-

tokrzyskim?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 6440)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Droga nr S5 z Pozna-

nia do Wrocławia liczy ok. 170 km.

Dzisiaj jest jedną

z najniebezpieczniejszych tras w Polsce.

W ostatnich

latach było tu ponad 2400 kolizji i ponad 230 wypad-

ków.

Zginęły 72 osoby, a 322 zostały ranne.

W dniu

25 stycznia 2011 r. uchwałą Rady Ministrów nr 10/

2011 został przyjęty „Program budowy dróg krajo-

wych” na lata 2011–2015.

Tym samym straciła moc

uchwała Rady Ministrów nr 163/2007 z dnia 25 wrze-

śnia 2007 r. w sprawie ustalenia programu wielolet-

niego pod nazwą „Program budowy dróg krajowych”

na lata 2008–2012.

Program ten przewidywał m.in.

budowę drogi ekspresowej S5 Poznań – Wrocław.

306

Projekt budowy drogi ekspresowej S5 znalazł się na

Drogi krajowe stanowią prawie 5% wszystkich

dróg publicznych w kraju, przenosząc ponad 60% ru-

chu.

Drogi ekspresowe i autostrady stanowią najwyż-

szą klasę wszystkich dróg publicznych.

Wojewoda dolnośląski Aleksander Skorupa wydał

w dniu 15 czerwca 2012 r. zgodę na budowę odcinka

S5 Wrocław – Korzeńsko.

Decyzja kończy już całą

procedurę i nie ma formalnych przeszkód, by ta tra-

sa była budowana.

Budowa S5 została ujęta w „Pro-

gramie budowy dróg krajowych” na lata 2011–2015,

ale została umieszczona na rezerwowej liście projek-

tów indywidualnych dla Programu Operacyjnego

ny koszt dolnośląskiej części inwestycji wyniesie po-

nad 2,5 miliarda zł.

Droga ekspresowa z Wrocławia do Poznania zo-

stała wykreślona z „Programu budowy dróg krajo-

wych” na lata 2011–2015 jeszcze przez poprzedniego

ministra infrastruktury Cezarego Grabarczyka.

Nie

pomogły protesty Zarządu Województwa Dolnoślą-

skiego, spotkania marszałka i wojewody z szefem

resortu.

Szybkie rozpoczęcie budowy drogi ekspresowej

łączącej Wrocław z Poznaniem jest sprawą kluczową

dla regionu.

Uważam, że należy niezwłocznie rozpo-

cząć inwestycję tak ważnego połączenia komunika-

cyjnego.

z Wrocławia do Korzeńska?

drogi ekspresowej S5?

3.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

budowy drogi ekspresowej S5, biegnącej przez woje-

wództwo dolnośląskie?

(nr 6441)

do ministra transportu,

ﬁrmom podwykonawczym

budującym polskie drogi

Podczas gdy zadowoleni z siebie przedstawiciele

władzy pozują do zdjęć w piłkarskich koszulkach

i przechwalają się swoimi osiągnięciami, na naszych

oczach rozgrywa się dramat podwykonawców, któ-

rym nikt nie chce zapłacić za pracę przy budowie

autostrad.

W Sejmie właśnie ważą się losy ludzi, któ-

rzy kiedyś zawiesili działalność gospodarczą i prze-

stali płacić składki (bo tak im powiedziano w urzę-

dach), a dziś muszą je uzupełnić za kilka lat wstecz.

Przedsiębiorców, których państwo polskie zawiodło,

są setki, pewnie tysiące.

Konsorcjum DSS, mimo zapewnień rządu o dobrej

sytuacji ﬁnansowej,cozresztąbyłowarunkiemprzy-

stąpienia do prac na budowie A2, w połowie kwietnia

ogłosiło upadłość i nie wypłaciło podwykonawcom

należnych im, a ogromnych, pieniędzy.

Zobowiązania

mogą sięgać sporo ponad 800 mln zł.

Drogi, które zostały otwarte tuż przed Euro 2012,

buduje się na ludzkiej krzywdzie, nie tylko właścicie-

li ﬁrmbudowlanych,aleipracowników,którymnie

ma z czego zapłacić

Minister transportu Sławomir Nowak deklaro-

wał w maju, że ustawa o pomocy podwykonawcom

będzie uchwalona w ciągu dwóch miesięcy.

Teraz

okazuje się, że Senat może ją uchwalić najwcześniej

za miesiąc.

23 maja projekt ustawy został zapowie-

dziany przez ministra Nowaka.

Dotyczył on możli-

wości regulowania przez GDDKiA należności wobec

podwykonawców oraz eliminacji mechanizmów, któ-

re pozwalały na ich oszukiwanie.

Na etapie uchwa-

lania przez rząd został on podzielony na dwa osobne

projekty.

Zmiany prawa o zamówieniach publicznych zosta-

ły odłożone 30 maja na później, z kolei projekt doty-

czący płatności dla podwykonawców traﬁłdoSejmu

6 czerwca.

Opóźnienia zanotowano już w momencie,

gdy projektem miała zająć się Komisja Infrastruktu-

ry.

W sprawie ustawy stworzono podkomisję, której

prace przełożono z tego wtorku na środę.

Dokument

będzie rozpatrzony przez Senat, który zakończył już

posiedzenie.

Kolejne odbędzie się 11 i 12 lipca.

Projekt ustawy jeszcze nie wyszedł z Sejmu, lecz

jest szansa na to, że zapowiedziany przez ministra

Nowaka termin wejścia ustawy w życie jest realny.

Senat będzie musiał zaakceptować projekt bez żad-

nych zmian i natychmiast przekazać go do prezyden-

ta.

Ten z kolei będzie musiał jak najszybciej podpisać

projekt.

Naszą wspólną intencją jest to, aby problem pod-

wykonawców jak najszybciej załatwić, bo wszyscy

jesteśmy w tej sprawie poszkodowani: strona publicz-

307

na i podwykonawcy.

Intencją rządu, premiera i moją

jako ministra transportu jest to, by tym biednym lu-

dziom jak najszybciej pomóc

1)

.

Według resortu transportu nowe przepisy nałożą

na wykonawcę inwestycji obowiązek przedstawienia

gwarancji w wysokości 3% kontraktu, z której stro-

na publiczna mogłaby regulować ewentualne zale-

głości płatnicze wobec podwykonawców.

Wykonaw-

cy mieliby też obowiązek zgłaszania do inwestora

wszystkich swoich podwykonawców oraz przedsta-

wiania zaświadczeń, że nie zalegają z płatnościami

wobec nich.

Ten system, który nie będzie miał już luk, w przy-

szłości mam nadzieję, że dobrze zadziała i że nie bę-

dzie już procederu naciągania podwykonawców przez

duże ﬁrmy wykonawcze.

Wprowadzamy specjalną

procedurę, taką uproszczoną, żeby już na podstawie

spisu wierzytelności, który został złożony przez DSS

w sądzie, móc szybko ludziom wypłacić połowę ocze-

kiwanej przez nich kwoty, a drugą połowę po upra-

womocnieniu się decyzji sądu, nakazu, ugody bądź

po potwierdzeniu przez sędziego komisarza, że ta

wierzytelność jest prawdziwa – wówczas płacimy dru-

gą połowę jak najszybciej

2)

.

W ostatnich latach ﬁrmybudowlaneprześcigają

się w zdobyciu kontraktu na budowę dróg.

Pierw-

szym etapem jest najczęściej zakup działającej od

dłuższego czasu na rynku budowlanym spółki z ogra-

niczoną odpowiedzialnością.

Chodzi o uwiarygodnie-

nie działalności na rynku w dłuższej perspektywie

czasu, możliwości wskazania doświadczenia, ilości

wykonanych prac itp.

Następnie spółka startuje do

przetargu.

By go wygrać w ofercie, podaje najniższą

możliwą cenę.

Ze względu na obowiązujący system

prawny istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że spół-

ka taka wygra przetarg, gdyż najważniejszym ele-

mentem w znacznej części przetargów rozpisywanych

przez różne agendy jest kryterium cenowe.

To zresz-

tą problem funkcjonujący obok braku płatności.

Ustawodawstwo polskie preferuje w konkursach prze-

targowych wykonawców oferujących najniższe ceny

wykonanych usług lub dostarczanych towarów.

Do-

świadczenie, posiadany sprzęt własny, zaplecze, ilość

wykonanych obiektów podobnych wielkości i stopniu

skomplikowania zazwyczaj nie są brane pod uwagę.

Po wygraniu przetargu spółka, która nie posiada ani

własnej siły roboczej ani też sprzętu, szuka podwy-

konawców.

Ponieważ cena podana w przetargu nie

gwarantuje zysku na inwestycji, tak wyłoniony gene-

ralny wykonawca, już podpisując umowy z podwyko-

nawcami, wie, że nie będzie mógł zapłacić w całości

wszystkim.

Najczęściej dokonuje więc płatności czę-

ściowych, tak by zakończyć kontrakt.

Po zakończeniu

prac przez podwykonawców i odbiorach spółka ogła-

sza upadłość, twierdząc, że nie ma środków na ure-

gulowanie zobowiązań.

Wtedy okazuje się, że cała

spółka to sekretarka i prezes, a cały majątek tego

podmiotu znajduje się w jego teczce.

Sejmowa komisja infrastruktury przyjęła projekt

rezolucji wzywającej rząd do podjęcia działań, które

doprowadzą do wypłaty zaległych pieniędzy ﬁrmom

realizującym zamówienia publiczne.

Chodzi głównie

o podwykonawców budujących drogi i autostrady.

Lista wierzycieli DSS ma ponad 800 pozycji i liczy

81 stron formatu A4.

Stoją za nią zszargane nerwy

właścicieli większych ﬁrmbudujących–jakopodwy-

konawcy – autostradę i dramaty drobnych przedsię-

biorców i ich pracowników.

Poszkodowani przedsię-

biorcy zwracają uwagę, że podobnie było przy po-

przednim wykonawcy tego odcinka, ﬁrmie Covec,

która też nie zapłaciła podwykonawcom.

Wyjaśniają,

że podstawową przyczyną tej sytuacji są niewłaściwie

stosowane procedury zamówień publicznych oraz

obowiązujące zasady rozliczeń między inwestorem,

głównym wykonawcą a ﬁrmamipodwykonawczymi.

Wielkie koncerny budowlane, nie mając żadnego wła-

snego sprzętu budowlanego ani transportowego, ko-

rzystają niemal w całości z ﬁrmpodwykonawczych

i są jedynie organizatorami procesu budowy.

System

budowy wielkich inwestycji, takich jak autostrady,

powoduje zażartą walkę o kontrakty i wynaturzenia

w postaci ofert poniżej progu opłacalności.

Prowadzi

to do sytuacji takich, jak w przypadku Covec i DSS.

Kilkudziesięciu poszkodowanych przez DSS stwo-

rzyło specjalny komitet.

Jak obliczyli, wszystkie zo-

bowiązania ze strony DSS wobec tych zgromadzo-

nych w komitecie, to już prawie 35 mln zł.

Każde niezapłacenie podwykonawcy czy wyko-

nawcy oznacza konﬂiktspołeczny.

Bojakonniedo-

stanie pieniędzy, to lawinowo – nie zapłaci podatku,

ZUS-u, nie zapłaci pracownikom itd.

A jeżeli w Polsce

takich konﬂiktów jest co najmniej kilkanaście, to

oznacza, że rządzący muszą się zastanowić: bo albo

jest coś w przepisach, albo ktoś coś skopał.

To musi

być wyjaśnione.

W związku z powyższym pytam:

żeby już teraz pomóc ﬁrmom,którezpowodubraku

wypłaty należności za wykonane usługi są o krok od

bankructwa?

2.

Kiedy poszkodowane ﬁrmy podwykonawcze,

zatrudnione przy budowie dróg, otrzymają zaległe

należności?

3.

Czy projekt specustawy, która pozwoli na przy-

najmniej częściowe wyegzekwowanie pieniędzy, za-

gwarantuje wypłatę należności podwykonawcom,

którzy mieli podpisaną umowę z podwykonawcą

głównego wykonawcy?

4.

Jakie działania zamierza podjąć Pan Mini-

ster, aby podobne sytuacje nie powtórzyły się

w przyszłości?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

1)

Http://serwisy.gazetaprawna.pl/transport/artykuly/619623,nowak_

o_budowie_drog_pieniadze_dla_podwykonawcow_w_perspektywie_do_2_

miesiecy.html.

2)

Http://serwisy.gazetaprawna.pl/transport/artykuly/619623,nowak_

o_budowie_drog_pieniadze_dla_podwykonawcow_w_perspektywie_do_2_

miesiecy.html.

308

Interpelacja

(nr 6442)

do ministra transportu,

polskiego transportu kolejowego

W ostatnich latach znacznie wzrosło natężenie

ruchu na polskich drogach.

Jest to spowodowane cią-

gle rosnącą liczbą samochodów osobowych.

Po pol-

skich drogach porusza się ponadto ciągle więcej po-

jazdów ciężarowych, które w wykonywaniu działal-

ności gospodarczej dokonują przewozu określonych

towarów.

Konsekwencją tego jest oczywiste zmniej-

szanie się efektywności przewozu towarów za pomo-

cą transportu drogowego, albowiem czas jazdy zde-

cydowanie się wydłuża.

Zdecydowanie negatywnym

skutkiem takiego stanu rzeczy jest niestety drama-

tycznie rosnąca liczba wypadków, a nawet katastrof

drogowych.

W wypadkach na polskich drogach ginie

duża liczba osób, a jeszcze więcej odnosi poważne ob-

rażenia.

Sytuacje takie są oczywistym dramatem dla

samych oﬁariichrodzin.

Wydaje się zatem, że znaczną poprawę takiego

stanu rzeczy przyniosłoby wprowadzenie korzyst-

nych rozwiązań umożliwiających zwiększenie udzia-

łu transportu kolejowego, a zwłaszcza w przewozie

towarów.

Zmniejszyłoby to ogromną liczbę pojazdów

ciężarowych przewożących towary na terenie Polski

i poruszających się po polskich drogach.

W przypadku zwiększenia udziału transportu ko-

lejowego (zwłaszcza w przewozie towarów, ale także

osób) w znaczącym stopniu zmniejszone zostaną

koszty społeczne związane z ruchem drogowym.

Sza-

cuje się natomiast, iż koszty zewnętrzne wynikające

z transportu kolejowego są pięciokrotnie niższe ani-

żeli w przypadku ruchu drogowego.

W zakresie przewozów towarów w Polsce należy

uwzględnić fakt, iż 80% z nich w dalszym ciągu od-

bywa się poprzez ruch drogowy.

W dalszej perspek-

tywie może to doprowadzić nawet do zmniejszenia

konkurencyjności gospodarki.

Zwiększający się ruch

i transport drogowy ma także niewątpliwie niezwy-

kle negatywny wpływ na środowisko naturalne.

Kolejowy przewóz towarów nie pociąga za sobą

natomiast tak wielkiej ingerencji w życie człowieka,

jego otoczenie i zrównoważony rozwój.

Zaletą trans-

portu kolejowego jest w sposób oczywisty to, iż jest

on bardziej efektywny od transportu drogowego.

Jest

bardziej ekonomiczny i może z niego korzystać każdy

przeciętny przedsiębiorca i każdy przeciętny obywa-

tel. W skali globalnej transport kolejowy przewyższa

swoją efektywnością transport drogowy.

Dzięki tak

dużej jego efektywności o wiele tańsze staje się prze-

wożenie towarów, ale także oczywiście osób, w du-

żych ilościach.

Rozwój gospodarczy w naszym kraju często jest

utożsamiany z rozwojem motoryzacji w naszym kra-

ju.

Jest to pogląd bardzo zakorzeniony.

Na chwilę

obecną najważniejszymi sprawami w celu ogólnej po-

prawy rozwoju transportu stało się budowanie auto-

strad i dróg szybkiego ruchu.

Są to oczywiście inicja-

tywy słuszne i niezwykle potrzebne, które na pewno

transportowej.

Wydaje się jednak, że nie są podejmo-

wane konieczne i wystarczające działania, które po-

zwoliłyby w większym stopniu na wykorzystanie

możliwości transportowych kolei, które są przecież

przeogromne.

Zwiększenie udziału transportu kolejowego w prze-

wozie towarów jawi się jako konieczna alternatywa

wobec drogowego transportu samochodowego.

Było-

by to dobrze zorganizowane i dostępne źródło trans-

portu dla dużej liczby towarów i osób.

Niewątpliwie

nowoczesny transport stanowi rodzaj krwiobiegu

w systemie gospodarczym.

W najbliższych latach

trzeba będzie ponieść olbrzymie nakłady ﬁnansowe

na rozwój dróg krajowych, autostrad, kolejnictwa,

transportu lotniczego oraz dróg wodnych.

Nowoczesny transport ma charakter wielofunk-

cyjny.

Dzisiaj już wiadomo, że autostrady, chociaż

bardzo potrzebne, nie rozwiążą wszystkich proble-

mów.

Tak jak w wielu krajach Unii Europejskiej na-

leży docenić znaczenie rozwoju transportu kolejowe-

go.

W ostatnich latach rozwój kolejnictwa nie zawsze

był właściwie doceniany przez władze państwowe.

Właśnie nowoczesne i szybkie koleje mogą w znacz-

nym stopniu odciążyć drogi krajowe i autostrady.

Na-

turalnie wymaga to dużych środków ﬁnansowych

i strategii rozwoju kolejnictwa.

W moim przekonaniu

warto inwestować w rozwój kolejnictwa.

1.

Jak ogólnie przedstawia się stan transportu ko-

lejowego w naszym kraju?

2.

Z doświadczeń jakich państw Unii Europejskiej

korzysta ministerstwo przy projektowaniu rozwoju

kolejnictwa w Polsce?

3.

Jaką rolę pełni transport kolejowy w przewo-

zach zarówno osobowych, jak i towarowych?

4.

Czy ministerstwo posiada dane i wyliczenia,

które pozwalają na porównanie tzw. kosztów ze-

wnętrznych, które generowane są przez transport

drogowy oraz przez transport kolejowy?

Jeżeli tak,

to w jaki sposób przedstawia się to porównanie?

5.

Czy podejmowane są konkretne działania, które

umożliwiłyby w skali krajowej zwiększenie udziału

transportu kolejowego w przewozie przede wszystkim

towarów, ale także osób?

Jeżeli tak, to jakie i w jakim

kierunku zmierzają?

Jeżeli nie, to czy planowane jest

ich podjęcie i w jakim terminie?

6.

Jakie nowe inicjatywy i dodatkowe działania

podejmie Pan Minister, aby zdynamizować i pod-

nieść skuteczność rozwoju transportu kolejowego

w Polsce?

7.

Jak wygląda kondycja ﬁnansowaspółekPKP

Cargo oraz PKP LHS?

309

8.

Czy Pan Minister planuje inwestycję w poprawę

infrastruktury kolejowej, w szczególności w trans-

port towarów?

9.

Jakie inwestycje w latach 2007–2012 popra-

wiające jakość transportu kolejowego udało się zre-

alizować?

10.

Jakie są podstawowe założenia długotermino-

wego planu rozwoju kolejowego korytarza transpor-

towego Europa – Azja?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 6443)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wysokich cen gazu

Na łamach „Gazety Wyborczej” (19 czerwca 2012 r.)

żej w UE za gaz z Rosji”.

Z dużym niepokojem ode-

brałam zawarte na łamach GW informacje, że Polska

w 2011 r. płaciła średniorocznie 420 dolarów za 1000 m

3

rosyjskiego gazu (średnia dla Europy Zachodniej to

410 dolarów za 1000 m

3

), najwyższą cenę w całej UE.

Dane te opublikowane zostały przez agencję Interfax

i potwierdzone przez Gazprom.

Poza państwami UE w Europie jeszcze wyższe

ceny Gazprom stosował w handlu z Macedonią oraz

Bośnią i Hercegowiną.

Jednak te państwa należą do

najmniejszych klientów Gazpromu.

Macedonia w ze-

szłym roku importowała z Rosji tylko 0,13 mld m

3

gazu, a Bośnia i Hercegowina – 0,28 mld m

3

.

Nato-

miast Polska w zeszłym roku sprowadziła z Rosji po-

nad 10 mld m

3

gazu i była trzecim co do wielkości – po

pie.

Rosyjski koncern Gazprom zarobił prawie 4,3 mld

dolarów i większe przychody w UE miał tylko ze

sprzedaży gazu do Niemiec i Włoch.

Najszybciej w zeszłym roku ceny rosyjskiego gazu

rosły dla państw, które spierają się z Gazpromem

w arbitrażu o ceny gazu.

Dotyczy to Niemiec, gdzie

z takim pozwem wystąpił koncern E.ON, oraz Polski.

Na Słowacji, która dogadała się z Gazpromem poza

arbitrażem, ceny rosyjskiego gazu spadły o 10%, li-

cząc rok do roku, co było ewenementem w Europie.

o potwierdzenie lub zweryﬁkowaniepodanychwme-

diach informacji.

Jesteśmy jednym z największych

importerów tego surowca od Rosjan w całej Unii Eu-

ropejskiej.

Wedle ujawnionych informacji płacimy przy

tym potencjalnie najwyższą cenę.

Rząd do tej pory,

zdaniem części analityków, nie dość mocno dbał o dy-

wersyﬁkacjędostawgazu,przezcostajemysięuzależ-

nieni od Gazpromu i jego warunków cenowych.

W związku z tą sytuacją chciałabym zadać Panu

Premierowi następujące pytania:

1.

Dlaczego Polska, jako jeden z największych im-

porterów gazu w Unii Europejskiej, płaci za ten su-

rowiec na tle innych europejskich odbiorców tak wy-

soką cenę?

2.

Jakie są plany rządu w zakresie polityki obni-

żenia cen gazu przesyłanego do Polski?

3.

Czy spór arbitrażowy z Gazpromem może skut-

kować kolejnymi podwyżkami cen gazy?

4.

O ile więcej w stosunku do roku ubiegłego Pol-

ska będzie musiała płacić Gazpromowi za gaz w roku

bieżącym?

5.

Ile przeciętne polskie gospodarstwo domowe

będzie musiało w ujęciu rocznym płacić więcej za gaz

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 6444)

do ministra transportu,

w sprawie opóźnień przy budowie odcinka

Szanowny Panie Ministrze!

Realizacja autostrady

A4 jest jednym z podstawowych dla Polski przedsię-

wzięć.

Rozwój nowoczesnej infrastruktury komuni-

kacyjnej, a szczególnie drogowej, będzie stanowił

o wpływie na wzrost atrakcyjności inwestycyjnej.

Terminowe oddanie do użytku odcinków autostrady,

która połączy przez Polskę zachód Europy z Ukrainą,

ma niebagatelne znaczenie dla Polski i Ukrainy.

W pełni sezonu budowlanego zamierają prace na

autostradzie A4 z Tarnowa do Dębicy, budowanej

przez upadłe spółki grupy PBG.

Podkarpacki odcinek

A4 (ponad 160 km) miał być oddany przed Euro 2012.

Na początku czerwca Hydrobudowa, PBG i Aprivia

zwróciły się do sądu o ogłoszenie upadłości z możli-

wością układu.

Sąd zaakceptował wniosek Hydrobu-

dowy, a potem PBG.

Jeśli spółki dogadają się z wie-

rzycielami, będą mogły dalej działać.

W lipcu 2010 r. konsorcjum spółek PBG i ich ir-

landzkiego partnera podpisały z Generalną Dyrekcją

brutto na budowę tego odcinka A4.

Droga miała po-

wstać do sierpnia 2012 r.

Jak informuje rzecznik GDDKiA, w maju prace

były wykonane mniej więcej w 50%.

Na trasie tej dro-

gi newralgiczne znaczenie ma estakada o długości

310

1352 m nad korytem rzeki Wisłoki i terenami zale-

wowymi – jedna z najdłuższych estakad w Polsce.

Budowa autostrady A4 jest największą inwestycją

drogową na Podkarpaciu.

Trasa przebiegać będzie od

drzychowicach k. Zgorzelca przez m.in. Wrocław,

Opole, Kraków, Katowice, Tarnów, Rzeszów, do przej-

ścia z Ukrainą w Korczowej.

Łączna długość A4 wy-

niesie ok. 670 km.

Podkarpacki odcinek autostrady

ma ponad 160 km.

Jak wynika z materiałów prasowych oraz wypo-

wiedzi pracowników GDDKiA budowa autostrady A4

ze względu na problemy ﬁnansowe wykonawców

może być zagrożona, a termin oddania przesunięty

o kolejne miesiące.

1.

Czy ministerstwo jest w stanie określić termin

ukończenia realizacji autostrady A4 w pełnym zakresie?

2.

Czy faktem jest, że budowa autostrady A4 na

wana w terminie?

3.

Czy Pan Minister na podstawie dotychczasowe-

go tempa budowy autostrady A4 widzi realną możli-

wość jej ukończenia w terminie?

4.

Czy w związku z upadłością głównego wyko-

nawcy odcinka A4 z Tarnowa do Dębicy zostały za-

bezpieczone interesy pracowników oraz podwyko-

nawców?

5.

Jakie zaległości na dzień dzisiejszy względem

podwykonawców ma główny wykonawca i kiedy zo-

staną uregulowane?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Interpelacja

(nr 6445)

do ministra środowiska

Szanowny Panie Ministrze!

Obecne brzmienie

art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach wywołuje duże wąt-

pliwości interpretacyjne.

W orzecznictwie przyjęto

stanowisko, iż w stwierdzeniu „sposób wykonania

decyzji” nie zawiera się wskazanie terminu wykona-

nia tej decyzji.

W wielu przypadkach decyzje naka-

zujące usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczo-

nych do ich magazynowania/składowania były uchy-

lane przez SKO ze względu na brak podstawy praw-

nej do wskazania terminu wykonania decyzji.

Brak

określenia terminu wykonania decyzji powoduje

trudności w egzekwowaniu obowiązków nałożonych

tą decyzją, tj. wszczęcie postępowania egzekucyjne-

go.

Zgodnie z K.p.a. decyzji, od której służy odwoła-

nie, może być nadany rygor natychmiastowej wyko-

jątkowo ważny interes strony.

W przypadku większo-

ści magazynowanych/składowanych odpadów nie ma

podstaw do nadania rygoru natychmiastowej wyko-

nalności decyzji nakazującej ich usunięcie.

Czy w związku z przyjętym orzecznictwem, we-

dług Pana Ministra, nie należy zastanowić się nad

zmianą przepisów poprzez zmianę art. 34 ust. 1

w taki sposób, aby organ wydający decyzję wskazy-

wał sposób oraz termin usunięcia odpadów z miejsc

nowania?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6446)

do ministra zdrowia

w sprawie indywidualnego rozliczania

pacjenta

Szanowny Panie Ministrze!

W przypadku, gdy

koszt leczenia przekracza 3-krotnie wartość punkto-

wą grupy JGP, do której pacjent został zakwaliﬁkowa-

ny, istnieje możliwość wystąpienia do NFZ o indywi-

dualne rozliczenie pacjenta.

Jednakże docierają do

mnie sygnały, że w większości przypadków NFZ bez

podania jakiegokolwiek uzasadnienia nie wyraża zgo-

dy na indywidualne rozliczenie, pomimo spełnienia

warunków określonych w zarządzeniu prezesa NFZ.

Panie Ministrze!

Czy Pan Minister zna skalę pro-

blemu i czy w takich przypadkach pokrycie kosztów

za leczenie powinno być przywilejem czy też obowiąz-

kiem NFZ?

Czy NFZ powinien podać uzasadnienie

odmowy pokrycia kosztów i czy od takiej odmowy

istnieje możliwość odwołania?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

311

Interpelacja

(nr 6447)

do ministra zdrowia

w sprawie przepisów zaniżających możliwość

Szanowny Panie Ministrze!

Na chwilę obecną,

zgodnie z zarządzeniem prezesa NFZ, NFZ płaci tyl-

ko za jedną procedurę wykonaną u pacjenta.

Pozo-

stałe procedury pozostają niezapłacone.

Oto kilka przykładów.

— Pacjent przyjęty do oddziału chirurgii ogólnej

z powodu przepukliny pachwinowej, operowany w dniu

następnym.

Po 4 dniach po zabiegu operacyjnym wy-

stąpił u niego zawał mięśnia sercowego; przekazany

z oddziału chirurgii ogólnej do oddziału kardiologii,

NFZ zapłaci albo za zawał mięśnia sercowego, albo

za operację przepukliny.

— Pacjent przyjęty do oddziału kardiologii z za -

wałem mięśnia sercowego.

Leczony zachowawczo.

W 3. dobie leczenia wystąpił świeży udar niedo-

krwienny mózgu.

Przeniesiony do oddziału neurolo-

gii.

NFZ płaci albo za zawał, albo za udar mózgu.

Narodowy Fundusz Zdrowia nie zapłaci również

za leczenie pacjenta, jeżeli od jego wypisania do po-

wtórnego przyjęcia do szpitala upłynęło mniej niż

14 dni.

Przykłady:

— 5-letnie dziecko leczone w oddziale chirurgii

dziecięcej z powodu złamania kończyny górnej (po

wypadku komunikacyjnym), wypisane po 5 dniach

leczenia.

Przyjęty ponownie do szpitala po 10 dniach

z powodu zapalenia płuc.

Druga hospitalizacja nie

będzie przez NFZ zapłacona.

— Pacjent z napadowym migotaniem przedsion -

ków przyjęty do oddziału kardiologii.

Po leczeniu

i umiarowieniu wypisany do domu.

Po 7 dniach po-

nowne napadowe migotanie przedsionków.

Ponowna

hospitalizacja w oddziale kardiologii.

Za drugi pobyt

tego pacjenta NFZ nie zapłaci.

Panie Ministrze!

Jakie jest uzasadnienie stosowa-

nia takich praktyk?

Czy wprowadzenie takich roz-

wiązań wynika wprost z zapisów ustaw przyjętych

przez parlament, czy też jest to osobista decyzja pre-

zesa NFZ bądź, co gorsza, dyrektorów poszczegól-

nych oddziałów?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

Warszawa, dnia 18 czerwca 2012 r.

(nr 6448)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie wyliczania i wypłacania

w ustawie Karta Nauczyciela

ciela przewiduje jednorazowy dodatek uzupełniający

wypłacany w przypadku nieosiągnięcia średnich wy-

nagrodzeń w poszczególnych stopniach awansu za-

wodowego w danym roku na terenie jednostki samo-

rządu terytorialnego.

Dodatek wypłacany jest w ta-

kim przypadku wszystkim nauczycielom w równej

wysokości, proporcjonalnie do wymiaru zatrudnienia

(bez godzin ponadwymiarowych), niezależnie od

tego, czy osiągnęli średnie wynagrodzenie w swoim

stopniu awansu zawodowego, czy też nie.

Powyższe

rozwiązanie stawia nauczycieli w pozycji uprzywile-

jowanej w stosunku do innych pracowników, gwaran-

tując im średnie wynagrodzenie za pracę.

Rozwiąza-

nie to nie wiąże wynagrodzenia z wykonaną pracą,

co wydaje się nieracjonalne i może mieć oddziaływa-

nie demotywujące z powodu tego, że dodatek otrzy-

mują wszyscy.

J.s.t. wybierają zatem rozwiązania

zmierzające do zmniejszenia zatrudnienia nauczycie-

li i przydzielania godzin zajęć po zwolnionych nauczy-

cielach pozostałym celem osiągnięcia wyższej średniej

płacy.

Taka konkluzja wydaje się wynikać ze sposobu

obliczania średnich określonych w art. 30a ust. 2 i 3

karty.

Wymusza również na j.s.t. nieefektywne an-

gażowanie dodatkowych środków (np. dodatki moty-

wacyjne) celem osiągnięcia średnich wynagrodzeń.

Różnica między stawką wynagrodzenia zasadniczego

nauczyciela a średnim wynagrodzeniem określonym

w karcie jest znaczna, co w dużym stopniu utrudnia,

a może nawet uniemożliwia osiągnięcie średnich

w skali j.s.t.

Przy założeniu, że w danej j.s.t. są za-

trudnieni nauczyciele tylko na pełnych etatach lub

ich części bez godzin ponadwymiarowych, JST nie

ma możliwości osiągnięcia średnich wynagrodzeń

bez generowania dodatkowych środków na podwyż-

szenie na swoim terenie minimalnych wynagrodzeń

zasadniczych lub dodatków motywacyjnych.

Aktu-

alne wymagane średnie wynagrodzenie nauczyciela

dyplomowanego to 4 817,30 zł.

Przykładowe wyna-

grodzenie nauczyciela z 20-letnim stażem wraz

z dodatkiem za wysługę lat to 3600 zł.

Do średniej

brakuje 1223,30 zł.

Różnica ta może być uzupełnio-

na różnymi dodatkami bądź wynagrodzeniem za

godziny ponadwymiarowe.

Jedynie godziny ponadwy-

miarowe są bezpośrednio powiązane z wykonywaną

pracą.

Pani Minister!

Czy opisany powyżej sposób rozu-

mowania osób odpowiedzialnych za ﬁnansewniektó-

rych j.s.t. jest powszechny w skali kraju?

Czy mini-

312

sterstwo przekazywało wytyczne co do metody wyli-

czania i wypłacania dodatku uzupełniającego?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Saługa

(nr 6449)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Społeczność miesz-

sterunku spowoduje wzrost zagrożenia mieszkańców

gminy, w tym głównie mieszkańców 10-tysięcznej

Woli – miejscowości, która skupia dwa duże osiedla

mieszkaniowe po zlikwidowanej kopalni Czeczott

oraz sołectwo.

W razie natychmiastowej konieczności

reakcji Policji pomoc nie będzie w stanie szybko do-

jechać na miejsce z oddalonej o 20 km Komendy Po-

wiatowej Policji w Pszczynie.

jest jedyną jednostką na terenie gminy służącą spo-

łeczeństwu, stojącą na straży ochrony bezpieczeń-

stwa ludzi, utrzymania bezpieczeństwa i porządku

publicznego, ochrony mienia, wykrywania prze-

stępstw i ścigania ich sprawców.

A wykrywalność

przestępstw w tutejszym posterunku jest wysoka

i zadowalająca.

kwidacji Posterunku Policji w Miedźnej z siedzibą

w Woli?

2.

Likwidacja posterunku nie tylko niekorzyst-

nie wpłynie na stan bezpieczeństwa i porządku pu-

blicznego, ale również drastycznie utrudni dostęp-

ność mieszkańców do organów Policji.

Dlaczego mi-

nisterstwo godzi się na działania, które nieodwra-

calnie zniszczą wypracowany przez kilka lat model

wzajemnej współpracy oraz powszechne poczucie

bezpieczeństwa?

Poseł Izabela Kloc

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(nr 6450)

do prezesa Rady Ministrów

w międzynarodowym porozumieniu

Partnerstwo na Rzecz Otwartego Rządu

Szanowny Panie Premierze!

Bez wątpienia reali-

zacja konstytucyjnej zasady demokratycznego pań-

stwa prawnego wymaga, aby organy państwa wpro-

wadzały odpowiednie mechanizmy służące zwiększe-

niu przejrzystości życia publicznego, czytelności pro-

cesu legislacyjnego oraz promocji idei społeczeństwa

obywatelskiego.

Należy jednak podkreślić, iż wypra-

cowanie rozwiązań służących zapewnieniu możliwie

szerokiej partycypacji obywateli w życiu publicznym

nie powinno być wyłącznie wynikiem jednostronnej,

arbitralnej decyzji rządu.

Propozycje rządowe mające

na celu wspieranie jawności życia publicznego powin-

ny być konsultowane z przedstawicielami organizacji

pozarządowych, jak również powinny odwoływać się

do dobrych wzorców wypracowanych przez inne pań-

stwa świata.

Szczególnie cenna wydaje się w tym kontekście

międzynarodowa inicjatywa partnerstwa otwartych

rządów (Open Government Partnership).

Porozumie-

nie, o którego zawiązanie apelowały międzynarodo-

we organizacje pozarządowe, zostało formalnie po-

wołane dnia 20 września 2011 r. przez rządy 8 państw

świata.

Obecnie do porozumienia przystąpiło już

łącznie 55 państw.

Kraje, które są stronami porozu-

mienia, zobowiązały się przeprowadzić szerokie kon-

sultacje społeczne i wypracować szczegółowy plan

działań służących realizacji celów partnerstwa wpi-

sanych we wspólnej deklaracji.

Te cele to m.in.: za-

pewnienie szerokiego dostępu do informacji na temat

działań podejmowanych przez rząd, wsparcie insty-

tucji społeczeństwa obywatelskiego, wprowadzenie

odpowiednich standardów rzetelnej i przyjaznej oby-

watelowi administracji publicznej oraz zwiększenie

wykorzystania nowoczesnych technologii w admini-

stracji.

Państwa, które zadeklarują chęć udziału w poro-

zumieniu, mają obowiązek przedstawić szczegółowy

plan działań służących realizacji tych celów.

Plan ten

powinien zostać opracowany w porozumieniu z przed-

stawicielami działających w danym państwie organi-

zacji pozarządowych, które mogą pomóc określić,

jakie konkretne zmiany w ustawodawstwie oraz

w praktyce rządzenia są w danym państwie najważ-

niejsze z punktu widzenia zapewnienia przejrzysto-

ści życia publicznego.

Państwa, które po przeprowadzeniu konsultacji

przedstawią własny program działań, zobowiązane

są następnie podać ten plan do publicznej wiadomo-

ści.

Rządy mają ponadto obowiązek corocznego roz-

liczania się z realizacji tego programu.

Przedstawio-

ny przez państwa raport podlega ocenie organizacji

pozarządowych, które mogą wskazać, które punkty

313

przyjętego planu działań nie zostały jeszcze w pełni

zrealizowane.

Niewątpliwie mechanizm polegający

na tym, iż państwa przyjmujące pewne zobowiązania

mogą w przypadku ich niewypełnienia zostać podda-

ne krytycznej ocenie innych państw oraz organizacji

pozarządowych, wpływa motywująco na sygnatariu-

szy porozumienia, by możliwie szybko wprowadzali

w życie podjęte zobowiązania.

Udział Polski w partnerstwie otwartych rządów

wydaje się jak najbardziej wskazany.

Po pierwsze,

przystąpienie naszego rządu do porozumienia przy-

czyniłoby się do umocnienia wizerunku Polski jako

państwa demokratycznego, które chce wprowadzać

w życie zasady uznawane przez społeczność między-

narodową.

Trudno znaleźć racjonalne wytłumacze-

nie dla uchylania się od udziału w inicjatywie mię-

dzynarodowej, w której uczestniczy zdecydowana

większość państw Unii Europejskiej.

Ponadto przyłączenie się do partnerstwa otwar-

tych rządów działałoby mobilizująco na polski rząd,

by zgodnie ze składanymi zapowiedziami współpra-

cował z organizacjami pozarządowymi i starał się

wypracować odpowiednie rozwiązania służące za-

pewnieniu jawności życia publicznego i transparent-

ności procesu legislacyjnego.

Jeszcze na początku kwietnia te argumenty wy-

dawały się przekonujące także dla przedstawicieli

polskiego rządu.

W dniu 4 kwietnia 2012 r. komitet

Polski do udziału w partnerstwie.

Stanowisko komi-

tetu stałego Rady Ministrów było więc zbieżne z ocze-

kiwaniami organizacji pozarządowych.

Zdumiewająca wydaje się więc zmiana stanowiska

rządowego, która miała miejsce zaledwie tydzień póź-

niej.

Z przedstawionych mi informacji wynika, że

w trakcie posiedzenia rządu w dniu 10 kwietnia 2012 r.

nie został przyjęty wniosek o przystąpienie Polski do

partnerstwa otwartych rządów.

Wyjaśnienie tego sta-

nowiska odnaleźć można w oﬁcjalnymkomunikacie

prasowym Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

z dnia 15 maja 2012 r.

Podano w nim, iż: Rada Mini-

strów zdecydowała, że zanim przystąpimy do Part-

nerstwa na Rzecz Otwartego Rządu, trzeba opraco-

wać dokładny plan działań.

Regulacje związane

ﬂiktów, chcielibyśmy, by tym razem pakiet został

szczególnie dobrze przemyślany i przygotowany.

Chcę wyraźnie podkreślić, iż w mojej ocenie ar-

gumentacja wskazana przez Ministerstwo Admini-

stracji i Cyfryzacji jest wysoce niesatysfakcjonująca.

Niezasadny jest argument, iż rząd powinien najpierw

opracować plan działania, a dopiero potem przystąpić

do porozumienia.

Niepokój wzbudza już sam fakt, iż

ministerstwo w swoim komunikacie de facto otwarcie

przyznaje, że pomimo tego, że koalicja Platformy

sprawuje już władzę drugą kadencję, to taki plan

wciąż nie został opracowany.

Jednak nawet brak

szczegółowego planu działań nie powinien być prze-

szkodą w przystąpieniu Polski do partnerstwa otwar-

tych rządów.

Państwo, wysyłając list intencyjny in-

formujący o zamiarze przystąpienia do porozumienia

Open Government Partnership, nie musi mieć jesz-

cze wypracowanego planu działań.

Program ten

mógłby zostać opracowany nawet kilka miesięcy po

wysłaniu listu intencyjnego.

Należy przy tym zauwa-

żyć, że opracowanie programu powinno odbywać się

w porozumieniu z organizacjami pozarządowymi, co

ma w założeniu służyć temu, aby przyjęty plan nie

był jedynie wynikiem arbitralnej decyzji rządu, lecz

aby uwzględniał konkluzje przeprowadzonych w kra-

ju konsultacji społecznych.

Wysłanie listu intencyj-

nego deklarującego chęć uczestnictwa w partner-

stwie wymusiłoby na Polsce, aby rozwiązania w za-

kresie przejrzystości życia publicznego nie były przy-

gotowywane w zaciszu gabinetów rządowych, lecz

w drodze szerokiej debaty publicznej, przy udziale

partnerów społecznych.

Właśnie przeprowadzenie

takiej dyskusji byłoby najlepszą metodą wyelimino-

wania konﬂiktów między rządem a organizacjami

pozarządowymi, o których wspomina przytoczony

wyżej oﬁcjalnykomunikatMinisterstwaAdministra-

cji i Cyfryzacji.

Warto przy tej okazji nadmienić, że 13 polskich

organizacji pozarządowych, które utworzyły koalicję

na rzecz przystąpienia Polski do partnerstwa otwar-

tych rządów, przygotowało już katalog możliwych do

przyjęcia przez Polskę zobowiązań.

W tym katalogu

znajdują się propozycje działań konkretyzujących ta-

kie postulaty, jak zwiększenie dostępu do informacji

publicznej, wzmocnienie roli służby cywilnej czy za-

pewnienie jawności procesów przetargowych.

Jest bezsporne, że realizacja tych postulatów słu-

żyłaby urzeczywistnieniu zasady demokratycznego

państwa prawnego, wyraźnie wskazanej w art. 2 Kon-

stytucji Rzeczypospolitej.

Podobnie oczywiste jest to,

że zgłoszenie akcesji Polski do partnerstwa otwar-

tych rządów byłoby czynnikiem mobilizującym rząd

do realizacji wspomnianych wyżej postulatów.

W związku z przedstawionymi w niniejszej inter-

pelacji wątpliwościami zwracam się do Pana Premie-

1.

Dlaczego Rada Ministrów wbrew rekomendacji

komitetu stałego Rady Ministrów nie podjęła jeszcze

decyzji o przystąpieniu naszego kraju do partnerstwa

otwartych rządów?

2.

Czy można oczekiwać, że Rada Ministrów po-

dejmie w najbliższym czasie decyzję o przystąpieniu

do partnerstwa otwartych rządów?

3.

Czy prawdą jest, jak wynika z komunikatu Mi-

nisterstwa Administracji i Cyfryzacji, że rząd wciąż

nie wypracował rozwiązań mających na celu walkę

z korupcją, zwiększenie przejrzystości działania wła-

dzy publicznej, ułatwienie obywatelom dostępu do

informacji publicznej, umożliwienie im większej par-

tycypacji w procesie legislacyjnym oraz działania

w innych dziedzinach, których dotyczy partnerstwo

rządów otwartych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Kraków, dnia 26 czerwca 2012 r.

314

Interpelacja

(nr 6451)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie uzyskiwania, sporządzania

i przekazywania radom gmin informacji

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z aktualnie

istniejącymi przepisami (ustawa o Policji, rozporzą-

dzenie ministra sprawiedliwości z dnia 21 marca

2012 r.) informacje o kandydacie do objęcia stanowi-

ska sędziego uzyskuje się i sporządza w oparciu

o dane zawarte w policyjnych systemach informa-

tycznych.

Zgodnie z art. 162 § 9 ustawy Prawo o ustro-

ju sądów powszechnych informacje o kandydacie na

ślonych dla informacji o kandydacie do objęcia stano-

wiska sędziowskiego.

Nowe przepisy wyeliminowały możliwość uzyska-

nia pełniejszej informacji o kandydacie na ławnika

sporządzanej przez Policję również w drodze wywia-

du środowiskowego.

Brak możliwości takiej weryﬁkacjimaszczególne

znaczenie w dużych gminach, gdzie radni nie znają

osobiście kandydatów.

Według oceny samorządów zgłoszenie kandydata

na ławnika przez prezesa sądu, w którym dany kan-

dydat pełnił już funkcję ławnika w poprzednich ka-

dencjach, jest dla radnych istotną wskazówką.

Swoim

poparciem dla kandydata prezes sądu daje gwarancję

walorów etycznych i intelektualnych kandydata.

Dla kandydatów zgłaszanych przez grupę miesz-

kańców lub organizacje i stowarzyszenia powinna

być sporządzona przez Policję opinia środowiskowa.

Z praktyki wiadomo, że niejednokrotnie kandydata

na ławnika zgłasza i popiera stowarzyszenie, w któ-

rego władzach zasiada kandydat, często są to stowa-

rzyszenia działające na terenie innego województwa

(np. stowarzyszenie miłośników miejscowości X) niż

miejsce zamieszkania kandydata.

Samorządy zgłaszają, że w naborze ławników na

kadencję 2012–2015 w 99,9% opinii Policji były wy-

mieniane jedynie drobne wykroczenia w ruchu dro-

gowym, a pozostałe 0,01% też wiązało się bezpośred-

nio lub pośrednio z ruchem drogowym.

Brak wy-

wiadu środowiskowego pozbawił radnych możliwo-

ści jakiejkolwiek rzetelnej oceny walorów etycznych

i intelektualnych kandydatów, a taki obowiązek na-

kłada ustawodawca w art. 162 § 11 ustawy Prawo

o ustroju sądów powszechnych.

Bez rzetelnej oceny kandydata i uzyskania peł-

nej informacji od organów Policji rada gminy doko-

nuje wyboru ławników w ciemno.

Czy kandydat na

ławnika, który przekroczył prędkość o 20 km/h,

jest gorszym kandydatem od tego, który nie popeł-

nił tego wykroczenia, gdyż być może nie ma prawa

jazdy?

W naborze na stanowiska ławników w 2007 r.

rady gmin z wywiadu środowiskowego Policji uzyski-

wały informacje o kandydatach inne niż drobne wy-

kroczenia w ruchu drogowym.

Na tej podstawie radni

mogli stwierdzić, że kandydat nie prezentuje wysokich

walorów moralnych i etycznych.

Wtedy kandydaci ci

nie uzyskali poparcia rady gminy.

W naborze w 2011 r.

niektórzy z nich kandydowali ponownie, uzyskując

pozytywną opinię Policji: nie odnaleziono w policyj-

nych systemach informatycznych żadnych danych

dotyczących ww. osoby.

zmiany przepisów:

1) dla kandydatów na ławników zgłaszanych

przez prezesów sądów opinie Policji byłyby sporzą-

dzane wyłącznie na podstawie informacji zawartych

w policyjnych systemach informatycznych,

2) dla kandydatów na ławników zgłaszanych przez

organizacje, stowarzyszenia oraz grupę mieszkań-

ców opinie Policji sporządzane byłyby na podsta-

wie informacji zawartych w policyjnych systemach

informatycznych oraz wywiad środowiskowy,

3) prezesi sądów przekazywaliby radom gmin in-

formacje o ławnikach poprzednich kadencji niepowo-

łanych na stanowisko ławnika na podstawie art.

wszechnych.

Poseł Marcin Kierwiński

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 6452)

do ministra ﬁnansów

w sprawie stosowania przepisów

układów indemnizacyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

W latach 1948–1971

rząd Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej zawarł z 12 umów

indemnizacyjnych.

Były to umowy zawarte z rządami

następujących państw:

1.

Układ z 19 marca 1948 r. dotyczący udzielenia

1946 r. o nacjonalizacji.

z 26 lutego 1953 r.

3.

Układ między Rzeczpospolitą Polską a Konfe-

deracją Szwajcarską dotyczący odszkodowania dla

1949 r.

4.

Układ między rządem polskim a rządem szwedz-

kim w sprawie odszkodowania dla interesów szwedz-

315

kich w Polsce zawarty w Sztokholmie 16 listopada

1949 r.

5.

Układ z 11 listopada 1954 r. pomiędzy rządem

spraw ﬁnansowych.

6.

Układ między Królewskim Rządem Norweskim

czeń ﬁnansowychz29grudnia1955r.

7.

Umowa między rządem Stanów Zjednoczonych

8.

Układ z 14 listopada 1963 r. między rządem

kiego Księstwa Luksemburga z drugiej strony doty-

czący odszkodowania za niektóre interesy belgijskie

9.

Układ z dnia 22 listopada 1963 r. między rzą-

dem PRL a królewskim rządem Grecji dotyczący od-

szkodowania za interesy greckie w Polsce.

10.

Układ między rządem PRL a rządem Króle-

stwa Holandii dotyczący odszkodowania za niektóre

11.

Układ z dnia 6 października 1970 r. między

nych zagadnień ﬁnansowych.

dziernika 1971 r.

Umowy te nie były opublikowane w Polsce.

Na mocy postanowień tych układów Polska wy-

płaciła bądź miała wypłacić rządom krajów, z któ-

rymi zawarto porozumienia, globalne odszkodowa-

nia za mienie obywateli tych państw pozostawione

w Polsce.

W związku z faktem, iż obecnie, na fali zwrotów

majątków znacjonalizowanych po II wojnie świato-

wej, coraz częściej zdarzają się przypadki zwrotów

majątków następcom prawnym przedwojennych wła-

ścicieli, gdzie zdarzają się zwroty majątków, których

przedwojenni właściciele odpowiadają przesłankom

określonym w układach, zwracam się z następujący-

mi pytaniami:

1.

Czy jeśli Polska zapłaciła drugiej stronie ukła-

du określone w nim globalne odszkodowanie za ma-

jątki obywateli tego państwa pozostawione w Polsce,

to w przypadku obywatela spełniającego warunki

układu do uzyskania od rządu swego kraju odszko-

dowania za majątek pozostawiony w Polsce, aby

uznać, że państwo polskie rozliczyło się z tym oby-

watelem, a majątek stał się własnością państwa:

a) Konieczne było złożenie przez takiego obywa-

tela wniosku o odszkodowanie do rządu swego kraju

czy wystarczył sam fakt spełniania przez obywatela

tego państwa warunków układu w zakresie możliwo-

ści uzyskania odszkodowania?

b) Konieczne jest uzyskanie odszkodowania za

konkretne składniki mienia i tylko te składniki mie-

nia (majątki) uznaje się za rozliczone?

Czy też fakt wypłaty przez Polskę globalnego od-

szkodowania powoduje, że majątek takiego obywate-

la państwa drugiego został rozliczony, a tym samym

przeszedł na własność państwa polskiego, zaś wszel-

kie obowiązki związane z rozliczeniem się przeszły

z chwilą zapłaty globalnego odszkodowania na pań-

stwo – drugą stronę układu?

W przypadku, gdyby poszczególne układy zawie-

rały odmienne postanowienia w tym zakresie proszę

o odpowiedź odrębnie dla tych układów.

2.

Czy obecnie w przypadku powzięcia informacji

o próbie odzyskania mienia stanowiącego uprzednio

własność osoby objętej działaniem układu indemni-

zacyjnego, organy Państwa (statio ﬁsciSkarbuPań-

stwa) lub jednostek samorządu terytorialnego mają

obowiązek poinformować ministra ﬁnansówoprze-

słankach do dokonania na mocy ustawy z dnia 9 kwiet-

dzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń ﬁnan-

sowych (Dz. U Nr 12, poz. 65) odpowiednich wpisów

w księgach wieczystych nieruchomości?

3.

Czy w zakresie ww. układów Pan Minister pro-

wadzi aktywną politykę informowania jednostek

samorządu terytorialnego o ich uprawnieniach i obo-

wiązkach związanych z badaniem roszczeń pod ką-

tem rozliczeń wynikających z ww. układów, a w szcze-

gólności:

a) Czy Pan Minister opracował standardy postę-

powania w przypadkach, w których istnieje prawdo-

podobieństwo, że majątek był przed II wojną świato-

wą własnością osoby, podlegającej układowi indem-

nizacyjnemu?

b) Czy Pan Minister przedstawił wykładnię prze-

pisów układów indemnizacyjnych w zakresie upraw-

nień byłych właścicieli lub ich następców prawnych

odrębnie dla każdego układu, tak aby organy jedno-

stek samorządu terytorialnego miały pewność postę-

powania przy zwrotach majątków i aby uchronić się

przed wydaniem majątku wartego często wiele mi-

lionów złotych albo też ponoszenia odpowiedzialności

odszkodowawczej w przypadku bezpodstawnej odmo-

wy zwrotu takiego majątku?

c) W przypadku jeśli odpowiedź na powyższe py-

tania jest negatywna, czy planuje Pan opracowanie

takich standardów i kiedy?

d) Czy Pan Minister ma wiedzę o liczbie mająt-

ków, o których odzyskanie zwracają się byli właści-

ciele lub ich następcy prawni, w których pojawia się

możliwość objęcia ich układami indemnizacyjnymi,

oraz o ich wartości?

e) Czy Pan Minister ma wiedzę ile majątków zo-

stało wydanych, pomimo że istniała możliwość obję-

cia ich układem indemnizacyjnym?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Rozenek

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

316

Interpelacja

(nr 6453)

do ministra transportu,

dotyczącej projektu kolei dużych prędkości

ze strony samorządowców i mieszkańców terenów

gmin woj. mazowieckiego, na terenie których toczą

się prace związane z wytyczeniem korytarza dla linii

kolei dużych prędkości (KDP) oraz w kontekście

sprzecznych sygnałów płynących ze strony władz

państwa różnych szczebli w tej sprawie, zwracam się

śnień dotyczących polityki rządu RP, a szczególnie

działań podejmowanych przez Ministerstwo Trans-

Powodem do niepokoju w sprawie polityki rządu

RP dotyczącej KDP jest studium przypadku dotyczą-

cego działań władzy publicznej w zakresie prac pla-

nistycznych dla lokalizacji przebiegu linii KDP na

terenach gmin leżących na zachód od Warszawy.

Jak

się dowiaduję, od maja 2011 r. do kwietnia 2012 r.

zostały np. wykonane trzy alternatywy przebiegu

KDP przez południowe tereny gminy Błonie.

Dwa

poprzednie projekty zostały przedstawione na stronie

internetowej gminy Błonie, lecz z racji niewielkiego

nagłośnienia informacje te nie dotarły do istotnej licz-

by mieszkańców gminy.

Trzeci wariant przebiegu linii

KDP, opracowany z datą 2 kwietnia 2012 r., został

przedstawiony na posiedzeniu Komisji Ładu Prze-

strzennego i Rolnictwa Rady Miejskiej w Błoniu (pod

koniec maja 2012 r.).

Na żadnym etapie powstawania

ww. wariantów nie odbyły się rozmowy z mieszkańca-

mi gminy Błonie.

W odpowiedzi z 16 marca 2011 r. na

zapytanie mieszańców gminy burmistrz Błonia stwier-

dził: Kolej od dawna planuje rozmaite warianty prze-

biegu KDP w okolicach Błonia.

W dniu 4 marca br.

w siedzibie Urzędu Marszałkowskiego Województwa

Mazowieckiego odbywały się konsultacje w tej mate-

rii.

Niestety organizatorzy nie zadbali o zaproszenie

przedstawicieli samorządów lokalnych, rolę przedsta-

wicieli samorządu pełnili tylko pracownicy urzędu

marszałkowskiego (podkreślenie moje – MB).

Są to

dopiero wstępne przymiarki, błoński urząd nie dostał

jeszcze żadnych wytycznych odnośnie do planowania

przestrzennego w tej materii”.

Następnie w tej sprawie zapadła cisza.

Od marca

do września 2011 r. urząd miasta nie przekazał

mieszkańcom żadnej informacji w tej sprawie.

W tym

czasie w sąsiedniej gminie Baranów zostaje wypra-

cowane, przyjęte i przesłane do Rady Miejskiej w Bło-

niu stanowisko Rady Gminy Baranów z dnia 29 czerw-

ca 2011 r. w sprawie przebiegu wariantów linii kolei

dużych prędkości przez teren województwa mazo-

wieckiego.

W stanowisku tym RG Baranów wyraziła

stanowczy sprzeciw, po zapoznaniu się z wnioskami

i uzgodnieniami ze spotkania konsultacyjnego, wo-

bec projektowanego przebiegu tej kolei przez teren

gminy Baranów.

Projektowany przebieg KDP, przed-

stawiony radzie gminy, był niekorzystny dla rozwoju

gminy (zaburzał układ komunikacyjny, urbanistycz-

ny i architektoniczny, powodując podział gminy na

części niestanowiące jednolitego obszaru gminy,

mógł spowodować kumulację zagrożeń dla środowi-

ska przyrodniczego oraz uniemożliwić zamierzenia

inwestycyjne na terenie gminy mogące przynieść jej

korzyści).

Ponadto RG Baranów żądała wycofania

koncepcji budowy linii KDP ze studium wykonalno-

ści dla budowy linii kolejowej dużych prędkości.

W innej, sąsiedniej względem Błonia, gminie Oża-

rów powstał w tym czasie Społeczny Komitet Prote-

stacyjny „Nie dla KDP przez Duchnice”.

To dzięki

inicjatywie członków tego komitetu do mieszkańców

gminy Błonie docierają informacje związane ze spo-

tkaniami władz samorządowych (w tym burmistrza

Błonia) z projektantami ﬁrmyIDOMiczłonkamiza-

rządu PKP PLK.

O stanowisku burmistrza Błonia oﬁcjalnie rada

miejska i mieszkańcy uzyskali informację na XIII se-

sji RM w dniu 29 września 2011 r.

Wówczas przed-

stawiona została treść pisma wystosowanego do Zbi-

gniewa Szafrańskiego, prezesa Zarządu PKP PLK

SA, w którym burmistrz Błonia Zenon Reszka wy-

stosował stanowczy sprzeciw wobec projektowanego

przebiegu KDP, wskazując jako wariant zastępczy

odsunięcie proponowanego przebiegu w kierunku po-

łudniowym i poprowadzenie tej linii w jak najbliż-

szym sąsiedztwie autostrady (pismo z dnia 26 wrze-

śnia 2011 r.).

W połowie listopada 2011 r.

Rada Miejska w Bło-

niu otrzymała stanowisko Rady Miejskiej w Ożaro-

wie Mazowieckim przyjęte w dniu 27 października

2011 roku, wyrażające negatywne stanowisko w spra-

wie przebiegu przez teren gminy Ożarów planowanej

budowy KDP według: podwariantu A linii Y Warsza-

wa – Łódź – Poznań/Wrocław, LP wariant 1.

W tym momencie do akcji wkracza kierowany

przez Pana Ministra resort.

7 grudnia 2011 r. mini-

Sławomir Nowak informuje mimochodem, na konfe-

rencji prasowej zwołanej w innym celu, że prace nad

KDP zostaną zamrożone, po wykonaniu studium wy-

konalności, do roku 2030.

19 grudnia 2011 r.

Rada Miejska w Błoniu przy-

jęła stanowisko wyrażające sprzeciw w sprawie prze-

biegu kolei dużych prędkości przez gminę Błonie.

W odpowiedzi na podjęte stanowisko RM w Bło-

niu Centrum Kolei Dużych Prędkości pismem z dnia

przesunięcie czasu realizacji planowanej inwestycji

nie zwalnia nas z obowiązku kontynuowania prac

związanych z trasowaniem linii KDP.

Jednocześnie

nadmieniamy, że celem drugiej części studium wyko-

nalności, przewidzianego do opracowania w 2012 r.,

jest uszczegółowienie i uaktualnienie analiz dla re-

317

alizowanego wariantu przebiegu trasy KDP, prze-

prowadzenie postępowania związanego z uzyska-

niem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

z obowiązującym prawem przeprowadzenie konsul-

tacji społecznych.

W ramach tych prac możliwe bę-

dzie wprowadzenie drobnych, lokalnych korekt prze-

biegu linii.

W maju 2012 r.

Naczelnik Wydziału Planowania

Przestrzennego Urzędu Miasta w Błoniu podczas po-

siedzenia Komisji Ładu Przestrzennego i Rolnictwa

RM w Błoniu zaprezentował trzeci wariant przebiegu

KDP przez gminę Błonie z dnia 2 kwietnia 2011 r.

Podczas komisji zostaje wypracowany formalny wnio-

sek o zaproszenie projektantów z hiszpańskiej ﬁrmy

IDOM, zajmujących się trasowaniem KDP i przedsta-

wicieli zarządu PKP PLK na spotkanie do Błonia.

Wariant 1 z września 2011 r. był dostępny na stro-

nie internetowej Błonia, wariant 2 nie był tam za-

mieszczony.

Pojawienie się wariantu 3 wywołało po-

nownie społeczne poruszenie w sprawie przebiegu

linii KDP przez tereny południowej części gminy Bło-

nie.

Według mieszkańców tej części gminy poprzed-

nie dwa warianty nie znalazły akceptacji, natomiast

wariant 3 przecinał gospodarstwa dotąd znajdujące

się poza zasięgiem linii.

W ocenie zainteresowanych

mieszkańców wariant ten był nie do przyjęcia.

W dniu 28 czerwca 2012 r.

(!) w Błoniu doszło

wreszcie do spotkania informacyjnego z przedstawi-

cielami ﬁrmyIDOMizarząduPKPPLKawładzami

samorządowymi, sołtysami i przedstawicielami ko-

mitetu protestacyjnego.

Podczas tego spotkania zo-

stał przedstawiony stronie tworzącej studium wyko-

nalności wariant zaproponowany przez mieszkań-

ców.

W ciągu trzech tygodni (od daty spotkania)

uczestnicy mają otrzymać informację, czy zapropo-

nowany wariant jest możliwy do wpisania w studium

wykonalności.

Panie Ministrze!

Przedstawiony przypadek wska-

zuje na symptomy chaosu czy co najmniej istotne nie-

domagania w działaniach podległej ministrowi trans-

portu, budownictwa i gospodarki morskiej spółki

PKP Polskie Linie Kolejowe i brak jednolitej, przej-

rzystej polityki informacyjnej kierowanego przez

Pana resortu oraz spółek z Grupy PKP w sprawie

najpoważniejszego projektu infrastruktury kolejowej

realizowanego w Polsce od ponad 150 lat.

Wobec po-

1) Jakie dokumenty w sprawie realizacji KDP

(w tym dotyczące umieszczenia projektu w krajowym

planie zagospodarowania przestrzennego) przyjęła

Rada Ministrów z inicjatywy Ministerstwa Infra-

struktury?

2) Czy projekt KDP znajduje swoje miejsce z kra-

jowym planie zagospodarowania przestrzennego?

3) Jaki harmonogram prac w sprawie KDP for-

malnie obowiązuje obecnie?

4) Czy kontrakt na wykonanie studium przebiegu

linii KDP realizowany przez ﬁrmęIDOMjestjedy-

nym zleceniem realizowanym obecnie w ramach pro-

jektu KDP?

Jaka kwota została dotychczas zaanga-

żowana w realizację projektu KPD przez budżet pań-

stwa (wraz ze środkami europejskimi)?

5) Czy w ślad za oświadczeniem Pana Ministra

z konferencji prasowej w dniu 7 grudnia 2011 r. zo-

stała podjęta jakakolwiek formalna decyzja PKP

PLK lub/i Ministerstwa Transportu, Budownictwa

realizacji inwestycji KDP?

Jeśli tak, zwracam się

o jej udostępnienie.

6) Dlaczego tak skomplikowany projekt infra-

struktury liniowej, jakim jest KDP, jest realizowany

w atmosferze tajemnicy, bez szerokiej akcji informa-

cyjnej, która byłaby wskazana dla terenów dynamicz-

nego rozwoju budownictwa jednorodzinnego?

Informuję Pana Ministra, że samorządy gminne

nie mają w swoich planach zagospodarowania prze-

strzennego uwzględnionego przebiegu linii KDP.

Stąd

dla korytarza wstępnie przewidywanego przez PKP

PLK jako linia przebiegu KDP nadal wydawane są

na bieżąco decyzje budowlane.

Zwracam uwagę, że

tereny podwarszawskie, mimo załamania na rynku

deweloperskim, nadal przeżywają boom rozwoju bu-

downictwa jednorodzinnego.

Wnioskujący o decyzje budowlane są nieświadomi

grożącego im niebezpieczeństwa rozbiórki nowo bu-

dowanych domów i utraty nieruchomości przez wy-

właszczenie, kiedy dojdzie do kolejnego etapu reali-

zacji linii KDP.

Taka formuła działania władz pań-

stwa nie buduje dobrej atmosfery wokół niezbędnych

wielkich inwestycji infrastrukturalnych.

Nawet, jeśli

rząd RP podąży ścieżką wdrożenia specustawy dla

wywłaszczenia terenów pod przebieg linii KDP, nie

uniknie masowych protestów, a co za tym idzie, przy-

czyni się do wzrostu nastrojów nieufności obywateli

wobec własnego państwa, której poziom i tak jest

niezwykle wysoki, jeśli porównamy go z analogicz-

nymi wskaźnikami w innych państwach Unii Euro-

pejskiej.

Jako minister transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej jest Pan odpowiedzialny za całość

przebiegu tej inwestycji, ale również, dzierży Pan

część odpowiedzialności spadającej na władzę pu-

bliczną za budowę zaufania do państwa.

Mam wra-

żenie, że dotychczasowe decyzje Pana Ministra nie

tylko nie czynią tego procesu bardziej przejrzystym

dla obywateli, ale wręcz powodują większy chaos.

Wobec powyższego proszę o wyjaśnienia i odpowiedzi

na postawione wyżej pytania.

Z poważaniem

Poseł Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

318

Interpelacja

(nr 6454)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Według raportu przy-

gotowanego w ramach programu Ernst & Young

„Sprawne państwo” dotyczącego efektywności zarzą-

dzania utrzymaniem dróg krajowych w Polsce wyni-

ka, iż połowa dróg krajowych jest w stanie złym lub

niezadowalającym.

Niestety od 2009 r. wydatki na

utrzymanie sieci dróg gwałtownie spadają.

Jak czytamy w raporcie, na początku 2011 r. po-

nad 3500 km, czyli prawie 19% dróg krajowych

w Polsce nadawało się do natychmiastowego remon-

tu, a aż 22% było w stanie niezadawalającym.

Wydatki na utrzymanie dróg krajowych w latach

2008–2011 wynosiły średniorocznie 2,3 mld zł, co

pokrywało zaledwie 62% potrzeb.

Najwyższy wskaźnik ﬁnansowaniapotrzebutrzy-

maniowych to 80% w 2009 r.

Najgorszy to rok 2011,

gdzie na utrzymanie dróg przeznaczono jedynie 40%

potrzebnych środków.

Autorki raportu słusznie zwracają uwagę na fakt,

by zadania z zakresu utrzymania dróg były stawiane

na równi z budową nowych sieci.

Zbyt niskie nakłady ﬁnansowenaremontydróg

krajowych nie pozwalają na optymalne planowanie

prac utrzymaniowych, co w większości przypadków

prowadzi do takich stanów zaniedbań, których na-

prawa przewyższa początkowe koszty.

Czy Ministerstwo Infrastruktury ma w przyszłych

planach wygenerowanie większych nakładów ﬁnan-

sowych na utrzymanie dróg krajowych w Polsce?

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 11 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6455)

do ministra środowiska

w sprawie spółek wodnych odpowiedzialnych

Szanowna Pani Minister!

Miesiąc czerwiec to

drugi po wiosennych roztopach okres największych

podtopień.

Jedną z głównych przyczyn zalań są zanieczysz-

czone urządzenia melioracyjne.

Według prawa wod-

nego obowiązek oczyszczania podstawowych urzą-

dzeń, takich jak rzeki, wały, kanały należy do woje-

wódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych.

Za resztę, czyli urządzenia melioracyjne szczegółowe

odpowiadają właściciele gruntów, na których one się

znajdują.

Jednak większość rolników nie konserwuje urzą-

dzeń na swoich polach, a na domiar złego rowy te są

zaorywane.

Dzieje się tak ze względu na stare przy-

zwyczajenia, gdyż kiedyś te obowiązki spoczywały na

państwie.

Urządzenia melioracyjne tworzą system naczyń

połączonych, dlatego to, że ktoś dba o te na swoim

terenie, nie oznacza, że nie będzie oﬁarąpodtopienia

przez sąsiada.

Prawo wodne stanowi, że ten kto nie utrzymuje

wód lub urządzeń wodnych w należytym porządku,

podlega karze grzywny w wysokości od 20 do 5 ty-

sięcy zł.

Naprzeciw zaniedbaniom, do jakich prowadzili

właściciele gruntów, wyszły niektóre władze gmin,

tworząc spółki wodne, które miały się zajmować kon-

serwacją urządzeń melioracyjnych.

Składki na te

spółki wynoszą kilkanaście zł od hektara miesięcz-

nie.

Jednak występują duże problemy ze ściągalno-

ścią tych środków.

Spółki wodne borykają się z ogromnymi proble-

mami ﬁnansowymi.

pomoże gminom wspierać spółki wodne odpowie-

dzialne za utrzymanie urządzeń melioracyjnych za-

pobiegającym podtopieniom?

Z wyrazami szacunku

(nr 6456)

do ministra środowiska

w sprawie usprawnienia systemów

oczyszczania ścieków

Szanowny Panie Ministrze!

Z raportu Najwyższej

Izby Kontroli wynika, iż 40% zużytej wody nie jest

z powrotem odprowadzane do oczyszczalni ścieków

i traﬁaprostodośrodowiska.

Stwierdzono również, że jedyne 3,4% niepodłączo-

nych do kanalizacji nieruchomości posiada przydo-

mowe oczyszczalnie ścieków, a pozostałe są wyposa-

żane w bezodpływowe zbiorniki, które nie są opróż-

niane regularnie.

319

Skontrolowane gminy nie prowadzą skutecznego

nadzoru nad właścicielami nieruchomości posiadają-

cymi zbiorniki bezodpływowe.

Aż 71% gmin nie po-

dejmowało żadnych działań mających na celu wyeg-

zekwowanie usuwania nieczystości.

Prowadzone

kontrole nie były skuteczne, a przypadku wykrycia

nieprawidłowości dawano jedynie pouczenia.

Jak sugeruje Najwyższa Izba Kontroli dobrym

rozwiązaniem byłaby rozbudowa kanalizacji na te-

renach miejskich oraz doﬁnansowanie budowy

przydomowych oczyszczalni ścieków na terenach

wiejskich.

Zwiększenie kontroli, egzekwowanie od właścicie-

li nieruchomości prawidłowego usuwania nieczysto-

ści płynnych oraz rozbudowa odpowiednich systemów

niewątpliwie wpłynęłoby na zmniejszenie zanieczysz-

czenia środowiska ściekami.

Jak Ministerstwo Środowiska będzie wspierało

gminy, by usprawnić systemy oczyszczania ścieków

produkowanych przez polskie gospodarstwa?

Z wyrazami szacunku

(nr 6457)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji pielęgniarek i położnych

Szanowny Panie Ministrze!

W województwie łódz-

kim brakuje pielęgniarek i położnych.

Choć w regionie zatrudnionych jest 15 tysięcy pie-

lęgniarek i 2 tysiące położnych, to potrzeby są o 35%

większe.

Z raportu Naczelnej Izby Pielęgniarek i Położnych

wynika, że do 2020 r. może zabraknąć kilka tysięcy

sióstr.

W przeciągu najbliższych dwóch lat na eme-

ryturę odejdzie około 500 pielęgniarek i położnych,

natomiast wykształcenie uzyska zaledwie 200 osób.

Duża część studentek, które wkrótce otrzymają dy-

plom, już pracuje w zawodzie.

Ze względu na niskie płace zainteresowanie za-

wodem jest coraz mniejsze.

Brak podwyżek od lat

oraz praca w coraz trudniejszych warunkach jest de-

motywująca dla wykonujących ten zawód.

W województwie łódzkim możemy zauważyć dys-

proporcje pomiędzy wynagrodzeniem w porównaniu

z innymi dużymi miastami, takimi jak Warszawa czy

Wrocław.

Pielęgniarki i położne wykonują bardzo ciężką

pracę, która wiąże się z dużą odpowiedzialnością za

los chorych, dlatego tak ważne jest zapewnienie im

odpowiednich warunków pracy oraz stosownego wy-

nagrodzenia.

Jakie działania podejmie Ministerstwo Zdrowia

by polepszyć sytuację pielęgniarek i położnych w wo-

jewództwie łódzkim?

Czy Ministerstwo Zdrowia podejmie działania

promujące zawód pielęgniarki i położnej w Polsce, tak

by więcej osób podejmowało naukę na kierunkach

pielęgniarskich?

Z wyrazami szacunku

(nr 6458)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Polski system ochro-

ny zdrowia jest jednym z najgorszych w Europie, a sy-

tuacja z roku na rok ciągle się pogarsza.

Według Europejskiego Konsumenckiego Indeksu

Zdrowia, który bada jakość usług medycznych, jeste-

śmy w czołówce najgorzej wypadających krajów.

W badaniu oceniane jest pięć najważniejszych ob-

szarów dla pacjenta, takich jak: czas oczekiwania na

leczenie, zasięg oferowanych usług, dostępność le-

ków, prawa pacjenta i dostęp do informacji.

Ocenie

podlegają ankiety wypełniane bezpośrednio przez

zainteresowanych oraz niezależne badania.

Najgorzej wypada dostęp do najnowocześniejszych

leków oraz czas oczekiwania na wizytę u specjalisty

czy zabieg chirurgiczny.

Podczas gdy nasi sąsiedzi

Niemcy na zabieg w szpitalach oczekują dwa, trzy

tygodnie, pacjenci w Polsce muszą czekać około trzech

miesięcy.

Naszym kolejnym problemem jest wysoka umie-

ralność na nowotwory.

Lepsze wyniki uzyskaliśmy,

jeśli chodzi o dostępność do dokumentacji medycznej

oraz niską umieralność na zawały serca.

Dla rządu priorytetem powinny być potrzeby pa-

bliższym czasie Ministerstwo Zdrowia, by poprawić

sytuację pacjentów w Polsce?

Z wyrazami szacunku

320

Interpelacja

(nr 6459)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie młodych nauczycieli,

dużą grupą uczniów

Szanowna Pani Minister!

Polscy absolwenci nie

są gotowi do podjęcia pracy w szkole.

Młodzi nauczy-

ciele nie radzą sobie z utrzymaniem dyscypliny, za-

rządzaniem duża grupą uczniów oraz szkolną biuro-

kracją.

Problemem jest także brak umiejętności prezen-

tacji i występowania przed grupą.

Młodzi pedagodzy

borykają się także z nieumiejętnością zaciekawienia

tematem.

Przyczyną tych wszystkich problemów jest

to, że absolwenci zostają nauczycielami przez przy-

padek.

Nie są w stanie znaleźć innej pracy, więc mimo

niskich zarobków wybierają pracę w szkole, do której

studia ich nie przygotowują.

Większość początkujących nauczycieli nie potraﬁ

wychowywać ucznia.

Zbyt mała ilość praktyk zawo-

dowych, ich złe planowanie to przyczyny złego przy-

gotowania młodych nauczycieli.

z trudnościami młodych nauczycieli w odnalezieniu

się w polskim systemie edukacji ministerstwo szkol-

nictwa wyższego podejmie działania, by poprawić

system kształcenia studentów jak również program

praktyk zawodowych, tak by absolwent uczelni wyż-

szej był gotowy do podjęcia pracy w szkole?

Z wyrazami szacunku

(nr 6460)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie udoskonalenia opieki państwa

nad dziećmi pozbawionymi przez sądy

opieki rodziców

Szanowny Panie Ministrze!

Raport Najwyższej Izby

Kontroli wskazuje, iż tylko 3% wychowanków domów

dziecka to sieroty.

Aż 80% dzieci ma oboje rodziców,

a 17% jednego.

Tylko 25–30% dzieci przebywających

w domach dziecka wraca do swoich rodzin.

Niestety skomplikowana sytuacja prawna oraz

powolne działanie sądów sprawiają, że adopcja dzie-

ci wydłuża się nawet do ośmiu lat.

Rodziny zastępcze

dają większą szansę na lepsze wychowanie dziecka

i zapewniają mu bardziej komfortowe warunki, dla-

tego to właśnie one powinny być podstawową formą

opieki państwa nad dziećmi.

Przeprowadzone badania pokazują, że dzieci z ro-

dzin zastępczych lepiej radzą sobie w dorosłym życiu,

niż wychowankowie domów dziecka, a państwo więk-

sze dotacje przeznacza na domy dziecka – 3200 zł, niż

na rodziny zastępcze – 1200 zł.

Efektem takich dzia-

łań jest coraz mniejsza liczba kandydatów do stwo-

rzenia rodzin zastępczych.

Jak donosi Najwyższa Izba Kontroli największym

problemem systemu adopcyjnego w Polsce jest nieure-

gulowana sytuacja prawna dzieci.

Większość z nich

posiada rodziców, którzy posiadają prawa do opieki

nad nimi.

Do rodziców adopcyjnych zamiast niemow-

lęcia traﬁaośmiolatek.

Kolejnym problemem jest nierozstrzyganie przez

sądy do jakiej placówki ma traﬁćdziecko,dlategoteż

często spotykamy się z przejawami agresji wśród

młodocianych przestępców, którzy zamiast traﬁaćdo

palcówek resocjalizacyjnych, traﬁajądodomówdziec-

ka.

Taka sytuacja źle wpływa na innych wychowan-

ków sierocińców.

W związku z problemami wykazanymi przez Naj-

wyższą Izbę Kontroli zwracam się do Pana Ministra

zamierza podjąć działania, by usprawnić system pań-

stwowej opieki nad dziećmi, szczególnie jeśli chodzi

o usprawnienie pracy sadów w regulowaniu sytuacji

adopcyjnej dzieci posiadających oboje rodziców oraz

rozstrzyganiu spraw dotyczących lokowania dzieci

w odpowiednich placówkach?

2.

Czy ministerstwo zamierza podwyższyć dotację

dla rodzin zastępczych, które lepiej rokują na losy

dzieci?

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 30 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6461)

do ministra zdrowia

w sprawie środków z NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

Od 2013 r. świadcze-

niem ﬁnansowanymześrodkówNarodowegoFundu-

szu Zdrowia będzie wybudzanie dzieci ze śpiączki.

Ministerstwo Zdrowia 20 czerwca przekazało ten

projekt rozporządzenia do konsultacji społecznych.

Problem znajdujących się w śpiączce dotyczy 5 tys.

dzieci, w większości tych, które uległy wypadkom

komunikacyjnym.

Jest to duża liczba młodych oby-

321

wateli Polski, dlatego potrzeba ﬁnansowaniajesttu

zasadna.

Jednak już teraz pojawiają się opinie ekspertów,

iż procedura ta została źle wyceniona.

853 zł, czyli maksymalna wartość refundacji za je-

den dzień leczenia pacjenta w śpiączce, nie jest w stanie

pokryć rzeczywistych kosztów.

Koordynator ds. me-

dycznych fundacji „Akogo?” (fundacja Ewy Błaszczyk

zajmująca się dziećmi po ciężkich urazach mózgu znaj-

dujących się w śpiączce) sugeruje, iż na takie leczenie

potrzeba ok. 70% kosztów pobytu na oddziale inten-

sywnej opieki medycznej, która dla przykładu w Cen-

trum Zdrowia Dziecka w Warszawie wynosi 2300 zł

za osobodzień.

Skutkiem zbyt niskiej wyceny może być niechęć

placówek medycznych w staraniach się o kontrakto-

wanie przez Narodowy Fundusz Zdrowia takiego le-

czenia.

Dodatkowym problemem jest to, iż w Polsce nie

ma ośrodków medycznych, które specjalizowałyby się

w opiece nad dziećmi w śpiączce.

przeprowadzenia ponownej wyceny dotyczącej kosz-

tów wybrudzenia dzieci ze śpiączki?

2.

Czy w momencie wejścia w życie projektu doty-

czącego ﬁnansowania przez Narodowy Fundusz

Zdrowia wybudzania dzieci ze śpiączki, powstanie

specjalistyczny ośrodek specjalizujący się w leczeniu

takich pacjentów?

Z wyrazami szacunku

(nr 6462)

do ministra środowiska

w sprawie kontroli terenów

Szanowny Panie Ministrze!

Likwidacja mogilni-

ków w Polsce, w których od lat 60-tych przechowy-

wano środki ochrony roślin, przebiegała prawidło-

wo.

Najwyższa Izba Kontroli prześledziła procesy

zachodzące w latach 2009–2010 w czterech wojewódz-

twach: łódzkim, mazowieckim, kujawsko-pomorskim

i zachodniopomorskim.

Kontrola 37 z 47 likwido-

wanych składowisk nie wykazała żadnych niepra-

widłowości.

Jednak Najwyższa Izba Kontroli zauważyła błędy

co do kontroli terenów po zlikwidowanych mogilni-

kach.

W aż 147 na 216 miejscach tereny po zlikwidowa-

nych miejscach do przetrzymywania pestycydów nie

były w ogóle kontrolowane lub brak jest informacji

na ten temat.

Najskuteczniejszym sposobem na zbadanie, czy

środowisko nie jest skażone pestycydami, jest kon-

trola jakości wód podziemnych w sąsiedztwie zlikwi-

dowanych mogilników.

Jak czytamy w raporcie Najwyższej Izby Kontro-

li, Ministerstwo Środowiska nie podjęło także żad-

nych działań mających na celu motywowanie samo-

rządów do poszukiwania jeszcze nieodkrytych zbior-

ników do składowania przeterminowanych środków

ochrony roślin, które mogą bardzo zagrażać naszemu

środowisku.

nia mające na celu kontrolę obszarów po zlikwidowa-

nych mogilnikach?

2.

Czy Ministerstwo Środowiska określi jedno-

znacznie podmioty w pełni odpowiedzialne za kon-

trolę terenów polikwidacyjnych i będzie systematycz-

nie sprawdzać czy działania są wykonywane w spo-

sób prawidłowy?

Z wyrazami szacunku

(nr 6463)

do ministra zdrowia

w sprawie reformy kształcenia lekarzy,

Szanowny Panie Ministrze!

Reforma studiów le-

karskich sprawiła, że uczelnie medyczne muszą za-

pewnić studentom dostęp do chorych w większym

zakresie, niż to było dotychczas.

Oprócz tego staż, który wcześniej odbywali ab-

solwenci kierunków lekarskich i lekarsko-denty-

stycznych, teraz zbędzie wpisany w tok studiów,

a zajęcia te będą musiały być przeprowadzane w ma-

łych 2–3 osobowych grupach.

Te rozwiązania na pewno podwyższą jakość kształ-

cenia przyszłych lekarzy i dentystów, jednak wiele

uczelni medycznych, nie mając odpowiedniego zaple-

cza dydaktycznego i szpitalnego, nie poradzi sobie

z zapewnieniem odpowiednich warunków do nauki.

Dlatego potrzebne są większe nakłady ﬁnansowe

na szkolenie studentów tych właśnie kierunków,

w przeciwnym razie uczelnie będą musiały zmniej-

szyć limit przyjmowania nowych studentów.

322

karzy i dentystów ministerstwo zamierza zwiększyć

doﬁnansowanie przypadające na jednego studenta

wyższej uczelni medycznej?

Z wyrazami szacunku

(nr 6464)

do ministra spraw wewnętrznych

wyższej Izby Kontroli obrona cywilna nie jest przygo-

towana do wykonywania żadnego ze swoich zadań.

Skontrolowano 14 gmin i tylko w połowie działa-

ły struktury obrony cywilnej.

Większość z nich nie

wywiązała się z obowiązku organizowania szkoleń

w zakresie samoobrony dla ludności cywilnej.

Na dzień dzisiejszy Polacy nie są w stanie przeżyć

w sytuacji ekstremalnej, nie wiedzą, jak zachować się

w przypadku klęski żywiołowej.

Problemem jest także przestarzały sprzęt.

W ma-

gazynach zalegają zużyte maski przeciwgazowe, sta-

re sygnalizatory promieniowania itp.

Bez odpowiedniego sprzętu, szkoleń oraz planów

dotyczących obrony cywilnej, dostosowanych do obec-

nej sytuacji Polski, nie jesteśmy w stanie obronić się

w ekstremalnych sytuacjach.

1.

Czy w związku z nieprawidłowym funkcjono-

waniem obrony cywilnej w Polsce Ministerstwo

Spraw Wewnętrznych podejmie działania, by uspraw-

nić ten system?

2.

Czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Ad-

ministracji zamierza przeznaczyć środki ﬁnansowe

na wyposażenie magazynów w nowy, sprawnie dzia-

łający sprzęt?

Z wyrazami szacunku

(nr 6465)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu

obserwuję sytuację dotyczącą zatrudnienia pracow-

ników ochrony z grupą inwalidzką.

W branży, gdzie powinni pracować ludzie młodzi,

wysportowani, umiejący radzić sobie ze stresem oraz

posiadający odpowiednie wykształcenie (licencję),

coraz częściej największym kryterium decydującym

o zatrudnieniu jest posiadanie odpowiedniej grupy

inwalidzkiej, najlepiej pierwszej lub drugiej, gdyż to

gwarantuje 100% doﬁnansowania z Państwowego

Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Jest wiele zawodów, w których niepełnosprawni

są bardzo dobrymi pracownikami, i właśnie pomoc

takim zakładom pracy chronionej jest jak najbardziej

wskazana.

Natomiast branża ochrony zdecydowanie

do takich nie należy.

W tej sytuacji najbardziej poszkodowane są osoby,

które mają predyspozycje, zarówno psychiczne, jak

i ﬁzyczne, do wykonywania zawodu ochroniarza.

Pracodawcy zaniżają stawki godzinowe, a na rynku

brak jest „zdrowej” konkurencji.

Często też wybierając ﬁrmęochrony,niemamy

pewności co do skuteczności jej pracowników, gdyż

już dziś często to posiadanie grupy inwalidzkiej jest

dla pracodawcy ważniejsze od rzeczywistych umie-

jętności.

z przedstawioną sytuacją Ministerstwo Pracy i Poli-

tyki Społecznej podejmie działania mające na celu

zmniejszenie doﬁnansowaniaześrodkówPaństwo-

wego Funduszu Osób Niepełnosprawnych pracowni-

ków ochrony?

Z wyrazami szacunku

(nr 6466)

do ministra transportu,

w sprawie aktualizacji programu budowy

Szanowny Panie Ministrze!

Gdy pięć lat temu Pol-

ska wraz z Ukrainą wygrały prawo do organizacji

w czerwcu 2012 r. piłkarskich mistrzostw Europy,

323

rząd Prawa i Sprawiedliwości przygotował ambitny

program budowy nowych autostrad, dróg ekspreso-

wych i obwodnic.

Od czasu transformacji systemowej

w 1989 r. był to pierwszy tak konkretny plan budowy

dróg krajowych, wraz z wykazem planowanych inwe-

stycji oraz harmonogramem i szacunkowymi koszta-

mi każdego projektu.

Rząd PO–PSL, który powstał po wyborach parla-

mentarnych jesienią 2007 r., przejął program budowy

dróg po swoich poprzednikach, a własny program

przedstawił dopiero na początku 2011 r., dotyczył on

planu inwestycji na lata 2011–2015.

Do tego czasu

w Polsce powinno być ok. 1500 km autostrad oraz

1400 km dróg ekspresowych.

Tego typu szybkie tra-

sy połączą np. Kraków z Pragą i Wiedniem albo War-

szawę z Berlinem.

W znacznie gorszym świetle przed-

stawia się sytuacja z połączeniami między głównymi

miastami w Polsce.

W przyjętym rok temu przez rząd programie bu-

dowy zapisano, iż zostanie on zaktualizowany, ponie-

waż szczegółowe plany znajdujące się w tym doku-

mencie kończą się w 2013 r.

stwo planuje, i w jakim terminie, przygotować zak-

tualizowany program budowy dróg krajowych?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Tomasz Jagiełło

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6467)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Program „Moje boisko

– Orlik 2012” zakłada budowę ogólnodostępnych,

umożliwienie korzystania dzieciom i młodzieży z no-

woczesnej infrastruktury sportowej w celu aktyw-

nego uprawiania sportu.

Problemem ostatnich lat był brak jasnej i klarow-

nej koncepcji rozbudowy infrastruktury sportowej

w Polsce, ale w związku z przyznaniem Polsce i Ukra-

inie prawa do zorganizowania Euro 2012 oraz pro-

mocją tego międzynarodowego wydarzenia należało

zintensyﬁkowaćdziałaniawtymzakresie.

Istotnym

bodźcem do podejmowania przez poszczególne gminy

ny rządu.

Projekt budowy kompleksu sportowego został prze-

kazany odpłatnie przez ﬁrmęprojektującąPolskiemu

Stowarzyszeniu Rozwoju Infrastruktury Sportu i Re-

kreacji IAKS Polska.

Stowarzyszenie następnie przed-

łożyło dokumentację resortowi sportu, który umieścił

projekt na swojej stronie internetowej na potrzeby pro-

gramu „Moje boisko – Orlik 2012”.

Pomimo, wydaje się,

klarownej sytuacji prawnej ﬁrmaprojektującaobiekty

sportowe, w tym projekt „Orlika”, domaga się od gmin,

które wykorzystały jej projekt, odszkodowania za na-

ruszenie praw autorskich.

podejmuje ministerstwo sportu, aby pomóc rozwiązać

gminom wyżej wymieniony problem?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Tomasz Jagiełło

(nr 6468)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie materiału informacyjnego

ryzacji i Modernizacji Rolnictwa powstała w 1994 r.

skich.

Celem agencji jest wdrażanie instrumentów

współﬁnansowanych z budżetu Unii Europejskiej

oraz udzielanie pomocy ze środków krajowych.

Agen-

cja jako wykonawca polityki rolnej, ściśle współpra-

cuje z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

ARiMR w czerwcu zamówiła emisję materiału

informacyjnego, który miał za zadanie promować ﬁ-

nansowany ze środków Unii Europejskiej „Program

rozwoju obszarów wiejskich”.

Spot, w którym wystą-

pił Pan Minister, został wyemitowany 33 razy pod-

czas transmisji meczów fazy grupowej Mistrzostw

droższym czasie antenowym.

Według wyliczeń koszt

emisji wyniósł ok. 2–3 mln zł i został częściowo po-

kryty ze środków UE.

Nurtuje mnie pytanie, czy aby

na pewno środki z UE są przeznaczane na wyrówny-

wanie warunków ekonomicznych i społecznych w re-

gionach czy służą do celów politycznych.

ster uważa za zasadne użycie swojego wizerunku

w materiale informacyjnym ARiMR?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Tomasz Jagiełło

324

Interpelacja

(nr 6469)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Szanowna Pani Minister!

Z informacji otrzymywa-

nych od wielu studentów uczelni niepublicznych wy-

nika, że pomimo wprowadzenia przez ustawodawcę

ograniczeń dotyczących możliwości pobierania przez

uczelnie opłat wymienionych w art. 99a ustawy z dnia

praktyki w dalszym ciągu mają miejsce.

Powyższy ar-

tykuł zawiera zamknięty katalog opłat, których uczel-

nie pobierać nie mogą, a mianowicie opłat z tytułu

rejestracji na kolejny semestr lub rok studiów, egza-

minów, w tym egzaminów poprawkowych, egzaminów

komisyjnych, egzaminów dyplomowych, wydania

dziennika praktyk zawodowych, złożenia i oceny pra-

cy dyplomowej oraz wydania suplementu do dyplomu.

Jak wynika z informacji uzyskanych od studentów,

uczelnie bardzo często omijają stosowanie art. 99a

wspominanej ustawy, używając innego nazewnictwa

do określenia tytułów opłat niezbędnych do przepro-

wadzania egzaminu, np. jako koszty związane z gro-

madzeniem i sprawdzaniem dokumentacji niezbędnej

do przeprowadzenia egzaminu dyplomowego.

W celu ograniczenia stosowania takiej praktyki

przez uczelnie zasadne wydaje się wprowadzenie

przez ustawodawcę katalogu opłat dozwolonych, przy

jednoczesnym zabronieniu pobierania jakichkolwiek

innych opłat.

Taka regulacja uniemożliwiłaby uczel-

niom omijanie stosowania przepisów ustawy.

Minister o następujące kwestie:

tuje Pani resort?

2.

Czy zamierza Pani podjąć inicjatywę ustawo-

dawczą, która będzie zmierzała do wyeliminowania

stosowania opisanej praktyki przez uczelnie?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

(nr 6470)

do ministra pracy i polityki społecznej

w Tarnowskich Górach

z 2009 r.

Nr 5, poz. 47) zwracam się z prośbą o udziele-

nie informacji dotyczącej możliwości przywrócenia

w strukturze Inspektoratu ZUS w Tarnowskich Górach

Wydziału Orzecznictwa Lekarskiego i Prewencji.

Wspomniany wydział, obsługujący mieszkańców

powiatu tarnogórskiego, został zlikwidowany we

wrześniu 2011 r.

Od tego czasu mieszkańcy powiatu

ubiegający się o renty inwalidzkie, rodzinne i socjal-

ne oraz o dodatki rodzinne muszą dojeżdżać w celu

przeprowadzenia stosownych badań przez lekarzy

orzeczników do Oddziału ZUS w Zabrzu.

Tarnogór-

ski Wydział Orzecznictwa Lekarskiego i Prewencji

do czasu likwidacji przyjmował miesięcznie od 800

do 850 osób stawiających się na komisję lekarską

oraz około 300 osób w sprawach dotyczących zasad-

ności L-4.

Obecnie ta ilość osób została przekierowa-

na do Oddziału ZUS w Zabrzu, co wiąże się ze znacz-

nym wydłużeniem czasu oczekiwania na przeprowa-

dzenie wymaganych badań, jak również z dodatko-

wymi kosztami i uciążliwościami związanymi z do-

jazdem.

Jest to sytuacja bardzo niekorzystna dla tej

grupy interesantów ZUS, wśród której znajduje się

wiele osób niepełnosprawnych i schorowanych, dla

których dojazd do Zabrza stanowi spory problem.

Komendant wojewódzki Policji w Katowicach pla-

nuje zamknąć w najbliższym czasie 36 posterunków

policji w województwie śląskim – w niektórych sytu-

acjach decyzje o likwidacji wydają się jednak nieprze-

myślane i podjęte w sposób, który przyniesie więcej

szkód niż oszczędności.

Czy istnieje możliwość przywrócenia w struktu-

rze Inspektoratu ZUS w Tarnowskich Górach Wy-

działu Orzecznictwa Lekarskiego i Prewencji?

Z poważaniem

Poseł Jan Kaźmierczak

Gliwice, dnia 3 lipca 2012 r.

325

Interpelacja

(nr 6471)

do ministra zdrowia

w sprawie pacjentów szpitalnych oddziałów

ratunkowych

Szanowny Panie Ministrze!

Szpitalny oddział

ratunkowy (w skrócie SOR) to jednostka organiza-

cyjna szpitala i systemu Państwowego Ratownictwa

Medycznego utworzona w celu udzielania świadczeń

nia zdrowotnego.

Działania szpitalnego oddziału

ratunkowego polegają na (wg Dz. U. z 2011 r.

Nr 237,

poz. 1420): wstępnej diagnostyce, podjęciu leczenia

grożenia zdrowotnego.

Niejednokrotnie zdarza się,

że na oddział ten traﬁająpacjenci,którychzdrowiu

i życiu nic nie zagraża, jednak kierują ich tam leka-

rze pierwszego kontaktu celem przeprowadzenia

kompleksowych badań diagnostycznych, sugerując

w skierowaniu, iż zagrożenie realnie istnieje (np. wska-

zując na bóle w klatce piersiowej niewiadomego po-

chodzenia).

Takie badania trwają nierzadko kilka

godzin, a pacjent, który w SOR nie powinien się zna-

leźć, absorbuje w tym czasie lekarzy, blokuje łóżko

i sprzęt medyczny, który powinien być wykorzystany

na potrzeby innych pacjentów.

Zgodnie z relacjami

lekarzy, pracowników SOR-ów, lekarze pierwszego

kontaktu stosują te praktyki w chwili, kiedy istotnie

uważają, że pobyt pacjenta w szpitalu jest konieczny,

ale nie w trybie nagłym.

Umieszczenie takiego pa-

cjenta w szpitalu powinno być poprzedzone skiero-

waniem na badania diagnostyczne przeprowadzone

w warunkach ambulatoryjnych i wstępną diagnozą

lekarza pierwszego kontaktu.

Czy skierowanie pacjenta na badania diagno-

styczne w trybie ambulatoryjnym powoduje, że kwo-

ta traﬁającadolekarzapierwszegokontaktuzNFZ

„za pacjentem” zostaje pomniejszona o koszt tychże

badań?

Czy znane jest Panu Ministrowi opisane wyżej

zjawisko oraz czy planuje Pan podjęcie działań zapo-

biegających tego typu praktykom?

Jeśli tak, to jakie działania planowane są w celu

rozwiązania tego problemu?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

Warszawa, dnia 13 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6472)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zasad udzielania wiz wjazdowych

gulujące udzielanie wiz wjazdowych pracownikom

rzystne.

Corocznie wielu z nich pada oﬁarąnieuczci-

wości polegającej na wyłudzeniu wiz dla potencjalnych

pracowników, którzy po jej otrzymaniu nie stawiają

mysłowych lub wręcz wyjeżdżają poza granice nasze-

go kraju i tam znajdują sezonowe zatrudnienie.

Czy nie należałoby wprowadzić obowiązku złoże-

wprowadzenie w odniesieniu do pracowników z in-

nych krajów nie wymagałoby radykalnych zmian sta-

nu prawnego, a jedynie jego modyﬁkacji,polegającej

na podwyższeniu wymagań wobec osób chcących

podjąć w Polsce pracę sezonową.

Obecne zasady

umożliwiają takim osobom wielokrotne otrzymywa-

nie wiz wjazdowych przy jednoczesnym niepodejmo-

waniu pracy u tego pracodawcy, który skierował za-

proszenie.

Dla pracodawców tych jest to sytuacja

bardzo niekorzystna.

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

326

Interpelacja

(nr 6473)

do prezesa Rady Ministrów

zaniedbań i niedociągnięć administracji

rządowej związanych z brakiem uzgodnień

autostrad zarządzanych przez GDDKiA,

Szanowny Panie Premierze!

Od ubiegłego roku

w nowej roli występuje Generalna Dyrekcja Dróg

cław.

l lipca 2011 r. wdrożono pobór opłat na ww.

odcinku A2, a od l czerwca br. na autostradzie A4.

Operatorem, który zainstalował na zlecenie GDDKiA

system poboru opłat, jest ﬁrmaKapsch.

W związku z wprowadzaniem poboru opłat od kie-

rowców za przejazd autostradami doszło do kuriozal-

nych wydarzeń z udziałem wysokich przedstawicieli

administracji rządowej podległej Panu Premierowi

(wojewodowie, GDDKiA).

W dniu 31 maja, tj. na dzień przed wprowadze-

niem poboru opłat na odcinku autostrady A4 Gliwi-

ce – Wrocław (164 km), wicewojewoda opolski pan

Antoni Jastrzembski na konferencji prasowej stwier-

dził, cytuję: W związku z brakiem satysfakcjonują-

cych rozwiązań dotyczących dojazdu służb ratowni-

czych na A4, po uruchomieniu poboru opłat zaakcep-

tuję sytuację, w której straż będzie taranować bram-

ki, by dojechać do rannych.

Dodał również, cytuję:

Skoro nie ma aktualnego planu ratowniczego dla au-

tostrady, który określa procedury dojazdu do poszko-

dowanych, to służby ratownicze mają postępować

według własnych procedur i tak, by działać błyska-

wicznie.

Z kolei straż pożarna testująca na dzień przed

wprowadzeniem opłat na odcinku autostrady A4 ko-

lumny telefoniczne informowała poprzez rzeczni-

ka prasowego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu

pana Adama Janiuka, cytuję: W testowanej kolumnie

na terenie powiatu strzeleckiego nie było nawet sy-

gnału, a na terenie powiatu opolskiego przez osiem

minut nikt się nie zgłosił.

Poza tym podobno, jeśli

ktoś zadzwoni z autostrady na odcinku opolskim, to

sygnał ten traﬁdocentraliwZabrzuiniewiadomo,

której jednostce ratowniczej zostanie on przekazany.

Tenże rzecznik prasowy PSP w Opolu na dzień przed

wdrożeniem opłat na A4 dodał, cytuję: W czwartek

(31 maja) opolska straż dostała najnowszą wersję pla-

nu ratowniczego dla autostrady A4 uwzględniającą

działające bramki, ale nie jest przesądzone, że ją przyj-

miemy.

O wprowadzeniu poboru opłat na autostradzie A4

GDDKiA wiedziała od 2007 r., kiedy uruchomiono

pierwsze postępowanie przetargowe.

Przytoczone przeze mnie powyżej fakty dają pod-

stawę do stwierdzenia, iż instytucje rządowe odpowie-

dzialne za określenie i zatwierdzenie planów ratun-

kowych na państwowych odcinkach autostrad, na

których wprowadzono pobór opłat w sposób urągają-

cy procedurom prawnym i nałożonych na nie obo-

wiązków ustawowych stworzyły realne zagrożenie

dla wszystkich uczestników ruchu drogowego na od-

cinku autostrady A4 po wdrożeniu tam poboru opłat

od kierowców.

Pragnę w związku z tym przypomnieć Panu Pre-

mierowi podstawowe przepisy regulujące kwestie bez-

pieczeństwa autostrad płatnych.

Wymagania techniczno-budowlane, w tym wyma-

gania dotyczące bezpieczeństwa autostrad płatnych,

zostały określone szczegółowo w rozporządzeniu mi-

nistra infrastruktury z dnia 16 stycznia 2002 r.

Zgodnie z treścią § 98 ust. 2 i 3 tegoż rozporządze-

nia warunki bezpieczeństwa, w tym warunki podję-

cia działań przez służby ratownicze, powinny być

uzgodnione:

1) na etapie projektowania autostrady (a więc

jeszcze przed rozpoczęciem jej eksploatacji) z wła-

ściwymi komendantami wojewódzkimi Państwowej

Straży Pożarnej oraz Policji;

2) między koncesjonariuszem a administracją

drogową, Policją, pogotowiem ratunkowym oraz pod-

miotami krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

w zakresie realizacji przez te podmioty ich zadań

ustawowych w odniesieniu do autostrad.

Przez ad-

ministrację drogową należy rozumieć generalnego

dyrektora dróg krajowych i autostrad jako organu

krajowych (autostrad) zgodnie z art.18 ust. l pkt l

poz. 115, ze zm.).

Zgodnie z treścią § 98 ust. 3 rozporządzenia mi-

nistra infrastruktury w sprawie przepisów tcchnicz-

no-budowlanych dotyczących autostrad płatnych wy-

magania dotyczące zasad i organizacji prowadzenia

działań ratowniczych na autostradzie powinny być

zawarte w planach działań ratowniczych.

Plany ratownicze podlegają również procedurze

ustawowego zaopiniowania przez Radę do Spraw Au-

jowym Funduszu Drogowym, zgodnie z art. 18 pkt 6

tejże ustawy.

Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 pkt 7 lit. f i g ustawy

o drogach publicznych do generalnego dyrektora dy-

rekcji dróg krajowych i autostrad należy wykony-

wanie zadań zarządcy autostrad jako dróg krajo-

wych.

Do zadań tych należy:

— uzgadnianie projektu budowlanego autostrady

techniczno-budowlanymi dotyczącymi autostrad

płatnych – przywołane postanowienie koresponduje

327

z § 98 ust.2 pkt l rozporządzenia ministra infrastruk-

tury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych

dotyczących autostrad płatnych, zgodnie z którym na

etapie projektowania powinny być uzgodnione wa-

runki bezpieczeństwa obejmujące m.in. warunki pod-

jęcia działań przez służby ratownicze z właściwymi

komendami wojewódzkimi Państwowej Straży Po-

żarnej oraz Policji.

Ponadto zgodnie z § 98 ust. l rozporządzenia mi-

no-budowlanych dotyczących autostrad płatnych au-

tostrada i urządzenia z nią związane powinny być

zaprojektowane i wybudowane w sposób:

1) utrudniający rozprzestrzenianie się pożaru,

żenia;

2) umożliwiający dostęp służb ratowniczych do

miejsca zdarzenia, o którym mowa w pkt l;

3) niepogarszajacy stanu bezpieczeństwa ludzi,

obiektów budowlanych i terenów znajdujących się

w sąsiedztwie autostrady, a w szczególności niewy-

dłużający czasu dojazdu służb ratowniczych oraz do-

stępu do zaopatrzenia wodnego dla celów ratowni-

czych;

— kontrola budowy i eksploatacji autostrady w za -

kresie przestrzegania warunków umowy o budowę

Ponadto chcę podkreślić, iż zgodnie z art. 63d ust. l

dach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogo-

neralny dyrektor dyrekcji dróg krajowych i autostrad

lub drogowa spółka specjalnego przeznaczenia są

uprawnieni do kontroli budowy i eksploatacji auto-

strady w zakresie przestrzegania warunków umowy

Reasumując, do zadań generalnego dyrektora ge-

neralnej dyrekcji dróg krajowych i autostrad jako

zarządcy autostrad na terenie RP należy:

— uzgodnienie warunków podjęcia działań ratow -

niczych na etapie projektowania autostrady z właści-

wymi służbami;

— uczestniczenie w uzgodnieniu warunków pod -

jęcia działań ratowniczych z koncesjonariuszem oraz

z właściwymi służbami w zakresie realizacji przez te

autostrad;

— kontrola budowy i eksploatacji autostrady

dowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację au-

tostrady, która to umowa powinna określać w szcze-

gólności zasady współpracy spółki z administracją

drogową, Policją, Inspekcją Transportu Drogowego,

pogotowiem ratunkowym oraz jednostkami systemu

ratowniczego.

W związku z powyższym zadanie sporządzenia

planu działań ratowniczych na autostradzie płatnej

nie może być w sposób oczywisty powierzone opera-

torowi, wobec którego przepisy ustawy o drogach

publicznych przewidują powierzenie wyłącznie bu-

dowy lub eksploatacji systemu elektronicznego po-

boru opłat.

Proszę Pana Premiera o udzielenie odpowiedzi na

ministrze transportu opiniowała plany ratownicze

dla odcinków płatnych autostrad A2 (Stryków – Ko-

nin) i A4 (Gliwice – Wrocław) przed wprowadzeniem

na tych odcinkach poboru opłat, odpowiednio dla

każdego z nich w 2011 i 2012 r.?

A2 (Stryków – Konin) zarządzany przez GDDKiA nie

posiada do dziś zatwierdzonego planu ratowniczego?

Jeśli tak, to z jakich powodów GDDKiA będąc zobo-

wiązana do uzgodnienia takiego planu, nie doprowa-

dziła do jego uzgodnienia i zatwierdzenia rok po

wprowadzeniu opłat?

3.

Czy płatny odcinek autostrady A4 (Gliwice – Wro-

cław) zarządzany przez GDDKiA posiada zatwierdzo-

ny plan ratowniczy?

Jeśli tak, to kiedy GDDKiA we

współpracy z innymi organami i jednostkami admi-

nistracji rządowej został przez nią uzgodniony i za-

twierdzony?

4.

Czy niezawodnie funkcjonuje na odcinkach au-

tostrad A2 Stryków – Konin i A4 Gliwice – Wrocław

system telefonów alarmowych?

5.

Czy odcinki płatnych autostrad A2 Stryków

w centrum zarządzania autostradą płatną, aby za-

pewnić właściwy nadzór nad bezpieczeństwem ruchu

na tych odcinkach, w szczególności z uwzględnieniem

procedur wjazdu pojazdów uprzywilejowanych?

Jeśli

nie, to kiedy rząd przewiduje uruchomienie centrum

zarządzania na odcinku A2 Stryków – Konin i odpo-

wiednio na A4 Gliwice – Wrocław?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6474)

do ministra zdrowia

w sprawie wdrażania przepisów ustawy

wadzeniem na mocy tej ustawy nowych zasad prze-

twarzania danych, m.in. osobowych, związanych

z funkcjonowaniem systemu ochrony zdrowia po-

wziąłem informację o problemach związanych z udo-

328

stępnianiem danych ze zbiorów prowadzonych przez

Narodowy Fundusz Zdrowia.

Zgodnie z przepisami ustawy system informacji

obejmuje bazy danych funkcjonujące w ramach m.in.

Narodowego Funduszu Zdrowia, dla których admi-

nistratorem danych jest minister zdrowia.

Obecnie w ramach NFZ działa Centralny Wykaz

Ubezpieczonych (CWU), który jest składową tychże

systemów.

1.

Czy jako administrator danych przetwarzanych

w systemie CWU udzielił Pan, zgodnie z art. 37 usta-

bowych, odpowiednich upoważnień prezesowi i pra-

cownikom Narodowego Fundusz Zdrowia do prze-

twarzania, w tym udostępniania danych z tego zbio-

ru?

Jeśli tak, to ile zostało udzielnych upoważnień

osobom zatrudnionym, na jakich stanowiskach oraz

w jakich datach udzielono tych pełnomocnictw?

2.

W związku z faktem, iż do uzyskiwania danych

z CWU są upoważnione, na podstawie odrębnych

przepisów, m.in. sądy oraz prokuratura lub inne or-

gany państwa (CBA, CBŚ i in.), kto udziela informa-

cji tym podmiotom o danych zawartych w tym reje-

strze, minister zdrowia czy też pracownicy (prezes)

NFZ?

3.

Jaki jest czasookres od wpływu zapytania

o udzielenie informacji ze zbioru CWU do jej udzie-

lenia?

4.

Czy udzielanie informacji ze zbioru CWU na-

stępuje w terminach wyznaczanych przez sądy lub

prokuraturę, lub pozostałe organy?

Jeśli nie, to jaki

jest najdłuższy czas przekroczenia czasu udzielenia

informacji od wyznaczonego przez pytającego?

1.

Kiedy zostaną wydane akty wykonawcze do

Pomimo jej wejścia w życie ponad pół roku temu

i pomimo że od dnia 1 listopada br. mają być na pod-

stawie tej ustawy przetwarzane dane we wszystkich

nowo utworzonych systemach, na dzień 15 czerwca

br. nie zostały opublikowane żadne akty wykonawcze

do tej ustawy.

2.

Na jakim etapie przygotowań są na dzień 15 czerw-

ca 2012 r. akty wykonawcze do tej ustawy?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Rozenek

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

(nr 6475)

Szanowny Panie Premierze!

Kwietniowe sprawoz-

danie prezesa Urzędu Regulacji Energetyki ostrzega,

że po 2015 r. grozi Polsce blackout, czyli całkowity

brak dostaw energii elektrycznej.

Prezes URE skupia

się w swoim sprawozdaniu na niedostatku mocy wy-

twórczych, jest to jednak tylko jedna z wielu przy-

czyn.

Najważniejszą jest niedorozwój, przestarzałość

i notowany od czterech lat regres rozbudowy sieci

przesyłowych najwyższych napięć, mierzony syste-

matycznym niewykonywaniem zadań inwestycyj-

nych w zakresie budowy nowych linii, moderniza-

cji istniejących oraz prowadzenia prac eksploata-

cyjno-remontowych.

Energię można wszak kupić

za granicą, ale jeśli nie będziemy posiadać linii

przesyłowych, by ją dostarczyć do miejsca przezna-

czenia, katastrofa jest wysoce prawdopodobna.

Awaria w Polsce może także objąć sąsiednie kraje

europejskie lub ich części, z którymi powiązani jeste-

śmy jednym systemem.

Powodem nie jest brak pieniędzy.

Przyznawane

w taryﬁeprzezprezesaUrzęduRegulacjiEnergety-

ki środki ﬁnansowenapoziomieok.1mldzłrocznie

są systematycznie niewykorzystywane.

Przyczyną

jest indolencja w zarządzaniu sieciami elektroener-

getycznymi najwyższych napięć znajdujących się,

z mocy ustawy Prawo energetyczne, w gestii PSE

Operator SA.

PSE Operator SA to jedna z największych spółek

Skarbu Państwa, o majątku przekraczającym 9,5 mld zł,

obrotach rocznych rzędu 6–7 mld zł, umieszczona na

rządowej liście 13 spółek o specjalnym znaczeniu dla

porządku i bezpieczeństwa publicznego państwa

(wykres na str. 329).

Niniejsza interpelacja ma na celu zapobieżenie

zbliżającemu się kryzysowi energetycznemu.

Zamiast

czekać na powołanie komisji, która już po szkodzie

zacznie szukać przyczyn, z wyprzedzeniem wskazu-

ję na niektóre z nich.

Panie Premierze!

Apeluję, by wszystkie przedsta-

wione poniżej fakty zostały zbadane przez niezależ-

ny, ponadpartyjny zespół ekspertów działający pod

Pana auspicjami.

Równolegle kontrolę powinna pod-

jąć Najwyższa Izba Kontroli.

Doraźnym rezultatem

powinno być niezwłoczne usunięcie występujących

nieprawidłowości i zaniedbań, a przede wszystkim

natychmiastowe spowodowanie zaprzestania łama-

nia prawa polskiego oraz unijnego.

Docelowo zaś

– opracowanie zmian systemowych.

329

1.

Brak prądu to nie tylko ciemność w mieszka-

niach i na ulicach, paraliż przemysłu, transportu –

zwłaszcza kolejowego i lotniczego, łączności, w tym

komputerowej, to skazanie na śmierć najciężej cho-

rych pacjentów w szpitalach oraz w domach, jeśli ko-

rzystają z aparatury podtrzymującej funkcje życiowe

organizmu.

Straty mogą być mierzone nie tylko

w miliardach złotych, ale i licznymi przypadkami

zgonów ludzi, nie mówiąc o spowodowaniu luki w sys-

temie obronnym państwa i NATO.

Blackout ma bo-

wiem to do siebie, że wychodzenie z niego, tzw. pod-

noszenie systemu elektroenergetycznego, trwa długo.

Nawet agregaty prądotwórcze w strategicznych jed-

nostkach nie są przystosowane do pracy zastępczej

w tak długich okresach.

Odniesieniem mogą być straty poniesione podczas

tego typu katastrof w Kalifornii i we Włoszech,

a także doświadczenia polskie z ograniczonego tery-

torialnie blackoutu w regionie szczecińskim w roku

2008, gdzie paraliż trwał tylko dwie doby, udokumen-

towane straty przedsiębiorstw przekroczyły 100 mln zł,

a strat 630 tys. osób ﬁzycznychniktniepoliczyłlub

nie ujawnił.

2.

Zagrożenie blackoutem wynikające z niedoro-

zwoju sieci przesyłowych, zwłaszcza najwyższych na-

pięć, jest znacznie większe niż powodowane niedo-

statkiem mocy wytwórczych, bo nie mając sieci, nie

można sprowadzić brakującej energii z zagranicy, ani

nawet przerzucić jej z odleglejszego miejsca wytwa-

rzania w kraju (południe Polski) do rejonów deﬁcy-

towych, czyli praktycznie całej północnej Polski po-

wyżej linii Warszawy, a szczególnie do Polski północ-

no-wschodniej.

Prądu, w przeciwieństwie do ropy czy

gazu, nie przewiezie się w cysternach ani nie zmaga-

zynuje na istotną skalę.

Obecnie ok. 80% wszystkich

linii przesyłowych w Polsce jest przestarzałe, a poło-

technicznego.

Niestety od lat nie oddaje się do użytku

wystarczającej ilości nowych linii ani nie wykonuje

większości koniecznych prac modernizacyjnych i eks-

ploatacyjno-remontowych.

Dotyczy to przede wszyst-

kim sieci przesyłowych najwyższych napięć.

W ostat-

nich czterech latach, co pokazuje wykres, proces de-

gradacji się nasilił.

Od dwóch lat ukrywa się to jed-

nak przy pomocy kreatywnej sprawozdawczości in-

westycyjnej, o czym niżej.

W roku 2010 szacowano, że dla sprawnego dzia-

łania krajowego systemu energetycznego trzeba do

roku 2014 wydać na inwestycje ok. 8,5 mld zł.

PSE

Operator, który podjął się wykonania tych zadań,

w najnowszych planach przesunął już termin ich

realizacji na rok 2016, co oznacza konieczność rocz-

nego przerobu na poziomie przekraczającym 1,5 mld zł,

tzn. dwukrotnie wyższym niż obecnie.

Jest to nie-

realne.

PSE Operator ciągle inkasuje jednak publiczne

środki przyznane w taryﬁeprzezURE,zamiastzaś

pożytkować je na wykonywanie obowiązków zapisa-

nych w ustawie Prawo energetyczne, tzn. dbanie

o rozwój i utrzymanie sieci przesyłowych, akumulu-

je je na czarną godzinę.

Obecnie posiada na kontach

ok. 1,5 mld zł niewykorzystanych na inwestycje środ-

ków.

Nie ma jednak żadnych gwarancji, że środki te

kiedykolwiek posłużą na rozbudowę lub modernizację

polskiego systemu elektroenergetycznego.

Wprost

przeciwnie – należy zakładać, że pieniądze te zostaną

wypłacone jako rekompensaty i odszkodowania za

braki w dostawach prądu lub rezygnację przez kon-

trahenta z zakontraktowanych dostaw (szczegóły

poniżej).

Jednym słowem posłużą pokryciu kosztów

330

niesprawnego funkcjonowania Operatora.

Są to środ-

ki z drożejących drastycznie opłat za dostawy prądu

ponoszone przez nas wszystkich.

3.

Jeszcze w roku 2008 plan inwestycyjny PSE

Operator SA wynosił ok. 1 mld złotych i został wy-

konany na poziomie 827 mln zł.

Potem było już, jak

pokazuje tabela, tylko gorzej.

W roku 2010 oddano

inwestycje o wartości zaledwie 492,6 mln (ok. 60%

planowanych).

Na rok 2011 Zarząd PSE Operator

obniżył zatem sobie wymagania i zgłosił gotowość

modernizacji oraz wybudowania nowych linii o war-

tości ponad 700 mln zł, co rada nadzorcza zaakcep-

towała.

To znacznie zaniżone zadanie także przero-

sło możliwości realizacyjne.

Nie mogąc po raz drugi

z rzędu nie wykonać planu, posłużono się kruczkiem

i wydano pieniądze na odkupienie od kilku elektrow-

ni części eksploatowanych wspólnie od wielu lat, tzw.

dzielonych stacji elektroenergetycznych.

Pieniądze

wydano i dzięki kreatywnemu księgowaniu inwesty-

cji plan na papierze zrealizowano.

Mimo że krajowe-

mu systemowi elektroenergetycznemu nie przyspo-

rzono ani metra nowej linii.

Kupiono obiekty, z któ-

rych i tak (na innych zasadach) od lat korzystano.

Część przyznanych przez Urząd Regulacji Energety-

ki w taryﬁe publicznych pieniędzy pochodzących

z szybko rosnących cen prądu przepompowano do

prywatnych lub zamierzających się prywatyzować

elektrowni.

W roku 2012 postanowiono pomysł powielić.

Plan

co prawda nieznacznie podniesiono, do 737 mln zł,

ale kwotę ok. 230 mln zł przeznaczy się na zakup

istniejącego kabla elektroenergetycznego łączącego

Polskę i Szwecję, z którego PSE Operator i tak ko-

rzysta odpłatnie od lat.

Dzięki takiej kreatywności

księgowych wykazany zostanie przyrost sieci, choć

faktycznie nie przybędzie zdolności przesyłowych

i nie poprawi się bezpieczeństwo energetyczne Polski.

A gdzie poziom inwestycji 1,5 mld zł rocznie niezbęd-

ny do osiągnięcia wielkości sieci planowanej na rok

2016?

Jak się to ma do 827 mln zł inwestycji z roku

2008?

Każda z regionalnych spółek dystrybucyjnych

działających na znacznie mniejszym obszarze oddaje

rocznie do użytku więcej inwestycji sieciowych.

By zaradzić indolencji od jakiegoś czasu robi się

w PSE Operator eksperymenty reorganizacyjne.

Ostatni polega na pozbyciu się części odpowiedzialno-

ści poprzez formalne przekazanie zadań inwestycyj-

nych wydzielonej spółce córce: EPC SA.

Spółka ta nie

ma jednak wystarczających kompetencji (głównie pra-

cowników z wymaganymi uprawnieniami).

By to kre-

atywnie obejść, zatrudnia się tam czysto formalnie

pracowników z odpowiednimi uprawnieniami z tzw.

spółek terenowych.

Nadal ludzie ci pracują przy swo-

ich starych biurkach w Katowicach, Poznaniu, Byd-

goszczy czy Radomiu, robią to samo, co przedtem, ale

teraz EPC SA może wykazać posiadanie niezbędnej

ilości formalnych uprawnień wymaganych prawem.

Takie rozwiązanie pozwala także na obejście

ustawy o zamówieniach publicznych.

Przyjmowanie

zamówień od PSE Operator SA będącego jedynym

akcjonariuszem nie wymaga ogłaszania przetargów

podlegających nadzorowi Urzędu Zamówień Publicz-

nych, do czego PSE Operator, działając na otwartym

rynku, byłby zobowiązany!

A są to zlecenia o warto-

ści dziesiątek milionów złotych.

Otrzymawszy te zle-

cenia bez przetargu, EPC SA dzieli je na mniejsze

i przekazuje podwykonawcom z wolnej ręki.

Czy może

to być korupcjogenne?

Przesłanek do udzielenia odpowiedzi na to pyta-

nie dostarcza protokół Najwyższej Izby Kontroli

z dnia 8 sierpnia 2006 r. (sygnatura S/05/015; KGP/

41135-2/05).

NIK prowadziła tzw. krzyżową kontrolę w PSE

Operator SA i w EPC SA, tzn. sprawdzała, co ta

ostatnia spółka robiła z pieniędzmi przekazywanymi

przez PSE Operator.

Otóż okazało się, że podwykonawcami specjali-

stycznych ekspertyz wykonywanych przez EPC SA

dla operatora sieci przesyłowych (w tym „oceny do-

robku w obszarze rozwoju”) była m.in. ﬁrmaJola

Moda zajmująca się szyciem sukien ślubnych i ko-

munijnych (str. 3 cytowanego wystąpienia pokon-

trolnego).

Po tamtej kontroli odwołano wiceprezesa

spółki EPC SA.

Dziś zdążył już wrócić na swoje sta-

nowisko.

5.

Czas zadać pytanie, co robi się, żeby nie dopuścić

do blackoutu.

Odpowiedź jest pesymistyczna – nic.

Za-

miast rozwiązań systemowych uruchamia się rozwią-

zania doraźne, odsuwające ryzyko na później.

Z prezesem Urzędu Regulacji Energetyki uzgod-

czeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej,

czyli prawo do ogłaszania znanych z przeszłości stop-

ni zasilania i okresowego wyłączania prądu niektó-

rym odbiorcom.

Kiedyś potrzebna była na to zgoda

Rady Ministrów, według zmienionego prawa można

to robić za plecami rządu.

Oprócz tego, jak poinfor-

mował w lipcu ubiegłego roku „Dziennik Gazeta

Prawna”, PSE Operator namawia odbiorców insty-

tucjonalnych i większe ﬁrmy,bywokresachnajwięk-

szego zapotrzebowania ograniczały pobór energii i ko-

rzystały z własnych agregatów za odpowiednim wy-

nagrodzeniem.

Taryfa URE nie przewiduje takiej

pozycji.

Pieniądze będą zatem kreatywnie przesunię-

te z innych pozycji budżetowych.

Bardzo prawdopo-

dobne, że z inwestycji, bo i tak PSE Operator nie

umie ich przerobić.

Linii elektroenergetycznych od

tego jednak nie przybędzie.

6.

Zastanawiać mogłyby odwaga i brak skrupułów

w kreatywnym podejściu do inwestycji zarówno

w odniesieniu do sprawozdawczości, jak i inżynierii

ﬁnansowej.

Biorąc jednak pod uwagę okoliczności

i sposób powołania obecnego zarządu, łamiący prze-

pisy obowiązującej ustawy oraz dyrektywy unijnej,

niczemu nie należy się dziwić

Zgodnie z art. 19a ustawy o komercjalizacji i pry-

watyzacji w spółce, w której ponad połowa akcji na-

leży do Skarbu Państwa, powołanie na członka za-

331

rządu następuje po przeprowadzeniu postępowania

kwaliﬁkacyjnegoprzezradęnadzorczą.

Wiosną 2010 r.

Rada Nadzorcza PSE Operator

ogłosiła stosowny konkurs, w prasie ukazały się

ogłoszenia, napłynęły aplikacje kandydatów.

Nad-

zór właścicielski sprawował wtedy minister skarbu

państwa.

Niedługo potem nadzór nad PSE Operator przejął

minister gospodarki.

Anulował ogłoszony przez MSP

konkurs i z pominięciem ustawy o komercjalizacji

i prywatyzacji, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek

postępowania kwaliﬁkacyjnego,sam(działającjako

walne zgromadzenie) powołał nowy skład zarządu.

Złamał ustawę.

Podejmując zaś konkretne decyzje

personalne, dopuścił się także złamania prawa unij-

nego.

Warto przypomnieć, PSE Operator SA został

utworzony w 2004 r. po to, by spełnić postanowienia

54/WE, która przewidywała odseparowanie operato-

rów systemów przesyłowych od działalności wytwór-

czej oraz handlowej.

Dla wypełnienia norm unijnych

dokonano gigantycznej pracy i poniesiono spore kosz-

ty.

Dość powiedzieć, że do nowo utworzonego podmio-

tu przeniesiono ponad 300 osób oraz majątek warto-

ści 9,5 mld zł, oraz dokonano cesji umów o wartości

rzędu 6–7 mld zł.

Wówczas przestrzegano prawa.

Ta sama dyrektywa, zaktualizowana dnia 13 lip-

ca 2009 r. (nowy nr 2009/72/WE), przewiduje ponad-

to obostrzenia w stosunku do sposobu rekrutacji osób

mających sprawować funkcje w zarządach operato-

rów systemów przesyłowych, a także osób pracują-

cych tam na stanowiskach kierowniczych.

Art. 19. ust. 3 dyrektywy postanawia, że nie mogą

być powołane na te funkcje i stanowiska osoby, które

w ostatnich trzech latach zajmowały kierownicze sta-

nowiska w przedsiębiorstwach wytwarzających ener-

gię lub nią handlujących.

Do Zarządu PSE Operator zostały powołane dwie

takie osoby.

Pierwsza to prezes zarządu, który poprzednio był

wiceprezesem PGE SA, spółki zajmującej się produk-

cją i handlem energią elektryczną, wcześniej zaś był

prezesem zarządu Elektrowni Opole.

Od chwili za-

przestania tam przez niego pracy do momentu obję-

cia stanowiska w PSE Operator nie upłynęły wyma-

gane dyrektywą 3 lata.

Druga – członek zarządu ds. ﬁnansowych,który

przed objęciem stanowiska był prezesem PGE Elec-

tra SA, spółki zajmującej się obrotem energią elek-

tryczną, a potem, do przejścia do Operatora, praco-

wał w ﬁrmiewytwarzającejenergięelektryczną.

Powołując te osoby, minister gospodarki – po wcze-

śniejszym złamaniu przepisów ustawy – złamał jesz-

cze dodatkowo prawo unijne.

W 36. specpułku lotnictwa i w PKP lekceważenie

prawa zaczynało się niewinnie, od omijania procedur

i instrukcji.

Narastało poczucie bezkarności i buty.

W PSE Operator trwa łamanie ustaw i dyrektywy

unijnej, stosuje się kreatywną sprawozdawczość fałszu-

jącą obraz rzeczywistości, konstruuje i wykorzystuje

mechanizmy korupcjogenne.

Jak się to skończy?

Ponawiam apel, by wszystkie przedstawione po-

wyżej fakty zostały zbadane przez niezależny, ponad-

partyjny zespół ekspertów działający pod Pana au-

spicjami.

Równolegle kontrolę powinna podjąć Naj-

wyższa Izba Kontroli.

W przypadkach oczywistych

decyzje powinny zapaść niezwłocznie.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Rozenek

(nr 6476)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wyników ﬁnansowych

organizatora wyścigów konnych

na Torze Służewiec

Szanowny Panie Ministrze!

Totalizator Sportowy

w 2008 r. przejął organizację wyścigów konnych na

Torze Służewiec w Warszawie.

Z doniesień praso-

wych wynika, że TS nieustannie ponosi straty ﬁnan-

sowe z tytułu wykonywania umowy dzierżawy tere-

nu wyścigów, jak i z tytułu organizacji gonitw i re-

alizacji zakładów wzajemnych wyścigów konnych.

W związku z powyższym proszę Pana, jako mini-

stra nadzorującego spółki Skarbu Państwa, w tym

Totalizator Sportowy, o odpowiedź na następujące

pytania:

zacji gonitw i realizacji zakładów wzajemnych wyści-

gów konnych w sezonach 2008, 2009, 2010 i 2011?

2.

Czy nadzoruje Pan sposób realizacji umowy za-

wartej miedzy Polskim Klubem Wyścigów Konnych

a Totalizatorem Sportowym, a w szczególności:

a) czy TS wykonał zaplanowane w umowie inwe-

stycje z infrastrukturą Toru Służewiec,

b) czy TS uruchomił wystarczającą liczbę kolek-

tur do realizacji zakładów wzajemnych wyścigów

konnych,

c) ile kolektur TS realizuje zakłady wzajemne na

gonitwy odbywane na Torze Służewiec,

d) czy zgodnie z obietnicą złożoną przez prezesa

TS na konferencji prasowej z okazji podpisania umo-

wy pomiędzy TS a PKWK o organizację wyścigów

konnych na Torze Służewiec uruchomiono program

umożliwiający graczom realizację zakładów wzajem-

nych przez Internet?

3.

Czy jest prawdą, jak donosi prasa, że TS zamie-

rza wycofać się z umowy z PKWK o dzierżawę terenu

Toru Służewiec, organizację gonitw i realizację za-

kładów wzajemnych wyścigów konnych?

Według do-

332

niesień prasowych TS jest gotów zerwać umowę na-

wet za cenę kar umownych.

4.

Jaka jest kara umowna w przypadku zerwania

umowy pomiędzy TS a PKWK przed czasem jej wy-

gaśnięcia?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Rozenek

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6477)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie budowy łódzkiego akademickiego

Szanowna Pani Minister!

Politechnika Łódzka

zakończyła, angażując własne środki, przygotowania

projektowe do budowy łódzkiego akademickiego cen-

trum sportowo-dydaktycznego, zaplanowanego w efek-

cie porozumienia zawartego przez łódzkie szkoły

wyższe na rzecz budowy i modernizacji akademickich

obiektów sportowych.

W tej dziedzinie Politechnice Łódzkiej przypada

rola lidera w zapewnieniu obiektów dla sportów wod-

nych i gier zespołowych, służących zarówno zajęciom

dydaktycznym, jak i akademickiemu sportowi kwa-

liﬁkowanemu.

Obiekt sportowy, o którym mowa, pomieści m.in.

krajowe centrum skoków do wody i tor z przeciwprą-

dem dla celów badawczych, co predestynuje ŁACSD

do odgrywania istotnej roli w sportach wodnych na

poziomie krajowym, niezależnie od jego wagi dla na-

szego miasta i regionu.

W najbliższych planach Politechniki Łódzkiej jest

także utworzenie kierunku kształcenia związanego

z zarządzaniem sportem, jego ﬁnansowaniemoraz

prowadzeniem wybitnych sportowców w sportach

wodnych.

Kierunek ten powstanie w ramach współ-

pracy z jedną z krajowych AWF.

Konkretne działania

organizacyjne w tym kierunku będą podjęte nie-

zwłocznie po rozpoczęciu inwestycji, dla której budo-

wany obiekt będzie stanowił bazę treningową.

Inwestycja, której całkowity koszt wyniesie 85 mln zł,

uzyskała już doﬁnansowaniezfunduszuministrasportu

i turystyki w wysokości 30 mln zł oraz samorządów

miasta Łodzi i województwa łódzkiego w równych

kwotach po 12 mln zł.

Ze swej strony Politechnika

Łódzka sﬁnansowaładotychczaswykonaniepełnej

dokumentacji projektowej, której koszt to 5 mln zł.

Do pełnej realizacji projektu brakuje w chwili

obecnej 16,2 mln zł (zakładając, że Ministerstwo

Sportu i Turystyki wypełni zobowiązanie przeka-

zania na ten cel kolejnych 10 mln zł) i o taką też

kwotę rozłożoną na lata 2013–2014 Politechnika

Łódzka wystąpiła do Ministerstwa Nauki i Szkol-

nictwa Wyższego.

Pozwalam sobie zapytać, czy ministerstwo rozwa-

ża uwzględnienie oczekiwań łódzkiej uczelni.

Problem budowy infrastruktury towarzyszącej

zasadniczym inwestycjom polskich szkół wyższych

staje się coraz bardziej palący wobec konieczności

zapewnienia studentom polskim i zagranicznym stu-

diującym w Polsce porównywalnych warunków stu-

diowania, rekreacji i wypoczynku.

Problem ten jest

szczególnie palący w łódzkim środowisku akademic-

kim, którego infrastruktura dydaktyczno-turystycz-

no-rekreacyjna znajduje się w bardzo złym stanie.

Z wyrazami szacunku

Poseł Iwona Śledzińska-Katarasińska

Łódź, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6478)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

z przesyłaniem zgłoszeń studentów

przez niektóre uczelnie do nowego systemu

informacji akademickiej POL-on

Elektroniczny system informacji o nauce i szkol-

nictwie wyższym POL-on wprowadzono wraz z re-

formą szkolnictwa wyższego na początku roku aka-

demickiego 2011/2012.

Uczelnie miały czas na prze-

słanie danych o liczbie studentów do dnia 15 listopa-

da 2011 r., niektóre z nich niestety nie wywiązały się

z tego nowego obowiązku, co skutkować może nie-

przekazaniem środków na wypłaty stypendiów ma-

terialnych dla studentów.

1.

Jakie działania podjęło ministerstwo, aby wy-

egzekwować od uczelni wypełnienie obowiązku wy-

nikającego z systemu POL-on?

2.

Jakie kroki podejmie ministerstwo w sytuacji,

gdy niektóre uczelnie mimo ciążącego na nich obo-

wiązku nie przekażą wymaganych informacji?

3.

Czy ministerstwo posiada precyzyjne dane, ile

uczelni nie przekazało stosownych informacji?

4.

Jakie konsekwencje mogą być zastosowane

wobec uczelni za niewypełnienie ustawowego obo-

wiązku?

5.

Czy resort planuje zmianę prawa, aby uspraw-

nić przekazywanie danych o liczbie studentów?

6.

Jakie działania planuje podjąć ministerstwo

w stosunku do studentów, którzy z winy uczelni nie

otrzymają stypendium?

Poseł Marcin Mastalerek

Warszawa, dnia 15 czerwca 2012 r.

333

Interpelacja

(nr 6479)

do ministra transportu,

w sprawie przesunięcia terminu rozpoczęcia

zapowiedział Pan Minister przesunięcie w czasie re-

alizacji inwestycji kolei dużych prędkości po roku

stra z następującymi pytaniami:

1.

Premier Donald Tusk w swoim exposé wygło-

szonym w listopadzie 2007 r. powiedział następujące

słowa:

Jakie są powody niezrealizowania obietnicy wy-

głoszonej przez premiera Donalda Tuska w exposé,

że w kadencji 2007–2011 projekt KDP z fazy studium

wejdzie w fazę realizacji?

2.

Czy odłożenie realizacji KDP o prawie dwadzie-

ścia lat nie jest de facto rezygnacją z tego projektu?

Jakie do tej pory zostały poniesione koszty w związ-

ku z wszelkiego rodzaju pracami, analizami, projek-

tami, studiami wykonalności etc. związanymi z pro-

jektem KDP?

3.

Jak pana zapowiedź o przesunięciu realizacji

KDP po roku 2030 pogodzić z exposé premiera, a tak-

że z dokumentem przyjętym przez rząd PO–PSL 19

grudnia 2008 r. pt. „Program budowy i uruchomie-

w którym zapisano między innymi:

„Biorąc pod uwagę obecny stan infrastruktury

kolejowej, w Polsce występuje szereg przesłanek bu-

dowy systemu KDP – społecznych, ekonomicznych,

infrastrukturalnych i innych.

Zaniechanie budowy linii dużych prędkości w sy-

tuacji, kiedy jest realizowany program budowy auto-

lotniczego, spowoduje marginalizacje transportu ko-

lejowego i zmianę podziału międzygałęziowego na

go i samolotu.”*

)

4.

Jaka inwestycja zostanie wpisana na tzw. listę

indykatywną projektów kluczowych w miejsce kolei

dużych prędkości?

5.

W jakim terminie realizowana będzie inwesty-

cja budowy pod Łodzią tunelu średnicowego oraz no-

wego dworca kolejowego, które są integralną częścią

kolei duży prędkości oraz jaki będzie koszt tej inwe-

stycji?

Czy w związku z rezygnacją z realizacji KDP

łódzkie inwestycje kolejowe nie są zagrożone?

Czy

będą zrealizowane zgodnie wcześniej przyjętym har-

monogramem?

Poseł Marcin Mastalerek

Warszawa, dnia 13 grudnia 2011 r.

(nr 6480)

do ministra sportu i turystyki

Stadionu Narodowego w Warszawie

na potrzeby sportu żużlowego

Szanowna Pani Minister!

Jesteśmy kilka dni po

euforii piłkarskiej związanej z odbytymi mistrzo-

kraju powstały stadiony, które były niezbędne do or-

ganizacji tej największej imprezy w historii polskiego

sportu.

Budowa nowych stadionów piłkarskich została

współﬁnansowanazbudżetupaństwaprzyudziale

samorządów lokalnych.

Pochłonęła miliardy złotych.

Należy zwrócić uwagę na Portugalię, organizatora

mistrzostw Europy z 2004 r., w której to rząd zdecy-

dował o zburzeniu dwóch stadionów przygotowanych

specjalnie na mistrzostwa.

Ze zbudowanych dziesię-

ciu obiektów tylko trzy największe zarabiają na swo-

je utrzymanie.

Jeden doprowadził do upadku klubu,

a pozostałe są ciężarem dla samorządów.

Podobna

sytuacja występuje w Grecji, gdzie 8 lat po igrzyskach

olimpijskich wybudowane specjalnie na tę okazję

obiekty sportowe wyglądają dziś dramatycznie.

Wie-

le z obiektów jest w bardzo złym stanie.

Wioska olim-

pijska zamieniła się w slumsy, a część obiektów jest

zupełnie opuszczona.

Obecnie coraz częściej pojawiają się pytania, ile

będzie kosztowało utrzymanie powstałych w na-

szym kraju stadionów i w jaki sposób zarobić na to

pieniądze.

Eksperci uważają, że największy problem

z utrzymaniem stadionu będzie miała Warszawa.

Wyliczają, że roczny koszt utrzymania Stadionu Na-

rodowego będzie wynosił przynajmniej 30 mln zł

rocznie.

W odróżnieniu od pozostałych stadionów

na warszawskim obiekcie nie będą odbywały się me-

cze klubowe.

Polska powinna starać się o organizację możliwie

największej liczby imprez sportowych, co umożliwi

utrzymanie i dalszy rozwój obiektów.

Jako przewodniczący parlamentarnego zespołu

żużla, uprzejmie proszę Panią Minister o udzielenie

informacji, czy rozważana jest organizacja na Sta-

dionie Narodowym w Warszawie wielkiej imprezy

sportowej, takiej jak jedna z edycji cyklu grand prix

(Indywidualne Mistrzostwa Świata na Żużlu) czy

też Drużynowy Puchar Świata na Żużlu.

Warto pod-

*

)

http://www.transport.gov.pl/ﬁles/0/1790342/ProgramKDPnaRad-

Ministrw.p

334

kreślić, że w Polska drużynowo, a także nasi zawod-

nicy indywidualnie odnoszą w tej dziedzinie wiele

sukcesów.

Bez wątpienia ranga powyższych zawodów zgro-

madzi komplet widzów na Stadionie Narodowym

w Warszawie z całego świata, pomoże w reanimacji

żużla w Warszawie, a przede wszystkim pozwoli na

dodatkową promocję tej dyscypliny w Polsce.

1.

Czy podjęte zostały działania przez Panią Mini-

ster w sprawie organizacji grand prix lub Drużynowe-

go Pucharu Świata na Żużlu w Warszawie lub na in-

nym stadionie powstałym z myślą o Euro 2012?

2.

Jak ministerstwo sportu zamierza wspierać

starania umożliwiające organizację grand prix lub

Drużynowego Pucharu Świata na Żużlu w Warsza-

wie lub na innym stadionie powstałym z myślą

Z poważaniem

Poseł Jan Dziedziczak

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

(nr 6481)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Wojska Lądowe dys-

ponują dwoma typami artylerii samobieżnej, tj. wo-

zami typu Goździk (postsowiecki kaliber 122) oraz

Dana (kaliber 152 mm).

Pierwszy jest konstrukcją

z przełomu lat 60. i 70., drugi z końca lat 70.

Z powo-

dów operacyjnych, jak i kosztów utrzymania podczas

pokoju jest to sytuacja naganna – nawet najbogatsze

armie ujednolicają podstawowy sprzęt.

Polska armia,

nienależąca do bogatych, dubluje typy uzbrojenia,

ponosząc zwiększone koszty części zamiennych, amu-

nicji, logistyczne związane z transportem, wyszkole-

nia żołnierzy itd.

Od lat realizowany jest program haubicy kalibru

155 mm KRAB.

Realizacja tego programu jest jed-

nym z przykładów na to, jak nie należy rządzić tą

sferą: zmiany koncepcji przez armię, zawieszenia

programu z przyczyn ﬁnansowych,brakjasnejwizji

i wieloletniego kontraktu pozwalającego na sukce-

sywne przezbrojenie jednostek artylerii.

Posłowie wielokrotnie pytali resort obrony w tej

sprawie.

Między innymi w 2007 r. sekretarz stanu

w MON informował w odpowiedzi na interpelację

nr 2625, że cyt.: planuje się zakupienie w latach 2010–

–2012 łącznie dziewięciu egzemplarzy haubic KRAB,

tj. po trzy rocznie.

1.

Czy resort obrony dokonywał oceny negatyw-

nych skutków posiadania dwóch typów artylerii sa-

mobieżnej, tj. zwiększonych kosztów i obniżonych

parametrów bojowych wojsk lądowych?

Jeśli tak, to

proszę o przedstawienie tej oceny.

2.

Jaki jest stan realizacji programu KRAB w po-

łowie 2012 r. i zamierzenia na najbliższe lata?

Czy za-

mierzenia, o których mówiono w odpowiedzi na inter-

pelację nr 2625 w 2007 r., zostały zrealizowane?

3.

Dlaczego w warunkach kryzysu gospodarczego

resort podejmuje decyzje o zakupie sprzętu za grani-

cą, np. podpisana ostatnio umowa na 5 samolotów

typu CASA, jednocześnie opieszale realizując zamó-

wienia w kraju?

4.

Czy i kiedy zostanie dokonane przezbrojenie

artylerii samobieżnej na ujednolicony typ sprzętu,

czyli haubicę 155 mm KRAB?

Z poważaniem

Poseł Paweł Szałamacha

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6482)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas jednego z dy-

żurów poselskich otrzymałam niepokojące informa-

cje na temat niejasności podatkowych na rynku dys-

trybucji stali.

Z napływających informacji wynika, że

oszustwa podatkowe dotyczą podatku VAT zwłaszcza

w sektorze stalowych prętów zbrojeniowych.

Oszustwa te mają polegać na nieodprowadzaniu

od transakcji sprzedaży krajowej do hurtowników

i dystrybutorów stalowych prętów zbrojeniowych,

przedsiębiorców spowodowane zalewającą polski ry-

nek tanią nieopodatkowaną stalą.

Mowa jest tu o pol-

siące osób, których miejsca pracy są zagrożone.

Według informacji przekazanych przez Hutniczą

335

Osoby zgłaszające problem podkreślały również,

że oszukańczy proceder jest na tyle powszechny, że

budżetowych w trudnych dla ﬁnansówpublicznych

czasach i do ubożenia polskiej gospodarki, ale nega-

tywnie wpływa na wizerunek Rzeczypospolitej Pol-

skiej i organów jej administracji.

przedstawicieli przemysłu hutniczego dnia 27 kwiet-

nia 2012 r. miało miejsce spotkanie wiceministra ﬁ-

nansów z Hutniczą Izbą Przemysłowo-Handlową re-

prezentującą przedsiębiorców odpowiedzialnych za

tej organizacji do pana wiceministra, przedstawiają-

cym dokładnie sposób działania procederu, jego skut-

ki oraz proponowane kroki zwalczania unikania opo-

datkowania podatkiem VAT.

Na spotkaniu został przedstawiony mechanizm

zapowiedział sformowanie specjalnej grupy zadanio-

wej, której zadaniem ma być ograniczenie i całkowi-

te usunięcie zjawiska uchylania się od opodatkowa-

nia na rynku dystrybucji prętów stalowych.

Przedstawiając powyższą analizę problemu, pra-

gnę zadać Panu Ministrowi następujące pytania:

1.

Czy do Pana Ministra docierają z innych źródeł

opisane przeze mnie problemy?

2.

Na jakim etapie jest formowanie grupy zada-

niowej, o której informował przedstawicieli hutników

wiceminister ﬁnansów?

Jakie działania grupa już

podjęła?

3.

Czy zostały zaplanowane/podjęte inne (jakie?)

działania mające na celu ochronę ﬁnansównaszego

kraju i uczciwych przedsiębiorców?

Z poważaniem

Poseł Izabela Leszczyna

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6483)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zapisu w Regulaminie zakupów

PGE Dystrybucja SA

Szanowny Panie Ministrze!

Regulamin zakupów

PGE Dystrybucja SA jest załącznikiem nr l do zarzą-

dzenia nr 31/11 wiceprezesa Zarządu ds. Rozwoju

PGE Dystrybucja SA z dnia 27 grudnia 2011 r.

Zawie-

ra on w § 27 pkt 2: Wykluczenie wykonawcy zapis:

W postępowaniu o udzielenie zamówienia niepublicz-

nego komisja przetargowa może zdecydować o wyklu-

czeniu z postępowania o udzielenie zamówienia

niepublicznego wykonawców, którzy znajdują się

w sporze z PGE Dystrybucja SA lub spółką GK PGE,

w szczególności jeżeli spór dotyczy dostaw, usług lub

robót budowlanych wykonywanych przez danego

wykonawcę na rzecz PGE Dystrybucja SA lub spół-

ki GK PGE.

Przepis ten powoduje, że wykonawcy boją się do-

chodzić swoich racji, gdyż utrata możliwości ubiega-

nia się o zlecenie przeważa nad możliwością uznania

roszczenia przez PGE Dystrybucja SA i spółki GK

PGE.

Paragraf ten zakłada, że w każdym sporze ra-

cja leży po stronie spółek PGE.

Czy przewiduje się wprowadzenie zmian w wyżej

wymienionym punkcie regulaminu lub całkowite

jego uchylenie w najbliższym czasie?

Czy istnieją podstawy prawne pozwalające na

wprowadzanie dyskryminujących zapisów do regu-

laminów spółek z udziałem Skarbu Państwa?

Z poważaniem

Poseł Artur Gierada

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

(nr 6484)

do ministra skarbu państwa

Busko-Zdrój SA

soce niepokojące informacje dotyczące zamiarów pry-

watyzacji Uzdrowiska Busko-Zdrój SA i w pełni po-

pierając zgodną postawę społeczeństwa zdecydowa-

nie sprzeciwiającą się takim planom ministerstwa

1) Czy zamierza Pan wprowadzić rozporządzenie

w sprawie wykazu zakładów lecznictwa uzdrowisko-

zacji zgodnie z projektem z dnia 13 czerwca 2012 r.

ograniczającym ten wykaz jedynie do Uzdrowiska

Krynica-Zdrój Żegiestów SA z siedzibą w Krynicy-

-Zdroju?

2) Czy Ministerstwo Skarbu Państwa przygoto-

wując wymieniony wyżej projekt rozporządzenia,

ograniczający wykaz zakładów lecznictwa uzdrowi-

skowego do jednej pozycji, eliminując z tego wykazu

m.in. Uzdrowisko Busko-Zdrój SA, uwzględniło kry-

wiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399, ze zm.)?

Proszę

336

o szczegółową informację w odniesieniu do każdego

z pięciu wymienionych w powołanym przepisie usta-

wy kryteriów, ze szczególnym uwzględnieniem obo-

wiązku zapewnienia wszystkim obywatelom przez

państwo równego i powszechnego dostępu do lecznic-

twa uzdrowiskowego.

3) W uzasadnieniu projektu rozporządzenia wska-

zuje się, że ograniczenie liczby spółek uzdrowisko-

wych wyłączonych z prywatyzacji jest zgodne z poli-

tyką rządu w sprawie przyśpieszenia prywatyzacji

spółek Skarbu Państwa, a jednocześnie nie ogranicza

możliwości zapewnienia leczenia uzdrowiskowego ze

środków publicznych.

Jakie gwarancje posiada mini-

sterstwo, że sprywatyzowanie Uzdrowiska Busko-

-Zdrój nie ograniczy powszechnego dostępu do uni-

kalnych zabiegów leczniczych bazujących na wodach

siarczkowych?

Jakie gwarancje posiada minister-

stwo, że nabywca tego przedsiębiorstwa, posiadają-

cego koncesję na wydobywanie unikatowych wód

siarczkowych, stanowiących dobro narodowe, nie bę-

dzie ograniczał możliwości korzystania z tych wód

innym sanatoriom, ograniczając w ten sposób kon-

kurencję?

Wreszcie należy zadać pytanie jakie mini-

sterstwo ma gwarancje, że sprywatyzowane Uzdro-

wisko Busko-Zdrój będzie skłonne do zawierania

umów na świadczenie usług opieki medycznej ﬁnan-

sowanych ze środków publicznych, skoro może dojść

do takiej sytuacji, że poprzez ograniczenie konkuren-

cji znacznie bardziej rentownym będzie dla jego wła-

ściciela świadczenie usług leczniczych dla ludzi za-

możnych?

4) Na jakiej podstawie, dokonując oceny skutków

proponowanej regulacji, ministerstwo stawia tezę, że

przyjęcie powyższego rozporządzenia i w konsekwen-

cji prywatyzacja uzdrowisk stwarza szansę na zwięk-

szenie miejsc pracy?

5) Jaki jest wynik konsultacji społecznych prze-

prowadzonych w związku z projektem rozporządze-

nia i czy zostanie on przez Pana Ministra uwzględ-

niony?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6485)

do ministra zdrowia

w sprawie braku insulin w kraju,

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji dociera-

jących do posłów od chorych na cukrzycę, a także

z mediów wynika, że od początku br. na terenie Ma-

łopolski brakuje w aptekach insuliny o nazwie Hu-

malog.

Z uwagi na ciężki charakter choroby zapas

kilkutygodniowy tego leku w domu chorego jest spra-

wą podstawową, gdyż po 2 dniach nieprzyjmowania

leku chory zapada w śpiączkę, z której już może się

nie wybudzić.

Równocześnie aptekarze przyznają, że

od pewnego czasu mają problemy z dostawami insu-

liny Humalog.

W gazecie „Dziennik Polski” z dnia

5 lipca br. farmaceutka stwierdza: W hurtowniach

jest tylko jej określona ilość.

Nie ma więc szans, aby

starczyło dla wszystkich.

W artykule tym wicepre-

zes małopolskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej

w Krakowie wprost stwierdził, iż: Sytuacja wymaga

natychmiastowego działania.

Insuliny od dłuższego

czasu nie ma w większości aptek, a w hurtowniach

jej dostawy są bardzo nieregularne.

Jeśli do tego doda

się skargi chorych na cukrzycę, iż ich życie jest ciągłą

udręką i niepewnością, to wniosek się nasuwa, iż spra-

wa wymaga natychmiastowych działań Ministerstwa

Zdrowia oraz jednostek z nim współpracujących i mu

podległych.

Należy dodać, że interpelację przygotowano na

podstawie sytuacji panującej w Małopolsce, ale

prawdopodobnie w całej Polsce są problemy z dostę-

pem do wymienionej insuliny.

Podając powyższe, uprzejmie proszę o odpowiedź

na pytania:

1.

Jakie są przyczyny niedostępności dla chorych

insulin, w szczególności Humalogu?

2.

Czy w ministerstwie istnieje system wczesnego

ostrzegania o brakach szczególnie ważnych leków

(w tym insulin), których brak zagraża życiu chorych?

3.

Jakie działania podejmuje Ministerstwo Zdro-

wia, by przedstawiony problem został ostatecznie

rozwiązany?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Balt

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6486)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przetrzymywania oskarżonych

w aresztach tymczasowych

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracamy się do

nych w aresztach tymczasowych.

Stan faktyczny: Zgodnie z art. 263 § l, 2, 3 i 4

nia karnego (Dz. U. 1997.89.555) sąd, stosując tym-

czasowe aresztowanie, oznacza jego termin na okres

postępowania przygotowawczego w powyższym ter-

337

minie, na wniosek prokuratora sąd pierwszej in-

stancji właściwy do rozpoznania sprawy, gdy zacho-

dzi tego potrzeba, może przedłużyć tymczasowe

kroczyć 12 miesięcy.

Łączny okres stosowania tymczasowego areszto-

wania do chwili wydania pierwszego wyroku przez

Przedłużenia stosowania tymczasowego aresz-

towania na okres oznaczony, przekraczający termi-

ny wymienione powyżej, może dokonać sąd apelacyjny,

powaniu przygotowawczym na wniosek właściwego

prokuratora bezpośrednio przełożonego wobec pro-

kuratora prowadzącego lub nadzorującego śledztwo

wieszeniem postępowania karnego, czynnościami

mości oskarżonego, wykonywaniem czynności dowo-

1.

Ile osób przebywało w aresztach tymczasowych

w Polsce w 2012 r.?

2.

Ile osób zatrzymanych w aresztach tymczaso-

wych w Polsce przebywało w nich dłużej niż 3 mie-

siące w 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

(nr 6487)

do ministra środowiska

w sprawie utrudnień administracyjnych

do wydobycia tego surowca w Polsce

cyjnych i podatkowych dla inwestorów z branży

mienia społeczeństwa odnośnie wydobycia tego su-

rowca w Polsce.

Stan faktyczny: W dniu 20 czerwca w Warszawie

odbył się polsko-amerykański szczyt gospodarczy.

Jed-

nym z istotniejszych wśród poruszanych na nim za-

gadnień był temat wydobycia gazu łupkowego w Pol-

sce, a także na jakiego rodzaju utrudnienia natraﬁą

inwestorzy działający w owej branży.

Poza przeszko-

dami o charakterze administracyjnym zwrócono

uwagę na liczne problemy komunikacyjne oraz dez-

informację, jaka panuje w sferze publicznej.

Procedura licencyjna została opisana jako długa

i karkołomna, zwracano uwagę na konieczność po-

prawy niektórych rozwiązań w niej zawartych.

Du-

żym utrudnieniem jest wymóg wprowadzania zmian

w licencji, gdy przedsiębiorstwo chce dokonać głęb-

szych odwiertów.

Choć wiele z obecnych przeszkód

wynika raczej z tego, że znajdujemy się na początko-

wym etapie wydobycia gazu łupkowego w Polsce, to

jednak owe przeszkody przyczyniają się do złej opinii

o polskiej biurokracji wśród zagranicznych inwesto-

rów.

Wyrażono nadzieję zapewnienia stabilności

w sferze podatków, co jest bardzo pożądane przy in-

westycjach tego typu.

Zwrócono również uwagę na konieczność uświa-

domienia społeczeństwa odnośnie wydobycia gazu

łupkowego, a szczególnie odnośnie jego nieszkodliwo-

ści i szansy, jaką stwarza dla polskiej gospodarki.

1.

Czy będą podjęte kroki mające na celu dostoso-

wanie norm proceduralnych w postępowaniu admi-

nistracyjnym, a w szczególności tych dotyczących

procedury licencyjnej, aby były bardziej przyjazne

dla przedsiębiorstw zajmujących się wydobyciem

gazu łupkowego w Polsce?

2.

Czy są planowane działania w kwestii uświa-

domienia społeczeństwa w zagadnieniu wydobycia

gazu łupkowego w Polsce, jego znaczenia dla gospo-

darki oraz rozwiania wątpliwości odnośnie szkodli-

wości wydobycia tego surowca?

3.

Czy jest możliwe zapewnienie realizacji postu-

latu stabilności podatkowej, czy na inwestorów z owej

branży będą w najbliższej przyszłości nakładane do-

datkowe podatki?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 6488)

do ministra edukacji narodowej

w kwestii dotyczącej reformy szkolnictwa publiczne-

go, w wyniku której utworzono gimnazja.

338

Obecna sytuacja: Gimnazja miały powstać w celu

wyrównywania szans edukacyjnych dzieci z zanie-

dbanych środowisk.

Zapewniano o lepszej kadrze na-

uczycielskiej, nowych szkołach i klasach wyposażo-

nych w lepszy sprzęt i pomoce naukowe.

Niestety gimnazja od początku swojego istnienia

borykały się z wieloma problemami nie tylko natury

edukacyjnej, ale również wychowawczej.

Według statystyk już od 2002 r. wyniki w gmi-

nach wiejskich i wiejsko-miejskich systematycznie

spadają, co oznacza, że traﬁatamnajsłabszamło-

dzież, która pozostaje ciągle bez większych szans na

obiecane „wyrównanie poziomu edukacyjnego”.

Ponadto idea skupienia uczniów wywodzących się

z kilku różnych szkół podstawowych w wieku od 13.

do 15. roku życia w jednej placówce, na krótki okres

zaledwie trzech lat nie sprawdziła się w praktyce.

Spowodowało to nie tylko wzrost przejawów agresji

u młodzieży, ale również wbrew przewidywaniom sil-

niejsze zaznaczenie nierówności społecznych.

Czy przewidywana jest kolejna reforma obecnego

systemu szkolnictwa?

Jeżeli tak, to czy planowany jest powrót do syste-

mu 8+4, czy też rozpatrywany jest inny podział na

szkoły podstawowe i ponadpodstawowe?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 6489)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w złym stanie technicznym

rowania przedwojennych kamienic będących w złym

stanie technicznym.

Stan faktyczny: Na terenie całej Polski znajduje

się wiele kamienic wzniesionych przed II wojną świa-

tową w bardzo złym stanie technicznym.

Część z tych

kamienic oddana jest do użytku mieszkalnego, pozo-

stałe są niezagospodarowane.

Duża część kamienic zamieszkałych jak i pusto-

stanów wymaga natychmiastowego i kapitalnego re-

montu.

Renowacja tych kamienic niesie ze sobą po-

trzebę nakładu znacznych środków ﬁnansowych.

Należy zaznaczyć, że w zbiorze zasobu starego

budownictwa znajdują się obiekty należące do Skar-

bu Państwa.

Budynki wzniesione w początkach

XX w. posiadają wartość historyczną i są zasobem

dziedzictwa narodowego.

Kamienice te cechują się

niepowtarzalną architekturą.

Odrestaurowane i zagospodarowane kamieni-

ce cieszyłyby się dużym zainteresowaniem inwe-

stycyjnym ze względu na walory reprezentacyjne.

Zaniedbane obiekty stanowią zagrożenie katastrofy

budowlanej i ulegają dalszej degradacji.

— Czy planowane są szeroko zakrojone badania

inwentaryzacyjne starej zabudowy mieszkaniowej

w Polsce w celu określenia skali niezbędnych nakła-

dów ﬁnansowych na renowację i odrestaurowanie

tych budynków?

— Jakie planowane są działania przez minister -

stwo w celu wygospodarowania środków ﬁnansowych

na remonty starej zabudowy wymagającej natych-

miastowej renowacji?

— Czy planowane jest stworzenie stałego central -

nego funduszu remontowego gromadzącego środki

z budżetu państwa na odbudowę starych kamienic?

Z poważaniem

Poseł Artur Dębski

(nr 6490)

do ministra transportu,

w sprawie działalności gmin

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracamy się do

twa mieszkaniowego w Polsce.

Stan faktyczny: Po 1989 r. nie ma w Polsce spój-

nej polityki mieszkaniowej.

Brak strategii rozwoju

mieszkalnictwa spowodował, że gminy bardzo sła-

bo realizują przedsięwzięcia inwestycyjno-budowla-

ne w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.

Po-

nadto gminy głównie z powodu ograniczeń budżeto-

wych bardzo słabo angażują się w przygotowanie

terenów pod budownictwo mieszkaniowe.

W 2007 r.

została przeprowadzona kontrola przez NIK, która

wykazała, że jedynie połowa spośród 36 badanych

gmin realizowała inwestycje mieszkaniowe.

Przy-

czyny takiej sytuacji można doszukać się w prefero-

waniu przez gminy inwestycji, do których dostają

one doﬁnansowanieześrodkówUE.

Należy pamiętać, że wzrost budownictwa miesz-

kaniowego pobudza rozwój innych gałęzi gospodarki.

339

Budownictwo może być czynnikiem pobudzającym

zarówno społeczny jak i gospodarczy rozwój kraju.

— Jakie działania planuje podjąć Ministerstwo

w celu zwiększenia aktywności gmin w kwestii roz-

woju budownictwa mieszkaniowego?

— Czy planowane jest stworzenie spójnej polityki

mieszkaniowej dla gmin w Polsce?

Z poważaniem

Posłowie Artur Dębski

i Paweł Sajak

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

(nr 6491)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie przesłanek celowościowych

i ﬁnansowych likwidowania komisariatów

Policji w gminach woj. świętokrzyskiego

cych bezpieczeństwo obywatelom, a tym samym

o rezygnację z zamiaru likwidacji komisariatów Po-

licji w niektórych gminach woj. świętokrzyskiego.

Uzasadnienie: W ostatnim czasie docierają do mnie

informacje o planach likwidowania komisariatów Po-

licji w gminach woj. świętokrzyskiego, tak aby fak-

tycznie pozostawić tylko w powiatach ziemskich ko-

mendanturę powiatową Policji.

Mocno zaniepokojone

tymi planami są samorządy poszczególnych gmin.

Protesty złożyły m.in. samorząd gminy Bliżyn w po-

wiecie skarżyskim, samorząd gminy Nagłowice w po-

wiecie jędrzejowskim, samorząd gminy Bałtów w po-

wiecie ostrowieckim, samorząd gminy Klimontów

w powiecie sandomierskim, samorząd gminy Szydłów

w powiecie staszowskim, a także samorząd powiatu

staszowskiego wobec planu likwidacji posterunków

gminnych w aż trzech gminach tegoż powiatu.

W protestach tych podnoszone są przede wszyst-

kim obawy przed wzrostem poziomu przestępczości

w skutek likwidacji komisariatów oraz wydłużenia

czasu interwencji jednostek Policji, które będą mu-

siały dojeżdżać do gminy z dalszych posterunków.

Stawiane są także zarzuty związane z wydatkami,

jakie gminy czyniły w ostatnich latach remontując

czy uposażając posterunki Policji, które teraz prze-

znacza się do likwidacji.

Jako parlamentarzysta Prawa i Sprawiedliwo-

ści i członek Komisji Finansów Publicznych dosko-

nale zdaję sobie sprawę ze spustoszeń w ﬁnansach

Policji.

Faktem jest, że trzeba szukać oszczędności,

bo zieloną wyspą to jesteśmy tylko w streﬁepropa-

gandy rządu, ale już nie w realnej streﬁeﬁnansów

publicznych.

Jednakże w sytuacji gdy jest się biednym, należy

robić tylko i wyłącznie mądre oszczędności.

Należy

dokładnie oglądać każdą złotówkę i mocno zastana-

wiać się nad tym, że coś, co przyniesie nam w pierw-

szym czasie duże oszczędności, myślę tu o kosztach

związanych z utrzymywaniem poszczególnych poste-

runków Policji, rychło odbije się ﬁnansowączkawką

w rezultacie choćby zwiększonych wydatków na ben-

zynę czy w straconym efektywnie czasie pracy poli-

cjantów.

Na gorszą jakość pracy Policji niewątpliwie

też wpłynie zmniejszenie rozpoznawalności w lokal-

nych społecznościach.

Uprzejmie proszę o odpowiedź Pana Ministra na

1.

Czy rząd nakładając obowiązek szukania

oszczędności w Policji, nie pomyślał, aby oszczędno-

ści zacząć od likwidowania akcji piarowo-propagan-

dowych Policji, których całe wyliczenia możemy zna-

leźć na stronach internetowych Policji, a które to są

przede wszystkim dobrym źródłem zarobku dla róż-

norakich agencji, natomiast nie przekładają się na

wymierną poprawę bezpieczeństwa obywateli?

2.

Czy w związku z likwidowaniem posterunków

w poszczególnych gminach planowane są kompen-

saty poprzez zwiększenie uprawnień straży gmin-

nych, co oznaczać będzie kolejne przesunięcie zadań

na samorządy, w tym przypadku w zakresie bezpie-

czeństwa?

3.

Jakie z tego tytułu dodatkowe koszty poniosą

gminy i czy otrzymają na ten cel dotacje od rządu?

4.

Czy Policja planuje zwrócić nakłady poczynione

na nią dobrowolnie z ﬁnansówgmin,wktórychbędą

likwidowane posterunki Policji?

5.

Czy można być pewnym, że jeżeli jakaś gmina

mimo wszystko będzie łożyła dobrowolnie na sprzęt

Policji, ta za jakiś czas odwdzięczy się tym, że zlikwi-

duje w danej gminie posterunek?

5.

Jakie konkretnie przesłanki celowościowe i eko-

nomiczne brane są pod uwagę przy likwidowaniu ko-

misariatów Policji?

6.

Jakie przesłanki przemawiają za projektem

podniesienia granicznej kwoty kwaliﬁkującej kra-

dzież rzeczy ruchomej jako wykroczenie z 250 zł aż

do 1 tys. zł?

Czy aby plany te nie są praktycznym

uzupełnieniem ekonomicznych pomysłów na likwi-

dację komisariatów Policji i sposobem na ogromne

podniesienie skuteczności Policji w papierowych sta-

tystykach, mimo faktycznego ograniczenia jej dzia-

łalności, spowodowanego likwidacją komisariatów?

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

340

Interpelacja

(nr 6492)

do ministra skarbu państwa

oraz niewywiązywania się przez spółkę

Hasłem drugiej, zwycięskiej dla Platformy Oby-

watelskiej kampanii wyborczej w roku 2011 było

„Polska w budowie”.

Obecnie, gdy słyszymy o proble-

mach przedsiębiorstw zaangażowanych w praktycz-

ną realizację tego hasła, to jest zaangażowanych

w budowę stale przez Platformę obiecywanych dróg

i autostrad, dosięgamy więc prawdziwego oblicza tego

hasła, które brzmi raczej „Polska w bankructwie”

i „Polska w upadku”.

Szczególnie wpisuje się w ten obraz sytuacja jed-

nego z największych producentów surowców do bu-

dowy dróg – Kieleckich Kopalń Surowców Mineral-

nych.

To ﬁrma,któraroktemuzostałasprzedana

przez Skarb Państwa innej, „sławnej” obecnie ﬁrmie

– Dolnośląskim Surowcom Skalnym SA.

Okazuje się,

że w obecnej Polsce najbardziej zagrożone upadkiem

są przedsiębiorstwa, które realizują i wykonują sztan-

darowe hasło partii znajdującej się u władzy.

Historia

świata nie zna chyba innych takich przypadków.

Ale

tak właśnie jest.

Kieleckie Kopalnie Surowców Mi-

neralnych – przedsiębiorstwo bez którego nie można

mówić o budowie dróg – znajduje się na skraju ban-

kructwa.

Na moją interpelację w sprawie Kieleckich Ko-

palń Surowców Mineralnych zgłoszoną w dniu 11 kwiet-

nia 2012 r. otrzymałam odpowiedź w dniu 11 maja

2012 r. od ministra skarbu państwa.

Z odpowiedzi

tej wartymi wynotowania są następujące rzeczy

i myśli:

— Ministerstwo Skarbu Państwa nie wie, komu

dokładnie zostały sprzedane KKSM, bo w odpowiedzi

na interpelacje pan minister cały czas pisze o sytuacji

ﬁnansowejspółkiDolnośląskieSurowceMineralne

SA, podczas gdy KKSM zostało sprzedane spółce Su-

rowce Skalne Wschód sp. z o.o. Pan minister nie od-

niósł się w ogóle do mojego pytania, dlaczego zgodzo-

no się, aby Dolnośląskie Surowce Mineralne w toku

procesu sprzedaży KKSM zostały zastąpione przez

spółkę od siebie zależną, tj. Surowce Mineralne

Wschód,

— dla Ministerstwa Skarbu Państwa wyznaczni -

kiem dobrej sytuacji ﬁnansowejbyłailośćkontrak-

tów, czyli zobowiązań jakie na siebie przyjmowały

DSS.

Wynika, że im większa ilość tych zobowiązań,

tym samym znak, że spółka lepsza.

Nie zostało na-

tomiast sprawdzone, czy DSS albo Surowce Mineral-

ne Wschód podwyższały przed przejęciem KKSM

swój kapitał zakładowy, co powinno mieć przecież

decydujące znaczenie,

— zabezpieczeniem całej transakcji miała być zgo -

da Surowców Mineralnych Wschód oraz poręczyciela

pkt 5 K.p.c. do kwoty 80 000 000 zł, podczas gdy cena

sprzedaży KKSM wynosiła 108 000 000 zł.

Można

zatem zapytać, czy brakujące 28 milionów to była

jakaś promocja ze strony Skarbu Państwa,

— interesy pracownicze miały zostać zabezpieczo -

ne w ten sposób, że w przypadku niezachowania

przez nabywcę KKSM zatrudnienia na poziomie licz-

by etatów z dnia przeniesienia akcji, nabywca miał

płacić kary pieniężne.

Należy się tu zastanowić nad

skutecznością tego środka, który okazuje się całko-

wicie bezskuteczny w momencie ogłoszenia upadłości

przez nabywcę przedsiębiorstwa.

Wtedy przecież li-

kwidowane są miejsca pracy, a możliwość wyegze-

kwowania kar pieniężnych staje się mrzonką.

Spółka DSS jest nie tylko bohaterem podejrzanej

sytuacji z Kieleckimi Kopalniami Surowców Mine-

ralnych.

Jest ona także spółką, która nie wypłacała

pracownikom oraz podwykonawcom wynagrodzenia

dzielę oraz święta, o co teraz pracownicy ci wysuwa-

ją roszczenie o zapłatę do Generalnej Dyrekcji Dróg

pracę (wykonanie dróg) Dolnośląskim Surowcom

Skalnym.

W tym przypadku należy się zastanowić,

czy znów nie mamy do czynienia z sytuacją dziwną,

kiedy to Skarb Państwa za tę samą pracę będzie mu-

siał płacić dwukrotnie.

Raz, głównemu wykonawcy

– gdzie te pieniądze zostały już zapłacone.

Dwa – pod-

wykonawcom, którzy nie otrzymali pieniędzy od głów-

nego wykonawcy.

Z punktu widzenia zasad współżycia

społecznego jest to słuszne – pracującym za rzetelnie

wykonaną pracę należy się zapłata.

Z punktu widze-

nia interesów Skarbu Państwa jest to jednak nieeko-

nomiczne.

Nie można dwa razy płacić za tę samą pra-

cę!

Chyba że, i to będzie moje przypuszczenie, suma

zapłacona Dolnośląskim Surowcom Skalnym nie od-

powiadała realnym kosztom poniesionym przez pod-

wykonawców i już w momencie podpisywania tego

kontraktu wiadomym było, że nie wszyscy zostaną

opłaceni przez DSS?

sprawdza kapitał zakładowy podmiotów, którym są

sprzedawane spółki należące do Skarbu Państwa?

Czy może kieruje się tylko przesłankami ilości przyj-

mowanych przez te podmioty zobowiązań, traktując

je jako wyznacznik sytuacji ekonomicznej spółki?

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa wie, komu

zostały sprzedane Kieleckie Kopalnie Surowców Mi-

neralnych?

3.

Jak wygląda praktyka zabezpieczenia egzekucji

świadczeń za umowy sprzedaży spółek Skarbu Pań-

stwa?

Jak częstym przypadkiem są sytuacje, gdy

341

udzielone zabezpieczenie nie pokrywa w całości sumy

transakcji?

4.

Jak częstą praktyką jest umieszczenie w umo-

wie prywatyzacyjnej kar pieniężnych za nieutrzyma-

nie etatów w sprzedawanej spółce, czy nie ma proble-

mów z egzekwowaniem tych kar w przypadku nie

utrzymywania etatów?

5.

W jakim trybie i kto jest uprawniony do prze-

prowadzenia egzekucji?

6.

W jaki sposób i kiedy załoga KKSM otrzyma

wynagrodzenie za rzetelnie wykonaną pracę; jakie

działania w tym celu podjął Pan Minister?

(nr 6493)

do ministra transportu,

łecznych i ekonomicznych uzyskanych w wyniku

przeprowadzonej prywatyzacji Kieleckich Kopalni

Surowców Mineralnych SA.

Uzasadnienie: Hasłem drugiej zwycięskiej dla

Platformy Obywatelskiej kampanii wyborczej w roku

2011 było: Polska w budowie.

Obecnie gdy słyszymy

o problemach przedsiębiorstw zaangażowanych w prak-

tyczną realizację tego hasła, tj. zaangażowanych

hasła, które brzmi raczej: Polska w bankructwie

i Polska w upadku.

nych.

To ﬁrma,któraroktemuzostałasprzedana

przez Skarb Państwa innej „sławnej” obecnie ﬁrmie

neralnych, przedsiębiorstwo bez którego nie można

mówić o budowie dróg, znajduje się na skraju ban-

kructwa.

Surowców Mineralnych zgłoszoną w dniu 11 kwietnia

od ministra skarbu państwa pana Mikołaja Budza-

nowskiego.

Z odpowiedzi tej wartymi wynotowania

Ministerstwo Skarbu Państwa nie wie, komu do-

kładnie zostały sprzedane KKSM, bo w odpowiedzi

na interpelację pan minister cały czas pisze o sytu-

acji ﬁnansowejspółkiDolnośląskieSurowceMine-

ralne SA, podczas gdy KKSM zostały sprzedane

spółce Surowce Skalne Wschód sp. z o.o. Pan mini-

ster nie odniósł się w ogóle do mojego pytania, dla-

czego zgodzono się, aby Dolnośląskie Surowce Mi-

neralne w toku procesu sprzedaży KKSM zostały

ce Mineralne Wschód.

Dla Ministerstwa Skarbu Państwa wyznaczni-

kiem dobrej sytuacji ﬁnansowejbyłailośćkontrak-

decydujące znaczenie.

Zabezpieczeniem całej transakcji miała być zgoda

Surowców Mineralnych Wschód oraz poręczyciela

Interesy pracownicze miały zostać zabezpieczone

tów z dnia przeniesienia akcji nabywca miał płacić

tecznością tego środka, który okazuje się całkowicie

bezskuteczny w momencie ogłoszenia upadłości przez

wane są miejsca pracy, a możliwość wyegzekwowania

kar pieniężnych staje się mrzonką.

342

siał płacić dwukrotnie.

Raz głównemu wykonawcy,

konawcom, którzy nie otrzymali pieniędzy od głów-

widzenia interesów Skarbu Państwa jest to jednak

samą pracę!

Chyba że, i to będzie moje przypuszcze-

nie, suma zapłacona Dolnośląskim Surowcom Skal-

nym nie odpowiadała realnym kosztom poniesionym

przez podwykonawców i już w momencie podpisywa-

1.

Jaka padła odpowiedź na pismo skierowane do

dyrektora Dyrekcji Generalnej Dróg Krajowych i Au-

płaconych przez DSS wynagrodzeń za pracę, doma-

gającego się zastępczego zapłacenia tych wynagro-

dzeń przez GDDKiA?

2.

Jaki był stosunek kontraktu na budowę dróg

podpisanego z DSS do realnych kosztów budowy tej

drogi, czy nie była to kwota zaniżona, już na samym

wstępie powodująca, że nie wszyscy podwykonawcy

otrzymają zapłatę za swoją pracę?

3.

Czy dochodziło już do sytuacji zastępczego wy-

płacania wynagrodzeń przez jednostki podległe Mi-

nisterstwu Infrastruktury za kontrakty zlecane

przez te jednostki?

(nr 6494)

do prezesa Rady Ministrów

polegającego na zablokowaniu

przez pracodawcę i powszechny sąd cywilny

możliwości prowadzenia legalnego strajku

w przedsiębiorstwie LOT AMS sp. z o.o.

Szanowny Panie Premierze!

Związek Zawodowy

Naziemnego Personelu Lotniczego w wyniku wszczę-

tego sporu zbiorowego w dniu 18 marca 2012 r. roz-

począł na terenie pracodawcy LOT AMS sp. z o.o.

strajk.

Ogłoszenie i przeprowadzenie strajku nastąpiło

z pełnym poszanowaniem obowiązujących w Polsce

przepisów ustawy o rozwiązywaniu sporów zbioro-

wych, tj. po przeprowadzeniu etapu rokowań, media-

cji, referendum strajkowego i udzieleniu pracodawcy

odpowiedniego terminu na przygotowanie się do

strajku.

Forma strajku była także przewidziana i do-

zwolona przez stosowne przepisy ww. ustawy.

Od początku akcji strajkowej pracodawca pró-

bował zastraszyć związek i pracowników, sugerując

nielegalność strajku i wskazując na konsekwencje,

jakie będą groziły organizatorom oraz uczestnikom

strajku.

Wkrótce potem pracodawca, widząc niepowo-

dzenie swoich działań, złożył w sądzie cywilnym

wniosek o zabezpieczenie roszczenia niepieniężne-

go, a sąd do tego wniosku się przychylił, zakazując

związkowi organizowania i prowadzenia strajku

w LOT AMS sp. z o.o.

Należy wskazać, że niespotykane jest w polskim

prawie i praktyce zastosowanie do oceny legalności

strajku sądu cywilnego oraz narzędzia prawnego, ja-

kim jest zabezpieczenie roszczenia.

Podkreślić na-

leży także to, że postanowienie sądu cywilnego

o zakazie prowadzenia strajku zostało przez ten sąd

wydane niezwykle szybko, co w warunkach opiesza-

łości wymiaru sprawiedliwości w Polsce budzi pyta-

nie o bezstronność władzy sądowniczej.

Pracodawca następnie – nie czekając na orzecze-

nie sądu w kwestii legalności strajku – zwolnił w try-

bie dyscyplinarnym wszystkich członków zarządów

organizacji związkowych prowadzących spór z pra-

codawcą, za powód podając zorganizowanie nielegal-

nego strajku i czynne uczestnictwo w tej akcji pro-

testacyjnej.

Sytuacja, jaka zaistniała w LOT AMS z o.o., jest

bezprecedensowa, gdyż dotyczy łamania podstawo-

wych praw pracowniczych i związkowych, przewi-

dzianych w Konstytucji RP i ustawach szczególnych,

a także stanowi przejaw stosowania działań odwe-

towych za korzystanie z praw przewidzianych w pol-

skim ustawodawstwie.

Tak bowiem należy ocenić działanie pracodawcy,

który nie czekając na rozstrzygnięcie sądowe w kwe-

343

stii legalności strajku, ignorując legalne i dozwolone

działania przedstawicieli związkowych oraz łamiąc

art. 32 ustawy o związkach zawodowych, mówiący

o szczególnej ochronie stosunku pracy działaczy

związkowych, zwolnił z pracy w trybie natychmiasto-

wym członków zarządów organizacji związkowych.

Wskazana sprawa stała się przykładem rażące-

go braku dobrej woli i złamania podstawowych

norm prawnych oraz zasad prowadzenia dialogu

społecznego.

Wzbudziła również poważne pytania dotyczące

funkcjonowania w Polsce państwa prawa, gdyż ar-

bitralne i niezwykle szybkie decyzje sądu cywilnego

zablokowały możliwość korzystania przez związek

z konstytucyjnego prawa prowadzenia sporu zbio-

rowego i organizowania strajków pracowniczych.

Wzbudza zaniepokojenie fakt, że w XXI wieku

w Polsce związki zawodowe są ograniczane w swych

prawach poprzez działania organów władzy państwo-

wej i władzy sądowniczej.

Należy zaznaczyć, iż – w związku z zaistniałą

sytuacją – przedstawiciele organizacji związkowych

w ww. przedsiębiorstwie zwrócili się do Międzynaro-

dowej Konfederacji Związków Zawodowych z prośbą

o interwencję w przedmiotowej sprawie.

Stosowna

i stanowcza reakcja tej organizacji została przekaza-

na Panu Premierowi pismem z dnia l maja 2012 r.

Z uwagi na wagę problemu, który nabrał wy-

dźwięku międzynarodowego, rzutującego na ocenę

przestrzegania w naszym kraju praw i swobód związ-

kowych, proszę o odpowiedź na pytanie, jakie sfor-

mułowała w przywołanym piśmie pani Sharan

Burrow, sekretarz generalna MKZZ, tj.: Czy – a jeśli

tak, to jakie – działania naprawcze, w tym środki

prawne niezbędne do uchylenia decyzji sądu cywil-

nego oraz przywrócenia pracowników zwolnionych

na podstawie proceduralnie i merytorycznie wadli-

wej decyzji zostały podjęte?

Jaki jest ich ostateczny

rezultat?

Co rząd zamierza uczynić, aby do tego rodzaju

sytuacji, rzutujących na ocenę naszego kraju na are-

nie międzynarodowej, nie dochodziło w przyszłości?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

(nr 6495)

do ministra transportu,

Centrum Automatycznego Nadzoru

nad Ruchem Drogowym

Transportu Drogowego oraz realizacji

zł) z tytułu dochodów w postaci mandatów karnych

Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego

ministra właściwego ds. transportu oraz głównego

inspektora transportu drogowego w oparciu o plan

uruchomienia w 2012 r. systemu automatycznego

nadzoru nad ruchem drogowym.

(nr 4097) przekazaną mi, w imieniu ministra ﬁnan-

sów, przez panią podsekretarz Hannę Majszczyk,

dotyczącą skali i wysokości dochodów Głównego In-

spektoratu Transportu Drogowego za okres styczeń

– marzec 2012 r. m.in. z tytułu mandatów karnych

zwracam się po upływie sześciu miesięcy realizacji

budżetu państwa do Pana Ministra o udzielenie odpo-

wiedzi następujące pytania:

1.

W jakiej wysokości – po upływie pierwszego pół-

rocza br. – uzyskano dochody z tytułu mandatów

karnych, tj. zaplanowanej w budżecie państwa kwo-

ty 1,2 mld zł dochodu Głównego Inspektoratu Trans-

portu Drogowego?

2.

Na jakim etapie na koniec czerwca br. znajduje

się utworzenie i funkcjonowanie Centrum Automa-

tycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym?

Czy

funkcjonuje w sposób niezawodny informatyczny

system przetwarzania danych ze zdjęć pozyskanych

z fotoradarów i obróbki tychże danych?

3.

Jaka na koniec czerwca 2012 r. była liczba czyn-

nych fotoradarów funkcjonujących w uruchamianym

automatycznym systemie nadzoru nad ruchem dro-

gowym?

Jaki jest średni okres wystawienia manda-

tu karnego w tym automatycznym systemie nadzo-

ru na ruchem drogowym z tytułu przekroczenia

prędkości?

Jaka jest na koniec pierwszej połowy

2012 r. ewentualna wielkość zaległości (w tysią-

cach) w stosunku do ujawnionych przekroczeń pręd-

kości na koniec czerwca br., danych pozyskanych

z fotoradarów?

4.

Czy ministerstwo transportu podtrzymuje kwo-

tę 1,2 mld zł, która została zaplanowana jako wpływy

głównego inspektora transportu drogowego z tytułu

nakładanych przez niego mandatów karnych?

344

5.

Jaką kwotą zamknęły się wydatki głównego

inspektora transportu drogowego na koniec czerwca

2012 r. w stosunku do kwoty przewidzianej w budże-

sie od stycznia do czerwca br. nowych pracowników

inspekcji w celu realizacji nowych zadań nałożonych

na ITD, w szczególności związanych z kontrolą sys-

temu elektronicznego poboru opłat viaTOLL oraz

Centrum Automatycznego Nadzoru na Ruchem Dro-

gowym?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6496)

do ministra zdrowia

w sprawie problemu płatności placówkom

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

opinię publiczną w województwie lubuskim obiegła

informacja o wstrzymaniu przez szpital wojewódzki

w Zielonej Górze planowych zabiegów.

Władze szpi-

tala tłumaczą swoją decyzję brakiem płatności przez

Lubuski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu

Zdrowia za tzw. nadwykonania.

Decyzja ta dotyczy

zabiegów wykonywanych m.in. na takich oddziałach,

jak chirurgia ogólna, neurochirurgia, laryngologia,

pulmonologia i ginekologia.

Sprawa dotyczy głównie

zabiegów wysokospecjalistycznych, których nie moż-

na wykonać w szpitalach powiatowych.

Według in-

formacji, jakie udostępniło kierownictwo placówki,

NFZ zalega jej za nadwykonania w 2011 r. kwotę

14 500 000 zł, zaś w trwającym 2012 r. już na kwotę

tala obawia się utraty płynności ﬁnansowejplacówki.

Od 7 lat bowiem szpital osiąga dodatni wynik ﬁnan-

sowy, zaś obecna sytuacja może spowodować ujemny

bilans jego ﬁnansów.

Może to zagrozić trwającym

w szpitalu zaawansowanym pracom remontowym,

które mają podnieść standard świadczonych usług.

Przykładem prowadzonych prac jest przebudowa

szpitalnego oddziału ratunkowego oraz budowa szpi-

talnego centrum urazowego.

Na dachu budynku po-

wstanie lądowisko dla śmigłowców.

Warto dodać, że

obecnie w Polsce funkcjonuje ich tylko 13.

Przerwa w wykonywaniu planowych zabiegów, na

które ze względu na ograniczone możliwości służby

zdrowia wielu pacjentów czekało w długich kolej-

kach, potrwa w niektórych przypadkach do końca

lipca, zaś w innych do końca sierpnia.

Na bieżąco

w szpitalu wykonywane są zabiegi i operacje nagłe,

kiedy zagrożone jest życia pacjentów.

Warto dodać,

że przedmiotowa placówka jest największym i najno-

wocześniejszym szpitalem w województwie lubuskim.

W usytuowanym na 12 ha kompleksie znajduje się

kładów diagnostycznych.

Rocznie w oddziale leczo-

biegów operacyjnych, udziela 118 829 specjalistycz-

nych porad.

Stąd też wstrzymanie w nim planowych

zabiegów poważnie komplikuje bezpieczeństwo zdro-

wotne mieszkańców regionu oraz powoduje uzasad-

nione rozgoryczenie.

W związku z powyższym uprzej-

są kłopoty Szpitala Wojewódzkiego SP ZOZ w Zielo-

nej Górze?

2.

Czy planowane jest podjęcie w Ministerstwie

Zdrowia działań zmierzających do uniknięcia opi-

sanej w tej interpelacji sytuacji, która spotyka każ-

dego roku wiele placówek służby zdrowia w naszym

kraju?

zesa Narodowego Funduszu Zdrowia planowane są

konkretne zmiany w polityce NFZ w sprawie płatno-

ści za nadwykonania?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Interpelacja

(nr 6497)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie projektu rozporządzenia

w sprawie wymagań kwaliﬁkacyjnych

do zajmowania określonych stanowisk

w bibliotekach

Szanowny Panie Ministrze!

Biblioteka to jedno

z najważniejszych ogniw systemu edukacji, jak i roz-

powszechniania kultury, a w pewnym momencie ży-

cia – można śmiało powiedzieć – kluczowe ogniwo.

Każdy z nas ma swoje biblioteczne wspomnienia, dla

wielu mała, wiejska czy osiedlowa biblioteka pełniła

w dzieciństwie i młodości rolę okna na świat, poma-

gała w samokształceniu, wypełniała wolny czas.

Pa-

miętamy też bibliotekarzy, którzy byli dla nas na-

uczycielami, wychowawcami i przewodnikami po

lekturze.

Mimo zmian, jakie zachodzą wokół nas, po-

stępu technologicznego książka wciąż jest ważna

i niezastąpiona.

Z tych to powodów żywo interesuję się biblioteka-

mi, utrzymuję też kontakt ze środowiskiem.

Cieszy

345

mnie szereg programów realizowanych przez MKiDN,

które wspierają, rozwijają i modernizują sieć biblio-

tek, ale też i z niepokojem obserwuję niektóre zjawi-

ska i procesy w tej dziedzinie sygnalizowane mi przez

ekspertów, z którymi współpracuję – bibliotekarzy

i bibliologów.

Po zapoznaniu się z projektem przedmiotowego

rozporządzenia, które – ni mniej ni więcej – prowadzi

do obniżenia rangi zawodu bibliotekarza i deprecjacji

bibliotek publicznych, które w małych miejscowo-

ściach są niejednokrotnie jednymi ośrodkami kultu-

ry, miejscami, gdzie dzieci i młodzież mogą zagospo-

darować czas wolny.

Co więcej, biblioteki nasze stają

się centrami kultury i informacji, otwartymi na nowe

media i nową postać książki, przyciągają coraz szer-

szą publiczność.

Wyzwania współczesności i nowo-

czesności wymagają jednak technologii i sprzętu, jak

również wykwaliﬁkowanejkadry,którąkształcąod

ponad pół wieku liczne i zasłużone instytuty biblio-

tekoznawstwa i informacji naukowej działające na

państwowych uniwersytetach.

W tej sytuacji wydaje się niezrozumiałe, a wręcz

szkodliwe dopuszczanie do pracy w bibliotekach osób

nieposiadających wyższego wykształcenia bibliote-

karskiego.

Co więcej, z projektu wynika, że nie bę-

dzie potrzebna nawet matura, bo jak inaczej rozu-

mieć sformułowanie: ukończenie szkół ponadgimna-

zjalnych, których ukończenie umożliwia uzyskanie

nego (§ 3, pkt 2)?

A powinno być wręcz przeciwnie,

trzeba podnosić poprzeczkę, z jednej strony motywu-

jąc już pracujących do podwyższania swoich kwaliﬁ-

kacji, a z drugiej otwierając się na rzesze absolwen-

tów bibliotekoznawstwa – młodych, pełnych inicjaty-

wy i nowych pomysłów, a przede wszystkim odpo-

wiednio przygotowanych do wykonywania tego od-

powiedzialnego zawodu.

Proszę zatem Pana Ministra o przyjrzenie się spra-

wie, otwarcie na opinie i głosy środowiska, które pra-

gnie chronić prestiż wyjątkowego zawodu i instytucji.

1.

Czy wśród podmiotów, które zostały zaproszone

do konsultacji projektu, są przedstawiciele środowisk

akademickich, naukowców i wykładowców z instytu-

tów informacji naukowej i bibliotekoznawstwa dzia-

łających na naszych uczelniach?

współpracuje z uczelniami kształcącymi biblioteka-

rzy w zakresie programów studiów, praktyk, realizo-

wanych projektów badawczych i edukacyjnych,

wreszcie zagadnień modernizacji polskiego systemu

bibliotecznego, a także zagospodarowania potencjału

środowiska i absolwentów?

3.

Czy ministerstwo zna sytuację absolwentów

bibliotekoznawstwa i informacji naukowej na ryn-

ku pracy?

Jeśli tak, to proszę o bliższe szczegóły

podejmowanych działań, przynajmniej w ostatnich

5 latach.

4.

Czy przedstawiony projekt został w jakiś spo-

sób skonsultowany lub zaopiniowany przez Mini-

sterstwo Edukacji Narodowej w odniesieniu cho-

ciażby do zadań edukacyjnych, jakie stoją przed

bibliotekami?

5.

Czy autorzy projektu zapoznali się w sposób

wyczerpujący z sytuacją polskich bibliotek publicz-

nych i z zadaniami, jakie przed nimi stoją w związku

z rozwojem nowych mediów?

Jeśli tak, to proszę

o ewentualne opinie i analizy.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Sztorc

Tarnów, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6498)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Spółka PKP Polskie

Linie Kolejowe będąca zarządcą linii kolejowych po-

informowała niedawno o planach przebudowy 235 prze-

jazdów kolejowych, realizowanych ze środków Pro-

w ramach projektu „Poprawa bezpieczeństwa i likwi-

dacja zagrożeń eksploatacyjnych na przejazdach ko-

lejowych”.

Projektem tym na terenie Wielkopolski

ma być objętych 10 przejazdów kolejowych: 3 przejaz-

dy na linii nr 14 pomiędzy Krotoszynem a Lesznem,

l przejazd na linii nr 281 pomiędzy Wrześnią a Gnie-

znem, l przejazd na linii nr 355 w okolicach Ostrowa

Wlkp., l przejazd na linii nr 356 w Golańczy, l prze-

jazd na linii nr 354 pomiędzy Rogoźnem a Chodzieżą

i 3 przejazdy na linii nr 131.

Biorąc pod uwagę długość czynnych linii kolejo-

wych na terenie Wielkopolski i związaną z tym dużą

liczbę realizowanych połączeń kolejowych należy za-

uważyć, że w Wielkopolsce objęto tym projektem zbyt

małą liczbę przejazdów – niecałe 5% wszystkich obiek-

tów ujętych w projekcie (w łódzkim jest ponad 20 prze-

jazdów, a w pomorskim ponad 25 przejazdów).

Mając powyższe na uwadze, bardzo proszę Pana

Ministra o odpowiedź i podanie kryteriów, na pod-

stawie których spółka PKP PLK dokonała wyboru

przejazdów kolejowych do przebudowy.

Proszę również o wyjaśnienie, dlaczego nie uję-

to w ww. projekcie przebudowy żadnego z przejaz-

dów kat. D znajdujących się na linii nr 353 na odcin-

ku Poznań Wschód – Gniezno, która jest dwutorową,

zelektryﬁkowanąliniąpierwszorzędnąodużymna-

tężeniu ruchu pasażerskiego.

Nawierzchnia kolejowa

na tym odcinku była wymieniana w roku 2006 (tor

346

nr 1) oraz w roku 2011 (tor nr 2), dzięki czemu pocią-

km/h.

Ze względu na korzystny proﬁlgeometryczny

linii (niewielka liczba łuków) bardzo dobry stan toru

kolejowego oraz duże natężenie ruchu kolejowego

uzasadnione jest zwiększenie prędkości do 140 km/h.

Koniecznym byłoby jednak podwyższenie kategorii

wszystkich przejazdów kat. D co najmniej do kat. C

oraz dostosowanie urządzeń sterowania ruchem ko-

lejowym i samoczynnych sygnalizacji przejazdowych

do prędkości 140 km/h.

Proszę jednocześnie o infor-

mację, kiedy spółka PKP PLK podwyższy prędkość

ze 120 do 140 km/h na linii 353 odcinek Poznań

Wschód – Gniezno.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 2 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6499)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie problemu z wdrożeniem

Szanowny Panie Ministrze!

Dyrektywa Rady

1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiająca

minimalne normy ochrony kur niosek wymusza na

producentach przejście na alternatywne systemy pro-

dukcji jaj lub wymianę klatek wykorzystywanych do

chowu pogłowia na niekonwencjonalne do 2012 r.

Nowe kraje członkowskie, w tym Polska, mają pro-

blemy wynikające z krótszego okresu przygotowaw-

czego do wdrożenia dyrektywy; główną przeszkodą

jest brak możliwości sﬁnansowaniawymianyklatek

w tak krótkim czasie.

Nasi producenci zainwestowali

w zakup klatek o kilkanaście lat później i kredyty za-

ciągnięte na ten cel muszą spłacać do 2018 r.

Według stanowiska Komisji Europejskiej opubli-

kowanego w formie komunikatu Komisji do Parla-

temów chowu kur niosek, w szczególności objętych

dyrektywą 1999/74/WE z dnia 23 marca 2009 r.

(CO-

M(2007)0865 wersja ostateczna/2): „[...] jak dotąd

w większości państw członkowskich producenci w bar-

dzo niewielkim zakresie wprowadzili ulepszone klatki

lub przestawili się na systemy alternatywne.”

Należy zauważyć, że powyższa dyrektywa nakła-

da na hodowców obowiązki dotyczące polepszenia

„komfortu” hodowli kur, co jest jak najbardziej uza-

sadnione, jednakże nie reguluje ona w żaden sposób

problemu uciążliwości zapachowych, które negatyw-

nie wpływają na komfort życia obywateli mieszkają-

cych w pobliżu kurników.

Potrzeba uregulowania powyższej kwestii wynika

m.in. z tego, że inspekcja ochrony środowiska otrzy-

muje coraz więcej skarg na uciążliwość zapachową

dużych ferm przemysłowych, których w ostatnich la-

tach przybywa m.in. na terenie północnego Mazow-

sza.

Wobec tego proszę Pana Ministra o ustosunko-

wanie się do następujących pytań:

1.

Jaki jest stan wdrożenia wyżej przytoczonej dy-

rektywy unijnej?

2.

Jakie służby państwowe odpowiadają za ten

proces i jakie posiadają możliwości kontrolne?

3.

Jakie sankcje grożą producentom, którzy nie

dostosują się do określonych w dyrektywie norm?

4.

Jak zmiany wynikające z implementacji dyrek-

tywy wpłyną na środowisko?

5.

Czy wobec faktu, że w chwili obecnej nie istnie-

ją w Polsce przepisy szczególne dotyczące położenia

ferm hodowlanych względem istniejącej zabudowy

mieszkalnej, ministerstwo planuje opracować takie

regulacje?

6.

Czy ministerstwo rolnictwa planuje wprowa-

dzić w życie przepisy wymuszające na przedsiębior-

stwach/rolnikach ograniczanie uciążliwości zapacho-

wych pojawiających się w sąsiedztwie ferm?

Z poważaniem

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 26 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6500)

do ministra transportu,

homologacji pojazdów

i części motoryzacyjnych

tującą dyrektywę unijną 2007/46/WE, ustanawiającą

czep oraz układów, części i oddzielnych zespołów tech-

nicznych przeznaczonych do tych pojazdów.

Proponowane zmiany zawarte w rozdziale 1a, od-

noszące się do kwestii homologacji, budzą wiele nie-

pokojów wśród przedsiębiorców niezależnej branży

motoryzacyjnej.

Obawiają się oni, że w oparciu o art. 70

ze.1, w którym zapisano, że: producent przedmiotów

wyposażenia lub części nieobjętych procedurą ho-

mologacji, mogących stwarzać zagrożenie dla bez-

pieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska za-

347

mieszczonych w wykazie części lub wyposażenia

46/WE, jest obowiązany uzyskać dla nich zezwole-

nie na dopuszczenie do obrotu, obowiązkiem homo-

logacji objęte zostaną, poza częściami istotnymi dla

bezpieczeństwa, również inne elementy o mniejszym

znaczeniu, takie jak przysłowiowe już spinki do ta-

picerki.

Zdaniem przedsiębiorców rozszerzenie wymogu

homologacji na elementy mniej istotne ze względu na

wadzi do zwiększenia kosztów produkcji, a co za tym

idzie zmniejszenia konkurencyjności polskich pro-

duktów względem produktów importowanych z in-

nych krajów UE.

Należy przy tym zaznaczyć, że dyrektywa 2007/

46/WE nakłada wymóg homologacji tych części lub

wyposażenia, które: mogą być zamontowane w po-

jazdach i które mogą znacznie zakłócić funkcjono-

wanie układów istotnych ze względu na bezpieczeń-

stwo lub ochronę środowiska, co więcej wskazuje ona,

że przy wprowadzaniu niniejszej dyrektywy należy

dążyć do sprawiedliwej równowagi między wymoga-

mi związanymi z poprawą bezpieczeństwa drogowego

tów, producentów i dystrybutorów, nie naruszając

posażenia.

1.

Jak zostaną zdeﬁniowaneczęści/elementywy-

posażenia istotne ze względu na bezpieczeństwo ru-

chu drogowego lub ochronę środowiska?

2.

Jakie części/elementy wyposażenia powinny zo-

stać uznane za elementy istotne ze względu na bezpie-

czeństwo ruchu drogowego lub ochronę środowiska?

3.

Jakie organy będą kwaliﬁkowały części/ele-

menty jako istotne ze względu na bezpieczeństwo

ruchu drogowego lub ochronę środowiska?

4.

Jak zostaną zdeﬁniowaneczęści/elementywy-

posażenia nieobjęte procedurą homologacji, mogące

stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogo-

wego lub środowiska?

5.

Jakie części/elementy wyposażenia powinny

zostać uznane za elementy nieobjęte procedurą ho-

mologacji, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpie-

czeństwa ruchu drogowego lub środowiska?

6.

Jakie organy będą kwaliﬁkowały części/ele-

menty jako nieobjęte procedurą homologacji, mogące

7.

Jakie organy będą ustalały zakres wymagań

technicznych obowiązujących w procedurach homo-

logacji typu oraz szczegółowy sposób przeprowadza-

nia tych procedur?

Z wyrazami szacunku

Poseł Paweł Arndt

Gniezno, dnia 19 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6501)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie dzielenia składek emerytalnych

małżonków

Szanowny Panie Ministrze!

Często dochodzi do

następującej sytuacji: pracujący małżonek odkłada

pieniądze na emeryturę, płacąc składki, natomiast

niepracująca żona zajmuje się gospodarstwem domo-

wym oraz wychowuje dzieci, by jej mąż mógł praco-

wać.

Z tego powodu, niepodejmowania pracy zawodo-

wej, nie odkłada składek emerytalnych.

W przypad-

ku rozwodu była żona nie ma szans na otrzymanie

w przyszłości godnej emerytury.

Co więcej, pozosta-

wanie biernym zawodowo przez dłuższy czas powo-

duje istotnie zmniejszenie szans na zatrudnienie

w przyszłości.

Rzeczą jasną jest, że wyżej przedsta-

wiony scenariusz może być odwrotny: pracująca żona

i zajmujący się gospodarstwem domowym, niepracu-

jący mąż.

Opisywana przeze mnie kwestia jest istotnym

problemem społecznym, który mogłaby rozwiązać

nowelizacja przepisów prawnych wprowadzająca za-

sadę podziału składek na pół między małżonków.

W mojej opinii, dobrym rozwiązaniem jest też po-

mysł, by doprowadzać do wyrównania składek mał-

żonków w przypadku nierównych dochodów.

Uważam, że wyżej wymienione postulaty de lege

ferenda wpisują się w obecne ustawodawstwo, które

daje małżonkom możliwość wspólnego rozliczania się

jak również wprowadzenie ich jest kolejnym krokiem

do urzeczywistnienia zasady, o której mowa w art. 33

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

stępującej kwestii: Czy Minister Pracy i Polityki Spo-

gotowanie założeń, a w konsekwencji projektu nowe-

lizacji ustawy, która wprowadzi zasadę dzielenia i wy-

równywania składek emerytalnych małżonków?

Je-

żeli tak, kiedy stosowny projekt ustawy zostanie

przedstawiony Radzie Ministrów do akceptacji?

Łódź, dnia 2 lipca 2012 r.

348

Interpelacja

(nr 6502)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie wynagrodzeń Polaków

pracujących za granicą

Szanowny Panie Ministrze!

Unia Europejska gwa-

rantuje cztery wolności swojego rynku wewnętrzne-

go.

Jedną z nich, obok swobody przepływu kapitału,

towarów i usług, jest swobodny przepływ pracowni-

ków.

Pracownikiem jest każda osoba zatrudniona

w UE, również osoby zatrudnione na pół etatu bądź

okresowo.

W krajach europejskich zatem można po-

szukiwać pracy zarówno sezonowej (wakacyjnej), jak

i kontraktów czasowych na dłuższe okresy.

Kraje

członkowskie, które umożliwiają Polakom pracę na

swoim terytorium, powinny zagwarantować tym sa-

mym równe prawa do ubezpieczeń społecznych czy

zdrowotnych jak swoim obywatelom, a przede wszyst-

kim równe traktowanie w pracy.

Prawo Unii Europejskiej zapewnia pracownikom

migrującym i ich rodzinom szereg uprawnień, a wśród

nich jest zakaz jakiejkolwiek dyskryminacji ze wzglę-

du na przynależność państwową pomiędzy obywate-

lami państw członkowskich.

Zakaz ten dotyczy wszyst-

kich warunków pracy i zatrudnienia, tj. zwalniania

z pracy, a w przypadku utraty pracy – możliwości

ponownego jej podjęcia oraz wynagrodzenia, a pod

tym względem Polacy pracujący za granicą w dal-

szym ciągu mają niższe honoraria aniżeli obywatele

państwa przyjmującego.

pracujący na terytorium Wspólnot Europejskich?

2.

Jakie działania do tej pory podjęło minister-

stwo w celu polepszenia sytuacji finansowej roda-

ków?

3.

Czy resort posiada raport, który obrazuje całą

tę sytuację i stanowiłby punkt wyjścia do dalszego

skutecznego działania?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 28 czerwca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6503)

do ministra transportu,

Problemy komunikacyjne i transportowe, które

występują w granicach miasta Opatowa (woj. świę-

tokrzyskiego) na drogach krajowych oznaczonych

nr 9 i nr 74, są bardzo uciążliwe dla okolicznych

mieszkańców.

Natężenie ruchu pojazdów, zwłaszcza

ciężarowych, jest już bardzo duże i z dnia na dzień

się potęguje.

Tworzą się gigantyczne korki, które

utrudniają ruch lokalny, zagrażają bezpieczeństwu

uczestników tzw. niechronionych, w szczególności

poruszającym się pieszo dzieciom.

W Opatowie występuje kilka elementów niesprzy-

jających bezpieczeństwu osób i mienia, mianowicie:

1) ogromne natężenie ruchu – ciągły, codzienny

potok pojazdów, w 40% ciężarowych;

2) brak chodników dla pieszych i ścieżek dla ro-

werzystów na odcinkach wlotowych i wylotowych

przy drogach krajowych w granicach miasta;

3) brak oznakowanych sygnalizacją świetlną,

z dala widocznych przejść dla pieszych na tychże cią-

gach komunikacyjnych, a w przypadku ul. Legionów

(droga nr 74) nawet brak możliwości przejścia przez

jezdnię z powodu stojących od dziesięcioleci budyn-

ków przy samej krawędzi jezdni, po obu jej stronach,

które przez lata sukcesywnie rozwalane są przez sa-

mochody ciężarowe i giną ludzie (mieszkańcy tych

domów, piesi, kierujący i pasażerowie); tylko w tym

roku na tym odcinku drogi w dwóch wypadkach zgi-

nęły dwie osoby;

4) wlotowe odcinki dróg krajowych cechują się du-

żymi spadkami, zakrętami i przechyłami.

Te z wolna płynące przez główne ulice miasta po-

toki pojazdów generują duży hałas, szkodliwe dla lu-

dzi i otoczenia zanieczyszczenia spalinami i olejami,

rezonans mechaniczny, powodujący pęknięcia budyn-

ków, uszkodzenia i zabrudzenia elewacji, w tym bu-

dynków i budowli o walorach zabytkowych.

Przebudowa głównych skrzyżowań w mieście

i wyposażenie ich w sygnalizację świetlną poprawiły

bezpieczeństwo uczestników ruchu, ale znacznie po-

gorszyły płynność ruchu.

Jednak zasadniczą przyczyną takiego stanu rze-

czy jest ogromny wzrost liczby pojazdów ciężarowych

przewożących kruszywa z eksploatowanych na tere-

nie sąsiednich gmin (Baćkowice i Łagów) kopalni

dolomitów i w okresie najbliższych lat wydobycie bę-

dzie wzrastać.

Wydaje się zatem, że tak znaczące kwoty, jakie

wpływają do budżetu państwa od tych kopalni (opła-

ta koncesyjna, podatki), co do zasady powinny w czę-

349

ści rekompensować to środowisku, w szczególności

poprzez remonty i budowę dróg.

Niestety, nasza sytuacja tego nie potwierdza, stąd

rodzi się poważny społeczny front walki o swoje – przy-

kładem są mieszkańcy ulic: Kilińskiego, 1 Maja, Sien-

kiewicza i Legionów, którzy w dniu 11 listopada chcie-

li przystąpić do blokady drogi krajowej.

Po negocja-

cjach odstąpili od protestu, uznając, że taka forma

manifestowania swoich potrzeb i racji jest dopuszczal-

na w ostateczności, kiedy nic do nikogo nie dociera.

Taki pogląd także podzielili przed kilkoma miesią-

cami ci mieszkańcy gminy Opatów, którzy już na eta-

pie projektowania obwodnicy Opatowa powzięli infor-

mację, że ich domy i budynki gospodarcze zostaną

wykupione przez Skarb Państwa i w trosce o bezpie-

czeństwo rodziny i własne poczynili określone nakła-

dy ﬁnansowenazakupnieruchomościpodnowego-

spodarstwa domowe, korzystając z kredytów banko-

wych.

W celu ochrony własnych interesów w kwietniu

2011 r. powołali oni społeczny komitet w sprawie bu-

dowy obwodnicy Opatowa, którego zadaniem jest mo-

nitorowanie projektu i mobilizowanie podmiotów za-

angażowanych do skutecznego działania.

I nie sposób dzisiaj forsować pogląd, że tak na-

prawdę to nikt nie został urzędowo zawiadomiony

o przeznaczeniu jego nieruchomości w całości lub

w części pod obwodnicę, zwłaszcza gdy powszechnie

wiadomo o obowiązujących obecnie przepisach, które

upraszczają i przyśpieszają wywłaszczanie nierucho-

mości przeznaczonej na cel publiczny.

Zatem narastający z dnia na dzień problem komu-

nikacyjny i jednocześnie spowolnienie procesu inwe-

stycyjnego pod nazwą „Budowa drogi S74” generują

społeczne frustracje, zwłaszcza u tych mieszkańców,

których to bezpośrednio dotyczy.

1.

Czy Pan Minister przewiduje możliwość prze-

niesienia w czasie aktualizacji „Programu budowy

nicy Opatowa w ramach budowy drogi S74 z załącz-

nika nr 2 do załącznika nr 1?

2.

Jaki jest realny termin wykonania tej inwe-

stycji?

3.

Ze względu na opisany wyżej problem ludzi

obecnie mieszkających na terenach wyznaczonych

pod przebieg drogi S74 czy ministerstwo przewiduje

możliwość szybkiego wykupu gruntów związanych

z tą inwestycją?

Z poważaniem

Poseł Artur Gierada

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

Interpelacja

(nr 6504)

do ministra ﬁnansów

w sprawie podjęcia działań zmierzających

Narodowy Bank Polski w styczniu br. opubliko-

wał raport pt. „Analiza funkcjonowania opłaty inter-

change w transakcjach bezgotówkowych na rynku

polskim”, z którego wynika wprost, że obrót bezgo-

tówkowy niesie ze sobą wymierne korzyści dla sek-

tora publicznego i gospodarki.

Przyczynia się on

m.in. do obniżenia kosztów emisji i obsługi pieniądza

gotówkowego, co sprzyja wzrostowi gospodarczemu.

Powszechnie dostępne są dane, które jednoznacznie

wskazują, że gotówka jest bardzo kosztownym in-

strumentem płatniczym (przykładowo – wypłata

świadczeń przez ZUS w gotówce dla 40% emerytów

stanowi obciążenie rzędu 250 mln zł, a dokonanie tej

samej operacji za pośrednictwem przelewów ma ra-

chunki bankowe dla pozostałych 60% kosztuje ok.

30 mln zł).

Ograniczony rozwój obrotu bezgotówko-

wego niesie także szereg nieuzasadnionych obciążeń

dla przedsiębiorców, jak również wiele niedogodności

dla konsumentów.

Spośród ogółu transakcji bezgotówkowych na szcze-

gólną uwagę zasługują te dokonywane za pomocą

kart płatniczych.

Ich akceptacja przez przedsiębior-

ców wiąże się dziś z koniecznością ponoszenia dodat-

kowych, zawyżonych kosztów związanych z prowa-

dzeniem działalności — w praktyce de facto utrzy -

maniem systemu kartowego w Polsce.

Jak wynika

z przytoczonego powyżej raportu, poziom opłaty in-

Pośrednią konsekwencją tego stanu rzeczy jest niski

poziom rozwoju obrotu bezgotówkowego, powiązany

z niewystarczającą liczbą terminali, za pomocą któ-

rych konsumenci mogą dokonywać płatności karta-

mi.

To z kolei wynik niechęci przedsiębiorców do ich

instalacji, powiązany z koniecznością uiszczania na

rzecz agentów rozliczeniowych opłaty interchange.

Wysokość wspomnianych opłat (dziś dwukrotnie

wyższa niż średnia w UE, ok. 1,6% od każdej trans-

akcji), ustalonych przez organizacje płatnicze w po-

rozumieniu z bankami, nie znajduje uzasadnienia

w polskich warunkach.

Właściciele punktów han-

dlowo-usługowych, zamiast inwestować w podno-

szenie atrakcyjności swoich usług, sponsorują dzia-

łalność innych uczestników rynku.

Formą obrony

akceptantów przed zbyt wysokimi opłatami jest re-

zygnacja z instalacji terminali POS bądź wprowa-

dzanie limitów dla dokonywania płatności karto-

wych.

Wśród skutków tego stanu rzeczy należy wy-

mienić m.in.: wysoki udział gotówki w ogóle płatno-

ści, ograniczony dostęp konsumentów do nowocze-

snych (wydawać by się mogło, że powszechnych)

form płatności oraz wzrost barier dla prowadzenia

biznesu, głównie w sektorze MSP.

350

W ostatnim czasie, po raz pierwszy od kilkunastu

lat, pojawiła się szansa na pozytywne zmiany w tym

zakresie.

Na początku 2012 r. przy Narodowym Ban-

ku Polskim powołano Zespół Roboczy ds. Opłaty In-

terchange, który 30 marca br. przyjął raport końco-

wy ze swoich prac wraz z „Programem redukcji opłat

kartowych w Polsce”.

Program zakładał m.in. obni-

żanie do 2017 r. stawek opłat interchange w Polsce

do poziomu średniej w Unii Europejskiej.

Do 30 maja

br. wszystkie obecne na naszym rynku organizacje

kartowe były zobligowane do zajęcia stanowiska

w sprawie przystąpienia do porozumienia wypraco-

wanego w ramach zespołu.

W wyniku negatywnej

odpowiedzi organizacji płatniczej MasterCard wska-

zane porozumienie nie doszło do skutku i problem

dotykający ogromną liczbę polskich przedsiębiorców

nadal pozostaje nierozwiązany.

Konsekwencjami tej

sytuacji są obarczeni jednak nie tylko akceptanci

kart płatniczych, którzy ponoszą nieadekwatne do

swoich możliwości opłaty na rzecz agentów rozlicze-

niowych, lecz także konsumenci pozbawieni dostępu

do realizowania transakcji za pomocą kart płatni-

czych, a co najistotniejsze również polska gospodar-

ka, która w wyniku tych działań pozostaje w tyle za

najbardziej rozwiniętymi państwami europejskimi.

sów w sprawie relacji pomiędzy niskim rozwojem

obrotu bezgotówkowego a w ysoką opłatą inter-

change w Polsce?

2.

Czy Ministerstwo Finansów planuje uwzględnić,

3.

Czy w sytuacji uwzględnienia kwestii opłaty

interchange w projekcie ustawy o zmianie ustawy

Ministerstwo Finansów planuje wykorzystać reko-

mendacje wypracowane przez Zespół Roboczy ds.

Opłaty Interchange przy NBP („Program redukcji

opłat kartowych w Polsce”) w zakresie wprowadze-

nia szeregu korzystnych dla rynku rozwiązań na

rzecz rozwoju obrotu bezgotówkowego w Polsce?

Je-

śli tak, to w jakim zakresie?

4.

Jeśli Ministerstwo Finansów nie zamierza roz-

ważyć rekomendacji płynących z „Programu reduk-

cji opłat kartowych w Polsce”, to jakie inne środki

zostaną podjęte przez Ministra w celu stworzenia wa-

runków dla obniżenia opłaty interchange?

nowane przez Ministerstwo Finansów w celu rozwo-

ju obrotu bezgotówkowego w Polsce?

6.

Czy Pan Minister rozważa możliwość wprowa-

dzenia na polski rynek/stworzenia warunków dla

wprowadzenia lokalnej organizacji płatniczej, która

będzie niezależna od organizacji Visa i MasterCard?

Jeśli tak, to na czym polegałoby wsparcie dla nowego

systemu?

7.

Jakie działania zostaną podjęte w celu zachę-

cenia przedsiębiorców do instalowania terminali (uła-

twień) służących do dokonywania transakcji płatni-

czych, a tym samym stworzenia udogodnień dla kon-

sumentów?

8.

Czy Pan Minister uważa za zasadne, mając

na uwadze pozytywne oddziaływanie działalności

detalistów z sektora MSP na gospodarkę, ograni-

czenie stawianych przed przedsiębiorcami barier,

jakie wynikają dziś dla nich z zawyżonej opłaty in-

terchange?

9.

W sytuacji poparcia przez Pana Ministra po-

trzeby redukcji stawki interchange, w jaki sposób

państwo będzie wspierać rozwój bezgotówkowy w urzę-

dach?

Aktualnie często wniesienie opłaty przez inte-

resanta za pomocą karty w kasie urzędu wiąże się

z ponoszeniem przez niego dodatkowych kosztów

związanych z opłatą interchange.

Z poważaniem

Poseł Artur Gierada

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

(nr 6505)

do ministra zdrowia

w sprawie honorowego krwiodawstwa

Szanowny Panie Ministrze!

Honorowi krwiodaw-

cy zasługują na ogromną wdzięczność i szacunek.

Oddawana przez nich krew jest bezcenna w sytuacji

zagrożenia zdrowia i życia ludzkiego.

Medycyna nie

wynalazła jeszcze substytutu krwi, który mógłby

w zupełności ją zastąpić.

W ostatnich miesiącach pojawiły się informacje

mówiące o sprzedaży krwi i innych spekulacjach,

które mogłyby zniechęcić potencjalnych krwiodaw-

ców do podzielenia się tym bezcennym darem.

W związ-

ku z tym chciałabym prosić Pana Ministra Zdrowia

o wyjaśnienie poniższych kwestii:

1.

Czy przepisy prawa polskiego zmieniły się

w zakresie nieodpłatnego i dobrowolnego oddawania

krwi?

2.

Jakie podmioty, zgodnie z przepisami prawa

polskiego, są upoważnione do pobierania i oddzie-

lania składników krwi?

Czy w ostatnim czasie

zmieniły się przepisy w tym zakresie?

Czy Mini-

sterstwo Zdrowia zamierza wprowadzić zmiany

w tej kwestii?

3.

Z jakich przywilejów mogą korzystać honorowi

krwiodawcy?

Czy planowane jest ograniczenie tych

przywilejów?

4.

Dlaczego w kwestionariuszach, które wypełnia-

ją honorowi krwiodawcy, został dodany zapis o świa-

domym wyrażeniu zgody na sprzedaż krwi?

Jakie

w praktyce przynosi on skutki?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

ZAPYTANIA

Zapytanie

(nr 1354)

do ministra transportu,

znaków i sygnałów drogowych

2011 r.

Ministerstwo Infrastruktury konieczna stała

się nowelizacja powiązanych z ustawą rozporządzeń.

Bardzo proszę o precyzyjną informację na temat ak-

tualnego stanu prac nad nowelizacją rozporządzenia

ministrów infrastruktury oraz spraw wewnętrznych

Na jakim etapie znajduje się aktualny stan prac

nad nowelizacją ww. rozporządzenia?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 10 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1375)

do ministra pracy i polityki społecznej

W związku z interpelacją nr 2769 (data wpływu

5 marca 2012 r.) dotyczącą grup usamodzielnienia

i braku konkretnych zapisów odnośnie do ich utrzy-

mania pragnąłbym doprecyzować mój obszar zainte-

resowań w tej sprawie poniższymi pytaniami:

1.

Czy w związku z możliwością tworzenia od-

dzielnych placówek dla dzieci starszych i uczących

się w placówkach, które w 2010 r. uzyskały zgodę na

prowadzenie placówek socjalizacyjnych dla 30 wycho-

wanków oraz 14 w grupach usamodzielnienia, istnie-

je możliwość funkcjonowania w niezmienionej for-

mie, mając na uwadze art. 230 ustawy z dnia 9 czerw-

2.

Czy placówka opiekuńczo-wychowawcza funk-

cjonująca w oparciu o art. 230 ww. ustawy ma moż-

liwość powołania grupy usamodzielnienia, jako osob-

nej placówki pod wspólną administracją, o której

mowa w art. 94 ww. ustawy, z założeniem, że admi-

nistracja prowadzić będzie dwie placówki: jedną, po-

wołaną na podstawie przepisów obowiązujących

przed wejściem w życie ww. ustawy, a drugą, na pod-

stawie obecnie obowiązujących aktów prawnych?

Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na powyższe

Tarnobrzeg, dnia 19 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1376)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z likwida-

cją województwa ostrołęckiego zapewniano miesz-

kańców o pozostawieniu zakładów pracy i instytucji

funkcjonujących w mieście.

Tymczasem konsekwent-

nie likwiduje się jednostki oraz połączenia kolejowe

między węzłami regionalnymi.

Wagonownia PKP

CARGO SA w Ostrołęce jest ostatnią kolejową jed-

nostką organizacyjną w mieście.

Specjalistyczny Warsztat Napraw Okresowych

Wagonów Towarowych to zmodernizowany zakład

wyposażony w nowoczesne urządzenia.

Zakład otrzy-

mał certyﬁkatnaprawwagonównapoziomieP1do

P5 oraz wykonuje naprawy bieżące lokomotyw elek-

trycznych i spalinowych.

Pracownicy zakładu to bardzo dobrze wykwaliﬁ-

kowana kadra, z ogromnym doświadczeniem, a po-

zbawienie ich miejsca pracy spowoduje zwiększenie

liczby bezrobotnych w mieście.

Warto nadmienić, iż likwidacja wagonowni nastę-

puje w momencie wielkich inwestycji w Ostrołęce,

potęgujących zapotrzebowanie na przewozy materia-

łów i produktów.

Rozbudowa zakładów Stora Enso

i budowa nowego bloku energetycznego na węgiel

w Zespole Elektrowni Ostrołęka zapewnią wzmożone

zapotrzebowanie na przejazdy kolejowe.

Szanowny Panie Ministrze!

1.

Jaka jest przyczyna likwidacji Specjalistyczne-

2.

W jaki sposób zostaną zagospodarowane bu-

dynki i elementy infrastruktury w przypadku fak-

tycznej likwidacji wagonowni w Ostrołęce oraz jakie

352

propozycje zatrudnienia zostaną skierowane do pra-

cowników wagonowni?

Z poważaniem

Poseł Stanisława Prządka

Garwolin, dnia 19 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1377)

do ministra ﬁnansów

w sprawie opodatkowania usług

Szanowny Panie Ministrze!

Urząd Dozoru Tech-

nicznego jest państwową osobą prawną wykonującą

zadania dozoru technicznego nad produkcją i wyko-

rzystywaniem urządzeń stwarzających zagrożenie

poprzez rozprężanie gazów znajdujących się pod ci-

śnieniem różnym od atmosferycznego, wyzwolenie

energii potencjalnej lub kinetycznej przy przemiesz-

czaniu ludzi lub ładunków w ograniczonym zasięgu

oraz rozprzestrzenianie się materiałów niebezpiecz-

nych podczas ich magazynowania lub transportu.

Oprócz funkcji organu administracji publicznej

w zakresie dozoru technicznego, pełnionej przez pre-

zesa urzędu, urząd świadczy usługi komercyjne w za-

kresie ekspertyz technicznych i certyﬁkacji.

Ponadto

od dłuższego czasu trwają próby rozszerzenia zakre-

su działania na działalność o charakterze ściśle ko-

mercyjnym, obejmującym nabywanie i zbywanie ak-

cji przedsiębiorstw.

Skoro urząd wykonuje działalność usługową, to

logiczne jest, że działalność ta winna podlegać opo-

datkowaniu.

1.

Jaka jest wysokość przychodów urzędu z tytu-

łu świadczonych przez Urząd Dozoru Technicznego

usług i jaką kwotę podatku dochodowego uiścił w roku

2011 Urząd Dozoru Technicznego w związku z pro-

wadzoną przez urząd działalnością usługową?

2.

Jaką kwotę podatku od towarów i usług odpro-

wadził w roku 2011 Urząd Dozoru Technicznego

z tytułu świadczonych przez urząd komercyjnych

usług z zakresu badań, ekspertyz i certyﬁkacji?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Kopyciński

Kielce, dnia 18 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1378)

do ministra skarbu państwa

Niepokój mieszkańców powiatu limanowskiego

budzi fakt likwidacji biura obsługi klienta Tauronu

w Limanowej, w której funkcjonuje tylko jedna pla-

cówka energetyczna świadcząca pełny zakres usług

dla 123 405 mieszkańców oraz licznych podmiotów

gospodarczych.

Oddział umożliwiał klientom załatwienie wszel-

kich spraw szybko, a życzliwa obsługa biura obsługi

klienta chętnie udzielała pomocy.

Likwidacja punktu

biura obsługi klienta to dodatkowe koszty dla oby-

wateli, jak i ﬁrm.

Wdniudzisiejszym,chcączałatwić

podpisanie umowy czy przepisanie licznika prądu,

trzeba udać się do Nowego Sącza, czyli 30 km w jed-

ną stronę.

1.

Dlaczego zlikwidowano biuro obsługi klienta,

skoro wiadomo, iż w mieście nie ma żadnego innego

punktu spółki Tauron, gdzie można załatwić sprawy

dotyczące zawarcia, rozwiązania czy aktualizacji

umowy oraz zwrotu nadpłaty?

2.

Jakie argumenty przemawiały za likwidacją biu-

ra obsługi klienta Tauronu w Limanowej (woj. mało-

polskie) i czy istnieje możliwość jego przywrócenia?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

Limanowa, dnia 4 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1379)

do ministra transportu,

w sprawie dodatkowych informacji

dotyczących nieruchomości przy

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracam się ponownie

do Pana Ministra w związku z odpowiedzią na zapy-

tanie poselskie w sprawie nieruchomości przy ul. Sre-

brzyńskiej 49 w Łodzi (pismo nr BOI-0701-6/2012,

BOI-4-787-U-65/2012)

Intencją skierowania kolejnego pisma do Pana Mi-

nistra jest uniknięcie sytuacji, w której przedmioto-

we postępowanie, z uwagi na zawieszenie, musiałoby

być zbytnio rozciągnięte w czasie.

Nawiązując do pi-

sma, jakie otrzymałem z Pana resortu, zwracam się

353

Czy Minister Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej, prowadząc postępowanie, nabył

100-procentową pewność co do braku sądowego

stwierdzenia nabycia spadku w przypadku dwóch

zmarłych stron postępowania (ewentualnie zareje-

strowanych aktów poświadczenia dziedziczenia po

ww. zmarłych)?

Jakie działania podejmie ministerstwo w celu za-

sięgnięcia informacji co do ustalenia następców

prawnych po ww. zmarłych, tj. wznowienia postępo-

wania w sprawie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Zapytanie

(nr 1380)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z przeka-

zanym mi stanowiskiem starosty konińskiego oraz

Stowarzyszenia Samorządowego A2 Wielkopolska

łeczności gmin związanych z wprowadzeniem z dniem

Konin – Łowicz zwracam się o udzielenie odpowiedzi

1.

Czy przewidziane są dodatkowe środki ﬁnan-

sowe dla gmin z powodu rozszerzenia opłat za od-

cinki dróg krajowych, co spowoduje obciążenie bu-

dżetów gmin z uwagi na konieczność ponoszenia

dań własnych?

2.

Czy przewidziane są dodatkowe środki ﬁnan-

sowe dla gmin związane z możliwością „ucieczki”

transportu ciężkiego na drogi gminne, co wiąże się

z dewastacją dróg lokalnych?

3.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

które doprowadzą do przeciwdziałania dewastacji

dróg lokalnych?

4.

Czy wprowadzany system opłat przewiduje ja-

kiekolwiek zwolnienia?

Jeśli tak, to jakich podmiotów

będą one dotyczyć?

Z poważaniem

Poseł Eugeniusz Tomasz Grzeszczak

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1381)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Rodzice, którzy rezy-

gnują z pracy, by zająć się swoim niepełnosprawnym

dzieckiem, otrzymują co miesiąc 520 zł świadczenia

pielęgnacyjnego pod warunkiem, że dochód ich ro-

dziny nie przekracza 583 zł na osobę miesięcznie.

Stanowi to 1/6 kosztów ponoszonych przez państwo

na utrzymanie dziecka przebywającego w całodobo-

wym specjalistycznym domu pomocy społecznej.

Nic

dziwnego, że rodzicom nie wystarcza nie tylko na

rehabilitację i leczenie dzieci, ale nawet na pokrycie

ich podstawowych kosztów utrzymania.

Liczą na

ustawowe znaczne zwiększenie świadczenia.

Tym-

czasem przez trzy kolejne kwartały rozporządzeniem

przyznawany jest im dodatek w wysokości 100 zł mie-

sięcznie, o który muszą pisemnie wystąpić.

Informa-

cja o terminie składania wniosków pojawia się w Dzien-

niku Ustaw bardzo późno i w rezultacie, tak jak

ostatnio, zostaje im jedynie 9 dni roboczych na zło-

żenie wniosków do przysługującego im świadczenia.

Ten temat był podejmowany przez media, m.in. przez

„Gazetę Stołeczną” 25 maja 2012 r. w artykule „Pro-

test rodziców”.

ce świadczenia pielęgnacyjne z tytułu opieki nad nie-

pełnosprawnym dzieckiem o przysługujących im do-

datkach przyznawanych kwartalnie?

Dodatkowy

dochód w wys.

100 zł miesięcznie jest dla tych osób

niezwykle istotny i dlatego warto dołożyć starań, aby

w porę uzyskały one informację o przysługującym im

świadczeniu.

2.

Czy planowane jest zwiększenie stałego świad-

czenia pielęgnacyjnego dla pracujących rodziców,

opiekujących się niepełnosprawnymi dziećmi?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

354

Zapytanie

(nr 1382)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie remontu dworca głównego

Szanowna Pani Minister!

Dworzec PKP Byd-

goszcz Główna jest jednym z największych dworców

twie kujawsko-pomorskim.

Według klasyﬁkacjiPKP

ma najwyższą kategorię – A. Niestety, posiada stare

perony z nierówną, dziurawą nawierzchnią, przejścia

podziemne wyłożone są brudnymi kafelkami, a bu-

dynek główny, delikatnie mówiąc, ma niezbyt atrak-

cyjny wygląd rodem z minionej epoki.

Mieszkańcy

Bydgoszczy, i nie tylko, od lat wytrwale czekają na

jego modernizację.

Modernizacja dworca jest jedną z najważniejszych

inwestycji do zrealizowania w Bydgoszczy.

Jego wi-

zerunku nie poprawiają drobne remonty – typu wy-

miana zadaszenia na części peronów, odmalowanie

świeżą farbą głównego budynku stacji oraz holu,

w którym postawiono kilka siedzeń i wymieniono

zegar, czy naprawa schodów prowadzących do pod-

ziemnego przejścia.

Temat Bydgoszczy Głównej był

jednym z ważniejszych w czasie kampanii wyborczej

do parlamentu w 2011 r.

Zapewniano wówczas, że

pieniądze na roboty już się znalazły.

Dworzec należy do PKP SA, które zapowiedziały,

że zrealizują remont, jeśli będą posiadać ponad 3/4

środków z kwoty ok. 150 mln zł. ze środków pocho-

dzących z Unii Europejskiej.

stwie kierowanym przez Panią trwają jakiekolwiek

prace mogące przynieść środki na realizację wyżej

wymienionej inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1382)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Dworzec PKP Byd-

przeprowadzenie wyżej wymienionej inwestycji, a je-

śli tak, to w jakiej perspektywie czasowej można spo-

dziewać się przystąpienia do jej realizacji?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 1383)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

W obwieszczeniu mi-

nistra zdrowia w sprawie wykazu refundowanych

ją się m.in. paski do pomiaru poziomu glukozy we

krwi.

W wykazie nie ma jednak m.in. pasków Conto-

ur Link, pomimo, że są one dopuszczone do obrotu

PL/DR 018942) i pomimo, że paski Contour TS pro-

dukowane przez tego samego producenta znalazły się

w wykazie.

Ponadto paski Contour Link (w przeci-

wieństwie do pasków Contour TS) są kompatybilne

z glukometrami współpracującymi z systemem kom-

puterowego sczytywania i analizowania wyników

pomiarów glukozy we krwi (a więc są bardziej za-

awansowane technologicznie).

355

że przed 1 stycznia 2012 r. paski Contour Link były

1.

Dlaczego paski Contour Link przestały być

2.

Czy Pan Minister rozważa wpisanie pasków

nownie?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Zapytanie

(nr 1384)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W ciągu szesnasto-

-kilometrowego odcinka drogi ekspresowej S7 Lu-

bień – Rabka przewiduje się budowę liczącego ponad

2 km długości tunelu pod Luboniem (gmina Jorda-

nów).

Samorządowcy z tego terenu zwrócili się do

mnie z szeregiem wątpliwości i oczekiwań związanych

z tą inwestycją.

Zwrócili także uwagę na potrzebę budowy dru-

krajowej 28.

Tunel ten mógłby pełnić funkcję obwod-

nicy miasta.

Takie rozwiązanie umożliwiłoby też

uwolnienie terenów zarezerwowanych w aktualnym

miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

na budowę naziemnej obwodnicy.

1.

W jakiej perspektywie czasowej ministerstwo

planuje zbudowanie wspomnianego tunelu wraz

z całym odcinkiem S7?

wawcze (np. pomiary geologiczne) do budowy tunelu

w ciągu drogi S7?

3.

Czy uzasadnione są obawy mieszkańców i władz

samorządowych, że budowa tunelu pod Luboniem

spowoduje obniżenie poziomu wód gruntowych i oko-

liczni mieszkańcy korzystający ze studni mogą mieć

problemy z zaopatrzeniem w wodę?

4.

Jakie są perspektywy budowy tunelu pod mia-

stem Jordanów w ciągu drogi krajowej 28?

5.

Czy w związku z koncepcją budowy tunelu pod

miastem Jordanów możliwe jest uwolnienie terenów

zarezerwowanych dotąd w MPZP pod budowę obwod-

nicy, co umożliwiłoby gminie swobodne gospodaro-

wanie tymi terenami?

Pozostaję z wyrazami szacunku

Zapytanie

(nr 1385)

do ministra transportu,

Makowa Podhalańskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Maków Podhalań-

ski, przez centrum którego przebiega droga kra-

jowa 28, jest jednym z najbardziej zatłoczonych

miast w regionie.

Ogromna uciążliwość ruchu powo-

dująca zagrożenie dla mieszkańców wywołuje na-

rastający protest społeczny.

Zdeterminowani miesz-

kańcy zebrali już 2000 podpisów na rzecz budowy

obwodnicy, istnieje zagrożenie zastosowania przez

nich bardziej radykalnych środków, włącznie z blo-

kadą drogi krajowej 28.

W istniejącym miejscowym planie zagospodaro-

wania przestrzennego gminy Maków Podhalański

zarezerwowano 2 ślady pod budowę przyszłej ob-

wodnicy miasta.

Taka sytuacja zdaniem władz sa-

morządowych negatywnie wpływa na rozwój gminy,

uniemożliwiając wykorzystanie tego terenu pod bu-

dowę infrastruktury mieszkalnej, handlowej i usłu-

gowej.

Rozwiązaniem tego problemu byłoby wska-

zanie przez GDDKiA jednego, ostatecznego śladu

przyszłej obwodnicy, uwalniając tym samym pozo-

stały teren do dyspozycji gminy.

Pytania:

Kiedy ministerstwo planuje budowę obwodnicy

Makowa Podhalańskiego, która umożliwiłaby wy-

prowadzenie uciążliwego ruchu z centrum miasta?

Czy jest możliwe szybkie wyznaczenie przez

GDDKiA jednego korytarza pod przyszłą obwodni-

cę Makowa Podhalańskiego, co umożliwiłoby

swobodne gospodarowanie pozostałymi terenami

przez gminę?

Pozostaję z wyrazami szacunku

356

Zapytanie

(nr 1386)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

koncepcji dalszego funkcjonowania

Szanowny Panie Ministrze!

SOSG im. Ziemi

Kłodzkiej obejmuje tereny południowe Rzeczypospo-

litej Polskiej sąsiadujące z Republiką Czech na od-

cinku 233,22 km.

Granica państwa na ochranianym

odcinku przebiega w ok. 80% przez trudno dostępne

tereny górskie.

Statystyki prowadzone przez Straż

Graniczną wskazują, że obszar graniczny znajdują-

cy się pod jurysdykcją ww. formacji przekracza co-

rocznie kilkanaście milionów osób i środków trans-

portowych.

Formacja ta codziennie podejmuje szereg działań,

z zakresu rozpoznawania i wykrywania przestępstw

i wykroczeń, zapobiegania im, a także mających na

celu ściganie ich sprawców.

Kontrola legalności poby-

tu i zatrudnienia cudzoziemców, ujawnianie przemytu

wyrobów akcyzowych, środków odurzających i sub-

stancji psychotropowych, zatrzymania osób poszuki-

wanych listami gończymi, nie wspominając o przeciw-

działaniu zagrożeniom terrorystycznym, to tylko nie-

które czynności operacyjne Straży Granicznej zapew-

niające bezpieczeństwo ruchu osobowego i transpor-

towego w tej streﬁegranicznej.

Ponadtooddziałspeł-

nia wszelkie wymogi organizacyjne, logistyczne, ka-

drowe i – co ważne – ﬁnansowepozwalającenasku-

teczną realizację nałożonych na nią zadań, dysponując

jednocześnie wystarczającym zapleczem do zapewnie-

nia właściwych warunków do służby.

Należy również wskazać, że Sudecki Oddział

Straży Granicznej aktywnie uczestniczy we wszyst-

kich akcjach przeciwpowodziowych mających na celu

zapobieżenie skutkom powodzi i minimalizację tra-

gicznych jej skutków, które od ostatnich kilkunastu

lat występują w regionach powiatu kłodzkiego.

Trudno również nie odnotować dobrej współpracy

z władzami miasta i samorządowymi na szczeblu lo-

kalnym czy wojewódzkim oraz ugruntowanej pozycji

sudeckiego oddziału w całym regionie.

Mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa

mieszkańców Ziemi Kłodzkiej, a także Dolnego Ślą-

ska, zwracam się z zapytaniem: Czy istnieje możli-

wość zrezygnowania z planów, oczywiście jeśli takie

istnieją, likwidacji Sudeckiego Oddziału Straży Gra-

nicznej w Kłodzku?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Dąbrowski

Kłodzko, dnia 11 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1387)

do ministra transportu,

budowy jednojezdniowych dróg

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

na następujące pytania z zakresu dróg ekspreso-

wych:

na dobę dróg w przekroju 1x2, a 2x2, 2x3?

ju jednojezdniowym 1x2 jest przystosowanych do ni-

sko kosztowej przebudowy (miejsce pod wiaduktami,

wykupione grunty itd.) w drogi dwujezdniowe 2x2

lub 2x3?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Zapytanie

(nr 1388)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie

praw osób pełnoletnich

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

na poniższe pytania dotyczące uczniów, którzy ukoń-

czyli 18 rok życia i uczęszczają do publicznych placó-

wek edukacyjnych (licea, technika itp.):

1.

Czy pełnoletni uczeń ma prawo sam opuszczać

szkołę w czasie przerwy?

2.

Czy pełnoletni uczeń ma prawo sam usprawie-

dliwiać nieobecności na zajęciach obowiązkowych?

3.

Czy pełnoletni uczeń ma prawo wyboru, decy-

dowania o możliwości uczęszczania na lekcje religii

lub etyki?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

357

Zapytanie

(nr 1389)

do ministra środowiska

w sprawie

popularyzacji elektrycznych

pojazdów mechanicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

na następujące pytanie z zakresu popularyzacji po-

jazdów mechanicznych: Czy ministerstwo planuje

trycznie?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 1390)

do ministra administracji i cyfryzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

ziemną telewizje cyfrową:

1.

Jakie są plany umożliwienia odbioru „paczki”

MUX 1–3 dla osób, których dotknie problem braku

2.

Czy ministerstwo planuje dotację na odbiorniki

DVB-T dla osób ubogich, których nie stać na przy-

stawkę do odbioru NTC?

3.

Czy obecnie trwają pracę nad rozszerzeniem

cyfryzacji?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 1391)

do ministra transportu,

w sprawie wprowadzenia opłat w systemie

2.

Które drogi w województwie lubelskim planuje

TOLL?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

(nr 1392)

do ministra transportu,

– Wierzchosławice.

Ww.

odcinek drogi po upadłości

ﬁrmyPoldimpozostałbezwykonawcy.

Jednocześnie

pozostali na nim podwykonawcy, którzy nie otrzyma-

szona przez Sąd Okręgowy w Tarnowie w dniu 13 czerw-

ca 2012 r. upadłość likwidacyjna oznacza, iż syndyk

masy upadłościowej po sprzedaniu wszystkich skład-

ników majątku upadłego rozpocznie oddawanie jego

zobowiązań.

W związku z powyższym nie wiadomo,

czy wszyscy podwykonawcy otrzymają pieniądze za

wykonaną pracę.

Po upadłości wykonawcy powstał problem wyre-

montowania dróg lokalnych, które zostały zniszczone

w trakcie budowy autostrady.

Małopolscy samorządowcy wyrażają zaniepokoje-

nie niejasnym wytłumaczeniem Generalnej Dyrekcji

odpowiedzialnych za budowę połączeń zjazdów z au-

tostrady z drogami lokalnymi.

dę A4 na odcinku Brzesko – Wierzchosławice?

358

2.

Kto jest winny przekazaniu wykonywania od-

cinka autostrady ﬁrmie,któraznajdujesięnapogra-

niczu upadłości?

3.

W związku z upadłością głównego wykonawcy,

kto dokończy inwestycję budowy autostrady na ww.

odcinku?

4.

Jak duże będzie opóźnienie w oddaniu autostra-

dy na ww. odcinku?

5.

W związku z upadłością głównego wykonawcy

na ww. odcinku autostrady, kto będzie odpowiadał

za zniszczone drogi lokalne?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Zapytanie

(nr 1393)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Budowa obwodnicy

Skawiny wydaje się jedną z priorytetowych inwesty-

cji dla województwa małopolskiego.

Pomoże ona sko-

munikować znaczną część województwa małopol-

skiego, w tym kluczowe miasta Małopolski, tj. Kra-

ków, Skawinę, Wadowice, Oświęcim, Kalwarię Ze-

brzydowską.

Pozwolenie na budowę obwodnicy Skawiny wyga-

sa w dniu 30 lipca 2012 r., dlatego istnieje pilna po-

trzeba znalezienia przez rząd środków na kontynu-

owanie tej inwestycji.

Zaprzestanie w chwili obecnej

inwestycji spowoduje wzrost kosztów budowy, a być

może nawet całkowite jej zablokowanie.

Budowa obwodnicy Skawiny znajduje się w pro-

gramie budowy dróg 2011–2015 jako inwestycja prio-

rytetowa.

Obwodnica ta pozwoli ułatwić komunika-

cję ze strefą aktywności gospodarczej, skawińskim

obszarem gospodarczym oraz Elektrownią Skawina.

Obwodnica konieczna jest także ze względu na duże

natężenie ruchu w Skawinie, które jest bardzo uciąż-

liwe dla mieszkańców miasta.

morządowców oraz parlamentarzystów z Małopolski,

którzy – wszyscy – zgodnym głosem wypowiadają się

za pilnym kontynuowaniem budowy obwodnicy Ska-

winy.

Rząd oraz Pański resort w trybie pilnym powi-

nien znaleźć środki na kontynuację budowy obwod-

nicy Skawiny.

1.

Czy Pański resort planuje kontynuację budowę

2.

Kiedy można spodziewać się zakończenia ww.

budowy?

3.

Czy budowa obwodnicy Skawiny nadal znajdu-

je się w programie budowy dróg 2011–2015 jako in-

westycja priorytetowa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

(nr 1394)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

niespodziewanej odmowy udzielenia przez

Muzeum Techniki w Warszawie, które swoimi

tradycjami sięga 1875 r., a od prawie 60 lat nieprze-

rwanie działa w Pałacu Kultury i Nauki, w tym roku

znalazło się w sytuacji, która zagraża jego dalszemu

istnieniu.

Od 8 lat muzeum otrzymywało od mini-

sterstwa dotację, dzięki której było w stanie opłacić

czynsz, ZUS i inne bieżące opłaty związane z dzia-

łalnością.

We wrześniu 2011 r. ponownie został zło-

żony wniosek o przyznanie dotacji na działalność

placówki do ministerstwa.

W lutym br. muzeum

otrzymało decyzję o nieprzyznaniu środków ﬁnanso-

wych.

Odwołanie również zostało rozpatrzone nega-

tywnie.

W chwili obecnej Muzeum Techniki boryka

się z poważnymi problemami ﬁnansowymi, które

grożą przerwaniem działalności muzeum w najbliż-

szym czasie.

1.

Dlaczego Muzeum Techniki nie otrzymało

wanie?

2.

Jakie są kryteria przyznawania dotacji, o którą

wnioskowało Muzeum Techniki?

3.

Jakie kryteria nie zostały przez placówkę speł-

nione?

4.

Czy ministerstwo może zaproponować jakieś

rozwiązanie, by uchronić Muzeum Techniki od za-

mknięcia?

Z poważaniem

Poseł Maciej Łopiński

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

359

Zapytanie

(nr 1395)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie obiektu, jakim jest zamek książąt oleśnic-

kich będący obecnie siedzibą Centrum Kształcenia

cy.

Jak wiadomo, budowla wymaga stałych nakładów

na jej renowację.

Na dzień dzisiejszy wygląd budynku

z zewnątrz pozostawia wiele do życzenia – w wielu

miejscach odpada tynk, przez co budowla sprawia

wrażenie bardzo zaniedbanej.

Bezdyskusyjnym jest

fakt, iż ta pochodząca z początku XIII w. renesanso-

wa budowla, stanowiąca nieocenioną wartość histo-

ryczną dla polskiej kultury, jest wizytówką miasta

Oleśnica, a co za tym idzie, jej renowacja stanowi

kwestię priorytetową.

Trudno jest pogodzić się z fak-

tem, że tak wspaniały budynek, który może konku-

rować z najbardziej okazałymi rezydencjami w Eu-

W związku z przedstawioną sprawą uprzejmie

Czy ministerstwo monitoruje stan techniczny bu-

dynku?

Czy ministerstwo przewiduje w najbliższym cza-

sie zapewnienie środków na renowację przedmioto-

ministerstwo zamierza pokryć wydatki na remont?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Zapytanie

(nr 1396)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

W wielu polskich szko-

łach prowadzone jest odpłatne żywienie zbiorowe,

wprowadzane są programy współﬁnansowaneprzez

Unię Europejską promujące zdrowe odżywianie

(„Szklanka mleka”, „Owoce w szkole”).

Docierają

do mnie z całej Polski sygnały, że o ile programy

te wdrażane są z sukcesami, to jednak dzieciom,

zwłaszcza najmłodszym, w trakcie ciepłych, a zda-

rza się też, że i upalnych dni, brakuje napojów.

Szkolne sklepiki, jeśli już oferują, to jedynie napoje

sztucznie barwione i gazowane, które nie gaszą pra-

gnienia i są niezdrowe.

Problem stał się zauważalny w maju i czerwcu

br., kiedy w upalne dni przebywające w nieklima-

tyzowanych salach lekcyjnych dzieci i młodzież nie

miały dostępu do zdrowych i nawadniających orga-

nizm napojów.

Najlepszym rozwiązaniem w takich

sytuacjach jest po prostu woda pitna.

z pytaniem: Jaka jest możliwość przygotowania i wdro-

żenia ewentualnego programu, w którym dzieci mo-

głyby korzystać z wody pitnej na terenie szkół?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

Zapytanie

(nr 1397)

do ministra zdrowia

w sprawie ﬁnansowania ze środków

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie toczących

się w parlamencie debat potwierdzono, na podstawie

wiarygodnych danych epidemiologicznych, że na raka

rocznie, co stawia Polskę na jednej z najgorszych po-

zycji w Europie.

Równocześnie w wypowiedziach

przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia wielokrotnie

wskazywano na konieczność modyﬁkacji„Narodo-

wego programu zwalczania chorób nowotworowych”

w zakresie m.in. rozszerzenia działań proﬁlaktycz-

nych, w tym również poprzez ﬁnansowanieproﬁlak-

tyki pierwotnej opartej na szczepieniach.

Należy podkreślić z całą stanowczością, że zapo-

wiedzi przedstawicieli ministra zdrowia dotyczą pro-

ﬁlaktykipierwotnejwzakresierakaszyjkimacicy,

tj. szczepień przeciwko HPV, które w większości kra-

jów europejskich są powszechnie stosowane i ﬁnan-

sowane z powodzeniem od blisko 10 lat.

Skupiają się

one również wokół potrzeby wypracowania modelu

ﬁnansowaniaszczepieńprzeciwkoHPV,zapewniają-

cego jego ciągłość i populacyjny charakter.

Przedsta-

wiono również deklaracje dotyczące skierowania zle-

cenia do Agencji Oceny Technologii Medycznych

w sprawie powtórnej oceny szczepień przeciw HPV.

Głos w powyższych kwestiach zabrali m.in.: podse-

kretarz stanu w MZ Aleksander Sopliński, w dniach

28.03.2012 r. i 24.05.2012 r. oraz podsekretarz stanu

w MZ Agnieszka Pachciarz w dniu 29.05.2012 r.

360

wione poniżej pytania.

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia podjęło konkretne

działania zmierzające do skierowania zlecenia do

Agencji Oceny Technologii Medycznych (AOTM) w spra-

wie rekomendacji dotyczącej szczepień przeciwko

HPV oraz ich ﬁnansowaniaześrodkówpublicznych

i zapewnienia w ten sposób szczepień populacyjnych

dziewczynek w wieku 12 lat?

2.

Kiedy zlecenie ministra zdrowia w powyższej

sprawie zostanie przekazane do AOTM?

3.

Jaki model ﬁnansowaniaszczepieńprzeciwko

HPV ze środków publicznych Ministerstwo Zdrowia

rozważa jako możliwy do implementacji od początku

roku 2013: czy w ramach „Narodowego programu

zwalczania chorób nowotworowych” – w ramach pro-

ﬁlaktykipierwotnejrakaszyjkimacicy,czyumiesz-

czenie szczepienia jako świadczenia gwarantowanego

w koszyku świadczeń, czy w ramach innego modelu

ﬁnansowania?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Ziętek

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 1398)

do ministra transportu,

w sprawie umieszczenia zadania budowy

Szanowny Panie Ministrze!

Miasto Sanok nie

ustaje w staraniach o jak najszybsze zbudowanie ob-

wodnicy południowej miasta w ciągu drogi krajowej

nr 28.

Obwodnica ta zarówno dla mieszkańców re-

gionu, turystów zwiedzających Bieszczady, jak i życia

gospodarczego miasta jest inwestycją priorytetową.

Przez Sanok, w ciągu dróg krajowych, przejeżdża

średnio 24,5 tys. samochodów dobowo, a w sezonie

ponad 29 tys. na dobę, w drodze do granic z Ukra-

iną i Słowacją, a także w Bieszczady i nad Jezioro

Solińskie.

Kolejne sezony turystyczne, a także co-

dzienne życie miasta pokazują, jak trudno przejechać

przez Sanok.

Kilometrowe korki, zniecierpliwieni kie-

rowcy, ścisk na drogach krajowych i ich niska jakość,

to niemal codzienność, a w takich warunkach bardzo

łatwo o wypadki drogowe i związane z tym tragedie.

Kolejne decyzje, ustalenia, dotyczące obwod-

nicy Sanoka, jak i samo jej projektowanie są prze-

kładane.

Wielokrotnie inwestycja była wykreślana

z planów budowy dróg i obwodnic albo przesuwana

na odległe terminy czasowe.

Sanok spełnia wszystkie 7 zaleceń ministra infra-

struktury, co do zasadności budowy obwodnic miast,

a olbrzymi ruch generowany przez cały rok prede-

stynuje projekt budowy obwodnicy do umieszczenia

go na liście priorytetowej.

Sanok to miasto przemy-

słowe, w którym brak obwodnicy południowej jest

utrudnieniem nie tylko dla codziennego funkcjono-

wania miasta, ale także w okresie letnim dla wzmo-

żonego ruchu turystycznego, dlatego niezbędne jest

jak najszybsze usprawnienie komunikacji.

Od 3 lat miasto Sanok współﬁnansujeprzygoto-

wania projektu obwodnicy i pomimo wszelkich trud-

ności, stara się doprowadzić do jego zamknięcia i re-

alizacji.

Wspólnie z rzeszowskim oddziałem GDDKiA

jest także w trakcje opracowywania studium tech-

niczno-ekonomiczno-środowiskowe wraz z opracowa-

niem materiałów do decyzji o środowiskowych uwa-

runkowaniach realizacji inwestycji.

Z budżetu mia-

sta zostały wydatkowane na to duże środki ﬁnanso-

we, ponieważ inwestycja ta jest niezbędna do dalsze-

go rozwoju i funkcjonowania miasta.

Zwracam się do

umieszczenia zadania budowy obwodnicy Sanoka

Czy istnieje szansa na kontynuowanie związanych

z nią prac projektowych, a co za tym idzie zwiększenie

bezpieczeństwa mieszkańców Sanoka i stworzenia lep-

szych warunków do dalszego rozwoju miasta?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

Warszawa, dnia 30 maja 2012 r.

Zapytanie

(nr 1399)

do ministra ﬁnansów

w sprawie niedoﬁnansowania projektu pn.

W 2007 r. w indykatywnym planie inwestycyjnym

Programu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej”

uwzględniono projekt Katolickiego Uniwersytetu Lu-

belskiego pn. „Budowa gmachu naukowo-dydaktycz-

nego biotechnologii” w kwocie 26 mln zł.

Niestety

w sierpniu 2009 r. nakazano uczelni dokonanie po-

nownego wyboru wykonawcy robót budowlanych,

361

narzucając jednocześnie obowiązek stosowania usta-

wy Prawo zamówień publicznych, do której Katolicki

Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II wcześniej nie

był zobowiązany.

21 października 2009 r. podpisano

umowę na budowę budynku biotechnologii z wyko-

nawcą wybranym w oparciu o ustawę Prawo zamó-

wień publicznych.

Wartość zawartej umowy na robo-

ty budowlane wyniosła 25 116 230,28 zł.

Całkowity

koszt projektu wzrósł do 41 441 936,68 zł.

20 maja 2010 r. władze uczelni KUL wystosowały

prośbę do pani minister rozwoju regionalnego o przy-

znanie dodatkowej kwoty doﬁnansowania.26lipca

2010 r.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i PARP

opowiedziało pozytywnie na wniosek uczelni.

21 lu-

tego 2011 r. uczelnia złożyła wniosek o uruchomienie

w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego oraz Mini-

sterstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego kwotę

15 076 474,00 zł.

Jednak 29 grudnia 2011 r. władze

uczelni otrzymały informację o uzyskaniu dotacji ce-

lowej w kwocie 2 432 670,00 zł.

1.

Z jakich powodów została przydzielana niepeł-

na, tak znikoma kwota doﬁnansowania?

2.

Czy pozostała kwota – zaakceptowana przez

MRR – zostanie przydzielona KUL, jeżeli tak, to

kiedy?

3.

W sytuacji niedotrzymania zobowiązań poczy-

nionych przez MRR, z jakich środków Katolicki Uni-

wersytet Lubelski ma uzyskać brakującą kwotę

12 643 804,00?

Z poważaniem

Poseł Beata Mazurek

(nr 1400)

do ministra środowiska

w sprawie realizacji

„Krajowego programu oczyszczania

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z postano-

wieniami traktatu akcesyjnego Polska do 31 grudnia

2015 r. nie stosuje w pełni przepisów dyrektywy Rady

z 30.05.1991 r., str. 40–52, z późn. zm.; Dz. Urz.

WE

W związku z powyższym, chcąc osiągnąć standardy

przewidziane w ww. dyrektywie, utworzono „Krajo-

wy program oczyszczania ścieków komunalnych”,

Zgodnie z założeniami program ten zawiera wy-

kaz aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców

� 2000, wraz z jednoczesnym wykazem niezbędnych

dernizacji oczyszczalni ścieków komunalnych oraz

zacyjnych, jakie należy zrealizować w tych aglome-

racjach w terminie do 31 grudnia 2015 r.

Z uwagi na

ogromne koszty jego realizacji program został pod-

dany kilku aktualizacjom.

Wedle jednej z nich (AK-

POŚK 2009) nakłady na realizację niezbędnych in-

westycji w systemy kanalizacyjne, oczyszczalnie ście-

ków oraz na zagospodarowanie osadów wyniosą

31,9 mld zł.

Już dziś wiemy, że realizacja ww. przed-

sięwzięć warunkujących spełnienie wymagań z dy-

rektywy Rady 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania

ścieków komunalnych do 31 grudnia 2015 r. stoi pod

dużym znakiem zapytania.

Tymczasem niespełnie-

nie przez Polskę wymogów wynikających z ww. dy-

rektywy do 31 grudnia 2015 r. może spowodować

nie, co z kolei może spowodować bardzo znaczące

podniesienie cen usług komunalnych lub doprowa-

dzić do upadłości przedsiębiorstw wodociągowo-ka-

nalizacyjnych.

1.

Czy z uwagi na realną obawę niespełnienia do

31 grudnia 2015 r. wymagań określonych w dyrekty-

czącej oczyszczania ścieków komunalnych Polska

podjęła bądź podejmie starania o ewentualną rene-

gocjację terminu jej pełnego wdrożenia?

2.

W jaki sposób są ﬁnansowaneinwestycjewra-

mach „Krajowego programu oczyszczania ścieków

komunalnych”, z wyszczególnieniem procentowego

udziału środków pochodzących z budżetu państwa,

środków zewnętrznych, np. ze środków Unii Euro-

pejskiej?

3.

Czy Ministerstwo Środowiska z uwagi na sytu-

ację ekonomiczną planuje przenieść główny ciężar

realizacji inwestycji z „Krajowego programu oczysz-

czania ścieków komunalnych” na gminy, a jeżeli tak,

czonych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kana-

lizacyjne?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Romanek

Nowy Sącz, dnia 25 czerwca 2012 r.

362

Zapytanie

(nr 1401)

do ministra obrony narodowej

w sprawie systemów do wykrywania

Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonego

zapytania:

Większość kołowych transporterów opancerzo-

nych Rosomak służących w Afganistanie jest wypo-

sażona w system wykrywania skażeń chemicznych

Polska Codziennie”, nawet połowa tego sprzętu nie

działa lub działała wadliwie.

Tak stwierdziła spółka Pimco, która jest producen-

tem cherdesów, wysłała ona w ubiegłym roku swoich

specjalistów do Afganistanu, a kontrola sprzętu, którą

przeprowadzili, wykazała, że spośród 115 urządzeń

zamontowanych na Rosomakach zaledwie 54 były

w pełni sprawne.

Ponadto, jak się okazuje, na miejscu

w Afganistanie nie ma już przedstawiciela Pimco, któ-

ry zajmował się naprawami systemu wykrywania ska-

żeń chemicznych oraz promieniotwórczych.

W tym zakresie zgłaszam zapytania poselskie

1.

Z jakich powodów tak duża ilość urządzeń do

wykrywania skażeń chemicznych oraz promienio-

twórczych na transporterach Rosomak służących

w Afganistanie jest niesprawna?

2.

Dlaczego, pomimo ich wadliwego działania, zo-

stał odwołany specjalista zajmujący się naprawami

przedmiotowego sprzętu?

3.

Jakie działania są podejmowane przez resort

w celu natychmiastowego przywrócenia sprawności

przedmiotowego sprzętu i tym samym zapewnienia

bezpieczeństwa naszym żołnierzom?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

Tarnów, dnia 26 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1402)

do ministra skarbu państwa

Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonego

zapytania: Jak podały media, Ministerstwo Skarbu

Państwa zamierza włączyć spółki sektora obronnego

realizujące funkcje obsługowo-remontowe w zakresie

Wojskowe przedsiębiorstwa remontowo-produkcyjne

doskonale radzą sobie na rynku zbrojeniowym w Pol-

sce, głównie zajmując się remontami i dostosowaniem

sprzętu wojskowego produkcji radzieckiej, nie narze-

kają na brak zamówień i jak na razie mają dobre wy-

niki ﬁnansowe.

Wspomniane plany budzą wiele pytań i emocji,

ponieważ Bumar ma obecnie poważne kłopoty.

Wiel-

ki kontrakt z Indiami na dostawę ponad 200 wozów

zabezpieczenia technicznego, który miał przynieść

ﬁrmieponad270mlndolarów,narazieniedojdzie

do skutku.

Ponadto chciałbym przypomnieć, że w ubie-

głym roku sejmowa i senacka komisje obrony opowie-

działy się za wstrzymaniem włączenia wojskowych

przedsiębiorstw remontowo-produkcyjnych do grupy

Bumar.

Zdaniem ekspertów, a także pracowników i związ-

kowców przedsiębiorstw remontowych, doprowadzi

to do pogorszenia sytuacji w ich ﬁrmach,natomiast

dzięki temu wynik ﬁnansowy konsorcjum Bumar

wzrośnie trzykrotnie w porównaniu ze stanem obec-

nym.

Niektórzy wręcz uważają, że w tej sytuacji bę-

dziemy mieć do czynienia z przejęciem, które będzie

jedynie służyć ratowaniu Bumaru, bez oglądania się

na niekorzystne skutki dla przejmowanych ﬁrmiich

pracowników.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie:

1.

Czy ministerstwo przewiduje w najbliższej

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

(nr 1403)

do ministra administracji i cyfryzacji

Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonego

sterstwo pracami nad nowelizacją ustawy, która za-

liczy także przekazy pieniężne SMS-em lub przez

Internet do zbiórek publicznych, co automatycznie

będzie wiązać się z koniecznością uzyskania przez

363

organizatora zbiórki pozwolenia resortu na taką ak-

cję, chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że dzięki tej

luce w prawie doszło do rozwoju tzw. crowdfundingu,

zjawiska jak najbardziej pozytywnego, a jak pokaza-

ła praktyka ostatnich lat – wręcz pożądanego.

Dzięki ﬁnansowemuwsparciuspołecznościinter-

netowej funkcjonuje wiele cennych inicjatyw.

Tą dro-

gą zbierane są fundusze na niezależne ﬁlmy,książki,

płyty, a także środki dla organizacji charytatywnych.

Powstały nawet wyspecjalizowane serwisy interne-

towe zajmujące się organizowaniem funduszy na róż-

ne społeczne i autorskie przedsięwzięcia.

Zdaniem

specjalistów proponowane zmiany idą w kierunku

roztoczenia kontroli nad wszelkim pozyskiwaniem

środków za pośrednictwem Internetu.

Nie sprzyja to

rozwojowi dobroczynności, a ponadto pod znakiem

zapytania stoi rozwój ﬁnansowaniaspołecznościowe-

w Europie Zachodniej na przykład jest powszechną

praktyką, że młoda piosenkarka prezentuje swoje utwo-

ry w Internecie i prowadzi zbiórkę wśród internautów

na wydanie pierwszej płyty.

Dotychczasowe doświad-

czenia wskazują raczej inną drogę, niż zaproponowana

przez ministerstwo.

Wydaje się zasadne uwolnienie

zbiórek publicznych spod obowiązku pozwoleń, ewen-

tualnie zastąpienie pozwoleń obowiązkiem zgłoszenia

zbiórki organom administracji publicznej.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie:

nie obowiązku uzyskiwania pozwoleń na zbiorki or-

ganizowane przez SMS oraz przez Internet?

2.

Czy ministerstwo rozważało koncepcję uwolnie-

nia zbiórek publicznych spod obowiązku pozwoleń,

ewentualnie zastąpienie pozwoleń obowiązkiem zgło-

szenia zbiórki organom administracji publicznej?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

Tarnów, dnia 27 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1404)

do ministra ﬁnansów

w sprawie możliwości wydania decyzji

Urzędy skarbowe oraz urzędy kontroli skarbowej,

działając na podstawie swoich uprawnień i kompe-

tencji, są upoważnione do wszczęcia i przeprowadze-

nia kontroli oraz postępowania podatkowego, w tym

także w przypadku zaistnienia nadpłaty podatku.

Każde postępowanie podatkowe jest rozłożone w cza-

sie i podlega pewnemu reżimowi prawnemu, który

określa między innymi terminy i zdarzenia, które

mają w określonym czasie zaistnieć.

Jest to swego

rodzaju scenariusz z rozpisanymi rolami dla podat-

nika oraz organu skarbowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, nasuwają się pytania:

Czy organ skarbowy może wydąć decyzję w spra-

wie nadpłaty podatku, nie oczekując na zakończenie

wszczętego w tej samej sprawie postępowania podat-

kowego?

Czy żądanie przez organ skarbowy dokumentów

nieobjętych wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest

w istocie wszczęciem z urzędu postępowania podat-

kowego?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Lubawka, dnia 26 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1405)

do prezesa Rady Ministrów

Z niedowierzaniem i jednocześnie ze zdziwieniem

przyjąłem wiadomość, że w czasie, gdy w całej Eu-

ropie mamy do czynienia z kryzysem gospodarczym,

a poszczególne państwa członkowskie Unii Europej-

skiej „zaciskają pasa”, ograniczając swoje wydatki na

administrację, w Polsce podjęto na szczeblu central-

nym decyzję o zakupie luksusowych limuzyn, które

będą woziły rządowych urzędników.

Media donoszą, że dotychczas urzędnicy z najbliż-

szego otoczenia pana premiera korzystali z pojazdów

Centrum Usług Wspólnych, natomiast pan premier

i osoby, które są objęte ochroną Biura Ochrony Rzą-

du, korzystały głównie z samochodów BOR.

Centrum

Usług Wspólnych uznało jednak, że samochodów

jest za mało i ogłosiło przetarg na zakup 35 no-

wych, świetnie wyposażonych limuzyn, które na

wyposażeniu mają posiadać m.in. system rozpozna-

jący zmęczenie kierowcy, ostrzeganie przed niepożą-

daną zmianą pasa ruchu czy system wspomagający

ruszanie pod górkę.

Wszystko to w czasach, gdy spo-

łeczeństwu mówi się o oszczędnościach, w kraju li-

kwidowane są szkoły, wzrasta bezrobocie i dla rato-

wania systemu ubezpieczeń społecznych wydłuża

się wiek emerytalny dla kobiet aż o 7 lat.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Czy zakup na potrzeby rządowych urzędników

luksusowych, bogato wyposażonych limuzyn i to

w liczbie 35 sztuk jest rzeczywiście konieczny?

2.

Dlaczego w samochodach zdecydowano się za-

montować niezwykle drogie, luksusowe elementy wy-

posażenia?

Kto przygotowywał specyﬁkacjędotego

zamówienia publicznego?

364

3.

Którzy urzędnicy i dokładnie z jakich resortów

będą mieli do dyspozycji nowe luksusowe pojazdy?

4.

Jaki był koszt utrzymania oraz eksploatacji sa-

mochodów służbowych w roku 2009, 2010, 2011 przez

Kancelarię Prezesa Rady Ministrów, Centrum Usług

Wspólnych i poszczególne rządowe resorty?

Jakie

kwoty wydatkowano na paliwo, a jakie na serwis?

Poseł Jacek Osuch

Warszawa, dnia 20 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1406)

do ministra zdrowia

w sprawie świadczeń zakontraktowanych

Od półtora roku sportowcy oraz samorządowcy

z terenu powiatu olkuskiego walczą o przywrócenie

działalności Poradni Sportowo-Lekarskiej w Olku-

szu.

Jak podkreślają zainteresowani, na terenie po-

wiatu olkuskiego działa ok. 70 klubów, w których

trenuje ponad 3000 zawodników.

Sportowcy muszą

obligatoryjnie dwa razy w roku przechodzić badania

lekarskie, gdyż brak ww. dokumentu może spowodo-

wać niedopuszczenie ich do imprez i zawodów spor-

towcy, a także obciąża wysokimi kosztami kluby

i samych zawodników.

Gminna Rada Sportu działająca w Olkuszu na

myślnie podjęła uchwałę o podjęciu działań zmierza-

jących do przywrócenia Poradni Sportowo-Lekarskiej

w Olkuszu.

Niestety, MOW NFZ do dnia dzisiejszego

nie przygotował konkursu na realizację ww. zadania

na terenie Olkusza.

Lokalizacja ww. przychodni poza

miastem powiatowym jest niezwykle uciążliwa dla

sportowców, którzy na badania muszą dojeżdżać po-

nad 25 km, co przekłada się na zwiększone koszty do-

jazdu i wydłużenie czasu potrzebnego na uzyskanie

dokumentu poświadczającego przejście badań.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

na pytania.

1.

Czy MOW NFZ, przygotowując kontrakt na rok

2013, zakontraktuje Przychodnię Sportowo-Lekar-

ską działającą na terenie miasta Olkusza?

2.

Jakie są koszty funkcjonowania dla NFZ Przy-

chodni Sportowo-Lekarskiej w ciągu jednego roku

dla powiatów, tj. Olkusz?

3.

Czy istnieje szansa, aby jeszcze w bieżącym

roku Przychodnia Sportowo-Lekarska została otwar-

ta w Olkuszu?

Z poważaniem

Poseł Jacek Osuch

Warszawa, dnia 8 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1407)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Rolnicy z terenu powiatu olkuskiego zwrócili się

do mnie z zapytaniem, dlaczego Agencja Rynku Rol-

nego nie wprowadziła dopłaty dla osób uprawiają-

wany mającej charakter pomocy de minimis w rol-

nictwie.

Dopłaty do materiału siewnego obejmują

m.in. zboża ozime i jare, rośliny strączkowe i ziem-

niaki – zakupione i zużyte do siewu lub sadzenia

ca 2012 r.

Tak zwana pomoc de minimis to wsparcie,

jakiego może udzielić rolnikowi państwo bez zgody

Komisji Europejskiej.

Pomoc taka może wynieść

maksymalnie 7,5 tys. euro w ciągu trzech lat na jed-

no gospodarstwo.

Wnioski można było składać do

25 czerwca br.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

Poseł Jacek Osuch

Warszawa, dnia 19 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1408)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie kompleksowego rozwiązania

Przed kilkoma dniami kierowca pojazdu uprzy-

wilejowanego wyłamał szlaban ograniczający wjazd

na teren płatnej autostrady A4 na odcinku Gliwice

– Wrocław.

Już wcześniej służby ratunkowe informo-

wały, że pojazdy biorące udział w akcjach ratunko-

wych mają ogromny problem z szybkim pokonaniem

punktu poboru opłat na tej trasie, gdyż nie przygo-

towano w wystarczający sposób awaryjnej infra-

365

struktury drogowej.

W pojazdach nie zamontowano

także specjalnych urządzeń, które otwierałyby bram-

kę w punkcie poboru opłat.

Nikogo nie trzeba prze-

konywać, że w przypadku prowadzenia akcji ratow-

niczej liczy się każda minuta, a pokonanie zatoru

drogowego lub utknięcie w punkcie poboru opłat na

autostradzie jest niedopuszczalne z punktu widzenia

prowadzenia akcji ratowniczej.

Wobec powyższego

istnieje pilna potrzeba przeciwdziałania takim przy-

padkom oraz przygotowania przez zarządzających

autostradami odpowiednich pasów awaryjnych do-

stępnych wyłącznie dla pojazdów uprzywilejowanych

w obrębie punktów poboru opłat, które umożliwiały-

by szybki przejazd przez ww. miejsce.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

rozwiązany problem przejazdu pojazdów uprzywile-

jowanych przez punkty poboru opłat na autostradzie

A4 na odc.

Gliwice – Wrocław?

Jak wygląda rozwią-

zanie tych problemów na innych odcinkach płatnych

dróg w Polsce?

2.

Czy pojazdy uprzywilejowane będą wyposażone

w specjalne urządzenia otwierające szlabany w przy-

padku przejazdu tych samochodów?

3.

Czy obecna infrastruktura drogowa na dojaz-

dach do punktów poboru opłat jest właściwie przy-

gotowana, aby zapewnić szybki przejazd służb ratun-

kowych?

Z poważaniem

Poseł Jacek Osuch

(nr 1409)

do ministra transportu,

w sprawie postępu prac projektowych

Przed kilkoma miesiącami rozpoczęły się prace

projektowe dotyczące przedłużenia Centralnej Magi-

strali Kolejowej z okolic miejscowości Nakło do Kra-

kowa i Katowic (przez Olkusz).

Wariant ten prze-

widuje poprowadzenie dwutorowej linii kolejowej

z rozgałęzieniem w m.

Sucha (gm. Trzyciąż) w kie-

runku Krakowa i Katowic.

Zakładana prędkość na

nowym odcinku CMK ma wynieść ok. 300 km/h.

Problemem jest jednak ﬁnansowanietegozadania

oraz realny termin rozpoczęcia pozyskiwania grun-

tów (lub przynajmniej ich rezerwacji) przez PKP

PŁK pod planowaną inwestycję.

Już we wcześniej-

szej interpelacji naświetliłem bardzo znacząco ten

problem.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

2.

Kiedy PKP PŁK rozpocznie proces rezerwacji

lub wykupu gruntów pod planowaną inwestycję?

Czy

Poseł Jacek Osuch

Warszawa, dnia 13 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1410)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie dostępu obywateli

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z wysoki-

mi kosztami pomocy prawnej spora część społeczeń-

stwa boryka się z problemem dostępu do uzyskania

porad prawnych.

Rozwiązaniem tej sytuacji byłoby

umożliwienie korzystania z bezpłatnych porad praw-

nych przez osoby ﬁzyczneoniskimstatusiematerial-

nym.

Problem ten, pomimo że był już wielokrotnie po-

ruszany, po dziś dzień nie znalazł jednak rozwiązania

oczekiwanego przez społeczeństwo.

Należy zaznaczyć,

iż bardzo dużym zainteresowaniem cieszą się prowadzone

nieodpłatnie wszelkie porady prawne prowadzone

przez różne instytucje.

Nie mniej jednak ilość takich

bezpłatnych porad jest nieadekwatna do stale rosnących

potrzeb, co w konsekwencji nie rozwiązuje problemu.

Wiele organizacji pozarządowych sygnalizuje po-

trzebę nałożenia na jednostki samorządu terytorial-

nego obowiązku ﬁnansowaniaporadnictwaprawnego

prowadzonego dla najuboższych obywateli.

1.

Czy istnieją możliwości uregulowań prawnych,

które nałożą na jednostki samorządu terytorialnego

obowiązek ﬁnansowaniabezpłatnychporadprawnych

dla osób fizycznych o niskim statusie materialnym?

366

2.

Jakie są plany ministerstwa na najbliższe lata

w kierunku rozwoju bezpłatnego poradnictwa praw-

nego?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 1411)

do ministra pracy i polityki społecznej

skiego zgłosili się mieszkańcy powiatu zgierskiego, któ-

rzy dowiedzieli się, że w urzędzie pracy w Łodzi są ofer-

ty zatrudnienia, którymi byliby bardzo zainteresowani.

Jednak, jak mi przekazali, nie mogą się zgłosić do

PUP w Łodzi, ponieważ w związku z miejscem za-

mieszkania są zarejestrowani w urzędzie pracy w Zgie-

rzu.

Z rozmowy z władzami PUP dowiedziałem się, że

dostęp osób zarejestrowanych w swoim powiecie do

ofert pracy w innym jest bardzo utrudniony.

z pytaniem: Czy rozważana jest możliwość likwidacji

„rejonizacji” osób bezrobotnych i stworzenia centralnej

bazy dla każdego województwa lub prawnej możliwości

szybkiej wymiany propozycji pracy między konkretny-

mi urzędami?

Wydaje mi się, że tego typu zmiany

w prawie spowodują łatwiejszy dostęp do ofert pracy

i w konsekwencji efektywniejsze działanie powiatowych

urzędów pracy oraz zmniejszenie bezrobocia.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zapytanie

(nr 1412)

do ministra skarbu państwa

Podczas jednego ze spotkań w moim biurze posel-

skim z samorządowcami powiatu zduńskowolskiego

dowiedziałem się, że w związku z reorganizacją kon-

cernu PGE Polska Grupa Energetyczna SA, PGE

Dystrybucja SA i PGE Dystrybucja SA Oddział Łódź

– Teren zostaną zlikwidowane oba posterunki znaj-

dujące się w tym powiecie i pozostanie on bez placów-

ki obsługi energetycznej.

Największy niepokój samorządowców budzi likwi-

dacja placówki w Zduńskiej Woli obejmującej teren za-

mieszkany przez mieszkańców: miasta Zduńska Wola,

gmin Zapolice i Zduńska Wola oraz miejscowości poło-

żonych w gminie Sieradz, m.in. w Grabowcu, Stawisz-

czach, Męckiej Woli, Podłężycach, a w zakresie obsługi

– dodatkowo mieszkańców Szadku i powiatu łaskiego.

Z posiadanej przez mnie wiedzy – jest to teren zamiesz-

kany przez ponad 80 tys. mieszkańców, zlokalizowany

w odległości co najmniej 25 km od miasta Zduńska

Wola, a w przypadku działalności codziennego i week-

endowego pogotowia energetycznego posterunek za-

pewnia obsługę blisko 150 tys. osób zamieszkałych na

obszarach czterech powiatów: zduńskowolskiego oraz

częściowo sieradzkiego, łaskiego i poddębickiego.

Z informacji, jakie uzyskałem od samorządowców,

wynika również, że centralne położenie miasta spra-

wia, że Zduńska Wola jest głównym węzłem pod

względem zasilania energetycznego.

Według przed-

stawionych mi szacunków zapotrzebowanie na ener-

gię elektryczną mieszkańców, ﬁrmiinstytucjispra-

wia, że ok. 45 tys. odbiorców w sposób stały korzysta

i jako klienci są obsługiwani przez posterunek

w Zduńskiej Woli.

Podczas rozmowy samorządowcy

wyrazili przekonanie, że likwidacja tej bardzo ważnej

placówki znacznie pogorszy obsługę mieszkańców,

wydłuży czas i sprawność usuwania reklamacji oraz

awarii.

Dodatkowe obawy budzi fakt, że w sytuacjach

kryzysowych, występujących anomalii pogodowych,

pożarów i innych zagrożeń brak natychmiastowych

działań ze strony służb energetycznych, wydłużenie

czasu reakcji tych służb dla tak licznej populacji

mieszkańców i występującego na obszarze powiatu

potencjału gospodarczego może budzić niepokój w za-

kresie poczucia bezpieczeństwa mieszkańców.

Moje zdziwienie budzi fakt, że jest rozważana

przez koncern PGE likwidacja posterunku, który ob-

sługuje z jednej strony bardzo ważny dla systemu

węzeł energetyczny, a z drugiej prowadzi dystrybucję

i obsługę odbiorców klientów, którzy stanowią ponad

42% ze 108 tys. odbiorców obsługiwanych przez Re-

jon Energetyczny w Sieradzu.

z pytaniem: Czy decyzja o likwidacji posterunków

energetycznych w powiecie zduńskowolskim jest rze-

czywiście konieczna i uzasadniona?

Zwracam się

również z prośbą o rozważenie możliwości zachowa-

nia posterunku w Zduńskiej Woli.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 14 czerwca 2012 r.

367

Zapytanie

(nr 1413)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Suwał-

kach stanowi młodą i prężnie rozwijającą się uczelnię

wyższą, najważniejszy tego typu ośrodek kształcenia

szym zainteresowaniem studentów.

Ponadto z racji

na swoje przygraniczne położenie uczelnia traﬁaze

swoją ofertą do młodzieży polskiego pochodzenia

z Litwy, a docelowo ma zamiar pozyskać również stu-

dentów z innych państw – Białorusi, Łotwy, Rosji.

Uczelnia oferuje studia pierwszego stopnia (inżynier-

skie i licencjackie) łącznie na piętnastu kierunkach:

medycznych, technicznych oraz humanistyczno-eko-

nomicznych.

Studia odbywają się zarówno w trybie

Rozwój uczelni oraz coraz większa liczba chętnych

do studiowania na niej przemawiają za zwiększeniem

dostępności studiów nieodpłatnych.

Decyzją ministra

ła zwiększona dla uczelni ogólna liczba miejsc na stu-

o 40% w porównaniu do liczby takich miejsc w roku

2009/2010, tj. do poziomu 1126 miejsc.

Paradoksalnie

takie zwiększenie zahamuje liczbę przyjęć na studia

stacjonarne i spowoduje możliwość przyjęcia zaled-

wie po 15 nowych studentów na każdym z 13 dostęp-

nych w trybie stacjonarnym kierunków, tj. łącznie

190 osób.

Taka sytuacja wynika z tego, iż od roku

bazowego 2009/2010 uczelnia otworzyła pięć nowych

kierunków studiów i obecnie na studiach stacjonar-

nych kształci się 1240 studentów.

Ponadto należy

pamiętać, iż 3,5-letnie studia inżynierskie i licencjac-

kie kończą się w semestrze zimowym, zatem tacy ab-

solwenci, którzy kończą naukę w połowie roku, rów-

nież brani są pod uwagę, kiedy określa się ogólną

liczbę studentów w danym roku akademickim.

Z tych powodów PWSZ w Suwałkach złożyło od

ww. decyzji ministra wniosek o ponowne rozpatrze-

nie sprawy i o zwiększenie ogólnej liczby miejsc na

studiach stacjonarnych do poziomu co najmniej 1376,

co pozwoli na przyjęcie w przyszłym roku akademic-

kim po 30 studentów na każdym z 13 kierunków.

nie: W jaki sposób zostało rozpatrzone powyższe od-

wołanie PWSZ w Suwałkach i czy dla uczelni zwięk-

szono ogólną liczbę miejsc na studiach stacjonarnych

zgodnie z jej wnioskiem.

Z poważaniem

Poseł Damian Raczkowski

Białystok, dnia 21 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1414)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Ze względu na małą

liczbę uczniów wiele szkół jest coraz częściej zagro-

żonych likwidacją.

Jedną z możliwości ratujących

szkoły jest utworzenie stowarzyszenia szkół.

Szkoły

działające jako stowarzyszenie funkcjonują wówczas

jak dotychczas, jednakże pensje nauczycieli, zasady

ich pracy oraz liczbę godzin pracy ustala stowarzy-

szenie.

Koszty utrzymania budynków, wody, ogrze-

wania, energii elektrycznej niestety nadal obciąża-

ją budżety gmin.

Dla zapewnienia jak najlepszych

jest jednak pozyskanie dodatkowych środków ﬁnan-

sowych.

dotyczące utrzymania budynków zajmowanych przez

stowarzyszenia szkół?

2.

Gdzie takie podmioty jak stowarzyszenia szkół

mają szanse uzyskać doﬁnansowanie?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Zapytanie

(nr 1415)

do ministra zdrowia

w sprawie cen insuliny

zapytaniami środowiska polskich diabetyków oraz

częstymi informacjami medialnymi dotyczącymi

wzrostu cen zagranicznej insuliny oraz leków, które

leczą cukrzycę, zapytuję:

368

1.

O ile średnio wzrosła w 2012 r. cena insuliny

oraz leków leczących cukrzycę produkowanych w kra-

ju oraz za granicą w stosunku do roku 2011?

2.

Czy leki leczące cukrzycę, a produkowane

w kraju mają takie same składniki jak leki zagra-

niczne i czy są takiej samej jakości?

3.

Jeżeli istnieje różnica w cenie pomiędzy polski-

mi a zagranicznymi lekami dla diabetyków oraz jeśli

zawierają one identyczne składniki, jaka jest przy-

czyna rozbieżności cenowej?

4.

Czy istnieją jakiekolwiek badania dotyczące

częstotliwości zalecania i wypisywania pacjentom

polskiej insuliny oraz leków leczących cukrzycę w sto-

sunku do produktów zagranicznych?

5.

Czy przewidywane są w tym roku kolejne pod-

wyżki cen insuliny oraz leków leczących cukrzycę

zarówno polskich, jak i zagranicznych?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

(nr 1416)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie kursów internetowych dla

wychowawców opiekunów kolonijnych

Szanowna Pani Minister!

Ukończenie kursu na

wychowawcę opiekuna kolonijnego uprawnia do wy-

konywania pracy w charakterze wychowawcy bądź

też opiekuna na koloniach, obozach, zimowiskach i in-

nych formach wypoczynku dla dzieci i młodzieży.

Zainteresowanie tego typu kursami jest bardzo duże,

ponieważ zawód wychowawcy kolonijnego jest szansą

na zwiedzenie wielu ciekawych miejsc i zarobienie

dodatkowych pieniędzy.

Ostatnimi czasy coraz popu-

larniejsze stają się internetowe kursy na wychowaw-

ców opiekunów kolonijnych.

Autorzy kursów inter-

netowych podkreślają ich liczne zalety, m.in. możli-

wość odbycia ich w domu, w dogodnym terminie i miej-

scu.

Jednakże mając na uwadze bezpieczeństwo dzie-

ci i młodzieży, wiarygodność e-kursów budzi wiele

wątpliwości.

1.

Czy w opinii ministerstwa internetowe kursy

dla wychowawców kolonijnych można uznać za wy-

starczające pod względem merytorycznym?

2.

Czy umiejętności i wiedza zdobyte podczas in-

ternetowego kursu dla wychowawcy kolonijnego są

honorowane przez wszystkie kuratoria oświaty?

3.

W jaki sposób weryﬁkowanesąkwaliﬁkacjeau-

torów internetowych kursów na wychowawców opie-

kunów kolonijnych?

4.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić zmiany

dotyczące obowiązujących form przeprowadzania

kursu dla wychowawcy kolonijnego?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Zapytanie

(nr 1417)

do ministra środowiska

w sprawie instrumentów

ochrony lasów państwowych

Lasy są nieodłącznym elementem polskiego kra-

jobrazu i jednym z ulubionych miejsc wypoczynku,

a pozostawione odpady niekorzystnie wpływają na

rośliny, glebę, wody oraz zwierzęta, dla których na-

turalnym środowiskiem bytowym jest las.

Poważnym problemem dla Lasów Państwowych

są przede wszystkim odpady i śmieci porzucane bez-

ustannie przez turystów lub przez osoby przejeżdża-

jące w pobliżu obszarów leśnych.

W każdym lesie

można spotkać niezliczoną ilość śmieci, w szczegól-

ności porzucone plastikowe butelki, opakowania po

żywności, rozbite szkło, tworzącą z biegiem czasu

nielegalne wysypiska.

Na rozkład tych śmieci trzeba

czekać nawet setki lat.

Trudno znaleźć podobnie ne-

gatywny przykład zaśmiecenia np. w lasach Europy

Zachodniej.

Negatywne skutki oddziaływania nieczy-

stości na leśny ekosystem są powszechnie znane.

Jed-

nak stopień świadomości ekologicznej polskiego spo-

łeczeństwa statystycznie nie przekłada się na stopień

rzeczywistej realizacji przyjaznych środowisku po-

stulatów.

Brutalnie dewastowane przez dzikie wysy-

piska powoli przestaje być wizytówką Polski.

Społecz-

ne akcje sprzątania lasów przyniosły skutek wymier-

ny w postaci czasowego porządku w miejscach szcze-

gólnie zaśmieconych, ale w dłuższej perspektywie nie

zmieniły przyzwyczajeń polskiego turysty.

W opinii wielu ekologów inicjowane przez dyrek-

cję Lasów Państwowych akcje zatrudniania bezro-

botnych do sprzątania lasów po sezonach turystycz-

nych to ważne, lecz niewystarczające działania.

Nie-

zbędne jest uświadomienie ludziom, by po prostu nie

niszczyli lasów, porzucając w nich często nierozkła-

dalne biologicznie śmieci.

Apel ten ma szczególne

znaczenie w szczycie sezonu urlopowego, gdy miliony

Polaków korzysta z okazji spędzania wolnego czasu,

odpoczywając na terenie lasów.

Lasy mogą tworzyć

miejsca pracy, wspomagać wykorzystywanie odna-

wialnych źródeł energii, chronić różnorodność biolo-

giczną, a także uczestniczyć w procesie łagodzenia

niekorzystnych zmian klimatycznych, ale wszystko

369

to powinno przebiegać pod ścisłym nadzorem i z dozą

racjonalności.

2.

Czy istnieje program dotyczący oczyszczania

lasów państwowych?

wych) oraz możliwości przeciwdziałania tego rodzaju

procederowi?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Zapytanie

(nr 1418)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nieprawidłowości dotyczących

Do mojego biura poselskiego zgłosiła się grupa

osób – pracowników i byłych pracowników Służby

nowaniem w następstwie ujawnienia w 2009 r. nie-

prawidłowości związanych z odprawami celnymi na

przejściu granicznym w Bezledach.

Na podstawie wyjaśnień wnoszących o interwen-

cję oraz przedstawionych dokumentów ustalono, że

w grudniu 2009 r. wykonane zostało badanie w for-

mie ankiety wśród pracowników Oddziału Celnego

w Bezledach, z której wynikał szereg nieprawidłowo-

ści w pracy oddziału, w tym możliwy przemyt.

Nieprawidłowości wskazywano m.in. w zakresie

funkcjonowania systemu losowania celników na gra-

nicy.

Ideą systemu losowania jest unikanie sytuacji,

w której jeden celnik wielokrotnie kontroluje ten sam

pojazd czy też tę samą osobę (co ma zapobiegać ko-

rupcji).

Tymczasem wnoszący o interwencję zgłasza-

li w ankietach, a także dyrektorowi, przykład jedne-

go z funkcjonariuszy, który na 36 przypadków prze-

kraczania granicy przez ten sam pojazd dokonywał

czynności kontrolnych aż 35 razy.

Funkcjonariusze

z Oddziału Celnego w Bezledach wskazywali również

na możliwość wystąpienia przemytu papierosów

w torﬁe,któryodprawianowoddziale.

Jednaztych

osób kierowała w tej sprawie skargi do Ministerstwa

Finansów.

Bezpośrednio po tym funkcjonariusze zgłaszający

powyższe nieprawidłowości zostali odsunięci od od-

praw na granicy i przeniesieni do tzw. komórek we-

wnętrznych, co w praktyce oznaczało ich degradację

i związane z tym niższe wynagrodzenie.

Z wyjaśnień wnoszących o interwencję wynika

także, że około marca 2010 r. (na ich wniosek) dopro-

wadzono w końcu do rewizji pojazdu przewożącego

torf, ale poza oddziałem celnym, gdyż kontrolowany

przedsiębiorca nie wyraził zgody na rewizję na grani-

cy, lecz w swojej siedzibie (około 100 km od granicy).

Samochód stał całą noc na granicy, zaś następnego

dnia oddelegowano do jego kontroli tylko jednego

funkcjonariusza – co już było niezgodne z obowiązu-

jącymi procedurami (zasadą jest dokonywanie kontro-

li przez kilka osób).

Natomiast podczas kontroli w sie-

dzibie przedsiębiorcy, po opróżnieniu samochodu prze-

wożącego torf, na miejscu kontroli pojawił się kierow-

nik Oddziału Celnego z Bezled, który nakazał wstrzy-

manie czynności kontrolnych pomimo tego, że czyn-

ności te nie były zakończone, a istniało duże prawdo-

podobieństwo, że w ścianach i w podłodze pojazdu

znajduje się przewożony nielegalnie towar.

Wypełniający ankiety funkcjonariusze wskazy-

wali ponadto na konkretnych przedsiębiorców, któ-

rzy nie są rzetelnie sprawdzani na granicy, zaś doku-

mentacja odpraw tych przedsiębiorców nie odpowiada

rzeczywistości.

Podnosili również, że składane przez

nich do przełożonych czy też kontroli wewnętrznej

wnioski o rozładunek pojazdów ze względu na upraw-

dopodobniony przemyt, przez wskazanych z nazwy

przedsiębiorców, były ignorowane i w ich następstwie

również nie podejmowano wobec wskazanych przed-

siębiorców szczegółowych czynności kontrolnych.

W ankietach wskazywano ponadto ﬁrmyiprzedsię-

biorców zaangażowanych w prawdopodobny proceder

przemytu.

Zarówno z ankiet, jak też z wyjaśnień osób wno-

szących o interwencję wynikało, że powyższe niepra-

widłowości były zgłaszane, jednak w ich następstwie

nie podejmowano żadnych konkretnych działań.

Na-

tomiast, jak twierdzą, dokonywano czynności pozor-

nych, a w szczególności kontroli przy wyjeździe

z kraju pustych środków transportu.

Zwrócono również uwagę, że nie istniał system

ewidencjonowania wniosków funkcjonariuszy cel-

nych o rozładunek konkretnych środków transportu

składanych w przypadku powzięcia przez funkcjona-

riuszy podejrzeń co do możliwego przemytu.

Badanie w formie ankiet wskazujące na niepra-

widłowości przeprowadzała osoba będąca od 15 lat

pracownikiem Służby Celnej, a od 2004 r. związana

z Izbą Celną w Olsztynie.

Do 2009 r. pełniła funkcję

audytora wewnętrznego i kierowała komórką audytu

w Izbie Celnej w Olsztynie, będąc osobą wielokrotnie

nagradzaną.

Po przeprowadzeniu badania dyrektor

Izby Celnej w Olsztynie zażądał wydania ankiet, za-

pewniając, iż zostaną one zwrócone do akt audytu.

370

Ankiety jednak nie wróciły do akt, zaś dyrektor zo-

bowiązał przeprowadzającą ankietę osobę do każdo-

razowego ustalania z nim końcowych wyników ba-

dań.

W następstwie tego doświadczała ona szykan

polegających na oddelegowywaniu i zmniejszaniu

liczby podległych jej pracowników komórki audytu

i kierowaniu ich do innych czynności, skutkiem cze-

go nie mogła wywiązywać się z nałożonych na nią

zadań wynikających z planu pracy.

Jak wynika z wy-

jaśnień kolejnym przejawem szykan ze strony dyrek-

tora było przyzwolenie na naruszanie porządku i dys-

cypliny pracy przez podległych jej pracowników.

Nę-

kanie polegało również na wszczynaniu licznych

kontroli wewnętrznych czy niedopuszczalnym zwró-

ceniu się przez dyrektora do organów gminy o udo-

stępnienie danych osobowych, podając przy tym pod-

stawę prawną wskazującą, iż osoba przeprowadzają-

ca ankiety jest osobą podejrzaną o naruszenie prze-

pisów celnych (przemyt).

Spowodowało to dla niej

nieodwracalne konsekwencje ostracyzmu i degrada-

cji w środowisku lokalnej społeczności.

O wyżej wymienionych zdarzeniach informowała

ona szefa Służby Celnej w skargach z lutego, kwietnia

i września 2011 r.

Do dzisiaj nie otrzymała na te pisma

odpowiedzi i w dalszym ciągu mimo rozstroju zdro-

wia, jak twierdzi, jest szykanowana przez dyrektora.

Dla bliższego zobrazowania tej sprawy w załącze-

niu przedkładam przesłaną mi opinię prawną Stowa-

rzyszenia „Stop Wyzyskowi” dotyczącą tych kwestii,

z prośbą o szczegółowe odniesienie się do porusza-

nych zagadnień*

)

.

Szykany, jak twierdzą osoby wnoszące o interwen-

cję, dotyczą również innych osób – tych, które pełni-

ły służbę w Oddziale Celnym w Bezledach w okresie,

kiedy były przeprowadzane ankiety i te ankiety wy-

pełniały.

Osoby, które w ankietach zawarły informa-

cje o nieprawidłowościach, doświadczały następnie

różnych form prześladowań polegających na oddele-

gowywaniu do innych oddziałów celnych odległych

od miejsc zamieszkania.

Jak twierdzą osoby, które

zwracały uwagę na nieprawidłowości w czasie od-

praw na granicy, były degradowane na niższe stano-

wiska służbowe z niższym wynagrodzeniem mimo

braku zastrzeżeń do ich pracy.

Dotyczyło to również

osób z bardzo długim stażem w Służbie Celnej, w tym

posiadających uprawnienia do obsługi specjalistycz-

nych urządzeń (w toku kontroli celnej).

Formą nęka-

nia były też wszczynane kontrole dyscyplinarne

w oparciu o nieprawdziwe zarzuty, które później nie

znajdowały potwierdzenia, jak również pomijanie

przy awansach czy też przy przyznawaniu nagród.

Działania te, jak podnoszą, zostały podjęte w na-

stępstwie wspomnianych ankiet, w których ujawnio-

no w szczególności nieprawidłowości w pracy Oddzia-

łu Celnego w Bezledach.

Szanowny Panie Ministrze!

Wobec wyżej przed-

stawionych zdarzeń, proszę o odpowiedź na następu-

Czy podejmie Pan działania kontrolne w związku

z możliwymi nieprawidłowościami ujawnionymi

w toku przeprowadzonej ankiety w Oddziale Celnym

w Bezledach?

Czy i kiedy podejmie Pan działania zmierzające do

przeprowadzenia rzetelnej kontroli w poruszanych

wyżej zagadnieniach w celu wyjaśnienia, czy doszło

do mobbingu pracowników Izby Celnej w Olsztynie

i Oddziału Celnego w Bezledach, będącego następ-

stwem wskazywanych przez nich nieprawidłowości?

Z poważaniem

Poseł Lidia Staroń

Olsztyn, dnia 17 maja 2012 r.

Zapytanie

(nr 1419)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie uchwały

W dniu 16 grudnia 2011 r.

Krajowa Rada Nota-

rialna (dalej KRN) podjęła uchwałę nr VII/89/2011

w sprawie utworzenia spółki z ograniczoną odpowie-

dzialnością.

Podmiot ten został powołany celem za-

rządzania dwoma rejestrami notarialnymi: rejestrem

aktów poświadczenia dziedziczenia i notarialnym re-

jestrem testamentów.

Treść uchwały:

§ 1.

Krajowa Rada Notarialna postanawia utwo-

rzyć jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowie-

dzialnością pod ﬁrmą„RejestryNotarialnesp.zo.o.”,

w której Krajowa Rada Notarialna będzie jedynym

wspólnikiem.

§ 2.

Kapitał zakładowy spółki przy jej utworzeniu

wynosić będzie 100 000 zł (sto tysięcy złotych).

Kwo-

ta pokryta zostanie z rezerwy budżetowej KRN.

Wzbudziła ona poważne wątpliwości co do jej

Skutkiem tych wątpliwości było zaskarżenie przez

ministra sprawiedliwości przedmiotowej uchwały do

Sądu Najwyższego.

Trzeba zauważyć, że Krajowa Rada Notarialna

jest organem samorządu zawodowego wykonującym

zatem w pewnym zakresie funkcje publiczne.

Nie jest

podmiotem prywatnym, który może prowadzić jaką-

kolwiek działalność nastawioną na zysk (zakres jej

uprawnień wynika z ustawy Prawo o notariacie i nie

obejmuje prowadzenia działalności gospodarczej).

Takiej działalności nie mogą prowadzić także nota-

riusze będący członkami KRN.

Z tego względu uzasadnione wątpliwości budzi

podjęcie tego rodzaju uchwały, powołującej do życia *

)

spółkę prawa handlowego, nawet, jeżeli jej celem jest

zarządzanie publicznymi rejestrami notarialnymi.

W wypadku spółki istnieje w szczególności nie-

bezpieczeństwo pobierania opłat za udzielanie infor-

macji z rejestru testamentów, co nie znajduje oparcia

w prawie.

Z ogólnie dostępnej informacji elektronicznej wy-

nika, że minister początkowo zaskarżył przedmioto-

wą uchwałę, a następnie cofnął skargę, w następ-

stwie czego Sąd Najwyższy umorzył postępowanie

w przedmiocie skargi.

Szanowny Panie Ministrze!

W tym stanie rzeczy

kierował się minister sprawiedliwości, podejmując

decyzję o cofnięciu skargi dotyczącej uchwały nr VII/

89/2011 Krajowej Rady Notarialnej z dnia 16 grudnia

2011 r.?

Z poważaniem

Poseł Lidia Staroń

Olsztyn, dnia 22 maja 2012 r.

Zapytanie

(nr 1420)

do ministra ﬁnansów

a konkretnie jego gałąź, jaką jest sadownictwo, bar-

dzo rozwinęło się w ostatnich latach.

Staliśmy się

jednym z największych producentów jabłek i innych

owoców w Europie.

Wśród licznych wyrobów, jakie

powstają z wykorzystaniem wyżej wymienionych

owoców, pojawił się również cydr i perry.

Te napoje

niskoalkoholowe, obecne od dawna na rynku euro-

pejskim, stają się coraz bardziej popularne również

w naszym kraju (m.in. w gastronomii).

Niestety ich

produkcja, która mogłaby rozwinąć się w Polsce na

większą skalę i przynieść dodatkowe dochody do bu-

dżetu z tytułu podatku akcyzowego, jest blokowana

przez niektóre przepisy oraz brak odpowiednich re-

gulacji.

Jedną z barier są pewne regulacje ustawy

o podatku akcyzowym.

ganizacji rynku wina precyzuje m.in. zawartość al-

koholu w cydrze oraz perry.

Wynosi ona w obydwu

przypadkach tyle samo, tj. od 1,2% do 8,5%.

Jest to

zawartość, która zbliżona jest do tej, jaką posiada

piwo.

Jednak ustawa o podatku akcyzowym nakłada

na cydr i perry taką samą akcyzę, jak na wino.

W konsekwencji na wyprodukowane i rozlane w bu-

telki ww. napoje trzeba nałożyć banderole, co powo-

duje dodatkowe obciążenia dla drobnych sadowników

producentów.

W tym momencie pojawia się również

kolejny problem.

Przepisy w Polsce nakazują, aby alkohol był pro-

dukowany w miejscach, które posiadają status składu

podatkowego.

W tej kwestii uczyniono wyjątek tylko

dla winiarzy gronowych.

Drobnym sadownikom, któ-

rzy chcą produkować cydr lub perry, pozostaje jedy-

nie wykorzystanie instytucji przedpłaty podatku ak-

cyzowego, aby zgodnie z prawem móc produkować

ww. napoje niskoalkoholowe.

Niestety ta ostatnia re-

gulacja posiada pewne luki.

Chodzi konkretnie o kwe-

stię rozlewu i nakładania banderoli.

Praktyka poka-

zała, że w świetle przepisów sadownik producent po

wyprodukowaniu cydru lub perry nie może zlecić ich

rozlania oraz nakładania banderoli podmiotom, któ-

re posiadają odpowiednie uprawnienia oraz linie roz-

lewcze (banderoli nie można przekazać w celu nało-

żenia, a wspomnianych napojów niskoalkoholowych

przewozić).

W konsekwencji pozostaje mu kupić lub

wynająć linię do rozlewu.

To znacznie podnosi kosz-

ty produkcji i sprawia, że dla drobnych sadowników

producentów produkcja cydru lub perry staje się nie-

opłacalna.

Tym samym blokowany jest rozwój tej

branży oraz potencjalnych wpływów z tytułu akcyzy.

Warto nadmienić w tym momencie, że konsumpcja

piwa wśród klientów indywidualnych spada, a pro-

dukcja cydru oraz perry ma szansę zagospodarować

powstałą lukę.

uważa Pan za uzasadnione zmniejszenie akcyzy na

cydr i perry (do poziomu akcyzy piwa), co obniżyłoby

koszty produkcji, a w konsekwencji zwiększyło pro-

dukcję ww. napojów, doprowadzając tym samym do

płaconej akcyzy?

2.

Czy widzi Pan potrzebę doprecyzowania zasad

produkcji alkoholu przy wykorzystaniu przedpłaty ak-

cyzy zawartych w ustawie o podatku akcyzowym?

3.

Czy Ministerstwo Finansów rozważało możli-

wość zmiany przepisów tak, aby cydr i perry zostały

objęte niższą akcyzą oraz doprecyzowane zostały za-

sady produkcji alkoholu przy wykorzystaniu przed-

płaty akcyzy?

4.

Czy Ministerstwo Finansów rozważało wpro-

wadzenie dla sadowników producentów podobnych

regulacji, jakie obowiązują winiarzy gronowych, tj.

uwzględnienia ich w wykazie wyjątków od art. 47 ust. 1

oraz dodania ich do art. 47 ust. 5?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Maliszewski

Grójec, dnia 18 czerwca 2012 r.

372

Zapytanie

(nr 1421)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Rozwój polskiego sa-

downictwa w ostatnich latach sprawił, że staliśmy

się jednym z największych producentów i przetwór-

ców jabłek oraz innych owoców w Europie.

Jeżeli cho-

dzi o przetwórstwo, stale poszerzana jest gama pro-

duktów, jakie są wytwarzane.

W ostatnim czasie

wśród polskich sadowników producentów wzrasta

zainteresowanie cydrem i perry.

Produkcja tych ni-

skoalkoholowych napojów ma szansę rozwinąć się na

większą skalę w naszym kraju, gdyż rośnie zaintere-

sowanie tym towarem wśród odbiorców indywidual-

nych (np. w gastronomii).

Należy przy tym podkre-

ślić, że cydr i perry jako napoje niskoalkoholowe nie

mają tak destruktywnego wpływu na zdrowie i życie

ludzkie jak mocny alkohol.

Przekonało się o tym wie-

le państw europejskich, w których cydr oraz perry są

obecne już od dawna, i wytwarzają go również mali

producenci sadownicy w ramach wspierania lokalnej

wytwórczości.

szereg udogodnień oraz ułatwień głównie dla winia-

rzy gronowych, m.in. także w ustawie o bezpieczeń-

stwie żywności i żywienia oraz w ustawie o wycho-

wi.

Chodzi konkretnie o dwie kwestie.

Pierwszą

z nich jest obowiązek rejestracji zakładów produkcji

zgodnie z wymogami ustawy o bezpieczeństwie żyw-

ności i żywienia, z którego producenci win (grono-

wych, pochodzących z własnych upraw) są zwolnieni.

W kwestii produkcji cydru i perry (pochodzących

z własnych upraw) ww. ustawa przewiduje uproszcze-

nia, jednak nie zwalnia sadowników z ww. obowiąz-

ku tak jak winiarzy gronowych.

Druga ze wspomnianych kwestii dotyczy możli-

wości sprzedawania napojów alkoholowych wyprodu-

kowanych z własnych upraw w miejscu, w którym

powstały.

W tym wypadku chodzi o gospodarstwa

rolne.

Ustawa o wyrobie i rozlewie wyrobów winiar-

wina wprowadziła zmiany w ustawie o wychowaniu

re pozwalają prowadzić sprzedaż detaliczną winia-

rzom gronowym we własnym gospodarstwie.

Oczy-

wiście z zastrzeżeniem, że są to wina wytworzone

z własnych upraw, a roczna produkcja nie przekracza

100 tys. litrów.

Niestety ustawodawca nie dał takiej

możliwości sadownikom, którzy chcieliby produko-

wać cydr oraz perry z własnych upraw.

Co za tym

idzie, koszty produkcji dla małych sadowników pro-

ducentów wzrastają i powodują, że staje się ona dla

nich nieopłacalna.

Tym samym hamowana jest re-

gionalna produkcja tak doceniana i promowana w Eu-

ropie i zmniejszają się wpływy do budżetu z tytułu

akcyzy.

1.

Czy uważa Pan za uzasadnione wprowadzenie

takich samych regulacji sanitarnych dla sadowników

producentów cydru i perry, produkujących z wła-

snych upraw przy limitowanej produkcji, jak dla wi-

niarzy gronowych?

2.

Czy ministerstwo rozważało lub planowało

zmianę przepisów w zakresie rejestracji zakładów

produkcji dla sadowników produkujących cydr i per-

ry z własnych upraw, tak aby oni również byli zwol-

nieni z tego obowiązku?

3.

Czy Ministerstwo Zdrowia rozważało wprowa-

dzenie takich samych udogodnień dla sadowników

producentów w ustawie o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jakie daje winia-

rzom gronowym wspomniana ustawa, tj. możliwość

prowadzenia sprzedaży detalicznej w miejscu pro-

dukcji cydru i perry?

Z poważaniem

Zapytanie

(nr 1422)

do ministra gospodarki

w sprawie wyłączenia producentów cydru

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

jest spadek konsumpcji piwa.

Cydr i perry mogłyby

wypełnić powstałą lukę, zwłaszcza że Polska jest jed-

nym z większych producentów jabłek oraz gruszek

w Europie.

Co się wiąże z powyższym, powstałaby

szansa innego niż dotychczas zagospodarowania pro-

dukcji ww. owoców, a to wpłynęłoby na pobudzenie

całej branży.

Dodatkową korzyścią byłyby zwiększo-

373

bami i organizacji rynku wina.

Wprowadza ona zmia-

ny m.in. w ustawie o swobodzie działalności gospo-

darczej.

W kwestii produkcji z własnych upraw daje

ona pierwszeństwo przede wszystkim winiarzom gro-

nowym.

Wiąże się to z licznymi udogodnieniami

i ułatwieniami dla tych ostatnich.

Art. 3 ustawy o swo-

bodzie działalności gospodarczej mówi, że przepisy

ww. ustawy nie obowiązują producentów rolników

wyrabiających mniej niż 100 tys. litrów wina z wła-

snych upraw w roku kalendarzowym.

To znacznie

ułatwia sytuację małym producentom rolnikom, gdyż

nie muszą poświęcać cennego czasu na długie i kosz-

towne procedury biurokratyczne.

Niestety ustawo-

dawca nie dał takiej możliwości sadownikom, którzy

chcieliby produkować cydr i perry.

Warto w tym miej-

scu zaznaczyć, że limit nałożony na nich wynosi tyl-

ko 10 tys. litrów, więc jest 10 razy mniejszy niż dla

winiarzy gronowych.

Przy obecnych regulacjach

prawnych obejmujących produkcję tych napojów ni-

skoalkoholowych (cydr, perry) każde rozwiązanie

pozwalające oszczędzić czas oraz obniżyć koszty jest

wartościowe i przyczynia się tym samym do wspie-

rania rozwoju lokalnej wytwórczości.

O tym, ile daje

to korzyści dla gospodarki narodowej, przekonały się

już liczne kraje europejskie, które wspierają w szero-

kim zakresie lokalnych producentów.

chcących produkować cydr i perry w zapisach art. 3

ustawy o swobodzie działalności gospodarczej?

2.

Czy Ministerstwo Gospodarki rozważało zmia-

nę w aktualnych przepisach, tak aby ułatwić produk-

cję cydru i perry rolnikom, a tym samym ułatwić

rozwój tej branży, co korzystnie wpłynęłoby na całe

polskie rolnictwo?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Maliszewski

(nr 1423)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie rocznych limitów produkcji cydru

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

w Polsce bardziej sprzyja uprawie jabłek oraz gru-

szek niż winogron.

Daje to szansę nowego sposobu

zagospodarowania produkcji tych owoców, a całej

nej produkcji z własnych upraw daje ona pierwszeń-

stwo przede wszystkim winiarzom gronowym.

Wiąże

tych ostatnich.

Sadownicy producenci chcący produ-

kować napoje niskoalkoholowe (cydr, perry) z wła-

snych upraw również zostali wyposażeni w pewne

udogodnienia, jednak nie tak daleko idące jak w przy-

padku winiarzy gronowych.

Chodzi konkretnie o kwe-

stię przyznanych rocznych limitów produkcji nałożo-

nych na ww. sadowników.

W przypadku cydru i per-

ry jest to 10 tys. litrów w danym roku kalendarzo-

wym (art. 19 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy).

Jeżeli

chodzi o winiarzy gronowych produkujących z wła-

snych upraw, limit wynosi 100 tys. litrów.

Przy obec-

nych regulacjach prawnych obejmujących produkcję

cydru i perry (akcyza, kwestie rozlewu i nakładania

banderoli, wymogi sanitarne) ilość 10 tys. litrów

rocznie nie pozwoli zrównoważyć kosztów poniesio-

nych przy produkcji wspomnianych napojów nisko-

alkoholowych.

Sprawi także, że ostateczna cena uzy-

skanych towarów będzie wysoka, a to przełoży się na

niską sprzedaż.

Kolejnym problemem jest kwestia sprzedaży wy-

produkowanego cydru oraz perry w miejscu wypro-

dukowania.

Wyżej wspomniana ustawa wprowadziła

ciwdziałaniu alkoholizmowi, która pozwala prowa-

dzić sprzedaż detaliczną winiarzom gronowym we

własnym gospodarstwie.

Oczywiście z zastrzeże-

downikom, którzy chcieliby produkować cydr oraz

perry z własnych upraw.

To wraz z kwestią poruszo-

ną wcześniej wpływa ujemnie na rozwój lokalnej wy-

twórczości tych napojów niskoalkoholowych, tak ce-

nionej w innych europejskich krajach.

Nie wspomina-

jąc już o potencjalnych wpływach z tytułu akcyzy.

widzi Pan potrzebę zmiany przepisów ww. ustawy,

tak aby sadownikom, którzy chcą produkować z upraw

własnych (posiadającym co najmniej 1 ha sadu), rów-

nież przysługiwał limit roczny w wysokości 100 tys.

litrów?

374

2.

Czy uważa Pan za zasadne wprowadzenie takich

samych regulacji dla sadowników, w kwestii sprzeda-

ży wyprodukowanego cydru oraz perry w miejscu wy-

produkowania, jak dla winiarzy gronowych?

ważało wprowadzenie takich samych udogodnień dla

i organizacji rynku wina, jakie daje winiarzom gro-

nowym wspomniana ustawa (np. ułatwienia w kwe-

stiach regulacji sanitarnych, miejsca sprzedaży czy

rocznego limitu produkcji)?

4.

Czy uważa Pan, że z racji, iż cydr lub perry

mają zbliżoną zawartość alkoholu do tej w piwie, wła-

ściwe byłoby objęcie ich akcyzą identycznej wysokości

jak na produkty przemysłu browarniczego?

5.

Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi pla-

nuje podjąć kroki, których celem będzie obniżenie

akcyzy na cydr i perry?

Z poważaniem

(nr 1424)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie kontynuacji nauki

przez absolwentów szkół zawodowych

Szanowna Pani Minister!

W obecnie obowiązują-

cym systemie oświaty, zgodnie z art. 9 przedmiotowej

zm.), funkcjonują zasadnicze szkoły zawodowe o okre-

sie nauczania nie krótszym niż 2 lata (np. w zawod-

zie: kucharz małej gastronomii i sprzedawca) i nie

dłuższym niż 3 lata (np.: piekarz, cukiernik i fry-

zjer).

Absolwenci tych szkół do tej pory mogli kontynu-

ować naukę w dwuletnim uzupełniającym liceum

pełniającym.

Zgodnie z planowaną zmianą opisaną w ustawie

ne klasy dotychczasowego uzupełniającego liceum

ogólnokształcącego dla dorosłych.

Natomiast z dniem

tach następnych kolejne klasy dotychczasowego tech-

nikum uzupełniającego dla dorosłych.

Znowelizowana ustawa o systemie oświaty daje

absolwentom trzyletniej zasadniczej szkoły zawo-

dowej uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwaliﬁ-

kacje zawodowe po zdaniu egzaminów w danym za-

wodzie, a także dalsze kształcenie, począwszy od

klasy drugiej liceum ogólnokształcącego dla do-

rosłych.

Pytam Panią Minister: Czy zgodnie z obowiązu-

jącymi przepisami absolwent ZSZ, który ukończy

szkołę w 2013 r., kształcący się w zawodzie realizo-

wanym w dwuletnim cyklu (np.: sprzedawca, ogrod-

nik, blacharz, kucharz małej gastronomii) będzie

mógł także kontynuować naukę od II klasy LO, czy

też ta grupa absolwentów możliwości takiego kształ-

cenia nie ma?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Konwiński

Słupsk, dnia 13 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1425)

do ministra zdrowia

w sprawie zmian

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku miesięcy

w Polsce farmaceuci walczą o prawo do powstrzyma-

nia się od wykonywania praktyk zawodowych nie-

zgodnych z własnym sumieniem.

Dla katolików i ka-

toliczek wykonujących zawód farmaceuty sprzedaż

środków antykoncepcyjnych jest problemem.

Zgodnie

z obecnie obowiązującym ustawodawstwem aptekarz

nie może odmówić sprzedaży medykamentów zwią-

zanych z antykoncepcją, nawet jeśli nie zgadza się to

z jego światopoglądem.

Sytuacja taka jest niezrozu-

miała, zwłaszcza wobec zapisu art. 53 ust. 1 Konsty-

tucji RP: Każdemu zapewnia się wolność sumienia

i religii.

Podobnie przyjęta w 2010 r. rezolucja Rady

Europy nr 1763 w sprawie klauzuli sumienia daje

bie zdrowia.

Wobec powyższego chciałabym zadać Panu Mini-

strowi następujące pytanie: Czy Ministerstwo Zdro-

wia w porozumieniu z Ministerstwem Sprawiedliwo-

ści pracuje nad zmianą obowiązującego dziś prawa,

aby zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej

umożliwić farmaceutom korzystanie z klauzuli su-

mienia?

Poseł Izabela Kloc

375

Zapytanie

(nr 1426)

do ministra spraw zagranicznych

na premierze opery góralskiej

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 17 czerwca br.

w Copernicus Center w Chicago odbyła się światowa

na Podhalu”, która zgromadziła wielu Polaków za-

mieszkałych na terenie Stanów Zjednoczonych.

Ope-

ra ta powstała dzięki zaangażowaniu członków

Związku Podhalan w Ameryce Północnej.

uczestnictwo przedstawiciela polskiej placówki dyplo-

matycznej w uroczystości tej rangi?

2.

Dlaczego na premierze i prapremierze opery

góralskiej nie było przedstawiciela polskiej placówki

dyplomatycznej?

Z poważaniem

Poseł Adam Kwiatkowski

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 1427)

do ministra ﬁnansów

w sprawie funduszu sołeckiego

duszu sołeckim, która stanowi kolejny istotny krok

w stronę decentralizacji państwa.

Fundusz sołecki to dodatkowe pieniądze w budże-

cie gminy zagwarantowane dla sołectwa na wykona-

nie przedsięwzięć służących poprawie warunków

życia jego mieszkańców.

Realną korzyść dla gmin

stanowią właśnie te dodatkowe środki z budżetu

państwa, które wynoszą odpowiednio 10, 20 i 30%

wykonanych wydatków.

Fundusz zakłada coroczne

przyznawanie środków ﬁnansowych,którymibezpo-

średnio dysponować będzie rada sołecka i sołtys, a co

za tym idzie, społeczność wiejska.

Ilość pieniędzy dla

danego sołectwa uzależniona jest od ilości jego miesz-

kańców, z kolei wsparcie ﬁnansowedlagminzależy

od ich zamożności.

Najwyższe doﬁnansowanieotrzy-

mują gminy o najniższych dochodach, zaś najmniej-

sze – gminy najbogatsze.

Pieniądze z funduszu sołeckiego mogą być prze-

znaczone m.in. na naprawę chodników, utrzymanie

porządku we wsi, budowę placów zabaw dla dzieci,

remont przystanków czy realizację wielu innych tego

typu przedsięwzięć.

Panie Ministrze, mając na uwadze powyższe,

dziale na poszczególne województwa?

województwach, zgodnie z art. 3 ustawy, podjęto

uchwały o zwiększeniu środków funduszu ponad wy-

sokość obliczoną na podstawie art. 2 ust. 1?

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 26 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1428)

do ministra zdrowia

w sprawie składek przekazywanych

Jak podaje gazeta „Rzeczpospolita” z dnia 27 czerw-

ca 2012 r., do maja na konta funduszu powinno wpły-

nąć prawie 26 mld zł.

Tymczasem z ZUS, który prze-

kazuje funduszowi składki, pieniędzy jest o 800 mln zł

mniej, niż być powinno.

Jak mówi ekspert ochrony zdrowia: „NFZ zaosz-

czędził ponad 700 mln zł na lekach dzięki wprowa-

dzeniu ustawy refundacyjnej, ale te oszczędności

topnieją wraz z opublikowaniem każdej nowej listy

leków refundowanych”.

Co miesiąc na konta Narodowego Funduszu Zdro-

wia wpływa mniej pieniędzy, niż to wynika z założo-

nego planu ﬁnansowego.

Nadaljestjednakspełniony

wymóg ustawowy, by środków na leczenie nie było

mniej, aniżeli miało to miejsce rok wcześniej.

W trudnej sytuacji znajdzie się wiele szpitali w ca-

łym kraju.

Od dwóch lat pieniądze między wojewódz-

twa są dzielone w taki sposób, by doﬁnansowaćszpi-

tale z biedniejszej ściany wschodniej.

Tracą za to

bogatsze regiony, gdzie jest najbardziej nowoczesna,

ale też najdroższa służba zdrowia.

Przyjeżdżają tu

pacjenci z całej Polski.

376

Panie Ministrze, mając na uwadze powyższe,

funduszu?

2.

Jakie są powody opóźnień lub braku wpłaty

800 mln ze składek na konto funduszu?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

(nr 1429)

do ministra skarbu państwa

Wśród załogi pracowników Przedsiębiorstwa Eks-

ploatacji Rurociągów Naftowych w Płocku narasta

zaniepokojenie, że część tej ﬁrmymazostaćprzenie-

siona do Warszawy.

Panuje przekonanie, że podjęto już czynności

przygotowawcze w dziale gospodarczym w celu reali-

zacji tego zamierzenia.

Uważamy, że gdyby taka decyzja została już

podjęta, to spowoduje ona nieodwracalne skutki

dla miasta Płocka i pracowników, którzy stracą za-

trudnienie bądź zostaną zmuszeni dojeżdżać do

Warszawy.

PERN to spółka Skarbu Państwa od lat 60. zwią-

zana z Płockiem.

Obecnie, kiedy wybudowano wie-

żowiec, w którym mieści się siedziba ﬁrmy,spełnio-

ne są warunki potrzebne do dobrego funkcjonowa-

nia i rozwoju przedsiębiorstwa.

Jest to jeszcze jeden

by w Płocku.

szym zwracamy się z zapytaniem: Czy podniesiony

powyżej problem jest rzeczywiście realizowany przez

Zarząd PERN i Ministerstwo Skarbu Państwa?

Z poważaniem

Posłowie Elżbieta Gapińska

i Mirosław Koźlakiewicz

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1430)

do ministra sportu i turystyki

rozdysponowania biletów

Najwyższa Izba Kontroli w informacji o wyni-

kach kontroli wykonania w 2011 r. budżetu państwa

w części 25: Kultura ﬁzycznazgłosiłazastrzeżenia

związane z niegospodarnym i dokonanym bez upo-

ważnienia wydatkowaniem kwoty 1228,6 tys. zł na

zakup biletów na mecze piłkarskie w ramach tur-

Dlaczego Ministerstwo Sportu i Turystyki bez

Euro 2012?

W jaki sposób rozdysponowano płatne bilety na

szych osób w państwie na mecze Mistrzostw Europy

w Pilce Nożnej UEFA Euro 2012?

Poseł Tomasz Garbowski

oraz grupa posłów

(nr 1431)

do ministra środowiska

w sprawie strat spowodowanych

W związku ze zgłoszoną do mnie prośbą o pomoc

i informację w sprawie zniszczenia uprawy kukury-

dzy zasianej w plonie głównym przez żurawie chciał-

bym zapytać:

Czy i w jaki sposób rolnicy mogą zabezpieczać

swoje uprawy przed żurawiami?

Kto odpowiada za poniesione przez rolnika straty

związane ze zniszczeniem uprawy plantacji kukury-

dzy przez stado żurawi?

377

Na jakie odszkodowanie bądź pomoc może liczyć

wspomniany rolnik, jeśli zniszczona została połowa

powierzchni zasiewu – około 1 ha?

Z poważaniem

Poseł Piotr Polak

(nr 1432)

do ministra pracy i polityki społecznej

szoną prośbą o pomoc i interwencję wdowy po zmar-

łym kombatancie w sprawie należnych jej uprawnień

chciałbym zapytać, czy takowe zainteresowanej oso-

bie przysługują.

Pragnę dodać, że zmarły mąż – kombatant pełnił

obowiązkową służbę wojskową w Wojskach We-

wnętrznych i Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrzne-

go w latach 1945–1947.

Z poważaniem

Poseł Piotr Polak

(nr 1433)

do ministra pracy i polityki społecznej

wśród młodych

W Polsce bezrobocie wśród młodych ludzi zbliża

się do 30%.

Liczba młodych ludzi pozostających bez

pracy wciąż bije kolejne rekordy.

Średnia stopa bez-

robocia w Unii Europejskiej wynosi 22,5%, w samej

streﬁeeuroodrobinęmniej,bo21,6%.

Polskazajmu-

je dziesiąte miejsce w Europie, ze stopą bezrobocia

wśród osób młodych na poziomie 27,5%.

Bezrobocie

w tej grupie cały czas rośnie w zastraszającym tem-

pie: w 2008 r. stopa bezrobocia wśród młodych wy-

nosiła 16,1%.

Mniejsze bezrobocie odnotowuje się

wśród młodych mężczyzn – na koniec lutego wyniosło

25,8%.

Wśród kobiet wskaźnik przekroczył już 30%.

Z wyliczeń ministerstwa pracy wynika, że dziś mamy

w Polsce bez pracy ponad 700 tys. osób do 30. roku

życia.

W niektórych regionach prawie 60% bezrobot-

szczególnie województw: małopolskiego, lubelskiego

i świętokrzyskiego.

Panie Ministrze!

Mając na uwadze powyższe,

1.

Jakie zamierza podjąć kroki resort Pana Mini-

stra, aby uzdrowić sytuację na polskim rynku pracy?

2.

Jakie środki ﬁnansowezostałyprzeznaczone

na walkę z bezrobociem w 2011 r., a jakie w 2012 r.?

3.

Jakie są przewidywania ministerstwa odnośnie

do stopy bezrobocia na rok 2013?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 28 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1434)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie prac w zakresie wdrożenia

Szanowny Panie Premierze!

Rynek polskich usług

telekomunikacyjnych w zakresie usług telefonii ko-

mórkowej w porównaniu z rynkami pozostałych

członków Unii Europejskiej pomimo dynamicznego

rozwoju w sferze przyjazności wobec swoich klientów

jest nadal bardzo opóźniony.

Unia Europejska w cią-

gu ostatnich lat znaczącą uwagę w zakresie legislacji

poświęciła uregulowaniu kwestii pomiędzy operato-

rami telekomunikacyjnymi a ich klientami, ze szcze-

gólnym naciskiem na rzecz podjęcia próby wyrówna-

nia pozycji pomiędzy obiema stronami.

Podstawą do

pozytywnego przebiegu tego procesu na szczeblu

unijnym, jak i krajowym jest wdrożenie dwóch dy-

rektyw: dyrektywy w sprawie praw obywateli o pry-

watności i łączności elektronicznej (2009/136/WE)

(2009/140/WE).

Powyższe dyrektywy zostały przyję-

te przez Parlament Europejski w końcu roku 2009

z nałożeniem obowiązku na kraje członkowskie

w zakresie implementacji do 25 maja 2011 r.

Zgodnie z komunikatem Komisji Europejskiej ce-

lem dyrektywy w sprawie praw obywateli o prywat-

ności i łączności elektronicznej (2009/136/WE) jest

nałożenie zobowiązania na krajowych operatorów

i dostawców Internetu do bezpiecznego przechowy-

wania danych osobowych i niezwłocznego informo-

wania krajowych organów i swoich klientów o przy-

padkach ich naruszeń.

W przypadku zaś dyrektywy

378

Komisja Europejska domaga się, aby w Polsce Urząd

Komunikacji Elektronicznej rozpoczął działania na

rzecz promowania otwartego dostępu użytkowników

Internetu do informacji i korzystania z dowolnych

aplikacji i usług.

W związku ze znaczącym opóźnieniem w zakresie

implementacji ww. dyrektyw, które będą miały zna-

czący wpływ na ucywilizowanie rynku telekomunika-

cyjnego w Polsce i stworzenie przejrzystych reguł po-

między operatorami a polskimi rodzinami, zwracam

Czy Komisja Europejska skierowała do Trybuna-

Jakie zaistniały przyczyny tak znaczącego opóź-

nienia we wdrożeniu ww. dyrektyw?

Kto jest odpowiedzialny za zaistniałą sytuację

oraz za bardzo realną możliwość obciążenia nasze-

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 1435)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Jednym z ﬁlarów

funkcjonowania Unii Europejskiej jest równe trakto-

wanie podmiotów w sferze gospodarczej na terenie

całej Unii Europejskiej i jedną z dyrektyw mających

zapewnić funkcjonowanie systemu jest dyrektywa

dotycząca zamówień publicznych na broń, amunicję

i materiały wojenne (i związane z nimi roboty budow-

lane i usługi) do celów obronności, a także zamówień

Jej głównym celem jest wprowadzenie sprawiedli-

wych i przejrzystych zasad, które ułatwią przedsię-

biorstwom dostęp do rynków obronności i bezpie-

czeństwa w innych krajach UE.

Ma to także zapew-

nić zamawiającym elastyczność w negocjowaniu

szczegółów wszystkich elementów złożonych umów

oraz wymagania od dostawców zabezpieczeń w celu

zapewnienia ochrony poufnych informacji przed do-

stępem osób nieuprawnionych oraz bezpieczeństwo

dostaw.

Zgodnie z komunikatem prasowym Komisji Eu-

ropejskiej z dnia 31 maja 2012 r.

Polska została we-

zwana do poinformowania Komisji Europejskiej w cią-

gu najbliższych dwóch miesięcy o środkach podjętych

w celu transpozycji przepisów UE w sprawie zamó-

wień publicznych w dziedzinie obronności (dyrekty-

wa 2009/81/WE).

W komunikacie Komisji Europej-

skiej stwierdzono, iż Polska nie przekazała dotych-

czas żadnych informacji o środkach transpozycji

wspomnianej wyżej dyrektywy, jak również przypo-

mniano, iż okres transpozycji minął 20 sierpnia 2011 r.

W związku z prowadzonym przeciwko naszemu kra-

jowi postępowaniem, które może skutkować skiero-

waniem przez Komisję Europejską sprawy do Trybu-

nału Sprawiedliwości oraz potencjalnym nałożeniem

kar ﬁnansowych,proszęoudzielenieodpowiedzina

następujące pytania:

Jakie zaistniały przyczyny tak znacznego opóź-

nienia we wdrożeniu ww. dyrektyw?

(nr 1436)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie akcji „Chroń swój PESEL”

Szanowny Panie Ministrze!

Wyborcy powiadomi-

li mnie o zaangażowaniu Komendy Powiatowej Poli-

cji w Kłodzku w akcję społeczną, która budzi wątpli-

wości natury etycznej ze względu na czas jej przepro-

wadzenia.

Akcja „Chroń swój PESEL” prowadzona

jest bowiem energicznie przez komendę powiatową

Policji w czasie, gdy mieszkańcy Kłodzka zbierają

podpisy pod poparciem inicjatywy referendalnej w spra-

wie odwołania rady miasta oraz burmistrza.

Wśród zgłaszających problem panuje opinia, że

decyzja komendanta powiatowej komendy Policji

w Kłodzku dotycząca terminu przeprowadzenia akcji

„Chroń swój PESEL” ma wymiar polityczny.

W efek-

379

cie kampanii społecznej wiele osób nabiera wątpliwo-

ści, czy podpisy nie będą bezprawnie wykorzystywa-

ne i z tej obawy odmawia ich składania.

Dziwi rów-

nież fakt, iż akcja Policji nie jest prowadzona na te-

renie innych powiatów, nie ma wymiaru wojewódz-

kiego ani ogólnopolskiego.

W opisanej sytuacji inicjatywa obywatelska kon-

kuruje z kampanią publiczną i odwrotnie.

Nie ulega

jednak wątpliwości, że akcja zbierania podpisów pod

wnioskiem o referendum zmierza ku realizacji aktów

politycznych, co stanowi konstytucyjnie gwaranto-

waną wolność, którą organy administracji powinny

chronić w wiarygodny sposób.

Zapytuję Pana Ministra: Czy organizacja kłodz-

kiej akcji „Chroń swój PESEL” spełnia prawne i lo-

gistyczne (również w aspekcie ﬁnansowania)stan-

dardy działania Policji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

(nr 1437)

do ministra transportu,

wprowadzenia znaku drogowego

wadzić wzorem krajów Unii Europejskiej nowy znak

drogowy do kodeksu drogowego informujący o błędzie

w mapach w systemach nawigacji satelitarnej?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Zapytanie

(nr 1438)

do ministra środowiska

w sprawie funkcjonowania

Szanowny Panie Ministrze!

Karting to wyścigi

pojazdów spalinowych (gokartów), które rozgrywane

są na specjalnie do tego przygotowanych torach o na-

wierzchni bitumicznej.

Karting w Polsce, tak jak

i w większości krajów Europy, wyczynowo można

uprawiać w momencie ukończenia 8. roku życia.

Przy

spełnieniu pewnych warunków wiek ten może zostać

obniżony nawet do lat 7.

Warto podkreślić, iż karting stał się modny sto-

sunkowo niedawno – rok, dwa lata temu.

W ostatnich

latach wybudowanych zostało wiele miejsc, które po-

zwalają na uprawianie tego sportu.

Taki tor powstał

m.in. w Gostyniu.

Rozgrywane są tam nie tylko za-

wody lokalne, ale również mistrzostwa Polski.

Jak twierdzą mieszkańcy posesji znajdujących się

przy gostyńskim torze kartingowym, hałas docho-

dzący z obiektu przekracza dopuszczalne normy.

Ich

zawody odbywają się coraz częściej, a i jeżdżących na

gokartach jest znacznie więcej niż na początku.

stwa oraz normy hałasu powinien spełniać tor kar-

tingowy?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 1439)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji

rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 6 czerw-

jonowych oraz ustalenia siedzib i obszarów właści-

wości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i są-

dów rejonowych od 2013 r. planowana jest reorgani-

zacja 79 sądów w całej Polsce.

Z projektu rozporządzenia ministra sprawiedli-

wości wynika, iż planowane zmiany mają również

objąć Sąd Rejonowy w Krotoszynie, który to ma zo-

stać włączony w struktury Sądu Rejonowego w Ostro-

wie Wielkopolskim.

Sąd ten zarówno w okresie przed-

wojennym, jak i powojennym funkcjonował w syste-

mie wymiaru sprawiedliwości Rzeczypospolitej Pol-

skiej jako sąd powiatowy bądź rejonowy.

Warto pod-

wiązania organizacyjne były wyrazem dostrzegania

przez prawodawcę rangi, znaczenia i potencjału zie-

mi krotoszyńskiej i jej mieszkańców.

Jego zdaniem

380

kańców i działa 6 tys. zarejestrowanych podmiotów

powiatowy inspektor sanitarny.

Żadna z wymienio-

szynie wpływa wiele spraw (2010 r.

– 20 651; 2009 r.

nia na jednego sędziego (po odjęciu postępowań wie-

Ministerstwie Sprawiedliwości), to w 2009 r.

– 1139,

Jak podkreśla prezes krotoszyńskiego sądu, licz-

by te z roku na roku rosną.

Ponadto dodaje, iż w ostat-

karnych oraz cywilnych wśród jednostek podległych

Sądowi Okręgowemu w Kaliszu.

Podkreśla również,

Sąd Rejonowy w Krotoszynie zajął zaszczytne, pierw-

sze miejsce w skali kraju w szybkości rozpoznawania

toszyńska placówka dysponuje bardzo dobrymi wa-

runkami lokalnymi.

Budynek ten w ostatnich latach

został całkowicie wyremontowany i zmodernizowa-

ny.

Ponadto obecnie dysponuje wolnymi pomieszcze-

niami, które mogą być zagospodarowane na kolejne

Zdaniem prezesa tutejszego sądu rejonowego oraz

samorządowców z powiatu krotoszyńskiego propono-

stracyjnej kraju i po 6 latach wycofano się z tej nie-

traﬁonej decyzji, gdyż planowane oszczędności nie

znalazły pokrycia w rzeczywistości.

wało się Ministerstwo Sprawiedliwości, wpisując kro-

toszyński sąd na listę placówek przeznaczonych do

likwidacji oraz włączając go w struktury Sądu Rejo-

nowego w Ostrowie Wielkopolskim?

Z poważaniem

(nr 1440)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Stacja kolejowa w Bo-

janowie uruchomiona została w 1900 r.

Początkowo

Bojanowo zostało połączone koleją z Głogowem.

Obecnie na dworcu kolejowym w Bojanowie nie za-

trzymują się jednak żadne pociągi dalekobieżne.

Mieszkańcy zabiegają o zmianę takiego stanu rzeczy.

Twierdzą oni, iż z usług kolejowych korzystałoby

wówczas wiele osób dojeżdżających do pracy.

Ponadto, jak informują osoby korzystające z dwor-

ca PKP w Bojanowie, obecny stan placówki budzi

zastrzeżenia.

Jak podkreślają, aktualnie jest to miej-

sce bardzo zaniedbane i niebezpieczne.

Zwracają oni

uwagę na brudne, porysowane wraz z ubytkami tyn-

ku ściany w poczekalni dworca czy też brak bieżącej

ciepłej i zimnej wody, co uniemożliwia zachowanie

właściwej higieny przez osoby korzystające z sanita-

riatów.

W grudniu 2011 r. zostało wszczęte postępowanie

administracyjne ze względu na zły stan sanitarno-

-techniczny dworców kolejowych w Bojanowie oraz

Rawiczu.

Oceniono wówczas, iż dworzec w Bojanowie

jest obiektem o złym stanie sanitarno-technicznym.

W chwili obecnej niezbędne wydaje się przeprowadze-

nie kompleksowej modernizacji obiektu.

1.

Czy i kiedy PKP planuje remont i odnowę dwor-

ca PKP w Bojanowie?

2.

Jak przedstawiana się ewentualny harmono-

gram prac?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 1441)

do ministra transportu,

w Rawiczu powstał w wieku XIX.

Zasadnicze zmiany

381

nego miały miejsce w okresie elektryﬁkacjiliniiko-

lejowej.

Pewne innowacje wprowadzono również

Jak informują osoby korzystające z dworca PKP

w Rawiczu, obecny stan placówki budzi zastrzeżenia.

Skarżą się oni m.in. na brudne i pomazane sprayem

ściany, brak szyb w tunelu dworcowym, zniszczoną

elewację budynku czy też zaniedbane wiaty i perony.

Ich zdaniem dworzec szpeci swoim wyglądem i nie

ma nad nim żadnego nadzoru.

Jak informują samorządowcy powiatu rawickiego,

od wielu lat budynek dworca kolejowego w Rawiczu

nie był remontowany i nie spełnia wymogów sanitar-

nych.

Podkreślają oni, iż rawicki dworzec powinien

doczekać się modernizacji, gdyż każdy taki obiekt

kształtuje w oczach podróżnych wizerunek danej

miejscowości.

2.

Jak przedstawia się ewentualny harmonogram

prac?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 1442)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Budynek dworca ko-

lejowego w Kaliszu powstał w 1905 r., w trzy lata po

wybudowaniu szerokotorowej Kolei Warszawsko-Ka-

liskiej.

Początkowo ze stacji odjeżdżały pociągi do

Warszawy, później do Wrocławia i Poznania.

Dworzec

w znacznym stopniu został zniszczony w 1914 r. przez

wycofujące się wojska rosyjskie.

Po tym okresie bu-

dynek dworca kolejowego był kilkakrotnie przebudo-

wywany.

Jak informowała w styczniu 2011 r. członkini ze-

społu prasowego PKP SA, kaliski dworzec jako jeden

z 77 został wpisany na listę budynków zakwaliﬁko-

wanych do przebudowy przewidzianej na lata 2011–

–2012.

Wyremontowany obiekt spełniać miał wymo-

gi dotyczące potrzeb osób niepełnosprawnych oraz

nowoczesnej obsługi podróżnych.

Jednak, jak donosi

gazeta „Życie Kalisza”, prac remontowych do tej pory

nie rozpoczęto, nie rozpisano nawet przetargu na wy-

konanie robót.

Jak podkreślają osoby korzystające z dworca PKP

w Kaliszu, obecny stan obiektu budzi zastrzeżenia.

rozrośnięte wokół budynku chwasty oraz krzewy czy

też zniszczoną jego elewację.

Wyrażają oni obawy co

do obecnego stanu technicznego dworca, który ich

zdaniem może stanowić zagrożenie dla podróżnych.

dworca kolejowego w Kaliszu?

2.

Jak przedstawia się ewentualny harmonogram

(nr 1443)

do ministra transportu,

protestów ﬁrm

W związku z niepokojącymi sygnałami dociera-

jącymi z regionu sądecko-limanowsko-gorlickiego od

ﬁrm biorących udział w budowie autostrady A4

blemem.

Z wymienionych regionów jako podwykonawcy

lub usługodawcy w budowie autostrad uczestniczy-

ło około 300 ﬁrm.

Odubiegłegorokuczekająnaza-

płatę.

Z dnia na dzień coraz bardziej zagraża im ban-

kructwo, które będzie oznaczało likwidację kilku ty-

żeniem zwracam się do Pana Wicepremiera z zapyta-

niem, jakie działania zmierzą podjąć resort, którym

Pan kieruje, aby uniknąć takiej sytuacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ireneusz Raś

Kraków, dnia 25 czerwca 2012 r.

382

Zapytanie

(nr 1444)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie wątpliwości związanych ze zmianą

Niepokój ludzi budzi fakt zmian form organiza-

cyjnych urzędów pocztowych w małych miejscowo-

ściach, do jakich należy Niedźwiedź, gdzie funkcjo-

nuje tylko jedna placówka pocztowa świadcząca peł-

ny zakres usług dla mieszkańców gminy (6950 miesz-

kańców) oraz podmiotów gospodarczych.

Zapowiadane przez Pocztę Polska SA, region sie-

ci w Krakowie, przekształcenie placówki pocztowej

w miejscowości Niedźwiedź społeczeństwo odbiera

jako pierwszy krok do jej likwidacji.

Poczta w Niedź-

wiedziu funkcjonowała, na co zwracają uwagę miesz-

kańcy, już za czasów Władysława Orkana (który oże-

nił się właśnie z pracownicą poczty).

Teraz po blisko

100 latach podejmuje się działania zmierzające do li-

kwidacji.

Zmiany te nie są motywowane oszczędnościami,

gdyż wcześniej pocztę dowoził i odbierał raz dziennie

jeden samochód.

Dzisiaj czterej listonosze muszą jeź-

dzić po przesyłki do Mszany Dolnej, co nie jest spo-

sobem na oszczędność.

1.

Jaki jest powód i czym motywowano zmianę

formy organizacyjnej urzędu pocztowego w miejsco-

wości Niedźwiedź (pow. limanowski, woj. małopol-

skie)?

2.

Dlaczego zamiaru przekształcenia placówki

pocztowej nie skonsultowano z władzami gm. Niedź-

wiedź, lecz tylko poinformowano tydzień przed ich

dokonaniem?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

Zapytanie

(nr 1445)

do ministra środowiska

w sprawie wydania koncesji na poszukiwanie

W ostatnich miesiącach niepokój obywateli bu-

dzi zagrożenie dla środowiska naturalnego, jakim

jest plan rozpoczęcia poszukiwań złóż uranu na te-

renie Sudetów.

Obszar planowanych działań poszu-

kiwawczych to tereny, których mieszkańcy w więk-

szości utrzymują się z pracy w branży turystycznej.

Głęboko zaniepokojeni są efektami planowanej eks-

ploatacji.

Skutki wydobywania złóż promieniotwórczego

pierwiastka w rejonie Karkonoszy prowadzonych

w przeszłości są widoczne do dnia dzisiejszego.

W dal-

szym ciągu walczy się także z ich skutkami.

Wszel-

kie działania wydobywcze podejmowane już przez

Rosjan, a następnie Polaków, głęboko utkwiły w pa-

mięci starszych mieszkańców regionu, którzy prze-

kazali tę wiedzę młodszemu pokoleniu.

Społeczność lokalna obawia się, iż budowane

w przyszłości kopalnie staną się odizolowaną strefą

zamkniętą.

Zasięg i oddziaływanie uranu niekorzyst-

wadzi do skażenia oraz degradacji środowiska natu-

ralnego w większości gmin leżących na terenie Su-

detów.

Ograniczony zostanie także ruch turystyczny,

a co za tym idzie obywatelom może grozić utrata

miejsc pracy i środków do życia.

Dotychczasowe decyzje ministerstwa w dalszym

ciągu spotykają się z silnym sprzeciwem mieszkań-

ców.

Swoją dezaprobatę wyrażają oni w postaci licz-

nych manifestacji, debat i konferencji, w których

uczestniczą np. przewodnicy sudeccy.

1.

Czy resort ma rozeznanie, jakie skutki dla śro-

dowiska naturalnego może przynieść udzielenie kon-

cesji na wykonanie 92 otworów poszukiwawczo-roz-

poznawczych na terenie Sudetów?

2.

Czy została już podjęta ostateczna decyzja

w przedmiotowej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 1446)

do ministra obrony narodowej

w sprawie konsolidacji uczelni wojskowych

Analiza wypowiedzi prasowanych przedstawicieli

Biura Bezpieczeństwa Narodowego i Ministerstwa

Obrony Narodowej, a zwłaszcza pana prof. Stanisła-

wa Kozieja, szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego

oraz gen. dyw. Bogusława Packa, radcy Ministra

Obrony Narodowej, dotyczących konsolidacji wyższe-

go szkolnictwa wojskowego powoduje znaczne zanie-

pokojenie społeczności Dolnego Śląska, dla której

przyszłość Wyższej Szkoły OﬁcerskiejWojskLądowych

383

imienia generała Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu

jest niezwykle ważna.

Uczelnia bowiem oprócz funk-

cji typowo militarnych kształci obecne i przyszłe ka-

dry administracji państwowej i samorządowej w za-

kresie zarządzania kryzysowego i bezpieczeństwa

narodowego.

1.

Na czym polegać ma konsolidacja szkolnictwa

wojskowego?

2.

Co było podstawą rozpoczęcia prac nad konso-

lidacją uczelni wojskowych?

Czy były przeprowadzo-

ne oceny funkcjonowania szkół i uczelni wojskowych?

Czy sporządzono wiarygodne szacunki ekonomiczno-

-ﬁnansoweewentualnejkonsolidacji?

3.

Czy w jakikolwiek sposób zainicjowano proces

likwidacji Wyższej Szkoły OﬁcerskiejWojskLądowych

imienia Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu – kuźni

polskich generałów, która wykształciła 30 tysięcy

polskich oﬁcerów?

4.

W jaki sposób po przekształceniu Akademii Obro-

ny Narodowej w Akademię Bezpieczeństwa Narodowe-

go i potencjalnej likwidacji Wyższej Szkoły Oﬁcerskiej

Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki

będzie wyglądał system kształcenia kadr dowódczych,

oﬁcerówsztabów,atakżerodzajówwojskisłużb?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska

(nr 1447)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie

stopni zagrożenia terrorystycznego

Szanowny Panie Ministrze!

Ostatnio media dono-

szą o ogłoszeniu pierwszego stopnia zagrożenia ter-

rorystycznego.

Wzorem informacji o bezpieczeństwie

obywateli proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Proszę o wskazanie pełnej skali stopni zagro-

żenia terrorystycznego.

Mając na uwadze, że te in-

formacje nie są tajne, proszę o udostępnienie infor-

macji o stopniach zagrożenia terrorystycznego.

2.

Jak ministerstwo ocenia wiedzę mieszkańców

kraju o zagrożeniu terrorystycznym w naszym kraju?

3.

Czy według informacji ministerstwa Polska jest

zagrożona atakami terrorystycznymi?

Jeżeli tak, to

w jakim stopniu?

Poseł Michał Kabaciński

Zapytanie

(nr 1448)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Szanowny Panie Ministrze!

Muzeum Techniki,

sięgające swymi tradycjami 1875 r., a działające

w obecnym kształcie w sposób nieprzerwany od

1955 r., zagrożone jest likwidacją, a jego zbiorom

grozi rozproszenie lub nawet zniszczenie.

Muzeum

jest placówką o zasięgu ogólnopolskim, z siedzibą

łami znajdującymi się w różnych częściach Polski.

Wśród bezcennych obiektów można wskazać

pierwszą ręczną kamerę ﬁlmowąkonstrukcjiKazi-

mierza Prószyńskiego, szybowiec Lilienthala, proto-

typy samochodów polskiej konstrukcji i produkcji,

jak np. prototyp Meduzy, Warszawy 210, Syreny czy

też samochody prezydenta Ignacego Mościckiego

teresowanie wzbudza zbiór maszyn, w tym słynna

Enigma, zbiory komputerów, szaf grających i wiele

innych.

Działalność muzeum to nie tylko troska

o przechowywanie bezcennych dla kultury polskiej

i europejskiej zbiorów, ale także przyjmowanie

zwiedzających (rocznie ponad 150 tysięcy osób)

oraz prowadzenie lekcji muzealnych (rocznie ponad

trzy tysiące).

obecny właściciel Muzeum Techniki, którym jest Fe-

deracja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych Na-

czelnej Organizacji Technicznej, nie posiada wy-

starczających środków finansowych na dalszą

działalność placówki.

Kondycja ﬁnansowawciążsię

pogarsza, a co za tym idzie, długi Muzeum Techniki

stale i systematycznie rosną.

Funkcjonowanie muzeum aktualnie ma miejsce

głównie dzięki determinacji jego pracowników.

Po-

trzebna jest jednak pomoc z zewnątrz i przejęcie Mu-

zeum Techniki przez instytucje państwowe.

Wydaje

się, że jedynie w tej formie nie zostanie zaprzepasz-

czony dorobek wielu pokoleń i nie ulegną rozprosze-

niu bezcenne zbiory.

Podkreślić należy, że państwo-

we muzea techniki mają wszystkie kraje Unii Euro-

pejskiej, a także kraje słabiej rozwinięte gospodarczo

od Polski.

nistra następujące pytania.

Czy Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Naro-

dowego podejmie kroki w celu zabezpieczenia zbio-

rów Muzeum Techniki w Warszawie oraz uratowania

placówki przed grożącą jej likwidacją?

Czy możliwe jest powołanie Państwowego Mu-

zeum Techniki na bazie Muzeum Techniki w War-

szawie?

384

Jakie alternatywne formy dalszego funkcjonowa-

nia Muzeum Techniki, w razie konieczności likwida-

cji placówki w obecnym kształcie, pan minister może

wskazać?

Z poważaniem

Poseł Alicja Dąbrowska

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

(nr 1449)

do ministra administracji i cyfryzacji

przepisów regulujących absolutorium

mi sugestiami zgłaszanymi zwłaszcza podczas spo-

tkań z samorządowcami, jak również własnymi do-

świadczeniami uważam za zasadne rozważenie

zmian w polskim prawie regulującym instytucje ab-

solutorium udzielanego organom administracji,

a w szczególności organom wykonawczym samorzą-

du terytorialnego.

Instytucja ta w aktualnej formie

jest de facto oceną ﬁkcyjną,jakożebędąceprzed-

miotem oceny wykonanie budżetu może być zafał-

szowywane licznymi jego korektami w ciągu roku

budżetowego.

W praktyce wykonanie planu budże-

towego na koniec roku stanowi podstawę do korek-

ty budżetu, którego wykonanie jest później przed-

miotem oceny absolutoryjnej.

W tej formie zadanie

to, o charakterze czysto ewidencyjno–księgowym,

można pozostawić w zupełności profesjonalnej re-

gionalnej izbie obrachunkowej.

Zasadnym jest rozszerzenie kryteriów udzielenia

absolutorium o inne kryteria niż tylko legalność.

Mam na myśli kryterium efektywności wydatkowa-

nia środków (bez kwestionowania celu określonego

w budżecie), czyli gospodarności, a także skuteczno-

ści w realizowaniu zaplanowanych przychodów.

niem: Czy w podległym Panu Ministerstwie prowa-

dzone są analizy tego zagadnienia, a zwłaszcza, czy

prowadzone są prace nad projektem ewentualnej no-

welizacji prawa w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

(nr 1450)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku lat kontrakt

Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowot-

nej w Zduńskiej Woli utrzymuje się na zbyt niskim

poziomie, który nie gwarantuje odpowiedniego za-

bezpieczenia potrzeb w zakresie lecznictwa dla miesz-

kańców powiatu zduńskowolskiego.

Co roku szpital

ten wykonuje tzw. nadwykonania, które są wynikiem

zwiększonej liczby hospitalizowanych pacjentów.

Wy-

nika to ze zwiększonej liczby zachorowalności oraz

zbyt niskiego kontraktu z NFZ, a także z faktu, iż

NFZ nie płaci szpitalowi za nadwykonania.

Każdego

roku szpital leczy ponad limit wyznaczany przez fun-

dusz 700–900 pacjentów.

W sumie do lecznicy traﬁa

około 9 tys. osób rocznie.

Z powodu nadwykonań, czy-

li ponadkontraktowych przyjęć pacjentów, szpital już

na koniec 2010 r. wygenerował stratę 1,8 mln zł.

Sprawa traﬁładosądu,alejeszczeniemarozstrzy-

gnięcia.

W tym roku także szpital w Zduńskiej Woli

najprawdopodobniej pozwie NFZ o pieniądze za nad-

wykonania.

Jeśli za ten rok jednostka przyniesie

straty, to trzeba je obligatoryjnie pokryć, bo inaczej

podlega obowiązkowi przekształcenia, a jeśli nie, to

zostanie zamknięta.

Sytuację pogarsza fakt, że po-

mimo znacznego wzrostu w ostatnim czasie kosztów

stałych, tj. energii cieplnej, elektrycznej, wynagro-

dzeń personelu medycznego, wartość kontraktu dla

ww. szpitala nie ulega zmianie.

W związku z powyż-

szym proszę uprzejmie o zainteresowanie się proble-

mem i odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy jest szansa na dofinansowanie SPZOZ

w Zduńskiej Woli, tak aby pieniądze otrzymywane

przez tę jednostkę pokrywały zapotrzebowanie na

leczenie wszystkich pacjentów?

2.

Z jakich przyczyn NFZ nie płaci szpitalom za

nadwykonania?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Zgierz, dnia 28 czerwca 2012 r.

385

Zapytanie

(nr 1451)

do ministra transportu,

w sprawie roszczeń o zaległe wynagrodzenie

selskiego dotarło pismo od byłych pracowników ﬁrmy

Dolnośląskie Surowce Skalne SA.

W piśmie tym opi-

sują oni swoją trudną sytuację wynikającą z faktu, iż

od stycznia br. nie otrzymują należnych im wynagro-

dzeń oraz innych świadczeń.

Suma zaległych wyna-

grodzeń dla pracowników przekroczyła już 9 mln zł.

Byli pracownicy, w sposób uzasadniony moim zda-

niem, czują się pokrzywdzeni i oszukani nie tylko

przez swojego pracodawcę, ale także przez państwo

polskie.

Budowali oni bowiem z pełnym poświęce-

niem na zlecenie instytucji rządowej, jaką jest GDD-

KiA, odcinek autostrady A2.

Dziś zostali niejedno-

krotnie bez środków do życia.

Ich sytuacja ekono-

miczna jest tak samo dramatyczna, jak pracujących

razem z nimi na tym odcinku budowy autostrady A2

podwykonawców.

Podobnie jak ﬁrmybędącepodwy-

konawcami, nie mogą skutecznie wyegzekwować

swoich należności.

Oczekują wsparcia instytucji pań-

stwa polskiego.

w sprawie roszczeń o zaległe wynagrodzenia dla by-

łych pracowników spółki DSS SA podejmowała Ge-

neralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad?

2.

Jakie widzi Pan możliwości pomocy w skutecz-

nym wyegzekwowaniu należnych wynagrodzeń dla

byłych pracowników DSS SA budujących odcinek au-

tostrady A2?

Z wyrazami szacunku

Poseł Adam Lipiński

Legnica, dnia 18 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1452)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie planowanej likwidacji

Zwracam się do Pana w sprawie losów wyjątkowej

dla Polaków i Niemców placówki, jaką jest Muzeum

Kraszewskiego w Dreźnie.

Jesienią ubiegłego roku

eksponaty z muzeum wróciły do Polski, a mieszkają-

cą tam Polonię obiegła wiadomość o planowanej li-

kwidacji placówki.

Warto podkreślić, że w miejscu

tym spotykają się członkowie polsko-niemieckich sto-

warzyszeń na różnych wydarzeniach kulturalnych

i społecznych.

Organizacje, takie jak Conduco e.V.,

DPG e.V. i Polonia-Dresden e.V. pragną dalszego pro-

wadzenia takiego jedynego w swoim rodzaju miejsca

krzewienia kultury polskiej.

w Dreźnie ma zostać zamknięte?

Jeśli tak, to co jest

tego przyczyną?

2.

Czy ministerstwo zamierza uwzględnić zdanie

polskich stowarzyszeń walczących o utrzymanie pla-

cówki?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1453)

do ministra zdrowia

w sprawie

rozbudowanej dokumentacji medycznej

Szanowny Panie Ministrze!

Rozporządzenie mi-

nistra zdrowia o dokumentacji medycznej z dnia

22 grudnia 2010 r. wprowadziło konieczność prowa-

dzenia rozbudowanej dokumentacji medycznej pa-

cjenta od momentu jego przyjęcia do szpitala do cza-

su wypisania.

Dyrektorzy szpitali uskarżają się na

dodatkowe obciążenie personelu medycznego obo-

wiązkami tylko pośrednio związanymi z procesem

leczenia, a także na konieczność dublowania zapisów

dotyczących stanu pacjenta w różnych miejscach obo-

wiązującej dokumentacji medycznej.

Panie Ministrze!

Czy Pan Minister jest też adre-

satem powyższych uciążliwości i czy przewiduje Pan

korektę niektórych zapisów powyższego rozporzą-

dzenia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Wojciech Saługa

386

Zapytanie

(nr 1454)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Jakie warunki po-

winny być spełnione, aby SPZOZ-y mogły uzyskiwać

dochody z odpłatnej działalności leczniczej?

Czy przesłanką do pobierania lub nie opłat za le-

czenie powinien być fakt, czy dane świadczenie zdro-

wotne należy do zakresu świadczeń gwarantowa-

nych, czy też decydować powinien aktualny kontrakt

z NFZ?

Czy pacjent, wedle obowiązujących przepisów, ma

prawo do nieodpłatnego leczenia, czy też jest to jego

obowiązek?

A jeżeli ma prawo (art. 15 ustawy o świad-

ków publicznych), to dlaczego blokuje mu się admi-

nistracyjnie możliwość wyboru?

Z wyrazami szacunku

Poseł Wojciech Saługa

(nr 1455)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Władze miasta Sano-

ka nie ustają w staraniach o realizację inwestycji

związanej z budową południowej obwodnicy miasta

na mój adres burmistrz Sanoka zwraca uwagę na

dramatyczną wręcz sytuację w mieście, przez które

w ciągu dróg krajowych przejeżdża średnio 24,5 tys.

samochodów na dobę.

W sezonie letnim, z racji wzmo-

żonego ruchu turystycznego, liczba ta zwiększa się

do ponad 29 tys. na dobę.

Intensywność i natężenie

ruchu powodują olbrzymie utrudnienia w ruchu.

Od 3 lat z budżetu miasta zostały wydatkowane

duże środki na przygotowanie projektu obwodnicy

ﬁnansowanego wspólnie z rzeszowskim oddziałem

GDDKiA i opracowano studium techniczno-ekono-

miczno-środowiskowe wraz z przygotowaniem mate-

riałów do decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach realizacji inwestycji.

Problemy z brakiem południowej obwodnicy Sa-

noka dostrzegł też Zarząd Województwa Podkar-

packiego, który na początku 2011 r. podjął uchwa-

łę, w której wnioskował o wprowadzenie do projek-

–2015” budowy południowej obwodnicy Sanoka.

Ministra z poniższym zapytaniem: Czy istnieje moż-

liwość umieszczenia dodatkowej inwestycji, tj. bu-

dowy obwodnicy Sanoka w ciągu drogi krajowej

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 26 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1456)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Komisja Zakładowa

NSZZ „Solidarność” przy Wojewódzkiej Stacji Sani-

tarno-Epidemiologicznej w Szczecinie zwróciła się do

mnie z prośbą o złożenie interwencji w sprawie pla-

nowanych zmian w dotychczasowych zasadach funk-

jewództwie zachodniopomorskim oraz zasad ﬁnan-

sowania inspekcji sanitarnej w roku 2013 i latach

następnych.

1.

Czy przygotowane przez państwowego woje-

uzgodnienie z wojewodą zachodniopomorskim dopro-

wadzą do likwidacji akredytowanych laboratoriów

przy powiatowych stacjach sanitarno-epidemiologicz-

nych?

2.

Czy powyżej wymienione uzgodnienie doprowa-

dzi do zmniejszenia liczby powiatowych stacji sani-

tarno-epidemiologicznych?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Szczecin, dnia 2 lipca 2012 r.

387

Zapytanie

(nr 1457)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie wpisania miejscowych systemów

Szanowny Panie Ministrze!

Działając w imieniu

Stowarzyszenia na rzecz ochrony właścicieli działek

oraz zagospodarowania terenu Karwieńskie Błoto

Drugie, chciałbym poprosić o wyjaśnienia w sprawie

go konserwatora zabytków.

Dlaczego wpisu dokonano jedynie na podstawie

opracowań naukowych (często pisanych na zamówie-

nie dla udowodnienia zabytkowego charakteru tego

terenu, opinie bez podpisu, bez dokonania wizji stanu

rzeczywistego)?

Stan taki został udowodniony przez dostar-

czenie MKiDN mapy (dokumentu powykonawcze-

go inwestycji melioracji w wsi Karwieńskie Błoto

Drugie) obrazującej zakres dokonanej przebudowy

i modernizacji polderów i rowów melioracyjnych.

Mapa ta udowadnia, iż brak jakichkolwiek śladów

zabytkowości.

W ślad za wpisem do rejestru zabyt-

ków pomorski wojewódzki konserwator zabytków

(dalej PWKZ) w momencie przystąpienia gminy

Krokowa do opracowywania projektu studium wy-

dał zalecenia eliminujące wszystko, co istnieje na

tym terenie, do stanu pierwotnego (tak to określa),

czyli do poziomu trawy.

Pozostawił tylko pas 60 m

wzdłuż drogi możliwy do zabudowy.

Dlaczego egzekwowane są postanowienia

MKiDN, skoro we wpisie do rejestru zabytków

znajdują się miejscowości nieistniejące w Polsce o na-

zwach: Karwieńskie Błota I i II, a nie Karwieńskie

Błoto Pierwsze i Karwieńskie Błoto Drugie?

Stowarzyszenie wymienione w tytule wystąpiło

we wrześniu 2009 r. z wnioskiem popartym ponad

trzystoma podpisami właścicieli działek o wykreśle-

nie tego zabytku z rejestru zabytków.

Sądząc po ra-

porcie komisji lustracyjnej wizytującej ten teren (li-

stopad 2010 r.), przytacza tylko argumenty naukowe,

a pomija stan faktyczny i przebudowaną meliorację

w latach 1950–1960, mapy i oczywiste wnioski z tej

przebudowy płynące.

Dlaczego kwestia wyjaśnienia powyższej sprawy

trwała dwa lata?

Tak długi okres wyjaśniania jest

też pogwałceniem wszelkich norm wypływających

z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naruszenie praw do własności i zagospodarowa-

nia nastąpiło w momencie dokonania wpisu, gdyż

został naruszony K.p.c. który mówi, że jakiekolwiek

postępowanie nie może się odbywać bez powiadomie-

nia strony i możliwości odwołania się.

To zostało

w tym postępowaniu pominięte.

Tutaj daje o sobie

znać niedoskonałość prawa, bo ustawa o ochronie

zabytków mówi, iż strony o zamiarze wpisania do

rejestru zabytków mogą być powiadamiane przez ob-

wieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej

sób może mieć charakter lokalny a nie ogólnopolski,

skąd to wywodzą się właściciele działek.

Powstała

więc sytuacja taka, że w księgach wieczystych brak

jakichkolwiek zapisów na ten temat, bo bez zgody

właściciela jest to niemożliwe, a prawo dysponowania

własnością zostało ograniczone.

Wszelkie propozycje

ugodowego załatwienia sprawy, co nawet sugerowała

komisja MKiDN, nie odnoszą skutku.

Zalecenia PWKZ egzekwowane są arbitralnie i z

całą bezwzględnością.

Skutek – gmina zamiast dal-

szego rozwoju, traci.

Wszystkie decyzje i wyroki (przed odzyskaniem

mapy obrazującej przebudowę) wydawane były w opar-

ciu o wspomniane opracowania, do napisania których

nie wykonano wywiadu, lustracji, inwentaryzacji i nie

oparto się na oświadczeniu osoby przeprowadzającej

tę przebudowę.

Z każdego punktu widzenia przebieg

tego postępowania powinien być odwrotny.

Możliwe

że opracowania były tak obszerne i drogie czyjemuś

sercu, ale na pewno nieodpowiadające stanowi fak-

tycznemu.

Dlaczego osoba wydająca decyzję w sprawie nie-

wykreślenia układu ruralistycznego wsi Karwień-

skie Błota I i II, osoba wydająca opinię z 18 listopada

2010 r., dr inż. M. Ś., nie posiada właściwych dla

przedmiotu postępowania uprawnień do oceny war-

tości zabytku?

Dlaczego mylone są pojęcia układu ruralistyczne-

go z krajobrazem kulturowym?

W celu zakończenia tej sprawy sugeruję przysła-

nie do miejscowości Karwieńskie Błoto Pierwsze

i Karwieńskie Błoto Drugie komisji z MKiDN, która

oceni faktyczną wartość zabytkową terenu i dokona

rzetelnej i fachowej inwentaryzacji zgodnie ze sta-

nem faktycznym, a nie na podstawie opracowań źró-

dłowych.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Borowczak

Zapytanie

(nr 1458)

do ministra zdrowia

w sprawie ograniczonej refundacji

leków przeciwzakrzepowych

Szanowny Panie Ministrze!

Leki przeciwzakrze-

powe należą do grupy leków spowalniających, utrud-

388

niających lub uniemożliwiających krzepnięcie krwi.

dzenia oraz w leczeniu istniejących zakrzepów w ży-

podawane profilaktycznie osobom po złamaniach

i zwichnięciach, ponieważ istnieje duże prawdopodo-

bieństwo powstania zatoru lub zakrzepu w naczyniu,

mięśnia sercowego.

Z wyżej wymienionych powodów

każdy lekarz zlecający założenie opatrunku usztyw-

niającego ma obowiązek przepisać leki, które mają

zapobiegać zakrzepom krwi.

Od momentu wprowadzenia nowej ustawy refun-

dacyjnej leki przeciwzakrzepowe podawane proﬁ-

laktycznie osobom po złamaniach i zwichnięciach

nie podlegają pełnej refundacji.

Wcześniej sprzeda-

wane były z ryczałtową odpłatnością i kosztowały

ok. 10 zł za opakowanie, a obecnie koszt terapii

trwającej 6 tygodni wynosi ok. 400 zł.

Z powodu

trudności ﬁnansowychsporagrupapacjentównie

decyduje się, by wykupić i odbyć terapię przeciwza-

krzepową, przez co zwiększa się ryzyko wystąpienia

powikłań.

dejmie czynności, aby leki przeciwzakrzepowe dla

pacjentów z złamaniami i zwichnięciami były łatwiej

dostępne?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Tomasz Jagiełło

Zapytanie

(nr 1459)

do ministra obrony narodowej

Szanowny Panie Ministrze!

Większość kołowych

transporterów opancerzonych Rosomak służących

w Afganistanie jest wyposażona w system wykry-

wania skażeń chemicznych oraz promieniotwór-

czych Cherdes i Cherdes II.

Z materiałów, do któ-

rych dotarli dziennikarze, wynika, iż ponad połowa

sprzętu nie działa lub działa wadliwie.

Na podsta-

wie kontroli przeprowadzonej w Afganistanie stwier-

dzono, że 3% niesprawnych urządzeń miało uszko-

dzenia wynikające z wad produkcyjnych.

Pozostała

część nie działa w sposób prawidłowy z powodu wa-

dliwego montażu lub niezgodnej z instrukcją eks-

ploatacji.

Czy ministerstwo planuje w najbliższym czasie

wprowadzić odpowiednie kroki, aby usprawnić dzia-

łanie sprzętu do wykrywania zagrożeń chemicznych

i radioaktywnych?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Tomasz Jagiełło

(nr 1460)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Spirometria to najważ-

niejsze z badań czynnościowych układu oddechowego,

które pozwala na obiektywną ocenę czynności płuc.

Spirometrii używa się do monitorowania skutecz-

ności leczenia astmy, a także pomaga ona wykryć

chorobę, jaką jest przewlekła obturacyjna choroba

płuc (POChP).

Powoduje ona inwalidztwo oddechowe

i może skrócić życie nawet o 15 lat.

Każda osoba po 40. roku życia powinna wykonać

takie badanie, szczególnie gdy jest palaczem.

W Polsce na POChP choruje ok. 2,5 mln osób,

jednak – jak wskazują badania – nawet 80% chorych

może nie być świadomych i nie leczyć się.

Po zawale serca, udarze mózgu i zapaleniu płuc jest

to jedna z groźniejszych chorób skracających życie.

Badanie spirometryczne, które trwa 10 minut

i jest bezbolesne, pomogłoby wykryć wiele niebez-

piecznych chorób układu oddechowego, w tym wła-

śnie przewlekłą obturacyjną chorobę płuc.

Zdrowia prowadzi programy mające na celu zachęca-

nie Polaków do wykonywania badania spirometrycz-

nego płuc?

Z wyrazami szacunku

Zapytanie

(nr 1461)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie poprawy bezpieczeństwa

Szanowna Pani Minister!

Według danych 74–100

tysięcy to średnia liczba wypadków z udziałem dzie-

ci.

Największa liczba wypadków w szkole dotyczy

389

dzieci ze szkół podstawowych.

Główną ich przyczyną

jest nieuwaga, a najczęściej wypadki te zdarzają się

na salach gimnastycznych.

W wielu przypadkach

można by było ich uniknąć.

Zwiększenie kontroli sal gimnastycznych, większa

liczba dyżurujących nauczycieli w czasie przerw, edu-

kowanie dzieci w zakresie ich własnego bezpieczeństwa

to propozycje, które mogłyby przyczynić się do zmniej-

szenia liczby niebezpiecznych wypadków w szkołach.

zamierza podjąć ministerstwo, by zwiększyć bezpie-

czeństwo w polskich szkołach?

Z wyrazami szacunku

(nr 1462)

do ministra zdrowia

w sprawie sieci cyfrowej radiologii

Szanowny Panie Ministrze!

Sieć cyfrowej radiolo-

gii to przyszłość polskich zakładów radiologicznych.

Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie nie-

dawno podsumował kilkumiesięczny projekt odejścia

od wykonywania tradycyjnych zdjęć RTG.

Wynika z nie-

go, że radiologia cyfrowa jest o wiele bardziej efek-

tywna.

Jej zalety to:

— lepsza jakość niż tradycyjnego zdjęcia,

— możliwość zmiany wielkości, kontrastu itp.,

— większa szybkość wykonywania prześwietlenia

— możliwość archiwizacji danych w systemie, co

ułatwia przepływ informacji i ułatwia postawienie

odpowiedniej diagnozy,

— ekonomia, jeśli chodzi o materiały zużywane

do wydruku tradycyjnego zdjęcia rentgenowskiego.

Podsumowując, pomimo dużych kosztów wprowa-

dzenia tych nowoczesnych systemów do polskich pla-

cówek medycznych jest to inwestycja, która w przy-

szłości przyniesie wiele korzyści.

W związku z wieloma zaletami systemów radiolo-

pującym pytaniem: Czy Ministerstwo Zdrowia prze-

znaczy środki na współﬁnansowanieprojektów,któ-

re pomogą wprowadzić takie systemy do większości

polskich placówek medycznych?

Z wyrazami szacunku

(nr 1463)

do ministra zdrowia

w sprawie lekarzy,

którzy wypisują antybiotyki

Szanowny Panie Ministrze!

Od początku 2012 r.

lekarze coraz częściej wypisują recepty na antybioty-

ki z pełną odpłatnością dla pacjenta.

Powodem jest

strach przed karami ﬁnansowymizanieprawidłowe

wypisanie leku z refundacją.

Ustawa refundacyjna wskazuje, iż refundowane

mogą być tylko te leki, które mają zarejestrowane

wskazania rejestracyjne zawarte w charakterystyce

produktu leczniczego.

Jednak według opinii lekarzy

z długoletnim doświadczeniem wiele antybiotyków

oprócz głównego ma jeszcze wiele innych zastosowań.

Na przykład jeden z antybiotyków używanych w pe-

diatrii w leczeniu zapalenia gardła, nerek i infekcji

dróg moczowych ma rejestracje tylko w przypadku

zapalenia zatok.

Antybiotykoterapia to leczenie empiryczne.

Nie

czekając na wynik posiewu, wdraża się je od razu.

Dlatego według lekarzy lepiej jest zastosować lek

o szerokim spektrum, działający na wiele bakterii.

Zwiększa to bowiem skuteczność leczenia.

W całej sytuacji najbardziej poszkodowani są pa-

cjenci, którzy w trosce o swoje zdrowie wykupują peł-

nopłatne recepty na antybiotyki.

stwo Zdrowia widzi możliwość poszerzenia wskazań

rejestracyjnych zawartych w charakterystyce pro-

duktu leczniczego?

Z wyrazami szacunku

(nr 1464)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Zbyt ciężkie plecaki

u uczniów szkół podstawowych to duży problem.

Ta-

kie obciążenie źle wpływa na układ kostny młodych

ludzi.

Jak wiemy, ciężar tornistra nie powinien prze-

kraczać 10–15% masy ciała ucznia.

Jednak u więk-

szości dzieci takie tornistry ważą nawet 10 kg.

390

Okazuje się, że dzieci, mimo dostępnych szafek

w szkołach, zabierają niepotrzebnie rzeczy do domów.

Oprócz tego w wyposażeniu tornistra często znajduje się

wiele zbędnych przedmiotów: zabawki, pamiętniki,

słowniki, laptop, ciężkie szklane butelki z napojami itp.

Mając na uwadze zdrowie dzieci, zwracam się do

sterstwo Edukacji Narodowej planuje w najbliższym

czasie przeprowadzenie programów edukacyjnych

mających na celu pokazanie niebezpieczeństw zwią-

zanych z przeciążeniami kręgosłupa i tym samym

zachęcenie uczniów do noszenia w tornistrach tylko

najpotrzebniejszych przedmiotów?

Z wyrazami szacunku

(nr 1465)

do ministra zdrowia

w sprawie ryzyka utraty wzroku

Szanowny Panie Ministrze!

Zespół suchego oka

jest schorzeniem oczu występującym coraz częściej.

„Suche oko” wynika z niedostatecznego zwilżenia

powierzchni gałki ocznej.

W warunkach, gdy ﬁlmłzo-

wy jest nieprawidłowy, jest go zbyt mało lub zaburzo-

ny jest odruch mrugania, rogówka i spojówka pozba-

wione są ochrony i odpowiedniego nawilżenia.

Kiedyś ta choroba dotykała głównie ludzi star-

szych bądź towarzyszyła innym chorobom, np. cu-

krzycy, czy była spowodowana przyjmowaniem nie-

których leków.

Dziś coraz częściej dotyka osoby mło-

de, które godzinami wpatrują się w ekran laptopa czy

smartfona lub przebywają w klimatyzowanych po-

iż swędzenie i pieczenie oczu może być oznaką cho-

roby oka, która może doprowadzić do infekcji gałki

ocznej, a nawet utraty wzroku.

Dlatego tak ważne jest stosowanie preparatów

nawilżających oko oraz stosowanie przerw w pracy

przed ekranem komputera.

dejmie działania mające na celu uświadomienie mło-

dym ludziom potrzeby dbania o narząd wzroku

w sytuacji podwyższonego ryzyka wystąpienia zespo-

łu suchego oka?

Z wyrazami szacunku

Zapytanie

(nr 1466)

do ministra zdrowia

w sprawie

„Modelowego programu proﬁlaktyki wtórnej

Szanowny Panie Ministrze!

W ciągu roku po prze-

bytym zawale umiera 15% chorych.

Eksperci w tej dziedzinie chorób serca przedstawi-

li „Modelowy program proﬁlaktykiwtórnejpoostrych

zespołach wieńcowych”, który powstał z inicjatywy

Polskiego Towarzystwa Programów Zdrowotnych,

Stowarzyszenia Zdrowych Miast Polskich oraz Stowa-

rzyszenia CEESTAHC (Central and Eastern Europe-

an Society of Technology Assessment in Health Care).

Zakłada on, że pacjent po wyjściu ze szpitala otrzymy-

wałby opiekuna, który pomógłby mu przejść przez

trudny okres rekonwalescencji po chorobie.

Taki edukator miałby w zadaniach zaproponowa-

nie odpowiedniej diety dla pacjenta, pomoc przy rzu-

caniu palenia czy pokazanie, jak duże znaczenie ma

aktywność ﬁzyczna w proﬁlaktyce chorób serca.

Opiekunowie mieliby pomagać w przestrzeganiu

przez pacjenta zaleceń lekarza czy ﬁzjoterapeuty.

Opieka nad osobą po zawale trwałaby rok i w tym

czasie pacjent zobowiązany byłby do regularnych wi-

zyt u lekarza, a także do stałego kontaktu ze swoim

edukatorem.

Praca specjalistycznie wyszkolonej osoby pozwo-

liłaby na lepszy przepływ informacji pomiędzy szpi-

talem, kardiologiem, lekarzem pierwszego kontaktu

a pacjentem.

Projekt ten ma duże szanse zmniejszenia zgonów po

przebytych zawałach.

W związku z powyższym zwracam

nisterstwo Zdrowia widzi możliwość współﬁnansowania

wraz z samorządami województw „Programu proﬁlak-

tyki wtórnej po ostrych zespołach wieńcowych”?

Z wyrazami szacunku

(nr 1467)

do ministra transportu,

w sprawie bezpieczeństwa

na polskich lotniskach

Szanowny Panie Ministrze!

Raport Najwyższej

Izby Kontroli o bezpieczeństwie polskich lotnisk

wskazuje na wiele nieprawidłowości.

391

Najwyższa Izba Kontroli negatywnie ocenia

ochronę polskich lotnisk.

Na przykład do zastrzeżo-

nych stref polskich lotnisk mogą dostać się osoby

i pojazdy bez wymaganych przepustek.

Również do

samolotów na płytach postojowych mogą dostać się

osoby nieuprawnione.

Aż 259 pracowników bez wymaganych kursów

z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego pracowało na

polskich lotniskach.

Tak było na lotnisku w Szczeci-

nie, gdzie na 48 pracowników kontroli bezpieczeń-

stwa aż 25 nie posiadało certyﬁkatów,anastanowi-

sku kontroli bagażu podręcznego pracowała zbyt

mała liczba osób.

Na lotniskach w Szczecinie, Bydgoszczy, Pozna-

niu i Wrocławiu pojawiły się także nieprawidłowości

związane z zakresem utrzymania ogrodzenia i przy-

ległych do niego stref.

W związku z wieloma problemami związanymi

z utrzymaniem bezpieczeństwa na polskich lotni-

pytaniem: W jaki sposób Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych wpłynie na polepszenie bezpieczeństwa

na polskich lotniskach?

Z wyrazami szacunku

(nr 1468)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie pozbawienia samodzielności

Założenia reformy sądownictwa, w myśl których

jednostki zatrudniające 14 i mniej sędziów mają zo-

stać przekształcone w ośrodki zamiejscowe innych

sądów, budzą wiele kontrowersji społecznych.

Konse-

kwencją takiej decyzji będzie jeszcze dalsza degrada-

cja społeczna mniejszych miast.

Zamiast podnosić ich

rangę, także poprzez obecność instytucji budować

prestiż mniejszych miast, obserwujemy proces od-

wrotny.

Przejawem tego procesu jest planowane

przez Pana Ministra przekształcanie sądów rejono-

wych w ośrodki zamiejscowe innych sądów.

Struktura organizacyjna Sądu Rejonowego w Zduń-

skiej Woli obejmuje wydziały: cywilny, karny, pracy,

rodzinny, nieletnich oraz ksiąg wieczystych.

Pracuje

w nim 10 sędziów.

Sąd wykazuje się doskonałymi

wskaźnikami terminowości, pomimo że w okręgu

sieradzkim placówką bardziej od niego obciążoną po-

zostaje jedynie Sąd Rejonowy w Sieradzu.

Dorobek

merytoryczny sędziów i pracowników nie budzi za-

strzeżeń obywateli.

Kolejnym ważnym argumentem

w sprawie pozostawienia sądu w obecnym kształcie

jest jego korzystna lokalizacja.

Sąd mieści się w cen-

trum Zduńskiej Woli przy ważnych instytucjach, ta-

kich jak: prokuratura rejonowa, KRUS, ZUS II Od-

dział w Łodzi, a także przy urzędzie miasta, urzędzie

gminy oraz starostwie powiatowym.

1.

Czy planowane przekształcenie Sądu Rejono-

wego w Zduńskiej Woli w wydział zamiejscowy inne-

go sądu, a więc de facto jego degradacja, nie wpłynie

negatywnie na zaufanie obywateli do wymiaru spra-

wiedliwości?

2.

Czy planowane podporządkowanie struktury

Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli Sądowi Rejono-

wemu w Łasku nie doprowadzi do znacznego wydłu-

żenia czasu oczekiwania na rozpoznanie i załatwie-

nie spraw, a także zmniejszenia dostępności sądu dla

mieszkańców powiatu zduńskowolskiego?

Z poważaniem

Poseł Marcin Mastalerek

Łódź, dnia 19 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 1469)

do ministra transportu,

w sprawie zaopatrzenia w wodę

deﬁniujepojęcie„przyłączekanalizacyjne”jako:od-

cinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację ka-

nalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią

ruchomości gruntowej.

Deﬁnicjatajestnatylenieprecyzyjna,żesądy

(w tym Sąd Najwyższy) zajmowały się rozstrzyga-

niem sporów prawnych pomiędzy inwestorami chcą-

cymi przyłączyć swoje nieruchomości do sieci kana-

lizacyjnej a gminami lub zakładami wodno-kanali-

zacyjnymi, wydając odmienne orzeczenia.

W zależności od sposobu interpretacji pojęcia

„przyłącza kanalizacyjnego” koszty budowy powyż-

szego przyłącza mogą znacznie się różnić.

1.

Jaki odcinek przewodu kanalizacyjnego stano-

wi przyłącze, a jaki urządzenie kanalizacyjne, w przy-

padku gdy:

a) na posesji wymagana jest budowa studzienki

392

b) na posesji nie jest wymagana studzienka kana-

lizacyjna?

2.

Czy w przypadku wymogu budowy studzienki

jest ona elementem przyłącza czy urządzenia kana-

lizacyjnego?

Z poważaniem

Poseł Marcin Mastalerek

Łódź, dnia 15 kwietnia 2012 r.

Zapytanie

(nr 1470)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie potrzeby udzielenia przez rząd

pomocy mieszkańcom Bisztynka

na Warmii i Mazurach,

dotkniętym kataklizmem pogodowym

dnia 4 lipca 2012 r.

Szanowny Panie Premierze!

Późnym popołudniem

4 lipca br. mieszkańców niewielkiego (ok. 2,5 tys.

osób), historycznego Bisztynka – w powiecie barto-

szyckim, na Warmii i Mazurach – dotknął wyjątkowy

kataklizm pogodowy.

W rezultacie niezwykle gwał-

townego gradobicia uszkodzonych zostało ponad

330 budynków mieszkalnych (i w zasadzie wszystkie

pozostałe), budynki użyteczności publicznej (urząd

gminy, ośrodek zdrowia, biblioteka, komisariat policji,

kościół paraﬁalny)orazniemalwszystkiesamochody.

Na szczęście nie było oﬁarwludziach.

Oﬁarnaakcjastrażakówiinnychsłużborazefek-

tywna działalność sztabu kryzysowego nie zmieniają

oceny tego dramatu.

Straty są wielomilionowe, a cho-

dzi przecież o obywateli w znaczącym stopniu do-

tkniętych procesami pauperyzacji, żyjących w regio-

nie o najwyższym w Polsce poziomie bezrobocia i wy-

kluczenia społecznego.

Z rozmów, które przeprowa-

dziłem z burmistrzem, wojewodą warmińsko-mazur-

skim, dyrektorką ośrodka kultury oraz mieszkańca-

mi miasta, wyłania się przygnębiający obraz.

Najpil-

niej potrzebne są materiały budowlane, zwłaszcza na

naprawę uszkodzonych dachów, folie itd.

Nie ulega wątpliwości, iż same władze lokalne

usunąć skutki tego kataklizmu.

Dlatego też pytam

Pana Premiera: W jakim stopniu organy władzy cen-

tralnej, a zwłaszcza rząd, mogą przyjść z pomocą

mieszkańcom Bisztynka?

Wprawdzie w mikroskali,

ale mamy przecież do czynienia w tym przypadku ze

stanem klęski żywiołowej opisanej w rozdziale

XI Konstytucji RP: Stany nadzwyczajne (szczególnie

w art. 228 i 232).

Czy będą wykorzystane środki

z rezerwy budżetowej, a minister spraw wewnętrz-

nych zwiększy nakłady na miejscowe ochotnicze stra-

że pożarne?

I jedna kwestia szczegółowa: Jak pomóc

właścicielom uszkodzonych pojazdów, które w ogrom-

nej większości nie są ubezpieczone?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Iwiński

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1471)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zasad korzystania przez członków

Szanowny Panie Premierze!

Media poinformowa-

ły o przeznaczeniu kwoty ok. 2 mln zł przez ministra

sprawiedliwości Jarosława Gowina na prace eksper-

tów przy projekcie ustawy o deregulacji zawodów.

Znaczna część tej kwoty traﬁ do jednego z byłych

ministrów, obecnie posiadającego własną kancelarię.

Doradca ten nie jest zatrudniony na etacie w resorcie

sprawiedliwości i niedawno zdobył zamówienie pu-

bliczne ministerstwa na usługi doradcze (jako jedyny

oferent).

Sprawa ta wygląda na szczególnie bulwersującą

z kilku względów.

Przede wszystkim takie rozwiąza-

nia dotychczas nie były stosowane przez poprzednich

szefów resortu.

Po drugie, zamówienie przekroczyło

próg wartości, po którym istnieje konieczność orga-

nizowania przetargu.

Po trzecie, etatowi doradcy

mają pułap zarobków w wysokości 9 tys. zł miesięcz-

nie i wykonują swą pracę na wyłączność, zaś w tym

przypadku wynagrodzenie jest zdecydowanie wyższe.

Pomijam już tę kwestię, iż dotychczasowe propozycje

w omawianej dziedzinie (jak rozumiem, zgłoszone mi-

nistrowi przez tego doradcę) wyglądają na niespójne

i budzą duży opór społeczny.

Biorąc to pod uwagę, pytam Pana Premiera: Czy

i jak zamierza zareagować na casus wyglądający do-

datkowo dwuznacznie z punktu widzenia moralności

i otwierający pole do nadużyć?

Czy nie powinny zo-

stać wprowadzone jasne regulacje dla członków Rady

Ministrów, jeśli chodzi o korzystanie z usług dorad-

ców społecznych?

l wreszcie, czy szczególnie minister

sprawiedliwości, który jak żona Cezara powinien być

poza wszelkimi podejrzeniami, nie powinien zostać

zobowiązany do zaprzestania podobnych praktyk?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Iwiński

393

Zapytanie

(nr 1472)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie uzupełnienia systemu konsultacji

Szanowny Panie Ministrze!

Demokracja parla-

mentarna, której burzliwy rozkwit przypada w Pol-

sce dopiero na lata 90., dała nam krótkotrwałe po-

czucie komfortu.

Wierzono, że głos narodu będzie

zawsze wystarczająco donośny, by można było go sły-

szeć, a sprawdzone mechanizmy konsultacji społecz-

nych zaimportowane z Zachodu, po zaadaptowaniu

do naszych warunków, będą działały doskonale.

Szybko okazało się jednak jak bardzo byliśmy

w błędzie.

Jeszcze w latach 90-tych przekonaliśmy

się, że ten mechanizm nie chroni przed lobbingiem

silnych grup nacisku, a często łamie się także pod

wpływem niewielkich, lecz dobrze zorganizowa-

nych i agresywnych mniejszości.

Proces, w którym przedstawiciele władzy każdego

szczebla, począwszy od lokalnych na centralnych

skończywszy, przedstawiają obywatelom i omawiają

z nimi swoje zamierzenia dotyczące, na przykład

zmiany prawa czy ustanawiania nowych obo-

wiązków albo podejmowania kontrowersyjnych in-

westycji, tylko z założenia jest prosty do realizacji.

Tak naprawdę dialog, konsultacje społeczne są jed-

nym z najsłabszych ogniw demokracji.

Wydaje się, że wadą konsultacji w Polsce, w tra-

dycyjnie wykorzystywanej formie, jest rozmawianie

albo z bliżej nieokreśloną liczbą osób o mało sprecy-

zowanej reprezentatywności dla ogółu albo z przed-

stawicielami zawodów czy środowisk reprezentowa-

nych przez dobrze zarządzane organizacje społeczne,

często nastawione na obronę przede wszystkim inte-

resów własnych członków.

W pierwszym przy-

padku mamy do czynienia z udziałem w kon-

sultacjach, na przykład formalne przesłuchanie pu-

bliczne, z ludźmi nawet społecznie bardzo zaanga-

żowanymi, ale reprezentującymi różny poziom

wiedzy i doświadczenia.

W drugim przypadku

mamy do czynienia z machiną na ogół doskonale

zorganizowanych grup zainteresowania, które w za-

sadzie reprezentują bardziej opinię i interes wła-

snych członków czy sponsorów, niż ogółu obywate-

li.

Dobrym przykładem są organizacje ekologiczne

czy związki zawodowe.

Te ostanie na przykład nie

reprezentują wszystkich obywateli, ba nawet trudno

by uznać, iż reprezentują wszystkich zatrudnionych,

natomiast zajmują stanowisko wobec władzy, repre-

zentując niejako wszystkich ludzi pracy.

Podobnie

działają korporacje zawodowe, wyspecjalizowane or-

ganizacje społeczne czy na przykład branżowe izby

gospodarcze....

Owszem wiedza ich reprezentantów

jest nie do przecenienia, a jej wartość rośnie, zwłasz-

cza w przypadku konsultacji dotyczących wąsko za-

kreślonych problemów, ale jednak często mają oni

wpływ nie tylko na takie sprawy, lecz także na

rozwiązania generalne skutkujące dla wszystkich

obywateli.

Być może z powyższych względów najbardziej

krytykowanym przez niektórych przedstawicieli opi-

nii publicznej elementem demokracji w Polsce jest

system dialogu społecznego, niedoskonale konsulta-

cje społecznie, brak umiejętności wsłuchiwania się

i brania pod uwagę opinii publicznej....

Zgadzając się

z tym lub nie, zauważyć jednak trzeba, iż coś jest na

rzeczy.

Nie mamy bowiem w kraju ustawowych,

a więc powszechnie obowiązujących, norm i procedur

konsultacji opracowanych systemowo.

Te, które obo-

wiązują, dotyczą jedynie niektórych przypadków,

zasad i procedur komunikowania się władzy ze

społeczeństwem.

Dlatego wątpliwości budzą nie

tylko rozwiązania funkcjonalne, ale i instytucjo-

nalne, na przykład kompetencje i działania tzw.

Komisji Trójstronnej na szczeblu krajowym czy

wojewódzkich komisji dialogu społecznego na szcze-

blu regionalnym czy też komisji dwustronnej rządu

i samorządu.

Zastosowanie tych rozwiązań dialogu

daje szansę wypowiadania się i owszem, ale zorgani-

zowanych grup społecznych, lecz one często nie wy-

stępują w imię horyzontalnie potraktowanego inte-

resu społecznego, ale w imię interesu grup, które

same reprezentują.

To natomiast nie aktywizuje ogó-

łu obywateli, ba może nawet wywoływać bierność

i apatię społeczną poprzez wypaczanie obrazu opinii

publicznej.

Powyższy schemat katalogu partnerów społecz-

nych i systemu konsultacji rodzi problem związany

z merytorycznym przygotowaniem oraz poziomem

obiektywizmu uczestników konsultacji społecznych.

Inna jest bowiem sprawa konsultacji na przykład dłu-

gości pracy przy piecu hutniczym czy odpowiedzial-

ności z zakresu etyki pracy w danym zawodzie, a czym

innym ogólne problemy dotyczące całego społeczeń-

stwa, na przykład jak kilka lat temu wejście Polski

do Unii Europejskiej czy w przyszłości włączenie na-

szego kraju do strefy euro.

Podobne różnice w skali

i zakresie konsultowanych zmian mamy na szczeblu

jednostek samorządu terytorialnego, choćby w przy-

padku konsultowania wzrostu ceny wody, ścieków czy

transportu publicznego, zmiany planu przestrzenne-

go zagospodarowania, lokalizacji wysypiska śmieci

czy elektrowni wiatrowej albo zmiany granic gminy.

Rozwiązaniem opisanego problemu nie zawsze

jest klasyczne referendum lub, niestosowane raczej

u nas, zasięganie opinii obywateli w bezpośrednim

albo pośrednim sondażu.

Dlaczego?

Bo bardzo czę-

sto obywatele niewiele wiedzą na dany temat, a stan

ten jest tym gorszy, im sprawa jest bardziej skom-

plikowana.

W takich więc sprawach ludzie na ogół

kierują się „wiedzą medialną” oraz emocjami wywo-

ływanymi przez partie polityczne i nie rzadziej przez

zainteresowane organizacje pozarządowe.

W swoich

rozstrzygnięciach podświadomie ulegają więc bardziej

sugestiom polityków i działaczy, niż racjonalnym roz-

394

strzygnięciom będących efektem intelektualnego

procesu podejmowania merytorycznej decyzji.

Tak więc w tradycyjnie pojętym systemie konsul-

tacji mamy do czynienia bardzo często z charaktery-

stycznym dla demokratycznych rządów większości

zjawiskiem podejmowania decyzji nacechowanych

politycznie, nawet w sprawach, które polityczny-

mi nie są, na przykład likwidacja lub połączenie

szpitali albo budowa elektrowni atomowej.

Mimo

więc że w demokracji oprócz dialogu i konsultacji spo-

łecznych mamy rozwiązania polegające na możliwo-

ści odwołania się do „decyzji ludu” poprzez głosowa-

nie bezpośrednie, to jednak i tak polityczna więk-

szość ma szansę przeprowadzenia swoich projektów,

bez względu na ich społeczną akceptowalność.

To nie

jest wada demokracji, ale jej cecha, którą świadomie

nalży brać pod uwagę.

Jest to szczególnie ważne

w sytuacjach podejmowania rozstrzygnięć długofa-

lowych.

Stabilność rozwiązań powszechnie obowią-

zujących wymaga bowiem, by były one akceptowane

nie tylko przez obywateli, ale i szanowane przez opo-

zycję.

Nic bowiem gorszego jak zmiany fundamental-

nie ważnych lub systemowych rozwiązań, połączone

ze zmianami opcji rządzących.

By tak się działo, oby-

watele jednak muszą mieć możliwość merytorycznej

oceny potrzebnej do podjęcia odpowiedzialnego roz-

strzygnięcia.

Im bardziej jest ono pozbawione emocji

i politycznego kolorytu, tym bardziej może być sza-

nowane, przestrzegane i trwałe.

Rozwiązaniem omawianego dylematu może być

dialog deliberatywny jako narzędzie analizy proble-

mów i głosowanie deliberatywne jako instrument

rozstrzygania dylematów czy wręcz podejmowania

decyzji.

Metody realizowania tego mechanizmu, o czym

szerzej będzie w dalszej części, są różne, ale cechą

wspólną jest wyłaniane, na przykład losowo, próbki

populacji jako docelowej grupy dialogu i podejmowa-

nia rozstrzygnięcia.

By grupa była nie tylko repre-

zentatywna, ale i mogła podejmować merytorycznie

uzasadnione decyzje, zostaje ona poddana szkoleniu

i konsultacjom eksperckim.

Dopiero po „zaopatrze-

niu” jej w niezbędną wiedzę przeprowadza się z nią

konsultacje bądź podejmuje rozstrzygniecie w głoso-

waniu.

Przy zastosowaniu tej metody można mieć

więc nadzieję, iż zasadniczy wpływ na ostateczne roz-

strzygnięcie będzie miała merytoryczna wiedza, a nie

tylko polityczne lub społeczne emocje.

Przypadków niewydolności systemu konsultacji

społecznych na przestrzeni minionych dwudziestu lat

w Polsce było wiele.

Ostatnio na przykład jego sła-

bość ukazała sprawa projektu umowy międzynaro-

dowej ACTA.

Ludzie biorący udział w konsultacjach

społecznych często wcale nie odzwierciedlają prze-

kroju społeczeństwa, a natura tych konsultacji nie

jest w stanie oddać dynamizmu zmian w nim zacho-

dzących.

Dlatego, choć wydawało się, że w przypadku

ACTA, po wystąpieniu zarzutów i społecznych pro-

testów, wiele w zakresie dialogu społecznego napra-

wiono i zrobiono w zgodzie z prawidłami sztuki, to

głosu ludzi przez rządzących.

Musimy wyciągnąć

z tego wnioski i rozpatrzyć podjęcie nowocześniej-

szych metod oraz instrumentów konsultowania się

rządu i samorządu z obywatelami.

Być może będą one

bardziej długotrwałe i skomplikowane, wreszcie być

może droższe, ale powinny dawać władzy szerszy ob-

raz poglądów dominujących w społeczeństwie, przy jed-

noczesnym zwiększeniu podmiotowości obywateli.

Poszukiwaniem skuteczniejszych metod partycy-

pacji w dyskusji publicznej od kilkudziesięciu lat zaj-

mują się ośrodki akademickie z całego świata, a do

opracowania odpowiednich modeli wykorzystuje się

najnowszą wiedzę socjologiczną, psychologiczną, a na-

wet matematyczną.

Popularność zdobywa, opraco-

wany już w latach 80-tych ubiegłego wieku, wspo-

mniany wcześniej model demokracji deliberatywnej,

która zrodziła się w wyniku akademickich rozważań

nad słabościami konstytucji Stanów Zjednoczonych.

Termin deliberatywny wywodzi się od łacińskiego

deliberare, czyli rozmyślać, rozważać, roztrząsać, de-

batować i ma podkreślać próbę uwzględnienia nawet

najbardziej odmiennego stanowiska innych stron

w dyskusji.

Głównym założeniem tego rodzaju mechanizmu

demokracji jest zapewnienie większego udziału oby-

wateli w procesie decyzyjnym, w tym legislacyjnym,

poprzez organizację zinstytucjonalizowanych debat

dopełniających proces nieformalnego kształcenia się

wybranej populacji biorącej udział w konsultacjach

i kształtowania w ten sposób obiektywnej opinii.

Ba-

dania pokazały, że ten model przeprowadzania deba-

ty publicznej daje większą szansę na świadomie wy-

robienie przez obywateli zdania na temat dyskuto-

wanych kwestii oraz uzasadnienie swoich poglądów,

natomiast władzy daje pełniejszy obraz oczekiwań

wyborców.

Metoda ta bowiem, jako chyba najbardziej

skuteczna, wprowadza do dialogu społecznego i kon-

sultacji wiedzę oraz racjonalność.

Wszystko więc to,

co często nie występuje w konsultacjach nacechowa-

nych różnicami politycznymi albo partykularnymi

interesami stron.

Demokracja deliberatywna w swoich dominują-

cych wersjach ukształtowała się na bazie dorobku

dwóch wybitnych współczesnych ﬁlozofów–Jrgena

Habermasa i Johna Rawlsa, ale jako główny inicjator

idei głosowania deliberatywnego uznawany jest dzi-

siaj amerykański socjolog James Fishkin, współautor

przełomowej pracy „Deliberative Polling”.

W koncep-

cji tej, dzięki zaproszeniu przeciętnych obywateli do

dyskusji, społeczeństwo może wyrobić sobie ocenę

w oparciu o możliwie pełny zasób informacji.

Władza

i administracja z kolei mają możliwość pogłębienia

wiedzy na temat oczekiwań obywateli i lepszej na nie

reakcji.

Głosowanie deliberatywne, co jest istotne,

jest rozumiane nie jako alternatywa do demokracji

liberalnej, ale jako jej uzupełnienie.

Trzeba przyznać, iż naukowcy nie wymyślili w tym

przypadku nowej metody debatowania społecznego,

ale opisali w zasadzie i na nowo ujęli zjawisko znane

od tysiącleci.

Już bowiem w greckim polis istniały

395

debaty w kształcie uproszczonym, zbliżonym do dzi-

siejszego pojęcia demokracji deliberatywnej.

Także

w starożytnym Rzymie możemy zauważyć istnienie

tej formy debaty publicznej.

Obecny kształt demokra-

cji deliberatywnej zawdzięcza swój charakter i tryb

właśnie starożytnym wzorcom, które zostały dosto-

sowane do narzędzi i możliwości, jakimi obecnie dys-

ponuje socjologia.

Dialog deliberatywny stosuje się od lat w kilku-

dziesięciu krajach świata – w Europie, w Ameryce,

ba nawet w Azji, choćby w Chinach.

Na przykład

w mieście Chongqing, liczbą ludności dorównującym

prawie Polsce (30 mln mieszkańców), przeprowadzo-

no w ostatnich latach ponad 600 publicznych prze-

słuchań i dyskusji z udziałem ponad 100 000 miesz-

kańców na niemalże wszystkie ważne społecznie

kwestie.

Znanym na świecie przykładem jest też roz-

strzygnięcie deliberatywne w Zeguo, gdzie w głoso-

waniu deliberatywnym podjęto decyzję o przeznacze-

niu 40 mln juanów z budżetu robot publicznych na

inne cele.

Innymi przykładami używania różnych instru-

mentów demokracji deliberatywnej, np. tzw. sądów

obywatelskich albo ustalania preferencji opinii pu-

blicznej, może być w Wielkiej Brytanii w 1998 r. ba-

danie opinii w sprawie kierunków rozwoju brytyj-

skiej Narodowej Służby Zdrowia czy w Niemczech

plan reformy systemu transportu miejskiego w Ha-

nowerze w 1996 r. albo ustalanie w USA wpływu

produkcji rolnej na jakość wody pitnej w stanie Min-

nesota w 1984 r.

Metoda dialogu deliberatywnego znana jest i nie-

kiedy stosowana również w Polsce.

Jednym z sonda-

ży deliberatywnych zorganizowanych w naszym kra-

ju była inicjatywa władz Poznania w 2009 r., które

za namową projektu społecznego Euro 2012 postano-

wiły zbadać, jak po Mistrzostwach Europy w Piłce

Nożnej powinien funkcjonować zmodernizowany sta-

dion.

Jego uczestnicy dobrani spośród mieszkańców

Poznania rozmawiali z ekspertami na temat przy-

szłość stadionu, a następnie poproszono grupę o sfor-

mułowanie zaleceń na temat przyszłości obiektu.

W Polsce, zresztą nie tylko w Poznaniu, stosowano

tę metodę.

„Głos łodzian się liczy” to kolejny przy-

kład, tym razem doświadczenia z budżetem obywa-

telskim w radach osiedli realizowanego w 2011 r.

przez Centrum Promocji i Rozwoju Inicjatyw Oby-

watelskich OPUS z Łodzi.

W jego ramach mieszkań-

cy 4 łódzkich osiedli pracowali wspólnie nad pomy-

słami projektów lokalnych, które miały być sﬁnan-

sowane z budżetu rad ich osiedli.

To wszystko jednak były lokalne czy regionalne

problemy dyskutowane lub rozstrzygane z pomocą

instrumentów deliberatywnych.

Jest więc pytanie,

czy demokracja deliberatywna i jej narzędzia mogą,

poprzez podnoszenie wiedzy grupy dialogu, dyskuto-

wanie i przekonywanie społeczeństwa do określonych

idei, a nawet głosowanie wariantów możliwych roz-

strzygnięć, wnieść swój wkład w budowanie spraw-

niejszego państwa, w tym stanowienie lepszego pra-

wa.

Uważam, że warto to sprawdzić, bowiem dzisiaj

trudno wyobrazić sobie stosowanie obowiązujących

zasad konsultacji, a zwłaszcza rozstrzygania spraw

(np. referendum) do kwestii fundamentalnych, jak

chociażby powszechność czy wysokość opodatkowa-

nia albo ustalanie granicy wieku i aktywności zawo-

dowej upoważniającej do przechodzenia na emerytu-

rę.

Poza tym nasze społeczeństwo wydaje się nie mieć

wciąż wystarczającej ochoty do szerszego uczestnic-

twa w jakiejkolwiek dyskusji, bowiem przekonanie

o ograniczonym wpływie na działania władz wywo-

łuje często apatię i bierność.

Wysiłek więc włożony

w zorganizowanie dialogu a może i w głosowanie de-

liberatywne z jednej strony mógłby zaktywizować

społeczeństwo i zwiększyć zainteresowanie wpływem

na sprawy publiczne, a z drugiej strony dostarczyłby

decydentom centralnym i samorządowym wiarygod-

nej informacji na temat nastrojów społecznych.

Panie Ministrze!

Dialog deliberatywny, nie jest

może metodą łatwą ani tanią czy nadającą się do wy-

łącznego stosowania, ale jeśli chcemy podnieść jakość

debaty publicznej w Polsce może jednak warto zdobyć

się na wysiłek i spróbować włączyć tę metodę do sys-

temu konsultacji społecznych.

Chciałbym więc zapy-

tać, czy Pan Minister podziela ten pogląd.

Jednocze-

śnie chciałbym zapytać: Czy w Pana resorcie lub in-

nym podmiocie Rady Ministrów prowadzone są pra-

ce nad udoskonaleniem dialogu społecznego, a jeśli

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

Piła, dnia 30 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1473)

do ministra obrony narodowej

w sprawie przekazania terenów wojskowych

ﬁlharmonii krakowskiej – Centrum Muzyki

Uprzejmie informuję, iż podczas XXV Walnego

Zebrania Członków Stowarzyszenia Gmin i Powia-

tów Małopolski została poruszona kwestia lokalizacji

Centrum Muzyki w Krakowie.

Konsekwencją tych

rozważań jest apel Stowarzyszenia Gmin i Powiatów

Małopolski, którego treść pozwalam sobie przesłać

w załączeniu*

)

.

trzymana wstępna akceptacja ministra obrony naro-

dowej z listopada ub. r. dla przekazania województwu

małopolskiemu nieruchomości nr 173/11 obr 17 Kra-

*

)

ków Śródmieście, a także sąsiadujących z nią działek

nr 173/13 i 173/14 na cele budowy Centrum Muzyki

za pośrednictwem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej

lub Agencji Mienia Wojskowego zgodnie z wymogami

którymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz

Agencji Mienia Wojskowego, w tym z zastosowaniem

maksymalnych boniﬁkatdo90%?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ireneusz Raś

Kraków, dnia 2 lipca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1474)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Nadal z niepokojem

przyjmuję informacje, iż Skarb Państwa w dwa lata

chce sprzedać aż trzynaście świętokrzyskich spółek.

Wynika to z opracowanego przez Ministerstwo Skar-

bu Państwa „Planu prywatyzacji na lata 2012–2013”.

Część z nich świetnie sobie radzi, a mimo to idą na

sprzedaż.

Przygotowana lista wzbudza wiele kontrowersji,

ponieważ są na niej spółki w bardzo dobrej kondycji

ﬁnansowej.

To m.in. Siarkopol w Grzybowie oraz

Uzdrowisko Busko-Zdrój.

To właśnie te dwie ﬁrmy

z województwa świętokrzyskiego, co do których są

bardzo duże wątpliwości o zasadność prywatyzacji.

Największe dotyczą Uzdrowiska Busko-Zdrój.

We

wcześniejszej ustawie znalazła się lista uzdrowisk,

punkt odniesienia dla standardów leczniczych.

Pry-

watne uzdrowisko oferowałoby tylko te usługi, na

których może zarobić.

Nie jestem przeciwny prywatyzacji, gdy wymaga

tego sytuacja.

Ale Uzdrowisko Busko-Zdrój jest w zna-

komitej kondycji, a zarząd ośrodka przyznaje, że sami

dobrze inwestują pieniądze.

Trzeba pamiętać, że to

uzdrowisko co roku generuje duże zyski.

Buskie uzdrowisko znalazło się na liście minister-

stwa, choć na razie nadal widnieje wśród siedmiu

uzdrowisk wyłączonych z procesu prywatyzacji.

Ale

prace nad wprowadzeniem zmian trwają.

Zupełnie zbędna jest też prywatyzacja Siarkopolu

z Grzybowa.

Pisałem już w tej sprawie interpelację

do Pana Ministra.

Jest to jedyna kopalnia na świecie,

która przynosi stały, ogromny zysk.

Po co więc ją

sprzedawać?

Ogólne odczucia społeczne w naszym

regionie są takie, że ministerstwo chce załatać dziu-

rę budżetową doraźnym zastrzykiem pieniędzy, nie

licząc się z konsekwencjami w przyszłości.

Ja rozu-

miem, iż podjęcie działań prywatyzacyjnych w odnie-

sieniu do spółki KiZChS Siarkopol SA było wynikiem

przyjęcia „Planu prywatyzacji na lata 2008–2011”,

który zakładał przekazanie w prywatne ręce 740 spół-

ek Skarbu Państwa działających w kilkunastu sek-

torach gospodarki.

Ale dlaczego jeden z ﬁlarówkra-

jowej gospodarki musi zostać oddany w prywatne

ręce?

Smuci również fakt, iż pod młotek ma iść wiele

innych ﬁrmzregionuświętokrzyskiegodobrzepro-

sperujących, m.in.: Zakład Wyrobów Kamionkowych

Marywil w Suchedniowie, ﬁrmausługowaBudopol-

-Delta z siedzibą w Nowinach, Przedsiębiorstwo Pro-

dukcyjno-Handlowe Horn z Kielc, Zakład Produkcyj-

no-Handlowy Artykułów Gospodarstwa Domowego

Mesko-AGD w Skarżysku Kamiennej, Centrum Pro-

dukcyjne Pneumatyki Prema z Kielc, Zakłady Gór-

niczo-Metalowe Zębiec w Zębcu, Zakłady Urządzeń

Chemicznych i Armatury Przemysłowej Chemar

w Kielcach, Inweststar ze Starachowic, PKS w Bu-

sku-Zdroju, PKS w Ostrowcu Świętokrzyskim.

szym zwracam się z pytaniami:

1.

Dlaczego ﬁrmy,któreprzynoszązyskidlakra-

jowej gospodarki, muszą być na siłę prywatyzowane

i przekazywane w prywatne ręce?

2.

Jak mam wytłumaczyć całemu regionowi świę-

tokrzyskiemu, władzom wojewódzkim i samorządo-

wym, pracownikom prywatyzowanych jednostek,

dlaczego Ministerstwo Skarbu Państwa pozbywa się

dobrze prosperujących i dochodowych ﬁrm?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Gos

Kielce, dnia 28 czerwca 2012 r.

Zapytanie

(nr 1475)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o drogach pu-

blicznych z dnia 21 marca 1985 r. (t. j.

Dz. U. z 2007 r.

że: odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym

czony do kategorii drogi gminnej.

397

Wraz ze zmianą dotychczasowej kategorii drogi

zmianie ulega jej zarządca, którym w powyższym

wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Pragnę nadmienić, że art. 10 ust. 5 stanowi tzw.

lex specialis w stosunku do art. 7 ust. 2, który głosi,

że: zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje

W ten sposób, w świetle prawa, stawia się władze

gminne niejako przed faktem dokonanym, pozbawia-

jąc je tym samym możliwości wcześniejszych konsul-

tacji i wyrażenia woli oraz gotowości.

Należy przy tym pamiętać, że przejęcie przez gmi-

ny dotychczasowych odcinków dróg krajowych, spo-

woduje wzrost wydatków na utrzymanie i konserwa-

cję infrastruktury drogowej.

Taka sytuacja może być szczególnie uciążliwą dla

tych spośród gmin, które borykają się z problemami

ﬁnansowymiiwprzyszłościdoprowadzićdocałko-

witego załamania ich gospodarki ﬁnansowej.

1.

Czy możliwym jest dokonanie zmiany przepisu

publicznych, tak aby w ramach zmiany kwaliﬁkacji

dotychczasowych odcinków dróg krajowych, zostały

one zakwaliﬁkowanejakodrogiwojewódzkielubpo-

wiatowe?

2.

Ewentualnie, czy Pan Minister przewiduje moż-

liwość partycypacji GDDKiA w kosztach utrzymania

dotychczasowych dróg krajowych, które zostały zali-

czone do kategorii dróg gminnych?

Z poważaniem

Poseł Paweł Arndt

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

kretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Mini-

DSPA-4811-325-(1)/12) zapytanie posła na Sejm RP

(sygn.

SPS-024-387/12) uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

Na wstępie wskazać należy, iż podstawowym ce-

lem Unii Europejskiej w negocjacjach w sprawie umo-

wy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towara-

mi podrabianymi (ACTA) było zapewnienie lepszej

ochrony europejskich właścicieli praw własności in-

telektualnej poza granicami Unii.

Nie należy zapo-

minać, że ACTA to wielostronna umowa międzyna-

rodowa, otwarta do przystąpienia dla wszystkich

członków Światowej Organizacji Handlu (WTO).

Na-

tomiast poziom ochrony przyjęty w prawie unijnym

oraz polskim jest już obecnie wyższy niż w ACTA.

Radę Ministrów zgody na podpisanie ACTA, z któ-

rym można się zapoznać na stronie: http://www.

mkidn.gov.pl/media/docs/acta/Uzasad_wniosku_pod-

pisanie.doc. Z analizy tej wynika, iż przystąpienie do

ACTA nie spowoduje konieczności wprowadzenia

zmian w polskich przepisach.

Jednakże w związku z wciąż pojawiającymi się

wątpliwościami interpretacyjnymi rząd RP w dal-

szym ciągu pozyskuje i przygotowuje opinie i analizy,

tak by ostateczne stanowisko nie zawierało żadnych

rozbieżności w tej materii.

Dokumenty te publikowa-

ne są sukcesywnie na stronach Ministerstwa Kultu-

ry i Dziedzictwa Narodowego oraz Ministerstwa Ad-

ministracji i Cyfryzacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

ministra spraw wewnętrznych

w sprawie udziału Polski w globalnej sieci

wywiadu elektronicznego Echelon (978)

sma SPS-024-978/12 dotyczącego zapytania posła

Henryka Kmiecika uprzejmie informuję.

1.

Rzeczpospolita Polska nie bierze udziału w pro-

jekcie Echelon.

2.

Polskie służby specjalne nie wykonują żadnych

zadań w ramach przedmiotowego projektu.

3.

Kwestie stosowania technik operacyjnych przez

Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego reguluje

art. 27 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrz-

nego i Agencji Wywiadu, zaś przez Służbę Kontrwy-

wiadu Wojskowego art. 31 ustawy o Służbie Kontrwy-

wiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 30 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie gospodarowania majątkiem

Wojskowej Agencji Mieszkaniowej,

(1023)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

kaniowej, na przykładzie Oddziału Regionalnego

-024-1023/12), uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

Oddział Regionalny Wojskowej Agencji Mieszka-

niowej (WAM) w Warszawie we wrześniu 2011 r. w wy-

niku przeprowadzonego przetargu nieograniczonego

wyłonił nabywcę działek nr 15/2 i nr 15/4 (zabudo-

wanej budynkiem hydroforni), położonych przy ul.

Wita Stwosza w Warszawie.

W dniu 9 grudnia 2011 r.

nastąpiło przeniesie prawa własności.

Działki te zo-

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

399

stały sprzedane ze względu na ich zbędność dla po-

trzeb Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz koniecz-

ność uzyskania przychodów ﬁnansowychwykorzy-

stywanych na realizację statutowych zadań agencji,

tj. przede wszystkim na budownictwo mieszkaniowe

dla żołnierzy zawodowych.

Pragnę poinformować, że Wojskowa Agencja

Mieszkaniowa już od 2008 r. podejmowała systemowe

działania w kierunku przekazania infrastruktury

technicznej potrzebnej wspólnotom mieszkaniowym

i zbędnej dla realizacji zadań agencji, a tym samym

wyeliminowania swojego pośrednictwa w dostawie

wody do budynków wspólnot mieszkaniowych.

Takie

działania podjęto w stosunku do czterdziestu czte-

rech wspólnot mieszkaniowych w Warszawie, które

odbierały wodę za pomocą trzynastu hydroforni bę-

dących własnością agencji.

Do chwili obecnej trzy-

dziestu jeden wspólnotom udało się bezproblemowo

wykonać takie inwestycje i zawrzeć własne umowy

z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kana-

lizacji (MPWiK).

Natomiast wspólnoty mieszkaniowe

przy ul. Wita Stwosza dążyły do przekazania na ich

rzecz hydroforni wraz z gruntem w trybie art. 60

Nr 206, poz. 1367, ze zm.), nie planując w tym czasie

wykonania własnych przyłączy wodociągowych.

Na

takie rozwiązanie WAM nie przystała ze względu na

konieczność uzyskiwania przychodów ze sprzedaży

nieruchomości zbędnych.

W sytuacji braku dotacji

budżetowej na inwestycje mieszkaniowe i pozyskiwa-

nia przez ten podmiot środków ﬁnansowychwyłącz-

nie z zagospodarowania nieruchomości jemu powie-

rzanych niezbędne jest przekazywanie do agencji

także nieruchomości, których zagospodarowanie

umożliwi systematyczne pozyskiwanie środków ﬁ-

nansowych zapewniających nieprzerwane prowadze-

nie zaplanowanych inwestycji mieszkaniowych.

W czerwcu 2008 r.

Oddział Regionalny WAM

w Warszawie skierował do wspólnot mieszkaniowych

przy ul. Wita Stwosza kolejne pismo w sprawie par-

tycypacji w kosztach związanych z dostawą wody i pod-

pisania w tej sprawie stosownego porozumienia.

Na

powyższe nie wyraziły one zgody.

Dopiero w czerwcu

2011 r., kiedy Oddział Regionalny WAM w Warszawie

był już na etapie przetargu na zbycie działek nr 15/2

i nr 15/4, wspólnoty te wystąpiły z prośbą o udostęp-

nienie terenu na wykonanie inwestycji polegającej na

wykonaniu nowych przyłączy i likwidacji dotychcza-

sowej hydroforni.

Oddział Regionalny WAM udzielił

na to wstępnej zgody, wskazując jednak warunki,

wynikające z przepisów, jakie te wspólnoty mieszka-

niowe muszą spełnić, aby możliwe było wykonanie

przyłączy (wykonanie prac na koszt i staraniem in-

westora, dostarczenie planu z zaznaczeniem obszaru

robót, ustanowienie na rzecz MPWiK służebności

przesyłu po wykonaniu przyłączy).

Mimo wystarcza-

jącego czasu na dokonanie niezbędnych uzgodnień

oraz wykonanie robót, do dnia rozstrzygnięcia prze-

targu, tj. do dnia 23 września 2011 r., wspomniane

wspólnoty mieszkaniowe były na etapie przygotowy-

wania inwestycji.

Należy mieć na uwadze, że w lutym br. wskazane

wspólnoty wystąpiły z wnioskiem o ustanowienie

służebności na działkach nr 15/1 i nr 15/3, okalają-

cych budynki mieszkalne.

Oddział Regionalny WAM

w Warszawie poinformował zainteresowane wspól-

noty mieszkaniowe przy ul. Wita Stwosza o możliwo-

ści ustanowienia służebności przejazdu i przechodu

do czasu docelowego uregulowania stosunków wła-

snościowych omawianych nieruchomości, jakim bę-

dzie ustanowienie na rzecz tych wspólnot użytkowa-

nia wieczystego działek nr 15/1 i nr 15/3.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie udostępnienia zdjęć satelitarnych

(1060)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając, z upo-

pani poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie udostęp-

nienia zdjęć satelitarnych miejsca katastrofy samo-

(SPS-024-1060/12), uprzejmie informuję, że w woj-

skowym zasobie geograﬁcznym nie znajdują się

wskazane zdjęcia.

Z informacji Naczelnej Prokuratury Wojskowej

wynika, że Wojskowa Prokuratura Okręgowa w War-

szawie w dniu 30 czerwca 2010 r., w toku śledztwa

prowadzonego w sprawie katastrofy smoleńskiej, wy-

stąpiła do władz Stanów Zjednoczonych Ameryki

z wnioskiem o udzielenie pomocy prawnej.

W dniu 28 grudnia 2010 r.

Departament Sprawie-

dliwości Stanów Zjednoczonych Ameryki (Wydział

Spraw Karnych – Biuro Spraw Międzynarodowych)

poinformował Wojskową Prokuraturę Okręgową

w Warszawie, iż wszelkie materiały dotyczące kata-

strofy smoleńskiej zostały przekazane polskim orga-

nom administracji rządowej.

W związku z tym Woj-

skowa Prokuratura Okręgowa w Warszawie pismem

400

z dnia 25 stycznia 2011 r. wystąpiła do szefa Kance-

larii Prezesa Rady Ministrów o spowodowanie prze-

kazania całości materiałów związanych z tą kata-

strofą, będących w posiadaniu wszystkich instytucji

rządowych, a otrzymanych od organów państwowych

bądź agencji Stanów Zjednoczonych Ameryki.

W następstwie tych pism prokuratura prowadzą-

ca śledztwo uzyskała pakiety dokumentów niejaw-

nych, które zostały włączone do akt wydzielonych

śledztwa.

Z uwagi na dobro tego postępowania i na

fakt, że kwestie poruszone w zapytaniu pani poseł

Jolanty Szczypińskiej dotyczą informacji niejawnych,

objętych ustawową ochroną, udostępnienie zdjęć sa-

telitarnych miejsca katastrofy samolotu TU-154M

zapytanie poselskie nie jest możliwe.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie trudnej sytuacji mieszkaniowej

wdowy po starszym sierżancie

z Jednostki Wojskowej w Kołobrzegu (1072)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

-024-1072/12), uprzejmie informuję, że organy Woj-

skowej Agencji Mieszkaniowej, znając sytuację przed-

stawioną w zapytaniu, podejmowały – w granicach

obowiązujących przepisów ustawy z dnia 22 czerwca

ze zm.) – działania mające na celu jej pozytywne roz-

wiązanie.

Niemniej jednak z uwagi na ciągłe nieuiszczanie

przez zainteresowaną opłat za używanie lokalu i opłat

pośrednich dyrektor Oddziału Regionalnego WAM

w Szczecinie wezwał osobę, o której mowa wyżej – pi-

smem z dnia 4 lipca 2011 r. – do spłaty powstałego

zadłużenia i jednocześnie poinformował, zgodnie

miarze wypowiedzenia umowy najmu lokalu w przy-

padku niewypełnienia tego zobowiązania.

Wobec

dalszego braku spłaty pismem z dnia 12 sierpnia

2011 r. wymieniony organ wypowiedział zaintereso-

wanej umowę najmu zajmowanego lokalu, a następ-

nie – pismem z dnia 26 września 2011 r. – wezwał do

dobrowolnego zwolnienia przedmiotowego lokalu.

Jednocześnie mając na uwadze trudne położenie

ﬁnansoweosoby,októrejmowa,WojskowaAgencja

Mieszkaniowa zaoferowała jej pomoc w postaci umoż-

liwienia ratalnej spłaty powstałego zadłużenia.

W tym

celu została zawarta z zainteresowaną i jej obecnym

mężem stosowna umowa.

Niemniej jednak w ciągu

dwóch kolejnych miesięcy nie została dokonana żad-

na wpłata na konto zajmowanego lokalu, co spowo-

dowało, że pismem z dnia 9 lutego br. wskazany or-

gan wypowiedział umowę ratalną.

W międzyczasie zainteresowana wystąpiła do

Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z wnioskiem o przy-

znanie mniejszego lokalu w Kołobrzegu w zamian za

dobrowolne zwolnienie zajmowanego (bez tytułu

dyrektor oddziału regionalnego agencji może wyna-

jąć lokal mieszkalny innej osobie niż żołnierz zawo-

Kołobrzeg na przydział lokalu mieszkalnego oczeku-

je kilkuset żołnierzy zawodowych, zatem wniosek

zainteresowanej w tym zakresie nie mógł być rozpa-

trzony pozytywnie.

W tej sytuacji pismem z dnia

20 marca br. prezes WAM poinformował zaintereso-

waną, że wobec faktu niezaspokojenia potrzeb miesz-

kaniowych żołnierzy zawodowych w garnizonie Ko-

łobrzeg zawarcie z nią umowy najmu lokalu miesz-

kalnego w tej miejscowości nie jest możliwe.

Jedno-

cześnie osoba ta została poinformowana o możliwości

zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego położo-

nego w innej miejscowości, gdzie potrzeby mieszka-

niowe żołnierzy zawodowych są zaspokojone, jednak

nie była ona zainteresowana takim rozwiązaniem.

W związku z dalszym nieuiszczaniem przez zain-

teresowaną omawianych opłat, w dniu 16 kwietnia

br. do Sądu Rejonowego w Kołobrzegu skierowany

został pozew o wydanie lokalu, zawierający wniosek

o orzeczenie o uprawnieniu pozwanych do lokalu so-

cjalnego z zasobu gminy.

Obecnie sprawa jest w toku,

a jego rozstrzygnięcie będzie dla organów Wojskowej

Agencji Mieszkaniowej wiążące.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

401

Odpowiedź

podsekretarza stanu

zostało udokumentowane w postępowaniu

dochodzeniowym Policji, po ok. 10 latach staje

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

zapytanie pana posła Czesława Hoca z dnia 5 maja

2012 r. w sprawie kuriozalnego przypadku mieszkań-

ca Kołobrzegu, który z osoby pokrzywdzonej, co zo-

stało udokumentowane w postępowaniu dochodze-

niowym Policji, po około 10 latach staje się osobą

egzekucji, uprzejmie przedstawiam następujące sta-

nowisko.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie

egzekucji jest tytuł wykonawczy.

Tytułem wykonaw-

czym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę

pis art. 777 K.p.c. obejmuje tytuły egzekucyjne po-

chodzące od sądów powszechnych, wśród których

znajdują się wyroki, nakazy zapłaty oraz postanowie-

nieprocesowym.

Skuteczność tych orzeczeń ustawo-

dawca co do zasady uzależnia od ich uprawomocnie-

nia się.

Chwila uprawomocnienia się orzeczenia za-

leży zaś od rodzaju rozstrzygnięcia wydanego przez

sąd oraz ewentualnego skorzystania przez strony

z przysługujących środków zaskarżenia.

Do wydania

tytułu egzekucyjnego w postępowaniu cywilnym

może dojść nie tylko po przeprowadzeniu rozprawy

z udziałem pozwanego.

W sytuacji, gdy pozwany nie

stawi się na termin rozprawy, może dojść do wydania

wyroku zaocznego przy zachowaniu przesłanek

z art. 339 K.p.c.

Nadto ustawodawca przewidział

możliwość rozpoznania sprawy przez sąd na posie-

dzeniu niejawnym.

Dochodzi wówczas do wydania

upominawczym, pod nieobecność obu stron postępo-

wania.

O terminie posiedzenia niejawnego sąd nie

zawiadamia stron, ma natomiast obowiązek doręcze-

nia nakazu zapłaty wraz ze stosownym pouczeniem,

pozwanemu zaś dodatkowo z odpisem pozwu i załącz-

nikami.

Doręczenie nakazu zapłaty pozwanemu na-

stępuje na adres wskazany przez powoda w piśmie

wszczynającym postępowanie.

W sytuacji zwrotu do

sądu nieodebranej w określonym terminie przez po-

zwanego przesyłki ma zastosowanie tzw. doręczenie

zastępcze, uregulowane w art. 139 K.p.c.

Przepis ten

reguluje sytuację, w której doręczenie właściwe nie

jest możliwe.

Bezskuteczny upływ terminu przewi-

dzianego do odbioru przesyłki przez stronę skutkuje

uznaniem, że pismo sądowe zostało doręczone.

Wów-

czas otwiera się termin do złożenia środka zaskarże-

nia, po upływie którego następuje uprawomocnienie

się nakazu zapłaty.

Prawomocny nakaz zapłaty, jak

wyżej wspomniano, stanowi tytuł egzekucyjny, a po

zaopatrzeniu go w sądową klauzulę wykonalności

(również na posiedzeniu niejawnym pod nieobecność

stron) tytuł wykonawczy uprawniający do wszczęcia

egzekucji.

Odpowiadając na pierwsze postawione przez pana

posła pytanie, w oparciu o przedstawione powyżej

uregulowania stwierdzić należy, iż przepisy prawa

dopuszczają sytuację uzyskania przez wierzyciela ty-

tułu egzekucyjnego bez przeprowadzenia rozprawy,

a nawet bez wiedzy dłużnika.

Sytuacja taka ma miej-

sce wówczas, gdy strona nie odbiera kierowanej do

niej korespondencji w przewidzianym terminie czy

wręcz odmawia przyjęcia sądowej przesyłki.

Spełnie-

nie przesłanek uprawniających do uznania pisma za

doręczone, upływ terminu do złożenia środka zaskar-

żenia oraz fakt uprawomocnienia się orzeczenia za-

wsze podlegają ocenie i kontroli sądu.

Powyższe re-

gulacje prawne mają służyć zapewnieniu sprawności

postępowania mimo braku aktywności stron.

Odnosząc się do relacji pomiędzy postępowaniem

karnym i jego wpływem na postępowanie cywilne,

należy odwołać się do treści art. 11 K.p.c., w myśl

którego ustalenia wydanego w postępowaniu kar-

nym prawomocnego wyroku skazującego co do popeł-

nienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cy-

wilnym.

Sąd cywilny związany jest zatem wyłącznie

ustaleniami dotyczącymi osoby sprawcy, przedmiotu

przestępstwa oraz czynu przypisanego skazanemu.

W pozostałym zakresie zobowiązany jest czynić wła-

sne ustalenia faktyczne w oparciu o zebrany w danej

sprawie materiał dowodowy.

Zgodnie z powołanym przepisem postanowienie

o zamknięciu dochodzenia i stwierdzenie w nim po-

pełnienia przestępstwa na szkodę przyszłego pozwa-

nego nie jest tożsame z prawomocnym wyrokiem

skazującym i nie wiąże sądu cywilnego.

Nadto z usta-

leń poczynionych w toku podjętych czynności nad-

zorczych nad komornikiem wynika, iż wierzycielem

w opisanej sprawie egzekucyjnej nie jest osoba, prze-

ciwko której prowadzono w 2000 r. dochodzenie.

Do-

znanie szkody wskutek zachowania określonej osoby

nie zwalnia pokrzywdzonego od odpowiedzialności

wobec osób trzecich.

To samo zdarzenie faktyczne

i prawne może być bowiem źródłem wzajemnych

roszczeń pomiędzy jego uczestnikami.

Roszczenia te

mogą być oparte zarówno na podstawach odpowie-

dzialności deliktowej, jak i kontraktowej i nie są uza-

leżnione od miejsca faktycznego przebywania uczest-

ników w dacie ich dochodzenia przed sądem czy też

egzekucji.

Przechodząc do odpowiedzi na drugie pytanie,

wyjaśnić należy, iż okoliczność przebywania strony

poza granicami kraju nie wpływa na jej uprawnienia

procesowe, które mogą być realizowane na zasadach

402

i w terminach przewidzianych przepisami prawa.

W przypadku uchybienia terminowi przez stronę, np.

do złożenia środka zaskarżenia od orzeczenia sądu,

istnieje możliwość złożenia wniosku o jego przywró-

cenie w trybie art. 168 K.p.c.

Na etapie postępowania

egzekucyjnego dłużnikowi przysługuje możliwość

wnoszenia skarg na czynności komornika w trybie

art. 767 K.p.c. oraz zwalczania tytułu wykonawczego

w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego opartego

na art. 840 K.p.c.

Odpowiadając na ostatnie pytanie pana posła,

zm.) minister sprawiedliwości, w ramach przysługu-

jących mu kompetencji, podjął czynności nadzorcze

zmierzające do analizy toku postępowania egzeku-

cyjnego opisanego w zapytaniu pana posła.

W wyniku powyższych czynności ustalono, iż po-

stępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało

wszczęte zgodnie z wnioskiem wierzyciela, w oparciu

o prawidłowy tytuł wykonawczy w postaci zaopatrzo-

nego w klauzulę wykonalności prawomocnego naka-

zu zapłaty w postępowaniu nakazowym.

Brak jest

zatem podstaw do postawienia jakiegokolwiek zarzu-

tu komornikowi, który zgodnie z art. 804 K.p.c. nie

ności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Wobec tego, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie

stwierdzono nieprawidłowości, minister sprawiedli-

wości nie będzie podejmował dalszych działań w opi-

sanej sprawie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie dalszego funkcjonowania

Wyższej Szkoły Oﬁcerskiej Sił Powietrznych

w Dęblinie (1100)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

uprzejmie informuję, że ﬁnalizowanesąpraceanali-

tyczne związane z wypracowaniem rekomendacji doty-

czących kształtu wyższego szkolnictwa wojskowego.

Reorganizacja wyższego szkolnictwa wojskowego

wynika z zachodzących zmian organizacyjno-struk-

turalnych w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Zmniejszenie liczebności armii generuje mniej-

sze potrzeby w zakresie uzupełniania stanowisk

służbowych absolwentami uczelni wojskowych oraz

szkół podoﬁcerskich,atymsamymprocesreorgani-

zacji jest niezbędny.

Wyższe szkolnictwo wojskowe powinno zapewnić

wysoki poziom w szkoleniu wojskowym poprzez po-

prawę jakości procesu dydaktycznego i naukowo-ba-

dawczego, z uwzględnieniem efektywności wydatko-

wania środków publicznych.

Jest to jeden z prioryte-

tów wskazanych przez prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej w przyjętych w grudniu ubiegłego roku głów-

nych kierunkach rozwoju Sił Zbrojnych Rzeczypospo-

litej Polskiej oraz ich przygotowań do obrony pań-

stwa na lata 2013–2022.

W toku prac, jakie miały miejsce w ostatnich mie-

siącach, prowadzonych także z udziałem przedstawi-

cieli uczelni wojskowych i związków zawodowych,

wyjaśniono wiele kwestii i wątpliwości, w tym mię-

dzy innymi potwierdzono celowość zacieśnienia wza-

jemnej współpracy uczelni kształcących kandydatów

na żołnierzy zawodowych, zarówno w ramach dzia-

łalności dydaktycznej, jak i badawczej.

Biorąc pod

uwagę oczekiwanie wdrożenia zmian w szkolnictwie

wojskowym z początkiem kolejnego roku akademic-

kiego, minister obrony narodowej polecił sformuło-

wać rekomendacje co do sposobu konsolidacji uczelni

oraz zakresu i skali zmian wewnątrz uczelni do koń-

ca czerwca bieżącego roku.

Prace analityczne w tym

zakresie są prowadzone w ścisłym współdziałaniu

z władzami zainteresowanych uczelni i uwzględniają

element konsultacji społecznych służących zarówno

zapoznaniu społeczności akademickich z planami

konsolidacji, jak i zgromadzeniu opinii o możliwo-

ściach dokonania usprawnień.

Odnosząc się do konkretnego przypadku Wyższej

Szkoły OﬁcerskiejSiłPowietrznychwDęblinie,pod-

kreślić należy, że wdrożenie jakiegokolwiek wariantu

konsolidacji nie będzie oznaczać niewykorzystania

potencjału tego podmiotu jako miejsca szkolenia kan-

dydatów na pilotów, kontrolerów ruchu lotniczego,

nawigatorów i innych specjalistów na potrzeby lot-

nictwa wojskowego.

W tym sensie obawy związane

z radykalnym pogorszeniem warunków na lokalnym

rynku pracy i zagrożeniem dla istnienia oraz rozwo-

ju lokalnych przedsiębiorców są nieuzasadnione.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

403

Odpowiedź

ministra sportu i turystyki

w sprawie uregulowań prawnych dotyczących

przewodników turystycznych górskich (1115)

SPS-024-1115/12) w sprawie uregulowań prawnych

uprzejmie informuję, co następuje.

1.

Czy Ministerstwo nie uważa za potrzebne ogra-

niczenie obszarów, gdzie mogą prowadzić tylko prze-

wodnicy górscy (tzw. przymus przewodnicki) do ob-

szarów stricte górskich?

Polskie prawo nie nakłada obowiązku zatrudnia-

nia przewodnika górskiego na turystów indywidual-

nych przebywających na obszarach górskich.

Jedy-

nym obostrzeniem nałożonym przez prawo jest ko-

nieczność posiadania przez osobę, która zdecydowa-

ła się podjąć odpłatnego wykonywania zadań prze-

wodnika górskiego, stosownych uprawnień przewod-

nika górskiego na określony obszar.

Złamanie jedynie

tego przepisu grozi sankcjami karnymi, w dodatku

wymierzonymi nie w turystów, a w usługodawcę.

Po-

nadto niekomercyjne, czyli niezarobkowe i niezawo-

dowe, wykonywanie usług przewodnickich rozumia-

ne jest jako nieobciążone obowiązkiem posiadania

stosownych uprawnień.

Indywidualny klient-turysta

samodzielnie decyduje, czy chce korzystać z usługi

przewodnickiej na obszarze górskim, czy też nie.

W przypadku imprez zorganizowanych, na pod-

prezach turystycznych opiekę osób posiadających

kwaliﬁkacjeodpowiedniedorodzajuimprezy.

Jeżeli

umowa nie stanowi inaczej, za odpowiednie kwaliﬁ-

wycieczek.

Oznacza to, że w drodze umowy pomiędzy

klientem-turystą a organizatorem turystki można

uzgodnić, iż osoba sprawująca opiekę nad grupą pod-

czas imprezy turystycznej, w tym odbywającej się na

obszarze górskim, nie będzie posiadała uprawnień

przewodnika turystycznego ani pilota wycieczek, lecz

inne kwaliﬁkacje odpowiednie do rodzaju imprezy

(np. geologa, biologa itp.).

Jedyna sytuacja prawna nakładająca tzw. przy-

mus przewodnicki dotyczy wycieczek pieszych lub

narciarskich na terenach górskich, leżących na ob-

szarach parków narodowych i rezerwatów przyrody

stricte górskich.

O ile takie wycieczki posiadają oso-

bę je prowadzącą, tą osobą musi być górski przewod-

do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie okre-

ślenia warunków bezpieczeństwa osób przebywają-

cych w górach, pływających, kąpiących się i uprawia-

jących sporty wodne z dnia 6 maja 1997 r.

(Dz. U.

Nr 57, poz. 358), który brzmi: „Wycieczki piesze lub

rach parków narodowych i rezerwatów przyrody oraz

ko górscy przewodnicy turystyczni”.

Należy jednak

zauważyć, że powyższy przepis traci moc z dniem

16 października 2012 r., co spowoduje zlikwidowanie

tzw. przymusu przewodnickiego.

Na etapie prac nad aktem wykonawczym do no-

welizowanej ustawy przeanalizowany zostanie ob-

szar uprawnień przewodników górskich.

2.

Czy ministerstwo nie uważa, że lepszym rozwią-

zaniem byłoby przeniesienie przepisów dotyczących

wymogu brania przewodnika i tego, na jakim obszarze,

do przepisów regulujących bezpieczeństwo w górach

i nad wodą (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

czeństwa osób przebywających w górach, pływających,

Jak wspomniano powyżej, w polskim systemie

prawnym jedyny wymóg brania przewodnika dotyczy

skich, leżących na obszarach parków narodowych

rozporządzenia w sprawie określenia warunków bez-

pieczeństwa osób przebywających w górach, pływa-

jących, kąpiących się i uprawiających sporty wodne

w brzmieniu przytoczonym powyżej.

Należy jednak

zauważyć, że rozporządzenie to, wydane na podsta-

wie art. 54 ust. 3 ustawy o kulturze ﬁzycznejzdnia

poz. 1675, z późn. zm.), straci moc z dniem 16 paź-

nia 2011 r.

(Dz. U. Nr 208, poz. 1241).

W ww. ustawie,

która zastąpiła zapisy rozporządzenia w sprawie

wających w górach, pływających, kąpiących się i upra-

wiających sporty wodne, nie zostały wprowadzone

zapisy nakładające obowiązek korzystania przez wy-

cieczki z usług przewodników górskich.

3.

Czy ministerstwo nie uważa za celowe zniesie-

nie podziału przewodników na poszczególne obszary

(np. przewodnicy beskidzcy, sudeccy, tatrzańscy)?

Po-

woduje to, iż przewodnik górski może oprowadzać

w Polsce wyłącznie po przypisanym mu obszarze,

a na szlakach leżących poza granicą Polski już nie jest

ograniczany, gdyż w innych państwach Unii Europej-

skiej uprawnienia przewodnika górskiego obejmują

wszystkie obszary zakwaliﬁkowanejakogórskie.

Likwidacja terytorialności uprawnień przewodni-

ków górskich ponosiłaby za sobą konieczność ujedno-

licenia poziomu zdobytej wiedzy i umiejętności do

najtrudniejszego obszaru górskiego, jakim są Tatry.

404

Byłoby to uzasadnione ze względu na konieczność

zapewnienia niemniejszego niż do tej pory poziomu

bezpieczeństwa turystom przebywającym na obsza-

rach górskich.

Jednocześnie sytuacja ta spowodowa-

łaby wzrost wymagań wobec osób, które pragną wy-

konywać zadania przewodnika górskiego na obszarze

gór o mniejszym poziomie potencjalnego zagrożenia

zdrowia lub życia, czyli Beskidów lub Sudetów.

W efekcie proces nabywania ujednoliconych upraw-

nień byłby droższy, dłuższy i trudniejszy niż do tej

pory, w szczególności w stosunku do przewodnictwa

sudeckiego i beskidzkiego.

Taka zmiana mogłaby wy-

wołać negatywne skutki na rynku pracy, gdyż po-

przez bariery w postaci dłuższego czasu szkolenia,

rozszerzenia zakresu koniecznej wiedzy i umiejętno-

lenia i egzaminu, zablokowany zostałby dostęp do

rynku usług przewodnictwa górskiego osobom, które

mogłyby z powodzeniem świadczyć usługi na jednym

z ww. obszarów, ponosząc niższe koszty materialne i nie-

materialne zdobycia odpowiednich uprawnień, co

zapewnia ich obecna terytorialność.

Wychodząc naprzeciw idei deregulacji obciążeń

w stosunku do wykonywania niektórych zawodów,

realizowanej aktualnie przez Ministerstwo Sprawie-

dliwości, może zostać rozważone połączenie obsza-

rów uprawnień przewodników górskich beskidzkich

i sudeckich, z zachowaniem odrębnego obszaru

uprawnień przewodników górskich tatrzańskich.

W krajach Unii Europejskiej sytuacja terytorial-

ności uprawnień przewodników górskich jest zróżni-

cowana: w niektórych państwach występuje tylko

jeden obszar uprawnień, obejmujący wszystkie obsza-

ry górskie na terytorium danego kraju, w innych

państwach obszary te są odrębne.

Przewodnik górski

chcący świadczyć swoje usługi w innym państwie

ten jest regulowany, jest zobowiązany do przejścia

w danym państwie procedury uznawania kwaliﬁka-

cji zawodowych, odrębnej dla każdego górskiego ob-

szaru uprawnień.

Po przejściu takiej procedury prze-

wodnik górski ma prawo świadczyć swoje usługi tyl-

ko w tym państwie, w którym uznano mu kwaliﬁka-

cje oraz jedynie na takim obszarze, jakiego to uzna-

nie dotyczyło.

Jeśli więc w danym państwie człon-

kowskim UE funkcjonuje podział terytorialny obsza-

rów górskich, przewodnik, któremu uznano kwaliﬁ-

kacje na dany obszar, ma prawo oprowadzać turystów

wyłącznie po tym obszarze.

Warto także zauważyć,

iż aby móc świadczyć usługi przewodnika górskiego

na danym obszarze górskim innego kraju, należy wy-

kazać się odpowiednią wiedzą krajoznawczo-topogra-

ﬁcznądotyczącątegoobszaru.

Wtymcelupaństwo

członkowskie może wymagać od kandydata przystą-

pienia do testu umiejętności lub odbycia stażu ada-

ptacyjnego, czyli środków wyrównujących brakujący

poziom wiedzy na temat obszarów górskich w innym

państwie.

4.

Czy ministerstwo nie uważa za konieczne zmia-

ny w rozporządzeniu ministra sportu i turystyki

z dnia 4 marca 2011 r., które reguluje przeprowadza-

nie szkoleń i egzaminów dla przewodników górskich?

Przy obecnym stanie prawnym przewodnicy górscy

skarżą się, że w trakcie szkolenia zbyt mało czasu

poświęca się bezpieczeństwu, a w trakcie egzaminu

większość czasu spędza się w autokarze.

wie przewodników turystycznych i pilotów wycieczek

reguluje przeprowadzenie szkoleń i egzaminów dla

przewodników górskich, określa niezbędne minima

programowe szkoleń dla kandydatów na przewodni-

ków turystycznych i pilotów wycieczek, w tym prze-

wodników górskich.

Organizatorzy szkoleń mają

możliwość rozszerzania programu szkolenia w miarę

potrzeb grupy i specyﬁkidanegoobszaruodowolną

liczbę godzin w poszczególnych obszarach tematycz-

nych kursu.

Wybór szkolenia, którego program naj-

bardziej odpowiada kandydatowi na przewodnika

górskiego, odbywa się w drodze wolnorynkowej de-

cyzji samego zainteresowanego.

Nie jest zasadne ure-

gulowanie w ww. rozporządzeniu ministra sportu

i turystyki tak szczegółowych jednolitych zasad prze-

prowadzenia egzaminów dla przewodników tury-

stycznych, gdyż w przypadku każdego poszczególne-

go egzaminu podział czasu egzaminu na wędrówki

w terenie oraz na dojazd do obszaru uprawnień na-

leży odrębnie dostosowywać do uwarunkowań obsza-

ru uprawnień i zakresu sprawdzanej wiedzy.

Decyzję

dotyczącą szczegółowego przebiegu egzaminu podej-

mują niezależne komisje egzaminacyjne powoływane

przez marszałków województw, a co za tym idzie,

wszelkie wnioski dotyczące sposobu przeprowadze-

nia egzaminu należy kierować do przewodniczącego

odpowiedniej komisji egzaminacyjnej.

Standaryzacja

metod przeprowadzania egzaminów dla kandydatów

na przewodników turystycznych może się odbywać

jedynie metodami poza legislacyjnymi, w drodze

m.in. zaleceń, rekomendacji, wymiany doświadczeń

pomiędzy poszczególnymi komisjami, kodeksów do-

brych praktyk.

Należy także pamiętać, że zadaniem przewodnika

górskiego jest nie tylko bezpieczne przeprowadzenie

turystów przez obszar górski, ale także udzielenie im

szczegółowej informacji dotyczącej krajoznawstwa,

przyrodoznawstwa, geologii, historii, kultury i oby-

czajów społeczeństwa zamieszkującego obszary gór-

skie etc.

Przewodnik górski powinien mieć dobrze

opanowaną metodykę przewodnicką nie tylko w te-

renie górskim, ale także podczas przejazdów autoka-

rem z grupą, którą dowozi do obszaru górskiego.

Po-

wyższa wiedza i umiejętności muszą być zatem zwe-

ryﬁkowanewtrakcieegzaminudlakandydatówna

przewodników turystycznych górskich.

5.

Czy ministerstwo nie uważa za stosowne zmia-

nę nazwy zawodu „przewodnika turystycznego gór-

skiego” na „przewodnika górskiego”?

W związku

z klasyﬁkacjąKomisjiEuropejskiejpolscyprzewod-

nicy turystyczni górscy są kwaliﬁkowaniwUEjako

przewodnicy turystyczni, a nie przewodnicy górscy.

405

Na etapie prac legislacyjnych nad projektem no-

wego rozporządzenia w sprawie przewodników gór-

skich, przygotowywanego w związku z procedowa-

niem projektu ustawy o zmianie ustaw regulujących

niektóre zawody, nomenklatura została zmieniona

z „przewodnika turystycznego górskiego” na „prze-

wodnika górskiego”.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 22 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie czasu pracy żołnierzy

pełniących służbę w międzynarodowych

strukturach wojskowych (1122)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

dzynarodowych strukturach wojskowych (SPS-024-

-1122/12), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących

wyjaśnień.

Zgodnie z postanowieniami art. 47 ust. 1 ustawy

ze zm.) dowódca jednostki wojskowej, w której żoł-

nierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służ-

bowe, może skierować tego żołnierza do wykonywa-

nia zadań służbowych poza jednostką, na czas nie

wego.

Zasada ta ma zastosowanie do żołnierzy zarów-

no pełniących służbę na stanowiskach służbowych

w kraju, jak i wyznaczonych na stanowiska służbowe

poza granicami państwa.

W ustawie nie dokonano rozróżnienia rodzaju

skierowań ze względu na charakter wykonywanych

zadań służbowych, zatem wskazany czas powinien

obejmować łącznie wszystkie okresy i formy skiero-

wania żołnierza poza jednostkę w danym roku.

Bez

znaczenia jest fakt, czy żołnierz został skierowany

poza jednostkę na kurs szkoleniowy, trening sztabo-

wy, ćwiczenie certyﬁkującelubdosłużbywmisjiwoj-

skowej, czy też odbywał podróże służbowe w innym

celu niż udział w operacjach NATO.

Pragnę w tym miejscu wspomnieć, że żołnierze

polscy pełniący służbę w strukturach międzynaro-

dowych poza granicami państwa, zgodnie z art. 24

zawodowych, podlegają nie tylko przełożonemu kra-

jowemu, lecz także przełożonemu określonemu przez

strukturę wojskową.

Przełożony ten posiada upraw-

nienia do kierowania podległych mu żołnierzy do re-

alizacji zadań poza miejscem stacjonowania jednost-

ki (dowództwa).

Forma takiego skierowania to po-

dróż służbowa, do której odbycia niezbędne jest uzy-

skanie zgody strony narodowej.

Jednocześnie pragnę nadmienić, że przywołany

na początku przepis art. 47 stanowi istotne ograni-

czenie możliwości udziału polskich żołnierzy w obsa-

dzie stanowisk (przede wszystkim kluczowych) w do-

wództwach operacji NATO, posiadających szczególną

specyﬁkę i wymagających realizacji zadań przez

okres dłuższy niż sześć miesięcy.

W związku z tym

nuje się wydłużenie omawianego okresu do dwuna-

stu miesięcy.

Obecnie dokument ten oczekuje na

przyjęcie przez Radę Ministrów.

podsekretarza stanu

na zapytanie posła Krzysztofa Tchórzewskiego

wierzytelności przez komorników sądowych

(1138)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

przesłane w ślad za pismem z dnia 30 maja 2012 r.

(SPS-024-1138/12), w sprawie możliwości ściągania

wych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Minister sprawiedliwości dostrzega poruszony

w odzyskiwaniu od dłużników zasądzonych należno-

ści.

Trudności te jednak często mają charakter obiek-

tywny i nie zawsze wynikają z wad procedury cywil-

nej czy złej pracy komorników sądowych.

Niewątpli-

wie bowiem zasadnicze znaczenie dla skuteczności

jego majątku.

Niemniej jednak problem usprawnie-

406

nia egzekucji jest przedmiotem stałej troski ministra

sprawiedliwości.

Tak więc podejmowane są wielokierunkowe dzia-

łania zarówno związane z zapewnieniem odpowied-

niej liczby komorników sądowych, jak i o charakterze

nego systemu egzekucji sądowej.

Przede wszystkim tworzone są nowe stanowiska

komornicze.

W pierwszej kolejności należy przypo-

mnieć, że w dniu 29 listopada 1997 r., to jest dniu

mornikach sądowych i egzekucji, działało w Polsce

582 komorników.

Do 28 grudnia 2007 r., to jest dnia

nikach sądowych i egzekucji, na mocy której minister

sprawiedliwości uzyskał możliwość tworzenia no-

wych stanowisk komorniczych, liczba ta zwiększyła

się zaledwie do 652 komorników.

Od 28 grudnia 2007 r. minister sprawiedliwości

systematycznie tworzy nowe stanowiska komornicze

i obecnie funkcjonuje już 1013 kancelarii komorni-

nowisk komorniczych, a aktualnie prowadzone są

63 postępowania administracyjne, które zmierzają

do obsadzenia wolnych stanowisk.

Ponadto, dostrzegając potrzebę zmian aktualnie

obowiązujących regulacji w zakresie egzekucji, mini-

ster sprawiedliwości powołał resortowy Zespół ds.

usprawnienia egzekucji sądowej.

W Ministerstwie

Sprawiedliwości podjęto również prace mające na

celu ocenę funkcjonowania dotychczasowych rozwią-

zań ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Efektem tych prac będzie opracowanie nowej ustawy

o komornikach sądowych, ewentualnie jej szeroka

nowelizacja.

Rozważane są również postulaty środowisk wie-

rzycieli – w oczywisty sposób najbardziej zaintereso-

wanych usprawnieniem egzekucji.

Były one przed-

miotem zorganizowanej w dniu 6 marca 2012 r. przez

Krajową Radę Komorniczą oraz Konfederację Przed-

siębiorstw Finansowych w Polsce debaty okrągłego

stołu na temat postępowania egzekucyjnego.

Podczas

tej konferencji z udziałem przedstawicieli Minister-

stwa Sprawiedliwości rozważano różnorodne propo-

zycje zmierzające do poprawy obecnej, niezadowala-

jącej sytuacji w zakresie egzekucji sądowej.

Przykładowo, analizowano możliwość wprowa-

dzenia zasady, iż komornik ex lege uprawniony byłby

do prowadzenia egzekucji według wszystkich dopusz-

czalnych sposobów, chyba że wierzyciel zastrzegł, iż

prowadzenie egzekucji z nieruchomości wymagałoby

zgłoszenia wyraźnego żądania co do tego sposobu).

Koncepcja ta odpowiada założeniu, że wierzyciel, któ-

ry uzyskał ochronę sądową i dysponuje tytułem wy-

konawczym, zwolniony jest z dalszych formalności.

mogą więc precyzyjnie określić właściwych sposobów

Kolejna zgłaszana przez wierzycieli propozycja

legislacyjna to nadanie art. 797¹ K.p.c. treści szcze-

gółowo określającej zasady zlecania komornikowi

poszukiwania majątku, samego poszukiwania oraz

ponoszenia kosztów z nim związanych.

Proponowa-

no, by dłużnik, który w trybie art. 801 K.p.c. nie

wskaże komornikowi majątku niezbędnego do zaspo-

kojenia wierzyciela, zawsze ponosił koszty związane

z poszukiwaniem majątku.

Wystarczy przy tym za-

uważyć, że w obecnym stanie prawnym przepis

art. 797¹ K.p.c. nie określa sposobów poszukiwania

majątku i nie wskazuje, jakie czynności należą do

„poszukiwania”.

Zaproponowano też wprowadzenie „komorniczego

wyjawienia majątku”.

Komornik, dysponując środkiem

przymusu w postaci możliwości nałożenia na opornego

dłużnika grzywny, odbierałby od niego wykaz majątku

wraz z przyrzeczeniem, składanym pod groźbą odpo-

wiedzialności karnej.

Komornik zyskałby zatem dodat-

kowe źródło wiedzy o majątku dłużnika.

Obecny sądo-

wy tryb wyjawienia funkcjonowałby nadal i tylko do

sądu należałoby przymusowe sprowadzenie dłużnika

czy zastosowanie wobec niego aresztu.

Poza tym postulowano zmianę art. 54 ust. 1 Pra-

wa bankowego, który stanowi, że środki pieniężne

rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych

nistracyjnego tytułu wykonawczego – do wysokości

trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagro-

dzenia.

W ocenie wierzycieli, przepis ten w ww.

brzmieniu jest istotną barierą w skutecznym docho-

dzeniu wierzytelności.

Jego zmiana polegałaby na

zmniejszeniu ograniczenia egzekucji maksymalnie

do wysokości jednomiesięcznego minimalnego wyna-

grodzenia za pracę.

Wskazane wyżej rozwiązania proponowane pod-

czas debaty okrągłego stołu na temat postępowania

egzekucyjnego były przedmiotem analiz działającego

w Ministerstwie Sprawiedliwości Zespołu ds. uspraw-

nienia egzekucji.

W ich efekcie oraz w efekcie wcze-

śniejszych prac Komisji KodyﬁkacyjnejPrawaCywil-

nego powstał już projekt założeń projektu ustawy

nież część przedstawionych przez wierzycieli propo-

zycji.

Został on przekazany do konsultacji społecz-

nych i uzgodnień międzyresortowych.

Projekt ten

obejmuje np. postulaty dotyczące charakteru wnio-

sku wierzyciela o wszczęcie egzekucji, który będzie

uprawniał komornika do zastosowania wszystkich

adekwatnych sposobów egzekucji (z wyjątkiem egze-

407

kucji z nieruchomości).

Nadto wykorzystano uwagi

dotyczące poszukiwania majątku dłużnika, a także

szereg innych realnie usprawniających i przyspiesza-

jących postępowanie egzekucyjne.

Zatem projekt założeń przewiduje np. wprowadze-

nie możliwości elektronicznej licytacji ruchomości, co

pozwoli zaktywizować sprzedaż ruchomości, jako je-

den z typowych sposobów zbycia rzeczy zajętych

w postępowaniu egzekucyjnym.

Sprzedaż w drodze

licytacji elektronicznej dokonywana będzie za po-

średnictwem systemu teleinformatycznego obsługu-

jącego takie licytacje.

Dostęp do systemu będzie za-

pewniony w każdym sądzie rejonowym, a system ten

zostanie wykorzystany również do nielicytacyjnych

form sprzedaży.

Kolejna zmiana dotyczy wprowadzenia elektro-

Zostaną również zliberalizowane przepisy w za-

kresie udziału pełnomocników w postępowaniu eg-

zekucyjnym, ponieważ obecnie zbyt wąska jest grupa

osób mogących pełnić funkcję pełnomocnika wierzy-

ciela.

Poza tym pełnomocnicy w każdej sprawie mu-

szą obecnie składać dokument potwierdzający umo-

cowanie.

Proponuje się zatem wprowadzenie przepi-

su stanowiącego, że pełnomocnikiem strony może być

widuje się również ograniczenie obowiązku dołącza-

nia pełnomocnictwa do wniosku o wszczęcie egzeku-

cji, bowiem zawodowy pełnomocnik (adwokat, radca

prawny, rzecznik patentowy) jest osobą wykonującą

zawód zaufania publicznego.

Może on samodzielnie

poświadczyć odpis udzielonego mu pełnomocnictwa,

dlatego dla potrzeb postępowania egzekucyjnego wy-

starczające będzie, aby powołał się on na posiadane

pełnomocnictwo.

Organowi egzekucyjnemu zostanie

natomiast przyznana kompetencja do żądania przed-

stawienia oryginału pełnomocnictwa lub jego uwie-

rzytelnionego odpisu, jeśli poweźmie wątpliwości co

do istnienia i zakresu umocowania.

Nadto projekt przewiduje ograniczenie katalogu

czynności komornika podlegających zaskarżeniu.

W przypadku złożenia przez dłużnika fałszywych

wyjaśnień w przedmiocie posiadanego przez niego

majątku proponuje się zaś wprowadzenie sankcji od-

powiedzialności karnej.

Przewidywane jest również wprowadzenie regu-

kucyjnych będzie wynosiła 80% minimalnego wyna-

grodzenia za pracę przysługującego pracownikom

zaliczki na podatek dochodowy.

Obecnie, zgodnie

z treścią art. 87

1

ust. 1 pkt 1 K.p., wolna od potrąceń

jest cała kwota wynagrodzenia w wysokości mini-

malnego wynagrodzenia za pracę.

Omówione wyżej zmiany legislacyjne z pewnością

doprowadzą do znacznego usprawnienia i przyspiesze-

nia prowadzonych przez komorników sądowych postę-

powań egzekucyjnych, jednocześnie dając obywatelom

poczucie, iż działanie wymiaru sprawiedliwości nie

kończy się na wydaniu w sprawie orzeczenia.

Ponadto odnosząc się do dalszych pytań pana po-

sła Krzysztofa Tchórzewskiego, uprzejmie wyja-

śniam, że wierzyciel, celem odzyskania należności,

musi skierować sprawę do sądu celem uzyskania ko-

rzystnego dla niego rozstrzygnięcia.

W dalszej kolej-

ności należy stwierdzić, że podstawą egzekucji (zgod-

nie z art. 776 K.p.c.) jest tytuł wykonawczy, tj. tytuł

egzekucyjny (prawomocne orzeczenie sądu) zaopa-

trzony w klauzulę wykonalności.

Wierzyciela obciąża

również obowiązek złożenia do komornika wniosku

egzekucyjnego i wskazania w nim zakresu oraz spo-

sobu egzekucji.

Gdy zaś chodzi o sytuację wierzycieli alimentacyj-

nych posiadających wiedzę o faktycznym majątku

dłużnika, to należy stwierdzić, że osoby takie mają

możliwość przekazania swojej wiedzy organowi egze-

kucyjnemu, a nadto wystąpienia do sądu w trybie

art. 913 K.p.c. i następnych o nakazanie dłużnikowi

wyjawienia majątku.

Należy dodać, że w przypadku egzekucji świad-

czeń alimentacyjnych komornik, zgodnie z art. 1086

K.p.c., ma obowiązek podejmowania licznych czyn-

ności z urzędu celem ustalenia majątku dłużnika.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

niem pana Józefa Rojka, posła na Sejm Rzeczypospo-

litej Polskiej, przekazanym przy piśmie Marszałka

znak: SPS-024-1156/12, w sprawie zgonów z powodu

uprzejmie informuję, co następuje.

Pandemia grypy została ogłoszona przez Świato-

wą Organizację Zdrowia (WHO) w dniu 11 czerwca

408

2009 r. w związku z rozprzestrzenianiem zachoro-

wań wywołanych nowym szczepem wirusa A/H1N1.

Niepokój WHO budził wzrost zachorowań poza typo-

wym sezonem wzmożonego występowania zakażeń

grypowych.

Począwszy od maja 2009 r. również na

terenie Polski wystąpiły zachorowania, początkowo

wyłącznie u osób przyjeżdżających z zagranicy.

W póź-

niejszym okresie wystąpiły zachorowania będące wy-

nikiem szerzenia się zakażeń wewnątrz kraju.

Poni-

żej uprzejmie przedstawiam informacje dotyczące sy-

tuacji epidemiologicznej grypy w roku 2009 oraz licz-

by zgonów spowodowanych wirusem A(H1N1) 2009.

Dane o zachorowaniach i podejrzeniach zachoro-

wań na grypę w sezonie pandemicznym raportowane

były przez lekarzy do powiatowych stacji sanitarno-

-epidemiologicznych.

Ogółem, na terenie całego kra-

ju w analizowanym okresie liczba ostrych zakażeń

układu oddechowego (ARI - acute respiratory syn-

drome) oraz zachorowań grypopodobnych (ILI – In-

ﬂuenza-LikeSyndrome),któresąwwiększościprzy-

padków spowodowane wirusem grypy różnych szcze-

pów, wirusami paragrypy oraz innymi wirusami

zakażeń górnych dróg oddechowych i zgodnie z deﬁ-

nicją obowiązującą w Unii Europejskiej są kwaliﬁko-

wane jako podejrzenia zachorowań na grypę, wynio-

sła 836 861, a zapadalność – 2 193,4/100 tys. (dla po-

równania w poprzedzającym pandemię sezonie 2008/

2009 liczba zachorowań wyniosła 562 443 osób).

Zgodnie z danymi gromadzonymi w ramach nad-

zoru nad chorobami zakaźnymi sprawowanego na

zm.) w roku 2009 zarejestrowano 113 przypadków

zgonów, które wystąpiły u osób, u których na podsta-

wie badań laboratoryjnych stwierdzono wcześniej

zakażenie wirusem A(H1N1) 2009.

Zgłoszenia te

były zweryﬁkowane,uzupełnianieoniezbędnewnad-

zorze dane i zakwaliﬁkowane przez pracowników

Państwowej Inspekcji Sanitarnej zgodnie z deﬁnicją

przypadku obowiązującą w Polsce i pozostałych kra-

jach Unii Europejskiej.

Pandemia grypy w 2009 spo-

wodowała że główny inspektor sanitarny podjął de-

cyzję o wprowadzeniu czynnego, wzmożonego nadzo-

ru raportowania przypadków grypy, w ramach któ-

rego zgłaszano każdy pojedynczy przypadek grypy

A(H1N1) 2009, co potwierdzono ww. wskaźniki.

Obok dedykowanego systemu nadzoru epidemio-

logicznego nad chorobami zakaźnymi realizowanego

na podstawie przywołanej wyżej ustawy z dnia 5 grud-

nia 2008 r., Główny Urząd Statystyczny we współ-

pracy z resortem zdrowia prowadzi badania zdrowot-

ności społeczeństwa oparte na opracowanej przez

WHO Międzynarodowej Statystycznej Klasyﬁkacji

Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10).

Proces

kodowania przyczyn zgonów, czyli wyłonienia wyj-

ściowej przyczyny zgonu i nadania jej kodu ICD-10,

spoczywa na lekarzach orzekających dla celów staty-

stycznych o przyczynie zgonu (lekarze koderzy).

Jed-

nakże międzynarodowa klasyﬁkacjaICD-10niejest

dedykowana nadzorowi epidemiologicznemu nad cho-

robami zakaźnymi i wskutek tego nie przewiduje

wyszczególniania typu wirusa grypy (A lub B), a tym

bardziej nie uwzględnia jego podtypu, np. wirusa

A(H1N1) 2009.

Dla chorób wywołanych przez wirus

grypy przewidziane są w ICD-10 jedynie dwie ogólne

kategorie: kody J10 (grypa wywołana zidentyﬁkowa-

nym wirusem – bez wskazania jego typu) oraz J11

(grypa wywołana niezidentyﬁkowanymwirusem).

Kodowania przyczyn zgonów dokonuje się w opar-

ciu o zapisy zawarte na karcie statystycznej do karty

zgonu.

Dokument ten jest wystawiany przez lekarza

stwierdzającego zgon i orzekającego (opisującego na

dokumencie) jego przyczynę.

Tym samym popraw-

ność procesu kodowania zależy od dokładności i ja-

kości zapisu widniejącego na karcie zgonu.

Jeżeli

lekarz orzekający zgon nie zawrze na karcie zgonu

informacji o przebyciu przez zmarłego np. grypy

i ograniczy się np. do zapisu „niewydolność krążenio-

wo-oddechowa”, zgon ten nie zostanie przypisany do

odpowiedniej kategorii kodów ICD-10 (zasada ta do-

tyczy oczywiście każdego przypadku zgonu i każdej

opisywanej choroby/przyczyny).

na podstawie badania przyczyn zgonów opartego na

międzynarodowej klasyﬁkacjiICD-10niejestmożli-

we określenie, ile osób w Polsce zmarło w wyniku

infekcji wirusem A(H1N1) 2009.

W 2009 r. lekarze

koderzy wyłonili 87 przypadków zgonów z powodu

grypy (łącznie J10 i J11).

Dla porównania w 2008 r.

odnotowanych było odpowiednio 15 przypadków,

a w 2010 r.

– 28.

Choroby układu krążenia i układu oddechowego

są typowymi powikłaniami pogrypowymi.

Dlatego

wpływ zachorowań na grypę może być mierzony po-

przez porównanie liczby zgonów z ww. chorób.

Odno-

sząc się do pytania pana posła dotyczącego przyczyn

wzrostu liczby osób zmarłych z powodu chorób ukła-

du oddechowego i krążenia, informuję, iż w roku

2009 liczba zgonów na ww. choroby była o 6377 przy-

padków wyższa niż w poprzedzającym roku 2008.

Należy zauważyć, że grypa jest chorobą sezonową,

wykazująca wzrost zachorowań w okresie jesienno-

-zimowym, z typowym szczytem zachorowań przy-

padającym najczęściej na okres styczeń–marzec.

Fakt, że szczep wirusa grypy A(H1N1) 2009 był

szczepem nowym, skutkował powszechną wrażliwo-

ścią na zakażenie nim w ludzkiej populacji i w efekcie

był on przyczyną szybkiego rozprzestrzeniania się

epidemii poza typowym sezonem zachorowań na gry-

pę.

Pierwsze zachorowania wystąpiły w marcu i kwiet-

niu na półkuli zachodniej (Meksyk, USA), czyli w okre-

sie, w którym liczba zachorowań powodowana sezo-

nowymi szczepami grypy zaczyna się już obniżać, zaś

szczyt zachorowań przypadł na długo przed typowym

szczytem zachorowań w Polsce, w listopadzie 2009 r.

nież w innych krajach) wystąpiły nietypowo 2 szczy-

ty zachorowań na grypę.

Pierwszy wywołany szcze-

pem grypy sezonowej w I kwartale 2009 r. oraz dru-

409

gi wywołany szczepem pandemicznym A(H1N1) 2009,

który wystąpił już w IV kwartale tego samego roku,

zamiast typowo w I kwartale roku następnego.

Pomimo wystąpienia w roku 2009 dwóch szczy-

tów zachorowań na grypę, szczytu grypy sezonowej

na początku roku kalendarzowego oraz szczytu gry-

py pandemicznej pod koniec roku, w których odnoto-

wano łącznie 6377 przypadków zachorowań na grypę

i schorzenia grypopodobne, wzrost liczby zgonów z po-

wodu chorób układu oddechowego (kody ICD-10 I00-

-I09) i chorób krążenia (J00-J88) o 3,32% w stosun-

ku do roku 2008 należy w opisanej sytuacji uznać za

umiarkowany.

Potwierdza to powszechną opinię ekspertów o ogra-

niczonej zjadliwości wirusa A(H1N1) 2009.

Zgodnie

z informacjami Światowej Organizacji Zdrowia opu-

blikowanymi na stronie internetowej WHO, zachoro-

wania wywołane wirusem pandemicznym w sezonie

epidemicznym 2009/2010 w 80% przypadkach cha-

rakteryzowały się łagodnym przebiegiem lub średnio

ciężkim i zwykłe po 5–7 dniach choroba samoistnie

ulegała wyleczeniu.

Odpowiadało to również przebie-

gowi zachorowań w Polsce, gdzie u przeważającej

większości osób zakażonych występowały głównie

łagodne objawy, jednakże u niektórych osób, głównie

z chorobami przewlekłymi, choroba miała niekiedy

ciężki przebieg i prowadziła do zgonu.

Obecnie wirus grypy A(H1N1) 2009 stał się – zgod-

nie z przewidywaniami koordynowanego przez WHO

Międzynarodowego Nadzoru nad Grypą – dominują-

cym czynnikiem etiologicznym grypy sezonowej.

An-

tygeny tego wirusa zostały włączone, zgodnie z zale-

ceniami WHO, w skład wszystkich szczepionek prze-

ciwgrypowych.

Szczep, który wywołał pandemię

w 2009 r., jest obecnie jednym z licznych, krążących

w populacji ludzkiej, szczepów wirusa grypy.

pragnę podkreślić, że działania podejmowane w Pol-

sce w czasie trwania pandemii grypy, jak również

obecnie, są konsultowane i prowadzone w ramach

powołanego w roku 2005 r.

Komitetu ds. Pandemii

Grypy.

W skład komitetu, poza przedstawicielami

Ministerstwa Zdrowia oraz centralnych urzędów ad-

ministracji działających w sektorze zdrowia – Głów-

nego Inspektoratu Sanitarnego, Głównego Inspekto-

ratu Farmaceutycznego oraz Urzędu Rejestracji Pro-

Produktów Biobójczych, wchodzą przedstawiciele in-

nych resortów, w tym m.in. Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych i Administracji, Ministerstwa Obrony

Narodowej, Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Podejmowane działania obejmują stałe monitoro-

wanie przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej

sytuacji epidemiologicznej w zakresie występowania

liczby ostrych zakażeń układu oddechowego oraz za-

chorowań grypopodobnych.

Prowadzone są także

badania w ramach epidemiologiczno-wirusologiczne-

go nadzoru epidemiologicznego nad grypą Sentinel.

Podejmowane są także kampanie informacyjne

dotyczące promowania szczepień ochronnych przeciw

grypie.

Pomimo jednak dostępności sezonowej, trój-

składnikowej szczepionki przeciwko grypie, jak rów-

nież szerokiej akcji informacyjnej skierowanej do

wielu grup ludności, w Polsce przeciwko grypie wciąż

szczepi się jedynie ok. 5% populacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

elektrycznej, przesłane przy piśmie z dnia 31 maja

2012 r., sygn.

SPS-024-1162/12, uprzejmie przedsta-

wiam następujące wyjaśnienia.

Na wstępie pragnę zauważyć, że Ministerstwo

Gospodarki nie posiada kompetencji do przyjmowa-

nia ustaw.

Zgodnie z obowiązującą w naszym kraju

dynie przygotowuje projekty ustaw, przeprowadza ich

nieniu uwag i poprawek kieruje na kolejne etapy

nistrów projekty ustaw przekazywane są do dalszych

prac parlamentarnych i dopiero po ich przyjęciu przez

wym, obowiązującym prawem.

Pragnę podkreślić, że minister gospodarki rów-

nież nie posiada kompetencji do zwolnienia przedsię-

biorstwa energetycznego z obowiązku przedkładania

prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (prezes URE)

do zatwierdzenia taryfy.

Zgodnie z art. 49 ust. 1 usta-

URE może zwolnić przedsiębiorstwo energetyczne

rencji, albo cofnąć udzielone zwolnienie w przypadku

W ustępie tym zawarto również uprawnienie do cof-

nięcia zwolnienia w przypadku ustania przesłanek,

które stały się przyczyną jego wydania.

W art. 49

410

ust. 3 tej ustawy zawarto wytyczne dla prezesa URE

w zakresie szczegółowych przesłanek, które powi-

nien brać pod uwagę, korzystając z tego uprawnienia.

Przy podejmowaniu decyzji prezes URE bierze pod

ba uczestników i wielkości ich udziałów w rynku,

ku, istnienie barier dostępu do rynku, równoprawne

traktowanie uczestników rynku, dostęp do informa-

cji rynkowej, skuteczność kontroli i zabezpieczeń

kurencję, dostępność wysoko wydajnych technologii.

Analogiczne regulacje przewiduje również projekt

nowej ustawy Prawo energetyczne.

Prezes URE wielokrotnie w swoich wystąpieniach

oraz stanowiskach, w tym również w dokumencie za-

tytułowanym „Mapa drogowa uwolnienia cen dla

wał, że warunkiem uwolnienia cen będzie doprowa-

dzenie do płynności i przejrzystości rynku hurtowego,

wprowadzenie instrumentów realnej ochrony odbior-

ców wrażliwych, uregulowanie kwestii tzw. sprzedaży

awaryjnej i zagwarantowanie odbiorcy w gospodar-

stwie domowym prawa do zawarcia umowy komplek-

sowej po zmianie sprzedawcy, a także przyjęcie prze-

pisów gwarantujących regulatorowi niezależność.

Wynika to m.in. z ustawowego obowiązku prezesa

URE równoważenia interesów przedsiębiorstw ener-

getycznych i odbiorców energii elektrycznej.

Przed wejściem w życie nowelizacji ustawy Prawo

z warunków uwolnienia cen wskazywane było uregu-

lowanie procedury zmiany sprzedawcy.

Wyżej wymie-

niona nowelizacja wprowadziła tę procedurę.

Warto

wspomnieć, że w jej ramach swoje podstawy prawne

znalazł również obowiązek upublicznienia w określo-

nym zakresie obrotu energią elektryczną, który ma się

przysłużyć płynności i przejrzystości rynku energii

elektrycznej.

Jeżeli zaś chodzi o pozostałe, wskazane

przez prezesa URE elementy niezbędne do uwolnienia

cen, w tym w szczególności wprowadzenie systemu

ochrony odbiorców wrażliwych, to pokrywają się one

z rozwiązaniami przewidywanymi do wprowadzenia

w ww. projekcie nowej ustawy Prawo energetyczne.

W obecnych przepisach brakuje kompleksowego

rozwiązania, które byłoby w stanie zapewnić ochronę

najuboższych odbiorców energii elektrycznej (tzw.

odbiorców wrażliwych).

Aby takie rozwiązania wpro-

wadzić, opracowany został system ochrony odbiorców

wrażliwych, który przewiduje wprowadzenie zryczał-

towanej boniﬁkatydlanajuboższychodbiorcówener-

gii w płatnościach za energię elektryczną.

Zgodnie z regulacjami zawartymi w projekcie no-

wej ustawy Prawo energetyczne odbiorcą wrażliwym

jest odbiorca energii elektrycznej w gospodarstwie

domowym, któremu przyznano zasiłek stały lub za-

siłek okresowy, albo będący członkiem rodziny, której

przyznano zasiłek okresowy, na podstawie ustawy

umowę kompleksową i zamieszkujący w miejscu do-

starczania energii elektrycznej.

Boniﬁkatawpłatnościachzaenergięelektryczną

gii elektrycznej dla odbiorcy w gospodarstwie domo-

wym, ogłaszanej przez prezesa URE.

Wysokość limi-

tu wynosi 900 kWh w roku kalendarzowym dla oso-

by samotnie gospodarującej, w rozumieniu przepisów

o pomocy społecznej, 1250 kWh w roku kalendarzowym

dla rodziny (w rozumieniu przepisów o pomocy społecz-

nej) składającej się z od 2 do 4 osób oraz 1500 kWh

w roku kalendarzowym dla rodziny składającej się

z co najmniej 5 osób.

Podsumowując, należy podkreślić, że rząd do-

strzega zasadność uwolnienia w stosownym czasie

cen energii elektrycznej dla odbiorców w gospodar-

stwach domowych, dlatego podejmie kroki dla stwo-

rzenia warunków, w których konkurencja na rynku

energii elektrycznej będzie na tyle rozwinięta, aby

nie odbyło się to kosztem tych odbiorców.

Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia

te w zapytaniu pana posła Andrzeja Dąbrowskiego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 22 czerwca 2012 r.

wiedliwość dotyczące sytuacji pracowników fabryki

Fiat Auto Poland w Tychach uprzejmie informuję, że

zapytanie skierowane do pana Waldemara Pawlaka,

wiceprezesa Rady Ministrów, ministra gospodarki,

zostało przekazane do ministra pracy i polityki spo-

łecznej.

W związku z powyższym poniżej przekazuję

informacje w sprawie z zakresu właściwości ministra

właściwego do spraw pracy.

Sytuacja w Fiat Auto Poland w Tychach jest zna-

na ministrowi właściwemu do spraw pracy w zakre-

sie toczącego się sporu zbiorowego.

Na wniosek MOZ

NSZZ „Solidarność” w Fiat Auto Poland SA do pro-

wadzenia postępowania mediacyjnego w wielozakła-

dowym sporze zbiorowym pomiędzy MOZ NSZZ „So-

lidarność” a zarządami: Fiat Auto Poland SA, Fiat

411

Powertrain Polska sp. z o.o., Fiat Powertrain Tech-

nologies Poland sp. z o.o., Sistema Polska sp. z o.o.

oraz Denso Thermal Systems Polska sp. z o.o. w dniu

7 czerwca 2011 r. został wskazany – zgodnie z art. 11

z późn. zm) – mediator z listy przy ministrze pracy

i polityki społecznej.

Dodatkowo w dniu 20 grudnia

2011 r. sprawa sporu zbiorowego w Fiat Auto Poland

była przedmiotem posiedzenia prezydium śląskiej

komisji dialogu społecznego.

Ustawa o rozwiązywaniu sporów zbiorowych nie

wyposaża ministra właściwego do spraw pracy w żad-

ne narzędzia, mogące mieć wpływ na przebieg sporu

zbiorowego oraz postępowanie mediacyjne, poza

wskazaniem – na wniosek jednej ze stron – mediato-

ra z listy ministra pracy i polityki społecznej.

Podej-

mowanie innych działań – poza wskazaniem media-

tora – w zakresie prowadzonego sporu mogłoby być

odebrane jako ingerencja w autonomiczne działania

partnerów społecznych.

Ministrowi pracy i polityki społecznej nie jest znane

stanowisko pana Sergio Marchionne, prezesa Fiat Auto

Poland, w odniesieniu do łamania praw pracowniczych,

dyskryminowania członków NSZZ „Solidarność” oraz

wypowiedzeń umów o pracę ani też minister właściwy

ds. pracy nie prowadzi rozmów w tym zakresie.

Jednocześnie informuję, że na wniosek pana Ar-

kadiusza Mularczyka, przewodniczącego Klubu Par-

lamentarnego Solidarna Polska w dniu 8 marca 2012 r.

odbyło się spotkanie pod przewodnictwem pana Mie-

czysława Kasprzaka, sekretarza stanu w Minister-

stwie Gospodarki, z przedstawicielami związków

zawodowych Fiat Auto Poland.

Dodatkowo pragnę zaznaczyć, że organem powo-

łanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrze-

robkowej, jest Państwowa Inspekcja Pracy.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie zabytkowego mostu w Tczewie (1178)

smo z dnia 31 maja 2012 r., znak: SPS-024-1178/12,

przy którym przekazano zapytanie pana posła An-

drzeja Romanka, w sprawie zabytkowego mostu

w Tczewie, uprzejmie informuję, że kwestia zmiany

kategorii drogi, w ciągu której leży zabytkowy most,

stanu technicznego oraz możliwości sﬁnansowania

jego remontu była już wielokrotnie analizowana

w oparciu o obowiązujące przepisy.

115, z późn. zm.) drogi krajowe stanowią własność

Skarbu Państwa, drogi wojewódzkie, powiatowe

własności drogi musi być poprzedzone zmianą kate-

gorii drogi.

Zaliczenie do kategorii drogi krajowej mostu

w Tczewie nie spełnia kryteriów zawartych w art. 5

ust. 1 pkt 1–7 ustawy o drogach publicznych dla za-

liczenia go do kategorii dróg krajowych.

Ponadto na-

leży zauważyć, że w niewielkiej odległości od prze-

prawy mostowej usytuowanej w ciągu dróg powiato-

wych przebiega droga krajowa nr 22, która zapewnia

obsługę komunikacyjną regionu w zakresie połącze-

nia obszarów położonych po dwóch stronach rzeki

Wisły.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w chwili

ustanowiony uchwałą Rady Ministrów dnia 25 stycz-

nia 2011 r.

Program zakłada stworzenie sieci spraw-

nych połączeń autostradowych, dróg ekspresowych

trów technicznych.

Podstawowym celem podejmowa-

nych działań jest stworzenie sieci drogowej o znacz-

nie wyższych niż obecnie parametrach użytkowych,

Mając na uwadze, że Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

realizacji zadań inwestycyjnych określonych w pro-

gramie, fakt zaliczenia dróg do kategorii dróg krajo-

wych nie spowoduje automatycznie poprawy ich sta-

nu technicznego i warunków ruchu.

Zwiększenie

długości dróg krajowych nie oznacza proporcjonalnie

wzrostu środków ﬁnansowych, którymi dysponuje

GDDKiA na budowę, przebudowę, remonty oraz

utrzymanie i ochronę dróg krajowych.

W myśl art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach pu-

blicznych, zarządcą dróg powiatowych jest zarząd

zarządcy drogi należy m.in. opracowywanie projek-

montu, utrzymania i ochrony dróg, pełnienie funkcji

inwestora, utrzymanie nawierzchni drogi, przepro-

wadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogo-

wych obiektów inżynierskich oraz przepraw promo-

wych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu

412

nywanie robót interwencyjnych, robót utrzymanio-

wych i zabezpieczających oraz przeciwdziałanie nisz-

czeniu dróg przez ich użytkowników.

samorząd powiatowy w odniesieniu do dróg powiato-

wych wraz obiektami inżynierskimi.

Informuję również, że przeprowadzona analiza

możliwych do pozyskania przez powiat środków ﬁ-

nansowych na odnowę mostu w Tczewie wskazuje

kilka możliwości – środki z programów UE, z „Na-

rodowego programu przebudowy dróg lokalnych” lub

z rezerwy subwencji ogólnej, tworzonej w budżecie

państwa na mocy art. 26 ustawy z dnia 13 listopada

Podkreślenia wymaga fakt, że kwestia doﬁnanso-

wania przebudowy mostu tczewskiego z rezerwy sub-

wencji ogólnej była już dyskutowana w roku 2008.

Ówczesne Ministerstwo Infrastruktury proponowa-

ło staroście tczewskiemu, aby zwrócił się do Komisji

corocznie ustala dodatkowe kryteria służące do oce-

ny i weryﬁkacjiwnioskówskładanychprzezsamo-

rządy o doﬁnansowaniezadańdrogowychztejrezer-

wy, o ustanowienie wyjątku dla realizacji przebudo-

wy mostu i odstąpienie od wymogu 50% udziału

środków własnych.

Powiat tczewski takiego wniosku

nie przedłożył.

Także z uwagi na zabytkowy charakter mostu

aby wsparcia ﬁnansowegoposzukiwaćrównieżwre-

sorcie kultury i dziedzictwa narodowego w ramach

programów, którymi resort dysponuje.

Podkreślić jednakże należy, iż wystąpienie starosty

tczewskiego z 2008 r. dotyczyło remontu mostu, które-

go koszt szacowano wówczas na kwotę ok. 50 mln zł.

Obecnie koszty te szacowane są na poziomie ok.

100 mln zł.

W korespondencji kierowanej ostatnio do starosty

tczewskiego, z uwagi na zakres rzeczowy i ﬁnansowy

tego przedsięwzięcia, sugerowane było opracowanie

harmonogramu rzeczowo-ﬁnansowegorealizacjiza-

dania, rozkładającego w czasie zarówno roboty, jak i ko-

nieczne wydatki oraz wypracowanie montażu ﬁnan-

sowego wśród samorządów zainteresowanych funk-

cjonowaniem przeprawy, przewidującego doﬁnanso-

wanie robót również z rezerwy subwencji ogólnej.

Tak przygotowane dokumenty stanowiłyby pod-

stawę wystąpienia starosty tczewskiego do ministra

ﬁnansów,ministratransportu,budownictwaigospo-

darki morskiej oraz strony samorządowej Komisji

na indywidualne rozpatrzenie kwestii doﬁnansowa-

nia przebudowy mostu w Tczewie (z rezerwy można

doﬁnansowaćjedyniezadaniainwestycyjne).

Prace

nad podziałem rezerwy subwencji ogólnej na rok

2012 zostały już zakończone.

Kwestia ewentualnego

wsparcia działań powiatu tczewskiego może być roz-

patrywana jedynie dla perspektywy roku 2013, pod

warunkiem, że omawiana rezerwa zostanie utworzo-

na w budżecie państwa, a wniosek spełni kryteria

ustalone na 2013 r. dla zadań na drogach powiato-

wych (prace nad kryteriami powinny zostać rozpo-

częte pod koniec I półrocza br.) lub dla powiatu

tczewskiego zostanie uzgodniony specjalny tryb oce-

ny wniosku.

Reasumując powyższe, uprzejmie informuję, iż mi-

nister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej,

dysponując środkami jedynie na drogi krajowe, zarzą-

i autostrad, nie ma innych możliwości formalnych ﬁ-

nansowania dróg zarządzanych przez samorządy.

Warszawa, dnia 22 czerwca 2012 r.

ministra skarbu państwa

Magnesy Baildon sp. z o.o. i zagrożenia dostaw

dla polskiej armii spowodowanego planami

(znak: SPS-024-1180/12, z dnia 31 maja 2012 r.)

skierowane na ręce pana Donalda Tuska, prezesa

skiej armii spowodowanego planami likwidacji spółki

z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie

ne przy udziale ministra obrony narodowej i ministra

gospodarki oraz z uwzględnieniem informacji prezesa

Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach).

1.

Na wstępie pragnę poinformować, iż Magnesy

Baildon sp. z o.o. jest spółką prywatną, której udzia-

łowcami są cztery osoby ﬁzyczne, które w 2004 r.

nabyły udziały od syndyka masy upadłości Huty Ba-

ildon SA w Katowicach.

Przed ogłoszeniem upadłości

Huty Baildon SA (która nastąpiła w dniu 16 maja

2001 r.) nieruchomość huty, usytuowana w rejonie

ulicy Brackiej i rzeki Rawy, została wydzierżawiona

spółce Magnesy Baildon sp. z o.o. w celu prowadzenia

na jej bazie działalności gospodarczej.

Umowa dzier-

żawy została zawarta w dniu 1 czerwca 1998 r.

413

W dniu 10 czerwca 2009 r. syndyk masy upadłości

Huty Baildon SA wypowiedział umowę dzierżawy

nieruchomości ze skutkiem rozwiązującym na

dzień 31 grudnia 2011 r.

Bezpośrednią przyczyną

wypowiedzenia umowy było zaprzestanie płacenia

czynszu dzierżawnego przez spółkę Magnesy Bail-

don, co miało miejsce w I kwartale 2009 r.

W dniu

15 marca 2011 r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego

w Katowicach zasądzający na rzecz syndyka masy

upadłości Huty Baildon SA kwotę 413 857,91 zł (za-

legły czynsz dzierżawny) wraz z należnymi odsetka-

mi i kosztami postępowania sądowego, który po za-

opatrzeniu go przez sąd w klauzulę wykonalności

został skierowany do egzekucji komorniczej.

Umowa dzierżawy nieruchomości upadłej Huty

Baildon przez spółkę Magnesy Baildon została roz-

wiązana z dniem 31 grudnia 2010 r., przy czym nie-

ruchomość nie została wydana syndykowi huty.

Jed-

nocześnie spółka Magnesy Baildon nie przystąpiła

do pierwszej licytacji nieruchomości, która została

przeprowadzona jeszcze przed upływem okresu wy-

powiedzenia umowy dzierżawy, tj. w dniu 14 grud-

nia 2010 r.

Nie przystąpiła również do drugiej li-

cytacji, która miała miejsce w dniu 1 marca 2011 r.,

pomimo tego, że była na licytacji reprezentowana.

Od dnia 1 stycznia 2011 r. spółka Magnesy Baildon

korzysta z nieruchomości huty bez tytułu prawnego.

Skutkowało to skierowaniem przez syndyka pozwu

o zapłatę odszkodowania w kwocie 236 189,02 zł.

W kwietniu br. wymagalne zobowiązania spółki

Magnesy Baildon wobec upadłej Huty Baildon SA

wynosiły 360 000 zł.

Syndyk masy upadłości złożył

do sądu pozew o wydanie przez Magnesy Baildon sp.

z o.o. nieruchomości huty.

Powództwo syndyka zo-

stało uwzględnione w wyroku sądu I instancji, od

którego spółka wniosła odwołanie.

Analiza spra-

wozdań ﬁnansowych spółki Magnesy Baildon za

rok 2009 i 2010, jak również zbieg egzekucji prowa-

dzonej przez komornika na wniosek syndyka upadłej

Huty Baildon SA z egzekucjami z wniosków Urzędu

Skarbowego i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jed-

noznacznie wskazują, że kondycja ﬁnansowaspółki

Magnesy Baildon jest zła.

Postępowanie upadłościowe Huty Baildon SA

trwa od ponad 11 lat i celem prowadzącego postępo-

wanie Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Kato-

wicach Wydział X Gospodarczy jest jego zakończenie.

O postępach w sprzedaży masy upadłości informo-

wane jest w terminach półrocznych Ministerstwo

Sprawiedliwości, jako że postępowanie toczy się pod

nadzorem tego ministerstwa.

Na sprzedaż nieruchomości z wolnej ręki musi

wyrazić zgodę rada wierzycieli, która została ustano-

wiona przez sędziego komisarza w postępowaniu

upadłościowym Huty Baildon SA w upadłości likwi-

dacyjnej.

Do przetargu może przystąpić również

dzierżawca nieruchomości, tj. Magnesy Baildon sp.

z o.o., przy założeniu dysponowania wystarczającymi

środkami ﬁnansowymi.

Jeślijednakprzetargwygra

inny oferent i syndyk nie będzie miał możliwości wy-

dania nieruchomości nabywcy, narazi się na możli-

wość dochodzenia przez nabywcę odszkodowania

z tego tytułu, co mogłoby skutkować szkodą dla wie-

rzycieli upadłej huty.

Tym argumentem prezes Sądu

Rejonowego Katowice-Wschód tłumaczy konieczność

wydania nieruchomości przed ogłoszeniem przetargu

na jej sprzedaż.

Ze względu na sądowy tryb nadzoru nad przebie-

giem postępowania upadłościowego i pracą syndyka

minister skarbu państwa nie ma uprawnień uczest-

nika postępowania upadłościowego, a tym samym nie

jest właściwy do wpływania na jego przebieg czy też

dokonywania ocen procedur sprzedaży majątku sta-

nowiącego masę upadłości.

2.

Odnosząc się do kwestii trudnej sytuacji ekono-

micznej spółki Magnesy Baildon spowodowanej zała-

maniem rynków zbytu i stratami poniesionymi przez

spółkę w wyniku powodzi, a także pytania o możli-

wość udzielenia pomocy Magnesy Baildon sp. z o.o.,

uprzejmie informuję, że do końca 2010 r. spółki bę-

dące średnimi lub dużymi przedsiębiorcami mogły

skorzystać ze wsparcia oferowanego przez Agencję

Rozwoju Przemysłu SA w ramach przyjętego przez

ramowego „Wspieranie przez Agencję Rozwoju Prze-

mysłu SA inicjatyw pobudzających polska gospodar-

kę”.

W ramach tego dokumentu zarówno przedsię-

biorcy znajdujący się w trudnej sytuacji ﬁnansowej

spowodowanej kryzysem, jak również poszkodowani

w wyniku powodzi, mogli uzyskać pomoc ﬁnansową

w postaci pożyczki, zakupu obligacji, dokapitalizowa-

nia albo poręczenia lub gwarancji kredytu.

Innymi

instrumentami oferowanymi w celu pomocy przedsię-

biorcom poszkodowanym w wyniku powodzi były:

— pożyczka w wysokości do 50 000 zł – w ramach

siębiorców dotkniętych skutkami powodzi z 2010 r.

— pożyczki, doﬁnansowanieiinneformywspar -

cia związane przede wszystkim z utrzymaniem za-

trudnienia – w ramach ustawy z dnia 24 czerwca

Nr 123, poz. 835).

Ponadto pragnę poinformować, iż zgodnie z § 3

rozporządzenia ministra skarbu państwa z dnia

Nr 189, poz. 1128) pomoc na ratowanie lub pomoc na

restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy

Kryteria trudnej sytuacji ekonomicznej zostały okre-

ślone w pkt. 9–11 wytycznych wspólnotowych doty-

C 244 z 01.10.2004 r. str. 2, z późn. zm.).

Z przedmio-

towych wytycznych wynika, że przedsiębiorca znaj-

dujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej to taki,

który nie jest w stanie ze środków własnych lub po-

zyskanych z zewnątrz (np. od instytucji ﬁnansowych)

414

pokryć strat, co przy braku wsparcia ze środków pu-

blicznych mogłoby doprowadzić w krótkim czasie do

likwidacji przedsiębiorstwa.

Typowe symptomy trud-

nej sytuacji (pkt 11 wytycznych) to: rosnące straty,

zwiększanie się zapasów, malejące obroty, zmniejsza-

jący się przepływ środków ﬁnansowych,rosnąceza-

ległości itp.

Przykładami takiej sytuacji są sprawy,

w których toczy się postępowanie upadłościowe wo-

bec przedsiębiorstwa lub gdy znajduje się w stanie

niewypłacalności.

Z uwagi na fakt, iż spółka Magne-

sy Baildon sp. z o.o. może być przedsiębiorcą zagro-

żonym w świetle przepisów wspólnotowych, wszelkie

przysporzenie środków ze strony Skarbu Państwa

stanowiłoby pomoc publiczną i wymagałoby wcze-

śniejszej notyﬁkacjiKomisjiEuropejskiej.

Abyubie-

gać się o pomoc publiczną z Funduszu Restruktury-

zacji Przedsiębiorców przedsiębiorca musi złożyć

wniosek spełniający warunki określone w przywoła-

nym rozporządzeniu ministra skarbu państwa z dnia

publiczna ze środków funduszu może zostać udzielo-

na w formie pomocy na ratowanie lub pomocy na

restrukturyzację.

Pomoc na ratowanie może zostać

udzielona przez ministra skarbu państwa w formie

pożyczki na poprawę płynności na okres do 6 miesię-

cy.

Wysokość pożyczki jest określana na podstawie

zapotrzebowania przedsiębiorcy na kapitał obrotowy

na kolejne sześć miesięcy i jest obliczana na podsta-

wie wzoru podanego w rozporządzeniu.

Udzielenie

pożyczki jest możliwe po uzyskaniu przez Skarb Pań-

stwa zabezpieczenia spłaty pożyczki wraz z odsetka-

mi (np. na majątku przedsiębiorcy), natomiast po-

życzka jest oprocentowana w wysokości stopy bazo-

wej dla Rzeczypospolitej Polskiej ogłaszanej przez

Komisję Europejską (aktualnie 4,91% rocznie) po-

większonej o l punkt procentowy.

Po otrzymaniu po-

mocy na ratowanie możliwe jest wystąpienie przez

przedsiębiorcę o pomoc na restrukturyzację.

W tym

przypadku termin spłaty pożyczki na ratowanie zo-

staje przesunięty do czasu podjęcia ostatecznej decy-

zji przez Komisję Europejską w sprawie pomocy na

restrukturyzację.

W przypadku wystąpienia o pomoc

na restrukturyzację konieczne jest wcześniejsze uzy-

skanie akceptacji przez Komisję Europejską opraco-

wanego przez spółkę szczegółowego i wiarygodnego

planu restrukturyzacji zakładającego uzyskanie dłu-

goterminowej rentowności i zdolności do konkurowa-

nia na rynku.

3.

Spółka Magnesy Baildon sp. z o.o. nie realizuje

zadań na rzecz obronności państwa określonych

w „Programie mobilizacji gospodarki”, a także nie

jest ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia

nym (Dz. U. Nr 148, poz. 314).

Spółka nie jest również

zaliczana do przemysłowego potencjału obronnego

przedsiębiorstw państwowych i jednostek badawczo-

-rozwojowych, prowadzących działalność na potrzeby

realizujących obrót z zagranicą towarami, technolo-

giami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bez-

pieczeństwa państwa oraz utrzymania międzynaro-

dowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. Nr 198,

poz. 1313).

Inspektorat Uzbrojenia Ministerstwa Obrony Na-

rodowej dokonał przeglądu projektów, w których wy-

korzystywane są wyroby produkowane przez spółkę

Magnesy Baildon sp. z o.o. Przeprowadzona analiza

potwierdziła, że ewentualne zaprzestanie produkcji

elementów wytwarzanych przez wymieniony pod-

miot gospodarczy może negatywnie wpłynąć na cią-

głość procesów zaopatrywania jednostek wojskowych

w niektóre komponenty.

Jednakże należy mieć na

uwadze, że zaopatrywanie Sił Zbrojnych Rzeczypo-

spolitej Polskiej w części zamienne do śmigłowców

SW-4 Puszczyk i W-3 Sokół realizowane jest w ra-

mach umów zawartych z producentem, tj. wytwórnią

sprzętu komunikacyjnego PZL-Świdnik SA.

Należy nadmienić, iż zgodnie z informacją Sądu

Rejonowego Katowice-Wschód nie jest wykluczone

dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez

nabywcę nieruchomości dzierżawionej przez Magnesy

Baildon sp. z o.o., nawet gdy nie będzie to ta spółka.

Przedstawiając powyższe, pozostaję w przekona-

Warszawa, dnia 6 lipca 2012 r.

Odpowiedź

do Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego

niem pani Krystyny Łybackiej, posła na Sejm Rze-

wie wysokości środków przekazywanych do Wielko-

polskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia, które zostało przesłane przy pi-

z dnia 31 maja 2012 r. (znak: SPS-024-1183/12), uprzej-

415

liwościach ﬁnansowych poszczególnych oddziałów

wego NFZ na 2010 r. i miały na celu, aby podział

nych świadczeń opieki zdrowotnej.

Zrezygnowano

Wyżej wymieniony wskaźnik był de facto dodat-

kowym korektorem regionalnym wynikającym z za-

łożenia o zróżnicowanym koszcie wytworzenia świad-

czenia zdrowotnego w poszczególnych regionach Pol-

ski, który z kolei wynikał z założenia zróżnicowania

wysokości kosztów prostych składających się na

koszt świadczenia zdrowotnego.

W tym kontekście

należy zaznaczyć, że zasady oraz wynik podziału

lizowana prowadzi działania skierowane na ujedno-

licanie cen produktów dotyczących usług zdrowot-

nych w odniesieniu do świadczeniodawców z całego

tworzenia tych usług zdrowotnych we wszystkich

twie.

W sytuacji praktycznego ujednolicenia cen przez

NFZ we wszystkich regionach ww. wskaźnik regional-

ny stał się nieuzasadniony, gdyż prowadził do dyspro-

porcji w możliwościach ﬁnansowychOWNFZ.

Obecnie obowiązujące zasady podziału środ-

ki zdrowotnej w porównaniu z grupą odniesienia.

świadczeń opieki zdrowotnej dla ubezpieczonych

kosztochłonnych.

nego ubezpieczonego z tej grupy różnią się od śred-

nich kosztów świadczeń przypadających na jednego

sienia zalicza się wszystkich ubezpieczonych w NFZ).

Odnosząc się do kwestii dotyczącej wysokości

416

skiego OW NFZ, uprzejmie informuję, że wysokość

środków zaplanowanych dla Wielkopolskiego OW

NFZ w pierwotnym planie ﬁnansowymna2012r.

z uwzględnieniem bilansu migracyjnego*

)

wynosi

5 359 453 tys. zł, co stanowi wzrost o 9,99% (przy

do planu pierwotnego na rok 2011 w tym zakresie.

Jednocześnie przedstawiam dane dotyczące wy-

sokości środków ﬁnansowychwlatach2011–2012.

Z danych tych wynika wzrost udziału Wielkopolskie-

go OW NFZ w ogólnej puli środków przeznaczonych

dla wszystkich OW NFZ na świadczenia opieki zdro-

wotnej.

(Patrz tabela str. 417)

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Agnieszka Pachciarz

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

w sprawie opłat za okresy nieobecności

mieszkańców domów pomocy społecznej (1184)

niem pani poseł Barbary Bubuli otrzymanym przy

piśmie SPS-024-1184/12 z dnia 31 maja br., dotyczą-

cym ponoszenia opłat za okres nieobecności mieszkań-

ca w domu pomocy społecznej uprzejmie informuję.

mocy społecznej ustala okres zwolnienia z opłaty

osób zobowiązanych za czas nieobecności w domu

21 dni w roku kalendarzowym i do 70 dni w stosun-

ku do małoletnich mieszkańców, a ponadto art. 63

dopuszcza możliwość częściowego lub całkowitego

nej osób zobowiązanych, gdy wnoszą już opłatę za

innego członka rodziny przebywającego w instytucji,

gdy w rodzinie występuje długotrwała choroba lub

niepełnosprawność, a także gdy małżonkowie, zstęp-

ni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia.

Przywołane powyżej przepisy nie ograniczają

swobody kontaktów mieszkańców domów pomocy

społecznej, a ograniczają okres, w którym w czasie

nieobecności mieszkaniec uzyskuje zwrot pobranej

opłaty.

Przepisy te są podyktowane rachunkiem

ekonomicznym wynikającym z faktu, iż dom pomo-

cy społecznej jest jednostką organizacyjną samorzą-

du terytorialnego w całości ﬁnansowanąześrodków

własnych.

Miesięczny koszt utrzymania osoby

w domu pomocy społecznej oscyluje na poziomie kil-

ku tysięcy złotych.

Koszty te wynikają m.in. z utrzy-

mania infrastruktury i kosztów zatrudniania wy-

kwaliﬁkowanegopersonelu.

Wczasieurlopumiesz-

kańca rezerwowanie miejsca niesie ze sobą określo-

ne skutki ﬁnansowe, które pozostają po stronie

domu.

W związku z tym osoby mieszkające w domu

w świetle obowiązujących regulacji prawnych par-

tycypują w tych kosztach na poziomie 70% swojego

dochodu, co stanowi średnio około ¼ bieżącego kosz-

tu utrzymania.

Dlatego też nie jest możliwe odstąpienie od obo-

wiązujących rozwiązań, gdyż spowodowałoby to stan,

w którym jedne osoby, przebywając poza domem, blo-

kowałyby miejsca, uniemożliwiając do nich dostęp

innym osobom potrzebującym i generując nieuzasad-

nione koszty związane z utrzymywaniem niewyko-

rzystanych miejsc.

Dodatkowo pragnę dodać, iż obecnie obowiązują-

ce rozwiązanie zostało wprowadzone na skutek wcze-

śniejszych doświadczeń w domach pomocy społecz-

nej, gdzie nierzadko mieszkańcy przebywali po kilka

miesięcy poza domem pomocy społecznej, nie pono-

sząc z tego tytułu opłat.

Podsumowując, jeśli osoba mieszkająca w domu

pomocy społecznej ma wolę mieszkania „jak najdłu-

żej w ciągu roku” u swoich bliskich, może korzystać

z innej formuły instytucjonalnego wsparcia, a mia-

nowicie tzw. okresowego pobytu, który sprowadza

się do wydania decyzji ze strony organu kierującego

np. na miesiąc czy kilka miesięcy.

Z takich rozwią-

zań korzystają rodziny, które chcą się zajmować

swoimi bliskimi, a potrzebują krótkiego okresu na

regenerację sił, np. na wyjazd wakacyjny.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 22 czerwca 2012 r.

*

)

Bilans migracji jest saldem wystawionych i otrzymanych

przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ upoważnień do

zdrowotnej w ramach środków posiadanych w planie ﬁnanso-

wym w pozycji kosztów świadczeń opieki zdrowotnej.

— Ujemny bilans rozliczeń oznacza, że koszty świadczeń

zdrowotnych pacjentów oddziałów wojewódzkich funduszu, któ-

rzy udali się do pozostałych regionów Polski w celu uzyskania

świadczeń opieki zdrowotnej (tj. pacjentów wyjeżdżających), są

wyższe niż koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych pa-

cjentom przyjeżdżającym do tych oddziałów wojewódzkich z in-

nych regionów kraju.

— Dodatni bilans migracji oznacza, że koszty świadczeń

opieki zdrowotnej udzielone pacjentom przyjeżdżającym do tych

oddziałów wojewódzkich funduszu z pozostałych regionów Polski

są wyższe niż koszty świadczeń zdrowotnych udzielonych pacjen-

tom tych oddziałów wojewódzkich, którzy wyjechali w inne re-

giony kraju w celu realizacji świadczeń zdrowotnych.

417

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie budowy przejścia granicznego

Zbereże – Adamczuki (1186)

sma z dnia 31 maja 2012 roku, znak: SPS-024-1186/12,

Zbereże – Adamczuki, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w ramach

rozwoju infrastruktury granicznej na polsko-ukra-

ińskiej granicy państwowej podejmuje szereg działań

na rzecz budowy nowych przejść granicznych, jak

również rozbudowy przejść istniejących.

Działania

inwestycyjne zostały ujęte w jednolity dokument pro-

gramowy.

W dniu 26 stycznia 2010 r.

Rada Ministrów

ustanowiła program wieloletni pn. „Program rozwo-

ju infrastruktury granicznej na polsko-ukraińskiej

dostępny jest na stronie internetowej Biuletynu In-

formacji Publicznej MSW w zakładce „Programy”).

Zaktualizowany w dniu 27 grudnia 2011 r. pro-

gram obejmuje m.in. budowę nowych przejść granicz-

nych w Dołhobyczowie i Budomierzu, modernizację

przejść drogowych w Zosinie i Korczowej oraz przejść

kolejowych w Dorohusku, Hrubieszowie i Przemyślu,

budowę parkingu buforowego w Dorohusku oraz wy-

posażenie przejść kolejowych w skanery do prześwie-

tlania wagonów.

Zgodnie z dwustronnymi polsko-ukraińskimi

ustaleniami, kolejne przejścia graniczne, w tym

Koszty świadczeń opieki zdrowotnej OW NFZ w planach pierwotnych w latach 2011–2012 (w tys. zł.) oraz

bilans migracji ubezpieczonych (otrzymane upoważnienia do zawierania lub zmiany umów – udzielone) w la-

tach 2011–2012 (w tys. zł

L.p.

OW NFZ

2011 2012

D

y

n

a

m

i

a k

o

l

.

9

/

k

o

l

.

5

P

l

a

n p

i

e

r

w

o

B

i

l

a

n

s m

i

g

r

a

c

ji

(

o

t

r

z

y

m

-

-

u

d

z

i

e

l

)

*

)

K

o

l

.

3 + k

o

l

.

4

U

d

z

i

a

ł O

W

w o

g

ó

ł

em

P

l

a

n p

i

7 + k

o

l

.

8

U

d

z

i

a

1.

Dolnośląski 4 267 695 18 390 4 286 085 7,62085% 4 616 563 49 400 4 665 963 7,71592% 108,86%

2.

Kujawsko-Pomorski 3 020 732 81 994 3 102 726 5,51679% 3 304 086 107 358 3 411 444 5,64137% 109,95%

3.

Lubelski 3 178 445 -81 973 3 096 472 5,50567% 3 444 191 -69 270 3 374 921 5,58098% 108,99%

4.

Lubuski 1 453 337 -68 052 1 385 285 2,46310% 1 594 101 -106 563 1 487 538 2,45989% 107,38%

5.

Łódzki 3 853 500 -156 591 3 696 909 6,57327% 4 157 210 -177 418 3 979 792 6,58123% 107,65%

6.

Małopolski 4 685 941 43 909 4 729 850 8,40989% 5 116 173 52 351 5 168 524 8,54699% 109,27%

7.

Mazowiecki 8 356 065 428 037 8 784 102 15,61853% 8 493 462 469 209 8 962 671 14,82123% 102,03%

8.

Opolski 1 427 958 -66 034 1 361 924 2,42156% 1 532 024 -79 947 1 452 077 2,40124% 106,62%

9.

Podkarpacki 2 937 791 -119 182 2 818 609 5,01161% 3 214 365 -142 365 3 072 000 5,08005% 108,99%

10.

Podlaski 1 722 945 -32 974 1 689 971 3,00484% 1 859 611 -35 670 1 823 941 3,01618% 107,93%

11.

Pomorski 3 217 068 -47 516 3 169 552 5,63561% 3 482 955 -80 935 3 402 020 5,62579% 107,33%

12.

Śląski 6 820 767 138 595 6 959 362 12,37406% 7 354 331 113 120 7 467 451 12,34864% 107,30%

13.

Świętokrzyski 1 915 153 -62 291 1 852 862 3,29447% 2 073 303 -51 408 2 021 895 3,34353% 109,12%

14.

Warmińsko-Mazurski 1 993 695 -98 327 1 895 368 3,37005% 2 170 936 -114 121 2 056 815 3,40128% 108,52%

15.

Wielkopolski 4 906 069 -33 598 4 872 471 8,66347% 5 362 692 -3 239 5 359 453 8,86272% 109,99%

16.

Zachodniopomorski 2 484 379 55 612 2 539 991 4,51622% 2 695 857 69 500 2 765 357 4,57297% 108,87%

Ogółem 56 241 540 0 56 241 540 100% 60 471 860 0 60 471 860 100% 107,52%

*

)

Dane na podstawie informacji NFZ:

„Upoważnienia do zawierania lub zmiany umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w roku 2011 – wg stanu na 31 października

2010 r.”

2011 r.”

418

przejście Zbereże – Adamczuki, powinny być zloka-

lizowane na terytorium Ukrainy w formule tzw.

wspólnych przejść granicznych.

Jednakże w aktual-

nym stanie prawnym utworzenie ww. przejścia nie jest

możliwe.

Obowiązujące regulacje prawne Unii Euro-

pejskiej jednoznacznie wskazują, że utworzenie przejść

granicznych zlokalizowanych na terytorium Ukrainy,

z kontrolą graniczną na terytorium Ukrainy, będzie

możliwe pod warunkiem zapewnienia przez stronę

ukraińską wszystkich procedur prawnych i organiza-

cyjnych zgodnych z dorobkiem prawnym Unii Euro-

pejskiej oraz odpowiedniej zmiany rozporządzenia

nice – kodeks graniczny Schengen (Dz. Urz.

UE L 105,

z 13.04.2006, s. 1, z późn. zm.).

Wymogi stawiane Ukrainie przez Komisję Euro-

pejską dotyczą zapewnienia odpowiedniej ochrony

danych osobowych oraz zagwarantowania pełnej re-

alizacji dorobku prawnego Schengen na terytorium

Ukrainy przez polskie służby graniczne.

Jednocześnie pragnę poinformować, że rząd RP

podjął inicjatywę na rzecz jednoznacznego uregulo-

wania w prawie unijnym możliwości tworzenia wspól-

nych polsko-ukraińskich przejść granicznych, także

na terytorium Ukrainy.

W ramach Unii Europejskiej

trwają prace legislacyjne nad zmianą odpowiednich

przepisów.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Piotr Stachańczyk

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

w sprawie niewykonania decyzji

ministra obrony narodowej

dotyczącej wyróżnienia medalami resortowymi

pracowników WAK nr 1 w Żaganiu (1187)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Marka Asta w sprawie niewyko-

nania decyzji ministra obrony narodowej dotyczącej

wyróżnień medalami resortowymi pracowników

proszę o przyjęcie następujących informacji.

Według wyjaśnień właściwych w tej sprawie or-

ganów wojskowych praca zmianowa pracowników

wojska, jakimi są palacze c.o., oraz duża absencja tej

grupy zawodowej spowodowana licznymi zwolnienia-

mi lekarskimi, w sierpniu 2011 r. uniemożliwiła uro-

czyste wręczenie wszystkim pracownikom wojska

medali resortowych z okazji Święta Wojska Polskiego

przez kierownika Wojskowej Administracji Koszar

nr 1 w Żaganiu.

Po przejęciu pracowników Wojskowej Administra-

cji Koszar w Żaganiu przez 43.

Wojskowy Oddział

Gospodarczy w Świętoszowie we wrześniu 2011 r.

podejmowane były próby zebrania pracowników

wskazanej grupy zawodowej w celu wręczenia wyróż-

nień, jednakże działania te nie przynosiły oczekiwa-

nego rezultatu.

Spowodowane to było negatywnymi

emocjami związanymi z procesem redukcji zatrud-

nienia.

Na zakończenie pracy w grudniu 2011 r. me-

dale resortowe zostały wręczone siedemnastu wyróż-

nionym pracownikom wojska.

Pozostałe osoby, które

zostaną zaproszone na ich wręczenie w sierpniu bie-

żącego roku z okazji Święta Wojska Polskiego.

Okre-

ślając powyższy termin kierowano się potrzebą za-

pewnienia odpowiedniej rangi dla tego wydarzenia,

w nadziei, że otrzymany medal odebrany zostanie

jako podziękowanie za długoletnią pracę na rzecz

wojska.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

podsekretarza stanu

na wolontariusza podczas Euro 2012 (1188)

ty Szczypińskiej w sprawie negatywnej weryﬁkacji

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Problematyka dotycząca sprawdzenia osoby ubie-

gającej się o akredytację Unii Europejskich Związ-

ków Piłkarskich (Union of European Football Asso-

ciations), zwanej dalej UEFA, została uregulowana

419

Zgodnie z art. 68d ust. 1 ww. ustawy, Policja na

wniosek upoważnionego organu UEFA może dokony-

wać sprawdzenia osoby ubiegającej się o akredytację

UEFA w zakresie możliwości stwarzania przez tę

osobę zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku pu-

blicznego podczas turnieju ﬁnałowego Mistrzostw

dalej turniejem UEFA Euro 2012.

Również na wnio-

sek ww. organu, stosownie do art. 68d ust. 2 ustawy,

Policja przedstawia opinię o osobie ubiegającej się

o akredytację, przygotowaną na podstawie informacji

zgromadzonych w zbiorach danych prowadzonych

przez Policję lub zbiorach danych dostępnych Policji.

Wspomniana opinia zawiera, zgodnie z art. 68d

ust. 3 ustawy, imię i nazwisko osoby ubiegającej się

o akredytację, serię i numer dokumentu tożsamości

tej osoby, przekazane przez upoważniony organ

UEFA, oraz rekomendację albo brak rekomendacji

Policji do przyznania akredytacji.

W opinii nie za-

mieszcza się innych informacji, w szczególności

innych danych osobowych.

Ponadto, stosownie do

art. 68d ust. 4 ustawy, opinia nie wymaga uzasadnie-

nia oraz nie podlega zaskarżeniu.

W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do

art. 68d ust. 5 ww. ustawy, akredytacją UEFA jest

indywidualne oraz niezbywalne uprawnienie do

wstępu do jednej lub więcej stref (sektorów) na jed-

nym lub więcej stadionach, na których rozgrywane

będą mecze piłki nożnej w ramach turnieju, a także

jednej lub więcej stref na terenach lub w budynkach

użytkowanych przez UEFA podczas turnieju.

Organy UEFA, występując do Policji z wnioskiem

o sprawdzenie osoby (wydanie opinii), nie wskazują

rodzaju akredytacji UEFA, o jaki ubiega się dana oso-

ba, tzn. nie wskazują, czy osoba ta będzie występo-

wała jako wolontariusz, czy też jako przedstawiciel

mediów (prasy, radia, telewizji itp.) bądź przedstawi-

ciel obsługi technicznej itp.

Zgodnie z informacjami przekazanymi z Komendy

Głównej Policji, funkcjonariusze Policji, dokonując

ustaleń będących podstawą do wydania opinii, nie kie-

rują się innymi względami, aniżeli wskazanymi

w ustawie, w szczególności zaś mogącymi wywołać

poczucie dyskryminacji (wynikającymi np. z kraju po-

chodzenia, rasy, przynależności do mniejszości etnicz-

nej, religii czy też z innych danych wrażliwych).

Przedstawiając powyższe, pragnę zaznaczyć, że

decyzja o udzieleniu bądź odmowie udzielenia akre-

dytacji podejmowana jest przez UEFA, zaś opinia

Policji nie ma dla UEFA charakteru wiążącego.

Po-

nadto opinia taka nie stanowi władczego rozstrzy-

gnięcia adresowanego do obywatela, a zatem nie jest

możliwe odwołanie się od niej w toku instancji.

Po-

wyższe nie wyłącza jednak możliwości skorzystania

z drogi sądowej, bowiem zgodnie z art. 45 ust. 1 Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy ma prawo do

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, SPS-024-1189/12, dotyczące zapytania posła

przez Centralne Biuro Antykorupcyjne interwencji

wateli uprzejmie informuję, że zgłoszenia kierowane

przez obywateli do CBA drogą korespondencyjną

(tradycyjną i elektroniczną), telefonicznie, osobiście

bądź przy pomocy formularza umieszczonego na

stronie www.cba.gov.pl, poddawane są standardowej

procedurze, której pierwszym etapem jest m.in. zba-

danie, czy sprawa będąca przedmiotem zgłoszenia

leży we właściwości biura.

Dla przykładu w 2011 r.

spośród 7174 zgłoszeń 441 przekazano do właści-

wych jednostek organizacyjnych CBA, 198 do pro-

kuratur, zaś 147 do innych organów.

Treść pozosta-

łych nie pozwalała ani na podjęcie dalszych działań

przez CBA, ani też na wskazanie właściwości inne-

go organu.

Dalsze działania CBA muszą się mieścić

nym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r.

Nr 621, z późn. zm.).

Wśród wymienionych w tym

przepisie rodzajów czynności nie ma działań o cha-

rakterze interwencyjnym.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jacek Cichocki

420

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Środowiska

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

2012 r. w sprawie budowy farm wiatrowych na tere-

nie gm. Nowe Skalmierzyce, przekazane przez p. Mar-

ka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu Rzeczypo-

SPS-024-1190/12, poniżej przedstawiam stosowne

informacje.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż kwestie związane

z wpływem turbin wiatrowych na życie ludzi miesz-

kających w otoczeniu siłowni wiatrowych oraz na

całość środowiska są analizowane na etapie procedu-

ry oceny oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z § 2

2010 Nr 213, poz. 1397), zwanego dalej rozporządze-

niem, instalacje planowane na lądzie wykorzystujące

energii, wymagają zawsze przeprowadzenia oceny

lacji wykorzystujących siłę wiatru do produkcji ener-

waty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronio-

nego krajobrazu, obszary Natura 2000, użytki eko-

logiczne i zespoły przyrodniczo-krajobrazowe) na

obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na

niu informacji o środowisko i jego ochronie, udziale

dzeniu konieczne jest uzyskanie decyzji o środowi-

skowych uwarunkowaniach, a w określonych przy-

padkach – również przeprowadzenie oceny oddziały-

wania na środowisko.

W ramach oceny oddziaływania na środowisko

średni wpływ na środowisko oraz zdrowie i warunki

działywanie między ww. elementami, możliwość oraz

Gromadzona jest dokumentacja dowodowa, w któ-

rej szczególną rolę odgrywa raport o oddziaływaniu

na środowisko.

W nim powinien zostać scharaktery-

zowany pełny wpływ, jaki projektowana inwestycja

będzie wywierała na całość środowiska oraz na

mieszkających w pobliżu ludzi.

Badanie oddziaływa-

nia dotyczyć musi wszystkich stadiów związanych

z planowanym przedsięwzięciem, a więc etapu jego

budowy, użytkowania i likwidacji.

Aby określić ww.

wpływ, wykonuje się różnego rodzaju badania, np.

dotyczące poziomu i natężenia hałasu, który będzie

generować projektowana farma wiatrowa.

Wykonuje

się także obserwacje i inwentaryzacje terenowe (np.

ornitologiczne, chiropterologiczne).

Wszystkie te ba-

dania mają określoną metodykę i mają dostarczyć

wiedzy na wszystkie wymienione powyżej tematy do-

tyczące realnego oddziaływania, jakie wywierać będą

na ludzi i środowisko elektrownie wiatrowe.

Tak zgromadzona dokumentacja jest następnie

dokładnie analizowana przez wyspecjalizowane or-

gany: regionalnego dyrektora ochrony środowiska

oraz organ inspekcji sanitarnej.

Oceniają one, czy

przedstawione opracowania są przygotowane rzetel-

nie, prawidłowo oraz czy w sposób całościowy i wy-

czerpujący deﬁniująwpływplanowanejfarmywia-

trowej.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska

pieniu negatywnego oddziaływania na środowisko

i zamieszkujące je organizmy.

W przypadku braku

możliwości odpowiedniej minimalizacji lub wyelimi-

nowania powyższego znaczącego oddziaływania od-

mawia uzgodnienia realizacji inwestycji.

sięwzięcia, przed wydaniem decyzji o środowisko-

wych uwarunkowaniach.

Odpowiadając na pytanie, czy możliwa jest budo-

wa farm wiatrowych mimo sprzeciwu mieszkańców

i samorządu, wskazać należy, iż procedura oceny od-

działywania na środowisko zawiera elementy umoż-

liwiające lokalnym mieszkańcom oraz wszystkim

chętnym wypowiedzenie się co do projektowanych

turbin wiatrowych.

Służy temu postępowanie z udzia-

łem społeczeństwa.

Organ właściwy do wydania de-

cyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którym

najczęściej jest właściwy miejscowo wójt, burmistrz

lub prezydent miasta, zobowiązany jest do podania

portu o oddziaływaniu na środowisko, wskazując

zapisy art. 29 oraz art. 80 ustawy o.o.ś., każdy ma

421

skowych uwarunkowaniach jest zobowiązany je roz-

szym w ramach przeprowadzanych konsultacji ze

społeczeństwem wszyscy chętni, w tym lokalni miesz-

kańcy czy organizacje, mogą zapoznać się z zebraną

w sprawie całością dokumentacji i wszystkimi prze-

prowadzonymi badaniami, obliczeniami oraz wypły-

wającymi z nich wnioskami odnośnie do oddziaływań

generowanych przez projektowane turbiny wiatrowe.

Mają również prawo do złożenia wszelkich uwag

w związku z projektowanym przedsięwzięciem, w tym

również swojego sprzeciwu wobec planowanej inwesty-

cji.

Następnie organ administracji wydający decyzję

o środowiskowych uwarunkowaniach zobowiązany jest

do rozpatrzenia oraz ustosunkowania się do każdej

wniesiony przez społeczeństwo sprzeciw nie jest zda-

niem organu zasadny, musi on wyczerpująco i całościo-

wo wyjaśnić w wydanej przez siebie decyzji, czemu nie

został on uznany, z powołaniem się na zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy.

Organ ma obowiązek

odnieść się w powyższy sposób do każdego z podniesio-

nych zarzutów.

Natomiast w przypadku, w którym

uzna zastrzeżenia dotyczące planowanej farmy wiatro-

wej wniesione przez społeczeństwo za zasadne, lub jeśli

otrzymał odmowę uzgodnienia realizacji inwestycji

przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska

i z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowi-

sko wynika brak możliwości wyeliminowania negatyw-

nego oddziaływania na ludzi lub środowisko, odmawia

zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zatem jeżeli sprzeciw mieszkańców jest zasadny

i zgromadzona dokumentacja z oceny oddziaływania

na środowisko wykazuje ww. negatywne oddziaływa-

nie, farma wiatrowa nie może być zrealizowana.

Odnosząc się o pytania dotyczącego kryteriów,

jakie spełniać musi farma wiatrowa, aby uzyskać po-

zytywną decyzję o środowiskowych uwarunkowa-

niach, wskazać należy, iż zawarte są one w szeregu

ustaw i aktów wykonawczych dotyczących tego ro-

i technologicznych.

Przykładowo w kwestii dotyczą-

cej hałasu planowana do realizacji elektrownia wia-

trowa spełniać musi normy przewidziane w rozporzą-

prawny określa akceptowalne wartości hałasu, wy-

rażone odpowiednimi wskaźnikami, dla terenów

przeznaczonych:

— pod zabudowę mieszkaniową,

— pod szpitale i domy opieki społecznej,

— na cele uzdrowiskowe,

— na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

— na cele mieszkaniowo-usługowe.

Jeżeli zaistnieje ryzyko wystąpienie ponadnorma-

tywnych oddziaływań akustycznych na ww. obsza-

rach, organ administracyjny musi nałożyć na inwe-

stora obowiązek zastosowania odpowiednich środ-

ków minimalizujących, obniżających poziom hałasu

do dopuszczalnych w rozporządzeniu wartości, tak

aby planowane siłownie wiatrowe nie wpływały ne-

gatywnie na funkcjonowanie osób mieszkających

w sąsiedztwie projektowanej farmy wiatrowej.

W przy-

padku braku szans na wypracowanie akceptowalne-

go rozwiązania w powyższym zakresie następuje od-

mowa zgody na realizację przedsięwzięcia.

Farma wiatrowa musi również spełniać normy

określone w rozporządzeniu ministra środowiska z dnia

Jednocześnie w ramach procedury oceny oddzia-

ływania na środowisko rozpatrywane są kwestie

związane z wpływem na ptaki, nietoperze, obszary

objęte formami ochrony i in. Rezultaty tych badań

również rozstrzygają, czy planowana farma wiatrowa

jest możliwa do realizacji.

Jednakże ze względu na

specyﬁczną oraz odmienną biologię i ekologię po-

szczególnych gatunków awifauny i chiropterofauny

wykorzystujących rejon projektowanych turbin wia-

trowych i obszar sąsiedni brak tu ściśle określonych

kryteriów warunkujących możliwość realizacji inwe-

stycji z zakresu energetyki wiatrowej.

Przykładowo

występowanie ptaków drapieżnych, gatunków o du-

żych rozmiarach ciała lub małozwrotnym locie w ob-

szarze oddziaływania turbin wiatrowych może powo-

dować konieczność modyﬁkacjiprojekturozmieszcze-

nia elektrowni wiatrowych, rezygnację z poszczegól-

nych turbin lub nawet z całej farmy wiatrowej.

Analizuje się ponadto wpływ projektowanych turbin

wiatrowych również na tereny objęte powierzchniowy-

mi formami ochrony przyrody, jak parki narodowe, re-

zerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronio-

nego krajobrazu, oraz obowiązujące w stosunku do nich

zakazy i przede wszystkim na obszary Europejskiej Sie-

ci Ekologicznej Natura 2000.

Weryﬁkujesię,czyplano-

wane elektrownie wiatrowe mogą być zlokalizowane

w proponowanym przez inwestora miejscu i czy nie za-

grażają obszarom objętym ochroną.

W szczególności

dokładnej i drobiazgowej ocenie musi podlegać przedsię-

wzięcie, które ma być zlokalizowane na terenie chronio-

nym, np. w granicach parku krajobrazowego, pod kątem

jego wpływu na ww. formy ochrony.

Jedynie inwestycje,

dla których wykazano brak negatywnego wpływu na

daną formę ochrony obszarowej, mogą być zlokalizowa-

ne na jego terenie.

Podobnie badaniu podlega, czy przedsięwzięcie

nie wpłynie negatywnie na obszary Natura 2000.

Wskazać należy, iż nawet inwestycje położone w od-

daleniu od ostoi Natura 2000 mogą znacząco nega-

tywnie na nie oddziaływać.

Każde przedsięwzięcie,

które ma być zlokalizowane w granicach obszaru Na-

tura 2000, podlega wyjątkowo wnikliwej ocenie.

Szczególną koncentrację należy też wykazać w przy-

padku farm wiatrowych budowanych pomiędzy ob-

szarami Natura 2000.

Wystarczy bowiem, że plano-

wana elektrownia wiatrowa zlokalizowana będzie na

422

terenie, przez który migrują ptaki (stanowiące przed-

miot ochrony), przemieszczając się do/z obszaru Na-

tura 2000.

Powodować to będzie powstanie bariery

dla gatunków chronionych w powyższych obszarach

Natura 2000 i utrudni wykorzystywanie przez nie

tych terenów.

Jeżeli w wyniku ww. oceny zostanie

stwierdzone znaczące negatywne oddziaływanie na

obszar Natura 2000, np. w takiej sytuacji, jak opisa-

na powyżej, nastąpi odmowa zgody na realizację

przedsięwzięcia.

Spowodowane jest to faktem, iż wy-

stąpienie i brak możliwości wyeliminowania znaczą-

cego negatywnego oddziaływania na przedmioty i cele

ochrony obszarów Natura 2000 lub na integralność

i spójność całej sieci jakiegokolwiek planowanego

przedsięwzięcia wymusza konieczność spełnienie

przesłanek zawartych w art. 34 ustawy o ochronie

przyrody.

W przedmiotowym przypadku, gdy rozpa-

trujemy inwestycje polegające na budowie farm wia-

trowych, nie jest możliwe wypełnienie ww. przesła-

nek, gdyż m.in. nie można udowodnić braku istnienia

alternatywnych rozwiązań w zakresie lokalizacji dla

parków wiatrowych.

W nawiązaniu do projektu budowy farm wiatro-

wych w okolicy wsi Biskupice, generalny dyrektor

ochrony środowiska zaznacza, iż nie jest on ani orga-

nem wydającym decyzję o środowiskowych uwarunko-

waniach dla ww. przedsięwzięcia, ani organem uzgad-

niającym jego realizację.

W związku z powyższym nie

może bezpośrednio odnieść się do inwestycji, o której

mowa w zapytaniu.

Organ zaznacza jednak, iż w przy-

padku pojawienia się błędów przy wydawaniu decyzji

wych ma on możliwość interwencji.

Na podstawie

wydania decyzji, może wystąpić z wnioskiem o stwier-

dzenie jej nieważności.

Może to nastąpić w stosunku do

wydanych już decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach, lecz nie na etapie wcześniejszym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

świadczeń pielęgnacyjnych (1192)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

pana posła Artura Górczyńskiego w sprawie zmian

o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

Aktualna wersja rządowego projektu ustawy o zmia-

rych innych ustaw, opracowana przez specjalnie po-

czącego komitetu Rady Ministrów, z udziałem mini-

Proponuje się pozostawienie, jako osób uprawnionych

i Nr 288, poz. 1690) oraz innych osób, na których

nansowane są z budżetu państwa składki emerytal-

no-rentowe i zdrowotne od kwoty świadczenia pielę-

gnacyjnego, które wyniosą odpowiednio 170,60 zł

Ponadto do katalogu świadczeń opiekuńczych wpro-

wadzone zostanie nowe świadczenie – specjalny zasiłek

opiekuńczy, który przysługiwać będzie osobom, na któ-

otrzymywała świadczenia pielęgnacyjne, niespełniająca

kach określonych w nowych przepisach.

Specjalny zasiłek opiekuńczy przysługiwać będzie

osobom wskazanym powyżej, jeżeli rezygnują z za-

kiem rodziny legitymującym się orzeczeniem o nie-

ścią samodzielniej egzystencji oraz konieczności sta-

łego współudziału na co dzień opiekuna dziecka

423

o świadczeniach rodzinnych.

1 stycznia 2013 r., tj.

rodzinnych i kryteriów dochodowych w świadcze-

niach rodzinnych).

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

niem pana Dariusza Dziadzia, posła na Sejm Rzeczy-

szałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, znak: SPS-

unieszkodliwiania odpadów zakaźnych uprzejmie in-

formuję, co następuje.

W załączniku I do dyrektywy Parlamentu Euro-

dyrektywy (Dz. Urz.

L 312 z 22.11.2008 r.) zawarto

klasyﬁkacjędopuszczalnychmetodunieszkodliwia-

nia odpadów, lecz nie zawarto w nim szczegółowych

regulacji odnoszących się do gospodarowania zakaź-

nymi odpadami medycznymi i zakaźnymi odpadami

weterynaryjnymi.

W ramach prowadzonego w latach 2007–2009

przez rząd procesu nowelizacji przepisów ustawy o od-

padach zaproponowano wprowadzenie nowych prze-

pisów dotyczących gospodarowania zakaźnymi odpa-

dami medycznymi i zakaźnymi odpadami weteryna-

ryjnymi (propozycja dopuszczenia do stosowania

innych niż termiczne przekształcanie technologii

unieszkodliwiania wspomnianych odpadów).

W trak-

cie prac parlamentarnych zostały unieważnione za-

pisy zaproponowane przez stronę rządową – ustawa

W związku z powyższym obecnie na mocy prze-

pisów powyższej ustawy obowiązuje zakaz uniesz-

kodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub

dami niż te, które prowadzą do obniżenia zawarto-

padach, oraz zakaz unieszkodliwiania tych odpadów

przez ich współspalanie – art. 42 ust. 1a ustawy

Natomiast w projekcie nowej ustawy o odpadach,

obecnie procedowanej w Sejmie, wprowadzono zmia-

ny w zakresie przepisów dotyczących unieszkodliwia-

nia zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych

odpadów weterynaryjnych.

Celem proponowanych

zmian jest umożliwienie stosowania wszystkich sku-

tecznych metod unieszkodliwiania zakaźnych odpa-

dów medycznych i odpadów weterynaryjnych o wła-

ściwościach zakaźnych.

Analogicznie do poprzednie-

go przedłożenia rządowego nowelizacji ustawy o od-

padach mają one za zadanie zrównanie metod ter-

micznego przekształcania zakaźnych odpadów me-

troli warunków prowadzenia tych procesów oraz ich

Ponadto uprzejmie informuję, że pismem z dnia

19 czerwca 2012 r. (znak: DGOpz.070/12/23665/12/jd)

minister środowiska zwrócił się do pana Stanisława

Żelichowskiego, przewodniczącego Sejmowej Komisji

twa, z prośbą o rozważenie możliwości jak najszyb-

szego rozpoczęcia prac nad projektem ustawy o od-

padach, począwszy już od posiedzenia Sejmu Rzeczy-

pospolitej Polskiej, zaplanowanego w dniach 26–28

czerwca 2012 r.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

pytanie pana posła Dariusza Cezara Dziadzia w spra-

424

wie nowelizacji ustawy o Państwowym Ratownictwie

Medycznym przesłane przy piśmie, znak: SPS-024-

-1195/12, z dnia 31 maja br. proszę o przyjęcie poniż-

szych odpowiedzi:

Ad 1. i 2.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż ustawa

zm.), nie licząc pomniejszych zmian, które nastąpiły

ramach nowelizacji innych przepisów, była nowelizo-

wana trzykrotnie:

nie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycz-

nym (Dz. U. Nr 237, poz. 1653) – w zakresie sposobu

podziału środków na zespoły ratownictwa medycz-

nego na rok 2009;

(Dz. U. Nr 122, poz. 1007) – w zakresie implementa-

cji do porządku prawnego centrów urazowych;

dycznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

i planowania systemu Państwowe Ratownictwo Me-

dyczne w województwach.

Zapewniam, że minister zdrowia dostrzega po-

trzebę kolejnych zmian i nie przewiduje się odstąpie-

nia od realizacji planów kolejnej nowelizacji ustawy

z uwagi na złożoność procesu legislacyjnego zapadła

decyzja o przeprowadzeniu jednej dużej nowelizacji,

projekt której zakłada zmianę lub wprowadzenie wielu

przepisów regulujących m. in.

— implementację umowy polsko-niemieckiej

o współpracy w ratownictwie medycznym,

— wprowadzenie centrów urazowych dla dzieci,

— zasady stwierdzania zgonu w zespołach pod -

stawowych,

— wymagania dla szpitalnych oddziałów ratun -

kowych z uwzględnieniem ich kategorii,

— proces certyﬁkacjioddziałówszpitalnychijed -

nostek organizacyjnych szpitali udzielających świad-

czeń niezbędnych dla ratownictwa medycznego,

— umożliwienie ratownikom medycznym wyko -

nywania zawodu poza zespołami ratownictwa me-

dycznego i szpitalnymi oddziałami ratunkowymi, np.

w jednostkach organizacyjnych szpitali zajmujących

się leczeniem osób w stanie nagłego zagrożenia zdro-

wotnego (oddział anestezjologii i intensywnej terapii,

oddział intensywnej opieki kardiologicznej, oddziały

chirurgiczne, urazowe i ortopedyczne, itp.),

— podniesienie jakości kształcenia i doskonalenia

zawodowego ratowników medycznych.

Prace nad ustawą już zostały rozpoczęte i wstęp-

ny projekt nowelizacji jest gotowy.

Ad 3.

Minister zdrowia stoi na stanowisku, iż

sama deﬁnicjamedycznychczynnościratunkowych

nie powinna być zmieniana i czynności te należy po-

zostawić do wyłącznej kompetencji zespołów ratow-

nictwa medycznego.

Jest to specyﬁcznyrodzajświad-

czeń opieki zdrowotnej, wykonywanych przez wszyst-

kich członków zespołu ratownictwa medycznego (le-

karzy, pielęgniarki i ratowników medycznych) w wa-

runkach pozaszpitalnych, po przybyciu na miejsce

zdarzenia, do momentu przekazania osoby w stanie

nagłego zagrożenia zdrowotnego personelowi me-

dycznemu szpitala lub do chwili odstąpienia od tych

czynności, np. ze względu na poprawę stanu lub na

zgon pacjenta.

Czynności te nie mają na celu całko-

witego wyleczenia poszkodowanego, przeprowadze-

nia kompleksowej diagnostyki czy zabiegu chirur-

gicznego, lecz polegają na podjęciu takich działań,

które zapobiegną trwałemu uszczerbkowi na zdrowiu

lub śmierci poszkodowanego.

Natomiast postępowa-

nie z osobą w stanie nagłym w szpitalu odbywa się

w zupełnie odmiennych warunkach, a jego przebieg

oraz zastosowane procedury różnią się znacznie od

zastosowanych przez zespół i nie mogą być – w opinii

resortu – nazywane medycznymi czynnościami ra-

tunkowymi.

Nowelizacja ustawy o Państwowym Ra-

townictwie Medycznym – jak wskazano wyżej – prze-

widuje rozszerzenie możliwości wykonywania zawo-

du ratownika medycznego także poza jednostkami

systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, lecz nie

poprzez zmianę deﬁnicjimedycznychczynnościra-

tunkowych, lecz poprzez wskazanie, do jakich czyn-

ności uprawniony jest ratownik medyczny i gdzie

może je wykonywać.

Wg obecnego stanu prawnego ratownik medyczny

może udzielać świadczeń opieki zdrowotnej w warun-

kach pozaszpitalnych, w ramach zespołu ratownictwa

medycznego lub w szpitalnym oddziale ratunkowym.

Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 12 usta-

Nr 208, poz. 1241) ratownik górski i ratownik nar-

ciarski posiadający uprawnienia ratownika medycz-

wym Ratownictwie Medycznym, przy wykonywaniu

działań ratowniczych mogą wykonywać medyczne

czynności ratunkowe w zakresie określonym w roz-

porządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu me-

dycznych czynności ratunkowych, które mogą być

giczna sytuacja występuje podczas wykonywania

działań ratowniczych prowadzonych przez ratownika

wodnego posiadającego uprawnienia ratownika me-

stwowym Ratownictwie Medycznym – art. 19 ustawy

poz. 1240).

W związku z powyższym stwierdzić trze-

ba, że ratownik medyczny może dodatkowo wykony-

wać swój zawód w ramach ratownictwa górskiego,

narciarskiego i wodnego.

Ponadto ratownik medyczny może także uczest-

niczyć w zabezpieczeniu medycznym imprez maso-

wych, zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia

magań dotyczących zabezpieczenia pod względem

medycznym imprezy masowej (Dz. U. poz. 181).

Na

425

podstawie ww. rozporządzenia ratownik medyczny

może być członkiem zespołu wyjazdowego, patrolu

ratowniczego oraz wchodzić w skład personelu punk-

tu pomocy medycznej i w tych strukturach może

udzielać świadczeń zdrowotnych w ramach posiada-

nych kwaliﬁkacji.

Ad 4.

Na podstawie art. 99 ustawy z dnia 15 lipca

wej w podmiocie leczniczym wykonującym działal-

ność leczniczą w rodzaju: stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne (a więc także ratownikom

medycznym zatrudnionym w szpitalnym oddziale ra-

tunkowym), przysługuje dodatek w wysokości:

dzenia zasadniczego, obliczanej zgodnie z art. 98

Powyższa regulacja jest analogiczna do występu-

opieki zdrowotnej, zastąpionej ustawą o działalności

leczniczej.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że po-

dobnej treści odpowiedzi udzieliłem panu Mateuszowi

Komzie, przewodniczącemu Polskiej Rady Ratowni-

ków Medycznych, oraz pani poseł Julii Piterze i panom

posłom: Władysławowi Sługockiemu, Zbigniewowi

Włodkowskiemu oraz Zbigniewowi Matuszczakowi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aleksander Sopliński

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

stąpienie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszał-

ka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 31 maja

2012 r. (znak: SPS-024-1196/12), dotyczące zapyta-

nia poselskiego pana posła Łukasza Borowiaka w spra-

formuję, co następuje.

1.

Odnosząc się do pytania pierwszego, wyja-

zm.) stanowi, że otrzymane przez organizację pożyt-

ku publicznego środki ﬁnansowepochodzącez1%

podatku dochodowego od osób ﬁzycznychmogąbyć

wykorzystane wyłącznie na prowadzenie działalności

pożytku publicznego.

W świetle art. 20 pkt 2 ustawy organizacje pożytku

publicznego mogą prowadzić działalność gospodarczą

może mieć zatem wyłącznie charakter akcesoryjny

w stosunku do działalności pożytku publicznego.

W zakresie prowadzonej działalności gospodarczej

OPP jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swo-

bodzie prowadzenia działalności gospodarczej i podle-

ga regulacjom właściwym dla prowadzonej działalno-

ści gospodarczej, w szczególności obowiązkowi wpisu

do Krajowego Rejestru Sądowego.

W świetle obowiązujących przepisów bowiem (za-

poz.1447, z późn. zm., ustawy z dnia 20 sierpnia

sów wspólnotowych, w szczególności Traktatu Usta-

nawiającego Wspólnotę Europejską) działalność go-

spodarcza prowadzona przez OPP ma taki sam sta-

tus, jak każda inna działalność gospodarcza.

Bez

znaczenia jest tu fakt, że organizacja pożytku pu-

blicznego ma obowiązek przeznaczania nadwyżki

publicznego (art. 20 ust. 1 pkt 3).

Należy podkreślić,

lontariacie wyłączyła (na zasadzie wyjątku od regu-

ły) działalność odpłatną pożytku publicznego z za-

kresu regulacji prawno-gospodarczych poprzez wy-

raźne wskazanie, że nie stanowi ona działalności

gospodarczej.

Wyjątek ten nie może być rozumiany

rozszerzająco.

Dopuszczenie możliwości wykorzystywania środ-

ków ﬁnansowych pochodzących z 1% podatku na

działalność inną niż statutowa działalność pożytku

publicznego, tzn. działalność gospodarczą, stałoby

w sprzeczności z ideą wspierania przez podatników

działalności pożytku publicznego.

Podatnicy przeka-

zujący 1% z myślą o wsparciu realizacji celów spo-

łecznych, nie zaś indywidualnych celów gospodar-

czych konkretnej OPP, byliby wprowadzani w błąd

co do rzeczywistego przeznaczania przekazanego po-

datku.

W konsekwencji wpłynęłoby to na obniżenie

zaufania obywateli zarówno do mechanizmu 1%, jak

i do samych OPP, co byłoby szczególnie niekorzystne

w kontekście dążenia do rozwoju kapitału społeczne-

go i społeczeństwa obywatelskiego.

Ponadto możli-

wość wydatkowania przez organizacje pożytku pu-

426

blicznego środków z 1% podatku dochodowego na

działalność gospodarczą stanowiłoby naruszenie

również zasad uczciwej konkurencji.

Nie jest niczym

uzasadnione, aby organizacje pożytku publicznego,

prowadząc działalność gospodarczą zasilaną ze środ-

ków ﬁnansowychpochodzącychz1%podatku,czyli

środków publicznych, były podmiotami uprzywilejo-

wanymi w stosunku do innych przedsiębiorców.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać dopusz-

czenie przeznaczania środków z 1% na działalność

gospodarczą za niedopuszczalne.

2.

Odnosząc się do pytania drugiego, informuję,

że zmiana art. 19a ustawy o działalności pożytku

czas ostatniej nowelizacji ww. ustawy, tj. ustawy

polegała na przeredagowaniu przedmiotowego arty-

kułu w ten sposób, aby zlecenie realizacji zadania

publicznego w trybie tzw. małych grantów mogło na-

stąpić na podstawie oferty złożonej przez organizację

musiało być poprzedzone wnioskiem w rozumieniu

przepisów Kodeksu postępowania administracyjne-

go.

Powyższe rozwiązanie miało jeszcze bardziej

przyspieszyć i usprawnić procedurę zlecania zadań

w trybie pozakonkursowym (w trybie art. 19a).

Usta-

wodawca, wychodząc z założenia, że dla zlecenia za-

dania publicznego i tak niezbędne jest przedstawie-

nie oferty jego realizacji, uznał, że wymóg uprzednie-

go złożenia wniosku w tym przypadku niepotrzebnie

wydłuża cały proces i stanowi w zasadzie powielenie

tych samych informacji, które organizacja zawiera

w ofercie realizacji zadania publicznego.

Ponadto informuję, że poprzednio obowiązujący

przepis budził wątpliwości interpretacyjne organów

jednostek samorządu terytorialnego, jak i samych

organizacji.

Sformułowanie „na wniosek” mogło pro-

wadzić i prowadziło do stwierdzenia, że zlecenie re-

alizacji zadania publicznego w omawianym trybie

następuje jedynie na jego (wniosku) podstawie, a nie

na podstawie oferty.

Taka interpretacja była nie do

przyjęcia, biorąc pod uwagę chociażby dalszą część

tego przepisu, która wyraźnie wskazuje na ofertę.

3.

Odnosząc się do pytania trzeciego:

— uwaga do art. 1 pkt 3 projektu ustawy: w wy -

niku przeprowadzonej konferencji uzgodnieniowej

z dnia 12 czerwca 2012 r. ustalono, że niewykorzy-

stane środki pochodzące z 1% podatku dochodowego

która utraciła status organizacji pożytku publiczne-

go, będą zwracane do budżetu państwa,

— uwaga do art. 1 pkt 7 projektu ustawy: należy

zaznaczyć, że przedmiotowa regulacja dotyczy okre-

su prowadzenia wykazu przez ministra właściwego

w którym może nastąpić jego modyﬁkacja.

Wykaz

organizacji pożytku publicznego uprawnionych do

otrzymania środków pochodzących z 1% podatku do-

chodowego od osób ﬁzycznychjestpubliczniedostępny.

Publikowany jest w Biuletynie Informacji Publicznej

stępne są również wykazy z lat poprzednich,

— uwaga do art. 1 pkt 8 projektu ustawy: ograni -

czenie zakazu przekazywania środków z 1% podatku

tylko do organizacji pożytku publicznego, które nie

zostały zamieszczone w wykazie, wynika z faktu, iż

podstawowym celem statutowym wielu organizacji

pożytku publicznego jest działalność polegająca na

wspieraniu innych organizacji pozarządowych lub jed-

nostek należących do sektora ﬁnansówpublicznych.

W związku z powyższym rozszerzenie zakazu na

wszystkie organizacje nieuprawnione do otrzymania

środków z 1% podatku nie wydaje się uzasadnione.

Ponadto postulat wprowadzenia przepisu, dzięki

któremu środki z 1% podatku za dany rok obrotowy

mogłyby być wydatkowane tyko na cele statutowe ak-

tualne w chwili składania zeznań podatkowych przez

osoby ﬁzyczne, również nie znajduje uzasadnienia.

Środki pochodzące z 1% podatku należą bowiem do

organizacji, która je otrzymała, i mogą być wydatko-

wane na każdy cel, który mieści się w granicach obo-

wiązującego prawa i statutu tej organizacji.

Ostatecz-

na decyzja o przeznaczeniu środków z 1% podatku

należy więc do organizacji.

Niemniej jednak wskaza-

nie przez podatnika „celu szczegółowego” w składanej

deklaracji podatkowej, co prawda niewiążące organi-

zację w sensie prawnym, jest istotne i może być przy-

datne przy podjęciu przez nią ostatecznej decyzji

w przedmiocie wydatkowania tych środków,

— uwaga do art. 1 pkt 13 projektu ustawy: w wy -

ustalono, że zmiana art. 42 ustawy będzie polegać na

pozostawieniu podmiotów leczniczych w katalogu

podmiotów uprawnionych do korzystania ze świad-

czeń wolontariuszy, z jednoczesnym zastrzeżeniem,

że chodzi o podmioty lecznicze prowadzące działal-

ność leczniczą w formie działalności pożytku publicz-

nego lub działalności charytatywno-opiekuńczej,

podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami w ro-

łalności leczniczej w brzmieniu nadanym ustawą

— uwaga do art. 1 pkt 10 projektu ustawy: należy

zaznaczyć, że przewidziane w tym przepisie upraw-

nienie ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego w postaci możliwości wystąpienia do

sądu rejestrowego z wnioskiem dotyczy wykreślenia

z Krajowego Rejestru Sądowego informacji o posia-

daniu przez organizację statusu organizacji pożytku

publicznego, a nie całej organizacji.

Minister właści-

wy do spraw zabezpieczenia społecznego (minister

pracy i polityki społecznej) zgodnie z art. 28 ust. 1

sprawuje nadzór jedynie nad działalnością pożytku

publicznego organizacji pożytku publicznego.

Jeżeli

kreślić tu należy, że nadzór i kontrola działalności

organizacji pozarządowych w zakresie wynikającym

427

lontariacie nie należy do kompetencji ich organów.

Przekazując powyższe, uprzejmie informuję, że

omawiamy projekt ustawy jest w trakcie uzgodnień

treść w związku z tym może ulec jeszcze zmianie.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie przejawów nepotyzmu

w administracji samorządowej niższego

szczebla oraz rozszerzenia zasady

spółek komunalnych (1199)

ka Kwiatkowskiego oraz pana Andrzeja Lewandow-

skiego w sprawie nepotyzmu w administracji samo-

rządowej niższego szczebla oraz rozszerzenia zasady

w organach spółek komunalnych, uprzejmie przed-

stawiam następujące informacje.

Sprawnie funkcjonująca administracja publiczna,

w szczególności na szczeblu samorządu terytorialne-

go, stanowi podstawę budowania zaufania obywateli

blicznych oraz bieżącej analizy kompetencji i działa-

nia jej organów.

Istotnym elementem działań służą-

cych poprawie funkcjonowania administracji publicz-

nej pozostaje kwestia instrumentów prawnych po-

zwalających eliminować pojawiające się sytuacje

patologiczne, które na bieżąco stanowią przedmiot

zainteresowania rządu, w tym ministra administra-

cji i cyfryzacji.

Przeciwdziałanie nieprawidłowościom

związanym z korupcją, konﬂikteminteresu,nepoty-

zmem czy nadużywaniu funkcji publicznych do swych

własnych interesów znalazło też swoje miejsce w re-

gulacjach prawnych dotyczących funkcjonowania sa-

morządu terytorialnego w Polsce.

Trwałym elementem rozwiązań prawnych mają-

cych na celu zabezpieczenie przed ewentualnymi zja-

wiskami patologicznymi oraz budowanie wzrostu

zaufania społecznego do organów władzy publicznej,

także na szczeblu samorządowym, stały się wprowa-

dzone w obowiązujących przepisach regulacje doty-

czące łączenia stanowisk (w tym także jednoczesne-

go sprawowania mandatu w organach innej jednost-

ki samorządu terytorialnego) i dodatkowego zatrud-

nienia, jak również stworzenie obowiązku składania

oświadczeń majątkowych, zawarte w samorządowych

przepisach ustrojowych − vide ustawa z dnia 8 mar-

niu prowadzenia działalności gospodarczej przez oso-

by pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r.

Nr 216,

poz. 1584, z późn. zm.).

Przewidziane w ustawach zakazy i obostrzenia

dotyczą przede wszystkim osób sprawujących man-

dat przedstawicielski lub sprawujących funkcje

w strukturach jednostki samorządu terytorialnego,

gdyż to te osoby, a nie ich małżonkowie i członkowie

rodziny pełnią funkcje publiczne.

Jedynie w zakresie

członkostwa we władzach spółek samorządowych

ustawodawca przewidział objęcie zakazem także

małżonka.

Drugim wyjątkiem jest składanie przez

radnych i osoby pełniące funkcje kierownicze oświad-

czeń o podjęciu działalności gospodarczej przez mał-

żonka i zatrudnieniu w strukturze jednostki samo-

rządu członków rodziny.

W świetle bowiem orzecz-

nictwa Trybunału Konstytucyjnego, można wskazać

na znaczenie mandatu przedstawicielskiego (funkcji

publicznej) jako „dobrowolnej służby publicznej, po-

legającej m.in. na przyjęciu przez mandatariusza do-

datkowych obowiązków, od których wolni są pozosta-

li obywatele” (W.

2/94).

Istotnym elementem konstrukcji zakazów anty-

korupcyjnych jest ich odniesienie – szczególnie w przy-

padku radnych – do jednostki samorządu terytorial-

nego, w której sprawują mandat.

Jest to podyktowa-

ne ewentualnym powiązaniem pełnionej funkcji oraz

podejmowanej działalności, jak też potencjalnego

wpływu na gospodarowanie publicznymi środkami.

Dla zapewnienia zachowywania przedmiotowych za-

kazów ustawodawca wprowadził także obowiązek

składania oświadczeń majątkowych i informacji.

Nie

można przy tym zapominać o rozwiązaniach prag-

matyki samorządowej – ustawa z dnia 21 listopada

wierają postanowienia mające zapobiegać nepoty-

zmowi w urzędach administracji samorządowej (do-

tyczące w szczególności jawności naboru), czy też

z późn. zm.) gwarantującej obywatelom dostęp do

danych publicznych.

428

Odnosząc się do kwestii procederów omijania

przepisów prawa, ewentualna ocena tych sytuacji po-

winna zostać dokonana ad casum, stosownie do kon-

kretnie zaistniałych okoliczności sprawy.

Do mini-

stra administracji i cyfryzacji nie należy ocena po-

szczególnych stanów faktycznych zaistniałych w jed-

zowej sytuacji pozostaje w kompetencji umocowanych

organów, w pierwszej kolejności organu stanowiącego

(uprawnionego np. do podjęcia uchwały w sprawie

wygaśnięcia mandatu).

Działania organów jednostek

samorządu terytorialnego, w tym podejmowane przez

nich uchwały, podlegają wyłącznej ocenie organu

nadzoru w zakresie zgodności ich z prawem (a osta-

tecznie kontroli sądowej).

Pojawiające się zatem w kon-

kretnym stanie faktycznym wątpliwości w zakresie

prawidłowego zastosowania danych przepisów może

jedynie rozstrzygnąć zapadłe w indywidualnej spra-

wie orzeczenie sądu.

Należy przy tym podkreślić, iż zapewnienie przej-

rzystości w działaniu osób pełniących funkcje pu-

bliczne wymaga nie tylko skutecznych rozwiązań

prawnych, lecz także woli ich respektowania przez

osoby pełniące funkcje publiczne.

W wyroku z dnia

stytucyjny zwrócił uwagę, że odpowiednie przepisy

powszechnie obowiązujące albo uchwalane w ramach

właściwości jednostek samorządu terytorialnego re-

gulują tryb przeprowadzania przetargów, udzielania

zamówień publicznych, organizowania konkursów

na stanowiska.

To ich przestrzeganie jest gwarancją

prawidłowego działania władzy lokalnej.

Uwzględniając powyższe, uprzejmie informuję, iż

prowadzone prace nad zmianą przedmiotowych prze-

pisów prawa.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

w sprawie długiego czasu oczekiwania

w przyszpitalnych przychodniach w Łodzi

(1201)

SPS-024-1201/12, w sprawie długiego czasu oczeki-

szpitalnych przychodniach w Łodzi uprzejmie proszę

o przyjęcie poniższych informacji.

zacji i rozliczania tych świadczeń określają zarządze-

nia prezesa NFZ.

Zgodnie z przepisami ww. ustawy świadczenia

specjalistyczne w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej

świadczeniodawców, którzy zawarli z Narodowym

opieki zdrowotnej.

Jeżeli dany świadczeniodawca

nie ma możliwości przyjęcia pacjenta w dniu zgło-

szenia, to ma obowiązek umieszczenia go na liście

oczekujących.

Mając na uwadze bezpieczeństwo pacjenta oraz

konieczność zwiększenia przejrzystości procedur

niodawca kwaliﬁkujeiumieszczaświadczeniobiorcę,

z wyjątkiem świadczeniobiorcy znajdującego się

nej, jako:

kwaliﬁkowanegodokategoriimedycznejprzypadek

pilny umieszcza się na liście oczekujących przed

świadczeniobiorcami zakwaliﬁkowanymidokatego-

rii medycznej przypadek stabilny.

Świadczeniobiorców, którzy wymagają okresowe-

go, w ściśle ustalonych terminach, wykonywania ko-

lejnych etapów świadczenia, przyjmuje się w celu

nia, o czym stanowi § 4 przywołanego rozporządze-

nia.

W przypadku zmiany stanu zdrowia świadcze-

niobiorcy wskazującej na potrzebę wcześniejszego niż

czeniobiorca informuje o tym świadczeniodawcę, któ-

429

ry, jeżeli to wynika z kryteriów medycznych, korygu-

je odpowiednio termin udzielenia świadczenia i infor-

muje niezwłocznie świadczeniobiorcę o nowym ter-

minie.

Osoby zakwaliﬁkowane jako przypadek pilny

niobiorcami zakwaliﬁkowanymijakoprzypadeksta-

bilny.

W stanach nagłych świadczenia opieki zdrowotnej

przywołanej na wstępie ustawy).

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zgodnie

z art. 29 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowot-

nej, każdy świadczeniobiorca ma prawo wyboru

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych

dawców posiadających zawarte umowy z Narodowym

zdrowotnej oraz może wybrać tego realizatora świad-

czeń, u którego czas oczekiwania na realizację dane-

go świadczenia opieki zdrowotnej jest najkrótszy.

wadzonych przez poszczególnych świadczeniodawców

lenia świadczenia przez innych świadczeniodawców

kuje na swojej stronie internetowej, aktualizując je

co najmniej raz w miesiącu.

Ponadto w oparciu o ust.

3 wskazanego art. 23 tejże ustawy oddział wojewódz-

ki funduszu jest obowiązany poinformować świad-

czeniobiorcę, na jego żądanie, o możliwości udzielenia

świadczeń opieki zdrowotnej przez świadczeniodaw-

ców posiadających umowę o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej i o średnim czasie oczekiwania na

Pragnę dodać, iż jednym z kierunków działań po-

dejmowanych przez ministra zdrowia jest wzmacnia-

nie nadzoru nad prawidłowością prowadzenia tych

list.

Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 13 wrze-

śnia 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie

określa świadczenia, dla których przekazywany jest

szerszy zakres danych.

Obowiązek przekazywania

szerszego zakresu dotyczy świadczeń najtrudniej do-

stępnych, wybranych ze względu na najdłuższy czas

oczekiwania, tj. uwzględniono w nim poradnie i od-

działy szpitalne oraz wybrane procedury zabiegowe

i terapeutyczne programy zdrowotne charakteryzu-

jące się najdłuższymi czasami oczekiwania.

W ten

sposób świadczenia najtrudniej dostępne objęte są

szczegółowym monitoringiem.

Należy zauważyć, że problem dostępności do

świadczeń opieki zdrowotnej jest ściśle powiązany

z ograniczonymi możliwościami ich ﬁnansowaniaze

środków publicznych.

Zgodnie bowiem z art. 132 ust. 1

wskazanej na wstępie ustawy podstawą udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrod-

ków publicznych przez fundusz jest umowa o udzie-

kiego funduszu.

Natomiast na podstawie art. 132

ust. 5 tej ustawy wysokość łącznych zobowiązań Na-

rodowego Funduszu Zdrowia wynikających z zawar-

tych ze świadczeniodawcami umów nie może prze-

kroczyć wysokości wydatków przewidzianych na ten

zauważyć, że we wszystkich systemach ochrony zdro-

wia występuje problem stałego wzrostu popytu na

świadczenia opieki zdrowotnej przy ograniczonych

środkach ﬁnansowych,skutkiemczegosąlistyocze-

kujących na uzyskanie określonych świadczeń.

W związ-

ku z powyższym, tworzone są regulacje prawne w celu

zagwarantowania prowadzenia list oczekujących

w sposób zapewniający poszanowanie zasady niedy-

skryminującego oraz zgodnego z kryteriami medycz-

nymi dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej.

W związku ze zgłoszonym w interpelacji pana po-

sła problemem długiego czasu oczekiwania i braku

przychodniach w Łodzi uprzejmie informuję, że Mi-

nisterstwo Zdrowia wystąpiło do ww. oddziału w celu

uzyskania stanowiska w tej sprawie.

Zgodnie z wyjaśnieniami płatnika świadczeń

Łódzki Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu

Zdrowia na bieżąco monitoruje dostęp pacjentów do

świadczeń opieki zdrowotnej i reaguje odpowiednio

do sytuacji w przypadku jego ograniczenia.

Aktual-

nie prowadzone są postępowania konkursowe uzu-

pełniające, zmierzające do zawarcia umów w rodzaju

– ambulatoryjna opieka specjalistyczna.

W przypad-

ku pozyskania dodatkowych środków, w związku ze

znacznym zapotrzebowaniem pacjentów na świadcze-

nia w rodzaju – ambulatoryjna opieka specjalistycz-

na, ŁOW NFZ rozważy zwiększenie nakładów w pla-

cówkach, gdzie czas oczekiwania na świadczenia bę-

dzie najdłuższy.

rodowy Fundusz Zdrowia rozstrzygając konkursy,

wybierał nie tylko przychodnie publiczne, ale także

wiele nowych niepublicznych zakładów, uprzejmie

informuję, że przeprowadzanie postępowań w spra-

tora oddziału wojewódzkiego funduszu, zgodnie

rektor oddziału wojewódzkiego funduszu powołuje

komisję.

Na podstawie art. 142 ust. l i 2 ww. ustawy

430

oferentów stwierdza prawidłowość ogłoszenia kon-

kursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera ko-

perty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert

spełniają warunki wymagane od świadczeniodaw-

ców.

W trakcie trwania procedury konkursowej ko-

misja konkursowa porównuje złożone przez świad-

czeniodawców oferty, a następnie zgodnie z przepi-

sem art. 142 ust. 5 pkt l ww. ustawy może wybrać

Należy podkreślić, iż fakt spełniania przez oferen-

ta wymaganych warunków określonych przepisami

prawa oraz warunków określonych przez prezesa

funduszu na podstawie art. 146 ust. l pkt 3 ustawy

nie skutkuje wybraniem oferty w celu zawarcia umo-

wy, a jedynie jest warunkiem zakwaliﬁkowaniajej

do części niejawnej i może być podstawą, w przypad-

ku uzyskania wysokiej oceny łącznej i sklasyﬁkowa-

nia na wysokiej pozycji rankingowej uzyskanej w wy-

niku porównania z innymi ofertami, do wybrania

oferty w rozstrzygnięciu.

Szczegółowe parametry

kryteriów oceny, waga poszczególnych kryteriów

w ocenie łącznej oraz sposób oceny ofert pod wzglę-

dem kryterium ceny w przedmiotowych postępowa-

niach określone zostały w zarządzeniu nr 54/2011/

wie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu

opieki zdrowotnej, z późn. zm. Kryteria oraz zasady

oceny są znane wszystkim oferentom w chwili wsz-

częcia postępowania konkursowego i nie ulegają

zmianie aż do zakończenia postępowania.

Postępowania konkursowe prowadzi się w celu

wotnej, zatem na każdym jego etapie komisja kon-

kursowa podejmuje działania zmierzające do wy-

boru ofert i zawarcia umów w takiej liczbie, któ-

ra zapewni świadczeniobiorcom dostęp do świad-

czeń zdrowotnych określonego rodzaju.

Działania

komisji konkursowej nie mają jednak prowadzić do

zawarcia umów ze wszystkim oferentami biorącymi

udział w postępowaniu.

Zgodnie z ideą konkursu

ofert zadaniem komisji konkursowej, stosownie do

treści art. 142 ust. 5 pkt. l ustawy, jest wybór oferty

lub ofert najkorzystniejszych.

Komisja konkurso-

wa ma prawo nie wybrać pozostałych ofert, które

są mniej korzystne.

Obowiązkiem NFZ jest nale-

żyte zabezpieczenie świadczeń świadczeniobior-

com w ramach posiadanych środków finansowych,

W kwestii nieuwzględnienia w procesie kontrak-

towania dotychczasowego doświadczenia z podmio-

tami należy wskazać, że decyzją z dnia 10 lipca 2009 r.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał

faworyzowanie przedsiębiorców, którzy posiadają

w chwili składania oferty kontrakty z Narodowym

Funduszem Zdrowia, za praktyki ograniczające konku-

rencję i nakazał zaniechania ich stosowania.

Jednocze-

śnie przedmiotową decyzją Urząd Ochrony Konkuren-

cji i Konsumentów nałożył na Narodowy Fundusz

Zdrowia karę pieniężną w wysokości 1 142 512 zł.

W efekcie takich rozstrzygnięć prezes NFZ zobligo-

wany był do zmiany zarządzenia w sprawie określe-

wotnej, eliminując w ten sposób możliwości dokony-

wania oceny ofert z uwzględnieniem kryterium cią-

głości rozumianej jako dotychczasowa współpraca

z Narodowym Funduszem Zdrowia.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie wykonania węzła na autostradzie A2

w gm. Parzęczew (1206)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

SPS-024-1206/12, z dnia 11 czerwca 2012 r.) w spra-

wie wykonania węzła na autostradzie A2 w gminie

Parzęczew, uprzejmie wyjaśniam, iż przepisy prawa

umożliwiają sﬁnansowanie inwestycji drogowej ze

środków prywatnych, np. zgodnie z art. 16 ust. l usta-

lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwe-

stycją niedrogową należy do inwestora tego przedsię-

wzięcia.

Szczegółowe warunki takiej budowy lub prze-

budowy dróg określa wówczas umowa między zarząd-

cą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.

Jednakże w uzgodnieniu z zarządcą przedmioto-

wego odcinka autostrady A2 generalnym dyrektorem

dróg krajowych i autostrad informuję, iż wybudowa-

nie nowego węzła związane byłoby z koniecznością

przeprowadzenia procesu przygotowania inwestycji

drogowej, który składa się z wielu etapów, obejmują-

cych m.in. fazę: planistyczną, projektową oraz przy-

gotowania dokumentacji technicznej do wniosku o

431

niach wraz z opracowaniem studium techniczno-eko-

nomiczno-środowiskowego i raportem o oddziaływa-

niu na środowisko.

Budowa dodatkowego węzła przy

istniejącym i dostosowanym do płatności odcinku au-

tostrady A2 wymagać by musiała (oprócz przeprowa-

dzenia ww. prac przygotowawczych, w tym projekto-

wo-technicznych wraz z postępowaniem administra-

cyjnym) podjęcia działań polegających w szczególno-

ści m.in. na:

— przeprowadzeniu analizy, która pozwoliłaby na

określenie wysokości środków ﬁnansowychkoniecz-

nych do poniesienia celem stworzenia i zamknięcia

(w nowej lokalizacji) systemu poboru opłat,

— przeprowadzeniu analizy, która pozwoliłaby na

określenie ilości i wielkości miejsc poboru opłat, któ-

re musiałyby powstać dla zamknięcia systemu pobo-

ru opłat,

— budowie dodatkowych pasów przejazdowych,

wiat oraz zaplecza administracyjno-kontrolnego miejsc

poboru opłat, spełniających wymagania techniczno-

-budowlane określone w rozporządzeniu ministra in-

strad płatnych (Dz. U. Nr 12., poz. 116, z późn. zm.),

— sporządzeniu analiz ﬁnansowych pozwalają -

cych na oszacowanie wysokości nakładów środków

ﬁnansowychniezbędnychdoutrzymanialetniego

i zimowego przedmiotowego przedsięwzięcia wraz

z kosztami wynikającymi z comiesięcznych opłat na

rzecz operatora krajowego systemu poboru opłat ww.

odcinka, a związanych z powstaniem nowych miejsc

poboru opłat,

— uzyskaniu zabezpieczenia ﬁnansowegozbu -

dżetu państwa na utrzymanie nowo powstałego wę-

zła i związanych z nim kosztów.

Ponadto, odnosząc się do poruszonej przez pana

posła sprawy, uprzejmie informuję, że autostrada A2

jest, zgodnie z przepisami technicznymi zawartymi

w rozporządzeniu ministra transportu i gospodarki

poz. 430, z późn. zm.), ze względu na swój charakter

oraz pełnione funkcje, drogą o ograniczonej dostęp-

ności, skomunikowaną z przyległymi terenami za

pośrednictwem węzłów drogowych usytuowanych na

skrzyżowaniach z innymi drogami o odpowiedniej

klasie.

W dokumentacji do decyzji o lokalizacji ww. auto-

strady założono rozwiązania techniczne węzłów i usta-

lono przebieg linii rozgraniczających.

W oparciu o ww.

decyzję została sporządzona dokumentacja dla auto-

strady A2, która została zatwierdzona decyzjami

o pozwoleniu na budowę.

Przedmiotowa dokumenta-

cja, zgodnie z przepisami prawa, nie przewiduje po-

wiązań bezpośrednich autostrady z drogami klasy

dojazdowej (D), jaką jest droga w ciągu której znaj-

duje się wiadukt WD-202 na terenie gminy Parzę-

czew.

Przyjęte rozwiązania oraz obecny przebieg au-

tostrady na terenie gminy Parzęczew są zgodne

z wydanymi w tej sprawie decyzjami administracyjny-

mi i są konsekwencją stosowania obowiązujących prze-

pisów technicznych, hierarchizacji sieci drogowej i sto-

sowania zamkniętego systemu opłat na autostradzie.

Ponadto po wstępnej analizie należy również za-

uważyć, iż dodatkowy węzeł na autostradzie A2 na

odcinku Wartkowice – Emilia (w okolicy wiaduktu

drogowego WD-202 w ciągu drogi gminnej) nie speł-

niałby wymagań określonych w przepisach rozporzą-

— nienormatywnej odległości 400 m między pa -

sem włączenia miejsca obsługi podróżnych a pasem

wyłączenia na proponowany węzeł wobec wymaga-

nych 2000 m,

— nienormatywnej klasy drogi, na której miałby

zostać zaprojektowany węzeł: droga klasy dojazdowej

– D, wobec wymaganej drogi klasy głównej – G.

Ponadto zaproponowana lokalizacja przedmiotowe-

go węzła wpływałaby negatywnie na bezpieczeństwo

ruchu drogowego na autostradzie A2 ze względu na lo-

kalizację na tym terenie miejsca obsługi podróżnych

w streﬁeoddziaływaniaproponowanegowęzłaizwią-

zane z tym ograniczenia w poprawnym oznakowaniu

i bezpiecznym użytkowaniu autostrady, wymagane na

podstawie § 62 ust. 5 pkt l ww. rozporządzenia ministra

infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budow-

lanych dotyczących autostrad płatnych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

w sprawie proponowanej zmiany ustawy

o zakwaterowaniu

Odpowiadając na zapytanie pana posła Łukasza

Polskiej (SPS-024-1207/12), uprzejmie proszę o przy-

Zmiana przepisów ustawy z dnia 22 czerwca

ze zm.) w zakresie wypłaty odprawy mieszkaniowej

(nazwanej w zapytaniu pana posła Łukasza Borowia-

432

ka ekwiwalentem mieszkaniowym), którą żołnierz

zawodowy otrzymuje po zwolnieniu ze służby wojsko-

wej, jest przewidziana w projekcie założeń ustawy

ten, będący po uzgodnieniach międzyresortowych,

oczekuje na przyjęcie przez Radę Ministrów.

Na jego

podstawie zostanie opracowany, przez Rządowe Cen-

trum Legislacji, projekt ustawy.

Obowiązujące obecnie w tym zakresie przepisy

ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospo-

litej Polskiej nie pozwalają na uwzględnienie, przy na-

liczaniu odprawy mieszkaniowej, normy na dziecko,

które ukończyło 25. rok życia lub zawarło związek

małżeński, co przyczynia się często do podejmowania

przez żołnierza decyzji o wcześniejszym wypowiedze-

niu stosunku służby wojskowej z obawy przed utratą

przysługującej mu wspomnianej normy i tym samym

niekorzystnymi dla niego skutkami ﬁnansowymi.

Projektowana regulacja, w przypadku jej uchwale-

nia przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, pozytywnie

wpłynie na sytuację żołnierzy zawodowych w zakresie

ich uprawnień do wypłaty odprawy mieszkaniowej

przez przyjęcie możliwości wyliczenia wysokości na-

leżnej żołnierzowi odprawy mieszkaniowej, odnoszącej

się do ilości norm, według wskazanej przez żołnierza

daty z okresu jego służby wojskowej.

Pozostałe przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej odnoszące się do

odprawy mieszkaniowej pozostają bez zmian,

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

na szkodę małoletnich (1208)

wprowadzenia zapisu uniemożliwiającego przedaw-

nienie się przestępstw seksualnych popełnionych na

szkodę małoletnich, przesłaną przy piśmie z dnia

22 czerwca 2012 r., nr SPS-024-1208/12, uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

Przedawnienie karalności jest instytucją prawa

karnego, opierającą się na przekonaniu, że po upły-

wie znacznego czasu od popełnienia przestępstwa

pociąganie jego sprawcy do odpowiedzialności nie

jest celowe albo jest znacznie utrudnione, w sposób

skutkujący zaistnieniem niebezpieczeństwa poczy-

nienia nieprawidłowych ustaleń w płaszczyźnie od-

powiedzialności karnej sprawcy czynu zabronionego.

W aspekcie materialnoprawnym przedawnienie jest

okolicznością uchylającą karalność, natomiast skut-

kiem procesowym przedawnienia jest zakaz wszczy-

nania postępowania oraz nakaz umorzenia postępo-

wania wszczętego w sprawie o przestępstwo, którego

karalność ustała (art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k.).

Art. 101 § 1 K.k. różnicuje okresy przedawnienia

karalności w zależności od wagi przestępstwa.

Naj-

dłuższy, bo 30-letni, jest okres przedawnienia karal-

ności zbrodni zabójstwa.

W odniesieniu do innych

zbrodni okres ten wynosi lat 20.

W przypadku wy-

stępków okresy przedawnienia są zróżnicowane za

pomocą kryterium grożącej kary.

Okres przedawnie-

nia karalności występków zagrożonych karą pozba-

wienia wolności przekraczającą 5 lat wynosi 15 lat,

zaś występków zagrożonych karą pozbawienia wol-

ności przekraczającą 3 lata wynosi 10 lat.

W przypad-

ku występków zagrożonych karą pozbawienia wolno-

ści do 3 lat oraz występków zagrożonych karami

ograniczenia wolności lub grzywny okres przedaw-

nienia karalności wynosi 5 lat.

W oparciu o przepis art. 102 K.k. wskazane wyżej

okresy przedawnienia ulegają przedłużeniu, jeżeli

w trakcie ich trwania wszczęto postępowanie prze-

ciwko osobie.

Okres karalności zbrodni i występków

jącą 3 lata wydłuża się odpowiednio o 10 lat, pozosta-

łych występków – o 5 lat.

Niezależnie od tego w przypadku przestępstw

nionych na szkodę małoletnich, zgodnie z art. 104

§ 4 K.k., przedawnienie nie może nastąpić przed

osiemnastu lat.

W przypadku kwaliﬁkowanegotypuzgwałcenia,

gdy czyn dotyczy osoby małoletniej poniżej 15 lat

(art. 197 § 3 K.k.), co stanowi zbrodnię, zagrożoną

3 lat, okres przedawnienia jej karalności, zgodnie

w tym okresie postępowania przeciwko osobie spo-

woduje jego wydłużenie o 10 lat (art. 102 K.k.).

W świetle tych przepisów przedawnienie karalności

przestępstwa popełnionego na szkodę dziecka np.

10-letniego nastąpi nie wcześniej, niż gdy pokrzyw-

dzony będzie miał lat 30 (postępowanie przeciwko

sprawcy nie zostało wszczęte) lub 40 (w przypadku

wszczęcia postępowania).

Art. 105 K.k. wyłącza możliwość przedawnienia

zarówno karalności, jak i wykonania kary w stosun-

433

ku do wymienionych w nim przestępstw.

Zgodnie

z tym przepisem nie ulegają przedawnieniu zbrodnie

przeciwko ludzkości i pokojowi oraz przestępstwa wo-

jenne, a także niektóre umyślne przestępstwa popeł-

nione przez funkcjonariusza publicznego w związku

Jak wynika z przytoczonych przepisów rozdziału

XI Kodeksu karnego, w prawie karnym zasadą jest

przedawnianie się karalności nawet najbardziej po-

ważnych przestępstw, do których należy np. zbrodnia

zabójstwa, z wyjątkami od tej zasady określonymi

w art. 105 K.k.

Przedawnienie przestępstw seksualnych popeł-

nionych na szkodę osób małoletnich jest przedmio-

tem regulacji art. 33 Konwencji Rady Europy o ochro-

nie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem i nie-

godziwym traktowaniem w celach seksualnych, zwa-

nej konwencją z Lanzarote, podpisanej przez Polskę

każda ze stron przyjmuje za konieczne środki usta-

wodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, aby

termin przedawnienia dla wszczęcia postępowania

w związku z przestępstwami seksualnymi przeciwko

małoletnim biegł w czasie wystarczającym do sku-

tecznego wszczęcia postępowania po uzyskaniu przez

pokrzywdzonego pełnoletniości oraz w czasie współ-

miernym do ciężaru przestępstwa.

Przepis art. 101 § 4

K.k. spełnia zatem również wymogi konwencyjne.

Zwrócić należy uwagę, że zbyt długi upływ czasu

od popełnienia przestępstwa nie tylko wpływa ujem-

nie na możliwość realizacji funkcji prewencyjnych

kary w płaszczyźnie tak indywidualnego, jak i gene-

ralnego jej oddziaływania, ale też ogranicza możli-

wość zgromadzenia na tyle kompletnego materiału

dowodowego, aby umożliwił on dokonanie jedno-

znacznych, niebudzących wątpliwości ustaleń fak-

tycznych dotyczących osoby będącej sprawcą czynu

oraz przesłanek jej odpowiedzialności karnej.

Prowa-

dzenie postępowania dowodowego w sprawie dotyczą-

cej przestępstwa seksualnego po bardzo długim, na-

wet kilkudziesięcioletnim odstępie czasu od chwili

czynu, do których to sytuacji mogłoby dochodzić

w sytuacji zniesienia instytucji przedawnienia karal-

ności przestępstw seksualnych popełnionych na szko-

dę małoletnich, przy uwzględnieniu okoliczności, że

większość czynów tej kategorii należy do przestępstw

ściganych z urzędu, mogłoby również narażać osoby

pokrzywdzone na traumatyczne doznania, będące

rezultatem konieczności powrotu do zdarzeń odle-

głych i niejednokrotnie już przez osobę pokrzywdzo-

ną wypartych z pamięci.

Odnosząc się do pytania o etap prac nad noweli-

zacją uniemożliwiającą przedawnianie się prze-

stępstw seksualnych popełnionych na szkodę mało-

letnich, minister sprawiedliwości wyraża pogląd, że

skuteczna ochrona prawnokarna pokrzywdzonych tą

kategorią przestępstw nie wymaga modyﬁkacjitra-

dycyjnego kształtu instytucji przedawnienia karal-

ności przestępstw przyjętej w polskim prawie kar-

nym.

Z tego względu w Ministerstwie Sprawiedliwo-

ści nie zostały podjęte prace objęte sformułowanym

przez panią poseł pytaniem.

Ewentualne rozważania w obszarze zabezpiecze-

nia możliwości skutecznego dochodzenia praw przez

małoletnie oﬁaryprzestępstwocharakterzeseksu-

alnym (wymienionych w art. 101 § 4 K.k.) powinny

odnosić się wyłącznie do aspektu czasowego limitu-

jącego możliwość inicjowania postępowania karnego

w tych sprawach.

Jeżeli zatem analiza obowiązujących przepisów

dotyczących kwestii przedawnienia z uwzględnie-

niem skutków wynikających z praktycznego stoso-

wania art. 101 § 4 K.k., wprowadzonego ustawą

z dnia 24 października 2009 r. o zmianie ustawy Ko-

poz. 1344) uzasadni szczegółowe zajęcie się tą proble-

matyką, w toku prac Komisji KodyﬁkacyjnejPrawa

Karnego nad kompleksową nowelizacją prawa kar-

nego materialnego przedmiotem rozważań może być

także ewentualne wydłużenie terminu przedawnie-

nia przestępstw o charakterze seksualnym popełnio-

nych na szkodę osób małoletnich.

Z wyrazami poważania

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

podsekretarza stanu

Kodeksu budowlanego (1210)

z dnia 11 czerwca 2012 r. (znak: SPS-024-1210/12)

uprzejmie informuję, co następuje.

waniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw

znajduje się obecnie w fazie konsultacji społecznych,

zaś uwagi zbierane są do dnia 12 lipca 2012 r.

Celem

projektu jest opracowanie nowej ustawy Prawo bu-

dowlane, która zastąpi obecnie obowiązujący akt

prawny oraz zmodyﬁkujewniezbędnymzakresiewy-

nikającym ze zmian inne ustawy, w tym m.in. ustawę

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przedmiotowy projekt będzie podlegał akceptacji

434

Rady Ministrów w planowanym terminie, tj. do dnia

15 sierpnia 2012 r.

Omawiana wyżej regulacja stanowi pierwszy etap

opracowania aktu prawnego, który w sposób cało-

ściowy ureguluje proces inwestycyjno-budowlany ro-

zumiany szeroko – tj. z uwzględnieniem zagadnień

z zakresu: gospodarki nieruchomościami, planowa-

nia przestrzennego na poziomie lokalnym, elemen-

tów zamówień publicznych, procesu budowlanego

oraz wybranych aspektów ﬁnansowych.

Wtymcelu

równolegle procedowany jest projekt rozporządzenia

dowlanego.

Projekt zakłada utworzenie przy mini-

strze właściwym do spraw budownictwa, gospodarki

przestrzennej i mieszkaniowej komisji złożonej z wy-

bitnych przedstawicieli nauki oraz praktyki, której

zadaniem będzie opracowanie projektu przepisów

dotyczącej procesu inwestycyjno-budowlanego (zgod-

nie z § 7 ww. projektu).

Przedmiotowy projekt ocze-

kuje obecnie na rozpatrzenie przez Radę Ministrów.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

w Cieszynie (1211)

przy którym przekazano zapytanie poselskie pani

rzecz gminy Cieszyn w drodze umowy darowizny nie-

ruchomości, na której znajduje się dworzec autobu-

sowy w Cieszynie, przekazuję w załączeniu kopię

odpowiedzi udzielonej burmistrzowi miasta Cieszyna

2012 r., znak: MSP/DMSP/2298/12, szczegółowo wy-

jaśniono, dlaczego przedmiotowa nieruchomość nie

może być przedmiotem darowizny dokonanej przez

ministra skarbu państwa na podstawie art. 59 usta-

zm.), oraz wskazano możliwości rozdysponowania

przedmiotowej nieruchomości.

Uprzejmie informuję także, że zgodnie z obowią-

zującymi przepisami dotychczasowy użytkownik

wieczysty nieruchomości PKS w Cieszynie sp. z o.o.

w likwidacji dokonał jej zbycia.

Akt notarialny umo-

wy sprzedaży nieruchomości został podpisany w dniu

30 maja 2012 r.

Załącznik

W odpowiedzi na pismo Pana Burmistrza z dnia

22 marca 2012 r., znak: OR-I.033.3.5.2012, w sprawie

wy darowizny, na podstawie art. 3 ust. 2 oraz art. 6

gruntowej, na której zlokalizowany jest dworzec au-

tobusowy w Cieszynie, uprzejmie informuję, że po-

wyższa czynność prawna należy, zgodnie z ww. usta-

wą, do kompetencji właściwego w tej sprawie starosty

cieszyńskiego, który może dokonać darowizny za zgo-

dą wojewody śląskiego.

Kompetencje ministra skarbu

państwa zostały zastrzeżone w art. 59 ww. ustawy

i dotyczą one tylko tych nieruchomości, które wcho-

dzą w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa,

którym co do zasady gospodaruje starosta wykonu-

jący zadania z zakresu administracji rządowej, i zgod-

nie z przywołanym artykułem odnoszą się tylko do

fundacji i organizacji pożytku publicznego.

Tak więc

nie jest możliwe dokonanie przez ministra skarbu

państwa darowizny nieruchomości pozostającej w użyt-

kowaniu wieczystym jakiegokolwiek innego podmio-

tu na rzecz gminy.

Przedmiotowa nieruchomość po-

zostaje w użytkowaniu wieczystym Przedsiębiorstwa

Komunikacji Samochodowej w Cieszynie sp. z o.o.,

które z dniem 27 lutego 2012 r. zostało postawione

w stan likwidacji.

W chwili obecnej za rozdyspono-

wanie majątku spółki odpowiada jej likwidator.

Biorąc pod uwagę duże znaczenie, jakie dworzec

autobusowy i spółka posiadają dla społeczności lokal-

nej, co zostało podkreślone w piśmie Pana Burmi-

strza, i poparcie udzielone Panu przez władze samo-

rządowe, należałoby rozważyć inne możliwości pozy-

skania przedmiotowego majątku.

Jednym z takich

sposobów jest komunalizacja spółki.

Zgodnie z art.

stwa, na wniosek organu wykonawczego jednostki

samorządu terytorialnego, na obszarze której znaj-

siada akcje albo udziały, lub na wniosek organu wy-

rzecz tej jednostki samorządu terytorialnego lub

435

1) przedmiot działalności spółki jest związany

rytorialnego,

2) spółka wykonuje działalność gospodarczą na

podstawie przepisów odrębnych.

Przy spełnieniu ww. przesłanek możliwa jest rów-

nież komunalizacja spółki postawionej w stan likwi-

dacji, w której Skarb Państwa posiada akcje lub udzia-

ły.

Rozstrzygnięcie w zakresie komunalizacji opiera

się na uprawnieniu ministra skarbu państwa, które

ma charakter uznaniowy, co oznacza, iż wniosek skła-

dany przez jednostkę samorządu terytorialnego nie jest

dla ministra skarbu państwa wiążący.

Podkreślić nale-

ży, że uznaniowość ww. uprawnienia nie wyklucza ko-

nieczności podejmowania racjonalnego rozstrzygnięcia

z uwzględnieniem interesu publicznego.

Cel komuna-

lizacji zostanie zrealizowany wówczas, gdy nieodpłat-

ne przeniesienie akcji Skarbu Państwa na rzecz jed-

nostki samorządu terytorialnego lub związku jedno-

stek samorządu terytorialnego przyczyni się do reali-

zacji zadań własnych jednostki samorządu terytorialne-

go lub związku jednostek samorządu terytorialnego na

obszarze tej jednostki lub związku.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

przy którym przekazano zapytanie posła Przemysła-

jącej regułę wydatkową, uprzejmie przedstawiam cel

oraz mechanizm działania projektowanej reguły.

Opracowywana docelowa stabilizująca reguła wy-

datkowa po uprzednim obniżeniu deﬁcytu sektora

ﬁnansówpublicznychwujęciuEuropejskiegoSyste-

mu Rachunków Narodowych i Regionalnych (ESA

95) do poziomu tzw. celu średniookresowego (MTO,

ang. medium term objective), tj. dla Polski na pozio-

mie -1% PKB, ma zapewnić stabilizację wyniku sek-

tora ﬁnansówpublicznychnapoziomieww.celuśred-

niookresowego.

Wprowadzenie reguły będzie poprze-

dzać okres przejściowy charakteryzujący się ścieżką

konsolidacji zgodną z ostatnią aktualizacją progra-

mu konwergencji z kwietnia br. Ścieżka ta zapewnia

obniżenie deﬁcytusektoradopoziomuśredniookre-

sowego celu budżetowego w 2015 r.

Stabilizująca reguła wydatkowa będzie determi-

nować maksymalny wzrost wydatków sektora insty-

tucji rządowych i samorządowych, z wyłączeniem

wydatków podsektora samorządowego (objętego in-

nymi regułami) oraz wydatków ﬁnansowanychśrod-

kami z bezzwrotnej pomocy unijnej, dla których osta-

tecznym beneﬁcjentemsąjednostkisektorainstytu-

cji rządowych i samorządowych.

Jest to uzasadnione

tym, że wpływ środków unijnych na deﬁcyt(liczony

wg ESA 95) jest neutralny, tj. dochody sektora z UE

wykazywane są zawsze w wysokości wydatków sek-

tora ﬁnansowanychześrodkówzUE,niezależnieod

kasowych przepływów.

Zgodnie z docelową regułą

wzrost wydatków sektora (oczyszczonych o ww. ka-

tegorie) nie mógłby przekroczyć średniookresowego

tempa wzrostu PKB.

Taka konstrukcja reguły gwa-

rantowałaby generowanie przestrzeni w wydatkach

publicznych w czasie dobrej koniunktury, tak aby nie

było konieczne cięcie wydatków w okresie recesji

i spowolnienia, gwarantując jednocześnie średnioter-

minową stabilność ﬁnansówpublicznych.

Proponuje się, aby limit wydatków został odpo-

wiednio skorygowany w dół, gdyby skumulowane na

wprowadzonym tzw. koncie kontrolnym odchylenia

wyniku nominalnego sektora instytucji rządowych

i samorządowych od MTO przekroczyły zadany próg

wyrażony w procentach PKB.

Korekta ta mogłaby

być zawieszona w czasie głębokiej dekoniunktury.

Limit wydatków byłby też korygowany o dyskrecjo-

nalną systemową zmianę dochodów.

W szczególności

obniżenie podatków czy wprowadzenie ulg podatko-

wych byłoby możliwe pod warunkiem skompensowa-

nia ubytku dochodów z tego tytułu odpowiednim

obniżeniem wydatków.

Należy ponadto zwrócić uwagę, że na proponowa-

nym koncie kontrolnym kumulowane byłyby odchy-

lenia od MTO nominalnego wyniku całego sektora.

Tak skonstruowana reguła zapewniłaby zatem sta-

bilność ﬁnansów publicznych poprzez stabilizację

wyniku całego sektora instytucji rządowych i samo-

rządowych w średnim okresie na poziomie MTO, tym

samym oddalając niebezpieczeństwo ponownego ob-

jęcia Polski procedurą nadmiernego deﬁcytuiutraty

środków z unijnego Funduszu Spójności, które sta-

nowią bardzo ważny element ﬁnansowaniarozwoju

naszego kraju.

Ponadto stabilizująca reguła wydat-

kowa byłaby spójna z dyrektywą Rady UE w sprawie

wymogów dla ram budżetowych.

Dyrektywa ta okre-

śla, że państwa członkowskie UE powinny dyspono-

wać silnymi numerycznymi regułami ﬁskalnymi.

Równocześnie należy podkreślić, że limit wydat-

ków nie dotyczyłby każdego podmiotu czy transakcji

w takim samym stopniu – miałby on charakter za-

gregowany, a więc ograniczałby łączny wzrost wydat-

ków.

Oznacza to, że niektóre wydatki mogłyby rosnąć

436

szybciej, o ile byłyby kompensowane odpowiednio

wolniejszym wzrostem (lub spadkiem) innych wydat-

ków.

To rząd proponowałby sposób podziału limitu

wydatków wyznaczonego przez regułę w taki sposób,

aby to było najbardziej korzystne dla realizacji celów

społeczno-gospodarczych.

Odnosząc się bezpośrednio do pytań zadanych

przez pana posła Przemysława Willera, pragnę poin-

formować, że zgodnie z programem prac rządu zało-

żenia do projektu ustawy zmieniającej ustawę o ﬁ-

nansach publicznych (wprowadzające stabilizującą

regułę wydatkową) powinny zostać przedłożone Ra-

dzie Ministrów w III kw. br. Obecnie tekst założeń

jest opracowywany w Ministerstwie Finansów.

Prace

nad ww. założeniami prowadzone są pod bezpośred-

nim kierunkiem radcy generalnego pana Ludwika

Koteckiego, a na poziomie jednostek organizacyjnych

Ministerstwa Finansów prace koordynuje Departa-

ment Polityki Finansowej, Analiz i Statystyki.

W trakcie prac nad opracowaniem reguły wyko-

rzystywane są liczne, ogólnie dostępne publikacje,

analizy oraz doświadczenia ekspertów zewnętrznych

w dziedzinie ﬁnansówpublicznych.

Ponadtonaproś-

bę Ministerstwa Finansów do Polski w 2010 r. przy-

była doradcza misja Międzynarodowego Funduszu

Walutowego, której celem była pomoc właśnie w opra-

cowaniu reguły ﬁskalnej.

Efektemww.misjijestra-

port, którego kopię przedstawiam w załączeniu.

Za-

łączony został również wykaz innych istotnych opra-

cowań, aktów prawnych i publikacji naukowo-anali-

tycznych, które dotyczą reguł i ram ﬁskalnychwróż-

nych krajach*

)

.

Taki przegląd i analiza doświadczeń

innych krajów stanowi podstawę opracowywanej re-

guły.

Efekt przeglądu i analiz prowadzonych w Mi-

nisterstwie Finansów zostanie przedstawiony bezpo-

średnio w ww. założeniach, które poddane zostaną

wkrótce konsultacjom.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

e-Podatki, e-Rejestracja, e-Deklaracja2 (1213)

niem pana posła Przemysława Wiplera z dnia 28 maja

2012 r., znak: SPS-024-1213/12, w sprawie systemu

e-Rejestracja, e-Deklaracja2 i e-Podatki, uprzejmie

przedstawiam następujące stanowisko ministra ﬁ-

nansów.

1.

Jaka jest przyczyna przekładania po raz trzeci

przetargu na wykonanie systemów e- Podatki, e-

Rejestracja, e-Deklaracja2?

Przedmiotowe zamówienie dotyczy przygotowa-

nia i wdrożenia rozwiązań informatycznych niezbęd-

nych do wprowadzenia w życie działań w zakresie

transformacji administracji podatkowej.

Budowa sys-

temu jest zadaniem wieloetapowym, o bardzo złożo-

nej strukturze produktów, składającej się nie tylko

z usługi stworzenia narzędzi informatycznych, ale

także działań wykonawcy w zakresie implementacji

go w ponad 400 jednostkach administracji skarbowej,

przeszkolenia wielu tysięcy pracowników tej admini-

stracji w użytkowaniu oraz zapewnienia niezbędnej

platformy usług dla klientów administracji podatko-

wej.

Całość opracowania udostępnionego wykonaw-

com (specyﬁkacjaistotnychwarunkówzamówienia

wraz z załącznikami) to ponad 1000 stron dokumen-

tów.

Obejmuje ona swoim zakresem szereg obszarów

ulegających na bieżąco dynamicznym zmianom.

W ocenie wykonawców zainteresowanych złożeniem

ofert niektóre sformułowania wymagały doprecyzo-

wania i wyjaśnień.

Wykonawcy postanowili wyja-

śniać niejasności zapisów, wnosząc odwołania do

Krajowej Izby Odwoławczej (KIO) oraz skargę do

Sądu Okręgowego w Warszawie.

Dotychczas złożono

4 takie odwołania, co powoduje, że Ministerstwo Fi-

nansów zmuszone było każdorazowo uwzględniać

wyrok KIO i zmieniać termin składania ofert.

W dniu 25 czerwca dokonano otwarcia ofert.

Zo-

stało złożonych pięć ofert, przez następujące ﬁrmy:

Sygnity SA, Asseco Poland SA, Comarch Polska SA,

SMT Software SA i SKG SA.

2.

Jakie są obecnie podejmowane działania w spra-

wie wprowadzenia w życie wyżej wymienionych sys-

temów?

Zgodnie z przyjętą w Ministerstwie Finansów me-

todyką projekty realizowane są etapami.

W pierw-

szym etapie zaplanowano realizację usług możliwych

do wdrożenia przy wykorzystaniu zasobów i wiedzy

pracowników Ministerstwa Finansów.

Są to m.in.

usługi: przyjmowania deklaracji elektronicznych,

wprowadzenie jednego identyﬁkatora PESEL za-

miast NIP dla podatników nieprowadzących działal-

ności gospodarczej, rezygnacja z wydawania decyzji

w sprawie nadania numeru NIP, zwolnienie z obo-

wiązku rejestracyjnego podatników zaewidencjono-

wanych w rejestrze PESEL.

Kolejne etapy wymagają

wyłonienia dostawców rozwiązań informatycznych

w ramach zamówień publicznych.

3.

Kiedy wyżej wymienione systemy e-admini-

stracji będą udostępnione do użycia podatników?

Realizacja projektów: e-Rejestracja, e-Deklara-

cja2 i e-Podatki została zaplanowana na lata 2010–

–2015 i ma się odbywać w kolejnych transzach.

Zgodnie z harmonogramem realizacja przedmiotu

umowy rozłożona jest na trzy transze: TA2, TA3, *

)

TA4, a zapis § 4 wzoru umowy do SIWZ stanowi:

Wykonawca zobowiązuje się zrealizować przedmiot

umowy w zakresie budowy, wdrożenia i utrzymania

systemu e-Podatki w terminach:

1) pełne wdrożenie architektury pośredniej TA2

– 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy;

2) pełne wdrożenie architektury pośredniej TA3

– nie później niż do 31 marca 2015 r.;

3) pełne wdrożenie architektury pośredniej TA4

– 60 miesięcy od dnia zawarcia umowy.

Wszelkie materiały oraz dokumenty związane

z realizacją programu e-Podatki znajdują się pod ad-

resem:

1. http://www.mf.gov.pl/dokument.php?const=1&

dzial=20&id=281729&typ=news

2. www.epodatki.mf.gov.pl

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie tczewskiego mostu na Wiśle (1214)

przy którym przekazano zapytanie pana posła Mak-

sa Kraczkowskiego w sprawie zabytkowego mostu

sność Skarbu Państwa, drogi wojewódzkie, powiato-

we i gminne stanowią własność właściwego samorzą-

du województwa, powiatu lub gminy.

Dokonanie

ną kategorii drogi.

go do kategorii dróg krajowych.

Ponadto należy za-

uważyć, że w niewielkiej odległości od przeprawy mo-

stowej usytuowanej w ciągu dróg powiatowych prze-

rów położonych po dwóch stronach rzeki Wisły.

–2015” ustanowiony uchwałą Rady Ministrów dnia

ci sprawnych połączeń autostradowych, dróg ekspre-

cych oraz podnoszenie ich standardu poprzez zmianę

parametrów technicznych.

Podstawowym celem po-

dejmowanych działań jest stworzenie sieci drogowej

czymi kraju.

Mając na uwadze, że Generalna Dyrek-

zana jest do realizacji zadań inwestycyjnych określo-

nych w programie, fakt zaliczenia dróg do kategorii

dróg krajowych nie spowoduje automatycznie popra-

wy ich stanu technicznego i warunków ruchu.

Zwięk-

szenie długości dróg krajowych nie oznacza propor-

cjonalnie wzrostu środków ﬁnansowych, którymi

ty oraz utrzymanie i ochronę dróg krajowych.

blicznych zarządcą dróg powiatowych jest zarząd po-

zarządcy drogi należy m.in.: opracowywanie projek-

tów planów ﬁnansowaniabudowy,przebudowy,re-

nywanie robót interwencyjnych, robót utrzymanio-

niu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U.

nia i ochrony dróg oraz zarządzania nimi ﬁnansowa-

dróg powiatowych wraz z obiektami inżynierskimi.

438

rosty tczewskiego z 2008 r. dotyczyło remontu mo-

stu, którego koszt szacowano wówczas na kwotę ok.

mie ok. 100 mln zł.

i konieczne wydatki oraz wypracowanie montażu ﬁ-

nansowego wśród samorządów zainteresowanych

funkcjonowaniem przeprawy, przewidującego doﬁnan-

sowanie robót również z rezerwy subwencji ogólnej.

wę wystąpienia starosty tczewskiego do ministra ﬁ-

nansów, ministra transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej oraz strony samorządowej Komisji

nansować jedynie zadania inwestycyjne).

Prace nad

stały już zakończone.

Kwestia ewentualnego wsparcia

państwa oraz że wniosek spełni kryteria ustalone na

kryteriami powinny zostać rozpoczęte pod koniec

Reasumując, uprzejmie informuję, iż minister

transportu, budownictwa i gospodarki morskiej, dys-

ponując środkami jedynie na drogi krajowe zarządza-

tostrad, nie ma innych możliwości formalnych ﬁnan-

sowania dróg zarządzanych przez samorządy.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

w sprawie sprowadzenia do Polski

szczątków generała brygady,

członka Legionów Polskich

pytanie pana posła Włodzimierza Karpińskiego (pi-

smo, nr SPS-024-1217/12, z dnia 11 czerwca br.)

w sprawie sprowadzenia do Polski szczątków gene-

rała brygady Bolesława Zaleskiego, członka Legio-

nów Polskich z miejscowości Bakszty, dawniej pow.

ki Białorusi), uprzejmie informuję.

nia zasługi Bolesława Zaleskiego jako dowódcy Woj-

ska Polskiego i patrioty, który swoje życie poświęcił

walce o niepodległość Polski.

Generał B. Zaleski, ka-

waler Orderu Wojennego Virtuti Militari, należy do

grona najbardziej zasłużonych żołnierzy, którzy wy-

kazali się szczególnym męstwem na polu chwały.

Kwestia sprowadzenia do kraju jego prochów jest

jednak złożona z punktu widzenia prawnego.

W świe-

tle obowiązujących przepisów generał Bolesław Zale-

ski nie spoczywa bowiem w mogile wojennej podlega-

jącej ochronie prawnej oraz opiece państwa.

jest instytucją właściwą w sprawach dotyczących pa-

mięci o polskich walkach i martyrologii w kraju i za

granicą i z którą kontaktowaliśmy się w tej konkret-

nej sprawie, może podjąć na wniosek rodziny stara-

nia o zbadanie aktualnego stanu mogiły.

Jeżeli stan

zachowania szczątków pozwoli na ich identyﬁkację,

wówczas można będzie rozpocząć starania o ekshu-

mację i sprowadzenie szczątków do kraju.

Przeprowadzenie ekshumacji wymaga, zgodnie

z prawem białoruskim, wystąpienia o zgodę do władz

rejonu iwiejskiego (w którym położone są Bakszty)

rodziny zmarłego lub organizacji kombatantów 15. puł-

ku piechoty, z określeniem dokładnego miejsca po-

chówku.

Po otrzymaniu zgody rejonowych władz sa-

nitarnych ﬁrmapogrzebowadokonaekshumacjiiprze-

wiezie szczątki, zgodnie z przepisami sanitarnymi

białoruskimi i polskimi.

Aby rozpocząć procedurę,

potrzebny jest akt zgonu generała.

W najbliższych dniach przedstawiciele Konsulatu

Generalnego RP w Grodnie sprawdzą stan zachowa-

nia cmentarza w Baksztach.

Ministerstwo Obrony Narodowej poinformowało,

że w przypadku decyzji rodziny generała o sprowa-

dzeniu jego prochów do Polski udzieli pomocy w zor-

ganizowaniu wojskowej oprawy ceremonialnej uro-

439

czystości i pogrzebu na terenie kraju, zgodnie z ho-

norami należnymi kawalerowi Orderu Wojennego

Virtuti Militari.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

podsekretarza stanu

kulturalnego brytyjskiej Polonii (1218)

wanej sprzedaży budynku będącego siedzibą Ogniska

Polskiego w Londynie (OGwL) – wieloletniego cen-

trum kulturalnego brytyjskiej Polonii, pragnę za-

pewnić, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP

z uwagą śledzi sprawę ewentualnej sprzedaży siedzi-

by klubu i działania jego członków, mających na celu

naprawę sytuacji ﬁnansowej,wjakiejznalazłasięta

zasłużona placówka polonijna.

Uprzejmie informuję, że w maju br. prezes Ogni-

ska Polskiego przedstawił na walnym zebraniu za-

rządu sytuację ﬁnansowąorganizacjiorazwniosko-

wał o podjęcie decyzji o sprzedaży siedziby.

Zdecydo-

wana większość członków opowiedziała się przeciwko

temu zamierzeniu.

Propozycja prezesa spotkała się

także ze zdecydowanymi protestami licznych środo-

wisk, nie tylko polskich, zarówno w Wielkiej Bryta-

nii, jak i w kraju.

Prezes podał się do dymisji.

W ciągu kilku następnych tygodni odbędzie się

kolejne walne zebranie członków i wybory nowego

zarządu (prawdopodobnie dojdzie do nich 24 czerwca

br.).

Jednakże o przyszłości Ogniska Polskiego w Lon-

dynie zdecyduje walne zebranie wszystkich członków

klubu, zaplanowane na grudzień br.

Z uwagi na szczególne, symboliczne znaczenie sie-

dziby ogniska, Ambasada RP w Londynie zadeklaro-

wała gotowość przystąpienia do rozmów w sprawie

jego ewentualnego nabycia, gdyby władze statutowe

klubu uznały, że jedynym wyjściem w obecnej sytuacji

ﬁnansowejjestsprzedażbudynku.

Wprzypadkuna-

bycia siedziby ogniska przez Skarb Państwa nierucho-

mość ta byłaby przeznaczona na rezydencję Ambasa-

dora RP, w której odbywać się będą również ważne

wydarzenia i spotkania o charakterze społeczno-kul-

turalno-naukowym (np. konferencje, wystawy, kon-

certy, działalność wystawienniczo-promocyjna, etc.).

Nadmienić należy, że chęć zagospodarowania

obiektu zadeklarował także rektor Uniwersytetu

tor Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie (PUNO)

prof. dr hab. Halina Taborska.

W złożonym oświad-

czeniu zaproponowano, aby nowo powstały londyński

Polski Ośrodek Naukowy UJ (PON) działający we

współpracy z PUNO stał się wizytówką polskiej na-

uki w Wielkiej Brytanii i znalazł siedzibę w ognisku.

UJ zaapelował do polskich władz o wsparcie inicja-

tywy zakupu siedziby Ogniska Polskiego i przezna-

czenie go na Polski Ośrodek Naukowy UJ w Londy-

nie, działający z PUNO.

Pragnę zapewnić, że Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych w swoich działaniach kieruje się zasadą do-

bra ogólnego, mającego na względzie interes polskich

środowisk zamieszkałych w Wielkiej Brytanii i pań-

stwa polskiego.

W dzisiejszej sytuacji, szczególnie

wobec braku ostatecznej decyzji zarządu klubu co do

przyszłości siedziby ogniska, nie jest możliwe podej-

mowanie konkretnych działań przez władze RP.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

(1219)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, nr SPS-024-1219/12, z dnia 11 czerwca 2012 r.

przekazujące zapytanie pana posła Krzysztofa Brej-

zy dotyczące kolejowych przewozów regionalnych,

przedkładam następujące wyjaśnienia.

Czy zdaniem ministerstwa pociągi regionalne nie

powinny kursować pomiędzy stacjami regionalnymi

– węzłowymi, a nie tylko do granic województwa?

Istotą organizowania przewozów pasażerskich

przez samorządy województw jest zapewnienie spo-

łecznościom lokalnym szybkiej i łatwej możliwości

przemieszczania się dla zaspokajania ich potrzeb

przewozowych, w tym przemieszczania się na obszar

sąsiednich województw.

Podróżny powinien mieć za-

pewnioną możliwość odbycia bezpośredniej podróży,

440

munikowaną podróż z przesiadką.

Ponadto uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z deﬁ-

nicją wojewódzkich przewozów pasażerskich zawartą

w art. 4 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.

przewozy wojewódzkie obejmują również połączenia

do najbliższej stacji w województwie sąsiednim,

umożliwiające przesiadki w celu odbycia dalszej po-

dróży oraz przewóz powrotny.

Czy istnieje możliwość uruchomienia przez Wiel-

kopolski Zakład Przewozów Regionalnych w Pozna-

niu pociągów do Inowrocławia i Bydgoszczy?

W obecnym systemie prawnym przewoźnik kole-

jowych przewozów pasażerskich może świadczyć swo-

je usługi przewozowe na podstawie umowy o świad-

czenie usług publicznych, decyzji prezesa Urzędu

Transportu Kolejowego o przyznaniu otwartego do-

stępu lub w ramach przewozów okazjonalnych.

W każdym z ww. przypadków istnieje możliwość

uruchomienia przez Wielkopolski Zakład Przewozów

Regionalnych w Poznaniu pociągów z Poznania do

Inowrocławia i Bydgoszczy.

Co przewiduje ministerstwo w sytuacji, gdy nie ma

porozumień w sprawie zasad organizowania przewo-

zów kolejowych między marszałkami województw?

Stan prawny w zakresie organizowania publicz-

nego transportu zbiorowego został unormowany ww.

ustawą o publicznym transporcie zbiorowym.

Z do-

tychczasowych obserwacji jej realizacji wynika, że

dla organizatorów transportu publicznego najwięk-

szym problemem jest organizowanie wojewódzkich

przewozów pasażerskich w transporcie kolejowym,

w tym szczególnie przewozów w relacjach wykracza-

jących swym zasięgiem poza granice administracyjne

województwa.

Podobne stanowisko reprezentują przedstawiciele

samorządów województw, którzy przedstawili już kil-

ka propozycji zmian dotyczących organizowania ko-

lejowych przewozów pasażerskich przez samorządy

województw.

Problem ten niewątpliwie wymaga do-

konania analizy wszystkich związanych z nim aspek-

tów i znalezienia lepszych i bardziej efektywnych niż

obecne rozwiązań organizacyjnych oraz prawnych.

Ponadto Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej uważa, że poprawa w tym za-

kresie nastąpi po wdrożeniu planów zrównoważone-

go rozwoju transportu publicznego, których obowią-

zek opracowania nałożyła ustawa o publicznym trans-

porcie zbiorowym.

W planie ma być m.in. ustalona

sieć komunikacyjna wraz ze wskazaniem węzłów

przesiadkowych.

Oferta przewozowa ma być ustala-

na na podstawie badań zapotrzebowania na przewo-

zy, których wyniki powinny stanowić podstawę do

analizy sieci połączeń usług użyteczności publicznej

oraz dokonania ewentualnych zmian połączeń.

Usta-

wa ustanowiła też hierarchizację tych planów, w któ-

rej priorytet ma plan krajowy opracowany przez mi-

nistra właściwego ds. transportu.

Do planu krajowe-

go mają być dostosowane plany opracowane przez

marszałków województw, a te z kolei mają być uzgad-

niane miedzy marszałkami sąsiednich województw.

Taka struktura planów ma na celu ustanowienie do-

brze skomunikowanego systemu transportowego na

obszarze całego kraju.

wi Krzysztofowi Brejzie za zainteresowanie się tematy-

ką regionalnego transportu kolejowego w Polsce.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 19 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

funkcjonariuszy Komisariatu Policji III

w Gdańsku (1221)

sma z dnia 5 czerwca 2012 r., znak: SPS-024-1221/12,

Fotygi w sprawie prawidłowości działań podejmowa-

nych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji III

w Gdańsku, uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

Funkcjonariusze Policji, podejmując interwencję

na wezwanie obywatela, zobowiązani są do zapozna-

nia się zarówno ze stanem faktycznym, jak i praw-

nym danej sytuacji.

Na tej podstawie policjanci doko-

nują oceny, czy zaistniały przesłanki popełnienia

przestępstwa bądź wykroczenia i w zależności od

podjętych ustaleń pouczają strony, co do dalszego

toku postępowania.

W przypadku stwierdzenia popełnienia czynu za-

bronionego, funkcjonariusze Policji zobowiązani są

do podjęcia na miejscu zdarzenia czynności proceso-

wych, np. zatrzymania sprawcy, przyjęcia ustnego

zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.

Ponadto uprzejmie informuję, że zgodnie z wyja-

śnieniami Komendy Głównej Policji w opisywanej

w wystąpieniu sprawie nie dopatrzono się nieprawi-

dłowości w działaniu interweniujących policjantów.

Funkcjonariusze przeprowadzili interwencję w loka-

lu przy ul. Kmiecej w Gdańsku, podczas której, po

konsultacji z dyżurnym Komisariatu Policji III w Gdań-

sku, poinformowali zainteresowanych o powstałej

sytuacji prawnej.

Ustalono również, że osoba trzecia

441

została wpuszczona do mieszkania za zgodą osoby

przebywającej w ww. lokalu.

Na tych czynnościach

interwencja została zakończona.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

w sprawie zmiany planowanych nazw

węzłów autostradowych (1223)

-024-1223/12, w sprawie zmiany planowanych nazw

węzłów autostradowych w okolicach Włocławka oraz

Brześcia Kujawskiego przedstawiam poniżej infor-

macje w przedmiotowej sprawie.

Kwestia nadawania nazw węzłom drogowym nie

wiązuje spójny system nazewnictwa węzłów drogo-

wych określony zarządzeniem nr 10 generalnego dy-

nia 2009 r. w sprawie ustalenia oznakowania kierun-

kowego dla dróg krajowych.

Zgodnie z przyjętymi przez GDDKiA zasadami

nego i powinny być jednoczłonowe.

Dwa różne węzły

tu.

Na jednym przebiegu drogi nie mogą powtarzać

tyce nazwy węzłów pochodzą od nazw miejscowości,

rych są zlokalizowane.

W GDDKiA dobiegają końca prace nad opracowa-

niem ostatecznego kształtu zarządzenia generalnego

kazu nazw węzłów drogowych na sieci dróg krajo-

wych.

Treść przedmiotowego zarządzenia była kon-

sultowana z władzami samorządowymi.

Podjęcie

kątem zobowiązań umownych wynikających z umów

na odcinki koncesyjne na budowę i eksploatację au-

tostrad.

Należy wskazać, iż zmiany nazw węzłów drogo-

wych generują wysokie koszty.

Zmiana nazw węzłów

zlokalizowanych zarówno na odcinkach realizowa-

nych sposobem tradycyjnym, jak i na autostradach

płatnych realizowanych na podstawie umów o budo-

wę i eksploatację autostrad płatnych, w opinii resor-

tu transportu, powinna być szczególnie uzasadniona.

Władze lokalne, oczekując zmiany nazw węzłów na

już istniejącej autostradzie, powinny w sposób rzetel-

ny ocenić skutki, w szczególności ﬁnansowe,propo-

nowanych zmian.

Zmiany nazw węzłów w przypadku

odcinków koncesyjnych wiążą się np. z koniecznością

dokonania uzgodnionych ze spółką tzw. koncesyjną

zmian w obowiązującej umowie o budowę i eksplo-

atację autostrady płatnej oraz zapewnieniem ﬁnan-

sowania proponowanych rozwiązań (np. wymiana

oznaczeń na tablicach informacyjnych).

Należy rów-

nież zaznaczyć, iż w przypadku gdy inicjatywa w tym

zakresie będzie konsekwencją działań administracji

publicznej, to koszty poniesie budżet resortu.

W świetle powyższego uprzejmie informuję, iż

drogowym należy przekazywać bezpośrednio do Ge-

poprzez swoje oddziały bezpośrednio konsultuje ww.

kwestie z odpowiednimi władzami samorządowymi.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Sądu Rejonowego w Słupsku (1225)

w sprawie nierozpoznania zażalenia obywateli na po-

8 czerwca 2011 r., sygn. akt XIV Kp 648/10, uprzej-

mie informuję, że z dniem 28 marca 2012 r., tj. daty

poz. 1192), w istotny sposób zmodyﬁkowanezostały

zasady sprawowania nadzoru nad działalnością ad-

442

ministracyjną sądów powszechnych.

Ustawa wyraź-

nie rozgraniczyła uprawnienia nadzorcze ministra

sprawiedliwości i prezesów sądów.

Ministrowi sprawiedliwości powierzono nadzór

zewnętrzny nad działalnością administracyjną są-

dów, polegający na nadzorowaniu wyników pracy

nadzorczej prezesów sądów, w szczególności preze-

sów sądów apelacyjnych (art. 9a § 2 ustawy z dnia

Natomiast zadania z zakresu wewnętrznego nad-

sprawności postępowania w poszczególnych sprawach,

powierzono wyłącznie prezesom sądów i podległej im

służbie nadzoru (art. 9a § 1 i 37b § l powołanej ustawy

Prawo o ustroju sądów powszechnych).

Z tych względów nie jest możliwe podjęcie przez

ministra sprawiedliwości czynności nadzorczych w opi-

sanej sprawie.

podnoszone przez panią poseł kwestie dotyczące po-

zostawienia bez biegu środka odwoławczego we

wskazanej sprawie kopia zapytania została przesłana

prezesowi Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, zgodnie

z właściwością wynikającą z przepisów ustawy Pra-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie kontrowersyjnych treści dotyczących

Lwowa zamieszczonych na stronie organizacji

UEFA (1227)

syjnych treści dotyczących Lwowa zamieszczonych

na stronie organizacji UEFA, uprzejmie informuję.

MSZ podejmuje różnorodne działania, by monito-

rować wizerunek naszego kraju w tzw. zagranicznym

otoczeniu wirtualnym, jak również zdecydowanie

przeciwdziałać fałszowaniu faktów historycznych i za-

pobiegać powstawaniu czy utrzymywaniu się stereo-

typów związanych z najnowszą historią.

Przełom 1989 r., rozpad ZSRR i powstanie nieza-

leżnej Ukrainy w 1991 r., stworzyły szansę ułożenia

na nowo wzajemnie korzystnych relacji między Pola-

kami i Ukraińcami, w tym również zamieszkałymi na

terytorium zachodniej Ukrainy.

Warto pamiętać, że

w okresie ostatnich 20 lat udało się nadać właściwy

kierunek stopniowemu rozwiązywaniu wielu spraw z

dziedziny szeroko pojętej tzw. pamięci historycznej, do

której oba państwa przywiązują kluczowe znaczenie.

Dlatego też odnotowujemy coraz mniej kontrowersyj-

nych lub wręcz nieprawdziwych informacji na zagra-

nicznych portalach internetowych, odnoszących się do

sytuacji na obszarze zachodniej Ukrainy.

Faktem jest, że na oﬁcjalnejstronieinternetowej

UEFA pojawiło się, w kontekście opisów miast gospo-

darzy turnieju Euro 2012, sformułowanie, że miasto

Lwów znajdowało się jakoby w okresie międzywojen-

nym pod polską okupacją.

Znamienne jest, że tego

rodzaju zapis wywołał natychmiastową i wyjątkowo

zgodną reakcję mediów europejskich, w tym polskich,

domagających się od UEFA bezwarunkowego usunię-

cia nieprawdziwej informacji.

Równoległe działania zostały podjęte przez Mini-

sterstwo Sportu i Turystyki.

W wyniku tych zabiegów

strona, o której wyżej mowa, została jeszcze tego sa-

mego dnia (po ok. 4 godz.) wycofana, a następnie zmie-

niona.

Obecnie strona UEFA zawierająca informacje

na temat Lwowa nie wzbudza żadnych kontrowersji.

Na kanwie tego incydentu warto zauważyć, że tak

szybka, solidarna i skuteczna reakcja mediów była moż-

liwa dzięki profesjonalizmowi dziennikarzy zajmujących

się problematyką Europy Wschodniej.

Duża część eks-

pertów – dziennikarzy od spraw Europy Wschodniej,

która przyczyniła się do pomyślnego załatwienia tej spra-

wy, korzystała w przeszłości z tzw. podróży studyjnych

organizowanych przez MSZ.

Dlatego też działania resor-

tu spraw zagranicznych będą nadal koncentrować się

wokół popularyzowania informacji na temat zwłaszcza

tych momentów w historii Polski, które przekładają się

na współczesną percepcję naszego kraju w opiniotwór-

czych, w tym dziennikarskich, kręgach za granicą.

Z wyrazami szacunku

znak: SPS-024-1228/12, dotyczące zapytania posła

443

wództwie podkarpackim, uprzejmie informuję, co

następuje.

melioracji na dwa działy administracji rządowej – go-

spodarkę wodną oraz rozwój wsi, dlatego też nie

wszystkie sprawy dotyczące melioracji wodnych na-

leżą do ministra rolnictwa i rozwoju wsi.

Do działu

administracji rządowej), którym kieruje minister rol-

nictwa i rozwoju wsi, należą sprawy infrastruktury

wsi, w szczególności melioracji w zakresie spraw nie-

objętych działem administracji rządowej gospodarka

nionej ustawy, sprawy ochrony przeciwpowodziowej,

w tym budowy, modernizacji i utrzymywania urzą-

dzeń wodnych zabezpieczających przed powodzią

i ochronie przeciwpowodziowej, należą do działu gospo-

darka wodna, którym kieruje minister środowiska.

Zatem budowa, modernizacja oraz utrzymywanie

infrastruktury przeciwpowodziowej, w tym m.in. wa-

łów przeciwpowodziowych, należą do kierowanego

przez ministra środowiska działu administracji rzą-

dowej gospodarka wodna niezależnie od tego, czy sta-

nowią one czy nie urządzenia melioracji wodnych

podstawowych.

Wyjątek stanowią działania realizowane w ra-

alizacji założeń strategicznych programu są działa-

nia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.

Dlatego też

środki Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz

m.in. na realizację inwestycji związanych z meliora-

cjami wodnymi, w tym budowle przeciwpowodziowe,

w działaniu: Poprawianie i rozwijanie infrastruktu-

ry związanej z rozwojem i dostosowywaniem rolnic-

twa i leśnictwa – schemat II.

Gospodarowanie rolni-

czymi zasobami wodnymi.

Celem działania jest poprawa jakości gleb poprzez

wodnej oraz poprawa ochrony użytków rolnych przed

powodziami.

Działanie to jest wdrażane przez samo-

rządy województw.

Beneﬁcjentamidziałaniasąwo-

jewódzkie zarządy melioracji i urządzeń wodnych.

Na

realizację tego działania przeznaczono 477,5 mln

euro.

Urządzenia melioracji wodnych podstawowych

i wody istotne dla regulacji stosunków wodnych na

potrzeby rolnictwa stanowią własność Skarbu Pań-

stwa.

Zadania związane z ich utrzymaniem realizują

marszałkowie województw jako zadania z zakresu

administracji rządowej.

Środki ﬁnansowenatencel

planują natomiast wojewodowie w swoich budżetach,

kierując się ustaloną przez siebie hierarchią potrzeb

oraz limitami wydatków budżetowych dla poszcze-

gólnych województw, określanymi corocznie przez

ministra ﬁnansów.

Budżetywojewodówsąwięcpod-

stawowym źródłem ﬁnansowaniapowyższychzadań.

Zadania te nie mogą być ﬁnansowane ze środków

unijnych.

Wobec szczupłości środków budżetowych, wyso-

kość nakładów planowanych w ostatnich latach przez

wojewodów pokrywała tylko niewielką część potrzeb

w tym zakresie.

Dlatego też już od 2002 r. w rezer-

wach celowych budżetu państwa były planowane do-

datkowe środki na ten cel.

Jednak ich wysokość wy-

nosząca od 14 do 46 mln zł również była niewystar-

czająca.

W budżecie państwa na 2011 r. środki w rezerwie

celowej na te zadania zostały radykalnie zwiększone

do wysokości 210 mln zł.

Dzięki temu w 2011 r. ilość

urządzeń melioracji wodnych podstawowych objętych

20%, w tym kanałów o 22%, wałów przeciwpowodzio-

wych o 19%, cieków uregulowanych o 18%.

Także w ustawie budżetowej na 2012 r. zaplanowa-

no na ten cel środki w rezerwach celowych w wysoko-

ści jak w 2011 r., tj. 210 mln zł.

W tej sytuacji w 2012 r.

możliwe będzie utrzymanie znacznie podwyższonego

w stosunku do lat poprzednich poziomu ﬁnansowania

zadań z zakresu utrzymania urządzeń melioracji wod-

nych podstawowych i wód istotnych dla rolnictwa.

Tym samym możliwa będzie również realizacja po-

wyższych zadań w zwiększonym zakresie, co poprawi

stan wielu urządzeń melioracji wodnych podstawo-

wych i zmniejszy zagrożenie powodzią.

W ramach powyższych rezerw wyodrębniono do-

datkowe środki na pomoc dla spółek wodnych.

W 2011 r. była to kwota 6 mln zł, natomiast w 2012 r.

– 16 mln zł.

Środki te stanowią istotne wsparcie spół-

ek wodnych w realizacji zadań dotyczących utrzymy-

wania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych.

W wyniku podziału powyższych rezerw wojewo-

dzie podkarpackiemu przyznano dodatkowe środki na

utrzymanie urządzeń melioracji wodnych podstawo-

wych w wysokości 10 404 tys. zł w 2011 r. i 9 819 tys. zł

w 2012 r. oraz na pomoc dla spółek wodnych w wyso-

kości 222 tys. w 2011 r. i 635 tys. zł w 2012 r.

W celu poprawy możliwości funkcjonowania spół-

ek wodnych w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju

Wsi zostały przygotowane propozycje zmian ustawy

Prawo wodne w zakresie dotyczącym działalności

tych spółek, w tym na rzecz zwiększenia możliwości

pomocy spółkom wodnym w realizacji ich zadań sta-

tutowych.

Przewidziano m.in. przywrócenie możli-

wości stosowania egzekucji administracyjnej składek

niezbędnych do wykonywania statutowych zadań

spółek wodnych oraz rozszerzenie zakresu przedmio-

towego pomocy ﬁnansowejotrzymywanejprzezspół-

ki z budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

Projekt ten został przekazany do ministra środowi-

ska, właściwego do podjęcia prac związanych z nowe-

lizacją ustawy Prawo wodne.

Podjęto również działania mające na celu opraco-

wanie projektu narodowego programu odbudowy me-

lioracji i rozwoju retencji.

Program ten określi dzia-

444

łania w zakresie melioracji i retencji wodnej, niezbęd-

ne dla przeciwdziałania zagrożeniom związanym

z podtopieniami, powodziami oraz suszą w perspek-

tywie 5 i 20 lat, a w szczególności: niezbędne inwe-

stycje oraz szacunek ich kosztów, szacunek niezbęd-

nych środków do prawidłowego utrzymania urządzeń

melioracji wodnych, potrzeby w zakresie szkolenia

kadr, propozycje ewentualnych zmian przepisów.

Zarządzeniem nr 4 ministra rolnictwa i rozwoju

wsi z dnia 22 marca 2012 r. ostał powołany zespół do

spraw opracowania powyższego projektu.

W skład

zespołu wchodzą przedstawiciele: Ministerstwa Rol-

nictwa i Rozwoju Wsi, Ministerstwa Środowiska, Mi-

nisterstwa Administracji i Cyfryzacji, Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej, Generalnej Dyrekcji

Ochrony Środowiska, Konwentu Dyrektorów Woje-

wódzkich Zarządów Melioracji i Urządzeń Wodnych

oraz środowisk naukowych.

Pierwsze posiedzenie ze-

społu odbyło się w dniu 24 kwietnia 2012 r.

Realizacja przedstawionych powyżej działań po-

winna przyczynić się do poprawy funkcjonowania

urządzeń melioracji wodnych.

Minister

Marek Sawicki

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

w sprawie objęcia sadowników

odszkodowaniami za szkody wyrządzone

Odpowiadając na zapytanie posła Zbigniewa Ry-

nasiewicza z dnia 25 maja 2012 r., przesłane przy

skiego z dnia 11 czerwca br., w sprawie objęcia sa-

downików odszkodowaniami za szkody wyrządzane

w sadach przez zające, przekazane zgodnie z kompe-

piśmie z dnia 18 czerwca br., uprzejmie informuję.

Sugerowana zmiana Prawa łowieckiego w zakre-

sie dołączenia zajęcy do zwierząt czyniących szkody

w uprawach i płodach rolnych byłaby – naszym zda-

niem – nieuzasadniona, ponieważ szkody od zajęcy

są sporadyczne i będą się pojawiały nawet przy bar-

dzo niskiej ich liczebności, o ile sadownicy nie będą

grodzili sadów lub nie będą zabezpieczać młodych

drzewek osłonami mechanicznymi, lub nie będą sto-

sować chemicznych środków odstraszających.

Czynią

tak niektórzy plantatorzy, szkółkarze, leśnicy i sa-

downicy z wyraźnie dodatnim skutkiem.

Resort po-

zajęcy, jednak struktura upraw rolnych, urbanizacja

kraju, a zwłaszcza budowa i modernizacja szlaków

komunikacyjnych mocno ogranicza efekty tych sta-

townego wzrostu liczebności populacji zajęcy, czyli

problem raczej nie będzie się powiększał.

Stan popu-

lacji utrzymuje się na poziomie około 550 tys. sztuk

zajęcy w ostatnich dziesięciu latach.

Należy przypo-

mnieć, że w 1990 r. zinwentaryzowano około 1,1 mln

sztuk zajęcy.

Istotne szkody mogą mieć miejsce

zwłaszcza w sadach niezabezpieczonych przed zgry-

zaniem już na etapie ich zakładania.

Koszty zabez-

pieczeń przed zgryzaniem przez zające winny być

wzięte pod uwagę w rachunku ekonomicznym doty-

czącym m.in. spodziewanej dochodowości nowej in-

westycji.

Pragnę przypomnieć, że problem szkód czynio-

nych przez zające nie został uznany za priorytetowy

z uwagi na jego rozmiar podczas nowelizowania roz-

porządzenia w sprawie sposobu postępowania przy

dy w uprawach i płodach rolnych na przełomie lat

2009/10.

Natomiast Ministerstwo Rolnictwa i Roz-

woju Wsi poruszyło ten problem podczas procesu

uzgodnieniowego projektu zmiany rozporządzenia

łowne w 2011 r.

Powiększenie listy zwierząt łownych

o zająca wymaga zmian ustawowych i musiałoby być

objęte odrębną legislacją, której podjęcia obecnie nie

przewiduję.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 20 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

-1231/12, przy którym przekazano zapytanie posła

Krzysztofa Tchórzewskiego dotyczące budowy auto-

strady A2 na wschód od Warszawy, przekazuję infor-

macje w przedmiotowej sprawie.

445

Zadanie polegające na budowie autostrady A2 na

odcinku Warszawa – wschodnia granica państwa bez

obwodnicy Mińska Mazowieckiego zostało ujęte

nej dla tego zadania Generalna Dyrekcja Dróg Kra-

jowych i Autostrad prowadzi prace przygotowawcze

towym odcinku przewidywana jest do realizacji w sys-

temie partnerstwa publiczno-prywatnego.

W chwili

wania systemu PPP do przedmiotowego projektu.

PPP jest ich statystyczna klasyﬁkacjaprzezEurostat

poza sektorem ﬁnansów publicznych.

Obecnie we

wzięć w systemie PPP, pozwalająca zakwaliﬁkować

projekt poza sektorem ﬁnansówpublicznych.

Określenie terminu rozpoczęcia prac uzależnione

czenia etapu prac przygotowawczych i uzyskania

przepisami prawa, i w chwili obecnej podanie nawet

przybliżonych terminów obarczone jest wysokim

stopniem niedokładności, a w związku z tym bezpod-

stawne.

Należy również wskazać, że na 20-kilometrowym

ska Mazowieckiego prowadzone są prace budowlane

i zgodnie z przyjętym harmonogramem robót ich za-

kończenie przewidywane jest na wrzesień 2012 r.

Jednocześnie informuję, iż „Program budowy

Odnosząc się do kwestii wykupu gruntów pod bu-

dowę przedmiotowej drogi, należy wskazać, że zgod-

wej, nieruchomości stają się własnością Skarbu Pań-

się ostateczna.

Właścicielom nieruchomości zaś przy-

sługuje odszkodowanie przyznawane przez organ

cji drogowej.

Przedmiotowa decyzja w sposób osta-

teczny rozstrzyga również o przeznaczeniu danych

nieruchomości pod budowę drogi.

Zgodnie bowiem

z art. 12 ust. l, 2 i 3 ww. ustawy decyzja o zezwoleniu

nieruchomości (linie rozgraniczające w niej zawarte

stanowią linie podziału nieruchomości) oraz stanowi

ona podstawę do dokonania wpisów w księdze wie-

czystej i w katastrze nieruchomości.

Wszelkie infor-

macje dotyczące przedmiotowych kwestii dostępne

są w GDDKiA jako zarządcy przedmiotowej drogi

i inwestorze zadania.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

uciążliwości zapachowej (1232)

znak: SPS-024-1232/12, przekazujące zapytanie po-

ciwdziałaniu uciążliwości zapachowej, poniżej przed-

stawiam stosowne informacje.

W Ministerstwie Środowiska trwają prace nad

liwości zapachowej.

Na bazie tych założeń przygoto-

wany zostanie projekt ustawy o przeciwdziałaniu

uciążliwości zapachowej, który zostanie poddany pro-

cesowi legislacyjnemu.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że obowiązu-

jące obecnie regulacje prawne także mają zastosowa-

nie do wprowadzania do środowiska substancji zapa-

chowo czynnych.

Dla celów projektowych i na potrze-

by wydawania pozwoleń emisyjnych minister środo-

wiska określił, w porozumieniu z ministrem zdrowia,

a więc przy uwzględnieniu oddziaływania na środo-

wisko i zdrowie ludzi, wartości odniesienia dla nie-

których substancji w powietrzu.

W obecnym stanie

prawnym wartości te są określone w rozporządzeniu

z dnia 26 stycznia 2010 r., opublikowanym w Dz. U.

446

Nr 16, poz. 87.

Obejmują one 167 substancji i grup

substancji, w tym wiele substancji zapachowych, np.

amoniak, benzen, chlor, chlorowodór, cyjanowodór,

cykloheksan, merkaptany, nitrobenzen, siarkowodór,

styren.

Wartości odniesienia substancji są jednym

z istotnych kryteriów uwzględnianych przy dokonywa-

niu oceny oddziaływania na stan powietrza instalacji

i obiektów zarówno istniejących, jak i planowanych.

Także działania w zakresie ograniczenia uciążli-

wości zapachowej mogą być realizowane na podsta-

wie już obowiązujących przepisów, np.:

1) zgodnie z art. 362 ust. 1 ustawy Prawo ochrony

środowiska, jeżeli podmiot korzystający ze środowi-

ska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ

ochrony środowiska (starosta lub marszałek woje-

wództwa – zależnie od rodzaju i skali prowadzonej

działalności) może w drodze decyzji nałożyć obowią-

wrócenia środowiska do stanu właściwego;

2) zgodnie z art. 363 ustawy Prawo ochrony śro-

działalność negatywnie oddziałuje na środowisko,

liwych zapachowo zawarte są także w regulacjach do-

tyczących ograniczania negatywnego wpływu produk-

cji zwierzęcej na otoczenie (fermy drobiu, trzody chlew-

nej), określonych w następujących aktach prawnych:

luje zasady postępowania z nawozami naturalnymi;

ści fermy drobiu, trzody chlewnej, bydła, które regu-

luje także sprawy związane z konstrukcją i usytu-

owaniem obiektów budowlanych (zbiorniki i płyty na

dukcja zwierzęca;

2) minister gospodarki wydał rozporządzenie

ne służące do transportu ropy naftowej i produk-

Dodatkowo funkcjonuje tzw. kodeks dobrej prak-

tyki rolniczej, określający zasady i procedury działań

takich jak prowadzenie intensywnej hodowli i nawo-

żenie z wykorzystaniem nawozów naturalnych.

Podsekretarz stanu

Beata Jaczewska

Warszawa, dnia 26 czerwca 2012 r.

w sprawie planów przekształcenia ośrodka

szkoleniowo-wypoczynkowego w zakład karny

(1233)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

smo, SPS-024-1233/12, z dnia 11 czerwca 2012 r.,

uprzejmie przedstawiam odpowiedź na zapytanie po-

nia ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego w Tura-

wie w zakład karny.

1.

Czy zasadne jest, by ośrodek o takim zapleczu

infrastruktury rekreacyjno-wypoczynkowej prze-

kształcać w zakład karny?

Decyzja w sprawie przekształcenia działalności

ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej w inne

formy działalności Służby Więziennej podyktowana

była następującymi powodami:

— aktualnym stanem prawnym – ustawa z dnia

Nr 157, poz. 1240 oraz Nr 28, poz. 146) oraz przepisy

wprowadzające ustawę o ﬁnansachpublicznychnie

przewidują możliwości funkcjonowania ośrodków do-

skonalenia kadr na zasadach wykorzystania środków

ﬁnansowychpozyskanychzutworzonejrezerwyce-

lowej, czy też w związku z prowadzonym rachunkiem

dochodów własnych.

Dlatego też nastąpiła potrzeba

zracjonalizowania istniejącej struktury pod kątem

redukcji środków budżetowych przeznaczonych na

funkcjonowanie ośrodków, przy jednoczesnym za-

pewnieniu możliwości dalszego korzystania przez

więziennictwo z dotychczasowej infrastruktury

ośrodków;

— brakiem miejsc zakwaterowania w wojewódz -

twach centralnej Polski, na Śląsku oraz w Małopolsce;

447

— problemami z pozyskiwaniem nowych miejsc

ska oraz Małopolski;

— ekonomiczną zasadnością utworzenia oddziału

zakładu karnego na bazie istniejącej infrastruktury.

2.

Czy zasadne jest ponoszenie kosztów związa-

nych z adaptacją tego ośrodka, by mógł pełnić funk-

cję zakładu karnego?

Utworzenie jednego miejsca zakwaterowania dla

osoby pozbawionej wolności odbywającej wyrok po-

przez przekształcenie ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej na oddział zewnętrzny jest niepo-

równywalnie tańsze niż wybudowanie jednego miej-

sca „od podstaw”.

Tym sposobem infrastruktura bę-

dąca w dyspozycji Służby Więziennej będzie z pożyt-

kiem wykorzystana na bazę penitencjarną dla kobiet

pozbawionych wolności.

Tego rodzaju przedsięwzię-

cia stanowią oszczędności dla budżetu państwa,

cjarne balansują na granicy przeludnienia, a osadze-

nie w warunkach braku normy generuje koszty pań-

stwa w postaci odszkodowań dla skazanych, kosztów

Koszty poniesione na adaptację zlikwidowanego

ośrodka doskonalenia kadr w Turawie na Oddział

Zewnętrzny Aresztu Śledczego w Opolu wyniosą

1,2 mln zł.

W efekcie powstanie 78 miejsc dla skaza-

nych kobiet (koszt jednego miejsca to ok. 15 tys. zł).

Należy podkreślić, że nieruchomość gruntowa, na

której położone są obiekty zlikwidowanego ośrodka,

jest własnością Skarbu Państwa w zarządzie Regio-

nalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu

i aktualnie została wydzierżawiona Aresztowi Śledcze-

mu w Opolu.

Po likwidacji ośrodka doskonalenia kadr,

przy ewentualnym zwrocie nieruchomości do właścicie-

la, więziennictwo zobowiązane byłoby ponieść koszty

w wysokości około 2 mln zł na rozbiórkę obiektów i do-

prowadzenie terenu do stanu sprzed dzierżawy.

3.

Czy pan minister rozważa wpływ zlokalizowa-

nia w tak atrakcyjnym turystycznie miejscu zakładu

karnego na sytuację okolicznych ośrodków wypo-

czynkowych, jak również całej gminy Turawa?

W trakcie procesu decyzyjnego rozważano wpływ

zlokalizowania w Turawie Oddziału Zewnętrznego

Aresztu Śledczego w Opolu typu półotwartego

i otwartego w miejsce likwidowanego ośrodka dosko-

nalenia kadr Służby Więziennej.

Głównym założe-

niem było utworzenie dodatkowych miejsc zakwate-

rowania dla kobiet odbywających karę pozbawienia

stów penitencjarnych.

W związku z powyższym dyrektor okręgowy Służby

Więziennej w Opolu oraz były komendant Ośrodka Do-

skonalenia Kadr Służby Więziennej w Turawie wzięli

udział w posiedzeniu Rady Gminy Turawa z udziałem

wójta.

W trakcie posiedzenia strona służbowa przeka-

zała zebranym pełną wiedzę na temat utworzenia od-

działu zewnętrznego, zasad jego funkcjonowania, moż-

liwości pracy społecznej skazanych kobiet na rzecz gmi-

ny i instytucji opiekuńczo-wychowawczych położonych

na jej terenie, a także możliwość wykonywania prac

porządkowych wokół jeziora (w trakcie oraz po zakoń-

czeniu sezonu letniego).

Radni byli pozytywnie usto-

sunkowani do przedstawionej propozycji.

Należy zaznaczyć, że dobór skazanych mających

odbywać karę pozbawienia wolności w takiej jedno-

stce odbywa się w oparciu o potwierdzone uprzednią

długotrwałą obserwacją poprawne zachowanie oraz

o brak ze strony osoby skierowanej jakichkolwiek za-

chowań niebezpiecznych dla społeczeństwa.

Dlatego

ewentualne głosy i sugestie o możliwości zmniejsze-

nia się poziomu bezpieczeństwa w najbliższej okolicy

nie znajdują uzasadnienia.

Dodatkową inicjatywą Służby Więziennej jest pro-

pozycja utworzenia w oddziale zewnętrznym w Tu-

rawie miejsc dla skazanych kobiet odbywających karę

z dziećmi, w formie domu matki i dziecka.

Wyrażam

nadzieję, że położenie geograﬁczne,warunkibytowe

oraz infrastruktura techniczna obiektu w Turawie

będą jednymi z elementów sprzyjających powodzeniu

tego przedsięwzięcia.

4.

Czy zlokalizowanie w tym miejscu zakładu kar-

nego będzie zgodne z miejscowym planem zagospo-

darowania przestrzennego?

W trakcie wspomnianego wyżej posiedzenia Rady

Gminy Turawa, w którym uczestniczyli przedstawi-

ciele Służby Więziennej, radni gminy byli pozytywnie

ustosunkowani do propozycji utworzenia Oddziału

Zewnętrznego Aresztu Śledczego w Opolu.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania

przestrzennego gminy Turawa, obejmującym obrze-

ża jezior turawskich, podstawowym przeznaczeniem

terenu po zlikwidowanym ośrodku doskonalenia

kadr są usługi turystyczne, a uzupełniającym – usłu-

gi: administracji, zdrowia, gastronomii oraz kultury

i handlu.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

kiego w sprawie podstawy programowej wychowania

gólnych typach szkół (nr SPS-024-1234/12), uprzej-

mie wyjaśniam.

448

Podstawa programowa historii i społeczeństwa

dla II etapu edukacyjnego określona w załączniku nr 2

sowy od założenia państwa polskiego do czasów

współczesnych, przypominając bardziej „obrazy z dzie-

jów” niż regularny wykład o przeszłości.

Podejście

takie służy rozbudzaniu w uczniach szkoły podsta-

wowej zainteresowania wiedzą o przeszłości, w której

na plan pierwszy wysunięto historię ojczystą.

Treści

nauczania określone w podstawie programowej zo-

stały tak sformułowane, aby uczniowie szkoły pod-

stawowej, począwszy od klasy IV do VI, zostali za-

znajomieni z podstawowymi pojęciami historyczny-

mi, kategoriami społecznymi i chronologią.

Nauczanie historii i społeczeństwa w szkole pod-

stawowej ma charakter propedeutyczny, co oznacza,

że stanowi ono wprowadzenie i przygotowanie do sys-

tematycznego kursu zarówno historii, jak i przed-

miotu wiedza o społeczeństwie w gimnazjum.

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej

formułuje wymagania (ogólne i szczegółowe) na okre-

ślonym poziomie ogólności.

Dlatego też wśród obowiąz-

kowych treści nauczania przedmiotu historia i społe-

czeństwo na II etapie edukacyjnym wymienia się m.in.

zagadnienie: Państwo polskie za Piastów, a wśród wy-

magań szczegółowych wskazuje się m.in. na umiejęt-

ność opisania panowania Mieszka I. Chrzest Polski,

pomimo że nie został wymieniony explicite w rozporzą-

dzeniu w sprawie podstawy programowej, jest najważ-

niejszym wydarzeniem w okresie panowania Mieszka I,

a informacje o tym wydarzeniu znajdą się z pewnością

w dopuszczonych do użytku szkolnego podręcznikach do

historii i społeczeństwa dla klas V–VI szkoły podstawo-

wej, jak również w dopuszczanych do użytku w szkole

Obecnie z uwagi na to, że nowa podstawa progra-

mowa w przypadku II etapu edukacyjnego będzie

wdrażana, począwszy od roku szkolnego 2012/2013

w klasach IV szkoły podstawowej, dopiero jeden pod-

ręcznik został dopuszczony do użytku szkolnego do

podstawowej.

Podręcznik ten („Historia i społeczeń-

stwo 5” autorstwa Renaty Antosik, Wydawnictwo Pe-

dagogiczne Operon) zawiera informacje na temat

przyjęcia chrztu przez Mieszka I i znaczenia tego wy-

darzenia dla kształtowania się państwa polskiego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r.

Muzeum Westerplatte (1235)

pytanie (SPS-023-1235/12) pana Patryka Jakiego, po-

wsparcia budowy Muzeum Westerplatte uprzejmie

Przede wszystkim chciałbym zaznaczyć, że minister

kultury i dziedzictwa narodowego może wspierać przed-

sięwzięcia przygotowywane przez różnego rodzaju in-

stytucje prowadzące działalność kulturalną jedynie

poprzez będące w jego dyspozycji programy.

Dokładne

informacje na temat tych programów oraz zasad skła-

dania wniosków dostępne są na stronie internetowej

ministerstwa pod adresem: www.mkidn.gov.pl. Stowa-

rzyszenie Rekonstrukcji Historycznej Wojskowej Skład-

nicy Tranzytowej na Westerplatte nigdy nie ubiegało

się o doﬁnansowaniewramachww.programów.

Kwestię zakładania muzeów reguluje art. 5 ustawy

poz. 24, z późn. zm.), zaś zgodnie z ust. 4 art. 5 ustawy

podmiot tworzący muzeum zobowiązany jest m.in. do

zapewnienia środków na jego utrzymanie i rozwój.

Należy zwrócić uwagę, że minister kultury i dzie-

dzictwa narodowego nie jest właścicielem terenu by-

łej polskiej składnicy wojskowej na Westerplatte.

Mi-

nister kultury i dziedzictwa narodowego jest nato-

miast organizatorem Muzeum II Wojny Światowej

w Gdańsku, które przygotowało otwartą 1 września

2009 r. przez prezesa Rady Ministrów Rzeczypospo-

litej Polskiej, w 70. rocznicę wybuchu II wojny świa-

towej, wystawę plenerową zatytułowaną „Wester-

platte: Kurort – Bastion – Symbol”.

Od 2011 r. częścią

edukacyjna umożliwiająca zapoznanie się z historią

obiektów i miejsc związanych z obroną składnicy na

Westerplatte.

Wszystkie powyższe prace prowadzone

były pod ścisłym nadzorem konserwatorskim.

Pragnę także poinformować, że ekspozycja prezen-

tująca pamiątki i omawiająca okoliczności dotyczące

rozpoczęcia II wojny światowej, w tym, jakże istotną

z polskiego punktu widzenia, obronę składnicy wojsko-

wej na Westerplatte, będzie istotną częścią wystawy

Warszawa, dnia 13 czerwca 2012 r.

449

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

piśmie z dnia 13 czerwca 2012 r., znak: SPS-024-

-1237/12, w sprawie zasad przejazdu pojazdów uprzy-

wilejowanych na płatnych odcinkach autostrad,

uprzejmie przekazuję następujące stanowisko.

Ad 1.

Kto jest właścicielem ﬁrmynadzorującejpo-

bór opłat na autostradzie A4?

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

na budowę i zarządzanie krajowym systemem pobo-

ru opłat.

Zwycięzcą przetargu zostało konsorcjum

podpisała umowę.

Zgodnie z zawartą umową wykonawcą, jak i ope-

ratorem pobierającym w imieniu i na rzecz general-

przejazd po drogach płatnych na czas trwania zawar-

tej umowy jest ﬁrmaKapsch.

Ad 2.

Kto opracował procedury korzystania z płat-

nej autostrady dla pojazdów uprzywilejowanych?

Procedury korzystania z płatnych autostrad przez

pojazdy uprzywilejowane zostały przygotowane przez

wykonawcę i operatora systemu we ścisłej współpracy

W ramach wcześniejszych uzgodnień pomiędzy

operatorem autostrad i służbami ratunkowymi usta-

lono, że w celu zminimalizowania czasu niezbędnego

do wjechania na autostradę przez pojazdy uczestni-

czące w akcjach ratunkowych będą one otwierały

szlabany na bramkach poprzez pobranie bezpłatnego

biletu z automatu przy bramce (co trwa ok. 4–6 se-

kund).

Natomiast w przypadku większej liczby samo-

chodów oczekujących na wjazd będą one korzystały

z pasa serwisowego (dla pojazdów ponadgabaryto-

wych), gdzie szlaban będzie dla nich otwierany zdal-

nie przez operatora monitoringu.

Po incydencie, jaki miał miejsce na autostradzie

A4, odbyły się kolejne spotkania z udziałem przed-

stawicieli służb ratowniczych i Generalnej Dyrekcji

wyjaśniono po raz kolejny wszelkie kwestie związane

z wjazdem samochodów służb ratowniczych z auto-

strad.

Ustalono również, że operator poboru opłat

wyposaży pojazdy służb ratowniczych w 500 bezpłat-

nych urządzeń pokładowych, które umożliwią auto-

matyczne otwieranie bramek autostradowych.

Zaznaczam, iż kierownictwo pogotowia ratunko-

wego i innych służb uzyskało przed rozpoczęciem po-

boru opłat pełną informację na temat procedur prze-

jazdu pojazdów uprzywilejowanych przez bramki.

Po-

nadto podobne procedury obowiązują na innych pol-

skich autostradach (m.in. A2) oraz w wielu krajach

europejskich i nie powodują żadnych problemów.

Ad 3.

Czy ministerstwo ma kontrolę nad tym, co

dzieje się na płatnych odcinkach autostrad?

Odnosząc się do zadanego przez panią poseł py-

tania, należy zaznaczyć, iż zarówno Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej,

strad jako strona umowy z wykonawcą i jednocześnie

operatorem systemu na bieżąco monitorują jego

funkcjonowanie.

Organy te podejmują stosowne dzia-

nież użytkownicy systemu nie doznali z tytułu ko-

rzystania z odcinków dróg płatnych szkody.

Firma Kapsch prowadzi bieżący monitoring dzia-

łania systemu w celu eliminacji powstałych niejasno-

ści i jest w stałym kontakcie z GDDKiA w razie wy-

stąpienia jakichkolwiek problemów i natychmiastowe-

go naprawienia powstałych błędów oraz ich skutków.

Dodatkowo należy przypomnieć, że dla użytkow-

ników, którzy uważają, że system nie działa prawi-

dłowo, istnieją procedury zgłaszania zarzutów.

Wy-

konawca jest zobowiązany rozpatrywać wszelkie re-

klamacje w oznaczonym terminie.

Generalna Dyrek-

co nie tylko czy wykonawca odpowiada sprawnie na

wszelkie zarzuty użytkowników, ale także czy zarzu-

ty są odpowiednio rozstrzygane i czy przyczyny po-

wstania takich zarzutów zostały prawidłowo ziden-

tyﬁkowaneiusunięte.

Ad 4.

Do kogo traﬁająpieniądzepobieranezopłat

i w jakiej części?

Wszystkie przychody z systemu viaTOLL traﬁają

w całości do Krajowego Funduszu Drogowego.

Zgro-

madzone w KFD środki przeznaczane są na dalsze

inwestycje w rozbudowę sieci drogowej w Polsce oraz

na modernizację istniejącej już infrastruktury.

Na-

leży zaznaczyć, iż to dzięki wprowadzeniu w 2009 r.

nowego mechanizmu ﬁnansowaniainwestycjidrogo-

wych, jakim jest Krajowy Fundusz Drogowy, możliwe

było wybudowanie tak dużej liczby nowych dróg

w dobie rozpoczynającego się kryzysu ekonomicznego.

Ad 5.

Jakie stanowisko w opisanej sytuacji zajmu-

je ministerstwo?

Wobec zdarzenia, jakie miało miejsce w dniu 2 czerw-

ca br., wykonawca systemu został wezwany do wła-

ściwego procedowania związanego z przejazdem przez

plac lub stacje poboru opłat pojazdów będących

kiego i mienia albo koniecznością zapewnienia bez-

pieczeństwa lub porządku publicznego.

Zostały podjęte natychmiastowe działania nad po-

prawą procedur zapewniających sprawny przejazd

służb ratowniczych przez miejsce poboru opłat (MPO).

W myśl ww. procedur działania podejmowane przez

pracowników MPO powinny eliminować wszystkie

ewentualne problemy pojazdów uprzywilejowanych

450

podczas przejazdu przez place poboru opłat.

Przejazd

służb ratowniczych przez place poboru opłat powinien

odbywać się płynnie i bez zakłóceń, mając na uwadze

Z uwagi na fakt, iż przejazd pojazdów uprzywile-

jowanych może odbywać się na kilka sposobów – po-

jazdy mogą być wyposażone w urządzenie pokładowe

viaAUTO, pojazdy mogą nie posiadać ww. urządze-

nia, w przypadku zajętości pasów wjazdowych i zjaz-

dowych przejazd pasem serwisowym – dla wszystkich

scenariuszy została opracowana szczegółowa in-

strukcja postępowania.

Ponadto pierwsze, specjalnie przygotowane dla

pojazdów uprzywilejowanych urządzenia viaAUTO,

dzięki którym automatycznie otwierane są szlabany

na bramkach autostradowych, zostały przekazane na

mocy uzgodnień pomiędzy Generalną Dyrekcją Dróg

Krajowych i Autostrad, służbami ratowniczymi i ope-

ratorem poboru opłat służbom, tj. straży pożarnej,

pogotowiu i Policji.

Kolejne będą dostarczane sukce-

sywnie, tak by wszystkie służby ratownicze działa-

jące na płatnych odcinkach autostrad zarządzanych

przez GDDKiA (czyli A2 Konin – Stryków i A4 Bie-

lany Wrocławskie – Sośnica) mogły sprawniej prowa-

dzić akcje ratunkowe i bez zatrzymywania się prze-

jeżdżać przez plac poboru opłat.

Należy również dodać, iż od poniedziałku 4 czerwca

br. specjalnie wydelegowani pracownicy w doraźny spo-

sób reagują na ewentualne problemy pojazdów uprzy-

wilejowanych w przejeździe przez place poboru opłat.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 21 czerwca 2012 r.

osób niepełnosprawnych

starających się o adopcję dziecka (1238)

Odpowiadając na wystąpienie z dnia 13 czerwca

2012 r., znak SPS-024-1238/12, dotyczące zapytania

poselskiego poseł Elżbiety Witek w sprawie nierów-

nego traktowania osób niepełnosprawnych starają-

cych się o adopcję dziecka, uprzejmie informuję.

z późn. zm.) wprowadziła zmiany w organizacji postę-

powań adopcyjnych.

Celem zmian jest poprawa jakości

W myśl wspomnianej ustawy procedury przyspo-

sobienia nie podlegają rejonizacji i realizowane są

przez ośrodki adopcyjne prowadzone przez samorząd

publiczne) jako zadanie zlecone z zakresu admini-

stracji rządowej.

Dlatego też rząd monitoruje prawi-

dłowość realizacji zadania, którego centralne ﬁnan-

sowanie dodatkowo umożliwia rządowi kontrolę.

Ośrodki adopcyjne funkcjonują w każdym wojewódz-

trzeb, odpowiedzialny jest marszałek województwa.

Należy zauważyć, że regulacje zawarte w art. 244

i 245 ustawy zabezpieczają podstawowe potrzeby sa-

morządów wojewódzkich zarówno w odniesieniu do

Art. 154 ust. 2 ustawy dodatkowo umożliwia mar-

szałkowi województwa utworzenie nowego publicz-

nego ośrodka adopcyjnego lub zlecanie prowadzenia

ośrodka podmiotowi niepublicznemu, wyłonionemu

Z danych statystycznych wynika, że na koniec

2011 r. w Polsce działało 57 publicznych ośrodków

adopcyjno-opiekuńczych i 39 niepublicznych ośrod-

ków adopcyjno-opiekuńczych.

Natomiast wg stanu

na marzec 2012 r. na terenie kraju działa 39 publicz-

nych ośrodków adopcyjnych (wraz z ﬁliami)oraz

26 ośrodków adopcyjnych prowadzonych przez pod-

mioty niepubliczne.

Jeśli chodzi o liczbę ośrodków

działających w poszczególnych województwach, to

dane liczbowe przedstawia poniższa tabela:

województwo

liczba ośrodków

adopcyjno-opiekuńczych

(stan na koniec 2011 r.)

liczba

ośrodków

adopcyjnych

(stan na

marzec 2012 r.)

dolnośląskie 9 3

kujawsko-pomorskie 4 6

lubelskie 4 4

lubuskie 3 2

łódzkie 6 4

małopolskie 6 4

mazowieckie 11 10

opolskie 2 2

podkarpackie 4 1

podlaskie 3 1

pomorskie 8 2

śląskie 11 12

świętokrzyskie 2 1

warmińsko-mazurskie 7 3

wielkopolskie 8 6

zachodniopomorskie 8 4

suma 96 65

451

ponuje jeszcze danymi porównawczymi w odniesie-

niu do długości procesu adopcyjnego, przy czym

podkreślić należy, że zaprzestanie działalności

ośrodka adopcyjno-opiekuńczego nie jest tożsame

z przerwaniem prowadzenia procesu adopcyjnego

na danym terenie.

Realizacja zadań związanych

cyjnych leży w kompetencjach samorządów woje-

wództwa, a ustawodawca zadbał o zapewnienie cią-

głości procedur adopcyjnych i wykorzystanie poten-

cjału osobowego kadry ośrodków adopcyjno-opie-

kuńczych.

W tym celu na końcowym etapie prac

parlamentarnych nad ww. ustawą wprowadzone zo-

stało rozwiązanie, które zobowiązało samorząd wo-

jewództwa do przejęcia części pracowników publicz-

nych ośrodków adopcyjno-opiekuńczych, w których

zakończonych przysposobieniem dziecka.

Samorząd

został również zobowiązany do zlecenia na okres co

najmniej 12 miesięcy prowadzenia ośrodków adop-

cyjnych podmiotom niepublicznym, które w 2010 r.

nych przysposobieniem dziecka.

Informuję także, że cytowana ustawa nie wpro-

wadza specjalnych wyłączeń w odniesieniu do kan-

dydatów uprawnionych do przystąpienia do procedu-

ry adopcyjnej.

Zgodnie z art. 114¹ § 1 Kodeksu ro-

dzinnego i opiekuńczego przysposobić może osoba,

której osobiste kwaliﬁkacje uzasadniają przekona-

nie, że będzie należycie wywiązywała się z obowiąz-

ków przysposabiającego.

Osoba ta powinna także

posiadać opinię kwaliﬁkacyjnąwydanąprzezośro-

dek adopcyjny oraz świadectwo ukończenia szkole-

nia, jeśli ten obowiązek jej dotyczy.

aby ośrodek adopcyjny był w stanie wydać jakąkol-

wiek opinię o kandydacie, musi przeprowadzić czyn-

ności, o których mowa w punktach 6)–9) art. 156

ust. 1.

Ponadto każdą sprawę należy rozpatrywać

indywidualnie, z uwzględnieniem wyjątkowych oko-

liczności oraz specyﬁcznejsytuacjiosobistejzarówno

kandydatów, jak i samego dziecka.

Przepisy nie okre-

ślają szczegółowo kryteriów zdrowotnych, które kan-

dydat musi spełnić.

W każdej sprawie należy mieć na

względzie to, jakie mogą być konsekwencje decyzji

podejmowanej w ośrodku adopcyjnym w odniesieniu

do jakości sprawowanej opieki, budowania więzi z ro-

dzicem adopcyjnym, zdolności rodzica adopcyjnego

do reprezentowania dziecka w urzędach, swobodnych

kontaktów z nauczycielami dziecka czy też z leka-

rzem.

Jeśli więc kandydat do przysposobienia – osoba

niewidoma – jest samodzielny i sprawny w życiu co-

dziennym w odniesieniu do samego siebie, można

oczekiwać, że równą sprawnością wykaże się w spra-

wowaniu opieki nad przysposobionym dzieckiem.

łecznej w przytoczonej sprawie ośrodek adopcyjny nie

miał prawa odmówić kandydatowi rozpoczęcia przy-

gotowania do przysposobienia bez szczegółowego

sprawdzenia posiadanych przez tego kandydata

umiejętności i możliwości wychowania dziecka.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

w sprawie ﬁnansowania polskich

mniejszości narodowych (1239)

nr SPS-024-1239/12, z dnia 13 czerwca br.) w sprawie

ﬁnansowaniapolskichmniejszościnarodowychuprzej-

mie informuję.

Zapewnienie naszym rodakom za wschodnią gra-

nicą RP odpowiednich warunków kultywowania pol-

skości jest jednym z głównych zadań Ministerstwa

Spraw Zagranicznych.

Najważniejszym aspektem tej

działalności, wynikającym z funkcji MSZ, jest za-

pewnianie osłony polityczno-prawnej aktywności or-

ganizacji mniejszości polskich, a więc dbałość o wła-

ściwe zabezpieczenie i przestrzeganie ich praw przez

państwa, które zamieszkują, kreowanie polityki pań-

stwa wobec Polaków za granicą, włączanie tych

spraw w ramy polityki zagranicznej RP, reagowanie

na bieżące zagrożenia.

Wykonanie zobowiązań władz państw ościennych

do zapewnienia mieszkającym na ich terytoriach

mniejszościom polskim warunków do rozwoju m.in.

oświaty, kultury jest przedmiotem wnikliwej obser-

wacji i – w uzasadnionych przypadkach – interwencji

MSZ.

Sprawa ta jest bardzo często włączana na wnio-

sek MSZ do rozmów dwustronnych na najwyższych

szczeblach władzy państwowej.

Polski rząd przeznaczał co roku kwoty rzędu

90 mln zł na finansowanie działań wobec Polonii

i Polaków za granicą.

W 2011 r. podział tych środków

między poszczególne resorty przedstawiał się nastę-

pująco:

— Ministerstwo Sportu i Turystyki – 650 000 zł,

— Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego

– 21 217 000 zł,

wego – 862 000 zł,

— Ministerstwo Edukacji Narodowej – 49 591 000 zł,

— Ministerstwo Spraw Zagranicznych – 9 948 000 zł,

— Kancelaria Prezesa Rady Ministrów – 150 000 zł,

452

— Ministerstwo Zdrowia – 185 000 zł,

— Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Repre -

sjonowanych – 7 676 395 zł.

Od marca br., decyzją parlamentu RP, do budżetu

MSZ wpłynęła część funduszy na realizację polityki

polonijnej pozostających dotychczas w dyspozycji Se-

natu RP (65,6 mln zł).

Ministerstwo podjęło wszelkie

starania, aby pomimo bardzo krótkiego czasu na roz-

dysponowanie funduszy kwota ta została wydana

w sposób celowy i zgodny z założeniami strategicz-

nymi wobec Polonii.

Sporządzony został szczegółowy

rok 2012 i wskazane zadania, które powinny zostać

z tych środków zrealizowane.

Następnie MSZ ogło-

siło konkurs, w którym organizacje pozarządowe

zgłosiły swoje pomysły na wykonanie tych zadań.

Najlepsze z nich – decyzją specjalnie powołanej do

tego celu komisji – uzyskały doﬁnansowanie.

Prace nad kolejnym planem współpracy z Polonią

w pierwszej połowie lipca.

Projekt ten zostanie pod-

dany szerokim konsultacjom.

Poprawie warunków funkcjonowania organizacji

mniejszości polskich na Wschodzie służy też cała

gama konkretnych działań podejmowanych przez

placówki dyplomatyczne i konsularne za granicą.

Jest to pomoc doradcza, organizacyjna, prawna,

a przede wszystkim wspieranie aktywności środo-

wisk polskich w sferze oświaty i kultury.

Przykłado-

wo: w sferze oświaty działania placówek dyploma-

tyczno-konsularnych obejmują m.in. pomoc w zakła-

daniu punktów nauczania języka polskiego, fundo-

wanie nagród dla najlepszych uczniów i nauczycieli

czy współdziałanie w realizacji przedsięwzięć oświa-

towych inicjowanych przez podmioty krajowe, jak na

przykład udział w prowadzeniu rekrutacji studentów

polskiego pochodzenia, organizowanie przyjazdów

nauczycieli polonijnych na kursy do kraju, przepro-

wadzanie eliminacji do konkursów i olimpiad języka

polskiego.

Działania inicjujące i wspomagające pla-

cówek dotyczą też wielu innych dziedzin, przykłado-

wo: projektów aktywizujących, pomocowych, upa-

miętnień, ratowania zabytków kultury polskiej za

granicą, działań na rzecz umacniania więzi Polski ze

środowiskami polskimi za granicą.

W 2011 r. urzędy

konsularne uczestniczyły w realizacji ponad 4000

imprez kulturalno-promocyjnych z udziałem Polonii

i Polaków za granicą, będąc inicjatorami wielu z nich,

a innym udzielając wsparcia organizacyjnego, patro-

natu bądź pomocy ﬁnansowej.

W roku 2012 na prowadzenie działalności w za-

kresie ochrony, zachowania i rozwoju tożsamości kul-

turowej minister administracji i cyfryzacji przyznał

organizacjom mniejszości narodowych w Polsce do-

tacje w następującej wysokości:

— mniejszość białoruska – 2 251 856 zł,

— mniejszość czeska – 18 500 zł,

— mniejszość litewska – 731 686 zł,

— mniejszość niemiecka – 2 469 314 zł,

— mniejszość ormiańska – 406 010 zł,

— mniejszość rosyjska – 161 920 zł,

— mniejszość słowacka – 461 900 zł,

— mniejszość ukraińska – 1 893 800 zł,

— mniejszość żydowska – 1 296 200 zł.

Prawa obywateli polskich należących do mniej-

szości narodowych i etnicznych (w tym zapewnienie

im warunków do rozwijania własnej kultury, oświa-

ty, tożsamości narodowej etc.) zagwarantowane zo-

stały w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz

oraz o języku regionalnym.

Wynikają też z licznych

umów międzynarodowych, m.in. traktatów dwu-

stronnych z państwami pochodzenia mniejszości,

z konwencji ramowej Rady Europy o ochronie mniej-

szości narodowych oraz z powszechnie uznawanych

standardów demokracji i praw człowieka.

Polska wypełnia zobowiązania wobec własnych

obywateli narodowości innych niż polska i respektu-

je standardy demokracji, niezależnie od zastrzeżeń,

jakie możemy mieć do działań innych państw wobec

naszych rodaków, będących ich obywatelami.

W prze-

strzeganiu praw mniejszości narodowych, które są

częścią praw człowieka, nie można bowiem uznawać

zasady wzajemności, przy której własnych obywateli

stawialibyśmy w roli zakładnika działań innych

państw.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

Odpowiedź

na utrzymanie przedszkoli (1241)

nr SPS-024-1241/12, zapytaniem posła Mieczysława

M. Łuczaka w sprawie ﬁnansowaniaprzezpaństwo

wydatków ponoszonych przez gminy na utrzymanie

przedszkoli proszę Panią Marszałek o przyjęcie na-

stępujących wyjaśnień.

gmin z zakresu oświaty należy m.in. zakładanie i pro-

wadzenie publicznych przedszkoli.

Zgodnie z art. 105

wymienionej ustawy zadanie to stało się zadaniem

obowiązkowym gmin z dniem l stycznia 1992 r.

453

W świetle przepisu art. 5a ust. 3 ustawy o syste-

mie oświaty środki niezbędne na realizację zadań

nego, w tym z zakresu wychowania przedszkolnego,

zagwarantowane są w dochodach jednostek samorzą-

du terytorialnego.

Mając na uwadze dodatkowo treść

ty i wychowania dzieli część oświatową subwencji

ogólnej między poszczególne jednostki samorządu

nych przez te jednostki zadań oświatowych, z wyłą-

czeniem zadań związanych z dowozem uczniów oraz

nodostępnych i oddziałów ogólnodostępnych w przed-

szkolach z oddziałami integracyjnymi oraz zadań

związanych z prowadzeniem innych form wychowa-

nia przedszkolnego, środki przeznaczone na realiza-

cję powyższego zadania własnego jednostek samorzą-

du terytorialnego zagwarantowane są w dochodach

własnych jednostek samorządu terytorialnego.

Ewentualne propozycje zmian dotyczące systemu

ﬁnansowaniaoświaty,wtymtakżesposobuﬁnanso-

wania przedszkoli, jak również sposobu dotowania

przez gminy zadań z zakresu wychowania przed-

szkolnego realizowanych przez publiczne przedszko-

la (publiczne formy wychowania przedszkolnego)

samorządu terytorialnego lub osoby ﬁzyczne oraz

przez niepubliczne przedszkola (niepubliczne formy

wychowania przedszkolnego), pozostają w gestii Mi-

nistra Edukacji Narodowej, zgodnie z zakresem kom-

petencji określonych przepisami ustawy z dnia 4 wrze-

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

smo z dnia 13 czerwca br., znak: SPS-024-1242/12,

przekazujące interpelację posła Mieczysława Marci-

dzygminnych składowisk odpadów komunalnych

zm.) wprowadziła zmiany m.in. do ustawy o odpa-

dach, wprowadzając deﬁnicjęregionalnejinstalacji

do przetwarzania odpadów komunalnych.

Instalacją

twarzania odpadów z obszaru zamieszkanego przez

magania najlepszej dostępnej techniki lub technolo-

cy następujące procesy:

a) mechaniczno-biologiczne przetwarzanie zmie-

Zatem tylko instalacja spełniająca ww. kryteria

może być wskazana w wojewódzkim planie gospodar-

ki odpadami jako regionalna.

W przypadku gdy instalacje te nie spełniają wy-

magań określonych dla regionalnych instalacji do

przetwarzania odpadów komunalnych, wówczas

mogą stanowić instalację zastępczą i przyjmować od-

pady komunalne do czasu wybudowania wystarcza-

jącej liczby instalacji regionalnych.

Instalacja taka

może również zostać rozbudowana tak, aby spełnia-

ła określone deﬁnicjąwymagania,anastępniewska-

zana jako instalacja regionalna.

W wojewódzkim pla-

nie gospodarki odpadami, zgodnie z art. 14 ust. 8

zamieszczany wykaz instalacji przewidzianych do

zastępczej obsługi regionów gospodarki odpadami

komunalnymi (zwanych dalej instalacjami zastęp-

czymi):

— do czasu uruchomienia regionalnych instalacji

dalej RIPOK),

— w przypadku gdy znajdująca się w regionie in -

stalacja uległa awarii lub nie może przyjmować od-

padów z innych przyczyn.

Instalacje zastępcze są określane również w uchwa-

le w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospo-

darki odpadami, która obowiązuje każdego na obsza-

rze danego województwa.

454

W związku z powyższym instalacje do zagospoda-

rowania odpadów realizowane z wykorzystaniem środ-

ków Unii Europejskiej nie stracą strumienia odpadów

i nie zostaną wyłączone z eksploatacji pod warunkiem,

że będą wskazane jako instalacje regionalne lub zastęp-

cze, przy czym w przypadku instalacji zastępczych tyl-

ko w okresie przejściowym, czyli do czasu, gdy powsta-

ną wszystkie docelowe instalacje regionalne.

W przypadku instalacji zastępczych brak jest kry-

teriów ustawowych, a zatem sejmik województwa ma

swobodę wyboru.

Instalacje zastępcze nie muszą

spełniać wymagań określonych dla instalacji regio-

nalnej, obowiązkowe jest jednak spełnianie przez te

instalacje wymagań ogólnych (wymagania ochrony

środowiska, posiadanie decyzji z zakresu odzysku lub

unieszkodliwiania odpadów, spełnianie wymagań

najlepszej dostępnej techniki lub technologii).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Woźniak

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

festiwalu chopinowskiego (1243)

pytanie posła Mirosława Koźlakiewicza przesłane

w dniu 13 czerwca 2012 r. pragnę uprzejmie przed-

stawić informację na temat rozpatrzenia wniosku o do-

tację dla XX Międzynarodowego Festiwalu Chopi-

nowskiego na Mazowszu realizowanego przez Miej-

ski Ośrodek Kultury w Sochaczewie.

Wniosek został rozpatrzony w ramach ministe-

rialnego programu: Wydarzenia artystyczne, priory-

tet: Muzyka – w grupie ponad 600 aplikacji.

Wszyst-

kie zadania zostały ocenione przez niezależnych eks-

pertów.

Poziom nadesłanych aplikacji był bardzo

wysoki, co znalazło swoje odzwierciedlenie w równie

wysokich ocenach ekspertów.

Ponieważ oceny na po-

ziomie regulaminowego minimum uzyskało blisko

400 wniosków, a doﬁnansowanietakdużejliczbypro-

jektów znacznie przekraczało możliwości ﬁnansowe

resortu, minimalny próg punktowy dla zadań kwa-

liﬁkującychsiędodoﬁnansowaniamusiałzostaćpod-

niesiony.

Omawiany festiwal uzyskał relatywnie wy-

soką ocenę przekraczającą 70% punktacji maksymal-

nej.

Ponieważ ponad 270 projektów zostało ocenio-

nych wyżej, punktacja omawianego wniosku okazała

się niewystarczająca do uzyskania pozycji rankingo-

wej gwarantującej dotację.

W rezultacie festiwal cho-

pinowski na Mazowszu znalazł się w gronie wielu

innych interesujących przedsięwzięć, które nie otrzy-

mały doﬁnansowania.

Pragnę podkreślić, iż na etapie oceny zasadniczej

doﬁnansowaniebyłoprzyznawanewyłączniedlaza-

dań, które otrzymały odpowiednio wysoką punkta-

cję.

Natomiast w procedurach tegorocznych progra-

mów MKiDN po raz pierwszy wprowadzono też pro-

cedurę odwoławczą.

Ponieważ przystępujący do tej

procedury wnioskodawcy z zasady odwołują się od

oceny punktowej uzyskanej na zasadniczym etapie

rozpatrywania aplikacji, punktacja uzyskana na eta-

pie oceny eksperckiej siłą rzeczy nie musi być argu-

mentem przesądzającym o przyznaniu dotacji.

Ze względu na relatywnie niewielką kwotę moż-

liwą do rozdysponowania w trakcie rozpatrywania

odwołań pod uwagę brano wiele czynników.

W przy-

padku wspomnianego w zapytaniu zadania dotyczą-

cego beneﬁsuStanaBorysaaspektemdecydującym

był fakt, że było to jedno z nielicznych zadań w prio-

rytecie honorujących indywidualny jubileusz arty-

styczny.

Prócz tego jest to jeden z niewielu projektów

związanych z muzyka popularną, w którym ze wzglę-

du na jego rocznicowy i wspomnieniowy charakter

trudno mówić o aspekcie komercyjnym.

Nie jest też

prawdą, że w ramach priorytetu pominięto zadania

promujące muzykę Fryderyka Chopina.

W ramach

procedury zasadniczej doﬁnansowanieotrzymałMię-

dzynarodowy Festiwal Chopinowski w Dusznikach-

-Zdroju, natomiast w toku procedury odwoławczej

dotacje przyznano noszącemu imię kompozytora XX

Międzynarodowemu Konkursowi Pianistycznemu

dla Dzieci i Młodzieży realizowanemu w Szafarni

w województwie kujawsko-pomorskim.

Osobnym problemem powstałym przy rozdziela-

niu środków jest bardzo duża liczba wniosków nad-

syłanych z regionów o największej aktywności kul-

turalnej.

Przykładowo z województwa mazowieckie-

go napłynęło aż 25% wszystkich aplikacji złożonych

w priorytecie: Muzyka.

Procentowy udział liczby

przyznanych dotacji dla zadań z tego województwa

był jeszcze wyższy i wynosił blisko 30%.

Również

wśród pozytywnie rozpatrzonych odwołań odsetek

projektów z Mazowsza był najwyższy (ponownie

25%).

Jednakże w puli ﬁnansowejdostępnejdlapro-

cedury odwoławczej musiały też być zarezerwowane

środki dla zadań realizowanych w regionach o niż-

szym dostępie do kultury, co wykluczyło możliwość

pozytywnego rozpatrzenia wszystkich odwołań z wo-

jewództwa mazowieckiego.

Uprzejmie informuję, iż pomimo zwiększenia bu-

dżetu priorytetu o ponad 38% środki dostępne w ra-

mach priorytetu: Muzyka zostały wyczerpane.

Z tego

względu nie ma możliwości udzielenia doﬁnansowa-

nia dla XX Międzynarodowego Festiwalu Chopinow-

skiego na Mazowszu.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

455

Odpowiedź

ministra skarbu państwa

własnościowych Kopalni Soli Bochnia,

polegających na włączeniu tego

przedsiębiorstwa w struktury Grupy

Kapitałowej Kopalni Soli Wieliczka (1245)

pytanie poselskie z dnia 4 czerwca 2012 r. złożone

przez pana Roberta Wardzałę, posła na Sejm Rzecz-

pospolitej Polskiej, w sprawie planowanych prze-

kształceń własnościowych przedsiębiorstwa pań-

(w likwidacji) polegających na włączeniu przedsię-

biorstwa w struktury Grupy Kapitałowej spółki Ko-

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Minister gospodarki w piśmie z dnia 5 paździer-

nika 2011 r. wystąpił do ministra skarbu państwa

o rozważenie koncepcji połączenia Kopalni Soli Wie-

liczka SA i przedsiębiorstwa państwowego Kopalnia

W uzasadnieniu do ww. propozycji minister gospo-

darki wskazał, iż obydwa podmioty prowadzą tożsa-

me działania zabezpieczające mające na celu ochronę

zabytkowych kopalń, oddziaływując pozytywnie na

poprawę bezpieczeństwa obszarów miejskich, a także

likwidują niezabytkowe części zakładów górniczych.

W opinii ministra gospodarki proponowana zmiana

organizacyjna pozwoliłaby na optymalizację działań

i obniżenie kosztów działalności prowadzonej przez

podmioty.

Ponadto koordynacja prac prowadzonych

przez podmioty mogłoby doprowadzić do skrócenia

czasu przeznaczonego na działania likwidacyjne, a tym

samym zmniejszenia kosztów tego procesu.

Oczekuje się, że integracja obydwu podmiotów

może przynieść następujące korzyści:

— wdrożenie spójnej polityki ochrony bezcennego

dziedzictwa kulturowego,

— uzyskanie przez PP Kopalnia Soli Bochnia

nia się o środki pochodzące z funduszy europejskich

(obecnie uniemożliwia jej to status przedsiębiorstwa

państwowego w likwidacji),

— możliwość wykreowania wspólnej strategii tu -

rystycznej i polityki środowiskowej,

— ułatwienie koordynacji procesów likwidacji

części niezabytkowych i zabezpieczenia zabytkowej

substancji obydwu kopalń (racjonalizacja kosztów),

— koncentrację działań związanych z udziela -

niem zamówień na usługi, dostawy i roboty budow-

lane (racjonalizacja kosztów),

— wprowadzenie jednolitych standardów zarzą -

dzania.

Dotychczas minister skarbu państwa nie podjął

decyzji w sprawie ewentualnego połączenia Kopalni

Soli Wieliczka SA i przedsiębiorstwa państwowego

dacji).

Nierozwiązana pozostaje kwestia zachowania

praw obydwu zakładów górniczych do uzyskiwania

dotacji.

Aktualnie w powyższej sprawie prowadzone

są konsultacje z Ministerstwem Finansów i Minister-

stwem Gospodarki.

Przy podejmowaniu decyzji w omawianej sprawie

miotowych ﬁrm,ichpracowników,jakispołeczności

lokalnych.

W przypadku realizacji koncepcji połącze-

nia wybrany wariant będzie przewidywał zachowa-

nie odrębności organizacyjnej i prawnej Kopalni Soli

Bochnia – rozpatrywana jest koncepcja funkcjonowa-

nia przedsiębiorstwa jako spółki prawa handlowego

z siedzibą w Bochni.

Połączenie nie powinno nega-

ni, jak i zmniejszyć zainteresowania turystycznego

Kopalnią Soli Bochnia.

Przedstawiając powyższe informacje i wyjaśnie-

nia, wyrażam nadzieję, że będą one dla pana posła

satysfakcjonujące.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

Kampinoskiego Parku Narodowego (1247)

Odpowiadając na zapytanie z dnia 13 czerwca

2012 r., znak: SPS-024-1247/12, wyjaśniam, co na-

stępuje.

Zaskarżone przez inwestora postanowienie mini-

stra środowiska z dnia 30 grudnia 2011 r., znak:

DOPpn-4102-2/51/12/wb, utrzymujące zaskarżone

postanowienie dyrektora Kampinoskiego Parku Na-

rodowego z dnia 21 stycznia 2008 r., znak: DO-4081/

671-5/07/08, którym nie uzgodniono realizacji inwe-

stycji w zabudowie zagrodowej na działkach nr 98/2

i 98/3 we wsi Komorów, gmina Kampinos, w otulinie

Kampinoskiego Parku Narodowego, zostało przeka-

zane do wojewódzkiego sądu administracyjnego

w dniu 22 lutego 2012 r.

Minister środowiska nie otrzy-

mał jeszcze prawomocnego wyroku sądu w sprawie.

Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku

zaskarżonego przez inwestora postanowienia mini-

456

DOPpn-4102-2/56/12/wb, utrzymującego zaskarżone

postanowienie dyrektora Kampinoskiego Parku Na-

226-5/07/08, którym nie uzgodniono realizacji inwe-

Kampinoskiego Parku Narodowego.

Informuję rów-

nież, że wszelkie wytyczne i zalecenia sądu przeka-

zane w prawomocnych wyrokach zostały wykonane

przez ministra środowiska.

Wykupy gruntów prywatnych położonych w grani-

cach Kampinoskiego Parku Narodowego realizowane

były i nadal są realizowane na zasadzie dobrowolnych

zgłoszeń zamiaru sprzedaży parkowi narodowemu

nieruchomości położonych w jego granicach.

W przy-

padku gdy zainteresowany sprzedażą właściciel posia-

da część gruntów położonych w otulinie parku naro-

dowego, kupowana jest od niego cała nieruchomość.

Należy zaznaczyć, iż transakcje obecnie realizowane

cechują się coraz większym stopniem trudności.

Pro-

ces ich przeprowadzania jest długotrwały, często zbyt

skomplikowany dla osób starszych, a takich jest wśród

sprzedających coraz więcej.

W wielu przypadkach nie-

zbędne jest przeprowadzanie postępowań sądowych

ustalających własność, prawa do spadku.

Obecnie park kupuje nieruchomości na bieżąco,

a termin oczekiwania na realizację transakcji wyno-

si około miesiąca.

Dotyczy to wyłącznie przypadków,

gdy podpisane są umowy z NFOŚiGW, WFOŚiGW

lub CKPŚ o doﬁnansowaniuwykupugruntów,ponie-

waż środki otrzymywane z budżetu są symboliczne,

chociaż istotne z punktu widzenia udziału własnego

(wydatków ponoszonych na obsługę geodezyjną, wy-

ceny nieruchomości, których wykup z różnych powo-

dów nie doszedł do skutku, postępowań związanych

z dokonaniem rozbiórek budynków, zagospodarowa-

niem gruntów wykupionych, pokryciem kosztów ad-

ministracyjnych obsługi programu, szczególnie trans-

portu) i konieczności opłacania kosztów, których nie

pokrywają ww. fundusze.

Przeciętny roczny koszt

tych działań wynosi około 300 tys. zł.

Rozliczenie

uzgodnionych transakcji następuje na bieżąco, zgod-

nie z obowiązującymi przepisami.

Na podstawie rozporządzenia ministra środowi-

ska z dnia 12 stycznia 2011 r., w sprawie obszarów

specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. z 2011 r.

Nr 25,

poz. 133) teren Kampinoskiego Parku Narodowego

prawie w całości pokrywa się z obszarem Natura

2000 wyznaczonym do specjalnej ochrony ptaków,

oznaczonym symbolem PLC 140001.

Prowadzone są prace związane z wpisaniem Kam-

pinoskiego Parku Narodowego na listę specjalnych

obszarów ochrony siedlisk.

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

na zapytanie posła Johna Abrahama Godsona

pytanie posła Johna Abrahama Godsona, przesłane

za pismem z dnia 15 czerwca 2012 r., znak: SPS-024-

-1250/12, w sprawie likwidacji grożącej Muzeum

Techniki NOT w Warszawie, uprzejmie informuję, że

ﬁnansowanienarealizacjęzadaniaMuzeumTechni-

ki NOT pn. „Upowszechnianie, promowanie i popu-

laryzacja osiągnięć naukowo-technicznych i nauko-

wych w działalności Muzeum Techniki NOT”, na

kwotę 3 000 000 zł.

Poniżej przedstawiam przebieg sprawy, która

blicznej przez zainteresowany podmiot.

Wniosek został złożony przez Federację Stowarzy-

szeń Naukowo-Technicznych Naczelnej Organizacji

Technicznej, której jednostką jest Muzeum Techniki

NOT o ﬁnansowaniedziałalnościupowszechniającej

naukę w 2012 r., na realizację zadania pn. „Upo-

wszechnianie, promowanie i popularyzacja osiągnięć

Muzeum Techniki NOT”.

Wnioskowana kwota wy-

kowitych w wysokości 5 619 000 zł.

nie sformułowany wniosek, niepozwalający odnieść

kosztów dotyczyła utrzymania Muzeum Techniki

upowszechniającą naukę, o której ﬁnansowaniemu-

zeum wnioskowało.

Wnioskodawca skorzystał z moż-

liwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie

odwoławczego, zaskarżona decyzja została utrzyma-

na w mocy.

niającej naukę w 2012 r.

Decyzją ministra nauki

i szkolnictwa wyższego z dnia 18 maja 2012 r. zosta-

ły przyznane środki ﬁnansowewewnioskowanejwy-

sokości.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że minister

dżetu na naukę, może ﬁnansowaćtylkotezadania,

które dotyczą upowszechniania, promocji i populary-

ną jednostek naukowych oraz podmiotów działają-

cych na rzecz nauki, zgodnie z przepisami, jakie

ﬁnansowania nauki oraz rozporządzenie ministra

457

oraz rozliczania środków ﬁnansowychnadziałalność

Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych

wewnętrzną jest Muzeum Techniki NOT, będąc pod-

miotem działającym na rzecz nauki, nie ma możliwo-

ści prawnych do ubiegania się o dotację na ﬁnanso-

wanie przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego

działalności statutowej swojej jednostki, w tym na

bieżące utrzymanie zbiorów muzealnych Muzeum

Techniki NOT i jego oddziałów.

Podzielam pogląd pana posła Johna Abrahama

Godsona, że Muzeum Techniki NOT bez wsparcia

środkami publicznymi może nie przetrwać.

Dlatego

uważam, z uwagi na to, że działalność Muzeum Tech-

niki NOT służy także potrzebom krzewienia eduka-

cji, kultury i historii wynalazków polskich, ﬁnanso-

waniem bieżącej działalności Muzeum Techniki NOT

powinien zainteresować się organ nadzorujący Fede-

rację Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych Naczel-

nej Organizacji Technicznej, tzn. starosta powiatu

warszawskiego, a w przypadku ﬁnansowaniadzia-

łalności poszczególnych oddziałów muzeum – właści-

wy dla ich siedziby samorząd lokalny.

W odpowiedzi na zapytanie, czy istnieje możli-

wość konsultacji międzyresortowych, m.in. z Mini-

sterstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Mi-

nisterstwem Finansów, w sprawie dodatkowych fun-

duszy na utrzymanie Muzeum Techniki NOT oraz

czy możliwe jest udzielenie pomocy w uzyskaniu oso-

bowości prawnej przez ten podmiot celem starania

się o dotacje ze środków europejskich, uprzejmie in-

formuję, że sprawa ta wymaga najpierw uregulowa-

nia praw własnościowych z tytułu przynależności tej

jednostki do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Tech-

nicznych Naczelnej Organizacji Technicznej.

Ze swej strony pragnę wyrazić przekonanie, że w

cję Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych Naczelnej

Organizacji Technicznej o ﬁnansowaniezadańMu-

zeum Techniki NOT oraz jego oddziałów, zawierają-

cego aspekty wskazujące na powiązania z działalno-

ścią upowszechniającą naukę, w rozumieniu przepi-

zm.) oraz rozporządzenia ministra nauki i szkolnic-

środków ﬁnansowychnadziałalnośćupowszechnia-

ności przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego.

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 27 czerwca 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

-1251/12, w sprawie zasad odpłatności na rzecz po-

krycia kosztów utrzymania mienia spółdzielni,

uprzejmie informuję, co następuje.

Stosownie do art. 44 i 140 Kodeksu cywilnego

mieniem spółdzielni jest własność i inne prawa ma-

jątkowe.

W granicach określonych przez ustawy i za-

sady współżycia społecznego spółdzielnia może, z wy-

porządzać rzeczą.

W przypadku wyodrębnienia własności lokali na

rzecz członków i osób niebędących członkami, któ-

lokali, spółdzielnia pozostaje – zgodnie z art. 40 usta-

zm.) – właścicielem lub współwłaścicielem nierucho-

mości i użytkownikiem lub współużytkownikiem

gólności mieniem spółdzielni pozostają:

1) nieruchomości służące prowadzeniu przez spół-

dzielnię działalności wytwórczej, budowlanej, han-

dlowej, usługowej, społecznej, oświatowo-kulturalnej,

nymi urządzeniami;

2) nieruchomości zabudowane urządzeniami in-

frastruktury technicznej, w tym urządzeniami i sie-

ciami technicznego uzbrojenia terenu związanymi

żeniem art. 49 Kodeksu cywilnego;

3) nieruchomości niezabudowane.

W pokrywaniu kosztów związanych z eksploata-

cją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mie-

nie spółdzielni obowiązane są uczestniczyć osoby

wymienione przez ustawodawcę w art. 4 ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych.

Są nimi członko-

wie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze pra-

wa do lokali (ust. 1), osoby niebędące członkami spół-

dzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościo-

we prawa do lokali (ust. 1¹) oraz członkowie spółdziel-

ni będący właścicielami lokali (ust. 2).

458

Członkowie wykonują wskazany obowiązek przez

uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu,

a osoby niebędące członkami – przez uiszczanie opłat na

Obowiązek uczestniczenia w wydatkach związa-

na właścicielach lokali niebędących członkami spół-

dzielni, ale ograniczony jest do nieruchomości prze-

znaczonych do wspólnego korzystania przez osoby

(ust. 4).

Obowiązek ten właściciele wykonują przez

Jak wynika z powyższych regulacji, każda spół-

dzielnia mieszkaniowa posiada ustawowe prawo do

samodzielnego określenia w swoim statucie obowiąz-

ków ﬁnansowychosóbposiadającychprawadoloka-

li, polegających na pokrywaniu kosztów związanych

wiących mienie spółdzielni.

Decyzje w sprawie okre-

ślenia stosownych postanowień statutu w zależności

od rzeczywistych potrzeb danej spółdzielni podejmu-

je walne zgromadzenie członków.

Osoby, którym przysługują prawa do lokali, mają

jednakże zagwarantowaną ustawowo możliwość do-

chodzenia swoich praw w przypadku nieprawidłowe-

go, ich zdaniem, postępowania spółdzielni.

Stosownie

bowiem do art. 4 ust. 6

4

i 8 ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych, na żądanie każdej z tych osób spół-

dzielnia jest obowiązana przedstawić kalkulację wy-

sokości opłat.

W razie zmiany wysokości opłat osoby

te mogą kwestionować zasadność tej zmiany bezpo-

średnio na drodze sądowej.

Ciężar udowodnienia za-

sadności zmiany wysokości opłat spoczywa na spół-

dzielni.

Ponadto członkowie, którzy uważają, że postano-

wienia statutu są dla nich niekorzystne, mogą wystę-

pować o ich zmianę w pożądanym przez siebie kie-

runku.

Na podstawie art. 8

3

ust. 10–13 ustawy o spół-

dzielniach mieszkaniowych, członkowie mają bowiem

prawo zgłaszać projekty uchwał i żądania zamiesz-

czenia oznaczonych spraw w porządku obrad walne-

go zgromadzenia lub jego wszystkich części w termi-

nie do 15. dni przed dniem posiedzenia walnego zgro-

madzenia lub jego pierwszej części.

Projekt uchwały

najmniej 10 członków.

Projekty uchwał, w tym uchwał

dy członek ma również prawo zgłaszania poprawek

do wyłożonych projektów uchwał, jednakże nie póź-

madzenia.

Zarząd jest obowiązany do przygotowania

wanie na walnym zgromadzeniu projektów uchwał

Pragnę podkreślić, że statut spółdzielni mieszka-

niowej stanowi ogół norm, które określają najważ-

niejsze kwestie funkcjonowania osoby prawnej, jaką

jest spółdzielnia.

Statut, oprócz treści koniecznej wy-

maganej przez przepisy ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych i Prawa spółdzielczego, może zawie-

rać jeszcze inne postanowienia zależne od woli człon-

ków.

Jeżeli nie są one sprzeczne z bezwzględnie obo-

wiązującymi przepisami prawa, sąd rejestrowy

uprawniony do badania zgodności statutu z prawem

nie może kwestionować ich prawidłowości ani też

oceniać ich wpływu na prawa i obowiązki członków.

Statut jako umowa podlega bowiem w tym zakresie

zasadzie swobody umów wyrażonej w art. 353¹ Ko-

deksu cywilnego.

Reasumując, uprzejmie informuję, że:

— rozwiązania stosowane przez spółdzielnie za -

leżą od warunków, w jakich one działają, i wynikają-

cych z nich specyﬁcznych potrzeb poszczególnych

spółdzielni,

— od woli członków wyrażonej w uchwale walne -

go zgromadzenia w sprawie określenia treści statutu

oraz ewentualnie w uchwalonych na podstawie sta-

tutu stosownych regulaminach zależy ustalenie spo-

sobu naliczania opłat i częstotliwości ich zmiany.

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 22 czerwca 2012 r.

w sprawie stanowiska resortu dotyczącego

pytanie poselskie pani poseł Małgorzaty Pępek z dnia

21 czerwca 2012 r., w sprawie stanowiska resortu

województwa bielskiego, uprzejmie informuję, że

ki Tauron Polska Energia SA w spółce zależnej Tau-

ron Dystrybucja SA aktualnie prowadzone są prace

projektowe między innymi w zakresie wypracowania

optymalnej koncepcji funkcjonowania jednostek te-

renowych, w tym rozmieszczania siedzib rejonów.

Jednocześnie na chwilę obecną nie zostały opra-

cowane rekomendacje ani podjęte decyzje w tym

zakresie.

Zauważyć należy, że w przypadku podmiotów,

nia jako akcjonariusz zgodnie z obowiązującymi

459

przepisami prawa wynikającymi z Kodeksu spółek

uprawnień ministrowi jako akcjonariuszowi do wkra-

leceń dotyczących prowadzenia spraw spółki, sto-

sownie do regulacji art. 375

1

K.s.h.

(Dz. U. z 2000 r.

Spółka Tauron Dystrybucja SA jako podmiot peł-

niący funkcję operatora systemu dystrybucyjnego

zm.) działalność biznesową realizuje, optymali-

zując koszty przy jednoczesnej dbałości o bezpie-

czeństwo systemu elektroenergetycznego i efek-

tywnego dostarczania energii elektrycznej.

Działa-

interesów wszystkich interesariuszy spółki.

Należy podkreślić, że zarówno działania, jak i de-

cyzje w przedmiotowej sprawie będą podejmowane

energetycznego, sprawnego procesu zarządzania, a tak-

że infrastrukturalne – rozwoju sieci energetycznych

oraz możliwości likwidacji awarii.

Wszelkie prowa-

dzone w tym zakresie działania będą służyły zwięk-

szeniu efektywności jednostek organizacyjnych przy

jednoczesnym ulepszeniu jakości obsługi klientów.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

obligacji Skarbu Państwa (1255)

-1255/12, w sprawie zadośćuczynienia roszczeniom

stwa niniejszym informuję, że w świetle przepisów

nych powstałych przed dniem 30 października

1950 r., a wynikające z wyemitowanych przez Skarb

Państwa obligacji, nie należą do kompetencji mini-

stra skarbu państwa.

Nie istnieje również żaden

przepis szczególny, który wskazywałby na właści-

wość ministra skarbu państwa w tym zakresie.

Po-

ﬁnansów w sprawach obsługi zadłużenia Skarbu

Państwa.

Taka też była reprezentacja Skarbu Pań-

stwa w prowadzonych dotychczas sporach dotyczą-

cych roszczeń wynikających z obligacji skarbowych

wyemitowanych przed II wojną światową.

stwa nie prowadził wcześniej i nie prowadzi obecnie

żadnych spraw związanych z roszczeniami z tytułu

przedwojennych obligacji, których emitentem był

Skarbu Państwa.

Nie były również podejmowane

działania legislacyjne w zakresie zadośćuczynienia

przedmiotowym roszczeniom.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

sekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiedź na za-

-024-1257/12, w sprawie informacji słowackiego rzą-

du o postępach w budowie D3.

W kwestii realizacji odcinka drogi ekspresowej

formuję, iż aktualne pozostaje stanowisko resortu

akt TA5EBK-0701-1256/12).

Porozumienie o miejscu połączenia planowa-

nej autostrady po stronie słowackiej i planowanej

drogi dwujezdniowej po stronie polskiej na granicy

państwowej polsko-słowackiej pomiędzy miejscowo-

ściami Skalite i Zwardoń oraz ich przebiegu w stre-

ﬁeprzygranicznejzostałopodpisanewBratysławie

dnia 29 listopada 1995 r. i zmienione porozumieniem

z dnia 1 9 lipca 2001 r. oraz porozumieniem z dnia

16 lutego 2007 r.

460

Ostatnia zmiana porozumienia miała na celu

ustalenie wiążących terminów przystosowania dróg

dojazdowych do byłego przejścia granicznego Zwar-

doń – Skalite dla funkcjonowania ruchu towarowe-

go bez ograniczeń.

Zgodnie z porozumieniem „Ukła-

dające się strony zobowiązują się do takiego zorga-

nizowania budowy, aby stworzyć warunki do prowa-

dzenia transportu ciężarowego bez ograniczeń

przez drogowe przejście graniczne Zwardoń – Ska-

lite na odcinku Żywiec – Čadca do końca 2011 roku,

a na odcinku Čadca – Żylina do końca 2014 roku”.

Mimo nieprzeprowadzenia w pełnym zakresie

prac zaplanowanych dla odcinka S69 Żywiec – Zwar-

doń, tzn. niezrealizowania odcinka od węzła Przybę-

dza do węzła Milówka strona polska dzięki doko-

nanemu wzmocnieniu drogi krajowej 69 wywiąza-

ła się z zobowiązań wynikających z ww. umowy.

Po

stronie polskiej zostały stworzone warunki do pro-

wadzenia transportu ciężarowego bez ograniczeń

przez byłe drogowe przejście graniczne Skalite

– Zwardoń.

Aktualnie realizowana jest budowa dro-

gi ekspresowej S69 Bielsko-Biała – Żywiec, odc.

Wilkowice/Łodygowice – Żywiec.

Zakończenie

robót planowane jest na 2012 r.

W październiku

2011 r. ukończono północno-wschodnią obwodnicę

Bielska-Białej.

Zgodnie z porozumieniem strona słowacka do

końca 2011 r. zobowiązana była stworzyć warunki

dla ruchu towarowego bez ograniczeń na odcinku

ca 2014 r.

Po stronie słowackiej jest ograniczenie ru-

chu ciężarowego do 7,5 t dmc.

W dniu 6 lipca 2011 r. rząd słowacki przyjął doku-

ment pod nazwą „Program kontynuacji przygoto-

wań i budowy autostrad i dróg ekspresowych na

lata 2011–2014” („Program pokracovania priprawy

a vystavby dialnic a rychlostnych ciest na roky 201l–

–2014”).

W punkcie 4.3 „Priorytety połączenia z Pol-

ską i Czechami (postęp w przygotowaniu odcinków

D3 i R5)” przedmiotowego dokumentu uwzględniono

budowę połączenia Skalite – Čadca w rozbiciu na dwa

odcinki.

W 2012 r. planuje się rozpoczęcie budowy

w półproﬁluodcinkaSvircinoviec–Skalite(12,3km),

przy czym w komentarzu zastrzeżono, że rozpoczę-

cie prac może zostać przesunięte na początek roku

2013.

W 2013 r. planuje się rozpoczęcie budowy

odcinka Čadca – Svircinoviec (5,8 km).

W doku-

mencie brak jest informacji o planowanym termi-

nie zakończenia inwestycji.

W dniu 18 października 2011 r. odbył się prze-

gląd terenowy polsko-słowackiego odcinka drogo-

wego VI paneuropejskiego korytarza transportowego

Čadca – Bielsko Biała (połączenia D3/S69).

Podczas

ww. przeglądu delegacja słowacka poinformowała, że

z uwagi na ograniczone środki ﬁnansoweiskoncen-

trowanie ich na budowie autostrady D1 terminy bu-

dowy połączenia Żylina – granica PL/SK opóźniają

się.

Delegacja słowacka wyjaśniła, że opóźnienia

przy budowie połączenia drogowego Żylina – gra-

nica PL/SK zostały spowodowane także trudnymi

warunkami terenowymi oraz problemami z wyku-

pem gruntów.

Niemniej jednak przedstawiciele

strony słowackiej przekazali informację, że prace

inwestycyjne na pododcinku Svircinoviec – Skalite

rozpoczną się w 2012 r.

Ewentualna „Budowa odcinka drogi ekspreso-

wej S69 z Bielska-Białej do Zwardonia, odcinek

Przybędza – Milówka, tzw. obejście Węgierskiej Gór-

ki” będzie możliwa po weryﬁkacjiruchutranzyto-

wego uzasadniającego realizację inwestycji, pod wa-

runkiem uzyskania pełnego finansowania oraz

tualizowany w momencie, kiedy ostatecznie znane

dostępne dla Polski w Wieloletnich Ramach Finan-

sowych Unii Europejskiej na lata 2014–2020 oraz

leży zaznaczyć, iż przedmiotowa inwestycja została

tworzonego instrumentu infrastrukturalnego Con-

necting Europe Facility – Instrumentu „Łącząc

Europę” (CEF) – funduszu rozbudowy infrastruk-

turalnej ściśle związanego z polityką spójności, któ-

ry ma wspierać przedsięwzięcia o kluczowym zna-

ci transportowo-komunikacyjnej poprzez rozbudo-

wę infrastruktury transportowej, połączeń energe-

tycznych oraz rozwiązań z zakresu technologii in-

formacyjno-komunikacyjnych.

CEF miałby być

–2020.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

transportu kolejowego na trasie nr 97

pytanie poseł Małgorzaty Pępek przekazane przy

piśmie, nr SPS-024-1258/12, z dnia 21 czerwca br.

461

w sprawie zapewnienia ﬁnansowaniatransportuko-

– Skawina, w związku z nową dyrektywą UE, infor-

muję, że z uwagi na ograniczone możliwości budżetu

państwa środki ﬁnansowe na wykonanie niezbęd-

nych prac inwestycyjnych mogłyby pochodzić od mar-

szałków województw małopolskiego i śląskiego w ra-

mach regionalnych programów operacyjnych reali-

zowanych w kolejnej perspektywie ﬁnansowej UE

2014–2020.

W przypadku pozytywnej reakcji władz

samorządowych PKP Polskie Linie Kolejowe SA

otrzymają niezbędny wkład krajowy, którego wyso-

kość uzależniona będzie m.in. od zakresu realizowa-

nych prac (wskazanych na podstawie dokumentacji

projektowej), przyjętych docelowych uregulowań od-

noszących się do przyszłej perspektywy 2014–2020.

W obliczu braku możliwości wykonania remontu linii

w najbliższych latach z wykorzystaniem środków

własnych PKP PLK SA oraz budżetu państwa wyda-

je się to jedynym wyjściem pozwalającym na unik-

nięcie dalszej degradacji infrastruktury na przed-

miotowej linii kolejowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

(1260)

niem posła Janusza Śniadka przekazanym przy pi-

śmie z dnia 21 czerwca br., znak: SPS-024-1260/12,

w sprawie uregulowania prawnego sytuacji rencistów

że nie ma takiej potrzeby.

z 2012 r., poz. 637), która od dnia l stycznia 2013 r.

wprowadza stopniowe podwyższanie do 67 lat wieku

emerytalnego dla kobiet urodzonych po 31 grudnia

1947 r., przewidziano sytuację osób, którym prawo

dnia osiągnięcia obecnie obowiązującego wieku eme-

rytalnego wynoszącego dla kobiet 60 lat, a dla męż-

czyzn 65 lat.

poz. 1227, z późn. zm.) osobom, które w dniu ukoń-

czenia powszechnego wieku emerytalnego pobierają

rentę z tytułu częściowej lub całkowitej niezdolności

do pracy, a wcześniej podlegały ubezpieczeniu spo-

łecznemu lub ubezpieczeniom: emerytalnemu i ren-

towym przez jakikolwiek okres czasu, Zakład Ubez-

pieczeń Społecznych przyznaje emeryturę z urzędu,

co – zgodnie z jej art. 101a – skutkuje ustaniem prawa

do renty.

Należy podkreślić, że wysokość emerytury

czas pobieranej renty.

do pracy przyznano na okres do osiągnięcia 60. (ko-

bieta) albo 65. roku życia (mężczyzna), nie musi oba-

wiać się, że po osiągnięciu tego wieku będzie zmuszo-

na do złożenia wniosku o przedłużenie prawa do ren-

ty do dnia osiągnięcia nowego wieku emerytalnego.

Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy zmieniającej

z dnia 11 maja 2012 r. osoba, która w dniu l stycznia

emerytalnego, zachowuje to uprawnienie do osią-

gnięcia nowego wieku emerytalnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 2 lipca 2012 r.

osobom niepełnosprawnym z PFRON

na podjęcie działalności gospodarczej (1269)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

głockiej z dnia 13 czerwca 2012 r. (znak: SPS-024-

-1269/12) w sprawie konieczności posiadania ważne-

go orzeczenia o stopniu niepełnosprawności przez

cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, na

którą osoba niepełnosprawna otrzymała środki Pań-

462

sprawnych uprzejmie wyjaśniam, że nie ma takiego

obowiązku.

Na gruncie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia

nia ministra pracy i polityki społecznej

z dnia 17 paź-

pełnosprawnej środków na podjęcie działalności go-

spodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do

Dz. U. z 2008 r.

Nr 144, poz. 906) osoba ubiegająca

się o przyznanie dotacji na podjęcie działalności go-

spółdzielni socjalnej musi posiadać ważny dokument

potwierdzający niepełnosprawność w momencie skła-

dania wniosku o przyznanie ww. środków oraz pod-

pisania umowy w tej sprawie.

Wygaśnięcie ważności

dokumentu potwierdzającego niepełnosprawność

w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej nie

ma negatywnego wpływu na realizację umowy.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

w sprawie mobilnych stanowisk konsularnych

(1272)

nr SPS-024-1272/12 z dnia 21 czerwca br.) w sprawie

mobilnych stanowisk konsularnych poniżej przedsta-

wiam odpowiedzi na pytania zawarte w ww. zapyta-

niu poselskim.

1.

Które konsulaty zostały już wyposażone w mo-

bilne stanowiska konsularne?

Na dzień dzisiejszy w MSK są wyposażone urzędy

konsularne znajdujące się w następujących lokaliza-

cjach:

1) Abudża,

2) Addis Abeba,

3) Algier,

4) Ankara,

5) Brasilia,

6) Buenos Aires,

7) Chicago,

8) Damaszek,

9) Edynburg,

10) Hanoi,

11) Kair,

12) Kolonia,

13) Kuala Lumpur,

14) Kurytyba,

15) Lille,

16) Lima,

17) Londyn,

18) Los Angeles,

19) Luanda,

20) Lyon,

21) Madryt,

22) Malmoe,

23) Mediolan,

24) Meksyk,

25) Montreal,

26) Nairobi,

27) Nikozja,

28) Nowy Jork,

29) Oslo,

30) Paryż,

31) Pekin,

32) Pretoria,

33) Rabat,

34) Rijad,

35) Rzym,

36) Sao Paolo,

37) Stambuł,

38) Sydney,

39) Tel Awiw,

40) Toronto,

41) Trypolis,

42) Tunis,

43) Vancouver,

44) Waszyngton,

45) Wellington.

2.

W jakich miastach i jak często poszczególne

konsulaty prowadzą dyżury z użyciem mobilnych sta-

nowisk konsularnych?

Malmoe: 5 dyżurów konsularnych w Göteborgu,

1 dyżur w Lund.

Vancouver: Calgary i Edmonton – dyżury odby-

wają się raz na 3 miesiące.

Toronto: Winnipeg (Manitoba) – maj i listopad,

Saskatoon (Saskatchewan) – maj, Thunder Bay (On-

tario) – listopad.

Lima: W La Paz, Santa Cruz, Quito, Guayaquil,

Arequipa – średnio co 2–3 miesiące.

Meksyk: w San Jose w Kostaryce – 1 raz.

Londyn: Bristol, Birmingham, Cambridge, Ex-

eter, Hereford, Peterborough, Southampton, Taunton,

Worcester; Jersey – St. Helier – łącznie 14 dwudnio-

wych dyżurów konsularnych.

Los Angeles: Seattle – przez 3 dni, Las Vegas

– przez 2 dni, San Francisco – przez 3 dni, Portland

– przez 2 dni, Phoenix – przez 3 dni, Denver – przez

2 dni, Houston – przez 3 dni, Dallas – przez 2 dni,

Alaska – przez 2 dni (dyżury odbywały się co miesiąc

oprócz miesięcy wakacyjnych, lipiec, sierpień).

463

Nowy Jork: Boston, MA – 2 dyżury, Buffalo,

NY – 2 dyżury, Cleveland, OH – 2 dyżury, Cincinna-

ti, OH – 1 dyżur, Ludlow, MA – 1 dyżur, Pittsburgh,

OH – 1 dyżur.

Chicago: Detroit – 24–27.02.2011, 19–21.05.2011,

21–22.10.2011, Saint Louis –19.03.2011, 19.11.2011,

Minneapolis –7.05.2011.

Lyon: 4 jednodniowe dyżury konsularne w Tulu-

zie, 1 dyżur w Nicei.

Kolonia: raz w miesiącu w siedzibie konsula ho-

norowego we Frankfurcie nad Menem.

Pretoria: dyżury w Kapsztadzie organizowane są

w okresach 2, 3- miesięcznych, w Durbanie w okre-

sach półrocznych, w pozostałych miejscach (Vander-

bijlpark, Port Elizabeth, Maputo, Lusaka) w zależno-

ści od zgłoszonych potrzeb.

Brasilia: 1 dyżur w Natal (stan Rio Grande do

Norte), Fortaleza (stan Ceará), Teresin (stan Piaui).

Kurytyba: 2 dyżury (Porto Alegre).

Edynburg: 3 dni w każdym miesiącu w Belfaście,

1 dzień raz na 2 miesiące w Aberdeen i Inverness.

Sao Paulo: raz na 2–3 miesiące w Rio de Janeiro.

Rzym: Neapol – co miesiąc, Katania – co drugi

miesiąc, Reggio Kalabria –co drugi miesiąc, na Mal-

cie w la Valletta – dwa razy w roku.

Abudża: Akra (Ghana) – dwukrotnie.

Paryż: Rennes i w Bordeaux – raz w miesiącu.

Tel Awiw: w zależności od zgłoszonych potrzeb

– po jednym razie w Betlejem i Jerycho.

Mediolan: Turyn i Bolonia – po 3 dyżury.

Ankara: Antalya i Alanya – co 4–6 tygodni.

Stambuł: dyżury w Izmirze co kwartał.

Sydney: 5 dyżurów (2 w Melbourne, 1 w Perth,

1 w Adelaide, 1 w Brisbane).

Waszyngton: Miami – 2 (dyżury 2- i 3-dniowe),

Clearwater – 2 (dyżury 2- i 3-dniowe), Atlanta – 1,

Charlotte – 1, Pompano Beach – 1, St. Augustine – 1,

Raleigh – 1, Sarasota – 1.

3.

Ile osób w 2011 r. skorzystało z kompleksowej

obsługi paszportowej w poszczególnych miastach,

w których konsulaty prowadziły dyżury z użyciem

mobilnych stanowisk konsularnych?

Malmo: 266 osób;

Vancouver: 120 osób;

Toronto: 138 osób;

Lima: 70 osób;

Meksyk: 4 osoby;

Londyn: 3500 osób;

Los Angeles: 759 osób;

Nowy Jork: 1000 osób;

Chicago: 438 osób;

Lyon: 115 osób;

Kolonia: 200 osób;

Pretoria: 152 osoby;

Brasilia: 2 osoby;

Edynburg: 1950 osób;

Sao Paulo: 65 osób;

Rzym: 600 osób;

Abudża: 3 osoby;

Paryż: 187 osób;

Tel Awiw: 5 osób;

Mediolan: 8 osób;

Ankara: 60–70 osób;

Stambuł: 20 osób;

Sydney: około 500 osób;

Waszyngton: 549 osób.

4.

Przez ile dni w roku 2011 mobilne stanowiska

konsularne były wykorzystywane na dyżurach poza

siedzibą konsulatów?

Malmo: 6 dni;

Vancouver: 4 dni;

Toronto: 6 dni;

Lima: 45 dni;

Meksyk: 2 dni;

Londyn: 90 dni;

Los Angeles: 22 dni;

Nowy Jork: 17 dni;

Chicago: 11 dni;

Lyon: 5 dni;

Kolonia: 12 dni;

Pretoria: 15 dni;

Brasilia: 3 dni;

Kurytyba: 2 dni;

Edynburg: 3 dni;

Sao Paulo: 10 dni;

Rzym: 28 dni;

Abudża: 2 dni;

Paryż: 22 dni;

Tel Awiw: 2 dni;

Mediolan: 3 dni;

Ankara: 10 dni;

Stambuł: 2 dni;

Sydney: 11 dni;

Waszyngton: 17 dni.

5.

Czy mobilne stanowiska konsularne są wyko-

rzystywane również w bieżącej pracy w siedzibie kon-

sulatów?

MSK są wykorzystywane w bieżącej pracy w sie-

dzibie następujących urzędów konsularnych: Nowy

Jork, Lyon, Edynburg, Rzym, Abudża, Paryż, Tel

Awiw, Rabat.

Pozostałe lokalizacje są dobrze wypo-

sażone w sprzęt komputerowy i nie zachodzi potrze-

ba wykorzystywania ich na co dzień.

6.

Czy MSZ planuje ujednolicenie informacji kon-

sularnych na wszystkich stronach internetowych

polskich ambasad zawierających plan dyżurów z uży-

ciem mobilnych stanowisk konsularnych w poszcze-

gólnych miastach w danym roku?

Urzędy konsularne indywidualnie zamieszczają

informacje o planowanych dyżurach na swoich stro-

nach internetowych.

Wynika to głównie z charakte-

rystyki okręgu konsularnego, w tym ilości zamiesz-

kałych na tym terenie obywateli polskich, odległości

od urzędu konsularnego (inna sytuacja jest np.

w Niemczech, a inna w Australii).

Czynniki te wpły-

wają głównie na częstotliwość dyżurów, stąd zazwy-

czaj umieszczana jest informacja o najbliższym dy-

żurze.

W zależności od tego, gdzie taki dyżur się od-

bywa – są to często siedziby konsulów honorowych,

domy polonijne lub budynki paraﬁipolskich–wła-

ściciele tych obiektów, w porozumieniu z konsulem,

przygotowują na miejscu wcześniejszą kampanię in-

464

formacyjną o planowanym dyżurze, a także umiesz-

czają ją na swoich stronach internetowych.

7.

Ile obecnie kosztuje mobilne stanowisko konsu-

larne?

W obecnej chwili komputery Lenovo X200 nie są

już produkowane.

Koszt zakupu jednej sztuki (cena

detaliczna) wynosił około 7000 PLN.

8.

Które konsulaty w 2012 r. zostaną wyposażone

w mobilne stanowiska konsularne?

W marcu 2011 r. został zakończony projekt wypo-

sażania urzędów konsularnych w MSK z liczbą

30 stanowisk.

Od tego czasu jednak, w związku

z wnioskami urzędów bądź ze względu na koniecz-

ność zapewnienia opieki nad obywatelami polskimi,

lista urzędów została rozszerzona do 45.

W chwili obec-

nej na wyposażenie oczekują urzędy konsularne w:

1) Manchesterze;

2) Dublinie;

3) Atenach;

4) Barcelonie;

5) Bogocie;

6) Bratysławie;

7) Budapeszcie;

8) Caracas;

9) Hadze;

10) Kijowie;

11) Lizbonie;

12) Lwowie;

13) Tbilisi;

14) Tokio.

Ilość oraz termin wyposażenia wyżej wymienio-

nych lokalizacji w MSK jest uzależniony od tego, kie-

dy odzyskana będzie pewna ilość Lenovo X200 od

użytkowników, którzy ich już nie będą potrzebowali.

Po przekonﬁgurowaniukomputerytejużjakoMSK

zostaną przekazane do placówek.

9.

Czy MSZ planuje wyposażenie wszystkich kon-

sulatów w mobilne stanowiska konsularne?

Jeśli tak,

to kiedy ten projekt zostanie zakończony?

Od początku zakładano, że MSK będą znajdowa-

ły się jedynie w tych urzędach, w których ze względu

na dużą ilość obywateli polskich na terenie okręgu

konsularnego, jego rozległość lub z innych przyczyn

utworzenie takiego stanowiska stałoby się konieczne.

Są bowiem placówki, które wydają rocznie minimal-

ną ilość paszportów, lub takie, w których paszporty

nie są wydawane w ogóle.

Koszty przygotowania, in-

stalacji i eksploatacji nie są małe, więc lokowanie

MSK musi mieć racjonalne uzasadnienie.

Wyposażanie kolejnych urzędów w MSK odbywa

się już poza projektem, który zakończył się w marcu

2011 r.

Obecnie uruchomienie MSK w kolejnych lo-

kalizacjach odbywa się na wniosek kierownika urzę-

du konsularnego.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 5 lipca 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie budowy autostrady A4 (1273)

-1273/12, przy którym przekazano zapytanie posła

Józefa Rojka dotyczące realizacji zadania budowy au-

tostrady A4, przekazuję informacje w przedmiotowej

sprawie.

nawcą jest konsorcjum ﬁrm: Hydrobudowa Polska

SA (lider konsorcjum), SIAC Construction Ltd, PBG

SA i Aprivia SA (członkowie konsorcjum), obejmuje

6 sierpnia 2012 r.

padku realizacji przedmiotowego kontraktu GDD-

KiA nie jest stroną umowy z ﬁrmąDSSnawykona-

nie podbudowy z kruszywa stabilizowanego mecha-

nicznie oraz podbudowy i nawierzchni bitumicznych.

Przedmiotowy stosunek prawny został zawarty i ro-

dzi skutki w relacjach pomiędzy stronami umowy,

nie ma zaś bezpośredniego wpływu na rozliczenia

i stosunki pomiędzy GDDKiA a wykonawcą zadania,

w tym w szczególności na zapisy dotyczące terminu

realizacji kontraktu.

Konsorcjum ﬁrm,podejmując

się w 2010 r. poprzez zawarcie umowy realizacji za-

dania budowy odcinka autostrady A4 Tarnów

(w.

Krzyż) – Dębica Pustynia, miało świadomość za-

kresu rzeczowego prac (w tym konieczności zabezpie-

czenia dostaw kruszywa itp.) oraz terminu ich reali-

zacji.

Sposób organizacji pracy w zakresie sposobu

realizacji kontraktu, koordynacji prowadzonych prac

należy do kompetencji wykonawcy.

Stanowi również

jedno z ponoszonych przez wykonawcę ryzyk.

Zaistniała sytuacja, dotycząca odstąpienia od

umowy podwykonawczej przez ﬁrmęDSSwzwiązku

z jej upadłością, w całości obciąża generalnego wyko-

nawcę, czyli konsorcjum ﬁrmzHydrobudowąPolska

SA na czele jako jej liderem.

Przedmiotowe oznacza

konieczność wykonania zakresu prac zleconych do-

tychczasowemu podwykonawcy własnymi siłami

konsorcjum bądź podzlecenia tego zakresu robót in-

nym podwykonawcom.

Jednocześnie należy wskazać, że w trakcie reali-

zacji zadania budowy przedmiotowego odcinka auto-

strady A4 zamawiający, czyli GDDKiA, skierował

465

w stosunku do wykonawcy roszczenia z tytułu nie-

wykonania umów w terminach, w szczególności

bów, zmniejszonej ilości dostaw materiałów na plac

budowy, opóźnień ﬁnansowych w stosunku do za-

twierdzonego harmonogramu.

Wykonawca złożył w GDDKiA roszczenia zarówno

kwotowe, jak i czasowe, dotyczące przedłużenia ter-

minu realizacji kontraktu, uzasadniając swoje żądania

nieprzewidywalnymi warunkami klimatycznymi, tj.

planowanymi pracami archeologicznymi.

Zgodnie ze

złożonymi roszczeniami możliwe jest wydłużenie cza-

su na zakończenie prac do grudnia 2012 r.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 28 czerwca 2012 r.

na rzecz następców prawnych byłych

na terenie gm. Tarnów, woj. małopolskie (1274)

12) w sprawie pokrycia ze środków Funduszu Repry-

watyzacji odszkodowania na rzecz następców praw-

nych byłych właścicieli majątku w Zgłobicach na tere-

nie gminy Tarnów pragnę podkreślić, iż organem

właściwym w sprawach oceny legalności przejęcia

mienia w trybie dekretu o przeprowadzeniu reformy

rolnej jest minister rolnictwa i rozwoju wsi, o czym

pan poseł był już informowany przez ministra skarbu

państwa w pismach z dnia 28 czerwca oraz 16 sierpnia

2011 r.

Kwestie związane z zakresem odszkodowania

z tytułu bezprawnej nacjonalizacji wskazanego mienia

zostały uregulowane decyzją ministra rolnictwa i roz-

woju wsi z dnia 25 listopada 2008 r.

Minister skarbu

państwa jako dysponent państwowego funduszu celo-

wego pn. Fundusz Reprywatyzacji nie dokonuje po-

nownej analizy i oceny w powyższym zakresie oraz nie

określa zakresu mienia, za które zostało ustalone od-

szkodowanie.

Kwestie te są przedmiotem oceny i ana-

lizy na etapie prowadzenia postępowania przed wła-

ściwym organem, w tym przypadku przed ministrem

rolnictwa i rozwoju wsi.

Kompetencja ministra skarbu państwa w sprawie

opisanej przez pana posła sprowadzała się do wery-

fikacji wniosku ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w zakresie prawnych możliwości jego realizacji ze

środków funduszu, a następnie wypłaty.

przyznająca odszkodowanie za poniesioną szkodę

rzeczywistą oraz utracone korzyści wynikłe z nie-

zgodnego z prawem wydania orzeczenia ministra rol-

nictwa i reform rolnych z dnia 3 lipca 1950 r. o prze-

jęciu na własność państwa nieruchomości ziemskiej

Zgłobice, położonej w województwie małopolskim, na

podstawie której dokonana została wypłata, nie do-

tyczy działek gruntu o numerach ewidencyjnych wy-

szczególnionych w zapytaniu pana posła.

Jednocześnie, nawiązując do wcześniejszej kore-

spondencji kierowanej do pana posła, należy stanow-

czo przypomnieć, iż minister skarbu państwa nie jest

w przedmiotowej sprawie.

Dodatkowo zgodnie z ustawą o komercjalizacji

i prywatyzacji ze środków Funduszu Reprywatyzacji

mogą być realizowane wypłaty odszkodowań wyłącz-

nie na rzecz byłych właścicieli mienia lub ich następ-

ców prawnych, a nie podmiotów będących samoist-

nymi posiadaczami nieruchomości, w odniesieniu do

których stwierdzono nieważność orzeczenia nacjona-

lizacyjnego.

W ocenie ministra skarbu państwa w omawianej

sprawie właściwy w zakresie prowadzenia działań ma-

jących na celu rozwiązanie problemu roszczeń repry-

watyzacyjnych jest samorząd terytorialny, a w szcze-

gólności starosta powiatowy jako organ reprezentują-

cy Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nie-

ruchomościami.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie bramek wjazdowych

na autostradzie A4 (1279)

466

uprzejmie przekazuję następujące stanowisko.

Procedury korzystania z płatnych autostrad zarzą-

dzanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych

i Autostrad dla pojazdów uprzywilejowanych zostały

przygotowane przez wykonawcę i operatora systemu,

ﬁrmęKapsch,wścisłejwspółpracyzGDDKiA.

ca br., operator systemu został wezwany do właści-

wego procedowania związanego z przejazdem przez

poprawą procedur zapewniających sprawny przejazd

ne przez pracowników MPO powinny eliminować

lejowanych podczas przejazdu przez place poboru

ceń, mając na uwadze zawsze priorytetowy charakter

Należy również podkreślić, iż przejazd pojazdów

uprzywilejowanych może odbywać się na kilka spo-

sobów: pojazdy mogą być wyposażone w urządzenie

ww. urządzenia, wszystkie pojazdy w przypadku za-

jętości pasów wjazdowych i zjazdowych – przejazd

pasem serwisowym.

Dla wszystkich ww. scenariu-

szy została opracowana szczegółowa instrukcja po-

stępowania, co w przyszłości wyeliminuje podobne

nieprawidłowości.

Pierwsze specjalnie przygotowane dla pojazdów

rym automatycznie otwierane są szlabany na bram-

kach autostradowych, zostały przekazane na mocy

jowych i Autostrad, służbami ratowniczymi i opera-

torem poboru opłat, służbom, tj. straży pożarnej,

Oznacza to, że pojazdy uprzywilejowane mogą po-

konywać bramki autostradowe na dwa sposoby:

— przy wykorzystaniu urządzenia viaAUTO – po

podjechaniu do bramki pojazdu ratowniczego z urzą-

dzeniem viaAUTO szlaban podniesie się automatycz-

nie, cała operacja trwa 3 sekundy;

— poprzez pobranie biletu zerowego, czyli bezpłat -

nego, pobranie biletu wymaga jedynie naciśnięcia

przycisku.

Cała operacja trwa około 4–6 sekund.

Dodam również, iż od 4 czerwca br. specjalnie wy-

delegowani pracownicy w doraźny sposób reagują na

ewentualne problemy pojazdów uprzywilejowanych

w przejeździe przez place poboru opłat.

Wszystkie

okresie funkcjonowania poboru opłat na przedmio-

towym odcinku A4 dla samochodów osobowych mają

na celu maksymalne ułatwienie służbom ratowni-

czym wykonywanie ich ustawowych zadań.

Z poważaniem

w sprawie budowy odcinka autostrady A4

Kraków – Korczowa (1282)

-1282/12, przy którym przekazano zapytanie poseł

Barbary Bartuś dotyczące budowy autostrady A4 na

odcinku Kraków – Korczowa uprzejmie przekazuję

informacje w przedmiotowej sprawie.

jęła program wieloletni „Program budowy dróg kra-

Program zakłada stworzenie sieci sprawnych

Wśród zadań realizowanych w ramach progra-

mu znajdują się również projekty obejmujące budo-

wę autostrady A4 na następujących odcinkach: Kra-

– Korczowa, o łącznej długości 223 km.

W chwili

kich odcinkach realizacyjnych powyższych zadań,

467

Centralny, długości 4 km, w stosunku do którego

w dniu 29 maja br. nastąpiło odstąpienie od umowy

W odniesieniu do odcinków, dla których kon-

traktowe terminy zakończenia prac upłynęły, zama-

wiający, tj. GDDKiA, skierował do ich wykonawców

mobilizacji zasobów, zmniejszonych ilości dostaw

materiałów na place budowy, opóźnień ﬁnansowych

w stosunku do zatwierdzonych harmonogramów.

Jednocześnie należy wskazać, ze wykonawcy

złożyli w GDDKiA roszczenia kwotowe i czasowe

tów.

Wykonawcy uzasadniają swoje żądania m.in.

nieprzewidywalnymi warunkami klimatycznymi,

Zgodnie z przyjętymi aktualnymi harmonogra-

prowadzonych prac zakończenie robót i oddanie do

użytkowania przewidywane jest na IV kwartał 2012 r.

w sprawie realizacji inwestycji dotyczącej S8

-1285/12, w sprawie inwestycji pod nazwą S8 Radzy-

min – Marki, uprzejmie przekazuję następujące sta-

nowisko.

Ad 1.

Na jakim obecnie etapie jest przygotowanie

inwestycji pod nazwą S8 Radzymin – Marki?

W dniu 14 maja Generalna Dyrekcja Dróg Krajo-

wych i Autostrad podpisała umowę na wykonanie

koncepcji programowej obwodnicy Marek z Biurem

Projektowo-Badawczym Dróg i Mostów Transpro-

jekt-Warszawa sp. z o.o. Biorąc pod uwagę termin

podpisania umowy, koncepcja powinna być gotowa

pod koniec listopada 2012 r.

Ponadto należy zaznaczyć, iż 2 grudnia 2011 r.

Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska wydała dla

inwestycji ostateczną decyzję środowiskową umożli-

wiającą budowę obwodnicy Marek.

Ad 2.

Czy zostały już zapewnione środki ﬁnanso-

we w zakresie przeprowadzenia w systemie: zapro-

jektuj i zbuduj inwestycji pod nazwą S8 Radzymin

Resort transportu, mając na uwadze wysokie na-

tężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi, jak

również poprawę spójności sieci drogowej – bowiem

wraz z pozostałymi odcinkami drogi ekspresowej S8

w Warszawie ujętymi w „Programie budowy dróg

lub już wybudowanymi, przedmiotowa inwestycja

utworzy jednolity ciąg komunikacyjny – a także fakt

iż obwodnica Marek stanowi część korytarza I (War-

szawa – Budzisko) obecnej sieci TEN-T oraz przyszłej

europejskiej bazowej sieci TEN-T, widzi potrzeby

i uzasadnienia do rozpoczęcia i wybudowania przed-

miotowej drogi.

W chwili obecnej zadanie polegające na budowie

obwodnicy Marek wpisane jest do „Programu budo-

zycjach w załączniku nr 2, tj.:

— pozycja nr 17, pn. Budowa drogi S8 na odcinku

— pozycja nr 18, pn. Budowa drogi S8 Radzymin

Oznacza to, że w obecnym momencie nie jest moż-

liwa realizacja obwodnicy Marek, gdyż załącznik nr 2

jest listą zadań, dla których nie uzyskano ﬁnansowa-

nia, a których realizacja przewidywana jest po roku

Należy jednak wspomnieć, iż analiza oszczędno-

ści na obecnym etapie zaawansowania prac zadań

z załącznika nr 1 do programu wskazuje na możli-

wość rozpoczęcia realizacji budowy obwodnicy Marek

– w tym celu resort transportu podjął wszelkie dzia-

łania polegające na przesunięciu ww. zadań do za-

łącznika nr 1a programu – a tym samym możliwość

rozpoczęcia inwestycji przed 2013 r.

Niemniej jednak zgodnie z zapisami programu

zmiana ta musi zostać zaakceptowana przez Radę

Ministrów.

Resort transportu przygotował i wysłał

do uzgodnień resortowych i konsultacji społecznych

projekt uchwały Rady Ministrów w sprawie zmiany

468

–2015”.

Po zaakceptowaniu zmiany programu mini-

sterstwo TBiGM wystąpi do ministra ﬁnansów,zgod-

nie z zapisami programu, o zgodę na rozpoczęcie

realizacji zadania i przesunięciu zadań z załącznika

nr 1a do załącznika nr 1 programu.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

nr SPS-024-1291/12, nadesłanego do Ministerstwa

Sprawiedliwości w dniu 22 czerwca 2012 r., przy któ-

ła Kabacińskiego w sprawie możliwości popełnienia

nych dokumentach przez pracowników ﬁrmyFrukto-

Lubelszczyźnie, uprzejmie informuję, co następuje.

sanej przez pana posła sprawie.

Warszawa, dnia 3 lipca 2012 r.

-1297/12, przy którym przekazano zapytanie posła

Macieja Orzechowskiego dotyczące realizacji zada-

nia budowy obwodnicy Ostrowa Wielkopolskiego

w ciągu drogi S11, przekazuję informacje w przed-

miotowej sprawie.

cyjnych w znacznym stopniu wzrośnie również po-

ziom bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Należy wskazać, że zadanie polegające na budo-

wie obwodnicy Ostrowa Wielkopolskiego w ciągu dro-

gi S11, etap II, długości 13,8 km zostało ujęte w za-

łączniku nr 1a do programu, zawierającym listę pro-

jektów priorytetowych, których realizacja może roz-

począć się do 2013 r., pod warunkiem zabezpieczenia

środków ﬁnansowych.

Podkreślić również należy, że GDDKiA jako za-

rządca drogi krajowej nr 11 podjęła działania zmie-

rzające do przygotowania zadania do realizacji.

W wyniku tych działań uzyskana została w dniu

27 stycznia 2010 r. decyzja o środowiskowych uwa-

runkowaniach zgody na realizację oraz w dniu 15 paź-

dziernika 2010 r. decyzja o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej.

Z uwagi jednak na aktualne

możliwości ﬁnansowepaństwa,brakzabezpiecze-

nia środków ﬁnansowychnarealizacjęwewszyst-

kich latach oraz konieczność racjonalnego wyko-

rzystywania dostępnych środków ﬁnansowychre-

alizacja zadania do chwili obecnej nie została roz-

poczęta.

Reasumując, należy wskazać, że resort transpor-

tu zdaje sobie sprawę, iż realizacja zadania wskaza-

nego przez pana posła w sposób optymalny przyczy-

ni się do poprawy bezpieczeństwa i płynności ruchu *

)

469

drogowego na analizowanym obszarze.

Jednocześnie

informuję, że Ministerstwo Transportu, Budow-

środków ﬁnansowychdlawszystkichinwestycjiuję-

Z poważaniem

(1301)

przy którym przekazano zapytanie pana posła Ada-

ma Szejnfelda dotyczące przejęcia przez starostów

zarządu nad mieniem Skarbu Państwa sprawowane-

go obecnie przez Agencję Nieruchomości Rolnych

oraz Agencję Mienia Wojskowego przedstawiam na-

stępujące stanowisko.

Przede wszystkim należy zauważyć, że przejęcie

przez starostów zarządu nad mieniem Skarbu Pań-

stwa, którym obecnie gospodarują obie agencje rzą-

dowe, wiązałoby się de facto z ich likwidacją.

Na

obecnym etapie takie działania nie znajdują uzasad-

nienia.

Obie agencje realizują ważne ustawowe zada-

nia wynikające z polityki państwa określonej w usta-

do Agencji Nieruchomości Rolnych oraz w ustawie

skowego.

Agencja Nieruchomości Rolnych realizuje zadania

w szczególności w zakresie:

1) tworzenia oraz poprawy struktury obszarowej

2) tworzenia warunków sprzyjających racjonalne-

mu wykorzystaniu potencjału produkcyjnego Zasobu

3) restrukturyzacji oraz prywatyzacji mienia

4) obrotu nieruchomościami i innymi składnika-

mi majątku Skarbu Państwa użytkowanymi na cele

rolne,

5) administrowania zasobami majątkowymi Skar-

bu Państwa przeznaczonymi na cele rolne,

6) zabezpieczenia majątku Skarbu Państwa,

7) inicjowania prac urządzeniowo-rolnych na

wania na gruntach Skarbu Państwa prywatnych go-

spodarstw rolnych.

Oprócz powyższych zadań agencja realizuje

również zadania określone odrębnymi przepisami,

a w szczególności: przepisami o kształtowaniu ustro-

ju rolnego, o realizacji prawa do rekompensaty z ty-

tułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi

granicami Rzeczypospolitej Polskie, ustawy o ubez-

pieczeniach społecznych rolników, ustawy o stosun-

ku państwa do Kościoła.

Obecnie działania agencji skierowane są głównie

na wspieranie gospodarstw rodzinnych, stanowią-

cych zgodnie z Konstytucją RP podstawę ustroju rol-

nego państwa.

Agencja Nieruchomości Rolnych, realizując zada-

nia związane m.in. z gospodarowaniem mieniem za-

sobu, stosuje na terenie całego kraju jednolite zasady

i procedury wprowadzone zarządzeniami i wytycz-

nymi prezesa.

Oznacza to dla kontrahentów agencji

(głównie rolników, w tym dzierżawców) poczucie sta-

bilności we współpracy z tą instytucją, a także równe

traktowanie podmiotów, niezależnie od rejonu kraju.

Decentralizacja zarządzania mieniem zasobu nie bę-

dzie gwarantować stosowania przez starostów spój-

nej polityki w tym zakresie.

cji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia

spolitej Polskiej, która określa zasady realizacji pra-

Polskiej, źródłem ﬁnansowaniawypłatrekompensat

oraz kosztów obsługi wypłat tych świadczeń są wpły-

wy ze sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności

Rolnej Skarbu Państwa realizowanej w trybach prze-

targowych, o łącznej powierzchni nie mniejszej niż

400 000 ha.

Ustawa określa wysokość rekompensaty

na poziomie 20% wartości nieruchomości pozosta-

wionej.

Na podstawie art. 16 ust. 4 ww. ustawy Agen-

cja Nieruchomości Rolnych jest odpowiedzialna za

przekazywanie środków ﬁnansowych na rachunek

państwowego funduszu celowego – Funduszu Re-

kompensacyjnego, z których dokonywane są wypłaty

rekompensat oraz pokrywane koszty obsługi wypłat.

Na podstawie aktualnie dostępnych danych łączną

wartość uprawnień zabużańskich wynikających

kwotę co najmniej 4,2 mld zł.

Minister skarbu pań-

stwa będący dysponentem funduszu rekompensacyj-

nego jest organem odpowiedzialnym za zapewnienie

ciągłości i płynności wypłat rekompensat.

Nie ulega wątpliwości, że proponowane przejęcie

przez starostów zarządzania Zasobem Własności

470

Rolnej Skarbu Państwa znacznie utrudniłoby plano-

wanie i generowanie przychodów funduszu rekom-

pensacyjnego, co w efekcie doprowadziłoby do braku

płynności wypłat rekompensat.

Wiązałoby się to w kon-

sekwencji z przejęciem zobowiązań płatniczych wo-

bec zabużan bezpośrednio przez budżet państwa oraz

dodatkowymi obciążeniami ﬁnansowymi Skarbu

Państwa, ponieważ osoby dysponujące niezrealizo-

wanymi decyzjami uprawniającymi do wypłaty

świadczeń mogłyby występować na drogę postępowa-

nia sądowego.

Poza obowiązkiem wypłaty środków

zgodnie z treścią rozstrzygnięć administracyjnych

(waloryzowanych dodatkowo na dzień wypłaty) za-

istniałaby wówczas również konieczność ponoszenia

przez państwo polskie dodatkowego ciężaru ﬁnanso-

wego zasądzonych pełnych odszkodowań i kosztów

postępowań sądowych.

Ponadto wstrzymywanie wy-

płat rekompensat spowodowałoby także występowa-

nie przez zabużan do Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka ze skargami na niewykonywanie przez

państwo polskie zobowiązań ustawowych, co w efek-

cie doprowadziłoby do wydawania przez ten organ

wyroków dotyczących mienia zabużańskiego, w któ-

rych Trybunał mógłby zasądzać na rzecz skarżących

zadośćuczynienia za szkodę materialną w wysokości

100% wartości pozostawionego mienia.

Działalność Agencji Mienia Wojskowego reguluje

i tryb gospodarowania mieniem Skarbu Państwa,

zbędnym dla potrzeb resortu obrony narodowej i re-

sortu spraw wewnętrznych.

Wpływy uzyskiwane

przez agencję z tytułu zagospodarowania mienia

przekazywane są do budżetu wskazanych resortów.

Agencja Mienia Wojskowego w okresie od podjęcia

działalności do końca 2011 r. wypracowała środki ﬁ-

nansowe pozwalające przekazać do budżetu tych re-

sortów kwotę blisko 1,5 mld zł.

Gospodarowanie nieruchomościami przez agencję

odbywa się zgodnie z wymogami racjonalnej gospo-

darki.

Do gospodarowania przez Agencję Mienia Woj-

skowego nieruchomościami mają zastosowanie prze-

z późn. zm.) regulujące zasady gospodarowania nie-

ruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Pań-

stwa oraz jednostek samorządu terytorialnego.

Prze-

targi na sprzedaż i dzierżawę nieruchomości organi-

zowane są zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady

sobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz roko-

z późn. zm.).

Należy zaznaczyć, że wskazane przepi-

sy zobowiązani są stosować także starostowie, jako

organy reprezentujące Skarb Państwa, stąd też pro-

cedury zbywania nieruchomości zarówno przez sta-

rostów, jak i przez agencję są ujednolicone.

Agencja Mienia Wojskowego, realizując proces za-

gospodarowania nieruchomości, stara się w miarę

możliwości uwzględniać potrzeby i oczekiwania jed-

nostek samorządu terytorialnego (gmin, powiatów

i województw).

Dotychczas przekazała samorządom

nieodpłatnie na cele publiczne 234,5 ha gruntów

i 133 budynki o wartości 91,6 mln zł.

Od 2009 r.

przekazała także byłe lotniska wojskowe o powierzch-

ni 2326,5 ha na podstawie rozporządzenia z dnia

wych, które mogą być wykorzystane na potrzeby lot-

z późn. zm.).

Ponadto Agencja Mienia Wojskowego

dokonała sprzedaży z boniﬁkataminarzeczsamo-

rządów nieruchomości o powierzchni 3274,8 tys. ha

wraz z 1697 budynkami.

Za wskazane nieruchomo-

ści, wartości 480,2 mln zł, uzyskano kwotę 237,8 mln zł,

a więc udzielono samorządom boniﬁkatywwysokości

242,4 mln zł.

Z tytułu podatku od nieruchomości

Agencja Mienia Wojskowego przekazała samorządom

gminnym kwotę 17,3 mln zł w 2010 r., a w roku ubie-

głym 16,9 mln.

Odnosząc się do kwestii niedostatku dochodów

własnych powiatów, pragnę zaznaczyć, że powiaty są

jednostkami samorządu terytorialnego gospodarują-

cymi zasobem nieruchomości stanowiących własność

powiatu, natomiast starostowie, wykonując zadania

z zakresu administracji rządowej, gospodarują zaso-

bem nieruchomości będących własnością Skarbu

Państwa.

Ze względu na powyższe kwestie własno-

ściowe powiaty nie mogą zagospodarowywać nieru-

chomości będących własnością Skarbu Państwa i czer-

pać korzyści z tego tytułu.

Wcześniej starostowie

musieliby te nieruchomości przekazać na własność

powiatów w formach przewidzianych przepisami

ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Pragnę jednocześnie zwrócić uwagę na fakt, że

propozycje związane z przeniesieniem uprawnień do-

tyczących zagospodarowania nieruchomości będą-

cych obecnie w gestii Agencji Nieruchomości Rolnych

prezentowany przez starostów oraz jednostki samo-

rządu terytorialnego były analizowane wcześniej,

jednak właściwe organy nie znalazły uzasadnienia

dla wprowadzenia stosownych regulacji ustawowych

rozwiązujących omawianą kwestię.

Należy ponadto wskazać, że zarówno starostowie,

jak i agencje rządowe, w tym Agencja Nieruchomości

Rolnych i Agencja Mienia Wojskowego, gospodarują-

ce nieruchomościami będącymi własnością Skarbu

Państwa mają ustawowy obowiązek należytej ochro-

ny interesów majątkowych Skarbu Państwa, stosując

przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami,

i ten aspekt ich działalności jest pod kontrolą Naj-

wyższej Izby Kontroli, innych uprawnionych orga-

nów oraz pod nadzorem właściwych ministrów.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

471

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

ogrodzenia pomiędzy działkami budowlanymi

(1309)

pytanie posła na sejm Anny Elżbiety Sobeckiej w spra-

wie przepisów regulujących wysokość ogrodzenia

piśmie marszałka Sejmu z dnia 21 czerwca 2012 r.,

znak: SPS-024-1309/12, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące wyjaśnienia.

Budowa ogrodzeń – stosownie do art. 29 ust. 1

– nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ale

jeśli budowa ogrodzeń jest realizowana od strony

publicznych oraz wysokość ogrodzenia przekracza

wysokość 2,20 m wówczas wymagane jest zgłoszenie

do właściwego organu administracji architektonicz-

no-budowlanej.

Wymagania techniczne dla ogrodzeń zawarte są

w rozdziale 9 działu II rozporządzenia ministra in-

z późn. zm.), które w § 41 stanowi, że ogrodzenie nie

i zwierząt, przy czym umieszczanie na ogrodzeniach,

nych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła

zabronione.

Kolejne § 42–43 stawiają wymagania dla

padku zastosowania furtki jej szerokość powinna być

nie mniejsza niż 0,9 m, przy czym na drodze pożaro-

wej szerokości te regulują przepisy odrębne dotyczą-

ce ochrony przeciwpożarowej.

Furtki w ogrodzeniu

dynkach użyteczności publicznej nie mogą utrudniać

jącym się na wózkach inwalidzkich.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

przepisów dotyczących możliwości

wykonywania funkcji radnego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

interpretacji obowiązujących przepisów dotyczących

uczyciela korzystającego z płatnego urlopu dla pora-

towania zdrowia, uprzejmie proszę o przyjęcie poniż-

Zasady udzielania nauczycielom urlopu dla pora-

towania zdrowia określają przepisy art. 73 ustawy

kania przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego o po-

trzebie udzielenia nauczycielowi takiego urlopu ure-

gulowano w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia

Zgodnie z tymi przepisami urlopu dla poratowa-

nia zdrowia udziela się nauczycielowi w celu przepro-

wadzenia zaleconego leczenia.

Nauczyciel posiadają-

cy uprawnienie do takiego urlopu (tj. spełniający

warunki określone w art. 73 ust. 1–4 ustawy Karta

Nauczyciela) może z niego korzystać kilkakrotnie

w okresie całego zatrudnienia, jednak łączny wymiar

urlopu nie może przekroczyć 3 lat.

Jednorazowo urlo-

pu dla poratowania zdrowia udziela się w wymiarze

nieprzekraczającym roku.

W okresie przebywania na urlopie dla poratowa-

nia zdrowia nauczyciel zachowuje prawo do comie-

sięcznego wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za

niczych, w tym dodatków socjalnych.

Ustawodawca

przewidział również, iż w czasie trwania tego urlopu

nie można nawiązać stosunku pracy lub podjąć innej

ciel podejmuje inny stosunek pracy lub inną działal-

ność zarobkową, dyrektor szkoły odwołuje nauczy-

ciela z urlopu, określając termin, w którym nauczy-

ciel obowiązany jest do powrotu do pracy.

Analizując wskazane normy prawne dotyczące

urlopu dla poratowania zdrowia, należy zauważyć, iż

ustawodawca świadomie i konsekwentnie dążył do

stworzenia nauczycielowi możliwości powstrzymania

się od pracy w celu realizacji zaleconego przez leka-

rza ubezpieczenia zdrowotnego leczenia i poprawy

472

stanu zdrowia.

Powyższe potwierdził Sąd Najwyższy

w uchwale z dnia 7 lipca 2005 r. (syg.

II PZP 5/05,

OSNP 2005/24/387), w której zajął stanowisko, iż celem

urlopu dla poratowania zdrowia jest poratowanie zdro-

wia i żeby tego dokonać, nauczyciel nie może łączyć

zatrudnienia w ramach stosunku pracy lub innej dzia-

łalności zarobkowej z korzystaniem z tego urlopu.

Należy podkreślić, że przepisy ustawy Karta Na-

uczyciela nie deﬁniująpojęcia„działalnośćzarobko-

wa”, dlatego dyrektor szkoły każdorazowo indywidu-

alnie rozstrzyga, czy działania podejmowane przez

nauczyciela w trakcie urlopu są działalnością zarob-

kową.

Nauczyciele podczas przebywania na urlopie

dla poratowania zdrowia powinni w maksymalnym

stopniu korzystać z niezakłóconych warunków rege-

nerowania organizmu.

W ślad za tym ustawodawca

gwarantuje wypłacanie wynagrodzenia ze środków

publicznych (samorządowych) pomimo niewykony-

wania pracy w wysokości należnej nauczycielom wy-

konującym zadania.

W odniesieniu do radnych należy zauważyć, że

pracodawca ma obowiązek zwolnić radnego z wykony-

wania pracy na czas trwania np. sesji wraz z czasem

ce z ww. przepisu jest obligatoryjne, jednak nieodpłat-

ne (uchwała SN z dnia 10 maja 1994 r., I PZP 22/94,

OSNCP 1994, nr 4, poz. 60), co oznacza, że za cały ten

czas pracodawca nie ma obowiązku zapłaty wynagro-

dzenia.

Na mocy art. 21 ust. 4 ustawy o samorządzie

z późn. zm.) radnemu przysługuje dieta za udział w pra-

cach rady odpowiednio gminy lub powiatu, która ma

być ekwiwalentem za utracony, w związku z wykony-

waniem mandatu, czas i zarobek.

Biorąc pod uwagę ww. przepisy należy stwierdzić,

że pobieranie przez nauczyciela korzystającego z urlo-

pu dla poratowania zdrowia diet z tytułu pełnienia

funkcji radnego w gminie może mieścić się w deﬁni-

cji „innej działalności zarobkowej”, o której mowa

w art. 73 ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela.

Podsumowując, o udzieleniu płatnego urlopu dla

conego leczenia i odwołaniu z niego decyduje wyłącz-

nie dyrektor szkoły, który zgodnie z przepisem art. 39

zm.) jest kierownikiem zakładu pracy dla zatrudnio-

nych w szkole nauczycieli i decyduje w sprawach wy-

nikających ze stosunku pracy nauczyciela.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jakubowski

Warszawa, dnia 29 czerwca 2012 r.

w świetle nowej ustawy emerytalnej (1345)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące zapytanie posła Mirosława Pluty w spra-

wie świadczeń przedemerytalnych w świetle nowej

ustawy emerytalnej, uprzejmie informuję.

widuje wprowadzania zmian w ustawie z dnia 30 kwiet-

nia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych

o świadczeniach przedemerytalnych zostają wprowa-

dzone zmiany umożliwiające pobieranie świadczenia

przedemerytalnego do dnia osiągnięcia wieku eme-

stawie art. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytal-

nych będą przysługiwały osobom uprawnionym do

czasu osiągnięcia wieku emerytalnego.

Łączę wyrazy szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie przyznawania zasiłku

dla bezrobotnych (1349)

Odpowiadając na pismo z dnia 21 czerwca 2012 r.,

znak: SPS-024-1349/12, przekazujące zapytanie po-

sła Mirosława Maliszewskiego w sprawie przyznania

zasiłku dla bezrobotnych, uprzejmie informuję.

do zasiłku przysługuje osobie bezrobotnej za każdy

473

strowania się we właściwym powiatowym urzędzie

pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających

pozostawała w stosunku pracy lub pokrewnych okre-

ślonych w ww. artykule, jeśli podstawę wymiaru

W przypadku osób prowadzących działalność

akwizycyjną na rzecz otwartych funduszy emerytal-

ną na rzecz otwartego funduszu mogły prowadzić:

otwarty fundusz emerytalny lub na zlecenie tego fun-

duszu wyłącznie następujące podmioty:

1) banki krajowe w rozumieniu ustawy z dnia

2) zakłady ubezpieczeń;

3) ﬁrmyinwestycyjnewrozumieniuustawyzdnia

4) agenci ubezpieczeniowi;

5) podmioty prowadzące działalność brokerską

niowej;

6) Poczta Polska SA.

Zgodnie z treścią przepisów rozdziału 8 ww. usta-

wy przesłankami wpisu do rejestru osób uprawnio-

nych do wykonywania czynności akwizycyjnych na

— istnienie umowy o świadczenie usług akwizy -

cyjnych na rzecz otwartego funduszu emerytalnego,

zawartej pomiędzy powszechnym towarzystwem

emerytalnym a podmiotem uprawnionym, wskaza-

nym w art. 93 ust. 1 ustawy oraz

— istnienie pomiędzy akwizytorem a podmiotem

zgłaszającym go do rejestru stosunku pracy lub sto-

sunku zlecenia bądź agencji, chyba że akwizytor był

zarazem agentem ubezpieczeniowym lub brokerem

ubezpieczeniowym w rozumieniu przepisów o dzia-

łalności ubezpieczeniowej oraz był wpisany do ewi-

dencji podmiotów prowadzących działalność gospo-

darczą (art. 93 ust. 5 ustawy).

Pomiędzy akwizytorem a podmiotem zgłaszają-

cym musiał więc istnieć stosunek prawny – umowa

wiący podstawę prawną do dokonania zgłoszenia.

W przypadku gdy fundusz prowadził działalność

akwizycyjną samodzielnie, wówczas czynności akwi-

zycyjne na rzecz tego funduszu mogły jedynie wyko-

nywać osoby zatrudnione przez powszechne towarzy-

stwo emerytalne, które jest organem tego funduszu,

a pomiędzy akwizytorem i towarzystwem musiał ist-

nieć stosunek pracy.

Zasady prowadzenia akwizycji na rzecz OFE sta-

ły się przyczyną wielu poważnych problemów na ryn-

ku funduszy emerytalnych.

Według początkowych

założeń działalność akwizycyjna, poza realizowa-

niem celów sprzedażowych, miała pełnić funkcje in-

formacyjno-edukacyjne, dostarczając uczestnikom

systemu rzetelnych informacji o wszelkich aspektach

jego funkcjonowania, a nadzór, którym została obję-

ta, miał zapewnić eliminację wszelkich nieetycznych

i pozaprawnych zachowań podczas akwizycji.

W prak-

tyce akwizycja znalazła się poza rzeczywistą kontro-

lą rynku oraz przyczyniła się do powstania wielu

negatywnych zjawisk i problemów w funkcjonowaniu

OFE.

Płacone coraz wyższe prowizje z tytułu pozy-

skiwania nowych członków, szczególnie z innych

otwartych funduszy emerytalnych (od 700 zł do po-

nad 2 tys. zł za klienta), sprzyjały nieprawidłowo-

ściom, a przede wszystkim wojnie akwizytorów

o pozyskiwanie nowych klientów.

Mając na celu eli-

minację zjawisk patologicznych na rynku emerytal-

nym oraz obniżenie kosztów funkcjonowania syste-

mu otwartych funduszy emerytalnych (wydatki na

akwizycję stanowiły 1/3 wszystkich kosztów PTE

związanych z zarządzaniem OFE), z dniem 1 stycz-

nia 2012 r. wprowadzono zakaz działalności akwizy-

cyjnej na rzecz OFE, wprowadzając w to miejsce ko-

respondencyjny sposób zawierania umów członkow-

skich oparty na samodzielnym wyborze ubezpieczo-

nego, dokonanym na podstawie informacji o OFE,

sporządzanej przez Komisję Nadzoru Finansowego.

Spośród ponad 400 tys. akwizytorów wykonują-

cych czynności akwizycyjne na rzecz OFE, zareje-

strowanych w 1999 r., na koniec 2000 r. pozostało już

tylko ok. 200 tys. osób.

Zgodnie z danymi KNF

w 2011 r. na rzecz OFE pracowało 103 tys. osób, o 14 tys.

mniej niż w 2010 r.

Systematyczny spadek liczby

akwizytorów w 2011 r. był naturalną konsekwencją

działań podjętych przez powszechne towarzystwa

emerytalne w związku ze zmianami w prawie doty-

czącymi nie tylko zapowiadanego od 1 stycznia 2012 r.

wprowadzenia zakazu akwizycji, lecz przede wszyst-

kim zmniejszenia wysokości opłat od składek wpły-

wających do OFE i wynagrodzenia PTE za zarządza-

nie OFE oraz obniżenia wysokości składek odprowa-

dzanych do OFE z poziomu 7,3% do 2,3%.

Dla większości osób wykonujących czynności

akwizycyjne fundusz emerytalny był jednym z ele-

mentów oferty, obejmującej produkty ubezpieczeń na

życie, produkty majątkowe i produkty inwestycyjne.

Natomiast część ﬁrmspecjalizującychsięwyłącznie

w pośrednictwie w zakresie OFE już w 2011 r., a więc

przed wprowadzeniem zakazu działalności akwizy-

cyjnej, zaczęła koncentrować się na innych produk-

tach, jednocześnie wyrejestrowując swoich agentów

z rejestru akwizytorów OFE i przyuczając ich do

sprzedaży nowych produktów.

Należy podkreślić, że zgodnie z podanym wyżej

rynku pracy powiatowy urząd pracy analizuje sytu-

ację rejestrującej się osoby bezrobotnej w okresie 18 mie-

sięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

Jeśli

więc w jakimś miesiącu osoba prowadząca działal-

ność akwizycyjną, od której odprowadzane były

składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, a tak-

474

że składka na Fundusz Pracy, nie osiągnęła przycho-

du w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pra-

cę, to nie oznacza to, że nie mogła uzyskać prawa do

zasiłku.

Jeśli bowiem spełniała warunek określony

w art. 71 wspomnianej ustawy, to znaczy przez okres

rejestracji w powiatowym urzędzie pracy wykonywa-

robotnych.

Dlatego też uważam obowiązujące w tym

zakresie przepisy za wystarczające.

Sekretarz stanu

Jacek Męcina

zanym do tutejszego resortu zapytaniem posła Mar-

ka Opioły w sprawie rozmów z samorządem woje-

wództwa mazowieckiego dotyczących budowy linii

kolejowej Modlin –Płock (pismo z dnia 26 czerwca

2012 r, nr SPS-024-1370/12) poniżej przedstawiam

odpowiedź w przedmiotowej kwestii.

W grudniu 2011 r. marszałek województwa mazo-

wieckiego poinformował ministra transportu, bu-

dotyczących projektu „Budowa nowej linii kolejowej

w relacji Modlin – Płock” i złożył wniosek o umiesz-

czenie projektowanej linii w wykazie linii kolejowych

o znaczeniu państwowym.

W dniu 19 grudnia 2011 r.

odbyło się w tutejszym ministerstwie spotkanie

przedstawicieli marszałka województwa mazowiec-

kiego z podsekretarzem stanu w MTBiGM panem

Andrzejem Masselem.

W nawiązaniu do ustaleń spo-

tkania marszałek województwa mazowieckiego uzu-

pełnił złożony wniosek o dodatkowe informacje i uza-

sadnienie.

W maju bieżącego roku ministerstwo po-

wiadomiło marszałka województwa mazowieckiego

o wymogach wpisania projektowanej linii kolejowej

do wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym

(po nadaniu jej właściwego numeru przez PKP PLK

SA na wniosek samorządu województwa mazowiec-

kiego) oraz możliwości realizacji przedmiotowego

przedsięwzięcia w drodze porozumienia samorządu

województwa mazowieckiego i spółki PKP Polskie

Linie Kolejowe SA.

Obecnie w Ministerstwie Trans-

prace nad zmianą rozporządzenia Rady Ministrów

poz. 1110).

Przedmiotowa linia Modlin – Płock jest

jedną z linii, która planowana jest do włączenia

w ww. wykazie zmienianego rozporządzenia Rady

rozmowy dotyczące potencjalnego sposobu ﬁnanso-

wania przedmiotowej inwestycji, m.in. umieszczenia

projektu w „Wieloletnim programie inwestycji kole-

możliwości ujęcia wydatków dotyczących prac przy-

gotowawczych w bieżącej perspektywie w Programie

Operacyjnym „Infrastruktura i środowisko” oraz

ujęcia projektu w programie operacyjnym wykorzy-

stania środków unijnych przyszłej perspektywy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 4 lipca 2012 r.

(1371)

znak: SPS-024-1371/12, z dnia 26 czerwca 2012 r.

w sprawie zawieszenia przez PKP bezpośredniego

– Kołobrzeg oraz w uzupełnieniu do pisma, znak: TK-

-7mk-0701-006.1/12, z dnia 29 czerwca 2012 r. będą-

cego odpowiedzią na indywidualne wystąpienie pana

posła, znak: BP-PT-032-113-12, z dnia 11 czerwca

łączenia kolejowego na ww. trasie przekazuję poniż-

sze informacje.

Odpowiadając kolejno na pana pytania, uprzejmie

informuję, że PKP InterCity SA w rozkładzie jazdy

pociągów 2011/12 zaplanowała kursowanie pociągu

Ex 3510/1/5310/1 „Małopolska”, który zapewnić miał

całoroczne połączenie Gdyni i Warszawy z Podkar-

475

paciem.

Jednakże, uwzględniając prowadzone przez

zarządcę infrastruktury inwestycje kolejowe połączo-

ne z koniecznością wprowadzenia zamknięciowych

rozkładów jazdy, uznano potrzebę zawieszenia z dniem

1 kwietnia br. kursowania ww. pociągu na odcinku

Kraków Pł.

– Przemyśl.

Dla zrekompensowania po-

dróżnym braku pociągu „Małopolska” na odcinku

Przemyśl – Kraków – Przemyśl uruchomione zostały

pociągi TLK 33105 i 33106, które skomunikowane

zostały w Krakowie z omawianym ekspresem do

i z Gdyni.

Zasadniczą przesłanką zawieszenia połą-

czeń w pożądanym kierunku są prace modernizacyj-

ne prowadzone na linii E30.

Miały one decydujący

wpływ na wprowadzenie zmian polegających na tym,

że kursujący w rozkładzie jazdy 2010/2011 w relacji

Przemyśl – Kołobrzeg pociąg sezonowy TLK 38502/3

w efekcie dokonanej aktualizacji obecnie rozpoczynał

będzie bieg na stacji Katowice, skąd odjedzie jako

TLK 48510/1 „Bryza”.

Zasadniczą przyczyną takiego

stanu rzeczy jest brak przepustowości na odcinku

Rzeszów – Kraków – Katowice spowodowany zakre-

sem prowadzonych robót modernizacyjnych.

Ponadto nie do końca słuszne jest twierdzenie od-

noszące się do braku połączeń bezpośrednich Prze-

myśla z rejonem nadmorskim kraju.

Celem potwier-

dzenia pragnę przypomnieć, że w obecnym rozkła-

dzie jazdy funkcjonują m.in. pociągi dzienne: „Kos-

sak” 38100/1 i 83100/1 oraz „Wołodyjowski” 38110/1

i 83110/1, nocny (z wyłączeniem sezonu wakacyjne-

go) „Przemyślanin” 38200/1 i 83200/1 w relacji Prze-

myśl – Szczecin Główny i w relacji Przemyśl – Świ-

noujście pociąg sezonowy „Przemyślanin” 38510/1

i 83512/3.

Odpowiadając na kolejne pytania, uprzejmie in-

formuję, że obecnie nie jest możliwe podjęcie jakich-

kolwiek deklaracji w zakresie rozszerzenia dotych-

czasowej oferty przewozowej o bezpośrednie połącze-

nia Przemyśla z regionem Wybrzeża, zwłaszcza jeśli

chodzi o okres tegorocznych wakacji.

Jednocześnie,

mając na uwadze potrzeby lokalnych społeczności,

ministerstwo jako organizator przewozów stara się

podejmować działania w kierunku spełniania tych

oczekiwań, pobudzając przewoźnika do realizacji ko-

lejnych połączeń.

W wyniku takich działań w następ-

nym rozkładzie jazdy 2012/2013 zostaną uruchomio-

ne połączenia Podkarpacia z Warszawą i Gdynią

przez Stalową Wolę, Rozwadów i Lublin, w szczegól-

ności pociągi „Monciak – Krupówki” relacji Przemyśl

– Warszawa Wschodnia – Gdynia Główna i „Wieniaw-

ski” relacji Rzeszów – Gdynia Główna.

Jednocześnie

należy zaznaczyć, że obecnie okrojona oferta przewo-

zowa ma charakter czasowy, a każdy kolejny rozkład

jazdy jest zmieniany czy poddawany aktualizacji

w oparciu o potrzeby podróżnych i chęć zaspokojenia

ich oczekiwań.

Ponadto, biorąc pod uwagę siatkę bieżących połą-

czeń i tych, które mają zostać uruchomione w przy-

szłym rozkładzie jazdy, nie ma obawy, że kosztowny

remont budynku dworca kolejowego w Przemyślu

okaże się bezużyteczny.

Natomiast jeśli chodzi o politykę zrównoważonego

rozwoju regionalnego, to pragnę zaznaczyć, że nie

odnosi się ona tylko do stymulowania procesów roz-

woju kolei o ograniczonym zasięgu terytorialnym,

okrojonym do potrzeb jednego regionu czy przedmio-

towym, tj. dbania wyłącznie o rozszerzenie siatki

połączeń pasażerskich z pominięciem inwestycji in-

frastrukturalnych.

Polityka ta powinna służyć wspie-

raniu szeroko rozumianych procesów z zakresu ko-

lejnictwa, w tym modernizacji infrastruktury kole-

jowej.

Dopiero synergia tych działań i wzajemne po-

szanowanie przydatności wszystkich projektów bę-

dzie miało przełożenie na komfort podróżowania

koleją.

Zdarzają się przypadki zawieszania niektó-

rych połączeń, zmiany trasy czy wydłużenia czasu

jazdy pociągów w związku z wykonywanymi na sze-

roką skalę pracami zmierzającymi do poprawy stanu

infrastruktury.

Dlatego też należy wykazać odrobinę

wyrozumiałości wobec chwilowych trudności komu-

nikacyjnych, spowodowanych inwestycjami infra-

strukturalnymi, które w konsekwencji przyczynią się

do poprawy jakości świadczonych usług przewozo-

wych i zadowolenia pasażerów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Mass