corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

ANEKS

2012

Odpowiedzi na interpelacje

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

690

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

722

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

725

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

729

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

.740

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

.746

Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk .

.

.

.753

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

.763

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

785

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

793

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.803

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

804

str. str.

TREŚĆ

część 2

str. str.

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.816

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

856

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

897

Podsekretarz stanu

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.

.917

Szef Służby Cywilnej Sławomir Brodziński.

.

.

.

923

str. str.

Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa

ds. równego traktowania

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa

Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk .

.

1000

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Prezes Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski.

.

.

.1030

Podsekretarz stanu

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz.

.

.

.1032

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.1037

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

1048

Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz 1059

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Podsekretarz stanu Grzegorz Woźniak.

.

.

.1073

str. str.

Prezes Rządowego Centrum Legislacji

Podsekretarz stanu Andrzej Włodarczyk.

.

.

.1096

Podsekretarz stanu w Kancelarii

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

.

.

.1105

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1106

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz .

.

.1128

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa

str. str.

Odpowiedź

ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zagrożenia życia lub zdrowia

prezydenta RP w czasie jego wizyt w Gruzji

w związku z inﬁltracją środowiska

współpracowników prezydenta Gruzji

przez agentów rosyjskiego wywiadu (3)

wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie szczegółowej

odpowiedzi na postawione w niej pytania ze względu

na ich niejawny charakter.

Odpowiedź taka mogłaby

zostać udzielona na niejawnym posiedzeniu sejmowej

Niemniej jednak informuję, że służby specjalne, re-

alizując swoje zadania ustawowe, uzyskiwały, analizo-

wały i przekazywały właściwym organom informacje

odnoszące się do relacji rosyjsko-gruzińskich.

Dokumen-

ty analityczno-informacyjne przesyłane były ministrowi

obrony narodowej, a także szefowi Biura Bezpieczeństwa

Narodowego oraz Kancelarii Prezydenta RP.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

Odpowiedź

ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zabezpieczenia przez

funkcjonariuszy polskich służb specjalnych

próbek porównawczych DNA oﬁar katastrofy

sma nr SPS-023-5/11 z dnia 16 listopada 2011 r. do-

tyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie

informuję.

11 kwietnia 2010 r.

Wojskowa Prokuratura Okręgo-

wa w Warszawie wydała zarządzenie o powierzeniu

riału porównawczego i próbek do badań DNA umożli-

wiających identyﬁkacjęoﬁarkatastrofy.

Ustalono,że

wszystkie zebrane próbki będą gromadzone i zabezpie-

czone technicznie w laboratoriach ABW, a następnie

przetransportowane do Moskwy.

Na podstawie tej de-

cyzji ABW zabezpieczyła materiał porównawczy do ba-

dań DNA od krewnych oﬁarkatastrofypodSmoleń-

skiem.

W dniu wydania zarządzenia przez prokuraturę

wojskową funkcjonariusze agencji, w obecności Straży

Marszałkowskiej Sejmu RP, z 10 pokoi należących do

oﬁarkatastrofyzebraliwyłącznieprzedmiotymogące

zawierać materiał genetyczny danej osoby (np. szczo-

teczki do zębów, nożyki z maszynek do golenia).

Tego

samego dnia do Centrum Wsparcia dla Rodzin OﬁarKa-

tastrofy w hotelu Novotel zaczęli przyjeżdżać krewni

oﬁar,odktórychrozpoczętopobieraniemateriałupo-

równawczego.

Zorganizowano również spotkanie ro-

dzin oﬁarzekspertamiABWzzakresubadańDNA,

którzy przybliżyli zebranym zagadnienia związane

z badaniami DNA oraz możliwości identyﬁkacjiosób

poprzez wykorzystanie metod biologii molekularnej.

Zgodnie z ustaleniami wynikającymi z zarządze-

nia prokuratury wojskowej w dniu 12 kwietnia 2010 r.

dwóch funkcjonariuszy pionu postępowań karnych

ABW zawiozło do Moskwy materiał porównawczy do

badań DNA.

Został on przekazany przedstawicielom

polskiej prokuratury wojskowej wyznaczonym do

współpracy z prokuraturą rosyjską przy identyﬁkacji

oﬁarkatastrofy.

Następnegodniawdrodzepowrot-

nej funkcjonariusze agencji przywieźli pierwszą par-

tię zabezpieczonych podczas oględzin rzeczy osobi-

stych należących do oﬁarkatastrofyiprzekazalije

Żandarmerii Wojskowej do dyspozycji prokuratury.

Szczegółowy raport w sprawie działań Agencji Bez-

pieczeństwa Wewnętrznego podejmowanych w związ-

ku z katastrofą i ich efektach został skierowany m.in.

do sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Minister

Jacek Cichocki

w sprawie materiałów przekazanych przez USA

samolotu TU-154M w Smoleńsku

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

654

czącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie

jawny charakter.

Odpowiedź taka mogłaby zostać

sji do Spraw Służb Specjalnych.

Informuję ponadto, że szczegółowe informacje

na temat działań podjętych przez służby specjalne

w związku z katastrofą samolotu TU-154M o nume-

rze bocznym 101 zostały przedstawione w sprawoz-

daniach z ich działalności w 2010 r. oraz specjalnym

raporcie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Pan

poseł Marek Opioła jako członek sejmowej Komisji do

Spraw Służb Specjalnych ma możliwość zapoznania

się z wymienionymi dokumentami.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie inwigilowania prezydenta RP

Lecha Kaczyńskiego przez ABW (7)

informuję, że:

1–11.

Informacja „Gazety Polskiej” („Prezydent

Lech Kaczyński był inwigilowany” z 31.08.2011 r.)

o tym, jakoby Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrzne-

go gromadziła szczegółowe informacje na temat pre-

zydenta Lecha Kaczyńskiego, jest nieprawdziwa.

Jego dane zostały wpisane do bazy Centrum Anty-

terrorystycznego ABW (CAT), ponieważ ﬁgurowały

w dwóch raportach (przeglądy mediów kaukaskich),

które nie dotyczyły bezpośrednio osoby byłego pre-

zydenta.

ABW nigdy nie inwigilowała prezydenta

Lecha Kaczyńskiego.

Również informacje dotyczące

tzw. centrum tajnych danych w CAT ABW są zmani-

pulowane i nieprawdziwe, poczynając od nazwy zbio-

ru, który autorka publikacji nazywa BWO.

CAT ABW

nie jest jednostką realizującą zadania o charakte-

rze operacyjno-rozpoznawczym, natomiast wydział

III CAT zajmuje się pracą informacyjno-analityczną.

W bazach CAT ABW znajdują się zbierane i przetwa-

rzane według standardowej procedury informacje

związane z ochroną antyterrorystyczną najważniej-

szych osób w państwie, pochodzące od następujących

służb i instytucji: ABW, AW, SKW, SWW, Policji,

Straży Granicznej, BOR i Służby Celnej.

Wyjaśniam ponadto, że Agencja Bezpieczeństwa

Wewnętrznego nie udziela informacji na temat pra-

cowników i osób pełniących służbę w ABW.

12–23.

Niezgodne z prawdą są informacje „Gaze-

ty Polskiej” dotyczące telefonu z ABW.

Agencja nigdy

nie przekazywała telefonów BlackBerry urzędnikom

państwowym.

Prezydent Lech Kaczyński posiadał

inny telefon szyfrujący przekazany przez ABW.

Te-

lefon ten przed lotem do Smoleńska został zdepono-

wany u pełnomocnika ochrony Kancelarii Prezyden-

ta RP, a szczegóły techniczne związane z jego funk-

cjonalnością i konﬁguracją są niejawne.

Pozostałe

kwestie są wyjaśniane w ramach śledztwa prowadzo-

nego przez prokuraturę wojskową w sprawie kata-

strofy smoleńskiej.

24–27.

W dniach 21–23 października 2009 r. funk-

cjonariusze ABW wzięli udział w odbywających się

na terenie Ukrainy ćwiczeniach antyterrorystycz-

nych.

Był to jeden z elementów przygotowania zabez-

pieczenia Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro

2012.

Na czas trwania ćwiczeń uruchomiono stałe

łącze audio-wideo z ukraińskim centrum antyterro-

rystycznym.

Przeprowadzono wideokonferencję po-

między CAT ABW a ukraińskim Anti-Terrorist Cen-

ter (ATC), w której uczestniczyli: prezydent Ukrainy

Wiktor Juszczenko i szef SBU Walenty Naliwajczen-

ko oraz – po stronie polskiej – minister spraw we-

wnętrznych i administracji Jerzy Miller, podsekre-

tarz stanu w MSWiA Adam Rapacki i zastępca szefa

ABW Paweł Białek.

Podczas ćwiczeń potwierdzono

skuteczność działania systemu łączności w sytuacji

kryzysowej, wymagającej podejmowania decyzji na

wysokim szczeblu w różnych krajach.

Scenariusz

ćwiczeń zakładał m.in. przeprowadzenie akcji uwal-

niania pasażerów porwanego samolotu.

Uczestniczy-

li w niej także funkcjonariusze grupy antyterrory-

stycznej ABW.

Przeprowadzone testy pozwoliły na

sprawdzenie skuteczności przeciwdziałania zagroże-

niu terrorystycznemu, zarówno bezpośrednio na

miejscu zdarzenia, jak również na poziomie współ-

pracy międzynarodowej.

Wypróbowano w praktyce

nowoczesne środki wymiany informacji oraz proce-

dury współdziałania krajowych koordynatorów

ochrony antyterrorystycznej CAT i ATC.

W listopadzie 2009 r. na terenie Centralnego

Ośrodka Szkolenia ABW odbyły się ćwiczenia prak-

tyczne, których celem było przetestowanie i udosko-

nalenie współpracy pomiędzy ABW, Policją, Pań-

stwową Strażą Pożarną oraz Ośrodkiem Radioizoto-

pów Instytutu Energii Atomowej Polatom.

Symulacja

obejmowała przeprowadzenie śledztwa powybucho-

wego po ataku terrorystycznym, w którym została

wykorzystana tzw. brudna bomba, czyli klasyczny

materiał wybuchowy połączony z materiałami radio-

aktywnymi.

W ramach ćwiczeń doskonalono proce-

dury współdziałania ww. służb oraz umiejętności

gaśnicze neutralizujące ładunek wybuchowy rozpra-

szający substancje radioaktywne, zabezpieczenie

miejsca zdarzenia, procedury kryminalistyczne w za-

kresie zbierania śladów oraz inne działania śledcze.

655

28–31.

Dotychczas zgromadzone materiały doty-

czące ujawnienia danych gromadzonych w CAT ABW

nie pozwoliły na podjęcie działań na drodze prawno-

karnej.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jacek Cichocki

w sprawie analizy dotyczącej zagrożeń

dla bezpieczeństwa państwa wynikających

ze współpracy SB i KGB w latach 1970–1990 (12)

Minister

Warszawa, dnia 2 stycznia 2012 r.

ministra spraw wewnętrznych

w sprawie aktualnej informacji statystycznej

Warszawa, dnia 1 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-83p/11) w sprawie uznania odpowiedzi ministra

edukacji narodowej na interpelację dotyczącą rezy-

gnacji samorządów z realizacji rządowego programu

„Radosna szkoła”, uprzejmie wyjaśniam.

1.

Głównym i nadrzędnym celem wprowadzenia,

o ustalonych kolorach, syntetycznej nawierzchni szkol-

nych placów zabaw utworzonych w ramach rządowego

programu „Radosna szkoła” było zapewnienie rozpo-

znawalności szkolnych placów zabaw zbudowanych

w ramach programu.

Przygotowując założenia pro-

gramu, stworzono standard, w tym także kolorystycz-

ny, dający rodzicom poczucie pewności, że miejsce,

w którym bawią się ich dzieci, jest bezpieczne, wyko-

nane zgodnie z przepisami oraz normami, że zostało

precyzyjnie skontrolowane, a także jest częścią pro-

jektu, mającego ułatwić dzieciom łagodne przejście

z etapu przedszkolnego do szkolnego.

W związku z tym

kwestiami uregulowanymi w założeniach programu

wanie sprzętu rekreacyjnego, powierzchnia i na-

to podkreślić jednak, że ewentualne niezgodności

dotyczące odcieni tych kolorów nie są wadą, która mia-

łaby spowodować nieprzekazanie w ramach programu

rządowego tzw. drugiej transzy środków z budżetu

państwa.

Ważne jest jednak, aby kolor w zakresie od-

cienia Pantone był jak najbardziej zbliżony do tych,

które zostały wskazane w ww. rozporządzeniu regu-

lującym założenia programu.

Wszystkie decyzje doty-

czące szczegółowego projektu należą do dyrektora

szkoły i organu prowadzącego, którzy mogą dostoso-

wać go do indywidualnych potrzeb szkoły.

Ponadto szkolne place zabaw zmodernizowane lub

utworzone w ramach programu „Radosna szkoła”

– podobne do siebie i jednocześnie jednolite pod

względem gamy kolorów – są elementem wprowadza-

jącym podstawę programową wychowania przed-

szkolnego oraz kształcenia ogólnego, mającą na celu

poprawę jakości edukacji, osiągnięcie spójnego pro-

gramowo procesu kształcenia, dostosowanego do

możliwości i indywidualnych potrzeb uczniów oraz

uwzględniającego zwiększone aspiracje edukacyjne

uczniów i młodzieży.

Dodatkowo uprzejmie wyjaśniam, że wszystkie

przedsięwzięcia związane z nową podstawą programo-

656

wą, takie jak wydanie książkowe podstawy programo-

wej, wszelkie broszury, logo reformy (tzw. pomarańcz-

ka), banery oraz logo obecnie trwającego „Roku z Pa-

sją” zostały przygotowane w podobnej stylistyce oraz

w kolorystyce pomarańczowo-granatowej.

2.

Uprzejmie informuję, że Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej nie preferuje produktów żadnego

z producentów nawierzchni syntetycznych, a także

nie sugeruje w ramach programu „Radosna szkoła”

rodzaju nawierzchni (płytki, nawierzchnia wylewa-

na, sztuczna trawa).

Poniżej przedstawiam zesta-

wienie producentów i dystrybutorów nawierzchni

syntetycznych w Polsce, których można znaleźć

dzięki najpopularniejszym przeglądarkom interne-

towym:

— MBA Sport – producent nawierzchni syntetycz -

nej m.in. na place zabaw,

— RODO – dystrybutor i wykonawca nawierzch -

ni syntetycznych,

— Arsplay – dystrybutor nawierzchni syntetycz -

nych,

— Semag – producent nawierzchni syntetycznej

na place zabaw i obiekty sportowe,

— Hemet – wykonawca wielu rodzajów nawierzch -

ni syntetycznych,

— Tilia – dystrybutor nawierzchni syntetycznych

na tereny rekreacyjne,

— Flexi-step – dystrybutor nawierzchni synte -

tycznej,

— NM Group – wykonawca wielu rodzajów na -

wierzchni syntetycznych,

— Safeplay – dystrybutor gumowych płytek,

— Lars Lay – dystrybutor i przedstawiciel produ -

centa nawierzchni syntetycznych,

— BIK – wykonawca i producent nawierzchni syn -

tetycznych.

3.

Według danych przekazanych ministrowi edu-

kacji narodowej przez wojewodów oraz ministra kul-

tury i dziedzictwa narodowego dyrektorzy szkół

żyli 1077 wniosków o doﬁnansowanienarok2012,

w tym 288 ponownie.

332 dyrektorów zgłosiło chęć

otrzymania doﬁnansowania na zakup lub zwrot

745 dyrektorów złożyło wnioski o doﬁnansowanie

w zakresie utworzenia lub modernizacji albo zwrotu

kosztów utworzenia lub modernizacji szkolnych pla-

ców zabaw.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

postępowaniach sprawdzających prowadzonych

przez SKW na podstawie ustawy

sma SPS-023-138/11 z dnia 30 listopada 2011 r. do-

Okres trwania kontrolnego postępowania spraw-

dzającego wobec osoby wymienionej w interpelacji

był uzasadniony zebranym w sprawie materiałem

dowodowym.

Przedmiotowe postępowanie spraw-

dzające zostało wszczęte przez Służbę Kontrwy-

wiadu Wojskowego dnia 4 czerwca 2008 r.

Decyzją

nr 31/WII/BOIN/S/2009 z dnia 27 listopada 2009 r.

zostało umorzone ze względu na niewłaściwość SKW

w sprawie.

Sprawdzany odwołał się od tej decyzji dnia

18 grudnia 2009 r. (data nadania odwołania w pla-

cówce pocztowej).

Odwołanie wpłynęło do Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów dnia 20 stycznia 2010 r.

Po-

stępowanie odwoławcze zostało zakończone dnia

30 kwietnia 2010 r. decyzją nr 39/2010 o uchyleniu

decyzji o umorzeniu kontrolnego postępowania

sprawdzającego podpisaną w imieniu prezesa Rady

Ministrów przez sekretarza stanu w Kancelarii Pre-

zesa Rady Ministrów Jacka Cichockiego.

W decyzji

tej organ uznał SKW za właściwą do prowadzenia

kontrolnego postępowania sprawdzającego wobec

osoby wymienionej w interpelacji.

Następnie w wy-

niku kontynuacji kontrolnego postępowania spraw-

dzającego SKW – działając na podstawie art. 47 ust 1

informacji niejawnych – pismem z dnia 22 czerwca

2010 r. poinformowała osobę sprawdzaną o braku za-

strzeżeń i potwierdziła jej zdolność do zachowania

tajemnicy.

Z powyższego zestawienia wynika, że 24 miesiące

trwania kontrolnego postępowania sprawdzającego

obejmują kilka jego etapów, tj. od jego wszczęcia do

umorzenia, złożenie odwołania od decyzji o umorze-

niu, postępowanie odwoławcze przed organem II in-

stancji oraz kontynuację procedury przez SKW po

decyzji prezesa Rady Ministrów o uchyleniu decyzji

SKW o umorzeniu postępowania.

Oceniając więc dłu-

gotrwałość postępowania, należy mieć to na uwadze.

2.

Kontrolne postępowanie sprawdzające było

przedmiotem oceny prezesa Rady Ministrów po wnie-

sieniu przez osobę sprawdzaną, wymienioną w inter-

pelacji, odwołania od decyzji SKW o umorzeniu kon-

trolnego postępowania sprawdzającego.

Prezes Rady

Ministrów – jako organ II instancji – oceniał zgod-

ność z prawem i zasadność wydanej decyzji.

W postę-

powaniu odwoławczym badane więc były przesłanki,

657

na których oparto decyzję o umorzeniu postępowa-

nia, a więc przesłanki odnoszące się do właściwości

SKW w sprawie.

Nie podlegały weryﬁkacjiinforma-

cje pochodzące z prokuratury, o które pan poseł pyta

w interpelacji.

Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 Kodeksu

postępowania administracyjnego dokumenty urzędo-

we sporządzone w przepisanej formie przez powołane

potwierdzone.

Tak więc treści zawarte w dokumen-

tach urzędowych prokuratury nie wymagają weryﬁ-

kacji przez inny organ administracji.

3.

W okresie 2008–2011 SKW wydała 189 decyzji

o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa.

Z tej licz-

by uchylonych zostało 41 decyzji, w większości wsku-

tek zmiany stanu faktycznego i/lub stanu prawnego

w trakcie trwania procedury odwoławczej.

4.

Uchylenie decyzji szefa SKW przez Wojewódz-

ki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wywołało

skutków ﬁnansowych.

5.

Nie stwierdzono podstaw do wyciągnięcia kon-

sekwencji służbowych wobec żołnierzy/funkcjonariu-

szy SKW prowadzących kontrolne postępowanie

sprawdzające.

Rzetelność prowadzenia kontrolnego

postępowania sprawdzającego wobec osoby wymie-

nionej w interpelacji była przedmiotem oceny doko-

nanej przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w War-

szawie, która nie dopatrzyła się znamion czynu okre-

ślonego w art. 231 § 1 K.k.

6.

Obowiązująca do końca 2010 r. ustawa z dnia

dawała prezesowi Rady Ministrów kompetencje do

kontrolowania prawidłowości prowadzenia przez

SKW postępowań sprawdzających w ograniczonym

zakresie – wyłącznie w trybie rozpatrywania odwo-

łań od decyzji o odmowie wydania lub cofnięciu po-

świadczenia bezpieczeństwa albo świadectwa bezpie-

czeństwa przemysłowego.

Z inicjatywy rządu Donal-

da Tuska ten stan rzeczy uległ zmianie i art. 12 ust. 3

informacji niejawnych, obowiązującej od początku

2011 r., umożliwił prezesowi Rady Ministrów kontro-

lę prawidłowości realizacji przez ABW lub SKW po-

stępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań

sprawdzających oraz postępowań bezpieczeństwa

przemysłowego.

Upoważnieni pracownicy Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów przeprowadzili na podsta-

wie tego przepisu pierwszą kontrolę w SKW w okre-

sie od 2 sierpnia 2011 r. do 14 października 2011 r.

Wystąpienie pokontrolne, zawierające wnioski z prze-

prowadzonej kontroli, zostało skierowane przez szefa

Kontrwywiadu Wojskowego w dniu 20 grudnia 2011 r.

Minister

Jacek Cichocki

w sprawie zwiększania wielokrotności kwoty

bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie

funkcjonariuszy służb specjalnych (139)

zmiany wielokrotności kwoty bazowej stanowiącej

nych przedstawiam następujące stanowisko.

1–3.

Zmiana wielokrotności kwoty bazowej

w 2007 r. pozwoliła na przeprowadzenie podwyżki

uposażeń wszystkich funkcjonariuszy Agencji Wy-

wiadu.

Podwyższenie uposażeń funkcjonariuszy AW

w 2008 r. z uwagi na niewielki wzrost wielokrotności

kwoty bazowej, wprowadzony rozporządzeniem Rady

lokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne

uposażenie funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U.

Nr 128, poz. 820), nie miało charakteru obligatoryj-

nego, tj. nie objęło wszystkich funkcjonariuszy.

Wzrost uposażeń dotyczył 14% funkcjonariuszy.

Od

1 stycznia 2009 r. wskaźnik wielokrotności kwoty

bazowej został ustalony na poziomie 3,81, zgodnie

nia 2009 r. w sprawie wielokrotności kwoty bazowej

Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 21, poz. 110), co pozwo-

liło na dokonanie podwyżki uposażeń wszystkich

funkcjonariuszy Agencji Wywiadu.

4–6.

W latach 2007–2009 z uwagi na wzrost wie-

lokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne

Wewnętrznego:

— w 2007 r. – z 2,37 do 2,92,

— w 2008 r. – z 2,92 do 3,34,

— w 2009 r. – z 3,34 do 3,40

– podwyższone zostały rozporządzeniami prezesa

Rady Ministrów stawki uposażenia zasadniczego we

wszystkich grupach zaszeregowania.

Oznacza to, że

wszyscy funkcjonariusze ABW zostali objęci obliga-

toryjnie podwyżką uposażenia zasadniczego.

Spowo-

dowało to także obowiązkowy wzrost uposażenia

z tytułu wysługi lat naliczanego procentowo od staw-

ki uposażenia zasadniczego.

7–8.

W związku ze zmianą wielokrotności kwoty

bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjo-

nariuszy Służby Wywiadu Wojskowego, wprowadzo-

ną rozporządzeniami Rady Ministrów z dnia 27 maja

2008 r.

(Dz. U. Nr 100, poz. 645) oraz z dnia 12 maja

2009 r.

(Dz. U. Nr 76, poz. 646), w SWW zarówno

w roku 2008, jak też w 2009 zostały przeprowadzone

658

podwyżki uposażeń, którymi objęto wszystkich funk-

cjonariuszy Służby Wywiadu Wojskowego.

9–10.

Podwyżka uposażeń funkcjonariuszy Służ-

by Kontrwywiadu Wojskowego wynikająca z rozpo-

rządzenia ministra obrony narodowej z dnia 26 czerw-

ca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie

dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby

Kontrwywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 118, poz. 755),

wydanego po wejściu w życie rozporządzenia Rady

krotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne upo-

sażenie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Woj-

skowego (Dz. U. Nr 100, poz. 644), miała zastosowa-

nie wobec wszystkich funkcjonariuszy SKW i pole-

gała na podwyższeniu dodatku za posiadany stopień

służbowy.

Wejście w życie rozporządzenia Rady Mi-

skowego (Dz. U. Nr 71, poz. 611) nie skutkowało na-

tychmiastowym wzrostem uposażenia wszystkich

funkcjonariuszy SKW, gdyż kryterium wzrostu upo-

sażenia nie stanowił sam fakt bycia funkcjonariu-

szem, ale obiektywna ocena pracy i jej efektywności.

11.

Rozporządzenie prezesa Rady Ministrów z dnia

7 października 2008 r.

(Dz. U. Nr 193, poz. 1188)

w sprawie wielokrotności kwoty bazowej stanowiącej

Biura Antykorupcyjnego spowodowało obniżenie

ogólnej kwoty planowanej na wynagrodzenia w biu-

rze, gdyż obniżyło wskaźnik z 3,96 na 3,5.

Minister

Jacek Cichocki

w sprawie gromadzenia przez polskie służby

specjalne informacji na temat okoliczności

katastrofy samolotu TU-154M

wej odpowiedzi na postawione w niej pytania z uwa-

gi na ich niejawny charakter.

Informacje na temat działań podjętych w związku

z katastrofą samolotu TU-154M w dniu 10.04.2010 r.

w Smoleńsku zostały przedstawione w sprawozda-

niach odpowiednich służb.

Pan poseł jako członek

Z wyrazami szacunku

Minister

specjalnych na tragiczne zamachy

w Norwegii w dniu 22 lipca 2011 r.

(147)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

pisma SPS-023-147/11 z dnia 30 listopada 2011 r.

dotyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzej-

mie wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie

tania ze względu na ich niejawny charakter.

Odpo-

wiedź taka mogłaby zostać udzielona na niejaw-

nym posiedzeniu sejmowej Komisji do Spraw Służb

uzyskały wiadomości nt. zamachów w Norwegii w wy-

niku monitoringu serwisów informacyjnych.

Cen-

trum Antyterrorystyczne Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego (CAT ABW) wdrożyło właściwe dla

takich sytuacji procedury.

ABW zaoferowała pomoc

stronie norweskiej, a w związku z polską prezydencją

w UE podjęła się koordynacji przepływu informacji

nt. zamachów.

Ze względu na wagę zaistniałych zda-

rzeń mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo RP

CAT ABW zwróciło się do krajowych służb specjal-

nych i policyjnych o przekazanie informacji oraz

wszelkich sugestii mogących być podstawą do podję-

cia decyzji o zmianie poziomu zagrożenia terrory-

stycznego na terenie RP.

Wyjaśniam również, że zgodnie z art. 11 ustawy

Spraw Służb Specjalnych jest działającym przy Ra-

dzie Ministrów organem opiniodawczo-doradczym

w sprawach programowania, nadzorowania i koor-

dynowania działalności służb specjalnych oraz po-

dejmowanych dla ochrony bezpieczeństwa państwa

działań innych służb.

Nie jest natomiast gremium

zwoływanym doraźnie w reakcji na konkretne zda-

rzenia, takie jak zamachy w Norwegii.

Reagowanie

na bieżące wydarzenia nie znajduje się również

659

wśród zadań kolegium określonych w art. 12 przy-

wołanej wyżej ustawy.

Minister

Jacek Cichocki

w sprawie składek na ubezpieczenie zdrowotne

opłacanych przez osoby, które nabyły

świadczenia emerytalne i prowadzą

działalność gospodarczą (236)

Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 29 listopada 2011 r.

w sprawie składek na ubezpieczenie zdrowotne opła-

canych przez osoby, które nabyły świadczenia eme-

rytalne i prowadzą działalność gospodarczą, skiero-

słaną pismem marszałka Sejmu Rzeczypospolitej

-236/11, a następnie przekazaną do ministra zdrowia

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących informacji.

opłacania ubezpieczenia, uprzejmie informuję, że za-

sady podlegania obowiązkowemu (powszechnemu)

oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu re-

Obowiązek ubezpieczenia wynika bezpośrednio

z art. 66 ustawy, który określa krąg podmiotów pod-

legających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

W myśl wskazanego przepisu obowiązkowi ubezpie-

czenia zdrowotnego podlegają m.in. pracownicy, eme-

ryci i renciści oraz osoby prowadzące pozarolniczą

działalność gospodarczą.

padku gdy ubezpieczony otrzymuje przychody z wię-

prowadzonej pozarolniczej działalności gospodar-

czej), składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana

wadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, obowią-

zana jest do opłacania składki na ubezpieczenie zdro-

wotne z każdego z osiąganych przychodów (zarówno

gospodarczą).

W tym miejscu podkreślić należy, że obowiązek

opłacania składki z każdego z tytułów ubezpieczenia

zdrowotnego odnosi się do wszystkich ubezpieczo-

nych, a nie tylko do emerytów i rencistów.

Ustawa

nie nakłada więc na emerytów i rencistów dodatko-

wych obciążeń, którymi nie są objęte inne grupy osób

podlegające ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Jednocześnie od wskazanej reguły, iż składka na

tułu, ustawa wprowadza wyjątek, m.in. w odniesie-

niu do osób pobierających świadczenie emerytalne

lub rentowe.

W myśl art. 82 ust. 8 ustawy, składka na ubezpie-

czenie zdrowotne nie jest opłacana przez osobę, któ-

rej świadczenie emerytalne lub rentowe nie przekra-

cza miesięcznie kwoty minimalnego wynagrodzenia,

od tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia

minimalnego wynagrodzenia za pracę, drugim jest

Jednocześnie pragnę poinformować, iż w chwili

obecnej nie są prowadzone prace nad zmianą zapisów

ustawy nakładających obowiązek opłacania składki

z każdego tytułu podlegania pod ubezpieczenie zdro-

wotne.

Odnośnie do kwestii opłacania przez pracujących

emerytów składki na Fundusz Pracy zamiast zdro-

wotnej, zgodnie z informacjami przekazanymi przez

składki na Fundusz Pracy są obowiązkowe i stano-

wią przychody Funduszu Pracy.

Pracodawcy i inne

jednostki organizacyjne, zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 1

zek opłacania składek na Fundusz Pracy od wypłat

pieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ogra-

z późn. zm.), wynoszących w przeliczeniu na okres

660

miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za

ce w stosunku pracy.

Z brzmienia art. 104 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy

wynika obowiązek opłacania obowiązkowych skła-

dek na Fundusz Pracy – oprócz pracodawców i in-

nych jednostek organizacyjnych (pkt 1), rolniczych

spółdzielni produkcyjnych, spółdzielni kółek rolni-

czych lub spółdzielni usług rolniczych (pkt 2) – rów-

ustawy osoby podlegające ubezpieczeniom emerytal-

nemu i rentowemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu

od podstawy wynoszącej co najmniej minimalne wy-

nagrodzenie za pracę.

Z uwagi na fakt, że osoby prowadzące pozarolni-

czą działalność gospodarczą, z wyjątkiem emerytów,

podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom emerytal-

nemu i rentowemu na mocy ustawy z dnia 13 paź-

ne i rentowe dla osób prowadzących pozarolniczą

z art. 18 ust. 8 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, stanowi zadeklarowana kwota, nie niż-

dek, należy za nie odprowadzać obowiązkową skład-

kę na Fundusz Pracy.

Wysokość składki na Fundusz

Pracy, stosownie do art. 104 ust. 2 ww. ustawy o pro-

śla ustawa budżetowa; wynosi ona 2,45% podstawy

wymiaru odpowiadającej podstawie wymiaru skła-

dek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe i jest ﬁ-

nansowana w całości przez płatnika składek.

Mając

powyższe na uwadze, gdy za dany okres działalności

rynku pracy zostały odprowadzone składki na ubez-

pieczenia społeczne od podstawy wynoszącej co naj-

mniej minimalne wynagrodzenie za pracę, powinny

być również opłacone obowiązkowe składki na Fun-

dusz Pracy.

Wyjątek od powyższej zasady stanowi art. 104b

ust. 2 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytu-

cjach rynku pracy, w brzmieniu nadanym art. 1

obowiązkowe składki na Fundusz Pracy opłaca się

ten, począwszy od 1 lipca 2009 r., stanowi podstawę

Fundusz Pracy za osoby inne niż wymienione w pkt 1

i 2 art. 104, a więc m.in. za osoby prowadzące poza-

rolniczą działalność gospodarczą, jeżeli ukończyły

60 lat dla mężczyzn, a zatem obejmuje także osoby,

które jednocześnie otrzymują świadczenia emerytal-

ne i prowadzą działalność gospodarczą.

Ponadto minister pracy i polityki społecznej poin-

formował, że w obowiązującym stanie prawnym, w któ-

rym nie ma obowiązku opłacania obowiązkowych

składek na Fundusz Pracy za osoby, które ukończyły

dla mężczyzn, nie znajduje uzasadnienia przywróce-

stytucjach rynku pracy wobec emerytów prowadzą-

cych jednocześnie działalność gospodarczą obowiąz-

ku opłacania obowiązkowych składek na Fundusz

Pracy w miejsce składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Zgodnie z art. 116 ww. ustawy o świadczeniach opieki

składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne sta-

nowią przychody Narodowego Funduszu Zdrowia.

Z poważaniem

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie kontraktu zawartego przez NFZ

ze Specjalistycznym Centrum Medycznym

św. Damiana w Krakowie (271)

z dnia 1 grudnia 2011 r., przesłaną przy piśmie pana

kontraktu ze Specjalistycznym Centrum Medycznym

św. Damiana w Krakowie uprzejmie proszę o przyję-

661

szczególnych rodzajach i zakresach.

interpelacji, uprzejmie informuję, iż Ministerstwo Zdro-

wia zwróciło się do Małopolskiego Oddziału Wojewódz-

niami płatnika świadczeń, w wyniku postępowań kon-

kursowych prowadzonych przez Małopolski OW NFZ

w celu zakontraktowania świadczeń z zakresu chemio-

terapii na rok 2011 i lata kolejne fundusz zawarł umowę

ze Specjalistycznym Centrum św. Damiana w Krako-

wie na świadczenia z zakresie: leczenie szpitalne – che-

mioterapia, udzielane w trybie jednodniowym oraz am-

bulatoryjnym.

Umowa ta została zawarta z ww. pod-

miotem po raz pierwszy na okres czteroletni (2011–

–2014), podobnie jak w przypadku innych świadczenio-

dawców w rodzaju: leczenie szpitalne.

Jak wyjaśnia płatnik świadczeń opieki zdrowot-

nej, powyższa umowa została rozwiązana przez Ma-

łopolski Oddział Wojewódzki NFZ w dniu 2 stycznia

2012 r., bez zachowania okresu wypowiedzenia, na

§ 36 ust. 1 pkt 8 ogólnych warunków umów stano-

wiących załącznik do rozporządzenia ministra zdro-

nieprawidłowości w zakresie przygotowywania leków

cytostatycznych, przedstawienie nieprawdziwych da-

nych w ofercie, na podstawie której zawarto umowę,

oraz fakt nieuzasadnionego medycznie przerwania

prowadzonej chemioterapii u co najmniej kilkunastu

pacjentów.

Powyższe nieprawidłowości zostały stwier-

dzone na podstawie ustaleń z postępowania kontro-

lnego przeprowadzonego u omawianego świadczenio-

dawcy od 27 lipca do 11 października 2011 r. oraz

informacji o przerwaniu leczenia, które zostały prze-

kazane bezpośrednio od pacjentów leczonych u tego

świadczeniodawcy w listopadzie 2011 r.

Jak wyjaśnia płatnik świadczeń opieki zdrowot-

nej, w toku przeprowadzonej kontroli ustalono, że do

w omawianym zakładzie, przygotowywane były przez

aptekę ogólnodostępną, natomiast od dnia 1 lipca

2011 r. świadczeniodawca posiada własną pracownię

cytostatyczną, przy czym nie zgłosił tej pracowni do

nadzoru farmaceutycznego oraz nie posiada apteki

szpitalnej lub działu farmacji szpitalnej.

Z uwagi na

wątpliwości płatnika odnośnie do prawidłowości wa-

runków przygotowywania leków cytostatycznych

w okresie I i II półrocza 2011 r. fundusz wystąpił

o opinię do wojewódzkiego inspektora farmaceutycz-

nego, który uznał za niezgodną z przepisami Prawa

farmaceutycznego zarówno sytuację z I półrocza

2011 r. (brak uprawnień aptek ogólnodostępnych do

przygotowywania leków cytostatycznych), jak i po

dniu 1 lipca 2011 r. (wykonywanie cytostatyków do-

puszczone jedynie w aptece szpitalnej lub dziale far-

macji szpitalnej lub zaopatrzenie z innej apteki o sta-

tusie apteki szpitalnej).

Jednocześnie należy dodać,

że w toku kontroli prowadzonej przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego w aptece jej właściciel

początkowo zaprzeczył, iż powyższa usługa była tam

realizowana; po skonfrontowaniu z danymi będący-

mi w posiadaniu funduszu właściciel tłumaczył się

niewiedzą o działaniach apteki w tym zakresie.

tyczne, które były podawane pacjentom przez świad-

czeniodawcę, są preparatami wywierającymi bardzo

silny wpływ na organizm człowieka ze względu na

fakt jednoczesnego działania toksycznego zarówno

na komórki nowotworowe, jak i inne zdrowe komórki

organizmu.

Cytostatyki należą do leków o niskim in-

deksie terapeutycznym, co oznacza, że są to leki nie-

bezpieczne, mogące wywoływać częste i ciężkie dzia-

łania niepożądane po ich zastosowaniu.

Jedną z cech

leków cytostatycznych jest to, że muszą być one przy-

gotowywane z zachowaniem najwyższej staranności.

W przygotowywaniu gotowych do użycia roztworów

leków cytostatycznych może być zatrudniony wyłącz-

nie personel posiadający odpowiednie kwaliﬁkacjeido-

świadczenie w pracy w warunkach aseptycznych oraz

przeszkolony w zakresie postępowania z substancja-

mi niebezpiecznymi.

Przygotowanie tych leków od-

bywać się powinno wyłącznie w ściśle określonych

warunkach, tj. w aptece szpitalnej, a zatem jednostce

odpowiednio wyposażonej i spełniającej szereg wy-

mogów dotyczących bezpieczeństwa, a także dopusz-

czonej do wykonywania takich czynności przez prze-

pisy Prawa farmaceutycznego, która to jednostka

zajmuje centralne miejsce w leczeniu cytostatykami

w zakładach opieki zdrowotnej, wdrażając system

zarządzania jakością usług farmacji onkologicznej,

oraz przyjmuje odpowiedzialność za pacjentów i per-

sonel we wszystkich sprawach związanych z lecze-

niem cytotoksycznym.

Apteka szpitalna rejestruje

i przetwarza wszystkie dane medyczne oraz toksyko-

logiczne dotyczące środków cytotoksycznych, a także

w miarę możliwości zapewnia działania towarzyszą-

ce i wspomagające.

Jak wyjaśnia Narodowy Fundusz

Zdrowia, naruszenie powyższych zasad sporządzania

leków cytostatycznych polegające na ich przygotowy-

waniu w niedopuszczalnych warunkach (w szczegól-

ności w aptece ogólnodostępnej lub pracowni niebę-

dącej apteką szpitalną) oraz podawanie pacjentom

tak sporządzonych leków cytostatycznych powoduje,

że występuje możliwość istotnego zagrożenia zdro-

wia i życia świadczeniobiorców, którym podawane są

662

leki przygotowane w powyżej opisany sposób, wbrew

zapisom Prawa farmaceutycznego.

Powyższe wyja-

śnienia jednoznacznie dowodzą, iż omawiany świad-

czeniodawca udzielał świadczeń w sposób i w warun-

kach istotnie nieodpowiadających wymogom określo-

nym w obowiązujących przepisach prawa.

Okolicznością bardzo istotną dla niniejszej sprawy

jest także to, iż świadczeniodawca w miesiącu listopa-

dzie 2011 r. dopuścił się przerwy w udzielaniu świad-

czeń oraz ograniczył ich dostępność.

Informacje doty-

czące tej okoliczności są w pełni wiarygodne i pochodzą

zarówno od pacjentów, którym świadczeniodawca za-

przestał udzielania świadczeń z zakresu chemioterapii,

jak również zostały potwierdzone przez innych świad-

czeniodawców, którzy przejęli dalsze leczenie tej grupy

chorych.

Należy jednocześnie podkreślić, iż zgodnie

z wyjaśnieniami Narodowego Funduszu Zdrowia prze-

rwa w podawaniu leków cytostatycznych nie była spo-

wodowana względami terapeutycznymi, ale wynikała

z decyzji świadczeniodawcy podjętej z przyczyn nie-

związanych ze stanem zdrowia tych pacjentów.

W tym

miejscu należy zauważyć, iż przerwa w podawaniu che-

mioterapeutyków u tej grupy pacjentów spowodowała

istotne zagrożenie zdrowia i życia tych świadczeniobior-

ców, bowiem skuteczność powyższego leczenia uzależ-

niona jest od utrzymania właściwego rytmu leczenia

(cytostatyki podaje się według ściśle ustalonego sche-

matu – określona liczba cykli w określonych odstępach

czasu), warunkującego hamowanie postępu choroby

(całkowite zniszczenie komórek nowotworowych lub

zahamowanie ich namnażania) i powstawanie oporno-

ści komórek nowotworu na stosowane leki, która może

przyczynić się do obniżenia skuteczności stosowanej

terapii.

Skutkiem takiego działania może być zmniej-

szenie efektu terapeutycznego, utrata korzyści dotych-

czasowego leczenia, a nawet wzrost ryzyka nawrotu

choroby nowotworowej lub jej progresji.

W wyniku wpływających do oddziału funduszu

informacji o przerwaniu leczenia pacjentów w NZOZ

św. Damiana, fundusz w trybie pilnym uzgodnił z dy-

rektorami kilku innych szpitali krakowskich przeję-

cie opieki nad tymi chorymi, jednocześnie gromadząc

materiał dowodowy, który łącznie z wynikami kon-

troli stał się podstawą decyzji o rozwiązaniu umowy

bez zachowania okresu wypowiedzenia, z jednocze-

snym zawiadomieniem prokuratury o podejrzeniu

popełnienia przestępstwa.

zagadnienia, z którego wynika, iż w NZOZ św. Da-

miana leczono ok. 2000 osób, uprzejmie informuję, iż

Zdrowia, ww. świadczeniodawca leczył ok. 200 osób

w trakcie całego 2011 r., w tym ok. 70 osób w kry-

tycznym miesiącu listopadzie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie przepisów mających na celu ochronę

zabytków, na których konserwację łożone

są środki publiczne (359)

2011 r., zn. SPS-023-359/11, w sprawie przepisów

serwację łożone są środki publiczne, w kontekście

usytuowania w rejonie bazyliki pw. św. św. Rocha

no-usługowego uprzejmie proszę o przyjęcie następu-

Decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r. nr 692/2010

wójt gminy Brochów ustalił warunki zabudowy dział-

ki ew. nr 34/1 w miejscowości Malanowo gm. Bro-

chów dla przedsięwzięcia budowy budynku produk-

cyjnego i usługowego wraz z urządzeniami i obiekta-

mi towarzyszącymi.

Grunt przeznaczony pod zabu-

dowę nie jest objęty ochroną konserwatorską.

W odle-

głości ok. 2 km od miejsca planowanej inwestycji

w sąsiedniej miejscowości Brochów znajduje się go-

tycko-renesansowy kościół pw. św. św. Rocha i Jana

Chrzciciela, trójnawowa bazylika w typie obronnym

przypisywana warsztatowi Jana Baptysty Wenecja-

nina.

Budowla wpisana jest do rejestru zabytków i sta-

nowi niewątpliwie jedną z największych atrakcji tu-

rystycznych w zachodniej części województwa mazo-

wieckiego.

Kościół jest powszechnie kojarzony z miej-

scem zaślubin Mikołaja Chopina i Tekli z Krzyżanow-

skich oraz chrztu ich syna Fryderyka Franciszka.

W ocenie pani poseł lokalizacja inwestycji przy dro-

dze prowadzącej do kościoła w Brochowie jest niedo-

puszczalna.

W związku z przedmiotową sprawą inter-

pelantka formułuje pytanie, czy instrumenty prawne

będące w dyspozycji organów konserwatorskich po-

zwalają chronić zabytki w dostatecznym stopniu.

Zdaniem ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego sprawa inwestycji w miejscowości Malanowo

nie ujawnia słabych stron systemu ochrony zabyt-

ków.

Sposób zabudowy wzdłuż drogi dojazdowej do

zabytku może wzmacniać lub osłabiać wrażenie

atrakcyjności celu podróży.

Sam w sobie nie może być

jednak przedmiotem ochrony uzasadnianym tymi

samymi względami aksjologicznymi co ochrona za-

bytków.

Należy mieć na względzie, że na gruncie pra-

wa ochrony zabytków dochodzi nieuchronnie do ko-

lizji konstytucyjnie chronionych dóbr: prawa własno-

ści i wartości zabytkowych.

Warto podkreślić, że

ustawodawca konstytucyjny w art. 21 ust. 1 ustawy

zasadniczej nadał ochronie własności rangę zasady

ustrojowej.

Jakkolwiek konstytucja dopuszcza ogra-

niczanie prawa własności, każda ingerencja w sposób

663

jego wykonywania musi spełniać przesłanki określo-

Ochrona zabytków znajduje swoje konstytucyjne

podstawy w art. 5, który stanowi, że Rzeczpospolita

strzeże dziedzictwa narodowego.

Materialnym kom-

ponentem dziedzictwa narodowego są zabytki.

Wła-

dze publiczne, do których skierowana jest powołana

norma, obowiązane są podejmować działania zacho-

wawcze wobec składników zabytkowego zasobu.

Art. 5

określa także pośrednio granice dopuszczalnej inge-

rencji w konstytucyjne prawa i wolności ze względu

na potrzeby ochrony zabytków.

Powołując się na art. 5

konstytucji można uzasadniać ograniczenie prawa

własności wtedy, gdy chodzi o zachowanie zabytków

sensu stricto.

W tym kontekście czym innym będzie

ochrona walorów widokowych dojazdu do zabytku,

gdzie na pierwszy plan wysuwa się oddziaływanie na

odbiorców zabytku, walory turystyczno-krajobrazo-

we, a czym innym rozumiana w sposób ścisły ochro-

na samego zabytku.

Należy wziąć pod uwagę, iż przewidywany poziom

społecznej akceptacji dla rozwiązań prawnych, które

skutkowałyby rozszerzeniem ograniczeń prawa do

dysponowania gruntem na cele budowlane, jest bar-

dzo niski.

Dodatkowo należałoby uwzględnić duże

ryzyko niekonstytucyjności przepisów pozwalających

roztoczyć ochronę konserwatorską nad zabytkiem na

przestrzeni wielokrotnie przekraczającej jego skalę.

Pojawiłaby się wówczas istotna dysproporcja pomię-

dzy zakresem ingerencji w prawo własności a korzy-

ścią, która miałaby z niej wynikać.

Podkreślenia wymaga, że w sprawach przezna-

czenia gruntów na określone cele oraz ustalenia spo-

sobu ich zagospodarowania i zabudowy organy ochro-

ny zabytków posiadają znaczne kompetencje, które

nie wymagają rozszerzenia.

Zgodnie z art. 17 pkt 6

poz. 717, z późn. zm., dalej jako „u.p.z.p.”) projekt

miejscowego planu zagospodarowania przestrzenne-

go podlega uzgodnieniu z wojewódzkim konserwato-

rem zabytków.

Zajęte w formie uzgodnienia stanowi-

sko wpływa wiążąco na treść projektu.

W przypadku

braku miejscowego planu zagospodarowania prze-

strzennego określenie sposobów zagospodarowania

terenu.

Decyzje te z mocy art. 53 ust. 4 pkt 2 i art. 64

ust. 1 u.p.z.p. podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim

nej ewidencji zabytków.

Warto zaznaczyć, że ustawa o ochronie zabytków

umożliwia objęcie ochroną na zasadzie wpisu do re-

jestru zabytków otoczenia zabytku.

Zgodnie deﬁnicją

zawartą w art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków,

otoczenie to teren wokół lub przy zabytku wyznaczo-

ków w celu ochrony wartości widokowych zabytku

czynników zewnętrznych.

Otoczenie wyznacza się

wtedy, gdy dla ochrony zabytku konieczne jest stwo-

rzenie w przestrzeni niezabytkowej strefy buforowej

chroniącej zabytek przed szkodliwymi immisjami

albo jego ekspozycję widokową.

Ochrona prawna wa-

lorów krajobrazowych dróg dojazdowych do zabyt-

ków znajduje uzasadnienie, w świetle art. 3 pkt 15

ustawy o ochronie zabytków, w sytuacji gdy wzdłuż

drogi znajdują się istotne punkty lub otwarcie wido-

kowe na zabytek.

W innych warunkach ochrona wi-

dokowa drogi dojazdowej do zabytku stanowiłaby

wątpliwą przesłankę wprowadzenia ograniczeń w spo-

sobie zagospodarowania gruntów, w świetle konsty-

tucyjnego obowiązku ochrony zabytków.

Ogranicze-

nia dotyczące lokalizacji zabudowy wzdłuż drogi

mogą być natomiast podyktowane względami ładu

przestrzennego.

Kształtowanie i prowadzenie polity-

ki przestrzennej na terenie gminy oraz sprawy ładu

przestrzennego i gospodarki terenami są zadaniami

z 2001 Nr 142, poz. 1591, z późn. zm., oraz art. 3 ust. 1

spodarowaniu przestrzennym – Dz. U. Nr 80,

Mając na względzie sytuację topograﬁcznągminy

Brochów, skalę zabytkowego kościoła oraz planowa-

nej inwestycji, a także dzielącą je odległość, należy

ocenić, że lokalizacja budynków produkcyjnych w miej-

scowości Malanowo przy drodze do Brochowa nie za-

burza stref ekspozycji kościoła paraﬁalnegopw.św.

św. Rocha i Jana Chrzciciela.

W ocenie ministra kultury i dziedzictwa narodo-

wego przedstawiony w interpelacji problem nie uza-

sadnia podjęcia interwencji legislacyjnej w dziedzinie

ochrony zabytków.

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 18 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

w sprawie możliwości zlecania przez gminę

zadań własnych spółkom komunalnym

z pominięciem stosowania procedur

przewidzianych przez ustawę

Prawo zamówień publicznych (360)

pana Jana Burego z dnia 5 grudnia 2011 r., przeka-

664

zaną przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów pi-

smem z dnia 12 stycznia 2012 r. (znak: DSPA-4810-

-340-(1)/12), w sprawie możliwości zlecania przez

minięciem stosowania procedur przewidzianych

zwanej dalej „ustawą Pzp”, uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

1.

Pojęcie „podmiotu wewnętrznego” nie zostało

dotychczas zdeﬁniowanewprzepisachustawyPzp,

jakkolwiek rząd Rzeczypospolitej Polskiej podejmo-

wał działania zmierzające do zmiany tego stanu rze-

czy poprzez ujęcie w ustawie Pzp wyłączenia odno-

szącego się do podmiotu wewnętrznego.

który został skierowany do Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej, przewidywał propozycje w tym zakresie

(druk sejmowy nr 471).

W toku prac nad ustawą Ko-

misja Gospodarki w pierwszym czytaniu wykreśliła

jednak propozycje przedmiotowych zmian.

W obecnym stanie prawnym bezpośrednie nawią-

zanie do zamówienia wewnętrznego („in-house”) za-

warte jest wyłącznie w dyrektywie 2007/66/WE Par-

cedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamó-

wień publicznych, która w tiret 15 preambuły wska-

zuje, iż przyczyny mogące uzasadniać bezpośrednie

udzielenie zamówienia w rozumieniu niniejszej dy-

rektywy mogą obejmować odstępstwa przewidziane

w art. 10–18 dyrektywy 2004/18/WE, zastosowanie

art. 31, art. 61 lub art. 68 dyrektywy 2004/18/WE,

udzielenie zamówienia na usługi zgodnie z art. 21

dyrektywy 2004/18/WE lub udzielenie legalnego za-

mówienia wewnętrznego („in-house”) zgodnie z wy-

kładnią Trybunału Sprawiedliwości.

Kierując się powyższymi wskazówkami i dokonu-

jąc wykładni przepisów prawa krajowego w zakresie

możliwości wyłączenia stosowania zamówień publicz-

nych w sytuacji udzielania zamówień przez instytucje

zamawiające podległym sobie podmiotom, uzasadnio-

ne jest oparcie się na orzecznictwie Europejskiego

Trybunału Sprawiedliwości (aktualnie: Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej) oraz na dokumen-

cie przygotowanym przez Komisję Europejską pn.

„Dokument roboczy służb Komisji w sprawie stosowa-

nia unijnych przepisów dotyczących zamówień pu-

blicznych do stosunków między instytucjami zama-

wiającymi (»współpraca publiczno-publiczna«)”.

2.

Odnosząc się zatem do kwestii zlecania przez

komunalnej osobie prawnej w sytuacji, gdy zadania

te nie zostały jej powierzone w akcie ją kreującym,

pod kątem wyłączenia przepisów ustawy Pzp przy

zlecaniu tych zadań, należy zauważyć, że powierze-

nie realizacji zadań własnych gminy jest w prawie

krajowym regulowane ustawą z dnia 20 grudnia

Nr 45, poz. 236) w związku z treścią ustawy z dnia

gminnym oraz art. 2 i 3 ustawy o gospodarce komu-

nalnej jednostki samorządu terytorialnego mogą wy-

konywać zadania własne w jednej z następujących

form:

— w formie samorządowego zakładu budżetowego,

— w formie spółki prawa handlowego – tj. spółki

– utworzonej przez siebie lub do której przystąpiły

(art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej),

— poprzez powierzenie wykonania określonych

zadań osobom trzecim na podstawie umowy (art. 3

ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej).

W przypadku zamówień polegających na powie-

rzeniu realizacji zadań komunalnych własnej jedno-

stce organizacyjnej, której zadania te zostały powie-

rzone na mocy aktu kreującego tę jednostkę, nie jest

wymagane przeprowadzenie procedury wyboru wy-

konawcy zamówienia na podstawie przepisów o za-

mówieniach publicznych.

Jak wskazał bowiem Na-

czelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

11.08.2005 r. (sygn. akt II GSK 105/05): „wykonywa-

nie przez gminę zadań komunalnych we własnym

ganizacyjną nie wymaga zawarcia umowy.

Podstawą

powierzenia wykonywania tych zadań jest bowiem

nostkę i określający przedmiot jej działania.

(...) usta-

wa Prawo zamówień publicznych nie ma zatem za-

stosowania, jeżeli wykonywanie przez jeden podmiot

na rzecz drugiego usług, dostaw lub robót budowla-

nych, czyli świadczeń, które mogą być przedmiotem

zamówienia publicznego, stanowi realizację zobowią-

zania wynikającego z innego tytułu prawnego niż

umowa”.

Realizowanie zadań z zakresu gospodarki

komunalnej, jako ustalonych uchwałą jednostki sa-

morządu terytorialnego zadań statutowych spółki,

należy odróżnić od wykonywania takich zadań na

podstawie umowy.

W szczególności powierzenie spół-

ce komunalnej zadania z zakresu gospodarki komu-

nalnej w drodze umowy następuje na zasadach wska-

nej.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny we

wskazanym wyżej wyroku, „w stosunkach zachodzą-

cych pomiędzy gminą i utworzoną przez nią jednost-

ką organizacyjną jest również miejsce na zawarcie

gminy.

Jednakże pod warunkiem, że mamy do czy-

nienia ze zleceniem zamówienia niemieszczącego się

w zakresie zadań, dla których gmina powołała tę jed-

nostkę”.

A zatem na gruncie przepisów prawa krajowego

dla uznania, iż powierzenie przez gminę zadań wła-

snej spółce prawa handlowego nie wymaga zastoso-

wania procedur udzielania zamówień publicznych,

665

istotne jest stwierdzenie, że spółka ta posiada status

komunalnej osoby prawnej, tj. spółki, w której gmina

samodzielnie lub z innymi podmiotami publicznymi

posiada cały kapitał zakładowy, oraz że spółka ta

wykonuje zasadniczą część swojej działalności na

rzecz gminy lub gminy i innych podmiotów publicz-

nych ją kontrolujących.

Przy czym podkreślić należy,

że w powyższym trybie spółce mogą zostać powierzo-

ne tylko te zadania, w celu realizacji których została

ona utworzona.

W tych okolicznościach, w sytuacji, gdy gmina po-

wierza wykonanie zadań o charakterze użyteczności

publicznej komunalnej osobie prawnej, której zadania

te nie zostały powierzone w akcie ją kreującym, wów-

czas jednostka samorządu terytorialnego powinna

stosować procedury przewidziane przez ustawę Pzp.

3.

Mając na względzie powyższe, doktryna „Te-

kal” (sprawa C-107/98 rozpatrywana przez ETS) ma

zastosowanie w prawie krajowym także w obecnym

stanie prawnym (doktryna ta została rozwinięta

m.in. w sprawach C-26/03 „Stadt Halle” i C-84/03

„Komisja p. Hiszpanii”).

Zgodnie z dokonaną przez Trybunał wykładnią

umowa odpłatna w przedmiocie objętym regulacją

dyrektyw z zakresu zamówień publicznych zawiera-

na pomiędzy organem lokalnym a osobą (jednostką)

z prawnego punktu widzenia inną niż organ lokalny

z zasady podlega regulacji tychże dyrektyw.

Inaczej

może być tylko w wypadku, gdy organ lokalny ma

w stosunku do danej osoby uprawnienia podobne do

uprawnień przysługujących mu wobec jego własnych

wydziałów oraz jednocześnie osoba ta wykonuje istot-

ną część działalności organu wraz ze sprawującym

nad nią taką kontrolę organem lub organami (sprawa

„Tekal”).

W sytuacji gdy instytucja zamawiająca za-

mierza zawrzeć umowę o charakterze odpłatnym do-

tyczącą usług podlegających przedmiotowemu zakre-

sowi stosowania dyrektywy ze spółką odrębną od niej

pod względem prawnym, w której kapitale ma udział

wraz z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami pry-

watnymi, procedury udzielania zamówień publicz-

nych określone w tej dyrektywie zawsze powinny być

stosowane (sprawa „Stadt Halle”).

Nie jest zatem

możliwe wyłączenie z góry stosowania procedur za-

mówień publicznych przy udzielaniu przez podmioty

publiczne zamówień innym takim podmiotom bez

ustalenia, czy pozostają one ze sobą w określonej re-

lacji wyłączającej stosowanie procedur właściwych

dla zamówień publicznych (sprawa „Komisja p. Hisz-

panii”).

Mimo że orzecznictwo ETS nie tworzy nowych

przepisów prawa, jednak wyznacza ich sens norma-

tywny i właściwy kierunek wykładni przepisów pra-

wa wspólnotowego.

Stąd wykładnia dokonywana

przez Trybunał może być istotna dla oceny, jak po-

winien być interpretowany określony przepis prawa

wspólnotowego.

W konsekwencji konieczne jest doko-

nywanie wykładni przepisów prawa krajowego w zgo-

dzie ze wspólnotowym porządkiem prawnym, które-

go normy prawne są przedmiotem oceny i wykładni

dokonywanej przez Trybunał.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

Odpowiedź

ministra rozwoju regionalnego

Polski wschodniej w okresie 2007–2011 (371)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

woju Polski wschodniej w okresie 2007–2011, prze-

-023-371/11, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

1.

Dlaczego rząd zaniechał prowadzenia w stosun-

ku do Polski wschodniej polityki zrównoważonego

rozwoju, przyjmując dokumenty programowe opóź-

niające ten rozwój, takie jak: „Polska 2030.

Wyzwa-

nia rozwojowe”, „Krajowa koncepcja zagospodarowa-

nia przestrzennego”?

Mając na celu wspomaganie procesów rozwojo-

wych i zwiększanie spójności społecznej, ekonomicz-

nej i przestrzennej województw Polski wschodniej,

problematyka Polski wschodniej została uwzględnio-

na w następujących dokumentach rządowych, które

powstały w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego:

1) Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego Pol-

ski wschodniej do roku 2020 – obecnie aktualizowana;

2) Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia (do-

kument występuje też pod nazwą: Narodowa Strate-

gia Spójności – NSS) realizowane poprzez programy

operacyjne, w tym w szczególności przez Program

Operacyjny „Rozwój Polski Wschodniej 2007–2013”;

3) Strategia Rozwoju Kraju 2007–2015 – obecnie

aktualizowana;

4) „Koncepcja przestrzennego zagospodarowania

kraju 2030” (KPZK 2030);

5) „Krajowa strategia rozwoju regionalnego 2010–

–2020” – regiony, miasta, obszary wiejskie (KSRR).

Do instrumentów realizacji polityki spójności w Pol-

sce wschodniej w ramach NSS 2007–2013 należą:

1) 5 regionalnych programów operacyjnych, dla

których rolę instytucji zarządzających odgrywają

urzędy marszałkowskie, a które ﬁnansowanesązEu-

ropejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (łączna

666

alokacja: 6251,18 mln euro, w tym RPO Wojewódz-

twa Lubelskiego – 1636,76 mln euro, RPO Wojewódz-

twa Podkarpackiego – 1471,87 mln euro, RPO Woje-

wództwa Warmińsko-Mazurskiego – 1538,48 mln euro,

RPO Województwa Świętokrzyskiego – 853,89 mln

euro i RPO Województwa Podlaskiego – 750,24 mln

euro);

2) Program Operacyjny „Rozwój Polski Wschod-

niej 2007–2013” – jedyny program makroregionalny

w ramach NSRO 2007–2013, dla którego rolę insty-

tucji zarządzającej odgrywa minister rozwoju regio-

nalnego (łączna alokacja: 2809,07 mln euro);

3) projekty realizowane na obszarze 5 województw

Polski wschodniej w ramach krajowych programów

operacyjnych („Infrastruktura i środowisko”, „Inno-

wacyjna gospodarka”, „Kapitał ludzki” i „Europejska

współpraca terytorialna”) oraz w ramach programów

współpracy transgranicznej („Europejska współpra-

ca terytorialna” i „Europejski instrument sąsiedz-

twa i partnerstwa”).

Przywoływany raport „Polska 2030.

Wyzwania

rozwojowe” nie jest dokumentem programowym, sta-

nowi jednak bazę diagnostyczną dla przygotowywa-

nego obecnie tzw. pakietu dokumentów strategicz-

nych, obejmującego długookresową strategię rozwoju

kraju, KPZK 2030, średniookresową strategię roz-

woju kraju (aktualizowana SRK) oraz 9 zintegrowa-

nych strategii rozwoju (w tym KSRR).

W raporcie

wyraźnie wskazuje się na obszary o gorszym poten-

cjale rozwojowym, takie jak obszary wiejskie, małe

miasta oraz regiony Polski wschodniej, jako wyma-

gające intensywnych działań.

Problematyka Polski

wschodniej znajduje swoje odzwierciedlenie w długo-

okresowej strategii, gdzie wskazuje się na ten region

jako obszar szczególnej koncentracji takich wyzwań

rozwojowych jak m.in. ograniczona dostępność cza-

sowa do ośrodków wojewódzkich, niska jakość kapi-

tału ludzkiego i infrastruktury teleinformatycznej.

Proponowane działania w perspektywie 20 lat mają

z jednej strony poprawić jakość infrastruktury trans-

portowej, z drugiej zaś skoncentrować się na popra-

wie jakości kapitału ludzkiego.

Jednocześnie proble-

my Polski wschodniej są również podejmowane

w kontekście wzmacniania potencjału rozwojowego

obszarów wiejskich.

Budowanie spójności terytorialnej i przeciwdzia-

ność) jest jednym z trzech celów strategicznych „Kra-

jowej strategii rozwoju regionalnego 2010–2020”

(KSRR).

Makroregion Polski wschodniej został wska-

zany jako kluczowy obszar strategicznej interwencji

dla zapewnienia spójności w wymiarze kraju, który

w latach 2014–2020 będzie wspierany m.in. za pomo-

cą drugiej edycji dedykowanego temu obszarowi pro-

gramu operacyjnego dotyczącego Polski wschodniej.

Celem interwencji rozwojowej w makroregionie bę-

dzie przyspieszenie wzrostu gospodarczego i w kon-

sekwencji zmniejszenie zróżnicowań w zakresie re-

gionalnego PKB.

Cel ten zostanie osiągnięty poprzez

skoncentrowane działania na rzecz restrukturyzacji

i modernizacji regionalnych gospodarek, podniesie-

nie jakości kapitału ludzkiego, zwiększenie poziomu

inwestycji i wzrost wydajności pracy.

Istotnym zało-

żeniem jest realizacja tych działań przy jednocze-

snym uruchamianiu potencjałów wewnętrznych ma-

kroregionu i wzmacnianiu największych ośrodków

regionalnych w Polsce wschodniej jako ważnych bie-

gunów wzrostu, zdolnych do rozprzestrzeniania pro-

cesów rozwojowych na obszary przylegające.

„Koncepcja przestrzennego zagospodarowania

kraju 2030” (KPZK 2030), przyjęta w dniu 13 grud-

nia 2011 r. przez Radę Ministrów, jest strategią osią-

gania ładu przestrzennego jako elementu niezbędne-

go dla zrównoważonego rozwoju całego terytorium.

Celem strategicznym KPZK 2030 jest wykorzystanie

terytorialnie zróżnicowanych potencjałów rozwojo-

wych dla osiągania sprawności funkcjonowania pań-

stwa, konkurencyjności, zwiększania zatrudnienia

oraz budowania spójności społecznej, gospodarczej

i terytorialnej.

Jedną z funkcji KPZK 2030 jest ko-

ordynacja działań (twardych i miękkich) mających

znaczenie dla długotrwałego rozwoju przestrzeni

kraju, a zapisanych w strategiach, programach i obo-

wiązujących aktach prawa, w celu zwiększenia szans

rozwojowych regionów.

Dokument, opierając się na

paradygmacie terytorialnego równoważenia rozwoju,

wprowadza w tym celu zasady planistyczne wywo-

dzące się wprost z teorii zrównoważonego rozwoju

oraz planowanie funkcjonalne.

KPZK 2030 wskazu-

je na Polskę wschodnią jako obszar funkcjonalny wy-

magający wsparcia polityki regionalnej dla restruk-

turyzacji i rozwoju nowych funkcji.

Jednocześnie

oferuje kierunki działań uspójniających przestrzeń

Polski wschodniej z pozostałym terytorium i umoż-

liwiających zwiększenie wykorzystania potencjału

endogenicznego związanego z warunkami lokalnymi.

Adekwatne zapisy kierunkowe wspierające rozwój

województw wchodzących w skład tego makroregio-

nu znajdują się we wszystkich 6 celach realizacyjnych

KPZK 2030.

Od połowy 2011 r. w Ministerstwie Rozwoju Re-

gionalnego – w ścisłej współpracy z przedstawiciela-

mi samorządów województw Polski wschodniej i przy

wsparciu środowiska eksperckiego – toczą się inten-

sywne prace nad głęboką aktualizacją średniookre-

sowej „Strategii rozwoju społeczno-gospodarczego

Polski wschodniej do roku 2020”.

Prace te mają na

celu przygotowanie do programowania wsparcia dla

Polski wschodniej w perspektywie lat 2014–2020,

uwzględniającego kluczowe uwarunkowania krajowe

i europejskie.

Nadrzędną przesłanką towarzyszącą

przygotowaniu zaktualizowanej strategii jest stwo-

rzenie podstaw do skutecznego stymulowania długo-

falowych procesów rozwojowych oraz koncentracji na

przedsięwzięciach budujących nowe i wzmacniają-

cych istniejące przewagi konkurencyjne makroregio-

nu.

Do najważniejszych zasad, na których opiera się

wypracowywanie strategicznych kierunków wspar-

cia dla Polski wschodniej, należą: subsydiarność, se-

lektywność celów oraz koncentracja terytorialna

667

i ﬁnansowa,wsparcierozwojuendogenicznego,mie-

rzalność celów, partnerstwo i wieloszczeblowe zarzą-

dzanie.

Przyjęcie zaktualizowanej „Strategii rozwo-

ju społeczno-gospodarczego Polski wschodniej do

roku 2020” przez Radę Ministrów jest przewidywane

w II połowie br.

2.

Dlaczego rząd odebrał województwu podlaskie-

mu 1828,08 mln zł na modernizację drogi Białystok

– Augustów oraz skreślił z listy najpilniejszych po-

trzeb przebudowę drogi krajowej nr 19 Kuźnica – Bia-

łystok – Lublin – Rzeszów?

Odnosząc się do kwestii modernizacji drogi kra-

jowej nr 8 między Białymstokiem a Augustowem,

należy wskazać, że w „Programie budowy dróg kra-

jowych na lata 2011–2015, przyjętym przez Radę Mi-

nistrów w dniu 25 stycznia 2011 r., w załączniku nr

alizacja może rozpocząć się przed 2013 r., umieszczo-

ne zostały zadania polegające na przebudowie drogi

krajowej nr 8 o długości 11,9 km na odcinku pomię-

dzy Katrynką a Przewalanką oraz zadanie polegają-

ce na przebudowie przedmiotowej drogi na odcinku

chowoli, Sztabina i Białobrzegów.

W chwili obecnej

przygotowawcze związane z uzyskaniem decyzji ad-

ministracyjnych i opinii przewidzianych przepisami

prawa.

Jednocześnie należy wskazać, iż w ramach

dotychczas realizowanych zadań oddany został do

ruchu zmodernizowany odcinek drogi krajowej nr 8

Białystok – Katrynka o długości 6,4 km.

Zakres rze-

czowy zawarty w „Programie budowy dróg krajowych

wości ﬁnansowychpaństwa.

Wprzypadkuprzyznania

dodatkowych limitów powyżej kwoty 82,8 mld zł lub

gowych odpowiedniej zmianie ulegnie też zakres rze-

czowy programu.

Ponadto uprzejmie informuję, iż projekt Progra-

mu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”

2007–2013 (POIiŚ) nr POIiŚ 6.1-26 „Budowa/prze-

budowa drogi ekspresowej S8, odcinek Białystok

– granica państwa” został przeniesiony z listy pod-

stawowej na listę indywidualnych projektów rezer-

wowych dla POIiŚ na wniosek Ministerstwa Infra-

struktury z dnia 15 stycznia 2010 r. (sygn.

MU-7TW-

-0831-1(3)/10).

Jest to konsekwencja przyjęcia

w dniu 20 października 2009 r. przez Radę Mini-

strów rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie

Natomiast odnosząc się do kwestii przebudowy

drogi krajowej nr 19 Kuźnica – Białystok – Lublin

– Rzeszów, informuję, iż obecnie współﬁnansowane

w ramach POIiŚ są odcinki leżące w ciągu ww. drogi,

których budowa będzie mogła zostać ukończona w bie-

żącym okresie programowania ﬁnansowego,czylido

końca 2015 r.

Działanie takie podyktowane jest obo-

wiązkiem skutecznego zarządzania alokacją dla pro-

jektów znajdujących się na liście projektów indywi-

dualnych oraz ograniczaniem ryzyka zwrotu środ-

ków w przypadku niezrealizowania danego projektu

w okresie programowania.

W ramach POIiŚ wsparciem unijnym objęto za-

tem budowę drogi ekspresowej S19 na odcinku Sto-

bierna – Rzeszów, obwodnicy miast Kock i Woli Skro-

Świlcza.

Należy ponadto zaznaczyć, że trwają prace

przygotowawcze dla budowy pozostałych odcinków

zlokalizowanych w ciągu ww. drogi.

Ponadto w za-

łączniku nr 2 „Programu budowy dróg krajowych na

lata 2011–2015” ujęta została budowa drogi ekspre-

sowej S19 na odcinku pomiędzy Białymstokiem

a Międzyrzecem Podlaskim.

W chwili obecnej prowa-

dzony jest proces przygotowawczy związany z uzy-

skaniem decyzji administracyjnych i opinii wymaga-

nych przepisami prawa.

Aktualnie Generalna Dyrek-

sięwzięcia opracowuje dokumentację niezbędną do

uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

jest podstawą do kontynuacji prac projektowych

rozpoczęcia realizacji inwestycji.

Należy również podkreślić, iż rząd dostrzega zna-

czenie drogi ekspresowej S19.

Droga ta została przed-

stawiona jako propozycja projektu priorytetowego

w ramach planowanej modyﬁkacjitranseuropejskiej

sieci transportowej TEN-T.

W ten sposób podkreślo-

na została kluczowa rola, jaką odgrywa przedmioto-

również jako międzynarodowy szlak transportowy

łączący Europę Południową z krajami nadbałtycki-

mi.

Rząd dostrzega konieczność odpowiedniego przy-

gotowania zadań do realizacji jako czynnika niezbęd-

nego dla zachowania ciągłości realizacji inwestycji

towania zadań do realizacji, w tym również drogi

ekspresowej S19 Białystok – Międzyrzec Podlaski,

będzie kontynuowany tak, aby w sytuacji uzyskania

mi prawa płynnie przejść w fazę realizacji.

3.

Dlaczego Platforma Obywatelska zarzuciła lan-

sowane przez siebie hasło „Obwodnice nie obietnice”

i nie zrealizowała budowy newralgicznych obwodnic

Augustowa, Suchowoli, Korycina, Bielska Podlaskie-

go, Siemiatycz, Grajewa czy Szczuczyna?

Odnosząc się do kwestii realizacji zadań polega-

jących na budowie obwodnic na drogach krajowych

na terenie województwa podlaskiego, należy wska-

zać, iż w ramach „Programu budowy dróg krajowych

na lata 2011–2015” zaplanowana została realizacja

szeregu przedsięwzięć polegających na budowie ob-

wodnic miejscowości.

Należy również jednoznacznie

podkreślić, że plany budowy obejść miejscowości

w ciągu dróg krajowych na terenie woj. podlaskiego

nie zostały porzucone i w ramach tego programu

przewidziano realizację szeregu tego typu przedsię-

wzięć.

W załączniku nr 1 do ww. programu zostało

ujęte przedsięwzięcie polegające na budowie obwod-

668

nicy Augustowa w ciągu drogi ekspresowej S61 oraz

drogi krajowej nr 8 o łącznej długości 38,7 km.

Wska-

zane zadanie znajduje się obecnie na bardzo zaawan-

sowanym etapie prac.

W dniu 11 marca 2011 r. pod-

pisana została umowa na realizację tej inwestycji

w systemie „Zaprojektuj i zbuduj”.

Obwodnice Korycina, Bielska Podlaskiego i Sie-

miatycz realizowane będą w ramach budowy drogi

ekspresowej S19 pomiędzy Kuźnicą a Białymstokiem

i Lublinem.

Natomiast obwodnica Suchowoli na dro-

dze krajowej nr 8 realizowana będzie w ramach prze-

budowy przedmiotowej drogi na odcinku Przewalan-

ka – Augustów, które to zadanie zostało ujęte w za-

Odnośnie do obwodnicy miejscowości Szczuczyn

wskazać należy, że nie jest prawdą, jakoby realizacja

budowy obwodnicy została wstrzymana.

Przedmio-

towe zadanie zostało ujęte w załączniku nr 1 do „Pro-

Projekt pn. „Budowa obwodnicy miejscowości Szczu-

czyn w ciągu drogi ekspresowej S61” znajduje się na

cyjnego „Rozwój Polski Wschodniej 2007–2013”

(PO RPW).

W ramach ﬁnansowaniazPORPWrze-

czowe rozpoczęcie realizacji inwestycji przypada na

czerwiec 2012 r.

Inwestycja ma zostać ukończona

w roku 2013.

Podmiotem realizującym przedmiotową

inwestycję jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad (Oddział w Białymstoku), która we wrze-

śniu 2011 r. złożyła do instytucji pośredniczącej

PO RPW wniosek o doﬁnansowanieprojektu.

W kwestii budowy obwodnicy Grajewa w ciągu

drogi krajowej nr 61 należy wskazać, że zadanie to

nie zostało wpisane również do „Programu budowy

KiA podjęła działania zmierzające do przygotowania

dokumentacji dla tej inwestycji.

Jednocześnie należy

wskazać, że w załączniku nr 3 do „Programu budowy

1.

Średniodobowy ruch pojazdów w ciągu drogi

roku 2020.

2.

Lokalizacja w ciągu drogi krajowej klasy GP

(droga główna ruchu przyspieszonego).

3.

Zakres współﬁnansowaniapracprzygotowaw-

rytorialnego.

4.

Stan prac przygotowawczych.

5.

Zapewnienie płynności ruchu w całym ciągu

6.

Zapewnienie obsługi specjalnych stref ekono-

micznych.

7.

Zadanie realizowane w ramach kontraktów te-

8.

Przygotowanie przez właściwy samorząd lokal-

W związku z powyższym władze samorządowe

mogą złożyć wniosek o wpisanie przedmiotowego za-

dania do programu w ramach procedury określonej

w załączniku nr 3.

W przypadku uzyskania przez

zadania przez odpowiednią jednostkę samorządu te-

rytorialnego.

Nadmieniam, iż zgodnie z założeniami

krajowe o największym natężeniu ruchu.

Niemniej

jednak ostateczną decyzję o dopisaniu konkretnego

4.

Dlaczego Platforma Obywatelska mająca więk-

szość w sejmiku wojewódzkim oraz zarządzie woje-

wództwa straciła ostatnie 4 lata i zmarnowała szan-

sę na budowę lotniska regionalnego?

„Program rozwoju sieci lotnisk i lotniczych urzą-

dzeń naziemnych”, przyjęty przez Radę Ministrów

uchwałą nr 86/2007 w dniu 8 maja 2007 r., zakłada

w jednym z celów strategicznych likwidację izolacji

regionów niedysponujących infrastrukturą lotniczą,

w tym w szczególności regionu Polski wschodniej.

Zgodnie z programem tworzenie nowych lotnisk i ada-

ptacja istniejących lotnisk do ruchu komunikacyjne-

go powinny mieć miejsce przede wszystkim tam,

gdzie czas dostępu do istniejącej infrastruktury lot-

niczej przekracza akceptowalne minimum, a wskaź-

niki makroekonomiczne dla regionu i prognoza po-

pytu na usługi transportu lotniczego uzasadniają

takie przedsięwzięcie.

Rozpoczęcie prac związanych z inwestycją prze-

widziano na przełom II i III kwartału 2012 r.

Jed-

nakże ze względu na utrudnienia wynikające głów-

nie z zakresu przepisów ochrony środowiska (m.in.

uchylona decyzja środowiskowa, protesty organizacji

ekologicznych), co znacząco opóźniło przygotowanie

inwestycji, a tym samym możliwość jej realizacji

w obecnej perspektywie ﬁnansowej,instytucjazarzą-

dzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Wo-

jewództwa Podlaskiego podjęła w ubiegłym roku de-

cyzję o rezygnacji z realizacji przedmiotowego pro-

jektu w obecnej perspektywie ﬁnansowejiprzesunię-

ciu na następny okres programowania.

Niemniej

jednak w obecnej perspektywie będą prowadzone dal-

sze prace studyjno-koncepcyjne dotyczące budowy

lotniska.

Pozostałe uwolnione środki, pierwotnie

przeznaczone na lotnisko, zostaną realokowane na

projekty drogowe (drogi wojewódzkie z listy rezerwo-

wej IPI).

5.

Dlaczego województwu podlaskiemu odebrano

pieniądze na modernizację linii kolejowej do Warsza-

wy oraz zaniechano budowy Rail Baltica?

669

W chwili obecnej rząd na bieżąco analizuje stan

infrastruktury kolejowej, w tym również na obszarze

województwa podlaskiego.

Potrzeby inwestycyjne

gę ograniczone możliwości budżetu państwa, jak

również zarządzającego infrastrukturą PKP PLK SA,

cyjne na linii kolejowej E75 obejmują projekty:

1) POIiŚ 7.1-22.2 zadanie pn. „Modernizacja linii

gotowawcze”,

2) POIiŚ 7.1-22.1 zadanie pn. „Modernizacja linii

tów – Zielonka – Tłuszcz (Sadowne)”.

Wobec powyższego jakiekolwiek twierdzenie o wy-

cofaniu środków na modernizację linii kolejowej E75

nie odpowiada rzeczywistości.

Powyższe inwestycje

znajdują się na obecnie obowiązującej liście projek-

tów indywidualnych POIiŚ.

Realizację tych projek-

tów uwzględnia również przyjęty uchwałą Rady Mi-

nistrów „Wieloletni program inwestycji kolejowych

prezentuje wykaz kolejowych inwestycji PKP Polskie

Linie Kolejowe SA, uwzględniając źródła ich ﬁnan-

sowania.

Szacuje się, że prace budowlane na odcinku

ne) zakończą się w 2014 r.

6.

Dlaczego wstrzymano realizację gazociągu,

który umożliwiłby dostęp do błękitnego paliwa miesz-

kańcom m.in. Bielska Podlaskiego, Hajnówki i Sie-

miatycz?

Rząd wdraża działania związane z pozyskaniem

funduszy europejskich na doﬁnansowanieprojektów

umożliwiających realizację ważnych z punktu widze-

nia bezpieczeństwa energetycznego inwestycji w sek-

torze gazu ziemnego.

Wszystkie projekty mające prio-

rytetowe znaczenie dla sektora gazowego starają się

o doﬁnansowanie środkami publicznymi z EEPR

(European Energy Programme for Recovery) oraz

TEN-E (Trans-European Networks-Energy).

W celu

ﬁnansowaniainwestycjizwiązanychzrozbudowąsie-

ci dystrybucyjnych wykorzystywane są także środki

z POIiŚ.

W szczególności środki działania 10.2 „Bu-

dowa systemów dystrybucji gazu ziemnego na tere-

nach niezgazyﬁkowanychimodernizacjaistniejących

sieci dystrybucji”, którego celem jest wspieranie efek-

tywnego funkcjonowania rynku gazu ziemnego, w tym

cyjnych na terenie kraju.

W ramach działania 10.2 wsparcie mogą uzyskać

projekty polegające na:

1) budowie sieci dystrybucji gazu ziemnego na te-

renach niezgazyﬁkowanychorazmodernizacji(prze-

budowie) istniejących sieci dystrybucji;

2) zakupie i budowie urządzeń oraz obiektów

temów dystrybucyjnych gazu ziemnego.

Kwota środków ogółem przeznaczona na konkur-

sy w ramach działania 10.2 wynosi 181 mln euro.

Jednocześnie rząd podejmuje działania zmierza-

jące do rozwiązania problemu gazyﬁkacjipółnocno-

-wschodniej części kraju.

W dniu 14 stycznia 2010 r.

w Mińsku odbyło się II posiedzenie Polsko-Białoru-

skiej Komisji Międzyrządowej ds. Współpracy Gospo-

darczej.

Jednym z tematów podczas posiedzenia ko-

misji było przeanalizowanie technicznych i ekono-

micznych możliwości wzajemnych dostaw gazu w re-

gionach przygranicznych Rzeczypospolitej Polskiej

i Republiki Białoruś.

Ponadto w 2010 r. z inicjatywy

Ministerstwa Gospodarki zorganizowane zostały

spotkania, w których uczestniczyli przedstawiciele

Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa SA,

OGP Gaz – System SA oraz Mazowieckiej Spółki Ga-

zownictwa sp. z o.o. Celem tych spotkań było przed-

stawienie głównych problemów związanych z gazyﬁ-

kacją wschodniej i północno-wschodniej części kraju

oraz opisanie działań niezbędnych dla rozwiązania

tych problemów.

Przeprowadzona analiza inwestycji planowanych

do realizacji przez Mazowiecką Spółkę Gazownictwa

sp. z o.o. pokazała, iż zadanie inwestycyjne polegają-

ce na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia Wyszki

zyﬁkacjągminBielskPodlaski,HajnówkaiBiałowie-

ża, spełnia kryteria formalne kwaliﬁkującetakokre-

ślony projekt do uzyskania doﬁnansowania.

Możliwa

do uzyskania wysokość dotacji do inwestycji realizo-

wanych na terenie województwa podlaskiego wynosi

50% kosztów kwaliﬁkowanychprojektu.

Pracezwią-

zane z przygotowaniem zadania inwestycyjnego do

ubiegania się o doﬁnansowanie ześrodków POIiŚ

rozpoczęto w Mazowieckiej Spółce Gazownictwa

sp. z o.o. w październiku 2007 r.

W marcu 2008 r.

powołano zespół projektowy ds. przygotowania i re-

alizacji zadania inwestycyjnego budowy gazociągu

nówka – Białowieża oraz gazyﬁkacji gmin Bielsk

Podlaski, Hajnówka i Białowieża, przy wykorzysta-

niu doﬁnansowaniazFunduszyStrukturalnychUE.

Zadania zespołu były następujące:

1) przygotowanie i skompletowanie dokumentacji

niezbędnej do zgłoszenia zadania inwestycyjnego do

konkursu o pozyskanie dotacji z funduszy unijnych,

2) koordynacja wszelkich działań związanych

z realizacją inwestycji i jej rozliczeniem w przypadku

przyznania doﬁnansowania.

Zespół został upoważniony do podjęcia współpra-

cy z doradcą zewnętrznym w zakresie przygotowania

niezbędnych analiz i dokumentów oraz na etapie re-

alizacji projektu.

W kwietniu 2008 r. podpisano umo-

wę pomiędzy Mazowiecką Spółką Gazownictwa

sp. z o.o. a Biurem Studiów i Projektów Gazownictwa

Gazoprojekt SA na wykonanie „Dokumentacji nie-

zbędnej do przygotowania wniosku o doﬁnansowanie

zadania obejmującego gazyﬁkacjęgmin:BielskPod-

laski, Hajnówka i Białowieża w ramach POIiŚ”.

W czerwcu 2008 r.

BSiPG Gazoprojekt SA przedsta-

670

wił pierwszą wersję koncepcji programowej 1. etapu

gazyﬁkacjigmin:BielskPodlaski,Hajnówka,Biało-

wieża, przewidzianej do realizacji w ramach POIiŚ.

Z uwagi na zaistniałe rozbieżności pomiędzy wyni-

kami obliczeń hydraulicznych układu przesyłowego

uzyskanymi przez BSiPG Gazoprojekt SA oraz służ-

by transportu gazu Mazowieckiej Spółki Gazownic-

twa sp. z o.o. opracowany został suplement do koncep-

cji.

Wnioski z przeprowadzonych analiz wskazane

w suplemencie do koncepcji gazyﬁkacjiwykazałyjed-

noznacznie brak podstaw do podjęcia decyzji o przy-

stąpieniu do realizacji zadania inwestycyjnego o okre-

ślonym w koncepcji gazyﬁkacjizakresierzeczowym.

Wyniki analiz hydraulicznych przeprowadzonych

dla istniejących parametrów zasilania magistrali ga-

zowej wysokiego ciśnienia relacji Rembelszczyzna

– Białystok, stanowiącej źródło zasilania projektowa-

nej sieci, świadczą o braku technicznych możliwości

rozbudowy systemu i przyłączania nowych odbiorców

w rejonie Bielsk Podlaski – Hajnówka – Białowieża.

Ponadto przy przyjętym zakresie rzeczowym oraz

zidentyﬁkowanymrynkuodbiorcówanalizyﬁnanso-

we gazyﬁkacjigminBielskPodlaski,HajnówkaiBia-

łowieża dowiodły, że brak jest przesłanek ekonomicz-

nych dla realizacji zadania, także z uwzględnieniem

możliwego do pozyskania doﬁnansowaniawwysoko-

ści 50% kosztów kwaliﬁkowanychprojektu.

Przypeł-

nych nakładach inwestycyjnych oszacowanych na

poziomie 74,7 mln zł wskaźnik wartości bieżącej net-

to NPV wyniósł – 38,3 mln zł.

Uwzględnienie możli-

wej do uzyskania dotacji na poziomie realnym wyno-

szącym 45% nakładów inwestycyjnych wpłynęło na

poprawę wskaźnika, jednak nadal pozostawał on na

poziomie świadczącym o braku efektywności inwe-

stycji NPV = – 13,1 mln zł.

Uwzględniając wyniki przeprowadzonych analiz,

podjęto decyzję o odstąpieniu od realizacji projektu

w określonym powyżej zakresie rzeczowym.

Konty-

nuowanie realizacji inwestycji nieefektywnej ekono-

micznie skutkowałoby narażeniem spółki na straty

oraz nieuzasadnionym wzrostem stawek opłat za

usługę dystrybucji w taryﬁespółki.

Wzwiązkuzpo-

wyższym po wykonaniu koncepcji gazyﬁkacjiumowa

z BSiPG Gazoprojekt SA została rozwiązana.

Łączny

koszt realizacji umowy, tj. dostarczenia koncepcji ga-

zyﬁkacji po rozliczeniu pozostałych wykonanych

prac, wyniósł 122,25 tys. zł.

Tym samym dokumen-

tacja aplikacyjna w ramach POIiŚ dla zadania inwe-

stycyjnego budowy gazociągu wysokiego ciśnienia

wieża oraz gazyﬁkacjigminBielskPodlaski,Hajnów-

ka i Białowieża nie została opracowana.

Mając na uwadze powyżej przedstawione uwarun-

kowania podjęcia decyzji o nierealizowaniu projektu

i zidentyﬁkowanynajwiększypotencjałrynkuodbior-

ców gazu ziemnego na terenie miasta Bielsk Podlaski,

dokonano weryﬁkacji zakresu inwestycji w 2010 r.

Spółka przystąpiła do prac zmierzających do realiza-

cji gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia re-

lacji Wyszki – Bielsk Podlaski oraz sieci gazociągów

średniego ciśnienia wraz z przyłączami na terenie

miasta Bielsk Podlaski.

Zmiana charakterystyki

technicznej projektowanego gazociągu z wysokiego

na podwyższone średnie ciśnienie pozwoliła na uzy-

skanie znacznej obniżki nakładów inwestycyjnych,

m.in. w wyniku możliwości zastosowania do budowy

gazociągów tańszej technologii budowy gazociągów

z rur polietylenowych.

Zgodnie z przyjętym harmo-

nogram realizacji inwestycji dostawy gazu do odbior-

ców będą możliwe od 2015 r.

Zadanie inwestycyjne

o określonym powyżej zakresie rzeczowym zostało

zgłoszone pod nazwą „Budowa gazociągu pś/c relacji

Wyszki – Bielsk Podlaski wraz z gazyﬁkacjąmiasta

Bielsk Podlaski” do naboru wniosków nr 2/POIiŚ/

10,2/2010 na realizację projektów w ramach działa-

nia 10.2 POIiŚ.

W wyniku przeprowadzonej oceny

formalnej i merytorycznej I stopnia projekt został

umieszczony na liście rankingowej projektów.

Osta-

teczna decyzja o doﬁnansowaniuprojektuzapadnie

pod warunkiem osiągnięcia przez Mazowiecką Spół-

zacyjnej projektu.

Oznacza to, że dla projektu należy

uzyskać w szczególności komplet decyzji o środowi-

przedsięwzięcia oraz przynajmniej jedną decyzję za-

twierdzającą projekt budowlany dla co najmniej jed-

nego przedsięwzięcia w projekcie.

Celem spełnienia

powyższych wymogów Mazowiecka Spółka Gazow-

nictwa sp. z o.o. prowadzi obecnie intensywne prace

mające na celu opracowanie projektów technicznych

oraz uzyskiwanie niezbędnych zgód i pozwoleń dla

projektu.

Zgodnie z zakładanym harmonogramem

naboru wniosków o doﬁnansowaniewramachPOIiŚ

ostateczne rozstrzygnięcie konkursu i wskazanie

projektów, którym przyznane zostanie doﬁnansowa-

nie, powinno nastąpić w pierwszej połowie 2012 r.

7.

Co rząd zrobił, aby przeciwdziałać lawinowemu

wzrostowi bezrobocia na Podlasiu z 9,1% (czerwiec

2009 r.) do 12,2% (czerwiec 2011 r.)?

Co konkretnie

zrobił rząd, aby uchronić przed upadkiem duże pod-

laskie zakłady pracy, takie jak ZNTK, Cukrownia

w Łapach?

Odnosząc się do kwestii przeciwdziałania lawino-

wemu wzrostowi bezrobocia na Podlasiu, uprzejmie

informuję, iż rząd RP na bieżąco monitoruje sytuację

na krajowym rynku pracy, jak również reaguje

w przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji po-

przez uruchomienie środków istniejącej rezerwy

środków Funduszu Pracy.

Mając powyższe na uwa-

dze, minister pracy i polityki społecznej podjął decy-

zję o uruchomieniu dodatkowych środków rezerwy

Funduszu Pracy na ﬁnansowanie/doﬁnansowanie

programów specjalnych w 2012 r., których adresata-

mi będą młodzi bezrobotni.

Ideą tych programów jest

umożliwienie powiatowym urzędom pracy jako kre-

atorom sytuacji na lokalnych rynkach pracy większe-

go uelastycznienia form pomocy przez nie oferowa-

nej.

Programy specjalne przewidują rozwiązania

umożliwiające wyodrębnianie i aktywizację bezro-

botnych potrzebujących specyﬁcznejpomocywdo-

671

prowadzeniu do podjęcia pracy.

W ramach progra-

mów specjalnych istnieje możliwość łączenia ustawo-

wych usług i instrumentów rynku pracy z tzw. spe-

cyﬁcznymielementamiwspierającymizatrudnienie,

które mają stanowić drogę do przezwyciężenia barier

utrudniających osobom bezrobotnym znalezienie za-

trudnienia.

Dodatkowo odnosząc się do rozwiązania, które

przygotował rząd RP dla zakładów, które znalazły

się w trudnościach ﬁnansowychzwiązanychzkryzy-

sem ekonomicznym w latach 2008–2009, uprzejmie

informuję, iż w dniu 1 lipca 2009 r. uchwalono ustawę

2009 r. i obowiązywała do dnia 31 grudnia 2011 r.

Rozwiązania zawarte w ww. ustawie miały na celu

pomoc w utrzymaniu miejsc pracy w przedsiębior-

stwach, które znalazły się w przejściowych trudno-

ściach ﬁnansowych.

Zmiany dotyczące organizacji

czasu pracy mogli wprowadzić wszyscy przedsiębior-

cy bez względu na sytuację ﬁnansową.

Znajdującysię

w przejściowych trudnościach ﬁnansowychprzedsię-

biorcy mogli uzyskać:

1) dopłaty do wynagrodzenia pracownika pod-

czas:

— przestoju ekonomicznego,

— obniżenia wymiaru czasu pracy,

2) doﬁnansowanieskładekpracownikównaubez-

pieczenie społeczne w części płaconej przez praco-

dawcę (płatne z Funduszu Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych – FGŚP),

3) renegocjację warunków spłaty należności

FGŚP powstałych przed 30 czerwca 2008 r.,

4) doﬁnansowaniekosztówszkolenia(maksymal-

nie przez 6 miesięcy) lub studiów podyplomowych

(maksymalnie 12 miesięcy) pracowników pod warun-

kiem utworzenia funduszu szkoleniowego przez

przedsiębiorcę.

Każdy przedsiębiorca mógł:

1) wydłużyć okres rozliczeniowy czasu pracy do

12 miesięcy,

2) wprowadzić indywidualny rozkład czasu pracy

nia pracy (godziny pracy w poszczególne dni mogą

być ruchome),

3) ograniczyć zatrudnienie pracowników na pod-

Odnosząc się do kwestii spółki Zakłady Napraw-

cze Taboru Kolejowego w Łapach SA, uprzejmie in-

formuję, że spółka uczestniczyła w programie naro-

dowych funduszy inwestycyjnych.

Pozostały po wnie-

sieniu do NFI pakiet 25% akcji należący do Skarbu

Państwa został zbyty w październiku 2001 r. na rzecz

spółki Towag Łapy sp. z o.o. w Łapach.

W związku

z powyższym Skarb Państwa od 2001 r. nie jest już

akcjonariuszem spółki Zakłady Naprawcze Taboru

ru Kolejowego w Łapach SA nie były powiązane ka-

pitałowo z PKP SA.

Ww.

zakłady, jako przedsiębior-

stwo państwowe, w 1991 r. zostały wydzielone ze

struktur poprzednika prawnego PKP SA, tj. przed-

siębiorstwa państwowego PKP.

Warto w tym miejscu podkreślić, iż minister wła-

ściwy do spraw transportu nie podejmuje działań

ukierunkowanych na wsparcie konkretnego podmio-

tu działającego w sektorze kolejowym, lecz działa na

rzecz całego sektora.

Również rząd RP nie ma upraw-

nień do ingerowania w działania samodzielnych pod-

miotów gospodarczych podejmowane w związku

z określoną sytuacją w otoczeniu rynkowym i gospo-

darczym.

Rolą rządu RP jest inicjowanie i wspieranie

działań służących stabilizacji gospodarki, odczuwa-

jącej skutki spowolnienia gospodarczego wywołanego

światowym kryzysem ﬁnansowym.

Niemniejjednak

pragnę zaznaczyć, iż jednym z następstw spowolnie-

nia procesów gospodarczych, które wystąpiły pod

koniec 2008 r., był znaczny spadek przewozów kole-

jowych odnotowany w 2009 r. przez wszystkich prze-

woźników.

Problem ten dotknął szczególnie spółkę

PKP Cargo SA, która jest największym podmiotem

na krajowym rynku przewozów towarowych.

Trudna

sytuacja na ww. rynku spowodowała między innymi

mniejsze zapotrzebowanie na tabor kolejowy, a co za

tym idzie spadek zleceń na naprawy dla zakładów

naprawiających i modernizujących tabor.

Ogranicze-

nia dotyczące napraw wagonów w systemie zleconym

wprowadziła także spółka PKP Cargo SA, która,

działając na zliberalizowanym rynku, realizowała

i nadal realizuje zadania, które umożliwią jej rozwój

konkurencyjny.

Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Łapach

SA, jako samodzielny podmiot prawa handlowego,

także podlegały regułom wolnego rynku.

Wszelkie

pozostawały w kompetencjach jej organów statuto-

wych.

Zakład uzależnił swoją działalność od jednego

kontrahenta, tj. spółki PKP Cargo SA, która, reali-

zując program naprawczy, ograniczyła koszty zwią-

zane z remontami wagonów w systemie zleconym

poprzez wykorzystanie własnego zaplecza warszta-

towego do naprawy posiadanego taboru kolejowego.

Zważywszy na to, iż w lipcu 2009 r. ogłoszono upa-

dłość likwidacyjną Zakładów Naprawczych Taboru

Kolejowego w Łapach SA, nie mogły one skorzystać

dzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracow-

ników i przedsiębiorców – rozwiązania, które przy-

ekonomicznym.

Jednakże w okresie wrzesień – paź-

wypłacalności pracodawcy (Dz. U. Nr 158, poz. 1124,

z późn. zm.) wypłacano świadczenia z Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zgod-

nie ze zgłoszeniem syndyka, dla 1230 pracowników

ZNTK na łączną kwotę 9 192 582 zł.

672

Odnosząc się do kwestii Cukrowni w Łapach,

uprzejmie informuję, co następuje.

Zgodnie z przyjętą w 2007 r. w Unii Europejskiej

reformą rynku cukru producenci cukru (w tym Kra-

jowa Spółka Cukrowa SA, w strukturze której funk-

cjonuje obecnie i funkcjonowała w tamtym okresie

Cukrownia Łapy) mogli skorzystać ze środków ﬁnan-

sowych z funduszu restrukturyzacji w przypadku

zrzeczenia się całości lub części kwoty cukru oraz

przeprowadzenia demontażu urządzeń produkcyj-

nych do produkcji cukru w latach gospodarczych

2006/2007–2009/2010.

Zgodnie z przepisami UE pro-

ducenci cukru, którzy zdecydowali się na skorzysta-

nie z funduszu restrukturyzacji, składali wnioski

o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej do Agencji

Rynku Rolnego.

Po złożeniu stosownych wniosków

ARR dokonywała ich kwaliﬁkacji zgodnie z obiek-

tywnymi kryteriami ustanowionymi w prawodaw-

stwie UE.

Następnie informacje o kwaliﬁkacjiwnio-

sków były przesłane do Komisji Europejskiej.

Decyzję dotyczącą skorzystania z funduszu re-

strukturyzacji poprzez zakończenie produkcji cukru

i zrzeczenie się przysługującej kwoty cukru podejmo-

wały zgodnie z obowiązującymi przepisami wyłącz-

nie organy statutowe producenta cukru, w tym przy-

padku Krajowej Spółki Cukrowej SA.

Należy podkre-

nych instrumentów, za pomocą których mógłby wpły-

nąć na zmianę decyzji, które podejmowali poszcze-

gólni producenci cukru.

Rola państwa członkowskie-

go sprowadzała się jedynie do przyjmowania wnio-

sków o pomoc restrukturyzacyjną oraz wypłaty

środków ﬁnansowychwramachprogramurestruk-

turyzacji.

Zarząd Krajowej Spółki Cukrowej SA podejmował

i nadal podejmuje działania zmierzające do zagospo-

darowania aktywów oddziałów spółki wyłączonych

z produkcji cukru, w tym oddziału Cukrownia Łapy.

W ramach ww. działań prowadzi również magazyno-

wanie i konfekcjonowanie cukru, co stanowi niezbęd-

ne zaplecze funkcjonowania spółki.

I tak, w latach

2009–2011 zostało przyjętych do magazynowania oko-

ło 75 500 t cukru, a zakonfekcjonowano około 72 000 t.

W roku obrotowym 2011/2012 przyjęto do magazy-

nowania około 39 000 t cukru.

Ponadto w ramach

zagospodarowania majątku po Cukrowni Łapy po-

przez wykorzystanie aktywów do działalności alter-

natywnej w obszarze bioenergetyki w roku obroto-

wym 2008/2009 Krajowa Spółka Cukrowa SA rozpo-

częła współpracę z PGE Energia Odnawialna SA

mienia KSC SA wydzierżawiła część nieruchomości

oddziału Cukrownia Łapy w celu realizacji projektu

bioenergetycznego w tej lokalizacji.

Natomiast PGE

EO SA utworzyła odrębny podmiot prawa handlowe-

go pod ﬁrmąBiogazowniaŁapysp.zo.o.,cobezpo-

średnio przyczyni się nie tylko do większej aktywi-

zacji zawodowej osób mieszkających na tamtym tere-

nie, ale przede wszystkim powiększy ilość potencjal-

nych inwestorów, którzy bezpośrednio wpłyną na

kondycję ekonomiczną tego terenu.

Dalsze działania

w powyższym zakresie uzależnione będą od decyzji

organów korporacyjnych spółki Biogazownia Łapy

sp. z o.o., zależnej od PGE EO SA.

Ponadto w ramach zagospodarowania terenu by-

łej Cukrowni Łapy część terenu została wydzierża-

wiona podmiotom zewnętrznym, które prowadzą

działalność gospodarczą z zakresu transportu i logi-

styki oraz składowania węgla.

Jednocześnie KSC SA

prowadzi zintensyﬁkowanedziałaniawzakresienie-

odpłatnego przekazywania nieruchomości, które

mają służyć celowi publicznemu lub realizowaniu

planów związanych z aktywizacją przedsiębiorców

i potencjalnych kontrahentów, przekładając się na

wzrost gospodarczy i atrakcyjność ekonomiczną Pol-

ski wschodniej.

Do chwili obecnej Cukrownia w Ła-

pach nie występowała do FGŚP o wypłatę świadczeń

dla swoich pracowników, jak również nie korzystała

z ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicz-

z kryzysem ekonomicznym.

Odnosząc się do kwestii przeciwdziałania lawino-

dużych podlaskich zakładów pracy, pragnę poinfor-

mować, iż w 2011 r. minister pracy i polityki społecz-

nej przekazał Powiatowemu Urzędowi Pracy w Bia-

łymstoku dodatkowe środki rezerwy Funduszu Pra-

cy w kwocie 1 534 000 zł na ﬁnansowanie/doﬁnanso-

wanie programu specjalnego „Dam pracę – podejmę

pracę, aktywizacja zawodowa osób bezrobotnych”,

którego celem było zaktywizowanie 160 osób bezro-

botnych z terenu powiatu białostockiego i miasta

Białystok, w tym ze szczególnym uwzględnieniem

osób bezrobotnych z miasta i gminy Łapy.

Jednocze-

śnie uchwałą nr 53 Komitetu Koordynacyjnego Na-

rodowych Strategicznych Ram Odniesienia na lata

dodatkowych środków wspólnotowych oraz realoka-

cji przyznane zostały dodatkowe środki dostosowania

technicznego m.in. na tzw. niwelowanie skutków kry-

zysu w województwach, w tym 3 mln zł na projekt

pn. „Rewitalizacja ekonomiczna gminy Łapy”.

Ww.

projekt planowany jest do realizacji w ramach Regio-

laskiego (RPO WP).

Działania nakierowane będą

zarówno na cele socjalne, jak i na tworzenie miejsc

pracy (zagospodarowanie majątku ZNTK i cukrowni,

tworzenie podstrefy specjalnej strefy ekonomicznej,

nabywanie gruntów pod inwestycje, tworzenie inku-

batora przedsiębiorczości itd.).

Ponadto w styczniu

2011 r.

Rada Ministrów na wniosek ministra gospo-

darki włączyła do Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy

Ekonomicznej prawie 12 ha położonych na terenie

gminy Łapy.

Szacuje się, że na włączonym obszarze

powstanie 407 nowych miejsc pracy i poniesione zo-

staną nakłady inwestycyjne rzędu 95 mln zł.

673

wyższenia poziomu edukacji, informatyzacji i upo-

wszechnienia Internetu?

Rząd RP premiera Donalda Tuska podejmuje sze-

reg działań w obszarze informatyzacji o charakterze

zarówno strategicznym, legislacyjnym, jak i organi-

zacyjnym oraz w zakresie realizacji projektów zwią-

zanych z usprawnianiem administracji samej w so-

bie, a także świadczenia usług drogą elektroniczną.

Przyjęta uchwałą Rady Ministrów 23 grudnia 2008 r.

„Strategia rozwoju społeczeństwa informacyjnego

w Polsce do roku 2013” wyznacza wizję i misję oraz

podstawowe zasady rozwoju społeczeństwa informa-

cyjnego, a także wskazuje strategiczne kierunki dzia-

łań w trzech głównych obszarach odnoszących się do

wyzwań związanych z wykorzystaniem technologii

informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) w społe-

czeństwie, gospodarce oraz sektorze publicznym.

Równocześnie z uchwaleniem strategii powołano

organ opiniodawczo-doradczy prezesa Rady Mini-

strów – Międzyresortowy Zespół do spraw Realizacji

Programu Polska Cyfrowa, który opracował dwa ra-

porty – pierwszy rekomendujący wprowadzenie zmian

legislacyjnych oraz drugi skupiający uwagę na zagad-

nieniach poprawy koordynacji informatyzacji pań-

stwa oraz dostępności treści i usług cyfrowych, pod-

niesienia świadomości i kompetencji cyfrowych spo-

łeczeństwa.

W konsekwencji dnia 7 maja 2010 r. przy-

jęto tzw. megaustawę – ustawę o wspieraniu rozwoju

znaczne przyspieszenie rozwoju inwestycji telekomu-

nikacyjnych, bowiem jego zapisy ułatwiają proces

inwestycyjny w telekomunikacji oraz sprzyjają roz-

wojowi konkurencji na rynku telekomunikacyjnym,

a także aktywizacji jednostek samorządu terytorial-

nego oraz przedsiębiorstw wykonujących zadania

z zakresu użyteczności publicznej w prowadzeniu

działalności telekomunikacyjnej.

Wzmocnienie koor-

dynacji w obszarze informatyzacji, rekomendowane

w drugim raporcie, zostało zrealizowane poprzez

utworzenie ministerstwa skupiającego w jednym

miejscu ściśle powiązane ze sobą obszary, takie jak:

e-administracja, społeczeństwo informacyjne i tele-

komunikacja – Ministerstwa Administracji i Cyfry-

zacji.

Ambicją Ministerstwa Administracji i Cyfryza-

cji jest przekształcenie polskiej administracji w ad-

ministrację nowoczesną, sprawną, otwartą i trans-

parentną.

Wśród wielu zmian o charakterze legislacyjnym

sprzyjających rozwojowi społeczeństwa informacyj-

nego i e-administracji jedną z ważniejszych jest wpro-

wadzenie tzw. proﬁluzaufanegoePUAPwceluprzy-

spieszenia załatwiania spraw oraz eliminacji koniecz-

ności osobistego stawiennictwa w urzędach.

Jest to

bezpłatna i nieskomplikowana alternatywa dla pod-

pisów elektronicznych.

Posługując się nim, można

załatwić sprawy administracyjne przez Internet.

Ko-

lejnymi udogodnieniami są zmiany w procedurze ad-

ministracyjnej.

Należy do nich obowiązek zastosowa-

nia do doręczeń środków komunikacji elektronicznej,

a także pozbawienie organów administracji możliwo-

ści żądania od obywatela zaświadczenia potwierdza-

jącego fakty, które są znane organowi na podstawie

prowadzonych rejestrów, bądź też wymiany informa-

cji z innymi podmiotami.

Wprowadzono również

możliwość dostępu on-line do akt sprawy oraz zrezy-

gnowano z obowiązku opatrzenia podania bezpiecz-

nym podpisem elektronicznym weryﬁkowanym za

pomocą ważnego kwaliﬁkowanego certyﬁkatu na

rzecz kwaliﬁkowanegocertyﬁkatulubproﬁluzaufa-

nego ePUAP.

Oprócz tego od dnia 1 stycznia 2012 r.

podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub in-

nego aktu prawnego jest akt wyłącznie w formie do-

kumentu elektronicznego.

W dniu 28 kwietnia 2011 r. uchwalono ustawę

umożliwi umawianie wizyt w publicznych porad-

niach przez Internet, monitorowanie on-line statusu

w kolejce do lekarza, zapewni także skuteczniejsze

wykrywanie fałszowania recept i dokumentacji me-

dycznej.

Możliwe będą: dostęp do informacji o zreali-

zowanych i planowanych świadczeniach zdrowotnych

kumentacji w celu prowadzenia diagnostyki, wystawia-

nia e-recept i e-skierowań.

W ramach informatyzacji

administracji zrealizowano bądź realizuje się obecnie

ponad 100 projektów, które niosą ze sobą szereg ko-

rzyści dla obywateli RP.

Oto kilka przykładów:

1.

Geoportal ma zapewnić dostęp do zbiorów da-

nych przestrzennych w formie elektronicznej oraz usług

udostępnianych zarówno w krajowej, jaki i w euro-

pejskiej infrastrukturze informacji przestrzennych.

Portal zawiera m.in. dane dotyczące działek, obiek-

tów topograﬁcznych,daneogólnogeograﬁczne,orto-

fotomapy, mapy topograﬁczneoraztematyczne.

2.

Po raz pierwszy w Polsce spisy powszechne

(Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań

2011 oraz Powszechny Spis Rolny 2010) zostały zre-

alizowane przy wykorzystaniu danych ze źródeł ad-

ministracyjnych, pozaadministracyjnych oraz da-

nych pozyskanych od respondentów wyłącznie przy

wykorzystaniu formularzy elektronicznych, bez uży-

cia papieru.

To metoda unikalna na skalę światową.

3.

Obecnie system e-Deklaracje umożliwia złoże-

nie praktycznie wszystkich rocznych zeznań podat-

kowych stosowanych do rozliczenia podatników wraz

z załącznikami.

4.

Tzw. e-sąd wprowadza elektroniczne postępo-

wanie upominawcze i niesie za sobą udogodnienia dla

obywateli wnoszących pozwy w postaci skrócenia

czasu potrzebnego do dopełnienia formalności, moż-

liwość przedstawiania dowodów na poparcie swoich

roszczeń bez konieczności dołączania ich do wniosku,

brak obowiązku dołączania pełnomocnictwa przez

pełnomocnika oraz elektroniczne opłacanie pozwów.

Opłata za wniesienie pozwu w procedurze elektro-

nicznej wynosi 1/4 opłaty w tradycyjnym postępowa-

niu upominawczym.

674

5.

Projekt „Cyfrowy urząd 2” administracji rzą-

dowej województwa podlaskiego, którego liderem jest

wojewoda podlaski.

Ma on uprościć załatwianie

spraw urzędowych, wymianę informacji na drodze

elektronicznej wewnątrz organizacji, komunikację

pomiędzy organizacjami oraz świadczenie usług

klientom administracji.

W Polsce wschodniej realizowane jest największe

przedsięwzięcie telekomunikacyjne w Europie ﬁnan-

sowane ze środków unijnych.

Projekty sieci szeroko-

pasmowej Polski wschodniej (SSPW) zakładają wy-

budowanie regionalnych sieci szerokopasmowych we

wszystkich województwach Polski wschodniej.

W ra-

mach projektów SSPW, na zlecenie Ministerstwa

Rozwoju Regionalnego, zostały wykonane m.in. in-

wentaryzacja stanu infrastruktury szerokopasmowej

i studia wykonalności.

Ponadto Ministerstwo Rozwo-

ju Regionalnego prowadziło proces notyﬁkacjipomo-

cy publicznej w Komisji Europejskiej, który zakoń-

czył się uzyskaniem decyzji zezwalającej na pomoc

publiczną w projektach SSPW.

Dotychczas w ramach

SSPW podpisano umowy o doﬁnansowaniezewszyst-

kimi 5 województwami Polski wschodniej na całko-

witą wartość ok. 1453 mln zł.

Zakłada się, iż dzięki

realizacji projektów SSPW zostanie wybudowanych

ponad 10 tys. km sieci szerokopasmowych, zainsta-

lowanych ponad 1 tys. węzłów, ponad 7,6 tys. osób

weźmie udział w szkoleniach w ramach projektów,

a ponad 1 mln osób uzyska możliwość szerokopasmo-

wego dostępu do Internetu.

W chwili obecnej tempo

realizacji projektów SSPW zależy w głównej mierze

od zaangażowania samorządów województw Polski

wschodniej (beneﬁcjentów),któresąodpowiedzialne

za rzeczową realizację projektów.

Ponadto w ramach regionalnych programów ope-

racyjnych realizowane są mniejsze projekty w obsza-

rze społeczeństwa informacyjnego, w tym m.in. z za-

kresu budowy sieci szerokopasmowych (w tym sieci

dostępowych), tworzenia publicznych punktów dostę-

pu do usług elektronicznych oraz Internetu, rozwoju

usług elektronicznych (e-edukacja, e-zdrowie).

Po-

nadto w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał

ludzki” w latach 2008–2011 (do lipca 2011 r.) zaini-

cjowano 16 343 projekty, których zestawienie w ar-

kuszu kalkulacyjnym umożliwiającym tworzenie

zestawień w różnych przekrojach można znaleźć na

stronie internetowej administrowanej przez Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego: www.funduszeeuropejskie.

gov.pl w zakładce Nabór wniosków – Lista beneﬁcjentów

– Lista beneﬁcjentówfunduszyeuropejskich–stan

na 3 lipca 2011 r.

Zakłada się, że realizacja działań z zakresu spo-

łeczeństwa informacyjnego, ﬁnansowanychześrod-

ków unijnych w znacznym stopniu przyczyni się do

wzrostu dostępności Internetu, w tym na obszarach

peryferyjnych Polski wschodniej.

Prowadzone dzia-

łania mają charakter wielokierunkowy (budowa in-

frastruktury, szkolenia, usługi) i są wzajemnie kom-

plementarne, co zapewni zwiększenie efektu ich od-

działywania.

Społeczeństwo informacyjne będzie tak-

że jednym z priorytetów w działaniach rządu podej-

mowanych w związku z planowaniem kolejnej per-

spektywy ﬁnansowejnalata2014–2020.

9.

Jakie konkretnie rząd podjął działania na rzecz

odbiurokratyzowania systemów administracji utrud-

niających prowadzenie działalności gospodarczej

w województwie podlaskim?

Dlaczego rząd toleruje

korupcję w administracji?

Odnosząc się do kwestii działań rządu RP na

rzecz odbiurokratyzowania systemów administracji

utrudniających prowadzenie działalności gospodar-

czej w województwie podlaskim, uprzejmie informu-

ję, iż w tym zakresie realizowane są działania na

skalę całego kraju, a nie tylko województwa podla-

skiego.

Działania te są następujące:

bodzie działalności gospodarczej.

W konsekwencji

stworzyło to podstawy do realizacji Centralnej Ewi-

dencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, w ra-

mach której możliwe jest zarejestrowanie działalno-

ści przez Internet bez wychodzenia z domu;

2) zmieniono ustawę Kodeks spółek handlowych

ustaw), co stworzyło między innymi podstawę do za-

warcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialno-

ścią przez Internet.

Finalizowane są przepisy wyko-

nawcze i jednocześnie prace umożliwiające praktycz-

ną realizację możliwości stworzonej prawnie;

3) pośrednio, jednak w sposób zasadniczy, na od-

biurokratyzowanie procedur w administracji publicz-

nej wpływa także rozporządzenie prezesa Rady Mi-

cji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów

bowiem zmieniło nieaktualne i nienowoczesne prze-

pisy hamujące możliwość informatyzacji urzędów

nim objętych, w tym uwzględnienie istnienia doku-

mentu elektronicznego całkowicie zastępującego do-

tychczasowy papierowy;

4) w dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie no-

welizacja ustawy Kodeks postępowania administra-

cyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi.

Celem wprowadzonych

zmian było usprawnienie postępowania administra-

cyjnego poprzez eliminację istniejących ograniczeń,

stworzenie możliwości skarżenia nie tylko samej bez-

czynności organu administracji publicznej, ale rów-

nież prowadzenie przez te organy postępowania

w sposób przewlekły (długotrwale nieuzasadniony),

nia do bardziej czynnego ich udziału.

Roszczenie pra-

wa do złożenia zażalenia do organu wyższej instancji

na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie

miało również ten skutek, że przewlekłość postępo-

wania, analogicznie jak obecnie bezczynność (nieza-

łatwienie sprawy w terminie), podlegało będzie ko-

gnicji sądów administracyjnych, które będą mogły

ukarać organ prowadzący postępowanie w sposób

675

przewlekły grzywną.

Wprowadzone zmiany eliminu-

ją również istniejące luki prawne w K.p.a., zmierza-

jące do ograniczenia zbyt częstego korzystania z de-

cyzji kasacyjnych przez organy odwoławcze, a także

upraszczają postępowanie w sprawach tzw. skarg pie-

niackich (wielokrotnych skarg tych samych osób nie-

wnoszących nic nowego do rozpatrzonej sprawy) po-

przez umożliwienie organowi nieudzielania odpowie-

dzi i pozostawienia takiej skargi w aktach sprawy.

Ponadto w wyniku nowelizacji art. 55 § 1 K.p.a.

wprowadzona została możliwość dokonywania we-

zwań za pomocą telefonu lub innych środków łączno-

ści.

Praktyka pokazuje, że strony postępowania ko-

rzystają z Internetu w celu przekazania urzędowi

niezbędnych informacji, nierzadko też wskazują na

swój prywatny numer telefonu z prośbą o telefonicz-

ny kontakt w celu eliminacji dostrzeżonych przez or-

gan braków wniosku.

Nowelizacją art. 65 K.p.a. na-

tomiast zniesiony został obowiązek przekazywania

podania do organu właściwego w sprawie przez organ

niewłaściwy w drodze zaskarżalnego postanowienia

i wprowadzenie w to miejsce formy zwykłego pisma,

przy jednoczesnym zachowaniu trybu rozstrzygania

sporów o właściwość.

Należy zaznaczyć, iż przedsta-

wione zmiany znacznie przyczynią się do odbiurokra-

tyzowania systemów administracji.

Dodatkowo wskazać należy, iż wymienione wyżej

zmiany w przepisach prawa w sposób pośredni przy-

czynią się do zmniejszenia zjawisk patologicznych

w administracji.

Przejrzyste procedury i jednoznacz-

ne, klarowne przepisy prawa w znaczny sposób ogra-

niczają dowolność podejmowania decyzji przez urzęd-

ników, a w konsekwencji zmniejszają potencjalne pole

do nadużyć.

10.

Jakie są wymierne efekty współpracy mar-

szałków PO i PSL z obszaru Polski wschodniej: dzia-

łalności Domu Polski Wschodniej w Brukseli, projek-

tu ścieżki rowerowej łączącej 5 województw Polski

wschodniej?

Kompleksowa inwestycja pn. „Trasy rowerowe

w Polsce wschodniej” to złożone, nowatorskie i po-

nadregionalne przedsięwzięcie, które w założeniach

ma połączyć obszar 5 województw Polski wschodniej

siecią tras rowerowych o długości przekraczającej

2 tys. km.

Beneﬁcjentami5projektów,któretworzą

ww. inwestycję, są samorządy województw Polski

wschodniej.

W fazie przygotowania i realizacji pro-

jektu współpracują one z samorządami lokalnymi.

Obecnie dobiegają końca prace nad ostatecznym

kształtem studium wykonalności dla poszczególnych

województw Polski wschodniej.

W 2012 r. powinny

zostać zawarte umowy o doﬁnansowanie,poczym

samorządy województw przystąpią do rzeczowej re-

alizacji tych projektów.

Odnośnie do działalności Domu Polski Wschod-

niej w Brukseli uprzejmie informuję, iż powstał on

na mocy porozumienia zawartego w dniu 2 grudnia

2009 r. w Brukseli pomiędzy województwami: lubel-

skim, podkarpackim, podlaskim, świętokrzyskim i war-

mińsko-mazurskim.

W związku z faktem, iż rząd

oraz Ministerstwo Rozwoju Regionalnego nie są za-

angażowane w działalność Domu Polski Wschodniej,

realizacja ww. przedsięwzięcia pozostaje poza zakre-

sem działalności administracji centralnej.

Przedkładając powyższe informacje, wyrażam

powiedź na zgłoszone przez panów posłów pytania.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie priorytetów rozwoju

woj. podlaskiego (376)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie priorytetów rozwoju województwa podlaskiego,

SPS-023-376/11, pragnę przedstawić następujące

informacje.

nowy program dla Polski wschodniej na lata 2014–

–2020 oraz przywrócić lub przyspieszyć realizację

takich inwestycji, jak: lotnisko regionalne, drogi eks-

presowe wraz z obwodnicami miast: Warszawa – Bia-

łystok – Augustów – Budzisko (S8), Warszawa – Łom-

ża – Ełk – Budzisko (S61), Międzyrzec Podlaski – Bia-

łystok (S19), linii kolejowej E75 Warszawa – Biały-

stok – granica z Litwą?

Makroregion Polski wschodniej, składający się

z pięciu województw (lubelskie, podkarpackie, pod-

laskie, świętokrzyskie i warmińsko-mazurskie), już

w obecnej perspektywie ﬁnansowej2007–2013,ze

względu na specyﬁkęstojącychprzednimwyzwań

społeczno-gospodarczych i peryferyjne położenie

na zewnętrznej granicy UE, został objęty specjal-

nym programem operacyjnym, stając się istotnym

beneﬁcjentemeuropejskiejikrajowejpolitykire-

gionalnej.

Charakter i skala tych wyzwań sprawi-

„Krajowej strategii rozwoju regionalnego 2010–2020:

regiony, miasta, obszary wiejskie” (KSRR) został

on uznany za obszar problemowy o znaczeniu kra-

jowym.

KSRR w celu dotyczącym budowania spójności

szarów problemowych (tzw. cel 2. – spójność) wska-

zuje na konieczność wzmacniania spójności w ukła-

676

dzie krajowym, podkreślając w tym kontekście jej

wymiar krajowy, wynikający ze znacznego opóźnie-

nia województw Polski wschodniej wobec reszty kra-

ju i pozostałych regionów UE.

Cel ten będzie osiąga-

ny przez koncentrację działań i środków w kilku

podstawowych kierunkach: wzmacnianie istniejącej

sieci miast i wspomaganie urbanizacji, rozwój za-

sobów ludzkich i kapitału społecznego, rozwój

przedsiębiorczości oraz tworzenie infrastruktural-

nych i instytucjonalnych warunków do zwiększania

poziomu inwestycji i wzrostu wydajności pracy.

KSRR

wskazuje, że dla zapewnienia stabilności źródeł ﬁ-

nansowania oraz biorąc pod uwagę kompleksowość

zagadnień restrukturyzacyjnych i rozwojowych

w latach 2013–2020 w ramach celu 2. będzie konty-

nuowana realizacja programu dla Polski wschodniej.

W konsekwencji powyższego konieczna staje

się kontynuacja i dalsza intensyfikacja działań

publicznych prowadzących do skutecznego wykorzy-

stania wewnętrznych potencjałów w makroregionie

i przełamania barier utrudniających i spowalniają-

cych zachodzące w nim procesy rozwojowe.

Działa-

nia te będą podejmowane w sposób skuteczny i sko-

ordynowany, przyczyniając się do maksymalizacji

osiąganych efektów, a ramy dla tych działań będzie

tworzyć makroregionalna strategia, precyzyjnie

wpisująca się w kluczowe uwarunkowania regional-

ne, krajowe i europejskie.

Trwająca aktualizacja makroregionalnej „Strate-

gii rozwoju społeczno-gospodarczego Polski Wschod-

niej” łączy wysiłki Ministerstwa Rozwoju Regional-

nego i samorządów w procesie trafnej identyﬁkacji

wyzwań i zaproponowania adekwatnych kierunków

działań rozwojowych dla tego obszaru.

Stanowi to

znakomity przykład współpracy między administra-

cją rządową i samorządową przy realizacji istotnego

projektu rozwojowego, jakim jest nakreślenie wizji

rozwoju dla makroregionu w perspektywie średnio-

okresowej.

Zaktualizowana strategia stworzy strategiczne

ramy dla prowadzenia skutecznych przedsięwzięć

rozwojowych w makroregionie, w tym kontynuacji

wsparcia dla Polski wschodniej w kolejnej perspek-

tywie ﬁnansowej.

W odniesieniu do realizacji inwestycji wskazanych

w interpelacji uprzejmie informuję, co następuje.

W dniu 8 maja 2007 r.

Rada Ministrów uchwa-

łą nr 86/2007 przyjęła „Program rozwoju sieci lot-

nisk i lotniczych urządzeń naziemnych”.

Program

ten zakłada w jednym z celów strategicznych likwi-

dację izolacji regionów niedysponujących infra-

strukturą lotniczą, w tym w szczególności regionu

nowych i adaptacja istniejących lotnisk do ruchu

komunikacyjnego powinny mieć miejsce przede

frastruktury lotniczej przekracza akceptowalne mi-

nimum, a wskaźniki makroekonomiczne dla regio-

nu i prognoza popytu na usługi transportu lotnicze-

go uzasadniają takie przedsięwzięcie.

Jednocześnie, zgodnie z założeniami „Programu

rozwoju sieci lotnisk i lotniczych urządzeń naziem-

nych”, a także zgodnie z zasadami prowadzenia po-

lityki rozwoju, to władze samorządowe kreują polity-

kę w zakresie rozwoju regionu oraz podejmują decy-

zje dotyczące budowy lotnisk regionalnych na swoim

terenie.

Dlatego też decyzja dotycząca budowy regio-

nalnego lotniska w województwie podlaskim leży

w wyłącznej kompetencji regionalnych władz samo-

rządowych.

W tym miejscu należy podkreślić, iż in-

westycja w zakresie budowy lotniska regionalnego

w województwie podlaskim znajdowała się na liście

Województwa Podlaskiego, którego gospodarzem jest

samorząd województwa podlaskiego.

Według posia-

danych informacji inwestycja o wartości ok. 53,3 mln

EUR została decyzją samorządu województwa prze-

niesiona na listę rezerwową.

Bez względu na powyższe Ministerstwo Trans-

ga i wspiera działania regionalnych władz samorzą-

dowych mające na celu rozwój sieci lotnisk w Polsce

wschodniej, biorąc pod uwagę zapewnienie spójności

i efektywności funkcjonowania infrastruktury lotni-

skowej jako części infrastruktury transportowej.

W odniesieniu do realizacji takich inwestycji, jak

drogi ekspresowe i obwodnice miast wskazać należy,

W programie tym ujęte zostały zadania polegają-

ce na: budowie drogi ekspresowej S8 Warszawa – Bia-

łystok oraz budowie drogi ekspresowej S19 Między-

rzec Podlaski – Lubartów.

Jednocześnie należy wska-

zać, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów

z późn. zm.) określającym docelowy układ autostrad

gi ekspresowej S8 kończy się w Białymstoku.

Pomię-

dzy Białymstokiem a Augustowem droga krajowa nr 8

będzie miała parametry drogi klasy GP, czyli głównej

ruchu przyspieszonego.

677

Odnosząc się do kwestii realizacji drogi ekspreso-

wej S8 na terenie woj. podlaskiego, należy wskazać,

iż w ramach załącznika nr 1 ww. programu (lista

ujęte zostały następujące zadania: budowa S8 Wy-

szków – Białystok: odcinek obwodnicy Zambrowa

i Wiśniewa oraz od Jeżewa do w.

Choroszcz (Biały-

stok) o długości 35,6 km.

Na wskazanych zadaniach

prowadzone są obecnie roboty budowlane, których

zakończenie przewidywane jest odpowiednio w czerw-

cu i sierpniu br.

Jednocześnie na liście zadań priorytetowych, któ-

rych realizacja może rozpocząć się do 2013 r. (załącz-

nik nr 1a ww. programu), umieszczona została inwe-

stycja polegająca na budowie drogi ekspresowej S8

Wyszków – Białystok o długości 83 km na pozostałych

odcinkach, w odniesieniu do których prowadzone są

prace przygotowawcze w celu uzyskania decyzji admi-

nistracyjnych wymaganych przepisami prawa, w tym

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz de-

Odnosząc się do kwestii drogi ekspresowej S19, na-

leży wskazać, że w ramach załącznika nr 2 ww. pro-

gramu ujęta została budowa drogi ekspresowej S19 na

przygotowawczy związany z uzyskaniem decyzji ad-

ministracyjnych i opinii wymaganych przepisami pra-

wa.

Aktualnie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

dowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsię-

wzięcia.

Wskazana decyzja jest podstawą do kontynu-

acji prac projektowych w celu uzyskania kolejnych

Należy również wskazać, że rząd dostrzega zna-

czący Europę południową z krajami nadbałtyckimi.

Należy wskazać, iż zakres rzeczowy zawarty

–2015” jest wynikiem aktualnych możliwości ﬁnan-

sowych państwa.

W przypadku przyznania dodatko-

wych odpowiedniej zmianie ulegnie też zakres rze-

Rząd dostrzega konieczność odpowiedniego przy-

ekspresowej S8 Warszawa – Białystok oraz S19 Bia-

łystok – Międzyrzec Podlaski, będzie kontynuowany,

tak aby w sytuacji uzyskania wszystkich decyzji

przejść w fazę realizacji.

wej S61 na terenie woj. podlaskiego, należy wskazać,

ne zadanie znajduje się obecnie na bardzo zaawanso-

temie „zaprojektuj i zbuduj”.

ekspresowej S19, pomiędzy Kuźnicą a Białymstokiem

łączniku nr 1a do ww. programu, czyli na liście zadań

wskazać należy, iż projekt pn. „Budowa obwodnicy

Programu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej”

go Funduszu Rozwoju Regionalnego i budżetu pań-

stwa, ponadto przedmiotowe zadanie zostało ujęte

westycja ma zostać ukończona w roku 2013.

Podmio-

tem realizującym przedmiotową inwestycję jest Ge-

dział w Białymstoku), która we wrześniu 2011 r.

sek o doﬁnansowanie projektu.

Obecnie trwa jego

ocena.

KiA jako zarządca dróg krajowych podjęła działania

zmierzające do przygotowania zadania budowy ob-

wodnicy.

W odniesieniu do modernizacji linii kolejowej E75

wskazać należy, iż w chwili obecnej Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

na bieżąco analizuje stan infrastruktury kolejo-

wej, w tym również na obszarze województwa pod-

laskiego.

Potrzeby inwestycyjne w regionie są bar-

dzo duże, jednakże biorąc pod uwagę ograniczone

możliwości budżetu państwa, jak i zarządzającego

infrastrukturą – PKP PLK SA, w obecnej perspek-

tywie ﬁnansowejzadaniainwestycyjnenaliniiko-

lejowej E75 obejmują projekty:

678

1) PO IiŚ 7.1–22.2 zadanie pn. „Modernizacja li-

towawcze”,

2) POIiŚ 7.1–22.1 zadanie pn. „Modernizacja linii

szawa Rembertów – Zielonka – Tłuszcz (Sadowne)

zakończą się w 2014 r..

Dla inwestycji pozyskane zostały środki unijne

pochodzące z Funduszu Spójności.

W perspektywie

ﬁnansowej2004–2006realizowanybyłprojektprzy-

gotowawczy, zaś projekt modernizacji linii na odcin-

ku z Warszawy do Sadownego znajduje się na podsta-

wowej liście projektów w ramach Programu Opera-

Projekt PO IiŚ 7.1–23: Modernizacja linii kolejowej

z Litwą, etap I, odcinek Suwałki – Trakiszki – gra-

nica z Litwą został przesunięty na listę projektów

rezerwowych PO IiŚ.

Decyzja taka została podjęta

przez Ministerstwo Infrastruktury w lipcu 2009 r.

w związku z aktualizacją listy projektów indywidu-

i środowisko”.

Stan przygotowania projektu nie po-

zwalał bowiem na jego ukończenie w obecnej per-

spektywie ﬁnansowej.

Niemniej decyzje w kwestii

możliwości sﬁnansowania kolejnych odcinków ww.

linii kolejowej w perspektywie ﬁnansowej2014–2020

podejmowane będą w zależności od postępów i wyni-

ków prowadzonych prac przygotowawczych.

Nadto

realizację tych projektów uwzględnia również przy-

jęty uchwałą Rady Ministrów „Wieloletni program

inwestycji kolejowych do roku 2013, z perspektywą

niając źródła ich ﬁnansowania.

2.

Czy Rada Ministrów zamierza zapewnić odpo-

wiednie fundusze na funkcjonowanie szpitali oraz po-

wstrzymać ich prywatyzację, wprowadzić ponownie

gabinety stomatologiczne i pielęgniarek do szkół?

Fundusze na ﬁnansowanie opieki zdrowotnej,

w tym szpitalnej, zapewnia publiczny płatnik, tj. Na-

rodowy Fundusz Zdrowia.

Ponadto podmioty leczni-

cze, w tym podmioty prowadzące szpitale, mogą po-

zyskiwać je z innych źródeł, np. od podmiotów two-

rzących (w zdecydowanej większości przypadków

– jednostek samorządu terytorialnego) oraz funduszy

strukturalnych.

z późn. zm.) podmioty tworzące mogą przekształcić

samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej

Podejmując decyzję o zbyciu udziałów albo akcji, pod-

miot tworzący powinien wziąć pod uwagę różne kry-

teria, m.in.: medyczne, organizacyjne, ﬁnansoweoraz

społeczne.

Zakłada się, że w każdym przypadku or-

gany jednostek samorządu terytorialnego będą wni-

kliwie analizowały wszelkie aspekty omawianego

przedsięwzięcia, kierując się interesem publicznym.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dzieci i mło-

dzieży, jak również warunki udzielania i zakres

ków publicznych, a także zasady i tryb ﬁnansowania

wykonawczych do tej ustawy i zarządzeniach prezesa

Organizację proﬁlaktycznej opieki zdrowotnej

nym i obowiązkiem nauki oraz kształcącymi się

art. 27 ust. 3 ww. ustawy oraz rozporządzenie mini-

Nr 139, poz. 1139), a kwestię opieki dentystycznej

nad dziećmi i młodzieżą – rozporządzenie ministra

realizacji zadań statutowych powinna zapewnić

tyki zdrowotnej.

W oparciu o przepisy ww. rozporządzeń proﬁlak-

tyczną opiekę zdrowotną nad uczniami sprawują:

lekarz podstawowej opieki zdrowotnej (na podstawie

deklaracji wyboru lekarza podstawowej opieki zdro-

wotnej złożonej przez rodziców/opiekunów prawnych

dziecka), lekarz dentysta oraz pielęgniarka środowi-

ska nauczania i wychowania/higienistka szkolna.

Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej oraz lekarz

lanie świadczeń opieki zdrowotnej, w gabinetach poza

szkołą.

Pielęgniarka albo higienistka szkolna spra-

wują proﬁlaktycznąopiekęnaduczniamiwznajdu-

jącym się na terenie szkoły gabinecie proﬁlaktyki

zdrowotnej i pomocy przedlekarskiej.

W przypadku

braku na terenie szkoły gabinetu proﬁlaktykizdro-

wotnej i pomocy przedlekarskiej proﬁlaktycznaopie-

ka zdrowotna sprawowana jest przez pielęgniarkę

w miejscu określonym w umowie o udzielanie świad-

czeń opieki zdrowotnej.

Pielęgniarka nie jest pracow-

679

nikiem szkoły, a jedynie na terenie szkoły udziela

świadczeń zdrowotnych na podstawie umowy na re-

alizację świadczeń zawartej z Narodowym Fundu-

szem Zdrowia.

Liczba uczniów na etat przeliczeniowy

pielęgniarki wynosi 880–1100.

W przypadku gdy licz-

ba uczniów w szkole jest niższa, pielęgniarka obejmu-

je świadczeniami opieki zdrowotnej uczniów w więk-

szej liczbie szkół.

Warunkiem zawarcia umowy na

realizację świadczeń opieki zdrowotnej nad uczniami

na terenie szkoły jest zawarcie przez pielęgniarkę

porozumienia o współpracy ze szkołą.

Z raportu opra-

cowanego na zlecenie ministra zdrowia przez Insty-

tut Matki i Dziecka w Warszawie

1)

(na podstawie da-

nych otrzymanych od świadczeniodawców przekazy-

wanych w ramach programu badań statystycznych)

wynika, że w roku szkolnym 2009/2010 proﬁlaktycz-

ną opieką zdrowotną zostało objętych w Polsce ponad

5 mln uczniów szkół wszystkich typów, co stanowi 99%

tej populacji.

Według danych Narodowego Funduszu

Zdrowia w 2010 r. świadczeniodawcy (pielęgniarki albo

higienistki szkolne) zrealizowali świadczenia opieki

testów przesiewowych, 7 040 417 innych świadczeń

proﬁlaktycznych,4369284świadczeńpomocydo-

raźnej.

W 2010 r. grupową proﬁlaktyką ﬂuorkową

objęto 2 935 474 uczniów szkół podstawowych.

Na

podstawie przytoczonych danych należy wskazać, że

opieka proﬁlaktycznanaddziećmiimłodzieżąwśro-

dowisku nauczania funkcjonuje prawidłowo, bez ko-

nieczności wprowadzania dodatkowych uregulowań.

Jednocześnie zadania szkoły publicznej w zakresie

ochrony zdrowia uczniów określone są w art. 67 ust. 1

wych szkoła publiczna powinna zapewnić uczniom

cy przedlekarskiej.

Istnieje zatem podstawa zobowią-

zująca organy prowadzące szkoły (dyrektorów szkół)

do podejmowania działań na rzecz uruchamiania ga-

binetów proﬁlaktykiipomocyprzedlekarskiej.

Gabinety dentystyczne w szkołach obecnie dzia-

łają na zasadach odmiennych niż obowiązujące do

1999 r., gdy weszła w życie reforma ochrony zdrowia.

Miejsce realizacji świadczeń stomatologicznych może

mieć dowolną lokalizację.

Niektórzy lekarze dentyści

realizują indywidualne praktyki dentystyczne w dzier-

żawionych od szkoły pomieszczeniach.

W myśl obo-

wiązujących przepisów gabinety te są ogólnodostęp-

ne, co oznacza, że świadczenia udzielane są wszyst-

kim uprawnionym, a nie tylko dzieciom i młodzieży

uczęszczającym do szkoły, w której zlokalizowany jest

gabinet.

Dyrektorzy szkół, nie mając obowiązku or-

ganizowania w szkołach gabinetów stomatologicz-

nych, często nie godzą się na ich uruchamianie, cho-

ciaż rozwiązanie takie w niektórych regionach kraju

mogłoby być bardzo korzystne i skutkować np. częst-

szym korzystaniem z opieki dentystycznej przez dzie-

ci.

Z przeprowadzonych szacunków wynika, że stwo-

rzenie warunków do realizacji na terenie ponad

31 tys. szkół w Polsce świadczeń opieki stomatolo-

gicznej, a co za tym idzie, konieczność uruchomienia

przez podmioty prowadzące szkoły gabinetów denty-

stycznych, przy szacunkowym koszcie uruchomienia

i wyposażenia jednego gabinetu na poziomie 200 000 zł,

skutkowałyby koniecznością wydatkowania z budżetu

samorządu terytorialnego środków w wysokości ponad

6 mld zł.

Zabezpieczenie na ten cel środków w budżecie

w takiej wysokości obecnie nie jest możliwe.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę na to, że rząd

podejmuje szeroko zakrojone, adresowane do dzieci

i rodziców, działania ukierunkowane na kształtowa-

nie i rozwijanie postaw prozdrowotnych.

Resort edukacji wspiera i popularyzuje program

„Szkoła promująca zdrowie”, realizowany w Polsce

zdrowia Europy).

Dla zapewnienia dalszego rozwoju

ww. programu w dniu 23 listopada 2009 r. zostało

ministrem sportu i turystyki w sprawie promocji

Z treści porozumienia wynika m.in.: zapewnienie sy-

nergii działań z zakresu promocji zdrowia i proﬁlak-

tyki problemów dzieci i młodzieży, które są realizo-

wane przez strony porozumienia w szkołach i placów-

kach, w tym podejmowanie działań na rzecz wdraża-

nia programów promujących zdrowie.

Na mocy wspo-

mnianego porozumienia została powołana Rada

Programowa do Spraw Promocji Zdrowia i Proﬁlak-

tyki Problemów Dzieci i Młodzieży, która jest orga-

nem inicjatywnym i opiniodawczym dla trzech sy-

gnatariuszy porozumienia.

Rada ma na celu m.in.

wspieranie realizacji edukacji zdrowotnej w szkołach

wszystkich typów, wspieranie rozwoju sieci szkół pro-

mujących zdrowie, wdrażanie w szkołach polityki

w zakresie zdrowego odżywiania i przestrzegania za-

sad higieny.

Ponadto problematyka edukacji zdrowotnej, w tym

także higieny jamy ustnej, została uwzględniona w roz-

Podstawa programowa przewiduje konieczność

współpracy szkoły z rodzicami w ugruntowywaniu

zachowań bezpiecznych dla zdrowia ich dzieci, tj. ko-

rzystania z proﬁlaktycznychbadańiszczepień.

Tym

samym uświadamia rodzicom, że spoczywa na nich

odpowiedzialność za rozwijanie w dziecku umiejęt-

ności dbania o zdrowie przez całe życie, w tym rów-

nież prawidłowej higieny jamy ustnej.

1)

„Proﬁlaktycznaopiekazdrowotnanaduczniamiwroku

szkolnym 2009/2010 i zmiany w jej realizacji w latach 2005–2010

– raport opracowany na podstawie danych z programu badań

statystycznych statystyki publicznej”, Instytut Matki Dziecka,

Warszawa 2010 (ISBN 978-83-88767-55-5).

680

Jednocześnie na podstawie danych systemu infor-

macji oświatowej przedstawionych przez Ministerstwo

Edukacji Narodowej dotyczących liczby gabinetów le-

karskich w szkołach wynika, że liczba gabinetów

oświatowych przedstawia się następująco

2)

:

1) 2821 gabinetów lekarskich,

2) 1751 gabinetów stomatologicznych,

3) 13 351 gabinetów proﬁlaktykizdrowotnejipo-

mocy przedlekarskiej,

4) 6213 gabinetów psychologa,

5) 18 429 gabinetów pedagoga,

6) 6030 gabinetów logopedy.

Należy zwrócić uwagę, iż ogólna liczba gabinetów

wzrosła o 3462 w stosunku do danych z 2009 r.

Rząd jest otwarty na wszelkie inicjatywy i propo-

zycje w zakresie edukacji zdrowotnej.

3.

Czy Rada Ministrów zamierza zatrzymać pro-

ces zamykania szkół, nadmiernych obciążeń rodzi-

ców kosztami uczęszczania dzieci do przedszkoli,

przywrócić w pełni bezpłatne studia oraz zwiększyć

nakłady na fundusze stypendialne?

Za kształt sieci szkolnej, w tym zakładanie no-

wych szkół i likwidowanie już istniejących, odpowia-

dają organy prowadzące szkoły.

Rada Ministrów nie

nadzoruje szkół i nie może podjąć działań mających

na celu uniemożliwienie likwidacji czy restruktu-

ryzacji szkół.

Za nadzór pedagogiczny nad szkoła-

mi odpowiada właściwy kurator oświaty – zgodnie

stracyjnych szkoły nadzorowane są przez organ pro-

wadzący (art. 34a ustawy).

Decyzja o likwidacji szko-

ły powinna uwzględniać kryteria dotyczące zgodno-

ści działań z zapisami art. 59 ustawy, ze szczególnym

zwróceniem uwagi na terminy powiadomienia o pla-

nowanych zmianach rodziców uczniów i kuratora

oświaty, uwarunkowania demograﬁczneorazwarun-

dacji szkoły.

wanie szkół przez osoby prawne niebędące jednostką

samorządu terytorialnego lub osoby ﬁzyczne.

Zgod-

nostka samorządu terytorialnego na podstawie

uchwały, po uzyskaniu pozytywnej opinii przez organ

sprawujący nadzór pedagogiczny, może przekazać,

prowadzenie takiej szkoły.

Przekazywanie szkół pu-

blicznych do prowadzenia innemu podmiotowi jest

szkół.

Uchwała organu stanowiącego jednostki samorzą-

du terytorialnego w sprawie likwidacji szkoły w za-

kresie jej legalności podlega kontroli wojewody.

Zgod-

Odnośnie do kwestii dotyczącej tzw. pomocy ma-

terialnej udzielanej uczniom informujemy, że od 2004 r.

funkcjonuje „Narodowy program stypendialny”, któ-

ry stworzył podstawy dla polityki pomocy material-

nej świadczonej uczniom.

Uczniowie, których sytuacja materialna i życiowa

cji obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki, ogra-

niczenie aspiracji edukacyjnych, odstąpienie od edu-

kacji na wyższych poziomach nauczania, korzystają

ze stypendiów szkolnych i zasiłków szkolnych udzie-

lanych na podstawie rozdz.

8a ustawy o systemie

oświaty.

Udzielanie świadczeń pomocy materialnej dla

programu stypendialnego«”, która zwiększa środki

chomienie omawianych środków związane jest z przy-

jęciem ustawy budżetowej na dany rok, a następnie

zgodą ministra edukacji narodowej na podział środ-

ków na poszczególne zadania wynikające z „Narodo-

wego programu stypendialnego”.

Kwota dotacji dla gmin na doﬁnansowaniewypła-

ty stypendiów i zasiłków szkolnych zostaje wyliczona

na podstawie algorytmu zawartego w rozporządzeniu

materialnej o charakterze socjalnym oraz sposobu usta-

lania wysokości tej dotacji (Dz. U. Nr 36, poz. 319).

W kolejnych latach przekazywano do jednostek

samorządu terytorialnego na wypłatę stypendiów i za-

siłków szkolnych kwoty:

1) w 2007 r.

– 439 001 719,00 zł,

2) w 2008 r.

– 552 898 576,00 zł,

3) w 2009 r.

– 396 000 000,00 zł,

4) w 2010 r.

– 376 510 000,00 zł,

5) w 2011 r.

– 419 031 737,00 zł.

W 2011 r. w województwie podlaskim przeznaczo-

no środki ﬁnansowenapomocwformie:

1) stypendiów i zasiłków szkolnych w wysokości

22 045 760 zł,

2) doﬁnansowania zakupu podręczników w ra-

mach programu „Wyprawka szkolna” w wysokości

2 767 840,00 zł,

3) zasiłku losowego na cele edukacyjne w wyso-

kości 324 000 zł.

2)

Dane z września 2010 r.

681

W przypadku realizacji innych zadań związanych

wszystkim z „Rządowym programem pomocy

uczniom – »Wyprawka szkolna«”, Ministerstwo Edu-

kacji Narodowej dąży do najbardziej racjonalnego

wykorzystania środków oraz objęcia pomocą jak

największej liczby uczniów.

W kolejnych latach na wypłatę doﬁnansowania

zakupu podręczników zaplanowano kwoty:

1) w 2007 r.

– 70 000 000,00 zł,

2) w 2008 r.

– 50 000 000,00 zł,

3) w 2009 r.

– 104 000 000,00 zł,

Dodatkowo, w 2010 i 2011 r. w ramach programu

„Wyprawka szkolna” pomocą objęto 10% uczniów

znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej,

rodzinnej lub społecznej, która utrudniała lub unie-

możliwiała zakup podręczników, pomimo niespeł-

nienia kryterium dochodowego, tj. kiedy dochód na

osobę w rodzinie przekraczał 351 zł/netto.

Obok pomocy o charakterze socjalnym na system

stypendialny składają się także stypendia motywa-

cyjne, do których należy zaliczyć:

1.

Stypendium prezesa Rady Ministrów.

który otrzymał promocję z wyróżnieniem, uzysku-

stypendiów przekazano środki w wysokości ponad

10 mln zł.

2.

Stypendium ministra właściwego do spraw

uzyskującemu wybitne osiągnięcia edukacyjne.

Stypendium ministra właściwego do spraw oświa-

no-zawodowych lub laureatowi międzynarodowego

ki w nauce lub za osiągnięcia sportowe może być

Podsumowując przedstawione informacje, należy

stwierdzić, że rząd podejmuje szereg działań, których

celem jest jak najlepsze wykorzystanie środków na

pomoc dla uczniów.

4.

Czy Rada Ministrów zamierza nadać status me-

tropolii dla Białegostoku?

Rada Ministrów nie zamierza w sposób formalny

nadawać statusu metropolii żadnemu z miast w Pol-

sce.

Działania opisane w „Krajowej strategii rozwoju

wiejskie” i „Koncepcji przestrzennego zagospodaro-

wania kraju 2030” wskazują na silną potrzebę wzmac-

niania funkcji metropolitalnych wszystkich polskich

miast wojewódzkich i integracji ich obszarów funk-

cjonalnych, co wynika z faktu, że każde miasto wo-

jewódzkie stanowi rdzeń rozwoju regionu, oraz dla-

tego, że żadne z nich nie posiada wykształconych

w pełni wszystkich funkcji metropolitalnych.

682

5.

Czy Rada Ministrów zamierza przygotować

specjalną ustawę o funkcjonowaniu służb munduro-

wych?

Funkcjonowanie służb mundurowych jest regulo-

wane przez szereg ustaw określających kompetencje

właściwych ministrów.

Zgodnie z rozporządzeniem prezesa Rady Mini-

nych (Dz. U. Nr 248, poz. 1491) minister spraw we-

wnętrznych w zakresie swojej właściwości nadzo-

ruje komendanta głównego Policji, komendanta

głównego Straży Granicznej oraz komendanta głów-

nego Państwowej Straży Pożarnej.

Ponadto ministro-

wi spraw wewnętrznych na podstawie art. 6 ust. 1

zm.) podlega szef Biura Ochrony Rządu.

Podjęcie prac nad ustawą o funkcjonowaniu

wszystkich służb mundurowych wymagałoby

przeprowadzenia analizy oraz podjęcia próby regu-

lacji pragmatyki służb podległych innym resortom,

np. ministrowi obrony narodowej (Siły Zbrojne RP),

ministrowi sprawiedliwości (Służba Więzienna).

Jednocześnie w przypadku wystąpienia koniecz-

ności regulacji konkretnego obszaru działania

wszystkich służb podejmowane są prace, których

efektem jest regulacja takiego obszaru.

Na przykład

w odniesieniu do problematyki standaryzacji prag-

matyki służbowej poszczególnych służb w chwili

obecnej Ministerstwo Spraw Wewnętrznych koordy-

nuje przygotowanie projektu założeń do projektu

cenie w jednej ustawie regulacji w obszarze użycia

przez wszystkie 23 uprawnione podmioty.

Uregulo-

wanie na poziomie ustawowym przepisów określają-

cych użycie środków przymusu bezpośredniego i bro-

ni palnej jest istotne z uwagi na toczące się aktualnie

przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie

K 10/11.

Aktualnie projekt założeń jest w trakcie

uzgodnień międzyresortowych.

6.

Czy Rada Ministrów zamierza zapewnić rozwój

przedsiębiorczości i tworzenia nowych miejsc pracy,

w tym uruchomić program wsparcia zatrudnienia

absolwentów?

Odnośnie do zapewnienia wsparcia rozwoju przed-

dla absolwentów, uprzejmie informuję, iż przedmio-

towe kierunki wsparcia mogą być ﬁnansowanezróż-

nych źródeł, w tym m.in. z Funduszu Pracy, Euro-

pejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu

Rozwoju Przedsiębiorczości.

Powstałe w ramach projektu Banku Światowego

„Rozwój Małej Przedsiębiorczości – TOR#10” Fun-

dusze Rozwoju Przedsiębiorczości (FRP) pozostają

i wraz z innymi lokalnymi dotacjami na podjęcie

działalności gospodarczej są, obok Funduszu Pracy,

jednym ze źródeł pozabankowego wsparcia ﬁnanso-

wego dla bezrobotnych podejmujących działalność

gospodarczą.

dacji i stowarzyszeń, w tym na terenie województwa

podlaskiego i województw sąsiadujących.

FRP są jed-

nym z podstawowych elementów lokalnej infrastruk-

tury wspierania przedsiębiorczości.

Zadaniem FRP jest wspomaganie lokalnego roz-

woju gospodarczego poprzez wspieranie nowo po-

wstających i już działających małych i średnich ﬁrm.

O pożyczkę mogą ubiegać się osoby, które rozpoczy-

nają lub prowadzą działalność gospodarczą na tere-

nie województwa, w którym działa FRP, lub sąsied-

nich województw.

Środki z pożyczki mogą być prze-

znaczone na przedsięwzięcia gospodarcze w dziedzi-

nie handlu, produkcji lub usług.

Pożyczka może być

udzielona do maksymalnej wysokości 120 000 zł,

a minimalny wkład własny podmiotu ubiegającego

FRP daje szansę dostępu do środków ﬁnansowych

podmiotom gospodarczym często nieposiadającym

odpowiednich zabezpieczeń ﬁnansowych,odktórych

sektor bankowy uzależnia udzielenie kredytu.

Fundusz Pracy od 2004 r. ﬁnansujeprzedsiębior-

com tworzenie nowych stanowisk pracy w formie re-

fundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia sta-

nowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych.

Ana-

logiczne wsparcie może otrzymać bezrobotny podej-

mujący działalność gospodarczą.

Od maja 2012 r. wsparcie podjęcia działalności

gospodarczej przysługiwać będzie także absolwen-

tom centrów integracji społecznej i absolwentom klu-

bów integracji społecznej.

Osoby te będą miały moż-

liwość uzyskania – na warunkach jak osoby bezro-

botne – środków Funduszu Pracy również w sytuacji,

gdy zdecydują się na założenie spółdzielni socjalnej.

W planie ﬁnansowymFunduszuPracynarok2011

zaplanowano na te działania kwotę 648 809 tys. zł.

Na rok 2012 kwota wyniesie 673 845 tys. zł.

Pragnę zauważyć, iż z uwagi na istotę problemu

bezrobocia młodzieży ustawa z dnia 20 kwietnia

ﬁkujeosobybezrobotnedo25.rokużyciajakojed-

ną z kategorii grup społecznych, które uznaje za

„znajdujące się w szczególnej sytuacji na rynku pra-

cy”, a w związku z tym uprawnione do szczególnej

pomocy.

Młodym bezrobotnym w okresie do 6 miesięcy od

wowej pomocy w ramach usług rynku pracy.

Do-

683

mentów rynku pracy, jak: prace interwencyjne, do-

czej, prace społecznie użyteczne.

W przypadku absolwentów szczególnie istotne są

bienia kwaliﬁkacjizawodowych,tj.stażeupracodaw-

ców i usługi szkoleniowe obejmujące możliwość od-

bycia bezpłatnego szkolenia, sﬁnansowaniekosztów

studiów podyplomowych lub kosztów egzaminów i li-

cencji oraz możliwość uzyskania nieoprocentowanej

pożyczki szkoleniowej.

Natomiast zapisy „Krajowej strategii rozwoju re-

gionalnego 2010–2020: regiony, miasta, obszary wiej-

skie” odnośnie do rozwoju przedsiębiorczości i two-

rzenia nowych miejsc pracy oraz wsparcia zatrudnie-

nia absolwentów w celu 2. (spójność) wskazują, iż

ważnym kierunkiem działań na rzecz rozwoju Polski

wschodniej jest rozwój zasobów ludzkich i kapitału

społecznego na obszarach o najniższym poziomie i dy-

namice rozwoju społeczno-gospodarczego, szczegól-

nie w zakresie następujących działań:

1) aktywizacja zawodowa osób pozostających bez

pracy (aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu)

– poradnictwo, pośrednictwo pracy, szkolenia i prze-

kwaliﬁkowania, prace interwencyjne i inne formy

tworzenia miejsc pracy, rozwój ekonomii społecznej,

formy wczesnej interwencji (w tym outplacement),

staże i praktyki zawodowe;

2) przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu,

w tym ograniczanie zjawiska ubóstwa, w szczegól-

ności wśród dzieci i osób starszych, realizacja pro-

gramów integracji społecznej, rozwój działań ekono-

mii społecznej, w tym przedsiębiorstw ekonomii spo-

łecznej, które spełniają funkcje w zakresie integracji

społecznej, poprawy bądź uzupełniania usług pu-

blicznych oraz rozwoju wspólnot lokalnych;

3) wsparcie rozwoju przedsiębiorczości (doradz-

two, wsparcie i zachęty ﬁnansowe,szkolenia);

4) doskonalenie kadr przedsiębiorstw – z naci-

skiem na sieciowanie i wymianę doświadczeń mię-

dzy ﬁrmami,rozwójkooperacji,lokalnąspecjalizację

obszaru, poprawę jakości pracy i organizacji pracy

oraz jakości miejsc pracy.

5) poprawa dostępu i podnoszenie jakości eduka-

cji – w tym na poziomie podstawowym, gimnazjal-

nym, średnim i wyższym, a zwłaszcza kształcenia

zawodowego – ukierunkowanej na lokalną specjali-

zację obszaru, współpracę z lokalnymi przedsiębior-

stwami; staże dla uczniów i absolwentów szkół,

wsparcie stypendialne, kierunki zamawiane połą-

czone ze stażami praktycznymi;

6) rozwój kształcenia ustawicznego dorosłych

– w tym wsparcie dla mieszkańców obszarów wiej-

skich w zmianie zawodu (reorientacja zawodowa),

promowanie nowoczesnych metod kształcenia (np.

e -learning), uczenie się w ujęciu formalnym i po-

zaformalnym.

7.

Czy Rada Ministrów zamierza uruchomić pro-

gram rozwoju małych miast oraz budowy i moderni-

zacji dróg powiatowych i gminnych?

Odnosząc się do kwestii budowy i modernizacji

dróg powiatowych i gminnych, należy wskazać, iż

wództwa, powiatowych – zarząd powiatu, gminnych

presowych, jest prezydent miasta.

Należy podkreślić, iż wzorem lat poprzednich,

w projekcie budżetu państwa na 2012 r. utworzona

została rezerwa subwencji ogólnej.

Środki z rezerwy

przeznacza się na doﬁnansowanieinwestycjinadro-

gach publicznych powiatowych i wojewódzkich oraz

doﬁnansowanieremontu,utrzymania,ochronyiza-

rządzania drogami krajowymi i wojewódzkimi w gra-

nicach miast na prawach powiatu.

Do dnia 17 lutego

westycji na drogach samorządowych z rezerwy sub-

wencji ogólnej w 2012 r.

Odnośnie do rozwoju małych miast zapisy „Kra-

jowej strategii rozwoju regionalnego 2010–2020: re-

giony, miasta, obszary wiejskie” (KSRR) wskazują,

iż najważniejszym kierunkiem działań na obsza-

rach opóźnionych pod względem gospodarczym i spo-

łecznym (w tym w Polsce wschodniej), o niższej dy-

namice rozwoju jest wzmacnianie istniejącej sieci

684

miast.

W tym celu na obszarach o słabiej rozwinię-

tej sieci miejskiej (m.in. znaczna część Polski wschod-

niej) działania polityki regionalnej koncentrują się

na wspomaganiu funkcji miejskich, w tym gospodar-

czych pozarolniczych w ośrodkach powiatowych i sub-

regionalnych, które zapewniają nie tylko obsługę

danego obszaru w dobrej jakości podstawowe usługi

publiczne, ale także oferują nowe miejsca pracy o pod-

stawowym znaczeniu dla restrukturyzacji całego

regionu.

Dotyczy to również sytuacji obszarów

opóźnionych i stagnacji gospodarczej, na których

sieć miast jest co prawda rozwinięta (np. znaczna

część województwa warmińsko-mazurskiego i za-

chodniopomorskiego), lecz istnieje zagrożenie ich

upadkiem i zanikiem funkcji.

W takich sytuacjach

polityka regionalna w wybranych ośrodkach o naj-

lepszych perspektywach rozwojowych poświęcać

będzie szczególną uwagę wspomaganiu rewitaliza-

cji społeczno-gospodarczej i odbudowie warunków

do rozwoju przez rozwój kapitału ludzkiego i społecz-

nego oraz tworzenie warunków do zwiększenia in-

westycji zewnętrznych wykorzystujących potencjał

lokalny.

W zakresie modernizacji dróg lokalnych w uzu-

pełnieniu do działań ukierunkowanych na rozwój

krajowej i regionalnej infrastruktury transportowej

KSRR wskazuje skoncentrowane działania mające

na celu zwiększanie dostępności i jakości usług ko-

munikacyjnych w ramach specjalnego kierunku dzia-

łań wyrównawczych pn. „Wspieranie obszarów wiej-

we” (kierunek działań 2.2.3).

8.

Czy Rada Ministrów zamierza wyrównać do-

płaty dla rolników do poziomu Niemiec, Francji, Bel-

gii itp.?

Polska jako nowy kraj członkowski UE stosuje do

2013 r. system jednolitej płatności obszarowej (SAPS

– Single Area Payment Scheme).

Płatności te pod-

legają zasadzie phasing-in (tzn. stopniowego docho-

dzenia do poziomu płatności bezpośrednich stoso-

wanych w krajach UE-15).

Wspomniane przepisy

wspólnotowe zakładają, iż płatności bezpośrednie

w nowych państwach członkowskich będą wzrastały

corocznie do 2013 r. (w przypadku Bułgarii Rumunii

2016 r.), aż do osiągnięcia poziomu 100% płatności

stosowanych w państwach UE-15 na dzień 30 kwiet-

nia 2004 r.

Ponadto, korzystając z możliwości prze-

widzianej prawem wspólnotowym, Polska wypłaca

krajowe płatności uzupełniające (CNDP – Comple-

mentary National Direct Payments), które mogą być

stosowane w wysokości do 30% płatności stosowanych

Zgodnie z powyższą zasadą, w ramach kampanii

2011 r., dla której wypłata płatności rozpoczęła się

w dniu 1 grudnia 2011 r., wysokość pułapu wsparcia

w ramach płatności bezpośrednich już wynosi 100%

poziomu wsparcia uzyskiwanego przez rolników UE-15

(80% z budżetu UE + 20% krajowe płatności uzupeł-

niające).

W następnych latach wsparcie to będzie wynosiło

odpowiednio:

1) 2012 r.

– 100% (90% z budżetu UE + 10% kra-

jowe płatności uzupełniające);

2) w 2013 r.

– 100% (100% z budżetu UE).

Mając na względzie trwającą na forum unijnym

debatę dotyczącą przyszłości wspólnej polityki rolnej,

pragnę podkreślić, iż postulaty odnoszące się do kwe-

stii wyrównania płatności bezpośrednich oraz odej-

ścia od historycznych kryteriów podziału płatności

bezpośrednich zostały zawarte w stanowisku rządu

Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przyszłości

wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej po 2013 r,

które zostało zatwierdzone przez Radę Ministrów w dniu

W stanowisku tym, a także w stanowisku rządu

Rzeczypospolitej Polskiej do Komunikatu Komisji Eu-

ropejskiej do Parlamentu Europejskiego, Rady, Eu-

ropejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Ko-

podkreślone, iż płatności bezpośrednie powinny po-

zostać jednym z ważniejszych instrumentów WPR

po 2013 r., instrumentem pomocnym w celu realiza-

cji nowych celów i wyzwań Wspólnoty, odpowiedzial-

nym za wsparcie i stabilizację dochodów rolniczych,

rekompensującym koszty związane z realizacją i do-

starczaniem społeczeństwu dóbr publicznych, a także

zapewniającym równe warunki konkurencji w ra-

mach jednolitego rynku rolno-żywnościowego.

Jed-

nocześnie we wspomnianych stanowiskach wska-

zano na konieczność zapewnienia odpowiednich

środków przeznaczanych na płatności bezpośrednie

w nowej perspektywie ﬁnansowej.

Ponadto na forum unijnym Polska domaga się wy-

równania płatności bezpośrednich, pozyskując wielu

sojuszników tej koncepcji.

Polska była sygnatariuszem

wielu deklaracji państw członkowskich: deklaracji

warszawskiej (9 nowych państw członkowskich, luty

2010 r.), przyjętego w Wyszehradzie wspólnego sta-

nowiska państw Grupy Wyszehradzkiej, Bułgarii

i Rumunii (czerwiec 2010 r.), deklaracji bratysław-

skiej (państwa Grupy Wyszehradzkiej, Bułgaria

i Rumunia, listopad 2010 r.) oraz deklaracji bruksel-

skiej (10 państw członkowskich, grudzień 2010 r.),

w których odniesiono się do kwestii nowych zasad

dystrybucji płatności bezpośrednich, postulując odej-

ście od kryteriów historycznych.

Jednocześnie Rada Ministrów przedstawia na fo-

rach unijnych, w tym na posiedzeniach Rady Mini-

strów ds. Rolnictwa i Rybołówstwa UE, postulat

wyrównania płatności dla rolników poprzez odej-

ście od kryteriów historycznych przy podziale kopert

ﬁnansowychizastosowanieobiektywnychkryteriów

podziału tych kopert, takich jak powierzchnia

użytków rolnych czy liczba pełnozatrudnionych

w rolnictwie.

Kwestia przyszłości systemu płatności bezpośred-

nich była również najważniejszym priorytetem sek-

685

sprawowania przez Polskę przewodnictwa w Radzie

UE.

W ramach polskiej prezydencji były prowadzone

działania zmierzające do określenia podstaw dla

osiągnięcia porozumienia w sprawie nowego systemu

płatności bezpośrednich, których efektem było zapre-

zentowanie przez Komisję Europejską w październi-

ku 2011 r. pakietu legislacyjnego dotyczącego WPR

po 2013 r.

Nadto z inicjatywy polskiej prezydencji

w UE we współpracy z Parlamentem Europejskim i Ko-

misją Europejską odbyło się kilka spotkań, których

celem była otwarta i pogłębiona dyskusja nad kształ-

tem WPR po 2013 r., z uwzględnieniem opinii róż-

nych środowisk.

Przedstawiona przez Komisję Europejską propo-

zycja legislacyjna w zakresie płatności bezpośrednich

przewiduje w państwach członkowskich, w których

wysokość wsparcia jest niższa niż 90% średniej unij-

nej, stopniowe wyrównanie wysokości wsparcia do

1/3 różnicy między obecnym poziomem a poziomem

90% średniej stawki unijnej poprzez odpowiednie

zmniejszenie płatności w państwach, w których płat-

ności przekraczają średnią unijną.

W przypadku Pol-

ski, zgodnie z tymi założeniami, koperta ﬁnansowa

na wsparcie bezpośrednie będzie wzrastała przez

trzy lata od 2015 r. o ok. 27,5 mln euro rocznie.

Po-

nadto w projekcie rozporządzenia dotyczącym płat-

ności bezpośrednich po 2013 r.

Komisja Europejska

oferuje państwom, w których stawka płatności na

hektar wynosi mniej niż 90% średniej unijnej, moż-

liwość transferu do 5% koperty przeznaczonej na

działania w ramach II ﬁlarunapłatnościbezpośred-

nie.

W opinii Komisji rozwiązania takie mają na celu

zniwelowanie w jak największym stopniu różnic w wy-

sokości stawek płatności obszarowych.

Jednocześnie

zaproponowano zrównanie wysokości stawek płatno-

ści do końca 2019 r., choć tylko w obrębie państw lub

regionów.

Należy jednak podkreślić, że przedstawione pro-

pozycje Komisji Europejskiej, tj. częściowe zmniejsze-

nie dysproporcji w wysokości płatności pomiędzy

państwami członkowskimi oraz zachowanie (choć

zmniejszonego) zróżnicowania stawek obliczonych

na podstawie historycznej intensywności produkcji

rolnej, są niewystarczające, w związku z czym nie-

zbędna jest dalsza dyskusja na ten temat.

Należy

podkreślić również, że ujednolicenie poziomu stawek

płatności bezpośrednich pomiędzy państwami człon-

kowskimi stanowi jeden z najważniejszych prioryte-

tów naszego kraju dotyczących obecnej reformy

wspólnej polityki rolnej.

W ocenie Polski jedynym lub

podstawowym kryterium określającym wysokość ko-

pert krajowych powinna być powierzchnia użytków

rolnych.

Kryterium to bowiem dobrze opisuje po-

tencjał kraju w zakresie produkcji żywności i ochro-

ny środowiska.

Polska ponadto niezmiennie postu-

luje o określenie budżetu WPR na poziomie odpo-

wiednim do realizacji celów i zadań stawianych

przed WPR w nadchodzących latach.

9.

Czy Rada Ministrów zamierza wprowadzić roz-

wiązania prawne zapewniające przestrzeganie praw

pracowniczych?

Uprzejmie informuję, iż w obowiązującym stanie

prawnym występuje szereg rozwiązań prawnych ma-

jących na celu zapewnienie przestrzegania przez pra-

codawców praw pracowników.

Wskazać tu należy

przede wszystkim uznanie naruszeń praw pracowni-

czych (np.: zawarcie umowy cywilnoprawnej w wa-

runkach, w których powinna być zawarta umowa

o pracę, naruszenie przepisów o czasie pracy, niewy-

płacanie w ustalonym terminie wynagrodzenia za

pracę, nieprzestrzeganie przepisów lub zasad bezpie-

czeństwa i higieny pracy) za wykroczenia przeciwko

prawom pracownika zagrożone karą grzywny w wy-

Za przestępstwo przeciwko prawom pracownika

zostało uznane złośliwe i uporczywe naruszanie praw

ności do lat 2 (art. 218 Kodeksu karnego).

Odpowiednie uprawnienia, instrumenty oraz

środki działania mające na celu zapewnienie prze-

strzegania prawa pracy posiada Państwowa Inspek-

cja Pracy, która jest instytucją ustawowo powołaną

gieny pracy (art. 1 ustawy z 13 kwietnia 2007 r.

o Państwowej Inspekcji Pracy – Dz. U. Nr 89, poz. 589,

z późn. zm.).

Tymi środkami umożliwiającymi reali-

zację zadań Państwowej Inspekcji Pracy są m.in. pra-

podmiotów kontrolowanych, żądania informacji nie-

zbędnych w toku prowadzonych kontroli, wydawania

nych naruszeń prawa, wydawania nakazu wypłaty

podlegają natychmiastowemu wykonaniu, a także

prawo ścigania wykroczeń przeciwko prawom pra-

cownika określonych w Kodeksie pracy i innych wy-

kroczeń związanych z wykonywaniem pracy zarob-

kowej oraz prawo udziału w postępowaniu w tych

W tych sprawach inspektor pracy prowadzi postępo-

wanie mandatowe i może nałożyć w tym postępowa-

niu grzywnę w wysokości do 2000 zł.

Wydaje się, iż istniejące w obecnym stanie praw-

nym instrumenty prawne mające na celu zapewnie-

nie przestrzegania praw pracowniczych są wystar-

czające.

10.

Czy Rada Ministrów zamierza wprowadzić

system kwotowej waloryzacji rent i emerytur?

Odnośnie do wprowadzenia systemu kwotowej

waloryzacji rent i emerytur pragnę poinformować, iż

przygotowany w Ministerstwie Pracy i Polityki Spo-

łecznej projekt ustawy o zmianie ustawy o emerytu-

686

dzenie mechanizmu kwotowej waloryzacji świadczeń

emerytalno-rentowych w 2012 r. został w dniu 3 stycz-

nia 2012 r. przyjęty przez Radę Ministrów i przeka-

zany do Sejmu.

Przedkładając powyższe informacje, wyrażam

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

przez pielęgniarki (403)

Łukasza Zbonikowskiego z dnia 16 grudnia 2011 r.

w sprawie planowania wprowadzenia nowych i bar-

dziej specjalistycznych ról dla pielęgniarek, jak to ma

miejsce w innych krajach na świecie, uprzejmie in-

formuję, co następuje.

W odniesieniu do pytania, czy planowane jest

wprowadzenie pełnienia przez pielęgniarki innych,

nowych i bardziej specjalistycznych ról, jak to ma

poz. 1039) określa zasady i warunki wykonywania

zawodu pielęgniarki i położnej.

Zgodnie z powyższą

ustawą wykonywanie zawodu pielęgniarki polega na

liﬁkacje,potwierdzoneodpowiednimidokumentami,

świadczeń zdrowotnych, polegających w szczególno-

ści na:

1) rozpoznawaniu warunków i potrzeb zdrowot-

nych pacjenta;

2) rozpoznawaniu problemów pielęgnacyjnych pa-

cjenta;

3) planowaniu i sprawowaniu opieki pielęgnacyj-

nej nad pacjentem;

4) samodzielnym udzielaniu w określonym zakre-

sie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych,

leczniczych i rehabilitacyjnych oraz medycznych

czynności ratunkowych;

5) realizacji zleceń lekarskich w procesie diagno-

styki, leczenia i rehabilitacji;

6) orzekaniu o rodzaju i zakresie świadczeń opie-

kuńczo-pielęgnacyjnych;

7) edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia.

Ponadto, w myśl przepisów zawartych w art. 2

za osobę wykonującą zawód medyczny należy uznać

osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów

gitymującą się nabyciem fachowych kwaliﬁkacjido

udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym za-

kresie lub w określonej dziedzinie medycyny.

Nato-

miast, w świetle przepisu zawartego w art. 2 ust. 1

pkt 10, za świadczenia zdrowotne należy uznać dzia-

łania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu

nych regulujących zasady ich wykonywania.

gniarka zgodnie ze swoimi umiejętnościami i wiedzą

nabytą w toku kształcenia zawodowego jest zobowią-

zana do uczestniczenia w procesie diagnozowania

i leczenia pacjenta.

Odnosząc się bezpośrednio do py-

tania o możliwość wprowadzenia nowych uprawnień

dla pielęgniarek, pragnę podkreślić, że biorąc pod

uwagę odpowiedzialność zawodową pielęgniarek do

pełnienia bardziej specjalistycznych ról, w tym konty-

nuowania leczenia i w związku z tym wypisywania re-

cept, wymaga to odpowiedniego przygotowania w toku

kształcenia podstawowego i specjalistycznego oraz

w wyniku nabywania doświadczenia zawodowego.

W odniesieniu do pytania, czy resort rozważa moż-

liwość wprowadzenia w życie tego typu poszerzenia

uprawnień personelu szpitalnego, uprzejmie informu-

ję, że Ministerstwo Zdrowia nie przewiduje poszerze-

nia uprawnień dla pielęgniarek zatrudnionych w szpi-

talu.

Wskazać należy, że odpowiedzialność za ustale-

nie diagnozy medycznej, w tym prawidłowy dobór

terapii, czasokres jej trwania oraz weryﬁkacjęprocesu

leczenia ponosi lekarz.

Pacjent przyjęty do szpitala lub

do innej placówki całodobowej opieki medycznej ma

zapewnione leki w tych placówkach konieczne do po-

stępowania terapeutycznego.

Niezależnie od powyższego pragnę uprzejmie in-

formować, że aktualnie zostały zakończone prace

nad wypracowaniem projektu rozporządzenia w spra-

wie rodzaju i zakresu świadczeń zapobiegawczych,

dzielnie bez zlecenia lekarskiego.

Nowa regulacja

zastąpi dotychczas obowiązujące rozporządzenie mi-

świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, lecz-

niczych i rehabilitacyjnych udzielanych przez pielę-

gniarkę albo położną samodzielnie bez zlecenia le-

karskiego (Dz. U. Nr 210, poz. 1540).

Powyższa zmia-

na ma na celu nadanie uprawnień do samodzielnego

wykonywania określonych świadczeń zdrowotnych

przez pielęgniarkę, położną, biorąc pod uwagę wiedzę

i umiejętności nabyte przez pielęgniarkę, położną

w toku kształcenia przed- i podyplomowego.

Zasad-

niczą zmianą w projektowanym akcie prawnym jest

podział świadczeń wykonywanych przez pielęgniarkę

687

lub położną samodzielnie bez zlecenia lekarskiego na

te świadczenia, które stanowią umiejętności podsta-

wowe i które pielęgniarka lub położna może wykony-

wać po nabyciu dodatkowych kwaliﬁkacji.

Nowe przepisy uprawniają pielęgniarkę do zleca-

nia opiekunowi medycznemu, opiekunce dziecięcej i in-

nym pracownikom medycznym świadczeń wchodzą-

cych w zakres usług opiekuńczo-pielęgnacyjnych,

zgodnie z odrębnymi przepisami.

Podkreślić także

należy, że prawne uregulowanie kompetencji pielę-

gniarki i położnej po ukończeniu studiów zawodo-

wych, magistra pielęgniarstwa, magistra położnic-

twa oraz specjalisty w dziedzinach pielęgniarstwa

wzmocnią pozycję zawodową pielęgniarki i położnej

w systemie ochrony zdrowia oraz stworzą szansę na

pełny profesjonalizm zawodowy.

W odniesieniu do pytania – w najbliższym czasie

ma powstać rozporządzenie poszerzające uprawnie-

nia pielęgniarek o możliwość wypisywania recept

refundacyjnych na tzw. pomoce lecznicze – jakich ar-

tykułów miałyby one dotyczyć, departament infor-

kontynuacja zaopatrzenia w wyroby medyczne okre-

położnej ubezpieczenia zdrowotnego, o której mowa

w art. 5 pkt 26 ustawy o świadczeniach.

Zgodnie

z delegacją zawartą w art. 38 ust. 4 ww. ustawy, mi-

rozporządzenia, m.in. wykaz wyrobów medycznych

wydawanych na zlecenie osoby uprawnionej, pielę-

gniarki i położnej, z określeniem limitów ich ﬁnan-

sowania ze środków publicznych i wysokości udziału

ich przyznawania.

Aktualnie w Ministerstwie Zdrowia trwają prace

nad nowelizacją rozporządzenia ministra zdrowia z dnia

nicze (Dz. U. Nr 139, poz. 1141).

Przedmiotowe prace

prowadzone są w ramach zespołu powołanego zarządze-

niem ministra zdrowia z dnia 23 marca 2011 r. do opraco-

wania założeń merytorycznych dla zmian legislacyj-

nych w zakresie zaopatrzenia w wyroby medyczne

znowelizowanej wersji rozporządzenia pielęgniarki

i położne ubezpieczenia zdrowotnego będą mogły wy-

pisywać zlecenia na kontynuację zaopatrzenia w wyro-

by medyczne służące do pielęgnacji pacjenta.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

wypisywanie przez lekarzy

recept refundowanych (404)

pelację posła Jana Warzechy (SPS-023-404/11) z dnia

14 grudnia 2011 r. uprzejmie informuję, co następuje.

Ad 1.

Wprowadzenie nowych przepisów regulują-

cych wystawianie recept na leki refundowane zwią-

zane jest ze zmianą delegacji ustawowej wprowadzo-

poz. 696).

Nowe rozporządzenie jest wykonaniem

upoważnienia ustawowego zawartego w art. 45 ust. 5

z późn. zm.).

Jego wprowadzenie było zatem koniecz-

ne ze względu na zmianę stanu prawnego.

Ad 2.

Ministerstwo podejmuje liczne działania

mające na celu polubowne załatwienie sporu ze śro-

dowiskiem lekarskim.

Prowadzone były negocjacje,

których wynikiem są chociażby ostatnie zmiany

w ustawie refundacyjnej.

W świetle powyższej nowelizacji (art. 1 pkt 9b) uchy-

lony został art. 48 ust. 8 ustawy refundacyjnej dotyczą-

cy karania lekarzy za wadliwie wystawione recepty.

W myśl art. 8 pkt 2 nowelizacji postępowań w związku

z naruszeniem art. 48 ust. 8 przed dniem wejścia w życie

ustawy nie wszczyna się, a wszczęte umarza.

Niniejsze zmiany są wynikiem kompromisu pomię-

dzy środowiskiem lekarzy a ministrem zdrowia oraz

przejawem dobrej woli po obu stronach konﬂiktu.

Ad 3.

Zakładamy, że problem ten będzie miał cha-

rakter marginalny.

Ad 4.

Nowa ustawa refundacyjna jest regulacją

niezwykle potrzebną, mającą na celu uporządkowanie

rynku leków refundowanych.

Nie sposób zgodzić się

z autorem interpelacji, iż ma ona stanowić jedynie „ci-

chy sposób łatania dziury budżetowej”.

Intencją leżą-

cą u podstaw tej regulacji jest oszczędność, ale jedno-

cześnie nakierowanie na ochronę dobra pacjenta.

Cho-

dzi przede wszystkim o to, aby pacjent miał dostęp do

najnowocześniejszych leków, ale jednocześnie na rów-

nych zasadach.

W związku z tym zarzut autora inter-

pelacji jest tu całkowicie nieuzasadniony.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Włodarczyk

688

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie niedoboru kadry

w służbach mundurowych (419)

sma z dnia 16 grudnia 2011 r (sygn.

SPS-023-419/11),

dry w służbach mundurowych, uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

funkcjonariuszy Policji w latach 2006–2011, liczona

relacją liczby zwolnionych policjantów do ogółu za-

trudnionych, wahała się od 4,6% do 6,8%.

Najniższa

była w 2010 r., a najwyższa w 2006 r.

W 2011 r. ﬂuk-

tuacja kadr przewidywana jest na poziomie ok. 6%.

Powyższe dane wskazują, że poziom ﬂuktuacji

funkcjonariuszy Policji utrzymuje się przeważnie na

niskim poziomie, oscylującym wokół 5%.

Jednocześnie pragnę zapewnić, że dostrzegany

jest problem odchodzenia na zaopatrzenie emerytal-

ne policjantów, którzy nie przekroczyli 40. roku ży-

cia.

W dniu 10 stycznia 2012 r. do uzgodnień między-

resortowych i konsultacji społecznych został przeka-

których innych ustaw wprowadzający zmiany w sys-

temie emerytalnym służb mundurowych.

Projekt

dostępny jest również w Biuletynie Informacji Pu-

blicznej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na stro-

nie: http://bip.msw.gov.pl/portal/bip/242/20413.

Zakłada się, że nowe przepisy prawa dotyczące

systemu emerytalnego służb mundurowych zaczną

Podkreślić należy, iż proponowane zmiany nie

niących służbę, będą się odnosiły jedynie do osób,

systemu.

Funkcjonariusze i żołnierze pełniący służ-

natomiast zagwarantowane prawo wyboru systemu

emerytalnego.

Prawo do emerytury będą nabywać funkcjonariu-

sze i żołnierze po łącznym spełnieniu dwóch warun-

ków: wieku i stażu służby.

Nowe zasady zakładają

Wysokość emerytury zależeć miałaby od wynagro-

dzenia z trzech wybranych lat, a nie, jak dotychczas

– od ostatniego wynagrodzenia.

Odnosząc się do wymagań stawianych kandyda-

tom do służby w Policji, należy wskazać, że ustawa

Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) przewiduje w art. 25, że

służbę w Policji może pełnić obywatel polski posiada-

jący co najmniej średnie wykształcenie.

Zatem od

1990 r., czyli od chwili utworzenia Policji, nie stawia-

no kandydatowi do służby wymogu legitymowania

się zdaniem egzaminu maturalnego.

Przeprowadzo-

na w 2011 r. nowelizacja art. 25 ustawy o Policji znio-

sła (istniejącą od 1995 r.) możliwość przyjęcia do służ-

by w oddziałach prewencji Policji kandydata, który

nie ma wykształcenia średniego.

Jednocześnie pragnę poinformować, że doświad-

czenie policjantów mających za sobą wieloletni staż

służby jest wykorzystywane w procesie szkolenia

funkcjonariuszy nowo przyjętych do służby.

Przede

wszystkim należy wskazać, że uczelnie służb pań-

stwowych nadzorowane przez ministra spraw we-

wnętrznych zatrudniają emerytowanych funkcjona-

riuszy, którzy uczestniczą w procesie kształcenia

kandydatów do służby, jak i przyszłych kadr oﬁcer-

skich.

Policjanci ubiegający się o stanowiska dydaktycz-

Policji poza wymaganiami formalnymi określonymi

w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych

wodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać

nych stanowiskach służbowych, oraz warunków ich

Nr 123, poz. 857, z późn. zm.), zgodnie z przyjętymi

w Komendzie Głównej Policji zasadami, powinni po-

siadać niezbędne doświadczenie zawodowe – co naj-

mniej 10-letni staż służby w terenowych jednostkach

organizacyjnych Policji.

W trakcie wieloetapowego

procesu naboru kandydaci do pracy dydaktycznej są

także oceniani pod kątem doświadczenia kierunko-

wego, doświadczenia pedagogicznego, kwaliﬁkacji

kierunkowych (związanych z rodzajem prowadzo-

nych zajęć), umiejętności motywowania, przekony-

wania, argumentowania, radzenia sobie z emocjami,

komunikatywności i innych.

wy o Policji ostateczną decyzję w sprawie przeniesie-

nia do pełnienia służby w Wyższej Szkole Policji

w Szczytnie oraz szkołach Policji podejmuje komen-

dant główny Policji.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

689

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie skutecznej ochrony

dziedzictwa archeologicznego (432)

skutecznej ochrony dziedzictwa archeologicznego

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyja-

z późn. zm., dalej jako „ustawa o ochronie zabytków”)

deﬁniujezabytekarcheologicznyjako„zabyteknie-

ruchomy, będący powierzchniową, podziemną lub

albo zabytek ruchomy, będący tym wytworem”.

Przy-

jęta przez ustawodawcę deﬁnicjamaswojekorzenie

w archeologii jako dyscyplinie naukowej, a jej formu-

ła odwołuje się do fundamentalnych na gruncie tej

nauki paradygmatów: stanowiska archeologicznego,

warstwy kulturowej i kontekstu archeologicznego.

Deﬁnicjazredagowanazostałajęzykiemnaturalnym,

w przystępny sposób, bez stosowania naukowego

aparatu pojęciowego.

Zbudowana jest według kla-

sycznego schematu: nazwa rodzajowa (genus) i cecha

wyróżniająca (differentia speciﬁca).

Zabytkiem ar-

cheologicznym jest więc zabytek nieruchomy mający

formę nawarstwień kulturowych, których geneza

związana jest z działalnością człowieka.

Zabytkiem

archeologicznym jest również zabytek ruchomy zwią-

zany z nawarstwieniami kulturowymi, a zasadniczo

zlokalizowany w ich obrębie.

Mimo że deﬁnicjazawartawart.3pkt4ustawy

o ochronie zabytków w sposób trafny określa istotę

pojęcia zabytku archeologicznego, jest oceniana kry-

tycznie przez przedstawicieli środowiska poszukiwa-

czy zabytków.

Panuje wśród nich przekonanie, że

deﬁnicjazabytkuarcheologicznegopowinnazawie-

rać cezurę ograniczającą jej stosowanie do obiektów

starszych niż np. stuletnie.

Zdaniem poszukiwaczy

wprowadzenie cezury czasowej rozwiązałoby więk-

szość dylematów, czy określony przedmiot jest zabyt-

kiem archeologicznym.

W mojej ocenie wprowadzenie konkretnej daty

granicznej do deﬁnicjizabytkuarcheologicznegoby-

łoby wadliwe metodologicznie.

Opierałoby się bowiem

na z góry przyjętym i niczym nieuzasadnionym za-

łożeniu, że wartość archeologiczną mają zjawiska,

które zachodziły w określonych granicach czasowych.

Cechą wyróżniającą zabytki archeologiczne nie jest

ich związek z określonym okresem dziejowym, ale to,

że podstawowym źródłem informacji o nich są bada-

nia wykopaliskowe.

Ograniczenie zakresu pojęciowe-

go zabytku archeologicznego ramami chronologicz-

nymi byłoby sprzeczne z istotą deﬁniowanegozjawi-

ska.

Należy zaznaczyć, że termin zabytek archeolo-

giczny, jako szczególna postać zabytku w ogóle, ogra-

niczony jest kryterium dawności wynikającym z jego

deﬁnicjizawartejwart.3pkt1ustawyoochronie

zabytków.

Nie można nie dostrzec faktu, że archeologia co-

raz częściej odnajduje przedmiot swoich zaintereso-

wań w epoce nowożytnej.

Znane są liczne przykłady

badania obiektów XIX- i XX-wiecznych metodami

archeologicznymi.

Oznacza to, że wartości zabytko-

we o znaczeniu archeologicznym występują nie tylko

w okresie pradziejowym i wczesnohistorycznym, ale

również w epokach bliskich współczesności.

Ustawo-

dawstwo nie może pomijać tego rodzaju okoliczności,

wprowadzając sztuczne granice za pomocą cezur cza-

sowych.

Dokonując obiektywnej oceny przedmiotowej de-

ﬁnicji,należyuwzględnić,żeodnosisięonadopojęcia

ze sfery zjawisk kulturowych, a więc takich, które

nie są podatne na opis w tym samym stopniu co ter-

miny nauk przyrodniczych.

Ustalając znaczenie za-

bytku, w tym zabytku archeologicznego, nie da się

uniknąć kryteriów wartościujących, na podstawie

których budowane będzie przekonanie o konieczności

zachowania danego przedmiotu.

Z powyższych względów nie rozważam możliwości

wystąpienia z inicjatywą zmiany deﬁnicji zabytku

archeologicznego zawartej w art. 3 pkt 4 ustawy

o ochronie zabytków.

Na marginesie należy nadmie-

nić, iż spełnia ona warunki określone § 146 i n. „Za-

sad techniki prawodawczej”.

Uważam, że rozwiązanie prawne zastrzegające

prawo własności zabytków archeologicznych na rzecz

Skarbu Państwa jest rozwiązaniem słusznym i niewy-

magającym nowelizacji.

Jest już dziś w zasadzie do-

gmatem, że pamiątki minionych epok stanowią pe-

wien ograniczony ilościowo zasób o charakterze nie-

odnawialnym.

Regulacja zawarta w art. 35 ustawy

o ochronie zabytków ma na celu zrealizowanie kon-

stytucyjnej zasady powszechnego i równego dostępu

do dóbr kultury (art. 6 ust. 1 Konstytucji RP).

Odnosząc się do pytania o praktykę przyznawania

nagród za odkrycie lub znalezienie zabytków arche-

ologicznych, uprzejmie wyjaśniam, że corocznie przy-

znawanych jest kilka nagród na podstawie art. 34

większość wniosków o przyznanie nagród rozpatrzo-

no pozytywnie, a wszystkie z dotychczas przyzna-

nych nagród miały charakter pieniężny.

W latach

2003–2011 przyznano 20 nagród ministra kultury

ne na łączną kwotę blisko 280 tys. zł.

nie informuje w szczególny sposób o nagrodach za

znaleziska archeologiczne.

Akcja informacyjna tego

rodzaju mogłaby bowiem przynieść negatywny sku-

tek, czyniąc z perspektywy osiągnięcia korzyści ma-

jątkowej od państwa impuls do prowadzenia poszu-

690

kiwań zabytków.

Tymczasem ujawnienie zabytku

archeologicznego w wyniku rozmyślnych poszuki-

wań nie jest objęte hipotezą art. 34 ust. 1 ustawy

o ochronie zabytków.

Oznacza to, iż nie ma możliwo-

ści przyznania gratyﬁkacjinarzeczznalazcy,który

ujawnił zabytek w następstwie przedsięwzięcia pod-

jętego bezpośrednio w tym celu.

Z wyrazami szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 11 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

czące interpelacji posła Marka Łapińskiego w spra-

wie odłożonych w czasie skutków dla samorządów

z póżn. zm.) w związku z jej nowelizacją, uprzejmie

informuję.

w opiece nad dzieckiem poprzez umieszczanie w nich

dzieci nieco starszych, powyżej 10. roku życia, a tak-

że poprawę standardu opieki w placówkach poprzez

zmniejszenie do 14 wychowanków liczby przebywa-

jących w nich dzieci.

Zmiany powyższe będą wpro-

wadzane sukcesywnie w kolejnych latach, tak aby

z dniem 1 stycznia 2020 r. wiek dzieci w placówkach

opiekuńczo-wychowawczych nie był niższy niż 10 lat,

natomiast placówki opiekuńczo-wychowawcze z dniem

1 stycznia 2021 r. uzyskały standard 14-osobowy.

Odpowiadając na zawarte w wystąpieniu posła

Marka Łapińskiego wątpliwości dotyczące kwestii

zabezpieczenia odpowiednich środków ﬁnansowych

na realizację ustawy, uprzejmie informuję, że w pro-

jekcie ustawy budżetowej na 2012 r. zaplanowano

środki ﬁnansowewkwocie70300000zł,zprzezna-

czeniem na ﬁnansowanie i doﬁnansowanie zadań

w części 83: Środki ﬁnansowenadoﬁnansowanielub

ﬁnansowaniezadańwynikającychzustawyowspie-

Środki na 2012 r. zaplanowane w budżecie ministra

ne zostaną na pokrycie części wydatków związanych

ści wydatków związanych z powoływaniem w gmi-

nach stanowisk asystenta rodziny oraz prowadze-

niem szkoleń dla rodzin zastępczych i prowadzących

kresu administracji rządowej (tj. prowadzenie przez

marszałków województw ośrodków adopcyjnych i ﬁ-

nansowanie pobytu dzieci cudzoziemców w pieczy

zastępczej).

Doﬁnansowaniedotacjącelowązbudże-

kresu realizacji zadań wspierania rodziny oraz sys-

temu pieczy zastępczej, w szczególności dotyczących

tora rodzinnej pieczy zastępczej, będzie miało miejsce

zatrudnienie asystenta rodziny – zgodnie z przepisa-

mi ustawy – ma charakter fakultatywny, natomiast

wdrożenie stosownych przepisów w odniesieniu do

691

zatrudnienia koordynatora rodzinnej pieczy zastęp-

czej jest rozłożone w czasie.

Należy zauważyć, że projekt ustawy z dnia 9 czerw-

stępczej w trakcie prac parlamentarnych uległ znacz-

nym zmianom, które niestety spowodowały wzrost

zanych kwot doﬁnansowania.

Natomiastzuwagina

zgłoszone przez Komisję Wspólną Rządu i Samorzą-

du Terytorialnego zastrzeżenia dotyczące niewystar-

czającej wysokości środków ﬁnansowychprzeznaczo-

nych na wdrożenie ustawy o wspieraniu rodziny i sys-

temie pieczy zastępczej, w wyniku rozmów prowa-

dzonych ze stroną samorządową, został przygotowa-

ny projekt nowelizacji ustawy, który proponuje zmia-

ny pozwalające na obniżenie kosztów jej wdrożenia.

Uzgodnione zmiany – nie zmieniając zasadniczo kie-

runku reformy systemu opieki nad dzieckiem i rodzi-

ną – przesuwają jedynie w czasie wejście w życie nie-

których przepisów, zmieniają z obligatoryjnego na

fakultatywny charakter dodatkowych świadczeń dla

osób sprawujących pieczę zastępczą, a także propo-

nują – w większym niż w uchwalonej w dniu 9 czerw-

ca 2011 r. ustawie o wspieraniu rodziny i systemie

pieczy zastępczej zakresie – oparcie systemu na do-

tychczasowej strukturze organizacyjnej i zatrudnio-

nych w funkcjonujących instytucjach opieki nad

dzieckiem i rodziną pracownikach.

Natomiast nowelizacja ustawy o wspieraniu ro-

2011 r., na którą powołuje się w interpelacji poseł

Marek Łapiński, dotyczyła jedynie zmian w ustawie

polegających na doprecyzowaniu przepisów przejścio-

wych zawartych w art. 226 ust. 4 i 5 oraz art. 240,

a także sprostowaniu błędu legislacyjnego powstałe-

go podczas prac parlamentarnych nad ustawą, a do-

tyczących przepisów art. 229 ust. 8 i 9.

Doprecyzowanie przepisu przejściowego (art. 226

ust. 4 i 5) określającego sposób rozpatrywania spraw

dotyczących świadczeń i wynagrodzeń przysługują-

cych istniejącym dzisiaj rodzinom zastępczym polega

na wskazaniu, że sprawy te winny być rozpatrywane

zgodnie z nowymi przepisami, chyba że rodzina złoży

wniosek o stosowanie przepisów dotychczasowych.

Stosując przepisy dotychczasowe, organ nie będzie

brał jednak pod uwagę wieku dziecka (zgodnie z do-

tychczasowymi przepisami organ obniża świadcze-

nie, jeżeli dziecko ukończy 7. rok życia).

Natomiast

dotychczasowe brzmienie przepisu art. 240 mogło

powodować wątpliwości interpretacyjne, gdyż nieja-

sne było, jakie przepisy znajdą zastosowanie do świad-

czeń dla osób, które weszły w proces usamodzielnia-

zaproponowano, aby do pomocy dla osób usamodziel-

ustawy opuściły rodzinę zastępczą albo placówkę

opiekuńczo-wychowawczą albo pobierają pomoc przy-

Nr 175, Nr 1362, z późn. zm.), stosowane były prze-

pisy dotychczasowe.

Sprostowanie błędu w art. 229 ust. 8 i 9 dało moż-

liwość stosowania do placówek opiekuńczo-wycho-

wawczych typu rodzinnego przepisów dotychczaso-

zawartych z placówkami niepublicznymi do czasu

wygaśnięcia umowy o realizację zadania, którego

przedmiotem jest prowadzenie placówki, nie dłużej

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie przymusowych badań

mammograﬁcznych i cytologicznych dla kobiet

(460)

terpelację pani Iwony Arent, przesłaną przy piśmie

RP, z dnia 22 grudnia 2011 r., znak: SPS-023-460/11,

w sprawie przymusowych badań mammograﬁcznych

i cytologicznych dla kobiet uprzejmie proszę o przy-

Odnosząc się do pytania dotyczącego wprowadzenia

przymusowych badań intymnych dla kobiet (Ad 1.),

uprzejmie informuję, że prowadzone prace nad nowe-

lizacją prawa pracy miały na celu zwiększenie zgła-

szalności kobiet na badania proﬁlaktyczne,awkon-

sekwencji spadek umieralności na nowotwory.

Nale-

ży zauważyć, że w krajach skandynawskich, w któ-

rych w latach 60. XX w. zostały wprowadzone obo-

wiązkowe badania proﬁlaktyczne,dodziśodnotowu-

je się bardzo wysoką, w granicach 80–90%, zgłaszal-

ność na przedmiotowe badania.

Jednocześnie wyja-

śniam, że z uwagi na liczne wątpliwości dotyczące

wprowadzenia obowiązkowych badań cytologicznych

692

i mammograﬁcznych prace nad projektem zostały

wstrzymane.

Odpowiadając na pytanie o możliwość wprowa-

dzenia bezpłatnych badań cytologicznych i mammo-

graﬁcznychdlakobietzewszystkichgrupwiekowych

(Ad 2.), pragnę nadmienić, że na podstawie ustawy

loletniego „Narodowy program zwalczania chorób

zm.) minister zdrowia jest wykonawcą „Narodowego

programu zwalczania chorób nowotworowych”

(NPZChN), w ramach którego realizowane są pro-

gramy zdrowotne pn. „Populacyjny program proﬁ-

laktyki i wczesnego wykrywania raka szyjki macicy”

obejmujący badaniami cytologicznymi kobiety z gru-

oraz „Populacyjny program wczesnego wykrywania

raka piersi” obejmujący badaniami mammograﬁcz-

nymi kobiety z grupy wiekowej najwyższego ryzyka

ening (2003/878/EC)] zalecającymi prowadzenie ba-

częcie programu badań cytologicznych w kierunku

uwagę, iż populacyjne badania przesiewowe są pro-

wadzone w przypadku, gdy uprzednio zostało udo-

wodnione, że wprowadzenie ich obniży umieralność

dedykowanej populacji.

Pragnę zauważyć, iż prowadzenie badań proﬁlak-

tycznych w populacjach objętych skryningami zna-

miennie obniża ryzyko zgonu z powodu choroby no-

wotworowej, przy czym obniżenie ryzyka w pozosta-

łych grupach wiekowych jest znacznie niższe.

Tym

nionych populacji zostało uzasadnione względami

czącą czułością zdjęć mammograﬁcznychdlaskry-

ningu raka piersi wykonywanych w wybranej grupie

wiekowej.

Jednocześnie pragnę nadmienić, iż w ramach wy-

mienionych na wstępie programów populacyjnych

podejmowane są liczne działania na skalę całego kra-

ju na rzecz poprawy zgłaszalności kobiet na dobro-

wolne badania proﬁlaktyczne.

Wszelkiepodejmowa-

ne inicjatywy mają zachęcić kobiety do zwracania

samobadania piersi.

Działania podejmowane w spo-

sób ciągły i powtarzalny powinny skutecznie wpły-

nąć na wzrost świadomości zdrowotnej oraz na zmia-

nę nastawienia społeczeństwa polskiego do kwestii

konieczności regularnego wykonywania badań pro-

ﬁlaktycznychbędącychpodstawowąmetodąwwalce

z chorobami nowotworowymi.

Ponadto niezależnie od faktu pozostawania w po-

pulacji objętej przedmiotowymi programami przesie-

wowymi każda kobieta bez względu na wiek, posia-

dająca aktualny dowód ubezpieczenia może zgłosić

wania) funkcjonującej na podstawie kontraktu z Na-

rodowym Funduszem Zdrowia i wykonać bezpłatne

laktycznym zgodnie z zaleceniami prowadzącego le-

karza specjalisty.

Odnosząc się do pytania dotyczącego badania męż-

czyzn pod kątem zakażenia wirusem HPV (Ad 3.),

uprzejmie wyjaśniam, iż obecnie nie jest znana sku-

teczna terapia przeciwko wirusowi HPV dedykowana

dla całych populacji.

Nie wypracowano również sku-

tecznej metody badań przesiewowych pod kątem wy-

krycia obecności wirusa u mężczyzn.

Nigdzie na

świecie takie postępowanie nie jest rekomendowane.

Niemniej jednak, jeśli w przyszłości metody takie zo-

staną opracowane i zostanie potwierdzona ich efek-

tywność, umożliwi to rozważenie wprowadzenia ich

w Polsce.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 18 stycznia 2012 r.

w sprawie wyjaśnienia działań dotyczących

nacisków na władze TVP

w kwestiach personalnych (461)

SPS-023-461/11) w sprawie wyjaśnienia działań do-

tyczących nacisków na władze TVP w kwestiach per-

sonalnych uprzejmie przekazuję stosowne informacje.

Zgodnie z wyjaśnieniami przesłanymi przez pre-

zesa Zarządu TVP SA pana Juliusza Brauna wszel-

kie decyzje kadrowe w spółce podejmowane są zgod-

nie z obowiązującymi wewnętrznymi procedurami,

z zachowaniem poszanowania dla stosownych arty-

kułów Kodeksu pracy, oraz nie stanowią naruszenia

ustawy o radiofonii i telewizji.

Takie same zasady

i procedury zastosowano w przypadku osób, dla któ-

rych poprzednim miejscem zatrudnienia było Mini-

sterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Odnosząc się do przytoczonych w interpelacji

pana posła Szymona Giżyńskiego doniesień praso-

wych na temat „narzucania dyrektorom anten – bez

ich wiedzy i zgody – zastępców i podwładnych”, pre-

zes Zarządu TVP SA zwrócił uwagę na fakt, że decy-

693

zje kadrowe w poszczególnych jednostkach TVP po-

dejmowane są każdorazowo na wniosek dyrektorów

tychże anten.

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie rzetelnej informacji dotyczącej

ewentualnych zagrożeń dla środowiska

związanych z eksploatacją gazu łupkowego

w Polsce (463)

smo nr SPS-023-463/11 z dnia 22 grudnia 2011 r.

przekazuję odpowiedź na interpelację posła Szymona

cej ewentualnych zagrożeń dla środowiska związa-

nych z eksploatacją gazu z łupków w Polsce.

1.

Działania informacyjne nt. gazu z łupków w Pol-

sce i Unii Europejskiej

Ministerstwo Środowiska prowadzi wielopłasz-

czyznowe działania na rzecz podniesienia świadomo-

ści społecznej w dziedzinie gazu z łupków:

— prowadzi stronę internetową, na której na bie -

żąco informuje o działaniach w zakresie poszukiwań

gazu z łupków w Polsce (zakładka: Niekonwencjonal-

ne złoża gazu ziemnego w Polsce – gaz w łupkach

„shale gas” i gaz zamknięty „tight gas”),

— udziela odpowiedzi na pytania obywateli doty -

czące poszukiwań i eksploatacji gazu z łupków,

— prostuje nieprawdziwe informacje medialne

dot. działań resortu w zakresie gazu z łupków,

— pisemnie informuje o swoich działaniach doty -

czących gazu z łupków władze gmin, na terenie któ-

rych udzielane są koncesje na jego poszukiwanie i roz-

poznawanie,

— uczestniczy w krajowych i międzynarodowych

konferencjach poświęconych gazowi z łupków, jest też

organizatorem takich konferencji,

— zleca i udostępnia wyniki dodatkowych badań

przeprowadzanych przez instytucje naukowo-badaw-

cze i dotyczących wpływu prac poszukiwawczych na

potencjalnie zagrożone elementy środowiska.

W 2011 r. zespół kierowany przez Państwowy In-

stytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy,

w którego skład weszli również specjaliści z Instytu-

tu GeoﬁzykiPolskiejAkademiiNauk,WydziałuIn-

żynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej, In-

stytutu Nafty i Gazu oraz Wojewódzkiego Inspekto-

ratu Ochrony Środowiska w Gdańsku, zbadał wpływ

na środowisko procesu szczelinowania hydrauliczne-

go wykonanego w jednym z otworów wiertniczych na

Pomorzu w miejscowości Łebień.

W ramach wykona-

nej oceny wpływu zabiegu szczelinowania hydrau-

licznego na stan środowiska naturalnego przeprowa-

dzono badania wszystkich elementów środowiska,

które zostały zidentyﬁkowanejakopotencjalnieza-

grożone przez prowadzone prace, czyli:

— stanu atmosfery, tak pod względem możliwych

emisji gazów i pyłów, jak i podwyższonych poziomów

hałasu,

— powierzchni terenu, w tym możliwości powsta -

nia drgań i wstrząsów sejsmicznych oraz zanieczysz-

czenia substancjami z powierzchni terenu i z głębi

otworu,

— wód powierzchniowych i podziemnych pod ką -

tem potencjalnego zanieczyszczenia z powierzchni

terenu i z głębi otworu oraz wykorzystania ich zaso-

bów do sporządzenia płynów technologicznych.

Przeprowadzone badanie potwierdziło tezę o nie-

wielkim i niegroźnym wpływie prac poszukiwawczych

za gazem z łupków na wskazane elementy środowiska.

Ponadto monitoring sejsmiczny procesu szczelinowa-

nia hydraulicznego wykonany podczas tego wiercenia

przeprowadzony przez Instytut GeoﬁzykiPANwyka-

zał, że proces ten jest całkowicie bezpieczny pod wzglę-

dem sejsmicznym (informacje na ten temat są dostęp-

ne na stronie resortu, pod adresem: http://www.mos.

gov.pl/kategoria/3317_niekonwencjonalne_zloza_

gazu_ziemnego_w_Polsce_gaz_w_lupkach_shale_gas_

i_gaz_zamkniety_tight_gas/).

W 2012 r., na zlecenie ministra środowiska, mają

rozpocząć się prace związane z kompleksowym pro-

jektem pogłębionej oceny oddziaływania prac poszu-

kiwawczych za gazem z łupków na różne elementy

środowiska.

Projekt ze środków Narodowego Fundu-

ŚiGW) zrealizuje Generalna Dyrekcja Ochrony Śro-

dowiska (GDOŚ).

Będą to prawdopodobnie najwięk-

Przedstawiciele polskiego rządu, głównie resortów

spraw zagranicznych, gospodarki i środowiska, są ak-

tywni na forum międzynarodowym, gdzie propagują

gaz ze źródeł niekonwencjonalnych jako konkurencyj-

ne i ekologiczne paliwo kopalne oraz współpracują

z innymi państwami Unii Europejskiej zainteresowa-

nymi jego poszukiwaniami i eksploatacją.

Działania

na forum UE mają na celu budowanie pozytywnego

wizerunku gazu z łupków poprzez dostarczenie pełnej

informacji na temat standardów bezpieczeństwa śro-

dowiskowego.

Rząd działa na rzecz promocji gazu

z zasobów niekonwencjonalnych m.in. przez:

— bieżącą współpracę z przedstawicielami Polski

w Parlamencie Europejskim,

— aktywny udział w spotkaniach informacyjnych

w Brukseli, organizowanych dla pracowników admi-

nistracji unijnej,

694

— przygotowywanie materiałów informacyjno -

-analitycznych, artykułów publikowanych przez eu-

roposłów i ulotek informacyjnych wspierających ich

działania w Brukseli i Strasburgu,

— prowadzenie konsultacji z przedstawicielami

Komisji Europejskiej.

Ponadto za pośrednictwem Ministerstwa Spraw

Zagranicznych prowadzone są działania w celu pozy-

skania wsparcia państw europejskich w debacie nt.

gazu ze źródeł niekonwencjonalnych.

Elementem

tych prac jest prezentowanie polskich doświadczeń

i ekspertyz oraz korzyści wynikających z potencjal-

nego rozwoju wydobycia z zasobów niekonwencjonal-

nych w Europie.

2.

Zyski dla lokalnej społeczności z poszukiwań

i eksploatacji gazu z łupków

Do dnia dzisiejszego minister środowiska nie

udzielił jeszcze żadnej koncesji na wydobywanie gazu

Obecnie trwają prace poszukiwawcze i rozpoznawcze

w ramach udzielonych przez ministra koncesji.

Do-

piero po zakończeniu prac poszukiwawczych dowie-

my się, gdzie i w jakich ilościach gaz z łupków wystę-

puje w Polsce i czy jego eksploatacja będzie ekono-

micznie uzasadniona.

Na tym etapie nie można za-

tem jeszcze oszacować zysków z eksploatacji gazu

z łupków.

Jednakże pomimo faktu, iż gaz z łupków nie jest

jeszcze wydobywany, już przynosi Polsce, w tym tak-

że społecznościom lokalnym, wiele korzyści.

W związ-

ku z poszukiwaniami tego surowca zwiększa się za-

potrzebowanie na specjalistów geologii, wiertnictwa

i innych dziedzin.

Polskie uczelnie otwierają nowe

kierunki, aby móc szkolić fachowców, a polskie spół-

ki geologiczne, geoﬁzyczneczywiertniczeprzyjmują

do pracy nowych pracowników.

W rejonach poszuki-

wań powstają także inne miejsca pracy, pośrednio

związane z przemysłem gazowym, następuje ogólne

ożywienie gospodarki.

W myśl przepisów ustawy Pra-

koncesji na poszukiwanie i/lub rozpoznawanie złóż

zobowiązany jest do uiszczenia m.in. opłaty za prowa-

dzenie tej działalności, której beneﬁcjentemw60%

są gminy (w 40% – NFOSiGW).

Do tej pory ze 109 kon-

z łupków polskie gminy otrzymały ok. 7 mln zł.

Jed-

nocześnie z wydaniem koncesji przedsiębiorca podpi-

suje ze Skarbem Państwa umowę o ustanowienie

użytkowania górniczego i uiszcza wynagrodzenie z tego

tytułu (jest ono zależne przede wszystkim od po-

wierzchni terenu, na którym jest prowadzona dzia-

łalność, oraz od jej rodzaju), która w całości stanowi

dochód budżetu państwa.

Wydobywanie gazu z łupków wymaga uzyskania

oddzielnej koncesji, której udziela minister środowi-

ska.

Podobnie jak w poprzednim przypadku z wyda-

niem koncesji przedsiębiorca podpisuje ze Skarbem

czego i uiszcza wynagrodzenie z tego tytułu (zależne

głównie od ilości zasobów wydobywalnych), które

również w całości stanowi dochód budżetu państwa.

Na chwilę obecną ze względu na brak potwierdzo-

nych danych o wielkości zasobów złóż gazu z łupków

nie można jeszcze przedstawić szacunków, czy te

same wynagrodzenia za ustanowienie użytkowania

górniczego będą obowiązywać przyszłych koncesjo-

biorców.

W obowiązujących regulacjach wysokość

tego wynagrodzenia uzależniona jest przede wszyst-

kim od zasobów wydobywalnych (im większe złoże,

tym wyższa opłata).

Ponadto od momentu rozpoczę-

cia wydobywania kopaliny ze złoża przedsiębiorca

zobowiązany jest do uiszczenia opłaty eksploatacyj-

nej, którą ustala się jako iloczyn stawki opłaty eks-

ploatacyjnej (w 2011 r. dla gazu ziemnego wysokome-

tanowego była to kwota 5,89 zł za tys. m

3

i 4,9 zł za

tys. m

3

dla pozostałego gazu ziemnego) i ilości kopa-

liny wydobytej w okresie rozliczeniowym.

Rozkład

dochodów z tytułu opłaty eksploatacyjnej jest analo-

giczny do tego w przypadku opłaty za prowadzenie

prac poszukiwawczych i/lub rozpoznawczych na zło-

żu (60% traﬁadogmin,natereniektórychprowa-

dzone jest wydobycie, a w 40% do NFOSiGW).

W sy-

tuacji rozpoczęcia eksploatacji gazu z łupków Mini-

sterstwo Środowiska jest przygotowane na prowadze-

nie rejestru opłat eksploatacyjnych.

Taki system

kontroli obowiązuje od wielu lat i jest obecnie stoso-

wany dla obowiązujących koncesji na wydobywanie

kopalin ze złóż.

Z innych korzyści, które mogą dotyczyć również

lokalnej społeczności, wymienić można: wpływy

z tytułu różnych podatków: CIT, VAT, podatek od

nieruchomości, podatek rolny, wszelkiego rodzaju

opłaty dla gmin, powiatów, agencji rolnych i nadle-

śnictw, m.in. za dzierżawę, najem lokali, najem dróg

leśnych, odszkodowanie za przedwczesny wyrąb

drzewostanu, tzw. opłatę roczną dla lasów oraz sprze-

daż terenów pod inwestycję.

Łączna suma tych opłat

sięga setek milionów złotych.

3a.

Poszukiwanie i eksploatacja gazu z łupków

a prawo własności nieruchomości

Nowe Prawo geologiczne i górnicze wprowadza

rozwiązania pozwalające na wprowadzenie ograni-

czeń kształtujących treść prawa nieruchomości grun-

towych.

Zmierzają one do rozstrzygnięcia konﬂiktu

pomiędzy prawem takiej własności a potrzebami pu-

blicznymi w zakresie zaspokojenia potrzeb społecz-

nych na wykorzystanie kopalin, zwłaszcza stanowią-

cych surowce energetyczne.

Brak takich rozwiązań

mógłby powodować blokadę możliwości podjęcia dzia-

łalności w zakresie geologii i górnictwa, zwłaszcza

złóż kopalin, w tym o kluczowym znaczeniu gospo-

darczym.

Jest bowiem oczywiste, że kopaliny mogą

nego występowania, a przeszkodą do podjęcia takiej

działalności (uzyskania dostępu do złoża) może być

stanowisko właściciela nieruchomości.

ne i górnicze stanowi, że jeżeli cudza nieruchomość

695

ności regulowanej ustawą, przedsiębiorca może żądać

bez prawa pobierania pożytków z takiej nieruchomo-

ści.

Inaczej mówiąc, tak ustanowione prawo nie może

obejmować możliwości wydobywania kopalin stano-

wiących części składowe takich nieruchomości.

Zwią-

zane z tym spory podlegają rozpoznaniu na drodze

sądowej (art. 18).

Zbliżone rozwiązanie przewiduje

darce nieruchomościami, w brzmieniu ustalonym

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydo-

bywanie niektórych kopalin stanowiących przedmiot

własności górniczej (m.in. węglowodorów), może żą-

dać wykupu nieruchomości lub jej części położonej

w obszarze górniczym, w zakresie niezbędnym do

wykonywania zamierzonej działalności.

Również i w tej

sytuacji cena wykupu ustalana jest na zasadach ryn-

kowych, a spory rozstrzygają sądy powszechne.

Rosz-

czenie to przysługuje natomiast tylko tym przedsię-

biorcom, którzy legitymują się koncesjami uzyskany-

mi po 1 stycznia 2012 r. (art. 19 w zw. z art. 204).

W chwili obecnej nie wydano jeszcze żadnej koncesji

pod rządami nowej ustawy.

znane już pod rządem poprzednio obowiązujących

wymagań, zwłaszcza zaś kształtowanych przez:

ne i górnicze (art. 88, art. 90),

logiczne (art. 7 i nast.),

— dekret z dnia 6 maja 1953 Prawo górnicze

Opisane wyżej rozwiązania dotyczące nowego

Prawa geologicznego i górniczego nie kolidują z kon-

stytucyjnymi gwarancjami prawa własności.

Zapew-

niają właścicielowi nieruchomości odszkodowanie

ustalane według kryteriów rynkowych, a zwłaszcza

pozwalają na rozstrzygnięcie kolizji pomiędzy potrze-

bami publicznymi w zakresie wydobywania niektó-

rych kopalin i interesem jednostki.

Własność jest

wprawdzie najpełniejszym spośród znanych praw

3b.

Poszukiwanie i eksploatacja gazu z łupków

a odszkodowania

Zgodnie z zapisami zawartymi w koncesjach na

poszukiwanie, rozpoznawanie lub wydobywanie ko-

paliny ze złóż, udzielanych przez ministra środowi-

ska, nie mogą one naruszać praw właścicieli nieru-

chomości gruntowych i nie zwalniają one od koniecz-

ności przestrzegania dalszych wymagań określonych

przepisami, zwłaszcza Prawa geologicznego i górni-

czego, oraz dotyczących zagospodarowania prze-

strzennego, ochrony środowiska, gruntów rolnych

i leśnych, przyrody, wód i odpadów.

Problemowi od-

powiedzialności za szkody spowodowane działalno-

ścią poszukiwawczo-rozpoznawczą poświęcony jest

dział VIII P.g.g.: Odpowiedzialność za szkody.

Roz-

wiązania P.g.g. dotyczące odszkodowań są wzorowa-

ne na przepisach Kodeksu cywilnego i zapewniają

pełne odszkodowanie.

W przypadku wystąpienia szkody spowodowanej

prowadzeniem przez przedsiębiorców działalności

regulowanych ustawą Prawo geologiczne i górnicze

właściciel terenu może żądać naprawienia wyrządzo-

nej szkody, na zasadach określonych ustawą.

Odpo-

wiedzialność za szkodę ponosi przedsiębiorca prowa-

dzący działalność regulowaną ustawą, na skutek

której wystąpiła szkoda.

O sposobie naprawienia

szkody będzie decydowała wola poszkodowanego.

Na-

prawienie szkody może nastąpić poprzez przywróce-

nie stanu poprzedniego lub przez zapłatę odszkodo-

wania.

Osoby, które doznały szkód, mogą dochodzić przed

sądami powszechnymi ich naprawienia przez przed-

siębiorcę.

Tak więc obowiązek rozstrzygania sporów

dotyczących powstawania szkód spowodowanych

działalnością regulowaną niniejszą ustawą pozostaje

poza kompetencjami ministra środowiska i leży

w gestii sądów powszechnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Woźniak

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie umożliwienia udziału

Naczelnej Izby Lekarskiej w konsultacjach

społecznych dotyczących rozporządzenia

Ministra Zdrowia zmieniającego

(465)

12 grudnia 2011 r., przesłaną przy piśmie nr SPS-

-023-465/11 z dnia 22 grudnia 2011 r., w sprawie

uniemożliwienia Naczelnej Izbie Lekarskiej udziału

w konsultacjach społecznych dotyczących projektu

rozporządzenia ministra zdrowia zmieniającego roz-

696

porządzenie w sprawie wykazu chorób oraz wykazu

czałtową lub częściową odpłatnością, informuję ni-

niejszym, co następuje.

Rozdzielnik do uzgodnień zewnętrznych ww. pro-

jektu został podpisany w dniu 18 listopada 2011 r.

ściwą do wysyłki, zaś w dniu 21 listopada przekaza-

ny komórce właściwej do publikacji na stronie inter-

netowej resortu.

Ze względu na pilność projektu zo-

stał on skierowany do jednodniowych konsultacji

społecznych, z terminem zgłaszania uwag do dnia

21 listopada 2011 r.

Należy mieć na uwadze, iż po pierwsze, rzeczony

termin nie stanowił terminu zawitego, a jedynie ter-

min instruktarzowy, po drugie, przedmiot noweliza-

cji (tj. zapis dotyczący leków wydawanych za opłatą

ryczałtową w terapii padaczki) był konsultowany na

etapie uzgodnień zewnętrznych projektu rozporzą-

dzenia ministra zdrowia z dnia 28 października 2011 r.

częściową odpłatnością, z partnerami społecznymi,

a zatem był zapisem znanym (co potwierdza oﬁcjalny

projekt przekazany do konsultacji społecznych), nie po-

winien zatem stanowić zaskoczenia dla środowiska.

Wyłącznie w wyniku niezamierzonej omyłki zapis

ów nie znalazł swojego odzwierciedlenia w akcie pier-

wotnie przedłożonym do podpisu ministra zdrowia,

czego efektem była konieczność pilnej nowelizacji, na

co zwrócono uwagę w uzasadnieniu do projektu aktu

zmieniającego.

W związku z powyższym przekazanie projektu

partnerom społecznym miało na celu raczej poinfor-

mowanie i uspokojenie środowiska aniżeli prowadze-

nie konsultacji dotyczących kwestii uprzednio uzgod-

nionych.

Należy również mieć na uwadze fakt, iż projekt

zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej

w dniu 22 listopada nie skutkowałby automatycznym

odrzuceniem uwag natury merytorycznej, gdyby ta-

kie zostały faktycznie zgłoszone.

Jednocześnie informuję, iż rozporządzenie nowe-

lizujące zostało podpisane w dniu 8 grudnia 2011 r.,

weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r., a utraciło

nym przez obwieszczenie ministra zdrowia w sprawie

refundowanych leków, środków spożywczych specjal-

nego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów me-

dycznych.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

w sprawie dyskryminacji pracowników

niepełnosprawnych od dzieciństwa

w nabywaniu prawa do renty

nia 2011 r., znak: SPS-023-471/11, interpelacją posła

Ryszarda Terleckiego w sprawie dyskryminacji pra-

cowników niepełnosprawnych od dzieciństwa w na-

pracy pragnę na wstępie wyjaśnić, że zasadniczym

celem świadczeń przyznawanych z Funduszu Ubez-

pieczeń Społecznych jest zapewnienie środków utrzy-

mania osobom ubezpieczonym, które nie mogą kon-

tynuować działalności zarobkowej z przyczyn natu-

ralnych (tj. po osiągnięciu określonego przez przepi-

sy wieku) lub z powodu utraty zdolności do pracy.

Dlatego też prawo do renty zależy nie tylko od udo-

wodnienia wymaganego stażu ubezpieczeniowego,

na który składają się okresy składkowe i nieskładko-

we.

Równie ważne jest to, kiedy osoba ubiegająca się

o rentę stała się niezdolna do pracy.

W myśl postanowień ustawy z dnia 17 grudnia

renty jest powstanie niezdolności do pracy (całkowi-

tej lub częściowej) w czasie ubezpieczenia (tj. w jed-

składkowych i nieskładkowych) bądź nie później niż

ganego okresu ubezpieczenia uzależniona jest od wie-

ku osoby ubezpieczonej i – zgodnie z art. 58 ust. 1 tej

ustawy – wynosi od 1 roku (gdy niezdolność do pracy

powstała przed ukończeniem 20 lat) do 5 lat (gdy nie-

Jednym z ryzyk objętych ubezpieczeniem społecz-

nym jest utrata lub przynajmniej znaczne ogranicze-

nie zdolności do pracy osoby ubezpieczonej.

Stąd też

widziano dla tych osób, którym stan zdrowia utrud-

nia bądź uniemożliwia kontynuowanie zatrudnienia

w dotychczasowym zakresie.

Dlatego tak istotnym

jest, aby niezdolność wnioskodawcy do pracy powsta-

ła w stosunkowo niedługim czasie od ustania ubez-

pieczenia.

Przewidując jednak, że powstanie niezdolności do

pracy w młodym wieku (względnie w stosunkowo

krótkim czasie od zakończenia nauki) uniemożliwi

ubezpieczonym spełnienie warunków formalnych do

otrzymania renty, ustawodawca wprowadził przepisy

częściowo zabezpieczające sytuację tych osób.

Jeśli

697

zatem ubezpieczony nie osiągnął wymaganego okre-

su składkowego i nieskładkowego, warunek ten uwa-

ża się za spełniony, gdy podjął on zatrudnienie (tzn.

został zgłoszony do ubezpieczenia) przed ukończe-

nej lub wyższej) oraz do dnia powstania niezdolności

do pracy pozostawał w zatrudnieniu bez przerwy lub

z przerwami, których łączny wymiar nie przekracza

6 miesięcy (art. 58 ust. 3 ustawy o emeryturach i ren-

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest instytucją

rentowych ZUS wydawanych w indywidualnych

sunku do terenowych jednostek organizacyjnych za-

Do poruszonej przez posła Ryszarda Terleckiego

kwestii nabywania prawa do renty z tytułu niezdol-

ności do pracy przez osoby niepełnosprawne prezes

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustosunkował się

070-000001/2012 A.

Z przekazanych przez prezesa zakładu wyjaśnień

wynika, że postępowanie w sprawach świadczeń reali-

zowanych przez organy rentowe prowadzone jest na

pisami prawa.

Zasady te mają zastosowanie również

w odniesieniu do osób z orzeczoną niezdolnością do pra-

cy od dzieciństwa, które podjęły zatrudnienie i w tym

okresie nastąpiło pogorszenie ich stanu zdrowia.

Nabycie uprawnień do renty z tytułu niezdolności

do pracy przez wskazane wyżej osoby jest więc uza-

leżnione od stwierdzenia przez lekarza orzecznika

lub komisję lekarską zakładu, że:

— pogorszenie stanu zdrowia powoduje niezdol -

ność do pracy,

— niezdolność do pracy określonego stopnia po -

wstała w okresach wskazanych w ustawie.

Ustalenia niezdolności do pracy i przewidywanego

okresu jej trwania dla potrzeb wydania decyzji w spra-

wie renty dokonuje – na zasadach i w trybie określo-

nym w powołanej wyżej ustawie o emeryturach i ren-

orzecznik i komisja lekarska zakładu.

Przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu nie-

sprawności organizmu i możliwość przywrócenia nie-

ﬁkowaniazawodowego.

Przydokonywaniutejoceny

brany jest pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas

dyspozycje psychoﬁzycznekonkretnejosoby.

Każdy wniosek o ustalenie uprawnień do renty

rozpatrywany jest indywidualnie.

Orzeczenie wyda-

wane jest na podstawie analizy dokumentacji me-

orzecznika albo orzeczenie komisji lekarskiej stanowi

do tego świadczenia.

Od każdej decyzji przysługuje

osobie zainteresowanej prawo wniesienia odwołania

nuje oceny dokumentacji zgromadzonej w sprawie,

a w swej ocenie z reguły opiera się na opinii powoła-

nych biegłych lekarzy sądowych.

Ponadto prezes zakładu poinformował, że – w try-

bie nadzoru, jaki sprawuje nad wykonywaniem orzecz-

nictwa lekarskiego – prowadzona jest również kon-

trola prawidłowości i jednolitości stosowania zasad

i komisje lekarskie zakładu.

Orzeczenia wydane w od-

niesieniu do osób niepełnosprawnych, o których wspo-

mina w interpelacji poseł Terlecki, mogą zostać pod-

dane kontroli w wymienionym trybie.

Wymaga to

jednak wskazania danych tych osób.

Niezależnie od powyższego, osoby niepełnospraw-

ne mające orzeczoną niezdolność do pracy od dzieciń-

stwa mogą ubiegać się o rentę socjalną.

Zgodnie z art. 4

przysługuje osobom pełnoletnim, całkowicie niezdol-

nym do pracy z powodu naruszenia sprawności orga-

nizmu, które powstało przed ukończeniem 18. roku

Ze swej strony pragnę jednocześnie wyjaśnić, że

– w świetle obowiązującego od dnia 1 września 1997 r.

stanu prawnego – brak jest podstaw do utożsamiania

orzecznictwa lekarskiego, o którym mowa w ustawie

z orzekaniem w sprawie świadczeń określonych

w ramach powołanych przepisów należy do innych

organów i wynika z odrębności celów, dla jakich wy-

dawane są orzeczenia.

Renta z tytułu niezdolności do pracy, jak sama

nazwa wskazuje, jest świadczeniem należnym z racji

utraty zdolności do wykonywania zatrudnienia.

Nie-

zdolność jest przy tym całkowita, jeżeli wyklucza wy-

konywanie jakiejkolwiek pracy, i częściowa, gdy ozna-

cza utratę w znacznym stopniu możliwości podjęcia

698

pracy zgodnej z poziomem posiadanych przez daną

osobę kwaliﬁkacji.

Zarówno istnienie schorzeń powodujących ko-

nieczność pozostawania w stałym leczeniu, jak i od-

sunięcie pracownika ze względów proﬁlaktycznych

od wykonywania dotychczasowej pracy w wyuczo-

nym zawodzie, przy zachowaniu zdolności do wyko-

nywania innego zatrudnienia, nie uprawnia więc do

renty.

Niezdolność do pracy musi być bowiem utoż-

samiana ze stanem zdrowia danej osoby, uniemożli-

wiającym jej osiąganie dochodów z pracy zarobkowej,

a nie z niemożnością zatrudnienia jej na konkretnym

stanowisku czy też w konkretnych warunkach.

Każda osoba, która uzyskała orzeczenie lekarza

orzecznika ZUS stwierdzające niezdolność do pracy,

jest uznawana równocześnie za osobę niepełnospraw-

ną w rozumieniu przepisów ww. ustawy o rehabilita-

niepełnosprawnych.

Orzeczenie lekarza orzecznika

ZUS o:

— całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności

nym stopniu niepełnosprawności,

— całkowitej niezdolności do pracy (dawna II gru -

pa inwalidzka) – na równi z orzeczeniem o umiarko-

wanym stopniu niepełnosprawności,

— częściowej niezdolności do pracy (dawna III gru -

Powołana ustawa o rehabilitacji zawodowej i spo-

wiąże zaliczenie do znacznego, umiarkowanego lub

lekkiego stopnia niepełnosprawności ze zdolnością do

wykonywania zatrudnienia, a nie z niezdolnością do

pracy, ocenianą w oparciu o przepisy ustawy o eme-

Orzeczenie ustalające odpowiedni stopień niepeł-

nosprawności konkretnej osoby, wydane przez zespół

wiem jedynie podstawą do:

— określenia ograniczeń, jakich doznaje taka oso -

ba w samodzielnej egzystencji lub w pełnieniu ról

społecznych,

— wskazania form jej rehabilitacji zawodowej i spo -

łecznej oraz

— korzystania z wielu ulg i świadczeń przyzna -

wanych na podstawie odrębnych przepisów (m.in.

dodatków mieszkaniowych).

Orzeczenie to nie jest więc równoznaczne z orze-

czeniem lekarza orzecznika ZUS.

W konsekwencji

osoby niezdolne do pracy, zarówno częściowo, jak

i całkowicie, są osobami niepełnosprawnymi, lecz nie

każda z osób niepełnosprawnych jest osobą niezdolną

do pracy.

Wszystkie osoby ubiegające się o rentę z tytułu

niezdolności do pracy muszą zatem poddać się bada-

niu lekarza orzecznika ZUS nawet wówczas, gdy

mają orzeczenie o niepełnosprawności.

Organ rento-

wy wyda decyzję w sprawie prawa do tego świadcze-

nia, jeżeli w wyniku takiego badania ustalono nie-

zdolność do pracy lub zmianę jej stopnia w okresach

je się wymaganym okresem składkowym i nieskład-

kowym.

Odmowna decyzja organu rentowego daje zaintere-

sowanemu podstawę do dochodzenia swoich praw

w sądowym postępowaniu odwoławczym (w myśl

społecznych – na podstawie art. 477

9

–477

w takich sprawach było i jest bezpłatne.

Prawomocny

wyrok sądu, niezależnie od uzasadnienia tego roz-

strzygnięcia, wiąże nie tylko strony oraz sąd, który

stwowe, w tym Zakład Ubezpieczeń Społecznych

Dwuinstancyjne orzecznictwo lekarskie w ZUS

(lekarz orzecznik i komisja lekarska), możliwość zba-

dania zgodności orzeczenia ze stanem faktycznym

przez prezesa ZUS występującego jako organ nadzo-

ru oraz możliwość wniesienia odwołania od decyzji

organu rentowego do sądu w pełni zabezpieczają in-

teresy ubezpieczonych – w tym również pracowników

niepełnosprawnych.

Wobec powyższego uprzejmie informuję, że nie

podzielam opinii posła Terleckiego o konieczności

zmiany przepisów regulujących zasady i tryb ustala-

nia prawa do świadczeń uzależnionych od stwierdze-

nia niezdolności do pracy.

Przepisy te stosuje się rów-

nież do wniosków złożonych przez osoby z orzeczoną

niezdolnością do pracy od dzieciństwa, o czym prezes

zakładu zapewnił we wspomnianym wyżej piśmie

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie ujednolicenia dokumentacji

pielęgniarsko-położniczej we wszystkich

placówkach opieki zdrowotnej

na terenie całego kraju (481)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

z dnia 12 stycznia 2012 r., znak: MZ-PP-070-7271-1/

699

RJ/12, zawierającego prośbę o przedłużenie terminu

udzielenia odpowiedzi na interpelację pani poseł Mo-

niki Wielichowskiej, otrzymaną przy piśmie z dnia

ujednolicenia dokumentacji pielęgniarsko-położni-

czej we wszystkich placówkach opieki zdrowotnej na

terenie całego kraju, uprzejmie proszę o przyjęcie po-

niższych informacji w przedmiotowej sprawie.

Informuję, że rozporządzenie ministra zdrowia

rzania (Dz. U. Nr 252, poz.1697) szczegółowo określa

jej przetwarzania w podmiotach udzielających świad-

czeń zdrowotnych.

Przepisy rozporządzenia obowią-

zują również pielęgniarki i położne udzielające świad-

czeń zdrowotnych w przedsiębiorstwach podmiotów

leczniczych, jak też w ramach indywidualnych, spe-

cjalistycznych lub grupowych praktyk pielęgniarki

lub położnej.

Podkreślam, że powyższe rozporządzenie wpro-

wadza rozróżnienie na dokumentację indywidualną

i zbiorczą oraz określa zakres informacji i danych,

jakie powinna ona zawierać.

Zgodnie z przepisami

rozporządzenia dokumentacja indywidualna odnosi

się do poszczególnych pacjentów korzystających ze

świadczeń zdrowotnych.

Dokumentacja zbiorcza do-

tyczy ogółu pacjentów lub określonych grup pacjen-

tów korzystających ze świadczeń zdrowotnych.

Pod-

kreślam, że w tym znaczeniu jest to dokumentacja

jednolita.

W odniesieniu do zgłoszonej propozycji

w sprawie ujednolicenia dokumentacji pielęgniarsko-

-położniczej we wszystkich placówkach opieki zdro-

wotnej na terenie całego kraju informuję, że zdania

konsultantów krajowych w poszczególnych dziedzi-

nach pielęgniarstwa są podzielone.

Konsultanci kra-

jowi wskazują, że aktualnie w kraju dokumentacja

pielęgniarska jest budowana w oparciu o:

— przepisy rozporządzenia ministra zdrowia z dnia

kumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwa-

rzania,

— własne doświadczenia i wymogi, jakie stawia

sobie kadra zarządzająca szpitalem,

— wytyczne stawiane w standardach szpitalom

zamierzającym uzyskać certyﬁkatyjakości,wtym

szczególnie akredytacje.

W związku z powyższym dokumentację pielę-

gniarską charakteryzuje:

— różnorodność dokumentów wypracowanych

w danym szpitalu, uwzględniających specyﬁkępro-

cesu diagnostycznego, terapeutycznego, pielęgnacyj-

nego lub badawczego,

— dostosowywanie poszczególnych elementów do

wymogów standardów akredytacyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, wskazuję, że brak

uzasadnienia dla ujednolicania dokumentacji pielę-

gniarsko-położniczej we wszystkich podmiotach lecz-

niczych na terenie całego kraju.

Należy podkreślić,

że do kompetencji pielęgniarskiej kadry kierowniczej

należy wspólne z dyrektorem podmiotu leczniczego

określenie zakładowego standardu (wzory formula-

rzy i zasady wypełniania) dokumentacji pielęgniar-

skiej, która powinna spełniać wymogi ww. rozporzą-

dzenia, szczegółowo odzwierciedlać wykonane świad-

czenia i czynności oraz sytuację pacjenta w kontek-

ście oddziaływania pielęgniarskiego na jego stan

zdrowia i funkcjonowania oraz być komplementarna

do pozostałej dokumentacji medycznej indywidualnej

i zbiorczej prowadzonej w podmiocie leczniczym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

priorytet: Infrastruktura kultury, zadanie pn.

„Wyposażenie sal wystaw czasowych

w gabloty i systemy wystawiennicze”,

Kłodzko, woj. dolnośląskie (487)

smo Pani Marszałek nr SPS-023-487/11 z dnia

Ziemi Kłodzkiej pn.: „Wyposażenie sal wystaw cza-

temy wystawiennicze” uprzejmie informuję:

Wniosek Muzeum Ziemi Kłodzkiej (nr 00929/12)

jest poprawny formalnie, obecnie podlega ocenie war-

tości merytorycznej i społecznej.

Wyniki konkursu

będą znane pod koniec stycznia br., gdy zakończą się

wszystkie przewidziane regulaminem procedury.

Najpóźniej na początku lutego zostaną ogłoszone na

stronie internetowej priorytetu.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

700

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wydzierżawienia domen Polska.pl

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2011 r. (znak: SPS-023-490/11) interpelację pana po-

sła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie wydzierżawie-

formuję, co następuje.

Unikalna domena internetowa (adres interneto-

wy) warunkuje możliwość zaistnienia strony inter-

netowej w sieci Internet.

Podmiot zmierzający do

założenia strony musi dokonać uprzedniej rejestracji

domeny polegającej na wykupieniu praw do używania

wybranego adresu WWW.

Instytucją odpowiedzialną obecnie za przyznawa-

nie nazw domen internetowych oraz ustalanie ich

struktury jest ICANN (ang. The Internet Corpora-

watna organizacja non proﬁtostatusieﬁrmy,zare-

jestrowana w stanie Kalifornia w USA.

W Polsce rejestracją domen zajmuje się w wiele

ﬁrm.

Jednymzważniejszychpodmiotówrejestracyj-

nych jest Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa

(NASK).

NASK zarządza krajową domeną najwyż-

szego poziomu „.pl” w oparciu o „Regulamin okre-

ślający warunki świadczenia usług przez NASK

Nadzór nad NASK sprawuje minister nauki i szkol-

nictwa wyższego.

W kwestii wątpliwości, jakie pojawiały się w me-

diach odnośnie do portali Polska.pl i Poland.pl, NASK

wydał oﬁcjalneoświadczeniewyjaśniającezaistniałą

sytuację*

)

.

Mając na uwadze przedmiotowe wyjaśnie-

nia, Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji nie pla-

nowało podjęcia kroków w celu przywrócenia funk-

cjonowania strony Polska.pl.

Jeśli chodzi o zarządzanie kluczowymi dla Rze-

czypospolitej Polskiej domenami publicznymi, stwier-

dzić należy, iż dla administracji rządowej kluczową

domeną jest internetowa domena najwyższego pozio-

mu „.gov”, która jest przydzielana wyłącznie orga-

nom rządowym i w tym zakresie nie wymaga ochro-

ny.

Podmioty administracji samorządowej korzystają

głównie z nazw domen odpowiadających nazwie wo-

jewództwa, powiatu, gminy lub miejscowości w do-

menie „.pl”, które chronione są przed dostępem pod-

miotów komercyjnych przez „Regulamin określający

utrzymywania nazw w domenie ».pl«”.

Zgodnie z re-

gulaminem oferty dotyczące nazw domen odpowia-

dających nazwom województwa, powiatu, gminy lub

miejscowości w domenie „.pl” mogą być złożone tylko

bezpośrednio w NASK, natomiast oferentem może

być wyłącznie właściwa jednostka samorządu tery-

torialnego albo Skarb Państwa reprezentowany przez

W ramach Ministerstwa Administracji i Cyfryza-

cji nie podejmowano działań mających na celu opra-

cowanie strategii zarządzania tzw. kluczowymi dla

Rzeczypospolitej Polskiej domenami publicznymi.

Niemniej jednak zagadnienie to zostanie szczegółowo

przeanalizowane.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 16 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie utrudnionego dostępu do leków

refundowanych od stycznia 2012 r.

(499)

uprzejmie informuję, iż rząd przyjął projekt zmiany

poz. 696).

W świetle art. 1 pkt 9b nowelizacji uchylo-

ny został art. 48 ust. 8 ustawy refundacyjnej.

W związku z powyższym problemy poruszone

przez autorkę interpelacji tracą na aktualności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Włodarczyk

*

)

Wyjaśnienia dotyczące strony internetowej polska.pl za-

wiera oświadczenie NASK załączone jako załącznik nr 2.

701

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej

(526)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2011 r. (znak: SPS-023-526/11) interpelację pani po-

seł Małgorzaty Adamczak w sprawie Biuletynu In-

formacji Publicznej informuję, co następuje.

Od dnia 24 grudnia 2011 r. jest wdrażany Scen-

tralizowany System Dostępu do Informacji Publicz-

nej (SSDIP), który jest realizowany w ramach 7 osi

Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu

Głównym celem tego sytemu jest budowa ujedno-

liconego systemu dostępu do informacji publicznej

oraz ułatwienie obowiązku udostępniania oprogra-

mowania do budowy i aktualizacji stron podmioto-

wych Biuletynu Informacji Publicznej przez instytu-

cje wykonujące zadania publiczne.

SSDIP to aplikacja, która umożliwi ujednolicenie

wyglądu stron podmiotowych Biuletynu Informacji

Publicznej dla poszczególnych kategorii instytucji

realizujących zadania publiczne.

Będzie ona również

dużym ułatwieniem dla instytucji, które zgodnie

nej mają obowiązek udostępniać informacje publicz-

ne na stronach podmiotowych BIP.

Aplikacja ta bę-

dzie udostępniana bezpłatnie i umożliwi budowanie

oraz aktualizację stron podmiotowych bez ponosze-

nia dodatkowych kosztów.

Wdrożony scentralizowany system umożliwi

wprowadzenie jednolitej identyﬁkacjiwizualnejstron

podmiotowych BIP oraz usprawni mechanizm gro-

madzenia, prezentacji i udostępniania informacji pu-

blicznych.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji podjęło dzia-

łania mające na celu ujednolicenie wyglądu stron

Biuletynu Informacji Publicznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

w sprawie usuwania polskich symboli

narodowych z przestrzeni publicznej (530)

Szanowna Pani Marszałek!

Z upoważnienia pre-

zesa Rady Ministrów, w związku z interpelacją posła

Marka Polaka, przesłaną w piśmie o sygn.

SPS-023-

-530/11, w sprawie usuwania polskich symboli naro-

dowych z przestrzeni publicznej uprzejmie informuję,

że w zakresie ochrony i obecności symboli narodo-

wych w przestrzeni publicznej za wystarczające

w chwili obecnej uznaję zapisy ustawy z dnia 31 stycz-

art. 28 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w po-

łączeniu z art. 137 § 1 Kodeksu karnego.

Odnośnie

do szczegółowych kwestii poruszonych przez pana

posła chciałbym przekazać poniższe wyjaśnienia.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej nie rozważa wpro-

wadzenia odrębnego obowiązku umieszczania sym-

boli narodowych w legitymacjach parlamentarzy-

stów, uznając, że ewentualna inicjatywa w tym

względzie należeć powinna do samego parlamentu.

Rządowa inicjatywa ustawodawcza stanowiąca w za-

mierzeniu regulację spraw z dziedziny organizacji

woływania i działalności jego organów, jakkolwiek

teoretycznie możliwa, byłaby co najmniej niezręczna

w świetle gwarantowanych przez konstytucję (w oma-

wianym kontekście przywołać w szczególności warto

art. 10 i 112): trójpodziału władz i niezależności wła-

dzy ustawodawczej.

W chwili obecnej kwestie te, na

posła i senatora, określa na drodze zarządzenia mar-

szałek właściwej Izby i to do marszałka w pierwszej

kolejności powinni zwrócić się parlamentarzyści

z wnioskiem o ewentualną zmianę obowiązującego

zarządzenia.

Wobec braku informacji o złożeniu ta-

kiego wniosku, jego treści, uzasadnieniu i ewentual-

nym stanowisku marszałka, rząd Rzeczypospolitej

Polskiej nie może się do sprawy ustosunkować w ża-

den sposób.

Minister nauki i szkolnictwa wyższego poinfor-

mowała ze swej strony, że w rozporządzeniu ministra

poz. 1167) zostały określone jedynie niezbędne ele-

702

studiów może pomóc w budowie marki uczelni, roz-

poznawalnej przede wszystkim przez pracodawców.

Minister nauki i szkolnictwa wyższego poinfor-

mowała również, że uczelnie działają w Polsce na za-

sadach autonomii i w ich gestii pozostaje umieszcza-

nie na dyplomie godła państwowego.

Z treści przy-

wołanego powyżej rozporządzenia wynika, że nie ma

zakazu umieszczania godła państwowego na dyplo-

mie – godło państwowe może, ale nie musi być istot-

nym elementem dyplomu.

Minister dodała, że uczel-

nie umieszczają godło państwowe w innych doku-

mentach, takich jak legitymacje studenckie, a także

nież w wydanych dyplomach.

Minister wskazała jed-

nocześnie, że wzór dyplomu ukończenia studiów,

1365, z późn. zm.), zatwierdza senat uczelni, a na-

stępnie rektor uczelni przekazuje wzór ministrowi

nadzorującemu uczelnię oraz ministrowi właściwe-

mu do spraw szkolnictwa wyższego.

W przypadku

uzasadnionych wątpliwości co do poprawności wzoru

minister sprawujący nadzór nad uczelnią może wy-

stąpić do uczelni z prośbą o przedstawienie wyjaśnień

w trybie art. 33 ww. ustawy.

W przekonaniu minister nauki i szkolnictwa wyż-

szego, podzielanym przez cały rząd, do godła pań-

stwowego powinno podchodzić się z najwyższym sza-

cunkiem, chroniąc je także przed nadużywaniem,

a obecne regulacje dają taką gwarancję.

Minister edukacji narodowej poinformowała, że

w obowiązującej od 1 września 2009 r. nowej podsta-

wie programowej określonej w rozporządzeniu mini-

został położony nacisk na rozwijanie i wzmacnianie

świadomości narodowej, postawy patriotycznej i oby-

watelskiej oraz postawy poszanowania tradycji i kul-

tury własnego narodu.

Podstawa programowa wychowania przedszkol-

nego stawia sobie m.in. za cel kształtowanie u dzieci

py rówieśniczej i wspólnoty narodowej) oraz postawy

patriotycznej.

W zakresie wychowania rodzinnego, obywatel-

skiego i patriotycznego dziecko kończące przedszko-

le i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej wie,

godło i ﬂagępaństwową,ponadtoznapolskihymn.

Realizacja obszaru: edukacja społeczna na I eta-

pie edukacyjnym (klasy I–III szkoły podstawowej)

wzmacnia wiedzę ucznia na temat narodowości, sym-

boli narodowych (ﬂagi,godła,hymnunarodowego)

i zapoznaje z najważniejszymi wydarzeniami histo-

rycznymi.

podstawowej) w ramach zajęć: historia i społeczeń-

stwo uczeń pozna znaczenie najważniejszych świąt

narodowych, symboli państwowych i miejsc ważnych

dla pamięci narodowej.

Podstawa programowa przedmiotu wiedza o spo-

łeczeństwie dla III etapu edukacyjnego (gimnazjum),

uwzględniając w szerokim zakresie tematykę naro-

dową, ma na celu rozwijanie i wzmacnianie świado-

mości narodowej uczniów.

Natomiast treści naucza-

nia określone w podstawie programowej wychowania

ﬁzycznegoodnosząsięwprostdosymboli.

Uczeńza-

tem potraﬁ wyjaśnić, co symbolizują ﬂaga i znicz

olimpijski oraz zdobywa umiejętność właściwego za-

chowania się w sytuacji zwycięstwa i porażki na za-

wodach sportowych.

W podstawie programowej wychowania ﬁzyczne-

go dla IV etapu edukacyjnego (szkoły ponadgimna-

zjalne) zwraca się uwagę na zachowanie kibiców pod-

czas imprez sportowych, którym również towarzyszą

symbole narodowe, w tym przykłady konstruktyw-

nego i destrukcyjnego zachowania.

Niezależnie od przytoczonych powyżej zapisów

wiedzę o symbolach narodowych uczniowie zdobywa-

ją na lekcjach takich przedmiotów, jak: język polski,

historia, wiedza o kulturze, a godne zachowanie wo-

bec symboli narodowych – ﬂagi,godłahymnu–kształ-

tować powinien każdy nauczyciel, gdyż – jak stanowi

uczyciel obowiązany jest kształcić i wychowywać

młodzież w umiłowaniu ojczyzny, w poszanowaniu

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz dbać

watelskich.

Odnosząc się do kwestii związanej z obecnością

godła narodowego na ważnych dokumentach, mini-

ster edukacji narodowej poinformowała, że wszystkie

wzory świadectw i dyplomów wydawane przez szko-

ły lub inne powołane do tego organy, określone w roz-

poz. 624), są opatrzone wizerunkiem orła ustalonego

Minister sportu i turystyki poinformowała, że

w następstwie podjętej przez Polski Związek Piłki

Nożnej decyzji o rezygnacji z przywileju używania

w stroju reprezentacji wizerunku godła narodowego

rozpoczęto w Polsce debatę publiczną nad zmianami

legislacyjnymi regulującymi kwestię używania sym-

boli narodowych w strojach reprezentacji kraju bądź

reprezentacji olimpijskiej.

W dniu 7 grudnia 2011 r.

prezydent Rzeczypospolitej Polskiej pan Bronisław

Komorowski przedstawił projekt ustawy o zmianie

703

o sporcie.

Zaproponowane w projekcie nowelizacji

przepisy mają na celu wprowadzenie obowiązku uży-

wania godła Rzeczypospolitej Polskiej w stroju repre-

zentacji kraju bądź reprezentacji olimpijskiej, o ile

przepisy międzynarodowej organizacji sportowej

związek sportowy, lub przepisy Międzynarodowego

Komitetu Olimpijskiego nie przewidują używania

w stroju reprezentacji kraju lub reprezentacji olim-

pijskiej innych symboli narodowych.

W takim przy-

padku zawarte w projekcie nowelizacji przepisy prze-

widują używanie barw Rzeczypospolitej Polskiej.

uregulowanie powyższych kwestii konieczne jest ze

względu na wieloletnią tradycję używania symboliki

narodowej w strojach sportowców oraz doniosłe zna-

czenie używania symboli narodowych dla obywateli

RP, a obligatoryjność używania godła Rzeczypospo-

litej Polskiej w strojach reprezentacji narodowej sta-

nowić będzie istotny element identyﬁkacji z pań-

stwem.

W związku z powyższym minister sportu

i turystyki aktywnie uczestniczy w pracach nad opi-

sanymi zmianami legislacyjnymi, popierając przed-

stawione przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

propozycje.

Minister obrony narodowej poinformował, że sym-

bole narodowe stanowią o tożsamości państwa, na-

rodu i obywateli.

Są wyrazem czci, szacunku i war-

tości narodowych.

Ich dzieje to także część historii

Polski.

Symbole Rzeczypospolitej Polskiej uosabiają

majestat państwa, wyrażają najwyższe patriotyczne

wartości, tradycje oręża polskiego, a także wierność,

honor i męstwo, których ojczyzna wymaga od swych

żołnierzy.

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, słu-

żąc ochronie niepodległości państwa i niepodzielno-

ści jego terytorium, stoją na straży honoru jego sym-

boli.

Obowiązkiem każdego żołnierza jest dbałość

o symbole Rzeczypospolitej Polskiej i otaczanie ich

szczególną czcią oraz szacunkiem.

Resort obrony narodowej w swojej działalności

zwraca szczególną uwagę, aby w jednostkach wojsko-

wych były eksponowane godło i barwy Rzeczypospo-

litej Polskiej, a także był wykonywany lub odtwarza-

ny hymn Rzeczypospolitej Polskiej – w sposób zapew-

niający im należytą cześć oraz szacunek.

Dowódcy

jednostek wojskowych są zobowiązani do dbałości

o właściwy i godny sposób używania symboli Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Polska ﬂaga jest prezentowana

zgodnie z postanowieniami zarządzenia nr 26/MON

w sprawie codziennego eksponowania ﬂagipaństwo-

wej Rzeczypospolitej Polskiej w jednostkach wojsko-

wych (Dz. Urz.

MON Nr 22, poz. 223).

Podnoszona

jest na maszt przez poczet ﬂagowywsposóbiwoko-

licznościach zapewniających jej należną cześć oraz

szacunek.

Omawiane symbole mają istotne znaczenie w kształ-

towaniu postaw patriotycznych żołnierzy.

W działal-

ności wychowawczej i szkoleniu wojskowym, prowa-

dzonych w jednostkach oraz instytucjach wojsko-

wych, upowszechniana jest wiedza na temat ich zna-

czenia, jak też sposobów i okoliczności stosowania.

Symbole narodowe odgrywają ważną rolę również

podczas uroczystości z udziałem wojskowej asysty

honorowej.

Każda taka uroczystość rozpoczyna się

od podniesienia na maszt ﬂagipaństwowejiodegra-

nia (bądź odtworzenia) hymnu państwowego.

W spo-

sób szczególny odnosi się to do uroczystości organi-

zowanych z okazji Dnia Flagi Rzeczypospolitej Pol-

skiej, podczas których propagowana jest historia

symboli narodowych i oddawany jest im należny sza-

cunek.

Od pięciu lat podczas uroczystości organizo-

wanych z okazji tego święta prezydent Rzeczypospo-

litej Polskiej wręcza flagi państwowe jednostkom

i instytucjom wojskowym, które wyróżniły się w upo-

wszechnianiu tradycji oręża polskiego.

Jednocześnie, zgodnie z zarządzeniem nr 31/MON

ﬂagipaństwowejzgodłemRzeczypospolitejPolskiej

przez oddziały i jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypospo-

litej Polskiej podczas oﬁcjalnychuroczystościpozagra-

nicami państwa oraz w kontaktach międzynarodowych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz.

MON

Nr 23, poz. 236), w uroczystościach poza granicami

państwa i w kontaktach międzynarodowych na tere-

nie kraju, w składzie wojskowej asysty honorowej

występuje poczet ﬂagowyzﬂagąpaństwowąz go-

dłem Rzeczypospolitej Polskiej na drzewcu.

Takie

rozwiązanie podnosi rangę tego najbardziej rozpo-

znawalnego symbolu państwowego, wyróżniającego

naszą ojczyznę wśród innych państw.

Zasady właściwego zachowania się żołnierzy pod-

czas uroczystości państwowych reguluje „Ceremo-

niał wojskowy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Pol-

skiej”, który czerpiąc swe źródła z chlubnych tradycji

Wojska Polskiego, zapewnia szacunek symbolom na-

rodowym.

Minister spraw wewnętrznych w zakresie swojej

właściwości poinformował, że symbole Rzeczypospo-

litej Polskiej w postaci godła są umieszczane na do-

kumentach potwierdzających tożsamość i obywatel-

stwo polskie, tj. dowodzie osobistym i dokumentach

paszportowych.

Wzór dowodu osobistego został okre-

dów osobistych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu

lub utraty (Dz. U. Nr 47, poz. 384, z późn. zm.).

We

wzorze dowodu osobistego, stanowiącego załącznik

nr 3 do ww. rozporządzenia, godło państwowe zosta-

ło zamieszczone w kilku miejscach szaty graﬁcznej

dokumentu (dwukrotnie na awersie i raz na rewersie

dowodu).

Wzory polskich dokumentów paszporto-

wych zostały natomiast określone w rozporządzeniu

towych (Dz. U. Nr 152, poz. 1026, z późn. zm.).

Zgod-

nie z załącznikami nr 1–4 do ww. rozporządzenia,

704

wszystkie rodzaje dokumentów paszportowych, tj.

paszport, paszport dyplomatyczny, paszport służbo-

wy Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a także pasz-

port tymczasowy, zawierają symbole Rzeczypospoli-

tej Polskiej w postaci godła, które jest umieszczone

w formie nadruku na okładce, a także w formie zna-

ku wodnego na poszczególnych stronach dokumen-

tów paszportowych.

Spośród licznych instytucji podległych ministrowi

kultury i dziedzictwa narodowego chciałbym wspo-

mnieć przede wszystkim o Radzie Ochrony Pamięci

Walk i Męczeństwa, która, realizując zadania zwią-

zane z opieką nad grobami wojennymi i miejscami

pamięci narodowej na terenie kraju, jak i poza jego

granicami, konsekwentnie posługuje się symbolami

oraz barwami narodowymi.

Często są to symbole

w ujęciu historycznym, dostosowane do okresu lub

wydarzenia, z którym związany jest dany obiekt,

np. godło Rządu Tymczasowego w przypadku po-

wstania listopadowego, godło Rządu Narodowego

w przypadku powstania styczniowego.

Symbole i bar-

wy narodowe są integralnym elementem uroczysto-

ści organizowanych przez Radę OPWiM.

Tego rodza-

ju wydarzenia odbywają się często z udziałem hono-

rowej asysty wojskowej z pocztem sztandarowym,

pocztów sztandarowych organizacji kombatanckich,

szkół, harcerzy.

Przedstawiciele Rady OPWiM, re-

prezentując instytucję na różnego rodzaju uroczysto-

ściach o charakterze patriotycznym, występują za-

wsze z wieńcami z kwiatów w barwach narodowych,

z takąż szarfą.

Instytut Adama Mickiewicza, który wśród swoich

głównych zadań statutowych ma promocję polskiej

kultury, poinformował, że, opracowując strategie

brandingowe dla swoich przedsięwzięć, często odwo-

łuje się do barw narodowych, mając na celu m.in.

rozpowszechnianie za granicą wiedzy o Polsce i jej

barwach narodowych oraz kształtowanie pozytyw-

nych skojarzeń przez te barwy wywoływanych.

Narodowe Centrum Kultury, które wśród swoich

statutowych zadań ma podtrzymywanie i upowszech-

nianie tradycji narodowej i państwowej, poinformo-

wało, że przykłada dużą staranność do ekspozycji

godła i ﬂagipodczaswydarzeńorganizowanychwra-

mach obchodów świąt państwowych, jako przykład

podając przygotowane w 2011 r. wystawy z okazji

wego Święta Niepodległości w dniu 11 listopada.

Na zakończenie uprzejmie informuję, że w przeci-

wieństwie do pana posła nie dostrzegam tendencji do

ograniczania obecności symboli narodowych w prze-

strzeni publicznej.

Przytoczone w interpelacji przy-

kłady – w liczbie trzech – zostały, jak ufam, wystar-

czająco omówione w niniejszej odpowiedzi.

Rząd bę-

dzie na bieżąco analizował i w razie potrzeby reago-

wał na ewentualne inne tego rodzaju przypadki.

Odniesienie się do pytania o promocję polskiego

godła i ﬂagiinneniżwyjaśnieniaiinformacjezawar-

te w niniejszej odpowiedzi wymagałoby jego uprzed-

niego doprecyzowania przez pana posła.

Pomijając

już fakt, że słowo „promocja” nie wydaje się być

szczególnie fortunnie dobrane w tego rodzaju kon-

tekście, nie jest jasne, czy należy je rozumieć w ode-

rwaniu od całości dziedziny promocji Polski i jej dzie-

dzictwa, podczas gdy przy zdecydowanej większości

działań podejmowanych przez państwo polskie w tym

zakresie wykorzystywany jest w mniejszym lub więk-

szym stopniu motyw orła białego lub barw biało-

-czerwonych.

Dopiero po precyzyjnym zdeﬁniowaniu

rzeczywistego problemu – np. w razie popartego ba-

daniami stwierdzenia, że pojawiły się w kraju lub za

granicą trudności z właściwą identyﬁkacjąprzyna-

leżności polskich symboli narodowych – można by

wdrożyć konkretne środki zaradcze, przy czym nale-

żałoby za każdym razem rozważyć, czy nie są one już

realizowane przez właściwe organy i instytucje pań-

stwowe w ramach ich ustawowych zadań w sposób

opisany wyżej.

Należy pamiętać, że nie zawsze mnożenie miejsc

eksponowania symboli narodowych automatycznie

sprzyja jednoczeniu narodu, budowaniu jego tożsa-

mości, krzewieniu patriotyzmu wśród młodego poko-

lenia, lecz czasem może wywołać efekt wręcz odwrot-

ny do zamierzonego.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie wiarygodności używanych

przez Policję testów wykrywających

w organizmie środki odurzające (537)

sma z dnia 22 grudnia 2011 r. (sygn.

SPS-023-537/11)

Tomasza Latosa w sprawie wiarygodności używa-

nych przez Policję testów wykrywających w organi-

zmie środki odurzające uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

Wszystkie zakupione przez Policję wielopanelowe

urządzenia jednorazowego użytku do wstępnego wy-

krywania w ślinie osób kierujących pojazdami lub

innych osób środków działających podobnie do alko-

holu (narkotesty) muszą spełniać wymagania okre-

ślone przepisami rozporządzenia ministra zdrowia

705

w tym posiadać: świadectwo dopuszczenia typu wy-

dane przez Instytut Ekspertyz Sądowych im. prof.

W każdym ze świadectw wydanych przez IES znaj-

dują się zapisy informujące, że dane urządzenie może

być wykorzystywane do wstępnego wykazania obec-

ności w ślinie kierujących pojazdami lub innych osób

substancji psychotropowych oraz że uzyskany dodatni

wynik badania wymaga potwierdzenia poprzez labo-

ratoryjną analizę pobranej próbki krwi lub moczu.

Należy podkreślić, że wydanie świadectwa dopusz-

czenia typu przez IES poprzedzone jest procesem wie-

lokrotnego i skrupulatnego badania szeregu dostar-

czonych egzemplarzy narkotestów.

Używane przez

policjantów (np. ruchu drogowego, służby dochodze-

niowo-śledczej) narkotesty są zatem wyłącznie urzą-

dzeniami do wstępnej oceny, czy badana osoba zaży-

wała jakieś substancje psychotropowe, lub do określe-

nia składu chemicznego zabezpieczonej substancji.

Należy wskazać, że aktualnie Policja (Centralne

Laboratorium Kryminalistyczne Policji) nie wykonu-

je badań płynów ustrojowych na obecność środków

działających podobnie do alkoholu.

Badania te Policja

zleca podmiotom zewnętrznym, tj. Instytutowi Eks-

pertyz Sądowych w Krakowie, zakładom medycyny

sądowej przy akademiach medycznych, biegłym z za-

kresu toksykologii i innym podmiotom wykonującym

ekspertyzy w tym zakresie.

Wydłużony czas oczeki-

wania na weryﬁkacjęnarkotestówwynikazproce-

dury przeprowadzania badań przez wyżej wymienio-

ne podmioty.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

w dostępności leków stosowanych

przy leczeniu szpiczaka (542)

przesłaną przy piśmie z dnia 22 grudnia (SPS-023-

-542/1l), w sprawie zmiany zasad ﬁnansowaniaprzez

Narodowy Fundusz Zdrowia terapii chorych z rozpo-

znaniem szpiczaka mnogiego preparatem bortezomib

proszę o przyjęcie następujących informacji:

nych (Dz. U. Nr 122, poz. 6960) tryb podejmowania

robów medycznych określa art. 24 ust. 1 pkt 1, gdzie

zapisano, że wnioskodawca może złożyć do ministra

dacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku, środka

spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowe-

go, wyrobu medycznego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 kopię

leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia

powiednika refundowanego w danym wskazaniu, wraz

pkt 2, dla leku, środka spożywczego specjalnego prze-

znaczenia żywieniowego, wyrobu medycznego, który

nie ma odpowiednika refundowanego w danym wska-

zaniu, jeżeli w uzasadnieniu wniosku są podane argu-

menty związane z efektem zdrowotnym, dodatkowym

efektem zdrowotnym lub kosztami ich uzyskania wraz

i, minister właściwy do spraw zdrowia niezwłocznie

przekazuje prezesowi agencji w celu przygotowania:

analizy weryﬁkacyjnej agencji, stanowiska Rady

Przejrzystości, rekomendacji prezesa agencji.

Następnie prezes agencji, na podstawie stanowiska

Rady Przejrzystości w sprawie oceny leku, środka spo-

żywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

wyrobu medycznego, przygotowuje rekomendację w za-

kresie objęcia refundacją danego leku, środka spożyw-

czego specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyro-

bu medycznego albo niezasadności objęcia refundacją

danego leku, środka spożywczego specjalnego prze-

Prezes agencji przekazuje ministrowi właściwemu

szym niż 60 dni od dnia otrzymania dokumentów.

Mi-

nister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji

wraz z analizą weryﬁkacyjnąagencji,stanowiskiem

Rady Przejrzystości, rekomendacją prezesa agencji

oraz innymi dokumentami, na podstawie których

przygotowana została rekomendacja, celem przepro-

wadzenia negocjacji warunków objęcia refundacją.

Tak więc warunkiem podjęcia działań zmierzają-

cych do zmiany zapisów programu leczenia szpiczaka

mnogiego preparatem bortezomib jest złożenie wnio-

sku przez podmiot odpowiedzialny.

przystąpienie do prac zmierzających do zmiany kryte-

riów kwaliﬁkacjidoleczeniawprogramielekowym.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

706

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie zaniechań organów ścigania

w ujawnianiu materiałów świadczących

o niewinności, naruszania tajemnicy służbowej,

a także nagannej praktyki prokuratury

w zakresie występowania z wnioskami

o zastosowanie tymczasowego aresztowania

(549)

gania w ujawnianiu materiałów świadczących o nie-

winności, naruszania tajemnicy służbowej, a także

wania z wnioskami o zastosowanie tymczasowego

aresztowania, przesłaną przy piśmie pana Marka

litej Polskiej, z dnia 22 grudnia 2011 r., uprzejmie

przedstawiam, co następuje.

Kwestie, które porusza interpelacja, odnoszące się

do działań organów ścigania, pozostają poza zakre-

sem kompetencji ministra sprawiedliwości.

Z dniem

31 marca 2010 r., na mocy ustawy z dnia 9 paździer-

ze zm.), nastąpiło rozdzielenie urzędów ministra

sprawiedliwości i prokuratora generalnego, który

sprawuje nadzór nad działalnością podległych mu

prokuratorów.

Natomiast sprawowanie nadzoru nad

działalnością Policji należy do kompetencji ministra

spraw wewnętrznych, który władny jest wyjaśnić za-

rzuty kierowane pod adresem prawidłowości postę-

powania funkcjonariuszy tej formacji.

Odnosząc się do problemu występowania przez

prokuratorów z wnioskami o zastosowanie tymcza-

sowego aresztowania, podkreślić należy, że sąd, roz-

poznając każdy taki wniosek, którym nie jest związa-

ny, dokonuje oceny materiału dowodowego pod kątem

występowania przesłanek stosowania środków zapo-

biegawczych z art. 249 § 1 K.p.k. i z art. 258 K.p.k.

oraz ich weryﬁkacjipodkątemniezbędnościstoso-

wania tego najsurowszego środka izolacyjnego.

Decyzje niezawisłego sądu, które zapadają w tym

przedmiocie, nie mogą być przedmiotem oceny mi-

nistra sprawiedliwości.

Taka kontrola odbywa się

w drodze prawnych środków odwoławczych i wów-

czas sąd II instancji ocenia prawidłowość wydane-

go orzeczenia.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

podsekretarza stanu

w sprawie informacji zawartych w publikacji

sma z dnia 23 grudnia 2011 r. (sygn.

SPS-023-574/11),

ka Opioły w sprawie informacji zawartych w publi-

kacji, które wskazują na użycie nieproporcjonalnych

mie przedstawiam następujące informacje.

Z ustaleń przekazanych przez Komendę Główną

Policji wynika, iż osoba wskazana w wystąpieniu zo-

stała zatrzymana w związku z wydarzeniami, jakie

miały miejsce w dniach 12, 17 i 19 października 2011 r.,

z uwagi na podejrzenie znieważenia pomnika Boha-

terów Armii Czerwonej usytuowanego w parku Ska-

ryszewskim w Warszawie.

Incydent związany z wyrzuceniem kwiatów zło-

żonych pod ww. pomnikiem nie stanowił podstawy

zatrzymania wspomnianej osoby, jednakże spowodo-

wał, że znalazła się ona w kręgu osób podejrzanych

o popełnienie przestępstwa znieważania.

Z uwagi na

fakt, że Komenda Rejonowa Policji Warszawa VII nie

prowadziła czynności dotyczących zabrania kwiatów

spod pomnika, nie ustalono wartości przywłaszczo-

nego mienia.

zniszczeniem pomnika Bohaterów Armii Czerwonej

zostały wszczęte trzy dochodzenia w sprawie o prze-

stępstwo z art. 261 Kodeksu karnego, tj. znieważenie

pomnika lub innego miejsca publicznego urządzone-

go w celu upamiętnienia zdarzenia historycznego lub

osoby.

W celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych

w dniu 24 listopada 2011 r. zostało wydane postano-

wienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, na

podstawie którego przeprowadzono badanie wariogra-

ﬁcznezatrzymanego.

Zgodniezart.192a§2Kodeksu

postępowania karnego badanie to zostało wykonane

po uzyskaniu uprzedniej zgody osoby badanej.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż funkcjona-

riusze Komendy Rejonowej Policji Warszawa VII nie

przekazywali żadnych informacji dotyczących wspo-

mnianych postępowań przygotowawczych osobom

trzecim.

Istotne znaczenie dla sprawy ma fakt usytuowa-

nia pomnika Bohaterów Armii Czerwonej na obsza-

rze parku Skaryszewskiego.

Z analizy stanu bezpie-

czeństwa na terenie podległym Komendzie Rejonowej

Policji Warszawa VII wynika, iż rejon parku oraz te-

ren przyległy do budowy Stadionu Narodowego jest

obszarem zagrożonym przestępstwami polegającymi

707

na dewastacji mienia oraz rozbojami.

Mając powyż-

sze na uwadze, do zabezpieczenia wspomnianego ob-

szaru kierowani są funkcjonariusze Policji.

Koszty

związane z ww. działaniami są standardowymi kosz-

tami ponoszonymi przez Policję.

Odnosząc się natomiast do kwestii kradzieży i nisz-

czenia kwiatów oraz zniczy składanych przed pała-

cem prezydenckim mieszczącym się przy ul. Krakow-

skie Przedmieście 46/48 w Warszawie, pragnę poin-

formować, iż w okresie od dnia 10 kwietnia 2010 r.

do chwili obecnej w Komendzie Rejonowej Policji

Warszawa I odnotowano jedno zdarzenie polegające

na deptaniu zniczy, które miało miejsce w dniu 7 sierp-

nia 2010 r.

Sprawca czynu został zatrzymany przez

funkcjonariusza Oddziału Prewencji Policji w War-

szawie, a w dniu 2 listopada 2010 r. skierowano do

sądu wniosek o jego ukaranie za popełnienie wykro-

czenia z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. zakłócenie

spokoju, porządku publicznego, spoczynku nocnego

W toku czynności procesowych nie zostało przepro-

wadzone badanie wariograﬁczne.

Jednocześnie pragnę uprzejmie wskazać, że zda-

rzenia dotyczące niszczenia zniczy przed pałacem pre-

zydenckim były przedmiotem czynności sprawdzają-

cych przeprowadzonych w Komendzie Rejonowej Po-

licji Warszawa I w sprawie podejrzenia publicznego

znieważenia przedmiotu czci religijnej innych osób

oraz naruszenia czynności narządów ciała, które mia-

dziernika 2010 r., tj. o czyn z art. 196 Kodeksu kar-

nego, art. 157 § 1 Kodeksu karnego i innych.

W dniu 22 listopada 2010 r. wydano w tej sprawie

podejrzenie popełnienia czynu, które w dniu 15 grudnia

2010 r. zostało zatwierdzone przez prokuratora Proku-

ratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście Północ.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie możliwości dokonywania zakupów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ści dokonywania zakupów uzbrojenia i sprzętu woj-

skowego poza trybem określonym w ustawie Prawo

zamówień publicznych (SPS-023-579/11), uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Zamówienia z wyłączeniem ustawy z dnia 29 stycz-

tach 2010 i 2011 stanowiły ok. 90% wszystkich ów-

czesnych zamówień.

Zgodnie z planem modernizacji

technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

zadania w tym zakresie zostały zakwaliﬁkowane

jako posiadające podstawowe znaczenie dla bezpie-

czeństwa państwa i zgodnie z art. 346 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r.

Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) zostały zrealizowane na

podstawie wewnętrznych przepisów resortowych – jako

zadania, do których w myśl art. 4 pkt 3 lit f ustawy

Prawo zamówień publicznych nie stosuje się przepi-

sów tej ustawy.

Wszystkie wspomniane zamówienia dotyczyły

sprzętu o przeznaczeniu wojskowym.

Przy kwaliﬁ-

kacji sprzętu brany był pod uwagę wykaz uzbrojenia

i sprzętu wojskowego stanowiący załącznik do decy-

w resorcie obrony narodowej umów, których przed-

miotem jest uzbrojenie lub sprzęt wojskowy (Dz. Urz.

MON Nr 14, poz. 179, ze zm.).

Pragnę nadmienić, że

wykaz ten jest odzwierciedleniem unormowań za-

których umowach kompensacyjnych zawieranych

poz. 2315, ze zm.).

poseł Julii Pitery kwestii analizy i weryﬁkacjioma-

wianych wykazów sprzętu i uzbrojenia, pragnę nad-

mienić, że resort obrony narodowej wyrażał gotowość

ich przeglądu.

Kierując się faktem, że uaktualnianie

listy wynikającej ze wskazanej decyzji ministra obro-

ny narodowej powinno być poprzedzone zmianą wy-

mienionych wyżej ustaw, resort obrony narodowej

proponował, aby przegląd ten został dokonany przy

współudziale przedstawicieli innych resortów, w tym

spraw wewnętrznych i administracji, gospodarki

oraz sprawiedliwości.

Informuję również, że mając na względzie dążenie

do jak największej przejrzystości realizowanych w re-

sorcie obrony narodowej zamówień i wypełniając obo-

wiązek zapewnienia prawidłowego stosowania prze-

pisu art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Euro-

pejskiej, w czasie prac nad implementacją do prawa

krajowego dyrektywy Parlamentu Europejskiego

708

zaproponował wydanie rozporządzenia Rady Mini-

strów w sprawie określenia trybu oceny występowa-

nia podstawowego interesu bezpieczeństwa państwa.

Inicjatywa ta została zaakceptowana przez Radę Mi-

nistrów, która na posiedzeniu w dniu 28 czerwca

2011 r. przyjęła projekt założeń projektu ustawy

wierającego delegację do wydania takiego rozporzą-

dzenia.

Projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo za-

mówień publicznych oraz o zmianie ustawy o konce-

sji na roboty budowlane lub usługi w dniu 19 stycznia

br. będzie przedmiotem obrad stałego komitetu Rady

Ministrów, a jego przyjęcie przez Radę Ministrów

zgodnie z wykazem prac legislacyjnych Rady Mini-

strów planowane jest na pierwszy kwartał bieżącego

roku.

Pragnę wyrazić nadzieję, że po implementacji

wskazanej dyrektywy problem udzielania zamówień

dotyczących uzbrojenia i sprzętu wojskowego z wyłą-

czeniem przepisów ustawy Prawo zamówień publicz-

nych nie będzie budził żadnych wątpliwości.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie wydatków ponoszonych z budżetu

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

rza stanu w MSW, przy piśmie z dnia 28 grudnia

2011 r., interpelację pana posła Sławomira Kopyciń-

skiego (znak: SPS-023-112/11) w sprawie wydatków

niem Funduszu Kościelnego oraz sposobu wydatko-

wania jego środków informuję, co następuje.

Fundusz Kościelny został powołany na mocy art. 8

jako forma rekompensaty dla Kościołów i innych

związków wyznaniowych za przejęte przez państwo

nieruchomości ziemskie.

Fundusz ten, stosownie do

zasady równouprawnienia Kościołów i innych związ-

ków wyznaniowych, działa na rzecz Kościołów i in-

nych związków wyznaniowych posiadających uregu-

lowany status prawny w Rzeczypospolitej Polskiej.

Fundusz Kościelny stanowi wyodrębnioną pozycję

oraz mniejszości narodowa i etniczne w dziale 758:

Różne rozliczenia, w rozdziale 75822: Fundusz Ko-

ścielny, której dysponentem jest minister właściwy

dowych i etnicznych.

jące cele:

1) wspomaganie kościelnej działalności charyta-

kami wyznaniowymi;

2) remonty i konserwację obiektów sakralnych

3) ﬁnansowanie składek na ubezpieczenia spo-

łeczne i zdrowotne duchownych – stosownie do art. 86

kami podatku dochodowego od osób ﬁzycznychlub

zryczałtowanego podatku dochodowego od przycho-

dów osób duchownych.

Zgodnie z art. 16 ust. 10 usta-

pieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 Nr 205, poz. 1585,

z późn. zm.)

Fundusz Kościelny ﬁnansujeskładkina

ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe du-

chownych niepodlegających tym ubezpieczeniom z in-

nych tytułów w wysokości 80%, a za członków zako-

nów kontemplacyjnych klauzurowych i misjonarzy

Jak stanowi art. 16 ust. 10a przedmiotowej ustawy,

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe du-

wy, ﬁnansujeFunduszKościelny,zgodniezust.10

pkt 1 tej ustawy, w części obliczonej od różnicy pod-

pkt 5 wspomnianej ustawy i podstawy wymiaru skła-

709

Kwota dotacji na Fundusz Kościelny jest każdego

roku określana w ustawie budżetowej.

Wykaz środków, jakie wydatkował za pośrednic-

twem Funduszu Kościelnego budżet państwa w la-

tach 2000–2011, z rozbiciem na poszczególne lata,

wydatki Funduszu Kościelnego na poszczególne cele

wspierane przez fundusz w latach 2000–2011, wydat-

ki, jakie w latach 2000–2011 poniósł Fundusz Ko-

ścielny z tytułu opłacania składek zdrowotnych na

ków publicznych, oraz wydatki, jakie w latach 2000–

–2011 poniósł Fundusz Kościelny z tytułu opłacania

ubezpieczeń społecznych w latach 2000–2011 zawar-

te są w tabeli pod nazwą „Wydatkowane środki Fun-

duszu Kościelnego w latach 2000–2011”, która sta-

nowi załącznik nr l do niniejszego pisma*

)

.

Wysokości dotacji, jakie w latach 2000–2011

z Funduszu Kościelnego otrzymał Kościół katolicki

w RP i jego osoby prawne, z rozbiciem na poszczegól-

ne lata, oraz wysokość dotacji z Funduszu Kościel-

nego w latach 2000–2011 dla innych niż Kościół ka-

tolicki w RP kościołów i innych związków wyznanio-

wych obrazuje tabela pod nazwą „Struktura dotacji

Funduszu Kościelnego z podziałem na wspólnoty re-

ligijne w latach 2000–2009”, która stanowi załącznik

)

.

Jednocześnie pragnę nadmienić, iż w latach 2010

oraz 2011 z Funduszu Kościelnego nie były udzielane

dotacje, ponieważ zapisane w budżecie państwa środ-

ki wydatkowane były jedynie na ﬁnansowanieskła-

dek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne duchow-

nych.

Odnosząc się zaś do kwestii liczby duchownych

oraz alumnów wyższych seminariów duchownych

stów oraz ich odpowiedników, za których Fundusz

Kościelny opłacał składki na ubezpieczenie zdrowot-

ne, oraz do liczby duchownych niepodlegających

syjnych, za których Fundusz Kościelny opłacał skład-

ki na ubezpieczenie społeczne (w latach 2000–2011),

informuję, że w myśl § 23 ust. 1 rozporządzenia Rady

wach rozliczania składek, do których poboru jest zo-

bowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U.

Nr 78, poz. 465, ze zm.), ZUS sporządza za duchow-

nych dokumentację zbiorczą kwot składek na ubez-

pieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe podle-

gających ﬁnansowaniuprzezFunduszKościelnyna

podstawie danych wykazanych przez płatników skła-

dek w deklaracjach rozliczeniowych i deklaracjach

rozliczeniowych korygujących.

Należy mieć na wzglę-

dzie ponadto, że w katalogu podmiotów uprawnio-

nych do udostępnienia danych zgromadzonych na

kontach ubezpieczonych i kontach płatników skła-

łecznych, są jedynie: sądy, prokuratorzy, organy kon-

troli skarbowej, organy podatkowe, komornicy sądowi,

ośrodki pomocy społecznej, powiatowe centra pomocy

rodzinie oraz Komisja Nadzoru Finansowego.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

w sprawie wystąpienia rzecznika praw

ka praw obywatelskich na temat izb wytrzeźwień

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Na wstępie pragnę zauważyć, że z danych przeka-

zanych przez Komendę Główną Policji wynika, iż

w jednostkach organizacyjnych Policji funkcjonuje

około 400 policyjnych pomieszczeń dla osób zatrzy-

manych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia

(PdOZ).

Dla przykładu w 2010 r. w pomieszczeniach

tych przebywały 300 553 osoby, z czego 84 530 to

osoby doprowadzone w celu wytrzeźwienia.

W 2007 r. wdrożono mechanizmy naprawcze

w PdOZ – ukierunkowane na przestrzeganie praw

osób umieszczonych w PdOZ, jak również na podnie-

sienie jakości służby pełnionej przez policjantów

w tych pomieszczeniach (m.in. zastosowano obliga-

toryjne badanie lekarskie osób nietrzeźwych przed

umieszczeniem ich w PdOZ, wprowadzone noweliza-

cją rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych

wie pomieszczeń w jednostkach organizacyjnych Po-

licji przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub do-

prowadzonych w celu wytrzeźwienia oraz regulami-

nu pobytu w tych pomieszczeniach – Dz. U. Nr 192,

poz. 1187, z późn. zm.).*

)

710

Podjęte działania wpłynęły na spadek liczby wy-

darzeń nadzwyczajnych, w tym zgonów, ze 152

w 2008 r. do 71 w 2010 r.

Niemniej jednak liczba tych

ostatnich pozostaje wciąż wysoka.

Z analizy posiadanych informacji wynika, że jed-

ną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest niedosta-

teczna sieć izb wytrzeźwień lub innych placówek

określonych w art. 40 ustawy z dnia 26 październi-

Należy podkreślić, że miejscem gwarantującym

odpowiednią opiekę osobom nadużywającym alkoho-

lu są izby wytrzeźwień lub placówki o podobnym cha-

rakterze.

Miejsca te zapewniają całodobową opiekę

medyczną, posiadają ambulatorium – gabinet lekar-

ski oraz pokój zabiegowy, zatrudnieni są w nich le-

karz lub felczer, a także pielęgniarka lub pielęgniarz.

Wymienione pomieszczenia są odpowiednio wyposa-

żone w leki, sprzęt medyczny, a także aparaturę dia-

gnostyczną.

W związku z powyższym izby wytrzeźwień nie po-

winny być likwidowane, co więcej działalność izb wy-

trzeźwień oraz placówek o podobnym proﬁludziałania

powinna być rozszerzana, co może przyczynić się za-

równo do rozwiązywania problemów uzależnień, jak

i do skuteczniejszej proﬁlaktykiwtymobszarze.

Obecne rozwiązanie, umożliwiające umieszczanie

osoby nietrzeźwej w PdOZ, powinno mieć charakter

doraźny i funkcjonować jedynie do czasu utworzenia

w całym kraju sieci wyspecjalizowanych placówek,

które zapewniałyby odpowiednią pomoc osobom nie-

trzeźwym.

Pomieszczenia policyjne przeznaczone dla

osób zatrzymanych nie posiadają bowiem specjalistycz-

nego, profesjonalnego wyposażenia.

Policjanci peł-

niący w nich służbę, pomimo szkoleń oraz zaleceń

w tym zakresie, nie dysponują specjalistyczną wiedzą

umożliwiającą rozpoznawanie objawów chorobowych,

jaką mają osoby z wykształceniem medycznym.

W PdOZ

nie ma stałej opieki medycznej, zaś w przypadku

stwierdzenia potrzeby jej udzielenia osobie nietrzeźwej

wzywane jest pogotowie ratunkowe.

Jednocześnie należy wskazać, że w 2010 r. mini-

ster spraw wewnętrznych i administracji wystąpił do

Ministra Zdrowia o powołanie międzyresortowego

zespołu, którego przedmiotem działania byłaby po-

prawa opieki świadczonej osobom nietrzeźwym.

W skład ww. zespołu weszli przedstawiciele Minister-

stwa Zdrowia, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji, Państwowej Agencji Rozwiązywania

Problemów Alkoholowych, Biura Prewencji Komendy

Głównej Policji, Urzędu Miasta Stołecznego Warsza-

wy oraz Stowarzyszenia Dyrektorów i Głównych

Jednym z celów ww. zespołu jest między innymi

próba zainicjowania działań mających na celu zmia-

nę brzmienia art. 39 ustawy o wychowaniu w trzeź-

wości (...).

Ponadto w harmonogramie prac ww. ze-

społu zaproponowano, jako rozwiązanie doraźne,

wypracowanie procedur postępowania policjantów

oraz personelu medycznego w sytuacji, gdy podejmo-

wana przez policjantów interwencja dotyczy osoby,

z którą w wyniku upojenia alkoholowego lub odurze-

nia narkotykami nie można nawiązać kontaktu.

W celu poprawy nadzoru nad osadzonymi w PdOZ

komendant główny Policji w dniu 2 września 2009 r.

wydał zarządzenie nr 1061 w sprawie metod i form

nych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia (Dz. Urz.

KGP Nr 12, poz. 56,

z późn. zm.).

Zgodnie z ww. zarządzeniem funkcjo-

nariusze pełniący służbę mają obowiązek bieżącego

kontrolowania zachowania osób umieszczonych w po-

mieszczeniach PdOZ, nie rzadziej niż co 30 minut,

zaś w przypadku wykorzystywania urządzeń moni-

torujących nie rzadziej niż co 60 minut.

Jeżeli osoba

nietrzeźwa zostanie uznana za wymagającą szczegól-

nego nadzoru – przejawia agresję wobec otoczenia,

zdradza zamiar dokonania samouszkodzenia ciała

lub ucieczki, może znajdować się w stanie apatii bądź

z innych przyczyn wymaga szczególnego nadzoru

– zgodnie z § 13 ust. 2 i 3 ww. zarządzenia, kontrola

zachowania takiej osoby odbywa się nie rzadziej niż

co 15 minut.

W przypadku gdy do zwiększenia pozio-

mu bezpieczeństwa osób umieszczonych w pomiesz-

czeniach przeznaczonych dla osób doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia wykorzystywane są urządzenia

monitorujące, kontrola osób wymagających szczegól-

nego nadzoru odbywa się nie rzadziej niż co 30 mi-

nut.

Oznacza to, że osoby nietrzeźwe kontrolowane

są dwukrotnie częściej.

Należy podkreślić, iż kwestia

zastosowania specjalnego nadzoru jest uzależniona

od wystąpienia przesłanek dotyczących zachowania

i stanu osoby zatrzymanej, określonych w ww. zarzą-

dzeniu.

Przedstawiając powyższe, jednocześnie pragnę

zapewnić, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych do-

strzega problemy sygnalizowane we wspomnianym

wystąpieniu rzecznika praw obywatelskich.

Kwestie

te pozostają w szczególnym zainteresowaniu Policji.

Są one zarówno przedmiotem bieżącej analizy, jak

i przekazywanych przez komendanta głównego Poli-

cji do komendantów wojewódzkich (stołecznego) Po-

licji wystąpień, zawierających zalecania ukierunko-

wane na eliminację wszelkich stwierdzonych uchy-

bień.

Minister spraw wewnętrznych udzielił stosow-

nych wyjaśnień w tym zakresie również rzecznikowi

praw obywatelskich.

W załączeniu kopia pisma mi-

nistra spraw wewnętrznych z dnia 13 grudnia 2013 r.

(znak: BMP-0790-5-10/11/AR) będącego odpowiedzią

na wystąpienie rzecznika praw obywatelskich w przed-

miotowej sprawie*

)

.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

*

)

711

Odpowiedź

podsekretarza stanu

uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Do podstawowych zadań Policji – stosownie do

zm.) – należy ochrona bezpieczeństwa publicznego

w miejscach publicznych.

Mając na uwadze, iż w paź-

dzierniku 2011 r. na terenie parku Skaryszewskiego

w Warszawie doszło do zdarzeń polegających na zakłó-

ceniu bezpieczeństwa i porządku publicznego, war-

szawska Policja – w celu ochrony ww. terenu – podjęła

stosowne czynności procesowe i pozaprocesowe.

Z ustaleń przekazanych przez Komendę Główną

Policji wynika, iż w związku z wydarzeniami, jakie

2011 r., doszło do zniszczenia pomnika Bohaterów

Armii Czerwonej usytuowanego w parku Skaryszew-

skim.

Z uwagi na podejrzenie popełnienia przestęp-

stwa znieważenia w Komendzie Rejonowej Policji

Warszawa VII zostały wszczęte trzy dochodzenia

w sprawie o przestępstwo z art. 261 Kodeksu karne-

go, tj. znieważenie pomnika lub innego miejsca pu-

blicznego urządzonego w celu upamiętnienia zdarze-

nia historycznego lub osoby.

graﬁcznejednejosoby.

Zgodniezart.192a§2Kodek-

su postępowania karnego badanie to zostało wyko-

nane po uzyskaniu uprzedniej zgody osoby badanej.

Ponadto w ramach czynności procesowych przepro-

wadzono przeszukania mieszkań czterech osób.

W związku z niewykryciem sprawców czynów dwa

z trzech prowadzonych postępowań przygotowaw-

czych zostały umorzone.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące działań Poli-

cji podejmowanych w sprawie dewastacji miejsc pa-

mięci w Bielsku-Białej i Żywcu pragnę poinformować,

ku Słowackiego w Bielsku-Białej, doszło do uszkodze-

nia kamiennej tablicy upamiętniającej osoby zamor-

dowane w Katyniu w 1940 r. oraz oﬁarykatastrofy

lotniczej pod Smoleńskiem.

Ponadto sprawca uszko-

dził dwie tablice aluminiowe znajdujące się obok dę-

bów pamięci, które zostały poświęcone pamięci

dwóch absolwentów Liceum im. Mikołaja Kopernika

w Bielsku-Białej zamordowanych w 1940 r.

W dniu

30 września 2010 r. w Komendzie Miejskiej Policji

w Bielsku-Białej zostało wszczęte dochodzenie w spra-

wie o przestępstwo z art. 288 § 1 w zw. z art. 261

Kodeksu karnego.

Mając na uwadze, iż czynności wy-

krywcze w tej sprawie nie doprowadziły do ustalenia

sprawcy czynów, w dniu 29 listopada 2010 r. wydano

postanowienie o umorzeniu postępowania przygoto-

wawczego i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw.

Jednocześnie pragnę poinformować, że kamienna

tablica pamiątkowa została przeniesiona z inicjatywy

społeczności szkoły na ścianę boczną budynku, który

graniczy bezpośrednio z parkiem Słowackiego.

Miej-

sce, w którym doszło do zdarzeń, jest objęte szczegól-

ną uwagą patroli policyjnych, m.in. pod kątem prze-

ciwdziałania dewastacji mienia.

Odnosząc się natomiast do kwestii dewastacji po-

mnika poświęconego pamięci żołnierzy Narodowych

Sił Zbrojnych, Wolności i Niezawisłości oraz Konspi-

racyjnego Wojska Polskiego, usytuowanego przy

al. Wolności w Żywcu, która miała miejsce w okresie

pomiędzy 7 a 14 stycznia 2007 r., należy wskazać, że

Policji w Żywcu zostało wszczęte dochodzenie w spra-

znieważenie ww. pomnika poprzez oblanie go czer-

woną farbą.

Z uwagi na fakt, iż czynności podejmo-

wane w ramach ww. postępowania nie pozwoliły na

ustalenie sprawcy czynu, w dniu 18 kwietnia 2007 r.

wydano postanowienie o jego umorzeniu i wpisaniu

ww. sprawy do rejestru przestępstw.

W dniu 10 września 2009 r. w Komendzie Powia-

towej Policji w Żywcu zostało wszczęte dochodzenie

nego, tj. kradzież ﬁguryzbrązuprzedstawiającejpo-

stać orła, wieńczącej wspomniany pomnik.

Mając na

uwadze, iż czynności podjęte w tej sprawie nie dopro-

wadziły do ustalenia sprawcy czynu, w dniu 7 paź-

dziernika 2009 r. zostało wydane postanowienie

o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu ww. sprawy do

rejestru przestępstw.

Na ww. postanowienie zażale-

nie złożył prezes Zarządu Związku Żołnierzy NSZ.

W dniu 14 grudnia 2009 r.

Sąd Rejonowy Wydział II

Karny w Żywcu po rozpoznaniu zażalenia wydał po-

712

stanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego po-

stanowienia.

Niezależnie od powyższego, w celu przeciwdziała-

nia podobnym zdarzeniom, miejsca pamięci znajdu-

jące się na terenie działania Komendy Powiatowej

Policji w Żywcu zostały objęte stałym nadzorem

funkcjonariuszy Policji.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

podsekretarza stanu

mi, uprzejmie przedstawiam następujące informacje.

Wskazane w wystąpieniu zjawisko „kupna/sprze-

daży punktów karnych” w Internecie wiąże się w du-

żej mierze z nieczytelnością niektórych fotograﬁi

sporządzanych przez urządzenia rejestrujące prze-

kroczenia prędkości i związanej z tym trudności w jed-

noznacznym ustaleniu tożsamości osoby poruszającej

się samochodem.

Sprawca wykroczenia nawiązuje

współpracę z osobą trzecią, która jest instruowana

co do istotnych okoliczności popełnionego czynu,

a następnie kierowana do odpowiedniej jednostki ce-

lem podania się za sprawcę wykroczenia i przyjęcia

za popełniony czyn mandatu karnego wraz z punk-

tami karnymi.

Należy zauważyć, że wyżej opisany proceder może

wypełniać znamiona przestępstwa określonego

w art. 272 Kodeksu karnego, tj. wyłudzenia poświad-

czenia nieprawdy, za które przewidziana jest kara

Z kolei wobec osób publikujących w Internecie

ogłoszenia dotyczące kupna lub sprzedaży punktów

karnych odpowiedzialność karna może być określona

na podstawie art. 255 § 1 K.k. (publiczne nawoływa-

nie do popełnienia występku) lub art. 52a pkt 1 Ko-

deksu wykroczeń (publiczne nawoływanie do popeł-

nienia przestępstwa).

Należy zwrócić uwagę, iż w przypadku nieczytelnej

fotograﬁiistniejemożliwośćodstępowaniaodpostę-

powania mandatowego na rzecz przeprowadzenia po-

stępowania zwykłego.

Rozpatrywanie takiej sprawy

w ramach zwykłego postępowania prowadzonego

w oparciu o Kodeks postępowania w sprawach o wy-

kroczenia zwiększa bowiem możliwość ustalenia sta-

nu faktycznego, m.in. dzięki przesłuchaniu w charak-

terze świadka osób mających związek z popełnionym

wykroczeniem, co w odniesieniu do mechanizmu

niedozwolonego „handlu punktami karnymi” może

powodować zagrożenie odpowiedzialnością karną

z art. 233 § 1 K.k. (zeznanie nieprawdy lub zatajenie

prawdy), art. 234 K.k. (fałszywe oskarżenie), art. 235 K.k.

(tworzenie fałszywych dowodów) czy art. 236 K.k. (za-

tajenie dowodu niewinności).

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w dniu 1 stycz-

zm.).

Tym samym uchylony zostanie przepis prawa,

który stwarza możliwość zmniejszenia liczby punk-

tów poprzez uczestniczenie w szkoleniu.

Na margi-

nesie należy dodać, iż uchylany przepis pozwala na

uczestniczenie w tego typu szkoleniu jedynie raz

w ciągu 6 miesięcy, co znacznie ogranicza możliwość

prowadzenia procederu polegającego na handlu

punktami.

Zgodnie z przepisami ustawy o kierujących po-

jazdami zmianie ulegnie system nadzoru nad kie-

rującymi, albowiem w przypadku przekroczenia

liczby 24 punktów prowadzący pojazd zostanie skie-

rowany na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeń-

stwa ruchu drogowego.

Jego odbycie spowoduje co

prawda anulowanie wszystkich punktów karnych,

jednakże, w przypadku ponownego przekroczenia

liczby 24 punktów w okresie 5 lat od dnia skierowa-

nia na kurs reedukacyjny, starosta wyda decyzję ad-

ministracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania

pojazdami.

Ponowne uzyskanie uprawnień do kiero-

wania pojazdami będzie możliwe po spełnieniu

wszystkich wymagań stawianych osobom ubiegają-

cym się po raz pierwszy o uprawnienie do kierowania

pojazdem.

W ocenie resortu spraw wewnętrznych

nowe rozwiązania prawne powinny w znacznym

stopniu ograniczyć opisywane zjawisko.

Ponadto należy wskazać, że obecnie postępowa-

nia w sprawach o wykroczenia zarejestrowane przez

stacjonarne urządzenia rejestrujące zainstalowane

w pasie drogowym (fotoradary) prowadzi Inspekcja

Transportu Drogowego w ramach Centrum Automa-

tycznego Nadzoru Nad Ruchem Drogowym.

Niezależnie jednak od powyższego pragnę zapew-

nić, że są podejmowane działania mające na celu ści-

ganie sprawców ww. przestępstw.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

713

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

oraz grupy posłów

w sprawie sposobu rozliczenia przez NFZ

lacją pana Ryszarda Galli, posła na Sejm Rzeczypo-

spolitej Polskiej oraz grupy posłów, z dnia 19 grudnia

2011 r. w sprawie sposobu rozliczania przez Narodo-

wy Fundusz Zdrowia pacjentów nieubezpieczonych

leczonych w szpitalach psychiatrycznych, która zo-

czypospolitej Polskiej z dnia 23 grudnia 2011 r. (znak:

SPS-023-603/11), uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

kursów ofert, rokowań i zawierania umów o udziela-

wania ich realizacji i rozliczania, zgodnie z przepisem

pieczne gospodarowanie środkami ﬁnansowymiod-

działu oraz zawieranie i rozliczanie umów o udziela-

nie świadczeń opieki zdrowotnej.

nywania przesunięć w ramach kosztów świadczeń opie-

Ponadto uprzejmie informuję, że kwestię ﬁnanso-

wania leczenia osób innych niż ubezpieczeni regulu-

je art. 13, art. 97 ust. 3 pkt 2a i 3 ustawy z dnia

rządzenie ministra zdrowia z dnia 10 października

dżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U.

Podstawą rozliczenia wykonanych świadczeń jest

podpisana pomiędzy świadczeniodawcą i Narodowym

Funduszem Zdrowia.

Zgodnie z obowiązującymi za-

sadami świadczenia zrealizowane na rzecz świadcze-

niobiorców, niezależnie od statusu ubezpieczenia,

rozliczane są w ramach jednego limitu umowy.

Uwzględniając powyższe, w związku z interpela-

cją pana posła Ministerstwo Zdrowia wystąpiło do

dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Na-

rodowego Funduszu Zdrowia z prośbą o przedstawie-

traktów na świadczenia opieki zdrowotnej w rodzaju

Opolskiego OW NFZ poinformował, że rok 2008 był

pierwszym rokiem, w którym Narodowy Fundusz

Zdrowia przejął obowiązek ﬁnansowaniaświadczeń

udzielonych na rzecz nieubezpieczonych.

W związku

miotowego zadania, Opolski OW NFZ, przygotowu-

jąc merytoryczne podstawy kontraktowania świad-

czeń na rok 2008, uwzględnił w proponowanej świad-

czeniodawcom wysokości kontraktów wzrost środ-

ków na sﬁnansowanieświadczeńnarzeczosóbnie-

ubezpieczonych z otrzymanej z tego tytułu dotacji

z budżetu państwa.

Dane dotyczące wartości kontraktów w zakresie

opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień, zawar-

tych w latach 2007–2010 z Samodzielnym Wojewódz-

kim Szpitalem dla Nerwowo i Psychiczne Chorych

w Branicach oraz Wojewódzkim Specjalistycznym

Zespołem Neuropsychiatrycznym w Opolu, przedsta-

wiają tabele nr 1 i 2 (w załączeniu)

*)

.

Z przedstawionych danych wynika, że wysokość

kontraktów zawieranych z wyżej wymienionymi

świadczeniodawcami rośnie w kolejnych latach.

Po-

nadto udział wartości zrealizowanych świadczeń na

rzecz pacjentów nieubezpieczonych w wartości świad-

czeń zrealizowanych i zapłaconych utrzymuje się na

zbliżonym poziomie – tabele nr 3 i 4 (w załącze-

niu)*

)

.

Dyrektor Opolskiego OW NFZ poinformował rów-

nież, w odniesieniu do kwestii dotyczącej dotacji z bu-

dżetu państwa na leczenie w szpitalach psychiatrycz-

nych osób nieubezpieczonych, że oddział nie ma

oszczędności z tytułu otrzymanej dotacji, gdyż nie

jest ona wyższa od zapłaconych świadczeniodawcom

należności za świadczenia zrealizowane na rzecz nie-

ubezpieczonych, a to z kolei wynika z procedury jej

uruchamiania i rozliczania.

Odnosząc się do kwestii przewidywanego wzrostu

nakładów na lecznictwo psychiatryczne, wynikające-

go również z założeń „Narodowego programu ochro-

ny zdrowia psychicznego”, dyrektor oddziału poin-

formował, że kontraktowanie świadczeń na rok 2012

w rodzaju opieka psychiatryczna i leczenie uzależ-

*

)

714

nień przeprowadzono w oparciu o plan zakupu świad-

czeń, z uwzględnieniem prognozowanego poziomu

wykonania świadczeń w roku 2011 (opartego o dane

przedstawione przez świadczeniodawców w rapor-

tach statystycznych), rozporządzenia ministra zdro-

sie opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień i za-

rządzenia prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia

trzebowania na poszczególne zakresy świadczeń oraz

wysokości dostępnych środków ﬁnansowych prze-

znaczonych na przedmiotowe świadczenia w planie

ﬁnansowymOpolskiegoOWNFZ.

Dane dotyczące wartości zawartych przez Opolski

OW NFZ umów w rodzaju opieka psychiatryczna

i leczenie uzależnień w poszczególnych latach wraz

z ugodami za świadczenia ponad limit przedstawiają

się następująco:

Rok Wartość środków – w złotych

2007 39 324 668,27

2008 50 196 246,47

2009 54 566 498,65

2010 55 771 157,57

2011* 55 376 706,55

* rok 2011 jest w trakcie rozliczenia, w związku z czym dane

za ten rok nie są w pełni porównywalne

W roku 2012 na opiekę psychiatryczną i leczenie

uzależnień przeznaczono kwotę 58 508 248,35 zł

i jest ona wyższa od ubiegłorocznych środków na ten

cel o 3 131 541,80 zł, tj. o prawie 6%.

Odnosząc się do kwestii realizacji rozporządze-

nia Rady Ministrów w sprawie „Narodowego pro-

gramu ochrony zdrowia psychicznego”, dyrektor

Opolskiego OW NFZ poinformował, że jednym z prio-

rytetów zdrowotnych przyjętych do realizacji za-

nienie osobom z zaburzeniami psychicznymi kom-

pleksowej i powszechnie dostępnej opieki zdrowotnej

niezbędnej do funkcjonowania w środowisku spo-

łecznym, rodzinnym jak i zawodowym, rozwoju śro-

dowiskowego modelu psychiatrycznej opieki zdro-

wotnej, rozwoju ambulatoryjnych i dziennych form

opieki psychiatrycznej, zwiększenie dostępu do świad-

czeń leczenia uzależnień, zwiększenie dostępu do

świadczeń opieki psychiatrycznej skierowanej do

dzieci i młodzieży.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie charakteru prawnego ugód

przesłaną przy piśmie wicemarszałka Sejmu z 29 grud-

nia 2011 r.

(SPS-023-604/11), w sprawie charakteru

bliczne zakłady opieki zdrowotnej z Narodowym

Funduszem Zdrowia uprzejmie proszę o przyjęcie po-

Interpelacja pana posła odnosi się do stanowiska

Ministerstwa Zdrowia w sprawie stosowania przepi-

poz. 1507), zawierającego wykładnię przepisów tej

ustawy.

W szczególności wystąpienie pana posła do-

tyczy ugód zawieranych przez Narodowy Fundusz

Zdrowia ze świadczeniodawcami.

Zgodnie z powołanym stanowiskiem Ministerstwa

Zdrowia, przepis art. 2 ustawy z dnia 22 października

nej, ugody zawierane pomiędzy świadczeniodawcą

a Narodowym Funduszem Zdrowia nie są objęte jego

zakresem przedmiotowym.

Stosownie do brzmienia

art. 2 tej ustawy warunkiem przeznaczenia dodatko-

wych środków na wynagrodzenia jest wzrost kwoty

zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia, o któ-

wskazuje na kwotę zobowiązania określoną w umowie

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Z tego po-

wodu ugody zawieranej pomiędzy świadczeniodawcą

i Narodowym Funduszem Zdrowia nie można identy-

ﬁkowaćzpodlegającąodmiennemureżimowiprawne-

mu umową o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Przepisy tej ustawy, co do zasady, nie obejmują rów-

nież przypadków wzrostu wysokości środków ﬁnan-

sowych na realizację świadczeń opieki zdrowotnej ﬁ-

na podstawie wyroku sądowego.

Odmienne zasady dotyczą kwot wynikających

z zawartych przez strony aneksów, które w swej isto-

cie składają się na treść umowy.

Ugoda, na podstawie przepisów tytułu XXXV Ko-

deksu cywilnego, jest czynnością prawną, na podsta-

wie której strony czynią sobie wzajemnie ustępstwa

wykonanie albo uchylić spór istniejący lub mogący

715

powstać – art. 917 K.c.

Ugoda może być zawarta

przed sądem oraz poza sądem.

W świetle takiego stanowiska Ministerstwa Zdro-

wia ugody oraz wyroki sądowe nie wpływają na war-

tość umowy w rozumieniu przepisu art. 2 ustawy

kładach opieki zdrowotnej i tym samym nie wpływa-

ją na wzrost kwoty zobowiązania Narodowego Fun-

duszu Zdrowia, od którego zależy wzrost wynagro-

dzeń osób zatrudnionych w tych zakładach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

nów zniesienia części sądów rejonowych, przesłaną

przy piśmie z dnia 29 grudnia 2011 r. nr SPS-023-

-608/11, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

w zakresie reformy struktury organizacyjnej sądów

wszystkich szczebli, podjęte przede wszystkim w celu

dostosowania modelu funkcjonalnego sądownictwa po-

wszechnego do aktualnej sytuacji społeczno-ekonomicz-

nej kraju.

Przygotowywana zmiana struktury sądow-

nictwa służyć ma racjonalnemu wykorzystaniu kadry

orzeczniczej, a tym samym usprawnieniu postępowania

sądowego i podniesieniu jakości orzecznictwa.

W ramach wymienionych powyżej działań planu-

je się zniesienie sądów rejonowych o niewielkiej ob-

sadzie orzeczniczej.

W rezultacie stworzony zostanie

go funkcjonować będą jednostki sądowe szczebla re-

jonowego o zoptymalizowanej wielkości.

W celu zapewnienia obywatelom dogodnego do-

stępu do sądu wydziały jednostek przewidzianych do

miejscowe sąsiednich sądów.

W wyniku przeprowa-

dzenia omawianej reorganizacji, w sądach rejono-

wych objętych zmianami, w których funkcjonować

będą wydziały zamiejscowe, powstaną piony orzecz-

nicze o odpowiedniej etatyzacji, co umożliwi lepsze

dziowskiej, jak i referendarzy oraz asystentów sę-

Zwracam także uwagę, że jakkolwiek przygoto-

wywane zmiany organizacyjne spowodują ogranicze-

nie wydatków w związku z likwidacją stanowisk

kiwanie oszczędności w budżecie resortu sprawiedli-

wości nie stanowiło decydującej przesłanki dla pod-

jęcia omawianych działań.

Przygotowany w Ministerstwie Sprawiedliwości

projekt rozporządzenia uwzględniającego zniesienie

niektórych sądów rejonowych jest nadal konsultowa-

ny z prezesami sądów apelacyjnych i sądów okręgo-

wych.

Projekt ten ma charakter wstępny, a zatem

ostateczne decyzje w omawianej sprawie nie zostały

dotychczas podjęte.

Wszystkie wystąpienia odnoszące się do przed-

miotowej reorganizacji i zawarte w nich argumenty,

wpływające od władz samorządowych i prezesów za-

interesowanych sądów, są przedmiotem wnikliwej

analizy właściwych komórek organizacyjnych Mini-

sterstwa Sprawiedliwości.

W przypadku uwzględnienia zgłoszonych propo-

zycji zmian przygotowany zostanie nowy projekt roz-

porządzenia, który poddany zostanie ponownym

konsultacjom wewnątrzresortowym oraz konsulta-

cjom społecznym.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

716

czypospolitej Polskiej, przesłaną przy piśmie z dnia

29 grudnia 2011 r. (znak: SPS-023-611/11) w sprawie

ży, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Ministerstwo Zdrowia prowadzi transparentną i ra-

cjonalną politykę lekową w oparciu o możliwości ﬁ-

nansowe Narodowego Funduszu Zdrowia oraz reko-

mendacje Rady Konsultacyjnej Agencji Oceny Tech-

nologii Medycznych.

Dla zapewnienia stabilności ﬁ-

nansowej systemu prowadzone są intensywne nego-

cjacje z przedstawicielami przemysłu farmaceutycz-

niższych niż na pozostałych rynkach europejskich.

Dzięki rekomendacjom Rady Konsultacyjnej Agencji

Oceny Technologii Medycznych decyzje refundacyjne

podejmowane są w oparciu o przesłanki naukowe

(Evidence Based Medicine) zgodnie z najlepszymi eu-

ropejskimi standardami.

Cukrzyca, jako powszechna choroba przewlekła

swoich możliwości ﬁnansowych.

Koszty refundacji

insulin: zarówno pojedynczych preparatów, jak i „mie-

szanek insulinowych” – krótko, średnio, długo dzia-

łających, wzrastają każdego roku.

Od 2007 r. można

obserwować wzrost ilości wydanych opakowań insu-

lin o ok. 300 tys., osiągający w 2010 r. ponad 6 mln

100 mln zł w 2010 r.

Koszty refundacji doustnych

preparatów przeciwcukrzycowych również wzrastają

w ostatnich latach, osiągając w 2010 r. wartość ok.

150 mln zł.

Dodatkowo należy zaznaczyć, iż ujawnio-

ne wydatki ze środków publicznych na refundację

pasków do pomiaru cukru we krwi wzrosły drastycz-

nie z kwoty 9 mln zł w 2009 r. (ze względu na wcze-

śniejszy brak kodów identyﬁkujących wyroby me-

dyczne) do blisko 600 mln zł w 2010 r.

Należy nadmienić, iż w wyniku przeprowadzo-

nych przez komisję ekonomiczną negocjacji ceno-

wych, dla 32 produktów leczniczych zawierających

insulinę z 36 dostępnych w ramach listy leków refun-

dowanych, odpłatność pacjenta od 1 stycznia 2012 r.

Jednocześnie, zgodnie z obwieszczeniem ministra

dycznych, na dzień 1 stycznia 2012 r. ﬁnansowanych

jest 13 różnych testów paskowych do oznaczania glu-

kozy we krwi z 30-procentową odpłatnością pacjenta

– w jednostce chorobowej: cukrzyca (w której odpłat-

ność pacjenta wynosi od 11,04 zł do 16,15 zł) oraz

z odpłatnością ryczałtową w jednostce chorobowej:

cukrzyca typu 1, pozostałe typy cukrzycy, wymaga-

terapia cukrzycy za pomocą pompy insulinowej

(w której dopłata pacjenta wynosi od 3,20 zł do 6,16 zł).

Wskazanie: cukrzyca typu 1, pozostałe typy cukrzy-

cy, wymagające co najmniej 3 wstrzyknięć insuliny

sulinowej oznacza, że pacjenci chorujący na:

— cukrzycę typu 1 (insulinozależna),

— cukrzycę typu 2, cukrzycę ciężarnych, nowo -

rodkową, cukrzycę wywołaną przez chorobę nowo-

tworową, leki itp. – wymagający co najmniej 3 wstrzyk-

nięć insuliny na dobę, otrzymają w każdej aptece

paski do mierzenia glukozy we krwi za odpłatnością

ryczałtową.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

-023-613/11 interpelacją pani poseł Jadwigi Wiśniew-

oświatowej oraz dotacji stacjonarnych dla uczelni

wyższych uprzejmie proszę Panią Marszałek o przy-

zm.), następuje na zasadach określonych w art. 93 tej

ustawy, tj.:

1) wydatki budżetu państwa planowane na ﬁnan-

sowanie działalności uczelni publicznych w części

dotyczącej wynagrodzeń waloryzowane są corocznie,

co najmniej o średnioroczny wskaźnik wzrostu wyna-

ust. 1 ustawy);

2) wydatki budżetu państwa planowane na ﬁnan-

717

niedotyczącej wynagrodzeń waloryzowane są corocz-

nie, co najmniej o średnioroczny wskaźnik wzrostu

Nie przewidziano zatem w ustawie Prawo o szkol-

nictwie wyższym innych mechanizmów waloryzacji

aniżeli wynikający z zastosowania odpowiednich,

wspomnianych powyżej, wskaźników wzrostu.

wzrost składek na ubezpieczenia rentowe o 2 punkty

procentowe w części ﬁnansowanejprzezpłatnikówtych

składek, tj. między innymi przez uczelnie publiczne.

Wobec powyższego w projekcie ustawy budżetowej

na rok 2012, przyjętym przez Radę Ministrów w dniu

celowe, rezerwę poz. 73: Rezerwa na zmiany systemo-

we oraz niektóre zmiany organizacyjne, w łącznej

kwocie 465 mln zł.

Skutki ﬁnansowewzrostuskładek

rentowych, które wystąpią m.in. w uczelniach publicz-

nych, zostaną uwzględnione przy podziale środków

budżetu państwa ujętych w tej rezerwie celowej.

Ponadto w odniesieniu do pytania dotyczącego

waloryzacji kwoty części oświatowej subwencji ogól-

nej dla jednostek samorządu terytorialnego o kwotę

podwyżki składki rentowej pragnę poinformować, iż

Rezerwy celowe, w rezerwie celowej poz. 74: Zwięk-

szenie części oświatowej subwencji ogólnej z tytułu

no środki na uzupełnienie dochodów jednostek samo-

rządu terytorialnego, z przeznaczeniem na zwiększe-

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

lacją Pani Jadwigi Wiśniewskiej, posła na Sejm Rze-

czypospolitej Polskiej, z dnia 21 grudnia 2011 r.

w sprawie zmiany sposobu kontraktowania świad-

ziomu ﬁnansowaniadlawoj.śląskiego,którazostała

przesłana przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczypo-

spolitej Polskiej, z dnia 29 grudnia 2011 r., (znak:

SPS-023-614/11), uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

świadczeń opieki zdrowotnej, w zakresie niezbędnym

z późn. zm.) – należą do kompetencji Narodowego

cją pani poseł, Ministerstwo Zdrowia wystąpiło do

nia świadczeń opieki zdrowotnej na rok 2012 w ro-

dzaju leczenie szpitalne, dyrektor Śląskiego Oddzia-

poinformował, że w planie ﬁnansowymnarok2012,

na realizację świadczeń opieki zdrowotnej w Śląskim

OW NFZ, została zaplanowana kwota 7 354 331 tys. zł,

która pozwala zakontraktować świadczenia opieki

zdrowotnej na poziomie roku 2011, a tym samym za-

bezpieczyć ubezpieczonym ciągłość udzielania świad-

czeń opieki zdrowotnej.

Dyrektor Śląskiego OW NFZ

poinformował również, że w chwili obecnej zostały

zakupione świadczenia opieki zdrowotnej na rok 2012

w drodze przeprowadzonych konkursów ofert i uzgod-

Wobec powyższego nie zachodzi obawa braku zacho-

wania ciągłości w udzielaniu świadczeń opieki zdro-

wotnej.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej wysokości

środków ﬁnansowychdlaŚląskiegoOWNFZwroku

2012, uprzejmie informuję, że w pierwotnym planie

718

ﬁnansowymNFZnarok2012dlaŚląskiegoOWNFZ

na koszty świadczeń opieki zdrowotnej została zapla-

w porównaniu do pierwotnego planu ﬁnansowegood-

działu na rok 2011 w tym zakresie, wg stanu na dzień

13 sierpnia 2010 r., o 533,56 mln zł, czyli o 7,82%.

Dla porównania pragnę poinformować, że średnia

dynamika wzrostu środków we wszystkich OW razem

w omawianym okresie wyniosła 7,52%, natomiast

w przypadku Mazowieckiego OW NFZ – 1,64%.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

nr SPS-023-616/11, interpelację pani Jadwigi Wi-

śniewskiej, posła na Sejm RP, w sprawie konieczności

waloryzacji dotacji stacjonarnej, o której mowa w art. 94

z późn. zm.), o wysokość wzrostu składek na ubezpie-

czenia rentowe uprzejmie przedstawiam, co następuje.

sowanie działalności uczelni publicznych, w części do-

tyczącej wynagrodzeń, waloryzowane są corocznie, co

dotyczącej wynagrodzeń, waloryzowane są corocznie,

wy, aniżeli wynikający z zastosowania odpowiednich,

mie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 291 poz. 1706)

płatników tych składek, tj. między innymi przez

celowe, rezerwę poz. 73 pn. „Rezerwa na zmiany sys-

temowe oraz niektóre zmiany organizacyjne” w łącz-

nej kwocie 465 mln zł.

Skutki ﬁnansowe wzrostu

składek rentowych, które wystąpią m.in. w uczel-

niach publicznych, zostaną uwzględnione przy po-

dziale środków budżetu państwa ujętych w tej rezer-

wie celowej.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

w sprawie wchodzącej w życie z dniem

terpelację posła Leszka Millera z dnia 23 grudnia

2011 r., znak: SPS-023-618/11, w sprawie wchodzącej

gazu łupkowego, przedstawiam poniżej odpowiedzi

na poszczególne pytania.

Nowe Prawo geologiczne i górnicze wprowadza

719

ności regulowanej ustawą, przedsiębiorca może żądać

własności górniczej (między innymi węglowodorów),

łożonej w obszarze górniczym, w zakresie niezbęd-

nym do wykonywania zamierzonej działalności.

na zasadach rynkowych, a spory rozstrzygają sądy

powszechne.

Roszczenie to przysługuje natomiast

tylko tym przedsiębiorcom, którzy legitymują się

Opisane wyżej rozwiązania nowego prawa geolo-

gicznego i górniczego nie kolidują z konstytucyjnymi

gwarancjami prawa własności.

Zapewniają właścicie-

lowi nieruchomości odszkodowanie ustalane według

strzygnięcie kolizji pomiędzy potrzebami publiczny-

mi w zakresie wydobywania niektórych kopalin i in-

teresem jednostki.

Własność jest wprawdzie najpeł-

niejszym spośród znanych praw podmiotowych, ale

nieograniczonym (art. 64 konstytucji w zw. z art. 140

2.

Jaki jest zasięg potencjalnych zanieczyszczeń

ca.

Obecnie trwają jedynie prace badawcze (w ramach

wencjonalnych złóż gazu ziemnego udzielonych przez

ministra środowiska), mające na celu określenie po-

tencjału zasobowego do ewentualnego wydobycia

w przyszłości.

Do chwili obecnej nie stwierdzono zanieczyszcze-

nia wód podziemnych spowodowanych procesem

szczelinowania.

W Polsce szczelinowanie będzie wy-

konywane na głębokościach ok. 3 tys. metrów, a tym-

czasem podziemne wody użytkowe znajdują się na głę-

bokości od kilkudziesięciu do 300 metrów – i dzieli je

prawie 3 tys. metrów nieprzepuszczalnych warstw

skalnych.

Przy prawidłowo wykonanym wierceniu

poszukiwawczym nie należy spodziewać się zanie-

czyszczenia wód podziemnych.

Do wydobycia gazu ziemnego ze złóż niekonwen-

cjonalnych stosuje się metodę szczelinowania hy-

draulicznego.

Technika ta jest również stosowana

przy pozyskiwaniu gazu konwencjonalnego, różnica

jest w skali prowadzonych prac (na złożach konwen-

cjonalnych szczelinowanie wykonywanie jest w otwo-

rach pionowych, podczas gdy na złożach niekonwen-

cjonalnych zabieg ten wykonywany jest w otworach

poziomych).

Na złożach niekonwencjonalnych proces

szczelinowania stosuje się jako regułę, podczas gdy

na złożach konwencjonalnych jako ewentualność,

która pozwala w lepszym stopniu udostępnić poten-

cjalne formacje złożowe.

Wydobycie gazu łupkowego niesie ze sobą podob-

ne zagrożenia dla środowiska jak wydobycie gazu ze

złóż konwencjonalnych czy ropy.

Oczywiście tak jak

w każdym procesie wydobywczym możliwe są awarie

wej itp.), ale stosowanie najlepszych praktyk i prze-

strzeganie przepisów środowiskowych oraz dotyczą-

cych bezpieczeństwa pracy minimalizują możliwość

ich zajścia.

W interesie ﬁrmwydobywczychleżybez-

awaryjne prowadzenie eksploatacji.

Jeśli jednak doj-

dzie do jakiejś nieprawidłowości, państwo polskie

siębiorcę karę oraz wyegzekwują usunięcie nieprawi-

dłowości i negatywnych skutków dla środowiska.

Przed udzielaniem koncesji na wydobywanie gazu

ziemnego (w tym ze złóż niekonwencjonalnych) organ

koncesyjny musi uzgodnić decyzję z wójtem (burmi-

720

strzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu

Brak pozytywnych uzgodnień organów samorządo-

wych uniemożliwia udzielenie koncesji wydobywczej.

Po uzyskaniu koncesji wykonawca prac wiertni-

czych, aby wejść na teren prywatnej nieruchomości,

musi uzyskać zgodę właściciela gruntów.

Bez zgody

właściciela nieruchomości gruntowej nie jest możliwe

prowadzenie żadnych prac i robót górniczych.

Przed wydaniem koncesji na wydobywanie gazu,

Nr 199, poz. 1227) przedsiębiorca musi uzyskać de-

cyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, która

stanowi załącznik do wniosku koncesyjnego.

W nie-

których przypadkach przed uzyskaniem wspomnia-

nej decyzji może być wymagane przeprowadzenie

przez odpowiedni organ (wójta, burmistrza lub pre-

zydenta miasta) postępowania w sprawie oceny od-

działywania na środowisko z udziałem społeczeństwa

(konsultacje społeczne).

Postępowanie wszczyna się

na wniosek podmiotu zamierzającego realizować

przedsięwzięcie i kończy się wydaniem ww. decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z obo-

wiązującymi przepisami w określonym terminie każdy

zainteresowany może zapoznać się ze sporządzonym

raportem OOŚ i przedstawić swoje uwagi i wnioski

przed wydaniem decyzji dla danego przedsięwzięcia.

Dodatkowo należy wspomnieć, że udzielone kon-

cesje w żaden sposób nie naruszają praw właścicieli

nieruchomości gruntowych i nie zwalniają od ko-

nieczności przestrzegania dalszych wymagań okre-

ślonych przepisami zwłaszcza Prawa geologicznego

i górniczego oraz dotyczących zagospodarowania

przestrzennego, ochrony środowiska, gruntów rol-

nych i leśnych, wód, przyrody i odpadów.

5.

Czy ministerstwo dokonało analizy potencjal-

nej skali zagrożeń i ewentualnie na podstawie jakich

ekspertyz zostały one wykonane?

Na obecnym etapie jest za wcześnie, aby omawiać

aspekty związane z zagrożeniem związanym z wydo-

byciem gazu łupkowego, ponieważ minister środowi-

ska nie udzielił jeszcze żadnej koncesji na wydobywa-

nie gazu ze złóż niekonwencjonalnych.

Niemniej jednak organy ochrony środowiska za-

pewniają bieżącą kontrolę bezpieczeństwa środowi-

skowego przy procesach, takich jak poszukiwanie

i rozpoznawanie złóż gazu.

Prace poszukiwawczo-

-rozpoznawcze są na bieżąco monitorowane, przed-

siębiorcy przesyłają raporty z prowadzonych prac

i wyniki badań, a odpowiednie organy kontrolują po-

stęp i zaawansowanie procesu poszukiwań w zgodzie

z obowiązującymi przepisami.

Generalna Dyrekcja

środowiska odpowiedzialne są za proces oceny wpły-

wu przyszłej działalności na środowisko, a Krajowy

Zarząd Gospodarki Wodnej odpowiedzialny jest za

gospodarkę wodną w zakresie kontroli przestrzega-

nia prawa wodnego oraz procedur administracyjnych

z niego wynikających mających na celu zabezpiecze-

nie stanu jakościowego i ilościowego zasobów wod-

nych.

Ponadto trzeba wymienić organy kontrolne,

takie jak odpowiedzialny za stan środowiska Główny

Inspektorat Ochrony Środowiska czy czuwający nad

bezpieczeństwem realizacji poszukiwań i ruchu za-

kładów górniczych Wyższy Urząd Górniczy, a także

Biuro ds. Substancji Chemicznych oraz Główny In-

spektorat Sanitarny, których zadaniem jest nadzór

i kontrola w zakresie stosowania substancji chemicz-

nych.

Władze samorządowe w ramach kompetencji

związanych z ochroną środowiska również na bieżą-

co monitorują wpływ funkcjonujących i planowanych

przedsięwzięć na środowisko naturalne oraz wyra-

żają swoją opinię w procesie udzielania koncesji po-

szukiwawczej.

Prawo przewiduje także sankcje na wypadek

stwierdzonych nieprawidłowości, łącznie z nakazem

do usunięcia nieprawidłowości i negatywnych skut-

ków dla środowiska.

Na zlecenie Ministerstwa Środowiska instytucje

naukowo-badawcze wykonują dodatkowe badania i kon-

trole wpływu prac poszukiwawczych na elementy śro-

dowiska, np. na glebę, wodę czy powietrze.

W 2011 r.

giczny – Państwowy Instytut Badawczy, w którego

ki Polskiej Akademii Nauk, Wydziału Inżynierii Śro-

dowiska Politechniki Warszawskiej, Instytutu Nafty

i Gazu oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony

Środowiska z Gdańska, zbadał wpływ na środowisko

procesu szczelinowania hydraulicznego wykonanego

scowości Łebień.

W ramach wykonanej oceny wpły-

wu zabiegu szczelinowania hydraulicznego na stan

środowiska naturalnego przeprowadzono badania

wszystkich elementów środowiska, które zostały zi-

dentyﬁkowane jako potencjalnie zagrożone przez

prowadzone prace, czyli:

dowiska.

Ponadto monitoring sejsmiczny procesu

szczelinowania hydraulicznego wykonany podczas

ﬁzyki PAN wykazał, że proces ten jest całkowicie

bezpieczny pod względem sejsmicznym.

721

Zagrożenia związane z realizacją prac poszuki-

wawczo-rozpoznawczych gazu łupkowego i ograni-

czenie ich negatywnego oddziaływania na środowi-

sko analizowane są również na etapie postępowania

runkowaniach.

Również na zlecenie ministra środowiska na po-

czątku bieżącego roku planowane jest rozpoczęcie

prac związanych z kompleksowym projektem pogłę-

bionego monitoringu różnych aspektów środowisko-

wych poszukiwań gazu z łupków.

Projekt realizować

będzie ze środków Narodowego Funduszu Ochrony

rekcja Ochrony Środowiska.

Będą to prawdopodobnie

największe jak dotąd w Europie badania środowisko-

wych aspektów prac związanych z gazem z łupków.

paliny ze złóż udzielonymi przez ministra środowiska

nie mogą one naruszać praw właścicieli nieruchomo-

ści gruntowych i nie zwalniają one od konieczności

przestrzegania dalszych wymagań określonych prze-

pisami, zwłaszcza Prawa geologicznego i górniczego

Prawo geologiczne i górnicze odnosi się do kwestii

dotyczących odpowiedzialności za wyrządzone szko-

dy powodowane prowadzeniem przez przedsiębior-

ców działalności regulowanych niniejszą ustawą.

Rozwiązania ustawy dotyczące odszkodowań wzo-

rowane są na przepisach Kodeksu postępowania cy-

wilnego i zapewniają pełne odszkodowanie.

gulowanych ustawą Prawo geologiczne i górnicze wła-

ściciel terenu może żądać naprawienia wyrządzonej

szkody, na zasadach określonych ustawą.

Odpowie-

dzialność za szkodę ponosi przedsiębiorca prowadzący

działalność regulowaną ustawą, na skutek której wy-

stąpiła szkoda.

O sposobie naprawienia szkody będzie

dy może nastąpić poprzez przywrócenie stanu po-

przedniego lub przez zapłatę odszkodowania.

stii sądów powszechnych.

sji do kosztów wydobycia gazu łupkowego i korzyści

z jego wydobycia?

Do tej pory nie zostało udokumentowane żadne

złoże gazu ziemnego ze złóż niekonwencjonalnych,

nie można więc określić, jaka będzie skala ewentu-

alnej produkcji gazu łupkowego ani jakie będą z tego

tytułu wpływy do budżetu państwa.

W przypadku

udokumentowania złoża gazu łupkowego przedsię-

biorca, aby móc wydobywać ten gaz, musi uzyskać

koncesję, której udziela minister środowiska.

Wraz z wydaniem koncesji na wydobywanie ko-

paliny przedsiębiorca podpisuje ze Skarbem Państwa

nie od ilości zasobów wydobywalnych), która w cało-

ści stanowi dochód budżetu państwa.

Ze względu na

brak potwierdzonych danych o wielkości zasobów

złóż gazu łupkowego nie można dziś przesądzić, iż te

same wynagrodzenia za ustanowienie użytkowania

biorców.

W obowiązujących na dzień dzisiejszy regu-

lacjach wysokość tego wynagrodzenia uzależniona

jest przede wszystkim od zasobów wydobywalnych

Za wydanie koncesji (decyzji administracyjnej) na

wydobywanie gazu ziemnego przedsiębiorca uiszcza

również opłatę skarbową w kwocie 616 zł, która ze

względu na właściwość miejscową traﬁadoUrzędu

Gminy Dzielnicy Ochota.

Opłata skarbowa za wyda-

nie koncesji jest taka sama dla wszystkich kopalin.

Ponadto od momentu rozpoczęcia wydobywania

uiszczenia opłaty eksploatacyjnej, którą ustala się

2012 dla gazu ziemnego wysokometanowego jest to

dla pozo-

stałego gazu ziemnego) i ilości kopaliny wydobytej

w okresie rozliczeniowym.

Opłata eksploatacyjna

w 60% traﬁadogmin(gminy),natereniektórychpro-

wadzone jest wydobycie, a w 40% do Narodowego Fun-

Z dodatkowych opłat należy wymienić również:

wpływy dla gmin z tytułu różnych podatków: CIT,

kiego rodzaju opłaty dla gmin, powiatów, agencji rol-

nych i nadleśnictw, m.in. za dzierżawę, najem lokali,

oraz sprzedaż terenów pod inwestycję.

Łączna suma

W chwili obecnej nie można ocenić zasobów złóż

gazu łupkowego ani zysków z jego wydobycia.

Jako dodatkowe korzyści z wydobycia gazu łup-

kowego można wymienić:

— szanse na przemodelowanie krajowego bilansu

energetycznego i zwiększenie bezpieczeństwa ener-

getycznego Polski i UE;

— pozyskanie przez lokalnych podwykonawców

nowych kontraktów i zleceń;

— ożywienie działalności handlowej we wszyst -

kich konﬁguracjachrynkowych(ang.businesstobu-

siness, business to consumer, consumer to busi-

ness);

— rozwój zaplecza badawczego i edukacyjnego;

— pozyskanie najnowocześniejszej technologii po -

szukiwawczej i eksploatacyjnej przez polskie przed-

722

siębiorstwa, co zdecydowanie zwiększyłoby znaczenie

kraju na arenie międzynarodowej;

— wzrost zamożności lokalnych społeczności;

— dobre rozpoznanie budowy geologicznej kraju,

w tym pod kątem występowania złóż gazu i ropy;

— szansa na rozwój regionów;

— generowanie nowych miejsc pracy, w tym w znacz -

nym stopniu miejsc pracy dla kadry wykwaliﬁko-

wanej.

Dotychczas minister środowiska udzielił koncesji

jedynie na poszukiwanie i rozpoznawanie niekonwen-

cjonalnych złóż gazu łupkowego.

Przedmiotowe kon-

cesje nie uprawniają jednak do wydobywania tej ko-

paliny.

Do chwili obecnej nie odkryto i nie udokumen-

towano jeszcze żadnego niekonwencjonalnego złoża

lono żadnej koncesji na wydobywanie złóż tego typu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Woźniak

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

w sprawie proponowanych zmian dotyczących

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-619/11, przekazujące interpelację

muję, że Ministerstwo Transportu, Budownictwa

re nakładałyby na kierowców obowiązek ponownego

zdawania egzaminów na prawo jazdy po ukończeniu

70. roku życia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

w sprawie uregulowania zasad zwrotu

(620)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 29 grudnia br., znak SPS-023-620/11,

w sprawie interpelacji posła Henryka Siedlaczka do-

tyczącej uregulowania zasad zwrotu należności za

okres nieobecności mieszkańców w domach pomocy

społecznej, uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 63

kaniec domu, a także inna osoba obowiązana do wno-

jeżeli mieszkaniec przebywa u tej osoby, nie ponoszą

przekraczającej 21 dni w roku kalendarzowym.

Po

wykorzystaniu 21 dni w roku nieobecności w domu

pomocy społecznej osoba zobowiązana jest do pono-

szenia odpłatności na normalnych zasadach nieza-

leżnie od tego, czy przebywa, czy nie przebywa

w domu pomocy społecznej.

Dłuższy okres nieobec-

ności, 70 dni w roku, przewidziany jest tylko w od-

niesieniu do osób małoletnich, wszakże pod warun-

kiem przebywania w domu rodzinnym.

Jeżeli mieszkaniec domu pomocy społecznej, ze

względu na szczególne potrzeby zdrowotne, leczony

jest długotrwale w szpitalu lub przebywa na leczeniu

uzdrowiskowym albo rehabilitacyjnym, wówczas na

podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej, na

jego wniosek, wniosek opiekuna prawnego lub innej

osoby, za zgodą mieszkańca, może on zostać całkowi-

cie lub częściowo zwolniony z odpłatności.

W stosun-

ku do mieszkańca domu wydaje się decyzję o zwol-

nieniu z odpłatności, a w przypadku małżonka,

wstępnych i zstępnych wniosek o zwolnienie z odpłat-

ności jest równoznaczny ze zmianą warunków umo-

wy zawartej wcześniej z gminą.

W sytuacji kiedy

gmina podejmuje decyzję o zwolnieniu osoby z odpłat-

ności i odpłatność rodziny nie pokrywa pełnego kosz-

tu pobytu osoby w domu, gmina uzupełnia kwotę

odpłatności, którą wnosiła osoba.

Jeżeli okres pobytu mieszkańca DPS w szpitalu

będzie się znacznie przedłużał, może zachodzić ko-

nieczność uchylenia decyzji o skierowaniu go do domu

pomocy społecznej.

Natomiast po wyjściu ze szpitala

osoba ta ponownie może złożyć wniosek o skierowa-

nie do domu.

Należy jednak pamiętać, że osoby skie-

rowane do domu pomocy społecznej przed dniem

1 stycznia 2004 r. (przez powiaty), ponoszące wcze-

w przypadku ponownego skierowania do domu po-

mocy społecznej ponosić będą odpłatność na zasa-

723

dach obecnie obowiązujących, tj. odpłatność będzie

ponosić osoba kierowana do domu pomocy społecznej,

rodzina osoby kierowanej – małżonek, zstępni (dzie-

ci, wnuki) przed wstępnymi (rodzicami, dziadkami),

jeżeli sytuacja na to pozwala, i gmina kierująca oso-

cy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby,

o których mowa wyżej.

Środki z odpłatności są składową budżetu domu po-

mocy społecznej przeznaczaną nie tylko na wyżywienie

mieszkańca, lecz przede wszystkim na utrzymanie ca-

łej infrastruktury domu oraz wynagrodzenia pracow-

ników świadczących usługi na rzecz mieszkańców.

Należy zauważyć, że nieobecność mieszkańca

w domu pomocy społecznej nie skutkuje znacznym

obniżeniem kosztów utrzymania jego miejsca.

Dom

ponosi stałe koszty związane z opłatami za energię

elektryczną, gaz, wodę, ogrzewanie, wyżywienie

mieszkańców, leki, wynagrodzenia personelu itp.,

które muszą być regulowane bez względu na fakt, czy

łóżko jest wykorzystane, czy też nie.

Najwyższe kosz-

ty domów pomocy społecznej wynikają z zatrudnienia

personelu, a wielkość tego zatrudnienia określona

została w standardzie usług rozporządzeniem mini-

Nr 217, poz. 1837).

Nieobecność jednego czy nawet

kilku mieszkańców, w określonym przedziale czaso-

wym, nie może więc skutkować zmianą stanu zatrud-

nienia, zaś oszczędności z tytułu ograniczenia wy-

datków na wyżywienie tych osób czy też na opłaty

mediów są znikome.

Każda osoba, przebywając w szpi-

talu czy też na wspomnianym przez pana posła tur-

nusie rehabilitacyjnym, ponosi koszty związane z opła-

tami za swoje mieszkanie (czynsz, telefon itp.).

Po-

dobnie jest w domu pomocy społecznej, który jest

miejscem zamieszkania jego mieszkańców.

Należy także podkreślić, że z uwagi na zły stan

kup niezbędnego leku, czy też konieczność leczenia

uzdrowiskowego lub skorzystania z turnusu rehabi-

litacyjnego mieszkaniec domu może ubiegać się o za-

siłek celowy w ośrodku pomocy społecznej lub o do-

ﬁnansowaniekosztówturnusurehabilitacyjnegoze

środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych.

Mając na uwadze powyższe, w opinii tutejszego

resortu, obecne rozwiązania dotyczące odpłatności

mieszkańców za czas nieobecności w domu pomocy

społecznej są racjonalne i dlatego też nie przewiduje

się zmian przepisów w tym zakresie.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 19 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

-023-622/11, w sprawie braku kontraktowania świad-

czeń medycznych w zakresie ratownictwa medyczne-

go na terenie pow. garwolińskiego w II półroczu 2012 r.,

uprzejmie informuję, co następuje.

Przedmiotowy plan jest podstawą do zawierania

przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich Narodo-

wego Funduszu Zdrowia umów na wykonywanie me-

dycznych czynności ratunkowych.

Określenie kryte-

riów wyboru świadczeniodawcy – dysponenta zespo-

łów ratownictwa medycznego zabezpieczającego dany

rejon operacyjny, należy więc do kompetencji prezesa

Narodowego Funduszu Zdrowa.

Ponadto informuję, iż przepisami ustawy z dnia

wym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych in-

zmiany w funkcjonowaniu systemu ratownictwa me-

dycznego, w celu stworzenia możliwości dla wojewo-

dów wytyczenia w wojewódzkich planach działania

systemu takich rejonów operacyjnych, w których

możliwe byłoby przeprowadzenie sprawnej akcji ra-

tunkowej w przypadku zarówno pojedynczych zda-

rzeń, jak i poważniejszych wypadków, skutkujących

większą liczbą poszkodowanych i wymagających za-

angażowania sił i środków wykraczających niejedno-

krotnie poza możliwości jednego dysponenta zespo-

łów ratownictwa medycznego.

Minister zdrowia pro-

wadzi także intensywną współpracę z wojewodami

oraz z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych przy

wdrożeniu nowoczesnego systemu powiadamiania

ratunkowego, wykorzystującego najnowsze rozwią-

zania z obszaru teleinformatyki.

System ten zagwa-

rantuje sprawne dysponowanie zespołów ratownic-

724

twa medycznego na miejsce zdarzenia i pozwoli na

skuteczne zarządzanie akcją prowadzenia medycz-

nych czynności ratunkowych.

Niezależnie od powyższego informuję, iż ostatecz-

W odniesieniu do zagadnień ujętych w interpela-

cji pana posła na podstawie informacji uzyskanych

od wojewody mazowieckiego informuję, iż:

1.

Żaden z dysponentów zespołów ratownictwa

medycznego nie posiadał i nie posiada wystarczającej

liczby ambulansów do obsługi dużego rejonu opera-

cyjnego, w tym również jednostki Meditrans, dla któ-

rych organem założycielskim jest Zarząd Wojewódz-

twa Mazowieckiego.

Przy organizacji większych re-

jonów operacyjnych, skupiających powiaty wojewódz-

twa mazowieckiego, dysponenci ci wykorzystywali

i wykorzystują nadal ambulanse dotychczas funkcjo-

nujące w powiatach objętych rejonem operacyjnym

(m.in. Warszawa, Nowe Miasto nad Pilicą, Radom,

Siedlce) na podstawie zawartych umów.

2.

Wszystkie miejsca wyczekiwania zespołów ra-

townictwa medycznego, które funkcjonowały przed

nu działania systemu Państwowe Ratownictwo Me-

dyczne w województwie mazowieckim” obowiązują

nadal dla wszystkich podmiotów, ponadto zostało

uruchomionych 16 nowych miejsc wyczekiwania,

przy czym żaden z nowo uruchomionych nie dotyczy

ﬁrmyFalckMedycynasp.zo.o.

3.

Nieprawdą jest, że zmiana systemu funkcjono-

wania zespołów ratownictwa medycznego w woje-

wództwie mazowieckim została skrytykowana przez

wszystkie jednostki samorządowe.

4.

W niektórych rejonach operacyjnych (powia-

tach województwa mazowieckiego) wojewoda podjął

decyzję o rocznym okresie przejściowym.

Decyzja ta

spowodowana była nierównością podmiotów w obo-

wiązującej wówczas ustawie o zakładach opieki zdro-

wotnej, w części dotyczącej możliwości zawarcia

umów na podwykonawstwo w zakresie ratownictwa

medycznego – ww. ustawa preferowała niepubliczne

zakłady opieki zdrowotnej.

Zapisy ustawy o działal-

ności leczniczej zrównały podmioty publiczne, jak też

niepubliczne.

5.

Nieprawdą jest, że ﬁrmaFalckMedycynasp.

z o.o. dysponuje na dzień dzisiejszy miejscami wycze-

kiwania zgodnie z „Planem działania systemu Pań-

stwowe Ratownictwo Medyczne w województwie

mazowieckim” zatwierdzonym przez ministra zdro-

wia w dniu 9 marca 2011 r.

Miejsca wyczekiwania

zespołów ratownictwa medycznego są ogólnie do-

stępne na stronach internetowych rejestru podmio-

tów leczniczych.

6.

Wojewoda nie wydaje decyzji administracyj-

nych dotyczących „Planu działania systemu Pań-

stwowe Ratownictwo Medyczne”.

Wojewoda sporzą-

dza plan, na podstawie którego Mazowiecki Oddział

Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia prze-

prowadza postępowanie konkursowe, na które woje-

woda nie ma żadnego wpływu, a zatem nie ma moż-

liwości dzielenia usług ratownictwa medycznego na

określone podmioty.

Kozłowskiego informuję, co następuje.

Ad 1.

Zwiększenie obszaru rejonów operacyjnych

z możliwością monitorowania zespołów ratownictwa

medycznego przez dyspozytorów medycznych w opar-

ciu o system pozycjonowania satelitarnego GPS oraz

program wspomagania dowodzenia, umożliwiający

natychmiastową reakcję na zdarzenie najbliższym

zespołem ratownictwa medycznego, poprawiło bez-

pieczeństwo mieszkańców poprzez skrócenie czasu

dojazdu oraz eliminację wykorzystywania zespołów

ratownictwa medycznego niezgodnie z przeznacze-

niem (transporty międzyszpitalne, zadania nocnej

i świątecznej opieki zdrowotnej).

Od momentu wej-

ścia w życie obecnego planu wszystkie rejony opera-

cyjne są szczegółowo monitorowane.

Z monitoringu

wynika, że jedynie pozostałe powiatowe rejony ope-

racyjne w dalszym ciągu wykorzystują zespoły ra-

townictwa medycznego niezgodnie z przeznaczeniem.

W dużych rejonach, skupiających wiele powiatów ten

problem zupełnie nie występuje, szczególnie w rejo-

nach, gdzie dysponentem zespołów ratownictwa me-

dycznego jest podmiot nieposiadający szpitala.

Z ana-

liz wynika, że w większych rejonach operacyjnych

występuje znacznie lepsze dysponowanie zespołami

ratownictwa medycznego, alokowanie zespołów w trak-

cie dyżuru w miarę potrzeb, zabezpieczanie wzajem-

nie na tzw. zakładkę w zależności od występujących

zdarzeń.

Wszystkie nowe, duże rejony operacyjne

(Warszawa, Grójec, Płock, Siedlce, Grodzisk Mazo-

wiecki, Radom) udowodniły zupełnie nową jakość

funkcjonowania systemu.

Wszystkie postępowania

wyjaśniające dotyczące nieprawidłowości w procedu-

rach postępowania w II półroczu 2011 r., opóźniające

czas reakcji, tj. błędy dyspozytorów medycznych, nie-

prawidłowy system dysponowania, dotyczyły rejonów

operacyjnych obejmujących tylko jeden powiat.

Ad 2.

Stosownie do obowiązujących przepisów pra-

wa każdy podmiot zarejestrowany jako podmiot lecz-

niczy, posiadający wpis w rejestrze podmiotów leczni-

czych świadczenia zdrowotne w zakresie ratownictwa

medycznego, może złożyć ofertę na te świadczenia re-

alizowane samodzielnie albo z udziałem podwykonaw-

ców, jeżeli przedstawi zasoby i miejsca stacjonowania

zgodnie z planem działania systemu.

Nie ma więc

miejsca ograniczanie możliwości ubiegania się o kon-

trakt z NFZ na powołane wyżej świadczenia.

Ad 3.

Nowelizacja „Planu działania systemu Pań-

zowieckim” nie uwzględnia zmian w zakresie miejsc

725

stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego,

z wyjątkiem uruchamiania nowych miejsc, a zatem

zespoły ratownictwa medycznego funkcjonowały i funk-

cjonują w tych samych miejscach.

Zmiana dotyczyła

i dotyczyć będzie jedynie zakresu rejonów operacyj-

nych.

Ad 4.

W każdej sytuacji dotychczasowy dysponent

rejonu operacyjnego w pow. garwolińskim może być

podwykonawcą świadczeń zdrowotnych w zakresie

ratownictwa medycznego z wykorzystaniem ambu-

lansów oraz zasobów ludzkich, jeżeli tylko zaintere-

sowane strony zawrą stosowne porozumienie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

w sprawie naliczania rent

nia 2011 r., znak: SPS-023-624/11, interpelacją posła

że propozycję wprowadzenia zmian, mających na celu

ujednolicenie zasad obliczania wysokości rent i eme-

rytur, przewidywał przedłożony przez rząd w 2008 r.

Dzięki przyjęciu w tej ustawie nowego sposobu na-

dzonych po 1948 r., dostosowanego do zasad oblicza-

nia emerytur w nowym systemie emerytalnym, okre-

z późn. zm.), byłaby zachowana niezbędna korelacja

ich wysokości.

Po uchwaleniu ustawy o zmianie ustawy o eme-

nych oraz niektórych innych ustaw na posiedzeniu

no ją do podpisu prezydenta RP.

Jednak prezydent

RP nie zgodził się z zakresem przyjętych w omawia-

nej ustawie rozwiązań i w dniu 29 listopada 2008 r.

odmówił jej podpisania, wnosząc o jej ponowne roz-

patrzenie.

W uzasadnieniu do weta prezydent RP zwrócił

m.in. uwagę, że „osoba całkowicie niezdolna do pracy,

która rozpoczęła pracę po 1998 r. i nie ma 30-letnie-

go stażu ubezpieczeniowego, otrzyma świadczenie

w wysokości około 29% jej średnich zarobków.

Przy-

jęcie zasady, zgodnie z którą wysokość renty ma być

ubezpieczonego na koncie emerytalnym, może spo-

wodować, że bardzo znaczna część osób mających

orzeczone świadczenie z tytułu niezdolności do pracy

znajdzie się w skrajnym ubóstwie”.

Z tego też powodu prezydent RP uznał zapropo-

nowany system za niesprawiedliwy społecznie.

Sta-

nowisko prezydenta RP w tej sprawie poparł Klub

Poselski Lewica.

Głosowanie nad ponownym uchwaleniem ustawy

przyjętych w niej rozwiązań, większość posłów – w tym

również poseł Tadeusz Tomaszewski – podzieliła

wątpliwości prezydenta RP, wobec czego ustawa ta

nie weszła w życie.

Przedstawiając powyższe, pragnę dodać, że do po-

mysłu wprowadzenia zmian w sposobie naliczania rent

lityki Społecznej powróciło w 2010 r.

Zasada powiąza-

nia wymiaru tych świadczeń z wysokością odprowa-

dzanych do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych skła-

dek, zgodna z metodą wyliczania świadczeń w nowym

systemie emerytalnym, nie spotkała się jednak z ak-

ceptacją podmiotów konsultujących projekt.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

sekretarza stanu

oraz grupy posłów

Pani Marszałek!

W związku z otrzymaną przy pi-

śmie znak: SPS-023-625/11 z dnia 29 grudnia 2011 r.

interpelacją poseł Ewy Drozd oraz grupy posłów

melioracyjnych przekazuję następującą informację

w powyższej sprawie.

726

Ad 1. i 2.

Zadania związane z utrzymaniem urzą-

dzeń melioracji wodnych podstawowych oraz wód

trzeby rolnictwa realizują marszałkowie województw

ki ﬁnansowenatencelplanująnatomiastwojewodo-

budżetowych dla poszczególnych województw, okre-

ślanymi corocznie przez ministra ﬁnansów.

Budżety

wojewodów są więc podstawowym źródłem ﬁnanso-

wania powyższych zadań.

Wojewodowie w swoich

budżetach planują również środki na pomoc dla spół-

ek wodnych w realizacji zadań z zakresu utrzymania

urządzeń melioracji wodnych szczegółowych.

W przyjętym przez Radę Ministrów projekcie

wyższy cel następujące środki:

— w budżetach wojewodów w wysokości

128 955 tys. zł – na utrzymanie urządzeń melioracji

oraz 4027 tys. zł – na dotacje dla spółek wodnych;

— w rezerwach celowych w kwocie 210 000 tys. zł

z przeznaczeniem na utrzymanie urządzeń meliora-

cji wodnych i wód istotnych dla regulacji stosunków

nie, znacznie podwyższonego w stosunku do lat po-

przednich, poziomu ﬁnansowaniazadańzzakresu

utrzymania urządzeń melioracji wodnych podstawo-

wych i wód istotnych dla rolnictwa oraz utrzymania

melioracji wodnych szczegółowych.

Ad 3.

W myśl art. 73 ust. 1 rowy są urządzeniami

melioracji wodnych szczegółowych.

Zasady utrzyma-

nia urządzeń melioracji wodnych szczegółowych

określa art. 77 ustawy Prawo wodne.

Stosownie do

art. 77 ust. 1 utrzymywanie urządzeń melioracji wod-

nych szczegółowych należy do właścicieli gruntów,

(zwanych zainteresowanymi właścicielami gruntów),

wodnej – ich utrzymanie należy do tej spółki.

Powyż-

racji wodnych szczegółowych.

Stosownie do art. 140

organem tym jest starosta, wykonujący to zadanie

Obowiązek utrzymania rowów nie jest w żaden

sposób uzależniony od tego, kto jest właścicielem

uregulowany stan prawny gruntów pod rowami nie

Sekretarz stanu

Kazimierz Plocke

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-630/11, przekazujące interpelację

wa jazdy kategorii A, uprzejmie informuję, że w dniu

13 stycznia 2012 r.

Sejm uchwalił przedłożony przez

Klub Parlamentarny Platformy Obywatelskiej posel-

ski projekt ustawy o zmianie ustawy o kierujących

(druk sejmowy nr 109).

Ustawa przesuwa datę wej-

ścia w życie przedmiotowej ustawy z dnia 11 lutego

2012 r. na dzień 19 stycznia 2013 r.

Zmiana daty wej-

ścia w życie ustawy o kierujących pojazdami spowo-

duje, że dotychczasowa luka prawna w zakresie kat.

A zostanie wyeliminowana.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

terpelację pana posła Johna Godsona, pismo znak:

SPS-023-631/11, w sprawie listy leków refundowa-

nych uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Ustosunkowując się do pytania w zakresie obo-

wiązującego klucza dotyczącego tworzenia listy le-

ków refundowanych, uprzejmie informuję, iż powyż-

sze reguluje ustawa o refundacji leków, środków spo-

727

żywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego

Oznacza to, że zakres produktów objętych refundacją

uzależniony jest od podmiotów odpowiedzialnych,

które poprzez złożenie wniosku wyrażą chęć objęcia

refundacją produktu oraz spełnią wymagania okre-

ślone przepisami ww. ustawy.

Zapisy te w art. 10 ust. 3

precyzują też, jakie leki nie mogą być refundowane.

Dotyczy to produktów o kategorii dostępności Rp,

posiadających odpowiednik o kategorii dostępności

OTC (dostępność bez recepty).

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zakres opie-

ki nad osobami mającymi duże problemy ﬁnansowe

z aktami wykonawczymi.

Należy podkreślić, iż napływające do Minister-

stwa Zdrowia uwagi oraz zakres obwieszczenia są

wnikliwie analizowane.

Wynikiem tych analiz były

pierwsze wprowadzone zmiany w obwieszczeniu oraz

planowane kolejne po uzyskaniu opinii Rady Przej-

rzystości działającej przy prezesie Agencji Oceny

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

(633)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przesłaną przez pana Jerzego Wenderlicha, wicemar-

(znak: SPS-023-633/11) interpelację pani poseł Bar-

bary Bartuś w sprawie likwidacji poczty w Wysowej-

-Zdroju informuję, co następuje.

Kwestia dostępu do powszechnych usług poczto-

wych uregulowana jest przepisami prawa.

W myśl

z późn. zm.)

Poczcie Polskiej SA powierzony został

obowiązek wykonywania zadań pocztowego operato-

ra publicznego.

Operator publiczny jest zobowiązany

uwzględnieniu wskaźników określających m.in. wy-

maganą gęstość sieci placówek pocztowych.

Zgodnie z § 44 rozporządzenia ministra infra-

mniej jedna placówka pocztowa operatora publiczne-

go powinna przypadać, średnio w skali kraju, na

powierzchni na obszarach wiejskich.

Operator pu-

bliczny zobowiązany jest do utrzymywania w każdej

gminie co najmniej jednej placówki pocztowej.

Jedy-

nie w przypadku gmin wiejskich liczących poniżej

5000 mieszkańców istnieje możliwość objęcia takiej

gminy obszarem działania stałej placówki operatora

znajdującej się na terenie sąsiedniej gminy lub uru-

chomienia placówki ruchomej, lecz pod warunkiem

zapewnienia sprawnej obsługi klientów i po uzgod-

nieniu z właściwym wójtem (burmistrzem, prezyden-

tem miasta).

Jednocześnie zaznaczam, że minister właściwy do

cyjnej Skarbu Państwa) i posiada uprawnienia prze-

widziane dla walnego zgromadzenia, może ingerować

Kodeksu spółek handlowych, walne zgromadzenie

cych poleceń dotyczących prowadzenia spraw spółki.

jaśnienia uzyskane od Zarządu Poczty Polskiej, in-

formuję, iż spółka, biorąc pod uwagę wymogi prawne,

nie likwiduje placówek pocztowych, lecz dokonuje ich

zacyjne, jakimi są agencje pocztowe.

Strategia Pocz-

ty Polskiej SA w obszarze kształtowania sieci pocz-

towej zakłada dostosowanie sieci do potrzeb klientów,

z uwzględnieniem racjonalizacji kosztów funkcjono-

wania tej sieci, przy jednoczesnym zachowaniu wy-

maganej prawem jakości obsługi klienta.

Dodatkowo podkreślić należy, że zgodnie z art. 3

agenta lub agenta pocztowego.

Przekształcanie urzę-

dów pocztowych w agencję nie powinno być zatem

utożsamiane z likwidacją placówki ani z ogranicza-

niem dostępu do powszechnych usług pocztowych.

Zakres działania agencji, poza świadczeniem po-

wszechnych usług pocztowych, obejmuje również

inne popularne usługi Poczty Polskiej, w tym m.in.

przypadkach dzięki przekształceniu placówki w agen-

728

cję pocztową realny dostęp do usług Poczty Polskiej

ulega poprawie ze względu na fakt, iż ulokowane

w punktach usługowych nowo tworzone agencje

pocztowe pracują w godzinach późnopopołudnio-

wych, a klient, dokonując codziennych zakupów, ma

jednocześnie możliwość skorzystania z usług poczto-

wych w jednym miejscu.

W zdecydowanej większości przypadków, po prze-

kształceniu lokalizacja placówki pozostaje niezmie-

niona, agencja pocztowa funkcjonuje w tej samej

miejscowości, z reguły w niewielkiej odległości od

miejsca, w którym usługi Poczty Polskiej były do-

tychczas świadczone.

Oznacza to, że dostęp do usług

pocztowych nie ulega zmianie.

Zarząd Poczty Pol-

skiej zapewnia, iż wieloletnia współpraca z podmio-

tami prowadzącymi działalność agencyjną wykazała

wysoką skuteczność, rzetelność i wiarygodność agen-

tów pocztowych.

Budowanie sieci sprzedaży usług

i towarów w oparciu o podmioty zewnętrzne jest po-

wszechnie stosowaną praktyką w nowoczesnej gospo-

darce.

Tak funkcjonuje wiele sieci bankowych, han-

dlowych i innych.

Tak również konstruuje swoje sie-

ci usługowe większość wiodących operatorów pocz-

towych na rynku europejskim.

Dodatkowo zaznaczam, iż o zamiarze przekształ-

cenia placówki pocztowej spółka powiadamia lokalne

władze samorządowe, które informowane są o moty-

wach projektowanych działań i wynikach analiz bę-

dących podstawą do podjęcia decyzji.

W sytuacji, kie-

dy na danym terenie nie można pozyskać kandydata

do prowadzenia agencji pocztowej, Poczta Polska ce-

lem dochowania nałożonych na nią obowiązków w dal-

szym ciągu zmuszona jest do utrzymywania własnej

placówki pocztowej.

W planie zmian w sieci placówek pocztowych na

rok 2012 ujęto do przekształcenia w agencje pocztowe

2 placówki z powiatu gorlickiego:

— ﬁlięUPGorlice1przyul.

Słonecznej2(placów -

ka miejska),

— ﬁlięUPRopawmiejscowościŁosie.

Decyzja o umieszczeniu w planie zmian w sieci pla-

cówek podjęta została po przeprowadzeniu przez spół-

kę wnikliwej analizy ekonomiczno-organizacyjnej.

Filia Urzędu Pocztowego Uście Gorlickie w miej-

scowości Wysowa-Zdrój nie jest ujęta w planie prze-

kształceń placówek pocztowych na rok 2012.

Placów-

ka będzie zatem funkcjonować w obecnym kształcie

i świadczyć dotychczasowy zakres usług pocztowych.

Kwestia funkcjonowania placówek pocztowych

w każdej gminie uregulowana jest przepisami omó-

wionego wyżej § 44 rozporządzenia ministra infra-

struktury w sprawie warunków wykonywania po-

wszechnych usług pocztowych.

mercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użytecz-

ności publicznej „Poczta Polska” (Dz. U. z 2008 r.

Nr 180, poz. 1109) z dniem 1 września 2009 r. nastą-

piło przekształcenie Poczty Polskiej w spółkę akcyjną

o nazwie Poczta Polska SA.

Tym samym Poczta Pol-

ska przestała być państwowym przedsiębiorstwem

użyteczności publicznej i funkcjonuje obecnie jako

spółka handlowa, w której Skarb Państwa posiada

wszystkie akcje.

Poczta Polska SA jest podmiotem

zobowiązanym do świadczenia pocztowych usług

o charakterze powszechnym, ale jednocześnie jest sa-

modzielnym podmiotem gospodarczym, którego celem

spodarczej.

Obowiązki nałożone na spółkę wobec spo-

łeczeństwa wynikają zatem z ww. przepisów prawa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

w sprawie refundacji leków na cukrzycę (637)

refundacji leków na cukrzycę, uprzejmie przekazuję

następujące informacje.

729

swoich możliwości ﬁnansowych.

Koszty refundacji

wyrobów medycznych, na dzień 1 stycznia 2012 r.

płatnością pacjenta – w jednostce chorobowej: cu-

krzyca (w której odpłatność pacjenta wynosi od

typy cukrzycy, wymagające co najmniej 3 wstrzyk-

mocą pompy insulinowej (w której dopłata pacjenta

pacjenci chorujący na:

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

interpelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej przekaza-

ną przy piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r., znak: SPS-

-023-638/11, informuję uprzejmie, co następuje.

Przepis art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrud-

licza okresy aktywności oraz warunki, jakie należy

spełnić, aby można było te okresy aktywności zali-

czyć do okresu uprawniającego do uzyskania prawa

wyraźnie wskazuje na konieczność opłacania składki

na ubezpieczenia społeczne przez osoby prowadzące

pozarolniczą działalność gospodarczą.

Jednocześnie

z przepisu tego wynika, iż zachodzi także konieczność

odprowadzenia składki na Fundusz Pracy, gdyż prze-

pis ten określa również podstawę wymiaru składki na

kiego obowiązku nie było, a obowiązek dotyczyłby tyl-

ko składek na ubezpieczenia społeczne, wówczas bez-

zasadne byłoby powoływanie w tym przepisie słów:

„i Fundusz Pracy”.

Dodatkowo zauważyć należy, iż

w przepisie tym, w przeciwieństwie do lit. a i lit. c,

brak jest zastrzeżenia do art. 104b, a w szczególności

do art. 104b ust. 2 ustawy wprowadzającego zwolnie-

nie z obowiązku odprowadzania składek na Fundusz

Pracy za osoby w wieku 55/60 lat.

Jednocześnie jednak w art. 104b ust. 2 ustawy

wskazano, iż składki na Fundusz Pracy odprowadza

się jedynie za osoby, które nie osiągnęły co najmniej

Mając na uwadze powyższe uregulowanie, trudno

zakładać, aby ustawodawca zamierzał osoby, odpo-

wiednio w wieku powyżej 55 i 60 lat, prowadzące

działalność gospodarczą postawić w zakresie możli-

wości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych

w sytuacji gorszej niż osoby młodsze.

Zestawienie zatem regulacji zawartej w powoła-

ustawy wywołuje pewien rodzaj dysonansu w zakre-

sie interpretacji opisywanych przepisów.

Pogodzenie obydwu regulacji, przy założeniu ra-

cjonalnego działania ustawodawcy, wymaga sięgnię-

cia poza czysto literalne zapisy obydwu wskazanych

przepisów i zastosowania wykładni systemowej i ce-

Niezależnie od powyższego, omawiana kwestia

powinna być także rozpatrywana przez pryzmat za-

pewnienia równości w zakresie przyznawania prawa

do zasiłku w ramach osób prowadzących działalność

gospodarczą w zależności od wieku (zakaz dyskrymi-

730

nacji).

Brak jest bowiem jakichkolwiek przesłanek

wskazujących, iż osoby w wieku powyżej odpowied-

nio 55/60 lat znajdują się w stosunku do innych osób

prowadzących działalność gospodarczą w tak stabil-

nej i korzystnej sytuacji materialnej i bytowej, iż na-

leży pozbawić je możliwości nabycia prawa do zasiłku

dla bezrobotnych po zaprzestaniu prowadzenia dzia-

łalności.

Wręcz przeciwnie, osoby te z uwagi na swój

wiek znajdują się na rynku pracy w relatywnie trud-

niejszej sytuacji.

Mając powyższe na uwadze, po rozważeniu wszyst-

kich kwestii dotyczących postawionego problemu,

można uznać, iż do okresu uprawniającego do naby-

cia prawa do zasiłku dla bezrobotnych powinien być

zaliczany również okres prowadzenia działalności

gospodarczej przez kobiety powyżej 55 lat i mężczyzn

powyżej 60 lat, wobec których został zniesiony obo-

wiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy.

Pomimo zatem braku odprowadzania składki na

Fundusz Pracy przez wskazaną kategorię osób, przy

jednoczesnym opłacaniu składki na ubezpieczenia

społeczne w wymaganej wysokości (podstawa składki

to kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za

pracę), okres prowadzenia działalności gospodarczej

przez wskazane osoby w wieku powyżej 55/60 lat po-

winien być uwzględniany do okresu uprawniającego

Interpretacja taka jednocześnie konsumuje euro-

pejską zasadę nakazującą krajom członkowskim po-

dejmowanie wszelkich działań mających na celu

zrównanie praw osób prowadzących działalność go-

spodarczą z osobami pozostającymi w zatrudnieniu.

Abstrahując od powyższego, z uwagi na wskaza-

ne wątpliwości, w trakcie przyszłych prac legislacyj-

nych nad nowelizacją ustawy o promocji zatrudnie-

ne odpowiednie rozwiązanie legislacyjne poruszonej

kwestii, tak aby przedmiotowa kwestia nie budziła

żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Na dzień

dzisiejszy brak jest jednak możliwości wskazania

konkretnego terminu nowelizacji ww. ustawy w po-

ruszonym zakresie.

Jednocześnie do czasu wprowadzenia zmian legi-

slacyjnych resort przekazał w dniu 28 grudnia 2011 r.

w drodze elektronicznej wszystkim urzędom pra-

cy stanowisko, zgodnie z którym okres prowadze-

nia działalności gospodarczej przez kobiety powy-

żej 55 lat i mężczyzn powyżej 60 lat powinien być

zaliczany do okresu uprawniającego do nabycia pra-

wa do zasiłku dla bezrobotnych.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

wieku emerytalnego kobiet (639)

znak SPS-023-639/11, dotyczące interpelacji pani

2011 r. w sprawie projektowanych zmian wieku eme-

rytalnego dla kobiet, uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

Podwyższenie wieku emerytalnego mężczyzn i ko-

biet do 67 lat jest uzasadnione zarówno ze względów

demograﬁcznych,jakiekonomicznych.

Odkilkulat

w Polsce występuje ubytek rzeczywisty ludności.

nego salda migracji zagranicznych liczba ludności

Polski zmniejsza się.

Zjawisku temu towarzyszy nie-

korzystna zmiana struktury demograﬁcznejnaszego

społeczeństwa.

tycznie maleje liczba ludności w wieku przedproduk-

ku poprodukcyjnym.

W chwili obecnej jest to blisko

znaczny przyrost, jak się przewiduje, o ponad 3,3 mln

Liczba osób w wieku produkcyjnym, a więc tych,

które mogą sﬁnansowaćświadczeniaemerytalne,na

nak pogorszeniu.

Dla przykładu, w roku 2020 osób

W konsekwencji wzrośnie relacja liczby osób w wieku

nym (czyli tzw. wskaźnik obciążenia demograﬁczne-

go ludnością w wieku poprodukcyjnym).

O ile w chwi-

działania jemu – w przyszłości mogłoby doprowadzić

do realnej groźby utraty płynności ﬁnansówubezpie-

czeń społecznych.

życia wskutek znacznej poprawy zdrowia i jakości

731

życia społeczeństwa.

Jest to oczywiście zjawisko ko-

rzystne społecznie, jednakże w kontekście ubezpie-

czeń społecznych – zjawisko prowadzące do wydłu-

żenia okresu pobierania świadczenia emerytalnego

sowego ubezpieczeń.

Z tych też względów proponuje się, aby od roku

rytalny, wynoszący obecnie 60 lat w przypadku ko-

biet i 65 lat w przypadku mężczyzn.

Jak się przewi-

duje, co 4 miesiące wiek emerytalny podwyższany

wzrośnie o 3 miesiące.

Docelowo wiek emerytalny

w roku 2020, a w przypadku kobiet – w roku 2040.

Wydłużenie aktywności zawodowej jest pożąda-

nym kierunkiem zmian także z punktu widzenia go-

spodarki.

Pozostawanie w zatrudnieniu jak najwięk-

szej części populacji zdolnej do pracy przyczyni się do

wzrostu gospodarczego, co zwiększy dobrobyt całego

społeczeństwa i będzie korzystne również dla budże-

tu państwa dzięki zwiększonym wpływom z danin

publicznych.

Jak najwyższy wskaźnik zatrudnienia jest też

niesłychanie pożądany dla zapewnienia stabilności

systemu emerytalnego, który pozostaje systemem

ze składek od aktualnie pracujących.

Równocześnie należy podkreślić, że w nowym sys-

temie obowiązuje zasada zdeﬁniowanej składki na

ubezpieczenie emerytalne, co oznacza, że wysokość

emerytury zależy od wieku przejścia na emeryturę

oraz kwoty składek wpłaconych w całym okresie ak-

tywności zawodowej.

Emerytura obliczona zgodnie

z nową formułą jest równa kwocie uzyskanej w wy-

niku podzielenia podstawy obliczenia (zwaloryzowa-

nej kwoty wpłaconych składek emerytalnych) przez

nym wiekowi przejścia na emeryturę.

Dłuższa obec-

ność na rynku pracy wpłynie korzystnie na oba pa-

rametry decydujące o wysokości świadczenia, przede

wszystkim poprzez zwiększenie kwoty składek zewi-

dencjonowanych na indywidualnym koncie osoby ubez-

pieczonej.

Stąd tak ważne jest zrównanie i podniesienie

wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn.

Oznacza ono

bowiem wyższe świadczenia w przyszłości.

Ostateczny kształt przyszłych rozwiązań będzie

wynikiem szerokich konsultacji społecznych oraz

przyjmowanych konsensusów, w tym na etapie prac

parlamentarnych.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do wy-

stąpienia z dnia 29 grudnia 2011 r., (sygn.

SPS-023-

-640/11), przekazującego interpelację posła na Sejm

stu bezrobocia spowodowanego wydłużeniem wie-

ku emerytalnego, uprzejmie przedstawiam odpo-

wiedzi na pytania zawarte w ww. interpelacji.

1.

Czy wydłużenie okresu emerytalnego spowo-

Wydłużenie wieku emerytalnego, czy też wzrost

zatrudnienia wśród osób w wieku przedemerytalnym

może oddziaływać na sytuację młodszych pokoleń na

rynku pracy.

Często mówi się, że wcześniejsza dez-

aktywizacja starszych pracowników tworzy miejsca

pracy dla młodych.

Jednakże badania m.in. OECD

1)

oraz Komisji Europejskiej

2)

dowodzą, że taka za-

leżność bezpośrednio nie występuje.

Młodzi i star-

si pracownicy różnią się bowiem zakresem umie-

jętności i kwalifikacji, zarówno tymi uzyskanymi

w procesie edukacji formalnej i nieformalnej jak

i doświadczeniem zawodowym, czy kompetencjami

związanymi z wykonywaniem określonych zadań.

Pracodawcy zazwyczaj są bardziej skłonni zastą-

pić osobę odchodzącą na emeryturę pracownikiem

posiadającym już doświadczenie zawodowe, tak by

zminimalizować koszty rekrutacji (w przypadku

pracowników młodych pracodawca nie jest w stanie

łatwo zweryﬁkowaćichumiejętnościpraktycznych,

a tym samym określić czasu i kosztów potrzebnych

do rozpoczęcia pracy na danym stanowisku).

Tym

samym nie można mówić o prostej substytucji pra-

cowników starszych pracownikami młodymi.

Bada-

nia (Komisji Europejskiej oraz OECD) pokazują,

że zależność między zatrudnieniem osób starszych

i młodych jest pozytywna, tzn. im większe zatrudnie-

nie osób po 50. roku życia, tym większe także tych

poniżej 25 lat.

Jest to związane z tym, że miejsca pracy opusz-

czane przez osoby starsze nie mogą być automatycz-

nie obsadzone przez osoby młode, wchodzące na

rynek pracy, w związku z niedopasowaniem kwa-

liﬁkacji, jakie posiadały osoby z obu grup wieku.

Osoba odchodząca z pracy na emeryturę posiada za-

zwyczaj kilkadziesiąt lat stażu pracy, w toku których

nabyła umiejętności, których zazwyczaj nie posia-

dają osoby młode (np. specyﬁczne kwaliﬁkacje

związane z pracą na danym stanowisku, umiejęt-

1)

Pensions at a Glance”, OECD 2011.

2)

Reaching the employment target: progress and thematic

surveillance”, Employment Committee (EMCO), 2011.

732

ności interpersonalne, czy też praktyczna znajo-

mość sposobu realizacji zadań przypisanych do da-

nego stanowiska).

Ponadto struktura wykształce-

nia osób młodych w Polsce znacznie różni się od

struktury wykształcenia osób w wieku przedeme-

rytalnym – wśród osób w wieku 55–64 lat najwięk-

szą grupę stanowią osoby z wykształceniem zasad-

niczym zawodowym (31,7%), następnie policealnym

i średnim zawodowym (26,8%) oraz z wykształce-

niem podstawowym i niższym (20,8%), podczas

gdy wśród osób w wieku 25–64 lat znaczna część

kończy edukację na poziomie wyższym (37,4%), po-

licealnym i średnim zawodowym (25,6%) oraz za-

sadniczym zawodowym (21,2%).

Oznacza to, że wol-

ne stanowisko pracy np. ślusarza, mechanika sa-

mochodowego nie może być łatwo obsadzone przez

osobę młodą z wykształceniem np. wyższym huma-

nistycznym.

Oceny wpływu na sytuację na rynku pracy pod-

niesienia wieku emerytalnego można dokonać na

przykładzie zniesienia możliwości przechodzenia na

wcześniejszą emeryturę w systemie powszechnym

z początkiem 2009 r.

Spowodowało to skokowe

podniesienie wieku przechodzenia na emeryturę

dla wszystkich osób ubezpieczonych w systemie

powszechnym (z wyłączeniem górników, nauczycie-

li oraz osób uprawnionych do przejścia na emerytu-

rę pomostową) o 5 lat.

Analiza danych statystycz-

nych wskazuje, że wprowadzenie tego typu rozwią-

zań nie wpłynęło w znaczący sposób na sytuację na

rynku pracy.

W okresie 2008–2010 wskaźnik za-

trudnienia dla osób w wieku 55–64 w Polsce

wzrósł z poziomu 31,6%.

do 34% i osiągnął wartość

najwyższą od 1998 r.

W pierwszych trzech kwarta-

łach 2011 r. odnotowano dalszy wzrost tego

wskaźnika do poziomu 37,7% w III kwartale tego

roku.

Jednocześnie stopa bezrobocia w tym samym

okresie wzrosła o l,9 pkt proc., osiągając w 2010 r.

poziom 7,1%.

Niemniej jednak wzrost stopy bez-

robocia można wiązać bardziej z ogólnym pogorsze-

niem sytuacji na rynku pracy w Polsce niż wpro-

wadzeniem ww. zmian.

Co więcej, wzrost stopy

bezrobocia w latach 2008–2010 wśród osób w wieku

55–64 lat był jednym z najniższych.

Podobna sytu-

acja charakteryzowała także inne kraje UE, jed-

nak wzrost wskaźnika zatrudnienia w Polsce

był jednym z najwyższych odnotowanych w Unii

Europejskiej, podczas gdy stopa bezrobocia kształ-

towała się na poziomie zbliżonym do średniej dla

UE (zarówno w ujęciu poziomu, jak i zmian).

Należy jednak zauważyć, że sytuacja osób mło-

dych na rynku pracy znacznie mocniej uzależniona

jest od sytuacji gospodarczej niż w przypadku osób

starszych.

W okresie 2008–2010 wskaźnik zatrud-

nienia tej grupy osób obniżył się o l pkt proc., co

było relatywnie dobrym wynikiem w skali całej

UE.

Jedynie w przypadku Niemiec oraz Rumunii

spadki w poziomie wskaźników zatrudnienia osób

do 25. roku życia okazały się niższe niż w Polsce.

Warto podkreślić, że w 4 krajach UE (Estonii, Irlan-

dii, Hiszpanii oraz Łotwie) wskaźnik zatrudnienia

w tym okresie obniżył się o ponad 10 pkt proc.

Je-

żeli weźmiemy pod uwagę okres 2007–2010, wów-

czas wskaźnik zatrudnienia w tej kategorii osób

wzrósł w Polsce o 0,5 pkt proc.

Podobny wynik od-

notowały tylko Niemcy.

Stopa bezrobocia osób młodych w Polsce w latach

2008–2010 wzrosła o 6,4 pkt proc. do poziomu 23,7%,

jednakże wynika to przede wszystkim ze znacznego,

skokowego obniżenia tego wskaźnika dla 2008 r. do

poziomu 17,3%.

Zmiana stopy bezrobocia dla okresu

2007–2010 była znacznie niższa i wyniosła 2 pkt proc.

Była to jedna z najłagodniejszych zmian w całej UE.

W tym okresie jedynie Niemcy, Luksemburg i Malta

odnotowały spadek stopy bezrobocia osób młodych,

zaś Austria i Rumunia wzrosty niższe od tego odno-

towanego w Polsce.

W 2010 r. osoby bezrobotne po 50. roku życia

stanowiły 18,1% populacji bezrobotnych, zaś ich

udział w populacji osób w wieku 50–64 lat kształto-

wał się na poziomie 3,9%.

Jednocześnie należy za-

uważyć, że jest to najmniej liczna grupa osób bezro-

botnych zarówno w odniesieniu do populacji bezro-

botnych, jak i ogółu ludności w określonej kategorii

wieku.

W związku z tym, że zmiany sytuacji na rynku

pracy osób najmłodszych i starszych w ostatnich

trzech latach nie odbiegały znacząco in minus od

zmian zaobserwowanych w całej UE, można są-

dzić, że zniesienie możliwości wcześniejszego prze-

chodzenia na emeryturę, a tym samym wydłużenie

okresu aktywności zawodowej nie spowodowało zna-

czącego, skokowego pogorszenia się sytuacji na ryn-

ku obu potencjalnie zagrożonych grup.

Sądzić moż-

na zatem, że stopniowe, powolne podnoszenie ustawo-

wego wieku emerytalnego też nie powinno znacząco

negatywnie wpłynąć na rynek pracy w Polsce.

Zjawisko wcześniejszego wycofywania się z ryn-

ku pracy osób starszych prowadzić może do zwięk-

szania kosztów pracy związanych z rosnącymi wy-

datkami na transfery skierowane do tych osób, co

w sytuacji niskiego wzrostu produktywności pracy

przekładać się może na ograniczenie zatrudnienia.

Niskie zaangażowanie w pracę osób po 50. roku ży-

cia prowadzi także do sytuacji, w której to młodsze

pokolenia obciążone są finansowaniem transferów

skierowanych do osób, które wcześnie wycofały

się z rynku pracy.

Ponadto wyższe wydatki na

transfery socjalne skierowane do osób starszych

ograniczają także możliwości zwiększania wsparcia

ze strony budżetu państwa na pomoc innym gru-

pom znajdującym się w trudnej sytuacji material-

nej, w szczególności osobom wykluczonym społecz-

nie bądź zagrożonym wykluczeniem.

Warto tu dodać, że wysokie zatrudnienie ogółem,

w tym także osób po 50. roku życia, związane jest

z wyższym poziomem dochodów i konsumpcji w po-

równaniu do sytuacji, w której znaczna część obywa-

teli pozostaje bez pracy, zaś ich dochód opiera się

o świadczenia z systemu pomocy społecznej lub za-

733

bezpieczenia społecznego.

Wyższy poziom konsump-

cji tworzy zaś warunki do rozwoju gospodarczego,

a tym samym wzrostu liczby wolnych miejsc pracy,

które mogą zostać wykorzystane przez osoby młode.

Wysoki poziom zatrudnienia osób starszych powodu-

je także wzrost dochodów budżetu państwa (z obo-

wiązkowo płaconych składek na ubezpieczenie spo-

łeczne) oraz spadek wydatków w związku z mniejszą

liczbą osób pobierających świadczenia emerytalne

– co w pozytywny sposób przekłada się na poprawę sta-

bilności systemu ﬁnansówpublicznych,jakiwdłuż-

szym okresie może przełożyć się na obniżenie kosz-

tów pracy.

Warto także zauważyć, że wyższy poziom

zatrudnienia oznaczać będzie także większe wpływy

na Fundusz Pracy z tytułu składek opłacanych od

wynagrodzeń pracowników.

Większe środki Fundu-

szu Pracy oznaczają możliwość intensyﬁkacjiwydat-

ków na aktywne polityki rynku pracy, co powinno

znaleźć przełożenie na zmniejszenie poziomu bezro-

bocia.

Należy także pamiętać, że zmiany demograﬁczne

prognozowane na najbliższe lata powinny zniwelo-

wać potencjalne zakłócenia na rynku pracy zwią-

zane z wydłużeniem ustawowego wieku emerytal-

nego.

Zgodnie z wynikami prognozy ludności Polski

na lata 2008–2035, sporządzonej przez Główny

Urząd Statystyczny, liczba ludności Polski będzie się

systematycznie zmniejszać w perspektywie najbliż-

szych lat, przy czym tempo spadku będzie coraz wyż-

sze.

Jak wynika z informacji publikowanych przez

Główny Urząd Statystyczny, według stanu w koń-

cu 2010 r. liczba ludności osiągnęła 38,2 mln,

a zgodnie z prognozą w 2035 r. zmniejszy się do

poziomu poniżej 36 mln osób.

Szczególnie podkreślić

należy, że liczba ludności w wieku poprodukcyj-

nym wzrośnie z 6,4 mln osób w 2010 r. do 8,4 mln

w 2020 r. i do 9,6 mln w 2035 r. (wzrost o niemal

50% w porównaniu z 2010 r.).

W perspektywie

2035 r. zanotujemy spadek liczby ludności w wie-

ku przedprodukcyjnym o 21% i w wieku produkcyj-

nym o prawie 16%.

Zatem proces starzenia się lud-

ności będzie się pogłębiał.

Pamiętać jednak należy,

że w prognozach przyjęte zostało założenie, że wiek

produkcyjny określony jest jako 18–59 lat w przy-

padku kobiet i 18–64 lata w przypadku mężczyzn,

a zatem w takiej sytuacji w perspektywie 2035 r. za-

notowalibyśmy spadek liczby ludności w wieku pro-

dukcyjnym o prawie 3,9 mln osób, natomiast liczba

osób w wieku poprodukcyjnym wzrosłaby o 3,2 mln

osób.

W związku z powyższym wydłużenie wielu eme-

rytalnego jedynie zniweluje wysoki spadek progno-

zowanej liczby ludności w wieku produkcyjnym,

choć nadal populacja ta prawdopodobnie będzie się

zmniejszała.

Zakładając, że w 2035 r. kobiety będą

odchodziły na emeryturę w wieku 66 lat, mężczyźni

67 lat, to z prognozowanych danych o liczbie ludności

wynika, że populacja osób w potencjalnym wieku

produkcyjnym (18–65/66 lat) będzie nadal o blisko

2 mln osób niższa niż liczba osób w wieku produkcyj-

nym (18–59/64 lata) w 2010 r.

Gdyby zaniechać

zmian, spadek liczby ludności w wieku produkcyjnym

wyniósłby 3,9 mln, odnosząc dane prognozowane

do faktycznej liczby ludności w końcu 2010 r.

Pa-

miętać również należy, że przewidywane trwa-

nie życia w przypadku mężczyzn wydłuży się

o ok. 5 lat, a kobiet o ok. 3 lata, co będzie wpływało

negatywnie na system emerytalny.

Właśnie te prognozowane zmiany demograﬁczne

spowodowały podjęcie decyzji o konieczności wydłu-

żenia wieku emerytalnego.

Proces ten będzie jednak

wydłużony w czasie, a zatem nie powinien wpłynąć

na wzrost stopy bezrobocia w ujęciu kraju, choć moż-

liwe są trudności na lokalnych rynkach w sytu-

acji utraty pracy przez osoby starsze.

Niekorzyst-

ne zmiany demograficzne będą dotyczyły również

osób młodych, których liczba będzie się systema-

tycznie zmniejszać, ale tym samym nie należy spo-

dziewać się wzrostu bezrobocia osób młodych,

szczególnie zważywszy na fakt, że nawet w sytu-

acji wydłużenia wieku emerytalnego populacja

osób w wieku produkcyjnym nadal będzie się kur-

czyła.

Pamiętać należy także, że wydłużenie wieku

emerytalnego spowoduje zmniejszenie presji na wy-

płaty z transferów społecznych, co może z kolei

przyczyniać się do wzrostu inwestycji i sprzyjać

tworzeniu nowych miejsc pracy.

Ludzie dłużej pozo-

stający na rynku osiągają zwykle wyższe dochody,

a zatem więcej konsumują i przyczyniają się do wzro-

stu PKB.

Jak wskazywał pan premier Donald Tusk

w exposé, dzięki stopniowemu zrównywaniu i pod-

wyższaniu wieku emerytalnego państwo przestanie

nadmiernie się zadłużać, a to umożliwi wypłacanie

emerytur wszystkim dzisiaj i w przyszłości.

Wobec powyższego nie można jednoznacznie

stwierdzić, że wydłużenie wieku emerytalnego

przyczyni się do wzrostu bezrobocia wśród osób mło-

dych.

Nie można jednak wykluczyć, że proces ten

może wywołać pewne trudności na lokalnych ryn-

kach pracy, czy też w określonych sekcjach gospo-

darki, niemniej jednak są to zjawiska wynikające

bardziej ze specyficznych uwarunkowań niż ogól-

nego wpływu podniesienia wieku emerytalnego na

sytuację na rynku pracy osób młodych.

2.

Czy przewidziany jest konkretny program ze

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej reali-

zuje program „Solidarność pokoleń.

Działania dla

50+”.

Program został przyjęty przez rząd RP

pakiet działań rządowych i samorządowych obej-

mujący szerokie spektrum inicjatyw, które kładą

wej osób w wieku 50+ (w części także osób 45+).

Celem strategicznym programu jest osiągnięcie do

–64 lat na poziomie 50%.

Wymaga to realizacji dzia-

łań w takich obszarach, jak:

734

— poprawa równowagi w systemie zachęt ﬁnan -

dłużania okresu pracy przez te osoby,

— przeciwdziałanie dyskryminacji ze względu na

wiek,

— pomoc osobom niepełnosprawnym, w szczegól -

ności powyżej 50. roku życia,

— promocja szkoleń w celu poprawy zatrudnial -

ności i produktywności pracowników po 45. tym roku

życia,

— poprawa atrakcyjności i warunków pracy,

— promowanie aktywnego starzenia się,

— promowanie równouprawnienia płci.

Okres realizacji programu przewidziany został na

lata 2008–2020.

Uszczegółowieniem zapisów programu jest doku-

ment implementacyjny (DI), przyjęty przez Radę

Ministrów w dniu 5 stycznia 2010 r.

Zawiera on

zestaw działań realizujących założenia programu.

Obecnie znaczna część działań ﬁnansowanajestze

środków Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS)

i obejmuje lata 2008–2013 (działania te powinny za-

kończyć się do 2015 r.).

W dokumencie implementacyjnym (DI) progra-

mu 50+ zapisanych jest ponad 100 zadań, z których

kilkadziesiąt dotyczy w całości lub w części problemu

uzyskiwania nowych umiejętności zawodowych,

podnoszenia kwalifikacji już posiadanych, propa-

gowania formalnego kształcenia ustawicznego

szukiwania pracy.

Kwestie te rozwiązywane są po-

przez realizację szkoleń, kursów, staży.

W przeważającej swej części zadania zapisane

w DI realizowane są na poziomie regionalnym w ra-

mach projektów współﬁnansowanych ze środków

Szczegółowe informacje na temat realizowa-

nych działań zawarte są w DI programu 50+ oraz

jego aktualizacji, a także w pierwszym sprawozdaniu

z realizacji programu.

Dokumenty te dostępne są na

http://ww\v.mpips.gov.pl/bip/akty-prawne/pro-

gramv/program-solidću’nosc-pokolen-dzialania-dla-

-zwiekszenia-aktywnosci-zawodowei-osob-w-wieku-

-50-dokument-implementacyiny/

http://www.mpips.gov.pl/bip/akty-prawne/progra-

my/spniwozdanie-z-realizacji-programu-solidamosc-

-pokolen-dzialania-dla-zwiekszenie-aktywnosci-za-

wodowej-osoh-SO/

Jedną z grup, która napotyka bariery w szyb-

kim uzyskaniu zatrudnienia, obok innych wymie-

(422,8 tys. osób w końcu listopada 2011 r.) i osoby

młode (408,8 tys. osób).

W skali roku liczba bezro-

botnych powyżej 50. roku życia zwiększyła się

o 24,8 tys. osób, tj. o 6,2%, podczas gdy liczba mło-

dych bezrobotnych wzrosła o 0,3%.

Zatem dynami-

ka wzrostu liczby starszych bezrobotnych była po-

nad 20-krotnie wyższa niż wśród bezrobotnych do

25. roku życia i ponad 2-krotnie wyższa niż wśród

ogółem zarejestrowanych, których populacja zwięk-

szyła się o 3,0%.

Wstępne dane za grudzień 2011 r. wskazują, że

w końcu 2011 r. w ewidencji bezrobotnych zareje-

strowanych było l983 tys. osób, a stopa bezrobocia

wyniosła 12,5% i była o 0,1 pkt proc. wyższa niż rok

wcześniej.

Zatem dynamika wzrostu bezrobocia

z roku na rok słabła – w 2009 r. wzrost wyniósł

28,4%, w 2010 r. 3,3%, a w 2011 r. 1,4%.

Osta-

teczne dane za 2011 r., również na temat liczebno-

ści grup w szczególnej sytuacji na rynku pracy,

dostępne będą w końcu stycznia br.

W obliczu ciągle wysokiego poziomu bezrobo-

cia niezbędne jest kontynuowanie działań wyzna-

czonych przez „Krajowy program reform na rzecz

realizacji strategii Europa 2020”.

Działania przewi-

dziane do realizacji w krajowym programie reform

mają za zadanie prowadzić do aktywizacji tych

czającym stopniu były aktywne na rynku pracy,

chodzi tu m.in. o osoby powyżej 50. roku życia.

W nadchodzących latach będą kontynuowane

i dopasowywane do potrzeb poszczególnych grup,

trudniania starszych pracowników.

Pracodawcy

zatrudniający osoby w wieku 55+ (w przypadku

ni z obowiązku opłacania składek na Fundusz

ulgi mają charakter czasowy (12 miesięcy).

Ponadto pracodawcy zainteresowani rozwojem

swoich pracowników mogą skorzystać z nieodpłat-

nej pomocy doradcy zawodowego i uzyskać indywi-

dualne porady zawodowe.

W szczególności doradca

może dokonać analizy kompetencji pracowników

w starszym wieku (wykorzystując specjalistyczne

metody i narzędzia diagnostyczne do badania pre-

dyspozycji, zainteresowań i kompetencji) i zapro-

ponować szkolenia dla uzupełnienia luk kwali-

ﬁkacyjnychlubwskazaćtakiekompetencje,które

mogą być wykorzystane w nowych warunkach.

Do-

radca może też określić wymagania, które powinny

Pracodawcy, którzy utworzyli fundusz szkolenio-

ków Funduszu Pracy kosztów szkolenia pracowni-

ków, która w przypadku osób w wieku 45+ może

wynosić nawet 80% kosztów szkolenia, nie więcej

niż 300% przeciętnego wynagrodzenia, co jest

niemal dwukrotnie wyższym pułapem refundacji

niż w przypadku młodszych grup wiekowych.

Również osoby pracujące w wieku 45+, które

zarejestrują się w powiatowym urzędzie pracy,

mogą skorzystać z oferty darmowego dla nich szko-

735

lenia lub mogą wskazać na wolnym rynku usług

szkoleniowych ofertę kursu, którą są zaintereso-

wani i – po złożeniu wniosku – mogą liczyć na sfi-

nansowanie kosztów tego szkolenia do wysokości

300% przeciętnego wynagrodzenia.

Osoby te mogą

otrzymać sfinansowanie kosztów egzaminów umoż-

liwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, za-

świadczeń, uprawnień zawodowych i kosztów uzy-

skania licencji zawodowych – do wysokości 100%

przeciętnego wynagrodzenia.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić,

że osoby starsze już dzisiaj mogą korzystać z szero-

kiego zakresu wsparcia, które pozytywnie powinno

wpływać na ich sytuację na rynku pracy.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

w sprawie zachowania obecnego

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

-641/11, dotyczące interpelacji poseł Anny Sobeckiej

kobiet, uprzejmie wyjaśniam.

Dziś kobiety, aby dostać emeryturę, muszą praco-

wać do 60. roku życia, mężczyźni do 65.

Średni wiek

opuszczania rynku pracy w Polsce wynosi 59,7 lat dla

mężczyzn i 58 lat dla kobiet – obie wielkości należą

do najniższych w Europie, gdyż obecnie aż w dwóch

trzecich krajów UE efektywny wiek opuszczania ryn-

ku pracy przez kobiety przekracza 60 lat.

Ponadto

należy podkreślić, że w 2010 r. w Polsce mężczyźni

żyli przeciętnie 72,1 lat, natomiast kobiety 80,6 lat.

Oznacza to, iż obecnie 60-latka będzie pobierać eme-

ryturę przez 21 lat, a 65-latek przez 7 lat.

Równocze-

śnie należy podkreślić, że w nowym systemie emery-

talnym obowiązuje zasada zdeﬁniowanejskładkina

ubezpieczenie emerytalne, co oznacza, że wysokość

ubezpieczonej.

Zatem krótszy staż pracy kobiet, dłuż-

sza perspektywa pobierania przez nie emerytury,

krótszy o pięć lat wymagany staż ubezpieczeniowy

(w przypadku kobiet 20 lat, mężczyzn – 25), a także

większa liczba tzw. okresów nieskładkowych związa-

nych z opieką nad dzieckiem, takich jak urlop macie-

rzyński i urlop wychowawczy, oznacza uzyskiwanie

przez kobiety niższych świadczeń emerytalnych.

Premier w exposé zaproponował zrównywanie

i podwyższanie wieku emerytalnego od 2013 r. co

roku o trzy miesiące, aż osiągnie 67 lat dla kobiet

i mężczyzn.

Mężczyźni będą musieli pracować w za-

proponowanym wymiarze już od 2020 r., kobiety od

2040 r.

Na podstawie prognozy ludności na lata 2008–

–2035 szacuje się, że w 2020 r. kobieta w wieku eme-

rytalnym, tj. w wieku 61,9 lat, będzie pobierać eme-

ryturę przez ok. 19 lat, a mężczyzna w wieku emerytal-

nym, tj. 67-latek, przez ok. 6 lat, natomiast w 2040 r.,

kiedy wiek emerytalny mężczyzn i kobiet będzie

zrównany, kobieta będzie pobierać emeryturę przez

ok. 16 lat, a mężczyzna przez ok. 10 lat.

Z wstępnych

szacunków wynika, że projektowane zmiany przy-

niosą w 2013 r.

0,2 mld zł oszczędności dla budżetu

państwa, w 2014 r. będzie to 1,9 mld zł, a w 2015 r.

3,8 mld zł.

W kolejnych latach oszczędności te będą

znacząco rosły.

Ponadto do budżetu państwa będą

wpływać środki z danin publicznych odprowadza-

nych od płac osób przechodzących w późniejszym

wieku na emeryturę.

Jednocześnie należy zauważyć, że projektowana

zmiana jest realizacją zalecenia Rady Unii Europej-

ropejskiej C 217/5 z 23 lipca 2011 r.), zgodnie z któ-

rym Polska powinna podjąć działania mające na celu

podwyższenie rzeczywistego wieku przejścia na eme-

ryturę i powiązania go ze średnim dalszym trwa-

niem życia.

Rząd realizuje politykę prorodzinną m.in. poprzez

szereg działań ukierunkowanych na ułatwienie go-

py macierzyńskie i urlopy ojcowskie oraz urlopy wy-

chowawcze.

Urlop macierzyński przysługuje w pod-

736

w wymiarze fakultatywnym, który w latach 2012

godni, natomiast urlopy ojcowskie przysługują w wy-

miarze 2 tygodni.

W zakresie urlopu wychowawczego

państwo pozostawia pracownikom będącym rodzica-

§ 1 Kodeksu pracy).

Z budżetu państwa opłacana jest

wania na urlopie wychowawczym podlegają zalicze-

niu jako okresy nieskładkowe przy ustalaniu stażu

ubezpieczeniowego wymaganego do uzyskania eme-

rytury lub renty.

Z badań empirycznych na ww. temat wynika, że

pracujący rodzice w stosunkowo niewielkim stopniu

korzystają z instytucjonalnej opieki nad dziećmi,

gdyż sektor opieki instytucjonalnej w Polsce jest sła-

bo rozwinięty i w bardzo niewielkim stopniu zaspo-

kaja potrzeby młodych rodziców.

W 2010 r. do żłob-

ków uczęszczało ok. 2,6% dzieci w wieku do lat 3.

Stąd, aby stworzyć rodzicom realną możliwości wy-

boru pomiędzy wychowaniem dzieci w domu a korzy-

2020 mówiącej m.in. o dążeniu do wzrostu zatrud-

nienia wśród osób w wieku 20–64 lat do poziomu

Na mocy art. 62 ustawy o opiece nad dziećmi

w wieku do lat 3 Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

cie państwa na 2011 r. na doﬁnansowaniezadańwła-

snych gmin związanych z tworzeniem zorganizowa-

nowano środki ﬁnansowewkwocie51mlnzł(część

sortowego programu rozwoju instytucji opieki nad

kowej i zdrowotnej) za nianie od podstawy stanowią-

cej kwotę nie wyższą niż wysokość minimalnego wy-

nagrodzenia za pracę.

W 2012 r. zaplanowano środki

na doﬁnansowaniezadańwynikającychzustawy

wysokości i takich samych proporcjach jak w 2011 r.

Warto podkreślić, iż do 5 grudnia 2011 r. w ZUS-

-ie zarejestrowano 4,5 tys. niań, od wynagrodzenia

których wpływają do budżetu państwa daniny pu-

bliczne.

Natomiast w związku z dotacjami przyzna-

nymi gminom w 2011 r. w ramach programu „Ma-

luch” gminy zadeklarowały powstanie do końca 2012 r.

ku do lat 3.

W stosunku do liczby istniejących miejsc

w żłobkach w 2010 r.

(31,4 tys.) oznaczać to będzie

priorytet I: Zatrudnienie i integracja społeczna,

działanie 1.5: Wspieranie rozwiązań na rzecz godze-

się ubiegać wszystkie podmioty z wyłączeniem osób

ﬁzycznych(niedotyczytoosóbprowadzącychdzia-

łalność gospodarczą lub oświatową na podstawie

szego konkursu możliwe będzie m.in. tworzenie in-

sowanie wydatków bieżących w żłobkach, klubach

szone będą na opiekę nad dziećmi rodziców podejmu-

jących pracę po przerwie związanej z urodzeniem

dowanej opieką nad dzieckiem do lat 3.

Jednocześnie należy zauważyć, że ze sprawozdań

rzeczowo-ﬁnansowychzwykonywaniazadańzza-

nych zgodnie z przepisami ustawy o opiece nad dzieć-

zm.) za okres od 4 kwietnia 2011 r. (tj. od dnia wejścia

w życie ustawy) do 30 września 2011 r. wynika, iż

przeciętne koszty związane z pobytem dziecka w żłob-

ku wynoszą 895 zł miesięcznie, z czego 684 zł to kosz-

ty ponoszone przez gminę, w przypadku klubu dzie-

cięcego kwoty te wynoszą odpowiednio 893 zł i 649 zł.

Zatem zaproponowana przez panią poseł pensja dla

matek pozostających w domu w celu sprawowania

osobistej opieki nad dziećmi w wysokości 1,5 tys. zł

byłaby rozwiązaniem trzykrotnie droższym.

Warto

niony do urlopu wychowawczego, jeżeli dziecko pozo-

737

świadczeń rodzinnych, regulowanego ustawą z dnia

nego ze środków budżetu państwa.

Dodatek ten

W 2010 r. wypłacono przeciętnie miesięcznie 11,9 tys.

dodatków na kwotę 517 mln zł.

Zatem z punktu widzenia gospodarki pożądaną

sytuacją jest, aby w zatrudnieniu pozostawała jak

największa część populacji w wieku produkcyjnym,

co wymaga zarówno wydłużania wieku przejścia na

emeryturę, jak i rozwoju instytucji opieki nad dzieć-

mi w wieku do lat 3.

Taka sytuacja przyczyni się do

publicznych oraz zapewni stabilność systemu emery-

talnego, który pozostaje systemem repartycyjnym,

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

uprzejmie informuję, iż prezydent podpisał projekt

został uchylony art. 48 ust. 8 ustawy refundacyjnej.

przez Autorkę interpelacji tracą na aktualności.

Z poważaniem

w sprawie skutków podwyższenia

składki rentowej (644)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na pr-

SPS-023-644/11, interpelację pani poseł Anny Sobec-

kiej w sprawie skutków podwyższenia składki ren-

towej, uprzejmie informuję, co następuje.

Ad 1.

Czy podwyżka składki rentowej jest najle-

pszym sposobem na poprawę sytuacji ﬁnansów

państwa?

Prezes Rady Ministrów pan Donald Tusk w wy-

stawił szereg działań wpływających na poprawę ﬁ-

deﬁcytuorazograniczenieprzyrostupaństwowego

długu publicznego.

Podwyższenie od lutego 2012 r. o 2 punkty pro-

centowe stawki składki rentowej, w części pozostają-

cej obciążeniem pracodawcy, jest jednym ze sposobów

na poprawę sytuacji ﬁnansowejpaństwaipowinno

skutkować poprawą stanu finansów publicznych

o ok. 5,1 mld zł.

Podane skutki są efektami netto dla

sektora ﬁnansów publicznych, tj. poza większymi

wpływami z tytułu składki rentowej uwzględniają

obniżenie dochodów z podatków bezpośrednich i zwięk-

sów publicznych.

Premier przedstawił także planowane do realiza-

na w zakresie ulgi prorodzinnej, której celem jest

kresie umów autorskich.

W 2012 r. planuje się wpro-

wadzenie podatku od wydobycia niektórych kopalin

towej na 2012 r. oraz projektem wprowadzającym

ww. nowy podatek dochody budżetu państwa z tego

do 67. roku życia.

Dodatkowo rząd zaproponował, a parlament RP

zaakceptował i uchwalił na rok 2012 kwotową walo-

górnicy, prokuratorzy, sędziowie, księża) czy zmianę

738

Jednocześnie pragnę podkreślić, że rząd będzie

rocznie).

Ponadto kwotowa waloryzacja rent i eme-

rytur w 2012 r. przyczyni się do zmniejszenia dyspro-

porcji w wysokości rent i emerytur.

Zmiany w syste-

mie ubezpieczenia zdrowotnego rolników także nie

Zgodnie z danymi o kosztach rodzajowych w pod-

miotach gospodarczych o liczbie pracujących 49 osób

i więcej w I połowie 2011 r. składki z tytułu ubezpie-

czeń społecznych stanowiły około 2,3% wszystkich

kosztów.

Podniesienie składki rentowej o 2 punkty

procentowe oznacza wzrost tych obciążeń o 12,1%.

Zakładając, że pozostałe koszty się nie zmienią, kosz-

ty ogółem wzrosną o ok. 0,2%.

Rząd nie przeczy, że

składka rentowa jest jednym z elementów decydują-

cych o sytuacji na rynku pracy i jej podniesienie może

wpłynąć na ograniczenie potencjalnego wzrostu za-

trudnienia w najbliższej przyszłości i wzrostu liczby

bezrobotnych.

Stoi jednak na stanowisku, że ewen-

tualna skala wpływu będzie niewielka, co wynika

z niewielkiego wzrostu kosztów.

Na kształtowanie

ma sytuacja gospodarcza.

Lata 2007–2008 to okres

szczytu koniunktury w Polsce z rekordowo dodatnią

luką produktową przekraczającą 2 punkty procento-

we.

Przeciętne zatrudnienie w tym okresie wzrosło

w Polsce o 880 tys. etatów w stosunku do 2006 r.

W 2009 r., pomimo utrzymania obniżonej składki

rentowej, przeciętne zatrudnienie spadło o 83 tys.

etatów.

To koniunktura gospodarcza w największym

stopniu decyduje o sytuacji na rynku pracy.

Koszty

pracy są ważne, bo mówią o konkurencyjności gospo-

darki w regionie.

Jednak w tym zakresie w ostatnich

latach Polska znacznie poprawiła swoją pozycję

w stosunku do państw sąsiednich.

Obrazuje to

kształtowanie się realnego efektywnego kursu walu-

towego ważonego kosztami pracy.

W związku z po-

wyższym można oczekiwać, że skutek proponowanej

skali wzrostu kosztów pracy na rynek pracy w obec-

nych uwarunkowaniach będzie niewielki.

Znacznie

groźniejsze mogą być skutki potencjalnej utraty wia-

rygodności z tytułu pogorszenia sytuacji ﬁskalnej.

Skutkiem takiego rozwiązania byłoby ograniczenie

dostępu do kapitału dla przedsiębiorstw i znaczny

wzrost jego kosztu.

Dotyczy to nie tylko kapitału in-

westycyjnego, ale również obrotowego.

Ewentualne

przekroczenie przez dług progu konstytucyjnego

oznaczałoby również konieczność silnego ogranicze-

nia popytu publicznego, który w ostatnich latach był

głównym czynnikiem wzrostu gospodarczego w Pol-

sce.

Skutki potencjalnej recesji dla wzrostu zatrud-

nienia byłyby dużo bardziej negatywne niż niewielki

wzrost kosztów pracy.

płatę rent brakuje 81 mld zł?

Renty są wypłacane z funduszu rentowego wyod-

rębnionego w ramach Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych (FUS).

Zgodnie z ustawą o systemie ubez-

pieczeń społecznych wypłaty świadczeń z FUS są

objęte gwarancjami państwa.

Wyrazem tej gwarancji

państwa jest coroczna dotacja z budżetu państwa dla

FUS, której wysokość jest określana w ustawie bu-

dżetowej na dany rok.

A zatem brakujące na prze-

strzeni lat 2013–2017 przychody funduszu rentowego

ze składek na ubezpieczenie rentowe będą uzupełnia-

ne dotacjami z budżetu państwa, co oznacza, że nie

zabraknie środków na wypłaty rent i świadczenia te

będą realizowane w terminie.

Dla Polski, pomimo że nie należymy do strefy

euro, stabilność strefy euro i utrzymanie wspólnej wa-

luty ma zasadnicze znaczenie dla stabilności całej Unii

Europejskiej.

UE jest głównym partnerem handlo-

wym Polski z 78,6% udziałem (wg danych z 2010 r.)

w polskim eksporcie oraz 58,8% – w imporcie.

Wśród

15 najważniejszych odbiorców polskiego eksportu

znajduje się aż 12 państw UE, po stronie importu jest

ich 10.

Oprócz ww. aspektów handlowych występują

też silne więzy ﬁnansoweczyinwestycyjne.

Polska

korzysta również z transferu środków z budżetu UE,

który jest w znaczącym stopniu ﬁnansowanyprzez

państwa strefy euro.

W świetle ww. faktów Polska od początku kryzy-

su zadłużeniowego (dotykającego niektórych państw

strefy euro, w szczególności Grecji, Irlandii i Portu-

galii, a także państw spoza strefy euro jak Łotwy czy

Węgier) bierze aktywny udział w dyskusjach i dzia-

łaniach antykryzysowych podejmowanych przez

Unię Europejską.

Zaangażowanie to, podejmowane

także w II połowie ub.r., gdy Polska sprawowała prze-

wodnictwo w Radzie UE, dotyczyło szeregu elemen-

tów mających przełożenie na stabilność ﬁnansową

– zarówno z obszaru wzmocnienia i wdrażania Pak-

tu Stabilności i Wzrostu, bezpieczeństwa sektora ﬁ-

nansowego, działań regulacyjnych, a także decyzji

dotyczących ustanawiania i realizacji programów po-

mocowych.

W tym duchu Polska m.in. uczestniczyła

w pracach nad wzmocnieniem zarządzania gospodar-

czego, ustanowieniem Europejskiego Mechanizmu

Stabilności i bierze udział w pracach nad tzw. paktem

ﬁskalnym.

Oprócz wyżej wymienionej aktywności Polska

udzieliła bilateralnej pomocy ﬁnansowejpaństwom

dotkniętym przez kryzys (Łotwa – 100 mln euro, oraz

państwom spoza UE: Islandia – 200 mln euro i Moł-

739

dawia – 15 mln euro).

W ten sposób Polska w prak-

tyce zastosowała zasadę solidarności, która stanowi

jedną z podstaw funkcjonowania UE, ale też jest to

w interesie ekonomicznym Polski, wzmacnia również

pozycję Polski i jej wiarygodność na rynkach ﬁnan-

sowych.

Faktyczne kwoty wydatkowane przez Polskę

na pomoc ww. państwom można uznać za bardzo ni-

skie (w dodatku większość z nich stanowią pożyczki

podlegające zwrotowi).

Dużo większe nakłady pono-

siły państwa strefy euro, które udzielały pożyczek

i/lub gwarancji (bezpośrednio lub poprzez Europejski

Instrument Stabilności Finansowej) Grecji, Irlandii

i Portugalii.

Polska, w odróżnieniu od niektórych

państw spoza strefy euro (Wielkiej Brytanii, Szwecji

i Danii), nie przyłączyła się do państw strefy euro

udzielających takich pożyczek.

Podyktowane to było

właśnie trudną sytuacją ﬁskalną.

Stądteżww.dzia-

łania nie mają negatywnego wpływu na zdolność bu-

dżetu do ﬁnansowaniawypłatrent,wprostprzeciw-

nie mogą przyczynić się do zwiększenia przychodów

budżetowych.

Ponadto wprowadzona zmiana polegająca na pod-

niesieniu składki na ubezpieczenie rentowe o 2 punk-

ty procentowe pozwoli w 2012 r. ograniczyć deﬁcyt

przy obecnych trendach w liczbie rent z tytułu nie-

zdolności do pracy (spadek liczby nowo przyznawa-

mu ponad 80%.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

ﬁnansowego obywateli(645)

w sprawie rekordowego obciążenia ﬁnansowegooby-

wateli (pismo SPS-023-645/11), przesyłam poniższe

wyjaśnienia.

Przeciętne ﬁnansowe obciążenie wynagrodzeń,

rent oraz emerytur w 2012 r. nie uległo zwiększeniu

w stosunku do roku poprzedniego.

Porównując kosz-

ty, jakie z tego tytułu poniosą obywatele w roku 2012

należy stwierdzić, że są one o ok. 5 p.p. niższe niż

w roku 2006.

Zmniejszenie tych obciążeń wynikało

z obniżki klina podatkowego, która w przypadku

obywateli obejmowała:

na ubezpieczenie rentowe po stronie pracownika w su-

mie o 5 p.p. (z 6,5% do 1,5%);

datkowych PIT.

Obowiązujące wcześniej trzy staw-

ki podatkowe 19%, 30% i 40% zastąpiono dwiema

Dodatkowo chciałbym także zwrócić uwagę pani

poseł, że wpływy z podatków i ze składek na ubez-

pieczenia społeczne są w Polsce poniżej średniej dla

sły 34,5% PKB, w UE 40,3% PKB.

Szacuje się, że w br.

wpływy te wyniosą odpowiednio dla Polski 34,0%

PKB, a dla UE 39,6% PKB.

Pragnę także podkreślić, że pan premier w wy-

głoszonym w listopadzie ub.r. exposé przedstawił sze-

reg działań wpływających na poprawę ﬁnansówpu-

blicznych, jednak zapowiedział, że rząd będzie starał

mniejszym koszem najuboższych.

Dlatego też rząd

proponuje ograniczenie ulgi prorodzinnej, becikowe-

rocznie).

Ponadto, proponowana tymczasowa kwoto-

zdrowotna za rolników posiadających gospodarstwa

Kryzys ﬁnansowyiwywołananiąrecesjagospo-

darcza, której kulminacja nastąpiła na przełomie

2008 i 2009 r., okazały się mniej dotkliwe dla polskiej

gospodarki, niż dla innych krajów UE.

Skutki świa-

towego kryzysu ﬁnansowegobardzosilniedotknęły

kraje UE, a tym samym szybko dotarły również do

Polski.

Mimo to w 2009 r.

Polska była jedynym kra-

jem UE, w którym odnotowano wzrost PKB o 1,6%

(dla całej UE odnotowano spadek o 4,3%).

W kolej-

nych latach wzrost gospodarczy w Polsce przyspie-

szył i wyniósł 3,9% w 2010 r. i ok. 4,0% w 2011 r.,

740

szacuje się, że w 2012 r. wyniesie 2,5%.

Pomimo ocze-

kiwanego spowolnienia, wynikającego ze znacznego

pogorszenia perspektyw gospodarczych w UE, wzrost

gospodarczy w Polsce powinien w 2012 r. pozostać

jednym z najwyższych w całej UE (zgodnie z jesien-

nymi prognozami Komisji Europejskiej z 2011 r. śred-

nie tempo wzrostu PKB dla całej UE powinno wy-

nieść 0,6%).

Wyższy prognozowany jest tylko wzrost

w małych krajach bałtyckich, które w okresie 2008–

–2011 miały jedne z najgłębszych spadków PKB.

Zgodnie z jesiennymi prognozami KE z 2011 r.,

dług publiczny w UE w br. ma osiągnąć ok. 85%

PKB, zaś wynik sektora instytucji rządowych i sa-

morządowych – 3,9% PKB.

Wyniki polskich ﬁnansów

publicznych na tym tle są zadowalające, tj. szacuje

się, że w 2012 r. dług wyniesie 56,0% PKB, a wynik

– 2,9% PKB.

W poprzedniej kadencji rząd przeprowadził szereg

działań mających na celu zmniejszenie nierównowagi

ﬁskalnej.

Informacjenatematdziałańjużrealizowa-

nych lub planowanych do realizacji były wielokrotnie

przedstawiane Pani Poseł w skierowanych do rządu

interpelacjach, np. w odpowiedzi na interpelację:

— z grudnia 2010 r. w sprawie działań rządu

w celu redukcji deﬁcytusektorainstytucjirządowych

i samorządowych do 3% PKB do 2012 r.

(PF8/0602/

72/BNM/10/17475);

— ze stycznia 2011 r. w sprawie realizacji obietnic

złożonych przez premiera podczas exposé w 2007 r.

dotyczących ograniczenia deﬁcytu(PF11/0602/1/20/

AIZ/2011/17877);

— z lutego 2011 r. w sprawie rosnącego deﬁcytu

(PF11/0602/2//AIZ/2011/746);

— z marca 2011 r. w sprawie gospodarczych pla -

nów polskiego rządu na przyszłość (PF11/0602/7/140/

AIZ/2011/3091);

— z września 2011 r. w sprawie rządowego planu

wprowadzenia programu oszczędnościowego (PF11/

0602/13/348/AIZ/2011/12968);

— z grudnia 2011 r. w sprawie niespełnienia za -

nansów publicznych (PF12/0602/48/MOR/2011/

BMI9-17830).

stawić Pani Poseł jedynie ogólnie najważniejsze z dzia-

łań, jakie podjął lub zamierza podjąć rząd.

Działania,

cji powiększonej o 1 p.p.; wydatkowa reguła dyscypli-

nująca będzie obowiązywać do momentu wydania

przez Radę Ecoﬁndecyzjiouchyleniuprocedurynad-

miernego deﬁcytuwobecPolski;wdalszejkolejności

wprowadzona zostanie docelowa reguła wydatkowa

wspierająca stabilność ﬁnansówpublicznych;

— wprowadzenie obowiązującej od dnia 1 stycznia

2011 r. zasady zrównoważenia części bieżącej budże-

tów jednostek samorządu terytorialnego; od 2014 r.

zacznie obowiązywać system indywidualnych limi-

tów dotyczących zaciągania długu, uzależniających

stek od zdolności do jego spłaty; obecnie trwają prace

nad opracowaniem dodatkowej reguły stabilizującej

wynik samorządów;

— wprowadzenie planowania wieloletniego na

szczeblu rządowym oraz w jednostkach samorządu

terytorialnego;

— podwyższenie o 2 p.p. stawki składki rentowej

— zmiany w podatkach, należą do nich m.in. ma -

jąca bliski neutralnemu wpływ na ﬁnansepubliczne

w zakresie umów autorskich, wprowadzenie podatku

— stopniowe zrównywanie oraz podwyższanie

wieku emerytalnego – docelowo do 67 roku życia bez

względu na płeć;

— tymczasową kwotową waloryzację rent i eme -

rytur, przegląd oraz zmiany w zakresie przywilejów

emerytalnych pewnych grup zawodowych (służby

ża) czy zmianę systemu ubezpieczeń zdrowotnych dla

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

SPS-023-646/11, w sprawie zwiększenia możliwości

mie wyjaśnić, co następuje.

741

Powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy

zawierają regulacje prawne, które umożliwiają wy-

konywanie przez pracownika pracy poza zakładem

pracy.

W tym kontekście należy przypomnieć przede

wszystkim unormowania Kodeksu pracy dotyczące

zatrudniania pracowników w formie telepracy.

War-

to zaznaczyć, iż podstawą wprowadzenia ww. przepi-

sów prawnych do Kodeksu pracy było porozumienie

(krajowych) partnerów społecznych dotyczące tele-

pracy, zgodne z europejskim porozumieniem w spra-

wie telepracy zawartym w dniu 16 lipca 2002 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 67

5

§ 1 Kodeksu pracy

praca może być wykonywana regularnie poza zakła-

dem pracy, z wykorzystaniem środków komunikacji

niu usług drogą elektroniczną.

Zgodnie zaś z § 2 cyt.

artykułu telepracownikiem jest pracownik, który

ści za pośrednictwem środków komunikacji elektro-

nicznej.

Z powołanego przepisu wynika zatem jedno-

znacznie, iż telepraca obejmuje działalność wykony-

waną regularnie poza siedzibą pracodawcy, przy

jednoczesnym wykorzystaniu nowoczesnych techno-

logii, czyli tzw. środków komunikacji elektronicznej.

cza „rozwiązania techniczne, w tym urządzenia te-

leinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia

miewanie się na odległość przy wykorzystaniu trans-

misji danych między systemami teleinformatyczny-

mi, a w szczególności pocztę elektroniczną”.

Z uwagi

na dostępność środków komunikacji elektronicznej

niemalże w każdym miejscu strony stosunku pracy,

decydując się na wykonywanie pracy w formule tele-

pracy, mają dużą swobodę w ustaleniu miejsca wyko-

nywania pracy przez pracownika.

Takim miejscem

może być zarówno mieszkanie telepracownika, inny

lokal bądź też określony obszar, po którym będzie

przemieszczał się telepracownik.

Każdy pracodawca, który chce skorzystać z moż-

liwości zatrudniania pracowników w systemie tele-

pracy, ma obowiązek ustalenia warunków stosowa-

nia telepracy w porozumieniu zawartym z zakłado-

wymi organizacjami związkowymi lub określenia

warunków stosowania telepracy w regulaminie, je-

żeli u pracodawcy nie działają zakładowe organizacje

związkowe lub pracodawca i zakładowe organizacje

związkowe nie uzgodnili treści porozumienia w ciągu

projektu (art. 67

6

Kodeksu pracy).

Po spełnieniu ww.

warunków strony stosunku pracy mogą zadecydować

o wykonywaniu pracy w formie telepracy poprzez za-

warcie umowy o telepracę (art. 67

6

§ 1 pkt 1 Kodeksu

pracy) bądź też przez zmianę już łączącego strony

stosunku pracy – przez dodanie do umowy o pracę

elementów telepracy (art. 67

7

§ 1 pkt 2 Kodeksu pra-

cy).

Jednocześnie jednak należy wyraźnie zaakcen-

tować, iż pracodawca powinien w miarę możliwości

wania pracy w formie telepracy (art. 67

7

§ 3 Kodeksu

pracy).

Powyższe oznacza więc, iż pracownik może

w każdej chwili złożyć propozycję zawarcia umowy

o telepracę, natomiast pracodawca jest obowiązany

ją uwzględnić, jeżeli ma taką możliwość.

Pomijając powyższe, należy także wspomnieć, iż

przepisy Kodeksu pracy normujące czas pracy wpro-

wadziły możliwość wykonywania pracy w systemie

zadaniowego czasu pracy.

Zgodnie z art. 140 Kodeksu

pracy, w przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy

świadczenie pracy może odbywać się także w ra-

mach systemu zadaniowego czasu pracy.

Wówczas

pracodawca, po porozumieniu z pracownikiem, ustala

określonych w art. 129 Kodeksu pracy (8 godzin na

dobę, przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodnio-

wym tygodniu pracy, w przyjętym okresie rozliczenio-

wym nieprzekraczającym 4 miesięcy).

Zatem stosowa-

nie tego systemu także ogranicza kontrolę pracodaw-

cy co do czasu i miejsca wykonywania pracy.

Przywo-

łany system czasu pracy ustala się w układzie zbioro-

czeniu, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem

regulaminu pracy (art. 150 § 1 Kodeksu pracy).

Podsumowując powyższe, należy uznać, iż po-

wszechne przepisy prawa pracy stworzyły wystarczają-

ce ramy prawne umożliwiające pracownikowi wykony-

wanie pracy poza siedzibą pracodawcy.

Tym niemniej

zastosowanie wskazanych powyżej form takiej pracy

powinno się odbywać za zgodą obu stron stosunku pra-

cy oraz przy poszanowaniu wewnątrzzakładowych ak-

tów prawnych (tj. wspomnianych powyżej układów

zbiorowych pracy, porozumień i regulaminów).

Ponadto pragnę dodać, iż kilkuletnie obowiązy-

wanie przepisów Kodeksu pracy dotyczących telepra-

cy skłoniło także do próby dokonania, wspólnie

z partnerami społecznymi, analizy ich funkcjonowa-

organizacji pracodawców i pracowników z prośbą

sów dotyczących telepracy oraz ewentualnej potrzeby

przeprowadzenia dyskusji dotyczącej tej problematy-

Społeczno-Gospodarczych.

Zatem na termin i zakres

ewentualnych prac legislacyjnych zmierzających do

modyﬁkacji obowiązujących przepisów o telepracy

decydujący wpływ będą miały opinie przekazane

przez partnerów społecznych.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

742

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie doprecyzowania znowelizowanej

wie doprecyzowania znowelizowanej ustawy o prze-

ciwdziałaniu narkomanii, przekazaną przy piśmie

mie przedstawiam, co następuje.

ciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych

z dniem 9 grudnia 2011 r., możliwość umorzenia po-

stępowania karnego wobec sprawców czynów z art. 62

ust. 1 lub 3 ustawy, a więc sprawców w zakresie pod-

stawowego i uprzywilejowanego typu przestępstwa

polegającego na posiadaniu środków odurzających

lub substancji psychotropowych, została przyznana

organom ustawowo uprawnionym do prowadzenia

postępowania karnego, a więc na etapie postępowa-

nia sądowego – sądowi, zaś na etapie postępowania

przygotowawczego – prokuratorowi.

W zakresie pytania zawartego w pkt 1 interpela-

cji należy zatem stwierdzić, że prawnokarna ocena

konkretnych zachowań, w tym w aspekcie wystąpie-

nia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 62a

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a więc i prze-

słanki nieznacznej ilości posiadanego przez sprawcę

na własny użytek środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, należy do powyżej wskazanych or-

ganów.

W zakres kompetencji ministra sprawiedliwości

nie wchodzi opracowywanie kryteriów lub wytycz-

nych, według których dokonywana byłaby ocena w za-

kresie powyżej wskazanego terminu.

To powołane

powyżej organy procesowe, korzystając z wiedzy, do-

świadczenia zawodowego, wypracowanych poglądów

orzecznictwa i doktryny na płaszczyźnie prawa kar-

nego, muszą przeprowadzić stosowaną analizę, umoż-

liwiającą ewentualne podjęcie decyzji, o której mowa

w art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W zakresie przesłanki dotyczącej nieznacznej ilo-

ści posiadanych na własny użytek środków odurza-

jących lub substancji psychotropowych wskazać je-

dynie należy, że ustawodawca celowo zrezygnował

z bliższego deﬁniowaniapojęcianieznacznejilości,

kształtując ten termin jako ocenny, podobnie jak wy-

stępujące w aktualnym stanie prawnym znamię

znacznej ilości środków odurzających lub substancji

psychotropowych, przewidziane w niektórych typach

kwaliﬁkowanychprzestępstwokreślonychwustawie

o przeciwdziałaniu narkomanii, np. w art. 53 ust. 2,

art. 55 ust. 3, art. 56 ust. 3, art. 58 ust. 2, art. 62 ust. 2.

Z legislacyjnego punktu widzenia jako złożony

i skomplikowany jawi się zabieg legislacyjny, który

miałby na celu zdeﬁniowanietegoterminu.

Musiałby

on przyjąć formę kazuistycznego i szeroko rozbudo-

wanego załącznika do ustawy i uwzględniać nie tylko

rodzaj i określać wagę środka odurzającego oraz sub-

stancji psychotropowej, ale również uwzględniać róż-

ne postacie, w jakich mogą one występować.

Pewną natomiast wskazówką dla organów proce-

sowych w zakresie interpretacji pojęcia nieznaczna

ilość środków odurzających lub substancji psychotro-

powych może być wypracowane na gruncie obowią-

zującego stanu prawnego orzecznictwo sądowe doty-

czące znamion znacznej ilości środków odurzających

lub substancji psychotropowych, które, jak wskazano

powyżej, także mają charakter ocenny.

sygn. akt II K 47/05, stwierdził, że „miarą znaczności

w rozumieniu art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwiet-

z 1997 r.

Nr 75, poz. 468 ze zm.), jak i art. 62 ust. 2

być także stosunek ilości określonych środków do po-

trzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środ-

ków, która mogłaby zaspokoić tego rodzaju potrzeby

co najmniej kilkudziesięciu uzależnionych (...)”.

Stanowisko przytoczone powyżej Sąd Najwyższy

podtrzymał w kolejnym orzeczeniu z dnia 23 wrze-

śnia 2009 r., sygn. akt I KZP 10/09, stwierdzając, że

„jeśli przedmiotem czynności wykonawczej prze-

narkomanii jest taka ilość środków odurzających lub

substancji psychotropowych, która mogłaby jednora-

zowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu

osób uzależnionych, to jest to znaczna ilość w rozu-

mieniu tej ustawy”.

IV KK 127/11, Sąd Najwyższy stwierdził, że „znacz-

na ilość narkotyków to taka, która wystarcza do jed-

norazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu

osób” (Lex nr 897769).

W tym względzie warto także wskazać na wyrok

2000 r., sygn. akt II AKa 22/00, OSA 2001/2/8,

w którym wskazano, że „kryterium decydującym o tym,

czy ilość środków odurzających lub substancji psy-

chotropowych jest »znaczna«, »nieznaczna« czy też

»zwykła« są: ich masa wagowa – gramy, kilogramy,

tony, ilość porcji, rodzaj środka lub substancji – po-

dział na tzw. twarde i miękkie oraz cel przeznaczenia

– w celach handlowych, na potrzeby własne”.

Powyżej przedstawione poglądy prezentowane są

także w nauce prawa (np. M. Bojarski, W. Radecki,

Przewodnik po pozakodeksowym prawie karnym,

743

Wrocław 1999, s. 248; L. Chruściel, M. Preiss-My-

słowska, Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii.

Ko-

mentarz, Warszawa 2000, s. 257).

Podkreślić jednak należy, że powyższe poglądy

mogą jedynie orientacyjnie wskazywać kierunek in-

terpretacji dla wprowadzonego w art. 62a ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii pojęcia nieznaczna

powych.

Pamiętać bowiem należy, że powyższy ter-

min nie jest prostym zaprzeczeniem terminu znaczna

ilość środków odurzających lub substancji psychotro-

powych i w sensie logicznym analizowane pojęcie

może obejmować tylko niektóre, najmniej istotne

przypadki posiadania środków odurzających lub sub-

stancji psychotropowych w ilościach jednoznacznie

wskazujących na ich przeznaczenie wyłącznie dla

jednej osoby, i to w sytuacji incydentalnego użycia

takiego środka lub substancji.

W zakresie pytania zawartego pkt 2 interpelacji

przypomnieć należy, że ustawodawca, wprowadzając

nowe rozwiązanie prawne, o którym mowa w inter-

pelacji, przewidział także efektywne instrumenty

ułatwiające organom procesowym jego stosowanie.

Na podstawie art. 70a znowelizowanej ustawy o prze-

ciwdziałaniu narkomanii sąd, a w postępowaniu

przygotowawczym – prokurator, w sytuacji gdy za-

chodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest oso-

bą uzależnioną lub używającą szkodliwie substancji

psychoaktywnej, zostali zobligowani do zarządzenia

zebrania informacji na temat używania przez oskar-

żonego tych środków lub substancji przez specjalistę

terapii uzależnień.

Ta nowa instytucja prawna nie

tylko wzbogaci wiedzę o sprawcy czynu zabronione-

go, ale będzie miała istotne znaczenie w zakresie in-

dywidualizacji reakcji karnej, w tym podejmowaniu

decyzji o stosowaniu wobec sprawcy środków o cha-

rakterze leczniczym, terapeutycznym lub edukacyj-

wodu braku dostatecznych ustaleń odnoszących się

do charakteru używania przez sprawcę środka odu-

rzającego lub substancji psychotropowej w praktyce

nazbyt rzadko były stosowane.

Przeznaczenie posiadanego środka odurzającego

lub substancji psychotropowej na własny użytek

może charakteryzować wiele okoliczności: ilość, ro-

dzaj i postać posiadanego narkotyku, informacja

o dotychczasowym używaniu, okoliczności popełnie-

nia czynu.

Przy dokonywaniu oceny w zakresie niecelowości

orzeczenia wobec sprawcy kary w przypadku posia-

dania środka odurzającego lub substancji psychotro-

powej należy, zgodnie z art. 62a ustawy o przeciw-

działaniu narkomanii, brać pod uwagę okoliczności

popełnienia czynu oraz stopień jego społecznej szko-

dliwości.

W zakresie pojęcia społecznej szkodliwości czynu

Kodeks karny precyzyjnie wskazuje w art. 115 § 2

nie jej stopnia, to jest rodzaj i charakter naruszonego

szonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru,

ności oraz stopień ich naruszenia.

Wymieniony w art. 115 § 2 K.k. katalog okolicz-

ności decydujących o stopniu społecznej szkodliwości

czynu ma charakter zamknięty.

Z kolei okoliczności popełnienia czynu to szeroka

gama okoliczności, które charakteryzują popełniony

czyn, jak np. czas (np. w porze nocnej), miejsce (np.

w miejscu publicznym, na terenie szkoły, w miejscu

zamieszkania) oraz tzw. aspekt sytuacyjny zachowa-

nia się (np. we współdziałaniu z nieletnim lub w jego

obecności).

W kontekście powyższych rozważań przypomnieć

należy, że w wielu przypadkach posiadania środka

odurzającego lub substancji psychotropowej sprawca

przestępstwa określonego w art. 62 ustawy o prze-

ciwdziałaniu narkomanii jest osobą uzależnioną od

środków odurzających lub substancji psychotropo-

wych bądź osobą używającą szkodliwie substancji

psychoaktywnej, zatem zażywanie zabronionych

środków lub substancji w takim wypadku to nie tyle

jej swobodna decyzja, ale realizowanie imperatywu

wynikającego z mechanizmów uzależnienia.

W takiej sytuacji działania państwa powinny być

ukierunkowane na wzbudzanie motywacji u osoby

używającej szkodliwie substancji psychoaktywnej lub

uzależnionej od środków odurzających lub substancji

psychotropowych do zerwania z nałogiem, co może

przynieść wymierne i korzystne skutki społeczne

i ekonomiczne.

Celowe jest zatem rozróżnienie racji związanych

z interesem społecznym przemawiającym za ograni-

czeniem mechanizmów umożliwiających nielegalną

produkcję i wprowadzanie do obrotu środków odu-

rzających i substancji psychotropowych oraz racji

indywidualnych związanych z uwzględnieniem inte-

resów jednostki.

Rozróżnienie tych racji i dokonanie należytego

wyboru w zakresie kształtu polityki zmierzającej do

ograniczenia zjawiska szkodliwego używania środ-

ków i substancji psychoaktywnych jest bardzo waż-

ne, bowiem konsekwencje prawne, społeczne i zdro-

wotne stosowania rozwiązań preferujących wyłącz-

nie jeden z tych interesów mogą być długotrwałe

i dotkliwe, prowadząc, w jednym wypadku – do wy-

kluczenia społecznego osób używających takich środ-

ków i substancji oraz ograniczenia dostępu do proﬁ-

laktyki, leczenia i terapii, w drugim zaś – do niekon-

trolowanego, znacznego wzrostu liczby przypadków

szkodliwego używania środków odurzających i sub-

stancji psychotropowych.

Podsumowując powyższe rozważania, należy jesz-

cze raz podkreślić, że w dokonywaniu tych trudnych

ocen i rozróżnień organy wymiaru sprawiedliwości

będą miały wsparcie w specjalistach terapii uzależ-

nień, co nie tylko pozwoli należycie zindywidualizo-

744

wać i zracjonalizować reakcję prawnokarną, ale rów-

nież umożliwi bardziej efektywne zarządzanie środ-

kami budżetu państwa przeznaczonymi na przeciw-

działanie narkomanii.

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

w sprawie stosowania w Polsce szczepionek

wielowalentnych (656)

wie stosowania w Polsce szczepionek wielowalent-

nych z dnia 21 grudnia 2011 r. przekazaną dnia

znak: SPS-023-656/11, uprzejmie proszę Panią Mar-

szałek o przyjęcie następujących informacji.

Szczepionki służące do przeprowadzania obowiąz-

kowych szczepień ochronnych kupuje minister wła-

mówieniach publicznych.

Koszt zakupu szczepionek,

do spraw zdrowia.

Do realizacji „Programu szczepień

ochronnych” (PSO) stosowane są szczepionki mono-

walentne: przeciwko gruźlicy, HBV, Haemophilus

inﬂuenzae,poliomyelitis,ospiewietrznej,atakżepo-

party skojarzone: DTP, DTaP (szczepionka przeciw-

ko błonicy, tężcowi, krztuścowi) oraz MMR (szcze-

pionka przeciwko odrze, śwince, różyczce).

Kalendarz

szczepień może być również realizowany przy użyciu

dostępnych na rynku tzw. szczepionek poliwalent-

nych, których koszt nie jest ﬁnansowanyzbudżetu

państwa.

Szczepionki są leczniczym produktem immunolo-

gicznym stosowanym w celu wywołania czynnej od-

porności.

Zasady dotyczące ich wytwarzania i impor-

tu precyzuje rozdział trzeci ustawy z dnia 6 września

ce obrotu w kraju produktami leczniczymi zostały

określone w rozdziale piątym powyższej ustawy.

Działając w oparciu o przepisy ustawy Prawo far-

maceutyczne oraz ustawę o zapobieganiu oraz zwal-

się w proﬁlaktyce chorób zakaźnych najlepsze do-

stępne metody, a preparaty w nich wykorzystywane

są zarejestrowane w Polsce przez Urząd Rejestracji

duktów Biobójczych oraz posiadają certyﬁkatybez-

pieczeństwa lub właściwą rejestrację wydaną przez

Europejską Agencję Oceny Leków (EMEA).

To ozna-

cza, że ich skuteczność oraz bezpieczeństwo potwier-

dzono w badaniach klinicznych.

Takie preparaty nie

zawierają też substancji, których używanie jest za-

bronione w Unii Europejskiej.

Mając powyższe na względzie oraz nawiązując do

przekazanej w interpelacji pana posła informacji

– cyt.: „W ostatnim roku prof. Majewska wielokrotnie

szczepieniu”, uprzejmie informuję Panią Marszałek,

że zgłaszanie wystąpienia niepożądanych odczynów

poszczepiennych (NOP) jest ustawowym obowiąz-

kiem osób rozpoznających powikłania po szczepieniu.

Zagadnienie to regulowane jest przez ustawę z dnia

nych u ludzi stanowi, że w przypadku podejrzenia lub

rozpoznania wystąpienia niepożądanego odczynu po-

szczepiennego lekarz lub felczer na podstawie zgło-

szenia zawierającego oprócz danych osobowych rów-

nież dane o stanie zdrowia oraz innych informacji

niezbędnych do sprawowania nadzoru nad występo-

waniem odczynów poszczepiennych, zgodnie ze

współczesną wiedzą medyczną, ma obowiązek zgło-

jego wystąpienia takiego przypadku do państwowego

miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia.

Roz-

Nr 254, poz. 1711) określa rodzaje niepożądanych od-

czynów poszczepiennych i kryteria ich rozpoznawa-

nia na potrzeby nadzoru epidemiologicznego, sposób

zgłaszania niepożądanych odczynów poszczepien-

nych, wzory formularzy zgłoszeń niepożądanych od-

czynów poszczepiennych, sposób prowadzenia reje-

stru zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepien-

nych, udostępniania danych nim objętych oraz okres

ich przechowywania.

KwaliﬁkacjaNOPdokonywana

jest przez lekarza lub felczera, który rozpoznając nie-

pożądany odczyn poszczepienny lub podejrzewając

jego wystąpienie, wypełnia właściwą część zgłoszenia

i przekazuje zgłoszenie państwowemu powiatowemu

powzięcia podejrzenia wystąpienia odczynu poszcze-

piennego.

Według informacji statystycznych zebra-

nych i przygotowanych za rok 2010 przez Narodowy

745

Higieny wynika, że potwierdzone i zgłoszone zostały

4 ciężkie przypadki NOP w ramach 1130 przyjętych

zgłoszeń NOP.

Powyższe dane dotyczą realizacji

szczepień w Polsce zarejestrowanymi i dopuszczony-

mi do obrotu szczepionkami.

Według klasyﬁkacji

WHO za ciężki NOP uznany jest zgon po szczepieniu,

hospitalizacja, znaczny i trwały uszczerbek zdrowia

i stan bezpośredniego zagrożenia życia.

Odnosząc się do informacji przedkładanej przez

pana posła, dotyczącej doniesień – cyt.: „o stosowa-

nych praktykach w niektórych medycznych ośrod-

kach akademickich, które mogą mieć znamiona nie-

legalnego testowania szczepionek”, uprzejmie wyja-

śniam, iż dotychczas do resortu nie wpłynął żaden

wniosek lub doniesienie o prowadzonych nielegalnie

praktykach przez podmioty lecznicze, a także ośrod-

ki akademickie w zakresie testowania w Polsce szcze-

pionek na ludziach przed zakończeniem procedury

rejestracyjnej danego produktu.

Odpowiadając na pytanie pierwsze pana posła,

dotyczące zatwierdzonych programów badawczych

w zakresie testowania w Polsce szczepionek wielowa-

lentnych, nadmieniam, iż wydawanie decyzji na pro-

wadzenie badań klinicznych w zakresie testowania

leków, w tym szczepionek, i wpisanie badania klinicz-

nego do Centralnej Ewidencji Badań Klinicznych

procedowane jest na podstawie przepisów rozdziału

wy Prawo farmaceutyczne, natomiast prowadzenie

i ﬁnansowanieprogramówbadawczychpodlegaprze-

pisom sześciu ustaw tworzących nowy system nauki

opracowany pod wspólnym hasłem „Budujemy na

dach ﬁnansowanianauki(Dz.U.

Nr96,poz.615,

z późn. zm.) określa zasady ﬁnansowanianaukize

środków ﬁnansowychustalanychnatencel,którymi

dysponuje minister właściwy do spraw nauki.

Pu-

bliczne środki na badania są dystrybuowane w dro-

dze procedur konkursowych przez dwie niezależne

agencje.

Narodowe Centrum Badań i Rozwoju wspie-

ra badania stosowane, a Narodowe Centrum Nauki

ﬁnansujebadaniapodstawowe.

Wobec powyższego informuję Panią Marszałek,

że Ministerstwo Zdrowia nie rejestruje ani nie syste-

matyzuje zatwierdzonych do ﬁnansowania progra-

mów badawczych.

Jednakże po zapoznaniu się z do-

stępnymi zestawieniami realizowanych programów

badawczych z następujących dziedzin naukowych:

nauki przyrodnicze, nauki medyczne, które zostały

udostępnione w bazie danych na internetowej stronie

Ośrodka Przetwarzania Informacji, nadmieniam, iż

zgłoszony do konkursu program pn. „Badanie wpły-

wu zastosowanego w szczepionkach koniugowanych

typu nośnika białkowego na immunogenność poda-

wanych jednocześnie szczepionek skojarzonych” (in-

stytucja realizująca: Narodowy Instytut Zdrowia

objęty ﬁnansowaniem.

Jednocześnie informuję, że w ostatnich latach

prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

wydał pozwolenia na prowadzenie w Polsce badań

klinicznych w zakresie testowania szczepionek wie-

lowalentnych.

Wnioski w zakresie testowania tego

typu szczepionek nie zostały także zgłoszone do re-

jestracji badań.

Odpowiadając na pytanie drugie, dotyczące moż-

liwości uwzględnienia przez ministra zdrowia spo-

łecznych apeli o zniesienie ustawowego nakazu

szczepień proﬁlaktycznychdlaniemowlątipozosta-

wienie decyzji w tej sprawie rodzicom, uprzejmie

informuję Panią Marszałek, że w Polsce przeprowa-

dzanie szczepień ochronnych odbywa się zgodnie

wy wynika obowiązek poddawania się szczepieniom

ochronnym przeciwko chorobom zakaźnym osób

przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zgodnie z „Programem szczepień ochron-

nych”, jak również poddawania się szczepieniom

w przypadku ogłoszenia stanu epidemii lub stanu

zagrożenia epidemicznego.

Szczegółowo rodzaje

szczepień obowiązkowych i wykaz grup osób zobo-

wiązanych do poddawania się szczepieniom określo-

ne są w rozporządzeniu ministra zdrowia z 18 sierp-

Minister zdrowa nie przewidział możliwości rezy-

gnacji ze wskazanych w rozporządzeniu szczepień

ochronnych na życzenie obywatela.

Częściowe lub

całkowite przeciwwskazanie do szczepień może być

ustanowione tylko ze wskazań medycznych.

Pojęcie

szczepień obowiązkowych należy rozumieć jako oby-

watelski obowiązek poddania się szczepieniom w celu

zmniejszenia lub uniknięcia powikłań, jakie mogą

wynikać po przebyciu zakażenia poszczególnymi

czynnikami zakaźnymi.

Zagwarantowane obecnie

przez państwo działania w zakresie stosowanej pro-

ﬁlaktykipierwotnejuważamzawłaściwe.

Przepisy

umożliwiające realizację szczepień przeciwko choro-

bom, którym można zapobiegać poprzez szczepienia,

gwarantują podtrzymywanie wytworzonej odporno-

ści populacyjnej oraz minimalizują bądź doprowadza-

ją do przerwania krążenia czynnika zakaźnego w da-

nej populacji poddanej szczepieniom.

Nadmieniam, że realizacja powszechnych szcze-

pień ochronnych w Polsce jest niezbędna dla bezpie-

czeństwa kraju w aspekcie zapobiegania rozprze-

strzenianiu się chorób zakaźnych.

Nawiązując do pytania trzeciego ujętego w inter-

pelacji, a dotyczącego stosowanej w „Programie

szczepień ochronnych” szczepionki przeciwko Strep-

tococcus pneumoniae, uprzejmie informuję, że nie-

zrozumiała jest dla ministra zdrowia informacja

przedstawiona przez pana posła, która zawiera stwier-

dzenie, że – cyt.: „szczepionki na pneumokoki, któ-

rymi dysponują polskie placówki medyczne, chronią

tylko przed ich brazylijską odmianą”.

746

Na polskim rynku obecnie dostępne są dwie szcze-

pionki skoniugowane – PCV10 (Synﬂorix)orazPCV13

(Prevenar13), wykorzystywane również przy realiza-

cji PSO.

Aktualnie rejestracja obu szczepionek doty-

czy dzieci od 2. miesiąca życia do 5. roku życia.

Szcze-

pionka Synﬂorixzawiera:białkoD,zapomocąktó-

rego zostały skoniugowane serotypy pneumokoka

(1, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 23F), toksoid tężcowy i sko-

niugowany z nim serotyp 18C oraz toksoid błoniczy

i skoniugowany z nim serotyp 19F.

Szczepionka za-

pobiega inwazyjnym zakażeniom i ostremu zapaleniu

ucha środkowego, wywoływanym przez 10 serotypów

(1, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F, 23F) u dzieci w wie-

ku od 6 tygodni do 5 lat.

Z kolei szczepionka Preve-

nar13 zawiera białko błonicze CRM197 i skoniugo-

wane z nim serotypy 1, 3, 4, 5, 6A, 6B, 7F, 9V, 14,

18C, 19A, 19F, 23F.

Szczepionka zapobiega inwazyj-

nym zakażeniom wywoływanym przez 13 serotypów

także ostremu zapaleniu ucha środkowego wywoły-

6 tygodni do 5 lat.

Obie szczepionki, PCV10 i PCV13,

posiadają zbliżony korzystny proﬁlbezpieczeństwa

i zapobiegają zachorowaniom na serotypy szczepion-

kowe występujące na całym świecie.

Z danych opublikowanych i zamieszczonych na

stronie Krajowego Ośrodka Referencyjnego ds. Dia-

gnostyki Bakteryjnych Zakażeń Ośrodkowego Ukła-

du Nerwowego (KORUN) Narodowy Instytut Leków

oraz w oparciu o opublikowane prace prof. Hrynie-

wicz i prof. Skoczyńskiej z Narodowego Instytutu

Leków wynika, że w roku 2010 w Polsce:

1) szczepionki PCV10 i PCV13 dawały pokrycie

przed wystąpieniem inwazyjnej choroby pneumoko-

kowej, wynoszące odpowiednio 54,9% i 75,4% we

wszystkich grupach wiekowych;

2) szczepionki PCV10 i PCV13 dawały pokrycie

wynoszące odpowiednio 71% i 93,5% u dzieci poniżej

2. roku życia;

3) szczepionki PCV10 i PCV13 dawały pokrycie

wynoszące odpowiednio 71,2% i 92,3% u dzieci poni-

żej 5. roku życia;

4) wzrastała liczba zakażeń pneumokokowych,

zwłaszcza u dzieci do lat 2, wieloopornymi na anty-

biotyki izolatami, należącymi do serotypów 3, 14,

19F, 19A, 23F.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

znak: SPS-023-658/11, dotyczące interpelacji posła

emerytalno-rentowych uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym

ustawy, osoby prowadzące pozarolniczą działalność

stałych, wszystkich lub wybranych, tytułów lub

747

obowiązkowo podlega ubezpieczeniom emerytalnemu

kowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym

niższa jednak niż:

czeń społecznych nie określają minimalnej podstawy

łu wykonywania pracy nakładczej, jednak równocze-

cowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz. U.

cę nakładczą strony zobowiązane są określić mini-

malną miesięczną ilość pracy, której wykonanie na-

leży do obowiązków wykonawcy.

Minimalna ilość

wynagrodzenia.

Jeżeli praca nakładcza stanowi dla

nanie zapewniało uzyskanie wynagrodzenia nie

essentialia negotii umowy o pracę nakładczą i tym

cywilnego dotyczące zlecenia, jak jest to podnoszone

mniej połowy minimalnego wynagrodzenia (np. wy-

nych.

Zakład jest uprawniony do weryﬁkowania,czy

osoba zgłoszona do ubezpieczeń społecznych posiada

wiązującymi przepisami.

W tym zakresie zakład po-

siada prawo do badania zarówno faktu zawarcia

lenia dokonane w trakcie postępowania wyjaśniają-

cego lub kontrolnego pozwolą na stwierdzenie przez

warta dla pozoru (art. 83 § 1 Kodeksu cywilnego),

lub że jest sprzeczna z zasadami współżycia społecz-

biorcę lub jako wykonawcę.

Decyzje wydawane są na

748

przez daną osobę jako zleceniobiorcę lub jako wyko-

nawcę jest stwierdzenie obowiązkowego podlegania

cyzji stwierdzającej niepodleganie ubezpieczeniom

społecznym z tytułu pracy nakładczej, jak i stwier-

dzającej obowiązek ubezpieczeń z tytułu prowadze-

nia działalności gospodarczej stronom przysługuje

odwołanie do właściwego sądu.

Prawomocny wyrok

gania ubezpieczeniom nie jest bowiem przepis regu-

lujący zbieg tytułów do ubezpieczeń, ale stwierdze-

Prawidłowość przedstawionego wyżej stanowiska Za-

kładu Ubezpieczeń Społecznych w odniesieniu do

15 tys. decyzji stwierdzających niepodleganie ubez-

pieczeniom społecznym osób wykonujących pracę na-

wniesione odwołania.

Z ponad 3,5 tys. rozstrzygnięć

widłowość decyzji wydanych przez ZUS.

Rozstrzyganie przez Zakład Ubezpieczeń Społecz-

nych spraw dotyczących umarzania należności z ty-

tułu składek każdorazowo uzależnione jest od zaist-

nienia konkretnych przesłanek wskazanych przez

czeń społecznych, tj. całkowitej nieściągalności lub

ważnego interesu osoby zobowiązanej.

Kryterium

całkowitej nieściągalności zdefiniowane zostało

zanie okoliczności, w których zostaje ono spełnione,

jąc żadnego majątku lub pozostawiając ruchomości

dłość dłużnika lub umorzył postępowanie upadło-

ściowe, nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działal-

ności przy jednoczesnym braku majątku, z którego

spokojenie należności w zakończonym postępowaniu

likwidacyjnym, wysokość nieopłaconej składki nie

niu egzekucyjnym, naczelnik urzędu skarbowego lub

można prowadzić egzekucję, oczywiste jest, że w po-

kraczających wydatki egzekucyjne.

Wskazane uregu-

lowania mają charakter zamknięty, co oznacza, iż

nych, niezależnie od przyczyn powstania zadłużenia.

pieczonych będących równocześnie płatnikami skła-

dek pomimo niespełnienia warunku ich całkowitej

nieściągalności.

Rozwinięcie powyższej normy sta-

nowi rozporządzenie ministra gospodarki, pracy i po-

wołanego rozporządzenia, Zakład Ubezpieczeń Spo-

łecznych może umorzyć należności z tytułu składek,

jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan

cić powstałego zadłużenia, gdyż mogłoby to wywołać

udowodnienia wystąpienia ww. przesłanek oraz obo-

wiązek przedłożenia dokumentacji obrazującej ciężką

sytuację materialną lub zły stan zdrowia spoczywa

zbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego każdej indywidualnej sprawy oraz do jej

załatwienia z poszanowaniem słusznego interesu

ale też rozważenia możliwości udzielenia ulgi w spła-

749

conych składek od podmiotów zobowiązanych do ich

i ostrożności w procedowaniu spraw z tego zakresu.

Z poważaniem

terpelację pana posła Roberta Telusa w sprawie pla-

nowanego zniesienia niektórych sądów rejonowych,

nr SPS-023-661/11, uprzejmie przedstawiam, co na-

stępuje.

Ministerstwo Sprawiedliwości, realizując swe za-

dania statutowe, prowadzi prace analityczne doty-

czące m.in. reformy struktury organizacyjnej sądów

wszystkich szczebli.

Celem tych prac jest podniesie-

nie skuteczności organów wymiaru sprawiedliwości

w płaszczyźnie zarówno orzeczniczej, jak i funkcjo-

nalnej.

Drogą do zrealizowania wskazanego zamie-

rzenia będzie optymalne zorganizowanie sieci sądów

cjonować będą jednostki sądowe szczebla rejonowego

W celu zagwarantowania obywatelom dogodnego

dostępu do sądu wydziały jednostek przewidzianych

wydziały (cywilny, karny, rodzinny i nieletnich, pra-

miotowa zmiana organizacyjna nie spowoduje zatem

negatywnych skutków społecznych.

asystentów sędziów.

Należy bowiem zauważyć, że

w małych jednostkach sądowych nieobecność jedne-

śnie z uwagi na niewielką obsadę orzeczniczą wydzia-

łów małych sądów rejonowych możliwość przesunię-

cia sędziów między wydziałami jest niewielka.

Sędziowie orzekający w sądach przewidzianych

działach tych zatrudnieni będą nadal także pracow-

nicy administracyjni wydziałów orzeczniczych likwi-

dowanych jednostek sądowych.

Natomiast urzędnicy

agend administracyjnych znoszonych sądów będą

kalnych możliwości, w wydziałach orzeczniczych wy-

nistracyjnych jednostek macierzystych.

Na obecnym etapie prac Ministerstwo Sprawiedli-

nizacja.

Pragnę jednak zdecydowanie podkreślić, że

750

interesowanych sądów są przedmiotem wnikliwej

analizy.

Ponadto w Ministerstwie Sprawiedliwości odbyły

się konsultacje z przedstawicielami władz samorzą-

dowych, w ramach których przedstawione zostały

W przypadku uwzględnienia postulowanych

zmian przygotowany zostanie nowy projekt rozpo-

rządzenia, który poddany zostanie ponownym kon-

sultacjom wewnątrzresortowym oraz społecznym.

Reasumując, informuję pana posła, że celem oma-

wianej reformy sądownictwa nie jest obniżenie rangi

miast, siedzib sądów rejonowych przewidzianych do

zniesienia, jak też rozwój większych ośrodków miej-

skich kosztem mniejszych, lecz zracjonalizowanie

nadmiernie rozdrobnionej struktury sądownictwa

powszechnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

sekretarza stanu

w sprawie nadmiernego obciążania budżetów

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2011 r. (znak: SPS-024-112/11) interpelację pana po-

sła Jerzego Materny w sprawie nadmiernego obcią-

żania budżetów gmin poprzez systematyczne prze-

kazywanie do realizacji zadań z zakresu administra-

cji rządowej informuję, co następuje.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że szczególną

cechą administracji publicznej jest wykonywanie za-

stracyjną, pozostaje samorząd terytorialny.

Uczest-

niczy on w sprawowaniu władzy publicznej, a przy-

sną odpowiedzialność (vide: art. 16 ust. 2 Konstytucji

szczególne zadania w oparciu o kompetencje zastrze-

żone dla jej organów.

Przyjęte założenie samodziel-

ności samorządu terytorialnego wiąże się z udziałem

rządu terytorialnego zapewnia się udział w docho-

tucyjną należy odnieść zarówno do obowiązku za-

pewnienia odpowiednich środków publicznych na

jących adekwatność kosztów realizacji zadań rządo-

wych.

Zasadę tę potwierdzają samorządowe przepisy

ustrojowe.

W odniesieniu do zadań realizowanych

przez samorząd gminny warto jest wskazać na art. 7

poz. 1591, ze zm.).

Należy jednak pamiętać, że wska-

zane rozwiązania ustrojowe są normami generalny-

mi; określenie charakteru konkretnego zadania pu-

blicznego dokonywane jest przepisami ustaw mate-

rialnego prawa administracyjnego.

Nie można przy

tym pomijać rozwiązań zawartych w przepisach re-

gulujących zasady gospodarki finansowej, tj.

poz. 526, ze zm.), gdzie przewiduje się środki na re-

alizację zadań z zakresu administracji rządowej, za-

równo w formie określonej stałą kwotą (5%) wpływów

z dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa

chodach jednostek samorządu terytorialnego), jak

z zakresu administracji rządowej (vide: art. 8 ust. 1

stek samorządu terytorialnego).

Wspomniany art. 49

wskazuje także, iż dotacje przekazywane są przez

wojewodów (o ile przepisy odrębne nie stanowią ina-

czej) w sposób umożliwiający pełne i terminowe wy-

konywanie zleconych zadań.

Z udziałem samorządu terytorialnego w realizacji

tów normatywnych i dokumentów rządowych na fo-

rum Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Teryto-

poz. 759) – vide: art. 8 tejże, jak i regulamin pracy

Rady Ministrów [vide: § 12 ust. 3 uchwały nr 49 Rady

751

widują obowiązek przedstawienia do zaopiniowania

KWRiST wraz z prognozą skutków ﬁnansowychpro-

jektów, dotyczących problematyki samorządu teryto-

rialnego.

Dobrą praktyką wypracowaną przez

KWRiST jest przekazywanie do dalszych prac parla-

mentarnych projektów uzgodnionych.

Na zakończenie należy nadmienić, iż zapisy usta-

określające właściwość ministra administracji i cy-

fryzacji w zakresie działu administracja publiczna

(vide: art. 6 ustawy) nie czynią go właściwym w od-

niesieniu do kwestii zapewnienia odpowiednich do-

chodów dla jednostek samorządu terytorialnego.

Z poważaniem

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 17 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie podwyżek cen paliw ciekłych (664)

11) przedstawiam poniżej odpowiedź na interpelację

poselską pana posła Jerzego Materny w sprawie pod-

wyżek cen paliw ciekłych.

Odnośnie do pytania w sprawie możliwości zaha-

mowania podwyżki cen paliw ciekłych przez polskie

spółki sektora naftowego przedstawiam następujące

nionym okresie i obecnie mają wpływ w dużej mierze

czynniki zewnętrzne, czyli znaczny wzrost notowań

ropy naftowej na światowych rynkach, na które Rząd

Rzeczypospolitej Polskiej nie ma bezpośredniego

wpływu.

Na ceny paliw płynnych przed opodatkowaniem

podatkami pośrednimi wpływa także stosunek ceny

skiego.

Spowodowane jest to faktem, iż dolar amery-

kański stanowi walutę, w której rozliczane są trans-

szy poziom w historii, przekraczając 140 dolarów,

do poziomu około 43 USD, natomiast kurs dolara

do poziomu około 157 zł.

W dniu 19 stycznia 2012 r.

na światowym rynku poziom 111 USD za baryłkę

USD w dniu 5 stycznia br. rzędu 3,36 zł, co oznacza,

Ponadto sprzedaż paliw płynnych obciążona jest

stanowi przychód budżetu państwa, natomiast opła-

ta paliwowa stanowi głównie przychód Krajowego

Funduszu Drogowego.

paliw kosztował w dniu 16 stycznia 2012 r. średnio

ok. 5,58 zł, wliczone są:

50% ceny),

— marża dystrybucyjna (0,12 zł/l, ok. 2% ceny),

— akcyza (1,56 zł/l, ok. 28% ceny),

— VAT (1,02 zł/l, ok. 18% ceny).

ok. 5,75 zł, wliczone są:

55% ceny),

— akcyza (1,20 zł/l, ok. 21% ceny),

— opłata paliwowa (0,249 zł/l, ok. 5% ceny) oraz

we ceny benzyn silnikowych i oleju napędowego są

UE.

W przeliczeniu na PLN wynoszą one w Niem-

czech 6,68 zł/l (Pb95) i 6,19 zł/l (ON), w Czechach

6,10 zł/l (Pb95) i 6,19 zł/l (ON), na Słowacji 6,49 zł/l

(Pb95) i 7,38 zł/l (ON), w Holandii 7,12 zł/l (Pb95)

i 7,38 zł/l (ON), a we Włoszech 7,43 zł/l (Pb95)

i 7,38 zł/l (ON).

W dniu 30 grudnia 2011 r. została opublikowana

2011 r.).

Art. 11 ustawy przewiduje zmianę art. 89

robów powstałych ze zmieszania tych olejów z bio-

komponentami, spełniających wymagania jakościo-

752

we określone w odrębnych przepisach, w wysokości

czącą zmianę kursu euro w stosunku do złotego

3,9379 PLN/EUR), konieczne jest skorygowanie kra-

jowych stawek podatku akcyzowego na oleje napędo-

330 EUR/1000 l).

Polska mogła stosować okresy

datkowania oleju napędowego do minimum unijnego

wynoszącego:

W przypadku olejów napędowych przy ustalaniu no-

wej stawki podatku akcyzowego wzięto pod uwagę zmia-

nę wysokości opłaty paliwowej obowiązującej od 1 stycz-

nia 2012 r.

– 249,92 zł/1000 l.

Obowiązująca w 2011 r.

stawka opłaty paliwowej w wysokości 239,84 zł/1000 l

została zwaloryzowana o wskaźnik wzrostu cen to-

tostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

sza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędo-

wym Rzeczypospolitej Polski „Monitor Polski”.

Zgod-

nie z pkt 1 i pkt 2 obwieszczenia ministra transportu,

2012 (Monitor Polski Nr 115, poz. 1161), stawka opła-

ty paliwowej na rok 2012 wynosi „99,19 zł za 1000 l

oraz „249,92 za 1000 l olejów napędowych, wyrobów

nentami oraz biokomponentów stanowiących samo-

istne paliwa (…)”.

ki pośrednie, z wyłączeniem podatku od wartości

dodanej, wyliczoną bezpośrednio lub pośrednio na

cji.

Zatem do minimum poziomu opodatkowania pa-

akcyzowego oraz opłaty paliwowej.

Biorąc pod uwagę

nie stawki podatku akcyzowego, którą obłożony jest

olej napędowy.

Ponadto z dniem 31 grudnia 2011 r.

minęła także możliwość obniżenia stawek podatku

akcyzowego m.in. dla benzyn silnikowych przez mi-

nistra ﬁnansówwdrodzerozporządzenia.

Zgodnie

akcyzowym, minister właściwy do spraw ﬁnansów

publicznych może, w drodze rozporządzenia, ale tyl-

ko do dnia 31 grudnia 2011 r., obniżać stawki akcyzy

na wyroby akcyzowe określone w ustawie oraz róż-

nicować je w zależności od rodzaju wyrobów akcyzo-

wych, a także określać warunki ich stosowania, jed-

co najmniej 3-miesięcznych, w odniesieniu do po-

szczególnych wyrobów akcyzowych, uwzględniając

sytuację gospodarczą państwa.

Należy podkreślić, iż Polska jest objęta w chwili

procedurą nadmiernego deﬁcytu i zgodnie z reko-

mendacją Rady Ecoﬁnzobowiązanadoobniżenia

wych, do poziomu nieprzekraczającego wartości re-

ferencyjnej 3%.

Zobowiązanie do ograniczenia deﬁ-

cytu w przyszłym roku, które umożliwi wyjście z ww.

nansów do unijnego komisarza ds. gospodarczych i wa-

lutowych Olli Rehna, który został wysłany w grud-

753

Co więcej, przepisy dyrektywy 2006/112/WE Rady

Odpowiadając na pytanie dotyczące podejmowa-

nia przez rząd RP rozwiązań legislacyjnych umożli-

wiających konkurencyjnym ﬁrmom zaistnienie na

rynku paliwowym, pragnę podkreślić, iż Minister-

stwo Gospodarki prowadzi dialog z przedstawiciela-

mi sektora naftowego oraz organizacjami przedsię-

biorców w celu monitorowania sytuacji na rynku

nie mają wpływ na ponoszone koszty przez sektor

i tym samym na poziom ostatecznych cen paliw.

Mi-

nisterstwo będzie również kontynuowało bieżącą

analizę obciążeń administracyjnych sektora w celu

opracowania możliwości ich obniżenia.

Z wyrazami najwyższego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

interpelację pani poseł Marii Nowak (znak: SPS-023-

-671/11) w sprawie Komisji Majątkowej i ewentualnej

likwidacji Funduszu Kościelnego informuję, co na-

stępuje.

W art. 25 ust. 4 i 5 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej wskazano, że stosunki między Rzecząpospo-

litą Polską a Kościołem Katolickim określają umowa

wy, natomiast stosunki między Rzecząpospolitą Pol-

ską a innymi kościołami i związkami wyznaniowymi

wartych przez Radę Ministrów z ich właściwymi

stwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej

pozostałe ustawy regulujące stosunek państwa do

niesieniu do spraw zasadniczych, są tożsame.

Jednak

wspomniane regulacje zawierają także zapisy

uwzględniające potrzeby i specyﬁkęposzczególnych

kościołów i związków wyznaniowych.

Komisja Majątkowa działała na podstawie wyżej

ność komisji oraz szczegółowy tryb postępowania

regulacyjnego został określony w zarządzeniu mini-

Zniesienie Komisji Majątkowej było wynikiem zgod-

nej woli zakończenia prac komisji, wyrażanej zarów-

no przez przedstawicieli administracji rządowej, jak

i przedstawicieli Sekretariatu Konferencji Episkopa-

tu Polski.

Postępowania regulacyjne są wciąż prowadzone

przed następującymi komisjami rewindykacyjnymi:

1) Komisją Regulacyjną do Spraw Polskiego Au-

tokefalicznego Kościoła Prawosławnego działającą

ku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła

liczebność komisji oraz szczegółowy tryb postępowa-

nia regulacyjnego został określony w rozporządzeniu

stępowania Komisji Regulacyjnej do Spraw Polskiego

Nr 45, poz. 456, z późn. zm.);

2) Komisją Regulacyjną działającą na podstawie

pospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 73, poz. 323, z późn.

powania regulacyjnego został określony w zarządze-

bu postępowania regulacyjnego w przedmiocie przy-

wrócenia osobom prawnym Kościoła Ewangelicko-

-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej własno-

ści nieruchomości lub ich części (M.P. Nr 55, poz. 461,

z późn. zm.);

3) Komisją Regulacyjną do Spraw Gmin Wyzna-

niowych Żydowskich działającą na podstawie ustawy

skiej (Dz. U. Nr 41, poz. 251, z późn. zm.); liczebność

754

cyjnego został określony w zarządzeniu ministra

dziernika 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu dzia-

łania Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznanio-

wych Żydowskich (M.P. Nr 77, poz. 730, z późn. zm.);

4) Międzykościelną Komisją Regulacyjną działa-

lacyjnego przed Międzykościelną Komisją Regulacyj-

ną (Dz. U. Nr 279, poz. 2768, z późn. zm.); rozpatruje

ona obecnie roszczenia majątkowe wobec państwa na-

stępujących kościołów i związków wyznaniowych:

a) Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypo-

spolitej Polskiej;

b) Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rze-

czypospolitej Polskiej;

c) Kościoła Nowoapostolskiego w Polsce;

d) Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rze-

czypospolitej Polskiej;

e) Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rze-

czypospolitej Polskiej;

f) Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rze-

czypospolitej Polskiej.

Poszczególne komisje powo-

ływane były w różnych terminach.

Nie bez znacze-

nia w omawianej sprawie jest także zakres roszczeń

poszczególnych kościołów i związków wyznanio-

wych, w tym także liczba i zakres wniosków rewin-

dykacyjnych.

Ewentualne zniesienie powyżej wymienionych ko-

misji winno nastąpić w trybie przewidzianym w art. 25

ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zakończenie prac Komisji Majątkowej nastąpiło

nie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolic-

kiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2011 r.

Nr 18, poz. 89).

Przyczyny zakończenia prac Komisji

Majątkowej wskazane są w uzasadnieniu ostatnio

przytoczonej ustawy.

Należy mieć na uwadze, że ze-

społy orzekające Komisji Majątkowej:

1) zatwierdziły 1486 ugód przywracających lub

nym;

2) wydały 990 orzeczeń przywracających lub prze-

kazujących własność kościelnym osobom prawnym;

3) 666 postępowań zakończono odrzuceniem lub

wania przed Komisją Majątkową;

4) w 136 postępowaniach nie uzgodniły orze-

czenia.

W toku zakończonych postępowań regulacyj-

nych Komisja Majątkowa przekazała kościelnym

osobom prawnym nieruchomości o łącznym obsza-

rze 65 537,9704 ha oraz rekompensatę i odszkodowa-

nia w wysokości 143 534 231,41 zł.

Na dzień zniesienia Komisji Majątkowej pozosta-

ło 216 wniosków, w których nie zakończono postępo-

wania regulacyjnego przed komisją.

Jak wynika z załącznika nr 3 do sprawozdania

Komisji Majątkowej z dnia 24 lutego 2011 r., po-

wierzchnia nieruchomości objętych wszystkimi wnio-

skami rewindykacyjnymi osób prawnych Kościoła

Katolickiego wyniosła 98 077,6453 ha.

Różnica po-

między powierzchnią nieruchomości objętych wszyst-

kimi wnioskami rewindykacyjnymi a powierzchnią

nieruchomości przywróconych lub przekazanych na

podstawie wyżej wymienionych 1486 ugód i 990 orze-

czeń wynika m.in. z okoliczności, że za niektóre nie-

ruchomości zostało wypłacone odszkodowanie oraz,

iż 666 postępowań zakończyły się odrzuceniem lub

wania regulacyjnego.

Ponadto w 135 wyżej wymienionych postępowa-

niach zespoły orzekające nie uzgodniły orzeczenia,

co umożliwiało wnioskującym podmiotom dochodze-

nie swych roszczeń przed sądem.

Taka możliwość

istniała również w wyżej wymienionych 216 spra-

wach, których Komisja Majątkowa nie zdołała rozpa-

trzeć do dnia 1 marca 2011 r., to jest do dnia zniesie-

nia tej komisji na mocy wyżej wymienionej ustawy

przed Komisją Majątkową w sprawach dotyczących

wymienionych wyżej 216 wnioskach mogli zwrócić

się do sądu o zasądzenie roszczenia na zasadach

określonych w art. 4 ostatnio przywołanej ustawy.

nych związków wyznaniowych, posiadających uregu-

(Dz. U. Nr 61, poz. 354) przeznacza się m.in. na ﬁ-

nansowanie składek na ubezpieczenia społeczne i zdro-

z późn. zm.) – składki na ubezpieczenie zdrowotne

755

duchownych oraz alumnów wyższych seminariów

podatku dochodowego od przychodów osób duchow-

nych, są ﬁnansowanezFunduszuKościelnego,naco

Fundusz Kościelny otrzymuje dotacje z budżetu pań-

dusz Kościelny ﬁnansujeskładkinaubezpieczenie

emerytalne, rentowe i wypadkowe duchownych nie-

podlegających tym ubezpieczeniom z innych tytułów,

placyjnych klauzurowych i misjonarzy w okresach

Należy mieć na uwadze, że wyżej wymieniona

lona bez zastosowania trybu przewidzianego w art. 25

Zatem w przypadku ewentualnej zmiany ww.

ustawy w omawianym zakresie nie zajdzie potrzeba

stosowania wzmiankowanego trybu.

Tym bardziej

więc dla dokonania zmian w wyżej wymienionej kwe-

stii nie jest konieczna zmiana Konkordatu między

Dodatkowo informuję, iż zgodnie z wykazem prac

legislacyjnych Rady Ministrów minister administra-

cji i cyfryzacji zobowiązany jest do przygotowania

rancjach wolości sumienia i wyznania oraz niektó-

rych innych ustaw.

Stosowny projekt przewidywać

nego na bardziej nowoczesne sposoby ﬁnansowania

różnych form działalności kościołów.

Projekt ten po-

dany zostanie konsultacjom, w trakcie których m.in.

„władze zwierzchnie związków wyznaniowych” będą

mogły przedstawić swoje stanowisko.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Kołodziejczyk

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie przeprowadzenia konkursu

z dnia 30 grudnia 2011 r.

(SPS-023-673/11), przy któ-

Dariusza Piontkowskiego, uprzejmie proszę o przy-

Na podstawie informacji przedstawionej przez

Podlaski Oddział Wojewódzki NFZ w Białymstoku

(POW NFZ) uprzejmie informuję, że dyrektor POW

NFZ ogłosił postępowania prowadzone w trybie kon-

świadczeń opieki zdrowotnej we wszystkich rodza-

jach i zakresach świadczeń celem zabezpieczenia

świadczeń zdrowotnych od dnia 1 stycznia 2012 r.

Każde ogłoszenie o konkursie ofert zawierało wska-

zanie aktów prawnych obowiązujących w prowadzo-

nych postępowaniach.

Ogłoszenia o postępowaniach

w sprawie zawarcia umów zostały umieszczone na

stronie internetowej POW NFZ oraz w izbach zrze-

szających zawody medyczne, a także na tablicy infor-

macyjnej w siedzibie POW NFZ.

W okresie od ogłoszenia postępowania do czasu

upływu terminu składania ofert żaden z zaintereso-

wanych oferentów nie wystąpił do POW NFZ z proś-

bą o udzielenie wyjaśnień dotyczących obowiązują-

cych w postępowaniu procedur oraz przepisów praw-

nych, nikt nie zgłaszał również zastrzeżeń co do tre-

ści wskazanych w ogłoszeniu zarządzeń, w tym kry-

teriów oceny ofert.

Każdy z oferentów w złożonej ofercie do przedkła-

danych dokumentów załączał oświadczenie zgodne

w którym w pkt 1 stwierdzał: „zapoznałem się z prze-

pisami zarządzenia oraz z warunkami zawierania

muję je do stosowania”, oświadczając jednocześnie

756

Oferenci przystępujący do konkursu ofert, oprócz

wymagań wynikających z przepisów prawa po-

wszechnie obowiązującego, powinni byli spełnić wy-

magania określone w:

2) zarządzeniu nr 81/2011/DSOZ prezesa Narodo-

listyczna;

3) zarządzeniu nr 46/2011/DSOZ prezesa Naro-

wotnej, zmienionym zarządzeniem nr 53/2011/DSOZ

opieki zdrowotnej porównanie ofert w toku postępo-

czeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności:

potwierdzona certyﬁkatemjakościlubakredytacją,

— ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki

nych przypadków,

c) wymagania formalne;

Jednocześnie uprzejmie informuję, że konkurs

Działania komisji nie mają jednak prowadzić do

zawarcia umów ze wszystkimi oferentami biorący-

mi udział w postępowaniu, ale do zabezpieczenia

stosownej liczby świadczeń.

Oferenci uczestniczący

w postępowaniu konkursowym powinni posiadać

wiedzę co do tego, iż w żadnym postępowaniu kryte-

rium oceny ofert nie stanowił fakt posiadania w la-

tach ubiegłych umowy o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej.

Ma to swój bezpośredni związek z obo-

wiązkiem zapewnienia równego traktowania wszyst-

kich oferentów, wynikającym z art. 134 ust. 1 ustawy

o świadczeniach, ubiegających się o zawarcie umowy

faworyzowanie podmiotów, które posiadały już umo-

wę z funduszem, stanowiłoby ewidentne złamanie tej

ustawowej zasady.

Ze wskazaną powyżej zasadą równego traktowa-

nia oferentów wiąże się również to, że iż złamaniem

jej byłoby różnicowanie ocen ofert na podstawie sta-

tusu prawnego oferentów.

Oferty podmiotów publicz-

nych i podmiotów niepublicznych podlegały takiej

samej ocenie, według takich samych kryteriów oceny

ofert.

Fakt spełnienia wszystkich wymaganych warun-

ków nie skutkuje wybraniem oferty celem zawarcia

umowy, ale jedynie pozwala na dokonanie, na pod-

zdrowotnej oraz zarządzenia nr 54/2011/DSOZ pre-

zesa Narodowego Funduszu Zdrowia, oceny i porów-

nania ofert.

Zadaniem komisji konkursowej jest dokonanie

najkorzystniejszego wyboru w ramach kwoty zamó-

wienia.

O zabezpieczeniu dostępu do świadczeń nie

świadczy jedynie liczba podmiotów ich udzielających,

ale liczba zakontraktowanych świadczeń, z uwzględ-

nieniem wykazanego przez świadczeniodawców po-

tencjału kadrowego i sprzętowego.

757

Ponadto uprzejmie informuję, że w rankingu koń-

cowym uwidoczniona zostaje zmiana stanowiska ofe-

renta w części dotyczącej ceny, o ile taka decyzja zo-

stała przez oferenta podjęta.

Podjęcie decyzji doty-

czącej oferowanej ceny jednostkowej świadczenia

należy tylko i wyłącznie do oferenta, co oznacza tym

samym, iż tylko i wyłącznie oferent ponosi konse-

kwencje zajętego w tym zakresie stanowiska.

Jako przykład należy wskazać m.in. Uniwersytec-

ki Dziecięcy Szpital Kliniczny w Białymstoku (UDSK)

(w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabi-

litacyjna), którego niezmienne stanowisko – w toku

negocjacji – w części dotyczącej ceny jednostkowej

świadczenia miało znaczący wpływ na pozycję w ran-

kingu końcowym oraz w konsekwencji – niedokona-

nie wyboru co do zawarcia umowy w wyniku roz-

strzygnięcia konkursu ofert.

Łączna ocena ofert UDSK w poszczególnych po-

stępowaniach przedstawia się następująco:

— w zakresie ﬁzjoterapiiambulatoryjnej–oferta

UDSK uzyskała łącznie 20,00 pkt (jakość: 10,00 pkt,

dostępność: 0,00 pkt, cena: 10,00 pkt) i zajęła 13. po-

łącznik nr 3 do zarządzenia nr 53/2010/DSOZ preze-

sa Narodowego Funduszu Zdrowia w poz. 2.4.2 prze-

widuje warunek dodatkowo oceniany (rankingujący)

– udzielanie świadczeń przez 5 dni w tygodniu, nie

krócej niż 10 godzin dziennie.

Oferent nie przedsta-

wił spełnienia takiego warunku w złożonej ofercie,

— w zakresie rehabilitacji ogólnoustrojowej w ośrod -

ku/oddziale dziennym – oferta UDSK z liczbą 41,66 pkt

znalazła się na 9. pozycji z uwzględnieniem ofert, któ-

re z uwagi na jednakową liczbę punktów uzyskały

równorzędną 2. pozycję (65,83 pkt/każda oferta).

Ko-

misja konkursowa wybrała 6 ofert, które w rankingu

końcowym uzyskały co najmniej 50,66 pkt.

Najwyżej

oceniona oferta uzyskała 68,33 pkt,

— w zakresie ambulatoryjnej lekarskiej opieki re -

habilitacyjnej – oferta UDSK uzyskała łącznie

45,00 pkt i znalazła się na 8. pozycji, z uwzględnie-

niem 2 innych ofert, które z uwagi na jednakową licz-

bę punktów uzyskały równorzędną 8. pozycję.

Komi-

sja konkursowa dokonała wyboru 8 ofert, które – jak

wyżej wskazano – uzyskały co najmniej 47,50 pkt.

Najwyżej oceniona oferta uzyskała 57,50 pkt.

Zgodnie z informacją przedstawioną przez POW

NFZ uprzejmie informuję, że świadczenia rehabilita-

cji leczniczej dla dzieci zabezpieczono w Białymstoku

w NZOZ Centrum Medyczne Hansa w zakresach: le-

karskiej ambulatoryjnej opieki rehabilitacyjnej, ﬁzjo-

terapii ambulatoryjnej i rehabilitacji dzieci w ośrod-

ku/oddziale dziennym, tj. u jedynego świadczenio-

dawcy, który złożył ofertę na świadczenia o kodach

1301, 1311, 2301.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w reakcji na

zgłaszane sygnały o możliwych nieprawidłowościach

wotnej przez POW NFZ w dniu 23 grudnia 2011 r.,

na podstawie art. 173 ww. ustawy o świadczeniach

opieki zdrowotnej, na polecenie ministra zdrowia roz-

poczęła się kontrola funkcjonowania POW NFZ

w Białymstoku, której przedmiotem objęto zbadanie

działalności POW NFZ w zakresie zabezpieczenia

świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja

lecznicza w roku 2011 i roku 2012 (w tym: planowa-

nie i kontraktowanie świadczeń), ze szczególnym

uwzględnieniem zabezpieczenia świadczeń rehabili-

tacji leczniczej dla dzieci.

Postępowanie kontrolne aktualnie jest w toku,

a jego zakończenie zaplanowano na 27 stycznia 2012 r.

Wyniki kontroli, po zakończeniu przewidzianego

ustawą procesu odwoławczego, najprawdopodobniej

będą znane w połowie lutego br.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie wypłat pomocy mieszkaniowej

Szanowna Pani Marszałek!

Stosownie do posta-

panią Beatę Mazurek interpelację poselską w spra-

wie wypłat pomocy mieszkaniowej dla funkcjonariu-

szy Służby Więziennej.

Tytułem wstępu należy wskazać, że według stanu

na koniec 2010 r. funkcjonariusze Służby Więziennej

złożyli wnioski o przyznanie pomocy ﬁnansowejna

uzyskanie lokalu mieszkalnego na łączną kwotę ok.

Podkreślenia przy tym wymaga, że w warunkach

istotnych ograniczeń wynikających z trudnej sytuacji

budżetu państwa brak obecnie możliwości natych-

miastowej i jednorazowej realizacji wszystkich złożo-

nych wniosków.

Zarówno bowiem budżet państwa na

rok 2011, jak również projekt budżetu państwa na

rok 2012 zostały opracowane w oparciu o wskaźniki

i dane makroekonomiczne określone w przyjętych

przez Radę Ministrów założeniach projektu budżetu

państwa na dany rok, z uwzględnieniem obecnie obo-

wiązującej, dyscyplinującej reguły wydatkowej, okre-

o ﬁnansachpublicznych(Dz.U.

Nr157,poz.1240,ze

zm.), w myśl której kwota wydatków budżetu pań-

758

sji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódz-

centowy.

Mając na uwadze powyższe, chcę poinformować,

że w 2011 r., według stanu na koniec września, na

realizację przedmiotowego świadczenia na rzecz

funkcjonariuszy Służby Więziennej wydatkowano

kwotę ok. 29 mln zł.

W budżecie więziennictwa na

2012 r. na realizację tego świadczenia zaplanowano

natomiast środki na poziomie ok. 35 mln zł, co po-

winno pozwolić na przyznanie pomocy funkcjonariu-

szom, którzy złożyli wnioski przed 1 stycznia 2010 r.,

a być może zaspokoi, w pewnym stopniu, również

część potrzeb wynikających z wniosków złożonych

w trakcie 2010 r.

Przy założeniu utrzymania dotychczasowej prze-

ciętnej liczby wpływających wniosków i wnioskowa-

nej wartości pomocy mieszkaniowej (na poziomie ok.

15 mln zł łącznie w skali jednego roku) oraz zapew-

latach środków ﬁnansowychnapoziomieanalogicz-

nym do projektu ustawy budżetowej na rok 2012

(35 mln zł rocznie) sytuacja, w której zostaną wyeli-

minowane zaległości wynikające z wniosków oczeku-

jących, a wnioski złożone przez funkcjonariuszy

w danym roku będą realizowane w całości na bieżą-

co, powinna zostać osiągnięta w latach 2014–2015.

Pamiętać przy tym należy, że sukcesywne rozpa-

trywanie kolejnych wniosków funkcjonariuszy nie

stanowi naruszenia obowiązującego prawa i jest

zgodne z zapisami § 2 ust. 4 rozporządzenia ministra

lu mieszkalnego funkcjonariuszowi Służby Więzien-

nej (Dz. U. Nr 147, poz. 986), w myśl którego rozpa-

trzenie wniosków o przyznanie pomocy ﬁnansowej

strem prowadzonym przez jednostkę organizacyjną

Służby Więziennej.

Stosownie do postanowień § 3

ust. 1 cytowanego rozporządzenia wypłata przyzna-

nej pomocy ﬁnansowejmożenastąpićjednorazowo

lub w dwóch ratach, nie później jednak niż w termi-

tej pomocy.

Przechodząc do odpowiedzi na pytanie trzecie,

uprzejmie informuję, że w resorcie sprawiedliwości

prowadzone są prace dotyczące obszaru pomocy

mieszkaniowej dla funkcjonariuszy Służby Więzien-

nej, w zakresie zarówno analiz dotyczących funkcjo-

nowania obecnego systemu, jak również prac koncep-

cyjnych w kierunku wprowadzenia ewentualnych

nowych rozwiązań w tym zakresie, przy czym pod

uwagę brane są dwa docelowe modele.

Pierwszy

z nich zakłada udzielanie funkcjonariuszom pomocy

w formie zwrotnej pożyczki mieszkaniowej, ﬁnanso-

wanej z budżetu państwa, drugi natomiast miałby

polegać na ﬁnansowaniutakiejpomocypoprzeznowo

utworzony fundusz celowy, zasilany dotacją z budże-

tu państwa oraz spłatami pożyczek dokonywanymi

przez funkcjonariuszy.

Obie koncepcje przewidują

możliwość przydziału lokali funkcyjnych na czas peł-

nienia służby dla funkcjonariuszy przeniesionych do

dotychczasowych świadczeń mieszkaniowych.

Niezależnie jednak od kształtu ostatecznych roz-

wiązań w omawianej kwestii celem trwających prac

w omawianym obszarze pozostaje zapewnienie funk-

cjonariuszom Służby Więziennej realnej pomocy w po-

prawie warunków mieszkaniowych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

Mazurek w sprawie wdrożenia systemu informatycz-

nego powiadamiania ratunkowego (SIPR), z upoważ-

nienia prezesa Rady Ministrów, w porozumieniu

z ministrem administracji i cyfryzacji, uprzejmie

W dniu 31 grudnia 2011 r. weszła w życie ustawa

nie z przepisami ww. ustawy, wojewoda będzie mógł

do końca 2013 r. powierzyć wykonywanie zadań cen-

trów powiadamiania ratunkowego w szczególności

jednostkom Państwowej Straży Pożarnej, Policji lub

ne rozwiązanie nie oznacza jednak, że uruchomienie

systemu informatycznego powiadamiania ratunko-

wego czy systemu powiadamiania ratunkowego zo-

staje przesunięte na 2013 r.

Pierwsze centra powia-

damiania ratunkowego mogą być uruchomione w lu-

tym 2012 r.

Kolejne, zgodnie ze stanowiskiem mini-

759

stra administracji i cyfryzacji (MAC), po decyzjach

właściwych wojewodów będą uruchamiane w II kwar-

tale 2012 r.

Powodem przedłużenia możliwości zawierania po-

rozumień jest konieczność całkowitego przetestowa-

nia wszystkich rozwiązań teleinformatycznych już

zrealizowanych, takich jak:

— system informatyczny wojewódzkich centrów

powiadamiania ratunkowego (SI WCPR),

— system wspomagania decyzji PSP (SWD PSP),

— system wspomagania decyzji Policji (SWD POL),

— integracja platformy lokalizacyjno-informacyj -

nej z Centralną Bazą Danych, utworzonej przez UKE,

z centralnym punktem systemu centrów powiada-

miania ratunkowego,

— zakończenie prac związanych z centralnym

punktem systemu centrów powiadamiania ratunko-

wego, Uniwersalnym Modułem Mapowym, systemem

wspomagania decyzji państwowego ratownictwa me-

dycznego oraz podłączeniem wszystkich wytypowa-

nych jednostek do ogólnopolskiej sieci teleinforma-

tycznej do obsługi numeru alarmowego 112.

Mając na uwadze zagadnienie organizacji powia-

damiania ratunkowego na czas Mistrzostw Europy

że w Polsce istnieje system przyjmowania zgłoszeń

na numery alarmowe i numer 112.

Realizowany pro-

jekt ma zapewnić – dzięki integracji – wyższą efek-

tywność działania służb ratujących życie, zdrowie

i mienie.

Wojewódzkie centra powiadamiania ratun-

kowego (WCPR) będą włączane do systemu sukce-

sywnie, w miarę ich gotowości.

WCPR w pierwszej

fazie zasięgiem działania obejmą zgłoszenia z obsza-

ru miast wojewódzkich, w tym miast gospodarzy

Euro 2012.

Po ocenie funkcjonowania WCPR zasięg

ich działania będzie rozszerzany na powiaty przyległe.

Zgłoszenia odbierane w WCPR będą przekazywane

do właściwych służb za pomocą elektronicznej format-

ki zgłoszenia zdarzenia.

Zgodnie ze stanowiskiem

MAC, integracja SI WCPR z SWD POL i SWD PSP

została pomyślnie zakończona.

Należy podkreślić, że tak system teleinformatycz-

ny, jak i same centra powiadamiania ratunkowego

będą do czasu mistrzostw testowane, a zatem także

w miastach gospodarzach mistrzostw ruszy system

w modelowym i docelowym rozwiązaniu.

Gdyby

w którymś z miast gospodarzy docelowy system nie

został wdrożony, wszelkie działania będą podejmo-

wane według zasad dotychczasowych, w oparciu o obec-

nie wykorzystywane rozwiązania techniczne i obo-

wiązujące w tym zakresie procedury, z uwzględnie-

niem stosownego wzmocnienia osobowego służb od-

bierających zgłoszenia i dysponujących zasobami ra-

towniczymi (z uwagi na masowy charakter imprezy).

Odnosząc się do kwestii zaniechania przez Mini-

sterstwo Spraw Wewnętrznych realizacji obecnej

koncepcji systemu powiadamiania ratunkowego, na-

leży podkreślić, iż realizowany model nie uległ zmia-

nie.

Ministerstwo realizuje niezmiennie koncepcję

wynikającą z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia

rządzenia ministra spraw wewnętrznych i admini-

wego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratun-

Obecnie tworzone są wojewódzkie centra powia-

damiania ratunkowego i centra powiadamiania ra-

tunkowego.

Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie

organizacji i funkcjonowania centrów powiadamia-

nia ratunkowego i wojewódzkich centrów powiada-

miania ratunkowego centrum zlokalizowane w mie-

ście będącym siedzibą wojewody organizowane jest

w siedzibie wojewódzkiego centrum powiadamiania

ratunkowego.

Jednocześnie należy podkreślić, że wszystkie zre-

alizowane inwestycje będą wykorzystane w tworzo-

nym systemie powiadamiania ratunkowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Roman Dmowski

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (676)

dotyczącego interpelacji posła na Sejm RP, pani Be-

aty Mazurek, w sprawie Centrum Projektów Infor-

matycznych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych,

z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, w porozu-

mieniu z ministrem administracji i cyfryzacji, uprzej-

mie przedstawiam następujące informacje.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że dawne

Centrum Projektów Informatycznych MSWiA jest

obecnie jednostką organizacyjną Ministerstwa Ad-

ministracji i Cyfryzacji, a nie Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych.

W związku z powyższym minister administracji

i cyfryzacji (MAiC) wyjaśnił, iż stwierdzenie: „od kil-

ku miesięcy kierownictwo Centrum Projektów Infor-

matycznych MSWiA, jest podejrzane o korupcję” wy-

maga korekty.

Minister administracji i cyfryzacji

zauważył również, że podejrzenie o korupcję nie do-

tyczy kierownictwa CPI MSWiA, lecz byłego kierow-

760

nictwa tej jednostki.

Zmiana kierownictwa CPI

MSWiA nastąpiła w lipcu 2010 r., a wobec obecnego

kierownictwa nie są prowadzone jakiekolwiek postę-

powania.

W ocenie MAiC ministerstwo dostrzegło

w porę sygnały możliwych nieprawidłowości i zdecy-

dowało się na zasadnicze rozwiązanie kadrowe na

długo przedtem, nim zostały one potwierdzone przez

właściwe służby.

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez

MAiC wyniki kontroli, przeprowadzonych przez NIK

w ówczesnym MSWiA, nie wykazały naruszeń w Cen-

trum Projektów Informatycznych, które mogłyby

zostać uznane za nieprawidłowości prowadzące do

negatywnych konsekwencji wobec jednostki.

Analo-

gicznie sprawa przedstawia się w odniesieniu do wy-

ników audytu MSWiA przeprowadzonego w CPI.

Po-

wyższe ustalenia nie odbiegają także od wyników

dotychczas przeprowadzonych kontroli zewnętrznych

w CPI, takich instytucji, jak: Urząd Kontroli Skar-

bowej, Urząd Zamówień Publicznych czy też Mini-

sterstwo Rozwoju Regionalnego.

Zgodnie ze stanowiskiem MAiC, wskazywane

przez panią poseł przesunięcie terminów uruchomie-

nia niektórych systemów, w których budowie CPI

uczestniczyło lub uczestniczy, pozostaje w związku

z poruszonymi przez panią poseł nieprawidłowościa-

mi, jednak jest to związek innego rodzaju.

Sygnały

dotyczące nieprawidłowości w przeszłym funkcjono-

waniu jednostki zmuszają do dokonania komplekso-

wego przeglądu projektów pod kątem ich zgodności

z zasadami ﬁnansowania ze środków europejskich

oraz ewentualnych korekt w ich strukturze.

Zmiany

terminów uruchomienia systemów stanowią w zna-

czącej mierze wyraz ostrożności wobec podejrzeń for-

mułowanych pod adresem dawnego kierownictwa

jednostki.

Obok kwestii poruszonej powyżej minister admi-

nistracji i cyfryzacji wskazał również, że przesunię-

cie uruchomienia niektórych części składowych pro-

jektu pl.ID nie było związane z techniczną gotowo-

ścią systemu, lecz stanem przygotowań gmin do jego

wdrożenia.

Nie wszystkie gminy osiągnęły gotowość

do wdrożenia systemu w zakładanym pierwotnie ter-

minie, co spowodowało jego zmianę.

Zgodnie ze stanowiskiem MAiC, w projekcie Sys-

temu Informatycznego Powiadamiania Ratunkowe-

go Centrum Projektów Informatycznych było odpo-

wiedzialne wyłącznie za opracowanie i dostarczenie

technicznych komponentów systemu.

System infor-

matyczny został dostarczony jesienią 2011 r., w tym

samym czasie zakończyło się wyposażanie 17 woje-

wódzkich centrów powiadamiania ratunkowego.

Na-

leży zauważyć, że system powiadamiania ratunko-

wego jest systemem złożonym, w którym należy za-

pewnić płynną współpracę wielu służb, w szczegól-

stwowego Ratownictwa Medycznego.

W chwili obec-

nej trwa integracja współdziałania wszystkich służb

w nowym systemie, a decyzje o operacyjnym wdroże-

niu systemu w poszczególnych regionach będą podej-

mować wojewodowie.

Operacyjny start systemu

w pierwszych regionach zaplanowany jest w lutym

2012 r.

W odpowiedzi na pytanie 1 uprzejmie informuję,

w dniu 7 kwietnia 2009 r.

CPI MSWiA zawarło z sze-

ścioma wykonawcami umowę ramową na doradztwo

w projekcie pl.ID.

Umowa jest ważna przez 4 lata lub

do wyczerpania kwoty 66,2 mln zł.

Struktura umowy

ramowej sprawia, że maksymalna jej wartość nie sta-

nowi zobowiązania obejmującego całą wartość mak-

symalnej kwoty umowy.

W miarę zapotrzebowania

na doradztwo w projekcie prowadzone są postępowa-

nia na konkretnie oznaczone prace (szczegółowe)

z udziałem uczestników umowy ramowej.

Każdora-

zowo wybierana jest najtańsza oferta na wykonanie

danej pracy.

W odpowiedzi na pytanie 2 MAiC wyjaśniło, że

środki wydatkowane na doradztwo w latach 2009–

–2011 stanowią ułamek procenta wartości projektów

prowadzonych przez CPI MSWiA w tym okresie.

Po-

dana przez panią poseł wartość 0,51% łącznej war-

tości projektów obrazuje stan z listopada 2011 r.

Ze względu na wysoce specjalistyczny charakter prac

w projektach prowadzonych przez CPI udział kosz-

tów doradztwa należy uznać za niski.

W odpowiedzi na pytanie 3 z informacji przeka-

zanych przez MAiC wynika, że uczestnicy umowy

ramowej na doradztwo, tj. wskazane podmioty, brały

jednocześnie udział w przetargach realizowanych

przez CPI, jednak fakt ten nie implikuje jakiejkol-

wiek nieprawidłowości.

Struktura umowy ramowej

na doradztwo nie gwarantuje, że jej uczestnikowi zo-

staną powierzone jakiekolwiek realne zlecenia prac.

W tym celu dana ﬁrmamusizłożyćnajkorzystniejszą

ofertę w postępowaniu szczegółowym.

Ponadto liczba

i zróżnicowanie projektów prowadzonych przez CPI

sprawiają, że występowanie jednej ﬁrmywrolido-

radcy w jednym projekcie nie wyklucza jej udziału

w przetargu dotyczącym innego, niepowiązanego

projektu.

„z postępowania o udzielenie zamówienia wyklucza

się (…) wykonawców, którzy wykonywali bezpośred -

nio czynności związane z przygotowaniem prowadzo-

nego postępowania lub posługiwali się w celu sporzą-

dzenia oferty osobami uczestniczącymi w dokonywa-

niu tych czynności”.

W żadnym z przypadków doty-

czących udziału wskazanych ﬁrmwpostępowaniach

przetargowych nie występowały ustawowe przesłan-

ki wyłączenia tych ﬁrmzudziałuwpostępowaniu.

W odpowiedzi na pytanie 4 z informacji przeka-

doradztwo obejmował szeroki zakres usług związa-

nych z planowaniem projektów, analizą wymagań

biznesowych, systemowych i ekonomicznych, opraco-

waniem architektury, opracowywaniem propozycji

ewentualnych zmian w przepisach prawa dotyczą-

761

cych obszarów działania prowadzonych projektów,

wsparciem zespołów wykonawczych CPI MSWiA

biura projektu i wykonywania innych prac zleconych

przez CPI MSWiA.

Zlecenia usług doradczych każ-

dorazowo uwzględniały specyﬁkędanegoprojektu.

Należy podkreślić, że przed udzieleniem zlecenia

na doradztwo zawsze jest przeprowadzana analiza

zasadności udzielenia zlecenia, w której ocenia się

zakres, harmonogram i niezbędne zasoby dla kon-

kretnego zadania.

Na podstawie ww. analizy podej-

muje się decyzję o udzieleniu zlecenia ﬁrmieświad-

czącej usługi doradcze.

W odpowiedzi na pytanie 5 z informacji przeka-

— System Informatyczny Powiadamiania Ratun -

kowego (SIPR): system informatyczny został dostar-

czyło się wyposażanie 17 wojewódzkich centrów po-

wiadamiania ratunkowego.

W chwili obecnej trwa

integracja współdziałania wszystkich służb w no-

wym systemie, a decyzje o operacyjnym wdrożeniu

systemu w poszczególnych regionach będą podejmo-

wać wojewodowie.

Operacyjny start systemu w pierw-

szych regionach zaplanowany jest w lutym 2012 r.;

— Ogólnopolska Sieć Teleinformatyczna (OST 112):

zakończenie projektu OST 112 nastąpi do końca I kwar-

tału 2012 r.;

— budowa Systemu Wspomagania Dowodzenia

Państwowego Ratownictwa Medycznego: stanowi nowe

zadanie, wprowadzone do harmonogramu projektu

SIPR jesienią 2010 r.

Zawarcie umowy na budowę

SWD PRM planowane jest na koniec I kwartału

2012 r., a dostarczenie gotowego produktu do końca

2012 r.

Należy zauważyć, że PRM, podobnie jak i inne

służby uczestniczące w SPR, otrzymało rozwiązanie

informatyczne (tzw. aplikację Dyspozytornia), które

umożliwia skuteczną pracę w systemie przed dostar-

czeniem kompleksowego SWD;

— projekt OCSŁR: projekt został zamknięty

w związku z brakiem środków w PO IG, pozwalają-

cych na jego sﬁnansowanie;

— produkty projektu pl.ID: w zakresie odnoszą -

cym się do ustawy o ewidencji ludności zostały do-

starczone, w zakresie pozwalającym na operacyjne

uruchomienie systemu.

Na przesunięcie terminu wej-

ścia ustawy w życie zasadniczy wpływ miały okolicz-

ności wskazane we wstępnej części przedmiotowej

odpowiedzi;

— Platforma ePUAP: funkcjonuje od maja 2008 r.

Realizowany obecnie projekt ePUAP2 przebiega

zgodnie z pierwotnymi założeniami oraz przyjętym

harmonogramem bazowym zawartym w studium

wykonalności, które zakładają udostępnienie nowych

funkcjonalności w II kwartale 2013 r.;

— w projekcie SIS II: CPI nie wykonuje prac bez -

pośrednio, lecz pełni funkcję koordynatora prac re-

alizowanych przez inne służby państwa jako Biuro

Pełnomocnika do spraw Przygotowania Organów Ad-

ministracji Państwowej do Współpracy z Systemem

Informacyjnym Schengen i Wizowego Systemu In-

formacyjnego.

Europejski projekt VIS został urucho-

miony operacyjnie 11 października 2011 r., co w Eu-

ropie uznano za duży sukces polskiej prezydencji.

Krajowe komponenty systemu funkcjonują bez zarzu-

tu.

Europejski projekt SIS II winien zostać zgodnie

z planem uruchomiony do końca marca 2013 r.

Wszyst-

kie dotychczasowe testy jego krajowych komponen-

tów zakończyły się pomyślnie.

W odpowiedzi na pytanie 6 należy ponownie pod-

kreślić, że dawne Centrum Projektów Informatycz-

nych MSWiA jest obecnie jednostką organizacyjną

Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji.

W związku z powyższym, z informacji przekaza-

nych przez MAiC wynika, że działania zapewniające

przejrzystość pracy CPI zostały podjęte już w mo-

mencie zmian kadrowych dotyczących kierownictwa

jednostki (lipiec 2010 r.).

Inne postulowane przez pa-

nią poseł działania zmierzające do zapewnienia przej-

rzystości funkcjonowania CPI – jak poinformowało

MAiC – będą mogły być podjęte po przekazaniu przez

prokuraturę i/lub właściwe służby informacji o na-

turze nieprawidłowości zaobserwowanych w CPI

przed połową 2010 r.

Tylko na bazie tych informacji

będzie można ocenić, czy środki zastosowane do tej

pory są wystarczające, czy też konieczne jest wdro-

żenie dodatkowych zabezpieczeń przed powtórze-

niem nieprawidłowości w przyszłości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Roman Dmowski

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

w sprawie cen hurtowych paliw płynnych (677)

przedstawiam poniżej odpowiedź na interpelację

paliw płynnych.

Odnośnie do pytania w sprawie posiadania przez

Ministerstwo Gospodarki obecnie informacji, które

mogłyby służyć za przesłanki dla wszczęcia przez

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postępo-

wania w sprawie zasad sprzedaży hurtowej paliw

płynnych, tak aby wyjaśnić, czy ww. zasady nie naru-

szają przepisów ustawy o ochronie konkurencji i kon-

sumentów, przedstawiam następujące stanowisko.

762

je sprawy gospodarki, w tym konkurencyjności go-

spodarki, współpracy gospodarczej z zagranicą, ener-

getyki, oceny zgodności, miar i probiernictwa, wła-

sności przemysłowej, innowacyjności, działalności

ności sprawy funkcjonowania krajowych systemów

kraju.

Z kolei, zgodnie z art. 33a pkt 6 ustawy, prezes

du Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest cen-

tralnym organem administracji państwowej.

Do

kompetencji prezesa UOKiK należy kształtowanie

polityki antymonopolowej oraz polityki ochrony kon-

sumentów.

Nr 50, poz. 331), postępowanie przed prezesem urzę-

du jest prowadzone jako postępowanie wyjaśniające,

Rynek obrotu hurtowego i detalicznego w Polsce

jest rynkiem konkurencyjnym od 1997 r., kiedy to

minister ﬁnansówpodjąłdecyzjęouwolnieniucen

paliw.

Poziom cen hurtowych i detalicznych benzyn

silnikowych oraz oleju napędowego jest wynikiem

polityki prowadzonej przez spółki paliwowe.

Ministerstwo Gospodarki realizuje m.in. proces

monitorowania bezpieczeństwa zaopatrzenia rynku

w paliwa, w ramach którego wykonuje zadania obej-

mujące pozyskiwanie i analizowanie statystycznych

informacji na temat cen produktów naftowych, cen

oraz kierunków dostaw ropy naftowej, produkcji, im-

portu i eksportu oraz zapasów ropy naftowej i paliw

ciekłych.

Ministerstwo Gospodarki nie dokonuje ana-

liz hurtowych i detalicznych cen paliw ciekłych pod

kątem naruszenia przepisów ustawy o ochronie kon-

kurencji i konsumentów.

Ponadto pragnę podkreślić, iż Ministerstwo Go-

spodarki prowadzi dialog z przedstawicielami sekto-

ra naftowego oraz organizacjami przedsiębiorców

mym na poziom ostatecznych cen paliw.

Minister-

stwo będzie również kontynuowało bieżącą analizę

wania możliwości ich obniżenia.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż informacje

w sprawie postępowania wyjaśniającego dotyczącego

rynku paliw w Polsce można uzyskać bezpośrednio

w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Maciej Kaliski

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nr SPS-023-678/11, w sprawie kryteriów przyznawa-

nia lokali komunalnych i socjalnych, uprzejmie

przedstawiam następujące stanowisko.

Kwestie dotyczące ochrony praw lokatorów oraz

gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy okre-

z późn. zm.).

Powyższy akt prawny stanowi realizację

obowiązku określonego w art. 75 ust. 2 Konstytucji

RP, zgodnie z którym ochronę praw lokatorów okre-

śla ustawa.

W myśl art. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów

(…) zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólno -

ty samorządowej należy do zadań własnych gminy,

która na zasadach i w wypadkach przewidzianych

w ustawie zapewnia lokale socjalne i lokale zamien-

darstw o niskich dochodach.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z delegacją ustawową

(art. 21) rada każdej gminy ma obowiązek uchwalenia:

— wieloletnich programów gospodarowania miesz -

kaniowym zasobem gminy opracowanych na co naj-

mniej pięć kolejnych lat, które winny obejmować

m.in. źródła ﬁnansowaniagospodarkimieszkaniowej

w kolejnych latach, jak również wydatki inwestycyj-

ne oraz

— zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład

mieszkaniowego zasobu gminy, które powinny okre-

ślać w szczególności m.in.: wysokość dochodu gospo-

darstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem

socjalnego, warunki zamieszkiwania kwaliﬁkujące

763

wnioskodawcę do ich poprawy, kryteria wyboru osób,

najmu lokalu, czy też sposób poddania tych spraw

kontroli społecznej.

Uchwalone przez radę gminy programy są projek-

cją polityki gminnej, którą realizują prezydenci (bur-

mistrzowie i wójtowie).

Uprzejmie wyjaśniam, że

uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali wcho-

dzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy sta-

nowi podstawę prawną, w oparciu o którą następuje

zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego, a zatem

winna ona kompleksowo regulować wszystkie kwe-

stie wskazane ww. przepisem w sposób dostosowany

do zindywidualizowanych potrzeb danej społeczności

lokalnej, tak by możliwe było zaspokojenie potrzeb

mieszkaniowych osób najbardziej potrzebujących.

Ponadto brak w takiej uchwale uregulowań dotyczą-

cych którejkolwiek z kwestii wymienionych w art. 21

wpływ na ocenę jej zgodności z prawem.

Odnosząc się zatem do zapytania pana posła, czy

rząd rozważa podniesienie progów dochodowych,

teli miałaby szansę na uzyskanie lokali komunalnych

lub socjalnych, uprzejmie informuję Panią Marsza-

rząd nie posiada takich uprawnień.

Zgodnie bowiem

z wolą ustawodawcy sprawy te zostały zastrzeżone

do wyłącznej właściwości władz samorządowych, któ-

re politykę mieszkaniową kształtują m.in. w zależno-

ści od dochodów ludności na danym obszarze.

Z poważaniem

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

w 2011 r.

(679)

wie interpelacji posła Łukasza Zbonikowskiego doty-

czącej nagród przyznanych urzędnikom resoru w 2011 r.

informuję, co następuje.

Wśród pracowników zatrudnionych w Minister-

— osoby zajmujące kierownicze stanowiska pań -

stwowe, tj. ministra, sekretarza stanu i podsekreta-

rzy stanu,

— członków korpusu służby cywilnej, tj. pracow -

ników służby cywilnej i urzędników służby cywilnej,

— pracowników niebędących członkami korpusu

służby cywilnej, tj. pracowników zajmujących stano-

wiska pomocnicze, robotnicze i obsługi,

— pracowników gabinetu politycznego.

Zapisami § 9 rozporządzenia Rady Ministrów

bligowani do utworzenia dla pracowników zatrudnio-

i obsługi funduszu premiowego w ramach posiada-

nych środków na wynagrodzenia.

Warunki przyzna-

wania premii szczegółowo zostały określone przez

pracodawcę w akcie wewnętrznym, tj. Regulaminie

nagradzania i premiowania pracowników Minister-

stwa Pracy i Polityki Społecznej niebędących człon-

kami korpusu służby cywilnej.

Wysokość premii in-

dywidualnej dla pracowników ministerstwa objętych

regulaminem wynosi 80% wynagrodzenia zasadni-

czego określonego w umowie o pracę, a jej przyznanie

uzależnione jest m.in. od terminowego, rzetelnego

i efektywnego wykonywania powierzonych zadań,

dbałości o powierzone mienie, oszczędnego gospoda-

rowania materiałami oraz przestrzegania ustalonego

porządku pracy.

W regulaminie przewidziano również

możliwość obniżenia premii indywidualnej oraz przy-

padki, w których premia nie przysługuje w ogóle.

Przepisy prawa przewidują również obligatoryjne

utworzenie dla pracowników niebędących członkami

by cywilnej funduszu nagród w wysokości 3% plano-

może być podwyższany przez dyrektora generalnego

w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia,

np. o oszczędności, jakie powstały w ciągu roku

z uwagi na fakt przebywania pracowników na urlo-

pach bezpłatnych, wychowawczych, zasiłkach choro-

bowych, z czasowego obniżenia wymiaru etatu, jak

również z czasowego występowania wakatów.

Ze

środków tych wypłacane są miedzy innymi nagrody

dla pracowników, którzy wykonywali zadania pod-

czas nieobecności innych pracowników, np. przeby-

wających na urlopach wychowawczych, bezpłatnych,

zasiłkach chorobowych.

W 2011 r. Ministerstwo Pra-

cy i Polityki Społecznej z posiadanego funduszu na-

gród wypłaciło również nagrody pracownikom, któ-

rzy bezpośrednio lub pośrednio odpowiedzialni byli

za realizację zadań w zakresie przygotowania pod

764

względem merytoryczno-organizacyjnym spotkań

ministerialnych organizowanych w ramach przewod-

nictwa Polski w Radzie Unii Europejskiej.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie niejasnych przepisów dotyczących zaległych urlo-

2011 r., znak: SPS-023-681/11, uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

Zmiana brzmienia przepisu art. 168 Kodeksu pra-

cy, określającego termin na udzielenie pracownikowi

zaległego urlopu wypoczynkowego, została dokonana

Nr 232, poz. 1378).

Zgodnie z tym przepisem w brzmie-

niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie

z art. 163 Kodeksu pracy (tj. w planie urlopów albo

po porozumieniu z pracownikiem) należało pracow-

nikowi udzielić najpóźniej do końca pierwszego kwar-

tału następnego roku kalendarzowego.

Natomiast

zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązują-

cym od dnia 1 stycznia 2012 r. urlopu niewykorzy-

Kodeksu pracy należy pracownikowi udzielić najpóź-

niej do dnia 30 września następnego roku kalenda-

rzowego.

W związku z powyższym należy wyjaśnić,

że urlop wypoczynkowy, do którego pracownik nabył

prawo i którego nie wykorzystał w 2011 r., staje się

urlopem zaległym w dniu 1 stycznia 2012 r.

W mojej ocenie do tego urlopu należy zastosować

przepis art. 168 Kodeksu pracy w brzmieniu obowią-

zującym na ten dzień.

Oznacza to, że urlopu wypo-

czynkowego, do którego pracownik nabył prawo

lendarzowego.

Wynika to także z faktu, że powołana

dukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsię-

biorców nie zawiera przepisów przejściowych, które

utrzymywałyby w mocy art. 168 Kodeksu pracy

do urlopu wypoczynkowego, do którego pracownik

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że w obecnym stanie

da prawa do dokonywania wiążącej wykładni obowią-

zującego prawa.

Prawo takie posiadają natomiast sądy

powszechne; dokonują one takiej wykładni przy rozpa-

trywaniu spraw, które są do nich kierowane.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

nr SPS-023-683/11, w sprawie przydzielania miesz-

kań pełnoletnim wychowankom domów dziecka,

uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, władze pu-

bliczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu po-

trzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności prze-

ciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownic-

twa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmie-

rzające do uzyskania własnego mieszkania.

Art. 75

ust. 2 stanowi, że ochronę praw lokatorów określa usta-

wa.

Realizacja obowiązku określonego powyższym

przepisem znalazła odzwierciedlenie w ustawie z dnia

Na mocy tej ustawy tworzenie warunków do za-

spokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samo-

mowych o niskich dochodach (art. 4).

rada każdej gminy ma obowiązek uchwalenia zasad

wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszka-

niowego zasobu gminy, które w myśl art. 21 ust. 3

powinny określać m.in. w szczególności:

1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego

kalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego;

2) warunki zamieszkiwania kwaliﬁkującewnio-

skodawcę do ich poprawy;

765

3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje

4) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków

jem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych

niowego zasobu gminy stanowi podstawę prawną,

regulować wszystkie kwestie wskazane ww. przepi-

sem, w sposób dostosowany do zindywidualizowanych

bardziej potrzebujących.

Ponadto brak w takiej uchwa-

le uregulowań dotyczących którejkolwiek z kwestii

lokatorów (…) może skutkować jej ułomnością i ma

Odnosząc się zatem do sprawy osób, o których

mowa w interpelacji pana posła – czy mogą liczyć na

jakąkolwiek pomoc ze strony państwa, czy też jedy-

nym wyjściem jest dla nich przebywanie w schroni-

skach dla bezdomnych lub na stancji (…).

Jak takie

osoby mogą uzyskać ewentualną pomoc? – uprzejmie

informuję Panią Marszałek, że ww. regulacje usta-

wowe umożliwiają radom gminy uchwalenie przepi-

sów przyznających pierwszeństwo w uzyskaniu loka-

lu z zasobu gminnego dla wychowanków domów

dziecka.

Jednakże wolą ustawodawcy sprawy te zo-

stały zastrzeżone do wyłącznej właściwości władz

samorządowych, które realizują politykę mieszkanio-

wą na rzecz społeczności lokalnej.

Udzielając odpowiedzi na pytanie, czy możliwość

na wejście w życie ma projekt polegający na odpisaniu

skanie prawa do otrzymania lokalu socjalnego lub

uchwała rady gminy w sprawie zasad wynajmowania

widywać rozwiązania szczegółowe w zakresie usta-

lania wysokości dochodu gospodarstwa domowego

dotyczące sposobu jego obliczania.

Jednocześnie informuję Panią Marszałek, że wy-

bą o przesłanie informacji w zakresie jego właściwo-

ści.

Po otrzymaniu odpowiedzi niezwłocznie przeka-

żę ją Pani Marszałek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do udzie-

lonej w dniu 23 stycznia 2012 r. odpowiedzi (nr BS-

-4mm-053-0701/8/12/27) na interpelację pana posła

Łukasza Zbonikowskiego (nr SPS-023-683/11) w spra-

wie przydzielania mieszkań pełnoletnim wychowan-

kom domów dziecka, uprzejmie informuję, że mini-

ściwości przekazał następujące wyjaśnienia:

„W opisanej sprawie od 2000 r. kwestię pomocy

dla osób opuszczających placówki opiekuńczo-wycho-

wawcze, w tym w uzyskaniu odpowiednich warun-

ków mieszkaniowych, regulowała ustawa z dnia

wanie wsparcia osobom usamodzielnianym, jak rów-

nież ﬁnansowanieprzyznanejimpomocy,byłozada-

niem powiatu.

Wykonywanie zadań powiatu z zakre-

su pomocy społecznej powierzone zostało powiato-

wym centrom pomocy rodzinie.

Art. 33p ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowił, że po

uzyskaniu pełnoletności osoba opuszczająca placów-

kę opiekuńczo-wychowawczą zostaje objęta pomocą

grację ze środowiskiem poprzez pracę socjalną, a tak-

że pomocą:

1) pieniężną na usamodzielnienie lub kontynu-

owanie nauki,

2) w uzyskaniu odpowiednich warunków miesz-

kaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym,

3) w uzyskaniu zatrudnienia,

4) na zagospodarowanie – w formie rzeczowej.

Pomoc w uzyskaniu odpowiednich warunków

mieszkaniowych mogła polegać w szczególności na

umożliwieniu osobie usamodzielnianej zamieszkania

w mieszkaniu chronionym (przez czas określony),

całkowitym lub częściowym pokryciu wydatków

związanych z wynajmem stancji, ułatwieniu uzyska-

nia mieszkania socjalnego z zasobów gminy, umożli-

wieniu osobie uczącej się zamieszkania w bursie lub

internacie, całkowitym lub częściowym pokryciu oso-

bie usamodzielnianej studiującej w szkole wyższej

przyznawał powiat właściwy ze względu na miejsce

osiedlenia się osoby opuszczającej placówkę.

Nato-

miast obowiązkiem dyrektora placówki opiekuńczo-

-wychowawczej było poinformowanie o sytuacji wy-

chowanka powiatowego centrum pomocy rodzinie co

nia przez niego placówki opiekuńczo-wychowawczej

766

oraz przekazanie dokumentacji dotyczącej osoby usa-

modzielnianej.

Ww.

przepisy zakładały zatem udzielanie przez

powiatowe centra pomocy rodzinie pomocy osobom

usamodzielnianym w uzyskaniu odpowiednich wa-

runków mieszkaniowych, jednakże nie gwarantowa-

ły tym osobom przyznawania mieszkań.

Obecnie kwestię pomocy dla osób usamodzielnia-

ust. 1 tej ustawy osobie opuszczającej, po osiągnięciu

pełnoletności, placówkę opiekuńczo-wychowawczą,

zwanej dalej”osobą usamodzielnianą«, w przypadku

Nowa ustawa umożliwiła pełnoletnim wychowan-

kom pieczy zastępczej korzystanie – bez względu na

osiągane dochody – z pomocy pieniężnej na kontynu-

owanie nauki.

Natomiast pomoc na usamodzielnienie

i na zagospodarowanie, po przekroczeniu progu do-

chodowego, będzie mogła być przyznana osobie usa-

modzielnianej, jeżeli będzie to uzasadnione jej sytu-

acją mieszkaniową, dochodową, majątkową lub oso-

bistą.

Ustawa nie precyzuje, w jakiej formie jest

udzielana pomoc w uzyskaniu odpowiednich warun-

ków mieszkaniowych.

Może zatem polegać m.in. na

umożliwieniu osobie usamodzielnianej zamieszkania

w mieszkaniu chronionym, pokryciu wydatków zwią-

zanych z wynajmem stancji, ułatwieniu uzyskania

mieszkania socjalnego z zasobów gminy.

Ponadto,

ustawa umożliwiła pełnoletniemu wychowankowi

pozostanie w dotychczasowej placówce opiekuńczo-

-wychowawczej, za zgodą jej dyrektora, do 25. roku

życia, jeżeli będzie się uczyć w szkole, w zakładzie

kształcenia nauczycieli, w uczelni lub u pracodawcy

w celu przygotowania zawodowego (art. 37 ust. 2

pkt 1), a w przypadku osób legitymujących się orze-

czeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu nie-

pełnosprawności, także na kursach, jeśli ich ukoń-

czenie będzie zgodne z indywidualnym programem

usamodzielnienia (art. 37 ust. 2 pkt 2).

Organizowanie wsparcia osobom usamodzielnia-

nym opuszczającym placówki opiekuńczo-wychowaw-

cze pozostało zadaniem własnym powiatu (art. 180

pkt 3 oraz pkt 13 lit. b ustawy).

Osoby opuszczające placówki opiekuńczo-wycho-

wawcze otrzymują z budżetu powiatu świadczenia

zarówno pieniężne, jak i rzeczowe.

Jednakże samo-

rząd powiatowy nie jest dysponentem zasobów miesz-

kaniowych.

Należy zauważyć, że przed umieszcze-

niem w placówce osoba, o której mowa w interpelacji,

zamieszkiwała z rodzicami na terenie jakiejś gminy,

która powinna była przyznać lokal mieszkalny (so-

cjalny, komunalny) wychowance po opuszczeniu przez

nią placówki.

Jednakże, po 11 latach zmienił się stan

prawny i staranie się tam o mieszkanie może nie przy-

nieść rezultatów.

Niemniej, jeżeli jest to osoba pracu-

jąca, powinna złożyć w urzędzie gminy, na terenie

której pracuje, wniosek o przydział lokalu socjalnego

lub mieszkania komunalnego, podając w uzasadnieniu

m.in., że jest wychowanką domu dziecka”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie konﬂiktu pomiędzy przedsiębiorcą

przekazujące interpelację posła Stanisława Żmijana

w sprawie konﬂiktupomiędzyprzedsiębiorcąaurzęd-

nikami Transportowego Dozoru Technicznego nio-

sącego poważne konsekwencje społeczne i ekonomicz-

ne, przedstawiam poniżej następujące stanowisko.

Minister infrastruktury przed wydaniem decyzji

z dnia 29 kwietnia 2010 r., nr TD-5ph-027-2/09,

w której utrzymał decyzję dyrektora Transportowe-

go Dozoru Technicznego z dnia 29 stycznia 2010 r.,

nr TDT-C-4/10, dokonał następujących ustaleń w przed-

miotowej sprawie.

Decyzją z dnia 5 grudnia 2003 r., nr TDT-W-109/03,

dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego,

zwany dalej: dyrektorem TDT, nadał uprawnienie

IRENE Agencji Handlowej Import-Export I. J. Ra-

tomscy, ul. Dwernickiego 25, 76-200 Słupsk, Zakład

Produkcji Zbiorników 77-116 Czarna Dąbrówka,

zwanej dalej: IRENE, do wytwarzania zbiorników

cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz

LPG, służących do zasilania silników spalinowych

w pojazdach.

767

W październiku 2009 r. przedsiębiorca AC SA

z siedzibą w Białymstoku, prowadzący działalność

w zakresie montażu instalacji LPG, poinformował

Zespół Inspektorów w Białymstoku TDT Oddział Te-

renowy w Warszawie o nieszczelnościach występują-

cych w zbiornikach LPG do napędu pojazdów samo-

chodowych wyprodukowanych przez IRENE.

Skutkiem powyższego zawiadomienia inspektor

TDT przeprowadził w Białymstoku badania doraźne

3 zbiorników LPG wyprodukowanych w 2009 r. przez

IRENE.

Z przeprowadzonych badań tego samego

dnia sporządzono protokoły, w których opisano, iż

została przeprowadzona pneumatyczna próba szczel-

ności, a wynik tej próby określono jako negatywny.

Następnie w dniu 9 grudnia 2009 r. te same zbiorni-

ki zostały ponownie poddane badaniom w laborato-

rium TDT z siedzibą w Krakowie, na podstawie któ-

rych sporządzono protokoły badań szczelności, w któ-

rych stwierdzono, iż w trakcie badań zaobserwowano

nieszczelności zbiorników na spoinach spawanych.

W październiku 2009 r. do TDT wpłynęła infor-

macja, iż wyroby IRENE kierowane na rynek krajo-

wy są odbierane za zgodność z regulaminem nr 67

EKG ONZ rev.

2 również przez Urząd Dozoru Tech-

nicznego, zwany dalej: UDT.

Zostało to uznane za

działalność niezgodną z prawem, ponieważ „zbiorni-

ki LPG stanowiące wyposażenie pojazdów samocho-

dowych i służące do ich zasilania mogą być eksplo-

atowane wyłącznie na podstawie protokołów z badań

oraz decyzji administracyjnych wydanych na podsta-

dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego,

dopuszczających te zbiorniki do eksploatacji”, a więc

sprzeczną z wymaganiami prawnymi określonymi

nicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U.

W dniu 17 grudnia 2009 r. dyrektor TDT wydał

decyzję nr TDT-Z-113/09, którą zawiesił uprawnienie

nadane IRENE decyzją nr TDT-W-109/03, jednocze-

śnie wyznaczając termin usunięcia wskazanych w tej

decyzji uchybień – 20 stycznia 2010 r.

Pismem z dnia 6 stycznia 2010 r., skierowanym

do ministra infrastruktury za pośrednictwem dyrek-

tora TDT, IRENE przedstawiła wyjaśnienia i wniosła

o cofnięcie decyzji dyrektora TDT nr TDT-Z-113/09.

Jednakże kolejnym pismem z tego samego dnia IRE-

NE wycofała poprzednie pismo oraz jednocześnie

zwróciła się o uwzględnienie zawartych w nim wyja-

śnień do decyzji TDT-Z-113/09.

Pismem z dnia 8 stycznia 2010 r.

TDT poinformo-

wał IRENE o składzie komisji i terminie inspekcji

przedsiębiorstwa IRENE – 12 stycznia 2010 r., wska-

zując jednocześnie, jakie dokumenty, wykazy i pro-

cedury IRENE jest zobowiązana przedstawić komisji

w trakcie inspekcji.

W dniu 12 stycznia 2010 r. komisja TDT w obec-

ności przedstawicieli kierownictwa IRENE dokonała

inspekcji przedsiębiorstwa IRENE w zakresie speł-

niania warunków uprawnienia do wytwarzania sta-

lowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (to-

roidalnych) na gaz LPG, służących do zasilania sil-

ników spalinowych w pojazdach, nadanego przez

TDT decyzją nr TDT-W-109/03, a następnie zawie-

szonego decyzją nr TDT-Z-113/09.

Na jej podstawie

sporządzono protokół, w którym komisja TDT m.in.

stwierdziła że:+

1.

Przedsiębiorca przedstawił kopie poświadczeń

wykonania i zbadania zbiorników LPG (sprzedanych

w Polsce, które posiadały badania UDT, natomiast

bez badań i odbiorów TDT oraz decyzji dyrektora

TDT dopuszczającej zbiorniki do eksploatacji) dla po-

jazdów samochodowych z dnia 21 października 2009 r.

(obejmujące 2000 zbiorników) i z dnia 2 grudnia 2009 r.

(obejmujące 271 zbiorników) wraz z załącznikami.

2.

Nie przedstawiono w dniu inspekcji wykazu

przedsiębiorstw/hurtowni/osób prywatnych itp., do

których kierowane były przedmiotowe zbiorniki.

3.

Nie wdrożono i nie przedstawiono w dniu in-

spekcji procedury opisującej działania polegające na

wycofaniu z rynku wszystkich zbiorników LPG wy-

produkowanych i wprowadzonych na rynek bez ba-

dań i odbiorów przeprowadzonych przez TDT.

4.

Nie przedstawiono procedury opisującej wpro-

wadzenie środków zapobiegawczych, uniemożliwia-

jących w przyszłości wprowadzanie na rynek zbior-

ników LPG bez badań i odbiorów przeprowadzanych

przez TDT.

5.

Nie przedstawiono procedury opisującej, w jaki

sposób wprowadzono dodatkowe środki zapobiegaw-

cze w zakresie zwiększenia nadzoru nad wytwarza-

niem zbiorników LPG i badań, nadzoru kontroli ja-

kości, celem eliminowania i zapobiegania wprowa-

dzaniu na rynek nieszczelnych zbiorników.

6.

Przedstawiono dokumentację dotyczącą zbior-

ników walcowych, uzgodnioną pismem nr TDT.

T6-

-561-9823/09 z dnia 9 października 2009 r.

7.

Przedstawiono dokumentację dotyczącą zbior-

ników toroidalnych, uzgodnioną pismem nr TDT.

T6-

-561-6732/09 z dnia 10 lipca 2009 r.

8.

Wykaz norm i przepisów jest nieaktualny i wy-

maga aktualizacji, by przedstawiał stan prawny obo-

wiązujący w dniu inspekcji.

9.

Zostały przedstawione zaświadczenia: o doko-

naniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej,

o NIP, o prowadzeniu działalności gospodarczej oraz

REGON.

10.

Technologia wytwarzania zbiorników nie ule-

gła zmianie od 2003 r.

11.

Instrukcja technologiczna wymaga uaktual-

nienia.

12.

W pkt 14.1 instrukcji powołano się na warunki

techniczne Dozoru Technicznego DT-UT-90/WO-W,

które nie mają zastosowania w zakresie produkcji

zbiorników LPG.

768

13.

W pkt 16.1.5 instrukcji brak spójności w opisie

wykonywania prób szczelności i odpowiednich zapi-

sach w instrukcji kontroli jakości pkt 12.4.

14.

Instrukcje technologiczne spawania (WPS)

zawierają nieaktualne normy, nie są podpisane przez

kwaliﬁkowanynadzórspawalniczyorazniespełnia-

ją wymogów normy PN EN 15609-1.

15.

Kontrola jakości jest realizowana w sposób,

który nie uległ zmianie do 2003 r. i wymaga uaktu-

alnienia.

16.

Przedstawiono wykaz spawaczy i operatorów

oraz certyﬁkatyprzykładowychspawaczy;nieposia-

dają one potwierdzenia ważności wymaganego normą

PN EN 287-1 pkt 9, w związku z czym są nieważne.

17.

Przedstawiono aktualny wykaz osób odpowie-

dzialnych za produkcję (naprawę) i kontrolę jakości.

18.

Osoby obecne podczas inspekcji zostały pod-

dane sprawdzeniu znajomości norm, przepisów o do-

zorze technicznym i warunków technicznych dozoru

w stosunku do dwóch z nich: J. F. i J. S., komisja

uznała, iż stopień znajomości ww. norm i przepisów

jest niezadowalający.

19.

W czasie inspekcji prowadzona była produkcja

zbiorników LPG.

20.

Brak dokumentowanej kontroli dostaw mate-

riałów, która może wykazać, że z danej dostawy,

np. blachy, wykonano zbiorniki dające się identyﬁko-

wać pod względem typu i ilości.

21.

Strona posiada zbiór atestów podstawowych

materiałów użytych do produkcji.

22.

Brak harmonogramu sprawdzenia manome-

trów, ale jest świadectwo wzorcowania wyposażenia

kontrolno-pomiarowego.

23.

Przedstawiono rejestr reklamacji.

24.

Brak pisemnej procedury opisującej postępo-

wanie w przypadku reklamacji.

25.

Strona poinformowała komisję, iż wystawia

duplikaty dokumentów na zbiorniki LPG, jednakże

nie przedstawiła rejestru ww. wydawanych doku-

mentów.

Komisja zaleciła „usunięcie ww. niedociągnięć

i uzupełnienie braków” w terminie do dnia 20 stycz-

nia 2010 r. i poinformowanie TDT o gotowości do

ponownej inspekcji.

W dniu 19 stycznia 2010 r. – terminie uzgodnio-

nym z IRENE – komisja TDT ponownie przeprowa-

dziła inspekcję przedsiębiorstwa IRENE.

Z inspekcji

sporządzono protokół, w którym komisja m.in. stwier-

dziła, że:

1.

Przedsiębiorca przedstawił wykaz przedsię-

biorstw/hurtowni/osób prywatnych itp. (bez adresów

oraz wskazania ilości przekazanych zbiorników), do

których zwrócił się o sprawdzenie, czy na ich stanie

znajdują się zbiorniki z odbiorem UDT wraz z oświad-

czeniami sześciu ﬁrm.

oświadczyła, że aktualnie nie jest w stanie wdrożyć

takiej procedury, ale zapewniła, że w przypadku gdy

odbiorcy będą reklamowali takie zbiorniki z powo-

dów formalnych, zbiorniki takie zostaną wymienione

na nowe, pozbawione wad prawnych.

3.

Strona przedstawiła opis środków zapobiegaw-

czych, uniemożliwiających w przyszłości wprowadza-

nie na rynek krajowy zbiorników UDT.

Przedstawio-

ny dokument nie przedstawia wyczerpujących infor-

macji.

4.

Nie przedstawiono procedury wdrażającej dzia-

łania poprawiające skuteczność kontroli jakości.

5.

Przedstawiono dokument „Podjęte środki za-

radcze w celu zapobiegania wprowadzenia na rynek

nieszczelnych zbiorników LPG”, jednak dokument

ten nie zawiera szczegółowego opisu działań.

6.

Przedstawiono dodatkowo listę osób uczestni-

czących w przeprowadzonym szkoleniu w zakresie

przeprowadzania prób hydraulicznych i prób rozry-

wania.

7.

Przedstawiono wykaz przepisów i norm.

8.

Przedstawiono instrukcję technologiczną, któ-

ra nie zawiera opisu sposobu postępowania z wyro-

bem wadliwym i reklamowanym.

9.

Instrukcje technologiczne spawania (WPS)

spełniają wymogi normy PN EN 15609-1.

10.

Kontrola jakości jest realizowana w sposób,

11.

Przedstawiono wykaz spawaczy i operatorów

oraz certyﬁkatyprzykładowychspawaczyuzupełnio-

ne o zapisy dotyczące potwierdzenia ważności wyma-

ganego normą PN EN 287-1 pkt 9.2.

12.

Strona nie zezwoliła na sprawdzenie znajomo-

ści norm, przepisów o dozorze technicznym i warun-

ków technicznych dozoru technicznego wobec osób,

które w trakcie poprzedniej inspekcji zostały ocenio-

ne negatywnie w zakresie wymaganej wiedzy.

13.

W czasie inspekcji prowadzona była produkcja

14.

Brak dokumentowanej kontroli dostaw mate-

15.

Strona posiada zbiór atestów podstawowych

16.

Brak harmonogramu sprawdzenia manome-

17.

Przedstawiono wykaz urządzeń laboratoryj-

nych; w trakcie inspekcji laboratorium stwierdzono

brak negatoskopu RB4 oraz termo-higrometru PWT-

-IDZ.

Kierownik laboratorium oświadczyła, że urzą-

dzenia te znajdują się aktualnie w laboratorium ﬁr-

my IRENE w Słupsku.

18.

Przedstawiono rejestr reklamacji oraz proce-

durę postępowania w przypadku reklamacji.

Proce-

dura nie opisuje technologii naprawy reklamowanych

zbiorników.

769

19.

Przedstawiono protokół reklamacji nr 244

z dnia 21 września 2009 r., dotyczący zbiornika

nr 11-41 i stwierdzający nieszczelność spoiny obwo-

dowej zewnętrznej.

Strona nie posiada uzgodnionej

dokumentacji naprawy zbiornika.

20.

Strona poinformowała komisję, iż wystawia

IRENE została poinformowana o możliwości

przedłużenia terminu zawieszenia do czasu usunię-

cia niezgodności, z czego skorzystała i wniosła o prze-

dłużenie terminu zawieszenia o kolejne 7 dni w celu

usunięcia ww. uchybień.

Zgodnie z wnioskiem IRENE dyrektor wyznaczył

nowy termin usunięcia uchybień – 28 stycznia 2010 r.

Pismem z dnia 27 stycznia 2010 r.

IRENE poin-

formowała TDT, iż „jest gotowa do inspekcji TDT

w zakresie spełniania warunków uprawnienia do wy-

twarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i spe-

cjalnych (toroidalnych)” i zaproponowała termin in-

spekcji – 29 stycznia 2010 r.

W odpowiedzi TDT m.in.

zwrócił uwagę, iż ostatecznym terminem do spełnie-

nia wszystkich wymagań jest dzień 28 stycznia 2010 r.,

wobec czego zaproponowany przez stronę termin in-

spekcji, tj. 29 stycznia 2010 r., jest bezzasadny.

Pismem z dnia 28 stycznia 2010 r.

IRENE ponow-

nie poinformowała TDT, iż jest gotowa do inspekcji

i zaproponowała termin inspekcji – 29 stycznia 2010 r.

Ponadto przedstawiła podjęte działania, mające na

celu usunięcie wskazanych przez komisję TDT uchy-

bień, tj.:

1.

Poinformowano hurtownie, do których mogły

traﬁćzbiornikibezodbioruTDT,okoniecznościich

zwrotu do ﬁrmyIRENEiniedopuszczeniadosprze-

daży na rynek krajowy.

2.

W wyniku przeprowadzonej ponownej inwen-

taryzacji stwierdzono, że 200 zbiorników z odbiorem

UDT czekało na wysyłkę klientowi z Australii.

Do-

kładna informacja o odbiorze 31/2009 UDT znalazła

się w naszym piśmie wysłanym do przewodniczącego

komisji 22 stycznia 2010 r.

3.

O zwrotach zbiorników z odbiorem UDT bę-

dziemy informować TDT.

4.

Zbiorniki na rynek krajowy będą wprowadzane

wyłącznie z badaniami i odbiorem TDT i niezbędny-

mi dokumentami.

5.

Zostały wprowadzone osobne rejestry numera-

cji zbiorników przeznaczonych na rynek krajowy i ryn-

ki zagraniczne.

6.

Wprowadzono zróżnicowane kolory paszportów

dla produkcji krajowej i eksportowej.

7.

Dodatkowo opracowano program szkolenia pra-

cowników na stanowisku prób ciśnieniowych i sta-

nowisku rozrywania zbiorników.

Szkoleniem będą

objęci zarówno już zatrudnieni, jak i nowo przyjmo-

wani pracownicy.

8.

Zostanie opracowana szczegółowa instrukcja

przeprowadzania prób ciśnieniowych zbiorników LPG.

9.

Została opracowana nowa instrukcja technolo-

giczna wytwarzania wraz z załącznikami i instruk-

cjami stanowiskowymi zawierającymi działania kon-

trolne.

10.

Dobiega końca opracowanie nowej instrukcji

kontroli jakości, z którą zostaną zapoznane osoby

odpowiedzialne za kontrolę jakości i zobowiązane do

jej bezwzględnego przestrzegania.

11.

Wprowadzono nowy system odbioru dostaw

materiałowych i sposób identyﬁkacjimateriaługoto-

wego zbiornika.

12.

Harmonogram sprawdzania narzędzi pomia-

rowych został uzupełniony o manometry będące na

wyposażeniu stanowisk badawczych.

13.

Negatoskop RB4 i termo-higrometr zostaną

zademonstrowane w trakcie następnej inspekcji.

14.

Opracowano procedurę naprawy zbiorników.

Do czasu zatwierdzenia jej przez TDT naprawy nie

będą przeprowadzane.

15.

Firma IRENE zrezygnowała z wystawiania

duplikatów dokumentów na zbiornik LPG.

Wobec nieusunięcia wszystkich wskazanych przez

komisję TDT uchybień oraz braku wniosku o kolejne

przedłużenie terminu zawieszenia uprawnień – w dniu

29 stycznia 2010 r. dyrektor TDT wydał decyzję nr

TDT-C-4/10, w której cofnął IRENE uprawnienie do

wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych

Pismem z dnia 12 lutego 2010 r.

IRENE wniosła

odwołanie od ww. decyzji nr TDT-C-4/10 do ministra

infrastruktury za pośrednictwem dyrektora TDT.

Mi-

nister infrastruktury po przeanalizowaniu całości

dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie stwierdził

uchybień w postępowaniu prowadzonym przez TDT

w przedmiotowej sprawie, mających istotny wpływ na

rozstrzygnięcie.

W dniu 29 kwietnia 2010 r. wydał de-

cyzję nr TD-5ph-027-2/09, w której utrzymał w mocy

decyzję dyrektora TDT z dnia 29 stycznia 2010 r.

IRENE wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu

szenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania ad-

ministracyjnego oraz ustawy o dozorze technicznym,

a także zakwestionowała właściwość TDT w zakresie

podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień

do wytwarzania zbiorników LPG.

decyzję ministra infrastruktury z dnia 29 kwietnia

2010 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję dyrekto-

uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

W tym miej-

scu należy zauważyć, że WSA wbrew twierdzeniom

IRENE nie stwierdził rażącego naruszenia prawa.

Minister infrastruktury nie podzielił argumenta-

cji WSA i w dniu 21 kwietnia 2011 r. wniósł skargę

kasacyjną od ww. wyroku.

IRENE nie zgodziła się z rozstrzygnięciem wyro-

ku i pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. również wnio-

sła skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Mając powyższe na względzie, należy zauważyć,

że ocena staranności urzędników TDT w przedmio-

towej sprawie, przejawiającej się przede wszystkim

ich działaniem w granicach i na podstawie przepisów

770

prawa, została dokonana przez ministra infrastruk-

tury w trakcie analizy całokształtu postępowania

poprzedzającego wydanie decyzji dyrektora TDT

kontroli samej decyzji zostały szczegółowo opisane

w uzasadnieniu decyzji z dnia 29 kwietnia 2010 r.

Podsumowując tę analizę, stwierdzono, iż urzędnicy

TDT rzetelnie przeprowadzali czynności, szczegóło-

wo informowali o swoich spostrzeżeniach i stwierdzo-

nych uchybieniach.

Terminy kontroli uzgadniali

z IRENE i informowali o przysługujących jej pra-

wach i ciążących na niej obowiązkach.

Zaistniały konﬂiktpomiędzyTDTaIRENE,wmo-

jej ocenie wynikający przede wszystkim z odmien-

nych interpretacji przepisów prawa, powinien być

deﬁnitywnie rozwiązany wyrokiem niezawisłego

sądu – Naczelnego Sądu Administracyjnego.

IRENE

kwestionuje bowiem m.in. kompetencje TDT w za-

kresie wykonywania dozoru technicznego nad zbior-

nikami wykorzystywanymi w ruchu drogowym, z czym

nie zgodził się również WSA w ww. wyroku.

W tym

kontekście należy zauważyć, że IRENE przez wiele

lat prowadziła produkcję zbiorników LPG zgodnie

z przepisami prawa, nie kwestionując właściwości

TDT w tym zakresie.

Reasumując wszystkie powyższe fakty i okolicz-

ności, podkreślenia wymaga, że nadrzędnym celem

sprawowanego dozoru technicznego jest zapewnienie

nych, w tym zbiorników LPG, zaś wadliwie wykona-

ne zbiorniki mogą stanowić zagrożenie dla otoczenia,

w tym dla życia i zdrowia ludzi.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Macieja Orzechowskiego i Agnieszki Pomaskiej

terpelację posłów Macieja Orzechowskiego i Agniesz-

ki Pomaski w sprawie nadawania programów telewi-

(nr SPS-023-688/11) uprzejmie przekazuję stosowne

informacje.

lewizji „nadawcy programów telewizyjnych są obo-

wiązani do zapewniania dostępności programów dla

du wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu

powiednich udogodnień: audiodeskrypcji, napisów

nia programu, z wyłączeniem reklam i telesprzedaży,

posiadało takie udogodnienia”.

Regulacja powyższa

dotyczy zatem nie tylko wybranych programów roz-

powszechnianych przez nadawców publicznych, ale

wszystkich programów tych nadawców oraz innych

rozpowszechnianych na podstawie koncesji przyzna-

nej przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.

Regu-

lacja ta została wprowadzona do porządku prawnego

a kwota 10% udogodnień dla niepełnosprawnych obo-

wiązuje od 1 stycznia 2011 r.

Na etapie przygotowy-

wania projektu ustawy regulacja ta była przedmio-

tem konsultacji także z organizacjami społecznymi

reprezentującymi osoby niepełnosprawne (np. z Fun-

dacją Audiodeskrypcja).

W chwili obecnej nie są pro-

wadzone prace związane ze zmianą regulacji w oma-

wianym zakresie.

Przygotowując regulacje, postano-

wiono bowiem o wprowadzeniu minimalnego obo-

wiązku w zakresie udogodnień dla niepełnospraw-

nych, którego ocena powinna zostać dokonana po

pewnym czasie obowiązywania.

W chwili obecnej, po

kilku miesiącach obowiązywania ww. regulacji, nie

ma podstaw do dokonywania jej gruntownej oceny.

Ustosunkowując się do interpelacji państwa po-

słów, Telewizja Polska w piśmie z dnia 31 stycznia

2012 r. (sygn.

TVP/MZ-151/2012) poinformowała, iż

z dużą starannością wypełnia zapisy art. 18 ustawy

mów dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunk-

cji narządu wzroku lub słuchu poprzez stosowanie

odpowiednich udogodnień.

Są to specjalnie przygo-

towywane napisy, tłumaczenia na język migowy dla

osób niedosłyszących, a także audiodeskrypcja dla

osób niedowidzących.

TVP poinformowała, iż dokła-

da starań, aby oferta z udogodnieniami dla niepełno-

sprawnych była zróżnicowana gatunkowo, dostępna

dla każdej grupy wiekowej, a pora emisji była dosto-

sowana do trybu życia różnych grup odbiorców.

Na-

pisy przygotowywane są przede wszystkim do pol-

skich produkcji oraz do pozycji emitowanych w porze

najwyższej oglądalności.

Z udogodnieniami dla nie-

pełnosprawnych emitowane są programy informacyj-

ne, publicystyczne, dokumenty, klasyka kina, ale też

programy dla dzieci, seriale i telenowele.

Pozycje te

nadawane są od wczesnych godzin porannych do póź-

nych godzin nocnych.

Oferta jest dostępna na wszyst-

kich antenach TVP, ale ze względu na ich specjaliza-

cję nie wszędzie w jednakowym wymiarze, np. z ostat-

niego sprawozdania dla KRRiT obejmującego okres

od sierpnia do października 2011 r. wynika, że na

771

niektórych antenach w znaczącym stopniu przewyż-

szamy ustawowe 10% kwartalnego czasu nadawania,

np. w TVP Seriale – prawie 54%, w TVP 1 – blisko

26%, w TVP Historia – 16,8%, w TVP HD – 15,8%,

w TVP 2 – 10,9%, w TVP Polonia – 11,1%, w TVP

Kultura – 9,5%.

Według informacji otrzymanych od Telewizji Pol-

skiej jedynie w TVP Info i TVP Sport, ze względu na

proﬁlanten,stosowanieudogodnieńdlaniedosłyszą-

cych i niedowidzących jest ograniczone.

Oferta pro-

gramowa TVP Info to bieżące informacje krajowe,

lokalne i publicystyka w większości emitowana na

żywo.

Proﬁlantenyprawiecałkowicieuniemożliwia

posługiwanie się udogodnieniami w formie napisów

i audiodeskrypcji, jednak nadawany stale pasek in-

formacyjny jest rekompensatą tych niedoborów.

TVP

Sport to przede wszystkim transmisje i powtórki

transmisji wydarzeń sportowych, w których relacje

komentatorskie w pewien sposób zastępują audiode-

skrypcję.

Transmisje i retransmisje sportowe to po-

zycje, których największym walorem jest obraz, więc

bez problemu mogą być odbierane przez osoby niedo-

słyszące.

Mimo to, w TVP Info i w TVP Sport emito-

wane są audycje dla niedosłyszących: w TVP Sport

– ﬁlmydokumentalneireportaże,awTVPInfo–do-

kumenty i serwisy informacyjne.

Jak zostało podkre-

ślone w wyjaśnieniach przekazanych przez TVP, od

lat przekracza ona obecnie wyznaczone 10% kwar-

talnego czasu nadawania audycji z udogodnieniami

dla niepełnosprawnych, a przytoczona w interpelacji

gdzie od 2008 r. napisami opatrzone jest 100% pro-

gramu.

Z danych Europejskiej Federacji Niesłyszą-

cych za rok 2010 wynika, że w innych krajach war-

tości te są dużo niższe, np. w kanałach niemieckiej

ARD napisy stosuje się do 37% programów, a ZDF

– prawie do 35%, w publicznych telewizjach Hiszpa-

nii i Austrii – ok. 45%, a w Finlandii ok. 25%.

Telewizja Polska nadaje napisy do swoich progra-

mów rozpowszechnianych za pośrednictwem teletek-

stu zarówno w telewizji analogowej, jak i w telewizji

cyfrowej – w multipleksie I (TVP 1 i TVP 2) i III (TVP

1, TVP 2, TVP Polonia, TVP Kultura, TVP Historia)

oraz za pośrednictwem satelity (kanały analogowe

i cyfrowe).

W telewizji cyfrowej widzowie niesłyszący

zyskali także nową funkcjonalność – w przypadku

nagrywania sygnału na podłączonym do odbiornika

dysku zapisywane są także napisy.

Niesłyszący mają

zatem możliwość oglądania programu z napisami

o dowolnej porze, czego nie było w telewizji analogo-

wej, ponieważ nagranie napisów teletekstowych na

standardowym sprzęcie było niemożliwe.

Od czerwca

2011 r.

Telewizja Polska emituje regularnie na swo-

ich antenach audiodeskrypcję do wybranych pozycji

programowych.

Ten sposób opracowania zastosowa-

no dotychczas w stosunku do dwóch seriali i kilku

tytułów ﬁlmowych.

Liczbatastalesięzwiększa,jed-

nak dotarcie z tym udogodnieniem do adresata jest

trudne z uwagi na brak odpowiednich urządzeń od-

biorczych (telewizory z MPEG4, STB), brak menu

głosowego w menu ekranowym odbiornika, brak od-

powiedniego klawisza na pilocie telewizora.

Zgodnie z informacjami otrzymanymi od TVP

tłumaczenia na język migowy wywołują gorące dys-

kusje w społeczności głuchych i niedosłyszących z po-

wodu istnienia dwóch języków migowych.

Telewizja

Polska korzysta z tłumaczy z Polskiego Związku Głu-

chych, którzy stosują systemowy język migowy

(SJM).

Dzięki podwójnemu kanałowi przekazu – mo-

wie dźwiękowej i równolegle przekazywanym zna-

kom języka migowego – SJM umożliwia odbiór pro-

gramu widzom zarówno głuchym, jak i niedosłyszą-

cym.

Wobec zasygnalizowanych w interpelacji wąt-

pliwości dotyczących zasadności posługiwania się

SJM Telewizja Polska zwróci się do Polskiego Związ-

ku Głuchych o przekazanie stanowiska w sprawie

języka migowego, którym powinni posługiwać się

tłumacze telewizyjni.

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

utworzenia sądu okręgowego w Rybniku, przesłaną

-693/11, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

wpływające do Ministerstwa Sprawiedliwości wnio-

ski w zakresie zmiany struktury organizacyjnej są-

downictwa powszechnego analizowane są przy uwzględ-

nieniu całokształtu okoliczności towarzyszących

konkretnej reorganizacji, tj. czynników zarówno spo-

łecznych, jak i związanych ze sprawnym funkcjono-

waniem wymiaru sprawiedliwości.

Postulat utworzenia sądu okręgowego w Rybniku,

obejmującego obszar właściwości Sądów Rejonowych

w: Jastrzębiu-Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisła-

wiu Śląskim i Żorach, był już w przeszłości przedmio-

tem analizy właściwych komórek organizacyjnych

Ministerstwa Sprawiedliwości.

772

poz. 1070, z późn. zm.) sąd okręgowy tworzy się dla

nowych.

Jednak wyższa od dwóch liczba jednostek

sądowych szczebla rejonowego mających funkcjono-

wać w zakresie terytorialnym danego sądu okręgo-

wego nie stanowi samodzielnej przesłanki wskazują-

cej na potrzebę przeprowadzenia tego rodzaju reor-

ganizacji.

Podobnie roli takiej nie może pełnić powo-

łany przez pana posła argument dotyczący liczby

sądów okręgowych działających na terenie określo-

nego województwa.

Okręg gliwicki z dziewięcioma sądami rejonowy-

mi nie może być uznany za szczególnie duży, a jego

wielkość oceniana przez pryzmat liczby etatów

orzeczniczych i urzędniczych umożliwia prowadzenie

elastycznej polityki kadrowej i skuteczne realizowa-

nie powierzonych zadań.

Ponadto celem optymalnego ukształtowania we-

wnętrznej struktury Sądu Okręgowego w Gliwicach

utworzony został Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku,

w ramach którego rozpoznawane są w I instancji

sprawy cywilne i rodzinne, w I i II instancji sprawy

z zakresu prawa karnego oraz w II instancji sprawy

o wykroczenia i sprawy z zakresu postępowania po-

właściwości Sądów Rejonowych w: Jastrzębiu-Zdro-

ju, Raciborzu, Rybniku, Wodzisławiu Śląskim i Żo-

rach.

Tym samym dostęp do sądu okręgowego dla

obywateli zamieszkujących obszar wymienionych są-

dów rejonowych jest zapewniony w sposób właściwy,

co potwierdza pan poseł w treści swej interpelacji.

Rozpatrując postulat utworzenia sądu okręgowego

w Rybniku, należy także odnieść się do wpływu spraw

do Sądu Okręgowego w Gliwicach.

W I półroczu

2011 r. do wskazanej jednostki wpłynęło ogółem 16 679

spraw, w tym ok. 30% spraw z obszaru Sądów Rejono-

wych w: Jastrzębiu-Zdroju, Raciborzu, Rybniku, Wo-

dzisławiu Śląskim i Żorach.

Należy przy tym zwrócić

spraw niż w Sądzie Okręgowym w Gliwicach odnotowa-

ny został aż w siedmiu sądach okręgowych.

Powstanie drugiego sądu okręgowego obejmują-

cego część obszaru obecnego okręgu gliwickiego przy

wykazanym powyżej wpływie spraw nie jest uzasad-

nione, co więcej – prowadziłoby do rozdrobnienia or-

ganizacyjnego struktur sądowych i generowałoby

dodatkowe koszty.

Argumenty natury społecznej oraz te formułowane

w oparciu o konstytucyjne prawo do sądu są przedmio-

tem szczególnego zainteresowania Ministerstwa Spra-

wiedliwości.

Mając jednak na względzie bliskość miej-

scowości objętych właściwością Sądu Okręgowego

w Gliwicach (odległość między Gliwicami a najdalej

oddalonym Sądem Rejonowym w Jastrzębiu-Zdroju

wynosi ok. 50 km), stopień urbanizacji tego terenu i jego

pokrycie trasami komunikacyjnymi, a także obserwo-

waną rosnącą mobilność społeczeństwa wynikającą

z upowszechnienia prywatnych środków transportu,

nie są one na tyle doniosłe, by przemawiały za utwo-

rzeniem sądu okręgowego z siedzibą w Rybniku.

Reasumując, pragnę poinformować, że resort

sprawiedliwości dąży do tego, by struktura organi-

zacyjna sądownictwa powszechnego zapewniała pod-

niesienie jakości działania sądów w wymiarze doty-

cjonalnym, poprzez optymalne rozlokowanie i zorga-

nizowanie sieci sądów.

Analiza wniosku o utworzenie

sądu okręgowego w Rybniku wykazała jednak, że

podnoszone argumenty za dokonaniem postulowanej

reorganizacji nie mają na tyle ważkiego charakteru,

aby uzasadniały przeprowadzenie postulowanej re-

organizacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

w sprawie Centralnego Portu Lotniczego (694)

Niemczyk w sprawie budowy Centralnego Portu Lot-

niczego (pismo znak: SPS-023-023-694/11) uprzejmie

informuję, że projekt Centralnego Portu Lotniczego

znajduje się obecnie na etapie analiz.

W planie dzia-

łalności ministra transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej na rok 2012 zostało umieszczone za-

danie pn. „Kontynuowanie prac analitycznych zwią-

zanych z przygotowaniem centralnego portu lotni-

czego” jako jedno z najważniejszych zadań służących

realizacji celu: zrównoważony rozwój transportu lot-

niczego.

Dalsze prace w ramach projektu będą kon-

centrowały się na określeniu programu funkcjonal-

no-użytkowego lotniska wyznaczającego niezbędną

powierzchnię dla inwestycji oraz wyborze lokalizacji

nowego portu lotniczego.

Końcowym etapem jest

określenie modelu ﬁnansowania i zarządzania no-

wym portem lotniczym.

Trzeba podkreślić, że raport „Koncepcja lotniska

dzony w 2010 r. wyraźnie rekomendował budowę no-

wego portu lotniczego jako przedsięwzięcia, które

w kontekście strategicznym może wydatnie wzmoc-

nić oraz zapewnić Polsce warunki do nowoczesnego

773

i konkurencyjnego rozwoju rynku lotniczego przez

następne dekady.

Centralny Port Lotniczy jest rozwią-

zaniem najkorzystniejszym, zapewniającym niezbęd-

ną przepustowość infrastruktury dla efektywnej ob-

sługi prognozowanego popytu na podróże lotnicze.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że głównym

założeniem lokalizacji oraz budowy Centralnego Por-

tu Lotniczego jest nie tylko kompletność projektu,

a więc wymóg, aby posiadał wszystkie niezbędne ele-

menty do zapewnienia odpowiednich usług podróż-

nym przylatującym do CPL/Warszawy, ale przede

wszystkim skomunikowanie portu z głównymi szla-

kami kolejowymi oraz drogowymi.

Należy przy tym

zaznaczyć, że raport „Koncepcja lotniska centralne-

go dla Polski – prace analityczne” wskazał, iż CPL

osiągnie najwyższą wartość dodaną dla systemu

transportowego oraz gospodarki w przypadku, gdy

zostanie zlokalizowany między Warszawą a Łodzią,

z jednoczesnym zintegrowaniem z kolejami dużych

prędkości/Centralną Magistralą Kolejową oraz funk-

cjonalnym połączeniem z autostradami A1 i A2.

Zlo-

kalizowanie lotniska w regionie centralnej Polski

wynika nie tylko z korzystnego układu komunika-

cyjnego w skali kraju, ale faktu, iż aglomeracja war-

szawska posiada i według prognoz gospodarczych

będzie posiadała największy potencjał ekonomiczny

i społeczny dla wytworzenia niezbędnego popytu na

podróże lotnicze przez duży tranzytowy port lotniczy.

Jednakże na obecną chwilę jest zbyt wcześnie, aby

jednoznacznie wskazywać dokładną lokalizację geo-

graﬁczną.

Chciałbym poinformować, że z przebiegiem prac

sterstwa Transportu, Gospodarki Morskiej i Budow-

nictwa, gdzie w zakładce Centralny Port Lotniczy

zostały umieszczone dotychczas wykonane analizy.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

sma z dnia 29 grudnia 2011 r. (sygn.

SPS-023-697/11),

sionych przez Fundację Polskich Kolei Wąskotoro-

wych w Rogowie z powodu wielokrotnej kradzieży

metalowych elementów, uprzejmie przedstawiam na-

stępujące informacje.

dotyczące kradzieży elementów torowiska kolei wą-

skotorowej w miejscowości Jeżów prowadzi Komenda

Powiatowa Policji w Brzezinach.

Od dnia 21 grudnia 2011 r. podjętych zostało sze-

reg czynności procesowych w celu weryﬁkacjiinfor-

macji i ustaleń wstępnych oraz przyjętych wersji zda-

rzenia.

W związku ze wspomnianym zdarzeniem na miej-

sce kradzieży została skierowana grupa dochodze-

niowo-śledcza oraz grupa wsparcia z Posterunku

Policji w Jeżowie.

Dnia 24 grudnia 2011 r. dokonano

ponownych oględzin odcinka torów, z którego skra-

dziono stalowe elementy.

Wstępną szacunkową wartość przywłaszczonych

elementów określono na 47 485 zł, natomiast ich

wagę na 11,5 tony.

Niezwłocznie po uzyskaniu informacji o przestęp-

stwie dokonano również rozpytań osób prowadzą-

cych okoliczne punkty skupu surowców wtórnych.

Ponadto, w celu podjęcia analogicznych działań wy-

krywczych na terenie całego województwa łódzkiego

i sąsiednich województw, o sprawie została poinfor-

mowana Komenda Wojewódzka Policji w Łodzi.

Z uwagi na fakt, iż Kolej Wąskotorowa Rogów – Rawa

– Biała od 1996 r. wpisana jest do rejestru zabytków

wraz z budynkami, drogą kolejową i pojazdami szy-

nowymi, o sprawie poinformowano Wojewódzki Urząd

Ochrony Zabytków w Łodzi, którego pracownik

w dniu 3 stycznia 2012 r. dokonał lustracji miejsca

kradzieży.

Niezależnie od powyższego, przy udziale prezesa

Fundacji Kolei Wąskotorowej został przygotowany

komunikat opublikowany w tygodniku o zasięgu po-

kazanie informacji w sprawie przedmiotowej kradzieży

oraz powiadomiono o nagrodzie w wysokości 2000 zł

wyznaczonej przez fundację.

Pragnę zapewnić, że zarówno czynności proceso-

we, jak i pozaprocesowe objęte są stałym nadzorem

kierownictwa Komendy Powiatowej Policji w Brzezi-

nach oraz pozostają w ramach nadzoru instancyjne-

go kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji

w Łodzi.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

774

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie

smo SPS-023-698/11 w sprawie interpelacji posła

Krzysztofa Kwiatkowskiego dotyczącej Listy Arcy-

dzieł Ustnego i Niematerialnego Dziedzictwa Ludz-

kości przedstawiam następującą informację.

Lista Arcydzieł Ustnego i Niematerialnego Dzie-

dzictwa Ludzkości powstawała latach 2001–2005.

Na mocy art. 31 konwencji, która weszła w życie

w roku 2006, lista arcydzieł, licząca 90 pozycji, zo-

stała włączona do Listy Reprezentatywnej Niemate-

rialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości.

Zatem

na liście reprezentatywnej znalazły się również zja-

wiska z terenu państw, które nie były stroną kon-

wencji.

Obecnie na liście reprezentatywnej znajdu-

ją się 232 elementy, które zostały przyjęte podczas

posiedzeń Międzyrządowego Komitetu ds. Ochrony

Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego w Abu

Dhabi 2009 (76 elementów), Nairobi 2010 (47 ele-

mentów), Bali 2011 (19 elementów).

Wobec dyspro-

porcji regionalnych w reprezentacji zjawisk niemate-

rialnego dziedzictwa kulturowego na liście, która

w swoim założeniu miała być reprezentatywna, po-

stanowiono, że priorytet w nominacji będą miały te

państwa, które nie mają żadnego wpisu, następnie

te państwa, które mają l wpis, a także propozycje

wpisów międzynarodowych.

Pozwoli to uniknąć sy-

tuacji, w której niektóre państwa mają kilkadziesiąt

wpisów, a niektóre żadnego.

Generalny konserwator zabytków pismem z dnia

dań i Dokumentacji Zabytków przygotowanie struk-

tury instytucji do realizacji zadań wynikających

z postanowień konwencji UNESCO 2003.

Narodowy

nia 2011 r. odzwierciedlił w swoim statucie i struk-

turze organizacyjnej zadania, jakie zobowiązane jest

niematerialnego dziedzictwa kulturowego w ramach

Działu Strategii Zarządzania Dziedzictwem został

Działania NID koncentrują się wokół:

— konsultacji z przedstawicielami środowisk zaj -

mujących się tematyką ochrony tradycji kultury

w Polsce, służących nawiązaniu kontaktów w celu

podjęcia współpracy w zakresie ochrony niematerial-

nego dziedzictwa kulturowego, rozpoznaniu zasobów

tego dziedzictwa, a także tworzeniu inwentarza zja-

wisk dziedzictwa niematerialnego,

— kampanii informacyjnej propagującej Konwen -

cję UNESCO 2003 w sprawie ochrony niematerial-

nego dziedzictwa kulturowego,

— zasad tworzenia krajowego rejestru niemate -

rialnego dziedzictwa kultury,

— gromadzenia informacji na temat niematerial -

nego dziedzictwa kulturowego w Polsce oraz inicjo-

wania działań i programów mających na celu ochronę

tradycji.

Warunkiem zgłoszenia nominacji na listę repre-

zentatywną UNESCO jest wpisanie danego zjawiska

do rejestru krajowego.

Opracowane przez Narodowy

Instytut Dziedzictwa zasady tworzenia krajowej li-

sty (procedura zgłaszania i wyłaniania kandydatur

oraz prowadzenia listy) są obecnie poddawane kon-

sultacji merytorycznej i prawnej.

Podczas posiedzeń

UNESCO podkreślano wielokrotnie, że choć lista

reprezentatywna jest najbardziej widocznym ele-

mentem konwencji i spełnia zadania promocji niema-

terialnego dziedzictwa kulturowego, jednak nie sta-

nowi sedna postanowień konwencji i ochrony niema-

terialnego dziedzictwa kulturowego.

Najważniejsze

jest stworzenie krajowego systemu ochrony zjawisk

dziedzictwa niematerialnego.

Temu służy zlecona

przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodo-

wego ekspertyza prawna w zakresie implementacji

zapisów Konwencji UNESCO 2003 w sprawie ochro-

ny niematerialnego dziedzictwa kulturowego do pra-

wodawstwa polskiego.

Materiał jest podstawą do

określenia rozwiązań systemowych, jakie musi przy-

jąć państwo polskie w zakresie ochrony niematerial-

śnie realizacją przyjętych przez państwo stronę zo-

bowiązań.

Z wyrazami szacunki

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

ministra rozwoju regionalnego

oraz grupy posłów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

dotyczące interpelacji pana posła Tomasza Latosa

tropolii, uprzejmie informuję.

co następuje.

775

„Koncepcja przestrzennego zagospodarowania

kraju 2030” (KPZK 2030) przyjęta przez rząd 13 grud-

nia 2011 r. formułuje politykę przestrzennego zago-

spodarowania na poziomie krajowym.

Dokument

stanowi podstawę do planowania w obszarach funk-

cjonalnych, w tym w obszarach metropolitalnych,

będącego kluczowym elementem nowoczesnej polity-

ki rozwoju.

W związku z pytaniem dotyczącym utworzenia

metropolii bydgosko-toruńskiej informuję, że w wizji

KPZK 2030, określając kierunek rozwoju dla woj.

kujawsko-pomorskiego, na terenie którego dwa mia-

sta pełnią ważne funkcje dla rozwoju regionu (poło-

żone w geograﬁczniebliskiejodległości),przewiduje

się powstanie duopolu.

Jest to najbardziej prawdopo-

dobny scenariusz, według którego w ciągu najbliż-

szych dwudziestu lat obydwa miasta będą się rozwi-

jały, być może z różną prędkością, ale w rezultacie

ich obszary funkcjonalne będą się powiększać.

W efekcie w 2030 r. może dojść do połączenia obsza-

rów funkcjonalnych w jeden wspólny obszar metro-

politalny, zapewniający mieszkańcom regionu opty-

malny dostęp, m.in. do usług wyższego rzędu.

Pragnę

podkreślić, że w KPZK 2030 przedstawiono wizję

rozwoju – tylko prawdopodobny scenariusz na rok

2030.

Celem dokumentu jest przede wszystkim zwró-

cenie uwagi na związki funkcjonalne pomiędzy po-

szczególnymi miastami, a obszarami je otaczającymi.

Wskazanie miasta pełniącego rolę stolicy pozostaje

kwestią wtórną.

Odnosząc się do kolejnego pytania o kryteria me-

tropolitalności, uprzejmie informuję, że w diagnozie

KPZK 2030 wskazano, że Bydgoszcz w 2010 r. jest

miastem wojewódzkim – „metropolią krajową (o licz-

bie mieszkańców ponad 300 tys.)”; Toruń, jako ośro-

dek mniejszy stanowiący miasto wojewódzkie, jest

„ośrodkiem krajowym pełniącym niektóre funkcje

metropolitalne”.

Do wyznaczenia ośrodków metropo-

litalnych (i położonych wokół nich obszarów funkcjo-

nalnych) przyjęto następujące kryteria:

— liczba ludności w ośrodku metropolitalnym – po -

wyżej 300 tys. mieszkańców,

— zatrudnienie w sektorze usług rynkowych (po -

średnictwo ﬁnansoweorazobsługanieruchomości

i ﬁrm)–powyżej40tys.osób,

— liczba studentów kształcących się w danym

mieście - powyżej 60 tys.,

— współpraca instytucji naukowo-badawczych

w 5. i 6. programie ramowym UE,

— lokalizacja portu lotniczego obsługującego ruch

pasażerski,

— lokalizacja hoteli cztero- i pięciogwiazdko -

wych,

— międzynarodowe wystawy w obiektach działal -

ności wystawienniczej.

Zatem w wyniku procesów przestrzennej koncen-

tracji osadnictwa i procesów metropolizacji i współ-

zależności funkcji miejskich, przedstawiony w doku-

mencie scenariusz przewiduje stopniowe wzmacnia-

nie powiązań funkcjonalnych między Bydgoszczą

a Toruniem, wynikające z posiadania przez oba miasta

funkcji o charakterze komplementarnym, w tym w za-

kresie funkcji wyższego rzędu: społecznych, nauko-

wych, gospodarczych, kulturalnych i symbolicznych.

Wizja rozwoju systemu osadniczego Polski zosta-

ła oparta na sieciach powiązań miast.

Przyjęto, że do

2030 r. mogą wykształcić się silniejsze powiązania

funkcjonalne pomiędzy miastami: Warszawa – Łódź,

Kraków – Częstochowa – Aglomeracja Górnośląska

– Bielsko-Biała – Rybnik, Gdańsk – Sopot – Gdynia

czy Bydgoszcz – Toruń, nazwane w dokumencie du-

opolami i ośrodkami wielowierzchołkowymi.

Ozna-

cza to, że te grupy miast posiadają szczególne uwa-

runkowania, pozwalające na wzmacnianie swoich

potencjałów.

Zgodnie z KPZK 2030 powiązania i współpraca

obu miast, dzięki której możliwe będzie wytworzenie

efektu synergii, może zapewnić metropolii bydgosko-

-toruńskiej silną pozycję konkurencyjną bazującą na

połączonych potencjałach i istotne miejsce w skali nie

tylko Polski, ale też Europy.

Funkcjonowanie w ra-

mach bydgosko-toruńskiego obszaru metropolitalne-

go sprzyjać będzie mieszkańcom obu miast oraz gmin

z nimi powiązanych w tworzeniu dobrych warunków

życia dzięki wspólnemu, kompleksowemu planowi

zagospodarowania przestrzennego i strategii rozwo-

ju umożliwiając rewitalizację i odnowę obu centrów

wzrostu, stworzenie zintegrowanego systemu trans-

portu, ładu przestrzennego i dbałość o dobrej jakości

środowisko przyrodnicze.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że projekt KPZK

2030 nie przesądza o lokalizacji stolicy bydgosko-to-

ruńskiego obszaru metropolitalnego oraz o alokacji

środków ﬁnansowych–krajowychczyunijnych,za-

tem nie determinuje ani nie hamuje rozwoju żadnego

z miast.

Odnośnie do pytania o rolę samorządu w przygo-

towaniu planów utworzenia metropolii informuję, że

określa strategię rozwoju województwa, formułując

m.in. cele strategiczne polityki rozwoju wojewódz-

twa.

W opinii MRR, w świetle zapisów KPZK 2030

oraz Krajowej Strategii Rozwoju Regionalnego 2010–

–2020 (KSRR), samorząd województwa pełni kluczo-

wą rolę w takim zaprojektowaniu regionalnej strate-

gii rozwoju, aby optymalnie wykorzystać wszystkie

regionalne potencjały, które niewątpliwie w znacz-

nym stopniu koncentrują się w miastach.

Należy pod-

kreślić, że KSRR wskazuje w pierwszym celu polity-

ki regionalnej wzmacnianie funkcji metropolitalnych

ośrodków wojewódzkich i integrację ich obszarów

funkcjonalnych.

Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że w dniu 23 grud-

nia 2011 r. na stronie internetowej Ministerstwa Roz-

woju Regionalnego sprostowana została informacja

z artykułu pt. „Rząd przyjął plan zagospodarowania

kraju”, opublikowanego 21 grudnia 2011 r. na łamach

776

„Expressu bydgoskiego” dotycząca nieprawdziwego

stwierdzenia, że „Koncepcja przestrzennego zagospo-

darowania kraju 2030” nie wymienia Bydgoszczy

wśród ośrodków metropolitalnych.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelacją posła Krzysztofa Kwiatkowskiego, otrzy-

maną przy piśmie z dnia 30 grudnia 2012 r. (znak:

SPS-023-702/11), dotyczącą możliwości wykorzysta-

nia instrumentu „Łącząc Europę” (ang. Connecting

Europę Facility – CEF) w celu realizacji projektu ko-

lei dużych prędkości (KDP) w układzie Warszawa –

– Praga, pragną przedstawić poniższe wyjaśnienia.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej nie planuje budowy linii kolei dużych

prędkości w przyszłej perspektywie ﬁnansowej ze

szłym okresie programowania realizowane będą

w szczególności projekty modernizujące obecnie ist-

niejącą sieć kolejową.

Podejście to jest w pełni zgodne

ze stanowiskiem Komisji Europejskiej wyrażonym

w dodatkowym komunikacie, dotyczącym polskiego

systemu transportowego, ogłoszonym wraz z projek-

tem rewizji TEN-T.

W stanowisku tym Komisja Eu-

ropejska podkreśliła, że w okresie programowania

2014–2020 Polska w dziedzinie transportu kolejowe-

go powinna w pierwszej kolejności wdrażać projekty

na istniejących liniach konwencjonalnych, ze wzglę-

du na fakt, że ich stan przygotowania jest dużo bar-

dziej zaawansowany niż projekt budowy KDP.

Należy dodatkowo podkreślić, że dyskusja nad

formułą CEF jest obecnie w bardzo wstępnej fazie.

Wiele państw członkowskich UE wyraża daleko idą-

cy sceptycyzm wobec idei ustanowienia specjalnego

funduszu infrastrukturalnego, w szczególności w za-

kresie przesunięcia do puli środków CEF 10 mld

EUR pochodzących z Funduszu Spójności.

Również

Polska wyraża w bardzo umiarkowanym zakresie

poparcie dla idei tworzenia nowego funduszu sekto-

rowego, jednocześnie wyrażając stanowczy sprzeciw

wobec propozycji Komisji Europejskiej w zakresie za-

silenia CEF sumą 10 mld EUR z Funduszu Spójności.

W chwili obecnej nie zostały określone przez Ko-

misję Europejską precyzyjnie zasady funkcjonowania

tego instrumentu, a w szczególności kryteria wyboru

projektów do doﬁnansowaniazCEF.

Dlategonaobec-

nym etapie ciężko jest określić, jakie konkretne pro-

jekty będą możliwe do aplikowania o środki CEF.

W związku z powyższym decyzje dotyczące ewentu-

alnych projektów możliwych do realizacji w ramach

CEF będą podejmowane na dalszym etapie prac

w zależności od przebiegu dyskusji nad ostatecznym

kształtem tego instrumentu ﬁnansowego.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

zanym za pośrednictwem Kancelarii Prezesa Rady

SPS-023-704/11, przy którym została przesłana in-

terpelacja pani poseł Lidii Gądek z dnia 21 grudnia

2011 r. w sprawie zastosowania redukcji podatku ak-

cyzowego dla zakładów energochłonnych, uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Tylko w okresie lat 2007–2011 koszt netto zakupu

ników wpływających na cenę energii elektrycznej.

W przedmiotowym okresie koszty energii „czarnej”

wzrosły o 80,4%, wsparcia energetyki odnawialnej

o 188,3%, opłat przesyłowych i kontraktów długoter-

minowych o 86,1%.

Zatem obecna stawka akcyzy sto-

sunkowo w niewielkim stopniu oddziałuje na koszty

działalności gospodarczej przedsiębiorstw branż ener-

777

gochłonnych, a biorąc pod uwagę kwotowy charakter

Podkreślenia wymaga również fakt, iż w większości

trybucji energii elektrycznej obciążające jej odbiorców

rze ograniczać niekorzystne skutki wysokich cen ener-

gii elektrycznej mające wpływ na konkurencyjność

wyrobów wyprodukowanych przez krajowe przedsię-

wiedzialne za ich wzrost w ostatnich latach, bowiem

niana od 2002 r.

Dlatego dla poprawy konkurencyj-

ności branż energochłonnych niezbędne są komplek-

sowe rozwiązania systemowe oparte przede wszyst-

energii elektrycznej, takich jak np. koszty przesyłu

ki odnawialnej i skojarzonej.

Należy jednak podkre-

nie kryterium konkurencyjności.

Zatem pomoc pań-

stwa powinna być przyznawana tylko w takim zakre-

sie, aby dane przedsiębiorstwo energochłonne uzy-

skało konkurencyjność na rynkach europejskich.

roboczą do spraw redukcji obciążeń przedsiębiorstw

i Konsumentów oraz Forum Odbiorców Energii Elek-

trycznej i Gazu.

dotyczący nieprzyjmowania projektów ustaw skutku-

jących obniżeniem dochodów został potwierdzony

w wyżej wymienionym liście ministra ﬁnansówdo

komisarza O. Rehna, tym samym wzmacniając nasze

zobowiązania w tym zakresie.

W celu łagodzenia negatywnych skutków wzrostu

cen energii elektrycznej dla przedsiębiorstw energo-

chłonnych minister gospodarki dokonał zmiany rozpo-

rządzenia w sprawie szczegółowych zasad kształtowa-

elektryczną (tzw. rozporządzenia taryfowego), która

dotyczy wprowadzenia bardziej preferencyjnej dla od-

biorców energochłonnych zasady naliczania stawki ja-

kościowej opłaty przesyłowej energii elektrycznej.

Kolejnym wprowadzonym odciążeniem dla sekto-

ra energochłonnego jest opracowana przez Minister-

o efektywności energetycznej, która, w regulacji za-

wartej w art. 13, pozwala na redukcję kosztów funk-

cjonowania systemu świadectw efektywności energe-

tycznej w odniesieniu do przedsiębiorstw energo-

chłonnych.

Wprowadzone rozwiązanie umożliwia za-

liczenie oszczędności energii osiągniętej przez odbior-

cę końcowego, tzw. energochłonnego, na poczet wyko-

nania obowiązku ciążącego na sprzedawcy energii

elektrycznej.

Przedsiębiorstwo energetyczne sprzeda-

jące energię elektryczną dokona rozliczenia ciążącego

na nim obowiązku, pomniejszając go o oszczęd-

ność wskazaną przez odbiorcę końcowego w oświad-

czeniu przedkładanym temu przedsiębiorstwu.

Roz-

wiązanie to eliminuje możliwość pojawienia się po-

dwójnego ponoszenia kosztów przez odbiorcę końco-

wego – po pierwsze, z tytułu przeprowadzonego

przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności

energetycznej, a po drugie, z tytułu poniesienia

w cenie energii elektrycznej kosztów nabycia świa-

dectw efektywności energetycznej przez sprzedawcę

energii elektrycznej.

Przy czym przez energochłon-

nego odbiorcę końcowego rozumie się także odbiorcę,

który w roku realizacji obowiązku (przez sprzedawcę

energii) zużył nie mniej niż 400 GWh energii elek-

trycznej i dla którego udział kosztu energii elektrycz-

nej w wartości produkcji jest nie mniejszy niż 15%.

W dniu 22 grudnia 2011 r. minister gospodarki

przekazał do uzgodnień międzyresortowych i konsul-

tacji społecznych projekty nowej ustawy Prawo ener-

778

getyczne oraz ustawy o odnawialnych źródłach ener-

gii, w których zaproponowane zostały rozwiązania

redukujące wpływ funkcjonujących systemów wspar-

cia energii elektrycznej z odnawialnych źródeł ener-

gii oraz wysokosprawnej kogeneracji na koszt zakupu

energii elektrycznej przez przedsiębiorstwa energo-

chłonne.

Rozwiązania te dyskutowane będą zarówno

w trybie wspomnianych uzgodnień, jak również w ra-

mach ww. grupy roboczej.

Biorąc pod uwagę powyższe, ewentualne ulgi

w podatku akcyzowym od energii elektrycznej dla

być wprowadzone, a ich wdrożenie w przyszłości wy-

magałoby rozłożenia w czasie.

Wyrażam przekonanie, że zarówno wyżej opisane

regulacje, jak i przygotowane przez rząd rozwiązania

systemowe powinny poprawić sytuację branż energo-

chłonnych i wpłynąć korzystnie na ich konkurencyj-

ność na rynkach europejskich.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

wyłączenia z eksploatacji linii kolejowej nr 177 Raci-

bórz – Głubczyce na odcinku Racibórz – Pietrowice

Wielkie przedstawiam poniższe stanowisko.

Linia kolejowa nr 177 nie jest linią znaczenia pań-

stwowego i znajduje się w wykazie odcinków linii ko-

lejowych przewidzianych do wyłączenia z sieci zarzą-

dzanej przez PKP Polskie Linie Kolejowe SA.

Z in-

formacji uzyskanych od zarządcy infrastruktury

ka, iż ze względu na zły stan toru oraz bezpieczeń-

stwo w 2011 r. linia kolejowa nr 177 objęta została

prędkością „zero”, wobec czego zaczęła podlegać udo-

stępnianiu według zasad wynikających z § 44 Regu-

laminu przydzielania tras pociągów mówiącego, iż

przewoźnicy mają możliwość korzystania z linii na

podstawie zawartych umów i ponoszenia kosztów

związanych z jej utrzymaniem i eksploatacją.

Pomimo że przewoźnicy kolejowi nie byli skłonni

ponosić kosztów, które pozwoliłyby utrzymać ruch

na linii, była ona udostępniana ze względów społecz-

nych, aby umożliwić bezkolizyjny wywóz towarów na

preferencyjnych zasadach do końca 2011 r.

Jednocze-

śnie na organizowanych przez PKP PLK SA spotka-

niach przewoźnicy informowani byli o stanie tech-

nicznym linii oraz że w przypadku nieprzyjęcia zapro-

ponowanych zasad i braku środków na utrzymanie

zostanie ona całkowicie wyłączona z eksploatacji.

Według otrzymanych od PKP Cargo SA danych

w celu umożliwienia dostaw ładunków dla ﬁrmy

Chempest SA w 2011 r.

PKP Cargo SA zawarła z PKP

Polskie Linie Kolejowe SA umowę na warunkach

szczególnych na realizację przewozów.

Wielkość tych

przewozów na odcinku Puławy Azoty – Lekartów

przedmiotowej linii kolejowej wyniosła w 2011 r. łącz-

nie 5414 t (130 wagonów) i odbywała się w składach

maksymalnie 5-wagonowych z częstotliwością do kil-

ku razy w miesiącu.

Na dzień dzisiejszy brak jest decyzji o likwidacji

linii, a wszczęte procedury postępowania zostały

wstrzymane ze względu na negatywne opinie jedno-

stek samorządu terytorialnego.

Należy przy tym pod-

kreślić, iż zgodnie z art. 18a ustawy z 8 września

leje Państwowe” jednostka samorządu terytorialnego

nie na własność ww. linii kolejowej w celu wykony-

wania przewozów kolejowych przy zachowaniu ist-

niejącego połączenia z siecią kolejową.

Należy zauważyć, iż PKP Polskie Linie Kolejowe

SA realizuje szereg zadań inwestycyjnych zawar-

tych w dokumencie pn. „Wieloletni program inwe-

roku 2015” ﬁnansowanych z wielu źródeł (środki

pochodzące z budżetu państwa, środki unijne, Fun-

dusz Kolejowy, środki własne i kredyt EBI).

PKP

Polskie Linie Kolejowe SA pomimo znacznego zaan-

gażowania w wielu projektach nie wyklucza jednak

udziału w realizacji przedmiotowego przedsięwzię-

cia i deklaruje ze swojej strony gotowość współpracy

oraz rozważenie wszelkich propozycji przedstawio-

nych przez władze samorządowe i kolejowych prze-

woźników dotyczących ﬁnansowania utrzymania

linii kolejowej nr 177.

Szacowana wartość przywró-

cenia przejezdności do V=20 km/h linii kolejowej

nr 177 wynosi ok. 1 600 000 zł netto.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

779

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie przekazywania samorządom coraz

ną przy piśmie z dnia 2 stycznia 2012 r., nr SPS-023-

-706/11, interpelacją posła na Sejm RP pana Marka

wych na ich realizację uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

Samorząd terytorialny zgodnie z art. 16 ust. 2

Konstytucji RP uczestniczy w sprawowaniu władzy

Ustawa zasadnicza w art. 167 ust. l określa, iż jed-

nostkom samorządu terytorialnego (j.s.t.) zapewnia

przypadających im zadań.

Zgodnie z podziałem

wprowadzonym w ust. 2 art. 167 konstytucji, do-

aktem dla systemu ﬁnansowaniaj.s.t.jestustawa

Należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca zadania

j.s.t. w zakresie pomocy społecznej przyporządkowu-

je do dwóch podstawowych kategorii zadań własnych

Przykładowo, w odniesieniu do zadań gmin podziału

takiego dokonuje odpowiednio art. 17 i art. 18 ustawy

Istota realizacji zadania własnego polega m.in. na

tym, że powinno ono być ﬁnansowanewmożliwie

największym stopniu z dochodów własnych j.s.t.

i przekazywanej im subwencji ogólnej z budżetu pań-

stwa, a dotacje celowe z budżetu państwa mogą ewen-

tualnie pełnić rolę uzupełniającą.

Przepis art. 128

zm.) określa, że kwota dotacji celowych dla j.s.t. na

doﬁnansowaniezadańwłasnychbieżącychiinwe-

stycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosz-

tów realizacji zadania, chyba że odrębne ustawy

systemowym odnośnie do dopuszczalnego poziomu

doﬁnansowaniazadańwłasnychj.s.t.,mającymza-

stosowanie tylko w przypadku, gdy odrębne ustawy

nie stanowią inaczej.

W sferze pomocy społecznej szereg zadań j.s.t. to

Na zadania te jednostki otrzymują dotacje celowe

z budżetu państwa.

Reguluje to art. 49 ust. l ustawy

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Dotacje powinny być przekazywane w sposób

canych zadań (art. 49 ust. 5 ww. ustawy).

W przy-

padku niedotrzymania powyższego warunku jedno-

stce samorządu terytorialnego przysługuje prawo

mi w wysokości ustalonej jak dla zaległości podatko-

wych, w postępowaniu sądowym (art. 49 ust. 6 ww.

ustawy).

Należy zaznaczyć, iż projekt obowiązującej aktu-

alnie ustawy o ﬁnansachpublicznych,wtymrównież

art. 128, był przedmiotem opinii Komisji Wspólnej

Zespołu do Spraw Systemu Finansów Publicznych

projektem ustawy Przepisy wprowadzające ustawę

o ﬁnansachpublicznychstronasamorządowawswo-

ich stanowiskach zaproponowała wprowadzenie re-

gulacji limitującej kwotę dotacji dla j.s.t. na doﬁnan-

sowanie zadań własnych i inwestycyjnych do 80%

kosztów realizacji zadania.

Zastosowanie przepisu art. 128 ust. 2 ww. usta-

wy o ﬁnansachpublicznych,którywszedłwżycie

z dniem l stycznia 2010 r., w stosunku do wypłat

zasiłków stałych i opłacania składek na ubezpie-

czenie zdrowotne za osoby pobierające świadczenia

ustawy z dnia 23 grudnia 2009 r. o zmianie niektó-

spełniło oczekiwań j.s.t.

Wobec powyższego ustawą

ny sprzed dnia l stycznia 2010 r., poprzez wprowa-

dzenie zmiany w art. 38 ust. 3 ww. ustawy o zmia-

nie niektórych ustaw związanych ze zmianami w or-

ganizacji i podziale zadań administracji publicznej

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

780

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na

wystąpienie pana posła Marka Łatasa z dnia 30 grud-

nia 2011 r. o sygn.

SPS-023-706/11 w sprawie prze-

kazywania samorządom coraz większej ilości zadań

wiednich środków ﬁnansowych na ich realizację,

uprzejmie odpowiadam.

poz. 1707) o zmianie niektórych ustaw związanych

poz. 826) zmierzającą do zapewnienia ponownie od

2012 r. ﬁnansowaniazbudżetupaństwaw100%za-

W związku z tym od 2012 r. gminy nie muszą współ-

ﬁnansować w 20% zasiłków stałych, jak również

opłacanych przy zasiłkach stałych składek na ubez-

pieczenie zdrowotne.

W przypadku zaś zasiłków

okresowych ich wypłaty doﬁnansowywanesązbu-

dżetu państwa w części gwarantowanej, zgodnie z po-

łecznej i nie ma w tym przypadku zastosowania za-

ustawy o pomocy społecznej.

Natomiast opłacanie

składki zdrowotnej za niektóre osoby popierające

świadczenie pielęgnacyjne jest zadaniem zleconym

wanym ze środków budżetu państwa ujętych w roz-

dziale 85213 klasyﬁkacji budżetowej: Składki na

jące niektóre świadczenia z pomocy społecznej, nie-

które świadczenia rodzinne oraz za osoby uczestni-

czące w zajęciach w centrum integracji społecznej.

Weryﬁkacjakryteriówdochodowychuprawniają-

cych do świadczeń z pomocy społecznej przypada na

rok 2012.

Będzie się ona jednak wiązała ze wzrostem

wydatków na świadczenia pomocy społecznej z bu-

dżetu państwa, ale jednocześnie wydatków na świad-

czenia obligatoryjne realizowane w ramach zadań

własnych gmin i powiatów.

Na rok 2012 r. przypada

również ustawowa weryﬁkacjawysokościświadczeń

rodzinnych oraz kwot kryteriów dochodowych do

nich uprawniających.

Będzie się ona łączyć ze wzro-

stem wydatków na świadczenia rodzinne, a tym sa-

mym wzrostem kwot stanowiących 3-procentowy

odpis na koszty obsługi świadczeń rodzinnych.

Kwo-

ta środków na świadczenia rodzinne i świadczenia

z funduszu alimentacyjnego ujęta w projekcie ustawy

budżetowej na 2012 r. (przyjętym przez Radę Ministrów

w dniu 6 grudnia 2011 r.) jest o 7,3% wyższa niż prze-

widywane wykonanie na te świadczenia w 2011 r.

W tym miejscu należy także przypomnieć, że

ustawowy obowiązek zapewnienia posiłku osobom

rakterze obowiązkowym należy: (...)

3) udzielanie

nie są jednak w tym zadaniu zdane jedynie same na

siebie.

Program wieloletni „Pomoc państwa w zakre-

sie dożywiania” wprowadzony ustawą z dnia 29 grud-

lat znaczące wsparcie dla gmin w zakresie powyższe-

go zadania.

Sposób realizacji, planowania i dokonywania po-

działu środków z budżetu państwa został określony

poz. 186, z późn. zm.).

Na funkcjonowanie programu

od początku jego obowiązywania przeznaczane środ-

Warunkiem uzyskania przez gminę dotacji na reali-

zację zadania dożywiania jest udział środków wła-

snych na poziomie nie niższym niż 40% przewidywa-

nych kosztów realizacji programu.

Na uzasadniony

wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wo-

jewoda może wyrazić zgodę na zwiększenie dotacji,

wynosić mniej niż 20% przewidywanych kosztów re-

alizacji programu.

Z monitoringu programu wynika,

że udział środków własnych gminy wynosi często po-

nad 40% (np. w 2010 r. było tak w 757 gminach na

2479 uczestniczących w programie).

Przepisy progra-

mu wieloletniego nie narzucają sztywnego podziału

środków, jedynie stawiają przed gminami warunek

wkładu własnego na poziomie określonym w ustawie.

Dożywianie prowadzone jest w większości w stołów-

kach, w szkołach, gdyż są to miejsca codziennego

przebywania dzieci i młodzieży realizujących obowią-

zek szkolny.

Jednocześnie w zależności od potrzeb

rodzin, które są rozeznawane w wywiadach środowi-

skowych przeprowadzanych przez pracowników so-

cjalnych ośrodków pomocy społecznej, potrzebującym

dzieciom dostarczane są świadczenia (w tym znaczny

jest udział świadczeń rzeczowych), które są dostoso-

wywane do konkretnej sytuacji danej rodziny i pro-

blemów, jakie ją dotykają.

Pragnę przypomnieć, że

podstawowym zadaniem pomocy społecznej jest

781

umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania

w stanie pokonać, przy wykorzystaniu własnych

uprawnień, zasobów i możliwości.

Niższy udział środków z budżetu państwa w do-

ﬁnansowaniu zadania własnego gminy, jakim jest

utrzymanie ośrodka pomocy społecznej, wynika

przede wszystkim z zasad określonych dla urucha-

miania środków rezerwy celowej.

Nie ma uzasadnie-

nia dla doﬁnansowaniazrezerwycelowejbudżetu

państwa zadań własnych jednostek samorządu tery-

torialnego, zanim nie zostaną w pełni zaspokojone

potrzeby na realizację zadań z zakresu administracji

rządowej, to jest wypłacanie wynagrodzenia przy-

znanego opiekunowi przez sąd opiekuńczy za spra-

wowanie opieki, przyznawanie i wypłacanie zasiłków

oraz niezbędnego ubrania cudzoziemcom oraz ﬁnan-

sowanie funkcjonowania ośrodków wsparcia dla osób

wypłaty zasiłków okresowych w części gwarantowa-

nej z budżetu państwa.

Wypłaty dodatków do wyna-

grodzenia pracownika socjalnego w wysokości 250 zł

należą do zadań własnych gminy i mogą być doﬁnan-

sowywane z rezerwy celowej budżetu państwa, wy-

łącznie gdy pozostaną środki w tej rezerwie.

Kwestie dotyczące sposobu przeciwdziałania prze-

w „Krajowym programie przeciwdziałania przemocy

w rodzinie” wprowadzonym uchwałą nr 162/2006

latach realizacji zadań w obszarze przeciwdziałania

przemocy w rodzinie uznano, że pewne przepisy wy-

magają zmian i podjęto inicjatywę legislacyjną w tym

zakresie.

Zarówno projekt rządowy zmian do ustawy,

jak i ostateczny kształt powyższego aktu prawnego

– uchwalonego po długich pracach parlamentarnych,

zawiera nie tylko zmiany do ustawy o przeciwdziała-

niu przemocy w rodzinie, ale reguluje również kwe-

stie w tym zakresie zawarte w kodeksach.

Celem przepisów prawa zawartych w ustawie z dnia

innych ustaw jest przede wszystkim:

— rozwój proﬁlaktykijakoformydziałańzapobie -

gających zjawisku przemocy w rodzinie,

— zmiana świadomości społeczeństwa,

— skuteczna ochrona oﬁarprzemocy,wtymwszcze -

gólności dzieci,

— stworzenie mechanizmów ułatwiających izola -

cję sprawców od oﬁar,

— zmiana postaw osób stosujących przemoc w ro -

dzinie przez poddanie ich oddziaływaniom korekcyj-

no-edukacyjnym.

Z powyższego wynika, iż w nowej regulacji zacho-

wano tę samą hierarchię ważności co w ustawie o prze-

ciwdziałaniu przemocy w rodzinie uchwalonej w 2005 r.,

a regulacje przyjęte obecnie służyły doprecyzowaniu

i wzmocnieniu dotychczasowych przepisów w celu

bardziej skutecznej ochrony oﬁarprzemocywrodzi-

nie przed krzywdzeniem.

Wprowadzając regulacje dotyczące konieczności

tworzenia przez samorządy gminne zespołów inter-

dyscyplinarnych, ustawodawca określił sposób pracy

wszystkich służb zaangażowanych w przeciwdziała-

nie przemocy w rodzinie, uznając że w tym zakresie

najważniejszą kwestią jest właściwa współpraca po-

między służbami oraz zminimalizowanie kontaktów

oﬁaryprzemocywrodziniezposzczególnymispecja-

listami odrębnie.

Dlatego też w rozporządzeniu Rady

ska Karta” (Dz. U. Nr 209, poz. 1245) zawarte są

przepisy, z których wynika, iż to zespół profesjonali-

stów (członkowie zespołu interdyscyplinarnego lub

grupy roboczej), po sporządzeniu diagnozy rodziny,

opracują, przy aktywnym udziale oﬁaryprzemocy

w rodzinie, indywidualny plan pomocy.

Do dnia

uchwalenia powyższych przepisów przedstawiciel

każdej instytucji, wchodzący obecnie w skład zespo-

łu interdyscyplinarnego, podejmował działania na

się to jednak zazwyczaj odrębnie i często powodowa-

ło sytuacje ciągłych kontaktów z oﬁarą przemocy,

konieczność przekazywania przez nią tych samych

informacji, co często zniechęcało oﬁarędodalszych

działań.

Ponadto informuję, że zarówno w 2005 r. jak i przy

okazji wprowadzania zmian do ustawy o przeciw-

działaniu przemocy w rodzinie w 2010 r. założono, że

działania o charakterze proﬁlaktycznymstanąsię

zadaniami własnymi samorządów lokalnych, nato-

miast zadania o wyższym stopniu specjalizacji będą

ﬁnansowaneprzezbudżetpaństwa.

Dozadańtych

należy prowadzenie specjalistycznych ośrodków

wsparcia dla oﬁarprzemocywrodzinie,atakżepro-

wadzenie programów oddziaływań korekcyjno-edu-

kacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie.

Jeśli chodzi o działania proﬁlaktyczne,alerów-

nież skierowane do oﬁarprzemocywrodziniewjej

najbliższym środowisku, informuję, że na mocy po-

przednich przepisów wiele samorządów gminnych

podejmowało działania w omawianym zakresie w celu

zapewnienia bezpieczeństwa osobom dotkniętym

przemocą w rodzinie.

Charakter i rozmiar realizowanych zadań zależał

od diagnozy, potrzeb i kreatywności przedstawicieli

instytucji zajmujących się przeciwdziałaniem prze-

mocy w rodzinie.

W wielu samorządach gminnych od

lat działania te realizowane są w oparciu o gminny

program przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

W najbardziej aktywnych gminach od lat również

działają zespoły interdyscyplinarne.

W obecnie uchwa-

lonych zmianach do ustawy o przeciwdziałaniu prze-

mocy w rodzinie przepis w tym zakresie został dopre-

cyzowany poprzez dodanie zapisów, z treści których

wynika konieczność opracowania i realizacji gmin-

nego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie

782

i ochrony oﬁar,atakżeobowiązektworzeniazespo-

łów interdyscyplinarnych.

Oznacza to, że wprowa-

dzone regulacje miały być tylko i wyłącznie wska-

zówką, w oparciu o jakie metody i narzędzia należy

tworzyć gminny system przeciwdziałania przemocy

w rodzinie, a także miały usankcjonować stosowane

i sprawdzone praktyki.

Nie jest to zatem zupełnie

nowa regulacja, która generowałaby dodatkowe środ-

ki ﬁnansowe.

Niemniej jednak, dbając o jakość usług świadczo-

nych przez jednostki samorządu terytorialnego, a tak-

że mając na względzie niedostatecznie zadawalającą

sytuację ﬁnansowąsamorządów,art.8pkt6znowe-

lizowanej ustawy nakłada na ministra właściwego do

wania i ﬁnansowaniaprogramówosłonowychzza-

kresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

Pro-

gram taki został opracowany na początku 2011 r.,

a samorządy wszystkich szczebli w oparciu o otwarty

konkurs mogły aplikować o doﬁnansowaniezadań

własnych w obszarze przeciwdziałania przemocy

w rodzinie.

W wyniku konkursu ponad osiemdziesiąt

podmiotów w sierpniu ubiegłego roku otrzymało środ-

ki ﬁnansowewłącznejkwocie3000000zł.

Powyższe

środki niewątpliwie były wsparciem działań na rzecz

zmniejszenia zjawiska przemocy w rodzinie.

Realizacja zadań wynikających z przepisów usta-

zm.) oraz zadań wynikających z przepisów ustawy

w przypadku zadania opłacania składki zdrowotnej

cyjne, tj. tej samej dotacji celowej z budżetu państwa,

ujętej we wspólnym rozdziale 85212 klasyﬁkacjibu-

dżetowej: Świadczenia rodzinne, świadczenia z fun-

duszu alimentacyjnego oraz składki na ubezpieczenie

znaczone jest 3% otrzymanej dotacji, przekazanej

Odpis na koszty obsługi nalicza się od otrzymanej

dotacji, co oznacza, że zwrot niewykorzystanych

środków na wypłaty świadczeń z końcem roku bu-

dżetowego, jak też zwrot nienależnie pobranych

świadczeń nie pomniejszają tego odpisu.

nia podejmowanych działań wobec dłużników ali-

mentacyjnych oraz innych kosztów związanych z re-

ściwe z tytułu zwrotów przez dłużników alimenta-

cyjnych wydatków na świadczenia z funduszu ali-

alimentacyjnego – aż 40% zwróconych środków przez

sne zostaną przeznaczone na doﬁnansowaniereali-

Na koszty obsługi zadań związanych z realizacją

w 2010 r. z budżetu państwa ogółem 283 552 tys. zł

(dane za 2011 r. będą dostępne nie wcześniej niż

w drugiej połowie lutego 2012 r.).

Dodatkowo z tytu-

łu zwrotu przez dłużników alimentacyjnych wydat-

ków na świadczenia z funduszu alimentacyjnego wy-

noszącego w 2010 r. ogółem 158 555 tys. zł, dochody

własne gmin zasiliła kwota 55 592 tys. zł.

Z tej kwo-

ty zaledwie 17 184 tys. zł zostało przeznaczonych

przez gminy na doﬁnansowaniewydatkównakoszty

mocy osobom uprawnionym do alimentów.

W 2010 r.

na obsługę zadań związanych z realizacją ustawy

bom uprawnionym do alimentów gminy wydatkowa-

ły ogółem 363 678 tys. zł.

Jednocześnie ze względu

na trudną kondycję ﬁnansów publicznych nie ma

możliwości podniesienia obowiązującego obecnie

3-procentowego wskaźnika odpisu ﬁnansowanegoze

środków budżetu państwa, z przeznaczeniem na po-

krycie kosztów obsługi świadczeń rodzinnych oraz

kosztów obsługi zadań związanych z realizacją usta-

wy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

Natomiast wydaje się, że już na gruncie obecnie obo-

wiązujących rozwiązań można osiągnąć wzrost wy-

sokości środków dla gmin na obsługę ustawy o po-

strony poprzez wzmożenie przez jednostki samorzą-

du terytorialnego szczebla gminnego prowadzenia

działań wobec dłużników alimentacyjnych mających

na celu wzrost egzekucji należnych świadczeń, co bę-

dzie sprzyjać zwiększeniu kwot zwracanych przez

nich należności stanowiących w części dochód własny

gmin.

Z drugiej – poprzez zwiększenie przez gminy

odsetka środków przeznaczonych na ﬁnansowanie

wydatków na realizację ustawy o pomocy osobom

uprawnionym do alimentów spośród kwot dochodów

własnych uzyskanych z tytułu zwrotów należności od

dłużników alimentacyjnych, co umożliwia im art. 27

ust. 6 tej ustawy.

70 300 tys. zł, z przeznaczeniem na ﬁnansowanieido-

ﬁnansowaniezadańjednosteksamorząduterytorial-

i systemie pieczy zastępczej, z tego 62 500 tys. zł

783

nansowe na doﬁnansowanie lub ﬁnansowanie za-

ci cudzoziemców w pieczy zastępczej) oraz 7800 tys. zł

(część 63: Sprawy rodziny).

Z kwoty 62 500 tys. zł

35 000 tys. zł przeznaczonych zostanie na pokrycie

wanie wydatków związanych z realizacją przez sa-

morządy zadań zleconych z zakresu administracji

rządowej (tj. prowadzenie przez samorządy woje-

wództw ośrodków adopcyjnych i ﬁnansowanieprzez

powiaty pobytu dzieci cudzoziemców w pieczy za-

stępczej), zaś środki ujęte w budżecie ministra pra-

cy i polityki społecznej przeznaczone zostaną na

czy zastępczej.

Doﬁnansowanie zadań własnych

gmin w zakresie tworzenia stanowisk asystenta ro-

dziny będzie miało miejsce również w dwóch następ-

nych latach.

Należy również zauważyć, że tworzenie stanowisk

asystenta rodziny w gminach nie wiąże się z koniecz-

kresie mają charakter fakultatywny.

Podsumowując pragnę zapewnić Pana Marszał-

ka, że jestem przekonany o potrzebie prowadzenia

zrównoważonej ﬁnansowo polityki społecznej, tak

aby przy wielu jej konkurencyjnych celach, w sytu-

acji zagrożenia negatywnymi skutkami światowego

kryzysu ﬁnansowego,podmiotyzobowiązanedowy-

konywania zadań publicznych mogły wywiązywać

się ze swoich obowiązków bez stwarzania z tego po-

wodu nowych ryzyk socjalnych.

Dlatego problemy,

o których pisze pan poseł Marek Łatas, są przed-

miotem analiz i prac w Ministerstwie Pracy i Poli-

tyki Społecznej, a wysiłki zmierzające do zaradzenia

im przedstawiłem w niniejszym piśmie.

Mam na-

dzieję, że podejmowane działania przyniosą skutki

oczekiwane przez wszystkie zainteresowane pod-

mioty.

Z szacunkiem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację posła Marka Łatasa w spra-

wie nowych zasad dotyczących wydawania upraw-

nień do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi,

przedstawiam następujące wyjaśnienia.

tego, czy kurs dla kierujących pojazdami uprzywile-

czasie uprzejmie informuję, że resort planuje, by kurs

dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi w za-

kresie prawa jazdy kategorii: A1, A2 i A, B1, B i B+E,

C1, C1+E, C i C+E oraz D1, D1+E, D i D+E był jed-

norazowy.

Należy jednak wskazać, że w przypadku rozsze-

rzenia uprawnień w zakresie określonych kategorii

prawa jazda, planuje się, by kierowca ukończył kurs

uzupełniający.

Odpowiadając na drugie pytanie, dotyczące ceny

kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowany-

mi, należy wskazać, że kursy te będą prowadzone

przez podmioty prywatne, tj. ośrodki doskonalenia

techniki jazdy stopnia wyższego, a ich ceny nie będą

uregulowane prawnie.

Odnosząc się do pytania o koszt decyzji wydanej

przez starostę, uprzejmie informuję, że kierowca bę-

dzie obowiązany uiścić opłatę za wydanie zezwolenia

na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym i zgodnie

z późń. zm.) wysokość tej opłaty nie może przekra-

czać 100 zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

784

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie proponowanych zmian w nowelizacji

terpelację pana Jacka Boguckiego, posła na Sejm

-714/12), w sprawie projektu nowelizacji ustawy

pielęgniarkę, położną podstawowej opieki zdrowot-

ców deklaracji wyboru lekarza, pielęgniarki i położ-

nej podstawowej opieki zdrowotnej.

Weryﬁkacjata

w niektórych oddziałach wojewódzkich NFZ pozosta-

odbyło się 20 lipca 2011 r.

Zmiana uregulowań praw-

nych w zakresie deklaracji wyboru była również te-

matem spotkania prezesa Narodowego Funduszu

ców Ochrony Zdrowia, które miało miejsce w dniu

3 sierpnia 2011 r.

Zasadniczym celem zmiany przepisów, polegającej

nych, a świadczeniodawcom – zarządzania i rozlicza-

nia usług z funduszem w przypadku występujących

nie deklaracja wyboru ma charakter deklaracji imien-

nej, co powoduje, że w przypadku zmian w tym zakre-

sie zarówno pacjenci, jak i świadczeniodawcy mają

niem zespołu było opracowanie propozycji modelu

wowej opieki zdrowotnej oraz funkcjonowania w sys-

temie podstawowej opieki zdrowotnej pielęgniarki

rodzinnej i pielęgniarki praktyki.

Członkami zespołu

byli m.in. przedstawiciele Kolegium Pielęgniarek i Po-

stia projektu ustawy.

785

Po zakończeniu uzgodnień międzyresortowych

gislacyjnych, projektowane przepisy zostaną ponow-

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

na interpelację posłów Jarosława Żaczka

i Piotra Szeligi

znak: SPS-023-715/11, dotyczące interpelacji panów

posłów Jarosława Żaczka i Piotra Szeligi z dnia

skutków podwyższenia składki rentowej uprzejmie

proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

stii ewentualnego zwiększenia bezrobocia na skutek

wzrostu składki rentowej, należy wskazać, że Mini-

narzędziem pozwalającym jednoznacznie określić,

czy podwyższenie składki rentowej wpłynie na wzrost

poziomu bezrobocia.

Wyniki badania Manpower doty-

czące perspektyw zatrudnienia w I kwartale 2012 r.

pokazują, że prognoza netto zatrudnienia*

)

w Polsce

jest dodatnia i wynosi +3%.

Zwiększenie całkowitego

zatrudnienia planuje 14% przebadanych ﬁrm,11%

przewiduje redukcję etatów, a 71% nie planuje zmian

personalnych.

Podobnie jak w latach 2007–2010 po zmniejszeniu

składki rentowej z 13% do 6% nie odnotowano gwał-

townego wzrostu nowych miejsc pracy czy też znacz-

nego wzrostu płac, tak obniżenie składki rentowej

prawdopodobnie nie będzie miało dużego wpływu na

sytuację na rynku pracy, czyli wprowadzone zmiany

nie wywołają większych perturbacji na rynku pracy,

robocia.

Dalszy rozwój sytuacji na rynku pracy uza-

leżniony jest w głównej mierze od sytuacji na świa-

towych rynkach i możliwości pojawienia się drugiej

cia zmniejsza się.

W 2009 r. liczba bezrobotnych wzro-

sła o 28,4%, w 2010 r. o 3,3%, a w 2011 r. o 1,4%.

Ponadto podniesienie składki rentowej jest roz-

wiązaniem przejściowym, tzn. w sytuacji poprawy

ﬁnansówpublicznychorazustabilizowaniasięsytu-

acji w państwach europejskich rząd będzie mógł roz-

ważyć obniżenie tej stawki.

Jest to jednocześnie roz-

wiązanie konieczne ze względu na fakt istniejącego

deﬁcytuFunduszuUbezpieczeńSpołecznych,który

najprawdopodobniej i tak nie zostanie w pełni pokry-

ty ze środków uzyskanych z planowanej podwyżki.

Odpowiadając na pytanie dotyczące realnego

spadku wynagrodzeń pracowników w związku ze

zwiększeniem o 2% składki rentowej po stronie pra-

codawcy oraz pytanie dotyczące zubożenia społeczeń-

stwa na skutek zwiększenia składki rentowej, należy

wskazać, że na skutek wprowadzonej zmiany skład-

ka na ubezpieczenie rentowe wzrosła z 6% do 8%

i kształtuje się na poziomie 1,5% po stronie ubezpie-

czonego i 6,5% po stronie płatnika składek.

Oznacza

to, że zmiana ta nie ma wpływu na wynagrodzenie

pracownika – nie została bowiem zwiększona część

składki ﬁnansowanejprzezniego,natomiastdlapra-

codawców zmiana ta oznacza powrót do stanu z pierw-

szej połowy 2007 r.

Odpowiadając na pytanie dotyczące przenoszenia

przez pracodawców kosztów pracy na pracowników,

trudno wyrokować o możliwości zaistnienia takiej

praktyki.

Co do zasady pracodawcy w swej polityce

kadrowej i płacowej powinni się kierować zasadą ade-

kwatności wypłacanego wynagrodzenia do jakości

i wkładu pracy pracownika.

Należy podkreślić, że

w toku konsultacji społecznych przedstawiciele pra-

codawców wskazywali, że podwyżka składki rento-

wej nie powinna mieć większego wpływu na rynek

pracy, co najwyżej na możliwą mniejszą skłonność

pracodawców do podwyżek wynagrodzeń oraz zwięk-

szenia zatrudniania pracowników.

Jednocześnie nie

podnosili, że zmiana wysokości składki rentowej mo-

głaby się przełożyć na obniżenie wynagrodzeń pra-

cowników.

Skala zwiększenia kosztów pracy nie jest

tak wysoka, aby w sposób wyraźny mogła wpłynąć

na radykalne działania pracodawców.

Jednocześnie należy wskazać, że z uwagi na isto-

tę problemu bezrobocia ustawa z dnia 20 kwietnia

przewiduje dla pracodawców pewne formy zachęty do

zatrudniania osób bezrobotnych, w tym w szczegól-

ności osób posiadających status osób będących w szcze-

Formy pomocy dla pracodawców:

1) pośrednictwo pracy, w ramach którego ofero-

wana jest pomoc pracodawcom w pozyskiwaniu pra-

cowników o poszukiwanych kwaliﬁkacjachzawodo-

wych;

*

)

Prognoza netto zatrudnienia to różnica pomiędzy procen-

tem pracodawców przewidujących wzrost całkowitego zatrud-

nienia a procentem pracodawców szacujących spadek całkowite-

go zatrudnienia w ich oddziale w najbliższym kwartale.

786

2) poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa,

w ramach którego oferowana jest pomoc we wspiera-

niu rozwoju zawodowego pracodawcy lub jego pra-

cowników przez udzielanie porad zawodowych;

3) refundacja kosztów poniesionych z tytułu opła-

codawca może otrzymać jednorazową refundację po-

niesionych kosztów z tytułu opłaconych składek na

w wysokości nieprzekraczającej 300% minimalnego

wynagrodzenia;

4) refundacja kosztów wyposażenia/doposażenia

stanowiska pracy; starosta może zrefundować:

— podmiotowi prowadzącemu działalność gospo -

darczą,

— podmiotowi prowadzącemu przedszkole lub

szkołę niepubliczną,

— osobie będącej posiadaczem gospodarstwa rol -

nego zatrudniającym w okresie ostatnich 6 miesięcy,

bezrobotnego w wysokości nie wyższej niż 6-krotność

Pragnę podkreślić, że minister pracy i polityki spo-

łecznej będzie prowadził monitoring sytuacji na rynku

pracy i doraźnie wspierał środkami Funduszu Pracy

Odnosząc się do pytania dotyczącego ewentualne-

umów o pracę tzw. umów śmieciowych, należy wska-

zać, że składka na ubezpieczenia rentowe dla wszyst-

czony jest objęty.

Z poważaniem

Minister

na interpelację posła Johna Abrahama Godsona

znak:SPS-023-716/11, dotyczącym interpelacji posła

kle chorych mających niską rentę chorobową, uprzej-

mie wyjaśniam, co następuje.

Wszystkie emerytury i renty przyznane do 29 lu-

tego br. zostaną z dniem 1 marca 2012 r. zwaloryzo-

wane.

Między innymi zwaloryzowane zostaną wszyst-

ne miał na myśli poseł John Abraham Godson, pyta-

jąc o rentę chorobową.

Troskę pana posła o świadcze-

niobiorców pobierających najniższe renty podziela

również premier RP.

pada 2011 r.

Prezes Rady Ministrów zapewnił, że

mając na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo

ﬁnansowe ludzi niezamożnych, środki pieniężne

przeznaczone na waloryzację rent i emerytur zostaną

utrzymane na dotychczasowym poziomie.

Premier,

wskazując na narastające dysproporcje między wy-

sokimi emeryturami i rentami, a tymi najniższymi,

biorąc pod uwagę bezpieczeństwo ﬁnansowe ludzi

niezamożnych, zaproponował zmianę na określony

czas systemu waloryzacji emerytur i rent.

Stąd też,

zgodnie z zapowiedzią premiera, skierowany pod ob-

rady Sejmu i przyjęty przez Sejm w dniu 13 stycznia

cję kwotową, polegającą na podwyższeniu wszystkich

świadczeń o jednakową kwotę w ramach waloryzacji

w 2012 r., wynoszącą 71 zł.

Powyższa regulacja zo-

stała skierowana pod obrady Senatu.

Celem zmiany zasad w bieżącym roku było zaofe-

rowanie najwyższego wzrostu świadczeniobiorcom

pobierającym najniższe świadczenia.

Podjęcie tej de-

cyzji oparte było na zasadzie solidarności społecznej.

zysu gospodarczego, przyjęto jednocześnie, że sto-

sunkowo najmniej tymi kosztami powinni być obcią-

żeni najubożsi świadczeniobiorcy.

Waloryzacja kwo-

towa powinna pozwolić zminimalizować negatywne

skutki kryzysu i pozwolić tym osobom na przejście

przez ciężki czas 2012 r. stosunkowo bezpiecznie.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

787

Odpowiedź

ministra pracy i polityki społecznej

znak: SPS-023-717/11, dotyczącym interpelacji posła

1993–1998 z obniżoną kwotą bazową, uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

Istotnie, w 1993 r. obniżono ze 100% do 91% kwo-

tę bazową waloryzacji emerytur i rent.

Trybunał

Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 10 stycznia 1995 r.,

sygn. akt K 16/93, OTK 1995/1/1, orzekł, że „odpo-

wiednie przepisy ustawy budżetowej na 1993 r., na

mocy których obniżono kwotę bazową waloryzacji

stytucją, ponieważ naruszają konstytucyjny tryb doj-

ścia do skutku ustawy budżetowej przez włączenie

ich do projektu ustawy budżetowej i uchwalenie w tej

ustawie, a także naruszają zasadę zaufania obywa-

teli do państwa stanowiącą wiodącą podstawę sto-

sunku ubezpieczeniowego”.

Zgodnie z obowiązującą w tym czasie konstytucją,

aby orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego miało

moc obowiązującą, musiało być przyjęte przez Sejm.

Sejm na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 1995 r. wy-

maganą większością 2/3 głosów odrzucił omawiane

orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.

W konse-

kwencji ustały przesłanki prawne, dla których usta-

wa budżetowa na 1993 r. została zaskarżona do Try-

bunału Konstytucyjnego.

W związku z tym emery-

tom i rencistom nie przysługiwały żadne rekompen-

saty z tytułu obniżenia wskaźnika waloryzacji.

Nie jest jednak prawdą, że do tej pory nie podjęto

kości świadczeń obliczanych od zaniżonych kwot ba-

zowych.

Jest dokładnie odwrotnie.

Rozwiązanie problemu wysokości świadczeń obli-

czanych z zaniżoną kwotą bazową przebiegało etapa-

mi.

Pierwszy etap zmian zawierała ustawa z dnia 6 lip-

poz. 473).

Wprowadzono w art. 17 tej ustawy zapis,

że kwota bazowa będzie w każdym kolejnym terminie

waloryzacji podnoszona o 1% aż do osiągnięcia

w 1999 r. 100% przeciętnego wynagrodzenia.

Ten

sposób rozwiązania nie został zaakceptowany przez

świadczeniobiorców, przejawiało się to niezadowole-

nie w korespondencji napływającej do resortu.

Kolejnym etapem zmian, wprowadzonym ustawą

poz. 1954), była regulacja, która przewidywała, że

w pierwszej kolejności podwyżki emerytur i rent otrzy-

mają osoby urodzone przed dniem l stycznia 1930 r.

W rezultacie dla tej grupy emerytów i rencistów kwo-

ty bazowe wzrosły od l marca 2005 r. do 96,5% prze-

ciętnego wynagrodzenia przyjętego do ustalenia wy-

sokości świadczenia w dniu jego przyznania oraz od

l marca 2006 r. do 100% takiego wynagrodzenia.

Oso-

by urodzone po dniu 31 grudnia 1929 r. miały mieć

podnoszone świadczenia w latach 2007–2010.

Jednakże rząd zdecydował o przyspieszeniu wy-

równania kwot bazowych dla osób urodzonych po

Społecznych (Dz. U. Nr 191, poz. 1368), które osta-

tecznie uregulowały tę kwestię.

Od dnia l marca 2008 r. kwota bazowa w świad-

czeniach tych osób została podwyższona do 100%

przeciętnego wynagrodzenia przyjętego do ustalenia

Podsumowując, w chwili obecnej wszyscy emery-

ci i renciści, którzy mieli przyznane świadczenia

w latach 1993–1998, aktualnie pobierają świadczenie

w takiej wysokości, jakby w momencie przejścia na

emeryturę obowiązywała ich kwota bazowa obliczo-

na od 100% przeciętnego wynagrodzenia.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

interpelację posła Johna Abrahama Godsona prze-

SPS-023-718/11, informuję uprzejmie, co następuje.

Nr 69, poz. 415, ze zm.) w art. 73 ust. 1 pkt 2 w sposób

enumeratywny wylicza sytuacje, w których zasiłek

dla bezrobotnych przysługuje przez 12 miesięcy.

zasiłek przez 12 miesięcy przysługuje bezrobotnym,

788

wa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

Aktualne

brzmienie powołanego przepisu wyklucza zatem, aby

12-miesięczny zasiłek przysługiwał również osobom

samotnie wychowującym dzieci.

Chciałbym jednak stwierdzić, iż podzielam opinię

wyrażoną w interpelacji, iż osoby samotnie wycho-

wujące dziecko do lat 15 powinny być w zakresie dłu-

gości zasiłku dla bezrobotnych zrównane z osobami

wychowującymi dzieci, będąc w związku małżeń-

skim.

Brak jest bowiem przesłanek, dla których oso-

by samotnie wychowujące dzieci miałyby być w tym

zakresie w gorszej sytuacji niż osoby wychowujące

dzieci w związku małżeńskim.

Uregulowanie poruszonej kwestii w kierunku po-

stulowanym w interpelacji możliwe jest jednak jedy-

nie na drodze nowelizacji ww. ustawy.

W trakcie

przyszłych prac nad nowelizacją ustawy o promocji

zostanie zmiana art. 73 ust. 1 pkt 2 tak, aby 12-mie-

sięczny zasiłek przysługiwał również osobom samot-

nie wychowującym dzieci do 15. roku życia.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

nr SPS-023-720/11 z dnia 30 grudnia br., przy któ-

rym została przekazana interpelacja pana posła Mar-

ka Hoka w sprawie opodatkowania podatkiem akcy-

zowym dostawy ambulansów, uprzejmie wyjaśniam,

co następuje.

Dla celów poboru podatku akcyzowego deﬁnicja

samochodu osobowego została zawarta w dziale V usta-

z art. 100 ust. 4 ww. ustawy, samochody osobowe są

niczne objęte pozycją CN 8703, przeznaczone zasad-

pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów,

Do dnia 28 lutego 2009 r., tj. do czasu obowiązy-

bulanse opodatkowane były w oparciu o odpowiedni

kod PKWiU.

Ambulanse, klasyﬁkowanie do kodu

PKWiU 34.10.22-30.21, w minionym stanie prawnym

podlegały opodatkowaniu podatkiem akcyzowym

w związku z ich sprzedażą przed pierwszą rejestracją

na terytorium kraju.

Natomiast od dnia 1 marca 2009 r., tj. od momen-

tu wejścia w życie ustawy o podatku akcyzowym

z późn. zm.), ambulanse są opodatkowane na podsta-

wie przynależności do określonego kodu Nomenkla-

tury Scalonej (CN).

Ambulanse klasyﬁkowane do

kodu CN 8703 w obecnym stanie prawnym opodat-

kowane są podatkiem akcyzowym.

Wyjaśnić należy jednocześnie, iż Polska Norma

(PN) stanowi jedynie uznane reguły techniczne i nie

ma zastosowania do celów opodatkowania ambulan-

sów podatkiem akcyzowym.

czynnikiem decydującym o podleganiu opodatkowa-

niu danego typu pojazdu podatkiem akcyzowym jest

jedynie klasyﬁkacjadanegopojazdudoodpowiednie-

go kodu PKWiU (do 28 lutego 2009 r.) lub do CN

(od 1 marca 2009 r.) dokonana przez jego właściciela.

Wskazać należy jednocześnie, iż zgodnie z komu-

to zainteresowany podmiot sam klasyﬁkujedanysa-

tualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego

zaklasyﬁkowaniategosamochodu.

Odnosząc się do skutków opodatkowania ambu-

lansów akcyzą, wskazać należy, iż Ministerstwo Fi-

nansów, realizując częściowo wniosek Ministerstwa

Zdrowia dotyczący zwolnienia ambulansów z opodat-

wych typu ambulans (8703) do podstawy opodatko-

wania nie wlicza się kwot stanowiących wartość spe-

cjalistycznego wyposażenia medycznego.

W kwestii rozważenia wydania interpretacji ogól-

nej przez ministra ﬁnansów,októrejmowawart.14a

wyjaśnić należy, iż minister ﬁnansówwydajeinter-

pretacje ogólne w celu zapewnienia jednolitego sto-

sowania prawa podatkowego przez organy podatkowe

go lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Natomiast w przedmiotowej sprawie brak jest

podstaw do twierdzenia, iż odpowiednie organy po-

datkowe właściwe w sprawie akcyzy, stosując przepi-

sy, miałyby wątpliwości odnośnie do ich stosowania,

789

stąd też wydanie interpretacji ogólnej nie znajduje

uzasadnienia.

Wskazać należy ponadto, iż nie w pełni uzasad-

nione jest twierdzenie, iż nastąpiła zmiana podejścia

organów podatkowych do kwestii ustalania obowiąz-

ku podatkowego w podatku akcyzowym od ambulan-

sów, gdyż ewentualne rozbieżności w opodatkowaniu

ambulansów (po 1 marca 2009 r.) mogą wynikać je-

dynie z przejścia od stosowania kodów PKWiU do

stosowania kodów CN.

W efekcie tego może wystąpić

sytuacja, iż pozycja CN 8703 obejmuje rodzaje ambu-

lansów, które wcześniej, tj. do 28 lutego 2009 r., za-

warte były pod innymi kodami PKWiU niż 34.10.22-

-30.21.

Odnosząc się z kolei stricte do kwestii związanych

z klasyﬁkacją,wyjaśnićnależy,iżprzyustalaniupra-

widłowego kodu towaru w pierwszej kolejności nale-

ży kierować się ogólnymi regułami interpretacji No-

menklatury Scalonej.

Zgodnie ze stanem prawnym

obowiązującym w 2012 r. ogólne reguły są zawarte

w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia

nika 2011 r.).

Najważniejszą regułą jest reguła 1.,

która informuje, że dla celów prawnych klasyﬁkację

towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji

i uwag do sekcji i działu i dopiero wówczas, gdy jest

to niemożliwe, należy kolejno korzystać z następnych

reguł, od 2. do 6.

Nomenklatura Scalona jest 8-znakowym rozwi-

nięciem systemu zharmonizowanego (HS), a powoła-

ne wyżej ogólne reguły interpretacji i uwagi do sekcji

i działów pochodzą z systemu zharmonizowanego.

Uwagi do sekcji i działów zawierają szczegółowe

informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub

podpozycji, podają listę towarów włączonych lub wy-

łączonych, wraz z technicznym opisem i praktycz-

nymi wskazówkami dla ich identyﬁkacji.

Ichcelem

jest zapewnienie jednolitej interpretacji systemu

zharmonizowanego i właściwej identyﬁkacji po-

szczególnych towarów, warunkującej poprawne ich

zaklasyﬁkowaniedokonkretnychpozycjilubpod-

pozycji taryfowych.

Jednolitemu stosowaniu zarówno systemu zhar-

monizowanego (HS), jak i Nomenklatury Scalonej

(CN) służą noty wyjaśniające.

Noty wyjaśniające do

HS są wydawane w językach angielskim i francu-

skim przez Światową Organizację Celną (WCO),

Radę Współpracy Celnej (CCC).

Pozostałe wersje

językowe not wyjaśniających do systemu zharmoni-

zowanego są tłumaczone i publikowane przez admi-

nistracje stron konwencji HS, w tym przez więk-

szość krajów członkowskich UE.

Zmiany not wyja-

śniających do HS i opinie klasyﬁkacyjneredagowa-

ne są przez Komitet HS Światowej Organizacji Cel-

nej i przyjmowane zgodnie z art. 8 Konwencji

w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania

i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli

w dniu 14 czerwca 1983.

Natomiast noty wyjaśniające do Nomenklatury

Scalonej, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury

Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celne-

go, na mocy art. 9 ust. 1 (a) oraz art. 10 rozporządze-

nia (EWG) nr 2658/87 przyjmowane są przez Komi-

sję Europejską.

Chociaż noty wyjaśniające do No-

menklatury Scalonej mogą odwoływać się do not

wyjaśniających do systemu zharmonizowanego, to

jednak nie zastępują tych ostatnich; powinny być

uważane jako ich dopełnienie i być używane w połą-

czeniu z nimi.

Skonsolidowana, obecnie obowiązująca wersja not

wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej opubliko-

wana została w Dzienniku Urzędowym Unii Euro-

pejskiej serii C nr 137 z dnia 6 maja 2011 r.

Przyjmo-

wane po tej dacie przez Komitet Kodeksu Celnego

noty wyjaśniające do CN są publikowane w kolejnych

Dziennikach Urzędowych Unii Europejskiej serii C.

Jednocześnie należy zauważyć, że noty wyjaśnia-

jące do systemu zharmonizowanego przyjmowane są

również przez Komisję Europejską na podstawie

sprawozdania z sesji Komitetu Systemu Zharmoni-

zowanego (HSC).

Ambulanse sanitarne skonstruowane są często na

bazie samochodów z zamkniętym nadwoziem typu

furgon, które przystosowano do przewozu pięciu osób

z kierowcą oraz jednego pacjenta umieszczonego na

noszach.

Samochody są oznakowane zgodnie z wy-

maganiami dotyczącymi pojazdów uprzywilejowa-

nych i wyposażane w odpowiednie do tego celu urzą-

dzenia do sygnalizacji świetlno-dźwiękowej.

Wydzie-

lony przedział medyczny pojazdów posiada m.in.

następujące wyposażenie: podstawę, na której mon-

towane są nosze reanimacyjne, instalacje umożliwia-

jące wykorzystanie urządzeń medycznych i ratowni-

czych (instalację tlenową, elektryczną, próżniową),

suﬁtowelampyjarzenioweihalogenowe,zabudowę

meblową umożliwiającą przewóz sprzętu i materia-

łów medycznych, system wentylacji, system ogrzewa-

nia i klimatyzacji, suﬁtowy układ podtrzymujący

zestaw do infuzji (kroplówki).

Przedział medyczny

posiada zamontowane siedzenia dla personelu me-

dycznego oraz wyłożony jest specjalnym materiałem

PCV, który umożliwia łatwe czyszczenie oraz dezyn-

fekcję.

Klasyﬁkacjitaryfowejambulansówdokonujesię

zgodnie z brzmieniem reguły 1. i 6. ogólnych reguł

interpretacji Nomenklatury Scalonej i zgodnie z brzmie-

niem pozycji 8703, obejmującej pojazdy samochodowe

i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasad-

niczo do przewozu osób.

Taka klasyﬁkacjataryfowa

tych pojazdów zgodna jest z treścią komentarza do

pozycji 8703 zamieszczonego w notach wyjaśniają-

cych do Scalonej Nomenklatury Wspólnot Europej-

skich (Dziennik Urzędowy serii C Nr 137 z dnia

6 maja 2011 r.).

Zgodnie z regułą 1. ogólnych reguł interpretacji

Nomenklatury Scalonej, klasyﬁkacjętowarównależy

790

cji i działów.

Zarówno brzmienie pozycji 8703: „Pojazdy samo-

chodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przezna-

te pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-

-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowy-

mi”, jak i brzmienie pozycji 8705: „Pojazdy mecha-

niczne specjalnego przeznaczenia, inne od tych, któ-

re zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób

lub towarów (na przykład pojazdy pogotowia tech-

nicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie,

betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki,

przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne)”

wskazują, że zasadniczym kryterium klasyﬁkacjipo-

jazdów samochodowych w nomenklaturze CN jest ich

przeznaczenie.

Ambulanse sanitarne, niezależnie od ich typu, są

rych oraz personelu medycznego czuwającego nad ich

bezpieczeństwem.

Pojazdy te ze względu na szczegól-

ną specyﬁkęorazokolicznościrealizowanegoprzez

nie transportu posiadają stosowną budowę, wyposa-

żenie, odpowiednie oznakowanie sygnalizacją świetl-

ną i dźwiękową, umożliwiającą szybkie i bezpieczne

poruszanie się po drogach publicznych.

Ponadto,

oprócz wyposażenia w nosze i miejsca dla obsługi

medycznej, są one zaopatrzone w różne urządzenia

podtrzymujące podstawowe funkcje życiowe, takie

jak: respiratory, instalację tlenową, urządzenia

umożliwiające podawanie płynów infuzyjnych przez

kroplówkę itp., przy czym docelowe czynności me-

dyczne przeprowadzane są już w lecznicach stacjo-

narnych, natomiast zadaniem ambulansów jest bez-

pieczny dowóz pacjentów do lecznic.

Z tych powodów

z punktu 2. komentarza do pozycji 8703 zawartego

w notach wyjaśniających do systemu zharmonizowa-

nego wynika, że ambulanse, które posiadają funkcje

transportowe, objęte są pozycją 8703 nomenklatury.

Odrębną grupę stanowią pojazdy mechaniczne

specjalnego przeznaczenia (specjalistyczne) objęte

pozycją 8705 nomenklatury.

Jak wynika z komenta-

rza do pozycji 8705 not wyjaśniających do systemu

zharmonizowanego, pozycja ta obejmuje pojazdy sa-

mochodowe specjalnie skonstruowane albo przysto-

sowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwia-

jące wykonywanie pewnych funkcji nietransporto-

warów.

Zdolność poruszania się jest dla tych pojaz-

dów funkcją podrzędną, umożliwiającą jedynie samo-

dzielne dotarcie do miejsca przeznaczenia.

Punkt 13.

komentarza do pozycji 8705 not wyjaśniających do

systemu zharmonizowanego stanowi, iż z pojazdów

wykorzystywanych dla potrzeb służby zdrowia zali-

czanych do tej grupy wymienić można tzw. ruchome

kliniki medyczne lub stomatologiczne, fabrycznie

wyposażone w salę operacyjną, sprzęt anestezjolo-

giczny, sprzęt analityczny, chirurgiczny, umożliwia-

jące wykonywanie operacji lub, w przypadku klinik

stomatologicznych, w aparaturę i sprzęt umożliwia-

jące wykonywanie zabiegów dentystycznych.

Innym

rodzajem pojazdów ujętych w pozycji 8705 są rucho-

me przychodnie rentgenowskie (punkt 12. not wyja-

śniających do HS dla pozycji 8705), wyposażone w ga-

radiologicznego.

Są to mobilne placówki ochrony

zdrowia, które nie realizują przewozu chorych, jak

ma to miejsce w przypadku ambulansów, o których

mowa w pozycji 8703.

Użycie takich pojazdów pozwa-

la m.in. dotrzeć służbom medycznym do rejonów od-

ległych od stacjonarnych ośrodków zdrowia lub do

miejsc dotkniętych skutkami klęsk żywiołowych lub

katastrof w celu przeprowadzenia badań proﬁlak-

tycznych lub wykonania nawet skomplikowanych

zabiegów czy operacji (dla potrzeb wojska powyższe

pojazdy mogą pełnić rolę szpitali polowych).

W tej

kategorii mieszczą się także ruchome stacje krwio-

dawstwa, które co do zasady nie przewożą swoich

pacjentów.

Należy także nadmienić, że w myśl art. 20 rozpo-

dziernika 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Ko-

deks Celny (Dz. Urz.

WE L 302 z 19 października

1992 r., z późn. zm.) w przypadku powstania długu

celnego należności wymagane zgodnie z prawem

określane są na podstawie taryfy celnej Wspólnot Eu-

ropejskich.

Oznacza to, że Polska jako państwo człon-

kowskie Unii Europejskiej stosuje od 1 maja 2004 r.

Wspólną Taryfę Celną ustanowioną rozporządzeniem

w sprawie nomenklatury statystycznej oraz w spra-

wie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.

WE L 256

z 07.09.1987 r., z późn. zm.), która jest corocznie no-

welizowana rozporządzeniem Komisji (WE).

Obecnie

obowiązuje rozporządzenie nr 1006/2011 z dnia

stycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej

(Dz. Urz.

WE L 282 z dnia 28 października 2011 r.).

Nadmienia się, że powiązania Nomenklatury Sca-

lonej z Polską Klasyﬁkacją Wyrobów i Usług

(PKWiU), z których wynika, iż towary objęte sym-

bolem PKWiU 34.10.54-90.10 powiązane są z PCN/

CPC 8705 90 90 0x, były wewnętrznymi narzędziami

stosowanymi przez Główny Urząd Statystyczny do

roku 2004.

Publikacje zawierające takie klucze po-

wiązań nie były wprowadzone do obiegu prawnego

żadnym aktem prawnym.

Dodatkowo zauważyć należy, iż w wyroku z dnia

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał kryteria,

którymi należy kierować się, klasyﬁkującsamochody

sanitarne do kodu taryfy celnej 8705, a mianowicie

z ww. wyroku wynika, iż karetki pogotowia mieszczą

się w kategoriach samochodów osobowych zalicza-

nych do pozycji 8703 CN.

Pozycja ta obejmuje również

„specjalistyczne pojazdy transportowe, takie jak am-

bulanse”, które oprócz noszy mogą być też wyposa-

791

żone w urządzenia podtrzymujące funkcje życiowe

i pozwalające na dokonanie wstępnej diagnozy.

Od-

rębną zaś grupę stanowią samochody specjalnego

przeznaczenia (specjalistyczne) z pozycji 8705 CN.

Są

to pojazdy specjalne skonstruowane lub zbudowane

na bazie tzw. wersji podstawowej pojazdu samocho-

dowego i wyposażone w dodatkową aparaturę, urzą-

dzenia czy mechanizmy, dzięki którym pojazd może

spełnić funkcje inne niż transportowe, np. ruchome

kliniki medyczne lub stomatologiczne, fabrycznie

jący wykonywanie operacji czy zabiegów stomatolo-

gicznych.

Do kodu CN 8705 zaliczane są także rucho-

me przychodnie rentgenowskie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

zaną przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej

-721/11, interpelacją pana Macieja Orzechowskiego,

posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, i grupy po-

słów, w sprawie szkodliwego działania promieni UV

wytwarzanych przez solaria, uprzejmie informuję, co

następuje.

Światło słoneczne zostało podzielone przez na-

ultraﬁoletowe,którymanajistotniejszywpływnaskó-

rę człowieka i proces opalania.

Promieniowanie ultra-

ﬁoletowemożnanatomiastpogrupowaćna:

— UVC – 200–280 nm („nm” to nanometry – jed -

nostka długości, w tym wypadku fal świetlnych)

– ten rodzaj promieniowania jest prawie całkowicie

wierzchni Ziemi.

Promieniowanie UVC wykorzystu-

sterylizacji, czyli odkażania i zabijania chorobotwór-

czych mikroorganizmów jak np. bakterii.

— UVB – 280–320 nm – stanowi ono 5% całego

promieniowania ultraﬁoletowego docierającego do

powoduje pigmentację, czyli efekt opalonej skóry.

— UVA – 320–400 nm – promieniowanie UVA

stanowi 95% całego promieniowania ultraﬁoletowego

duje pigmentację skóry, czyli opaleniznę oraz, jak się

okazało w ostatnim czasie, to ono jest głównie odpo-

wiedzialne za tzw. fotostarzenie się oraz zmiany no-

wotworowe skóry.

Panujące ogólne przekonanie, że korzystanie

z tzw. solariów jest bezpieczne, jest bezpodstawne.

lania przyczynia się do nasilenia procesów przed-

wczesnego starzenia skóry, występowania raków

skóry czy czerniaka.

Obecnie uznaje się, że promie-

niowanie UVA, którego dawki ulegają kumulacji, jest

równie szkodliwe jak UVB.

Niebezpieczny jest rodzaj

uzależnienia młodych ludzi od korzystania z sola-

riów, zwany tanoreksją.

Szkodliwość solariów nie

zależy od wieku osób korzystających z tych urządzeń

– skóra uzyskuje pełną dojrzałość w wieku 3–5 lat

i nie różni się budową od skóry dorosłego człowieka

– ale od pochłoniętych dawek promieniowania UV,

a więc od częstości naświetlań, czasu tych naświe-

tlań, a także od fototypu skóry (podatność osobnicza).

Ze względu na fakt, że ok. 10% populacji Europy i Ame-

ryki Północnej masowo korzysta z solariów, Światowa

Organizacja Zdrowia (WHO) opracowała zalecenia

dotyczące korzystania z tych urządzeń, a wśród prze-

ciwwskazań wymienia się między innymi wiek poni-

żej 18. roku życia.

Przeprowadzone badania publikowane w prasie

fachowej*

)

wskazują, że czerniak – nowotwór złośliwy

– jest jednym z najrzadziej występujących nowotwo-

rów skóry (4%), ale wśród nich jest najniebezpiecz-

niejszy.

W przedziale wieku 25–35 lat czerniak to

najczęstszy nowotwór, na który chorują kobiety.

Na-

leży przez to rozumieć, że wśród wszystkich zachoro-

wań na nowotwory, w tym przedziale wiekowym u ko-

biet, najczęściej występują czerniaki.

Z przedstawionych powyżej faktów wynika, że nie

można kojarzyć występowania zachorowań na czer-

niaka skóry wyłącznie z opalaniem w solariach.

Za-

chorowania na czerniaka mogą być spowodowane mię-

dzy innymi po prostu ekspozycją na słońce.

W celu przeciwdziałania negatywnym skutkom

korzystania z solariów Światowa Organizacja Zdro-

wia (WHO) opracowała następujące zasady racjonal-

nego z nich korzystania:

— nie zaleca się korzystania z solariów osobom

z fenotypem I lub II,

rze,

*

)

Artykuł p. Beaty Lisowskiej pt. „Kwaliﬁkacjachorychna

czerniaka”, Puls medycyny nr 14/11 z 15 czerwca 2005 r.

792

— z duża ilością piegów,

— z oparzeniami słonecznymi w dzieciństwie,

— nie powinny także opalać się w solarium osoby

poniżej 18. roku życia, ze stanami przednowotworo-

wymi lub nowotworami skóry, ze skórą uszkodzoną

mieniowanie UV.

WHO zaleca również, aby osoby korzystające z so-

larium podpisywały druk świadomej zgody na na-

świetlanie.

Analizując problem skutków korzystania z sola-

riów należy rozważyć fakt niedostatecznego uświa-

domienia osób korzystających z solariów o szkodli-

wości nadmiernego i niekontrolowanego korzystania

ze sztucznych (solaria), jak i naturalnych (słońce) źró-

deł promieni UV.

Ponadto brak jest wiarygodnych in-

formacji, czy osoby obsługujące solaria posiadają na

ten temat odpowiedni zasób wiedzy potwierdzony sto-

sownym dokumentem.

Celowym jest zatem podjęcie działań prowadzą-

cych do zmniejszenia ryzyka wynikającego z nad-

miernego korzystania z solarium przede wszystkim

przez odpowiednie działania informacyjne, zarówno

wśród młodzieży, jak i wśród rodziców, a także poło-

żenie nacisku na zagadnienia skutków naświetlania

promieniami UV w edukacji zdrowotnej młodzieży

szkolnej realizowanej w ramach zajęć szkolnych.

Koniecznym jest również przeanalizowanie moż-

liwości wpływu na odpowiednie przygotowanie osób

prowadzących solaria, ich znajomość przeciwwska-

zań i możliwych skutków ubocznych naświetlań pro-

mieniami UV.

Urządzenia opalające oferowane przez producen-

tów, importerów i dystrybutorów do sprzedaży na

polskim rynku powinny spełniać wymagania okre-

ślone w dyrektywie 2006/95/WE z dnia 12 grudnia

ślonych granicach napięcia (Dz. Urz.

UE z dnia

27 grudnia 2006 r., L 374, str. 10), wdrożonej do pol-

skiego ustawodawstwa rozporządzeniem ministra

sadniczych wymagań dla sprzętu elektrycznego (Dz. U.

Nr 155, poz. 1089), a także wymagania określone

w normie PN-EN 60335-2-27:2004(U) „Elektryczny

sprzęt do użytku domowego i podobnego – Bezpie-

czeństwo użytkowania.

Część 2-27: Wymagania

szczegółowe dotyczące urządzeń do naświetlania skó-

ry promieniowaniem podczerwonym i nadﬁoletowym”.

Przywołana europejska norma EN-60335-2-27 jest

normą zharmonizowaną, a to oznacza, iż jest do do-

browolnego stosowania.

Niemniej jednak sprzęt so-

laryjny zakupiony po wejściu w życie ww. normy po-

winien spełniać wymagania tej normy.

Organem sprawującym nadzór nad ogólnym bezpie-

W ramach kontroli przeprowadzanej przez Pań-

stwową Inspekcję Sanitarną sprawdzane są jedynie

warunki pomieszczeń, w jakich świadczone są usługi

w zakresie sztucznego opalania, zgodnie z rozporządze-

wie szczegółowych wymagań sanitarnych, jakim po-

winny odpowiadać zakłady fryzjerskie, kosmetyczne,

Odnosząc się do pytań sformułowanych w przed-

miotowej interpelacji uprzejmie informuję, że główny

inspektor sanitarny w marcu 2010 r. zainicjował roz-

poczęcie działań informacyjno-edukacyjnych przez

państwowych wojewódzkich inspektorów sanitar-

nych.

Miały one przede wszystkim prowadzić do

zmniejszenia ryzyka wynikającego z nadmiernego

położenie nacisku na zagadnienia skutków naświe-

tlania promieniami UV.

Zasugerował również współ-

działanie z lokalnymi specjalistami (dermatologami,

onkologami).

W związku z powyższym podjęte w latach 2009

i 2010 przez Państwową Inspekcję Sanitarną działa-

nia edukacyjne miały na celu ukształtowanie właści-

wych postaw i zachowań zdrowotnych społeczeństwa

w zakresie ochrony zdrowia przed negatywnymi

skutkami nadmiernej ekspozycji na promieniowanie

UV.

W ich ramach odbyły się między innymi:

— 503 narady, w których udział wzięło 2212 osób;

— 134 wykłady, w których uczestniczyło 3860 osób;

— szkolenia (119) zorganizowane dla 3071 osób;

— 560 prelekcji dla 22 846 osób.

Ponadto zorganizowano łącznie 77 konkursów,

w których udział wzięło 4522 osób, 45 imprez dla

46094 osób, kampanie i festyny, w ramach których

wydano i przekazano materiały informacyjno-edu-

kacyjne (ulotki), udzielono 8145 porad i instruktaży

w zakresie bezpiecznego korzystania z promieniowa-

nia UV dla 21 654 osób.

Nawiązano również szeroką

współpracę z mediami.

Działaniami informacyjno-edukacyjnymi objęto

łącznie ok. 1 400 000 osób oraz 12 554 jednostek

(m.in. placówek nauczania i wychowania, wypoczyn-

ku dzieci i młodzieży, solariów oraz placówek służby

zdrowia) na terenie całego kraju.

Odnosząc się do pytania dotyczącego rozwiązań

rium młodzieży poniżej 18. roku życia, uprzejmie in-

prowadzone prace w przedmiotowym zakresie.

Z poważaniem

793

Odpowiedź

ministra pracy i polityki społecznej

realizacji ustawy o wspieraniu rodziny

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-722/11, dotyczące interpelacji posła

Macieja Orzechowskiego zgłoszonej wraz z grupą po-

słów Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatel-

ska w sprawie wsparcia samorządów w zakresie re-

widłowym wypełnianiu swoich funkcji, głównie na-

tury opiekuńczo-wychowawczej.

Działaniom proﬁ-

laktycznym, mającym na celu stworzenie dziecku

skonalenia i rozwoju różnych form rodzinnej pieczy

zastępczej nad dzieckiem.

Przewiduje się ponadto

znaczne ograniczenie roli placówek opiekuńczo-wy-

chowawczych w opiece nad dzieckiem, poprzez umiesz-

roku życia, a także poprawę standardu placówek po-

przez zmniejszenie ich liczebności do 14 wychowan-

ków.

Zmiany powyższe będą wprowadzane sukce-

cówki opiekuńczo-wychowawcze z dniem l stycznia

2021 r. uzyskały standard 14-osobowy.

Nie są to je-

dyne zadania, które – z uwagi na wysokie koszty or-

ganizacyjne – są przesunięte w czasie.

Należy zauwa-

żyć, że tworzenie m.in. stanowisk asystenta rodziny

się z koniecznością zapewnienia pełnej obsady kadro-

z przepisami ustawy – ma charakter fakultatywny,

sieniu do zatrudnienia koordynatora rodzinnej pieczy

zastępczej jest rozłożone w czasie.

Zadania związane z organizacją systemu pomocy

dziecku i rodzinie przypisane zostały w ustawie

wszystkim szczeblom samorządu terytorialnego jako

zadania własne lub zadania zlecone z zakresu admi-

nistracji rządowej.

Część zadań własnych ma charak-

ter obligatoryjny (np. obowiązek objęcia dziecka po-

zbawionego opieki rodziców systemem pieczy zastęp-

czej), a część z nich charakter fakultatywny (np. ob-

jęcie rodziny biologicznej wsparciem asystenta rodzi-

ny).

Natomiast zadania zlecone z zakresu admini-

stracji rządowej są w całości ﬁnansowanezbudżetu

państwa (np. organizacja i prowadzenie ośrodków

adopcyjnych przez marszałka województwa).

Należy jednak podkreślić, że tworzenie gminnego

systemu proﬁlaktykiiopiekinaddzieckiemirodziną

wiem i w dotychczas obowiązującej w tym zakresie

zadanie to, jak również prowadzenie i zapewnienie

o charakterze obowiązkowym.

Z kolei należy zauwa-

żyć, że zapewnienie opieki i wychowania dzieciom

ców oraz pokrywanie kosztów utrzymania dzieci

z terenu powiatu umieszczonych w całodobowych

placówkach opiekuńczo-wychowawczych i w rodzi-

nach zastępczych, również na terenie innego powia-

tu, stanowi od wielu lat zadanie własne powiatu, za-

tem samorząd powiatu jest do tych zadań odpowied-

nio ﬁnansowoiorganizacyjnieprzygotowany.

Wydaje się zatem, że sprawą kluczową dla samo-

rządów wszystkich szczebli jest w chwili obecnej od-

powiedni do potrzeb rodziny dobór narzędzi wsparcia

lub świadczeń, zarówno w odniesieniu do rodziny bio-

logicznej, jak i do rodziny zastępczej.

Właśnie w tym

nymi, a część fakultatywnymi.

Ponadto, wprowadza-

jąc system współﬁnansowaniaprzezgminępobytu

dzieci w pieczy zastępczej na terenie powiatu, czyni

gminę bardziej zainteresowaną prowadzeniem efek-

tywnej pracy z rodziną biologiczną na rzecz pozosta-

wienia w niej dziecka.

Natomiast samorząd powiatowy – uzyskując sze-

reg nowych narzędzi wsparcia rodzin zastępczych

– zyskuje możliwość znaczącej dywersyﬁkacjiform

opieki zastępczej nad dzieckiem.

Rozwój rodzinnych

form pieczy zastępczej ma w perspektywie przynieść

korzyści ﬁnansoweprzezzmniejszanieliczbydzieci

umieszczonych w instytucjonalnej pieczy zastępczej.

Warto zwrócić uwagę, że średni miesięczny koszt

utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej zawodowej

wyniósł w 2010 r. 1443,00 zł, a w całodobowej placów-

ce opiekuńczo-wychowawczej – 3152,00 zł.

Ogólne

koszty powiatów na instytucjonalną pieczę zastępczą

wyniosły w 2010 r. l 144 667 zł, natomiast na rodziny

zastępcze – 684 220 zł*

)

.

W instytucjonalnej pieczy

zastępczej przebywało w 2010 r. 27 074 dzieci, nato-

miast w rodzinach zastępczych – 56 260 dzieci.

*

)

Źródło: Opracowanie własne Departamentu Świadczeń

Rodzinnych na podstawie danych sprawozdawczych Minister-

stwa Finansów oraz MPiPS-03.

794

W kontekście powyższego, w kwestii zabezpiecze-

nia odpowiednich środków ﬁnansowychnarealizację

ustawy uprzejmie informuję, że w projekcie ustawy

w kwocie 70 300 000 zł, z przeznaczeniem na ﬁnanso-

wanie i doﬁnansowaniezadańjednosteksamorządu

terytorialnego wynikających z ustawy o wspieraniu ro-

zerwie celowej w części 83 – Środki ﬁnansowe na

doﬁnansowanielubﬁnansowaniezadańwynikają-

w pieczy zastępczej).

znaczone zostanie na pokrycie części wydatków zwią-

zanych z powoływaniem w gminach stanowisk asy-

stenta rodziny oraz prowadzeniem szkoleń dla rodzin

cie wydatków związanych z realizacją przez samo-

cudzoziemców w pieczy zastępczej).

Doﬁnansowanie

dotacją celową z budżetu państwa zadań własnych

nia rodziny oraz systemu pieczy zastępczej, w szcze-

gólności dotyczących stworzenia stanowisk asystenta

zastępczej w trakcie prac parlamentarnych uległa

znacznym zmianom w stosunku do przedłożenia

rządowego, które niestety spowodowały wzrost

kosztów jej wdrożenia.

Jednak, mając na względzie

sytuację budżetu państwa, nie ma w chwili obecnej

możliwości podniesienia wyżej wskazanych kwot

doﬁnansowania.

Natomiast,zuwaginazgłoszone

rialnego zastrzeżenia dotyczące niewystarczającej

wysokości środków ﬁnansowychprzeznaczonychna

wdrożenie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie

ze stroną samorządową, został przygotowany pro-

jekt nowelizacji ustawy, który proponuje zmiany

pozwalające na obniżenie kosztów jej wdrożenia,

zwłaszcza w pierwszych latach, zanim mechanizmy,

o których wspomniano w pierwszej części odpowie-

dzi, nie zaczną przynosić gminnym i powiatowym

samorządom terytorialnym wymiernych efektów

ﬁnansowych.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pani Janiny Okrągły, posła na Sejm RP,

znak: SPS-023-726/12, z dnia 10 stycznia 2012 r.

w sprawie przepisów określających niezbędne zasoby

terapii dla dzieci, uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

Zasady realizacji świadczeń opieki zdrowotnej

kładach opieki zdrowotnej określono w rozporządze-

wie standardów postępowania oraz procedur me-

dycznych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych

kładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 37, poz. 215,

z późn. zm.).

Zgodnie z art. 219 ust. 1 pkt 3 ustawy

rozporządzenie zachowuje swoją moc do dnia wejścia

w życie odpowiednich aktów wykonawczych wyda-

nych na podstawie art. 22 ust. 5 ww. ustawy, jednak

niniejszej ustawy, tj. do czerwca br. Powyższe rozpo-

rządzenie w § 18 ust. 3 określa standardy postępo-

wania i procedury medyczne z zakresu intensywnej

rapii, wskazując, że intensywną terapię prowadzi le-

karz posiadający specjalizację II stopnia w dziedzinie

anestezjologii i intensywnej terapii, a świadczeń

zdrowotnych z zakresu intensywnej terapii może

udzielać lekarz posiadający specjalizację I stopnia

795

w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub

lekarz będący w trakcie specjalizacji, jeżeli jego pra-

ca jest nadzorowana przez lekarza posiadającego spe-

cjalizację II stopnia.

Powyższy przepis nie wyklucza możliwości wyko-

nywania zawodu przez lekarzy specjalistów w dzie-

dzinie neonatologii w oddziałach anestezjologii i in-

tensywnej terapii dla dzieci ze stanowiskami inten-

sywnej terapii dla noworodka.

Warunki realizacji świadczeń gwarantowanych

z zakresu leczenia szpitalnego, zgodnie z delegacją

zawartą w przepisie art. 31d ustawy z dnia 27 sierp-

w oddziale szpitalnym o proﬁlu„Anestezjologiaiin-

tensywna terapia/Anestezjologia i intensywna tera-

pia dla dzieci” oraz „Anestezjologia i intensywna

terapia/Anestezjologia i intensywna terapia dla dzie-

ci – drugi poziom referencyjny” określono wymaga-

nia kadrowe niezbędne do realizacji świadczeń gwa-

rantowanych w przedmiotowym zakresie, tj. „leka-

rze”: równoważnik, co najmniej 2 etatów (nie dotyczy

dyżuru medycznego) – specjalista w dziedzinie ane-

stezjologii lub anestezjologii i reanimacji lub aneste-

zjologii i intensywnej terapii.

Wskazane wymagania

również nie wykluczają możliwości wykonywania za-

wodu w wymienionych świadczeniach przez lekarzy

innych niż lekarze specjaliści w dziedzinie anestezjo-

logii i intensywnej terapii.

Pozwolę sobie również wyjaśnić, iż Ministerstwo

Zdrowia, tworząc warunki realizacji świadczeń, opie-

ra się na doświadczeniu i opinii konsultantów krajo-

wych z odpowiednich dziedzin medycyny, jak również

towarzystw naukowych, które opracowują wytyczne

postępowania procesu diagnostyczno-leczniczego.

Ze

względu na jednoznaczne stanowisko ekspertów

w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii nie

przewiduje się zmian przepisów w przedmiotowym

zakresie.

Przy czym należy podkreślić, iż żaden

z wyżej wymienionych przepisów nie ogranicza i nig-

dy nie ograniczał możliwości wykonywania zawodu

przez lekarzy specjalistów w dziedzinie neonatologii

w oddziałach anestezjologii i intensywnej terapii dla

dzieci ze stanowiskami intensywnej terapii nowo-

rodka.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

w sprawie wyników kontroli NIK dotyczącej

piśmie: SPS-023-728/12 z dnia 10 stycznia 2012 r.,

w sprawie wyników kontroli Najwyższej Izby Kontro-

li dotyczącej przekształceń własnościowych szpitali

ję, co następuje.

Najwyższa Izba Kontroli, z własnej inicjatywy,

przeprowadziła kontrolę przekształceń własnościo-

wych wybranych przez siebie szpitali w latach 2006–

–2010.

Celem głównym kontroli była ocena działań

podejmowanych przez jednostki samorządu teryto-

rialnego prowadzących do przekształcenia samo-

dzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej

w inną formę organizacyjno-prawną.

Kontrola doty-

czyła działań 15 jednostek samorządu terytorialnego

i jedynie 15 podmiotów wykonujących działalność

leczniczą.

W opinii Ministerstwa Zdrowia, brak jed-

noznacznych kryteriów wyboru ww. podmiotów do

kontroli może powodować zniekształcenie obrazu wy-

ników kontroli w skali całego kraju.

Według danych

Ministerstwa Zdrowia na dzień 17 stycznia 2012 r.

decyzją jednostek samorządu terytorialnego prze-

kształcono 125 szpitali i 316 zakładów lecznictwa

ambulatoryjnego.

Sytuacja ﬁnansowaspółekprowa-

dzących działalność leczniczą na koniec 2010 r.

kształtowała się korzystniej niż w samodzielnych pu-

blicznych zakładach opieki zdrowotnej.

Pozytywne

tendencje zaobserwowano w zakresie zadłużenia,

wyników ﬁnansowych i efektywności działalności

spółek (128 dawnych niepublicznych zakładów opieki

zdrowotnej) – powołanych w miejsce zlikwidowanych

(przekształconych) samodzielnych publicznych za-

kładów opieki zdrowotnej.

Dług zaciągany przez spół-

ki nie stanowił zagrożenia w realizacji ich zadań sta-

tutowych.

Zadłużenie ogółem spółek było niższe od

przychodów z ich działalności o 85%.

Jak dowiodły wyniki kontroli Najwyższej Izby

Kontroli samo przekształcenie samodzielnego pu-

tałową nie zapewnia polepszenia sytuacji ﬁnansowej,

w wielu przypadkach konieczna jest konsekwentna

restrukturyzacja podmiotów oraz większy nadzór

i zaangażowanie w procesy zmian ze strony jedno-

stek samorządu terytorialnego, tj. ich podmiotów

tworzących.

Jak panu posłowi wiadomo, jednostki

samorządu terytorialnego, wykonując zadania pu-

bliczne m.in. z zakresu zapewnienia społecznościom

nej, uczestniczą w zakresach określanych przez usta-

796

wodawcę w sprawowaniu władzy, w granicach przy-

znanej im przez prawo oraz prawem chronionej sa-

modzielności.

Przepisy Konstytucji RP z dnia 2 kwiet-

w sferze prawa publicznego zasadę samodzielności

wiążą z tym, że jednostki samorządu terytorialnego

ust. 2) natomiast w sferze prawa cywilnego samo-

dzielność jednostek samorządu terytorialnego jako

ścicielskimi i innymi prawami majątkowymi (art. 165

Mając na względzie powyższe, decyzje dotyczące

funkcjonowania podmiotów wykonujących działalność

leczniczą są decyzjami niezależnymi ich podmiotów

czym niebędacym przedsiębiorcą (samodzielnym pu-

blicznym zakładem opieki zdrowotnej) sprawuje pod-

miot tworzący, czyli w większości przypadków jednost-

ka samorządu terytorialnego.

W ramach nadzoru do-

konuje ona kontroli i oceny działalności podmiotu lecz-

niczego, w szczególności w zakresie realizacji zadań

nych, prawidłowości gospodarowania mieniem, środka-

mi publicznymi oraz gospodarki ﬁnansowej.

W odniesieniu do zastrzeżeń Najwyższej Izby

Kontroli dotyczących „ﬁnansowaniadziałańnieprze-

widzianych w programie wieloletnim”Wsparcie jed-

nostek samorządu terytorialnego w działaniach sta-

bilizujących system ochrony zdrowia”oraz braku in-

strumentów niezbędnych do oceny skutków jego re-

alizacji” uprzejmie informuję, iż Ministerstwo Zdro-

wia nie podziela stanowiska NIK w tej sprawie.

Fi-

nansowanie zadań opierało się o przepisy zawarte

w ust. 6 i 7 programu, które wyraźnie wskazywały,

iż jednostki samorządu terytorialnego mogły otrzy-

własne jednostek samorządu terytorialnego z zakre-

su polityki rozwoju nieujęte w kontraktach woje-

wódzkich, w pojęciu których mieściły się także wy-

datki majątkowe.

Żaden z zapisów programu nie

ograniczał przeznaczenia dotacji jedynie do wydat-

ków bieżących.

Rezerwa celowa w części 83 poz. 51

ustawy budżetowej z 20 stycznia 2011 r.

(Dz. U.

Nr 29, poz. 150) została utworzona m.in. na wsparcie

cja została wykorzystana zgodnie z art. 154 ust. 7 usta-

ków realizacji programu jest dokonywana raz w roku

w sprawozdaniu ministra zdrowia w porozumieniu

z ministrem rozwoju regionalnego z realizacji pro-

gramu wieloletniego pod nazwą „Wsparcie jednostek

cych system ochrony zdrowia”.

Bezzasadne było za-

wieranie w umowach o udzielenie dotacji celowej

klauzuli zobowiązującej jednostki samorządu teryto-

rialnego do gromadzenia i przekazywania Minister-

stwu Zdrowia danych niezbędnych do oceny skutków

programu, skoro taki obowiązek wynikał z literalne-

go brzmienia tego programu.

Odpowiadając na pytania pana posła, uprzejmie

informuję, co następuje.

Od wielu lat polski system ochrony zdrowia przeży-

wa poważne trudności, a głównymi przyczynami są:

funkcjonują samodzielne publiczne zakłady opieki zdro-

wotnej, niewystarczające kwaliﬁkacjekadrzarządza-

jących publicznymi jednostkami opieki zdrowotnej,

a także mocno ograniczona odpowiedzialność podmio-

tów tworzących za zobowiązania samodzielnych pu-

blicznych zakładów opieki zdrowotnej.

Forma samo-

dzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie

stości prawnej, społecznej i gospodarczej.

W związku

o działalności leczniczej uległy zmianie zasady organi-

zacji systemu ochrony zdrowia, jak i funkcjonowania

podmiotów prowadzących działalność leczniczą.

Celem

prawnych, w jakich udzielane są świadczenia zdrowot-

ne, oraz kompleksowe unormowanie zasad prowadze-

nia działalności leczniczej.

Ustawa zakłada fakultatyw-

ność przekształceń samodzielnych publicznych zakła-

mują organy tworzące podmioty wykonujące działal-

ność leczniczą.

Zbyt krótki czas obowiązywania ustawy

o działalności leczniczej uniemożliwia dokonanie pełnej

oceny skuteczności jej funkcjonowania.

Powołanie spół-

ki daje wiele korzyści, w szczególności przejrzysty nad-

zór właścicielski, efektywny sposób zarządzania, lepszą

dyscyplinę ﬁnansową,przejrzystągospodarkęﬁnanso-

wą zarówno w zakresie zarządzania wewnątrz jednost-

ki, jak i jej funkcjonowania w otoczeniu.

Aby móc zapewnić podmiotom leczniczym możli-

wość działania bez obciążenia długami, Ministerstwo

Zdrowia wprowadziło mechanizmy wsparcia procesu

przekształceń.

Elementami wsparcia są: umorzenie

zobowiązań publicznoprawnych podmiotów tworzą-

cych (jednostek samorządu terytorialnego) przeję-

tych po samodzielnych publicznych zakładach opieki

tu państwa podmiotom tworzącym, które przekształ-

ciły samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowot-

nej w spółkę kapitałową na zasadach określonych

jekcie ustawy budżetowej na rok 2012 zabezpieczone

zostały środki w kwocie 400 mln zł na wsparcie dzia-

łań w zakresie przekształceń samodzielnych publicz-

nych zakładów opieki zdrowotnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

797

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie pozytywnego rozpatrzenia wniosków

oraz innych instytucji i organizacji

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2012 r. interpelację pana posła Jerzego Budnika

(znak: SPS-023-729/12) w sprawie pozytywnego roz-

patrzenia wniosków Zrzeszenia Kaszubsko-Pomor-

skiego oraz innych instytucji i organizacji zajmują-

cych się zachowaniem języka kaszubskiego informu-

ję, co następuje.

Podział środków budżetowych przeznaczonych na

realizację w 2012 r. zadań mających na celu ochronę,

języka regionalnego został dokonany w trybie prze-

nister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz

sza zasady postępowania w sprawach dotyczących

udzielania dotacji.

Wykonaniem tego przepisu było

ogłoszenie w dniu 11 lutego 2011 r.

„Informacji

o szczegółowych zasadach postępowania przy udzie-

turowej mniejszości narodowych i etnicznych oraz

z pkt V.4 wspomnianej informacji wyboru wniosków

proponowanych do realizacji dokonuje komisja powo-

ływana przez dyrektora Departamentu Wyznań Re-

ligijnych oraz Mniejszości Narodowych i Etnicznych,

uwzględniając kryteria zapisane w pkt VI informacji.

Ponadto wspomniane kryteria przekazywania środ-

ków oraz tekst informacji były konsultowane z Ko-

misją Wspólną Rządu i Mniejszości Narodowych i Et-

nicznych i uzyskały jej akceptację.

W opracowaniu

kryteriów, w oparciu o które podzielone zostały środ-

ki, uczestniczyli również przedstawiciele społeczno-

ści kaszubskiej w komisji wspólnej, tj. pan Artur Ja-

błoński (będący zarazem jej współprzewodniczącym)

oraz pan Łukasz Grzędzicki.

Dyrektor Departamentu Wyznań Religijnych

stwa Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją

nr 1/2011 z dnia 9 marca 2011 r. (zmienioną decyzją

nr 7/2011 z dnia 8 września 2011 r.) powołał komisję

do rozpatrzenia wniosków o udzielenie dotacji na re-

i rozwój języka regionalnego.

W skład komisji, zgod-

nie z pkt V.5 informacji, wchodziły także osoby wska-

zane przez stronę mniejszościową komisji wspólnej.

Jednocześnie należy wskazać, że komisja oceniła

każdy ze złożonych wniosków pod względem formal-

nym i merytorycznym.

Kaszubi nie spełniają wymogów określonych

w art. 2 ust. 3 wspomnianej ustawy, umożliwiających

uznanie ich za odrębną mniejszość etniczną.

Nie zna-

leźli się więc na liście mniejszości etnicznych wymie-

nionych w ust. 4 ww. przepisu.

Ustawodawca uznał

natomiast język kaszubski za język regionalny.

Zgod-

wych i etnicznych organy władzy publicznej zobowią-

zane są podejmować odpowiednie środki w celu

wspierania działalności zmierzającej do zachowania

i rozwoju języka regionalnego.

Natomiast w przypad-

ku mniejszości narodowych i etnicznych organy wła-

dzy publicznej są obowiązane podejmować odpowied-

nie środki w celu wspierania działalności zmierzają-

cej do ochrony, zachowania i rozwoju ich tożsamości

kulturowej.

Należy podkreślić, że na ochronę języka kaszubskie-

go Rzeczpospolita Polska przeznacza znacząco większe

środki niż na wspieranie tożsamości kulturowej wielu

mniejszości narodowych i etnicznych.

Dla przykładu

w roku 2010 z ogólnej kwoty 181 815 603,04 zł przezna-

wsparcie nauczania języków mniejszości narodowych

i etnicznych oraz języka regionalnego 61 975 659 zł prze-

znaczono na wsparcie nauczania języka kaszubskie-

go.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administra-

cji w 2011 r. przeznaczyło na dotacje na wymianę

tablic dla gmin, które wprowadziły nazewnictwo dwu-

języczne, ogółem 1 097 677,37 zł, z czego 663 204,70 zł

przeznaczone zostało dla gmin, w których wprowa-

dzono dodatkowe nazwy w języku kaszubskim.

Na-

tomiast zgodnie z decyzją ministra administracji

i cyfryzacji z dnia 21 grudnia 2011 r. na zachowanie

i rozwój języka regionalnego w 2012 r. przeznaczone

zostanie 1120 500 zł.

Kwota ta nie obejmuje środków

przeznaczonych w 2012 r. na wymianę tablic na tablice

z dodatkowymi nazwami tradycyjnymi w języku mniej-

szości narodowych, etnicznych albo regionalnym.

Jednocześnie pragnę zapewnić, że wnioski wszyst-

kich podmiotów składających wnioski o dotacje na

nie i rozwój tożsamości kulturowej mniejszości naro-

regionalnego procedowane są i oceniane według ta-

kich samych zasad.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

798

Odpowiedź

prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w sprawie przygotowania urzędów

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na na-

desłaną przy piśmie zastępcy szefa Kancelarii Pre-

DSPA-4810-341-(1)/12, interpelację posła Krzysztofa

o nadanie numeru identyﬁkacyjnego REGON tzw.

spółkom S24, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Wpis do rejestru REGON spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością („spółki S24”) jako osoby praw-

z późn. zm.), następuje na podstawie wniosku RG-1

o wpis albo zmianę wpisu do krajowego rejestru urzę-

dowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON)

złożonego do urzędu statystycznego w województwie,

na terenie którego spółka posiada siedzibę.

Do wnio-

sku RG-1 powinna być dołączona kopia postanowienia

i zaświadczenia z KRS potwierdzająca dokonanie wpi-

su w KRS lub zgłoszone na wniosku RG-1 zmiany.

Co do zasady urzędy statystyczne są przygotowa-

ne do szybkiego rozpatrywania wniosków o wpis do

rejestru REGON spółek z ograniczoną odpowiedzial-

nością („spółek S24”), ponieważ każdy wniosek o wpis,

zmianę lub skreślenie z rejestru REGON złożony do

rejestru REGON jest realizowany przez urzędy sta-

tystyczne bez zbędnej zwłoki, a w przypadku bezpo-

średniego kontaktu podmiotu z urzędem statystycz-

nym najczęściej realizowany jest w dniu złożenia

wniosku.

W związku z tym, że wpis w rejestrze REGON

następuje jednocześnie z nadaniem numeru identy-

ﬁkacyjnegoREGON,toinformacjaonadanymnume-

rze jest dostępna z chwilą dokonania wpisu.

Zatem

podmiotom nowo wpisywanym w rejestrze REGON

(na podstawie wniosków RG-1) wydawane są za-

świadczenia o numerze identyﬁkacyjnymREGON

w celu zapewnienia dostępu do informacji o nadanym

im numerze.

Dodatkowo informacje wpisane w rejestrze RE-

GON można potwierdzić za pośrednictwem wyszu-

kiwarki podmiotów gospodarki narodowej udostęp-

nionej na stronie internatowej GUS.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że Główny

Urząd Statystyczny współpracuje z Ministerstwem

Sprawiedliwości w zakresie stworzenia możliwości

technicznych i prawnych dla dokonywania wpisów

w rejestrze REGON na podstawie danych, które by-

łyby przekazywane drogą elektroniczną przez Krajo-

wy Rejestr Sądowy.

Planuje się, że informacja o nada-

nym numerze identyﬁkacyjnym REGON byłaby

zwrotnie przekazywana do rejestru sądowego, gdzie

mógłby się z nią zapoznać zainteresowany podmiot.

Powyższe rozwiązanie będzie korzystne zarówno dla

podmiotów, jak i współpracujących w ramach wymia-

ny danych rejestrów: KRS i REGON.

Z poważaniem

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego

Janusz Witkowski

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie pracowników administracji

szkół artystycznych (731)

terpelacji (SPS-023-731/12) złożonej przez panią po-

seł Iwonę Guzowską w sprawie możliwości zabezpie-

czenia środków ﬁnansowych z przeznaczeniem na

podwyżki wynagrodzeń pracowników administracji

i obsługi szkół artystycznych, pragnę uprzejmie po-

etat).

podwyższenie wynagrodzenia średnio o 400 zł (brut-

przeanalizowany w pracach nad projektem ustawy

wiązanie.

Z poważaniem

Minister

Bogdan Zdrojewski

Warszawa, dnia 18 stycznia 2012 r.

799

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

(732)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

z dnia 10 stycznia 2012 r., nr SPS-023-732/12, prze-

kazującego interpelację poseł Iwony Guzowskiej

uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.

Ad 1. i 2.

Należy wskazać, że ruch zwierząt na

w strefach ruchu regulują m.in. przepisy art. 36 ust. 1

zm.).

Na podstawie tych przepisów jazda wierzchem

po drodze twardej w okresie niedostatecznej widocz-

ności jest zabroniona.

Z uwagi na tak jednoznaczny

przepis, uniemożliwiający jazdę wierzchem po drodze

twardej po zmierzchu, a także w warunkach zmniej-

szonej przejrzystości powietrza, nie jest możliwe do-

puszczenie jazdy wierzchem w takich okolicznościach,

również pod warunkiem dodatkowego oświetlenia

jeźdźca.

Wprowadzenie obowiązku takiego oświetle-

nia nie znajduje więc uzasadnienia.

Ad 3.

Odnosząc się do zapytania dotyczącego moż-

liwości wprowadzenia dodatkowych znaków drogo-

wych, wyjaśniam, iż kwestie oznakowania dróg re-

gulują przepisy:

— rozporządzenia ministrów infrastruktury oraz

Zgodnie z przepisami pkt 2.1.1. załącznika nr 1 do

bezpieczeństwo, stosuje się znaki ostrzegawcze.

Istotne

jest, że znaki ostrzegawcze stosuje się nie tylko w miej-

scach, gdzie występuje stałe niebezpieczeństwo, np. za-

kręt, zwężenie jezdni, stromy zjazd, ale również tam,

gdzie występuje ono okresowo zależnie od okoliczności,

pory dnia, roku itp. (przed skrzyżowaniami lub miej-

scami pojawiania się dzieci albo zwierząt na drodze).

Po analizie wymienionych wyżej przepisów należy

stwierdzić, iż ostrzeżenie kierujących pojazdami

o niebezpieczeństwie związanym z odbywającą się po

drodze jazdą wierzchem jest możliwe na podstawie

przepisów już obecnie obowiązujących poprzez wpro-

wadzenie do organizacji ruchu odpowiedniego ozna-

kowania drogi w postaci znaku A-30 „Inne niebez-

pieczeństwo” oraz tabliczki tekstowej określającej to

niebezpieczeństwo.

Napis na tabliczce umieszczonej

pod znakiem A-30 powinien być czytelny i łatwo zro-

zumiały, a ponadto zwięzły i jednoznaczny, np. jeźdź-

cy, szlak konny itp.

Z uwagi na powyższe w mojej ocenie nie zachodzi

potrzeba wprowadzenia nowego znaku drogowego

ostrzegającego o odbywającej się po drodze jeździe

wierzchem.

Ad 4.

W myśl przepisu art. 29 wymienionej wyżej

bezpieczeństwie.

Przepis ten zabrania m.in.:

— nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetl -

nego,

— używania sygnału dźwiękowego na obszarze

Ponadto wskazać należy również, że przepisy

art. 34 i 35 ustawy Prawo o ruchu drogowym wprost

wskazują, że do jazdy wierzchem może być używane

zycznie i dające sobą kierować.

zarówno przepisy, które kierującym pojazdami ograni-

czają możliwości nadużywania sygnału dźwiękowego,

a jeźdźców zobowiązują do używania zwierząt niepło-

chliwych, mają na celu zapewnienie odpowiedniego po-

ziomu bezpieczeństwa oraz wyeliminowanie sytuacji,

w której mogłoby dojść do spłoszenia zwierzęcia.

Biorąc pod uwagę wymienione wyżej przepisy,

wprowadzenie nowego znaku zakazu używania sy-

gnału dźwiękowego w opinii Ministerstwa Transpor-

uzasadnienia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

podsekretarza stanu

(733)

terpelację pani poseł Iwony Guzowskiej, przesłaną

800

-023-733/12, w sprawie ograniczeń w sposobie korzy-

stania z nieruchomości wskutek ustanowienia użyt-

ku ekologicznego, przedstawiam następujące stano-

wisko w tym zakresie.

Możliwość wprowadzania ograniczeń w sposobie

korzystania z nieruchomości została przewidziana

z późn. zm.) stanowiącym, iż ograniczenia w zakresie

ny środowiska, zawierająca w sobie również koniecz-

ność zachowania środowiska przyrodniczego, została

więc przez konstytucję uznana za wartość prioryte-

tową, uzasadniającą możliwość wprowadzania pew-

nych ograniczeń w sferze prawa własności.

Ograniczenia, jakie zgodnie ze wskazanym prze-

pisem konstytucji mogą zostać wprowadzone w gra-

nicach form ochrony przyrody, zostały określone

Ograniczenia te, sformułowane w formie zakazów,

mogą ingerować w sposób istotny w sferę prawa wła-

sności posiadaczy nieruchomości, które zostały obję-

te ochroną.

Charakter tych ograniczeń wynika

z ustawy oraz jest zróżnicowany w odniesieniu do

poszczególnych form ochrony przyrody.

Ograniczenia w sposobie korzystania z nierucho-

mości wynikające wprost z przepisów ustawy o ochro-

nie przyrody występują w przypadku ustanowienia

na danym obszarze parku narodowego lub rezerwatu

przyrody.

Utworzenie lub powiększenie obszaru par-

ku narodowego lub rezerwatu jest, w myśl art. 7 ust. 1

ustawy o ochronie przyrody, celem publicznym w ro-

form ochrony przyrody, obejmujących najcenniejsze

pod względem przyrodniczym obszary naszego kraju,

obowiązują zakazy wymienione w art. 15 ust. 1 po-

wołanej ustawy, wykluczające niemalże w całości

dany teren z użytkowania niezwiązanego z ochroną

przyrody.

Przykładowo w parkach narodowych oraz

rezerwatach przyrody obowiązuje m.in. zakaz użyt-

kowania, niszczenia, umyślnego uszkadzania, zanie-

czyszczania i dokonywania zmian obiektów przyrod-

niczych, obszarów oraz zasobów, tworów i składni-

ków przyrody czy też zakaz ruchu pieszego, rowero-

wego, narciarskiego i jazdy konnej wierzchem, z wy-

jątkiem szlaków i tras narciarskich wyznaczonych

przyrody – regionalnego dyrektora ochrony środowi-

szenie obszaru parku narodowego lub rezerwatu

chomości niebędące własnością Skarbu Państwa, na-

zgody – w trybie wywłaszczenia określonym w usta-

wie o gospodarce nieruchomościami.

Zakazy, jakie mogą zostać zgodnie z ustawą o ochro-

nie przyrody wprowadzone w granicach pozostałych

obszarowych form ochrony przyrody, w tym na ob-

szarze użytku ekologicznego, także mogą wpływać

na możliwość użytkowania danego terenu.

Należy

jednak stwierdzić, w nawiązaniu do pytania posta-

wionego w interpelacji, iż zakazy, jakie mogą zostać

wprowadzone na obszarze użytku ekologicznego, wy-

nie dają podstaw do pozbawiania właścicieli nieru-

chomości dostępu do nich poprzez zamknięcie istnie-

jącego dojazdu.

W granicach użytku ekologicznego

nie może zostać bowiem wprowadzony zakaz ruchu

pojazdów po istniejących drogach.

A zatem wprowa-

dzenie zakazu ruchu pojazdów pod nasypem kolejo-

wym w kierunku nieruchomości objętych ochroną

w formie użytku ekologicznego Jezioro Kackie,

o czym informują państwo J. i F. M., nie ma związku

z faktem istnienia powyższego obszaru chronionego.

Teren, na którym posadowiony został szlaban elimi-

nujący ruch pojazdów, stanowi własność Skarbu Pań-

stwa, którego wieczystym użytkownikiem są Polskie

Koleje Państwowe SA.

W ewidencji gruntów teren

ten oznaczony został jako kolejowy, co rodzi ten sku-

tek, iż ścieżka pod wiaduktem nie posiada statusu

drogi publicznej.

Działka znajduje się ponadto na te-

renie zamkniętym.

Ustawienie przedmiotowego szla-

banu nie ma wpływu na możliwość korzystania z nie-

ruchomości wchodzących w skład użytku ekologicz-

nego Jezioro Kackie, gdyż zgodnie z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzenne-

dojazd do tego terenu następuje od strony ul. Sopoc-

kiej.

Należy podnieść, że o powyższych faktach pań-

stwo J. i F. M. zostali poinformowani w uzasadnieniu

decyzji prezydenta miasta Gdyni z dnia 15 grudnia

2009 r., znak: UOE.AN.BF.6130-8-5/26/07-09/ue,

której kopia została dołączona do akt sprawy.

Należy wskazać, iż właściciele nieruchomości,

które objęte zostały ochroną na podstawie przepisów

ustawy o ochronie przyrody, nie są pozbawieni moż-

liwości uzyskania rekompensaty za poniesioną szko-

dę.

Regulacje w zakresie ograniczania sposobu ko-

rzystania z nieruchomości w związku z ochroną śro-

dowiska, w tym przepisy dotyczące odszkodowań,

zawarte są w dziale IX ustawy z dnia 27 kwietnia

ust. 1 pkt 1 stanowi, iż ograniczenie sposobu korzy-

środowiska może nastąpić przez poddanie ochronie

wy o ochronie przyrody.

W związku z ograniczeniem

obejmującą również zmniejszenie wartości nierucho-

mości.

Co więcej, jeżeli w związku z ograniczeniem

801

sposobu korzystania z nieruchomości korzystanie

ruchomości może żądać wykupienia nieruchomości

lub jej części.

Powyższe regulacje określa odpowied-

nio art. 129 ust. 2 oraz ust. 1 ww. ustawy.

Z przed-

miotowymi roszczeniami można wystąpić w okresie

sokość odszkodowania ustalana jest na żądanie po-

szkodowanego przez właściwego starostę w drodze

niezaskarżalnej decyzji (art. 131 ust. 1).

Należy pod-

kreślić, iż strona niezadowolona z przyznanego od-

czenia jej decyzji wnieść powództwo do sądu po-

wszechnego.

Droga sądowa przysługuje także w razie

dowanego.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzy-

muje wykonania decyzji.

Zgodnie z art. 134 ustawy

Prawo ochrony środowiska obowiązanymi do wypła-

ty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są:

1) właściwa jednostka samorządu terytorialnego

– jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nierucho-

mości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa

2) reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa

Rady Ministrów, właściwego ministra albo wojewody;

3) reprezentowany przez dyrektora regionalnego za-

rządu gospodarki wodnej Skarb Państwa – jeżeli ogra-

niczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastą-

piło w wyniku wydania przez niego rozporządzenia.

Zauważyć należy, iż w aktach sprawy znajduje się

decyzja prezydenta miasta Gdyni odmawiająca usta-

lenia odszkodowania z tytułu ustanowienia użytku

ekologicznego obejmującego m.in. nieruchomość pań-

stwa J. i F. M. Brak natomiast informacji odnośnie

do wniesienia powództwa do sądu powszechnego

w tej sprawie.

objęcie formą ochrony przyrody określonego obszaru

ze względu na konieczność ochrony jego szczególnych,

cennych walorów (w przypadku użytków ekologicz-

nych są to, zgodnie z art. 42 ustawy o ochronie przy-

rody, pozostałości ekosystemów mające znaczenie dla

zachowania różnorodności biologicznej) powoduje po-

wstanie pewnych ograniczeń w sferze wykonywania

prawa własności w stosunku do nieruchomości, które

zostały objęte taką ochroną.

Są one jednak rekompen-

sowane właścicielom w sposób i na zasadach określo-

nych w wyżej powołanych przepisach ustaw.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

kacji prasowej, uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

Z jednostek organizacyjnych pozostałych po roz-

wiązaniu w 1965 r.

Korpusu Bezpieczeństwa We-

wnętrznego zostały utworzone Oddziały Wojsk Obro-

ny Wewnętrznej, a w okresie późniejszym – Nadwi-

ślańskie Jednostki Wojskowe (NJW), w skład których

weszły pododdziały: ochrony, łączności, lotnictwa

transportowego, antyterrorystyczne i zabezpieczenia

inżynieryjno-chemicznego.

Celem utworzenia NJW

było zapewnienie ochrony obiektów rządowych i pre-

zydenckich w okresie zagrożenia bezpieczeństwa

państwa, a od 1995 r. także ochrony placówek i przed-

stawicielstw dyplomatycznych w kraju i za granicą.

Należy dodać, że w 2002 r. kadrę zawodową NJW

tworzyli absolwenci szkół i uczelni wojskowych

kształcących na potrzeby Sił Zbrojnych RP w różnych

kierunkach związanych z obronnością kraju, nie zaś

z działalnością kontrwywiadowczą (od rozwiązania

Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego minęło bo-

wiem 37 lat).

Z informacji przekazanych przez Biuro Ochrony

Rządu wynika, że w 2002 r. w chwili włączenia do

BOR ostatnich jednostek organizacyjnych NJW, tj.

1.

Warszawskiej Brygady Zmotoryzowanej i 1.

Pułku

Ochrony, w jednostkach tych nie było osób z przygo-

towaniem kontrwywiadowczym bądź wykonujących

zadania w tym zakresie.

Wspomniane jednostki woj-

skowe wykonywały wyłącznie zadania w zakresie

ochrony ﬁzycznej obiektów oraz ochrony pirotech-

nicznej.

Odnosząc się natomiast do kwestii działalności

Pionu Logistyki Biura Ochrony Rządu, należy wska-

zać, iż formację tę cechuje pełna transparentność

i profesjonalizm.

Potwierdzenie tego stanowią m.in.

wyniki kontroli zamówień publicznych przeprowa-

dzanych we wspomnianym w wystąpieniu okresie.

Zgodnie z wiedzą posiadaną przez BOR oraz z oświad-

czeniem majątkowym, dostępnym na stronie interne-

towej Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych, wspomniana w wystąpieniu

osoba nie jest właścicielem, współwłaścicielem ani

dzierżawcą nieruchomości pod miejscowością Góra

Kalwaria.

Ponadto BOR nie posiada informacji doty-

czących wykorzystywania przez ww. osobę pracowni-

802

ków podmiotów wykonujących zamówienia publiczne

na rzecz formacji do realizacji celów prywatnych.

Odpowiadając na pytanie dotyczące systemu apro-

wizacji funkcjonariuszy BOR na placówce w Afgani-

stanie, należy wskazać, iż wspomniani funkcjonariu-

sze nie wchodzą w skład kontyngentów wojskowych

Rzeczypospolitej Polskiej.

Oznacza to, że nie obejmu-

je ich system żywienia przewidziany dla żołnierzy

kontyngentu.

Podkreślenia wymaga, iż system ży-

wienia zbiorowego w Siłach Zbrojnych RP lub woj-

skach sojuszniczych jest organizowany w bazach woj-

skowych, stanowiących miejsce zakwaterowania żoł-

nierzy.

Funkcjonariusze BOR zakwaterowani są

natomiast na terenie placówek dyplomatycznych,

które są usytuowane w miejscach podlegających

szczególnej ochronie przez państwo przyjmujące,

zwykle w znacznym oddaleniu od baz wojskowych.

Jednakże należy dodać, że zgodnie z przepisami

rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i ad-

kości i warunków przyznawania funkcjonariuszom

Biura Ochrony Rządu należności pieniężnych za po-

dróże służbowe (Dz. U. Nr 208, poz. 1773) i rozporzą-

funkcjonariuszom Biura Ochrony Rządu, pełniącym

służbę w placówkach dyplomatycznych poza grani-

cami kraju, w tym w placówce „wojennej” w Afgani-

stanie, wypłacane są przez BOR diety.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

w sprawie bezpieczeństwa misji

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-739/12) w sprawie bezpieczeństwa misji z wykorzy-

staniem wiropłatu Tarkus powstałego w wyniku

Nauki i Szkolnictwa Wojskowego MON, uprzejmie

informuję, że wiropłat o kryptonimie Tarkus nie jest

obecnie wykorzystywany operacyjnie przez Siły

Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej.

W latach 2008–2009 na zlecenie ministra obrony

narodowej ﬁrmaWBElectronicsSArealizowałapra-

cę badawczą, w wyniku której wykonała demonstra-

tor małego bezpilotowego wiropłatu.

Po zakończeniu

pracy przekazano go do Wojsk Specjalnych, gdzie zo-

stał poddany sprawdzeniu przydatności do działań

operacyjnych.

Na tej podstawie zdecydowano o kontynuacji prac

zmierzających do uzyskania gotowego wyrobu, speł-

niającego wszystkie wymagania operacyjne określo-

ne przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym w ubiegłym roku Naro-

dowe Centrum Badań i Rozwoju podpisało umowę

z ﬁrmą WB Electronics SA dotyczącą kontynuacji

prac nad wiropłatem.

W trakcie realizacji pracy we

wspomnianym centrum, w celu zabezpieczenia po-

trzeb resortu obrony narodowej, w skład zespołu za-

rządzającego wejdą przedstawiciele armii jako użyt-

kownika końcowego.

Ponadto pragnę nadmienić, że w procesie deﬁnio-

wania wymagań przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej

Polskiej uwzględniane są doświadczenia z misji i dzia-

łań prowadzonych poza granicami kraju, w tym m.in.

odpowiednie zabezpieczenia przed oddziaływaniem

przeciwnika.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

(sygn.

SPS-023-743/12), dotyczącego interpelacji po-

sła na Sejm RP pana Marka Opioły w sprawie infor-

macji zawartych w publikacji, które wskazują na po-

ważne nieprawidłowości w funkcjonowaniu Biura

Ochrony Rządu, uprzejmie przedstawiam następują-

ce informacje.

803

Problematykę transportu funkcjonariuszy Biura

Ochrony Rządu (BOR) wraz z bronią i sprzętem spe-

cjalistycznym reguluje porozumienie między mini-

strem obrony narodowej a ministrem spraw we-

wnętrznych i administracji w sprawie korzystania

z wojskowych statków powietrznych przez formacje

podległe ministrowi spraw wewnętrznych i admini-

stracji z dnia 13 stycznia 2010 r.

Funkcjonariusze

BOR wraz z bronią i wyposażeniem są przewożeni do

strefy działań przy wykorzystaniu środków trans-

portu będących w dyspozycji Ministerstwa Obrony

Narodowej, zgodnie z obowiązującymi w tym zakre-

sie przepisami krajowymi i międzynarodowymi.

Odnosząc się do pytań dotyczących zakupu przez

Biuro Ochrony Rządu samochodów opancerzonych,

należy wskazać, że w 2011 r.

BOR nie dokonywało

zakupu pojazdów specjalnych dla potrzeb działań

ochronnych w Afganistanie.

W 2010 r. BOR zrealizo-

wało natomiast zakup samochodów wspomnianych

w wystąpieniu.

Są to pojazdy opancerzone.

W odróż-

nieniu od samochodów innej marki użytkowanych

w Kabulu, w których certyﬁkowanesąwyłączniepo-

szczególne elementy opancerzenia (osobno szyby, pły-

ty stalowe, itp.), zakupione samochody posiadają wy-

magane homologacje i certyﬁkatochronybalistycznej

wydane przez producenta na cały pojazd.

Należy ponadto wskazać, że są to pojazdy fabrycz-

nie nowe.

W związku z tym posiadają one dwuletnią

gwarancję producenta.

BOR nie ponosi w tym czasie

kosztów związanych z naprawami w miejscu użytko-

wania pojazdów.

Dodatkowym atutem jest także for-

ma zewnętrzna pojazdu, maskująca posiadane wzmoc-

nienia i specjalne rozwiązania konstrukcyjne, tj. luki

strzelnicze, wyjście umożliwiające skuteczną ewaku-

ację pasażerów nawet w przypadku deformacji nad-

wozia (powstałej np. w wyniku wybuchu), regulowa-

ną wysokość nadwozia w zależności od zaistniałych

warunków terenowych itp.

W okresie poprzedzającym decyzję o wyborze

marki przeprowadzono w BOR szereg konsultacji

z funkcjonariuszami użytkującymi tego typu pojazdy

w warunkach działań wojennych, których uwagi zo-

stały uwzględnione przez producenta.

Należy stwier-

dzić, że przy zakupie przez BOR pojazdów do Afga-

nistanu zostały uwzględnione wszystkie możliwe do

przewidzenia wymagania taktyki działań BOR sto-

sowanej przez zespoły ochronne w warunkach wojen-

nych oraz wymagania bezpieczeństwa czynnego

i biernego dla samochodu ochronnego w danej klasie

opancerzenia, przewidzianego do wykorzystania w wa-

runkach bardzo wysokiego zagrożenia.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w dyspo-

zycji zespołów ochronnych BOR w Afganistanie po-

zostają także samochody innych producentów.

O wy-

borze pojazdu decyduje dowódca ochrony w zależno-

ści od przyjętej taktyki ochronnej, charakteru wyjaz-

du, rodzaju misji, zagrożenia, przewidywanych wa-

runków terenowych, w których mają nastąpić dzia-

łania ochronne, potrzeby maskowania przejazdu, sił

użytych do zabezpieczenia itp.

Odnosząc się natomiast do kwestii systemu ewaku-

acji z ambasad wojennych, należy wskazać, że procedu-

ry ewakuacji placówek przewidziane dla BOR są opra-

cowane i wdrożone zgodnie z przepisami obowiązują-

cymi w tym zakresie, m.in. zarządzeniem nr 1 ministra

wie systemu bezpieczeństwa placówek zagranicznych

Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz.

Ministra Spraw

Zagranicznych Nr 3, poz. 12).

W odpowiedzi na pytanie dotyczące grup wsparcia

Biura Ochrony Rządu uprzejmie informuję, że szcze-

góły dotyczące zapewnienia wsparcia działań BOR

w Afganistanie należą do katalogu informacji opa-

trzonych klauzulą niejawności.

Należy jednak pod-

kreślić, że wsparcie to jest uzgodnione i realizowane

przez polski kontyngent wojskowy, przy ścisłym

współdziałaniu z siłami koalicyjnymi operującymi

w miejscu wykonywania zadań ochronnych.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

w sprawie likwidacji zamiejscowego wydziału

miuka w sprawie likwidacji radomskiej komórki or-

ganizacyjnej Urzędu Kontroli Skarbowej w Warsza-

wie uprzejmie informuję.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy

skarbowej (Dz. U. Nr 13, poz. 62) dyrektor urzędu

śla liczbę, tworzy i likwiduje komórki organizacyjne

urzędu w formie regulaminu organizacyjnego.

Decy-

zja dotycząca likwidacji wydziału w Radomiu nie leży

zatem w kompetencjach ministra ﬁnansów,leczjest

wyłącznym uprawnieniem dyrektora Urzędu Kontro-

li Skarbowej w Warszawie.

Zmiana struktury orga-

nizacyjnej Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie

nie jest pierwszym i ostatnim etapem procesu prze-

kształceń mających na celu skuteczniejsze zarządza-

nie zasobami ludzkimi.

Przy wyborze tej koncepcji

chomości, w których znajdują się siedziby wydziałów

804

zawartych z podmiotami zewnętrznymi oraz termin

ich obowiązywania, a także osiągnięte wyniki.

Za trzy

kwartały 2011 r. ustalenia zlikwidowanego wydziału

z czego ponad 18 mln zł, tj. ok. 60%, odnosi się do

ustaleń z postępowań kontrolnych przeprowadzo-

nych w podmiotach, które mają siedzibę w Warszawie

i okolicach.

Powyższe kwoty dają co prawda dość wy-

soką średnią ustaleń w przeliczeniu na jednego pra-

cownika, lecz podkreślić jednoznacznie należy, że

jedynie wyniki postępowań kontrolnych prowadzo-

nych w regionie warszawskim pozwoliły komórce

z Radomia osiągnąć taki rezultat.

Jeśli zatem w wy-

liczeniu ww. wskaźnika nie uwzględnimy ustaleń

dokonanych na tych terenach przez pracowników ze

zlikwidowanego wydziału w Radomiu, to średnia wy-

sokość ustaleń przypadająca na jednego pracownika

wyniesie ok. 400 000 zł.

Na marginesie należy wska-

zać, iż kwota ustaleń dokonana przez pracowników

świadczących pracę w siedzibie Urzędu Kontroli

Skarbowej w Warszawie jest kilkukrotnie wyższa niż

w zlikwidowanej komórce w Radomiu.

Pragnę także poinformować, że Ministerstwo Fi-

nansów prowadzi prace legislacyjne mające na celu

zmianę rozporządzenia ministra ﬁnansówzdnia

29 listopada 2010 r. w sprawie określenia terytorial-

li skarbowej.

Rozwiązanie przedstawione w projekcie

nowelizacji zakłada wyłączenie z terytorialnego za-

sięgu działania dyrektora Urzędu Kontroli Skarbo-

wej w Warszawie terenów znajdujących się w połu-

dniowej części województwa mazowieckiego, tj. po-

wiatów lipskiego, przysuskiego, radomskiego, szydło-

wieckiego, zwoleńskiego oraz miasta na prawach

powiatu Radom.

Na tych terenach organem właści-

wym stałby się dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w Kielcach.

Celem dokonywanych zmian jest odpo-

wiednie dostosowanie struktur kontroli skarbowej

kiego i świętokrzyskiego.

Zauważyć bowiem należy,

że według danych GUS za I półrocze 2011 r. w woje-

wództwie mazowieckim funkcjonuje ok. 670 tys. pod-

miotów gospodarczych, z czego 336 tys. podmiotów

w mieście stołecznym Warszawa oraz ok. 50 tys. w re-

gionie radomskim.

W województwie świętokrzyskim

działa natomiast ok. 107 tys. podmiotów gospodar-

czych.

Ponadto zaproponowane rozwiązanie stanowi

usankcjonowanie istniejącego stanu rzeczy.

Pracow-

nicy zlikwidowanego wydziału w Radomiu blisko

40% postępowań prowadzili na terenach skupiają-

cych największą liczbę podmiotów gospodarczych, tj.

w mieście stołecznym Warszawa, powiatach war-

szawskim zachodnim i piaseczyńskim.

Na margine-

sie należy także zaznaczyć, iż niezależnie od przed-

miotowej nowelizacji rozważane są dalsze zmiany

mające na celu wyłączenie kolejnych powiatów z te-

rytorialnego zasięgu działania dyrektora Urzędu

Wejście w życie przedmiotowego rozporządzenia

nie spowoduje obciążenia Urzędu Kontroli Skarbowej

w Warszawie dodatkowymi kosztami.

Wręcz przeciw-

nie – koszty związane z likwidacją wydziału w Rado-

miu pozwolą dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbo-

w skali roku.

Zwiększyć mogą się natomiast wydatki

z tytułu dostosowania struktury organizacyjnej

Urzędu Kontroli Skarbowej w Kielcach, tj. koszty de-

legacji służbowych.

Mając jednakże na uwadze fakt,

iż w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Kielcach zatrud-

nieni są inspektorzy kontroli skarbowej, którzy ze

względu na miejsce zamieszkania mogą prowadzić

postępowania kontrolne w podmiotach mających sie-

dzibę w południowej części województwa mazowiec-

kiego, przedmiotowe koszty powinny wzrosnąć w nie-

wielkim zakresie.

Projekt rozporządzenia nie zawiera regulacji

prawnych, których efektem byłyby zwolnienia pra-

cowników Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie.

Wszystkim pracownikom świadczącym pracę w zli-

kwidowanej komórce w Radomiu zaproponowano

nowe warunki pracy.

Dyrektor Urzędu Kontroli

Skarbowej w Warszawie uwzględnił też prośby pra-

cowników dotyczące wyboru komórki organizacyjnej

urzędu, w której będą kontynuować zatrudnienie.

Kilku pracowników złożyło prośby o pomoc w prze-

niesieniu służbowym do urzędów skarbowych mają-

cych siedziby w Radomiu.

Aktualnie trwają czynno-

ści związane z realizacją tych próśb.

Jedynie z jed-

nym pracownikiem świadczącym pracę w Radomiu

stosunek pracy ulegnie rozwiązaniu z powodu odmo-

wy przyjęcia zaproponowanych warunków pracy.

Za-

uważyć jednakże należy, iż jest to osoba, która naby-

ła uprawnienia emerytalne.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

(745)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-745/12, przekazane przez Kancelarię

Prezesa Rady Ministrów, dotyczące interpelacji posła

nymi, uprzejmie informuję.

805

Sytuacja rodzin wychowujących dzieci niepełno-

sprawne jest z pewnością trudna, aczkolwiek w obo-

wiązującym systemie świadczeń rodzinnych, regulo-

zm.), zawarto szereg rozwiązań, które w sposób

szczególny i preferencyjny odnoszą się do rodzin wy-

chowujących dzieci niepełnosprawne.

Po pierwsze

– dotyczy to wyższego kryterium dochodowego, wa-

runkującego prawo do świadczeń rodzinnych.

Kryte-

rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym, podczas gdy

dla pozostałych rodzin – 504 zł.

Po drugie – w kata-

logu świadczeń rodzinnych zawartych jest kilka ro-

dzajów świadczeń adresowanych specjalnie do rodzin

z dziećmi niepełnosprawnymi.

Są to:

— zasiłek pielęgnacyjny – w kwocie 153 zł,

— świadczenie pielęgnacyjne – w kwocie 520 zł

oraz opłacanie składki na ubezpieczenia emerytalne

cyjne,

cenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w wy-

sokości 60 zł na dziecko do 5. roku życia i 80 zł mie-

czenia 24. roku życia.

Powyższe świadczenia przysługują obok pozosta-

łych rodzajów świadczeń rodzinnych, takich jak: za-

na dziecko w wieku 6–18 lat oraz 98 zł w wieku 19–24

1000 zł jednorazowo oraz zapomoga z tytułu urodze-

nia dziecka 1000 zł jednorazowo, dodatek z tytułu

samotnego wychowywania dziecka 250 zł w przypad-

ku dziecka niepełnosprawnego, dodatek z tytułu roz-

poczęcia roku szkolnego w wysokości 100 zł i inne.

Wysokość świadczeń rodzinnych oraz wysokość

kryteriów dochodowych uprawniających do tych

świadczeń, w przypadku świadczeń uzależnionych od

dochodu na osobę w rodzinie, mogą być zmieniane

w ramach przeprowadzanej co 3 lata weryﬁkacji,

dzinnych.

Ostatnia weryﬁkacjaprzeprowadzonabyła

decyzję o podwyższeniu wysokości zasiłku rodzinne-

24%).

Kolejna weryﬁkacja kwot świadczeń rodzin-

przeprowadzona 1 listopada 2012 r.

Dodatkowo informuję, że od 1 stycznia 2010 r., na

Zniesienie kryterium dochodowego uprawniają-

cego do świadczenia pielęgnacyjnego i wzrost wyso-

kości tego świadczenia oraz wzrost wysokości zasił-

ków rodzinnych spowodowały bardzo znaczny wzrost

Ponadto informuję, że Rada Ministrów w dniu

że osoby mające w listopadzie i grudniu 2011 r. prawo

we świadczenie w wysokości 100 zł miesięcznie.

Pro-

gram ten został przedłużony o kolejne 3 miesiące

(styczeń–marzec 2012 r.) uchwałą Rady Ministrów

programu wsparciem w wysokości 100 zł objęci zostali

tylko rodzice opiekujący się niepełnosprawnymi dzieć-

mi, uprawnieni do świadczenia pielęgnacyjnego.

jekt przewiduje zmiany dotyczące wysokości i dostęp-

ności świadczenia pielęgnacyjnego, m.in. podwyższenie

dziców opiekujących się dziećmi niepełnosprawnymi.

Wyrażając zrozumienie dla problemów rodzin

w szczególności rodzin wychowujących dzieci niepeł-

nosprawne, należy jednak wskazać, że wysokość

kwot poszczególnych świadczeń rodzinnych oraz wy-

sokość kryterium dochodowego uprawniającego do

świadczeń jest konsekwencją ograniczonych możli-

wości budżetowych państwa – w budżecie nie ma wy-

starczających środków, aby każdej rodzinie wycho-

wującej niepełnosprawne dziecko zapewnić wsparcie

pozwalające na pełne pokrycie wydatków na leczenie

i utrzymanie dziecka.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie niespójności przepisów dotyczących

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

-023-746/12), przekazującego interpelację posła na

806

Sejm RP pani Anny Bańkowskiej w sprawie niespój-

wadzących działalność gospodarczą, uprzejmie prze-

kazuję wyjaśnienia oraz odpowiedzi na pytania za-

warte w ww. interpelacji.

Pragnę poinformować, że przepis art. 71 ust. 1

sób enumeratywny wylicza okresy aktywności oraz

okresy aktywności zaliczyć do okresu uprawniające-

ki na ubezpieczenia społeczne przez osoby prowadzą-

ce pozarolniczą działalność gospodarczą.

Jednocze-

nieczność odprowadzenia składki na Fundusz Pracy,

gdyż przepis ten określa również podstawę wymiaru

Gdyby takiego obowiązku nie było, a obowiązek do-

tyczyłby tylko składek na ubezpieczenia społeczne,

wówczas bezzasadne byłoby powoływanie w tym

dzającego zwolnienie z obowiązku odprowadzania skła-

łalność gospodarczą postawić w zakresie możliwości

tuacji gorszej niż osoby młodsze.

Mając powyższe na uwadze, po rozważeniu

wszystkich kwestii dotyczących postawionego proble-

obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pra-

cy.

Pomimo zatem braku odprowadzania składki na

ki to kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia

za pracę) okres prowadzenia działalności gospodarczej

Abstrahując od powyższego, z uwagi na wskazane

wątpliwości, w trakcie przyszłych prac legislacyjnych

stytucjach rynku pracy zostanie wprowadzone odpo-

wiednie rozwiązanie legislacyjne poruszonej kwestii,

1.

Kiedy resort pracy zmieni przepisy krzywdzące

Obecnie nie ma możliwości wskazania konkret-

nego terminu nowelizacji ustawy o promocji zatrud-

kresie.

Jednocześnie pragnę poinformować, że w dniu

28 grudnia 2011 r.

Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej przekazało drogą elektroniczną wszystkim

urzędom pracy stanowisko, zgodnie z którym okres

prowadzenia działalności gospodarczej przez kobiety

Kwestia ewentualnej rekompensaty za brak moż-

liwości uzyskania zasiłku dla bezrobotnych zostanie

rozważona przy pracach nad ustawą nowelizacyjną.

da danych na temat ewentualnej liczby osób, którym

nie zaliczono okresu działalności gospodarczej prowa-

dzonej po ukończeniu 55/60 lat do okresu uprawnia-

jącego do nabycia zasiłku dla bezrobotnych.

Niemniej jednak, biorąc pod uwagę dane badania

aktywności ekonomicznej ludności (BAEL), liczba

bezrobotnych kobiet w wieku 55–59 oraz mężczyzn

w wieku 60–64, którzy przed okresem bezrobocia

prowadzili własną działalność gospodarczą, jest sto-

sunkowo niewielka – liczebności są mniejsze niż 5 tys.

osób w skali kraju

1)

.

1)

Badanie BAEL jest badaniem ankietowym obejmującym

jedynie określoną, reprezentacyjną część populacji Polski w wie-

ku 15 lat i więcej.

W związku z tym, w przypadku małych liczeb-

ności, tj. poniżej 5 tys. po zastosowaniu wag uogólniających na

całą populację, nie ma możliwości wskazania konkretnych wy-

ników w związku z bardzo dużym błędem oszacowania.

O małej

skali tego problemu świadczyć może także fakt, że na 37,5 tys.

osób przebadanych w ramach badania BAEL w II kwartale 2011 r.

jedynie 11 osób spełniało kryteria wieku i statusu bezrobotnego

i prowadzenia własnej działalności gospodarczej jako ostatniego

miejsca pracy.

807

Pragnę poinformować, że już obecnie prowadzo-

nych jest szereg działań, których celem jest wsparcie

Kompleksowe opracowanie w zakresie podejmo-

wanych i możliwych do podjęcia działań na rzecz ak-

tywizacji osób starszych stanowi program „Solidar-

2)

.

Program został przyjęty

Stanowi on pakiet działań rządowych i samorządo-

wych obejmujący szerokie spektrum inicjatyw, które

wodowej osób w wieku 50 + (w części także osób

45+).

Uszczegółowieniem zapisów programu jest do-

kument implementacyjny (DI), przyjęty przez Radę

staw działań realizujących założenia programu.

Okres realizacji programu przewidziany został na

gnięcie do 2020 r. wskaźnika zatrudnienia osób

Cel główny programu został rozpisany na 6 celów

szczegółowych, w zakresie polityki rynku pracy, obej-

mujących:

— cel 1: Poprawę warunków pracy, promocję za -

trudnienia pracowników po 50. roku życia i zarzą-

dzania wiekiem;

— cel 2: Poprawę kompetencji i kwaliﬁkacjipra -

cowników po 50. roku życia;

— cel 3: Zmniejszenie kosztów pracy związanych

z zatrudnianiem pracowników po 50. roku życia;

— cel 4: Aktywizację osób bezrobotnych lub za -

grożonych utratą pracy pracowników po 50. roku ży-

cia;

— cel 5: Aktywizację zawodową osób niepełno -

sprawnych;

— cel 6: Zwiększenie możliwości zatrudnienia ko -

biet przez rozwój usług pozwalających na godzenie

Ponadto program wskazuje cele szczegółowe do-

tyczące obszaru zabezpieczenia społecznego.

Jest to

wydłużanie efektywnego wieku emerytalnego oraz

stopniowe wyrównywanie wieku emerytalnego ko-

biet i mężczyzn.

Należy zatem podkreślić, że plano-

wane zmiany prawne polegające na stopniowym wy-

dłużaniu i zrównaniu ustawowego wieku emerytal-

nego kobiet i mężczyzn stanowią realizację celów

programu przyjętego przez rząd RP jeszcze w 2008 r.

Natomiast realizacja celów szczegółowych w zakresie

polityki rynku pracy powinna przyczynić się do ogra-

niczenia potencjalnych negatywnych konsekwencji

na rynku pracy wydłużenia ustawowego wieku eme-

rytalnego dla osób, które później nabędą uprawnie-

nia emerytalne.

Większość zadań przewidzianych do realizacji

w ramach programu ma charakter działań wielolet-

nich realizowanych w sposób ciągły.

Zadania te obej-

mują szerokie spektrum działań polegających m.in.

na organizacji i prowadzeniu szkoleń, promocji i wspar-

ciu zatrudnienia osób starszych, pogłębianiu i upo-

wszechnianiu wiedzy o sposobach i korzyściach za-

rządzania wiekiem przez pracodawców oraz podno-

szeniu efektywności działań aktywizujących osoby

starsze itp.

Biorąc pod uwagę potrzebę rozwijania i poszerza-

nia działań na rzecz osób starszych, przygotowano

aktualizację DI.

Aktualizacja ma na celu głównie

cele programu.

Dokument został także poprawiony

alizowany DI objął 5 nowych zadań o charakterze

centralnym oraz 53 nowe zadania przewidziane do

wykonania przez jednostki regionalne (urzędy mar-

szałkowskie i wojewódzkie urzędy pracy) w ramach

ku 50+,

do III kw.

2011 r., wskaźnik zatrudnienia osób w wie-

w Polsce i średnio w UE27 zmniejszył się z 14 do

10 pkt. proc.

Pragnę także wskazać, że rok 2012 został decyzją

Rady i Parlamentu Europejskiego ustanowiony Eu-

ropejskim Rokiem Aktywności Osób Starszych i So-

lidarności Międzypokoleniowej (ER 2012).

W związ-

ku z tym kwestie dłuższej aktywności osób starszych

na rynku pracy są jednym z głównych tematów pro-

wadzonej obecnie debaty publicznej.

Celem ER 2012

jest m.in. podnoszenie świadomości oraz rozpo-

wszechnianie informacji nt. wartości aktywności

osób starszych.

W czasie wydarzeń zaplanowanych

w Polsce na 2012 r. planuje się dyskusję w obszarze

zabezpieczenia społecznego, rynku pracy i aktywno-

ści społecznej obywateli wśród wielu zainteresowa-

nych stron (pracodawców, pracowników, podmiotów

administracji państwowej oraz organizacji działają-

cych w obszarze aktywności osób starszych).

ER 2012

oraz dyskusja w zakresie ewentualnych zmian w kwe-

stii wieku emerytalnego mogą stanowić komplemen-

2)

Program wraz z dokumentem implementacyjnym oraz

sprawozdaniem za okres 10.2008 r.

– 06.2010 r. znajdują się na

stronie internetowej MPiPS: http://www.mpips.gov.pl/bip/akty-

-prawne/programy/.

808

tarne działania na rzecz upowszechniania wiedzy

o skutkach podwyższenia wieku dezaktywizacji zawo-

W działaniach na rzecz ER 2012 podkreślana bę-

dzie rola i znaczenie doświadczenia zawodowego osób

starszych oraz ich potencjału, który powinien być

uwzględniany zarówno przez podmioty prywatne,

sektor pozarządowy i państwo.

Jest to szczególnie

się polskiego społeczeństwa oraz związane z tym

zmiany struktury wieku populacji w Polsce.

W nadchodzących latach będą kontynuowane i do-

pasowywane do potrzeb poszczególnych grup, w tym

nie kosztów pracy wynikających z zatrudniania star-

szych pracowników.

Pracodawcy zatrudniający osoby

ku mężczyzn) są zwolnieni z obowiązku opłacania

nych Świadczeń Pracowniczych.

W przypadku osób

porady zawodowe.

W szczególności doradca może do-

konać analizy kompetencji pracowników w starszym

rzędzia diagnostyczne do badania predyspozycji,

lenia dla uzupełnienia luk kwaliﬁkacyjnych lub

wskazać takie kompetencje, które mogą być wyko-

rzystane w nowych warunkach.

Doradca może też

padku młodszych grup wiekowych.

Również osoby pracujące, w wieku 45+, które za-

rejestrują się w powiatowym urzędzie pracy, mogą

wych ofertę kursu, którą są zainteresowane, i – po

kosztów tego szkolenia do wysokości 300% przecięt-

nego wynagrodzenia.

Osoby te mogą otrzymać sﬁ-

nansowanie kosztów egzaminów umożliwiających

uprawnień zawodowych i koszty uzyskania licencji

nagrodzenia.

zakresu wsparcia, które pozytywnie powinno wpły-

wać na ich sytuację na rynku pracy.

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

w sprawie dotychczasowego braku reakcji

lacją pana posła Stanisława Pięty (pismo nr SPS-023-

-747/12 z dnia 10 stycznia br.) w sprawie dotychczaso-

wego braku reakcji polskiego Ministerstwa Spraw

ścioły katolickie w Nigerii, uprzejmie informuję.

Nie jest prawdą, że Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych RP nie reaguje na dyskryminację i prześla-

dowanie chrześcijan za granicą.

Dotyczy to nie tylko

Nigerii, o której pisze pan poseł Pięta.

Monitorowa-

nie stanu przestrzegania wolności wyznania i religii

w całym świecie jest od dawna przedmiotem szcze-

gólnego zainteresowania MSZ RP.

Jeszcze w lutym

2009 r. skierowało ono do wszystkich placówek dy-

plomatyczno-konsularnych polecenie stałego, uważ-

nego monitorowania sytuacji chrześcijan oraz aktyw-

nego działania na rzecz skoordynowania polityki

wszystkich państw UE w obronie prześladowanych

społeczności chrześcijańskich.

Na początku 2011 r.

ministrowie spraw zagranicznych Włoch, Francji,

Węgier i Polski skierowali specjalny list do wysokie-

go przedstawiciela UE C. Ashton, w którym ostro

potępili prześladowania chrześcijan na Bliskim

Wschodzie (ataki: 31 października 2010 r. w Bagda-

dzie i 31 grudnia 2010 r. w Aleksandrii).

Dyplomacja polska aktywnie działa na rzecz

ochrony wolności wyznania i stanowczo reaguje na

wszelkie przejawy nietolerancji religijnej.

Nasza po-

lityka w tym zakresie jest realizowana dwutorowo,

tzn. na płaszczyźnie dwustronnej i multilateralnej,

głównie na forum Rady Praw Człowieka ONZ, gdzie

wykorzystujemy mechanizm powszechnego przeglą-

du okresowego do podnoszenia przypadków dyskry-

minacji religijnej.

To właśnie MSZ RP nagłośniło na

809

forum międzynarodowym fakt, że chrześcijanie stano-

wią najbardziej prześladowane wyznanie w świecie.

Sytuacja chrześcijan w Nigerii była i jest w kręgu

zainteresowania MSZ i Ambasady RP w Abudży.

W ciągu ostatniej dekady na terenie tego kraju do-

chodziło do gwałtownych konﬂiktówiwewnętrznych

zamieszek.

Ich przyczyną były spory między różnymi

grupami społeczności lokalnych na tle dostępu do

władzy i związanych z nią korzyści gospodarczych.

W wielokulturowej i wieloetnicznej Nigerii linie po-

działów polityczno-gospodarczych często pokrywają

się z podziałami religijnymi, głównie między chrze-

ścijanami i muzułmanami.

W ten skomplikowany

kontekst społeczno-religijny wpisuje się działalność

organizacji Boko Haram, radykalnej islamistycznej

grupy terrorystycznej.

W ostatnim czasie dokonała

ona zamachów nie tylko na kościoły chrześcijańskie,

ale również na obiekty rządowe i cele zagraniczne,

jak na przykład biura Organizacji Narodów Zjedno-

czonych w Abudży.

Podkreślić należy fakt, że władze

nigeryjskie, zwłaszcza na szczeblu federalnym, czy-

nią wszystko, co jest możliwe, aby chronić wolność

wyznania oraz zapobiegać przemocy na tle religij-

nym.

Świeckość państwa nigeryjskiego jest gwaran-

towana konstytucyjnie i obecna administracja pre-

zydenta Goodlucka Jonathana czynnie broni tej za-

sady.

Jest to istotny czynnik pozytywnie odróżniają-

cy Nigerię od innych państw, gdzie prześladowania

chrześcijan wpisują się nieraz w istniejące prawno-

-konstytucyjne ograniczenia ich praw, a elity rządzą-

ce nie wykazują wystarczającej determinacji w obro-

nie mniejszości chrześcijańskich.

Mając na uwadze fakt, że ataki na ludność chrze-

ścijańską w Nigerii nie są uwarunkowane jedynie

przesłankami religijnymi i powinny być interpreto-

wane w szerszym kontekście społecznym, MSZ do-

piero po zbadaniu wszystkich okoliczności antychrze-

ścijańskich ataków w okresie ubiegłorocznych świąt

Bożego Narodzenia wydał oświadczenie w dniu 11 stycz-

nia br. stanowczo potępiające zbrodnicze działania

ekstremistów muzułmańskich z Boko Haram.

Z naj-

nowszych doniesień z Nigerii wynika, że reprezentu-

jący większość muzułmanów nigeryjskich umiarko-

wani przywódcy zainicjowali kampanię na rzecz po-

kojowego współżycia z chrześcijanami, a władze pań-

stwowe podjęły szereg energicznych działań przeciw-

ko ekstremistom z Boko Haram.

Sytuacja chrześcijan

w Nigerii była ważnym punktem agendy ostatniego

posiedzenia Rady Ministrów SZ UE w dniu 23 stycz-

nia br. Minister R. Sikorski wziął aktywny udział

w dyskusji na ten temat i poparł propozycje skoordy-

nowanych działań UE, które służyłyby przywróceniu

bezpieczeństwa wszystkich wyznań w tym kraju.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

w sprawie usunięcia godła państwowego

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do pisma

interpelacji posła Wojciecha Szaramy w sprawie usu-

studiów, pozwalam sobie przedstawić, co następuje.

W rozporządzeniu ministra nauki i szkolnictwa

zawodowych nadawanych absolwentom studiów, wa-

runków wydawania oraz niezbędnych elementów dy-

plomów ukończenia studiów i świadectw ukończenia

godło uczelni.

Z treści przywołanego powyżej rozpo-

rządzenia wynika, że nie ma zakazu umieszczania

godła państwowego na dyplomie – godło państwowe

może być nadal istotnym elementem dyplomu.

Jed-

nakże uczelnie działają w Polsce na zasadach auto-

nomii i w ich gestii pozostaje umieszczanie godła

państwowego na dyplomie.

Uczelnie umieszczają go-

dło państwowe także w innych dokumentach, takich

dyplomach.

W moim przekonaniu do godła państwowego po-

winno podchodzić się z najwyższym szacunkiem,

gulacje dają taką gwarancję.

Wzór dyplomu ukończe-

uczelni, a następnie rektor uczelni przekazuje wzór

właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego.

W przy-

padku uzasadnionych wątpliwości co do poprawności

może wystąpić do uczelni z prośbą o przedstawienie

Pragnę również wyjaśnić, iż celem wprowadzenia

uczelnianych dyplomów ukończenia studiów z godłem

uczelni w miejsce obecnie obowiązujących wszystkie

uczelnie ujednoliconych dyplomów państwowych jest

zróżnicowanie uczelni i ich indywidualizacja, także ze

nie godła uczelni na dyplomie ukończenia studiów

przede wszystkim przez pracodawców.

Jednocześnie pragnę poinformować, iż projekty

810

innych ustaw oraz rozporządzenia z dnia 1 września

diów i świadectw ukończenia studiów podyplomo-

wych oraz wzoru suplementu do dyplomu były szero-

ko konsultowane ze środowiskiem akademickim,

w szczególności z Radą Główną Szkolnictwa Wyższe-

go, Państwową Komisją Akredytacyjną, Centralną

Rektorów Akademickich Szkół Polskich, Konferencją

Akademią Nauk, Radą Nauki, Radą Główną Jedno-

stek Badawczo-Rozwojowych, Polską Akademią

Umiejętności, Parlamentem Studentów Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Na etapie uzgodnień społecznych

projekty były umieszczone na stronach interneto-

wych MNiSW.

W związku z tym, że uczelnie mogą na dyplomie

ukończenia studiów umieszczać godło państwowe,

nie wydaje się konieczna nowelizacja przepisów w po-

wyższym zakresie.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie udzielenia przez NBP pożyczki

(749)

smo z dnia 10 stycznia br. o nr SPS-023-749/12 doty-

czące interpelacji posła Wojciecha Szaramy w spra-

wie udzielenia przez NBP pożyczki dla Międzynaro-

dowego Funduszu Walutowego Ministerstwo Finan-

interpelacji.

Pytania:

walutowych MFW jest działaniem niekorzystnym dla

Odp.

1.

Rząd RP nie planuje udzielenia pożyczki dla kra-

jów strefy euro ze środków budżetu państwa.

Rozwa-

żana jest natomiast pożyczka Narodowego Banku

Polskiego (na wniosek ministra ﬁnansów)dlaMię-

dzynarodowego Funduszu Walutowego w celu wzmoc-

nienia zdolności ﬁnansowychMFWipoprzeztojego

zdolności do wypełniania statutowego celu stabilizo-

wania systemu globalnych ﬁnansów.

Kwotatejpo-

życzki wyniesie 6,27 mld euro.

Odp.

2.

Przekazanie środków MFW przez NBP nie jest

działaniem niekorzystnym zarówno dla banku, jak

i dla Polski.

W inwestowaniu rezerw na międzynaro-

dowych rynkach ﬁnansowychNBPkierujesię:

— bezpieczeństwem inwestowanych środków,

— płynnością rezerw,

— dochodowością rezerw przy respektowaniu do -

puszczalnego stopnia ryzyka.

Środki pożyczone Funduszowi stanowiłyby w dal-

szym ciągu część płynnych rezerw walutowych i by-

łyby oprocentowane wg stopy SDR (równej średniej

ważonej stopie oprocentowania krótkoterminowych

instrumentów ﬁnansowychkrajów,którychwaluty

są uwzględniane w koszyku wyceny SDR).

Dlatego

też pożyczka dla Funduszu może stanowić alterna-

tywę dla inwestowania w krótkoterminowe papiery

stanowiące z reguły składnik aktywów rezerwowych

banków centralnych.

Ponadto należy zauważyć, że

MFW posiada de facto status wierzyciela uprzywile-

jowanego, wskutek czego pożyczki Funduszu są spła-

cane w pierwszej kolejności.

Fakt ten minimalizuje

ryzyko kredytowe związane z udzieleniem pożyczki

Funduszowi.

Dodatkowo należy podkreślić, iż w razie wystą-

pienia w Polsce problemów z bilansem płatniczym

i/lub konieczności uzupełnienia rezerw walutowych:

— w przypadku podpisania umowy pożyczki dla

MFW, bez jej wykorzystania – Fundusz nie dokonuje

ciągnień w ramach pożyczki Polski dla MFW;

— w przypadku wykorzystania przez MFW środ -

ków pożyczki – Polska ma prawo wnioskować o zwrot

tych środków.

Należy też mieć na uwadze, że jednym z celów, do

osiągnięcia których zmierza zarówno rząd RP, jak

811

nia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim NBP: „Pod-

stawowym celem działalności NBP jest utrzymanie

to podstawowego celu NBP”), jest redukcja ryzyk dla

gospodarki polskiej z jej otoczenia zewnętrznego.

Utrzymująca się na światowych rynkach ﬁnanso-

wych niepewność niesie ze sobą ryzyko dalszej desta-

bilizacji tych rynków oraz negatywnych skutków

także dla Polski.

Brak działań łagodzących i zapobie-

gawczych skutkowałby pogłębieniem niepewności,

utrudniając m.in. NBP realizację jego celów.

Skoor-

dynowane poczynania na poziomie globalnym, takie

MFW, są jednym z najefektywniejszych, a zarazem

najbezpieczniejszych dla uczestników sposobów wal-

ki z zagrożeniami dla światowego systemu ﬁnanso-

wego i walutowego.

Dlatego też udział w takich dzia-

łaniach nie może być oceniany jako niekorzystny;

przeciwnie, redukując ryzyka, ułatwia on rządom

stabilizacyjnych celów, a więc wiąże się z korzystny-

mi dla NBP rezultatami.

Odp.

3.

Utrzymujący się kryzys gospodarczy i ﬁnansowy

w Unii Europejskiej jest przedmiotem intensywnych

działań, zarówno ze strony samej Unii i jej instytucji

jak i poszczególnych państw członkowskich.

Kryzys

dotyka różnych obszarów (np. ﬁnansepubliczne,ry-

nek pracy, sektor ﬁnansowy)izróżnymnatężeniem.

Podejmowane są środki, które w średnim i długim

horyzoncie zapewnią stabilizację i pomogą powrócić

na ścieżkę wzrostu gospodarczego.

W szczególności nowe zasady zarządzania gospo-

darczego w UE, przyjęte w trakcie polskiego prze-

wodnictwa w Radzie, pomogą zbudować zaufanie do

silnej europejskiej gospodarki.

Z kolei reformy struk-

turalne i działania na rzecz konsolidacji ﬁskalnej

– kontynuowane zgodnie z wymogami m.in. paktu

stabilności i wzrostu oraz strategii „Europa 2020”

– pomogą zwiększyć zaufanie w krótkiej perspekty-

wie oraz stworzyć podstawy powrotu do trwałego

wzrostu gospodarczego.

Jednocześnie podejmowane

są środki, które pomogą przywrócić normalną akcję

pożyczkową dla gospodarki, unikając jednocześnie

podejmowania nadmiernego ryzyka, ale i nadmier-

nego delewarowania (zmniejszania tzw. dźwigni ﬁ-

nansowej przez banki), zgodnie z ustaleniami szefów

państw i rządów UE z 26 października 2011 r. (tzw.

konsensus w sprawie pakietu bankowego).

Z punktu widzenia Ministerstwa Finansów,

oprócz właściwej i skutecznej implementacji ww. po-

stanowień, szczególnie istotne jest wspieranie aktyw-

nej roli Europejskiego Banku Centralnego i jego dzia-

łań w zakresie stabilizowania rynku ﬁnansowego

i rynku skarbowych papierów wartościowych.

W tym

kontekście Ministerstwo Finansów będzie postulo-

wało na forum Rady i na innych forach UE wyjaśnie-

nie zakresu zastosowania przewidzianego w art. 123

Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)

zakazu udzielania przez EBC pożyczek na pokrycie

deﬁcytuiinnychkredytówpaństwomczłonkowskim

UE oraz nabywania ich papierów dłużnych oraz,

w zależności od wyników dyskusji, przedstawienie

ew. propozycji doprecyzowania art. 123 TFUE w nie-

zbędnym zakresie.

Obecny kryzys, jak również długoterminowe wy-

zwania w dziedzinie środowiska, energii czy bezpie-

czeństwa zewnętrznego, przed którymi stoi Europa,

stanowią priorytety dla prezydencji duńskiej, która

właśnie objęła półroczne przewodnictwo w Radzie.

Ministerstwo Finansów ma nadzieję, że prezydencja,

działając w ramach trio zapoczątkowanego przez Pol-

skę i kontynuowanego przez Danię i Cypr, będzie

skutecznie koordynować działania UE, a także za-

pewniać spójność z działaniami nakierowanymi na

walkę z kryzysem w wymiarze globalnym, podejmo-

wanymi przez instytucje międzynarodowe (np. Mię-

dzynarodowy Fundusz Walutowy, G20) i kluczowych

partnerów UE (USA, Chiny, Japonia).

Najważniejsze elementy wspomnianych wyżej

działań antykryzysowych UE obejmują:

1.

Pakt ﬁskalny

Podczas posiedzenia Rady Europejskiej w dniach

8–9 grudnia 2011 r. przywódcy państw członkow-

skich Unii Europejskiej zadecydowali o potrzebie

podjęcia kolejnych kroków w celu ograniczania skut-

ków obecnego kryzysu gospodarczego i ﬁnansowego

oraz ograniczenia możliwości wystąpienia podob-

nych zagrożeń w przyszłości.

W związku z powyż-

szym prawie wszystkie państwa członkowskie UE

(poza Wielką Brytanią) postanowiły podjąć prace

w celu zawarcia umowy międzynarodowej w sprawie

wzmocnionej koordynacji polityki gospodarczej,

zwanej także „paktem ﬁskalnym”.

Jejgłównymiele-

mentami mają być m.in.: wprowadzenie umocowa-

nej w prawie reguły ﬁskalnejorazokreśleniekon-

sekwencji wynikających z jej nieprzestrzegania,

ściślejsza współpraca państw członkowskich stron

umowy objętych procedurą nadmiernego deﬁcytu

z Komisją i Parlamentem Europejskim w zakresie

wprowadzania reform strukturalnych oraz progra-

mów i planów budżetowych, informowanie ex ante

o krajowych planach emisji skarbowych papierów

dłużnych, a także umocowanie organizacji szczytów

państw strefy euro.

Wyżej wymieniona reguła ﬁskalnawymagałaby,

aby państwa członkowskie realizowały swoje śred-

niookresowe cele budżetowe (MTO) na poziomie nie

gorszym niż deﬁcytstrukturalny0,5%PKB.

Wprzy-

padku utrzymania poziomu długu sektora instytucji

rządowych i samorządowych wyraźnie poniżej 60%

PKB i braku zagrożenia długoterminowej stabilności

ﬁnansówpublicznychMTOdanegopaństwaczłon-

kowskiego mógłby zostać ustalony na poziomie nie

niższym niż – 1% PKB.

Negocjacje nad kształtem tego porozumienia są

prowadzone w ramach grupy zadaniowej utworzonej

812

w ramach Grupy Roboczej Eurogrupy (ang. Eurogro-

up Working Group – EWG), w składzie poszerzonym

o przedstawicieli państw członkowskich spoza strefy

euro, i powołanej w celu uzgodnienia ostatecznego

tekstu umowy.

Polska bierze udział w pracach nad

projektem ww. umowy i wyraziła wstępne zaintere-

sowanie przystąpieniem do niej

1)

.

2.

Koordynacja polityk gospodarczych w UE

Kryzys gospodarczy i ﬁnansowy w UE skłonił

państwa członkowskie do podjęcia prac nad ukształ-

towaniem nowego systemu zarządzania gospodarcze-

go w UE.

Proces ten jest zjawiskiem dynamicznym,

ale równocześnie złożonym i wieloetapowym.

Jego

pierwszym ważnym elementem był tzw. sześciopak,

czyli uchwalony przez Parlament Europejski i Radę

Ecoﬁn,obowiązującyod13grudnia2011r.,pakiet

sześciu aktów prawnych (pięciu rozporządzeń i dy-

rektywy), wzmacniających koordynację polityk go-

spodarczych UE, w tym w szczególności w państwach

strefy euro

2)

.

Wprowadzenie tych rozwiązań było du-

żym sukcesem polskiej prezydencji w Radzie UE.

Bar-

dziej skuteczne zarządzanie gospodarcze przyczyni się

do poprawy dyscypliny budżetowej w państwach

członkowskich i zwiększenia stabilności gospodarki

UE przede wszystkim poprzez reformę prewencyjnej

i korygującej części paktu stabilności i wzrostu.

Cztery z sześciu ww. aktów prawnych dotyczą ﬁ-

nansów publicznych, w tym reformują zarówno pre-

wencyjną, jak i korygującą część paktu stabilności

i wzrostu.

Nowa dyrektywa o wymogach dla ram bu-

dżetowych zapewni, że krajowe rozwiązania będą

sprzyjać wzmocnieniu dyscypliny ﬁskalnejwUE.

Po-

nadto nadzór nad politykami gospodarczymi państw

członkowskich został poszerzony poprzez wprowa-

dzenie mechanizmu zapobiegania i korygowania nad-

miernych nierównowag makroekonomicznych.

Usta-

nowiono nową „procedurę nadmiernej nierównowa-

gi” z sankcjami za brak dyscypliny.

Nowe zasady

poprawią dyscyplinę budżetową w państwach człon-

kowskich i wzmocnią stabilność gospodarki UE.

Główne elementy pakietu to:

— wzmocnienie kryterium długu, dotychczas od -

grywającego dużo mniejszą rolę niż kryterium deﬁcy-

tu, w części korygującej paktu stabilności i wzrostu;

— rozszerzenie, w ramach paktu, możliwości sto -

sowania sankcji wobec państw strefy euro za nieprze-

strzeganie reguł i zasad polityki budżetowej i wpro-

wadzanie ich na wcześniejszym niż dotychczas etapie

– proces nakładania sankcji będzie podlegać mniej-

szej uznaniowości, a rola KE w ramach nadzoru zo-

stanie wzmocniona;

— zwiększenie przejrzystości procesu decyzyjne -

go w koordynacji polityk gospodarczych w UE oraz

ustanowienie nowego „dialogu ekonomicznego” po-

między instytucjami unijnymi.

3.

Europejski Instrument Stabilności Finansowej

W sierpniu 2010 r. rozpoczął działalność Europej-

ski Instrument Stabilności Finansowej (ang. EFSF),

który został utworzony – zgodnie z decyzją Rady Eco-

ﬁnz9–10maja2010r.–wformiespółkizograniczoną

odpowiedzialnością zarejestrowanej w Luksemburgu.

Akcjonariuszami EFSF są wyłącznie państwa człon-

kowskie, których walutą jest euro.

Zgodnie z umo-

wą ramową EFSF oraz przepisami wewnętrznymi

EFSF spółka ta zapewnia ﬁnansowaniewformiepo-

życzek na rzecz znajdujących się w trudnej sytuacji

ﬁnansowejpaństwczłonkowskich,którychwalutąjest

euro i które zawarły stosowny protokół ustaleń z KE

(zawierający warunki udzielania pożyczek).

W celu

pozyskania środków ﬁnansowychEFSFmożeemito-

wać obligacje na rynku kapitałowym, gwarantowane

przez państwa udziałowców.

Zdolność kredytowa

EFSF wynosi 440 mld EUR.

Maksymalny okres spła-

ty kredytu z EFSF wynosi 30 lat, a okres karencji

10 lat.

Pożyczki są oprocentowane w sposób zbliżony

do pożyczek udzielanych w ramach innego instrumen-

tu ﬁnansowegoznajdującegosięwdyspozycjiUE,

a mianowicie wsparcia ﬁnansowegodlabilansówpłat-

niczych krajów spoza strefy euro.

Obecnie oprocento-

wanie to oscyluje wokół poziomu 3,5% rocznie.

Nie bę-

dzie mogło być ono jednak niższe niż koszt pozyskania

środków przez EFSF na rynkach ﬁnansowych.EFSF

udzielił dotychczas pożyczek Irlandii i Portugalii.

25 marca 2011 r.

Rada Europejska podjęła decyzję

w sprawie zmiany art. 136 TFUE, która umożliwi

ustanowienie Europejskiego Mechanizmu Stabilno-

ści (ang. ESM).

Ma on zastąpić wspomniany EFSF

oraz istniejący Europejski Mechanizm Stabilizacji

Finansowej (ang. EFSM) o mniejszych rozmiarach

(60 mld EUR).

4.

Działania Europejskiego Banku Centralnego

EBC kontynuował realizację polityki pieniężnej

nakierowanej na utrzymanie średniookresowej sta-

bilności cen, a tym samym zapewnienie mocnego za-

kotwiczenia oczekiwań inﬂacyjnychwstreﬁeeurona

poziomie zgodnym z celem, jakim jest utrzymanie

inﬂacjiwśrednimokresienapoziomieponiżej,ale

blisko 2%.

Zakotwiczenie to jest warunkiem koniecz-

nym, aby polityka pieniężna mogła przyczyniać się

w streﬁeeuro.

W tym kontekście na posiedzeniu 8 grudnia

2011 r.

EBC obniżył podstawowe stopy procentowe

o 25 punktów bazowych, po obniżce o 25 punktów

bazowych 3 listopada 2011 r.

EBC ocenił, iż inﬂacja

jeszcze przez kilka miesięcy (przełom 2011 i 2012 r.)

utrzyma się powyżej 2%, po czym spadnie poniżej

tego poziomu.

Wzmożone napięcia na rynkach ﬁnan-

sowych nadal osłabiają aktywność gospodarczą

w streﬁeeuro,awdłuższejperspektywiewiąże,wy-

1)

Umowa miałaby zastosowanie do państw członkowskich,

które jeszcze nie przyjęły euro jako waluty (tzw. państwa objęte

derogacją określoną w art. 139 ust. 1 TFUE), oraz do Danii do-

piero od dnia, w którym nabierze mocy decyzja Rady Unii Euro-

pejskiej uchylająca derogację, chyba że zainteresowane państwo

oświadczy, że pragnie być wcześniej związane wszystkimi lub

niektórymi postanowieniami umowy.

2)

Tekst wszystkich aktów prawnych dostępny jest na stronie

Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej pod adresem: http://

eur-lex.europa.eu/JOHtml.do?uri=OJ:L:2011:306:SOM:PL:

HTML.

813

stępować będzie duża niepewność i znaczne ujemne

czynniki ryzyka.

W tej sytuacji EBC uznał, iż presja

kosztowa, płacowa i cenowa w horyzoncie przyjętym

w polityce pieniężnej powinny być niewielkie.

W ramach ciągłych działań na rzecz wsparcia sy-

tuacji płynnościowej banków w streﬁeeuro,atakże

w nawiązaniu do skoordynowanej akcji banków cen-

tralnych z 30 listopada 2011 r. mającej na celu zasi-

lenie w płynność światowego systemu ﬁnansowego,

Europejski Bank Centralny postanowił także wpro-

wadzić dalsze rozwiązania niestandardowe.

Rozwią-

zania te powinny zapewnić sektorowi bankowemu

lepszy dostęp do płynności oraz ułatwić funkcjono-

wanie rynku pieniężnego strefy euro, a przez to pod-

trzymać napływ kredytów do gospodarstw domowych

i przedsiębiorstw.

Środki te obejmowały:

— rozszerzenie zestawu operacji reﬁnansujących

poprzez przeprowadzenie dwóch operacji z terminem

zapadalności 36 miesięcy, aby podtrzymać napływ

kredytów do gospodarki strefy euro; ma to przeciw-

działać ryzyku, że napięcia utrzymujące się na ryn-

kach ﬁnansowychodbijąsięnamożliwościpozyski-

wania przez banki w streﬁeeuroreﬁnansowaniana

dłuższy okres;

— przejściowe rozszerzenie listy zabezpieczeń

w odniesieniu do papierów wartościowych oraz za-

miar szerszego stosowania kwaliﬁkowanychnależ-

ności kredytowych (tj. kredytów bankowych) jako

zabezpieczenia w operacjach eurosystemu; te działa-

nia mają na celu wsparcie akcji kredytowej poprzez

zwiększenie ilości aktywów bilansowych, które mogą

być użyte przez banki w streﬁeeurodoreﬁnansowa-

nia się w banku centralnym;

— obniżenie stopy rezerwy z 2% do 1%; posunię -

cie to przyczyni się do uwolnienia środków na zabez-

pieczenia i pobudzi aktywność rynku pieniężnego;

w ocenie EBC, w związku ze stosowaniem w podsta-

wowych operacjach reﬁnansującychzasadypełnego

przydziału oraz ze sposobem korzystania z tej moż-

liwości przez banki, system rezerw obowiązkowych

nie jest potrzebny na taką skalę, jak w normalnych

okolicznościach, by kontrolować stabilność rynku

pieniężnego.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że UE uczestniczy

również w skoordynowanych działaniach międzyna-

rodowych zmierzających do stabilizowania systemu

światowych ﬁnansów.

Jednocześnie działania te

sprzyjają zażegnywaniu kryzysu ﬁnansowego,który

dotknął niektóre kraje Unii.

Zostały zrealizowane

bądź są w trakcie realizacji skoordynowane przez UE

i MFW programy wsparcia ﬁnansowegoGrecji,Ir-

landii, Portugalii, Węgier, Łotwy i Rumunii.

Progra-

my te zawierają element warunkujący, uzależniający

dostarczenie ﬁnansowaniaodrealizacjiuzgodnione-

go programu naprawczego.

Działania zmierzające do

zatrzymania międzynarodowego kryzysu ﬁnansowe-

go są przedmiotem prac państw grupy G20, która

także widzi potrzebę zwiększenia zasobów ﬁnanso-

wych MFW w celu walki z kryzysem.

Odp.

4.

Skala kryzysu ﬁnansowegoigospodarczegowy-

kazała, że potencjalne zapotrzebowanie na środki

ﬁnansoweudostępnianeprzezMFWmożeprzewyż-

szyć regularne zasoby tej instytucji.

Państwa grupy

G20 w swoim komunikacie po listopadowym spotka-

niu w Cannes zadeklarowały gotowość udzielenia

MFW pożyczek bilateralnych.

Wychodząc naprzeciw

tym oczekiwaniom, szefowie państw i rządów UE

uzgodnili na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu

9 grudnia 2011 r., że rozważą wsparcie Funduszu

w formie pożyczek bilateralnych.

Należy zatem pod-

kreślić, że nie będzie to pożyczka dla konkretnego

kraju, lecz dla MFW.

To Międzynarodowy Fundusz

Walutowy decyduje, jakiemu krajowi i na jakich za-

sadach udzieli wsparcia.

Członkami Funduszu są

niemal wszystkie państwa świata.

Wszyscy członko-

wie mają więc – w razie kryzysu bilansu płatniczego

– prawo do wsparcia przez Fundusz.

Także wszyscy

członkowie, zarówno kraje uboższe jak i zamożne,

wnoszą wkład do jego zasobów na miarę swoich moż-

liwości i aspiracji.

Jak wspomniano na wstępie, Polska nie zamierza

przekazać środków ﬁnansowych państwom bogat-

szym od siebie, lecz MFW.

Środki te stanowią część

rezerw walutowych, a więc ich ewentualne przeka-

zanie (w razie dokonania przez Fundusz ciągnięcia)

nie będzie oznaczać wycofywania ich z krajowego

rynku ﬁnansowego.

Niemożnawięcmówićowywo-

łaniu w ten sposób perturbacji.

Przeciwnie, jak wska-

zano w odpowiedzi na pytanie drugie, ryzyko pertur-

bacji dla gospodarki polskiej zostanie zredukowane.

Odp.

5.

NBP posiada wyłączne kompetencje związane z za-

rządzaniem rezerwami walutowymi.

Należy niemniej

zauważyć, że wykorzystanie rezerw walutowych do

ﬁnansowaniapotrzebpożyczkowychpaństwalubin-

nych podmiotów wpłynęłoby na obniżenie poziomu

posiadanych rezerw, co w konsekwencji obniżyłoby

wiarygodność oraz bezpieczeństwo ﬁnansowe RP.

Finansowanie przedsięwzięć krajowych z rezerw wa-

lutowych wiązałoby się też, oprócz wspomnianej re-

dukcji płynności, z przyjęciem przez NBP ryzyka

kredytowego ﬁnansowanychpodmiotów(niemożna

by bowiem mówić o jakiejkolwiek formie ﬁnansowa-

nia bezzwrotnego, a jedynie o kredytowaniu takich

przedsięwzięć przez NBP), z niekontrolowaną apre-

cjacją złotego i/lub wzrostem podaży pieniądza, co

miałoby negatywne skutki w zakresie bilansu płat-

niczego i inﬂacji.

Jakodziałanieniestandardowespo-

wodowałoby ono też negatywne reakcje rynku i in-

stytucji międzynarodowych, erodując wiarygodność

Polski, z dalszymi niekorzystnymi skutkami dla na-

szej gospodarki.

Koncepcje takie były już przedmio-

tem publicznych dyskusji (m.in. podnoszone były

przez posłów Samoobrony) i, pomimo znacznie ko-

rzystniejszego otoczenia zewnętrznego, a więc mniej-

szych ryzyk, spotkały się z krytycznym przyjęciem.

814

Powrót do dyskusji nad nimi w sytuacji znacznie

mniej Polsce sprzyjającej nie wydaje się właściwy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Dominik

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

ministra spraw zagranicznych

(750)

lacją pana posła Wojciecha Szaramy (pismo nr SPS-

ﬁkacjiS.

BanderyweLwowieuprzejmieinformuję.

Podzielam pogląd, że odradzanie się tendencji na-

cjonalistycznych na Zachodniej Ukrainie jest zjawi-

skiem niepokojącym.

Nie chcemy, aby na nasze obec-

ne relacje dwustronne cieniem kładła się nieprosta

historia naszych narodów.

Polska zrobiła wiele, aby

te relacje unormować, zarówno na płaszczyźnie dwu-

stronnej, jak i na gruncie kontaktów Ukrainy z Unią

Europejską, wspierając proeuropejski wektor w poli-

tyce Kijowa.

Wśród naszych działań było również re-

agowanie na przejawy tendencji nacjonalistycznych,

w tym związanych z postacią Stepana Bandery.

Chciałbym przypomnieć, iż po nadaniu przez byłego

prezydenta Ukrainy tytułu Bohatera Ukrainy S. Ban-

derze MSZ RP wysłało stosowną notę do MSZ Ukra-

iny, wyrażając nasze zaniepokojenie.

Pragnę również podkreślić, iż dobrze oceniamy

współpracę z obecnymi władzami Ukrainy, które

przeciwstawiają się opcji nacjonalistycznej.

To wła-

hatera Ukrainy Stepanowi Banderze i Romanowi

Szuchewyczowi.

Jednocześnie mamy świadomość tego, iż oprócz

reagowania na tendencje negatywne, w naszych re-

lacjach z Ukrainą potrzebna jest również agenda po-

zytywna – tylko bowiem wyjaśnienie wszelkich hi-

storycznych zaszłości umożliwi prawdziwe pojedna-

nie naszych narodów.

Do osiągnięcia tego celu przy-

czyniają się organizowane od lat na Ukrainie, a wspie-

rane przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, kon-

ferencje i dyskusje z ukraińskimi naukowcami na

temat wspólnej historii naszych narodów.

Również

powołanie przez ministrów spraw zagranicznych Pol-

ski i Ukrainy dniu 25 lutego 2011 r.

Polsko-Ukraiń-

skiego Forum Partnerstwa ma za zadanie szerzenie

dialogu pomiędzy naszymi narodami, w tym poświę-

conego trudnym tematom ze wspólnej historii, ale tak-

że tożsamości i roli Polski i Ukrainy we współczesnej

Europie i świecie.

Ostatnie spotkanie forum odbyło się

w dniach 20–21 grudnia 2011 r. w Warszawie.

Jednocześnie chciałbym z całą otwartością

oświadczyć, że nie leży w mocy Ministerstwa Spraw

Zagranicznych sprawienie tego, aby pomniki S. Ban-

dery nie pojawiały się w żadnym ukraińskim mieście.

Nie wydaje się również, aby celowe było podejmowa-

nie interwencji w każdym takim przypadku – w osta-

tecznym rozrachunku interwencje te mogłyby bo-

wiem spowszednieć.

Społeczeństwo ukraińskie musi

przejść przez trudny okres rozrachunków z własną

przeszłością.

Okres ten będzie zapewne dość długi,

ale nie wydaje się, abyśmy mogli i powinni ten proces

z zewnątrz przyśpieszać.

Nie powinniśmy również do

rozwiązywania przeszłych konﬂiktówpolsko-ukra-

ińskich zapraszać instytucji/państw trzecich – należy

to uczynić we współpracy z Ukraińcami.

Tylko takie

podejście pozwoli na zbudowanie wzajemnego zrozu-

mienia i szacunku dla partnera.

Zapewniam pana posła, że Ministerstwo Spraw

Zagranicznych, w ramach swoich kompetencji, będzie

kontynuować działania zmierzające do szczerego po-

jednania polsko-ukraińskiego na gruncie prawdy hi-

storycznej.

Z wyrazami szacunku

Minister

Radosław Sikorski

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

terpelację poselską posła Jacka Żalka, dołączoną do

pisma znak: SPS-023-751/11 z 10 stycznia 2012 r.,

dotyczącą nowelizacji rozporządzenia ministra śro-

gółowych warunków wykonywania polowania i zna-

kowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548), przesyłam

następujące stanowisko.

Nowelizacja rozporządzenia związana była z ko-

niecznością doprecyzowania deﬁnicji „myśliwskiej

broni palnej” w związku ze zmianą ustawy o broni

i amunicji oraz z tym, że 10 marca 2011 r. przestało

obowiązywać rozporządzenie ministra spraw we-

815

wnętrznych i administracji w sprawie rodzajów szcze-

gólnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodza-

wydawane pozwolenie na broń.

Utrata mocy przez

powyższe rozporządzenie MSWiA spowodowała wąt-

pliwości, czy broń krótka i broń bocznego zapłonu

mogą być uznane za broń myśliwską.

Nowelizacja,

której celem było przywrócenie stanu prawnego

sprzed 10 marca 2011 r., podyktowana została także

potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa publicznego

i to przeważyło w zajęciu takiego stanowiska resortu,

jakie zostało uwidocznione w treści znowelizowanego

rozporządzenia.

Bezpośrednią przyczyną podjęcia

nowelizacji był jednak wniosek zawarty w piśmie Ko-

mendy Głównej Policji z dnia 29 lipca 2011 r. znak:

EMS-2476/11 wskazujący na zagrożenia związane

z możliwością wykonywania polowania przy użyciu

innej myśliwskiej broni palnej niż dotychczas.

Delegacja ustawowa zawarta w art. 43 ust. 3 usta-

wy Prawo łowieckie m.in. zobowiązuje ministra wła-

ściwego do spraw środowiska do uwzględnienia w wy-

danym rozporządzeniu istniejących polskich zwycza-

jów łowieckich oraz kierowania się troską o bezpie-

czeństwo osób i mienia

Na etapie konsultacji społecznych przedstawił

swoją opinię Polski Związek Łowiecki, który zasuge-

rował możliwość wykorzystania broni krótkiej do

dostrzeliwania zranionej podczas polowania zwierzy-

ny, równocześnie prezentując negatywne stanowisko

odnośnie do wykorzystania do polowania broni bocz-

nego zapłonu.

Negatywne stanowisko odnośnie do

dopuszczenia broni krótkiej do wykonywania polo-

wania zajęła Generalna Dyrekcja Lasów Państwo-

wych, uznając je za sprzeczne z tradycją łowiecką, jak

i praktyką.

Stanowiska wyrażonego przez PZŁ nie

można uznać za nieetyczne, jednak przyjmując jako

decydujące kryterium skuteczność wykonywania po-

lowania, bez wątpienia skuteczność strzału z broni

długiej (większa energia i celność strzału) także

w momencie dostrzeliwania postrzałka jest bezdy-

skusyjna.

Zasady wykonywania polowania zobowią-

zują myśliwego do poszukiwania, dochodzenia i uśmier-

cenia rannej zwierzyny możliwie szybko i w sposób

tacja Komendy Głównej Policji dotycząca umiejętno-

ści posługiwania się bronią krótką zasługiwała rów-

nież na uwzględnienie.

Policja przytoczyła przepisy

obowiązujące osoby ubiegające się o wydanie zezwo-

lenia na posiadanie broni krótkiej bojowej do ochrony

osobistej obowiązujące od 1999 r., wyraźnie wskazu-

jąc na fakt, że większość myśliwych tych przepisów

nie spełnia.

Ponadto w uzasadnieniu do wydanego

rozporządzenia podniesiono możliwość zwiększenia

ilości wypadków z bronią krótką, łatwiejszą do ukry-

cia i przenoszenia, także poza okresem polowania

i częściej narażoną na kradzież lub zgubienie, a w efek-

cie zwiększenia ilości osób posiadających broń niele-

galnie.

Podniesiony w interpelacji aspekt ekonomicz-

nieważ negatywne skutki społeczne (wypadki śmier-

telne, kalectwa, leczenie, odszkodowania, osierocone

rodziny, koszty działań służb odpowiedzialnych za

wykrywanie przestępstw z bronią w ręku i inne moż-

liwe zdarzenia) mogą zdecydowanie przeważyć uzy-

skane korzyści.

Szczegółowa analiza ekonomiczna

praktycznie na tym etapie nie jest możliwa.

Zdaniem resortu powyższe działanie wkompono-

wuje się w sposób właściwy w działania związane z za-

pewnieniem bezpieczeństwa publicznego.

Należy tutaj także dodać, że w uzgodnieniach mię-

dzyresortowych projekt nowelizacji utrzymujący ge-

neralnie dotychczasowe rozwiązania (powtórzone

w nowelizacji i utrzymane w wydanym rozporządzeniu)

został uzgodniony pozytywnie m.in. przez MSWiA.

bliższym czasie nie zostaną podjęte nowe działania

legislacyjne w celu zmiany rozporządzenia w sprawie

i znakowania tusz.

Również chciałbym zapewnić, że

przy każdej nowelizacji prawa związanej z gospodar-

ką łowiecką Polski Związek Łowiecki przedkłada

swoje stanowisko, które jest szczegółowo analizowa-

ne i wykorzystywane przy tworzeniu prawa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 19 stycznia 2012 r.

przekazaną przy piśmie nr SPS-023-752/12 z dnia

trum Kolei Dużych Prędkości przy PKP Polskie Linie

Kolejowe SA przedstawiam poniższą informację.

Obecna trudna sytuacja na rynkach ﬁnansowych

oraz przeprowadzone w związku tym zjawiskiem zbi-

lansowanie możliwości w zakresie prowadzonych

działań w kierunku sprawnego rozwoju transportu

kolejowego w Polsce, w tym analiza ryzyk podjęcia

budowy KDP, wmusiły decyzję ministra transportu,

przesunięcia planów związanych z budową kolei du-

żych prędkości na dalszą perspektywę, z ﬁnalizacją

przedsięwzięcia około roku 2030.

816

W tej sytuacji funkcjonowanie Centrum Kolei Du-

żych Prędkości jako odrębnej jednostki wykonawczej

PKP Polskie Linie Kolejowe SA nie ma uzasadnienia.

Likwidacja centrum została już rozpoczęta.

Proces

wykonywany jest etapowo z uwagi na nałożone zobo-

wiązania na tę jednostkę, które wymagają dodatko-

wo uregulowania, przekazania bądź zakończenia

niektórych prac, w tym także zmiany warunków za-

trudnienia pracowników centrum, inwentaryzacji

i przekazania majątku jednostki do innych jednostek

w PKP PLK SA.

Zadania prowadzone przez CKDP, wymagające

kontynuacji, realizowane będą przez centralę i Cen-

trum Realizacji Inwestycji PKP PLK SA.

Zakończe-

nie podjętych działań restrukturyzacyjnych w tym

zakresie planuje się w pierwszym półroczu 2012 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną przy piśmie z 10 stycznia 2012 r. (sygn.:

SPS-023-753/12) interpelację pana posła Krzysztofa

bowych do wymiany danych związanych z rejestracją

spółek z ograniczoną odpowiedzialnością w ciągu jed-

nego dnia (tzw. spółki S24) z sądami rejonowymi pro-

wadzącymi Krajowy Rejestr Sądowy, uprzejmie wy-

jaśniam, co następuje.

stworzono możliwość założenia spółki z ograniczoną

wy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością udostęp-

nianego w systemie teleinformatycznym i opatrzenia

umowy podpisem elektronicznym.

Zgodnie z nowo

wprowadzonym przepisem (art. 19b ust. 1c pkt 1a)

z późn. zm.), wnioskodawca składa wnioski i zgłosze-

nia (m.in. zgłoszenie identyﬁkacyjnemającecharak-

ter wniosku o nadanie NIP) bezpośrednio do właści-

wych organów.

Tym samym nowa, powstająca w tym

trybie spółka nie jest już zdana na przymusowe po-

średnictwo sądu rejestrowego w zakresie uzyskania

NIP (numeru REGON czy zgłoszenia płatnika skła-

dek ZUS), tylko bezpośrednio składa zgłoszenie iden-

tyﬁkacyjne,ubiegającsięonadanieNIPprzezwła-

ściwego naczelnika urzędu skarbowego.

W chwili obecnej możliwe do zastosowania są ist-

niejące rozwiązania prawne w zakresie uzyskiwania

informacji o NIP przez sąd rejestrowy.

Informacja

taka jest udzielana – w zależności od okoliczności

– m.in. na podstawie wniosku zawierającego dane

niezbędne do identyﬁkacjipodmiotu(art.15ust.2

dach ewidencji i identyﬁkacjipodatnikówipłatników

podstawie art. 19b ust. 1b pkt 1 ustawy o Krajowym

Rejestrze Sądowym sąd rejestrowy, po uzyskaniu in-

formacji o nadaniu przedsiębiorcy NIP, dokonuje

z urzędu wpisu NIP do rejestru.

Wpis nie podlega

opłacie sądowej ani nie wymaga doręczenia.

cji i identyﬁkacjipodatnikówipłatnikóworaznie-

ra weszła w życie 1 września 2011 r., organizacja

rejestru podatników, obecnie jest to Centralny Re-

jestr Podmiotów – Krajowa Ewidencja Podatników

(CRP KEP), uległa istotnym zmianom.

Jednym ze

skutków tych zmian jest skrócenie rzeczywistego

czasu oczekiwania na nadanie NIP.

Troską admini-

stracji podatkowej jest niezwłoczne wydawanie po-

twierdzenia nadania NIP przedsiębiorcy.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że podjęte zo-

stały prace nad integracją CRP KEP z KRS.

Celem

tych prac jest zmniejszenie obciążeń administracyj-

nych przedsiębiorców poprzez usprawnienie procedu-

ry rejestracji oraz umożliwienie wymiany danych

pomiędzy systemami informatycznymi obsługujący-

mi wymienione rejestry, w tym w zakresie nadanych

numerów identyﬁkacjipodatkowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

podsekretarza stanu

817

przedstawiam odpowiedzi na zadane pytania.

port kolejowy w przypadku bezczynności strony pol-

skiej?

Propozycja Polski dotycząca przesunięcia na pro-

jekty drogowe 1,2 mld EUR środków unijnych zare-

zerwowanych na realizację projektów kolejowych

została podjęta po dokonaniu szczegółowej analizy

stopnia zaawansowania rzeczowego i ﬁnansowego

projektów kolejowych przewidzianych do wsparcia

w ramach PO IiŚ.

Wniosek o modyﬁkacjęProgramu

Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” w zakre-

sie m.in. przeniesienia środków w wysokości 1,2 mld

EUR z priorytetu VII: Transport przyjazny środowi-

został złożony do Komisji Europejskiej w połowie

2011 r.

W chwili obecnej służby KE analizują zgło-

szoną przez stronę polską propozycję, a ostateczna

nie w I kwartale 2012 r.

Podkreślenia wymaga fakt,

że w drugiej połowie ubiegłego roku KE zleciła wy-

konanie audytu mającego na celu określenie możli-

wości absorpcji środków unijnych dostępnych w ra-

mach PO IiŚ przez sektor kolejowy, którego wyniki

potwierdzają decyzję podjętą przez ministerstwo

w powyższej sprawie.

Jednocześnie należy podkreślić,

iż brak zgody KE na wykorzystanie kwoty 1,2 mld

EUR na realizację inwestycji w sektorze drogowym

nie oznacza utraty tych środków.

powyższa kwota nie została utracona?

Niezależnie od decyzji KE w sprawie przesunię-

cia środków w ramach PO IiŚ Ministerstwo Trans-

jęło kroki zmierzające do minimalizacji ryzyka utra-

ty środków przeznaczonych dla Polski z Funduszu

Spójności, a tym samym zapewnienia jak największej

absorpcji środków przeznaczonych na sektor kolei.

W 2011 r. rozpoczęły się rozmowy z KE dotyczące

możliwości objęcia doﬁnansowaniemwramachobec-

nego okresu programowania rewitalizacji linii kole-

jowych.

W wyniku czego został uzgodniony rodzaj

i zakres dokumentów niezbędnych do wnioskowania

o środki unijne.

Ponadto PKP PLK SA określiła listę

inwestycji w zakresie rewitalizacji linii, które mogły-

by otrzymać doﬁnansowaniezPOIiŚ.

Częśćśrodków

UE może być również wykorzystana na inwestycje

go przez jednostki samorządu terytorialnego lub

Należy podkreślić, że uzyskanie doﬁnansowania

unijnego dla ww. projektów wymaga zapewnienia

środków ﬁnansowychwramachwkładuwłasnego

w wysokości 50% wydatków kwaliﬁkowanychinwe-

stycji.

Na obowiązującej liście projektów indywidual-

nych dla Programu Operacyjnego „Infrastruktura

z przedstawioną powyżej propozycją alternatywnego

wykorzystania kwoty 1,2 mld EUR w chwili obecnej

nie występuje zagrożenie utratą ww. środków, które

zostały wygenerowane w ramach oszczędności prze-

targowych na projektach kolejowych.

Ad 3.

Jakie jest Pańskie stanowisko wobec wyko-

rzystania 1,2 mld euro w sposób przedstawiony po-

wyżej, czyli poprzez powołanie krajowej spółki tabo-

rowej?

Zapisy dokumentów programowych nie wyklucza-

ją możliwości doﬁnansowaniaprojektówrealizowa-

nych przez spółki taborowe, niebędące przewoźnika-

mi.

Należy jednak pamiętać, że projekty zgłoszone

przez podmioty, które nie mogą zawierać umów

przewozów, podlegają zasadom pomocy publicznej,

a jej udzielenie musi być notyﬁkowaneKomisjiEu-

ropejskiej.

Biorąc pod uwagę czas niezbędny na po-

wołanie spółki oraz uzyskanie zgody KE dla wnio-

skowanej pomocy, objęcie doﬁnansowaniem w ra-

mach obecnej perspektywy ﬁnansowej 2007–2013

potencjalnych projektów krajowej spółki taborowej

byłoby obarczone bardzo dużym ryzykiem.

Ad 4.

Czy rozważa Pan alternatywne sposoby wy-

korzystania ww. funduszy, np. poprzez modernizację

Należy podkreślić, że objęcie doﬁnansowaniem

unijnym projektów kolejowych polegających na mo-

dernizacji czy rewitalizacji powinno zostać poprze-

dzone szczegółową analizą, m.in. zgodności z krajo-

wymi planami inwestycyjnymi w zakresie infra-

struktury kolejowej, jak również w zakresie niezbęd-

nych do wykonania robót budowlanych, harmonogra-

mem uzyskiwania decyzji administracyjnych (w tym

szczególnie środowiskowej), a także analizą ekono-

miczno-ﬁnansową.

Należyzaznaczyć,żecałyproces

inwestycyjny wraz z rozliczeniem powinien zakoń-

czyć się do 2015 r.

Odnosząc się do propozycji objęcia

doﬁnansowaniemwramachProgramuOperacyjnego

„Infrastruktura i środowisko” modernizacji linii ko-

lejowej Poznań – Piła, uprzejmie informuję, iż PKP

PLK SA, przedstawiając propozycje projektów naj-

bardziej optymalnych w stosunku do powyższych

uwarunkowań, nie wystąpiła z taką propozycją do

ministerstwa.

Jednocześnie spółka zaproponowała

województwu wielkopolskiemu ujecie tej linii w re-

gionalnym programie operacyjnym na okres 2014–

–2020, z przygotowaniem studium wykonalności

jeszcze w tej perspektywie ﬁnansowejUE(liniaprze-

biega przez teren jednego województwa).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

818

Odpowiedź

podsekretarza stanu

terpelację pana Pawła Szałamachy, posła na Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej, poniżej przedstawiam od-

powiedzi na przedstawione pytania.

1.

Centra powiadamiania ratunkowego (CPR)

oraz wojewódzkie centra powiadamiania ratunko-

wego (WCPR) będą wdrażane w modelu operator-

skim.

Oznacza to, iż zgłoszenia alarmowe będą

przyjmowane w CPR/WCPR oraz poddawane selek-

cji pod kątem zasadności i autentyczności (odrzuce-

nie zgłoszeń fałszywych).

Przyjmowane zgłoszenia

po otrzymaniu statusu zdarzenia przekazywane

będą do obsługi przez właściwą merytorycznie służ-

bę lub służby.

2.

Operator zlokalizowany w ramach CPR/WCPR

nie dysponuje siłami i środkami służb, przekazuje

jedynie zebrane informacje dotyczące zdarzenia i zwią-

zanych z nim zgłoszeń do właściwej merytorycznie

służby, której dyspozytor podejmuje decyzje zaanga-

żowania adekwatnych do charakteru zdarzenia sił

i środków.

3.

Zakłada się, iż produkcyjne uruchomienie

WCPR dla potrzeb przyjęcia zgłoszeń alarmowych

z obszaru miasta Krakowa oraz Wrocławia nastąpi

do końca pierwszego kwartału 2012 r.

Wojewoda

wielkopolski sygnalizuje zamiar rozpoczęcia w lutym

pilotażu systemu, polegającego na obsłudze wywołań

alarmowych z terenu miasta Poznania.

Kolejne WCPR

(pozostałe miasta wojewódzkie oraz Radom – łącznie

17 lokalizacji) będą uruchamiane na mocy decyzji

właściwych wojewodów po osiągnięciu przez służby

współpracujące z lokalnym WCPR pełnej zdolności

do przejmowania i obsługi przekazywanych informa-

cji o zdarzeniach.

Ponadto zakłada się, iż do końca roku 2013 uru-

chamiane będą sukcesywnie CPR na obszarze tery-

torialnym kraju wykraczającym poza aktualny ob-

szar wdrożenia w miastach wojewódzkich i mieście

Radom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Kołodziejczyk

w sprawie ustawy o pracownikach

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2012 r., interpelację panów posłów Artura Dębskiego

i Tomasza Makowskiego (znak: SPS-023-756/12)

w sprawie wynagradzania pracowników samorządo-

wych, ustawy Kodeks wyborczy w zakresie dotyczą-

Warszawy informuję, co następuje.

Minister administracji i cyfryzacji (podobnie jak

każdy inny organ administracji publicznej) jest wypo-

sażony w sferę własnych zadań i kompetencji.

Miesz-

czące się w zakresie tychże kompetencji uprawnienia

mogą być realizowane jedynie w przewidzianych i do-

puszczalnych przepisami prawa sytuacjach.

W świetle

bowiem konstytucyjnej zasady demokratycznego pań-

stwa prawa jakakolwiek możliwość podjęcia działań

cyjna.

Stąd też w odniesieniu do wątpliwości wyrażo-

nych w przedmiotowej interpelacji należy mieć na

uwadze, że minister administracji i cyfryzacji (jak

również reprezentowany przez ministra urząd admi-

nistracji rządowej) nie posiada kompetencji do doko-

nywania oceny zgodności z prawem zatrudnienia (pod-

staw nawiązanych stosunków pracy) członków zarzą-

dów dzielnic gminy Warszawa posiadających status jej

jednostek pomocniczych.

Organem uprawnionym

w tej materii pozostaje bowiem wyłącznie sąd pracy.

Przepisy prawa regulujące problematykę statusu

prawnego pracowników samorządowych, tj. ustawa

kształtują zamknięty katalog pracowników zatrud-

nianych w strukturach administracji samorządowej

ww. pragmatyki), wskazując na szczeblu gminnym

wyłącznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

W konsekwencji przepisy ustawy o pracownikach sa-

morządowych nie upoważniają do rozszerzenia kata-

logu pracowników samorządowych zatrudnianych na

podstawie wyboru, zaś nawiązanie stosunku pracy

819

na podstawie wyboru z pracownikiem samorządo-

spotkałoby się z zarzutem naruszenia prawa (vide

np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1997 r.,

sygn. akt I PKN 113/97).

A contrario, trudno zatem

o pracownikach samorządowych bezpośrednio do

burmistrzów dzielnic m.st. Warszawy.

Zapisy anali-

zowanej pragmatyki pracowniczej znajdują odzwier-

ciedlenie w wydanym, na podstawie zawartego w niej

upoważnienia, rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia

zm.), w którym stanowiska: burmistrza dzielnicy,

zastępcy burmistrza dzielnicy oraz pozostałych

członków zarządu dzielnicy zostały uwzględnione

w załączniku nr 3, tabeli IV „Stanowiska, na których

cą”, lit. d, dotyczącej dzielnic miasta stołecznego War-

szawy.

Przy czym istotne pozostaje wskazanie, że ana-

logiczne rozwiązania odnośnie do stosunku pracy

z wyboru przewidywał art. 2 pkt 1 lit.

a–d, obowiązu-

jącej do dnia 31 grudnia 2008 r. ustawy z dnia 22 mar-

nione powyżej rozwiązania, podobnie jak regulacje

z późn. zm.), nie są zatem rozwiązaniami nowymi.

Dodatkowo nadmieniam, w kontekście przedsta-

wionych powyżej wyjaśnień, iż opisane przez panów

posłów zagadnienie jest znane Ministerstwu Admi-

nistracji i Cyfryzacji.

Wątpliwości dotyczące sposobu

zatrudniania w urzędach dzielnic m.st. Warszawy

członków zarządu dzielnicy wraz z propozycją roz-

ważenia wprowadzenia stosownych zmian w tym

przedmiocie (zamiana umownego stosunku pracy na

stosunek pracy z wyboru) zostały zgłoszone przez

przedstawicieli strony samorządowej na posiedzeniu

grupy roboczej ds. administracji samorządowej ze-

społu doraźnego ds. pracowników samorządowych

oraz służby cywilnej Trójstronnej Komisji do Spraw

Społeczno-Gospodarczych.

W przypadku podjęcia przez resort administracji

i cyfryzacji działań mających na celu nowelizację da-

nej pragmatyki pracowniczej przedstawiona sugestia

niewątpliwie zostanie wzięta pod uwagę.

Jednocześnie zaznaczam, iż w związku z zapowie-

dzianą przez prezesa Rady Ministrów w exposé ra-

cjonalizacją procesu legislacyjnego i selekcją rządo-

wych inicjatyw nowelizacyjnych nowelizacja ustawy

o pracownikach samorządowych nie została uwzględ-

niona w wykazie prac legislacyjnych rządu na rok

2012.

Fakt ten oczywiście nie wyklucza jej uwzględ-

nienia w planach na lata następne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 19 stycznia 2012 r.

w sprawie odszkodowań za wywłaszczanie

w woj. warmińsko-mazurskim) (757)

nia 2011 r., nr SPS-023-757/12, w sprawie odszkodo-

wań za wywłaszczanie gruntów rolnych pod budowę

zurskim) uprzejmie przedstawiam informacje w tym

zakresie.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospo-

litej Polskiej wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie

słusznym odszkodowaniem.

Choć pojęcie „słusznego

odszkodowania” nie zostało zdeﬁniowanewustawie

zasadniczej, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem

Trybunału Konstytucyjnego słuszne odszkodowanie

właszczonego dobra (wyrok Trybunału Konstytucyj-

tomiast po stronie ustawodawcy pozostaje obowiązek

wyważenia ochrony interesu osoby wywłaszczonej

oraz możliwości władz publicznych (wyrok Trybuna-

akt P 33/2007).

Przepisy ustawowe określające ogra-

niczenia prawa własności powinny bowiem we wła-

ściwy sposób równoważyć interesy właścicieli i inte-

res publiczny (wyrok Trybunału Konstytucyjnego

Wspomniana zasada znalazła odzwierciedlenie

rym stwierdza się, iż wywłaszczenie własności nie-

ruchomości, użytkowania wieczystego lub innego

tych praw.

Rozwinięcie tej zasady w odniesieniu do

wyceny nieruchomości zawarte jest w art. 134 ust. 1

ustawy, w którym jako podstawę ustalenia wysokości

odszkodowania ustawodawca wskazał co do zasady

wartość rynkową nieruchomości.

Przy określaniu

wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb usta-

lenia wysokości odszkodowania rzeczoznawca mająt-

kowy zobowiązany jest uwzględnić w szczególności

czenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtu-

jące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134

ust. 2 ustawy).

820

Ponadto w przepisach art. 134 ust. 3 i ust. 4 usta-

wy ustawodawca wprowadził do porządku prawnego

tzw. zasadę korzyści, wychodząc z założenia, iż od-

szkodowanie nie może pomijać zwiększenia wartości

nieruchomości spowodowanego przeznaczeniem na

cel publiczny.

Tym samym jeżeli takie zwiększenie

rzeczywiście nastąpi, osoba wywłaszczona powinna

otrzymać odszkodowanie, którego podstawę stanowić

będzie nie wartość nieruchomości zgodna z dotych-

czasowym sposobem użytkowania (art. 134 ust. 3

ustawy), lecz wartość nieruchomości określona dla

alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego

z przeznaczenia tej nieruchomości na cel publiczny

(art. 134 ust. 4 ustawy).

Zmiana przepisów rozporządzenia Rady Mini-

(Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.), dalej: rozpo-

rządzenie, przyjęta przez Radę Ministrów w dniu

14 lipca 2011 r., nie zmieniła w żaden sposób sytuacji

prawnej i majątkowej wywłaszczanych rolników.

Rozporządzenie jako akt wykonawczy do ustawy

o gospodarce nieruchomościami nie może bowiem

zawierać regulacji, które byłyby sprzeczne z zasada-

mi wyrażonymi w ustawach.

Rozporządzenie nie

może również jako akt wykonawczy zawierać regu-

lacji odnoszących się do praw i obowiązków obywate-

li – a do tej materii niewątpliwie zaliczyć należy kwe-

stię ustalania wysokości odszkodowania – gdyż było-

by to niezgodne z ustawą zasadniczą.

Mając powyższe na względzie, teza o obniżeniu

wysokości odszkodowań za wywłaszczenie nierucho-

mości rolnych w związku z nowym brzmieniem roz-

porządzenia nie znajduje uzasadnienia.

Bez względu

bowiem na fakt zastosowania przez rzeczoznawcę

majątkowego określonego w rozporządzeniu sposobu

wyceny nieruchomości właściciel nieruchomości jest

uprawniony do otrzymania odszkodowania w wysoko-

ści równej wartości wywłaszczonej nieruchomości,

z uwzględnieniem zasady korzyści wyrażonej w art. 134

ustawy, tj. z uwzględnieniem wpływu, jaki na tę war-

tość ma przeznaczenie na cel publiczny.

W mojej oce-

nie, tak określona wartość nieruchomości rolnych nie

będzie odbiegać od wartości nieruchomości rolnych

określonych na podstawie dotychczasowego brzmie-

nia rozporządzenia.

Dodatkowo należy wskazać, iż ewentualne uzu-

pełnienie rozporządzenia zmieniającego o stosowne

przepisy przejściowe stanowiłoby naruszenie zasad

techniki prawodawczej.

Jak stanowi bowiem § 91 ust. 1

w związku z § 132 załącznika do rozporządzenia pre-

Nr 100, poz. 908), nie nowelizuje się przepisów roz-

porządzenia zmieniających inne rozporządzenie.

Wprowadzenie przepisów przejściowych do treści roz-

porządzenia zmieniającego na etapie prac legislacyj-

nych również nie było możliwe, gdyż takie rozwiąza-

nie zostało zakwestionowane przez Rządowe Cen-

trum Legislacji jako sprzeczne z przepisami rangi

ustawowej.

Za niezasadne uznano również określanie

dłuższego vacatio legis rozporządzenia zmieniające-

go, oceniając, iż wydłużanie okresu przejściowego

spowodowałoby wprowadzenie stanu niepewności.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

wości zgłoszonych przez pana posła Tadeusza Iwiń-

skiego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

ﬁnansów publicznych(759)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo, sygn.

SPS-023-759/12, z dnia 10 stycznia 2012 r.,

uprzejmie przedkładam odpowiedź na interpelację

niższa odpowiedź na interpelację została udzielona

z upoważnienia prezesa Rady Ministrów.

Ad pytań z części wstępnej interpelacji.

Kompe-

tencje głównego rzecznika odnośnie do nadzoru nad

terminowością prowadzonych przez rzeczników dys-

cypliny ﬁnansówpublicznychpostępowańwyjaśnia-

jących oraz czynności sprawdzających konstytuuje

publicznych oraz innych ustaw, która wejdzie w życie

11 lutego 2012 r.

Na podstawie tych przepisów

(art. 195a ust. 2 pkt 1 ustawy nowelizującej) główny

rzecznik będzie nadzorował terminowość prowadzo-

nych przez rzeczników dyscypliny spraw i podejmo-

wał wiążące w tym zakresie decyzje.

W roku 2011

testowana była przydatność w tym zakresie danych

kwartalnie przekazywanych przez rzeczników dys-

cypliny (dane dotyczące danego kwartału są przeka-

zywane w miesiącu następującym po zakończeniu

danego kwartału) w formie arkuszy w programie

Excel odnośnie do rozpoznawanych przez rzeczników

821

zawiadomień o naruszeniu dyscypliny ﬁnansówpu-

blicznych.

Rzecznicy dyscypliny przekazują następu-

jące dane:

1) określenie zawiadamiającego;

2) określenie jednostki, której dotyczy zawiado-

mienie;

3) nazwę własną jednostki, której dotyczy zawia-

domienie;

4) datę otrzymania zawiadomienia;

5) datę złożenia wniosku do głównego rzecznika

o przedłużenie terminu prowadzenia czynności

sprawdzających oraz datę przedłużenia tego terminu

przez głównego rzecznika;

6) datę wydania postanowienia o odmowie wsz-

częcia postępowania wyjaśniającego;

7) określenie podstawy prawnej odmowy wszczę-

cia postępowania wyjaśniającego;

8) datę wszczęcia postępowania wyjaśniającego;

9) datę złożenia wniosku do głównego rzecznika

jaśniającego oraz datę przedłużenia tego terminu;

10) datę umorzenia postępowania wyjaśniającego;

11) określenie podstawy prawnej umorzenia po-

stępowania wyjaśniającego;

12) datę złożenia wniosku o ukaranie;

13) informację o zaskarżeniu postanowienia do

głównego rzecznika;

14) wskazanie innych danych dotyczących prowa-

dzonej sprawy.

Raporty są generowane dla każdego z rozpozna-

wanych przez rzecznika dyscypliny zawiadomienia

o naruszeniu dyscypliny ﬁnansówpublicznychido-

tyczą: liczby dni upływających od dnia otrzymania

zawiadomienia do dnia wydania postanowienia o od-

mowie wszczęcia postępowania lub liczby dni upły-

wających od dnia otrzymania zawiadomienia do dnia

wyjaśniającego oraz liczby dni upływających od dnia

wyjaśniającego do dnia wydania postanowienia

o umorzeniu postępowania wyjaśniającego lub liczby

złożenia wniosku o ukaranie.

Dane dotyczące informacji o łącznej liczbie zawia-

domień o naruszeniu dyscypliny ﬁnansówpublicz-

nych, które wpłynęły do rzeczników dyscypliny ﬁ-

nansów publicznych lub ich zastępców do dnia

rozpoznane, zawarte są w załączniku nr 1 i 2*

)

.

Dane

te zostały opracowane na podstawie przekazanych

przez rzeczników dyscypliny arkuszy w programie

o naruszeniu dyscypliny ﬁnansów publicznych wg

nikach brak jest informacji dotyczących rzeczników

dyscypliny przy szeﬁeKancelariiPrezesaRadyMi-

nistrów, ministrze nauki i szkolnictwa wyższego, mi-

nistrze sportu i turystyki, ministrze spraw wewnętrz-

nych i administracji, ministrze zdrowia, RIO w Ka-

towicach, RIO w Szczecinie, RIO we Wrocławiu,

(oznaczone jako bd), bowiem do 30 stycznia 2012 r.

jeszcze nie przekazali arkuszy w programie Excel o roz-

poznanych zawiadomieniach na 31 grudnia 2011 r.

Odnośnie do informacji o aktywności rzeczników

właściwych w sprawach rozpoznawanych przez ko-

misje orzekające przy regionalnych izbach obrachun-

kowych w 2011 r. uprzejmie informuję, że informacje

w tym zakresie będą możliwe do ustalenia dopiero na

podstawie sprawozdań składanych przez rzeczników

dyscypliny do głównego rzecznika (zgodnie z ustawo-

wym terminem składania sprawozdania powinny

zostać przekazane do 31 stycznia 2012 r.).

Analiza

przekazanych sprawozdań będzie przedstawiona

w zbiorczym sprawozdaniu głównego rzecznika z dzia-

łalności rzeczników dyscypliny w roku poprzednim

(zgodnie z ustawowym terminem sprawozdanie po-

winno zostać złożone ministrowi ﬁnansówdo15mar-

ca 2012 r.)

Ad 1 i 5.

Średni czas rozpatrywania wniosków

o ukaranie w komisjach orzekających pierwszej in-

stancji w 2012 r. (ustalony na podstawie analizy 30 akt,

które wpłynęły do głównej komisji orzekającej wraz

z odwołaniami od orzeczeń komisji orzekających

pierwszej instancji) wyniósł 4 miesiące i 27 dni (do

wydania orzeczenia) i 6 miesięcy i 23 dni (do przesła-

nia odwołania wraz z aktami sprawy do głównej ko-

misji orzekającej).

Należy podkreślić, że wśród ana-

lizowanych spraw były takie, w których kilkakrotnie

odraczano rozprawy, w szczególności w celu uzupeł-

nienia materiału dowodowego.

Materiały wpływają-

ce do głównej komisji orzekającej nie pozwalają na-

tomiast na wiarygodne określenie średniego czasu

rozpoznawania spraw w poszczególnych komisjach

orzekających (szacunki byłyby niewiarygodne i nie-

reprezentatywne).

Obecnie Ministerstwo Finansów nie dysponuje

informacjami dotyczącymi liczby wniosków o ukara-

nie złożonych 2012 r. w poszczególnych komisjach

orzekających pierwszej instancji oraz liczby wnio-

sków o ukaranie rozpatrzonych w 2012 r. przez po-

szczególne resortowe komisje orzekające (które

w 2012 r. zostaną zastąpione przez międzyresortowe

komisje orzekające).

Informacje w tym zakresie będą

dań składanych przez przewodniczących komisji

orzekających pierwszej instancji przewodniczącemu

głównej komisji orzekającej (do 31 stycznia 2012 r.).

Ad 2.

W 2011 r. do głównej komisji orzekającej

wpłynęło 139 odwołań.

Średni czas rozpoznawania

odwołania w 2011 r. – liczony od dnia wpływu odwo-

łania do dnia wysłania orzeczenia wraz z uzasadnie-

niem stronom postępowania (sporządzenie uzasad-

nienia następuje wcześniej, ale konieczne jest jeszcze

jego techniczne przygotowanie i podpisanie przez

przewodniczącego składu orzekającego) wyniósł 94,4 *

)

822

dni.

Należy przy tym podkreślić, że w części spraw

konieczne było odraczanie rozpraw.

Ad 3.

W Biurze Dyscypliny Finansów Publicznych

15 osób, w tym 8 osób w wydziale głównej komisji

orzekającej i 3 osoby w wydziale głównego rzecznika.

W związku z obowiązkiem powołania międzyresor-

towej komisji orzekającej przy ministrze ﬁnansów

oraz rzecznika i zastępców rzecznika właściwego do

występowania przed tą komisją rozważana jest ko-

nieczność zatrudnienia dodatkowych osób.

W przy-

padku niezatrudnienia nowych pracowników obsłu-

gą nowo powołanych organów zajmą się obecnie za-

trudnieni pracownicy.

Obsługą tych organów zajmo-

wać się będzie od 3 do 4 osób zatrudnionych w ra-

mach jedno- lub wieloosobowych stanowisk pracy.

Ad 4.

W założeniach do projektu ustawy o zmianie

ruszenie dyscypliny ﬁnansów publicznych oraz in-

nych ustaw stwierdzono, że liczbę rzeczników i ich

zastępców główny rzecznik będzie dostosowywał do

potrzeb wynikających z liczby rozpatrywanych spraw.

Z tego też względu nie będzie miał obowiązku kiero-

wania wniosku o zgłoszenie kandydatów do wszyst-

kich ministrów, lecz jedynie do niektórych z nich.

Aktualnie zakłada się, że przy każdej z międzyresor-

towych komisji działać będzie oprócz rzecznika od

4 do maksymalnie 7 jego zastępców.

Liczba ta będzie

dostosowana do liczby spraw wpływających do po-

szczególnych rzeczników.

Zgodnie z art. 43 ustawy o odpowiedzialności za

naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznychwskład

komisji orzekającej wchodzi przewodniczący, jeden

sji.

Zakłada się, że dla zapewnienia sprawnego dzia-

łania tych organów niezbędne będzie powołanie przy

każdej z komisji międzyresortowych po dwóch za-

stępców przewodniczącego oraz 7 członków komisji.

Liczba ta może ulegać zmianie, a na jej wysokość

wpływać będzie liczba spraw wpływających do roz-

poznania.

Należy także podkreślić, że liczba powoły-

wanych zastępców przewodniczących i członków ko-

misji nie zależy wyłącznie od decyzji ministra ﬁnan-

sów.

Zasady i tryb powoływania tych osób zostały

określone w art. 53 ustawy o odpowiedzialności za

naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznych.

Ad 6 i 9.

W związku z pytaniem dotyczącym dzia-

łań przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej

blicznych stanowisko w tym zakresie zajął – w piśmie

z dnia 23 stycznia br. – pełniący tę funkcję pan Jan

Pyrcak (cyt. z pisma): „W nawiązaniu do złożonej

przez Panią Poseł Julię Piterę interpelacji, dotyczącej

systemu dochodzenia odpowiedzialności za narusze-

nie dyscypliny ﬁnansówpublicznych(pismoz27grud-

nia 2011 r., nr BP JP-032/948/11/VII), chciałbym

przekazać podziękowania Pani Poseł za zaintereso-

wanie działalnością Głównej Komisji Orzekającej

blicznych, a także za zaangażowanie w proces przy-

gotowania i uchwalenia nowelizacji ustawy o odpo-

publicznych.

Odnosząc się do zagadnień poruszonych

w interpelacji, a dotyczących kompetencji Przewod-

niczącego Głównej Komisji Orzekającej, uprzejmie

informuję, co następuje.

Zgodnie z art. 44a ustawy o odpowiedzialności za

naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznych(wbrzmie-

niu obowiązującym po 11 lutego 2011 r.), Przewodni-

czący Głównej Komisji Orzekającej podejmuje dzia-

łania na rzecz zapewnienia jednolitego stosowania

przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dyscy-

pliny ﬁnansówpublicznychprzezorganyorzekające

w sprawach o takie naruszenie, przy uwzględnieniu

orzecznictwa sądów, w szczególności przez upo-

wszechnianie orzeczeń Głównej Komisji Orzekającej

(zwanej dalej GKO) i komisji orzekających.

W mojej

ocenie, wprowadzenie takiego zapisu ustawowego

stanowi potwierdzenie funkcjonującej od wielu lat

praktyki.

Ja oraz moi poprzednicy podejmowaliśmy

działania na rzecz zapewnienia jednolitego stosowa-

nia przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dys-

cypliny ﬁnansów publicznych, w szczególności po-

przez upowszechnianie orzecznictwa GKO.

Komplet-

na i uporządkowana baza zawiera wszystkie orzecze-

nia GKO wydane po dniu 1 lipca 2005 r., tj. po dniu

szenie dyscypliny ﬁnansów publicznych, które do-

stępne są na stronach internetowych Ministerstwa

Finansów.

Ponadto, od początku 2006 roku, środka-

mi Ministerstwa Finansów, wydawany jest kwartal-

nik – „Biuletyn orzecznictwa w sprawach o narusze-

nie dyscypliny ﬁnansów publicznych”, zawierający

wyselekcjonowane orzeczenia komisji orzekających,

GKO oraz sądów administracyjnych.

Działania te

polegają także na organizacji spotkań szkoleniowych,

w których uczestniczą zarówno członkowie GKO, jak

i przewodniczący lub członkowie komisji orzekają-

cych I instancji, na których omawiane są także za-

gadnienia związane z pojawiającymi się interpreta-

cjami w zakresie przepisów o odpowiedzialności za

naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznych.

Wmia-

rę posiadanych środków ﬁnansowychiorganizacyj-

nych staram się, aby spotkania takie odbywały się co

tynuować te działania.

Najbliższe spotkanie o takim

charakterze odbędzie się w ciągu najbliższych kilku

miesięcy.

Nie uchylam się także, choć nie mam takich obo-

wiązków, od odpowiedzi na pytania przewodniczą-

cych komisji orzekających dotyczące sposobu stoso-

wania ustawy o odpowiedzialności za naruszenie

dyscypliny ﬁnansówpublicznych.

Wraziepotrzeby

przekazuję moje stanowisko z własnej inicjatywy.

Pa-

miętać jednak należy, że członkowie komisji orzeka-

jących i GKO są niezawiśli w zakresie orzekania

blicznych, podlegają tylko przepisom prawa, rozstrzy-

gają samodzielnie nasuwające się zagadnienia praw-

823

ne i nie są związani rozstrzygnięciami innych orga-

nów, z wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu.

Planując i podejmując się nowych zadań (w szcze-

gólności tych niesprecyzowanych wprost w przepi-

sach), mam też na uwadze ograniczone zasoby, któ-

rymi dysponuje Minister Finansów, jako organ obo-

wiązany do zapewnienia obsługi GKO.

W moim

przekonaniu, w ramach tych skromnych zasobów

obowiązki w tym zakresie wykonywane są rzetelnie

i z dużym zaangażowaniem.

Odnosząc się do zawartego w interpelacji Pani

Poseł stwierdzenia, że: „Diagnoza systemu dochodze-

nia odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny ﬁ-

nansów publicznych wykazała, że proces szkolenia

członków komisji orzekających i rzeczników dyscy-

pliny nie jest koordynowany.

Działania Przewodni-

gramów szkoleń dla poszczególnych członków komi-

takie szkolenia” – uprzejmie informuję, że działania,

na które Pani Poseł wskazuje, wynikają wprost

blicznych oraz organów właściwych do wypełniania

tyczne w zakresie treści programów szkoleń zostały

określone w tym samym przepisie ww. rozporządze-

nia.

Jeżeli stwierdzenia zawarte w interpelacji odczy-

tać należy jako zarzut niepodejmowania innych dzia-

łań, to – w mojej ocenie – zarzuty takie nie znajdują

uzasadnienia.

Nie można bowiem czynić zarzutu

z faktu, że wypełnia się swoje obowiązki właściwie

i w zakresie określonym przepisami prawa.

Należy

także pamiętać, że przewodniczący komisji orzekają-

cych powinni mieć, i w moim przekonaniu mają, peł-

ną świadomość potrzeb szkoleniowych członków ko-

misji, którymi kierują.

Uzasadnione jest także stwier-

dzenie, że – ze względu na specyﬁkęposzczególnych

komisji – świadomość ta i zakres informacji powinny

być wyższe niż w przypadku mojej osoby.

Z drugiej

strony nigdy nie odżegnywałem się od współpracy

i wspólnych przedsięwzięć z komisjami orzekającymi

I instancji, czego wyrazem były m.in. organizowane

przeze mnie spotkania szkoleniowe (mimo że ustawa

nie nakłada na mnie takich obowiązków).

Brak opra-

cowania planu szkoleń dla wszystkich osób wykonu-

jących zadania związane z dochodzeniem odpowie-

blicznych tym bardziej nie może stanowić podstawy

do czynienia mi jakichkolwiek zarzutów.

Wyjaśniam także, że, zgodnie z § 36 ust. 1 ww.

rozporządzenia, szkolenia przeznaczone dla człon-

ków komisji orzekających i rzeczników dyscypliny

organizują podmioty wymienione w art. 70 ust. 1

ustawy, tj. szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospo-

litej Polskiej, szef Kancelarii Prezesa Rady Mini-

strów, ministrowie, przy których działają międzyre-

sortowe komisje orzekające, oraz prezesi regional-

nych izb obrachunkowych, nie zaś przewodniczący

komisji orzekających.

Informuję także że, choć nie

miałem takich obowiązków, poprosiłem o informacje

dotyczące przeprowadzenia szkoleń dla poszczegól-

nych komisji orzekających, wskazując równocześnie

na obowiązki w tym zakresie.

Jestem przekonany, że

działanie takie podziałało mobilizująco na podmioty

odpowiedzialne za organizację szkoleń.

Z poważaniem.

Przewodniczący Głównej Komisji

Finansów Publicznych – Jan Pyrcak.”

Uprzejmie informuję ponadto, że z prośbą o infor-

macje w zakresie opracowania programów szkoleń

dla członków komisji i rzeczników oraz wykorzysta-

nych w 2011 r. i zaplanowanych środków na szkolenia

na rok 2012 wystąpiłem do organów zapewniających

obsługę i ﬁnansowanieorganówwsprawachonaru-

szenia dyscypliny ﬁnansówpublicznych.

wynika, że organy te nie opracowują szczególnych

programów szkoleń dla rzeczników i komisji orzeka-

jących.

Z przekazanych przez organy zapewniające obsłu-

gę komisji orzekających i rzeczników informacji wy-

nika, że w 2011 r. na szkolenia wydatkowano kwotę

178 941 zł.

Na 2012 r. zaplanowano wydatki na ten

cel w kwocie 106 200 zł.

Należy przy tym podkreślić,

że większość organów nie zaplanowała wydatków na

szkolenia w 2012 r.

Informując o tym, wskazywano

na okoliczność, że resortowe komisje orzekające i wła-

ściwi w ich sprawach rzecznicy nie będą działać po

dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy, oraz na § 37

jących w sprawach o naruszenie dyscypliny ﬁnansów

publicznych oraz organów właściwych do wypełnia-

z którego wynika, że szkolenie dodatkowe przepro-

Ad 7.

Nowy art. 195a ustawy o odpowiedzialności

za naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznychwpro-

wadza instrumenty nadzoru głównego rzecznika nad

działalnością rzeczników dyscypliny ﬁnansów pu-

blicznych.

Elementem tego nadzoru będzie dokony-

wanie oceny rzeczników dyscypliny i ich zastępców,

o której mowa w art. 195a ust. 6 tej ustawy.

Przed-

miotem oceny będzie sprawność i poprawność wywią-

zywania się przez rzeczników z nałożonych na nich

zadań.

Ustawodawca wskazał – jako podstawowe

kryterium oceny – terminowość prowadzonych przez

rzeczników spraw.

Zlikwidowane zostały co prawda

obligatoryjne wnioski rzeczników dyscypliny o prze-

dłużenie terminu prowadzenia czynności sprawdza-

jących i postępowań wyjaśniających, wprowadzony

jednak został obowiązek informacyjny o niezakoń-

czeniu postępowania wyjaśniającego w terminie 120

dni od dnia zawiadomienia.

Kryterium uwzględnia-

nym przy ocenie będzie „obłożenie pracą” każdej

z osób pełniącej funkcję rzecznika lub jego zastępcy

(liczba prowadzonych spraw w porównaniu ze śred-

nią przypadającą na innych rzeczników i ich zastęp-

824

ców).

Kryterium oceny, wskazanym ustawowo, jest

także liczba spraw, w których doszło do przedawnie-

nia karalności – szczególnie jeżeli przedawnienie ka-

ralności nastąpiło na etapie czynności prowadzonych

przez rzecznika w długim okresie po otrzymaniu za-

wiadomienia lub na skutek przewlekłego prowadze-

nia sprawy po terminie określonym ustawowo.

Na

ocenę działalności rzecznika i jego zastępców wpływać

będzie również poprawność podejmowanych przez

nich działań, tj. poprawność formalna wydawanych

rozstrzygnięć, a także wywiązywanie się z obowiąz-

ków informacyjnych, w tym sprawozdawczych.

Ad 8.

Ze sprawozdania zbiorczego z działalności

rzeczników dyscypliny ﬁnansówpublicznychwyni-

ka, że w okresie sprawozdawczym, tj. w roku 2010 r.,

wniesiono 3289 zawiadomień.

W tym samym okresie

rzecznicy wydali 1277 postanowień o odmowie wsz-

częcia postępowania, co stanowiło 31,7%, a nie, jak

wskazała pani poseł w interpelacji, prawie 40%.

Po-

stanowienia o odmowie wszczęcia postępowania do-

tyczyły 1979 rozstrzygnięć w zakresie poszczegól-

nych naruszeń dyscypliny ﬁnansów publicznych.

1212 z tych rozstrzygnięć to rozstrzygnięcia o odmo-

wie wszczęcia postępowania z uwagi na znikomą

szkodliwość czynu dla ﬁnansówpublicznych,costa-

nowi 61,2% wszystkich rozstrzygnięć o odmowie wsz-

częcia postępowania.

Powyższe dane wyraźnie poka-

zują, że skutkiem złożenia zdecydowanej większości

zawiadomień (68,3%) jest wszczęcie postępowania

przez rzecznika, a w większości przypadków, w któ-

rych rzecznik odmawia wszczęcia postępowania,

przyczyną takich rozstrzygnięć jest ocena, że naru-

szenie charakteryzuje się znikomym stopniem szko-

dliwości.

Należy pamiętać, że zawiadamiający nie

posiadają uprawnienia do dokonywania takiej oceny

i rozwiązanie takie należy uznać za uzasadnione, bio-

rąc pod uwagę w szczególności okoliczność, że obo-

wiązek zawiadomienia o naruszeniu dyscypliny ﬁnan-

sów publicznych ciąży także na kierowniku jednostki,

w której doszło do naruszenia dyscypliny ﬁnansów

publicznych, a także konieczność dążenia do jak naj-

większej spójności w interpretowaniu pojęcia znikomej

szkodliwości naruszenia dla ﬁnansówpublicznych,co

znalazło odzwierciedlenie w nowelizacji ustawy.

Niezależnie od powyższego, mając świadomość, że

trzeba ograniczyć do minimum sytuacje, w których

do rzeczników dyscypliny traﬁajązawiadomieniaza-

wierające informacje o naruszeniach o niskim stop-

niu szkodliwości, minister ﬁnansów zaproponował

zmianę art. 26 ustawy o odpowiedzialności za naru-

Kolejną, jeśli chodzi liczbę rozstrzygnięć (420 roz-

strzygnięć, 21,2%), przyczyną powodującą wydanie

rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania

jest brak znamion naruszenia dyscypliny ﬁnansów

publicznych.

W tym zakresie możliwymi głównymi

powodami wydawania takich rozstrzygnięć są: od-

mienna interpretacja przepisów określających zna-

miona naruszeń dyscypliny ﬁnansów publicznych

oraz przepisów określających obowiązki w zakresie

gospodarki ﬁnansowej,atakżezmianyprzepisówpo-

wodujące, że określone zachowanie w dniu rozpozna-

wania sprawy przez rzecznika nie jest już narusze-

niem dyscypliny ﬁnansów publicznych.

Wydaje się

zatem, że różnice poglądów między rzecznikami

a zawiadamiającymi nie są znaczne i stanowią natu-

ralną konsekwencję upoważnienia do interpretowa-

nia przepisów prawa, w szczególności biorąc pod uwa-

gę, że wyjaśnienie znaczenia przepisów dotyczących

gospodarki ﬁnansowejczęstoniejestzadaniemła-

pani poseł o niskiej „nieskuteczności” (powinno być

raczej „skuteczności”) zawiadomień.

Taka teza jest

tym bardziej nieuprawniona, że nie poparta analo-

gicznymi informacjami np. dotyczącymi efektów po-

stępowania karnego.

Uprzejmie informuję także, że w ustawie o odpo-

wiedzialności za naruszenie dyscypliny ﬁnansówpu-

blicznych znowelizowano art. 108 ust. 1 w ten sposób,

że zawiadamiający otrzymał uprawnienie do złożenia

zażalenia także na postanowienie o umorzeniu po-

stępowania i w związku z tym zawiadamiający bę-

dzie miał możliwość polemizowania ze stanowiskiem

rzecznika również na tym etapie postępowania.

Ministerstwo Finansów nie posiada danych doty-

czących liczby zawiadomień, która została w pierw-

szej połowie 2011 r. zwrócona przez rzeczników dys-

publicznych.

Ad 10.

Do Ministerstwa Finansów nie wpłynęło

powiadomienie o sprawie stanowiącej przedmiot za-

interesowania pani poseł.

Ad 11.

W sprawie o naruszenie dyscypliny ﬁnan-

sów publicznych w Regionalnej Izbie Obrachunkowej

w Szczecinie oraz Regionalnej Izbie Obrachunkowej

w Warszawie w zakresie wypłacania rzecznikowi

dyscypliny miesięcznych wynagrodzeń ryczałtowych

bez podstawy prawnej od września 2005 r. do czerw-

ca 2011 r. rzecznik dyscypliny przekazał ministrowi

ﬁnansów,napodstawieart.101ust.1ustawyood-

powiedzialności za naruszenie dyscypliny ﬁnansów

publicznych, postanowienia o odmowie wszczęcia po-

stępowania wyjaśniającego ze względu na przedaw-

nienie karalności odnośnie do wydatków na wypłaty

1 września 2008 r. oraz postanowienie o odmowie

wszczęcia postępowania wyjaśniającego za narusze-

nie dyscypliny ﬁnansówpublicznychwRegionalnej

Izbie Obrachunkowej w Warszawie w okresie od

1 września 2008 r. do 10 grudnia 2009 r. ze względu

na śmierć obwinionego.

W pozostałym zakresie rzecz-

nik dyscypliny wszczął postępowanie wyjaśniające.

Odnośnie do konsekwencji, jakie poniosły osoby

pełniące funkcje rzeczników dyscypliny ﬁnansówpu-

blicznych przy RIO w Szczecinie i RIO w Warszawie,

które pobierały podwójne miesięczne wynagrodzenie

ryczałtowe z tytułu pełnionej funkcji, uprzejmie in-

formuję, co następuje.

W ślad za odwołaniem z funk-

cji rzecznika dyscypliny dyrektor Urzędu Kontroli

Skarbowej w Szczecinie wystąpił do generalnego in-

spektora kontroli skarbowej z wnioskiem o odwołanie

825

osoby pełniącej do 10 sierpnia 2011 r. tę funkcję ze

stanowiska inspektora kontroli skarbowej.

Na podsta-

o kontroli skarbowej podjął on decyzję o odwołaniu

ze stanowiska inspektora kontroli skarbowej czwar-

tego stopnia w związku z utratą nieposzlakowanej

o kontroli skarbowej, jest równoznaczne z rozwiąza-

niem stosunku pracy z zachowaniem trzymiesięcz-

nego okresu wypowiedzenia.

W przypadku drugiej

osoby pełniącej funkcję rzecznika dyscypliny dyrek-

tor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie polecił

rzecznikowi dyscyplinarnemu urzędu przeprowadze-

nie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia,

czy zachowanie tej osoby wyczerpuje znamiona na-

ruszenia obowiązków członka korpusu służby cywil-

nej lub znamiona utraty nieposzlakowanej opinii.

Po

przeprowadzeniu postępowania rzecznik dyscypli-

narny wszczął postępowanie wyjaśniające, a po jego

zakończeniu skierował wniosek o wszczęcie postępo-

wania dyscyplinarnego do przewodniczącego Wspólnej

Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Celnej w Warszawie,

Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie oraz Kura-

torium Oświaty w Warszawie.

Postępowanie przed

komisją zakończyło się wydaniem orzeczenia o ukara-

niu karą „wydalenia ze służby w urzędzie”.

Odpowiadając na pytanie, dlaczego służby odpo-

wiedzialne za wypłatę wynagrodzeń rzecznikom dys-

cypliny w Ministerstwie Finansów nie monitorowały

w latach 2005–2010 poprawności wypłat tych wyna-

grodzeń, informuję, że Ministerstwo Finansów doko-

nywało ww. wypłat w sposób prawidłowy oraz nie

ciążyły na nim obowiązki związane z monitorowa-

niem poprawności wypłat tych wynagrodzeń, ponie-

waż dokonywały ich osoby zatrudnione przy obsłudze

organów zobowiązanych do ﬁnansowaniadziałalno-

ści poszczególnych rzeczników dyscypliny.

Nadzór

i kontrolę w zakresie gospodarki ﬁnansowejtychor-

ganów sprawują inne niż minister ﬁnansóworgany

wskazane w odrębnych ustawach, które, jak mi wia-

domo, nie stwierdzały żadnych uchybień.

Pracownicy

Biura Dyscypliny Finansów Publicznych Minister-

stwa Finansów uzyskali informacje wskazujące na

wystąpienie nieprawidłowości w wyniku innych dzia-

łań.

W mojej ocenie zachowali się w tej sytuacji wy-

jątkowo profesjonalnie, ponieważ przekazywane in-

formacje nie były jednoznaczne i czytelne.

Poproszo-

no o dodatkowe wyjaśnienia w tych sprawach i pod-

jęto wszystkie możliwe kroki prawne.

Z informacji

przekazywanych przez organy, które wypłacały nie-

należne świadczenia, wynika także, że podjęto kroki

w celu zwrotu tych świadczeń.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Mirosław Sekuła

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

w sprawie stworzenia instrumentów

(760)

terpelację pani Julii Pitery, posła na Sejm RP, z dnia

28 grudnia 2011 r. przesłaną pismem z dnia 10 stycz-

nia 2012 r., znak: SPS-023-760/12, w sprawie stwo-

rzenia instrumentów gwarantujących przejrzystość

zdrowia, uprzejmie informuję, że jest planowana no-

konsultantów w ochronie zdrowia.

W pracach nad projektem zostaną uwzględnione

sugestie pani poseł, wyrażone w piśmie skierowanym

do ministra zdrowia z dnia 6 kwietnia 2011 r., znak:

SIP-574-403(29)/10/11.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

tuacji w Marynarce Wojennej i przemysłu pracujące-

go na jej rzecz (SPS-023-761/12), uprzejmie proszę

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

W grudniu 2008 r. niemieckie konsorcjum Thys-

senKrupp Marine Systems (TKMS), w skład którego

wchodzi stocznia Howaldtswerke-Deutsche Werft

GmbH (HDW) – producent okrętu podwodnego typu

214, zaproponowało rozpoczęcie rozmów w przedmio-

cie zakupu przez polską Marynarkę Wojenną okrętu

podwodnego Papanikolis, budowanego przez stocznię

HDW dla Marynarki Wojennej Grecji w ramach kon-

traktu „Archimedes”.

W wyniku toczących się w tym okresie prac nad

długoterminowym planem modernizacji technicznej

826

wadzonej przez resort obrony narodowej analizy

możliwości ﬁnansowychwzakresiedotyczącymwy-

posażenia Marynarki Wojennej w nowy okręt pod-

wodny oszacowano, że dopiero od 2013 r. będzie moż-

liwe ﬁnansowaniebudowytegotypujednostki.

Mając

na uwadze wyżej wymienione okoliczności, strona

polska nie podjęła działań dotyczących realizacji pro-

pozycji wskazanego konsorcjum TKMS.

Ministerstwo Obrony Narodowej nie otrzymało

oﬁcjalnychinformacjinatematpostępowańkarnych

prowadzonych wobec stoczni HDW i Ferrostaal.

Nie-

mniej jednak oczywiście znane są nam publikacje

prasowe dotyczące omawianej problematyki.

W ramach działań dotyczących pozyskania nowe-

go okrętu podwodnego dla Marynarki Wojennej obec-

nie realizowane są prace analityczno-koncepcyjne.

W tym zakresie w końcowej fazie realizacji jest pełne

studium wykonalności i wstępne założenia taktycz-

no-techniczne na nowy okręt podwodny, które to do-

kumenty po zakończeniu opracowania zostaną pod-

dane opiniowaniu przez Radę Uzbrojenia.

W przypad-

ku ich akceptacji zostanie wszczęte postępowanie,

którego przedmiotem będzie nabycie nowego okrętu

podwodnego na potrzeby Marynarki Wojennej.

Jednocześnie pragnę poinformować, że zgodnie

z postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ

w Gdańsku Wydział VI Gospodarczy z dnia 7 kwiet-

nia 2011 r., zmieniającego tryb upadłości Stoczni Ma-

rynarki Wojennej SA z upadłości z możliwością za-

warcia układu na upadłość obejmującą likwidację

majątku upadłego, wszelkie działania dotyczące

funkcjonowania spółki należą do wyłącznych kompe-

tencji syndyka oraz sędziego komisarza, a w niedale-

kiej przyszłości – także do rady wierzycieli.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

śmie SPS-023-762/12 z dnia 10 stycznia 2012 r.

wiam poniższą informację.

Podjęcie działań mających na celu przesunięcie

w czasie budowy linii dużych prędkości podyktowane

zostało obecną niestabilną sytuacją na rynkach ﬁ-

nansowych, co wiąże się również z ograniczoną moż-

liwością pozyskania środków pieniężnych na inwe-

stycje.

Istotna jest też kwestia związana z dużymi

potrzebami w zakresie istniejącej infrastruktury ko-

lejowej.

Czynniki te narzuciły konieczność zweryﬁ-

kowania dotychczasowej koncepcji rozwojowej.

W obecnej sytuacji podjęcie realizacji projektu o cha-

rakterze innowacyjnym, jakim jest KDP, pociąga za

sobą zbyt duże ryzyko, że odbyć się to może kosztem

zadań modernizacyjnych i rewitalizacyjnych.

Dlatego

też zdecydowano o przesunięciu rozpoczęcia budowy

kolei high speed.

Niemniej jednak, pomimo podjętych decyzji, aktu-

alnie opracowywany jest plan kontynuacji prac nad

studium wykonalności dla budowy linii dużych pręd-

kości.

W tym zakresie prowadzone są wnikliwe anali-

zy, które pozwolą na wskazanie najwłaściwszego spo-

sobu rozwiązania występujących problemów, tj. m.in.

zapewnienie spójności terytorialnej, poprawę skomu-

nikowań oraz warunków dla zwiększenia mobilności

społecznej.

Określenie terminu budowy oraz wskaza-

nie ostatecznie wybranej koncepcji będzie możliwe po

dokładnym zweryﬁkowaniu założeń, które zostaną

wskazane w wyniku przedmiotowego studium.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

śmie SPS-023-763/12 z dnia 10 stycznia 2012 r.

Przebieg linii kolei dużych prędkości na terenie

województwa wielkopolskiego był konsultowany

na wszystkich etapach trasowania linii KDP – wstęp-

nego, szczegółowego i ostatecznego.

Wszelkie analizy

były wykonane na podstawie dokumentacji plani-

827

stycznej gminy Kobyla Góra oraz ankiet wypełnio-

nych przez samorząd gminy.

Wynikiem tych analiz jest przebieg KDP w pół-

nocno-zachodniej części gminy.

Rozwiązanie to po-

dyktowane jest koniecznością wyprowadzenia linii ze

stacji Nowe Skalmierzyce od strony zachodniej, z omi-

nięciem od wschodu rozległych obszarów Natura

2000 „Ostoja nad Baryczą”.

Dlatego też linia KDP

została poprowadzona w przestrzeni pomiędzy obsza-

rami chronionymi, a zwartymi zabudowaniami mia-

sta Ostrzeszów.

W przypadku linii dużych prędkości, niezmiernie

ważne jest utrzymanie odpowiednich standardów

technicznych, dlatego nie zawsze jest możliwe wpisa-

nie trasy w istniejące ciągi komunikacyjne w tym

regionie.

Niemniej przebieg linii na terenie gminy

Kobyla Góra został opracowany z uwzględnieniem

wszelkich aspektów środowiskowych, społecznych

i technicznych, minimalizując w ten sposób liczbę

kolizji z zabudowaniami mieszkaniowymi, jak i cen-

nymi elementami środowiska naturalnego.

Dokładane są wszelkie starania, aby inwestycja

ta miała jak najmniejszy stopień uciążliwości zarów-

no dla społeczności lokalnej, jak i dla samego środo-

wiska naturalnego.

Dlatego też w drugiej części stu-

dium wykonalności, przewidzianym do opracowania

w 2012 r., przeprowadzone zostanie uszczegółowienie

i uaktualnienie analiz dla realizowanego wariantu

przebiegu trasy KDP, przeprowadzone zostaną po-

stępowania związane z uzyskaniem decyzji o środo-

wiskowych uwarunkowaniach, a także zgody na re-

alizację przedsięwzięcia.

Działania będą uwzględnia-

ły wyniki przewidzianych prawem konsultacji spo-

łecznych.

W ramach uszczegółowienia możliwe będzie

wprowadzenie drobnych, lokalnych korekt przebiegu

linii, mających na celu zminimalizowanie jej nega-

tywnego wpływu na najbliższe otoczenie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie likwidacji oddziału

opieki średnioterminowej

wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej,

w sprawie likwidacji oddziału opieki średniotermino-

wej w Koźminie Wielkopolskim, uprzejmie wyjaśniam,

iż kwestie związane z likwidacją podmiotu lecznicze-

go, dla którego minister zdrowia nie jest podmiotem

tworzącym, pozostają poza j ego kompetencjami.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż zgodnie

z późn. zm.) likwidacja samodzielnego publicznego

porządzenia, zarządzenia albo uchwały właściwego

organu podmiotu tworzącego.

runków funkcjonowania systemu ochrony zdrowia

oraz analiza i ocena potrzeb zdrowotnych oraz czyn-

ników powodujących ich zmiany.

Przedstawiając po-

wyższe, uprzejmie informuję, iż decyzje o likwidacji

bądź jej wstrzymaniu może podjąć wyłącznie organ

podmiotu tworzącego po uwzględnieniu możliwości

zapewnienia świadczeniobiorcom dostępu do świad-

czeń opieki zdrowotnej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

wie realizowania recept na refundowane leki, środki

oraz wyroby medyczne uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami nie

powinno być żadnych problemów ani zakłóceń w ob-

rocie refundowanymi lekami.

Ustawa z dnia 12 maja

828

w sposób jasny i klarowny określają prawa i obowiąz-

ki wszystkich stron.

Kontrowersyjne zapisy ustawy o refundacji leków zo-

stały nowelizacją ustawy uchylone, wobec czego problem

odpowiedzialności oraz karania lekarza na podstawie

art. 48 ust. 8 ustawy jest obecnie bezprzedmiotowy.

Ponadto w celu zapewnienia pacjentom jak najlep-

szego dostępu do leków Narodowy Fundusz Zdrowia

udziela informacji o aptekach, które mają zawartą

zację recept refundowanych.

Na podstawie tej umowy

podmiot prowadzący aptekę zobowiązany jest do wy-

dawania refundowanych leków, środków spożywczych

bów medycznych dostępnych w aptece na receptę.

W związku z tym każda apteka, która taką umowę

zawarła, ma obowiązek realizacji takiej recepty.

z późn. zm.) nakłada obowiązek na świadczeniobior-

cę przedstawienia dokumentu potwierdzającego jego

prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.

W przypadku

posiadania przez świadczeniobiorcę prawa do szcze-

gólnych uprawnień, tj. bezpłatnego zaopatrzenia

w leki, w celu realizacji tego prawa konieczne jest

okazanie dokumentu potwierdzającego przysługują-

ce mu uprawnienie, jak np. w przypadku inwalidy

wojennego – książki inwalidy wojennego, zgodnie

(Dz. U. z 2010 r.

Nr 2101, poz. 648, z późn. zm.).

W przypadku pacjenta nieposiadającego przy so-

bie dokumentu ubezpieczenia możliwe jest odebranie

oświadczenia, w którym pacjent potwierdza na pi-

śmie, iż przysługuje mu prawo do świadczeń opieki

zdrowotnej.

Złożenie fałszywego oświadczenia w ża-

den sposób nie obciąża lekarza.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

w sprawie zamiaru posadowienia elektrowni

terpelacji pana posła Czesława Hoca, znak: SPS-023-

Gąski k. Mielna, odpowiadając na przedstawione py-

tania, wyjaśniam.

Ad 1.

Skąd decyzja o potencjalnej budowie elek-

trowni atomowej w miejscowości Gąski k. Mielna,

na Polski do 2030 roku” nie ma tej propozycji lokali-

zacji spośród możliwych 28 miejscowości?

W 2010 r. na zlecenie Ministerstwa Gospodarki

opracowany został dokument pt. „Ekspertyza na te-

mat kryteriów lokalizacji elektrowni jądrowych oraz

pracy wykonano ranking lokalizacji, biorąc pod uwa-

gę ekspercką ocenę 17 kryteriów ewaluacyjnych.

Wy-

niki pracy opublikowano na stronie internetowej Mi-

nisterstwa Gospodarki i przekazano potencjalnemu

inwestorowi pierwszej polskiej elektrowni jądrowej,

PGE SA, do dalszych badań i analiz.

Informacje

o tych lokalizacjach (28) zostały zawarte w projekcie

„Programu polskiej energetyki jądrowej”.

Zawarto

w nim także informację, że PGE SA będzie prowadził

własne rozpoznanie potencjalnych lokalizacji pierw-

doprowadzić do wskazania innych miejsc niż lokali-

zacje z listy Ministerstwa Gospodarki.

Wynika to

z dokonanych pomiędzy Ministerstwem Gospodarki

a inwestorem ustaleń, że to jego zadaniem jest prze-

prowadzenie szczegółowych analiz lokalizacyjnych

i dokonanie wyboru lokalizacji.

W wyniku prowadzo-

ska Grupa Energetyczna SA – podał do wiadomości

listę trzech potencjalnych lokalizacji elektrowni ją-

drowej.

Na liście znalazły się:

1) Choczewo, woj. pomorskie, gm. Choczewo,

wino (rejon byłej budowy EJ Żarnowiec),

3) Gąski, woj. zachodniopomorskie, gm. Mielno.

Ad 2.

Gdyby nawet zachodziła konieczność, tzw.

wariantowość, i wybranie trzech potencjalnych loka-

lizacji, to dlaczego nie wybrano trzech miejscowości

według rankingu lokalizacji z dokumentu „Eksperty-

za na temat kryteriów lokalizacji elektrowni jądro-

wych oraz wstępna ocena uzgodnionych lokalizacji”,

w którym jednakże miejscowość Gąski nie ﬁguruje?

PGE EJ SA opracowała strategię oceny i wyboru

potencjalnych lokalizacji elektrowni jądrowej, opartą

na międzynarodowych wytycznych i najlepszych prak-

tykach stosowanych w procesach wyboru lokalizacji

obiektów jądrowych.

W trakcie procesu oceny i wybo-

ru PGE EJ SA przeanalizowała 92 potencjalne loka-

lizacje elektrowni jądrowej, w tym 27 lokalizacji wy-

mienionych na liście Ministerstwa Gospodarki opubli-

kowanej w 2010 r. i zamieszczonych w projekcie „Pro-

gramu polskiej energetyki jądrowej”.

Zgodnie z przy-

jętą strategią, na podstawie 53 kryteriów, PGE EJ SA

dokonała oceny potencjalnych lokalizacji i wytypowa-

ła 3 lokalizacje (Choczewo, Gąski i Żarnowiec).

lokalizacje wskazane przez PGE EJ SA w złożonym

procesie selekcji opartym na wielu kryteriach są

829

uszczegółowieniem propozycji, które znalazły się na

liście Ministerstwa Gospodarki.

Ad 3.

Dlaczego rząd nie prowadzi rozsądnej i ak-

tywnej polityki dywersyﬁkacjienergiiodnawialnej,

vide: geotermia w Toruniu),wykorzystania energii

słonecznej, energii kinetycznej płynącej wody, pomp

Rząd realizuje „Politykę energetyczną Polski do

2030 roku” (PEP 2030) zgodnie z „Programem dzia-

łań wykonawczych na lata 2009–2012”, który stano-

wi załącznik do PEP 2030.

Działania z zakresu IV prio-

rytetu polityki energetycznej (Rozwój wykorzystania

odnawialnych źródeł energii, w tym biopaliw) zosta-

ły już zrealizowane lub są w trakcie realizacji.

Efek-

tem prac prowadzonych przez rząd jest m.in. stopnio-

wa dywersyﬁkacjaźródełenergii,wtymodnawial-

nych źródeł energii (OZE).

Pokrycie zapotrzebowania na energię w Polsce

w perspektywie długoterminowej będzie zapewnione

poprzez zastosowanie wszystkich dostępnych, tech-

nicznie możliwych do wykorzystania oraz ekonomicz-

nie uzasadnionych, technologii, w których wykorzy-

stana będzie m.in. energia geotermalna, promienio-

wania słonecznego, wody, wiatru, biomasy oraz pom-

py ciepła.

Rosnący udział odnawialnych źródeł

w końcowym zużyciu energii do chwili obecnej wy-

nikał głównie z rozwoju i zmniejszenia kosztów tech-

nologii wykorzystania energii wiatru i biomasy.

Trend wzrostu udziału energii odnawialnej z pewno-

ścią będzie zachowany, a inne możliwości wytwarza-

nia energii elektrycznej i cieplnej z OZE, np. geoter-

mia, będą się rozwijać i staną się konkurencyjne pod

względem ekonomicznym, szczególnie w przypadku

wzrostu cen energii pozyskiwanej ze źródeł konwen-

cjonalnych.

W najbliższej przyszłości energia geotermalna

w Polsce będzie wykorzystywana przede wszystkim

do produkcji ciepła, a także do celów rekreacyjnych

i balneologicznych, ponieważ te zastosowania są rozpo-

wszechnione i sprawdzają się w polskich warunkach.

Plany rozwoju OZE określa przede wszystkim

odnawialnych” (KPD).

Przygotowany w Minister-

stwie Gospodarki dokument ma w przeważającej

mierze charakter informacyjny i zawiera prognozę

możliwości pozyskania energii z poszczególnych źró-

deł w latach 2010–2020 w podziale na 3 sektory: elek-

troenergetykę, ciepłownictwo i chłodnictwo oraz

transport.

Największe zapotrzebowanie na energię

z OZE występuje przy produkcji ciepła i chłodu.

Prze-

widuje się, że w 2020 r. 55% energii z OZE będzie

zużywane w tym sektorze.

Ponadto w KPD prognozowany jest znaczący

wzrost produkcji ciepła z energii geotermalnej, w tym

ok. 178 ktoe w 2020 r., nie włączając energii wytwo-

rzonej z zastosowaniem pomp ciepła, której produk-

cja wyniesie ok. 148 ktoe.

Według KPD w latach

2010–2020 możliwy jest prawie 6-krotny wzrost mocy

zainstalowanej w pompach ciepła.

Przewidywany

z technologią wykorzystującą pompy ciepła, w całym

sektorze „zielonego ciepła” w 2020 r. wyniesie ok. 5%.

Jednocześnie, śledząc szybki rozwój technologicz-

ny wszystkich rodzajów odnawialnych źródeł energii,

należy stwierdzić, że w dalszej perspektywie energia

geotermalna w Polsce będzie wykorzystywana rów-

nież do produkcji energii elektrycznej.

Ad 4.

Dlaczego rząd obstaje przy budowie elek-

trowni atomowych w sytuacji bogactwa w Polsce

Mając na uwadze początkowy etap poszukiwań

niekonwencjonalnych złóż gazu ziemnego nie tylko

w Polsce ale i Europie, należy stwierdzić, że na obec-

nym etapie prac, w przeciwieństwie do USA, rola

i wpływ gazu z łupków na kształt rynku energii nie

jest jeszcze sprecyzowany.

Szacunki przedstawiane

przez zagraniczne ﬁrmykonsultingowesązróżnico-

wane: według.

Wood Mackenzie w Polsce w łupkach

mogą istnieć wydobywalne zasoby gazu sięgające

1,4 bln m

3

, Advanced Resources International ocenia

je na 3 bln m

3

.

Natomiast U.S. Energy Information

Administration potencjał zasobów polskich formacji

łupkowych ocenia na 5,3 bln m

3

.

Szacunki powyższe

wielokrotnie przewyższają obecny poziom zasobów

gazu w złożach konwencjonalnych – ok. 100 mld m

3

.

W pierwszym kwartale 2012 r. zostaną przedstawio-

ne szacunki dotyczące potencjału gazu w złożach nie-

konwencjonalnych przygotowane przez Państwowy

Instytut Geologiczny we współpracy z amerykańską

służbą geologiczną USGS (U.S. Geological Survey)

Istnieje szereg kryteriów, które wymagają dokład-

nej analizy i oceny.

Ekonomika przedsięwzięcia zwią-

zanego z potencjalną eksploatacją łupków także nie

jest znana, poza ogólnymi stwierdzeniami, iż koszty

te będą wyższe niż w przypadku USA.

Dynamicznie

realizowane w Polsce prace poszukiwawcze głównie

bazują na wiedzy, doświadczeniach i technologii ame-

rykańskiej.

Obecnie jedynymi posiadającymi do-

świadczenie i pełny dostęp do technologii są rynki

USA i Kanady.

Technika i technologia, które są cią-

gle doskonalone, będą mieć kluczowy wpływ na opła-

calność eksploatacji gazu z łupków, a co za tym idzie,

zapewne przełoży się na udział w krajowym bilansie

energetycznym.

Dotychczas w Polsce na obszarze 111 koncesji po-

szukiwawczych wykonano dopiero 16 odwiertów po-

szukiwawczych (w tym 8 szczelinowań).

W perspek-

tywie najbliższych 2–3 lat zakłada się wykonanie

kolejnych 150 odwiertów.

W celu przygotowania wy-

maganej dokumentacji geologicznej, a następnie do-

konania oceny ekonomiki eksploatacji gazu z łupków

potrzebne jest skompletowanie bazy danych z więk-

szej liczby odwiertów.

W związku z tym na ocenę re-

alnych możliwości oraz weryﬁkacjiobecnieprzedsta-

wianych prognoz związanych z potencjałem złóż gazu

w łupkach należy oczekiwać w najbliższych latach.

W obecnej sytuacji, na etapie kiedy to przedsię-

biorcy mają za sobą pierwsze odwierty poszukiwaw-

830

cze, nie posiadamy jeszcze wystarczającej bazy infor-

macji pozwalającej na określenie struktury przyszłe-

go bilansu energetycznego z uwzględnieniem udziału

gazu pozyskanego z formacji łupkowych.

Mając na

uwadze racjonalne podejście do sprawy, najpierw na-

leży uzyskać wiedzę na temat wielkości zasobów.

Podsumowując, należy zauważyć, że wizja wyko-

rzystania potencjalnych zasobów shale gas nie tylko

na i obiecująca, szczególnie w kontekście ciągle utrzy-

mującej się zależności od dostaw gazu z państw trze-

cich, niemniej jednak na obecnym etapie prac poszu-

kiwawczych nie należy traktować niekonwencjonal-

nych złóż gazu jako alternatywy wobec planu rozwo-

ju energetyki jądrowej.

Mając na uwadze obecną

strukturę wytwarzania energii elektrycznej, struk-

turę wiekową krajowego sektora wytwarzania ener-

gii elektrycznej oraz cele zarówno krajowej, jak i eu-

ropejskiej polityki energetycznej, wskazany jest roz-

wój technologii energetycznych charakteryzujących

się niskim stopniem oddziaływania na środowisko

przyrodnicze.

Zarówno elektrownie gazowe, jak i ją-

drowe spełniają te oczekiwania.

Ad 5.

Jakie argumenty przemawiają za budową

elektrowni atomowej Polsce?

Uruchomienie „Programu polskiej energetyki ją-

ciem gospodarczym nie tylko ze względu na koniecz-

państwo, który decyduje się na zainstalowanie

w swoim systemie elektroenergetycznym tego rodza-

ju źródła energii, podejmuje szereg kroków zmierza-

jących do optymalizacji inwestycji z punktu widzenia

Decyzja o wdrożeniu energetyki jądrowej w Polsce

wynika z przeprowadzonej analizy ekonomicznej

uwzględniającej zapotrzebowanie na energię, możli-

wości wytwórcze i jej cenę, uwarunkowania ze-

wnętrzne (w tym ochronę klimatu), konieczność dy-

wersyﬁkacjiźródełorazzapewnieniebezpieczeństwa

energetycznego dostaw.

Podejmując ww. decyzję, brano pod uwagę m.in.

następujące przesłanki:

— stabilność i pewność zwrotu na zainwestowa -

nym kapitale przy obecnie 60-letnim okresie eksplo-

atacji elektrowni jądrowych,

— dywersyﬁkacjęźródełwytwarzaniaipotrzebę

zastąpienia zdekapitalizowanych elektrowni syste-

mowych,

— możliwość ograniczenia importu węgla i gazu

ziemnego,

— stabilność i przewidywalność w długim hory -

zoncie czasowym kosztów eksploatacji elektrowni

jądrowych,

— niższe jednostkowe koszty wytwarzania w po -

równaniu z innymi technologiami energetycznymi,

— możliwości tworzenia wieloletnich zapasów pa -

liwa jądrowego,

— bezpieczeństwo dostaw paliwa jądrowego po -

przez możliwość wyboru dostawców uranu z różnych

regionów świata, z państw stabilnych politycznie,

— praktyczny brak szkodliwych dla środowiska

emisji CO

2

, NO

x

, S

x

O

y

,

— zaoszczędzenie dla przyszłych pokoleń zasobów

organicznych paliw kopalnych, w tym zachowanie

zasobów węgla jako cennego surowca dla przemysłu

chemicznego i farmaceutycznego,

— ożywienie gospodarcze regionów i możliwość

zdynamizowania przemysłu krajowego,

— rozwój polskiego zaplecza naukowo-badawcze -

go energetyki jądrowej,

— rozwój innowacyjności w gospodarce.

Warunek 20-procentowej redukcji emisji CO

2

do

roku 2020, przyjęty przez Polskę w ramach wdraża-

nia unijnego pakietu klimatyczno-energetycznego,

wymusza zmianę struktury bazy paliwowej dla elek-

troenergetyki.

Wdrożenie energetyki jądrowej dopro-

wadzi do redukcji emisji CO

2

z polskiego sektora

energetycznego.

Wyniki raportu ﬁrmyMcKinseypt.

„Ocena potencjału redukcji emisji gazów cieplarnia-

nych w Polsce do roku 2030”, wykonanego w 2009 r.

na zlecenie Ministerstwa Gospodarki, pokazują, że

dla scenariusza wdrożenia struktury paliw, zapew-

niającego największą teoretycznie możliwą redukcję

emisji, w przedziale wytwarzania energii elektrycznej

najbardziej opłacalną metodą redukcji emisji CO

2

jest

wykorzystanie energetycznych źródeł jądrowych.

Ad 6.

Czy w obecnej sytuacji nasz kraj stać na

tak kosztochłonną a zarazem kontrowersyjną inwe-

stycję?

Każdy kraj opracowuje i wdraża optymalny, ze

w chwili obecnej ponad 90% stanowi węgiel kamien-

ny i brunatny.

831

postępującego ograniczenia dostępności tego paliwa

dla elektroenergetyki, stanowią istotną przesłankę

poszukiwania możliwości dywersyﬁkacjibazypali-

trycznej.

Właścicielami elektrowni są bardzo często

prywatne ﬁrmy(ﬁńskie,niemieckie,hiszpańskie,ho-

lenderskie, szwajcarskie) zmuszone do sprzedaży wy-

produkowanej energii na rynku i konkurowania ceną

z energią elektryczną wytwarzaną w innych źró-

dłach.

Należy przy tym zaznaczyć, że energetyka ją-

drowa nie jest – w przeciwieństwie np. do odnawial-

nych źródeł energii – subsydiowana.

Na zlecenie Ministerstwa Gospodarki w 2009 r.

wykonana została „Analiza porównawcza kosztów

nych źródłach energii”.

Wyniki opracowania wska-

zują na wzrastającą konkurencyjność jądrowych

technologii energetycznych, ze względu na przewidy-

wany wzrost cen paliw organicznych i opłat za korzy-

stanie z uprawnień do emisji CO

2

, oraz potwierdzają

zasadność inwestowania w te technologie.

Wyniki te

są zbieżne z wynikami analiz wykonanych przez or-

ganizacje międzynarodowe, uczelnie wyższe i ośrod-

ki naukowo-badawcze na całym świecie, włączając

w to studium Nuclear Energy Agency OECD (2010),

Massachusetts Institute of Technology (2009), stu-

dium Uniwersytetu Leppeenranta w Finlandii (2008),

analizę wykonaną dla przemysłu szwedzkiego przez

ﬁrmęPricewaterhouseCoopers(2010)oraznajnow-

sze studium wykonane przez niezależny brytyjski

Committee on Climate Change (The Renewable

Energy Review).

Na zlecenie Ministerstwa Gospodarki w 2011 r.

wykonana została przez ARE „Aktualizacja progno-

zy zapotrzebowania na energię i paliwa do roku

2030”.

Zgodnie z jej wynikami, w perspektywie 2030 r.

nastąpi wzrost zapotrzebowania ﬁnalnegonaener-

gię elektryczną, w stosunku do roku 2008, o ok. 43%.

Wzrośnie także produkcja energii elektrycznej o ok.

38%.

Wystąpią istotne zmiany w strukturze paliwo-

wej wytwarzania energii elektrycznej, wymuszone

przede wszystkim prowadzoną polityką klimatyczną

i środowiskową:

— nastąpi spadek wykorzystania węgla do pro -

dukcji energii elektrycznej,

— energetyka jądrowa zacznie odgrywać istotną

rolę w sektorze producentów energii, wytwarzając

w 2030 r. ok. 17% krajowej produkcji energii elek-

trycznej,

— źródła odnawialne w 2020 r. łącznie będą mia -

ły ok. 17-procentowy udział w strukturze wytwarza-

nia energii elektrycznej, z czego większość przypad-

nie na źródła biomasowe oraz, w nieco mniejszym

stopniu, wiatrowe.

Zapewni to spełnienie celu 15-pro-

centowego udziału energii OZE w energii ﬁnalnej

brutto w 2020 r., zgodnie z wymogami dyrektywy

2009/28/EC.

Potem udział źródeł odnawialnych

w strukturze produkcji energii elektrycznej nie zmie-

ni się już istotnie i pozostanie na poziomie ok. 17%

w 2030 r.,

— wzrośnie rola gazu ziemnego, którego udział

w strukturze wytwarzania energii elektrycznej wy-

niesie w 2030 r. ok. 10%.

Pomimo powyższych zmian, w sektorze energe-

tycznym wciąż będą dominować paliwa węglowe.

Prognozowane ceny energii elektrycznej na rynku

hurtowym znacząco wzrosną.

Zasadniczy wzrost cen

nastąpi w latach 2013−2022, głównie ze względu na

rosnący udział kosztu uprawnień do emisji CO

2

w kosztach wytwarzania.

Po roku 2022 ceny energii

się stabilizują, na co główny wpływ będą miały nowe

źródła niskoemisyjne – elektrownie jądrowe.

Ko-

rzystny wpływ tej energetyki na ceny energii w mia-

rę oddawania do eksploatacji kolejnych bloków będzie

się zwiększał, bowiem energetyka jądrowa może ode-

grać rolę stabilizatora, łagodzącego wpływ wzrostu

cen paliw kopalnych na ceny energii elektrycznej, za-

równo dla przemysłu, jak i gospodarstw domowych.

Energetyka jądrowa zapewnia bowiem długoletnie

dostawy energii elektrycznej mało wrażliwej na zmia-

ny cen surowców.

Wynika to z tego, że udział kosztów

paliwa w kosztach produkcji energii elektrycznej jest

energetyki.

Dokonana na potrzeby aktualizacji analiza kon-

kurencyjności nowo budowanych elektrowni jądro-

wych potwierdziła ich konkurencyjność pod wzglę-

dem kosztów produkcji energii elektrycznej w odnie-

sieniu do innych elektrowni cieplnych, nawet przy

wzroście nakładów inwestycyjnych na ich budowę.

W warunkach wysokich cen uprawnień do emisji

CO

2

(wzrost cen z obecnego poziomu do 60 €/t CO

2

w 2030 r.) ewentualna rezygnacja z budowy elektrow-

ni jądrowych spowoduje znaczący wzrost kosztów

wytwarzania energii elektrycznej.

Średni koszt wy-

twarzania energii w systemie wzrośnie o ponad 20%

w odniesieniu do scenariusza bazowego z trzema blo-

kami elektrowni jądrowej po 1500 MW netto każdy.

Ad7.

Czy wykorzystaliśmy już w Polsce wszystkie

dziej zasadna ekonomiczna i przyszłościowa?

Krajowy System Elektroenergetyczny (KSE),

obejmujący podsystemy: wytwórczy, przesyłowy i dys-

trybucyjny jest największy w Europie Centralnej.

Moc zainstalowana w elektrowniach i elektrocie-

płowniach podsystemu wytwórczego wynosi ponad

35 500 MW, z tego blisko 33 000 MW skoncentrowa-

832

na jest w elektrowniach i elektrociepłowniach zawo-

dowych.

Podsystem przesyłowy tworzą linie najwyższych

napięć: 400 kV (ponad 5000 km) i 220 kV (około

8000 km), które są sprzęgnięte ze sobą oraz zasilają

sieć dystrybucyjną za pomocą ponad 100 wielkich

stacji transformatorowych.

Natomiast podsystem dystrybucyjny tworzą linie

110 kV (ponad 30 tys. km); średnich napięć, głównie

15 kV i 20 kV (blisko 310 tys. km); niskiego napięcia,

wyłącznie 0,4 kV (około 420 tys. km).

Linie 110 kV

zasilają ponad 1200 stacji sprzęgających te linie

z liniami średnich napięć.

Z kolei linie średnich na-

pięć zasilają ponad 240 tys. stacji sprzęgających te

linie z liniami niskiego napięcia.

Ponadto KSE zawiera połączony siecią telekomu-

nikacyjną skomplikowany system układów automa-

tyki, zabezpieczeń i sterowania pracą ww. obiektów.

Odpowiedzialnie projektując tak złożony system, któ-

rego działanie wpływa na pewność dostaw energii

elektrycznej do odbiorców i możliwość funkcjonowa-

nia państwa, w przeważającej części KSE stosowana

jest zasada co najmniej dwustronnego zasilania (kry-

terium n-1) oraz dublowanie systemów układów au-

tomatyki, zabezpieczeń i sterowania pracą ww. obiek-

tów.

Spełnienie kryterium n-1 oznacza, że w przy-

padku zaistnienia wyłączenia dowolnego pojedyncze-

go elementu systemu (np. bloku energetycznego) nie

zostaną przekroczone dopuszczalne parametry ob-

ciążeniowe i napięciowe żadnego z elementów syste-

mu i nie nastąpi zagrożenie stabilności jego pracy.

Oznacza to, że awaria któregokolwiek z pracujących

bloków energetycznych nie stanowi zagrożenia dla

bezpiecznej pracy KSE.

Dla pokrycia obecnego zapotrzebowania na ener-

gię elektryczną KSE dysponuje wystarczającą liczbą

linii przesyłowych i bloków energetycznych.

Niemniej

jednak nie można wykluczyć pewnych hipotetycz-

nych sytuacji, mogących powodować trudności z po-

kryciem zapotrzebowania odbiorców na energię elek-

tryczną (w skrajnych warunkach mogących skutko-

wać blackoutem), związanych z wystąpieniem nastę-

pujących zjawisk:

— anomalii pogodowych (długotrwała susza, wy -

sokie temperatury, szadź katastrofalna, wichury,

szczególnie obﬁteopadyśniegu,długotrwaleutrzy-

mujące się bardzo niskie temperatury),

— gwałtownego wzrostu zapotrzebowania na

moc, w tym moc bierną, spowodowanego masowym

użyciem urządzeń klimatyzacyjnych,

— niskiego poziomu i wyższej temperatury wód

– problemy z chłodzeniem elektrowni skutkujące

ograniczeniami wytwarzania i regulacji mocy tych

elektrowni.

Czynnikami negatywnie wpływającymi na bez-

pieczeństwo pracy KSE są:

— możliwości obciążenia linii w wyższych tempe -

raturach otoczenia,

— mała gęstość sieci i jednostek wytwórczych w wy -

branych częściach kraju,

— pobór mocy biernej z sieci NN i WN oraz SN,

— niekorzystny wpływ systemów elektroenerge -

tycznych krajów sąsiednich na krajowe sieci 400 kV

i 220 kV.

Największe zagrożenie wystąpienia rozległej awa-

rii sieciowej, w przypadku nałożenia się skrajnie nie-

korzystnych warunków pracy sieci elektroenerge-

tycznej, dotyczy północnej części KSE (obszaru poło-

żonego na północ od Łodzi).

Sytuacja ta jest spowo-

dowana mniejszą w stosunku do południowej części

KSE ilością źródeł wytwórczych, a także mniejszą

gęstością sieci.

Wystąpienie awarii może spowodować

tam utratę stabilności napięciowej na znacznym ob-

szarze.

Równie ważnym czynnikiem wpływającym szcze-

gólnie niekorzystnie na pracę KSE w okresie zmniej-

szonego zapotrzebowania na energię elektryczną jest

nadmiar generowanej mocy biernej w stosunku do

zapotrzebowania.

W celu zapobiegania nadmiernemu

wzrostowi napięć w sieciach NN i WN konieczna jest

instalacja w sieci 110 kV oraz sieci przesyłowej dodat-

kowych dławików kompensacyjnych oraz opracowa-

nie skutecznych regulacji techniczno-prawnych do-

tyczących użytkowania baterii kondensatorów w sieci

dystrybucyjnej SN.

W przypadku północnego obszaru KSE, w celu

zminimalizowania niekorzystnego wpływu genero-

wanej mocy biernej, zainstalowano baterie konden-

satorów o sumarycznej mocy 884 MVAr oraz zwięk-

szono obszar generacji mocy biernej Elektrowni

Szczytowo-Pompowej w Żarnowcu.

Zagrożeniem dla stabilnej pracy KSE w warun-

kach zwiększonego zapotrzebowania na energię elek-

tryczną jest ograniczona przepustowość linii 220 kV

i 400 kV w wyższych temperaturach.

Aby zwiększyć

przepustowość linii WN, operator systemu przesyło-

wego (OSP) wykonuje coroczne prace modernizacyj-

ne polegające na podwyższaniu lub wymianie wybra-

nych słupów, regulacji zwisów i wymianie przewodów

fazowych na nowe o zwiększonej przepustowości.

Ograniczona przepustowość linii przesyłowych jest

spowodowana m.in. ich strukturą wiekową.

Większość

linii była projektowana z uwzględnieniem znacznie

niższych przepływów niż występujące obecnie.

Najważniejszym i decydującym o bezpieczeństwie

pracy i możliwości dalszego rozwoju sieci przesyłowej

jest zrealizowanie zadań zaplanowanych do 2016 r.

Inwestycje te zostały zaprogramowane w taki spo-

sób, że stanowią podstawę dla rozwoju systemu elek-

troenergetycznego w latach następnych.

Realne moż-

liwości zrealizowania zaplanowanych inwestycji są

uzależnione od wprowadzenia takich uregulowań

prawnych, które będą umożliwiały i wspierały rozwój

systemu elektroenergetycznego.

Szacowane nakłady na zamierzenia dotyczące

rozbudowy i modernizacji sieci przesyłowych, ujęte

w opracowanym przez PSE Operator SA „Planie za-

mierzeń inwestycyjnych w latach 2012–2016”, wyno-

szą 8,9 mld zł.

833

Zgodnie z koncepcją modernizacji linii przesyło-

wych przygotowaną przez PSE Operator SA, rozbu-

dowa i modernizacja sieci przesyłowej polegać będzie

na koncepcji rozwoju sieci 400 kV na trasach już ist-

niejących linii 220 kV.

Koncepcja ta ma ułatwić

i przyspieszyć modernizację poprzez uproszczenie

i ograniczenie czynności administracyjnych i praw-

nych potrzebnych do ich przeprowadzenia.

Po wyko-

naniu zaplanowanych działań ulegnie zmianie struk-

tura długości linii według napięć, tzn. zwiększeniu

ulegnie długość linii 400 kV, natomiast zmniejszeniu

ulegnie łączna długość linii 220 kV.

Konieczność rozbudowy sieci przesyłowej wynika

przede wszystkim z prognoz dotyczących wzrostu za-

potrzebowania odbiorców na moc i energię elektrycz-

ną, wymagań odbiorców w zakresie pewności zasila-

nia oraz inwestycji koniecznych do przyłączenia i wy-

prowadzenia mocy z nowych jednostek wytwórczych.

Potrzeby rozbudowy sieci przesyłowych wynikają

również z przepisów prawa, w szczególności rozpo-

rządzenia (WE) nr 714/2009 Parlamentu Europej-

runków dostępu do sieci w odniesieniu do transgra-

nicznej wymiany energii.

Rozbudowa połączeń trans-

granicznych ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa

dostaw energii elektrycznej oraz likwidację barier

swobodnego handlu energią na rynku wewnętrznym

i międzynarodowym, co wynika ze zobowiązań mię-

dzynarodowych.

Rozwój połączeń transgranicznych

daje możliwości planowania pracy sieci oraz ich zdol-

ności przesyłowych, a także wykorzystania tych linii

do importu energii w sytuacjach, gdy nie ma możli-

wości pokrycia zapotrzebowania ze źródeł krajo-

wych.

Opracowując plan modernizacji i rozbudowy sieci,

PSE Operator SA musiał uwzględnić:

— przyłączenie do sieci przesyłowej nowych źró -

deł konwencjonalnych,

— planowane likwidacje, wycofania z pracy części

jednostek wytwórczych,

— przewidywane lokalizacje elektrowni jądro -

wych na obszarze kraju,

— przyłączenie do sieci OZE o mocach wynikają -

cych z celów pakietu klimatyczno-energetycznego,

— zmiany strukturalne układów zasilania w ener -

gię elektryczną poszczególnych województw,

— pokrycie prognozowanego zapotrzebowania na

energię elektryczną w przyszłości,

— likwidację zagrożeń w strukturze zasilania

niektórych obszarów kraju, uwzględniając w szcze-

gólności duże aglomeracje,

— wykorzystanie tzw. mocy interwencyjnych (źró -

deł energii likwidujących czasowe niedobory mocy

czynnej i biernej wynikające z dzisiejszego układu sie-

ci przesyłowej, warunków jej pracy i nieprzewidywal-

nego charakteru pracy farm wiatrowych),

— realizację połączeń transgranicznych wynika -

jących z podpisanych umów międzynarodowych.

Planowany kształt rozbudowy sieci przesyłowej

jest wynikiem obecnego jej stanu oraz działań wyni-

kających z planowanych przyłączeń nowych jedno-

stek wytwórczych, w tym OZE, jest również wyni-

kiem prowadzonych uzgodnień z OSD (operatorem

systemu dystrybucyjnego) nad zapewnieniem per-

spektywicznego bezpieczeństwa dostaw energii elek-

trycznej oraz uzgodnionych z operatorami sąsiednich

systemów elektroenergetycznych kierunkowych dzia-

łań rozbudowy połączeń międzysystemowych.

Wykaz ważniejszych planowanych inwestycji w sieć

przesyłową połączeń międzysystemowych oraz linii

energetycznych wewnętrznych do 2015 r. przedsta-

wiono w poniższej tabeli.

Tabela.

Planowane inwestycje w wewnętrzną sieć przesyłową i sieć

przesyłową połączeń międzysystemowych (do 2015 r.)

Nazwa planowanego przedsięwzięcia

Rozbudowa KSE w południowo-zachodniej części kraju

Powiązanie systemów elektroenergetycznych 400 i 220 kV

poprzez budowę połączenia 400 kV od stacji 400/110 kV

Pasikurowice do istniejącej linii 220 kV Świebodzice – Klecina

Budowa linii 400kV od stacji 400/110 kV Czarna do stacji

220/110 kV Polkowice (planowane zakończenie 2016 r.)

Rozbudowa i modernizacja węzła centralnego

Budowa linii 400 kV Pątnów – Jasieniec – Grudziądz

Budowa połączenia 400 kV pomiędzy stacjami

przyelektrownianymi Elektrowni PAK i Bełchatów

Warszawski węzeł elektroenergetyczny

Budowa linii 400 kV Miłosna – Siedlce Ujrzanów

Budowa linii 400 kV Kozienice – Siedlce Ujrzanów (planowane

zakończenie 2017 r.)

Budowa linii 400 kV Rogowiec – Ołtarzew

Budowa stacji 220/110 kV Wyszków do linii Ostrołęka – Miłosna

Rozbudowa i modernizacja podsystemu śląskiego

Budowa linii wielotorowej 400 i 220 kV Byczyna – Bieruń –

Poręba –Czeczot – Wielopole

Rozbudowa i modernizacja systemu północno-zachodniego

Budowa linii Piła Krzewina – Krajnik, modernizacja wraz

z przebudową linii Krajnik – Plewiska, Krajnik – Moszczyn

– Dunowo

Budowa linii 400 kV Plewiska – Piła Krzewina – Żydowo – Dunowo

Budowa linii 400 kV Piła Krzewina – Bydgoszcz Zachód

Przebudowa linii 220 kV Jasiniec – Gdańsk Błonia na linię

400 kV lub linię dwunapięciową

Rozbudowa systemu w północno-wschodniej części kraju

Budowa linii 400 kV Narew – Ostrołęka

Budowa linii 400 kV Ełk – nowa stacja Rutki na trasie linii

Ostrołęka – Narew

Budowa linii 400 kV Ostrołęka – Stanisławów (kierunek Miłosna)

Budowa linii 400 kV Ostrołęka – Ełk

Budowa linii 400 kV Płock – Olsztyn Mątki

Budowa linii 400 kV Ostrołęka – Olsztyn Mątki

Źródło: PSE Operator SA.

Poprzez realizację zaplanowanych inwestycji w mo-

dernizację i rozbudowę sieci zostaną osiągnięte na-

stępujące cele:

— długość linii 400 kV wzrośnie o blisko 1800 km,

— długość linii 220 kV zmniejszy się o około 800 km,

— na około 190 km linii 220 kV zostanie zwięk -

szona zdolność przesyłowa,

— zdolność transformacji 400/110 kV zostanie

zwiększona o 11 060 MVA,

834

— zdolność transformacji 400/220 kV zostanie

zwiększona o 5160 MVA,

— zdolność transformacji 220/110 kV zostanie

zwiększona o 3305 MVA,

— zdolności regulacyjne mocy biernej sieci prze -

syłowej zostaną zwiększone w zakresie: +800/–400

MVAr,

— na zachodniej granicy Polski zostaną zainsta -

lowane przesuwniki fazowe pozwalające na ograni-

czenie tzw. przepływów kołowych.

Wykonanie wszystkich zaplanowanych w PZI

prac, zarówno w zakresie rozbudowy, jak i moderni-

zacji sieci przesyłowej w aspekcie rozwoju połączeń

wewnętrznych i połączeń międzynarodowych, pozwo-

li osiągnąć następujące cele, które doprowadzą do

zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego pań-

stwa.

W szczególności realizacja tych inwestycji po-

zwoli na:

— realizację polityki energetycznej Polski w za -

kresie części celów wyznaczonych dla podsektora

elektroenergetycznego,

— stworzenie warunków bezpiecznej pracy KSE,

zapewniających współpracę ze sobą źródeł energii

o zróżnicowanej technologii wytwarzania i różnych

parametrach ich pracy,

— zwiększenie pewności zasilania obszarów me -

tropolii poprzez strukturalne zmiany układów zasi-

lania w newralgicznych obszarach kraju,

— wzmocnienie roli systemu przesyłowego w KSE

poprzez rozbudowę strukturalną sieci przesyłowej

oraz częściowe i stopniowe zdejmowanie funkcji prze-

syłowych z sieci dystrybucyjnej 110 kV,

— zwiększanie możliwości ruchowych w KSE,

— zwiększenie zdolności regulacji napięć,

— wyprowadzenie mocy z przyłączonych źródeł,

— rozbudowę połączeń transgranicznych w celu

wzrostu konkurencyjności na wewnętrznym i wspól-

notowym rynku energii.

Skuteczna realizacja zaplanowanych działań jest

uzależniona również od likwidacji barier w przepisach

prawnych dotyczących pozyskiwania praw do dyspono-

wania nieruchomościami w procesie budowy linii elek-

troenergetycznych.

Realizacja zaplanowanej rozbudowy

wynika z konieczności spełnienia szeregu działań za-

wartych w polityce energetycznej kraju, w tym w odnie-

sieniu do spełnienia postanowień pakietu klimatyczno-

-energetycznego i stworzenia warunków przyłączenia

OZE w wielkości określonej dla naszego kraju, oraz pla-

nowanej rozbudowy sieci przesyłowej w kontekście po-

tencjalnej budowy w przyszłości elektrowni jądrowych.

Połączenia transgraniczne.

W 2010 r. powstała pierwsza edycja 10-letniego

planu rozwoju ENTSO-E (Europejskiej Sieci Opera-

torów Elektroenergetycznych Systemów Przesyło-

wych), w którym oprócz planowanych zamierzeń

w zakresie rozbudowy wewnętrznych sieci przesyło-

wych poszczególnych operatorów przesyłowych ujęto

również rozbudowę połączeń transgranicznych.

W pla-

nie rozwoju ENTSO-E uwzględniono analizowane

przez stronę Polską rozwiązania w zakresie połączeń

transgranicznych.

Planowane przez Polskę inwestycje transgranicz-

ne w podziale na kierunki:

— połączenie Polska – Litwa:

budowa połączenia pomiędzy systemami elektro-

energetycznymi Polski i Litwy należy do prioryteto-

wych przedsięwzięć Unii Europejskiej, które zostało

włączone do kategorii projektów o najwyższym zna-

czeniu dla rozwoju europejskiego rynku energii elek-

trycznej.

Inwestycje realizowane w ramach projektu

obejmują budowę dwutorowej linii 400 kV Ełk – Aly-

tus wraz z niezbędną rozbudową polskiego i litew-

skiego systemu przesyłowego.

Projekt ten należy do

najistotniejszych elementów prowadzonej od 2008 r.

inicjatywy Komisji Europejskiej Batlic Energy Mar-

ket Interconnection Plan, której celem jest pełna in-

tegracja trzech krajów bałtyckich z europejskimi

rynkami energii elektrycznej.

Projekt obejmuje 19 zadań inwestycyjnych, które

Wszystkie działania dotyczące powyższej inwestycji

obejmują dwa etapy:

1) pierwszy – obejmuje 11 zadań inwestycyjnych,

których realizacja wykonana zostanie do końca 2015 r.

Głównym zadaniem będzie budowa połączenia trans-

granicznego (2-torowa linia 400 kV do granicy pań-

stwa) wraz z rozbudową stacji Ełk.

Wykonanie tej

inwestycji umożliwi przesył energii elektrycznej je-

dynie w kierunku z systemu litewskiego do polskie-

go, w wielkości do 500 MW;

2) drugi, który obejmie pełną rozbudowę polskie-

go systemu przesyłowego, planowany jest do zreali-

zowania w 2020 r.

Jego wykonanie umożliwi pełne

wykorzystanie zdolności przesyłowych połączenia

w obu kierunkach, w wielkości 1 000 MW;

— połączenie Polska – Ukraina:

polski i ukraiński system przesyłowy jest połączony

dwoma liniami transgranicznymi.

Pierwsza to linia

750 kV w relacji Rzeszów – Chmielnicka (Ukraina), li-

nia ta jest wyłączona z ruchu od 1993 r. ze względu na

stan techniczny.

Druga to jednotorowa linia 220 kV Za-

mość – Dobrotwór (Ukraina), która współpracuje z wy-

dzieloną po stronie ukraińskiej jednostką wytwórczą.

Stan linii i całego połączenia jest dobry i niewymaga-

jący w najbliższej przyszłości dokonywania znaczących

remontów ani modernizacji.

Ze względu na małe moż-

liwości importowe (maks.

215 MW) linia ta ma niewiel-

kie znaczenie dla wymiany międzynarodowej między

państwami.

W 2010 r. linia nie była wykorzystywana

do importu energii z Ukrainy.

Współpraca ze stroną ukraińską dotycząca po-

nownego uruchomienia linii 750 kV została zainicjo-

wana na szczeblu rządowym (Grupa Robocza ds.

Energetyki, działająca w ramach Polsko-Ukraińskiej

Komisji Międzyrządowej ds. Współpracy Gospodar-

czej).

Aktualnie trwają ustalenia dotyczące uzyska-

nia jednoznacznego stanowiska ze strony ukraiń-

skiej, który z wariantów połączenia linii (asynchro-

niczny czy synchroniczny) będzie ostatecznym roz-

wiązaniem.

Realizacja inwestycji od momentu podję-

cia decyzji będzie wymagała przy wariancie asyn-

chronicznym co najmniej 3–4 lat, przy szacowanym

835

nakładzie inwestycyjnym 940 mln zł, a przy warian-

cie synchronicznym 7–8 lat;

— połączenia Polska – Białoruś:

Polska jest połączona z systemem białoruskim

dwoma połączeniami transgranicznymi:

1) jednotorowa linia 220 kV Białystok – Roś (Bia-

łoruś), która została wyłączona z ruchu w 2006 r.

Stan

techniczny linii i rozdzielni 220 kV wymaga gruntowej

przebudowy istniejącego układu połączeń;

2) dwutorowa linia 110 kV Wólka Dobrzyńska

– Brześć (Białoruś), przesyłająca moc do KSE z wydzie-

lonych na polski system bloków elektrowni Bierezowska,

o maksymalnym przesyle mocy do 120 MW.

Właścicie-

lem linii jest osoba prywatna.

W 2010 r. linia nie była

PSE Operator SA oraz pełniące funkcję operatora

systemu przesyłowego w Republice Białoruś GPO

Belenergo rozpoczęły w 2009 r. współpracę dotyczącą

budowy równoważnego połączenia.

Prowadzone

działania realizowały zapisy memorandum między

ki Białoruś o współpracy w dziedzinie elektroenerge-

tyki (w szczególności art. 3 współpraca inwestycyjna)

z września 2009 r. oraz postanowienia Wspólnej Pol-

sko-Białoruskiej Komisji Międzyrządowej ds. Współ-

pracy Gospodarczej, której po stronie polskiej prze-

wodniczy Ministerstwo Gospodarki.

Ponowne uruchomienie połączenia polskiego sys-

temu przesyłowego z białoruskim byłoby technicznie

możliwe poprzez wybudowanie nowej 2-torowej linii

400 kV w relacji Narew – Roś, ze wstawką prze-

kształtnikową po stronie białoruskiej.

Dzięki temu

wzrosłyby w latach 2015–2020 zdolności przesyłowe

w kierunku importu energii do 500 MW.

Nakłady in-

westycyjne niezbędne do sﬁnansowaniabudowypol-

skiej części połączenia szacowane są na ok. 320 mln zł.

Według oceny PSE Operator SA uruchomienie połą-

czenia mogłoby nastąpić w latach 2016–2017;

— połączenie Polska – Rosja:

współpraca ze stroną rosyjską została podjęta na

szczeblu rządowym w ramach Grupy Roboczej ds.

Paliwowo-Energetycznych, działającej w ramach Pol-

sko-Rosyjskiej Komisji Międzyrządowej ds. Współ-

pracy Gospodarczej.

Wstępne rozmowy dotyczące

możliwej współpracy i możliwości budowy połączenia

transgranicznego z obwodem kaliningradzkim pro-

wadzone są obecnie w ramach grupy przedsiębiorstw:

PGE Polska Grupa Energetyczna SA i PSE Operator

SA ze strony polskiej oraz INTER RAO UES (przed-

siębiorstwo zajmujące się handlem energią) i OJSC

Federal Grid Company UES (podmiot zarządzający

systemem elektroenergetycznym na obszarze 73 re-

gionów Federacji Rosyjskiej).

Nowe inwestycje sieciowe, zwiększające możliwo-

ści importu energii elektrycznej, mogą przyczynić się

do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii elek-

trycznej oraz mogą pozytywnie wpłynąć na bilans

mocy w KSE.

Nie mogą jednak być traktowane ja-

ko alternatywa rozwiązania problemu inwestycji

w nowe moce wytwórcze w skali kraju.

Należy jednakże zaznaczyć, że realizacja inwesty-

cji międzysystemowych nie jest jednoznaczna z auto-

matycznym rozpoczęciem dostaw importowych ener-

gii w kierunku Polski.

O ewentualnym imporcie

energii elektrycznej do Polski będą bowiem decydo-

wać zarówno warunki ekonomiczne, wynikające

z cen energii elektrycznej po obu stronach połącze-

nia, jak i uwarunkowania techniczne funkcjonowa-

nia systemów elektroenergetycznych Polski i krajów,

z którymi te połączenia będą łączyć system polski.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom inwestorów,

biorąc pod uwagę przeszkody w prowadzeniu inwe-

stycji liniowych, w Ministerstwie Gospodarki zakoń-

czono prace nad projektem nowej ustawy o koryta-

rzach przesyłowych, której głównym celem jest stwo-

rzenie odpowiednich i stabilnych warunków do reali-

zacji celu publicznego w postaci budowania, utrzy-

mania oraz modernizowania infrastruktury tech-

nicznej, niezbędnej do zapewnienia nieprzerwanego

dostarczania energii elektrycznej, gazów (w tym

CO

2

), ciepła, ropy naftowej i produktów naftowych,

spodarki wejście w życie takiej ustawy jest jedynym

rozwiązaniem, które w sposób kompleksowy pozwoli

rozwiązać tak skomplikowaną materię, jak realizacja

inwestycji w rozbudowę ww. infrastruktury.

Przyszła ustawa będzie normować zasady wyod-

lizowane urządzenia liniowe mające znaczenie z uwa-

gi na realizację celu publicznego, poprzez tworzenie

specjalnych pasów gruntów, zwanych korytarzami

przesyłowymi.

W przedmiotowym projekcie znajdują

się również rozwiązania takiej kwestii, jak uregulo-

wanie i uproszczenie zasad umieszczania w tych pa-

sach urządzeń liniowych celu publicznego.

Dzięki

ne będą szybciej i sprawniej pozyskiwać prawa do

dzenia służące m.in. do przesyłu lub dystrybucji ener-

gii, jak również w stosunku do gruntów dla istnieją-

cych już w chwili obecnej urządzeń energetycznych.

Pozwoli to również tym przedsiębiorstwom na spraw-

ne i planowe przeprowadzanie konserwacji oraz mo-

dernizacji należących do nich sieci i urządzeń, co

awarii sieci energetycznych oraz w konsekwencji na

poprawę bezpieczeństwa energetycznego kraju.

Jednym z mechanizmów służących realizacji celów

przez Ministerstwo Gospodarki, jest rozwój sieci inte-

ligentnych (smart grids), w tym także inteligentnego

opomiarowania (smart metering).

Szczególnie istotne

energetycznego rozwiązań związanych z inteligent-

nym opomiarowaniem.

Dzięki wprowadzeniu nowych

systemów pomiarowych, w proces oszczędzania ener-

gii będzie można zaangażować całe społeczeństwo.

Takie zaangażowanie będzie możliwe dzięki funk-

cjom, jakie będą posiadały te urządzenia.

Spośród nich

należy wymienić w szczególności możliwość dwustron-

836

nej komunikacji pomiędzy przedsiębiorstwem energe-

tycznym a odbiorcą.

Dzięki tym urządzeniom odbiorca

żącym zużyciu energii oraz o jej cenach, co spowodu-

je, że będzie mógł w racjonalny sposób zarządzać swo-

im zużyciem i przy okazji wpływać na wielkość tego

zużycia i wysokość swoich rachunków.

Rozwiązanie

to będzie niosło ze sobą korzyści także dla przedsię-

biorstw energetycznych, które mając stały dostęp do

bieżących informacji o zużywanej energii, będą w sta-

nie w sposób bardziej dokładny określać wielkość za-

potrzebowania na energię, a co za tym idzie, także

ograniczać straty energii.

Kluczową przesłanką dla wdrożenia inteligentne-

go opomiarowania w Polsce jest zagrożenie wynika-

jące z możliwości niezbilansowania mocy w KSE

w perspektywie najbliższych kilku lat.

Jest to zwią-

zane z jednej strony z procesem wyłączenia z eksplo-

atacji najstarszych bloków wytwórczych, cechujących

się wysoką emisją pyłów (również w wyniku wyga-

śnięcia okresu derogacji w związku z dyrektywą Par-

lamentu Europejskiego i Rady 2010/75/WE z dnia

– IED), a z drugiej strony obserwowanym brakiem

aktywności w zakresie budowy nowych źródeł wy-

twórczych, głównie ze względu na niepewność inwe-

stycyjną związaną przede wszystkim z brakiem

w ostatnich latach jasnych kryteriów przydziału dar-

mowych limitów emisji CO

2

po 2012 r., co istotnie

zwiększa ryzyko biznesowe potencjalnego inwestora.

W związku z powyższym należy zdawać sobie spra-

wę, że wprowadzenie wszystkich możliwych działań

wpływających na poprawę efektywności funkcjonowania

sieci przesyłowych w oczywisty sposób będzie skutkować

zmniejszeniem zapotrzebowania na energię elektryczną,

ale nie uchroni tego systemu przed deﬁcytemmocy.

Aktualna prognoza zapotrzebowania na energię

elektryczną wskazuje, że będzie ono wzrastać zarów-

no w najbliższych 5 latach, jak i w perspektywie do

2030 r.

W całym okresie do 2030 r. średnioroczne

tempo wzrostu oceniane jest na poziomie 1,6%, a za-

potrzebowanie na energię elektryczną w 2030 r. osią-

gnie wielkość około 210 TWh.

Największy wzrost

zapotrzebowania spodziewany jest w sektorze usług

(o 62%), gospodarstwach domowych (o 48%), a także

w przemyśle (o 35%).

Zapewnienie produkcji energii

elektrycznej w ilości pozwalającej na pokrycie pro-

gnozowanego wzrostu zapotrzebowania, w wa-

runkach starzenia się majątku wytwórczego w pol-

skim systemie elektroenergetycznym, a także w kon-

tekście zobowiązań wynikających z pakietu klima-

tyczno-energetycznego, będzie wymagało obok wyso-

ko sprawnych elektrowni węglowych budowy również

innych źródeł: odnawialnych, gazowych oraz jądro-

wych, co spowoduje zmianę struktury wytwarzania

energii elektrycznej.

Czynnikami, które w najwięk-

szym stopniu będą wymuszały zmianę bazy paliwo-

wej w elektroenergetyce, są: obowiązek redukcji emi-

sji CO

2

oraz ograniczanie emisji innych zanieczysz-

czeń do atmosfery, a także konieczność wypełnienia

wymagań UE w zakresie udziału odnawialnych źró-

deł energii w strukturze energii ﬁnalnejbrutto.

Ad 8.

Czy w Polsce są lub będą składowane odpa-

dy radioaktywne przywożone z zagranicy (głównie

z Niemiec)?

wo atomowe wwóz do Polski, w celu składowania,

odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa

jądrowego jest zabroniony i nie jest przewidywana

zmiana tego stanu rzeczy.

Ad 9.

Czy wobec powyższego i wobec kategoryczne-

go sprzeciwu lokalizacji budowy elektrowni atomowej

w Gąskach, a nawet kategorycznego sprzeciwu na prze-

prowadzenie wstępnych badań, łącznie z brakiem zgody

na wyjazd do zagranicznych elektrowni w celu ich zwie-

dzania, zdecydowanej większości lokalnej społeczności

Doświadczenia innych krajów wskazują na wagę

i znaczenie akceptacji społecznej przy działaniach

związanych z rozwojem energetyki jądrowej.

Wskazanie przez inwestora 3 potencjalnych loka-

lizacji nie oznacza, że we wszystkich 3 planuje się

budowę elektrowni jądrowej.

Na terenie tych lokali-

zacji przeprowadzone będą niezbędne badania i ana-

lizy w celu wybrania ostatecznego miejsca budowy

pierwszej polskiej elektrowni jądrowej.

Wyniki tych

badań pozwolą wskazać docelową lokalizację pierw-

szej polskiej elektrowni jądrowej, co powinno nastą-

pić do końca 2013 r.

Należy jednak podkreślić, że

dopiero po uzyskaniu decyzji właściwego wojewody

inwestor będzie mógł rozpocząć przeprowadzanie ba-

dań lokalizacyjnych i środowiskowych.

dopodobnie bez udziału Ministerstwa Gospodarki)

w Gąskach k. Mielna mogłaby być związana z praw-

dopodobnym spekulacyjnym obrotem ziemią, tj. wy-

kupem wielce atrakcyjnych gruntówka za bezcen

w okresie potencjalnej budowy elektrowni w Gąskach,

po czym ogłoszenie oﬁcjalnejrezygnacjizjejbudowy

i przeogromnych zysków z góry ustalonego podmiotu?

Kwestie dotyczące budowy elektrowni jądrowej

towaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów

W świetle jej zapisów wskazanie nieruchomości we

wniosku do wojewody, niezależnie do jej położenia,

może spowodować określone skutki.

I tak wydanie

decyzji o wskazaniu lokalizacji inwestycji w zakresie

budowy obiektu energetyki jądrowej, od dnia dorę-

czenia właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu

zawiadomienia o wszczęciu postępowania, powoduje,

toczące się w tych sprawach postępowania ulegają

tecznej decyzji o warunkach zabudowy zagospodaro-

wania terenu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwe-

stycji celu publicznego.

Na wniosek wojewody infor-

macja o wszczęciu postępowania zostanie wpisana

w księgach wieczystych prowadzonych dla przedmio-

towej nieruchomości.

837

Powyższe skutki wszczęcia postępowania, po-

zostające również w mocy po wydaniu decyzji o wska-

zaniu lokalizacji inwestycji w zakresie obiektu

energetyki jądrowej, prowadzić mają do ogranicze-

nia możliwości spekulacyjnego wzrostu wartości

nieruchomości, które w przyszłości mogą być po-

tencjalnie przedmiotem wywłaszczenia pod reali-

zację obiektu energetyki jądrowej.

Należy dodać,

że ww. ustawa nakłada na inwestora obowiązek

przywrócenia nieruchomości do stanu poprzednie-

płacenia odszkodowania.

Ad 11.

Czy i kiedy pan minister określi jednoznacz-

nie, klarownie i oﬁcjalniezpodaniemdopublicznej

wiadomości, konkretną datę rezygnacji z potencjal-

nej budowy elektrowni atomowej w Gąskach?

Zwa-

i miejscowości nadmorskie w sąsiedztwie tracą na

atrakcyjności turystycznej i wartości gruntów.

Jak już wspomniano, decyzję w sprawie wyboru

ko on może się z niej wycofać.

Należy jednak podkre-

ślić, że doświadczenia innych krajów wskazują, że

lokalizacja elektrowni jądrowej przynosi terenom, na

których jest ona zlokalizowana, korzyści, nie wywie-

rając w dłuższym okresie negatywnego wpływu na

funkcjonowanie i rozwój sektora turystyki.

Dziękuję za zainteresowanie się kwestiami zwią-

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

przy którym przekazano interpelację pana posła Ma-

cieja Mroczka w sprawie budowy na odcinku auto-

strady A2 zjazdu w Łagowie, uprzejmie przekazuję

następujące informacje.

Załącznik nr 2 do umowy zawartej ze spółką Au-

tostrada Wielkopolska II SA na budowę i eksploata-

cję odcinka II autostrady płatnej A2 Świecko – Nowy

Tomyśl określa fazy, w jakich realizowany będzie

określony zakres robót.

Zgodnie z jego zapisem

przystąpienie do realizacji węzła Łagów (zlokalizo-

wanego w km 51+510) nastąpi w fazie VII.

Załącz-

nik ten określa także, iż realizacja omawianej fazy

VII w odniesieniu do danego odcinka autostrady bę-

dzie miała miejsce po przekroczeniu określonego

poziomu swobody ruchu (PSR).

Strony umowy na

liwość realizacji węzła Łagów, a termin jego reali-

zacji uzależniły od przesłanki ekonomicznej (osią-

gnięcie określonego poziomu ruchu).

Wcześniejsza realizacja elementów fazy VII, w tym

także realizacja węzła Łagów, może być uzasadniona

z uwagi na rozwój terenów lokalnie przylegających

do autostrady i proponowanego węzła.

W przypadku

wystąpienia takiego uzasadnienia należy jednak roz-

ważyć sposób ﬁnansowania wcześniejszej budowy

węzła oraz uregulowania innych konsekwencji w po-

staci możliwych do wystąpienia roszczeń ze strony

Autostrady Wielkopolskiej II SA.

Na dzień dzisiejszy Skarb Państwa nie dysponuje

środkami wystarczającymi na sﬁnansowanieprzy-

spieszonej realizacji węzła Łagów, a także nie widzi

niezbędnego uzasadnienia do natychmiastowej reali-

zacji powyższego węzła.

Odnosząc się do pytania dotyczącego ewentualnego

kosztu zjazdu na węźle Łagów, uprzejmie informuję, iż

zgodnie z treścią zawartej umowy ze spółką Autostrada

Wielkopolska II SA na budowę i eksploatację odcinka

ka opłaty za przejazd autostradą wynosi 0,20 zł brutto/km

dla pojazdów kategorii I (samochody osobowe i motocy-

kle) oraz 0,46 zł brutto/km dla pozostałych pojazdów.

Pobór opłat nastąpi od 20 maja 2012 r.

Pozostaję z szacunkiem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

W odpowiedzi na interpelację nr SPS-023-769/12

z dnia 10 stycznia br. (data wpływu 11 stycznia br.)

838

Internet w kontekście planowanej cyfryzacji usług ad-

ministracyjnych przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Słowem wstępu pragnę poinformować, że mini-

ster administracji i cyfryzacji w ramach swoich kom-

petencji podejmuje i planuje liczne działania ukierun-

kowane na zwiększenie dostępności usług telekomu-

nikacyjnych, w szczególności usługi szerokopasmo-

wego dostępu do sieci, mające na celu wyeliminowa-

nie zjawiska tzw. wykluczenia cyfrowego.

Działania

te w połączeniu z cyfryzacją administracji publicznej

przyczynią się do wprowadzenia Polaków w cyfrowy

świat, jak również będą narzędziem realizacji postu-

latu budowy otwartego rządu i państwa przyjaznego

obywatelom.

Udzielając odpowiedzi na pierwsze z pytań pani

poseł dotyczące planowanych zmian przepisów w za-

kresie usługi powszechnej, pragnę zauważyć, że od

2010 r. trwają intensywne prace nad nowelizacją

dalej „P.t.”.

W dniu 18 stycznia br. projekt P.t. został

Ministrów.

Przedmiotowa nowelizacja jest wynikiem

przeprowadzenia przez Komisję Europejską przeglą-

du ram regulacyjnych UE dotyczących sieci i usług

łączności elektronicznej i przyjęcia w dniu 25 listo-

pada 2009 r. przez Parlament Europejski i Radę prze-

pisów nowelizujących regulacje dotyczące rynku te-

lekomunikacyjnego.

Zmiany wprowadzone w dyrek-

tywie 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej

nie w projektowanych przepisach P.t.

Istotne zmiany

obejmują sposób wyznaczania przedsiębiorcy zobo-

wiązanego do świadczenia usług składających się na

usługę powszechną.

Proponuje się, by w miejsce wy-

nikającego obecnie z przepisów P.t. obowiązku wy-

znaczenia przedsiębiorcy zobowiązanego do świad-

czenia usług składających się na usługę powszechną

powierzyć regulatorowi rynku telekomunikacyjnego

uprawnienie do wyznaczenia takiego przedsiębiorcy,

wyłącznie gdy zajdzie taka potrzeba, w szczególności

biorąc pod uwagę faktyczne potrzeby użytkowników

sam rynek na zasadzie samoregulacji i z poszanowa-

niem zasad skutecznej konkurencji nie będzie w sta-

nie zapewnić powszechnej dostępności usługi po-

wszechnej).

W świetle projektowanych przepisów

decyzja o wyborze przedsiębiorcy zobowiązanego do

wszechną należeć będzie do prezesa UKE, po doko-

naniu oceny rynku w tym zakresie, w szczególności

pod względem dostępności, jakości i przystępności

cenowej usług składających się na usługę powszech-

ną.

Projektowane zmiany w P.t. obejmują również

samą deﬁnicjęikatalogusługwchodzącychwskład

usługi powszechnej.

W deﬁnicjiusługipowszechnej

– zawartej w obecnie obowiązującym art. 81 ust. 1

P.t. – w celu zachowania neutralności technologicznej

zrezygnowano z określeń sugerujących, że usługi

składające się na usługę powszechną powinny być

świadczone wyłącznie w „kablowej” sieci stacjonar-

nej.

Nie oznacza to przy tym rozciągnięcia zakresu

usługi powszechnej na łączność ruchomą, lecz swo-

bodę w wykorzystaniu różnych technologii w celu

zapewnienia dostępu do podstawowych usług w sta-

łej lokalizacji.

Katalog usług składających się na

usługę powszechną (zawarty w art. 81 ust. 3 P.t.)

został zmodyﬁkowany m.in. poprzez wskazanie

wprost, że przyłączenie zakończenia sieci w stałej lo-

kalizacji powinno umożliwiać przesyłanie danych,

w tym funkcjonalny dostęp do sieci Internet, którego

prędkość będzie pozwalała na korzystanie z aplikacji

używanych powszechnie w drobnych bieżących spra-

wach życia codziennego.

Chodzi tutaj przede wszyst-

kim o możliwość korzystania z poczty elektronicznej,

przeglądania stron internetowych o charakterze in-

formacyjnym (rozkłady jazdy komunikacji miejskiej,

strony urzędowe), dokonywania przelewów, czy wresz-

cie zawierania umowy o świadczenie publicznie do-

stępnych usług telekomunikacyjnych w formie elek-

tronicznej w postaci formularza na stronie interne-

towej dostawcy usług.

Udzielając odpowiedzi na drugie pytanie dotyczą-

ce działań Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

zmierzających do poprawy dostępności usług teleko-

munikacyjnych, w szczególności usługi dostępu do

Internetu, w pierwszej kolejności należy wskazać na

Nr 106, poz. 675), zwanej dalej „ustawą”, która we-

szła w życie w dniu 17 lipca 2010 r.

Opracowanie usta-

wy stanowiło realizację założeń Międzyresortowego

Zespołu ds. Realizacji Programu Polska Cyfrowa –

organu pomocniczego prezesa Rady Ministrów, po-

wołanego równolegle z uchwaleniem przez Radę Mi-

nistrów „Strategii rozwoju społeczeństwa informacyj-

nego w Polsce do roku 2013”, którego prace pozostają

w ścisłym związku z wdrażaniem postulatów tego do-

kumentu programowego w zakresie wprowadzenia

niezbędnych zmian legislacyjnych celem pobudzenia

inwestycji w infrastrukturę telekomunikacyjną.

Głównym celem ustawy jest walka ze zjawiskiem

wykluczenia cyfrowego poprzez niwelowanie barier

administracyjno-prawnych znacząco hamujących bu-

dowę infrastruktury telekomunikacyjnej.

Ustawa

zawiera m.in. regulacje ułatwiające przeprowadzenie

inwestycji telekomunikacyjnych przez jednostki sa-

morządu terytorialnego, szczególnie w sytuacji gdy

na danym obszarze prywatni inwestorzy nie znajdu-

ją ekonomicznego uzasadnienia dla rozbudowy wła-

snej infrastruktury telekomunikacyjnej.

Do najważ-

niejszych rozwiązań przyjętych w ustawie należy:

1) wprowadzenie nowego rozwiązania umożliwia-

jącego ustanowienie odrębnej własności włókien

w kablu światłowodowym, co pozwoli przedsiębior-

com na wspólne inwestowanie;

2) wprowadzenie dla zarządców dróg obowiązku

lokalizowania w trakcie budowy lub przebudowy dro-

gi kanałów technologicznych w pasie drogowym, a tak-

839

że wprowadzenie możliwości określenia preferencyj-

tów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej;

3) wprowadzenie obowiązku zapewnienia dostępu

do infrastruktury telekomunikacyjnej jednostek sa-

morządu terytorialnego – tzw. zasada otwartej sieci;

4) nałożenie na prezesa UKE obowiązku sporzą-

dzania inwentaryzacji przedstawiającej pokrycie ist-

niejącą infrastrukturą telekomunikacyjną i publicz-

nymi sieciami telekomunikacyjnymi, co umożliwi

zlokalizowanie tzw. białych plam w zakresie szero-

kopasmowego dostępu do Internetu;

5) uregulowanie kwestii związanych z dostępem

do budynków dla przedsiębiorców telekomunikacyj-

nych i tzw. prawem drogi w celu likwidacji występu-

jących obecnie barier w rozwoju infrastruktury tele-

komunikacyjnej.

Ustawa reguluje ponadto podstawowe ramy

działalności dla jednostek samorządu terytorialne-

go oraz dla podmiotów wykonujących zadania z za-

kresu użyteczności publicznej w sektorze telekomu-

nikacyjnym.

Na gruncie ustawy jednostki samorzą-

du terytorialnego mogą w szczególności:

1) budować lub eksploatować infrastrukturę tele-

komunikacyjną i sieci telekomunikacyjne oraz naby-

wać prawa do infrastruktury telekomunikacyjnej

i sieci telekomunikacyjnych już istniejących;

2) dostarczać sieci telekomunikacyjne lub zapewniać

3) świadczyć, z wykorzystaniem posiadanej infra-

struktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunika-

cyjnych, usługi na rzecz określonych w ustawie pod-

miotów.

Ustawa przewiduje, że w sytuacji braku zaspoko-

jenia zapotrzebowania użytkowników końcowych

jednostki samorządu terytorialnego same będą mo-

gły świadczyć usługi na rzecz użytkowników koń-

cowych, a w szczególności bezpłatną tzw. socjalną

usługę dostępu do Internetu.

Ustawa zawiera ponadto przepisy ułatwiające lo-

kowanie inwestycji z zakresu telekomunikacji, w szcze-

gólności tzw. regionalnych sieci szerokopasmowych,

realizowanych w ramach programów operacyjnych.

Ma to sprzyjać znacznemu przyspieszeniu procesu

inwestycyjnego, m.in. poprzez większe niż dotych-

czas wykorzystanie środków unijnych na ﬁnansowa-

nie tego rodzaju inwestycji.

W tym miejscu warto

wskazać, że w Polsce na rozwój infrastruktury tele-

komunikacyjnej, w tym zapewniającej szerokopasmo-

wy dostęp do Internetu, ze środków europejskich

przeznaczono około 1,034 mld EUR.

Środki przezna-

czone na rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej

zostały alokowane w szesnastu regionalnych progra-

mach operacyjnych (RPO), Programie Operacyjnym

„Rozwój Polski Wschodniej” (PO RPW), Programie

Operacyjnym „Innowacyjna gospodarka” działanie

8.4: Zapewnienie dostępu do Internetu na odcinku

„ostatniej mili”, a także w ramach Programu Rozwo-

ju Obszarów Wiejskich 2007–2013 (PROW).

W ra-

mach programów RPO oraz PO RPW w Polsce po-

wstanie 3377 węzłów dystrybucyjnych w ramach

regionalnych sieci szerokopasmowych

1)

.

Zgodnie z da-

nymi z 2010 r. w ramach inwestycji doﬁnansowywa-

nych z programów RPO oraz PO RPW zasięgiem sie-

ci regionalnych zostanie objętych łącznie ponad 25,5 tys.

miejscowości, z czego 37% stanowić będą miejscowości

„białe”, czyli obszary, na których nie są dostępne usłu-

gi szerokopasmowego dostępu do Internetu.

Przewiduje się, że w wyniku wdrożenia projek-

tów realizowanych w ramach programów RPO oraz

PO RPW 6 523 200 osób uzyska dostęp do szeroko-

pasmowego Internetu

2)

, co stanowi ponad 17% ogó-

łu mieszkańców Polski, którzy obecnie zamieszkują

obszary o niezadowalającym stopniu rozwoju infra-

struktury szerokopasmowej

3)

.

Jednocześnie w ra-

mach projektów z zakresu budowy sieci dostępo-

wych „ostatnia mila” w ramach działania 8.4 Pro-

gramu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

(PO IG) szacowana liczba użytkowników końco-

wych trwale korzystających z Internetu szerokopa-

smowego wyniesie 100 000

4)

.

Kolejnym narzędziem o istotnym znaczeniu dla

poprawy dostępności usług telekomunikacyjnych jest

nowelizowane rozporządzenie ministra infrastruk-

z późn. zm.).

Obecnie projekt jest na końcowym eta-

pie uzgodnień międzyresortowych.

Głównym celem

najnowszej nowelizacji jest:

— wprowadzenie obowiązku montażu telekomu -

nikacyjnej instalacji światłowodowej w nowo budo-

wanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych,

budynkach zamieszkania zbiorowego i budynkach

użyteczności publicznej;

— wprowadzenie obowiązku wyposażania ww.

budynków w wewnątrzbudynkową kanalizację ka-

blową posiadającą wolne zasoby umożliwiające mon-

taż dodatkowych kabli lub mikrokabli światłowodo-

wych, a także kabli i przewodów opartych na tech-

nologiach innych niż światłowodowe (głównie kable

koncentryczne lub skrętka miedziana);

— zapewnienie, aby w ww. budynkach istniały

odpowiednie pomieszczenia lub szafki umożliwiające

montaż ww. instalacji i korzystanie z kanalizacji.

Nowelizacja rozporządzenia jest jednym z narzę-

dzi prowadzących do zwiększenia penetracji szybki-

1)

Najwięcej węzłów dystrybucyjnych powstanie w wojewódz-

twie śląskim – 901.

2)

Opracowano na podstawie wskaźników zawartych w regio-

nalnych programach operacyjnych na lata 2007–2013 oraz

w Programie Operacyjnym „Rozwój Polski Wschodniej” 2007–

–2013.

3)

Opracowano na podstawie danych zawartych na stronie

http://demograﬁa.stat.gov.pl/bazadernograﬁastanw dniu31grud-

nia 2010.

4)

Opracowano na podstawie wskaźników zawartych w Szcze-

gółowym opisie priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyj-

na Gospodarka, 2007–2013.

Narodowe Strategiczne Ramy Od-

niesienia na lata 2007–2013.

840

mi sieciami światłowodowymi w dłuższej perspekty-

wie czasowej.

Zapewnienie istnienia nowoczesnych

instalacji światłowodowych w budynkach będzie mia-

ło również wpływ na stymulację inicjatyw prywat-

nych przedsiębiorców, którzy dzięki temu, iż będą

mieli do dyspozycji, bez ponoszenia dodatkowych

kosztów, najdroższy do wybudowania odcinek sieci

dostępowej, częściej będą decydowali się na doprowa-

dzenie do budynków sieci właśnie w technice świa-

tłowodowej.

Obecnie obowiązujące rozporządzenie

w sposób ogólny wskazuje na obowiązek wyposaże-

nia budynku w instalację telekomunikacyjną, bez

wskazania, jaka technika dostępowa powinna zostać

zastosowana.

Pomimo iż obecnie możliwe jest wyko-

rzystanie techniki światłowodowej dla spełnienia

wymogów przewidzianych rozporządzeniem, w prak-

tyce nadal powszechnie stosowana jest technika

oparta na kablach miedzianych.

Jednocześnie, w związku z wprowadzeniem usta-

wą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunika-

z późn. zm.) dotyczących obowiązku lokalizacji w trak-

cie budowy i przebudowy dróg publicznych kanałów

technologicznych na potrzeby umieszczania w nich

światłowodowej infrastruktury telekomunikacyjnej

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji toczą się

prace nad opracowaniem projektu rozporządzenia

określającego przepisy techniczne dla lokalizacji ta-

kiej infrastruktury w drogach publicznych.

Działa-

nia w tym zakresie przyczynią się do przyspieszenia

i obniżenia kosztów inwestycji telekomunikacyjnych

oraz wzrostu podaży infrastruktury technicznej i te-

lekomunikacyjnej.

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji, konty-

nuując działania Ministerstwa Infrastruktury, bie-

rze ponadto aktywny udział w realizacji projektu

„System informacyjny o infrastrukturze szerokopa-

smowej” i portal Polska Szerokopasmowa (SIPS)

w ramach 7. osi Programu Operacyjnego „Innowa-

cyjna gospodarka” 2007–2013.

Celem tego projektu

jest utworzenie infrastruktury teleinformatycznej

o zasięgu ogólnokrajowym zapewniającej wsparcie

administracji rządowej i samorządowej w zarządza-

niu oraz koordynacji projektów dotyczących budowy

regionalnych szerokopasmowych sieci szkieletowych

i dostępowych na obszarach wymagających interwen-

cji.

Infrastruktura ta będzie wspomagać działania

zarówno administracji rządowej, jak i samorządowej,

tworząc zaplecze dla elektronicznych usług publicz-

nych świadczonych dla obywateli i przedsiębiorców.

Zasoby informacyjne zgromadzone w ramach projek-

tu pomogą przedsiębiorcom, szczególnie z sektora

i budowie optymalnych rozwiązań sieci dostępowych

tworzeniu właściwych e-usług.

Dodatkowym celem

projektu jest także promocja usług społeczeństwa in-

formacyjnego wśród obywateli na obszarach zagro-

żonych wykluczeniem cyfrowym.

Kolejnym szczególnie istotnym narzędziem dla

realizacji inwestycji telekomunikacyjnych jest rozpo-

rządzenie ministra spraw wewnętrznych i admini-

ryzacji pokrycia istniejącą infrastrukturą telekomu-

nikacyjną i publicznymi sieciami telekomunikacyj-

nymi zapewniającymi lub umożliwiającymi zapew-

nienie szerokopasmowego dostępu do Internetu oraz

poz. 238).

Celem przedmiotowego rozporządzenia jest

zapewnienie wiarygodnego źródła danych o pokryciu

terytorium kraju istniejącą infrastrukturą telekomu-

rębnymi zaznaczeniami pokrycia łączami światłowo-

dowymi i sieciami bezprzewodowymi oraz budynka-

mi umożliwiającymi kolokację, a tym samym zobra-

zowanie stanu istniejącej infrastruktury szerokopa-

smowej na terytorium kraju oraz wskazanie obsza-

rów o niedostatecznym stopniu pokrycia infrastruk-

turą szerokopasmową, na których konieczne będzie

podjęcie konkretnych interwencji publicznych w sek-

torze telekomunikacyjnym.

W związku z koniecznością zapewnienia odpo-

wiedniego wsparcia jednostkom samorządu teryto-

rialnego realizującym projekty z wykorzystaniem

środków wspólnotowych, których celem jest budowa

infrastruktury telekomunikacyjnej zapewniającej

szerokopasmowy dostęp do Internetu, minister wła-

ściwy ds. łączności realizuje projekt systemowy

współﬁnansowanyześrodkówdziałania8.3Progra-

mu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”.

Na-

czelnymi celami projektu jest prowadzenie działań

koordynacyjnych na poziomie strategicznym w celu

ograniczenia barier w dostępie do Internetu, wspie-

ranie potencjalnych beneﬁcjentówwzakresieprowa-

dzonych inwestycji, zwiększenie dostępu do wiedzy

i innowacyjnych rozwiązań technologicznych (wspar-

cie doradcze), prowadzenie działań informacyjnych

oraz szkoleniowych (organizowanie szkoleń, konfe-

rencji), prowadzenie działań związanych z wypraco-

waniem rekomendowanego modelu zarządzania i utrzy-

mania budowanych sieci szerokopasmowych, prze-

ciwdziałanie zjawisku wykluczenia cyfrowego.

Pro-

jekt ma być narzędziem, które umożliwi pełną ab-

sorpcję środków unijnych dostępnych na rozwój in-

frastruktury szerokopasmowej.

Jednocześnie w ra-

mach projektu będą prowadzone bezpośrednie dzia-

łania na rzecz przeciwdziałania zjawisku wyklucze-

nia cyfrowego, za które odpowiedzialny będzie part-

ner.

W wyniku konkursu zorganizowanego przez

ówczesny resort infrastruktury na partnera projektu

wybrano Stowarzyszenie „Miasta w Internecie”.

W tej części projektu planuje się zorganizowanie

ogólnopolskiej kampanii informacyjnej wraz z pro-

gramem edukacji cyfrowej osób zagrożonych wyklu-

czeniem cyfrowym oraz uruchomienie portalu edu-

kacji cyfrowej.

841

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji kontynu-

uje rozpoczęte przez Ministerstwo Infrastruktury

prace nad projektem „Narodowego planu szerokopa-

smowego”, który będzie wskazywał strategiczne cele

oraz działania i narzędzia niezbędne do osiągnięcia

wskaźników „Europejskiej agendy cyfrowej”.

Agenda

zakłada, że do roku 2020 wszyscy obywatele w Unii

Europejskiej będą mieli szerokopasmowy dostęp do

Internetu o prędkości transmisji danych 30 Mb/s

i więcej, a 50% europejskich gospodarstw domowych

dostęp do łączy prędkości powyżej 100 Mb/s.

Celem

głównym planu będzie budowa na terenie całego kra-

ju sieci NGN/NGA jako rozwiązań technicznych, któ-

re w najpełniejszy i najskuteczniejszy sposób imple-

mentują założenia „Europejskiej agendy cyfrowej”.

Pamiętając o tym, że jedynie efektywna i skuteczna

współpraca między partnerami publicznymi i pry-

watnymi umożliwia realizację wskazanego celu, mi-

nister administracji i cyfryzacji oraz przedstawiciele

samorządów, telekomunikacyjnych izb gospodar-

czych, organizacji pracodawców i przedsiębiorców

telekomunikacyjnych podpisali 21 grudnia 2011 r.

memorandum o współpracy na rzecz budowy i roz-

woju sieci szerokopasmowych.

Dokument ten jest

otwartym porozumieniem między administracją rzą-

dową, samorządową i przedstawicielami rynku tele-

komunikacyjnego.

Sygnatariusze memorandum chcą

wspólnie przeciwdziałać wykluczeniu cyfrowemu

w Polsce i dążyć do wzrostu kompetencji cyfrowych

obywateli RP.

Memorandum jest zwieńczeniem dwu-

letnich prac okrągłego stołu szerokopasmowego re-

alizowanych w formule cyklicznych spotkań umożli-

wiających wymianę poglądów na temat obecnego

rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej oraz

identyﬁkacjipraktycznychproblemówzwiązanychze

stosowaniem ustawy.

W spotkaniach tych biorą

udział m.in. przedstawiciele Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów, poszczególnych ministerstw, Urzędu Ko-

munikacji Elektronicznej, jednostek samorządu te-

rytorialnego oraz przedsiębiorców telekomunikacyj-

nych, w tym także przedsiębiorców zajmujących się

budową infrastruktury telekomunikacyjnej.

Działania ministra właściwego do spraw łączno-

ści, opisane powyżej, przyniosły wiele istotnych i dy-

namicznych zmian na rynku telekomunikacyjnym

zarówno dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych,

jak i dla użytkowników końcowych.

W najbliższej

perspektywie czasu zaowocują one zwiększeniem do-

stępności usług telekomunikacyjnych, zróżnicowa-

niem ofert, a pośrednio także spadkiem ich cen dla

usługobiorców.

Należy jednak wyraźnie zaznaczyć,

że zarówno zmiany legislacyjne, jak i przystosowa-

nie rynku telekomunikacyjnego do nowych regulacji

– a w konsekwencji wzrost rozwoju infrastruktury

– są procesem długotrwałym.

Realizacja postulatu

upowszechnienia dostępu do Internetu w Polsce,

a także ocena skuteczności działania przepisów usta-

cyjnych obejmuje szereg inicjatyw podejmowanych

przez różne podmioty, a skutki podejmowanych

w tym zakresie działań nie są natychmiastowe.

Jed-

nocześnie, mając na uwadze relatywnie krótki okres

od momentu wejścia w życie opisanych powyżej re-

gulacji oraz wdrożenie wskazanych inicjatyw, należy

ocenić, iż dokonał się znaczący postęp, w szczególno-

ści jeśli chodzi o zmianę podejścia uczestników rynku

telekomunikacyjnego do kwestii rozwoju sieci szero-

kopasmowych w Polsce.

Wyrażam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia

pani poseł uzna za wystarczające.

Podsekretarz stanu

Igor Ostrowski

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

w sprawie realizacji przepisów o obowiązku

(770)

Julii Pitery z dnia 10 stycznia 2012 r. nr SPS-023-

-770/12 uprzejmie informuję, co następuje.

Przywołane przez panią poseł przepisy ustawy

z późn. zm.) dotyczące składania przez członków Ko-

misji Ekonomicznej przed każdym posiedzeniem ko-

misji oświadczenia o braku konﬂiktuinteresówsą

realizowane zgodnie z obowiązkiem ustawowym.

Ponadto zgodnie z art. 20 ust. 6 ww. ustawy de-

klaracje o braku konﬂiktuinteresówzostałyzwery-

ﬁkowaneprzezCentralneBiuroAntykorupcyjne.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż realizacja

przedmiotowych przepisów nie wiązała się z żadnymi

trudnościami czy problemami.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

842

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie ﬁnansowania warsztatów

terapii zajęciowej (771)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

lację pana posła Krzysztofa Lipca, w sprawie ﬁnan-

2007 r.

– 95% tych kosztów, w 2008 r. i w latach na-

zajęciowej.

Zapisy ustawy deﬁniują warsztat jako

„wyodrębnioną organizacyjnie i ﬁnansowoplacówkę

stwarzającą osobom niepełnosprawnym niezdolnym

(raport z badania zrealizowanego przez Centrum Ba-

dań Marketingowych INDICATOR dla PFRON) od

tyczące funkcjonowania warsztatów terapii zajęciowej

ności działania WTZ.

W jej wyniku rozważane zosta-

nie przygotowanie odpowiednich zmian w przepisach,

843

zacji tych zadań ze środków Państwowego Funduszu

ściowego wsparcia, a nie pokrywaniem w całości kosz-

tów realizacji zdań własnych samorządu terytorialne-

go.

Szczególne powinności w stosunku do osób niepeł-

nosprawnych nie mogą spoczywać wyłącznie na orga-

nach administracji rządowej, ponieważ każda z tych

nosprawnych.

Obowiązek doﬁnansowaniawarsztatu

ﬁnansowaniempochodzącymzinnychźródeł,np.ze

środków jednostki prowadzącej warsztat lub środków

rytorialnego bądź środków innych podmiotów.

w sprawie podatku katastralnego (774)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację pana Łukasza Gibały, posła na Sejm RP,

z dnia 2 stycznia 2012 r., w sprawie podatku kata-

stralnego, nadesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu

uprzejmie informuję.

padku budowli ich wartość (art. 4 ust. l ustawy z dnia

Od 2004 r. w Ministerstwie Finansów nie są pro-

wadzone prace dotyczące systemu opodatkowania

nieruchomości opartego całkowicie na wartości nie-

ruchomości.

Przeprowadzone w przeszłości prace

W efekcie tych prac nie doszło jednak do powstania

Podstawę wymiaru podatków, m.in. podatku od

nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji

gruntów i budynków.

Wynika to z art. 21 ust. l ustawy

ﬁczne(Dz.U.z2010r.

Nr193,poz.1287,zezm.).

Dane dotyczące klasyﬁkacjigruntów,awniektó-

ków, a także stosowania ulg i zwolnień podatkowych

w podatku od nieruchomości.

Na podstawie danych

ciela (posiadacza), a w konsekwencji podatnika po-

datku od nieruchomości.

Informacje objęte powyż-

szymi rejestrami mają zasadnicze znaczenie przy

Z modernizacją ww. rejestrów związane są prace

powołanego przez prezesa Rady Ministrów Zespołu

do spraw Rządowego Programu Rozwoju Zintegro-

(ZSIN), działającego w Głównym Urzędzie Geodezji

i Kartograﬁi.

Planowaneprzezzespółpracemająna

celu w szczególności poprawę jakości i wiarygodności

informacji o nieruchomościach gromadzonych w po-

wołanych rejestrach publicznych, a także poprawę

dostępności tych informacji.

W ramach zespołu po-

wołano podzespoły:

2) przygotowanie propozycji zmian przepisów;

tości nieruchomości w aplikacji Czynności Majątko-

844

zatwierdził wytycznych dla prac podzespołów, pod-

zespół nie rozpoczął prac analitycznych, przy czym

zakres planowanych prac nie dotyczy zagadnienia

pada ub.r. wynika, że nie planuje się wprowadzenia

podatku od wartości nieruchomości.

Zobowiązania Polski związane z akcesją do Unii

Europejskiej dotyczą natomiast wdrażania dyrektyw

unijnych, m.in. dyrektywy 207/2/WE Parlamentu

nawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej

we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE), której przed-

miotem jest stworzenie możliwości uzyskania, jako-

ści, organizacji, dostępności i wspólnego korzystania

z informacji przestrzennej w celach związanych z po-

lityką oddziaływania na środowisko.

Zakłada ona

tworzenie i harmonizację zbiorów danych, które do-

tyczą m.in. działek katastralnych (obszary określone

na podstawie rejestrów katastralnych lub ich odpo-

wiedników) oraz położenia budynków.

Przedmiotem dyrektywy nie są natomiast kwe-

stie podatkowe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

przekazującym interpelację posła Waldemara Słu-

gockiego w sprawie działań prowadzących do rozpo-

częcia eksploatacji złóż węgla brunatnego zlokalizo-

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

W prognozach zużycia węgla w europejskich kra-

jach OECD w latach 2006–2030 przewiduje się ogól-

ny spadek zużycia węgla z 330 Mtoe do 300 Mtoe.

Zmniejszenie to będzie efektem m. in. polityki państw

w zakresie ochrony środowiska i nieustającej presji

na kraje członkowskie Unii Europejskiej do zmniej-

szenia subsydiowania produkcji węgla.

Równocze-

śnie nastąpi wzrost zużycia gazu i źródeł odnawial-

nych, i to zarówno do produkcji energii elektrycznej,

jak i w innych sektorach przemysłu.

Przeprowadzane

w wielu krajach Europy plany modernizacji i unowo-

cześnienia istniejących elektrowni węglowych wska-

zują, że węgiel będzie nadal odgrywać ważną rolę

w bilansie energetycznym tych państw, a zatem tak-

że w Unii Europejskiej.

W krajach nienależących do

OECD przewiduje się silny wzrost konsumpcji węgla

spowodowany przez dynamiczny wzrost gospodarczy,

a w jego efekcie wzrost zapotrzebowania na energię.

Łącznie ilość węgla zużyta w tych krajach wyniesie

3490 Mtoe w 2030 r.

Dla przykładu wzrost konsump-

cji węgla w Chinach będzie wynosił średnio 3,5%

rocznie.

Węgiel będzie wykorzystywany nie tylko

w elektroenergetyce i przemyśle, ale również do pro-

dukcji paliw płynnych.

Szacuje się, że w 2030 r. za-

kłady zgazowania węgla w Chinach będą produko-

wały ok. 540 tys. baryłek tego typu paliw dziennie,

co pozwoli na zaspokojenie popytu wewnętrznego na

poziomie ok. 4% na rok.

Według prognozy zapotrzebowania na paliwa

i energię do 2030 r., będącej załącznikiem do doku-

mentu rządowego „Polityka energetyczna Polski do

2030 r.”, przewiduje się umiarkowany wzrost ﬁnal-

nego zapotrzebowania na energię elektryczną z po-

ziomu ok. 111 TWh w 2006 r. do ok. 172 TWh w 2030 r.,

tzn. o ok. 55%, co jest spowodowane przewidywanym

wykorzystaniem istniejących jeszcze rezerw trans-

formacji rynkowej i działań efektywnościowych w go-

spodarce.

Zapotrzebowanie na moc szczytową wzro-

śnie z poziomu 23,5 MW w 2006 r.

(25,45 osiągnięte

w 2010 r.) do ok. 34,5 MW w 2030 r.

Produkcja ener-

gii elektrycznej ogółem wzrośnie do poziomu ok.

217 TWh w 2030 r. z poziomu 157 TWh osiągniętych

w 2010 r.

Według ww. prognozy produkcja energii

elektrycznej netto z węgla brunatnego nieznacznie

spadnie z 49,671 TWh wyprodukowanych w 2010 r.

do poziomu 42,3 TWh w 2030 r.

Jeśli chodzi o geologiczne zasoby bilansowe węgla

brunatnego w Polsce, to w 2010 r. wynosiły one

19 818 mln t.

Wydobycie węgla brunatnego w 2010 r.

osiągnęło 56,5 mln t.

Według prognozy wydobycia

i wystarczalności eksploatowanych złóż węgla bru-

natnego przewiduje się, że do około 2050 r., przy

utrzymaniu dotychczasowego poziomu wydobycia,

zasoby węgla brunatnego w eksploatowanych złożach

wyczerpią się.

Szacuje się, że zasoby węgla brunat-

845

nego w istniejących zagłębiach mogą zapewnić po-

krycie prognozowanego rocznego zapotrzebowania

na to paliwo na poziomie ok. 60 mln t do około 2025 r.

W dalszych latach bez uruchomienia dodatkowych

może spaść nawet o ponad 50%.

Według ww. przedstawionych prognoz zarówno

węgiel kamienny, jak i brunatny pozostanie surow-

cem o znaczeniu strategicznym.

W związku z powyż-

szym w zakresie polityki energetycznej Polski do

2030 r. zaplanowane zostało w horyzoncie do 2030 r.

zabezpieczenie dostępu do strategicznych zasobów

węgla, m.in. poprzez ochronę obszarów ich występo-

wania przed dalszą zabudową infrastrukturalną nie-

spodarowania przestrzennego kraju, miejscowych

gookresowej strategii rozwoju.

Dotyczy to w szcze-

gólności złóż węgla kamiennego Bzie-Dębina, Śmiło-

wice, Brzezinka oraz złóż węgla brunatnego Legnica,

Gubin i złóż satelickich czynnych kopalń.

Założenia te znalazły odzwierciedlenie w doku-

mencie rządowym „Koncepcja przestrzennego zago-

spodarowania kraju do 2030 r.”, przyjętym przez

nadrzędnym założeń koncepcji jest przede wszystkim

zapewnienie spójności społecznej, gospodarczej i prze-

strzennej kraju poprzez utrwalenie ładu przestrzen-

nego, co pozwoli m.in. na zrównoważenie interesów

społeczności lokalnych z kluczowymi aspektami po-

lityki bezpieczeństwa energetycznego państwa przy

zachowaniu wymagań ochrony środowiska.

Wymaga także jednoznacznego podkreślenia, iż

decyzja o przystąpieniu do realizacji budowy kopalni

i eksploatacji złoża oraz budowy elektrowni należy

do przyszłego inwestora, na jej podjęcie ma wpływ

przede wszystkim rachunek ekonomiczny.

Oznacza

to, że inwestor komercyjny, podejmując działania ma-

jące na celu budowę kopalni, bierze pod uwagę kosz-

ty inwestycji, które przy wysokim stopniu zurbani-

zowania terenu znacznie wzrastają.

Wykup ziem pod

inwestycje odbywa się na zasadzie negocjacji z wła-

ścicielami nieruchomości, a wypłacane przez przed-

siębiorcę rekompensaty są w wysokości pozwalającej

na odtworzenie majątku.

Warte zaznaczenia jest, że przed rozpoczęciem

działalności górniczej przedsiębiorca musi także uzy-

skać wymagane prawem pozwolenia niezbędne do

rozpoczęcia budowy zakładu górniczego.

Oznacza to

przede wszystkim obowiązek zastosowania się do za-

sad określonych w przepisach szczególnych, które

wymagają, aby działalność gospodarcza określona

mogiem uzyskania koncesji, prowadzona była z uwzględ-

nieniem innych warunków.

Między innymi zasadą

jest, że wykorzystanie terenów powinno być zgodne

z ich przeznaczeniem określonym w miejscowych pla-

nach zagospodarowania przestrzennego.

Przewidują

lenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwesty-

cji celu publicznego oraz określenie sposobów zago-

spodarowania i warunków zabudowy terenu nastę-

puje w miejscowym planie zagospodarowania prze-

strzennego.

Należy zauważyć, iż prace polegające na rozpo-

znawaniu złóż węgla brunatnego służą także ich udo-

kumentowaniu, przyczyniając się do pogłębienia wie-

dzy na temat zasobów krajowych tego surowca, co

ma wpływ na ich racjonalną gospodarkę oraz na bi-

lans energetyczny kraju.

Poprzez rozpoznawanie wa-

runków geologicznych zalegania złóż węgla brunat-

nego i ich zasobów stwarza się także możliwość roz-

winięcia innych sposobów ich gospodarczego wyko-

rzystania przy zastosowaniu metod niekonwencjo-

nalnych (np. zgazowanie węgla).

Podsumowując powyższe, pragnę poinformować,

iż w chwili obecnej koncesję na rozpoznanie złoża

Gubin posiada Polska Grupa Energetyczna SA.

Zgod-

nie z wiedzą, którą dysponuje minister gospodarki,

na chwilę obecną rozważane są dopiero prace zwią-

zane z rozpoznaniem tego złoża oraz prace studialne

nad możliwością jego udostępnienia.

Po ich zakoń-

czeniu możliwe będzie sformułowanie przez spółkę

wniosków w zakresie efektywności ekonomicznej, ak-

ceptowalności społecznej oraz uciążliwości dla środo-

wiska planowanego kompleksu górniczo-energetycz-

nego.

Ministerstwu na chwilę obecną nie są znane

żadne inne strategiczne, w aspekcie krajowym, przed-

sięwzięcia z zakresu energetyki w województwie lu-

buskim.

Przedstawiając powyższe informacje, wyrażam

przekonanie, iż stanowi ono wyczerpującą odpowiedź

na interpelację pana posła Waldemara Sługockiego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

lacją pana Waldemara Sługockiego, posła na Sejm

w sprawie zmiany planu ﬁnansowegoNFZna2012

rok, przesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu Rzeczy-

846

SPS-023-776/12), uprzejmie proszę o przyjęcie nastę-

mienione zarządzenie zostało przekazane ministrowi

zdrowia zgodnie z art. 163 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierp-

nowane na 2012 rok koszty świadczeń opieki zdrowot-

środków ﬁnansowychnarok2012dlaLubuskiego

nie ﬁnansowymNFZnarok2012dlaLubuskiego

opieki zdrowotnej kwota 1 594 101 tys. zł, co stanowi

wzrost o 11,35% (przy średniej dynamice wzrostu

Również w latach 2010 i 2011 dynamika wzrostu

środków dla Lubuskiego OW NFZ była istotnie wyż-

sza niż średnia dynamika wzrostu środków w Polsce:

w roku 2010 odpowiednio – 2,14% i 1,91%, w roku

2011 odpowiednio – 7,42% i 4,83%.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie budowy drogi S5

smo z dnia 12 stycznia 2012 r., znak SPS-023-777/12,

przy którym przekazano interpelację pana posła Ra-

zła Głuchowo w kierunku Wrocławia, uprzejmie

przekazuję następujące informacje.

państwa.

Interesująca pana posła inwestycja polega-

jąca na budowie drogi S5 od węzła Głuchowo w kie-

runku Wrocławia została podzielona w programie na

dwa odcinki:

— Budowa drogi S5 na odcinku Poznań (A2, wę -

zeł Głuchowo) – węzeł Kaczkowo została ujęta w za-

łączniku 1a do programu, zawierającym inwestycje

priorytetowe, których realizacja może zostać rozpo-

częta do roku 2013 pod warunkiem uzyskania korekt

przetargowych na zadaniach realizowanych w ra-

mach załącznika nr 1 lub zapewnienia dodatkowych

środków ﬁnansowych ponad limit ustalony przez

Radę Ministrów.

Uzyskanie pozwolenia na budowę

dla przedmiotowego odcinka przewidywane jest na

przełomie IV kwartału 2012 r. i I kwartału 2013 r.

— Budowa drogi S5 na odcinku węzeł Korzeńsko

– Wrocław (A8, węzeł Widawa) została ujęta w ra-

847

pewnienia pełnego ﬁnansowania.

Z uwagi na ograniczone środki ﬁnansowewpierw-

szej kolejności są realizowane zadania ujęte w załącz-

niku nr 1 do programu.

Przykładem może być tutaj

budowa drogi S5 na odcinku Kaczkowo – Korzeńsko.

Przedmiotowy odcinek aktualnie znajduje się w bu-

dowie, a zakończenie realizacji ww. zadania zgodnie

z kontraktem zaplanowano na 11 października 2012 r.

Ponadto informuję, iż „Program budowy dróg

zostanie zaktualizowany w momencie, kiedy osta-

tecznie znane będą poziomy ﬁnansowania infra-

struktury drogowej dostępne dla Polski w wielolet-

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

w sprawie pogarszających się warunków życia

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na in-

terpelację Pana Posła Zbigniewa Matuszczaka w spra-

wie pogarszających się warunków życia emerytowa-

nych nauczycieli i pracowników oświaty, uprzejmie

wyjaśniam:

Zgodnie z obowiązującymi przepisami nauczycie-

le po spełnieniu określonych w ustawach warunków

mogą korzystać z uprawnień emerytalnych na mocy:

2) art. 88 ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U.

3) art. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomosto-

4) przepisów ustawy o nauczycielskich świadcze-

Mogą również korzystać z różnych form pomocy

przewiduje możliwość udzielenia pomocy osobom lub

rodzinom, w szczególnie uzasadnionych przypad-

spokojenia niezbędnych potrzeb bytowych.

Należy

jednak pamiętać, iż podstawową zasadą stosowaną

w pomocy społecznej jest przyznawanie świadczeń

pieniężnych z pomocy społecznej w uzależnieniu od

kryterium dochodowego, które obecnie dla osoby sa-

motnie gospodarującej wynosi 477 zł, a dla osoby

w rodzinie – 351 zł.

Jednakże działania pomocy spo-

łecznej mogą być działaniami podejmowanymi nie

tylko z powodu niedostatku ﬁnansowego,aletakże

z powodu pojawiania się innych ryzyk socjalnych

przewidzianych w obowiązujących przepisach, przy

czym istnieje prawna możliwość udzielania pomocy

społecznej także w sytuacjach wyjątkowych, gdy po-

siadany dochód przekracza przewidziane prawem

progi dochodowe.

Obecnie w MPiPS trwają prace zmierzające do

weryﬁkacjikryteriówdochodowychuprawniających

do świadczeń pomocy społecznej.

W tym celu zlecone

zostało przeprowadzenie badania progu interwencji

zycje kwot kryteriów dochodowych.

Po uzgodnieniu

misją do Spraw Społeczno-Gospodarczych minister

padku nieuzgodnienia kryteriów dochodowych

w przewidzianym terminie przez Komisję Trójstron-

ną do Spraw Społeczno-Gospodarczych Rada Mini-

Zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty,

początku roku 2012 wprowadzono w życie rozwiąza-

nia mające na celu zminimalizowanie negatywnych

skutków kryzysu, który przy wzroście kosztów życia

spowodował osłabienie wartości realnej najniższych

świadczeń.

Przy zastosowaniu w 2012 r. dotychcza-

sowej waloryzacji polegającej na podwyższeniu

emerytur i rent byłby niezbyt wysoki, postrzegany

jako niewystarczający wobec subiektywnego odczucia

stów, którzy najbardziej odczuwają wzrost cen żyw-

ności.

Stąd też, zgodnie z zapowiedzią premiera, skie-

848

rowany pod obrady Sejmu RP i przyjęty przez Sejm

duje waloryzację kwotową polegającą na podwyższe-

niu wszystkich świadczeń o jednakową kwotę w ra-

pisy ww. projektu ustawy będą miały zastosowanie

także do świadczeń emerytalnych pobieranych przez

byłych nauczycieli i pracowników oświaty.

Powyższa

regulacja została przyjęta w dniu 19 stycznia br.

przez Senat RP.

Celem zmiany zasad waloryzacji w bieżącym roku

było zaoferowanie najwyższego wzrostu świadczenio-

biorcom pobierającym najniższe świadczenia.

Podję-

cie tej decyzji oparte było na zasadzie solidarności

koszty kryzysu gospodarczego, przyjęto jednocze-

śnie, że stosunkowo najmniej tymi kosztami powinni

zacja kwotowa powinna pozwolić zminimalizować

piecznie.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie pominięcia województwa lubelskiego przy

2012 r., przesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu Rze-

czypospolitej Polskiej, z dnia 12 stycznia 2012 r.

(znak: SPS-023-779/12), uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących informacji.

wotnej w planie finansowym NFZ na rok 2012,

niku ww. podziału środki otrzymały: Mazowiecki,

środków ﬁnansowychnarok2012dlaLubelskiego

nie ﬁnansowymNFZnarok2012dlaLubelskiego

opieki zdrowotnej kwota 3 444 191 tys. zł, co stanowi

wzrost o 10,15% (przy średniej dynamice wzrostu

środków dla Lubelskiego OW NFZ była istotnie wyż-

849

w roku 2010 odpowiednio – 2,42% i 1,91%, w roku

2011 odpowiednio – 8,58% i 4,83%.

W odniesieniu do podniesionej przez pana posła

kwestii tzw. nadwykonań uprzejmie informuję, że

dotyczących gospodarki ﬁnansowej Narodowego

nych na ten cel w planie ﬁnansowymNarodowego

Funduszu Zdrowia.

ca zobowiązany jest do prowadzenia list oczekujących

w sprawie współﬁnansowania przebudowy

krajowej nr 12 w granicach miasta Chełma, uprzej-

mie przekazuję następujące wyjaśnienia.

Budowa drogi krajowej nr 12 Piaski – Dorohusk

na parametrach drogi ekspresowej została ujęta

stycje, których realizacja zostanie rozpoczęta po roku

Z kolei odnosząc się do przebudowy istniejącej

drogi krajowej nr 12, należy wskazać, że zgodnie

Oznacza to, iż w przedmiocie przebudowy drogi kra-

jowej nr 12 właściwy jest prezydent miasta Chełma.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

gi krajowe, zarządzane przez generalnego dyrektora

mowania działań związanych z budową i ﬁnansowa-

niem dróg w miastach na prawach powiatu, z wyjąt-

kiem autostrad i dróg ekspresowych.

850

w zakresie ﬁnansowania, budowy, przebudowy, re-

jektów planów ﬁnansowania budowy, przebudowy,

Należy podkreślić, iż wzorem lat poprzednich, zgod-

subwencji ogólnej.

Środki z powyższej rezerwy w zakre-

W latach 2008–2011 omawiane środki wspierały

realizację zadań inwestycyjnych obejmujących budo-

wę lub przebudowę obiektów inżynierskich, którym

nadane zostały jednolite numery inwentarzowe

tów dróg lub obiektów inżynierskich.

Zawsze wyma-

gany jest 50-procentowy udział środków własnych

Miasto Chełm w ostatnich latach uzyskało z oma-

wianej rezerwy doﬁnansowanie dla następujących

przedsięwzięć:

1) 2008 r.

– „Modernizacja Al. Armii Krajowej wraz

z modernizacją wiaduktu drogowego” droga wojewódz-

ka nr 844, kwota doﬁnansowania–1900tys.zł,

2) 2009 r.

– „Remont Al. Armii Krajowej na odcin-

ku od wiaduktu do ul. Lwowskiej” droga wojewódzka

nr 844, kwota doﬁnansowania–2400tys.zł,

jowiecka w obrębie ronda Zrzeszenia Wolność i Nie-

zawisłość w Chełmie”, kwota doﬁnansowania

– 380,8 tys. zł.

o doﬁnansowaniezadańnadrogachsamorządowych,

z rezerwy subwencji ogólnej na 2012 r.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

nistracyjnych miasta Chełma, uprzejmie przekazuję

następujące wyjaśnienia.

Odnosząc się do problemu remontu istniejącej

sta.

Oznacza to, iż w przedmiocie remontu drogi kra-

Natomiast Ministerstwo Transportu, Budownic-

twa i Gospodarki Morskiej, dysponując środkami je-

dynie na drogi krajowe zarządzane przez generalne-

dową i ﬁnansowaniemdrógwmiastachnaprawach

o ﬁnansowaniuinfrastrukturytransportulądowego

sowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzyma-

nia, ochrony i zarządzania drogami publicznymi,

wane są z budżetów tych miast.

Należy podkreślić, iż wzorem lat poprzednich,

szej rezerwy w zakresie dróg krajowych w miastach

851

typy zadań: zadania inwestycyjne lub zadania re-

montowe.

W latach 2008–2011 omawiane środki

cych budowę lub przebudowę obiektów inżynierskich,

we (JNI), oraz zadań remontowych w zakresie re-

montów dróg lub obiektów inżynierskich.

Zawsze

snych zarządcy drogi w kosztach realizacji zadania.

jewódzka nr 844, kwota doﬁnansowania1900tys.zł;

wiecka w obrębie ronda Zrzeszenia Wolność i Niezawi-

słość w Chełmie”, kwota doﬁnansowania380,8tys.zł.

o doﬁnansowanieinwestycjinadrogachsamorządo-

Odnosząc się do organizacji ruchu na drodze krajo-

wej nr 12 w Chełmie, wyjaśniam, iż zgodnie z art. 10

ze zm.) prezydent miasta zarządza ruchem na dro-

gach publicznych położonych w mieście na prawach

W myśl § 6 rozporządzenia ministra infrastruktury

konywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U.

czenia ruchu powodującego konieczność prowadzenia

zację ruchu zatwierdza organ zarządzający ruchem

właściwy dla drogi, na której wprowadzono ograni-

czenia.

Jednocześnie informujemy, iż stosownie do za-

łącznika nr 1 „Szczegółowe warunki techniczne dla

czania na drogach” rozporządzenia ministra infra-

„zakaz wjazdu samochodów ciężarowych” stosuje się

w celu wyeliminowania ruchu samochodów ciężaro-

wych, pojazdów specjalnych i używanych do celów

kraczającej 3,5 t.

Znak B-5 stosuje się przede wszyst-

kim na drogach, na których występuje duże natęże-

nie ruchu lub występują trudne warunki drogowe,

np. mała szerokość jezdni, małe promienie łuków na

skrzyżowaniach.

Ponadto znak ten może być zasto-

sowany, gdy występuje potrzeba wyeliminowania ru-

chu wszelkich pojazdów ciężarowych z zabytkowych

czy reprezentacyjnych dzielnic.

Powyższe oznacza, iż

znak zakazu wjazdu samochodów ciężarowych może

być zastosowany w ściśle określonych przypadkach.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

780/12, przy którym przekazano interpelację pana

posła Zbigniewa Matuszczaka, w sprawie współﬁ-

nansowania przebudowy drogi krajowej nr 12 położo-

nej w granicach miasta na prawach powiatu Chełm,

uprzejmie informuję, iż zgodnie z art. 19 ust. 5 usta-

nicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszyst-

Do zadań zarządcy drogi, wynikających z art. 20

ww. ustawy o drogach publicznych, należy m.in.

opracowywanie projektów planów ﬁnansowaniabu-

dowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony

że pełnienie funkcji inwestora.

Finansowanie ww. zadań zarządcy drogi, jakim

jest prezydent miasta na prawach powiatu, na pod-

jest z budżetów tych miast.

nę struktury dochodów samorządów, poprzez:

— zwiększenie samodzielności ﬁnansowejjedno -

stek samorządu terytorialnego,

— zwiększenie roli dochodów własnych w ﬁnan -

sowaniu samorządów, natomiast subwencje i dotacje

spełniają jedynie funkcję uzupełniającą.

852

Ustawą o dochodach jednostek samorządu tery-

torialnego wprowadzono m.in. likwidację części dro-

gowej subwencji ogólnej, w zamian za odpowiednio

zwiększone dochody własne powiatów i województw,

pochodzące z udziałów we wpływach z podatku do-

wach z podatku dochodowego od osób prawnych.

W związku z powyższym wysokość środków na

drogi, określana w budżetach powiatów, uzależniona

jest wyłącznie od decyzji organów stanowiących

tych jednostek, w zależności od przyjętych priory-

tetów.

Zgodnie bowiem z art. 12 pkt 5 ustawy z dnia

tu powiatu.

Ponadto pragnę poinformować Panią Marszałek,

iż co roku w ustawie budżetowej, w części 82: Sub-

go, planowana jest rezerwa subwencji ogólnej, z któ-

rej środki, na podstawie art. 26 ust. 1 ww. ustawy

przeznacza się na doﬁnansowanie:

ﬁnansów publicznych, w porozumieniu z ministrem

Jednym z podstawowych kryteriów podziału tej

rezerwy subwencji w latach 2008–2011 było prefero-

wanie inwestycji obejmujących budowę lub przebudo-

wę drogowych obiektów inżynierskich, w tym szcze-

gólnie mostów.

Pani prezydent miasta Chełm skierowała w dniu

12 grudnia 2011 r. pismo do ministra ﬁnansówwspra-

wie doﬁnansowaniaprzebudowydrogikrajowejnr12

w granicach miasta.

Jak wynika z powyższego pi-

sma, droga krajowa nr 12 przebiega w terenie silnie

zurbanizowanym, gdzie występują drogowe obiekty

inżynierskie (most na rzece Uherka, wiadukt nad

torami kolejowymi), co dawało możliwość miastu ko-

rzystania ze środków ww. rezerwy subwencji ogólnej.

W latach 2008–2011 prezydent miasta Chełm wystą-

pił o doﬁnansowaniedrogikrajowejnr12,ześrod-

ków rezerwy subwencji ogólnej, w roku 2010 z prze-

znaczeniem na doﬁnansowanie remontu ul. Rejo-

zawisłość w Chełmie.

Z wnioskowanej kwoty 400 tys. zł

miasto Chełm otrzymało wówczas doﬁnansowanie

w wysokości 380,8 tys. zł.

Jednostki samorządu terytorialnego, w tym także

miasto Chełm, mogą ubiegać się o środki z budżetu

państwa przewidziane w przepisach prawa.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie remontu przejścia nadziemnego

wie remontu przejścia nadziemnego na stacji kolejowej

Chełm Główny, przedstawiam poniższe stanowisko.

Z uzyskanych od zarządcy infrastruktury PKP

kładka dla pieszych w obrębie stacji kolejowej Chełm

Główny została wybudowana w roku 1982 r. i przez

cały okres eksploatacji nie była przebudowywana.

Prowadzone były jedynie prace konserwacyjne pole-

gające na uzupełnieniu ubytków w nawierzchni scho-

dów i pomostu.

niczny przedmiotowej kładki zejścia na perony zosta-

ły wyłączone z eksploatacji w celu zapewnienia bez-

pieczeństwa podróżnym, a do odprawy podróżnych

przystosowano istniejące przejście technologiczne,

które wcześniej umożliwiał dojazd do peronów wóz-

kom (dla osób niepełnosprawnych, bagażowym, pocz-

towym).

Z posiadanych informacji wynika, że w paździer-

niku 2011 r. zapewnione zostały środki celowe na

wykonanie w roku 2012 remontu obiektu w obrębie

stacji kolejowej Chełm – kładki dla pieszych.

W dniu 12 stycznia 2012 r. przeprowadzone zosta-

ły negocjacje z wykonawcami, w wyniku których wy-

łoniony został wykonawca remontu kładki i jest nim

Przedsiębiorstwo Napraw i Utrzymania Infrastruk-

tury Kolejowej w Krakowie sp. z o.o., z którym w dniu

20 stycznia 2012 r. zawarto umowę na wykonanie

853

remontu.

Szczegółowy zakres robót oraz wymagania

techniczne dotyczące wykonania i odbioru robót

związanych z remontem kładki dla pieszych na stacji

Chełm ujęte zostały w opracowanej dokumentacji

technicznej, stanowiącej integralną część umowy.

Termin umowny zakończenia realizacji robót usta-

lony został na dzień 30 września 2012 r.

Jednocześnie należy nadmienić, że zgodnie z ma-

sterplanem dla transportu kolejowego w Polsce mo-

dernizacja linii kolejowej nr 7 na odcinku Lublin

– Dorohusk przewidywana jest po roku 2020.

Doku-

mentacja przedprojektowa modernizacji wyżej wy-

mienionej linii przewiduje m.in. doposażenie kładki

dla pieszych w obrębie stacji Chełm w 4 windy dla

osób niepełnosprawnych.

W związku z wyłączeniem kładki dla pieszych

z eksploatacji na czas remontu Zakład Linii Kolejo-

wych w Lublinie celem umożliwienia komunikacji

pieszych uruchomił tymczasowe przejście dla pie-

szych w poziomie szyn w km 248,330 na linii kolejo-

wej nr 7 Warszawa – Dorohusk w obszarze stacji

Chełm Główny.

Przejście to będzie funkcjonowało do

czasu zakończenia remontu kładki nad torami, to

znaczy do końca września br.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

smo Pana Marszałka, nr SPS-023-782/12, z dnia

12 stycznia 2012 r. dotyczące interpelacji posła Zbi-

informuję, co następuje.

Drogowe przejście graniczne Dorohusk – Jagodzin

Przejście otwarte jest całodobowo dla międzynarodo-

wego ruchu osobowego i towarowego.

Zostało otwar-

te 1 października 1990 r. dla obywateli Polski i kra-

jów Wspólnoty Niepodległych Państw, a od 1 paź-

dziernika 1992 r. jest dostępne dla ruchu międzyna-

rodowego.

W ostatniej dekadzie przejście było sukcesywnie

modernizowane i rozbudowywane.

W latach 2002–

–2004 dostosowywano infrastrukturę przejścia do

potrzeb dokonywania kontroli osób, towarów i pojaz-

dów przekraczających granicę.

Rozbudowano platfor-

mę wjazdową do Polski i zmodernizowano platformę

wyjazdową oraz zbudowano m.in.: pawilony kontro-

lerskie na pasach odpraw, budynek kontroli celnej

pasażerów autobusów, budynek kontroli szczegółowej

pojazdów, budynki dla służb granicznych oraz pawi-

lony dla ﬁrmspedycyjnychibanków.

Uzupełniono

również wyposażenie służb granicznych w niezbędne

urządzenia i sprzęt (wagi samochodowe – dynamicz-

ne i statyczne, skanery do prześwietlania samocho-

dów ciężarowych i bagaży).

Powyższe nie oznacza, iż z punku widzenia infra-

struktury przejście to jest w stanie obsłużyć prze-

mieszczający się ruch osobowy i towarowy w stan-

dardzie satysfakcjonującym Służbę Celną i inne służ-

by funkcjonujące na przejściu granicznym.

W dal-

szym ciągu brak jest platformy pozwalającej stworzyć

warunki obsługi, analogicznie jak na największym

przejściu granicznym z Białorusią w Koroszczynie.

Biorąc pod uwagę stały wzrost natężenia ruchu

towarowego, należy przyjąć, iż przepustowość drogo-

wego przejścia granicznego Dorohusk – Jagodzin jest

niewystarczająca w stosunku do obecnych potrzeb

ruchu granicznego.

Należy również zauważyć, że zja-

wisku powstawania kolejek samochodów ciężarowych

na drodze dojazdowej do przejścia sprzyja charakter

infrastruktury przejścia po stronie polskiej.

Przejście

w Dorohusku jest klasycznym przejściem o potoko-

wym systemie kontroli, co przyczynia się do powsta-

wania kolejek.

Obecnie przed przejściem nie ma ter-

minalu ani parkingu buforowego, na którym samo-

chody ciężarowe mogłyby oczekiwać na rozpoczęcie

czynności kontrolnych.

Mając powyższe na uwadze, w uchwale Rady Mi-

nistrów z dnia 27 grudnia 2011 r.

„Programie rozwo-

ju infrastruktury granicznej na polsko-ukraińskiej

no budowę parkingu buforowego przed drogowym

przejściem granicznym w Dorohusku, który w znacz-

nym stopniu może przyczynić się do poprawy warun-

ków przekraczania granicy polsko-ukraińskiej.

Utrzymywanie jak największej przepustowości

przejść granicznych jest priorytetem działania Służ-

by Celnej.

Na poziomie Ministerstwa Finansów

w pionie Służby Celnej sytuacja na przejściach gra-

nicznych jest monitorowana na bieżąco.

Jednocześnie polska Służba Celna podejmuje sze-

reg przedsięwzięć organizacyjnych mających na celu

doskonalenie warunków dla osób i towarów przekra-

czających granicę państwową przez drogowe przej-

ścia graniczne położone na zewnętrznej granicy Unii

Europejskiej.

W celu zapobiegania wystąpieniu zakłóceń w płyn-

ności ruchu towarowego i osobowego w drogowych

przejściach granicznych na bieżąco monitorowana

jest sprawność realizacji granicznej obsługi podróż-

nych i towarów poprzez:

854

— zamieszczanie czasu oczekiwania na przekro -

czenie granicy na portalu internetowym www.grani-

ca.gov.pl oraz na tablicach informacyjnych usytuowa-

nych przy głównych szlakach komunikacyjnych,

w tym na trasie Lublin – Dorohusk w miejscowości

Piaski (droga krajowa nr 12).

Czasy aktualizowane

są dwa razy na dobę.

Informacje obrazujące sytuację

na przejściach granicznych usprawniają współpracę

ze środowiskiem przewoźników wykonujących mię-

dzynarodowe przewozy drogowe.

Korzystanie przez

przewoźników z danych umieszczanych na przedmio-

towym portalu może przyczynić się do bardziej rów-

nomiernego rozłożenia ruchu w drogowych przej-

ściach granicznych położonych na zewnętrznej gra-

nicy Rzeczypospolitej Polskiej, zwiększyć ich przepu-

stowość jak również zmniejszyć czas oczekiwania na

ich przekroczenie;

— organizowanie cyklicznych spotkań z podmio -

tami obsługującymi ruch towarowy w celu wymiany

doświadczeń, uwag, podjęcia dialogu w zakresie

usprawnienia obsługi w ruchu towarowym;

— wzmocnienie najbardziej obciążonych kierun -

ków poprzez przesunięcia funkcjonariuszy celnych

z innych stanowisk pracy do oddziałów celnych gra-

nicznych, w przypadku nasilenia ruchu na przejściu

granicznym;

— utrzymywanie stałych kontaktów z przedsta -

wicielami strony ukraińskiej na wszystkich pozio-

mach (centralnym, regionalnym, lokalnym) w celu

wypracowania rozwiązań umożliwiających dobrą

współpracę na granicy, w tym na granicy polsko-

-ukraińskiej.

W ramach wspólnych działań urucha-

miany jest system wczesnego ostrzegania w przej-

ściach granicznych położonych na granicy polsko-

-białoruskiej i polsko-ukraińskiej w celu utrzymania

płynności jej przekraczania.

Ponadto został powołany pełnomocnik szefa Służby

Celnej ds. granicy wschodniej, który monitoruje sytu-

ację na granicy oraz koordynuje działania podejmowa-

ne przez Służbę Celną w celu zapewnienia warunków

do niezakłóconego przekraczania granicy przez podróż-

nych oraz środki transportu.

Jest on także upoważnio-

ny do utrzymywania stałych roboczych kontaktów

z administracjami celnymi państw sąsiednich.

Ustosunkowując się do zarzutu podniesionego

w interpelacji posła Zbigniewa Matuszczaka, tj. „od

czwartku 24 grudnia 2011 r. drogowe przejście gra-

niczne w Dorohusku miedzy Polską a Ukrainą prak-

tycznie przestało funkcjonować”, informuję, że wzmo-

żony ruch na kierunku wywozowym nasila się

w szczególności pod koniec roku, powodując kolejki

pojazdów oczekujących na odprawę, dotyczy to rów-

nież okresu przedświątecznego.

Pomimo podejmowa-

nych działań (m.in. dodatkowe służby, wzmocnienie

obsady poprzez przenoszenie funkcjonariuszy cel-

nych pełniących służbę z innych komórek organiza-

cyjnych) podobna sytuacja nastąpiła także przed

świętami Bożego Narodzenia ubiegłego roku.

Należy

zaznaczyć, że w okresie od 1–25/26 grudnia odpra-

wiono 15 351 pojazdów, co daje średnią 307 samocho-

dów ciężarowych na zmianę.

W okresie od godz. 8 dnia

24 grudnia 2011 r. do godz. 8 dnia 26 grudnia 2011 r.

(4 zmiany) odprawiono 1274 samochody ciężarowe.

Ponadto należy mieć na uwadze, że wpływ na tempo

odpraw mają również inne służby kontrolne zarówno

polskie, jak i ukraińskie.

Analiza danych dotycząca

odprawianych pojazdów ciężarowych w dniach 23–25

grudnia 2011 r. wskazuje, że służby ukraińskie nie

były w stanie przyjąć wszystkich odprawianych po-

jazdów.

Na koniec służby dziennej 23 grudnia 2011 r.

(godz. 20) na terenie przejścia drogowego w Dorohu-

sku pozostały 44 pojazdy po dokonanej odprawie

przez polskie służby graniczne z uprawnieniami wy-

jazdu na Ukrainę, jednak ze względu na zastawioną

drogę dojazdową, w tym most graniczny, do przejścia

w Jagodzinie (przez pojazdy odprawione przez polskie

służby oczekujące na wjazd na teren przejścia ukra-

ińskiego w Jagodzinie) pojazdy te nie mogły opuścić

terenu przejścia w Dorohusku, co uniemożliwiało od-

prawę większej liczby pojazdów.

Podczas kolejnych

zmian sytuacja wyglądała podobnie: na koniec zmia-

ny nocnej 23/24 grudnia 2011 r. (godz. 8) na terenie

przejścia w Dorohusku pozostawało z uprawnieniami

wyjazdu na Ukrainę 39 pojazdów, 24 grudnia 2011 r.

(godz. 20) – 41 pojazdów, 24/25 grudnia 2011 r. (godz. 8)

– 22 pojazdy.

W związku z sytuacją zaistniałą na przejściu drogo-

wym w Dorohusku na stronie internetowej Minister-

stwa Finansów oraz stronie Izby Celnej w Białej Pod-

laskiej zamieszczono komunikat o kolejce pojazdów

ciężarowych przed przejściem granicznym Dorohusk

– Jagodzin oraz możliwości przekraczania polskiej gra-

nicy przez najbliższe przejścia graniczne, gdzie zmoder-

nizowana infrastruktura pozwala na sprawną obsługę.

W przypadku przejścia drogowego w Dorohusku najbli-

żej usytuowane jest przejście graniczne w Hrebennem,

gdzie samochody odprawiane były na bieżąco.

Dlatego też będę wdzięczny za poparcie na wszel-

kich forach działań podejmowanych przez Służbę

Celną, zmierzających do równomiernego rozłożenia

ruchu na największych przejściach granicznych (Do-

rohusk, Hrebenne, Korczowa, Medyka).

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pragnę jesz-

cze raz podkreślić, iż polska Służba Celna podejmuje

ciągłe działania zmierzające do usprawnienia obsługi

ruchu granicznego (m.in. zwiększenie obsady etatowej

w oddziałach celnych granicznych) oraz utrzymania

jak największej przepustowości przejść granicznych

(m.in. usprawnianie obsługi celnej i przenoszenie

z przejść granicznych do oddziałów wewnętrznych

możliwości dokonywania zgłoszeń celnych).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

855

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie próbnych egzaminów maturalnych

(784)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-784/12) w sprawie próbnych egzaminów matural-

nych, uprzejmie wyjaśniam.

prowadzania sprawdzianu i egzaminów, w tym egza-

minu maturalnego.

Zadanie to CKE wykonuje we

nymi (art. 9c ust. 2 ustawy).

W sytuacji w której zmianie ulegają zasady prze-

prowadzania egzaminów, Centralna Komisja Egza-

minacyjna (CKE) wraz z okręgowymi komisjami

egzaminacyjnymi (OKE) przygotowują i przeprowa-

dzają również próbne egzaminy bądź też udostępnia-

ją szkołom przykładowe zestawy zadań/arkusze eg-

zaminacyjne do ich przeprowadzania.

Takie próbne

egzaminy odbyły się m.in. w roku 2009 oraz roku

2010 i dotyczyły matematyki, która od roku szkolne-

go 2009/2010 została włączona w poczet przedmio-

tów obowiązkowo zdawanych na egzaminie matural-

nym.

Natomiast w dniach 7–9 grudnia 2011 r.

CKE

i komisje okręgowe udostępniły arkusze, dzięki któ-

rym gimnazja miały możliwość, na zasadach dobro-

wolności, przeprowadzić diagnozę wiadomości i umie-

jętności uczniów klas trzecich, którzy w kwietniu

2012 r. przystąpią do egzaminu gimnazjalnego we-

dług nowej formuły, określonej w rozporządzeniu mi-

Ponadto na stronie internetowej CKE zamieszczo-

ne są materiały dydaktyczne w postaci zadań i ich

zestawów wraz z modelami punktowania oraz kry-

teriami oceniania zadań otwartych, które mogą być

wykorzystywane przez szkołę lub nauczycieli do

opracowania własnej diagnozy wiedzy i umiejętności

nego oraz egzaminu gimnazjalnego w nowej formule.

Wydawnictwo Pedagogiczne Operon spółka z o.o. nie

uczestniczy w przygotowywaniu materiałów tworzo-

nych przez CKE i OKE dla potrzeb przeprowadzania

egzaminów próbnych.

Jeżeli chodzi o próbne testy czy innego rodzaju

materiały diagnostyczne udostępniane szkołom przez

wspomniane wydawnictwo, jak również inne pod-

mioty spoza systemu egzaminów zewnętrznych, wy-

jaśniam, że proponują one szkołom przygotowane

z CKE.

Centralna i okręgowe komisje egzaminacyjne

teriałów.

Szkoły autonomicznie podejmują decyzje

o ewentualnym ich wykorzystaniu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację panów posłów Tomasza Latosa i Maksa

Kraczkowskiego (nr SPS-023-785/12) w sprawie obo-

wiązkowego egzaminu maturalnego z matematyki,

uprzejmie wyjaśniam.

Zasady przeprowadzania egzaminu maturalnego

reguluje rozporządzenie ministra edukacji narodowej

uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania spraw-

obejmuje następujące przedmioty obowiązkowe:

żytny, język mniejszości narodowej – dla absolwen-

mniejszości narodowej;

wożytny, matematyka, język mniejszości narodowej

Należy zauważyć, że wszystkie ww. egzaminy są

zdawane na poziomie podstawowym, z wyjątkiem

części ustnej egzaminu z przedmiotów obowiązko-

wych, dla których nie określa się poziomu, a zdający,

aby otrzymać świadectwo dojrzałości, musi uzyskać

856

30% możliwych do uzyskania punktów z tych przed-

miotów.

Do egzaminu maturalnego w 2011 r. przystąpiło

344 380 osób.

Egzamin maturalny z matematyki,

jako przedmiotu obowiązkowego, odbył się po raz

drugi.

Egzamin ten zdało 86% zdających, biorąc pod

uwagę egzamin przeprowadzony w terminie majo-

wym, czerwcowym (termin dodatkowy) i sierpnio-

wym (termin poprawkowy).

Wyżej podany wynik jest

porównywalny z uzyskanym w 2010 r., w którym eg-

zamin maturalny z matematyki na poziomie podsta-

wowym zdało 87% osób przystępujących do tego eg-

zaminu.

Jednostki podległe Ministerstwu Edukacji Naro-

dowej, odpowiedzialne za przygotowanie i przepro-

wadzenie sprawdzianu i egzaminów, podejmują na-

stępujące działania wspierające nauczycieli i uczniów

w jak najlepszym przygotowaniu do egzaminu matu-

ralnego, w tym również z matematyki.

Centralna Komisja Egzaminacyjna (CKE) na

swojej stronie internetowej (www.cke.pl) publikuje:

— „Informator o egzaminie maturalnym z mate -

matyki” zawierający szczegółowe informacje na te-

mat zakresu, organizacji i przebiegu egzaminu ma-

turalnego z tego przedmiotu oraz przykładowe zada-

nia, jakie mogą wystąpić na egzaminie;

— dodatkowe zadania z matematyki, które na -

uczyciele mogą wykorzystać w przygotowaniu

uczniów do egzaminu maturalnego;

— wszystkie arkusze egzaminacyjne z egzaminu

maturalnego z matematyki od 2005 r. wraz z odpo-

wiedziami i schematem punktowania;

— każdego roku raport z przeprowadzonego eg -

zaminu maturalnego, który zawiera nie tylko dane

ilościowe (wyniki), ale także analizy jakościowe ar-

kuszy egzaminacyjnych i poszczególnych zadań.

Okręgowe komisje egzaminacyjne (OKE) przygo-

towują:

— analizę wyników z egzaminu maturalnego z każ -

dego przedmiotu, uzyskanych przez szkoły objęte

działaniem poszczególnych OKE;

— opracowania monograﬁczne,analizyprzedmio -

towe i artykuły dotyczące wyników egzaminu matu-

ralnego;

— konferencje i spotkania z dyrektorami szkół,

wizytatorami, doradcami oraz nauczycielami poświę-

cone omówieniu wyników uzyskanych w danym roku

szkolnym na egzaminie maturalnym.

Wymienione powyżej materiały oraz działania

podejmowane przez CKE i OKE stanowią istotne

wsparcie w przygotowaniu uczniów do egzaminu ma-

turalnego z matematyki.

W latach 2009 i 2010, w związku z wprowadze-

niem obowiązkowego egzaminu maturalnego z ma-

tematyki, przeprowadzone zostały próbne egzaminy

z tego przedmiotu.

Tegoroczni maturzyści również

będą mieli możliwość sprawdzenia swojej wiedzy

i umiejętności z matematyki, jeszcze przed właści-

wym egzaminem maturalnym.

CKE przygotowuje

dla nich arkusze z matematyki na poziomie podsta-

wowym (wraz z kluczem odpowiedzi do zadań za-

mkniętych i kryteriami oceniania zadań otwartych)

– standardowy oraz dla osób niedowidzących i nie-

widomych.

Arkusze standardowe i dla niedowidzących będą

udostępnione dyrektorom szkół w formie elektronicz-

nej – poprzez systemy komunikowania się z okręgo-

wymi komisjami egzaminacyjnymi, natomiast arku-

sze brajlowskie wydrukuje CKE i przekaże zaintere-

sowanym szkołom.

Udział szkół w tej diagnozie jest

dobrowolny.

CKE przewiduje, że to badanie diagno-

styczne odbędzie się w marcu 2012 r.

Wszystkie materiały wykorzystane w czasie ba-

dania diagnostycznego zostaną następnie upublicz-

nione na stronie internetowej CKE.

Udział szkół w próbnych egzaminach daje możli-

wość uzyskania informacji na temat poziomu przy-

gotowania uczniów do egzaminu maturalnego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

SPS-023-786/12, wystąpieniem pana posła Tomasza

Latosa, pana posła Maksa Kraczkowskiego i pana

posła Andrzeja Jaworskiego, w sprawie warunków

przyznawania bezrobotnym środków Funduszu Pra-

cy na podjęcie działalności gospodarczej, uprzejmie

informuję.

Instytucja przyznawania jednorazowo środków

znajduje unormowanie w przepisie art. 46 ust. 1 pkt 2

wania osobom bezrobotnym wyżej wymienionego

wsparcia określają przepisy rozporządzenia ministra

wie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosz-

857

bezrobotnemu środków na podjęcie działalności go-

spodarczej (Dz. U. Nr 155, poz. 922).

Odnosząc się do sugerowanej przez panów posłów

zmiany warunków przyznawania środków na podję-

cie działalności gospodarczej w kwestii wskazania

przez bezrobotnego lokalu niezbędnego do prowadze-

nia wnioskowanej działalności, pragnę poinformo-

wać, co następuje.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 2 pkt 5 cytowanego

rozporządzenia bezrobotny zamierzający podjąć

działalność gospodarczą składa do starosty wniosek

o doﬁnansowaniezawierającyspecyﬁkacjęwydat-

ków do poniesienia w ramach doﬁnansowania,prze-

znaczonych na zakup towarów i usług, w szczegól-

ności na zakup środków trwałych, urządzeń, ma-

szyn, materiałów, towarów, usług i materiałów re-

klamowych, pozyskanie lokalu, pokrycie kosztów

nych z podjęciem działalności gospodarczej.

Powyż-

szy przepis stanowi otwarty katalog wydatków, ja-

kie mogą być ﬁnansowanebezrobotnemuzFundu-

szu Pracy w ramach przyznanej pomocy.

Przepis ten

umożliwia staroście uwzględnienie wydatków zwią-

zanych z pozyskaniem lokalu, a więc wydatków po-

niesionych przykładowo na remont lokalu przezna-

czonego na prowadzenie planowanej działalności,

jego najem, dzierżawę czy zakup.

Z przyjętego uregulowania nie wynika koniecz-

ność posiadania na etapie składania wniosku lokalu

własnościowego na prowadzenie działalności gospo-

darczej czy prawo do użytkowania lokalu na podsta-

wie umowy najmu/dzierżawy.

Do uwzględnienia

przez starostę wniosku o doﬁnansowaniewystarcza-

jące jest okazanie przez bezrobotnego umowy przed-

wstępnej najmu/dzierżawy lokalu.

Powyższy przepis

nie stanowi utrudnienia dla bezrobotnych ubiegają-

cych się o środki na podjęcie działalności gospodar-

czej, lecz stwarza możliwość uwzględnienia poniesio-

nych przez nich wydatków związanych z pozyska-

niem lokalu.

Mając na uwadze powyższe, resort pracy nie prze-

widuje zmiany przepisów rozporządzenia ministra

cji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska

wania bezrobotnemu środków na podjęcie działalno-

ści gospodarczej.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

w sprawie podwyższenia wieku emerytalnego

(787)

SPS-023-787/21, dotyczącym interpelacji pana posła

talnego, pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje.

Propozycja podwyższenia wieku emerytalnego

korzystna zmiana struktury demograﬁcznejnaszego

społeczeństwa.

Załamaniu przyrostu naturalnego

społeczeństwa towarzyszy wzrost populacji w wieku

nia demograﬁcznego).

W2007r.na1000osóbwwieku

poprodukcyjnym, w 2035 r. liczba ta zgodnie z progno-

zą demograﬁcznąwynosićbędzie464,aw2060r.już

772.

Zgodnie z prognozami Głównego Urzędu Staty-

stycznego w roku 2035 liczba Polaków spadnie do

Najważniejszym efektem podniesienia wieku eme-

rytalnego z punktu widzenia rozwoju gospodarczego

będzie powstrzymanie spadku zatrudnienia, a w kon-

sekwencji utrzymanie wzrostu PKB oraz wpływów

cym okresie ograniczenia podaży pracy.

Z przeprowadzonych symulacji wynika, że wydłu-

żenie wieku emerytalnego zwiększy średnie tempo

wzrostu PKB w latach 2010–2060; w rezultacie po-

ziom PKB w 2060 r. po wprowadzeniu reformy będzie

wyższy o 5,1% w porównaniu ze scenariuszem nieza-

kładającym zmian w systemie emerytalnym.

Na kwestię zrównania i podniesienia wieku

trzeć z punktu widzenia nie tylko ﬁnansówpublicz-

nych (ustabilizowanie systemu emerytalnego oraz

wzrost gospodarczy, a co za tym idzie, wzrost popytu

widzenia jednostki.

Dane statystyczne wskazują, że

oczekiwana długość życia wydłuża się i wynosi dla

858

osób w wieku powyżej 60 lat – 23 lata dla kobiet i po-

że kolejne roczniki ze względu na rosnącą oczekiwa-

ną długość życia, przy utrzymaniu obecnego wieku

uprawniającego do przejścia na emeryturę, otrzyma-

łyby relatywnie niższą emeryturę niż osoby starsze

stopniowo, o 1 miesiąc co cztery miesiące, zrównywać

i podwyższać wiek emerytalny wynoszący obecnie

mężczyzn osiągnięty zostanie w 2020 r., a w przypadku

kobiet – w 2040 r.

Skorzystanie w przyszłości z emery-

tury przed osiągnięciem powszechnego wieku emery-

talnego będzie możliwe wyłącznie w ramach systemu

świadczeń dla osób wykonujących prace w warunkach

Zgodnie z zapowiedzią prezesa Rady Ministrów

projekt ustawy dotyczący zrównania i podniesienia

wieku przechodzenia na emeryturę kobiet i męż-

czyzn, ﬁnalniedo67.rokużycia,będzieprzedmiotem

konsultacji społecznych i uzgodnień, a wypracowane

rozwiązania zostaną przedstawione Sejmowi RP, któ-

ry wprowadzi ostateczne rozwiązania.

Głównym wyzwaniem dla Polski w najbliższych la-

tach, z powodu zachodzących zmian demograﬁcznych,

będzie zwiększenie liczby osób aktywnych zawodowo

i podejmujących zatrudnienie, co jest kluczowe dla roz-

woju gospodarczego i zwiększania innowacyjności pol-

skiej gospodarki.

Ochroną przed zagrożeniami demo-

graﬁcznymijestaktywizacjazawodowa,którejcelem

ma być maksymalne wykorzystanie dostępnych zaso-

bów pracy.

Tak więc wszystkie wdrażane przez rząd

strategie, w tym m.in. Strategia Rozwoju Kapitału

Ludzkiego, poddana szerokim konsultacjom społecz-

nym w grudniu 2011 r., zakładają kontynuację realiza-

cji efektywnych działań promocyjnych i szkoleniowych

oraz promocję wdrażania tych strategii w przedsiębior-

stwach, a przede wszystkim bieżące monitorowanie

deﬁcytowychinadwyżkowychnalokalnymrynkupra-

cy, co pozwoli lepiej identyﬁkowaćsytuacjęnarynku

pracy, a także stworzenie jednolitego systemu progno-

zbędnych informacji do podejmowania decyzji odnośnie

do stosowania instrumentów polityki rynku pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie niezgodności z konstytucją przepisów

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Instytucje prawne umożliwiające stosowanie pod-

słuchu można podzielić na dwie zasadnicze grupy.

Należy bowiem zauważyć, że uzyskiwanie w sposób

w tym uzyskiwanie niejawnego dostępu do treści roz-

mów telefonicznych i ich utrwalanie, należy do tra-

dycyjnych instytucji tzw. prawa policyjnego, stano-

wiących szczególną formę czynności operacyjno-roz-

poznawczych.

Od powyższych regulacji należy odróż-

nić kontrolę i utrwalanie rozmów telefonicznych jako

instytucję prawa karnego procesowego, uregulowaną

w rozdziale 26 Kodeksu postępowania karnego.

W od-

niesieniu do instytucji tzw. podsłuchu procesowego

należy zauważyć, że jest on dopuszczalny wyłącznie

po wszczęciu postępowania przygotowawczego, a więc

już na etapie, kiedy prokurator dysponuje określony-

mi dowodami uzasadniającymi wszczęcie procesu

karnego.

Procesowa kontrola i utrwalanie rozmów

telefonicznych jest jednym z wielu dopuszczalnych

w procesie karnym dowodów, poddanych jednak

szczególnej reglamentacji prawnej, zarówno w zakre-

sie podstaw uzasadniających jej zarządzenie jak rów-

nież okresu jej stosowania.

Decyzję w przedmiocie

dopuszczenia dowodu z procesowej kontroli i utrwa-

lania rozmów podejmuje sąd na wniosek prokuratora.

Zasadność jej stosowania w procesie karnym podlega

kontroli instancyjnej w drodze zaskarżenia postano-

wienia sądu o jej zastosowaniu do sądu wyższej in-

stancji przez osobę, której postanowienie dotyczy, co

oczywiste jednak, po doręczeniu tej osobie odpisu po-

stanowienia, co może zostać odroczone na czas nie-

zbędny ze względu na dobro sprawy, a w postępowa-

niu przygotowawczym nie później niż do czasu za-

kończenia tego postępowania.

Z uwagi na okolicz-

ność, że procesowa kontrola i utrwalanie rozmów jest

instytucją prawa dowodowego stosowaną przez sąd

w procesie karnym i jako taka nie jest domeną Policji

i służb specjalnych, należało jedynie zasygnalizować

obowiązywanie tej instytucji z uwagi na konieczność

jej odróżnienia od zbliżonych instytucji tzw. prawa

policyjnego.

Jak już wskazano, uzyskiwanie niejawnego dostę-

pu do treści rozmów telefonicznych i ich utrwalanie

859

stanowi jedną z form czynności operacyjno-rozpo-

znawczych, stąd też zasadnym jest określenie pod-

stawowych cech wyróżniających tego rodzaju czyn-

ności oraz wskazanie celów ich stosowania.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze obejmują

szeroki wachlarz instrumentów wykorzystywanych

przez Policję i służby specjalne dla realizacji stawia-

nych przed nimi zadań państwowych związanych

z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym, w za-

kresie zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców,

oraz realizacji innych ustawowych celów wyznacza-

nych zwłaszcza służbom specjalnym w zakresie

ochrony bezpieczeństwa państwa.

Należy zwrócić

uwagę, że cechą charakterystyczną czynności opera-

realizowane w sposób tajny, co związane jest ściśle

z celem tego rodzaju czynności, z drugiej zaś strony

ze swej istoty mogą one głęboko ingerować w prawnie

chronioną sferę prywatności, stąd też niewątpliwie

winny one podlegać kontroli – zarówno wewnętrznej,

w ramach struktur policyjnych, czy też struktur or-

ganizacyjnych służb specjalnych, jak i w niektórych

wypadkach, zwłaszcza w odniesieniu do bardziej in-

wazyjnych form inwigilacji, kontroli zewnętrznej

sprawowanej przez organy niezależne od Policji czy

służb specjalnych, w tym zwłaszcza przez niezawisłe

sądy, czy też cechujące się niezależnością organy pro-

kuratury.

W odniesieniu do rozwoju regulacji normatyw-

nych mających za przedmiot czynności operacyjno-

-rozpoznawcze warto zwrócić uwagę, że czynności te

zostały po raz pierwszy uregulowane w ustawie

Regulacje dotyczące czynności operacyjno-rozpo-

znawczych zawarte w ustawie o Policji stały się wzo-

rem dla regulacji określających kompetencje pozosta-

łych służb, które ustawodawca wyposażył w upraw-

nienie do prowadzenia tego rodzaju czynności.

W obec-

nym stanie prawnym poza Policją instytucjami pań-

stwowymi uprawnionymi do prowadzenia czynności

operacyjno-rozpoznawczych są: Straż Graniczna

ży Granicznej – Dz. U z 2005 r.

Nr 234, poz. 1997,

z późn. zm.), Kontrola Skarbowa (art. 36aa–36j usta-

meria Wojskowa (art. 30–40 ustawy z dnia 24 sierp-

organach porządkowych – Dz. U. Nr 123, poz. 1353,

z późn. zm.), Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego

ro Antykorupcyjne (art. 17–28 ustawy z dnia 9 czerw-

– Dz. U. Nr 104, poz. 708, z późn. zm.), a także Służ-

ba Kontrwywiadu Wojskowego (art. 24–43 ustawy

Nr 104, poz. 709, z późn. zm.).

Warto zwrócić uwagę, że wśród czynności opera-

cyjno-rozpoznawczych szczególnej kontroli poddano

te z nich, które składają się na tzw. kontrolę opera-

trola operacyjna polega na kontrolowaniu treści ko-

respondencji, zawartości przesyłek, a także stosowa-

niu środków technicznych umożliwiających uzyski-

lefonicznych i innych informacji przekazywanych za

pomocą sieci telekomunikacyjnych.

Wskazane czyn-

ności jako ingerujące w prawa i wolności obywatel-

skie, w tym tajemnicę korespondencji i komunikowa-

nia się, poddano kontroli sądowo-prokuratorskiej,

ograniczając jednocześnie możliwość ich przeprowa-

dzenia wyłącznie w odniesieniu do enumeratywnie

wskazanego katalogu najpoważniejszych przestępstw

oraz wskazując, że czynności tego rodzaju mogą być

miocie wyrażenia zgody na prowadzenie kontroli ope-

racyjnej podejmuje sąd okręgowy na pisemny wnio-

sek komendanta głównego Policji, złożony po uzyska-

niu zgody prokuratora generalnego, albo na pisemny

prokuratura okręgowego.

Stosowanie kontroli ope-

racyjnej zostało również ograniczone pod względem

czasowym, bowiem kontrolę tego rodzaju sąd okrę-

gowy zarządza na okres 3 miesięcy, z możliwością

przedłużenia jej stosowania na okres dalszych 3 mie-

sięcy.

Jedynie wyjątkowo, w uzasadnionych wypad-

kach, na wniosek komendanta głównego Policji, po

uzyskaniu zgody prokuratora generalnego, sąd wład-

ny jest przedłużyć kontrolę operacyjną na dalszy czas

oznaczony.

Analogiczne rozwiązania zostały ujęte w przepi-

sach kompetencyjnych ustaw pozostałych służb

uprawnionych do prowadzenia czynności operacyjno-

-rozpoznawczych.

Warto także podkreślić, że zarówno ustawa o Po-

licji, jak i inne ustawy kompetencyjne były w ciągu

ostatnich lat wielokrotnie nowelizowane.

Celem tych

działań było dostosowanie przepisów prawa do zmie-

niających się warunków i wymagań, w tym także

w zakresie ochrony praw obywatelskich.

Dostrzegając, że czynności podejmowane w ra-

mach kontroli operacyjnej, w tym przede wszystkim

kontrola i utrwalanie rozmów telefonicznych, inten-

sywnie ingerują w prawa i wolności konstytucyjne

i jako takie winny podlegać szczególnemu nadzorowi,

ustaw (Dz. U. Nr 53, poz. 273) wprowadzono szereg

instytucji prawnych mających na celu wzmocnienie

ochrony prawa do prywatności, tajemnicy korespon-

dencji oraz tajemnicy komunikowania się.

Zgodnie

z przyjętymi rozwiązaniami stosowanie takiej kon-

860

troli dopuszczalne jest wyłącznie wówczas, gdy inne

datne.

Zrezygnowano tym samym z przesłanki praw-

dopodobieństwa, że inne środki będą nieprzydatne

lub bezskuteczne, jako podstawy zarządzenia kontro-

li operacyjnej, ograniczając tym samym podstawy do

stosowania tej kontroli wyłącznie do sytuacji, w któ-

rych stwierdzona zostanie nieprzydatność bądź nie-

skuteczność innych metod.

Wskazaną ustawą wpro-

wadzono ponadto wyraźną regulację nakładającą na

Policję oraz służby specjalne obowiązek przesyłania

do sądu wraz z wnioskiem o zarządzenie kontroli

operacyjnej materiałów uzasadniających potrzebę

zastosowania takiej kontroli.

Powyższe rozwiązanie

w założeniu ustawodawcy ma bezpośrednio przeciw-

działać zarządzaniu przez sądy kontroli operacyjnej

wyłącznie na podstawie wniosków opracowanych

przez Policję bądź służby specjalne.

W obecnym sta-

nie prawnym sąd ma obowiązek zapoznania się nie

tylko z wnioskiem o zarządzenie takiej kontroli, ale

przede wszystkim z materiałami, które od strony

faktycznej uzasadniają potrzebę jej przeprowadzenia.

Warto także zwrócić uwagę na niezwykle istotną re-

gulację art. 15a ustawy o Policji wprowadzającą wy-

raźny zakaz wykorzystania materiałów pozyskanych

podczas stosowania kontroli operacyjnej w jakimkol-

wiek innym postępowaniu niż postępowanie karne

w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbo-

we, w stosunku do którego dopuszczalne jest stoso-

wanie takiej kontroli.

Niezwykle istotny jest również

których innych ustaw mechanizm niszczenia tych

wszystkich materiałów uzyskanych w toku kontroli

operacyjnej, które nie zawierają dowodów pozwalają-

cych na wszczęcie postępowania karnego lub mają-

cych znaczenie dla toczącego się postępowania.

Ma-

teriały tego rodzaju podlegają niezwłocznemu proto-

kolarnemu zniszczeniu, przy czym zgodnie z art. 19

ust. 17a ustawy o Policji o wydaniu i wykonaniu za-

rządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów organ

Policji jest obowiązany do niezwłocznego zawiado-

mienia prokuratora.

Zaakcentowania wymaga także

jednoznaczne uregulowanie zagadnienia tzw. zgody

następczej sądu, dotyczącej zezwolenia na wykorzy-

stanie materiałów pozyskanych w toku kontroli ope-

racyjnej dla celów postępowania karnego w sprawie

o inne przestępstwo niż to, które było podstawą za-

rządzenia kontroli, popełnione przez osobę, wobec

której kontrola operacyjna była stosowana, bądź też

przez inną osobę.

Należy podkreślić, że powyższe rozwiązania ukie-

runkowane były na wzmocnienie ochrony prawa do

prywatności, tajemnicy korespondencji oraz tajemni-

cy komunikowania się, poprzez zintensyﬁkowanie

merytorycznej kontroli sądu nad czynnościami skła-

dającymi się na kontrolę operacyjną, a także wpro-

wadzenie jednoznacznych regulacji dotyczących moż-

liwości wykorzystania dowodów pozyskanych w wy-

niku stosowania kontroli operacyjnej oraz mechani-

zmu niszczenia wszelkich zbędnych z punktu widze-

nia procesu karnego materiałów.

Wydaje się, że w obec-

nym stanie prawnym regulacje prawne dotyczące

kontroli operacyjnej stanowią optymalne wyważenie

konﬂiktuwartości–zjednejstronykoniecznoścido-

starczenia Policji i służbom specjalnym skutecznych

instrumentów służących ochronie takich wartości,

efektywne ściganie najpoważniejszych przestępstw,

a z drugiej konieczność zagwarantowania należytego

poziomu ochrony zasadniczych dla systemu demokra-

tycznego wartości, takich jak tajemnica komuniko-

wania się, czy też tajemnica korespondencji.

Wydaje

się, że powyższe regulacje spełniają kryteria konsty-

tucyjnej zasady proporcjonalności ingerencji ustawo-

dawcy w prawa i wolności obywatelskie.

Odnosząc się do poruszonego w interpelacji pro-

blemu ewentualnego ograniczenia stosowania kon-

troli operacyjnej w stosunku do osób wykonujących

zawody zaufania publicznego, które na mocy szcze-

gólnych regulacji prawnych zobowiązane są do zacho-

wania w tajemnicy informacji, o których dowiedziały

stwierdzić, że brak jest dostatecznych racji meryto-

rycznych uzasadniających wprowadzenie tego rodza-

ju ograniczeń.

Należy bowiem pamiętać, że zasadni-

czą przesłanką stosowania kontroli operacyjnej, w tym

uzyskiwania niejawnego dostępu do treści rozmów

telefonicznych i ich utrwalania, jest zapobieżenie,

wykrycie, ustalenie sprawców, a także uzyskanie

i utrwalenie dowodów najpoważniejszych prze-

stępstw, takich jak przykładowo: porwania dla oku-

pu, wymuszenia rozbójnicze, czy też umyślne prze-

stępstwa przeciwko życiu i zdrowiu.

Brak jest dosta-

tecznych argumentów aksjologicznych uzasadniają-

cych wyłączenie określonych grup osób pozostających

w bezpośrednim zainteresowaniu organów ścigania

w związku z wyżej wskazaną kategorią przestępstw

wyłącznie z uwagi na wykonywany przez określoną

osobę zawód zaufania publicznego.

Należy jednocze-

śnie pamiętać, że materiał pozyskany w toku kontro-

li operacyjnej, aby mógł być wykorzystany w procesie

karnym, musi respektować zakazy dowodowe obo-

wiązujące w procedurze karnej.

Za niemożliwy do

wykorzystania w procesie karnym należy uznać taki

materiał kontroli operacyjnej, który dotyczy okolicz-

ności objętych bezwzględnym zakazem dowodowym,

np. dotyczy faktów objętych tajemnicą obrończą.

W odniesieniu do innego rodzaju materiału kontroli

operacyjnej, który obejmuje inne tajemnice prawnie

chronione, powinno się stosować zasady ogólne doty-

czące możliwości ich uchylenia przez sąd lub proku-

ratora.

Należy zatem uznać, że w sytuacji braku zgo-

dy na uchylenie tajemnicy materiał kontroli opera-

cyjnej nie może być wprowadzony do procesu karne-

go i podlega niezwłocznemu zniszczeniu.

Wydaje się zatem, że obowiązujące regulacje praw-

ne w sposób dostateczny chronią różne tajemnice za-

wodowe, przy czym dokonuje się to nie w drodze za-

kazu inwigilacji określonych osób wykonujących za-

861

wody związane z prawną koniecznością respektowa-

nia poufności informacji pozyskanych w związku z ich

wykonywaniem, lecz poprzez system zakazów dowo-

dowych wykluczających możliwość wprowadzenia

określonego materiału do procesu karnego lub wa-

runkujących jego wprowadzenie od wyjednania zgo-

dy właściwego organu procesowego – prokuratora lub

sądu.

Podsumowując dotychczasowe rozważania, nale-

ży stwierdzić, że obowiązujące regulacje prawne do-

tyczące kontroli operacyjnej, w tym przede wszyst-

kim uzyskiwania niejawnego dostępu do treści roz-

mów telefonicznych i ich utrwalania, zostały w ostat-

nim czasie istotnie skorygowane przez ustawodawcę

w kierunku wzmocnienia ochrony praw i wolności

obywatelskich i aktualnie nie zachodzi konieczność

ich modyﬁkacji.

Należypodkreślić,żeszereginstru-

mentów prawnych leżących w dyspozycji Policji oraz

służb specjalnych to efekt kompromisu pomiędzy ko-

nieczną ingerencją organów państwa w prawa i wol-

ności człowieka a uzasadnionymi oczekiwaniami spo-

łecznymi w zakresie skutecznej walki z przestępczo-

ścią, w tym przestępczością zorganizowaną.

Każde

ograniczenie kompetencji Policji i służb specjalnych

może w bezpośredni sposób skutkować obniżeniem

zdolności wykrywczej tych organów.

Dlatego też

wszelkie zmiany tychże przepisów winny być doko-

nywane ze szczególną rozwagą i przy uwzględnieniu

konieczności zapewnienia niezbędnych gwarancji

ochrony praw i wolności obywatelskich.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

SPS-023-789/12, w sprawie sprzeczności w przepi-

z późn. zm.), uprzejmie przedstawiam informacje

Odnosząc się do wątpliwości pana posła Jana Wa-

rzechy dotyczących niejasnej intencji ustawodawcy

co do możliwości zbywania nieruchomości publicz-

nych wpisanych do rejestru zabytków, uprzejmie in-

formuję, że zestawienie treści art. 13 ust. 4 z treścią

art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami

wyraźnie wskazuje, że w obecnym stanie prawnym

nadrzędnym celem jest zapewnienie ochrony intere-

sów najemców lokali mieszkalnych wchodzących

w skład nieruchomości wpisanej do rejestru zabyt-

ków, o ile najem został nawiązany na czas nieozna-

czony.

W przypadku bowiem gdy organ, o którym

mościami, stwierdzi, że zbycie określonej nierucho-

mości możliwe jest wyłącznie „w całości”, natomiast

zbycie poszczególnych lokali na rzecz najemców nie

pozwoli zachować zabytkowego charakteru nierucho-

mości, oznacza to, że nieruchomość taką należy po-

zostawić w zasobie Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego, gdyż art. 34 ust. 7 zaka-

zuje zbywania całych nieruchomości zabudowanych

domami wielolokalowymi z pominięciem pierwszeń-

stwa najemców.

W obecnym porządku prawnym

ochrona uprawnień najemców jest zatem nadrzęd-

nym celem ustawodawcy.

Uwzględniając jednak fakt,

że omówione powyżej regulacje zakazujące sprzeda-

ży w określonych przypadkach mogą budzić obawę

o zbytnie ograniczanie swobody rozporządzania nie-

ruchomością, przysługującej właścicielowi, którym

w tym przypadku jest Skarb Państwa lub jednostka

samorządu terytorialnego, byłe Ministerstwo Infra-

struktury rozważało możliwość wprowadzenia zmian

legislacyjnych w zakresie omawianej problematyki.

Po dokonaniu analizy przepisów regulujących tego

rodzaju zagadnienia, obowiązujących w krajach

członkowskich Unii Europejskiej, sformułowano pro-

pozycję wprowadzenia przepisów umożliwiających

sprzedaż nieruchomości wpisanej do rejestru zabyt-

ków z pominięciem pierwszeństwa przysługującego

najemcom lokali mieszkalnych wchodzących w skład

takiej nieruchomości, przyznających prymat ochrony

wartości zabytkowej nieruchomości.

Propozycja no-

welizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami zy-

skała wówczas aprobatę ministra kultury i dziedzic-

twa narodowego, rzecznika praw obywatelskich oraz

Jednakże propozycje legislacyjne zezwalające na

sprzedaż nieruchomości zabytkowych z pominięciem

pierwszeństwa najemców musiałyby przewidywać

obowiązek zapewnienia lokali zastępczych najemcom

lokali wchodzących w skład nieruchomości zabytko-

wej podlegającej sprzedaży.

Obowiązkiem tym obar-

czony zostałby podmiot zbywający nieruchomość,

czyli Skarb Państwa lub jednostka samorządu tery-

torialnego.

Należy ponadto mieć na uwadze obecnie

zgodnie z którym właściwy organ może wypowie-

862

dzieć umowy najmu z zachowaniem sześciomiesięcz-

nego terminu wypowiedzenia pod warunkiem jedno-

czesnego zaoferowania wynajęcia w tej samej miejsco-

wości innego lokalu, spełniającego wymagania co

mienny.

Wypełnienie wskazanych obowiązków może

powodować trudności ze względu na występujące na

terenie większości gmin w kraju deﬁcytywzasobach

lokali mieszkalnych, przeznaczonych na takie cele.

Z uwagi na powyższe zmiana przepisu art. 34

ustawy o gospodarce nieruchomościami polegająca

na umożliwieniu zbycia nieruchomości wpisanej do

rejestru zabytków z pominięciem pierwszeństwa

ła dotychczas zaproponowana.

Przy najbliższej nowe-

lizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami Mini-

sterstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej ponownie rozważy możliwość wprowadze-

nia zmian w omawianym zakresie.

Pragnę jednak

zauważyć, że w obecnym stanie prawnym brak zgody

konserwatora zabytków na sprzedaż poszczególnych

lokali w nieruchomości zabytkowej nie wyklucza

możliwości zakupu całego budynku przez wszystkich

najemców (bez wyodrębniania lokali).

Istnieje bo-

wiem możliwość przystąpienia wszystkich najemców

do przetargu na zbycie nieruchomości.

Najemcy mogą

w ten sposób stać się współwłaścicielami nierucho-

mości, w której zamieszkują.

Przedstawiając Pani Marszałek powyższe stano-

wisko, wyrażam nadzieję, że powyższe informacje

pozwolą wyeliminować wątpliwości zasygnalizowane

w interpelacji pana posła Jana Warzechy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

znak: SPS-023-790/12, dotyczącym interpelacji pana

posła Jana Warzechy, w sprawie kwotowej waloryza-

cji, pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje.

Zgodnie z zapowiedzią premiera, skierowany pod

nych oraz niektórych ustaw (druk nr 101) przewidu-

je waloryzacje kwotową, polegającą na podwyższeniu

będzie zastosowana również do emerytur i rent rol-

ników indywidualnych, służb mundurowych oraz

świadczeń pozaubezpieczeniowych: zasiłków i świad-

czeń przedemerytalnych, rent socjalnych, emerytur

pomostowych, nauczycielskich świadczeń kompensa-

cyjnych, rent dla kombatantów oraz inwalidów wo-

jennych i wojskowych.

Waloryzacja będzie polegała

na dodaniu do kwoty świadczenia wyliczonego na

dzień 29 lutego 2012 r. kwoty waloryzacji wynoszącej

71 zł.

Waloryzacji będzie podlegać również podstawa

wymiaru świadczenia z Funduszu Ubezpieczeń Spo-

łecznych i emerytur i rent służb mundurowych,

w celu zachowania właściwych relacji miedzy pod-

stawą wymiaru a wysokością świadczenia.

Natomiast

dodatki przysługujące do świadczeń zostaną podwyż-

szone o wskaźnik procentowy waloryzacji, zapisany

wynosi 104,8%.

nia br. przez Senat RP.

stosowaniu w 2012 r. dotychczasowej waloryzacji,

polegającej na podwyższeniu wszystkich świadczeń

o jednakowy procent, wzrost tych emerytur i rent

czający, wobec subiektywnego odczucia znacznego

najbardziej odczuwają wzrost cen żywności.

Walory-

zacja kwotowa powinna pozwolić zminimalizować

Przejściowa metoda waloryzacji wynika nie tylko

ale też z tego, że nie ma w budżecie państwa dodat-

kowych wolnych środków, które można byłoby prze-

znaczyć na działania osłonowe, czyli wprowadzenie

dodatków czy innych działań skierowanych na rzecz

ochrony uboższych.

Stąd też propozycja innego po-

działu posiadanych i przewidzianych na waloryzacje

środków, która chociaż w części spełniłaby rolę do-

i rentach, szczególnie w warunkach dość szybkiego

wzrostu cen żywności, co zawsze bardziej dotyka go-

spodarstwa domowe o niższych dochodach.

Biorąc

863

pod uwagę incydentalność proponowanego rozwiąza-

nia w warunkach narastającego kryzysu gospodar-

czego i konieczności wprowadzenia ścisłej dyscypliny

ﬁnansów publicznych, a przede wszystkim, na co

wskazywał wielokrotnie w swoim orzecznictwie Try-

bunał Konstytucyjny, konieczność zachowania rów-

nowagi ﬁnansów publicznych, powyższa regulacja

– zdaniem projektodawcy – nie narusza wartości wy-

zacja jest dokonywana na koszt budżetu państwa,

gdyż Fundusz Ubezpieczeń Społecznych wymaga co-

rocznych dotacji z budżetu państwa (w 2012 r. ok.

40 mld zł) i dodatkowego zasilenia z Funduszu Re-

zerwy Demograﬁcznej(w2012r.ok.2,9mldzł).

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

przy którym przekazano interpelację posła Piotra

budowy drogi S8 w woj. łódzkim budowy nowego

stronie linii kolejowej, uprzejmie przekazuję informa-

woj. łódzkiego dotyczy odcinka od węzła Walichnowy

104,1 km.

Przedmiotowe zadanie zostało ujęte w za-

Podkreślenia wymaga fakt, że ww. zadanie na te-

renie woj. łódzkiego, w tym na odcinku przebiegają-

cym w okolicach Zduńskiej Woli, znajduje się na bar-

dzo zaawansowanym etapie procesu budowlanego.

dowlanych na wszystkie odcinki przedmiotowej dro-

gi.

Wcześniej uzyskane zostały wszystkie wymagane

prawem decyzje i uzgodnienia w tym: decyzja o śro-

dowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsię-

wzięcia oraz decyzja o zezwoleniu na realizację inwe-

Należy także wskazać, że przebieg drogi ekspre-

sowej S8 na przedmiotowym odcinku, wraz z rozwią-

zaniami komunikacyjnymi w zakresie powiązania

został jednoznacznie rozstrzygnięty na posiedzeniu

Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy

Generalnym Dyrektorze Dróg Krajowych, które od-

było się dnia 9 września 2009 r.

Przedmiotowe roz-

wiązanie, w którym brak jest łącznika pomiędzy wę-

złem Zduńska Wola – Karsznice a drogą krajową

nr 12 i 14, zostało zatwierdzone w decyzji o środowisko-

wych uwarunkowaniach, wydanej 8 stycznia 2010 r.

dla korytarza drogi ekspresowej S8 na terenie woj.

łódzkiego.

Należy zatem jednoznacznie stwierdzić, iż kon-

kluzje zawarte w dokumentacji przygotowanej przez

inwestora zadania (GDDKiA) i we wniosku o wyda-

nie decyzji środowiskowej, w tym również te dotyczą-

ce sposobu powiązania drogi ekspresowej S8 z siecią

dróg, stanowiły jedynie rekomendację preferowanego

Zduńskiej Woli, zaś ostateczne rozstrzygnięcia w tej

rektora ochrony środowiska.

W kwestii lokalizacji węzła w rejonie Marzenin

– Karsznice i realizacji łącznika drogi ekspresowej

powiatowej należy także wskazać, że Ministerstwo

oraz GDDKIA odpowiedzialne są za rozwój i utrzy-

manie sieci dróg krajowych.

Realizacja postulatów

samorządu powiatowego w postaci budowy łączników

dzić, że resort transportu, jako organ administracji

rządowej, nie może podejmować działań zastrzeżo-

nych w przepisach prawa do wyłącznej kompetencji

innych organów.

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

864

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie określenia zasad realizacji

SPS-023-792/12, interpelacją posła na Sejm RP pani

Bożeny Szydłowskiej w sprawie określenia zasad re-

alizacji lub zmiany uchwalonej ustawy o wspieraniu

o przyjęcie następujących wyjaśnień.

Mechanizmy doﬁnansowania zadań własnych

jednostek samorządu terytorialnego wynikających

w toku wykonywania budżetu, na wnioski ministra

jewodów, z ww. rezerwy celowej decyzjami ministra

ﬁnansówzostałyzwiększonedotacjecelowedlasa-

morządów województw na realizację zadań z zakresu

zowanie i prowadzenie ośrodków adopcyjnych w wy-

sokości 16 242 tys. zł.

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2012 r. interpelację pana posła Marka Suskiego

(znak: SPS-023-793/12) w sprawie wdrażania nowej

muję, co następuje.

jaśnić, że minister administracji i cyfryzacji, który

dynie w zakresie określonym w przepisach.

Zgodnie

kwestie związane z prowadzeniem spraw spółki

(w tym decydowanie o kształcie struktury organiza-

cyjnej) należą do kompetencji zarządu.

Natomiast

§ 25 ust. 2 statutu przewiduje, iż czynności z zakresu

rząd.

Ponadto w myśl art. 375

1

mercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użytecz-

865

ności publicznej „Poczta Polska”, nie nadają mini-

strowi takich uprawnień.

W związku z tym kwestia

kształtowania struktury organizacyjnej spółki leży

we właściwości zarządu, toteż poniższe odpowiedzi

na postawione w interpelacji pytania opierają się

o uzyskane od Zarządu Poczty Polskiej wyjaśnienia.

1.

Jakie czynniki zadecydowały o planowanym

Utworzenie dwóch regionów sieci w Warszawie

wynikało ze znacznych różnic pomiędzy Warszawą

a resztą województwa.

W Warszawie mieszczą się sie-

dziby centralnych władz państwowych, wielu ﬁrm

i instytucji, jest ona głównym ośrodkiem gospodar-

czym, politycznym, kulturalnym i naukowym, a po-

nadto charakteryzuje się znacznie większą gęstością

zaludnienia i skalą obrotów w porównaniu z resztą

województwa.

Dodatkowo duże zróżnicowanie w sie-

ci i wielkości placówek oraz zróżnicowane segmenty

klientów na terenie Warszawy i województwa mazo-

wieckiego wymagają odmiennego zarządzania siecią

pocztową na terenie Warszawy.

W związku z tym Za-

rząd Poczty Polskiej zadecydował o utworzeniu do-

datkowego Regionu Warszawa Miasto.

lokalowe, kompetentnych pracowników, a koszty

utrzymania są niższe niż w Warszawie?

Zlokalizowanie siedziby Regionu Sieci Warszawa

Województwo w Radomiu nie byłoby korzystne ze

względu na usytuowanie geograﬁczneRadomia.

Od-

ległość od najdalej wysuniętych na północ placówek

wynosiłaby około 250 km.

Utrudniłoby to w sposób

istotny zarządzanie siecią.

Odnosząc się do kwestii kosztów funkcjonowania,

biorąc pod uwagę, że siedziba Regionu Sieci Warsza-

wa Województwo mieści się w Warszawie w obiekcie

własnym Poczty Polskiej SA, a wynagrodzenia pra-

cowników są wystandaryzowane, można uznać, że

koszty funkcjonowania regionu sieci czy to w War-

szawie, czy też w Radomiu byłyby porównywalne.

Na

niekorzyść Radomia przemawiałyby wyższe koszty

dojazdów i delegacji związanych z nadzorem nad pla-

cówkami pocztowymi całego województwa mazo-

wieckiego.

Ponadto zarząd spółki zapewnia, iż zmiany orga-

nizacyjne nie będą miały istotnego wpływu na wzrost

bezrobocia.

Zatrudnienie w byłym Oddziale Rejono-

wym Centrum Poczty w Radomiu wynosiło ogółem

1076 etatów, w tym w eksploatacji 1042 etaty i 34 eta-

ty administracyjne w ramach likwidowanego oddzia-

łu rejonowego.

Zatrudnienie w eksploatacji (placówki

pocztowe) nie ulega zmianie, natomiast pracownicy

zatrudnieni na 25 etatach administracyjnych odde-

legowani będą do pracy w innych jednostkach posia-

dających komórki terenowe w Radomiu.

Zarząd spół-

ki przewiduje podjęcie działań nastawionych na moż-

liwość utrzymania przez pracowników zatrudnienia

poprzez system alokacji na inne miejsca w strukturze

toring wolnych miejsc pracy oraz identyﬁkacjatych

pracowników, którzy mogą podlegać alokacji, czyli

zatrudnionych na podobnych stanowiskach lub po-

siadających wymagane wykształcenie i kompetencje

albo mogących je szybko uzupełnić celem pracy na

innych stanowiskach.

W związku z tym możliwe jest

również zagospodarowanie pozostałych 9 etatów.

i czy jest jeszcze możliwe utworzenie regionu w Rado-

miu?

Jeśli tak, to jakie czynniki będą decydujące?

Aktualnie trwa proces organizacji nowej struktu-

ry składającej się z 16 wojewódzkich regionów sieci

i dodatkowego Regionu Warszawa Miasto.

Zarząd

Poczty Polskiej obecnie nie przewiduje utworzenia

dodatkowych regionów sieci.

Należy przy tym podkreślić, iż dokonujące się

w Poczcie Polskiej SA zmiany organizacyjne mają

głównie na celu wprowadzenie w całej ﬁrmiejasnego

podziału odpowiedzialności i kompetencji.

Umożliwi

to spółce skoncentrowanie się na działalności podsta-

wowej, której fundamentem są usługi powszechne.

Zmniejszenie liczby obszarów zarządczych powinno

znacząco wpłynąć na jakość procesów kierowania

i zarządzania placówkami.

Zarząd spółki podkreśla

na rozbudowanej strukturze Centrum Poczty jako

ośrodku biznesowym, powoduje znaczne utrudnienia

łalnością spółki.

Z poważaniem

Minister

Michał Boni

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-794/12), dotyczącą naliczania przez PGE Obrót SA

z siedzibą w Rzeszowie opłaty przejściowej, przedsta-

wiam stanowisko wobec kwestii poruszonych w wymie-

nionej interpelacji.

866

Na początek pragnę przypomnieć, że kwestia

opłaty przejściowej, której dotyczy interpelacja, zo-

twórców w związku z przedterminowym rozwiąza-

niem umów długoterminowych sprzedaży mocy i ener-

szła w życie dnia 4 sierpnia 2007 r. (ustawa o rozwią-

zaniu KDT).

Pan poseł Marek Suski głosował wraz

ze swoim macierzystym klubem za przyjęciem tej

ustawy w całości na posiedzeniu Sejmu V kadencji

w dniu 24 maja 2007 r.

Pogłębiona analiza zagadnie-

nia zawarta była w uzasadnieniu do projektu ustawy

(druk sejmowy nr 1340 z 11 stycznia 2007 r.).

W celu

przypomnienia podstawowych faktów przedstawiam

następujące informacje.

Kontrakty długoterminowe (tzw. KDT) pojawiły

się w polskiej energetyce w połowie lat 90.

Były to

długoterminowe umowy sprzedaży mocy i energii

elektrycznej (stąd nazwa) zawarte między niektóry-

mi wytwórcami energii elektrycznej i Polskimi Sie-

ciami Elektroenergetycznymi SA („PSE SA”), które

gwarantowały tym wytwórcom realizację transakcji

zbytu energii i mocy po wyższych od obowiązujących

wtedy cenach.

Umowy te były podstawą dla zacią-

gnięcia w bankach kredytów, koniecznych do sﬁnan-

sowania kluczowych inwestycji modernizacyjno-roz-

wojowych w wytwarzaniu energii elektrycznej, w tym

związanych ze znaczącym zmniejszeniem oddziały-

wania na środowisko.

Bowiem w latach 90. ubiegłe-

go wieku sytuacja ﬁnansowawytwórcówbyłazbyt

słaba, aby mogli oni samodzielnie, w oparciu o posia-

dany majątek, pozyskać tak duże ﬁnansowanie,nie-

zbędne dla znaczącego unowocześnienia bloków ener-

getycznych.

Dzięki zaciągniętym w tym czasie kre-

dytom zbudowano np. odsiarczanie i odazotowanie

spalin w większości instalacji.

Bez KDT-ów i zreali-

zowanych dzięki nim inwestycjom większość elek-

trowni musiałaby zostać zamknięta na przełomie lat

1999/2000.

Zwiększono sprawność wytwarzania i moc

produkcyjną wielu istniejących jednostek wytwór-

czych, a w miejsce niektórych wybudowano nowe.

Wynikające z umów długoterminowych przyszłe wie-

rzytelności wytwórców o zapłatę należności za do-

starczaną energię elektryczną posłużyły do zabezpie-

czenia spłaty zadłużenia zaciągniętego przez wy-

twórców na realizację wspomnianych inwestycji.

W większości przypadków zabezpieczenia te przybra-

ły formę przelewu wierzytelności z umów długoter-

minowych na zabezpieczenie.

System umów długo-

terminowych praktycznie umożliwił wytwórcom po-

zyskanie znacznych środków bez konieczności bez-

pośredniego zaangażowania ich właściciela – Skarbu

Państwa.

Wytwórcy zaciągnęli kredyty na łączną kwotę po-

nad 20 mld zł, a do 2006 r. spłacona została przez

wytwórców ponad połowa zadłużenia.

Umowy dłu-

goterminowe były swego rodzaju elementem stabili-

zującym sektor wytwarzania energii w czasie trans-

formacji ustrojowej i pozwoliły na pozyskanie ﬁnan-

sowania dla najlepszych projektów inwestycyjnych.

Inwestycje te zostały w pełni zrealizowane, co spo-

wodowało zwiększenie bezpieczeństwa energetyczne-

go kraju oraz, dzięki zastosowanym nowoczesnym

technologiom, zmniejszenie emisji szkodliwych sub-

stancji do środowiska.

W miarę liberalizacji rynku energii elektrycznej

system umów długoterminowych zaczął negatywnie

wpływać na jego rozwój i na sposób funkcjonowania

branży elektroenergetycznej, a pośrednio i całej polskiej

gospodarki, bo energia elektryczna objęta KDT była

w zasadzie wyłączona z obrotu na wolnym rynku.

w 2004 r.

KDT zostały uznane za niedozwoloną po-

moc publiczną.

Umowy długoterminowe wraz, z bę-

dącymi ich konsekwencją: taryfą hurtową i taryfami

detalicznymi spółek dystrybucyjnych, tworzyły struk-

turę o charakterze monopolistycznym.

Rozwój kon-

kurencyjnego rynku energii elektrycznej byłby

utrudniony bez likwidacji takich struktur.

Ale jed-

nocześnie przechodzenie od struktur mających swo-

je źródło w monopolach w kierunku konkurencyjne-

go rynku wiąże się z powstawaniem tzw. kosztów

osieroconych (ang. stranded costs), czyli kosztów wy-

nikających z nakładów poniesionych przez podmioty

będące monopolistami lub uczestniczące w monopo-

listycznych strukturach, których nie można pokryć

przychodami ze sprzedaży towarów i usług (np. ener-

gii elektrycznej) po wprowadzeniu wolnego rynku.

Powstawanie kosztów osieroconych wytwórców ener-

gii elektrycznej w wyniku zmian otoczenia gospodar-

czego i zmian prawnoregulacyjnych, zmierzających

do liberalizacji rynku nie jest wyłącznie problemem

polskim.

Wystąpił on również w innych państwach

– zarówno w krajach członkowskich UE jak i w USA.

Problem zrekompensowania kosztów osieroconych

rozwiązały już lub rozwiązują: Austria, Dania, Fran-

cja, Holandia, Wielka Brytania, Hiszpania i Portu-

galia.

W tych krajach, z uwagi na wprowadzenie wol-

nego rynku i towarzyszącą mu zasadę swobodnego

wyboru dostawcy energii elektrycznej przez odbiorcę

dzięki dostępowi do sieci elektroenergetycznej (tzw.

zasada TPA, ang. third party access), konieczne było

rozwiązanie podobnego problemu pokrywania kosz-

tów osieroconych wynikających z utraty rynku zbytu

funkcjonującego na zasadach monopolistycznych.

Przytoczona wyżej ustawa o rozwiązaniu KDT

wprowadziła w art. 2 pkt 12 wspomniane pojęcie

„kosztów osieroconych”, które oznaczają „wydatki

wytwórcy niepokryte przychodami uzyskanymi ze

sprzedaży wytworzonej energii elektrycznej, rezerw

mocy i usług systemowych na rynku konkurencyj-

nym po przedterminowym rozwiązaniu umowy dłu-

goterminowej, wynikające z nakładów poniesionych

przez tego wytwórcę do dnia 1 maja 2004 r. na mają-

tek związany z wytwarzaniem energii elektrycznej”

oraz pojęcie „opłaty przejściowej” w art. 2 pkt 9, któ-

867

re deﬁniuje„wynagrodzeniezausługęudostępniania

krajowego systemu elektroenergetycznego, należne

operatorowi, przeznaczane na pokrycie kosztów osie-

kosztów działalności Zarządcy Rozliczeń S.A.”

Nawiązując do treści interpelacji pana posła, „że

za energię elektryczną”, uprzejmie wyjaśniam, że:

— w okresie, kiedy istniały umowy długotermi -

nowe, KDT, czyli do dnia 31 marca 2008 r., ich rozli-

czanie było ujmowane w ramach funkcjonującego

specjalnego systemu wewnętrznych rozliczeń w elek-

troenergetyce i przenoszone na końcowe płatności

wszystkich odbiorców energii elektrycznej w naszym

kraju, w sposób dla nich niezauważalny na faktu-

rach, poprzez tzw. składnik wyrównawczy stawki

systemowej opłaty przesyłowej na poziomie rynku

hurtowego energii elektrycznej oraz poprzez ustala-

ny przez prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (zwa-

nego dalej „prezesem URE”) tzw. wskaźnik MIE

– wskaźnik minimalnej ilości energii obowiązkowo

kupowanej po odpowiednio wyższych cenach przez

zakłady energetyczne od spółki PSE SA i następnie

sprzedawanej na poziomie dystrybucji wszystkim od-

biorcom w ramach uśrednionego rozliczenia za zuży-

tą energię elektryczną,

— wejście w życie ustawy o KDT spowodowało od

dnia 1 kwietnia 2008 r. wyodrębnienie (w stosunku

do systemu poprzedniego) w rozliczeniach i płatno-

ściach wielkości kwot przeznaczonych na pokrywa-

nie kosztów osieroconych w postaci opłaty przejścio-

stawki tej opłaty dla wymienionych w ustawie po-

szczególnych grup odbiorców w gospodarstwach do-

mowych oraz w usługach i przemyśle zawarte były

w ustawie (art. 11 ust. 1 ustawy o KDT), natomiast

stawki na każdy kolejny rok kalendarzowy dla tych

grup są i będą kalkulowane przez prezesa URE,

— wprowadzony ustawą o KDT system rozliczeń

nie powoduje zwiększenia (w stosunku do poprzed-

nio funkcjonującego systemu rozliczeń KDT) stru-

mienia środków ﬁnansowychkierowanychododbior-

ców do wytwórców energii elektrycznej,

— strumień ten systematycznie maleje z każdym

kolejnym rokiem kalendarzowym wraz z upływem

okresów korygowania rekompensat dla poszczegól-

nych wytwórców, co oznacza tym samym stopniowe

zmniejszanie się z tego tytułu obciążeń ﬁnansowych

odbiorców końcowych energii elektrycznej,

suma środków ﬁnansowychprzekazanychkażdemu

wytwórcy energii elektrycznej na pokrycie kosztów

osieroconych, zdyskontowanych na dzień 1 stycznia

2007 r., nie może przekroczyć ustalonej dla niego

w załączniku nr 2 do wspomnianej ustawy maksy-

malnej wysokości tych kosztów w cenach stałych na

dzień 1 stycznia 2007 r.

Pragnę położyć szczególny nacisk na fakt, że

przedstawiony schemat pokrywania kosztów osiero-

conych za pomocą opłaty przejściowej nie generuje

nowych kosztów wchodzących w skład opłaty za ener-

gię elektryczną, jest czytelny, przejrzysty, a jego nie-

zawodność funkcjonowania, przy zachowaniu wymie-

nionych cech, zapewnia Zarządca Rozliczeń SA, któ-

ry zajmuje się kwestią rozliczeń ﬁnansowych.

Rada

nadzorcza spółki, której akcje w całości, zgodnie

z art. 50 ustawy o KDT, objęte są przez Operatora

Systemu Przesyłowego (PSE Operator SA), sprawu-

je stały nadzór nad jej działalnością we wszystkich

dziedzinach.

Członkowie rady nadzorczej powoływa-

ni są zgodnie z § 26 statutu na okres wspólnej kaden-

cji, która trwa pięć lat.

Zgodnie z art. 55 ust. 1 usta-

wy o KDT liczy ona 7 członków, powoływanych i od-

woływanych przez:

— walne zgromadzenie – jeden członek,

— ministra właściwego do spraw gospodarki

– dwóch członków, w tym przewodniczący,

— ministra właściwego do spraw skarbu państwa

– jeden członek,

blicznych – jeden członek,

— prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu -

mentów – jeden członek,

— prezesa Urzędu Regulacji Energetyki – jeden

członek.

Dodatkowo pragnę uprzejmie zwrócić uwagę, że

ww. ustawa o rozwiązaniu KDT stanowi pomoc pu-

bliczną i jako taka została przez Polskę notyﬁkowana

Komisji Europejskiej, uzyskując jej pozytywną decy-

zję w dniu 25 września 2007 r.

Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienie

zostanie przyjęte jako wyczerpująca odpowiedź na

skiego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

zniesienia sądów rejonowych w okręgu radomskim,

nr SPS-023-795/12, uprzejmie przedstawiam, co na-

stępuje.

868

Ministerstwo Sprawiedliwości, realizując swe za-

czące między innymi reformy struktury organizacyj-

podniesienie skuteczności organów wymiaru spra-

wiedliwości zarówno w płaszczyźnie orzeczniczej, jak

i funkcjonalnej.

Drogą do zrealizowania wskazanego

zamierzenia będzie optymalne zorganizowanie sieci

niczej.

stworzenie modelu organizacyjnego sądownictwa,

też przewiduje się zniesienie sądów rejonowych o nie-

wielkiej obsadzie orzeczniczej i wpływie spraw.

W celu zagwarantowania obywatelom dogodnego

W wyniku przeprowadzenia omawianej reorgani-

nostki macierzystej.

Wskazać bowiem należy, że

blemy w bieżącym sprawnym jego funkcjonowaniu

liwość przesuwania sędziów między wydziałami.

Na obecnym etapie prac Ministerstwo Sprawiedli-

z prezesami sądów apelacyjnych i sądów okręgowych,

w tym z prezesami Sądu Apelacyjnego w Lublinie

i Sądu Okręgowego w Radomiu w zakresie zapropo-

nowanej reorganizacji sądów rejonowych w Lipsku,

Przysusze, Szydłowcu i Zwoleniu.

Wskazany projekt

nie zostały dotychczas podjęte.

Pragnę także podnieść, że w Ministerstwie Spra-

nia postulowanych zmian przygotowany zostanie

Reasumując, informuję Pana Posła, że celem oma-

powszechnego.

Tym samym minister sprawiedliwo-

ści, kształtując sieć sądów, w żaden sposób nie od-

działuje na funkcjonowanie administracji samorzą-

dowej i podział terytorialny kraju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

i Ryszarda Kalisza

w sprawie braku reakcji rządu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

spraw zagranicznych na interpelację panów posłów

Tadeusza Iwińskiego i Ryszarda Kalisza (pismo

nr SPS-023-796/12 z dnia 12 stycznia br.) w sprawie

dotychczasowego braku reakcji rządu Rzeczypospo-

litej Polskiej na naruszanie podstawowych standar-

dów demokracji na Węgrzech, uprzejmie informuję:

Transformacja ustrojowa, która zaszła w Polsce

po 1989 r., opierała się przede wszystkim na funda-

mencie zasad demokratycznych i poszanowaniu praw

człowieka.

Zarówno w polskiej tradycji politycznej,

jak i programie obecnego rządu RP są to wartości

869

niepodważalne.

Wierność tym wartościom stanowi

jeden z najważniejszych wyznaczników wiarygodno-

ści Polski na arenie międzynarodowej.

Dlatego w swo-

obojętna na stan demokracji i przestrzegania praw

człowieka nigdzie na świecie, a zatem również na Wę-

grzech.

W wyniku demokratycznych wyborów w kwietniu

2010 r. na Węgrzech ukształtował się rząd mający

poparcie 2/3 posłów do Zgromadzenia Narodowego,

a tym samym wyjątkowo silny mandat społeczny do

przeprowadzenia reform.

Były one konieczne w sytu-

acji poważnego kryzysu zaufania społecznego oraz

załamania gospodarczego na Węgrzech wskutek nie-

odpowiedzialnej polityki ﬁnansowej poprzedników.

Obecny rząd Węgier zyskał tak ogromne poparcie

dzięki zapowiedzi faktycznego dokończenia rozpoczę-

tego w 1989 r. procesu transformacji ustrojowej i prze-

prowadzenia niezbędnych reform gospodarczych.

Kluczową rolę w realizacji tego celu odgrywa

przyjęcie nowej konstytucji.

Węgry jako ostatni kraj

postkomunistyczny dopiero w kwietniu 2011 r. przy-

jęły nową ustawę zasadniczą.

Zastąpiła ona uchwa-

loną w 1949 r. stalinowską konstytucję Węgierskiej

Republiki Ludowej zmodyﬁkowanąw1989r.

Wwa-

runkach braku silnej antykomunistycznej, demokra-

tycznej opozycji w kraju rządząca wówczas ekipa

z Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej w ra-

mach reformy m.in. wykreśliła przymiotnik „ludo-

wa” z nazwy państwa i zastąpiła Radę Państwa urzę-

dem prezydenta wybieranym przez parlament, nie

decydując się jednak na opracowanie nowej konsty-

tucji od podstaw.

Tak znowelizowana konstytucja

miała mieć charakter tymczasowy.

Realizowana

obecnie reforma państwa na Węgrzech na podstawie

otrzymanego mandatu wyborczego obejmuje prak-

tycznie całokształt życia społeczno-politycznego, co

siłą rzeczy wywołuje protesty.

Międzynarodowa opinia publiczna, a także kom-

petentne organizacje oraz instytucje międzynarodo-

we (Komisja Europejska, Rada Europy, Komisja We-

necka) uważnie obserwują i analizują zmiany legisla-

cyjne wprowadzane na Węgrzech od jesieni 2010 r.

Zgodnie z przysługującym im mandatem formułują

swoje opinie, zastrzeżenia i rekomendacje.

Komisja

Europejska w dniu 17 stycznia br. zdecydowała o roz-

poczęciu postępowania w sprawie naruszenia przez

Węgry prawa unijnego, wskazując trzy obszary,

w których nowe regulacje węgierskie nie są zgodne

z prawem unijnym: niezależność banku centralnego,

niezależność wymiaru sprawiedliwości, niezależność

urzędu ds. ochrony danych osobowych.

Rząd Węgier

ma miesiąc, aby ustosunkować się do tych zarzutów.

Warto nadmienić, że powyższe kroki Komisji dotyczą

trzech spośród około 300 ustaw przyjętych przez

obecny rząd węgierski od momentu zwycięstwa w wy-

borach w 2010 r.

Komisja Wenecka w swojej opinii

w czerwcu 2011 r. uznała przyjęcie nowej konstytucji

za krok chwalebny, chociaż wskazała na różne nie-

dociągnięcia w procesie konsultacji oraz naruszenie

ﬁlozoﬁipraclegislacyjnych.

Trzeba podkreślić, że rząd w Budapeszcie konse-

kwentnie deklaruje otwartość na dialog i gotowość

do korekty przyjmowanych regulacji.

Potwierdzają

to spotkania premiera V. Orbana w Parlamencie Eu-

ropejskim czy w Komisji Europejskiej.

Również inni

przedstawiciele władz węgierskich przyznają, że przy

ogromie podejmowanych zmian mogą się zdarzyć sy-

tuacje wymagające poprawek w przyjętych rozwią-

zaniach.

Należy mieć na względzie także fakt, że wrzawie

medialnej wokół zmian prawnych na Węgrzech to-

warzyszy stosunkowo umiarkowana publiczna reak-

cja rządów państw członkowskich Unii Europejskiej.

Na ogół sprowadza się ona do wskazywania na po-

trzebę przestrzegania odpowiednich standardów

oraz dialogu rządu węgierskiego z kompetentnymi

instytucjami europejskimi.

Na szczególną uwagę zasługuje powściągliwość

państw Europy Środkowej w zabieraniu głosu na te-

mat sytuacji na Węgrzech.

Wynika to z przekonania,

że zmasowana medialna krytyka Węgier negatywnie

oddziałuje na wizerunek całego regionu, w tym rów-

nież Polski.

Ponadto tak nagłośniona ogólnikowa

krytyka podważa w międzynarodowej opinii publicz-

nej wiarygodność i trwałość rezultatów transforma-

cji demokratycznej, jakiej dokonały państwa w naszej

części Europy.

Najbardziej niepokojące jest to, że zmasowana kry-

tyka Węgier jest skwapliwie wykorzystywana przez

niektóre środowiska do rozbijania jedności europej-

skiej i służy jako argument na rzecz tworzenia Europy

dwóch prędkości.

W trwającej obecnie debacie na te-

mat przyszłości Unii Europejskiej tego typu efekty

kampanii medialnej nie mogą być dla Polski obojętne,

tym bardziej że niektóre postulaty idą tak daleko, jak

wykluczenie Węgier z NATO i UE.

Dzielenie Unii Eu-

ropejskiej jest sprzeczne z interesem Polski.

Mimo kontrowersji związanych z wprowadzaniem

nowych aktów prawnych, utrzymującego się kryzysu

gospodarczego oraz silnego napięcia politycznego,

w tym krytyki międzynarodowej, poparcie społeczne

dla obecnego rządu utrzymuje się na wysokim pozio-

mie, a poparcie dla partii opozycyjnych, także po

wprowadzeniu zmian legislacyjnych, jedynie nie-

znacznie wzrosło.

Masowe demonstracje na Węgrzech

skierowane były zarówno przeciwko działaniom rzą-

du, jak i odbywały się na znak poparcia dla gabinetu

V. Orbana (ostatnia z nich miała miejsce 21 stycznia

br., uczestniczyło w niej ponad 100 tysięcy osób; sza-

cunki rządzącego Fideszu mówią o co najmniej

200 000 osób).

Polska dyplomacja przywiązuje bardzo duże zna-

czenie do wydarzeń, jakie mają miejsce na Węgrzech,

uważnie śledzi reakcje międzynarodowe oraz anali-

zuje stanowiska prezentowane przez instytucje Unii

Europejskiej w tej sprawie.

Zaistniała sytuacja jest

przedmiotem polsko-węgierskiego dialogu dwustron-

nego.

Sygnalizujemy naszym węgierskim partnerom,

870

że zły odbiór wprowadzanych regulacji prawnych

przez środowiska opiniotwórcze i kręgi rządowe,

a także Komisję Europejską, rzutuje nie tylko na wi-

zerunek Węgier, ale również całego regionu Europy

Środkowej, w tym Polski.

Nie możemy być obojętni

na podważanie demokratycznego charakteru naszej

transformacji.

Rząd RP traktuje w sposób szczególny naznaczone

dużym ładunkiem emocjonalnym stosunki polsko-wę-

gierskie.

Zobowiązuje do tego wspólne dziedzictwo hi-

storyczne, wspólnota losów najnowszej historii oraz

wzajemna sympatia i poczucie bliskości obydwu społe-

czeństw.

O charakterze stosunków świadczyła bardzo

dobra współpraca w trakcie następujących po sobie wę-

gierskiej i polskiej prezydencji w Radzie UE.

Jednocze-

śnie nie możemy zamykać stosunków polsko-węgier-

skich tylko w schemacie historycznej przyjaźni.

Więzi między dwoma państwami, dwoma społe-

czeństwami stanowią żywą tkankę, dlatego dążymy

do nadania wzajemnym stosunkom także charakteru

nowoczesnej współpracy politycznej i gospodarczej,

obejmującej między innymi dzielenie się doświadcze-

niami i dobrymi wzorcami demokracji.

Polsko-węgierska solidarność nie może ograni-

czać się do sytuacji kryzysowych, ani też nie może

mieć wymiaru partyjnego.

Celem naszej polityki jest

umacnianie normalnych więzi społecznych między

dwoma zaprzyjaźnionymi narodami, lepsze poznanie

się i dzielenie aktualnymi doświadczeniami politycz-

nymi, gospodarczymi i kulturalnymi.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

w sprawie południowego wlotu do Warszawy

przy którym przekazano interpelację pana posła Ar-

tura Dębskiego w sprawie południowego wlotu do

wa – Grójec, przekazuję następujące informacje.

Uprzejmie informuję, iż resort transportu do-

strzega potrzebę budowy i modernizacji wielu dróg

krajowych w Polsce.

Niestety aktualnie realizowany

25 stycznia 2011 r. musiał zostać dostosowany do

aktualnych możliwości ﬁnansowychpaństwa.

Wzwiąz-

ku z powyższym zadanie pn. „Przebudowa drogi S7

Warszawa – obwodnica Grójca” zostało ujęte w ra-

inwestycje, których stan przygotowania nie pozwala

na rozpoczęcie realizacji przed rokiem 2013.

Wspomniana przez pana posła inwestycja aktual-

nie znajduje się na etapie prac przygotowawczych,

w ramach których w lutym 2012 r. planowane jest

ogłoszenie przetargu na dokumentację techniczną.

Ponadto zgodnie z harmonogramem prac ww. zada-

nia opracowanie koncepcji programowej przewidywa-

ne jest na październik 2012 r., zaś projektu budowla-

nego – na styczeń 2014 r., natomiast uzyskanie decy-

zji o zezwoleniu na realizację inwestycji planowane

jest pół roku później.

Należy jednocześnie zaznaczyć, iż „Program bu-

Z poważaniem

w sprawie ograniczeń w budownictwie

(798)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

dotyczące interpelacji pana posła Roberta Kropiw-

nickiego w sprawie ograniczeń w budownictwie na

z przyjęcia przez Radę Ministrów „Koncepcji prze-

871

strzennego zagospodarowania kraju 2030”, uprzej-

mie odpowiadam na przesłane pytanie.

„Koncepcja przestrzennego zagospodarowania

procesu planowania przestrzennego na rzecz ochrony

przyszłych możliwości wykorzystania złóż strategicz-

nych.

W dokumencie zostały ujęte zadania dotyczące

identyﬁkacji, opracowania wykazu oraz ochrony

możliwości eksploatacji złóż strategicznych, w tym

złóż węgla kamiennego i brunatnego.

Zadania te są

adresowane do właściwych ministrów, wojewodów

i jednostek samorządu terytorialnego odpowiedzial-

nych za planowanie przestrzenne.

Ministerstwo Roz-

woju Regionalnego, w ramach uprawnień wskaza-

nych w ustawie o działach administracji publicznej,

nie ma kompetencji do delimitacji złóż.

Posiadają je

odpowiedni ministrowie: minister właściwy do spraw

środowiska, któremu podlega główny geolog kraju,

i minister właściwy do spraw gospodarki, odpowia-

dający za bezpieczeństwo energetyczne (art. 9 i art. 28

ustawy o działach; Dz. U z 2007 r.

Nr 65, poz. 437).

Kwestią delimitacji złóż strategicznych zajmuje się

działający przy ministrze gospodarki zespół doradczy

do spraw związanych z krajowymi zasobami strate-

gicznymi węgla kamiennego i brunatnego, a KPZK

2030 formułuje jedynie ramy prawne do gospodaro-

wania tymi złożami, tak aby z jednej strony uwzględ-

niać strategiczne interesy państwa, a z drugiej po-

trzeby społeczności lokalnych.

W celu zapewnienia właściwej ochrony złóż nie-

zbędne jest sporządzenie wykazu złóż energetycz-

nych o znaczeniu strategicznym dla państwa z okre-

śleniem przestrzennego zasięgu ich zalegania (w tym

konwencjonalnych złóż gazu ziemnego oraz poten-

cjalnych złóż gazu łupkowego i gazu ziemnego), a na-

stępnie szczegółowe określenie stopnia i form ochro-

ny zidentyﬁkowanych obszarów.

Kolejnym etapem

będzie sporządzenie przez ministra właściwego ds.

gospodarki planów eksploatacji złóż poszczególnych

kopalin.

W tych planach, które powstaną przy współ-

pracy wojewody i przedstawicieli samorządu, zostaną

określone granice złóż, rodzaj i czas planowanej eks-

ploatacji oraz rodzaj dopuszczalnej zabudowy.

To

w nich będą zatem zawarte wspomniane przez pana

posła zasady dotyczące dysponowania nieruchomo-

ścią gruntową.

Ponadto wprowadzone zapisy KPZK 2030 wska-

zują, w celu skutecznego zapobiegania konﬂiktom

związanym z ograniczaniem prawa własności, aby

wojewoda wspólnie z samorządem, na którego terenie

znajdują się owe złoża, ustalał rodzaj i czas działal-

ności oraz rodzaj zabudowy dopuszczalnej na terenie

związanym z chronionym złożem strategicznym.

Wy-

niki tych ustaleń powinny być wprowadzone zarów-

no do strategii wojewódzkich, jak i do planów zago-

spodarowania przestrzennego wszystkich kategorii

(krajowego, wojewódzkiego, miejscowego).

Taki kie-

runek postępowania wynika z przyjęcia wywodzą-

cych się z paradygmatu rozwoju zrównoważonego

zasad polityki przestrzennego zagospodarowania

kraju.

Podsumowując, KPZK 2030, wskazując zasady

ochrony złóż strategicznych, następnie przenoszone

w poddanym kontroli społecznej procesie planistycz-

nym na poziom decyzji samorządu terytorialnego i mi-

nistrów właściwych do spraw ochrony i eksploatacji

złóż surowców strategicznych, nie oddziałuje bezpo-

średnio na procesy inwestycyjne.

Wyrażam nadzieję, iż powyższe wyjaśnienia ob-

razują, iż KPZK 2030 ustala tylko zasady ochrony

złóż i nie przesądza w sposób bezpośredni o wprowa-

dzeniu ewentualnych ograniczeń dotyczących wyda-

wania pozwoleń na budowę na obszarach zalegania

złóż strategicznych.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

w sprawie likwidacji w 2012 r.

czterech sądów rejonowych

wie zniesienia w 2012 r. czterech sądów rejonowych

przedstawiam, co następuje.

prace reformujące strukturę organizacyjną sądow-

nictwa powszechnego, podjęte przede wszystkim

w celu racjonalnego wykorzystania kadry orzeczni-

czej.

Planowane działania obejmują między innymi

zniesienie sądów rejonowych o niewielkiej obsadzie

o zoptymalizowanej wielkości.

miejscowe (cywilny, karny, rodzinny i nieletnich, pra-

872

Z kolei w sądach rejonowych, w których funkcjo-

nować będą wydziały zamiejscowe, powstaną piony

właściwe wykorzystanie i zarządzanie kadrą sędziow-

ską.

Należy bowiem zauważyć, że w małych jednost-

kach sądowych nieobecność jednego lub dwóch sę-

dziów w wydziale powoduje poważne problemy z opa-

nowaniem wpływu i bardzo często skutkuje szybkim

sunięcia sędziów między nimi są niewielkie.

Wskutek przygotowanej reorganizacji sędziowie

cierzystej.

Pracownicy administracyjni zatrudnieni

Ponadto na skutek lepszego wykorzystania kadry

nie większym obciążeniu pracą, gdzie występują za-

Należy zdecydowanie podkreślić, że jakkolwiek

kich sądów rejonowych.

Przygotowany w Ministerstwie Sprawiedliwości

Przedstawione przez władze samorządowe i pre-

zesów zainteresowanych sądów opinie odnoszące się

towanych argumentów za zasadne przygotowany zo-

stanie nowy projekt rozporządzenia uwzględniający

nym konsultacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

starostwie powiatowym

lub urzędzie marszałkowskim (801)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2012 r. interpelację pani poseł Julii Pitery (znak:

SPS-023-801/12) w sprawie dopuszczalności powie-

rzania stanowisk p.o. sekretarza w urzędzie gminy,

skim informuję, co następuje.

Konstytucja RP przyznała jednostkom samorzą-

du terytorialnego, jako odrębnym podmiotom pu-

blicznym, przymiot samodzielności w wykonywaniu

powierzonych zadań podlegający ochronie sądowej.

w granicach prawa jednostka samorządu terytorial-

Jednym z atrybutów wyżej wspomnianej samodziel-

ności jest pozostawienie swobody kreowania polityki

kadrowej w gestii kierowników urzędów samorządo-

wych, czyli: wójtów (burmistrzów, prezydentów miast)

zatrudnionych w urzędzie pracowników.

wskazanie, że minister administracji i cyfryzacji (po-

dobnie jak i urząd zapewniający obsługę ministra) nie

łań podejmowanych przez organy jednostek samorzą-

kretna norma kompetencyjna.

Z tych też względów

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji nie monito-

ruje zarówno kwestii tworzenia, jak i powierzania sta-

nowiska sekretarza odpowiednio: gminy, powiatu,

województwa w urzędach danych jednostek samorzą-

du terytorialnego.

Zatem w konsekwencji wszelkie

ewentualne działania Ministerstwa Administracji

i Cyfryzacji zmierzające w kierunku, zgodnie z wy-

873

rażoną w interpelacji prośbą, zbadania prawidłowości

zatrudniania sekretarzy w jednostkach samorządu

terytorialnego mogłyby spotkać się z zarzutem bra-

ku podstaw prawnych w tym przedmiocie.

z późn. zm.) tworzą podwaliny spójnego systemu za-

rządzania zasobami ludzkimi w strukturach admi-

nistracji samorządowej, które gwarantują pracodaw-

cy samorządowemu swobodę decyzyjną w wielu

cy pracowników samorządowych zapewniających

sprawne i profesjonalne wykonywanie zadań przez

samorząd terytorialny.

Ustalone w ww. pragmatyce

pracowniczej reguły korelują z ogólnymi zasadami

prawa pracy przyjętymi w ustawie z dnia 26 czerwca

z późn. zm.) oraz w znacznej mierze uelastyczniają

przyjęte w obowiązującej do dnia 31 grudnia 2008 r.

z późn. zm.) zasady naboru na stanowiska o charak-

terze tzw. urzędniczym w strukturach administracji

samorządowej.

Wzmocniona na gruncie ustawy o pracownikach

samorządowych pozycja sekretarza: gminy, powiatu,

województwa ma na celu zagwarantowanie ciągłości

i jakości pracy danego urzędu administracji samo-

rządowej, zaś stanowisko to, jako należące do grupy

„stanowisk kierowniczych urzędniczych”, winno zo-

stać obsadzone w następstwie otwartego i konkuren-

cyjnego naboru.

Osoba piastująca wysokie stanowi-

sko w administracji samorządowej musi dawać rękoj-

mię prawidłowego wykonywania zadań w zakresie

powierzonych jej obowiązków.

Z uwagi na istotę zagadnienia podniesionego

w przedmiotowej interpelacji warto wspomnieć o in-

stytucji czasowego powierzenia innej pracy dotych-

czas zatrudnionemu pracownikowi, uregulowanej

w art. 21 ustawy o pracownikach samorządowych.

Stosownie do postanowień ww. przepisu, jeżeli wy-

magają tego potrzeby jednostki, pracownikowi samo-

liﬁkacjami.

Wokresietymprzysługujepracownikowi

wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz

mniane powierzenie wykonywania innej pracy nie-

wątpliwie umożliwia pracodawcy samorządowemu

„zagospodarowanie” posiadanej już kadry pracowni-

czej, niemniej jednak, jako sytuacja wyjątkowa, po-

winno ono wynikać z bieżących potrzeb pracodawcy

związanych z koniecznością zapewnienia prawidło-

wego funkcjonowania kierowanej jednostki i nie

przekraczać wyznaczonego przez ustawodawcę okre-

su.

Znaczenie przy zastosowaniu przedmiotowego

przepisu mają również kwaliﬁkacjepracownika.

Po-

wierzona mu bowiem do wykonywania „inna” praca

powinna odpowiadać jego kwaliﬁkacjom,azatem

w konsekwencji korelować również z wymaganiami

ustalonymi dla powierzanego stanowiska.

Dodatkowo zaznaczyć należy, iż ustawa o pracow-

nikach samorządowych, w przeciwieństwie do usta-

nych z określonym stanowiskiem, np.: stanowiskiem

sekretarza gminy (powiatu, województwa).

Tego typu

powierzenie nie powinno być jednak sytuacją długo-

trwałą, a w odniesieniu do stanowisk o charakterze

„urzędniczym” nie może oznaczać trybu zatrudnie-

nia na wakujące stanowisko „urzędnicze”.

Odnosząc się do kwestii ważności czynności i de-

cyzji podejmowanych przez osoby zajmujące stanowi-

sko sekretarza na zasadzie pełnienia obowiązków

(p.o.), należy zauważyć, iż wszelkie upoważnienia

związane z wykonywaniem zadań na powierzonym

stanowisku są udzielane osobie, która je realizuje, nie

zaś piastowanemu przez nią stanowisku.

Ustawa

o pracownikach samorządowych nie formułuje kata-

logu zadań i kompetencji organów: gminy, powiatu,

województwa, przynależnych sekretarzowi.

Na ogól-

nych zasadach podjęte przez osobę p.o. sekretarza (na

mocy udzielonego upoważnienia) czynności, tj. np. de-

cyzje, oświadczenia woli, korzystają z domniemania

ważności, dopóki nie zostaną wzruszone w odpowied-

nim trybie przez właściwy organ lub sąd.

Na zakończenie podkreślić należy, iż działalność

jednostek samorządu terytorialnego podlega ocenie

organów nadzoru, zaś organem uprawnionym w za-

kresie bieżącego nadzoru pozostaje wojewoda.

Pod-

stawowym środkiem nadzoru, którym dysponuje wo-

jewoda, jest możliwość stwierdzenia nieważności

uchwały lub zarządzenia w sprawie powierzenia sta-

nowiska (także p.o. sekretarza: gminy, powiatu, wo-

jewództwa) organu jednostki samorządu terytorial-

nego, a jedynym kryterium oceny jest zgodność da-

nego aktu z prawem (legalność) – (vide np.: art. 85

z późn. zm.).

Istotne jednak pozostaje wskazanie, że

organ nadzoru nad działalnością gminy, powiatu,

województwa wykonuje uprawnienia nadzorcze przy-

znane z mocy ustawy „ustrojowej” wyłącznie z urzę-

du (ex ofﬁcio), zaś podjęte w ramach przyznanych

kompetencji nadzorczych działania podlegają kontro-

li sądowej.

Zatem pojawiające się w określonym stanie

faktycznym istotne wątpliwości w zakresie prawidło-

wej kwaliﬁkacji obowiązujących norm prawnych

i ustalenia prawdy obiektywnej może jedynie rozstrzy-

gnąć orzeczenie sądu w konkretnej sprawie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Kołodziejczyk

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

874

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

na interpelację poseł Julii Pitery

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na

interpelację pani poseł Julii Pitery, nadesłaną przy

piśmie nr SPS-023-802/12 z dnia 12 stycznia 2012 r.,

w sprawie rozporządzenia ministra sprawiedliwości

dzenie w sprawie określenia wzorów urzędowych

stronach ministerstwa sprawiedliwości, uprzejmie

informuję.

Zgodnie z rozporządzeniem ministra sprawiedli-

wości z dnia 30 listopada 2011 r. zmieniającym rozpo-

rządzenie w sprawie określenia wzorów urzędowych

zostało ono ogłoszone dnia 28 grudnia 2011 r.

Nowe wzory formularzy wniosków zostały za-

mieszczone na stronie ministerstwa w dniu 3 stycz-

nia 2012 r.

Opóźnienie zostało spowodowane przy-

czynami natury technicznej oraz wzmożonymi pra-

cami nad wdrażaniem aplikacji S24 umożliwiającej

rejestrację spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

za pośrednictwem Internetu.

Mimo iż zainteresowane osoby nie mogły w dniu

1 i 2 stycznia br. pobrać z oﬁcjalnejstronyminister-

stwa nowych formularzy wniosków o wpis do Krajo-

wego Rejestru Sądowego, nie miało to wpływu na

niemożność złożenia w sądzie wniosku.

Po dogłębnym przeanalizowaniu informacji nadesła-

nych z sądów rejonowych większość wniosków, które

dotknięte były jedynie brakiem aktualnego formularza,

złożonych w dniach 1 i 2 stycznia 2012 r. była rozpozna-

wana jak w przypadku aktualnych formularzy.

Sądowego osobiście w biurze podawczym sądu

jak i w trybie korespondencyjnym nie skutkuje na-

tychmiastowym wpisem.

Z informacji uzyskanych

z sądów rejestrowych wynika, że nieaktualność

wzoru formularza nie wpłynęła na sposób zała-

twienia, w szczególności nie wpłynęło to na decyzję

o zwrocie wniosku.

W związku z powyższym wnio-

ski złożone na uprzednio obowiązujących formula-

rzach były przyjmowane i nie powodowało to kon-

sekwencji ﬁnansowych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Piotr Kluz

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

(804)

Václava Havla uprzejmie informuję.

Skład oﬁcjalnejpolskiejdelegacjinauroczystości

pogrzebowe byłego prezydenta Republiki Czeskiej

Václava Havla został ustalony w drodze wzajemnych

konsultacji pomiędzy Kancelariami: Prezydenta, Sej-

mu, Senatu i Prezesa Rady Ministrów.

Na czele de-

legacji stanął marszałek Senatu Bogdan Borusewicz,

zgodnie z Konstytucją RP trzecia najważniejsza oso-

ba w państwie.

W skład delegacji weszli ponadto: były

prezydent RP Lech Wałęsa, były premier RP Tadeusz

Mazowiecki oraz minister kultury i dziedzictwa na-

rodowego Bogdan Zdrojewski.

Na uroczystościach

pogrzebowych w Pradze Polskę reprezentowała jed-

na z najliczniejszych delegacji państwowych.

Prezydent Bronisław Komorowski, przebywający

w czasie ustalania składu delegacji z oﬁcjalnąwizytą

w Chinach, zwrócił się z prośbą do byłego prezydenta

Lecha Wałęsy o reprezentowanie go podczas uroczy-

stości w Pradze.

Pomimo choroby prezydent Broni-

sław Komorowski rozważał skrócenie wizyty oﬁcjalnej

w Chinach i przelot z Pekinu do Pragi, doszedł jednak

do wniosku, że równie odpowiednią reprezentacją Pol-

ski będzie delegacja z udziałem legendarnego przy-

wódcy „Solidarności” oraz pierwszego niekomuni-

stycznego premiera Polski Tadeusza Mazowieckiego.

Prezydent Bronisław Komorowski podjął tę decy-

zję, mając na uwadze bliskie relacje łączące prezy-

denta Lecha Wałęsę z prezydentem Václavem Ha-

vlem, ich zaangażowanie w działalność opozycji de-

mokratycznej w krajach Europy Środkowej i Wschod-

niej oraz zapoczątkowaną przez nich tradycję wspól-

nych spotkań przywódców państw Grupy Wyszeh-

radzkiej.

875

Reprezentacja aktualnie urzędujących głów

państw przez byłych prezydentów podczas różnych

oﬁcjalnychuroczystościpaństwowychjestpowszech-

ną praktyką międzynarodową, co potwierdziły rów-

nież uroczystości pogrzebowe Václava Havla.

Z po-

dobnych powodów w składzie delegacji znalazł się

były premier Tadeusz Mazowiecki.

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk nie mógł

udać się do Pragi, gdyż w tym samym czasie wracał

z Afganistanu, gdzie wizytował Polski Kontyngent

Wojskowy po tragicznej śmierci pięciu polskich żoł-

nierzy (21 grudnia 2011 r.).

Dlatego też rząd RP był

reprezentowany przez ministra kultury i dziedzictwa

narodowego Bogdana Zdrojewskiego.

Z uwagi na

fakt, że Václav Havel był nie tylko wybitnym polity-

kiem, ale także znamienitą postacią świata kultury

i sztuki, osoba ministra kultury i dziedzictwa naro-

dowego wydawała się najodpowiedniejsza do oddania

mu ostatniego hołdu.

Liczebność delegacji narodowych i miejsce dla ich

członków w czasie uroczystości wyznaczał protokół

dyplomatyczny prezydenta Republiki Czeskiej, dosto-

sowując je do ograniczonej przestrzeni katedry

św. Wita na Praskim Hradzie.

Rozsadzenie wszyst-

kich delegacji przez gospodarzy odbywało się na pod-

stawie funkcji pełnionych obecnie lub w chwili spra-

wowania przez Václava Havla funkcji prezydenta

Republiki Czeskiej.

Szef polskiej delegacji, marszałek

Senatu Bogdan Borusewicz, minister Bogdan Zdro-

jewski oraz były premier Tadeusz Mazowiecki mieli

miejsca w sektorze oﬁcjalnych delegacji państwo-

wych.

Lech Wałęsa jako były prezydent RP miał miej-

sce w sektorze dla byłych głów państw, tuż obok by-

łego prezydenta USA Billa Clintona.

Przebieg ceremonii pogrzebowej został szczegóło-

wo określony przez protokół dyplomatyczny prezy-

denta Republiki Czeskiej.

Formuła uroczystości wy-

kluczała wystąpienia uczestników innych niż wyzna-

czeni przez organizatorów.

Głos zabrali więc wyłącz-

nie: prezydent RCz Václav Klaus, minister spraw

zagranicznych RCz Karel Schwarzenberg oraz była

sekretarz stanu USA Madeleine Albright.

Członkowie delegacji polskiej podkreślili pamięć

i szacunek Polaków dla Václava Havla (włącznie

z informacją o nadaniu jego imienia ulicy w Gdań-

sku) i wagę jego dokonań dla relacji polsko-czeskich

podczas spotkania z czeskimi mediami, zorganizo-

wanego przez Ambasadę RP w Pradze, bezpośrednio

po zakończeniu uroczystości pogrzebowych.

Wypo-

wiedzi te znalazły się we wszystkich liczących się

mediach czeskich.

Prezydent Bronisław Komorowski dokonał wpisu

do księgi kondolencyjnej w Ambasadzie Republiki

Czeskiej w Pekinie, a ponadto podkreślił znaczenie

dokonań Václava Havla w nekrologach opublikowa-

nych w „Gazecie Wyborczej” (19 grudnia 2012 r.) oraz

„Lidovych Novinach” (20 grudnia 2012 r.).

Nato-

miast pozostali przedstawiciele najwyższych urzę-

dów RP dokonali wpisu w księdze kondolencyjnej

wyłożonej w Ambasadzie Republiki Czeskiej w War-

szawie.

Wpisy złożyli: marszałek Sejmu RP Ewa Ko-

pacz, marszałek Senatu RP Bogdan Borusewicz, pre-

mier Donald Tusk, sekretarz stanu w MSZ Mikołaj

Dowgielewicz (w imieniu ministra Radosława Sikor-

skiego) oraz, w imieniu prezydenta RP, szef KP RP

minister Jacek Michałowski.

Niezależnie od zaistniałych obiektywnych okolicz-

ności – krótkiego czasu na skompletowanie składu

delegacji oraz innych obowiązków przedstawicieli

władz państwowych – Polska była reprezentowana

godnie i stosownie do rangi uroczystości.

Václava Ha-

vla żegnały osoby mu bliskie, z którymi współpraco-

wał jako opozycjonista oraz prezydent Czechosłowa-

cji i Republiki Czeskiej i które darzyły go wielkim

szacunkiem.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

do Regulaminu pracy Rady Ministrów (805)

dotyczące interpelacji pana posła Tadeusza Toma-

rytorycznych wobec założeń do projektów ustaw

Rady Ministrów, z upoważnienia prezesa Rady Mi-

śnienia.

Intencją przyjętej przez Radę Ministrów uchwa-

modyﬁkacjatryburządowychpracnadprojektami

ustaw.

Rada Ministrów dysponuje autonomicznym

prawem ustanawiania procedur, według których

wykonuje swoje konstytucyjne i ustawowe obowiąz-

ki.

Działając w ramach tego uprawnienia, Rada

Ministrów dokonała oceny funkcjonowania proce-

dury opracowywania założeń projektów ustaw i pro-

jektów ustaw opracowywanych na ich podstawie

i postanowiła o dokonaniu jej zmiany, przede

wszystkim przez zmianę charakteru założeń pro-

jektu ustawy.

Zmiana ta miała na celu wyelimino-

wanie praktyki opracowywania założeń jako ob-

876

szernych dokumentów bardzo szczegółowo określa-

jących wszystkie przewidywane rozwiązania me-

rytoryczne, jakie znajdą się następnie w projekcie

ustawy, oraz ich uzasadnienie, czego konsekwencją

były długotrwałe uzgodnienia projektów założeń.

Po zmianie projekt założeń powinien zawierać

wszystkie zasadnicze dane o projektowanej regu-

lacji pozwalające na podjęcie decyzji co do potrzeby

zmiany prawa i opracowania projektu ustawy.

Za-

stąpienie wymogu dołączania do projektu założeń

szczegółowej oceny skutków regulacji (OSR) przed-

stawieniem testu regulacyjnego jest nieuniknioną

konsekwencją zmiany charakteru założeń projektu

ustawy.

Test regulacyjny jest swego rodzaju odpo-

wiednikiem oceny skutków regulacji, uwzględnia-

jącym bardziej zwięzły i zasadniczy charakter pro-

jektu założeń i obejmującym wstępną analizę eko-

nomiczną, ﬁnansową i społeczną projektu.

Nato-

miast pełna ocena skutków regulacji będzie spo-

rządzana już do projektu ustawy opracowanej na

podstawie przyjętych założeń.

W kontekście zmian wprowadzonych uchwałą

leży podkreślić, że nie znajduje podstaw twierdzenie,

iż na mocy tej uchwały konsultacje założeń do pro-

jektów ustaw stają się fakultatywne.

Podstawą prze-

prowadzania tzw. konsultacji społecznych projektów

(czyli konsultacji innych niż obligatoryjnie wymaga-

ne na podstawie odrębnych przepisów) jest § 12 ust. 5

Regulaminu pracy Rady Ministrów, którego treść

pozostaje niezmienna od początku obowiązywania

ww. uchwały.

Przewiduje on możliwość skierowania

projektu dokumentu rządowego do zaopiniowania

przez inne organy administracji państwowej, organi-

zacje społeczne oraz inne zainteresowane podmioty

i instytucje, biorąc pod uwagę treść projektu doku-

mentu rządowego, a także uwzględniając inne oko-

liczności, w tym znaczenie oraz przewidywane skut-

ki społeczne i ekonomiczne dokumentu, stopień jego

złożoności oraz jego pilność.

Przepis ten dotyczy każ-

dego projektu dokumentu rządowego, a zatem rów-

nież projektów założeń projektów ustaw oraz projek-

tów aktów normatywnych, w tym projektów ustaw

opracowanych na podstawie takich założeń.

Fakul-

tatywności konsultacji projektu założeń w żaden spo-

sób nie można zatem wyprowadzać z objętego nowe-

lizacją przepisu § 9 ust. 4 regulaminu pracy Rady

Ministrów, gdyż jest to regulacja określająca wyłącz-

nie zakres wymaganej treści założeń (nakazująca

m.in. przedstawienie w projekcie wyników przepro-

wadzonych konsultacji tak obligatoryjnych, jak i fa-

kultatywnych), a nie sposób procedowania tego do-

kumentu.

Fakultatywność konsultacji prowadzonych

na podstawie § 12 ust. 5 regulaminu nie jest rozu-

miana jako ich „dowolność” – regułą jest występo-

wanie o opinie, o ile określone okoliczności nie stoją

temu na przeszkodzie.

Jednakże przeprowadzanie

konsultacji społecznych musi także mieścić się w ra-

mach procedury przyjmowania dokumentów rządo-

wych, która powinna przebiegać w sposób możliwie

sprawny, również w odniesieniu do procedury przyj-

mowania projektów ustaw, w której wyróżniono etap

przyjmowania założeń i etap przyjmowania projektu

ustawy opracowanego na ich podstawie.

W 2009 r. po wejściu w życie zmian Regulaminu

pracy Rady Ministrów wprowadzających procedurę

uprzedniego przyjęcia założeń jako podstawowy tryb

przyjmowania projektów ustaw, przedstawiciele or-

ganizacji społecznych kwestionowali praktykę kon-

sultowania założeń projektów ustaw i rezygnacji

z konsultowania samych projektów ustaw.

Jednakże

objęcie konsultacjami bardzo szczegółowych rozwią-

zań zawartych w założeniach powodowało, że ponow-

ne konsultowanie tych samych rozwiązań, tyle że już

zawartych w projekcie ustawy, było w wielu przypad-

kach uznawane, w świetle § 12 ust. 5 Regulaminu

pracy Rady Ministrów, za już zbędne.

Zmiana cha-

rakteru założeń wprowadzona uchwałą zmieniającą

z dnia 6 grudnia 2011 r. może spowodować zmianę

praktyki stosowania § 12 ust. 5 regulaminu – brak

wszystkich szczegółowych rozwiązań w założeniach

projektu ustawy może prowadzić w konkretnych

przypadkach do wniosku, że konsultowany będzie

zarówno projekt założeń, jak i projekt ustawy, albo

też że konsultacjom zostanie poddany dopiero projekt

ustawy zawierający wszystkie szczegółowe rozwiąza-

nia.

W każdym bowiem przypadku ocena zasadności

przeprowadzenia i zakresu konsultacji społecznych

zarówno projektu założeń, jak i projektu ustawy

opracowanej na ich podstawie jest dokonywana przez

organ odpowiedzialny za dany projekt z uwzględnie-

niem okoliczności danej sprawy, w świetle § 12 ust. 5

regulaminu.

Również jednak w przypadku gdy dany

projekt dokumentu rządowego nie został skierowany

do zaopiniowania w ramach konsultacji społecznych,

zainteresowane podmioty mogą przedstawić o nim

opinię z chwilą udostępnienia danego projektu w Biu-

letynie Informacji Publicznej Rządowego Centrum

Legislacji.

Kwestie wynikające ze zmian Regulaminu pracy

Rady Ministrów wprowadzonych uchwałą nr 214

miotem spotkania w dniu 12 stycznia 2012 r. podse-

Adama Jassera i prezesa Rządowego Centrum Legi-

slacji Macieja Berka z reprezentantami inicjatywy

Obywatelskie Forum Legislacji oraz Fundacji im.

Stefana Batorego.

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 20 stycznia 2012 r.

877

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

śmie z dnia 12 stycznia 2012 r.

(SPS-023-806/12),

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Cukrzyca jako powszechna choroba przewlekła

Jednocześnie zgodnie z obwieszczeniem ministra

ność pacjenta wynosi od 11,04 do 16,15 zł) oraz z od-

płatnością ryczałtową w jednostce chorobowej: cu-

krzyca typu I, pozostałe typy cukrzycy wymagające

rapia cukrzycy za pomocą pompy insulinowej (w któ-

rej dopłata pacjenta wynosi od 3,20 do 6,16 zł).

Wska-

zanie: cukrzyca typu I, pozostałe typy cukrzycy wy-

kozy we krwi za odpłatnością ryczałtową.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w rozporzą-

zmieniającym rozporządzenie w sprawie świadczeń

cjalistycznej (Dz. U. Nr 206, poz. 1225) w załączniku

nr 5 do rozporządzenia w lp.

13: Leczenie insuliną z za-

stosowaniem pompy insulinowej, wprowadzono zmiany

umożliwiające realizację świadczenia gwarantowanego

– leczenie insuliną z zastosowaniem pompy insulinowej

– pacjentom do ukończenia 26. roku życia.

Przyjęte rozwiązanie miało na celu umożliwienie

młodzieży po 18. roku życia korzystania z pompy in-

sulinowej, ze względu na fakt, iż młodzi ludzie konty-

nuujący edukację są na utrzymaniu rodziców, a w związ-

zanych z zakupem tego wyrobu.

Leczenie cukrzycy

przy pomocy pompy insulinowej jest obecnie najbar-

dziej efektywną formą terapii cukrzycy typu I, pozwa-

lającą na najlepsze wyrównanie choroby, a w efekcie

uniknięcie w przyszłości powikłań generujących dodat-

kowe nakłady środków publicznych na ich leczenie.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż dotychczas

nie była rozważana możliwość zniesienia ograniczeń

wiekowych w przypadku leczenia insuliną z zastoso-

waniem pompy insulinowej.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

878

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

Oddziału Celnego w Zamościu (808)

sma Pana Marszałka, znak: SPS-023-808-12, z dnia

12 stycznia 2012 r., dotyczącego udzielenia odpowiedzi

na interpelację z dnia 2 stycznia 2012 r. pana Mariu-

sza Grada, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

w sprawie realizacji zadania inwestycyjnego pt. „Bu-

dowa siedziby Urzędu Celnego i Oddziału Celnego

w Zamościu przy ul. Szczebrzeskiej”, uprzejmie infor-

muję, że został zakończony etap wykonania dokumen-

tacji projektowej, uzyskania niezbędnych uzgodnień

międzybranżowych i decyzji oraz zgodnie z ustawą

poz. 759, z późn. zm.) został wybrany wykonawca ro-

bót budowlanych – ﬁrmaBudomex,zktórąwdniu

10 sierpnia 2011 r. została podpisana umowa na za-

projektowanie i wykonanie robót budowlanych w łącz-

nej kwocie 23 884 140 zł.

Jednoczenie informuję, że wykonawca przystąpił

do realizacji robót budowlanych w IV kwartale 2011 r.,

a prace budowlane postępują zgodnie z harmonogra-

mem robót budowlanych uzgodnionym przez Izbę Cel-

ną w Białej Podlaskiej.

Dotychczas zrealizowano prace budowlane stanu

„zero”, związane z wykonaniem ścian piwnic ze-

wnętrznych i wewnętrznych oraz stropu nad piwni-

cami.

W zakresie zagospodarowania terenu wykona-

no przyłącze elektryczne, wodociągowe wraz ze stud-

nią wodomierzową.

Ze względu na zakończenie w 2011 r. realizacji przez

Służbę Celną uchwały nr 187/2008 Rady Ministrów

gramu wieloletniego „Modernizacja Służby Celnej w la-

tach 2009–2011” i ograniczenia wynikające z art. 112a

ustawy o ﬁnansachpublicznych,atakżekosztprzed-

sięwzięcia, został przyjęty harmonogram zakładający

czteroletni okres realizacji inwestycji.

Skrócenie tego

terminu będzie możliwe w przypadku wystąpienia

w poszczególnych latach oszczędności w ﬁnansowaniu

innych zadań inwestycyjnych w resorcie ﬁnansów

i przyspieszenia realizacji powyższej inwestycji.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

przekonanie, iż zostaną przyjęte z aprobatą oraz

będą uznane za wyczerpujące.

Z poważaniem

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

w sprawie wsparcia produkcji tytoniu (809)

sma nr SPS-023-809/12 uprzejmie przekazuję odpo-

wiedź na interpelację pana posła Mariusza Grada

W odpowiedzi na pytanie, jakie działania podej-

muje minister rolnictwa i rozwoju wsi, aby rolnicy

w Polsce otrzymali wsparcie ﬁnansowedoprodukcji

tytoniu, oraz w nawiązaniu do kwestii przygotowa-

nia programu wsparcia w tym sektorze w ramach

tzw. wsparcia specjalnego uprzejmie informuję, co

następuje.

W wyniku zakończonego w listopadzie 2008 r.

przeglądu wspólnej polityki rolnej (ang. health check)

nowe państwa członkowskie począwszy od roku 2010

uzyskały możliwość skorzystania ze wsparcia spe-

cjalnego przewidzianego w art. 68 rozporządzenia

Rady (WE) nr 73/2009, m.in. w celu wspierania wraż-

liwych sektorów produkcji rolnej.

Finansowanie

wsparcia specjalnego odbywa się poprzez stosowne

obniżenie całkowitej krajowej koperty ﬁnansowej,

a więc w przypadku Polski koperty przeznaczonej na

jednolitą płatność obszarową (SAPS), co oznacza

przesunięcie środków ﬁnansowychzjednolitejpłat-

ności obszarowej na rzecz wybranych działań w ra-

mach art. 68.

Skorzystanie z tej możliwości wymagało określe-

nia szczególnie priorytetowych działań.

Jednocze-

śnie, projektując programy wykorzystania środków

na wsparcie specjalne, należało zwrócić uwagę na

sektory szczególnie wrażliwe pod względem ekono-

micznym i środowiskowym, ponieważ takie wyma-

gania dyktowały przywołane przepisy wspólnotowe.

Mając na uwadze powyższe, minister rolnictwa i roz-

woju wsi podjął decyzję o wspieraniu małych gospo-

darstw, w których utrzymywane są krowy i owce,

położonych na terenach wrażliwych pod względem

ekonomicznym i środowiskowym (wybrane woje-

wództwa), oraz rolników uprawiających rośliny

strączkowe oraz motylkowate drobnonasienne na te-

renie całej Polski.

W trakcie dyskusji nad działaniami priorytetowymi

wymagającymi wsparcia rozważano także możliwość

objęcia wsparciem specjalnym sektor tytoniu, jednakże

ze względu na ograniczoną pulę środków ﬁnansowych

oraz konieczność ścisłego dopasowania programów do

celów wsparcia specjalnego wynikających z przepisów

wspólnotowych w pierwszej notyﬁkacji,którazgodnie

z obowiązkiem wynikającym z art. 50 ust. 3 rozporzą-

dzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 została przekaza-

na do Komisji Europejskiej w dniu 28 lipca 2009 r.,

sektor ten nie został uwzględniony.

879

Podejście to uległo jednak zmianie po powzięciu

przez Polskę informacji o przygotowaniu programu

wsparcia specjalnego dla producentów tytoniu przez

inne państwa członkowskie, takie jak Węgry, Hisz-

pania i Włochy.

W celu zniwelowania ewentualnych

niekorzystnych efektów dla krajowych producentów

minister rolnictwa i rozwoju wsi przygotował stosow-

ną korektę „Programu działań realizowanych w Pol-

sce w ramach wsparcia specjalnego przewidzianego

która została przekazana do Komisji w dniu 26 sierp-

nia 2009 r.

Korekta dotyczyła wprowadzenia czwar-

tego mechanizmu pomocowego, tj. wsparcia do upraw

pracochłonnych, dla plantatorów tytoniu, którzy

utrzymają pracochłonne kierunki produkcji na po-

wierzchni nie większej niż powierzchnia odpowiada-

jąca dotychczasowej powierzchni uprawy tytoniu.

Komisja Europejska odrzuciła jednak możliwość

wdrożenia przedmiotowego działania, zwracając

uwagę na fakt, iż po 1 sierpnia 2009 r. polska admi-

nistracja nie może powziąć decyzji dotyczącej uzupeł-

nienia programu wsparcia na 2010 r.

W roku 2010 minister RiRW, mając na uwadze

trudną sytuację, w jakiej znaleźli się polscy planta-

torzy tytoniu, przygotował założenia nowego progra-

mu wsparcia w sektorze tytoniu i wysłał ponownie

notyﬁkację w tej sprawie do Komisji Europejskiej.

Nowy program wsparcia specjalnego w tym sektorze,

w odróżnieniu od mechanizmu przedstawionego Ko-

misji Europejskiej w 2009 r., dotyczył poprawy jako-

ści surowca tytoniowego.

Mechanizm ten miał na

celu wsparcie produkcji tytoniu najwyższej jakości.

Komisja jednak nie przyjęła notyﬁkacji(itymsamym

niemożliwe było wdrożenie programu od 2011 r.), po-

wołując się na art. 68 ust. 8 rozporządzenia Rady

(WE) nr 73/2009, który wskazuje, że zmiany w sys-

temie wsparcia specjalnego w danym państwie człon-

kowskim w postaci zakończenia realizacji programu

lub zmiany wysokości środków przeznaczonych na

jego realizację mogą być dokonane tylko raz, tj. na

podstawie decyzji notyﬁkowanejdodnia1sierpnia

2011 r., ze skutkiem od 2012 r.

Należy w tym miejscu zauważyć, że wraz z otrzy-

maniem tej informacji minister rolnictwa i rozwoju

wsi podjął działania zmierzające do uzyskania za-

pewnienia, że oprócz modyﬁkacjiprogramówwspar-

cia specjalnego od 2012 r. będzie również możliwe

wdrożenie nowych mechanizmów.

Możliwość taka

została potwierdzona przez pana Larsa Hoelgaarda,

ówczesnego zastępcę dyrektora generalnego DG Rol-

nictwo i Rozwój Wsi w Komisji Europejskiej, podczas

jego wizyty w Warszawie w dniu 22 września 2010 r.

Warto również podkreślić, że nieuruchomienie

programu wsparcia dla plantatorów tytoniu zarówno

utraty przez Polskę jakichkolwiek środków ﬁnanso-

wych.

Planowane do wydatkowania na ten cel środki

uzyskiwane poprzez odpowiednią redukcję krajowej

koperty ﬁnansowejprzeznaczonejnarealizacjęjed-

nolitej płatności obszarowej pozostały w tej kopercie

i zostały następnie wypłacone wszystkim rolnikom

wnioskującym o tę płatność.

skierował ponownie do Komisji Europejskiej notyﬁ-

kację dotyczącą planowanych do wdrożenia od 2012 r.

zmian w zakresie systemu wsparcia specjalnego

w Polsce.

Zakładała ona m.in. wdrożenie programu

wsparcia w sektorze tytoniu, również z tytułu popra-

wy jakości produktów rolnych.

Zgodnie z założeniami, do których Komisja Euro-

pejska nie zgłosiła zastrzeżeń, nowy program będzie

realizowany w latach 2012–2013.

Przeznaczone na

jego realizację będzie 29,035 mln euro.

Program ma

na celu stworzenie zachęty do poprawy jakości su-

rowca tytoniowego produkowanego w Polsce, zatem

wsparcie będzie wypłacane do ilości tytoniu spełnia-

jącego określone wymagania jakościowe.

Wymagania

te, co do zasady, będą tożsame z dotychczasowymi

wymaganiami dla klasy I każdej z grup odmian ty-

toniu (z wyjątkiem Virginii, gdzie wymagania pokry-

wają się z dotychczasowymi wymaganiami klas

I i II).

Wsparcie to będzie jednocześnie skierowane

do rolników uprawiających tytoń w określonych re-

jonach kraju, co ma również przyczyniać się do po-

prawy jakości surowca.

Rejonizacja uprawy uwzględ-

nia bowiem zarówno kryteria przyrodnicze (głównie

klimat i gleby, co sprzyja najlepszym plonom tej ro-

śliny), jak i pozaśrodowiskowe, tj. wyodrębnione zo-

stały tradycyjne rejony uprawy tej rośliny, zgodnie

z założeniem, że tytoń jest rośliną, której uprawa,

zbiór i przygotowanie do sprzedaży wymaga zastoso-

wania specjalistycznych maszyn i urządzeń (co gene-

ruje duże koszty produkcji), a także stosownych

umiejętności, które rolnik nabywa w trakcie wielo-

letniej praktyki.

Mając na uwadze powyższe kryteria,

określone zostaną następujące rejony uprawy tyto-

niu: rejon lubelsko-podkarpacki, rejon świętokrzy-

sko-małopolski, rejon kujawsko-pomorski, rejon ma-

zurski i rejon dolnośląski.

Jednocześnie w trakcie konsultacji założeń nowe-

go programu wsparcia w sektorze tytoniu z Komisją

Europejską rozpoczęto prace nad przygotowywaniem

odpowiednich przepisów krajowych w tym zakresie.

Efektem tych działań jest projekt ustawy o zmianie

nie procedowany w Senacie) oraz pakiet rozporzą-

dzeń wykonawczych (obecnie na etapie konsultacji

społecznych).

Wejście w życie tych aktów nastąpi

z dniem 15 marca 2012 r., tj. wraz z pierwszym

znanie płatności bezpośrednich.

Na koniec warto również zauważyć, że od począt-

ku wstąpienia do Unii Europejskiej plantatorzy ty-

toniu w Polsce otrzymywali wsparcie zarówno ze

środków unijnych (w postaci jednolitej płatności ob-

szarowej), jak i w formie krajowych płatności uzupeł-

niających (w latach 2004–2006 wsparcie w tym sek-

torze stosowane było w formie związanej z produkcją,

w latach 2007–2009 zarówno w formie związanej, jak

880

i niezwiązanej z produkcją, począwszy zaś od 2010 r.

jedynie w formie niezwiązanej z produkcją – zgodnie

z postanowieniami uzgodnionej w latach 2003–2004

reformy wspólnej polityki rolnej w odniesieniu do

rynku tytoniu).

Należy zauważyć, że w latach 2010–

–2011, czyli w okresie, o którym wspomniano w in-

terpelacji, plantatorzy tytoniu w Polsce otrzymywa-

li wsparcie, którego łączna wysokość osiągnęła po-

ziom do 52 mln euro rocznie.

Podobna kwota będzie

dostępna dla plantatorów tytoniu w roku 2012,

w którym jednocześnie rozpocznie się realizacja płat-

ności specjalnej do tytoniu, powiększając możliwe

wsparcie o wspomniane dodatkowe 29,035 mln euro.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie ograniczenia liczby

zawodów reglamentowanych (810)

przy którym przekazano interpelację posła Grzego-

rza Sztolcmana w sprawie ograniczenia liczby zawo-

dów reglamentowanych, uprzejmie przedstawiam, co

następuje.

–21 grudnia 2011 r. w Popowie odbyła się konferencja

z udziałem upoważnionych przedstawicieli ministerstw

dotycząca deregulacji niektórych zawodów.

W świetle

deklaracji przedstawionych przez pracowników po-

szczególnych ministerstw w pierwszej kolejności wy-

znaczono 46 zawodów, które mają być objęte zmianami

prawnymi.

Z uwagi na fakt, iż część wybranych zawo-

dów jest regulowana rozporządzeniami poszczególnych

ministrów i deregulacja na szczeblu ustawowym nie

jest zasadna, minister sprawiedliwości pismami z dnia

13 stycznia 2012 r. wystąpił do ośmiu ministrów o pod-

jęcie nowelizacji stosownych rozporządzeń.

Przedmio-

towe pisma dotyczyły następujących zawodów:

1) bibliotekarza;

2) doradcy zawodowego;

3) geodety uprawnionego do wykonywania samo-

w zakresie geodezyjnej obsługi inwestycji;

4) geodety uprawnionego do wykonywania samo-

w zakresie pomiarów sytuacyjno-wysokościowych,

realizacyjnych i inwentaryzacyjnych;

5) geodety uprawnionego do wykonywania samo-

w zakresie geodezyjnego urządzania terenów rolnych

i leśnych;

6) geodety uprawnionego do wykonywania samo-

w zakresie rozgraniczania i podziałów nieruchomości

prawnych;

7) grzyboznawcy;

8) instruktora sportu;

9) kucharza okrętowego;

10) marynarza motorzysty żeglugi śródlądowej;

11) marynarza żeglugi śródlądowej;

12) maszynisty wiertniczego oraz mechanika wiert-

nika;

13) mechanika statkowego żeglugi śródlądowej;

14) obserwatora radarowego żeglugi śródlądowej;

15) opiekunki dziecięcej;

16) optyka okularowego;

17) pilota wycieczek;

18) pośrednika pracy;

19) przewoźnika żeglugi śródlądowej;

20) stermotorzysty żeglugi śródlądowej;

21) szypra żeglugi śródlądowej;

22) trenera.

Ponadto wystąpiono także o przesłanie w termi-

nie do dnia 31 stycznia 2012 r. przewidywanego har-

monogramu prac legislacyjnych nad rozporządzenia-

mi regulującymi status niektórych zawodów regulo-

wanych pozostających w kompetencji poszczególnych

ministrów, a także zakresu planowanych zmian

w regulacjach dotyczących tych zawodów.

Odnosząc się z kolei do zmian dotyczących niektó-

rych zawodów, które należy przeprowadzić na szcze-

blu ustawowym, należy wskazać, iż w dniach 13–17

stycznia 2012 r. w siedzibie Ministerstwa Sprawiedli-

wości odbyło się 10 spotkań roboczych pracowników

resortu sprawiedliwości z przedstawicielami innych

ministerstw.

W ich wyniku wypracowano zarys kon-

cepcyjny zmian legislacyjnych w regulacjach ustawo-

wych, który stanowi podstawę rozpoczętych prac le-

gislacyjnych nad ustawą deregulacyjną.

W Ministerstwie Sprawiedliwości, przy udziale

przedstawicieli innych ministerstw, jest opracowy-

wany stosowny projekt ustawy, który ma być gotowy

i przekazany do konsultacji społecznych nie później

niż do dnia 24 lutego 2012 r.

Po przeprowadzeniu

konsultacji projekt zostanie skierowany do uzgod-

nień międzyresortowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

881

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

do Polski produktów z Chin (811)

tów z Chin (sygn.: SPS-023-811/12) uprzejmie infor-

muję, co następuje.

uczciwych zasadach.

Należy zaznaczyć, że kształto-

wanie unijnych środków handlu zagranicznego jest

nek wspólnej polityki handlowej UE stanowi wypad-

kową interesów handlowych wszystkich 27 państw

skich UE.

To oznacza, że żaden kraj unijny nie może

Łuczak, pragnę zapewnić, iż Polska aktywnie działa

nych ochroną unijnego rynku, a rząd RP na bieżąco

konsultuje stanowisko w tej sprawie z poszczególny-

mi izbami branżowymi w Polsce.

Uprzejmie informuję, iż w wyniku akcesji Polski

UE oraz unią celną zgodnie z najnowszymi danymi,

tj. za 11 miesięcy 2011 r., ok. 60% importu naszego

skich UE.

Oznacza to, że import z krajów pozaunij-

nych stanowi ok. 40% importu Polski ogółem.

W tym kontekście import np. z Chin stanowi 9,4%

i 8,65% według danych za 11 miesięcy 2011 r.

nieuczciwych zasadach (np. po cenach dumpingo-

wych, korzysta z niedozwolonych subsydiów).

nie obowiązuje ok. 80 ostatecznych środków anty-

dumpingowych (cło antydumpingowe i zobowiązania

bowiązania cenowe) nałożonych na import różnych

ostatecznych jest nałożonych na import towarów do

UE z Chin, Indii i Korei.

Przechodząc do meritum, uprzejmie informuję, że

jów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.

tywna, polegająca na obciążeniu importu danego to-

z kraju trzeciego, np. z Chin, na rynek unijny dla

producentów danego towaru w Unii Europejskiej.

w odniesieniu do importu 42 towarów z Chin do UE.

tydumpingowe cła ostateczne są nakładane na okres

5 lat.

Jednocześnie w samym 2011 r. zostało wszczę-

tych aż 21 postępowań wobec importu towarów

z Chin.

882

nie prowadzi już samodzielnie postępowań antydum-

wowa instytucja unijna, która jest odpowiedzialna za

wszczynanie i prowadzenie unijnych postępowań

ochronnych oraz przedstawianie propozycji ich zakoń-

czenia.

Rola administracji polskiej, tak jak i pozosta-

łych członków UE, polega na kontroli i współdecy-

dowaniu o zasadności nałożenia danych środków.

gółowe informacje dotyczące procedury i wymagań

stwa Gospodarki (www.mg.gov.pl) w zakładce „Współ-

praca międzynarodowa”, „Handel zagraniczny”,

w części „Antydumping”: http://www.mg.gov.pl/ta-

xonomy/term/17.

Ponadto, aby przybliżyć przedsiębiorcom tematy-

kę postępowań antydumpingowych oraz pomóc im

w skutecznym składaniu wniosków antydumpingo-

wych, Komisja Europejska uruchomiła również tzw.

helpdesk dla przedsiębiorców.

Jednym z jego elemen-

tów jest adres internetowy, pod którym można przed-

stawiać konkretną sprawę.

Zostanie ona przekazana

powiedzi na poruszony problem.

Link: http://ec.europa.

eu/trade/contact/#trade-defence-contacts.

Natomiast szczegółowe informacje w zakresie wy-

wy?”.

Jest on opublikowany na stronie Komisji Eu-

ku: http://trade.ec.europa.eu/doclib/cfm/doclib_re-

sults.cfm?docId=112295.

Po zakończeniu takiego postępowania i nałożeniu

pejskiej (w tym też polskie służby celne).

Jego wyni-

ki są regularnie raportowane przez Komisję Euro-

unijnym.

KE otrzymuje też takie sygnały od zainte-

resowanego przemysłu unijnego, który bezpośrednio

obserwuje i analizuje wymianę handlową z krajami

ochrony unijnego, w tym polskiego rynku, przed nie-

Z wyrazami szacunku

z nowelizacją ustawy refundacyjnej

obowiązującej od 1 stycznia 2012 r.

(812)

Wiesława Janczyka z dnia 12 stycznia 2012 r. nr SPS-

-023-812/12 uprzejmie informuję, co następuje.

Do

najważniejszych zmian wprowadzonych ustawą re-

fundacyjną należy m.in.:

b) ustalania ceny zbytu,

c) kwaliﬁkowaniadopoziomówodpłatności,

d) tworzenia grup limitowych;

883

4) utworzenie wyspecjalizowanego zespołu nego-

tekami odnośnie do produktów objętych refundacją;

pejskiej marża średnio pomiędzy 1–7%) – zgodnie

z brzmieniem przepisu przejściowego wprowadzono

12) urzędowa marża detaliczna będzie naliczana

sta, przejrzysta – teraz jest procentowo-kwotowa).

Mając na uwadze powyższe, należy jednoznacznie

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż apteki, któ-

re w znacznej większości korzystają z systemu kom-

puterowego nanoszącego zmiany cen i odpłatności

leków w bardzo krótkim czasie, nie zgłaszały do mi-

nisterstwa skarg odnośnie do zbyt krótkiego okresu

na zapoznanie się z treścią obwieszczenia i jego wdro-

żenia w praktyce.

Obowiązek weryﬁkacji przez lekarza uprawnień

niach.

Obowiązek weryﬁkacjidotyczyniefaktycznego

stanu ubezpieczenia czy uprawnień pacjenta, lecz do-

kumentu potwierdzającego ten stan bądź uprawnie-

nia.

Na podstawie przepisów, o których mowa wyżej,

tową odpłatność za świadczenie albo nie może skorzy-

stać z uprawnień indywidualnych w zakresie refun-

dacji (np. inwalidzi wojenni, honorowi dawcy krwi

Ponadto uprzejmie informuję, iż minister zdrowia

będzie się starał, oczywiście w miarę możliwości ﬁ-

nansowych, wprowadzać nowe systemy mające na

celu uszczelnienie systemu refundacji leków poprzez

wykorzystanie internetowego dostępu do bazy ubez-

pieczonych pacjentów.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie proponowanych zmian w wyborze

przez pacjentów świadczeń pielęgniarskich

i położniczych (813)

terpelację pana Marka Kuchcińskiego, posła na Sejm

marszałek Sejmu panią Wandę Nowicką przy piśmie

wej opieki zdrowotnej w zakresie weryﬁkacjideklara-

cji wyboru lekarza, pielęgniarki, położnej podstawowej

wowej opieki zdrowotnej, powołanego przez ministra

pozycja zmian ww. ustawy, opracowana przez zespół,

884

latów zmian przepisów prawnych związanych z doko-

nywaniem przez Narodowy Fundusz Zdrowia weryﬁ-

kacji złożonych do świadczeniodawców deklaracji wy-

boru lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej

działach wojewódzkich NFZ pozostawała w sprzecz-

pisów polegającej na dodaniu do obowiązującej dekla-

racji wyboru lekarza, pielęgniarki lub położnej pod-

stawowej opieki zdrowotnej również deklaracji wybo-

ru świadczeniodawcy podstawowej opieki zdrowotnej

deklaracji imiennej, co powoduje, że w przypadku

konsultacji społecznych z Kolegium Pielęgniarek i Po-

przeredagowane przepisy projektu zostaną opublikowa-

ne na stronie internetowej Ministerstwa Zdrowia.

Po-

nadto z uwagi na to, że planowane jest do przedmioto-

wego projektu włączenie propozycji zmian innych prze-

ponownie przekazany do uzgodnień międzyresorto-

wych i konsultacji społecznych, w tym również do pod-

miotów zrzeszających pielęgniarki i położne.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej

w Suwałkach i prowadzonej

w niej polityki kadrowej (814)

885

-023-814/12) w sprawie funkcjonowania Państwowej

nej w niej polityki kadrowej przedstawiam poniższe

informacje i wyjaśnienia.

Konieczność zapewnienia właściwej jakości kształ-

cenia studentów i poziomu działalności naukowo-dy-

daktycznej uczelni i jednostek naukowych w Rzeczy-

pospolitej Polskiej stanowiła jedną z głównych inspi-

racji przy projektowaniu i wdrażaniu rozwiązań refor-

mujących system nauki i szkolnictwa wyższego, który

wprowadziłam w latach ubiegłych.

Wdrażane obecnie

Krajowe Ramy Kwaliﬁkacjiwszkolnictwiewyższym

mają zapewnić spełnienie postulatu pana posła doty-

czącego zapewnienia wiedzy i umiejętności absolwen-

tom uczelni.

Odnosząc się do przedstawionych przez pana infor-

macji dotyczących byłych władz Państwowej Wyższej

Szkoły Zawodowej w Suwałkach, informuję, że osoby

te nie pełnią żadnych funkcji w uczelni, a właściwe

organy ścigania weryﬁkująichprzeszłedziałania.

Pragnę podkreślić, że w ramach nadzoru Mini-

sterstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w PWSZ

w Suwałkach w II połowie 2011 r. przeprowadzana

została kontrola w zakresie zgodności działania or-

ganów uczelni z przepisami prawa i statutem.

W trak-

cie kontroli weryﬁkowanowybraneplanyiprogramy

studiów, teczki studentów, spełnienie warunków do-

tyczących minimum kadrowego na poszczególnych

(wybranych czterech) kierunkach studiów, album

studentów i księgę dyplomów.

W wyniku kontroli nie

stwierdzono nieprawidłowości.

Uczelnia posiada we-

wnętrzny system zapewnienia i doskonalenia jakości

kształcenia, którego celami są:

— stałe monitorowanie i podnoszenie jakości

kształcenia,

— podnoszenie rangi pracy dydaktycznej,

— tworzenie jednoznacznych procedur oceny me -

tod i warunków kształcenia oraz programów stu-

diów uwzględniających systemy stosowane w innych

krajach,

— zwiększenie mobilności studentów w kraju i za

granicą,

— informowanie społeczeństwa o jakości kształ -

cenia i poziomie wykształcenia absolwentów.

W uczelni powołany jest pełnomocnik rektora ds.

jakości kształcenia oraz uczelniany zespół ds. zapew-

nienia i doskonalenia jakości kształcenia.

Analiza

i ocena funkcjonowania systemu dokonywana jest

corocznie przez senat uczelni.

W trakcie kontroli potwierdzono, że system funk-

cjonuje, a jego cele są realizowane; w czynnościach

kontrolnych poza pracownikiem Ministerstwa Nauki

i Szkolnictwa Wyższego uczestniczył ekspert zewnętrz-

ny.

Jednocześnie informuję, że w roku bieżącym zosta-

nie przeprowadzona kolejna kontrola w PWSZ w Suwał-

kach, a jej wyniki przekażę panu do wiadomości.

Odnosząc się do spraw z zakresu polityki kadro-

mickim może zostać osoba, która posiada kwaliﬁka-

cje określone w ustawie, ma pełną zdolność do czyn-

ności prawnych, nie została ukarana prawomocnym

wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne, nie

została ukarana karą dyscyplinarną oraz korzysta

z pełni praw publicznych.

Ponadto przepisy ustawy

przewidują, że nauczyciel akademicki zatrudniony

nego dodatkowego pracodawcy prowadzącego dzia-

łalność dydaktyczną lub naukowo-badawczą.

Podję-

cie lub kontynuowanie przez nauczyciela akademic-

kiego dodatkowego zatrudnienia w ramach stosunku

szym, wymaga zgody rektora.

Przedstawione powy-

żej rozwiązania ustawowe mają zniechęcać m.in. do

podejmowania kolejnego zatrudnienia, w tym poza

miejscem stałego zamieszkania, tym niemniej żaden

przepis obowiązującego prawa nie zakazuje zatrudnie-

nia w uczelni mającej siedzibę w miejscowości innej

niż stałe zameldowanie nauczyciela akademickiego.

Ustawa o stopniach naukowych i tytule nauko-

widuje, że stopień naukowy nadany przez uznaną

instytucję posiadającą uprawnienie do jego nadawa-

nia, działającą w państwie członkowskim Unii Euro-

pejskiej, państwie członkowskim Organizacji Współ-

pracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) lub państwie

nym Handlu (EFTA), jest równoważny z polskim

stopniem naukowym, natomiast stopień naukowy

nadany przez inną instytucję może być uznany za

równoważny z odpowiednim polskim stopniem na-

ukowym lub stopniem w zakresie sztuki na podsta-

wie umowy międzynarodowej, a w przypadku jej bra-

ku – w drodze nostryﬁkacji.

Oznaczato,żeod2005r.

każdy, kto uzyskał stopień naukowy w uczelniach

białoruskich i rosyjskich, musi wystąpić o uznanie

go za równoważny z polskim.

W okresie poprzednim

(przed 2005 r.) obowiązywały stosowne umowy mię-

dzynarodowe.

Natomiast umowa międzynarodowa

z Ukrainą obowiązywała do 2006 r.

Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o szkol-

nictwie wyższym zasady ustalania zakresu obowiąz-

ków nauczycieli akademickich, rodzaje zajęć dydak-

tycznych objętych zakresem tych obowiązków, w tym

stanowisk, oraz zasady obliczania godzin dydaktycz-

nych określa senat uczelni.

Odpowiadając na zapytanie dotyczące pana dr. S. N.,

informuję, że uzyskał on stopień naukowy doktora

w zakresie pedagogiki w dniu 17 maja 2007 r., nada-

ny przez Wydział Pedagogiki i Psychologii Uniwer-

sytetu w Białymstoku.

Ponadto informuję, że Państwowa Wyższa Szkoła

Zawodowa w Suwałkach posiada obecnie uprawnie-

886

nia do prowadzenia kształcenia na 13 następujących

kierunkach studiów pierwszego stopnia: ﬁnanseira-

chunkowość, rolnictwo, budownictwo, pielęgniar-

stwo, ekonomia, transport, zarządzanie i inżynieria

produkcji, ratownictwo medyczne, kosmetologia, ﬁ-

lologia, architektura i urbanistyka, bezpieczeństwo

wewnętrzne, pedagogika.

Pragnę wskazać, że zgod-

nie z przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyż-

szym państwowe wyższe szkoły zawodowe, chcąc

uzyskać uprawnienie do prowadzenia nowego kie-

runku studiów, są każdorazowo zobowiązane do wy-

stępowania z odpowiednim wnioskiem do ministra

właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, który

następnie z mocy prawa podlega zaopiniowaniu przez

Państwową (obecnie Polską) Komisję Akredytacyjną

(PKA).

Wydając opinię na temat wniosku, PKA bie-

rze pod uwagę spełnianie przez uczelnie wymogów

minimum kadrowego określonego w odpowiednich

przepisach, w szczególności dokonuje merytorycznej

oceny dorobku zaproponowanych do minimum na-

uczycieli.

Wnioski o utworzenie wszystkich kierun-

ków studiów, do prowadzenia których PWSZ w Su-

wałkach posiada uprawnienie, przed wydaniem de-

cyzji były szczegółowo opiniowane przez PKA, uzy-

skując opinię pozytywną.

Polska Komisja Akredytacyjna stosownie do prze-

pisów art. 49 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym

dokonuje oceny jakości kształcenia na prowadzonych

kierunkach studiów, w szczególności oceny warun-

ków niezbędnych do prowadzenia studiów, w tym

minimum kadrowego.

W związku z powyższym oce-

na merytoryczna dotycząca kwestii spełniania wy-

magań przez kadrę naukowo-dydaktyczną PWSZ

w Suwałkach w zakresie zgodności wykształcenia

i specjalizacji naukowej z nauczanymi przedmiotami

w ramach poszczególnych specjalności należy do

kompetencji PKA.

Dotychczas PKA przeprowadziła w PWSZ im.

prof. Edwarda Szczepanika ocenę jakości kształcenia

na 3 kierunkach:

1.

Finanse i rachunkowość – w uchwale nr 23/8/2008

z dnia 11 grudnia 2008 r.

PKA wydała ocenę warun-

kową, wskazując jednocześnie, że następna ocena

powinna się odbyć w roku akademickim 2009/2010.

Podczas ponownej oceny, zawartej w uchwale nr 363/

2010 z dnia 29 kwietnia 2010 r., PKA oceniła kształ-

cenie prowadzone na tym kierunku pozytywnie.

2.

Pielęgniarstwo – w uchwale nr 62/2009 z dnia

5 lutego 2009 r.

PKA wydała ocenę pozytywną.

3.

Rolnictwo – w uchwale nr 166/2011 z dnia 24 mar-

ca 2011 r.

PKA wydała ocenę pozytywną.

Warto zaznaczyć, że PKA pozytywnie oceniła ja-

kość kształcenia na 3 kierunkach, które powstały na

początku działania suwalskiej uczelni, co oznacza, że

szkoła dotrzymuje standardów sformułowanych

przez MNiSW i PKA przy nadawaniu uprawnień do

ich prowadzenia.

Ocena jakości kształcenia na kolej-

nych kierunkach prowadzonych przez uczelnię po-

winna nastąpić w najbliższym czasie, przy czym na-

leży wyjaśnić, iż PKA przystępuje do przeprowadze-

nia oceny tylko na tych kierunkach, na których zo-

stał zakończony pierwszy cykl kształcenia.

Uprzejmie informuję ponadto, że zgodnie z art. 20

poz. 450, z późn. zm.) wnioski o nadanie lub pozba-

wienie orderu przed ich przedstawieniem prezyden-

towi RP opiniuje kapituła.

Po rozpatrzeniu przedsta-

wionych wniosków kapituła podejmuje uchwałę o po-

zytywnym zaopiniowaniu wniosku bądź uchwałę

stwierdzającą, że przedstawiony wniosek nie uzasad-

cymi przepisami prawa.

Kapituła ta zaopiniowała

wniosek o nadanie Krzyża Kawalerskiego Orderu

Odrodzenia Polski prof. dr. hab. J. S. pozytywnie.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pragnę od-

nieść się również do informacji pana posła dotyczą-

cych mojej wizyty w Państwowej Wyższej Szkole Za-

wodowej w Suwałkach.

Pragnę poinformować pana

posła, iż moja wizyta w PWSZ w Suwałkach miała

miejsce w dniu 2 czerwca 2011 r., a więc jeszcze przed

rozpoczęciem kampanii wyborczej w wyborach do

parlamentu RP i była jedną z kilkudziesięciu wizyt

przeprowadzonych w okresie od kwietnia do czerwca

2011 r. przez członków kierownictwa Ministerstwa

Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Wizyty obejmowały

m.in. spotkania z senatami uczelni, podczas których

prezentowane były najważniejsze zadania wynikają-

ce z wchodzącej z dniem 1 października 2011 r. refor-

my systemu szkolnictwa wyższego.

Wraz ze wszyst-

kimi wiceministrami podjęliśmy się bezpośredniego

przedstawienia założeń reformy i nowych przepisów,

jak również wynikających z nich wyzwań dla uczelni,

co stanowiło wsparcie w procesie skutecznego wpro-

wadzania zmian systemowych.

Informuję ponadto,

że w inauguracji roku akademickiego 2011/2012, któ-

ra miała miejsce podczas kampanii wyborczej, nie

uczestniczyłam.

Mając na uwadze ogromną rolę, jaką spełnia Pań-

stwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Suwałkach, nie

tylko kulturotwórczą i naukową, lecz także w przy-

gotowywaniu wysoko wykwaliﬁkowanychkadrdla

rozwoju regionu, uprzejmie informuję pana posła, że

dynamiczny i harmonijny rozwój tej uczelni jest sta-

le monitorowany przez ministerstwo.

Dlatego też bio-

rąc pod uwagę informacje zawarte w interpelacji

pana posła, pragnę poinformować, że zostaną one

skrupulatnie sprawdzone podczas ponownej kontroli

MNiSW w tej uczelni, szczególnie z punktu widzenia

spełnienia kryteriów minimum kadrowego na wszyst-

kich kierunkach.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

887

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie kontrowersyjnych decyzji

Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ

dotyczących kontraktowania świadczeń

zdrowotnych na 2012 r. i lata następne,

prowadzących do pogorszenia, a nawet

pozbawienia dostępu mieszkańców

woj. podlaskiego do ochrony zdrowia

oraz ukrytej prywatyzacji usług zdrowotnych

(815)

-815/12), w sprawie kontrowersyjnych decyzji Podla-

skiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Fundu-

szu Zdrowia dotyczących kontraktowania świadczeń

cych do pogorszenia, a nawet pozbawienia dostępu

mieszkańców województwa podlaskiego do ochrony

nych, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wy-

Zasady realizacji świadczeń opieki zdrowotnej ﬁ-

cił się do Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Na-

Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego

rzut stosowania jednostronnego dyktatu w zakresie

rozstrzygnięć w procesie kontraktowania świadczeń

niach opieki zdrowotnej fundusz zawiera umowę o udzie-

wań.

Każde ogłoszenie o konkursie ofert zawierało

wskazanie aktów prawnych obowiązujących w pro-

wadzonych postępowaniach, w tym obowiązujących

zarządzeń.

Należy podkreślić, że wśród obowiązują-

cych zarządzeń każdorazowo wskazywane było za-

rządzenie nr 54/2011/DSOZ prezesa Narodowego

w sprawie zawarcia umów zostały ogłoszone w spo-

sób prawidłowy, w tym zostały w sposób prawidłowy

opublikowane.

Ogłoszenia zostały umieszczone na

tablicy informacyjnej w siedzibie POW NFZ, ul. Pa-

łacowa 3, na stronie internetowej POW NFZ www.

nfz-bialystok.pl oraz w izbach zrzeszających zawody

medyczne – zainteresowani oferenci mogli zatem

sprawdzić ogłoszone przez POW NFZ postępowania,

w tym także zapoznać się z aktami prawnymi obo-

wiązującymi w prowadzonym postępowaniu już

przed złożeniem oferty.

Istotne jest, że w okresie od

nie wystąpił do Podlaskiego Oddziału Wojewódzkie-

go NFZ z prośbą o udzielenie wyjaśnień dotyczących

obowiązujących w postępowaniu procedur oraz prze-

pisów prawnych, nikt nie zgłaszał również zastrze-

żeń co do treści wskazanych w ogłoszeniu zarządzeń,

w tym kryteriów oceny ofert.

Każdy z oferentów

tów załączał oświadczenie, zgodne z załącznikiem nr 2

stwierdzał, że „zapoznałem się z przepisami zarzą-

i faktycznym”.

Przedmiotowe kryteria stanowią przed-

miot regulacji zarządzenia nr 54/DSOZ/2011 prezesa

Narodowego Funduszu Zdrowia, które, jak wyżej

szeniu o przedmiotowym postępowaniu.

I tak, sto-

sownie do treści § 1 ww. zarządzenia, dokonuje się

888

gowani są do wyboru najkorzystniejszych ofert celem

muję, iż faworyzowanie jednego lub kilku świadcze-

niodawców z powodów innych niż przyjęte kryteria

kontraktowania świadczeń, podejmowane są wyłącz-

również podkreślić fakt, iż wśród ustawowych zadań

Narodowego Funduszu Zdrowia nie leży utrzymywa-

nie funkcjonalności podmiotów leczniczych ani też

odpowiedzialność za gospodarkę ﬁnansowąposzcze-

gólnych podmiotów.

Odnosząc się do zarzutu pana posła, iż „w pracach

komisji konkursowych i procesie kontraktowania

świadczeń zdrowotnych przez Podlaski Oddział Wo-

jewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia mogło do-

chodzić do konﬂiktuinteresówwynikającegozbli-

skich relacji, w tym rodzinnych, pomiędzy niektóry-

mi członkami komisji konkursowych a potencjalnymi

świadczeniodawcami, na rzecz których rozstrzygane

były konkursy ofert”, dyrektor Podlaskiego Oddziału

Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia

uznał go za całkowicie bezzasadny z uwagi na fakt,

iż każdy członek komisji konkursowej składa pisem-

ne oświadczenie, iż nie zachodzą w stosunku do nie-

jące wyłączenie członka komisji konkursowej z jej

składu.

Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie

poz. 553, z późn. zm.) każdy, kto dowiedział się o po-

wiązek zawiadomić o tym fakcie prokuratora lub Po-

licję.

Minister zdrowia nie posiada kompetencji do

weryﬁkacjioświadczeńzłożonychprzezczłonkówko-

misji konkursowych ani nie wszedł w posiadanie

szczegółowych informacji uzasadniających podejrze-

nie wystąpienia przesłanek wyłączających członków

komisji konkursowych z postępowania o zawarcie

Odpowiadając na szczegółowe pytania postawione

przez pana posła, dyrektor Podlaskiego Oddziału Wo-

jewódzkiego udzielił następujących wyjaśnień.

Ad 1, 2, 3, 4.

Działając na podstawie art. 142 ust. 5

konkursowa dokonała wyboru ofert celem zawarcia

kingu końcowym do wyczerpania wartości zamó-

wień.

Dokonanie wyboru ofert wyczerpało środki ﬁ-

nansowe, które zamawiający przeznaczył na świad-

czenia będące przedmiotem postępowań.

Wybrane

oferty stanowiły najkorzystniejszy bilans wszystkich

kryteriów podlegających ocenie – tj. ciągłość, kom-

pleksowość, dostępność, jakość udzielanych świad-

czeń, kwaliﬁkacjepersonelu,wyposażeniewsprzęt

i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej

na certyﬁkatemjakościlubakredytacją,orazcenailicz-

ba oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz

kalkulacje kosztów.

Zgodnie z powołanymi powyżej

kryteriami oceny ofert – w rodzaju świadczeń: reha-

bilitacja lecznicza – kryterium ciągłości uwzględnia-

ne jest w następujących zakresach: rehabilitacja

ogólnoustrojowa w warunkach stacjonarnych, reha-

bilitacja neurologiczna, rehabilitacja kardiologiczna

w warunkach stacjonarnych, zaś kryterium kom-

pleksowości w zakresach: rehabilitacja ogólnoustro-

jowa w ośrodku/oddziale dziennym, rehabilitacja

neurologiczna.

Uszczegóławiając, należy zaznaczyć, że Uniwer-

sytecki Dziecięcy Szpital Kliniczny złożył oferty na

postępowania w zakresach: lekarskiej ambulatoryj-

nej opieki rehabilitacyjnej, ﬁzjoterapiiambulatoryj-

nej, rehabilitacji ogólnoustrojowej w ośrodku/oddzia-

le dziennym, rehabilitacji ogólnoustrojowej w warun-

kach stacjonarnych, rehabilitacji neurologicznej i re-

habilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego.

889

Celem zawarcia umowy wybrano oferty w zakresach:

rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowe-

go, rehabilitacji ogólnoustrojowej w warunkach sta-

cjonarnych i rehabilitacji neurologicznej.

Oferty w po-

zostałych zakresach nie zostały wybrane.

Na postępowanie w zakresie lekarskiej ambula-

toryjnej opieki rehabilitacyjnej ogłoszone na powiat

Białystok wpłynęły 23 oferty.

Do zawarcia umowy

komisja konkursowa wybrała oferty w kolejności

do wyczerpania łącznej wartości zamówienia określo-

nej w ogłoszeniu przedmiotowego postępowania kon-

kursowego, tj. wybrano 8 ofert, które w rankingu koń-

cowym uzyskały co najmniej 47,50 pkt.

Najwyżej oce-

niona oferta uzyskała 57,50 pkt.

Oferta Uniwersytetu

Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Białymstoku uzy-

skała łączną sumę 45,00 pkt (jakość 35 pkt, cena 10 pkt)

i nie została wybrana do zawarcia umowy.

Na postępowanie w zakresie ﬁzjoterapiiambula-

toryjnej ogłoszone na powiat Białystok wpłynęło

21 ofert.

Oferta ww. świadczeniodawcy uzyskała łącz-

nie 20,00 pkt (jakość:10,00 pkt; dostępność: 0,00 pkt,

cena: 10,00 pkt) i zajęła 13 pozycję.

W tym miejscu

należy zwrócić uwagę, iż załącznik nr 3 do zarządze-

nia nr 53/2010/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia w poz. 2.4.2 przewiduje warunek dodatkowo

oceniany (rankingujący): udzielanie świadczeń przez

Oferent nie przedstawił spełnienia takiego warunku

w złożonej do oddziału ofercie.

Na postępowanie w zakresie rehabilitacji ogólno-

na grupę powiatów: Białystok, sokólski, białostocki,

moniecki wpłynęło 11 ofert.

Oferta UDSK z liczbą

ofert, które z uwagi na jednakową liczbę punktów uzy-

skały równorzędną 2 pozycję (65,83pkt/każda oferta).

Komisja konkursowa wybrała 6 ofert, które w rankin-

gu końcowym uzyskały co najmniej 50,66 pkt.

Najwy-

żej oceniona oferta uzyskała 68,33 pkt.

Zakresy

świadczeń w rodzaju: rehabilitacja lecznicza określo-

ne zostały w załączniku nr 1n do zarządzenia

nr 53/2010/DSOZ prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia.

Określony w powołanym zarządzeniu kata-

log zakresów świadczeń nie wyodrębnia – jako od-

dzielnego zakresu świadczeń będącego odrębnym

przedmiotem postępowania konkursowego – ﬁzjote-

rapii ambulatoryjnej dla dzieci, lekarskiej ambulato-

ryjnej opieki rehabilitacyjnej dla dzieci.

Ponadto in-

kończone postępowania uzupełniające prowadzone

w trybie rokowań w myśl. art. 144 pkt 2 ustawy

o świadczeniach skierowane do Dziecięcego Szpitala

— w zakresie neurochirurgii dziecięcej,

— świadczenia w zakresie immunologii,

— świadczenia w zakresie leczenia mukowiscy -

dozy.

W powyższych zakresach umowy obowiązują od

dnia 16 stycznia 2012 r.

Dnia 3 stycznia 2012 r.

POW NFZ ogłosił postę-

powanie uzupełniające prowadzone w trybie konkur-

su ofert w zakresie onkologii i hematologii dziecięcej

oraz ginekologii dla dziewcząt.

Oferty złożone przez

Dziecięcy Szpital Kliniczny im. Zamenhofa w Bia-

łymstoku na zakresy świadczeń, tj. świadczenia w za-

kresie logopedii, neurologii dziecięcej oraz genetyki,

nie zostały wybrane przez komisję konkursową z uwa-

gi na niską łączną ocenę punktową.

Oferty złożone

w konkursie ofert przez Wojewódzki Szpital Zespolo-

ny im. J. Śniadeckiego w Białymstoku w zakresie

reumatologii, w zakresie endokrynologii oraz w za-

kresie osteoporozy nie zostały odrzucone, a jedynie

niewybrane do zawarcia umowy ze względu na niską

łączną ocenę punktową.

Ponadto należy podnieść, iż

oferta ww. szpitala w zakresie kardiologii (złożona

na dwa miejsca udzielania świadczeń, tj. poradnia

kardiologiczna i poradnia nadciśnienia tętniczego)

również nie została wybrana do zawarcia umowy ze

względu na niską liczbę punktów uzyskanych z kry-

teriów niecenowych i cenowych.

Zauważyć należy, iż

„potrzeba kontrolowania i leczenia pozazabiegowego

pacjentów po operacjach kardiologicznych” zgodnie

z obowiązującym zarządzeniem nie stanowi kryte-

rium oceny oferty.

Ad 5.

W rankingu końcowym oferta SPZOZ w Au-

gustowie w zakresie rehabilitacji ogólnoustrojowej

w ośrodku/oddziale dziennym uzyskała łączną sumę

35 pkt (najlepsza oferta uzyskała 68,33 pkt).

Oferta

NZOZ Medicus w Grajewie w zakresie lekarskiej am-

bulatoryjnej opieki rehabilitacyjnej – 52,26 pkt – zna-

lazła się na pierwszej pozycji rankingu.

Oferta Szpi-

tala Ogólnego w Grajewie uzyskała 10 pkt i nie zo-

stała wybrana do podpisania umowy.

W zakresie ﬁ-

zjoterapii ambulatoryjnej oferta NZOZ Medicus uzy-

skała 37,5 pkt i znalazła się na pierwszej pozycji

rankingu.

Oferta Szpitala Ogólnego w Grajewie uzy-

skała 35 pkt i nie została wybrana do podpisania

umowy.

Ad 6.

Ustosunkowując się do podnoszonej w pi-

śmie kwestii dotyczącej uzyskania kontraktu przez

podmiot, który nie uzyskał zezwolenia na użytkowa-

nie obiektu, a ponadto został już wpisany w rejestrze

prowadzonym przez wojewodę, wskazać należy, że

podmioty lecznicze biorące udział w prowadzonych

postępowaniach uzyskały wpis warunkujący rozpo-

częcie działalności leczniczej w rejestrze prowadzo-

nym przez właściwego wojewodę.

Zgodnie z ustawą

(dalej: ustawa o działalności – Dz. U. Nr 112, poz. 654,

z późn. zm.) określającą zasady wykonywania dzia-

łalności leczniczej oraz zasady funkcjonowania pod-

miotów wykonujących działalność leczniczą podsta-

wą rozpoczęcia działalności leczniczej przez podmiot

leczniczy jest wpis do rejestru właściwego wojewody,

o czym stanowi art. 103 powyższej ustawy.

Wpis do

rejestru podmiotu leczniczego ma charakter konsty-

tutywny, co oznacza, że z chwilą dokonania wpisu

zakład może rozpocząć swoją działalność.

W związku

z powyższym organy funduszu nie są uprawnione do

890

kwestionowania treści aktów administracyjnych wy-

danych przez odpowiednie organy po przeprowadze-

niu przez nie postępowania administracyjnego, w któ-

rym badane jest spełnianie przez podmiot leczniczy

odpowiednich warunków w trybie określonym odręb-

nymi przepisami, w tym w zakresie spełniania wy-

mogów fachowych i sanitarnych przez świadczenio-

dawców.

Zauważyć zatem należy, że w ramach przyzna-

nych Narodowemu Funduszowi Zdrowia kompetencji

nie leży kontrola działalności wojewody jako organu

prowadzącego rejestr podmiotów wykonujących dzia-

łalność leczniczą, a do jego zadań nie należą zadania

zastrzeżone do właściwości organów administracji ar-

Ad 7.

Zgodnie ze strategią ﬁnansowaniaświad-

czeń opieki zdrowotnej w zakresie lekarskiej ambu-

latoryjnej opieki rehabilitacyjnej i ﬁzjoterapiiambu-

latoryjnej na lata 2012–2014 dokonano zakupu

świadczeń w podziale na zakresy i obszary kontrak-

towania obejmujące powiaty.

Tym samym POW NFZ

zabezpieczył świadczenia w zakresie lekarskiej am-

sto i powiat suwalski w SPZOZ Ośrodku Rehabilita-

cji w Suwałkach i w zakresie ﬁzjoterapiiambulato-

ryjnej w SPZOZ Ośrodku Rehabilitacji w Suwałkach

oraz w NZOZ Medetrina s.c.

Należy zaznaczyć, iż konkurs ofert nie jest gwa-

rancją zawarcia umowy, a trybem wyboru oferentów

najlepszych.

Dokonanie wyboru ofert SPZOZ Ośrod-

ka Rehabilitacji w Suwałkach i NZOZ Medetrina s.c.

wyczerpało w 100% środki ﬁnansowe,którepodlaski

oddział Narodowego Funduszu Zdrowia przeznaczył

na świadczenia będące przedmiotem postępowań.

Ad 8.

Na postępowanie nr 10-12-000017/REH/

05.1300.207.02/1 w zakresie lekarskiej ambulatoryjnej

opieki rehabilitacyjnej ogłoszone na obszar grupy po-

wiatów: Suwałki, suwalski wpłynęło 5 ofert.

Najwyżej

oceniona oferta uzyskała 54,52 pkt.

Oferta NZOZ Cor-

dis s.c. uzyskała 10 pkt, zajmując w rankingu końco-

wym 4 miejsce, i nie została wybrana.

Na postępowa-

nie nr 10-12-000034/REH/05/1/05.1310.208.02/1

w zakresie ﬁzjoterapiiambulatoryjnejogłoszonena

obszar grupy powiatów: Suwałki, suwalski wpłynęło 5

ofert.

Najwyżej ocenione oferty uzyskały po 35 pkt

każda.

Oferta NZOZ Cordis s.c. uzyskała 10 pkt i nie

została wybrana.

Tym samym świadczenia w zakre-

sie lekarskiej ambulatoryjnej opieki rehabilitacyjnej

obejmujące miasto i powiat suwalski zabezpieczo-

no w SPZOZ Ośrodku Rehabilitacji w Suwałkach

i w zakresie ﬁzjoterapiiambulatoryjnejwSPZOZ

Ad 9.

Zgodnie z wymogami załącznika nr 3 do

zarządzenia nr 53 DSOZ/2010 z dnia 2 września 2010 r.

zacji umów w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w za-

kresie rehabilitacji ogólnoustrojowej w ośrodku/od-

dziale dziennym dodatkowo oceniane było zatrudnie-

nie psychologa posiadającego tytuł specjalisty w dzie-

dzinie psychologii klinicznej lub magistra psychologii

ważnik 1/2 etatu przeliczeniowego.

Oferent SPZOZ w Augustowie na pytanie ankie-

towe – czy w realizacji świadczeń uczestniczy psycho-

log posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie psycho-

logii klinicznej lub magister psychologii w wymiarze

czasu pracy odpowiadającym przynajmniej równoważ-

nikowi 1/2 etatu przeliczeniowego – udzielił odpowie-

dzi negatywnej.

Należy zaznaczyć, iż udzielenie odpo-

wiedzi twierdzącej było dodatkowo punktowane.

Ad 10.

Z uwagi na fakt, iż szpitalne oddziały ratun-

kowe w Augustowie oraz Suwałkach nie spełniały wa-

runków określonych w rozporządzeniu ministra zdro-

szono postępowanie w sprawie zawarcia umów

leczenie szpitalne w zakresie izby przyjęć.

W jego wy-

niku do zawarcia umowy obowiązującej od dnia

13 stycznia 2012 r. wybrany został m.in. Samodziel-

ny Publiczny Szpital Wojewódzki w Suwałkach oraz

Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej

w Augustowie.

Ad 11.

Na ogłoszone postępowanie w sprawie za-

warcia umów w zakresie świadczeń ogólnostomato-

logicznych na terenie gminy Białystok – grupa osiedli

C: Dojlidy Górne, Dojlidy, Mickiewicza, Piaski, Sko-

rupy, Centrum, Piasta II, Kawaleryjskie – wpłynęło

31 ofert.

Do zawarcia umowy wybrane zostały oferty

w kolejności od najwyższej oceny punktowej do wy-

czerpania wartości zamówienia, tj. które uzyskały co

najmniej 79,33 pkt.

Najwyżej oceniona oferta w tym

postępowaniu uzyskała 95,83 pkt.

Oferta NZOZ A.

M., B. N., K. P. „Prywatna Praktyka Stomatologicz-

na” s.c. z oceną 70,53 pkt uplasowała się poniżej ww.

W wyniku przeprowadzonego postępowania zabez-

pieczono dostęp do świadczeń ogólnostomatologicz-

nych na terenie m.

Białystok – grupa osiedli C na

poziomie 92,74% w stosunku do umów pierwotnych

w roku 2011, co jednocześnie stanowi 111,95% liczby

świadczeń planowanych do zakupu.

Ad 12.

Na ogłoszone postępowanie w sprawie za-

27 ofert.

Wszystkie podlegały ocenie według jedna-

kowych kryteriów określonych w ww. zarządzeniach

prezesa NFZ, m.in.:

— udzielanie świadczeń przez lekarza specjalistę

przez co najmniej 50% czasu pracy wszystkich leka-

rzy w poradni;

— uczestnictwo w udzielaniu świadczeń persone -

lu pomocniczego przez co najmniej 50% czasu pracy

poradni;

— praca w sobotę przez min. 6 godz.;

— dodatkowa praca w godzinach popołudniowych

(do godz. 18).

891

Zgodnie z ww. zarządzeniem ciągłość posiadania

umowy z NFZ oraz lokalizacja gabinetu stomatolo-

gicznego w pobliżu szkół nie jest oceniana.

W związku z powyższym do zawarcia umowy wy-

punktowej do wyczerpania wartości zamówienia, tj.

które uzyskały co najmniej 28,32 pkt.

Najwyżej oce-

niona oferta w tym postępowaniu uzyskała 62,48 pkt.

Oferta pani W. K. z oceną 24,98 pkt uplasowała się

zabezpieczono dostęp do świadczeń ogólnostomatolo-

gicznych na terenie m.

Suwałki na poziomie 98,65%

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż postępowania

w zakresie świadczeń ogólnostomatologicznych zo-

stały ogłoszone na obszar kontraktowania: gminy wg

podziału administracyjnego województwa, w tym od-

rębnie dla gminy miejskiej i gminy wiejskiej Suwałki.

Z uwagi na brak ofert postępowanie na gminę wiej-

ską Suwałki zostało unieważnione.

Celem zabezpie-

czenia dostępności do świadczeń na przedmiotowym

terenie w dniu 4 stycznia 2012 r. ogłoszono postępo-

wanie konkursowe na grupę gmin: gmina miejska

Suwałki i gmina wiejska Suwałki, na które ofertę

może złożyć również ww. podmiot leczniczy.

Ad 13.

Na ogłoszone postępowanie w sprawie za-

najmniej 39,99 pkt.

Najwyżej oceniona oferta w tym

postępowaniu uzyskała 70,53 pkt.

Oferty:

— pani A. W.-L.

z oceną 30 pkt,

— pani B. S. z oceną 34,16 pkt,

— pana M. G. z oceną 34,16 pkt,

— pani A. Z.-S.

z oceną 28,33 pkt,

uplasowały się poniżej ww. pułapu i nie zostały wy-

brane do zawarcia umowy.

W wyniku przeprowadzo-

nego postępowania zabezpieczono dostęp do świad-

czeń ogólnostomatologicznych na terenie m.

Augustów

na poziomie 88,47% w stosunku do umów pierwotnych

wiejską Augustów zostało unieważnione.

Celem za-

bezpieczenia dostępności do świadczeń na przedmioto-

powanie konkursowe na grupę gmin: gmina miejska

Augustów i gmina wiejska Augustów, na które oferty

mogą złożyć również ww. podmioty lecznicze.

Ad 14.

Oferty złożone przez Niepubliczny Zakład

Opieki Zdrowotnej Lar-Med s.c. W. D.-T., E.

Ch.-B.,

L. R., J.

Sz. w konkursie ofert w rodzaju ambulato-

ryjna opieka specjalistyczna w zakresie otolaryngo-

logii oraz w zakresie otolaryngologii dziecięcej nie

zostały odrzucone, a jedynie niewybrane.

Należy mieć na względzie, że konkurs w sprawie

wotnej jest trybem konkurencyjnym.

Oferta złożona

spółki cywilnej Lar-Med prowadzących Niepubliczny

Ch.-B., L. R., J.

Sz. nie została wybrana, mimo że

spełniała wszystkie wymagania formalnoprawne i wa-

runki wymagane w przedmiotowym postępowaniu,

wynikające z obowiązujących przepisów prawa, po-

nieważ na przedmiotowy konkurs złożono oferty, któ-

re uzyskały wyższą ocenę punktową i jako korzyst-

niejsze zostały wybrane w celu zawarcia umowy.

Do zawarcia umowy w rodzaju ambulatoryjna

opieka specjalistyczna w zakresie otolaryngologii ko-

misja konkursowa wybrała 13 ofert w kolejności

tj. wybrano oferty, które w rankingu końcowym uzy-

skały co najmniej 54,9 pkt.

Najwyżej oceniona oferta

uzyskała 76 pkt.

Należy zauważyć, że w rankingu

końcowym oferta ww. podmiotu zajęła 18 pozycję

z łączną liczbą punktów 43,92.

Niska ocena otrzyma-

na za kryteria niecenowe spowodowała, iż oferta nie

została wybrana do zawarcia umowy.

Do zawarcia umowy komisja konkursowa w ro-

dzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakre-

sie otolaryngologii dziecięcej wybrała 5 ofert w kolej-

ności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końco-

wym, tj. wybrano oferty, które w rankingu końco-

wym uzyskały co najmniej 47,06 pkt.

Najwyżej oce-

niona oferta uzyskała 75 pkt.

Należy zauważyć, że

7 pozycję z łączną liczbą punktów 44,47.

Niska ocena

otrzymana za kryteria niecenowe spowodowała, iż

Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego

stra zdrowia, iż postępowania w sprawie zawarcia

lata 2012–2014 zostały przeprowadzone zgodnie z za-

sadami określonymi w ustawie o świadczeniach opie-

ki zdrowotnej oraz innych aktach prawnych regulu-

jących proces kontraktowania świadczeń zdrowot-

nych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania

doszło do zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowot-

nej na terenie województwa podlaskiego, a w przy-

padku gdzie stwierdzono brak zabezpieczenia dostęp-

ności, ogłoszono postępowania uzupełniające.

Świadczeniodawcy, którzy uważają, iż ich interes

przez fundusz zasad przeprowadzania postępowania

opieki zdrowotnej, mogą skorzystać ze środków od-

woławczych na zasadach określonych w ustawie o świad-

czeniach opieki zdrowotnej.

Nadzór nad poprawno-

ścią procesu kontraktowania świadczeń zdrowotnych

sprawują prezes Narodowego Funduszu Zdrowia

oraz sądy administracyjne.

Jednocześnie należy

892

wskazać, iż minister zdrowia zgodnie z art. 163

ust. 5 ustawy o świadczeniach zdrowotnych nie po-

siada kompetencji do rozstrzygania sporów powsta-

łych w wyniku wniesienia odwołania w trakcie po-

stępowania o zawarcie umowy o udzielanie świad-

Jednocześnie pragnę poinformować Pana Posła,

prawidłowościach w procesie kontraktowania świad-

czeń opieki zdrowotnej przez POW NFZ w dniu

23 grudnia 2011 r. na polecenie ministra zdrowia

rozpoczęła się kontrola funkcjonowania POW NFZ

i kontraktowanie świadczeń), ze szczególnym uwzględ-

nieniem zabezpieczenia świadczeń rehabilitacji lecz-

niczej dla dzieci.

Postępowanie kontrolne aktualnie

10 lutego 2012 r.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie recyklingu pojazdów w Polsce (817)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację pana posła Marka Łatasa

przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Głównym powodem prowadzonej obecnie noweli-

zacji ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eks-

ploatacji jest dokonanie pełnej transpozycji dyrekty-

ploatacji (Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne,

zgłaszanych przez Komisję Europejską.

Ze względu

na zastrzeżenia KE zostanie zniesiona tzw. opłata

recyklingowa, o której mówi art. 12 ustawy z dnia

w dalszej perspektywie prowadzić będzie do zniesie-

nia dopłat do demontażu pojazdów ze względu na

Projekt ustawy przewiduje inny niż dotychczas

schemat zapewnienia sieci recyklingu.

Zamiast za-

pewnienia sieci w taki sposób, aby umożliwić oddanie

pojazdu wycofanego z eksploatacji do stacji demonta-

żu lub punktu zbierania pojazdów położonego nie

właściciela pojazdu, wprowadzający będzie zobowią-

zany do zapewnienia określonej liczby stacji demon-

tażu w województwie.

W obecnym projekcie są to

3 stacje demontażu w każdym województwie, przy

czym wprowadzający mniej niż 1000 pojazdów rocz-

nie jest zobowiązany do zapewnienia sieci tylko

w jednym województwie.

Takie rozwiązanie zmniej-

sza w praktyce liczbę stacji konieczną do zapewnienia

w pojedynczej sieci, warto jednak zauważyć, że obo-

wiązkiem zapewnienia sieci będzie objęta znacznie

większa liczba podmiotów niż w ustawie obecnie obo-

wiązującej.

Obecnie obowiązek ten spoczywa na

wprowadzających wydających karty pojazdu, czyli

w praktyce na wprowadzających nowe pojazdy, a ob-

jąć ma wszystkich wprowadzających pojazdy na te-

renie kraju.

Ponadto trzeba zauważyć, że poza obiek-

tami działającymi w ramach sieci zapewnianych

przez wprowadzających istnieją niezależne stacje de-

montażu, do których właściciel pojazdu wycofanego

z eksploatacji również może przekazać pojazd.

Odnosząc się do zarzutów o uszczupleniu budżetu

państwa poprzez ułatwienie stworzenia sieci recy-

klingu, pragnę zauważyć, że obecny projekt ustawy

z eksploatacji zawiera również przepisy o wysokości

opłat za brak sieci, których głównym celem jest zmo-

tywowanie przedsiębiorców do wywiązywania się

z obowiązku zapewnienia sieci.

Wprowadzenie zapi-

sów określających minimalną wymaganą liczbę sta-

cji demontażu w sieci zamiast kryterium odpowied-

niej gęstości i rozmieszczenia stacji znacznie uprości

ocenę, czy dany przedsiębiorca wywiązuje się z obo-

wiązku zapewnienia sieci stacji demontażu, a co za

tym idzie, usprawni wydawanie przez Inspekcję

Ochrony Środowiska ewentualnych decyzji określa-

jących wysokość opłaty za brak sieci.

Jeśli chodzi o ograniczanie działalności szarej

strefy, w projekcie ustawy pozostaje szereg zapisów

zmierzających do ograniczenia nielegalnego demon-

tażu pojazdów, przedstawionych w odpowiedzi na

interpelację nr 22500, zgłaszaną przez pana posła

w poprzedniej kadencji.

Są to między innymi:

— rozszerzenie zakresu sankcji karnych poprzez

wprowadzenie kary nie tylko za demontaż pojazdu

poza stacją demontażu, ale również za zbieranie pojaz-

dów poza punktem zbierania pojazdów lub poza stacją

demontażu, w wysokości od 10 000 do 100 000 zł; takie

rozwiązanie umożliwi Inspekcji Ochrony Środowiska

skuteczniejszą kontrolę podmiotów podejrzewanych

o działalność niezgodną z prawem;

— propozycja zmian w przepisach ustawy Kodeks

wykroczeń poprzez wprowadzenie sankcji dla właści-

ciela pojazdu za niedopełnienie obowiązków określo-

893

pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiado-

mić w terminie 30 dni starostę lub prezydenta miasta

1) nabyciu lub zbyciu pojazdu,

2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany

— propozycja zmian w ustawie z dnia 22 maja

cych wystąpienia szkody całkowitej pojazdu.

Propo-

nuje się, aby w przypadku ustalenia przez zakład

ubezpieczeń szkody całkowitej pojazdu wypłata od-

szkodowania za pojazd była uzależniona od przedsta-

wienia rachunków za naprawę pojazdu ze stwierdzo-

ną szkodą całkowitą albo od przedstawienia zaświad-

czenia o demontażu pojazdu wycofanego z eksploata-

cji lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego

pojazdu.

Zakłada się, że takie rozwiązanie pozosta-

wiałoby właścicielowi pojazdu możliwość dysponowa-

nia pojazdem, a jednocześnie zabezpieczałoby środo-

wisko w przypadku niepodjęcia decyzji o naprawie

pojazdu poprzez obowiązek okazania dowodu prze-

kazania pojazdu do stacji demontażu lub punktu

Pragnę podkreślić, że obecny kształt projektu

ustawy jest wynikiem m.in. przeprowadzonych kon-

sultacji społecznych oraz uzgodnień międzyresorto-

wych.

Projekt ustawy przewidziany jest w planie pra-

cy Rady Ministrów do rozpatrzenia w II kwartale

b.r., następnie powinien stać się przedmiotem prac

legislacyjnych parlamentu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

w sprawie zmian wprowadzonych

do Regulaminu pracy Rady Ministrów

(818)

tyczące interpelacji pana posła Marka Łatasa w spra-

wie zmian wprowadzonych do Regulaminu pracy

Rady Ministrów (uchwała nr 214 z dnia 6 grudnia

2011 r.), z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

Konstytucyjne i ustawowe gwarancje dostępu

obywateli do informacji o projektowanych zmianach

prawa, swobodnego wyrażania opinii o takich pro-

jektach oraz – w formach i zakresie określonych usta-

wami – również udziału w procesie stanowienia pra-

wa są w pełni realizowane w procedurze prac nad

projektami ustaw i innych aktów normatywnych

W okresie ostatnich czterech lat rząd podjął szereg

działań, których efektem jest ułatwienie realizacji

przez obywateli ich prawa do informacji o projektach

zmian aktów normatywnych, zwiększenie transpa-

rentności procesu stanowienia prawa i możliwości

przedstawiania w tym procesie stanowisk i opinii

przez obywateli i ich organizacje, a także ułatwienie

dostępu do informacji o obowiązujących aktach praw-

nych.

Należy w szczególności wskazać, że od dnia

1 lutego 2011 r., zgodnie z § 11a Regulaminu pracy

Rady Ministrów, funkcjonuje system udostępniania

wszystkich projektów założeń projektów ustaw i pro-

jektów aktów normatywnych (projektów ustaw i roz-

porządzeń) oraz dokumentów dotyczących prac nad

tymi projektami w Biuletynie Informacji Publicznej

Rządowego Centrum Legislacji.

System ten, groma-

dząc w jednym uporządkowanym serwisie informacje

o projektach opracowywanych w ramach różnych

działów administracji rządowej, ułatwia obywatelom

i ich organizacjom dostęp do informacji o projekto-

wanych zmianach prawa, w tym o zmieniających się

w toku prac legislacyjnych wersjach projektów i przed-

stawianie opinii i stanowisk wobec tych zmian.

Ostatnio wprowadzone zmiany techniczne systemu

zwiększają jego przejrzystość i funkcjonalność, w szcze-

gólności ułatwiając zgłaszanie opinii do projektów

przez zainteresowanych danym projektem lub dzie-

dziną spraw obywateli i ich organizacji, również z ich

własnej inicjatywy.

Podkreślić należy także opraco-

wanie i wdrożenie systemu elektronicznych dzienni-

ków urzędowych, zapewniającego powszechny dostęp

do tekstów obowiązujących przepisów.

Dodatkowo

należy zwrócić uwagę na opracowywany w Minister-

stwie Gospodarki system konsultacji on-line, który

planuje się wdrożyć do końca 2012 r. w odniesieniu

do aktów normatywnych opracowywanych przez mi-

nistra gospodarki, jako system pilotażowy umożli-

wiający jego rozbudowanie do stosowania wobec po-

zostałych dokumentów rządowych.

Powyższe działa-

nia wpisują się w cytowane w interpelacji założenia

„Strategii rozwoju kraju 2020”.

W kontekście zmian wprowadzonych uchwałą

ży podkreślić, że podstawą przeprowadzania tzw. kon-

sultacji społecznych projektów (czyli konsultacji in-

nych niż obligatoryjnie wymagane na podstawie od-

cy Rady Ministrów, którego treść pozostaje niezmien-

na od początku obowiązywania ww. uchwały.

Prze-

894

widuje on możliwość skierowania projektu dokumen-

tu rządowego do zaopiniowania przez inne organy

administracji państwowej, organizacje społeczne

rąc pod uwagę treść projektu dokumentu rządowego,

a także uwzględniając inne okoliczności, w tym zna-

czenie oraz przewidywane skutki społeczne i ekono-

miczne dokumentu, stopień jego złożoności oraz jego

mentu rządowego, a zatem również projektów zało-

żeń projektów ustaw oraz projektów aktów norma-

tywnych, w tym projektów ustaw opracowanych na

tacji projektu założeń w żaden sposób nie można za-

tem wyprowadzać z przywołanego w interpelacji

strów, gdyż jest to regulacja określająca wyłącznie

zakres wymaganej treści założeń (nakazująca m.in.

nych konsultacji – tak obligatoryjnych, jak i fakulta-

tywnych), a nie sposób procedowania tego dokumen-

tu.

Fakultatywność konsultacji prowadzonych na

jako ich dowolność – regułą jest występowanie o opi-

dury przyjmowania dokumentów rządowych, która

powinna przebiegać w sposób możliwie sprawny rów-

nież w odniesieniu do procedury przyjmowania pro-

jektów ustaw, w której wyróżniono etap przyjmowa-

nia założeń i etap przyjmowania projektu ustawy

W 2009 r., po wejściu w życie zmian Regulaminu

nizacji społecznych kwestionowali praktykę konsulto-

wania założeń projektów ustaw i rezygnacji z kon-

sultowania samych projektów ustaw.

Jednakże objęcie

wartych w założeniach powodowało, że ponowne kon-

sultowanie tych samych rozwiązań, tyle że już zawar-

tych w projekcie ustawy, było w wielu przypadkach

założeń wprowadzona uchwałą zmieniającą z dnia

wszystkie szczegółowe rozwiązania.

W każdym bo-

wiem przypadku ocena zasadności przeprowadzenia

stawie jest dokonywana przez organ odpowiedzialny

dowego nie został skierowany do zaopiniowania w ra-

mach konsultacji społecznych zainteresowane pod-

stępnienia danego projektu w Biuletynie Informacji

Intencją przyjętej przez Radę Ministrów uchwały

udziału obywateli w procesie legislacyjnym, lecz mo-

dyﬁkacja trybu rządowych prac nad projektami

ustaw.

Rada Ministrów dysponuje autonomicznym

konuje swoje konstytucyjne i ustawowe obowiązki.

Działając w ramach tego uprawnienia, Rada Mini-

strów dokonała oceny funkcjonowania procedury

opracowywania założeń projektów ustaw i projektów

ustaw opracowywanych na ich podstawie i postano-

wiła o dokonaniu jej zmiany.

Zmiana ta nie skutkuje

zmianą zasad przeprowadzania konsultacji społecz-

nych projektu założeń oraz projektu ustawy opraco-

wanej na ich podstawie.

W konkretnych przypadkach

jej praktyczną konsekwencją może być natomiast

bądź objęcie konsultacjami obu tych dokumentów,

bądź skierowanie do konsultacji projektu ustawy

(w miejsce występującego w poprzednio stosowanej

praktyce skierowania do konsultacji tylko projektu

założeń).

Kwestie wynikające ze zmian regulaminu

pracy Rady Ministrów wprowadzonych uchwałą

podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Mi-

nistrów Adama Jassera i prezesa Rządowego Cen-

trum Legislacji Macieja Berka z reprezentantami

dacji im. Stefana Batorego.

Twierdzenie o braku ustawowych gwarancji pra-

wa obywateli i ich organizacji do partycypacji w pro-

cesie stanowienia prawa nie znajduje podstaw w obo-

wiązującym systemie prawa.

Abstrahując od gwaran-

towanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

form bezpośredniego udziału w procesie stanowienia

prawa, wyrażającego się przede wszystkim w upraw-

nieniu do występowania przez obywateli z inicjatywą

ustawodawczą (art. 118 ust. 2 konstytucji) i regulo-

wateli, również konstytucyjne prawa dostępu do in-

formacji o działalności organów władzy publicznej

(także działalności legislacyjnej) i wyrażania opinii

na temat tej działalności znalazły odzwierciedlenie

w szeregu regulacji ustawowych.

Należy tu przywo-

stanowienia prawa.

Natomiast w tych przypadkach,

w których ustawodawca uznał to za uzasadnione, na

organ władzy publicznej został nałożony ustawowy

obowiązek zasięgnięcia opinii reprezentantów okre-

ślonych grup społecznych czy zawodowych o projek-

895

zawodowych) bądź też przeprowadzenia procedury

Zakres spraw, w jakich Rada Ministrów zamierza

obecnie podjąć działania, został przedstawiony w Sej-

mie Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 18 listopada

2011 r. w programie działania Rady Ministrów (expo-

sé) Prezesa Rady Ministrów.

Zakres tych spraw nie

obejmuje inicjatywy ustawodawczej w kwestii uregu-

lowania zasad stanowienia prawa, w tym udziału

obywateli i ich organizacji w tym procesie, ponad re-

gulacje obowiązujące w obecnym stanie prawnym.

Z wyrazami szacunku

w sprawie obowiązku wypłat nauczycielom

jednorazowych dodatków uzupełniających

przez samorządy zgodnie z art. 30 i 30a ustawy

Karta Nauczyciela (819)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

w sprawie obowiązku wypłat nauczycielom jednora-

zowych dodatków uzupełniających przez samorządy

pozwolę sobie wyrazić następującą opinię.

Zasady ﬁnansowaniazadańjednosteksamorządu

terytorialnego (zadania oświatowe są zadaniem wła-

snym j.s.t.) wynikają wprost z rozstrzygnięć Konsty-

kładanie i prowadzenie publicznych szkół i placówek

nauczycieli z uwzględnieniem doradztwa metodycz-

RP dochodami samorządów terytorialnych są:

— dochody własne,

wej subwencji ogólnej, nie mniejszej niż przyjęta

zowanych zadań oświatowych.

Nawiązując do kolejnego pytania pana posła,

uprzejmie informuję, że przepisy art. 30 ust. 6 ustawy

Karta Nauczyciela, nakładające na samorząd teryto-

rialny obowiązek ustalania w regulaminach płaco-

wych stawek dodatków w taki sposób, aby osiągnąć

co najmniej wysokości średnich wynagrodzeń ogółem

wych rozstrzygnięć systemowych.

Średnie wynagro-

dzenia są zatem swoistym standardem płacowym,

a ich osiąganie warunkuje zachowanie w danej jed-

nostce samorządu terytorialnego zgodności rozstrzy-

gnięć prawnych podejmowanych na poziomie lokal-

nym z ustawą Karta Nauczyciela w zakresie wyna-

grodzeń nauczycielskich.

Nauczyciela, w brzmieniu nadanym mu ustawą no-

welizującą, spowodowało jedynie wprowadzenie me-

chanizmów kontrolnych, które mają za zadanie wspo-

móc monitorowanie, w jaki sposób dana j.s.t. wywią-

zuje się z obowiązku nałożonego przez ustawodawcę

chciałabym podkreślić, że wypłacanie dodatku uzu-

pełniającego nie powinno być powszechną regułą,

a jedynie rozwiązaniem stosowanym w szczególnych

sytuacjach, gdyby w trakcie prowadzonego na bieżą-

co monitoringu okazało się pod koniec roku, że wy-

nagrodzenia wypłacane nauczycielom w danej grupie

awansu zawodowego nie osiągają wysokości wyna-

grodzenia średniego wymaganego ustawą.

896

Jednocześnie uprzejmie informuję, że na chwilę

je zmian systemowych w powyższym zakresie.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Lilla Jaroń

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

w sprawie przyśpieszenia prac nad budową

obwodnicy miejscowości Myślina (820)

terpelację posła Ryszarda Galli przekazaną przy pi-

w sprawie przyśpieszenia prac nad budową obwodni-

cy miejscowości Myślina przedstawiam następujące

informacje.

Zadanie inwestycyjne pn. „Budowa obwodnicy m.

Myślina na drodze krajowej nr 46” zostało ujęte

łączniku umieszczono zadania o priorytetowym cha-

rakterze, których obecny stan zaawansowania prac

darowaniem środków ﬁnansowychwramachkorekt

przetargowych na zadaniach inwestycyjnych ujętych

mitów ﬁnansowych dla programu względem przy-

Mając na uwadze harmonogram prac przewidzia-

nych dla zadań wymienionych w załączniku nr 1 do

dań jest w trakcie budowy, a dla większości pozosta-

łych zadań w najbliższym czasie będą podpisywane

umowy po rozstrzygnięciu przetargów.

Resort trans-

portu na bieżąco analizuje planowane wydatki na

rowania pewnej kwoty środków ﬁnansowychwra-

mach korekt na przetargach jak najszybciej ją zago-

spodarować na zadania, które posiadają już zagwa-

rantowane doﬁnansowanieześrodkówUniiEuropej-

korzystanie jak największej puli przyznanych Polsce

funduszy na zadania infrastrukturalne.

Reasumując, chciałbym zapewnić, iż Minister-

Maciej Jankowski

wie kolei dużych prędkości przedstawiam poniższą

informację.

Niestabilna sytuacja na rynkach ﬁnansowych

Obecny kryzys utrudnia pozyskiwanie funduszy

m.in. na inwestycje w infrastrukturę kolejową i tak

już obciążoną długoletnim niedoﬁnansowaniem.

Czynniki te narzuciły konieczność zweryﬁkowania

dotychczasowej koncepcji rozwojowej.

Podjęcie w tym

przypadku realizacji projektu o charakterze innowa-

nizacyjnych i rewitalizacyjnych.

Niemniej jednak, pomimo podjętych decyzji, konty-

nuowane są prace nad studium wykonalności dla budo-

897

wy linii dużych prędkości.

W tym zakresie prowadzone

są analizy, które pozwolą na wskazanie najwłaściwsze-

go sposobu rozwiązania występujących problemów, tj.

munikowań oraz warunków do zwiększenia mobilności

ostatecznie wybranej koncepcji będą możliwe po do-

kładnym zweryﬁkowaniuzałożeń,którezostanąwska-

zane w wyniku przedmiotowego studium.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie ratyﬁkacji i wdrażania

Konwencji Narodów Zjednoczonych

o prawach osób niepełnosprawnych uprzejmie infor-

muję, że w 2011 r. sporządzone zostały dokumenty

niezbędne do ratyﬁkacjitejkonwencjiprzezPolskę.

Po uzgodnieniu z resortami, w lipcu 2011 r. zostały

one przedłożone komitetowi Rady Ministrów, celem

akceptacji przed przedstawieniem Radzie Ministrów

i Sejmowi RP.

Ratyﬁkacjakonwencjizyskałapopar-

cie wszystkich resortów, partnerów społecznych oraz

organizacji pozarządowych osób niepełnosprawnych.

W związku z podniesieniem przez ministra ﬁnan-

sów wątpliwości co do skutków ﬁnansowychratyﬁ-

kacji konwencji wniosek ministra pracy i polityki

społecznej nie został rozpatrzony przez komitet Rady

Ministrów przed wyborami parlamentarnymi w paź-

dzierniku 2011 r.

Zaktualizowany wniosek ratyﬁkacyjnyjestobec-

nie przedmiotem uzgodnień międzyresortowych,

w styczniu br. zostanie on ponownie przedłożony ko-

mitetowi Rady Ministrów do rozpatrzenia.

Po akcep-

tacji dokumenty przekazane zostaną Radzie Mini-

strów, która formalnie otworzy procedurę ratyﬁkacji

konwencji przez Polskę.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

w sprawie wpisania polskich akwenów

wodnych do transeuropejskiej

sieci transportowej TEN-T (823)

skich akwenów do transeuropejskiej sieci transpor-

towej (TEN-T) przekazuję następujące stanowisko.

Pragnę potwierdzić, że modernizacja i rozwój

dróg wodnych i żeglugi śródlądowej w Polsce stanowi

niezmiennie wytyczną dla strategii rozwoju trans-

portu.

Marginalny udział tej gałęzi transportu w prze-

wozach ładunków i pasażerów jest wynikiem kilku-

dziesięcioletnich zaniedbań w tej dziedzinie oraz

szybkiego wzrostu transportu drogowego.

Odnośnie do prośby pani poseł o wprowadzenie

do planów transportowych państwa żeglugi śródlą-

dowej w oparciu o obowiązujące standardy w tym

zakresie, w tym wpisanie do sieci TEN-T Odrzańskiej

Drogi Wodnej, połączenia Dunaj – Odra – Łaba, Ka-

nału Śląskiego i dolnej Wisły, podkreślam, że zadania

państwa dotyczące rewitalizacji i rozwoju żeglugi

śródlądowej są i będą konsekwentnie wdrażane.

Bio-

rąc pod uwagę obecne uwarunkowania prawne w UE

odnośnie do ochrony środowiska oraz nowych wy-

tycznych Unii w zakresie sieci TEN-T, przygotowanie

i realizacja możliwych projektów z tego zakresu sta-

nowi proces o długim horyzoncie czasowym.

Byłe

Ministerstwo Infrastruktury i obecne MTBiGM

przeanalizowały i skonsultowały możliwości rozbu-

dowy sieci dróg wodnych śródlądowych w standar-

dzie sieci TEN-T (IV i V klasa żeglowności) na tery-

torium Polski i państw sąsiednich.

Wynika z nich, że

najbardziej realne jest przeprowadzenie rewitalizacji

Odrzańskiej Drogi Wodnej i oparcie na tym szlaku

wodnym głównego połączenia wodnego Polski z kra-

jami ościennymi.

W trybie obecnie trwającego procesu rewizji wy-

tycznych UE w sprawie sieci TEN-T w zakresie dro-

gi wodnej Odry nasz resort postulował uwzględnie-

nie na tej sieci kolejnego odcinka od Brzegu Dolnego

do ujścia Nysy Łużyckiej.

Udrożnienie tego odcinka

stanowiłoby jeden z etapów rewitalizacji drogi wod-

nej na całym jej odcinku.

Pozwoliłoby to otworzyć

możliwość połączenia z siecią dróg wodnych Dunaj

– Odra – Łaba.

Istotna dla powodzenia tego projektu

jest także budowa kanałów łączących dorzecza ww.

rzek na terytorium Republiki Czeskiej i Słowacji.

Kwestia ta jest obecnie przedmiotem studium wyko-

nalności, które przyniesie odpowiedź na pytanie

o uzasadnienie ekonomiczne takiego przedsięwzięcia.

898

Komisja Europejska w swoim projekcie nowych

wytycznych UE w sprawie sieci TEN-T, opublikowa-

nym 19 października 2011 r., zaproponowała pozo-

stawienie na tej sieci jedynie fragmentu dolnego od-

cinka Odry.

Strona polska wielokrotnie przekazywa-

ła zarówno Komisji, jak i odpowiedniej grupie robo-

czej Rady negatywne stanowisko w tej sprawie.

Obec-

nie MTBiGM, w trybie prac grupy roboczej Rady,

zaproponowało rozważenie uwzględnienia także III

klasy żeglowności na sieci TEN-T w ściśle uzasadnio-

nych przypadkach.

Dotyczyłyby one także Odrzań-

skiej Drogi Wodnej.

Biorąc pod uwagę możliwości ﬁnansowe,restryk-

cyjne przepisy UE w zakresie ochrony środowiska i ko-

nieczność realizacji innych priorytetów w zakresie

infrastruktury transportu, zadania te będą mogły

być wdrażane etapami w znacznie dłuższym hory-

zoncie czasowym, niż obejmuje SRT.

Jednocześnie

należy zauważyć, że projekt przekształcenia górnej

Wisły w drogę wodną IV klasy nie jest objęty obecną

SRT z uwagi na zbyt wstępny etap planistyczny i zbyt

odległy horyzont czasowy ewentualnej jego realizacji,

o ile w dzisiejszych i przyszłych uwarunkowaniach

jest to w ogóle możliwe.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

w sprawie stosowania polskiego nazewnictwa

na Litwie (824)

stosowania polskiego nazewnictwa na Litwie, uprzej-

mie informuję.

Wieloletnie starania o zalegalizowanie dwujęzycz-

nych nazw ulic deﬁnitywniezakończyłoorzeczenie

Naczelnego Sądu Administracyjnego RL z dnia

30 stycznia 2009 r. nakazujące usunięcie takich ta-

blic w rejonie wileńskim.

W dniu 14 września 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny RL wydał podobne

orzeczenie w odniesieniu do rejonu solecznickiego.

Sąd oparł się tylko na ustawie o języku państwowym,

ignorując postanowienia Konwencji Ramowej RE

o ochronie praw mniejszości i litewskiej ustawy o mniej-

szościach.

To najbardziej widoczny aspekt pozbawia-

nia mniejszości narodowych prawa do traktowania

swego języka ojczystego jako lokalnego na terenach

zwarcie przez nią zamieszkałych.

Litwa, która nie

podpisała Europejskiej Karty Języków Regionalnych

lub Mniejszościowych, nie stosuje się w tej kwestii

także do postanowień polsko-litewskiego traktatu

z 1994 r., ani do Konwencji Ramowej RE o ochronie

praw mniejszości.

W chwili obecnej brak na Litwie

aktu prawnego w całości poświęconego mniejszościom.

Ustawa o mniejszościach z 1989 r. przestała obowią-

zywać od 1 stycznia 2010 r., gdyż w grudniu 2009 r.

nie została przedłużona na kolejne lata.

Zawierała ona

wiele korzystnych dla mniejszości zapisów.

W opracowanym w lutym 2011 r. przez litewski

Instytut Monitoringu Praw Człowieka raporcie – do-

kumencie alternatywnym do raportu rządowego,

stwierdza się, że sytuacja w zakresie przestrzegania

praw człowieka na Litwie zaczęła się systematycznie

pogarszać od momentu wejścia tego kraju w 2004 r.

do Unii Europejskiej.

Eksperci instytutu krytycznie

oceniają fakt, że Litwa dotychczas nie zdołała uchwa-

lić ustawy o mniejszościach narodowych, w sytuacji

gdy poprzednia ustawa wygasła z końcem 2009 r.

W kwestii ochrony praw mniejszości polskiej na Li-

twie raport odnotowuje problemy oryginalnej pisow-

ni nazwisk jej przedstawicieli, publicznego używania

języka polskiego oraz działania władz skierowane na

ograniczanie szkolnictwa polskiego na Litwie.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych z wielką uwa-

ce się do kwestii przestrzegania praw przysługują-

cych mniejszości polskiej.

Nasze zaniepokojenie i kry-

tyczną ocenę sytuacji przedstawiamy zarówno na

miejscu, podczas rozmów polskich przedstawicieli

dyplomatycznych i konsularnych z odpowiednimi

partnerami litewskimi, jak i poprzez przenoszenie tej

tematyki na wyższy szczebel kontaktów politycznych.

nych stale zabiegamy także o zmianę nastawienia

twórczych do zagadnień związanych z istnieniem

mniejszości narodowych, pojmowaniem ich roli oraz

Zapewne rezultatem takiego postępowania w ukła-

dzie bilateralnym i następstwem zainteresowania

organizacji międzynarodowych problemem mniejszo-

ści narodowych na Litwie jest zmiana optyki insty-

tucji państwowych przy ocenie występujących zda-

rzeń.

Świadczy o tym przywołana przez pana posła

decyzja Najwyższego Sądu Administracyjnego Litwy

z dnia 4 listopada 2011 r., który uchylił decyzję Pań-

stwowej Inspekcji Języka Litewskiego w sprawie na-

łożenia na przewoźnika rejonu solecznickiego E.

Ob-

łoczyńskiego kary ﬁnansowejzaumieszczaniedwu-

języcznych nazw trasy autokarowej.

Sąd uznał, że

umieszczanie dwujęzycznych (polsko-litewskich) na-

899

pisów miejscowości nie stanowi zagrożenia dla war-

tości chronionych przez litewską ustawę o języku

państwowym.

Usunięcia polskich napisów z autobu-

sów Solecznickiej Zajezdni Autobusowej domagała się

Inspekcja Języka Państwowego.

Decyzja sądu jest

ostateczna i nie podlega odwołaniu.

Nasze stanowisko wobec problemów polskiej

mniejszości na Litwie jest niezmienne: nie rezygnu-

jąc z dotychczasowych działań, poszukujemy nowych,

skutecznych sposobów przekonania strony litewskiej

o konieczności ich rozwiązania.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nia 2012 r., nr SPS-023-825/12, dotyczącą postępo-

wania mediacyjnego, uprzejmie przedstawiam, co na-

stępuje.

Doceniając wagę podniesionych w piśmie kwestii,

pragnę zapewnić Panią Marszałek, że Ministerstwo

Sprawiedliwości przykłada szczególną wagę do dzia-

łań popularyzujących i upowszechniających mediację

jako alternatywną metodę rozwiązywania konﬂik-

tów i sporów (ADR).

Podzielam pogląd pana posła, że zainteresowanie

instytucją mediacji, zarówno organów procesowych,

jak i stron sporu lub konﬂiktukarnego,jestniewiel-

kie, choć procedura ta jest uregulowana w polskim

prawie od 1997 r. – mediacja w sprawach karnych; od

2000 r. – mediacja w sprawach nieletnich; od 2005 r.

– mediacja w sprawach cywilnych, rodzinnych, go-

spodarczych i ze stosunku pracy.

Brak powszechnego

korzystania z mediacji wynika przede wszystkim

z nieznajomości problematyki ADR, w tym mediacji,

wśród społeczeństwa, stron postępowania sądowego

oraz braku nawyku korzystania z tych form przez

przedstawicieli korporacji prawniczych i wymiar

sprawiedliwości.

Przeprowadzone w lutym 2009 r. przez Minister-

stwo Sprawiedliwości badania dotyczące instytucji

mediacji wskazują, że około 50% społeczeństwa sły-

szało o mediacji, 80% z nich wie, na czym polega me-

diacja, i widzi zalety tej procedury w odniesieniu do

sądu, ale nie wierzy w jej skuteczność, 2/3 rozumie

właściwie rolę mediatora, 60% wie, gdzie szukać me-

diatora, 1/2 uważa, że tylko sąd wskazuje mediatora,

57% badanych jest zdania, że pójdzie do sądu dla roz-

strzygnięcia swojego sporu.

Ten stan rzeczy powinny zmienić działania Mini-

sterstwa Sprawiedliwości, prowadzone od 2010 r.,

popularyzujące w społeczeństwie mediację, w szcze-

gólności ukazujące korzyści tej procedury.

Działania te prowadzone są w dwóch płaszczy-

znach: ogólnospołecznej (skierowane do społeczeń-

stwa, organizacji pozarządowych, zadaniem których

są działania ADR, pracowników pomocy społecznej)

oraz szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości

(skierowane do sędziów, prokuratorów, referendarzy,

kuratorów sądowych, korporacji prawniczych).

Re-

alizowane są one w dwóch obszarach: upowszechnie-

nia mediacji (poprzez kampanię informacyjną w środ-

kach masowego przekazu, druk i rozpowszechnienie

materiałów informacyjnych i promocyjnych oraz kon-

ferencje, seminaria i warsztaty) oraz działania zwią-

zane z rozbudową sieci koordynatorów ds. mediacji,

współpracy wymiaru sprawiedliwości z mediatorami,

szkolenia sędziów, referendarzy i kuratorów.

Z inicja-

tywy Ministerstwa Sprawiedliwości zostały także

przeprowadzone szkolenia dla pracowników punktów

obsługi interesanta.

Są to osoby mające styczność ze

stronami sporu na początku drogi sądowej, a nabyta

przez nich wiedza umożliwi wczesne informowanie

stron o procedurze mediacji.

W mojej opinii pozytywne efekty w zakresie po-

pularyzacji mediacji w środowisku sędziów przynieść

może inicjatywa Ministerstwa Sprawiedliwości utwo-

rzenia w 2010 r., na poziomie wszystkich sądów okrę-

gowych, niektórych sądów apelacyjnych i rejonowych,

sieci koordynatorów ds. mediacji (około 100 osób).

Funkcję tę powierzono osobom posiadającym wiedzę

z zakresu sprawiedliwości naprawczej oraz mediacji,

w tym sędziom, referendarzom sądowym, kuratorom

sądowym oraz pracownikom sprawującym określone

funkcje kierownicze w administracji sądów.

Współ-

działają także z Ministerstwem Sprawiedliwości w za-

kresie popularyzacji i upowszechniania mediacji jako

formy rozwiązywania sporów i konﬂiktów.

Działania

prowadzone w ramach sieci dają możliwość wzajem-

nego poznania środowiska sędziów oraz mediatorów

i mogą zachęcić przedstawicieli wymiaru sprawiedli-

wości do kierowania spraw do mediacji.

Ważną rolę w popularyzacji wśród sędziów i przed-

stawicieli korporacji prawniczych mediacji jako for-

my rozwiązywania sporów spełnia – wydawany przez

Ministerstwo Sprawiedliwości – periodyk „Na wo-

kandzie”, w którym publikowane są opracowania na

temat mediacji.

W mojej ocenie wszystkie te działania wpłyną na

wzrost zainteresowania procedurą mediacji oraz do-

prowadzą do utworzenia nowych wzorców współpra-

cy sądów ze środowiskiem mediatorów, a nade

wszystko zmienią społeczne wzorce rozwiązywania

900

sporów, co w konsekwencji spowoduje wzrost liczby

spraw skierowanych do mediacji w toku postępowa-

nia sądowego w ciągu kilku następnych lat.

Odnosząc się do wskazań pana posła, że według

statystyk liczba mediacji w sprawach cywilnych i kar-

nych stale spada, wskazuję, że wedle danych za rok

ku do 2009 r. wzrosła liczba spraw cywilnych kiero-

wanych do mediacji w sądach okręgowych, a o 217%

w stosunku do 2006 r. i 74% w stosunku do 2009 r.

– w sądach rejonowych.

Kwestia zmniejszającej się

liczby spraw mediacyjnych w postępowaniu karnym

jest obecnie analizowana.

Jednocześnie pragnę poinformować Panią Mar-

szałek, iż zdając sobie sprawę, że do wskazania w spo-

sób wiarygodny przyczyn małego zainteresowania

mediacją jako alternatywą dla procesu sądowego, ko-

nieczne wydaje się przeprowadzenie szerszych badań

empirycznych.

Ministerstwo Sprawiedliwości zapro-

ponowało w 2010 r. włączenie tej problematyki do

planu prac naukowo-badawczych Instytutu Wymiaru

Sprawiedliwości.

Badania w zakresie mediacji w spra-

wach karnych i nieletnich zostały przeprowadzone

przez instytut w 2011 r.

W roku bieżącym prowadzo-

na będzie ich analiza.

Opracowany materiał umożli-

wi prowadzenie przez Ministerstwo Sprawiedliwości

w przyszłości działań, które w sposób efektywny

wpłyną na szersze wykorzystywanie przez sądy in-

stytucji mediacji w postępowaniu w sprawach kar-

nych i nieletnich.

Dodatkowo wskazuję, że Ministerstwo Sprawie-

dliwości planuje podjęcie działań popularyzujących

mediację, organizowanych w ramach Norweskiego

Mechanizmu Finansowego.

W czerwcu 2011 r. pod-

pisano memorandum, w którym zawarto propozycje

przeprowadzenia w latach 2012–2014 kolejnej kam-

panii społecznej promującej ADR, cykli szkoleń dla

sędziów, mediatorów i prokuratorów, stworzenia

strony internetowej mediacje.gov.pl i zlecenia wyko-

nania projektu badawczego (porównania kosztów

budżetowych szerszego stosowania mediacji i oszczęd-

ności w tym samym zakresie w stosunku do nieprze-

prowadzonych w tych sprawach postępowań sądo-

wych) na łączną kwotę powyżej 2 mln zł.

Wdrożenie

ww. projektu uzależnione jest wszakże od akceptacji

go przez stronę norweską.

Odnosząc się do drugiego pytania zawartego

w interpelacji pana posła, uprzejmie informuję, że

strony konﬂiktukarnegowkażdymczasiepozda-

rzeniu, jeżeli tylko wyrażą zgodę na spotkanie i roz-

mowę w obecności mediatora, mogą skorzystać

z procedury mediacji (mediacja pozasądowa).

W przy-

padku mediacji prowadzonej ze skierowania organu

procesowego także w każdym czasie strony mogą

złożyć taki wniosek.

Regulacja powyższa podykto-

wana jest faktem, iż nie da się en bloc potraktować

spraw karnych w taki sposób, jak sugeruje pan po-

seł, że strony za każdym razem nie są gotowe do

podjęcia mediacji zaraz po dojściu do zdarzenia.

Nie-

które z nich właśnie przystępują do mediacji w naj-

krótszym możliwym czasie po dokonaniu występku,

inne z kolei, bazując na swoich odczuciach i gotowo-

ści do spotkania ze sprawcą, decydują się na me-

diację dopiero w czasie późniejszym.

Indywidualne

podejście do każdej sprawy, także w zakresie infor-

mowania o mediacji, winno być powinnością osoby

prowadzącej postępowanie przygotowawcze.

Wprowa-

dzenie więc w tym zakresie regulacji prawnej wyda-

je się nieuzasadnione.

Podkreślić też trzeba, że

ustalenie zasady, mocą której strony będą mogły

przystąpić do mediacji po określonym, minimalnym

czasie od zdarzenia, uniemożliwi wszczęcie tej pro-

cedury dla osób chętnych do skorzystania z niej we

wcześniejszym terminie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Igor Dzialuk

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

za tzw. mienie zabużańskie (826)

nia 2011 r. w sprawie rekompensat z tytułu pozosta-

czypospolitej Polskiej uprzejmie wyjaśniam, co na-

stępuje.

spolitej Polskiej potwierdzanie prawa do rekompen-

saty należy do kompetencji właściwych wojewodów,

którzy w trakcie prowadzonych postępowań admini-

stracyjnych wydają decyzje o potwierdzeniu lub o od-

mowie prawa do rekompensaty.

W tym zakresie mi-

wojewodami, ale posiada wyłącznie kompetencje or-

ganu odwoławczego od decyzji wydanych w pierwszej

instancji przez te organy.

Kwestię przewlekłości prowadzonych przez woje-

wodów postępowań minister skarbu państwa rozpa-

truje w ramach składanych przez strony skarg na

bezczynność organów.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że

zjawisko przewlekłości postępowań w sprawach o po-

twierdzenie prawa do rekompensaty, które w wielu

wypadkach ma miejsce, często wynika z braku wy-

maganych przez ustawę dokumentów lub braku

901

„zabużańskiej”.

Istotny wpływ mają na to: wiek, stan

zdrowia oraz sytuacja życiowa wnioskodawców.

Postępowania w sprawach potwierdzenia prawa

rekompensaty dotyczą stanów prawnych sprzed

kilkudziesięciu lat, z reguły są złożone, długotrwa-

łe i wieloetapowe.

Wymóg udokumentowania za-

sadności roszczeń powoduje konieczność zgroma-

dzenia obszernego materiału dowodowego, w tym

również archiwalnego.

Każdy z wniosków podlega

szczegółowej weryﬁkacji,wtrakciektórejdokony-

wana jest ocena i interpretacja dokumentów.

W sy-

tuacji gdy występują trudności w ustaleniu stanu

faktycznego sprawy, obowiązek zgromadzenia ma-

teriału dowodowego ciąży na organie prowadzącym

postępowanie.

wyjaśniam, iż na podstawie aktualnych szacunków

łączną wartość uprawnień zabużańskich wynikają-

bę rekompensat, które zostaną łącznie wypłacone –

na 98,7 tys. Biorąc pod uwagę stosunek liczby wnio-

sków zrealizowanych do końca 2011 r. w formie

dokonanych wypłat rekompensat (42,3 tys.) do liczby

wniosków ogółem (98,7 tys.), wykonanie zadań usta-

wowych w zakresie realizacji świadczeń wynosi obec-

nie ok. 43%.

Z danych przekazywanych przez urzędy woje-

wódzkie do Ministerstwa Skarbu Państwa wynika,

że przy dotychczasowym tempie prowadzenia postę-

powań realizacja uprawnień zabużańskich trwać bę-

dzie jeszcze ok. 7 lat.

Minister skarbu państwa podziela opinię pana

posła, iż postępowania w sprawach zabużańskich po-

winny być prowadzone bez zbędnej zwłoki, a organy

administracji publicznej powinny posługiwać się

ich załatwienia.

Powyższe nie może jednak uzasadniać braku po-

dejmowania działań przez organy administracji pu-

blicznej ani prowadzić do powierzchownego rozpatry-

wania spraw.

Tym bardziej iż oczekiwanie wniosko-

dawców na zakończenie postępowań jest często wie-

loletnie i nie może być zakończone krzywdzącą i nie-

uzasadnioną decyzją.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

w sprawie ewentualnej niezgodności

z konstytucją przepisów ustawy o odpadach

(827)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 5 stycznia 2012 r.,

znak: SPS-023-827/12, dotyczącą ewentualnej nie-

zgodności z konstytucją przepisów ustawy o odpa-

dach, uprzejmie informuję.

Przede wszystkim należy podkreślić, że art. 4

wiera fakultatywne upoważnienie do określenia, w dro-

dze rozporządzeń, wymagań technicznych dla sub-

stancji i przedmiotów, których niespełnienie powo-

się.

Natomiast powyższy przepis nie upoważnia do

określenia w rozporządzeniach sytuacji, w jakich pra-

wa posiadacza miałyby być ograniczone.

To ustawa

zawiera deﬁnicjęodpadóworaznakładaobowiązki

na posiadaczy odpadów.

Odnosząc się do obawy, iż upoważnienie zawarte

w art. 4 ust. 1b danej ustawy może doprowadzić do

zniszczenia dzieł sztuki, uprzejmie informuję.

W usta-

wie o odpadach zostało także określone, co należy

uwzględnić w przedmiotowych rozporządzeniach,

a są to m.in. wymagania dóbr kultury, eliminując

tym samym zagrożenie zniszczenia dzieł sztuki.

Warto także w tym miejscu podkreślić, że przepisy

ustawy o odpadach, w tym art. 4 ust. 1a–1e, poprzez

określenie zasad postępowania z odpadami mają na

również ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrów-

noważonego rozwoju, a w szczególności zasady zapo-

biegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilo-

ści odpadów i ich negatywnego oddziaływania na śro-

dowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania od-

padów.

Jeżeli projekt aktu wykonawczego nie będzie

w pełni realizował upoważnienia ustawowego lub jego

treść będzie niezgodna z wytycznymi do jego wydania,

właściwy minister nie ma prawa jego wydania.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że w trakcie pro-

przedmiotowej ustawy zarówno z Konstytucją RP,

jak i innymi aktami prawnymi zostało przeprowa-

dzone przez Rządowe Centrum Legislacji.

Wówczas

pojawiły się wątpliwości co do brzmienia upoważnie-

nia zawartego w art. 4, które zostało zmodyﬁkowane.

Wynikiem prac podjętych także w RCL jest obowią-

zująca ustawa o odpadach, której dotychczas nie za-

902

rzucano niezgodności z Konstytucją RP czy przepi-

sami prawa UE.

Z tego względu nie wydaje się zasad-

ne rozpoczęcie badań co do zgodności art. 4 przed-

miotowej ustawy.

Warto jednocześnie nadmienić, że jest procedowa-

ny projekt nowej ustawy o odpadach, który stanowi

transpozycję dyrektywy 2008/98/WE z dnia 19 listo-

pada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej nie-

które dyrektywy.

Projekt ten nie zawiera upoważnie-

nia, które jest zawarte w art. 4 ust. 1b obowiązującej

ustawy o odpadach.

Aktualnie projekt nowej ustawy

o odpadach jest na etapie Komitetu Rady Ministrów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Woźniak

w sprawie bezrobocia (828)

pieniem Pani Marszałek Sejmu RP z dnia 12 stycznia

2012 r., znak: SPS-023-828/12, dotyczącym interpe-

lacji poselskiej pana Jana Szyszki, odpowiadając na

postawione przez pana posła pytanie, uprzejmie in-

formuję, że jednym z podstawowych założeń reformy

systemu emerytalnego, przeprowadzonej w 1999 r., było

przywrócenie mu charakteru ubezpieczeniowego.

określającej zasady nabywania prawa do świadczeń

typu ubezpieczeniowego, a więc świadczeń ﬁnanso-

wanych i pozostających w związku z funduszem gro-

madzonym na ten cel ze składek osób ubezpieczonych

– przyszłych świadczeniobiorców, przesłanki nabycia

prawa do emerytury są sformułowane w sposób bez-

względnie obowiązujący.

Emerytura pełni funkcję

zapewnienia dochodu osobom w podeszłym wieku

i wobec tego jej przyznanie jest uzależnione wyłącz-

nie od spełnienia ryzyka ubezpieczeniowego, tj. osią-

gnięcia określonego przepisami prawa, wieku.

respektowanie zasady równego traktowania ubezpie-

czonych, płacących jednakową składkę na ubezpie-

czenie emerytalne, wymaga dalszego ujednolicenia

warunków nabywania uprawnień emerytalnych.

Dlatego też, zgodnie z zapowiedzią prezesa Rady Mi-

nistrów, projekt ustawy dotyczący zrównania i pod-

niesienia wieku przechodzenia na emeryturę kobiet

i mężczyzn docelowo do 67. roku życia będzie przed-

miotem konsultacji społecznych i uzgodnień, a wy-

pracowane rozwiązania zostaną przedstawione Sej-

mowi RP, który wprowadzi ostateczne rozwiązania.

Należy wyjaśnić, iż propozycja stopniowego pod-

wyższania wieku emerytalnego dla mężczyzn i kobiet

jest uwarunkowana względami zarówno demogra-

ﬁcznymi,jakteżekonomicznymi.

Wefekcienieko-

rzystnych trendów: ubytku rzeczywistego ludności

oraz zmiany struktury demograﬁcznej społeczeń-

stwa, systematycznie rośnie relacja liczby osób w wie-

ku poprodukcyjnym do liczby osób w wieku produk-

cyjnym (tzw. wskaźnik obciążenia demograﬁcznego).

padało średnio 248 osób w wieku poprodukcyjnym,

w 2035 r. liczba ta, zgodnie z prognozą demograﬁcz-

ną, wynosić będzie 464, a w 2060 r. już 772.

Progno-

za ta, a właściwie jej urzeczywistnienie, stanowi naj-

większe zagrożenie dla stabilności systemu emery-

talnego, a co za tym idzie – adekwatności świadczeń

przyszłych emerytów.

Z przeprowadzonych symulacji wynika, że wydłu-

wzrostu PKB w latach 2010–2060 o 0,1 punktu pro-

centowego.

W rezultacie poziom PKB w 2060 r. po

równaniu ze scenariuszem niezakładającym zmian

w systemie emerytalnym.

trzeć nie tylko z punktu widzenia ﬁnansówpublicz-

nych (ustabilizowanie systemu emerytalnego oraz

tu widzenia jednostki.

Dane statystyczne wskazują,

w wieku powyżej 60 lat wynosi 23 lata dla kobiet

kiwaną długość życia, przy utrzymaniu obecnego

otrzymałyby relatywnie niższą emeryturę niż osoby

w trakcie aktywności zawodowej, zarobkami.

W odpowiedzi na kolejne pytanie pana posła in-

formuję, iż do osób, które utraciły pracę i zarejestro-

wały się w powiatowych urzędach pracy jako bezro-

botne, adresowane jest wsparcie wynikające z prze-

903

nie zawodowe dorosłych, sﬁnansowaniestudiówpody-

3) pomocy w podjęciu zatrudnienia subsydiowa-

4) pomocy w podjęciu samozatrudnienia przez

Należy przy tym wskazać, iż w ustawie z dnia

z późn. zm.) istnieją przepisy dotyczące programów

specjalnych, które umożliwiają rozwijanie inicjatyw

lokalnych, w sposób uwzględniający specyﬁkęiuwa-

runkowania lokalnych rynków pracy.

Działania te

pracy.

W nawiązaniu do powyższego informuję, że pod-

jęłam decyzję o przeznaczeniu większości środków

rezerwy Funduszu Pracy na ﬁnansowanie/doﬁnan-

sowanie w 2012 r. realizacji programów specjalnych,

skierowanych do osób bezrobotnych i poszukujących

zasad gospodarowania środkami Funduszu Pracy,

wyjaśniam, iż są one określone przepisami powszech-

nie obowiązującego prawa, głównie rangi ustawowej.

Wydatki przewidziane na ﬁnansowanieposzczegól-

nych zadań są pokrywane z bieżących wpływów, po-

chodzących w głównej mierze ze składek pracodaw-

ców, odprowadzanych w wysokości 2,45% podstawy

naliczenia składek na ubezpieczenia społeczne.

Na-

liczane składki wpływają na konto funduszu w tran-

szach miesięcznych.

W takich również transzach są

rozdysponowywane środki na wypłatę zasiłków oraz

świadczeń dla bezrobotnych i innych osób uprawnio-

nych.

Fundusz musi posiadać pulę wolnych środków

dla zabezpieczenia płynności ﬁnansowania zadań

ustawowych w wysokości ok. 1,5 mld zł.

W czasie

ożywienia gospodarczego przychody funduszu mogą

być wyższe niż wydatki.

W takich sytuacjach fundusz

powinien kumulować nadwyżki z przeznaczeniem na

ﬁnansowaniewydatkównaczasspowolnieniagospo-

darczego.

W latach 2013–2015 przewiduje się utrzymanie

obowiązków wynikających z ustawy z dnia 16 grud-

nia 2010 r. o zmianie ustawy o ﬁnansachpublicznych

poz. 1726), dotyczących przekazywania środków w za-

rząd ministra ﬁnansówwkwotachod2000–2500mln,

tj. 2000 mln zł średniorocznie, co generowało będzie

dodatkowe przychody Funduszu Pracy.

Zgodnie z po-

stanowieniami wspomnianej powyżej ustawy nad-

wyżki ﬁnansoweFunduszuPracysąprzekazywane

w depozyt i zarządzanie terminowe ministra ﬁnan-

sów.

Gromadzone odsetki powiększają zasoby Fun-

duszu Pracy i są przeznaczane na ﬁnansowanieza-

dań określonych przepisami ustawy z dnia 20 kwiet-

zm.), związanych z działaniami osłonowymi i akty-

wizacją zawodową osób pozostających bez pracy.

W projekcie planu ﬁnansowegoFunduszuPracy

Należy zaznaczyć, że decyzja o wysokości wydat-

łania bezrobociu nie jest wyłącznie decyzją ministra

pracy i polityki społecznej.

Pozostaje ona w gestii

Rady Ministrów, która określając wydatki Funduszu

niczenia wydatków publicznych.

Wynika to z faktu,

Zgodnie z rekomendacją ECOFIN (z dnia 7 lipca

2009 r.) zobowiązuje to nas do korekty deﬁcytusek-

tora instytucji rządowych i samorządowych poniżej

lony przez Radę Ministrów, został przekazany do Sej-

sokości środków przeznaczonych na aktywne formy

lamentu.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że w latach 2008–

–2010 nastąpił znaczny wzrost wydatków na aktyw-

ne formy przeciwdziałania bezrobociu (wykonanie

bezrobotnych w 2010 r. był uzasadniony, gdyż był to

W sytuacji poprawy sytuacji na rynku pracy i ogra-

niczenia środków Funduszu Pracy zasadne jest więk-

sze koncentrowanie się urzędów pracy na tych dzia-

łaniach aktywizujących, które nie wymagają anga-

żowania środków Funduszu Pracy.

Przykładami

takich działań są: pośrednictwo pracy, poradnictwo

zawodowe i informacja zawodowa czy pomoc w ak-

904

tywnym poszukiwaniu pracy.

Biorąc pod uwagę pla-

nowaną wysokość środków Funduszu Pracy przewi-

rzecz bezrobotnych.

Środki te mogą być pozyskiwane

przez powiatowe urzędy pracy m.in. w ramach reali-

zowanych projektów, takich jak:

— Europejski Fundusz Dostosowania do Globali -

zacji, który jest instrumentem ﬁnansowym stano-

wiącym istotne wsparcie dla działań służących łago-

dzeniu skutków bezrobocia, które są ﬁnansowaneze

środków unijnych,

— Program Operacyjny „Kapitał ludzki” (PO KL),

którego działania współﬁnansowanesąześrodków

Europejskiego Funduszu Społecznego (poddziałanie

6.1.1, poddziałanie 6.1.2, poddziałanie 6.1.3).

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej infor-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie niewystarczających nakładów

pochodzących z Funduszu Pracy na programy

w sprawie niewystarczających nakładów pochodzą-

cych z Funduszu Pracy na programy promocji za-

trudnienia w 2012 r., przekazaną przez marszałka

Sejmu RP pismem z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn.:

SPS-023-829/12, uprzejmie informuję zgodnie z po-

niższym.

projektu ustawy budżetowej, przyjęto, że wydatki

robotnych.

Decyzja o wysokości wydatków Funduszu Pracy

cy na rok 2012, kierowała się koniecznością ograni-

2009 r.) zobowiązani jesteśmy do korekty deﬁcytu

żej 3% PKB do końca 2012 r. w wiarygodny i trwały

Aktualnie brak jest możliwości zapewnienia, że

nować będzie dodatkowymi środkami na wydatki

ponad przewidziane w projekcie planu ﬁnansowego

Funduszu Pracy.

W trakcie roku budżetowego, zgod-

nie z ustawą o ﬁnansachpublicznychzdnia27sierp-

przychodów i kosztów państwowego funduszu celo-

wego ujętych w planie ﬁnansowymdokonujeodpo-

wiednio minister lub organ dysponujący tym fundu-

szem po uzyskaniu zgody ministra ﬁnansówiopinii

sejmowej komisji do spraw budżetu.

Bez pozytywnej

opinii Komisji Finansów Publicznych Sejmu oraz

zgody ministra ﬁnansów zwiększenie wydatków

Funduszu Pracy ponoszonych przez urzędy pracy na

możliwe.

Ponadto należy wskazać, że środki na działal-

ność powiatowych urzędów pracy mogą być pozyski-

Wysokość środków dla konkretnego urzędu pracy

jest uzależniona w dużym stopniu od jego aktywno-

ści w zakresie opracowywania kompleksowych dzia-

905

zyskiwane przez powiatowe urzędy pracy między

innymi w ramach realizowanych projektów (w tym

Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji,

który jest instrumentem ﬁnansowymstanowiącym

istotne wsparcie dla działań służących łagodzeniu

skutków bezrobocia), które są ﬁnansowaneześrod-

ków unijnych.

Ponadto pragnę poinformować, że w gestii dys-

ponenta Funduszu Pracy – ministra właściwego do

środków przeznaczana na wspieranie bezrobotnych

w ramach programów rządowych oraz w sytuacji

wystąpienia klęsk żywiołowych lub znaczących dla

liczyć najbardziej efektywne programy aktywizacji

kierowane do osób w najtrudniejszej sytuacji na

rynku pracy.

Znaczna część rezerwy będzie przezna-

czona na doﬁnansowanie/ﬁnansowanieprogramów

specjalnych dotyczących aktywizacji osób poniżej

Poziom bezrobocia w poszczególnych wojewódz-

twach jest wypadkową wielu czynników.

Problemy

zatrudnieniowe spowodowane niewystarczającą sto-

pą wzrostu gospodarczego nie mogą być rozwiązane

wyłącznie przez instrumenty polityki rynku pracy.

Instrumentarium polityki rynku pracy ukierunko-

wane jest przede wszystkim na doraźne usuwanie

nierównowagi na rynku pracy.

Programy zatrudnie-

nia pełnią efektywnie funkcję komplementarną w

stosunku do innych środków polityki gospodarczej

państwa.

Nie oddziałują one bowiem, z wyjątkiem

subwencjonowanego zatrudnienia, którego koszty są

bardzo wysokie, na popytową stronę rynku pracy.

Popyt na pracę uzależniony jest od decyzji pracodaw-

ców, którzy poprzez inwestycje tworzą nowe miejsca

pracy.

Aktywne programy zatrudnienia ukierunko-

wane są przede wszystkim na przygotowanie bezro-

botnych do ponownego ich włączenia w proces pracy

i powinny być adresowane do grup problemowych,

znajdujących się w najtrudniejszym położeniu na

rynku pracy.

Analizy efektywności zatrudnieniowej

udzielanego wsparcia bezrobotnym w postaci róż-

nych form aktywizacji publikowane są na stronie in-

ternetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

www.mpips.gov.pl i Publicznych Służb Zatrudnienia

www.psz.praca.gov.pl.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Czesława Ostrowska

w sprawie stanu infrastruktury linii kolejowej

sytuacji przewozów pasażerskich na tej relacji

(830)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo nr SPS-023-830/12 z dnia 16 stycznia 2012 r.

przekazujące interpelację pana posła Tomasza Lenza

wozów pasażerskich na tej relacji uprzejmie wyja-

śniam, co następuje.

Priorytetem działań ministra transportu, budow-

kolejowego jest przyspieszanie procesów moderniza-

cyjnych, unowocześniania taboru i skracania czasu

przejazdu.

Potrzeby w obszarach modernizacji istnie-

jącej infrastruktury kolejowej i modernizacji taboru

są bardzo duże z uwagi na wieloletnie niedoinwesto-

wanie kolei.

W pierwszej kolejności podejmowane

działania skierowane są na rewitalizację istniejących

linii kolejowych.

Zakres prowadzonych prac jest ściśle uzależniony

wych.

W najbliższych kilku latach wszelkie środki,

jakimi będzie dysponować PKP PLK SA, zostały już

rozdysponowane na realizację zadań określonych

2013 roku z perspektywą do roku 2015” przyjętym

tym nie przewiduje się działań inwestycyjnych na linii

Możliwość realizacji nowych zadań, nieujętych

w ww. programie, w tym odcinka Głogów – Leszno,

istnieje jedynie w przypadku pozyskania dodatko-

wych środków do ich sﬁnansowania.

Natomiast w planach inwestycyjnych PKP PLK

SA na lata 2014–2020 przewiduje się rewitalizację

i elektryﬁkację115kmodcinkaliniinr14(odGło-

gowa do Durzyna).

Z dotychczasowych obserwacji realizacji ustawy

zbiorowym wynika, że dla organizatorów transportu

publicznego największym problemem jest organizo-

wanie wojewódzkich przewozów pasażerskich w trans-

porcie kolejowym, w tym szczególnie przewozów

w relacjach wykraczających swym zasięgiem poza

granice administracyjne województwa.

ka propozycji dotyczących sposobu organizowania

kolejowych przewozów pasażerskich przez samorzą-

906

dy województw.

Problem ten niewątpliwie wymaga do-

jowym na współﬁnansowaniezadańwłasnychwoje-

wództw w zakresie organizowania kolejowych prze-

wozów pasażerskich wykonywanych na podstawie

przeznaczono środki funduszu w kwocie 150 mln zł.

Środki te zostały podzielone pomiędzy województwa

proporcjonalnie do liczby udziałów w spółce Przewo-

zy Regionalne sp. z o.o.

słowi Tomaszowi Lenzowi za zainteresowanie się tą

problematyką.

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

w sprawie wysokich cen paliw (831)

Szanowna Pani Marszałek!

W nawiązaniu do

przekazanej przy piśmie (SPS-023-831/12) z dnia

16 stycznia 2012 r. interpelacji poselskiej pana Mar-

kich cen paliw, działając z upoważnienia prezesa

wymienione pytania pana posła:

1.

Jakie kroki ma zamiar podjąć rząd, aby uchro-

nić polskie społeczeństwo przed kolejnymi wzrostami

cen paliw?

2.

Czy rząd zamierza wpłynąć na koncerny pali-

wowe w taki sposób, aby nie podnosiły one marży na

swoje produkty?

3.

Dlaczego rząd w obliczu pogłębiającego się kry-

zysu i ubożenia społeczeństwa nie obniżył stawek

podatku akcyzowego na paliwa płynne w zakresie,

4.

Czy rząd zamierza sprzeciwić się propozycjom

Komisji Europejskiej zawartym w dyrektywie o opo-

datkowaniu produktów energetycznych?

w porozumieniu z ministrem ﬁnansówuprzejmie

informuję, iż szczegółowe dane na temat kształtowa-

nia cen paliw w Polsce zostały przedstawione w in-

formacji podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

nansów pana Jacka Kapicy w trakcie rozpatrywania

pkt 6 porządku dziennego obrad 6. posiedzenia Sejmu

sprawozdania stenograﬁcznego z ww. posiedzenia

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Powołując się na ww. informację, uważam za ce-

lowe podkreślić, iż ceny detaliczne paliw silnikowych

producentów i dystrybutorów w oparciu o mechani-

zmy rynkowe.

Na cenę detaliczną paliw silnikowych składają

się: kwotowy podatek akcyzowy – według stawki

określonej dla danego rodzaju paliwa, który jest nie-

zależny od jego ceny, kwota opłaty paliwowej, poda-

tek VAT oraz pozostałe składniki cen paliw wynika-

jące z kosztów surowców, produkcji, marż nakłada-

rotu tymi paliwami, tj. wartość ropy naftowej i wszyst-

kie koszty produkcji, sprzedaży i logistyki związane

z wprowadzeniem na rynek hurtowy paliwa.

Hurtowe ceny paliw silnikowych ustalane są co-

dziennie w relacji do notowań cen światowych odpo-

wiadających im produktów na giełdach europejskich,

publikowanych w serwisach cenowych Platts Mar-

ketscan (wg formuły: notowania – Gasoline 10ppm

dla benzyn, ULSD 10ppm dla oleju napędowego na

bazie cargoes CIF NWE ARA wg Platts Marketscan

przeliczone z dolarów na złotówki wg tabeli kursów

średnich NBP plus dyferencjał, podatek akcyzowy,

opłata paliwowa oraz podatek VAT).

Wszystkie te ele-

menty kosztów mają odzwierciedlenie w poziomie

notowań danego produktu na rynku europejskim.

Taki sposób kształtowania ceny jest standardem

międzynarodowym stosowanym przez wszystkich

uczestników rynku paliwowego.

Wysokości stawek akcyzy i opłaty paliwowej na

tują się na poziomie zbliżonym do minimów unijnych,

które dla Polski wynoszą obecnie w przypadku ben-

padku oleju napędowego 330 euro/1000 1.

Zgodnie

wym stawka akcyzy na benzynę silnikową wynosi

1565 zł/1000 1 i pozostaje na niezmienionym pozio-

mie od 2007 r.

W przypadku oleju napędowego od

1 stycznia 2012 r. stawka podatku akcyzowego wy-

nosi 1196 zł i wzrosła o 148 zł/1000 l w związku z ko-

niecznością dostosowania krajowego poziomu opo-

datkowania do minimum unijnego, które do końca

ubiegłego roku było niższe od obecnego o 28 euro.

Poziom wprowadzonych podwyżek akcyzy i opła-

ty paliwowej umożliwił jedynie wypełnienie unijnego

kiejkolwiek ingerencji w ich wysokość.

Nie ma też

możliwości obniżenia stawki podatku VAT w związku

907

znajdują się paliwa.

na obecny wzrost cen paliw silnikowych mają wpływ

przede wszystkim czynniki zewnętrze, tj. wzrost cen

umacniania się złotówki w ostatnich dniach, stosun-

kowo wysoki kurs dolara amerykańskiego.

Potwierdzając powołaną wyżej wypowiedź podse-

kretarza stanu w Ministerstwie Finansów pana Jac-

ka Kapicy, chciałbym jeszcze raz zwrócić uwagę na

porterów, nabywców wewnątrzwspólnotowych paliw

W obecnym systemie gospodarczym nie jest moż-

liwy powrót do sytuacji sprzed 1997 r., tzn. do stoso-

wania mechanizmu cen regulowanych na paliwa sil-

nikowe.

Dokonana w Polsce zmiana systemu gospo-

darczego, polegająca m.in. na wprowadzeniu zasad

gospodarki rynkowej, zapewniła wszystkim podmio-

tom możliwość prowadzenia działalności na warun-

kach konkurencyjnych na rynku krajowym i rynkach

zagranicznych.

Wprowadzenie zasad gospodarki ryn-

kowej spowodowało też wyeliminowanie charaktery-

stycznych negatywnych zjawisk gospodarczych po-

przedniego systemu, takich jak reglamentacja oraz

konieczność importowania paliw.

Rząd będzie nadal monitorował kształtowanie się

poziomu cen surowców i paliw oraz czynników wpły-

wających na ich poziom.

Rząd będzie uczestniczył

w inicjatywach Parlamentu Europejskiego i Rady

Unii Europejskiej oraz organizacji międzynarodo-

wych w sprawach dotyczących stabilizacji sytuacji

geopolitycznej oraz gospodarczej i ﬁnansowej,mają-

cych wpływ na poprawę bezpieczeństwa energetycz-

nego.

Wyniki tych prac będą przekładane na kształ-

towanie celów oraz kierunków i narzędzi realizacji

polityki energetycznej Polski.

W związku z propozycjami Komisji Europejskiej

zakładającymi zmianę dyrektywy Rady 2003/96/WE

czypospolitej Polskiej zajął zdecydowane stanowi-

sko.

Prezentuje w nim negatywną opinię w odnie-

sieniu do projektu dyrektywy w aspekcie włączenia

do systemu opodatkowania wyrobów energetycz-

nych elementu opartego na wartości energetycznej

oraz emisji CO

2

.

Brak jest również aprobaty w zakresie podwyżki

minimum opodatkowania dla wyrobów energetycz-

nych oraz wprowadzenia przepisów umożliwiających

automatyczną indeksację minimalnej stawki opodat-

kowania opartej na zawartości energii pierwotniej

o wskaźnik inﬂacjidlacałejUE.

Ponadto zwrócono także uwagę, że analiza wpły-

wu dyrektywy (Impact Assessment) powinna zostać

przygotowana przez Komisję Europejską w rozbiciu

na poszczególne państwa członkowskie, bowiem do-

piero wówczas pokaże realny wpływ na gospodarkę

m.in. Polski.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie regulacji zawartych w ustawie

Prawo ochrony środowiska (832)

-832/12, w sprawie regulacji zawartych w ustawie

Prawo ochrony środowiska, dotyczących kontroli

środowiska przez organy samorządu terytorialnego,

przedstawiam następujące stanowisko.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż aby

działalność organów ochrony środowiska była w peł-

ni skuteczna, powinny zostać im przyznane upraw-

nienia pozwalające ustalić, czy zachodzą przesłanki

wydania rozstrzygnięć nakładających określone obo-

wiązki w zakresie ochrony środowiska.

Ustawa z dnia

„ustawa P.o.ś.”, nakłada obowiązki oraz przyznaje

uprawnienia także organom samorządu terytorial-

nego (wójtom, burmistrzom, prezydentom miasta,

starostom, marszałkom województwa, sejmikom wo-

jewództwa), które zgodnie z art. 376 tej ustawy są

organami ochrony środowiska.

Tytułem przykładu

warto wskazać art. 194, zgodnie z którym „pozwole-

nie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodo-

wania, jeżeli instalacja nie jest należycie eksploato-

wana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu

życia lub zdrowia ludzi” (organem właściwym do wy-

908

dania decyzji o cofnięciu lub ograniczeniu jest staro-

sta), art. 363, zgodnie z którym „wójt, burmistrz lub

osobie ﬁzycznej,którejdziałalnośćnegatywnieod-

działuje na środowisko, wykonanie w określonym

gatywnego oddziaływania na środowisko”, czy też

art. 368 ust. 1, zgodnie z którym „w razie naruszenia

pozwolenia, prowadzonej przez osobę ﬁzycznąwra-

mach zwykłego korzystania ze środowiska, wójt, bur-

wstrzymać użytkowanie instalacji”.

Podstawowym środkiem prawnym mogącym słu-

żyć ustaleniu, czy zachodzą przesłanki do wydawania

takich rozstrzygnięć, jest możliwość przeprowadze-

nia przez organy ochrony środowiska kontroli.

Wy-

nikający z art. 379 ust. 1 ustawy P.o.ś. obowiązek

sprawowania kontroli przestrzegania i stosowania

dzeniu kontroli, czyli, w rozumieniu teorii admini-

stracji i teorii prawa administracyjnego, badaniu

zgodności działania danego podmiotu z założonym

wzorcem, którym w tym przypadku są prawnie okre-

ślone wymagania związane z ochroną środowiska,

oraz dokonaniu na tej podstawie odpowiedniej oceny

(wyciągnięcia wniosków) i poinformowaniu kontro-

lowanego o wynikach tej oceny.

Podkreślić należy, iż

kontrola, o której mowa we wskazanym przepisie, do-

tyczy przestrzegania i stosowania wszystkich przepi-

sów o ochronie środowiska, a więc także zawartych

w innych ustawach materialnych z zakresu dziedziny

ochrony środowiska.

W ścisłym rozumieniu pojęcia

„kontrola” nie mieści się prawo organu kontrolującego

do władczego oddziaływania na podmiot kontrolowany,

nawet jeżeli wyniki kontroli wskazywałyby na taką po-

trzebę.

Kwestię natomiast ewentualnego zastosowania

środków władczego oddziaływania (nadzorczych) regu-

lują inne niż art. 379 przepisy ustawy P.o.ś., jak choćby

przytoczone wcześniej art. 194, 363 i 368.

Organy samorządu terytorialnego nie są obowią-

zane do samodzielnego prowadzenia kontroli, mogą

natomiast, na mocy art. 379 ust. 2 ustawy P.o.ś., upo-

ważniać do wykonywania funkcji kontrolnych podle-

głych im pracowników urzędów gminnych, miejskich,

powiatowych, marszałkowskich lub funkcjonariuszy

straży gminnych.

Uprawnienia kontrolującego w czasie i w związku

z wykonywaną kontrolą zostały wyliczone w art. 379

ust. 3 ustawy P.o.ś.

Zgodnie z tym przepisem kontro-

lujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do

nych niezbędnych czynności kontrolnych;

zbędnym do ustalenia stanu faktycznego;

4) żądania okazania dokumentów i udostępnienia

Wyliczenie ma charakter zamknięty, co oznacza, że

dopuszczalne jest podjęcie i przeprowadzenie, dla osią-

gnięcia celu kontroli, tylko wskazanych czynności.

W kontekście wątpliwości przedstawionych w in-

terpelacji pana posła Marka Polaka należy podkre-

ślić, iż przeprowadzenie czynności ma służyć osią-

gnięciu celu kontroli, wobec czego powinny być prze-

prowadzane tylko takie działania, które są z tego

punktu widzenia niezbędne.

Należałoby przyjąć, iż

kontrolujący powinien potraﬁćwykazaćkonieczność

podjęcia określonej czynności.

W szczególności nale-

żałoby przyjąć, iż prawo wstępu dotyczy nieruchomo-

ści, obiektu lub jego części, o ile są one związane

z przedmiotem kontroli.

Jednocześnie, mając na uwadze fakt, iż znaczną

część podmiotów korzystających ze środowiska sta-

nowią przedsiębiorcy, pragnę zwrócić uwagę, iż upraw-

nienia do przeprowadzenia kontroli wynikają także

z przepisów innych ustaw, wśród których najważniej-

szą rolę odgrywają rozwiązania zawarte w ustawie

jącej rozdział 5 „Kontrola działalności gospodarczej

przedsiębiorcy”.

W szczególności należy zwrócić uwagę na art. 82

ust. 1 pkt 4, zgodnie z którym nie można równocze-

śnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kon-

troli przedsiębiorcy, z wyłączeniem sytuacji, gdy

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpo-

średnim narażeniem życia, zdrowia lub środowiska

naturalnego.

Z kolei art. 77 ust. 1 stanowi, iż „kon-

trola działalności gospodarczej przedsiębiorców prze-

prowadzana jest na zasadach określonych w niniej-

ją z bezpośrednio stosowanych przepisów powszech-

nie obowiązującego prawa wspólnotowego albo z ra-

tyﬁkowanychumówmiędzynarodowych”,natomiast

z art. 77 ust. 3 wynika, iż zakres przedmiotowy kon-

troli działalności gospodarczej przedsiębiorcy oraz

organy uprawnione do jej przeprowadzania określają

odrębne ustawy.

Z przepisów tych można zatem

wnioskować, iż kontrola działalności przedsiębiorcy

w zakresie przestrzegania wymagań wynikających

z konieczności ochrony środowiska będzie przebiegać

na zasadach ustanowionych w ustawie o swobodzie

działalności gospodarczej.

Pragnę jednocześnie podkreślić, iż art. 31 ust. 3

nowi, iż ograniczenia w zakresie korzystania z kon-

909

ści i praw innych osób.

Konieczność ochrony środo-

wiska, zawierająca w sobie również konieczność zacho-

wania środowiska przyrodniczego została więc przez

niającą możliwość wprowadzania pewnych ograniczeń.

Podkreślić należy, iż regulacje dotyczące kontroli prze-

strzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska

zawarte zostały w akcie rangi ustawowej.

Podkreślić jednocześnie należy, iż „korzystanie ze

nia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowe-

go” (art. 4 ustawy P.o.ś.), w zakresie wprowadzania

dzanie do środowiska substancji w wyniku spalania

substancji w piecu indywidualnego gospodarstwa do-

mowego, jest powszechnym korzystaniem ze środo-

wiska i nie podlega kontroli Inspekcji Ochrony Śro-

spekcji Ochrony Środowiska kontroluje podmioty

korzystające ze środowiska, w rozumieniu ustawy

Kompetencje do kontroli takiego korzystania ze śro-

dowiska, zgodnie z omówionymi powyżej przepisami,

posiada marszałek województwa, starosta, wójt, bur-

mistrz lub prezydent miasta.

Wskazać należy, iż

o spalaniu różnego rodzaju przedmiotów w indywi-

dualnych gospodarstwach domowych, np. odpadów

plastikowych, świadczą skargi mieszkańców napły-

wające m.in. do wojewódzkich inspektoratów ochrony

środowiska i Głównego Inspektoratu Ochrony Śro-

dowiska, w szczególności w okresie grzewczym.

Z tego

m.in. względu kontrolowanie indywidualnych gospo-

darstw domowych w zakresie stosowanego czynnika

grzewczego prowadzi w konsekwencji do zmniejsza-

nia skali tego zjawiska, co jest właściwe z punktu

widzenia ochrony środowiska, przyczynia się bowiem

do zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza.

Jednocześnie informuję, iż w mojej ocenie 3-letni

wymiar kary pozbawienia wolności za udaremnianie

lub utrudnianie wykonywania czynności osobie

mocy wydaje się adekwatny do stopnia społecznej

szkodliwości czynu, zachowując spójność ze struktu-

rą zagrożeń ustawowych przewidzianych w innych

przepisach rozdziału XXIX Kodeksu karnego, gru-

pującego przestępstwa przeciwko działalności insty-

tucji państwowych oraz samorządu terytorialnego.

Odnosząc się natomiast do pytania dotyczącego

wskazanych przepisów Kodeksu postępowania kar-

nego (art. 217 i następne), pragnę zauważyć, iż celem

zatrzymania oraz przeszukania rzeczy jest zebranie

materiału dowodowego mającego służyć wykryciu

przestępstwa oraz jego sprawcy przez organy ściga-

nia, natomiast wyniki kontroli, dla której podstawę

stanowi ustawa P.o.ś., czyli w istocie akt prawa ad-

ministracyjnego, stanowić powinny podstawę odpo-

wiednich działań ze strony organów administracji.

Pragnę także poinformować, iż w chwili obecnej

w Ministerstwie Środowiska nie są prowadzone pra-

ce legislacyjne mające na celu zmianę wskazanych

powyżej przepisów ustawy P.o.ś.

Nie jest ponadto możliwe udzielenie informacji na

temat sposobów interpretacji omówionych powyżej

przepisów ustawy P.o.ś. przez organy samorządu

gminnego, gdyż każdy organ administracji, działając

modzielnej interpretacji, a ewentualne opinie mini-

stra środowiska w tym zakresie mogą mieć charakter

pomocniczy, ale niewiążący.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Aneta Wilmańska

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie uprawnień do ubezpieczenia

w KRUS wyłącznie dla osób

prowadzących działalność rolniczą (833)

Odpowiadając na pismo z dnia 16 stycznia 2012 r.,

znak: SPS-023-833/12, dotyczące interpelacji posła

ność rolniczą, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Zgodnie z aktualnie obowiązującym porządkiem

prawnym w Polsce obowiązują dwa systemy ubezpie-

czeń społecznych: powszechny system ubezpieczeń

społecznych, realizowany przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych, oraz system ubezpieczenia społecznego

rolników, realizowany przez Kasę Rolniczego Ubez-

pieczenia Społecznego.

Ubezpieczenie społeczne rolników, regulowane

niającym system powszechny.

Powszechny system

ubezpieczeń społecznych ma bowiem pierwszeństwo

przed rolnym.

Ubezpieczenie społeczne rolników

skierowane jest z założenia do osób, dla których go-

spodarstwo rolne stanowi jedyne źródło utrzymania.

Podjęcie zatem dodatkowej pracy zarobkowej poza

gospodarstwem rolnym przez rolnika (jego małżonka

lub domownika) czy to na podstawie umowy o pracę,

zlecenia, czy też własnej pozarolniczej działalności

rodzi tytuł do objęcia powszechnym systemem ubez-

pieczeń społecznych (w ZUS), tym samym następuje

ustanie (z mocy prawa) ubezpieczenia społecznego rol-

ników.

Jedynym wyjątkiem od tej zasady, sformuło-

wanym w art. 5a ww. ustawy, jest możliwość pozosta-

910

nia w systemie rolnym przez rolnika (jego małżonka

lub domownika) w razie rozpoczęcia prowadzenia po-

zarolniczej działalności gospodarczej i prowadzenie jej

równolegle z działalnością rolniczą lub pracą w gospo-

darstwie rolnym, o ile działalność ta prowadzona bę-

dzie w niewielkim rozmiarze.

Z możliwości tej może

jednak skorzystać wyłącznie rolnik (jego małżonek

lub domownik), który bezpośrednio przed rozpoczę-

ciem prowadzenia pozarolniczej działalności gospo-

darczej podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników

z tytułu prowadzenia działalności rolniczej (lub pracy

w gospodarstwie rolnym w przypadku domownika).

Rozmiar pozarolniczej działalności gospodarczej

określony został w ustawie tzw. roczną kwotą gra-

niczną, na podstawie której Kasa Rolniczego Ubez-

pieczenia Społecznego corocznie weryﬁkujeprawodo

dalszego podlegania ubezpieczeniu społecznemu rol-

ników przez rolnika (jego małżonka lub domownika)

prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą.

Roczna kwota graniczna, która jest waloryzowana

corocznie wskaźnikiem cen towarów i usług kon-

sumpcyjnych ogółem, określonym w ustawie budże-

towej, jest to roczna kwota należnego podatku docho-

dowego od przychodów z pozarolniczej działalności

gospodarczej, której przekroczenie przez rolnika

(jego małżonka lub domownika) powoduje ustanie

ubezpieczenia społecznego rolników z mocy prawa

i obowiązek podlegania ubezpieczeniu w systemie

powszechnym realizowanym przez ZUS, o ile rolnik

(jego małżonek lub domownik) kontynuuje prowadze-

nie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Należy

jednocześnie dodać, że ww. ubezpieczony jest obowią-

zany każdego roku w nieprzekraczalnym terminie do

dnia 31 maja złożyć w KRUS oświadczenie lub za-

świadczenie o nieprzekroczeniu kwoty granicznej

pod rygorem wyłączenia z ubezpieczenia społecznego

rolników bez względu na istniejący stan faktyczny.

Roczna kwota graniczna za 2011 r., na podstawie

której KRUS przeprowadzi weryﬁkacjęubezpieczonych

prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą,

w roku bieżącym wynosi 2929 zł.

Nie jest więc to kwo-

ta wygórowana, ponieważ odnosi się do podstawy opo-

datkowania (stawką 18%) wynoszącej 16 272 zł.

I to jest

maksymalny roczny dochód, jaki może osiągnąć rolnik

(jego małżonek lub domownik) ubezpieczony w KRUS

z pozarolniczej działalności gospodarczej, aby nie utra-

cić prawa do podlegania temu ubezpieczeniu.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że z danych

statystycznych KRUS wynika, że zaledwie ok. 5%

ubezpieczonych w KRUS (tj. około 78 tys. osób na

prawie 1,5 mln ubezpieczonych) prowadzi oprócz

działalności rolniczej także pozarolniczą działalność

gospodarczą, traktując tę działalność jako dodatko-

we źródło dochodów dla rodziny rolniczej.

Podsekretarz stanu

Tadeusz Nalewajk

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie pomocy w utrzymaniu lokalu

klubowego Towarzystwa Polaków „Ogniwo”

w Sztokholmie (834)

-023-834/12 z dnia 16 stycznia br.) w sprawie pomocy

ków „Ogniwo” w Sztokholmie, uprzejmie informuję.

Towarzystwo Polaków „Ogniwo” powstało w 1971 r.,

m.in. z inicjatywy uchodźców z hitlerowskich obozów

koncentracyjnych oraz członków załóg polskich łodzi

podwodnych internowanych w Szwecji w 1939 r.

Sta-

tutowym zadaniem organizacji jest działanie na

rzecz zachowania polskiego języka i tradycji polskich,

popularyzacja kultury polskiej wśród Polonii szwedz-

kiej oraz społeczeństwa szwedzkiego, a także dzia-

łalność społeczna na rzecz integracji nowo przyby-

łych.

Aktywna działalność towarzystwa skierowana

jest do wszystkich grup wiekowych, zarówno dzieci,

działalności towarzystwa, takiej jak organizowanie

bardzo popularnych imprez artystycznych oraz ob-

chodów różnych uroczystości i świąt państwowych,

towarzystwo organizuje również kursy tańca dla

dzieci i młodzieży, kursy języka szwedzkiego i różne-

go rodzaju szkolenia.

Towarzystwo posiada bogatą

bibliotekę i wideotekę oraz czytelnię prasy polskiej.

Napływ nowej migracji do Sztokholmu po 2004 r.

nadał nowe impulsy działaniom sztokholmskich or-

ganizacji polonijnych.

Do centralnie położonego

w Sztokholmie wynajmowanego lokalu „Ogniwa” o po-

wierzchni ok. 120 m

2

, w którym oprócz towarzystwa

działało od lat kilka innych podmiotów polonijnych

(m.in. Polski Zespół Folklorystyczny „Piastowie”,

Klub Kobiet Sukcesu, Polskie Towarzystwo Teatral-

ne), dołączyły kolejne – nieposiadające swoich siedzib,

bądź aktualnie doświadczające problemów organiza-

cyjnych (m.in.: Polonijny Klub Piłkarski „Polonia

Falcons”, Szkolny Punkt Konsultacyjny przy Amba-

sadzie RP w Sztokholmie, Polsko-Szwedzkie Cen-

trum Seniora).

Jednocześnie towarzystwo zaczęło

zmagać się z problemami ﬁnansowymispowodowa-

nymi, z jednej strony, drastyczną podwyżką czynszu

oraz ogólnym wzrostem kosztów utrzymania po-

mieszczeń, które w skali roku wynoszą ok. 180 tys.

koron, tj. ok. 85 tys. zł, a z drugiej strony, zmniejsza-

jącymi się z roku na rok dotacjami zarówno państwa

szwedzkiego (Państwowy Urząd ds. Młodzieży za po-

średnictwem Zrzeszenia Organizacji Polonijnych

w Szwecji – organizacji konfederacyjnej, do której

należy „Ogniwo”), jak i polskiego (Senat RP, za po-

średnictwem towarzystwa „Wspólnota Polska”).

911

Wartościowej i potrzebnej działalności Towarzy-

stwa Polaków „Ogniwo”, które w ubiegłym roku

świętowało jubileusz 40-lecia działalności, nie można

postrzegać w oderwaniu od innych potrzeb i wyzwań,

zowaną w odniesieniu do Polonii i Polaków zamiesz-

kałych za granicą.

W różnych obszarach geograﬁcz-

nych istnieją już i rodzą się nadal wartościowe inicja-

tywy, których urzeczywistnienie wymaga angażowa-

nia środków ﬁnansowych.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych dysponuje jedy-

nie funduszami polonijnymi przeznaczonymi na reali-

zowanie projektów w następujących obszarach tema-

tycznych: szkolnictwo polskie za granicą, kolonie i obo-

zy dla młodzieży polonijnej w kraju, kultura i sztuka

oraz opieka nad miejscami pamięci narodowej.

Środki

te przeznaczone są na działalność programową, a nie

inwestycyjną.

Dlatego ważne jest, aby w środowisku

polonijnym dochodziło do bardziej efektywnego poro-

zumiewania się i współpracy między organizacjami

w celu wspólnego kształtowania modelu działania po-

zwalającego na optymalne wykorzystywanie i gospoda-

rowanie substancją materialną – tą już posiadaną, jak

i planowaną do pozyskania w przyszłości.

W poszukiwaniu drogi do poprawienia sytuacji

Towarzystwa Polaków „Ogniwo” konieczne jest okre-

ślenie długofalowej strategii i opracowanie projektu,

który zawierałby wskazanie perspektywicznych i re-

alnych rozwiązań.

Na ich ostateczny kształt istotny

wpływ mieć będzie harmonijne współdziałanie

wszystkich partnerów, zarówno skupionych w Zrze-

szeniu Organizacji Polonijnych w Szwecji jak i w Kon-

gresie Polaków w Szwecji.

Z pewnością posiadanie

własnego lokalu stanowiłoby rozwiązanie bardzo ko-

rzystne, jednak pod warunkiem posiadania konkret-

nego planu zapewniającego nie tylko nabycie lub wy-

najęcie obiektu, ale także jego utrzymanie.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie nieterminowego złożenia

przez podatników deklaracji VAT-7

i postępowania urzędów skarbowych

stawiających ww. podmiotom gospodarczym

zarzut naruszenia art. 56 § 4 k.k.s.

(835)

SPS-023-835/12, interpelacją posła na Sejm Rzeczy-

pospolitej Polskiej pana Grzegorza Adama Woźniaka

ków deklaracji VAT-7 i postępowania urzędów skar-

bowych stawiających ww. podmiotom gospodarczym

śniam, co następuje.

kroczenie skarbowe podlega ten podatnik, który

kowania nie składa w terminie organowi podatkowe-

mu lub płatnikowi deklaracji lub oświadczenia.

Kon-

strukcja ww. przepisu wskazuje, iż mamy do czynie-

nia z czynem o charakterze formalnym.

Wypełnienie

znamion czynu zabronionego następuje w sytuacji,

minie.

Jednocześnie należy zauważyć, iż powyższy

przepis ma charakter przepisu blankietowego.

Nor-

ma w nim zawarta realizuje się dopiero po narusze-

niu konkretnego obowiązku określonego w przepi-

sach ustawowych.

Przy czym zarówno sam obowią-

zek, jak i termin składania deklaracji podatkowych/

oświadczeń wynika z poszczególnych ustaw podatko-

wych, które wskazują, czy i kiedy oraz komu podat-

nik winien złożyć deklarację/oświadczenie, i właśnie

wykonanie tego obowiązku stanowi przedmiot ochro-

ny art. 56 § 4 K.k.s.

Stąd też wykroczeniem skarbowym z art. 56 § 4

K.k.s. będzie np. niezłożenie w terminie przewidzia-

poz. 1054), tj. do 25. dnia miesiąca następującego po

(VAT-7) tego podatku.

Dla wypełnienia znamion strony przedmiotowej

wykroczenia z art. 56 § 4 K.k.s. konieczne jest zatem,

by podatnik ujawnił przedmiot lub podstawę opodat-

kowania i nie złożył w terminie deklaracji lub oświad-

czenia.

Przepisy Kodeksu karnego skarbowego nie okre-

ślają jednak legalnej deﬁnicji„ujawnienia”przedmio-

tu lub podstawy opodatkowania.

Dodatkowo także

pojęcia „przedmiot opodatkowania” i „podstawa opo-

datkowania” nie zostały zdeﬁniowanewprzepisach

prawa podatkowego.

Przepisy te wskazują bowiem

tylko w sposób konkretny i enumeratywny, co podle-

ga podatkowi określonego rodzaju (przedmiot opo-

datkowania) oraz co należy przyjąć za podstawę usta-

lenia wysokości zobowiązania podatkowego (podsta-

wa opodatkowania).

Tak też jest w przypadku prze-

i usług, który nie zawiera deﬁnicjiprzedmiotuopo-

wskazuje, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów

912

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadcze-

nie usług na terytorium kraju,

2) eksport towarów,

3) import towarów,

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wy-

nagrodzeniem na terytorium kraju,

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Podobnie również przepis art. 29 ust. 1 ww. usta-

podstawy opodatkowania, a jedynie wskazuje, iż za

należy przyjąć obrót, tj. kwotę należną z tytułu sprze-

daży, pomniejszoną o kwotę należnego podatku.

Wobec braku legalnej deﬁnicji„ujawnienia”przed-

miotu lub podstawy opodatkowania, wykładając zna-

czenie tego znamienia, należy odwołać się do jego

słownikowego rozumienia, zgodnie z którym „ujaw-

nić” oznacza: „uczynić jawnym; podać do wiadomości

stwierdzić istnienie czegoś; okazać” („Słownik języka

polskiego”, Wydawnictwo PWN).

Jednocześnie w doktrynie prawa podatkowego

ugruntowany został pogląd, że podstawa opodatko-

wania jest pojęciem pochodnym (wtórnym) w stosun-

ku do przedmiotu opodatkowania, co oznacza, że je-

żeli nie występuje przedmiot opodatkowania, to nie

sposób mówić i o podstawie opodatkowania.

A con-

trario, jeżeli wystąpi przedmiot opodatkowania, to

zawsze będzie także podstawa opodatkowania, choć-

by jej wartość wynosiła 0 zł.

Odnosząc powyższe do znamion strony przedmio-

towej wykroczenia skarbowego określonego w art. 56

§ 4 K.k.s., stwierdzić należy, że podatnik, który w de-

klaracji VAT-7 złożonej po terminie wskazuje przed-

miot opodatkowania lub podstawę opodatkowania,

realizuje swoim zachowaniem znamiona powołanego

wykroczenia, ponieważ „ujawnia” przedmiot opodat-

kowania lub podstawę opodatkowania, których wska-

zanie miało istotne znaczenie dla ustalenia wysoko-

ści zobowiązania podatkowego w podatku od towa-

rów i usług danego podatnika (choćby podatek od

towarów i usług wynosił 0 zł).

W tym względzie na-

leży zgodzić się również z T. Grzegorczykiem, który,

interpretując przepis art. 56 § 4 K.k.s., stwierdził, że

chodzi w nim tylko o takie deklaracje lub oświadcze-

nia, których posiadanie przez organ skarbowy ma

istotne znaczenie z punktu widzenia wysokości na-

leżnego podatku, na co wskazuje usytuowanie § 4

art. 56 w normie regulującej narażenie podatku

na uszczuplenie przez oszustwo podatkowe („Ko-

mentarz do art. 56 Kodeksu karnego skarbowe-

go” [w:] T. Grzegorczyk, „Kodeks karny skarbowy.

Komentarz”, Dom Wydawniczy ABC, 2009, wyd.

IV).

Mając powyższe na uwadze, należy zatem stwier-

dzić, iż złożenie przez podatnika podatku od towarów

i usług po ustawowym terminie deklaracji VAT-7 wy-

kazującej nadwyżkę podatku naliczonego nad na-

leżnym do przeniesienia na następny miesiąc może

wyczerpywać znamiona wykroczenia skarbowego

z art. 56 § 4 K.k.s.

Przy czym pragnę zaznaczyć, iż z uwagi na in-

dywidualny charakter każdej z tego rodzaju spraw

wystąpienie przesłanek uzasadniających popełnienie

czynu z art. 56 § 4 K.k.s. każdorazowo podlega ocenie

ﬁnansowegoorganupostępowaniaprzygotowawczego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

smo Pana Marszałka z 16 stycznia br. (SPS-023-837/

12) dotyczące interpelacji pana posła Kazimierza

tycznego w kontekście zapowiadanych oszczędności

w administracji publicznej, z upoważnienia prezesa

necie Politycznym Prezesa Rady Ministrów pana Do-

nalda Tuska były zatrudnione cztery osoby (w wy-

miarze 3,2 etatu) – szef Gabinetu Politycznego Pre-

zesa Rady Ministrów oraz trzy osoby na stanowi-

skach głównego doradcy prezesa Rady Ministrów.

Odnosząc się do zawartego w interpelacji pana

posła pytania dot. zapowiedzianych w exposé oszczęd-

ności w administracji państwowej, poniżej przedsta-

wiam zestawienie przedstawiające liczbę członków

gabinetów politycznych poszczególnych premierów

od 2005 r. (według stanu na pierwszy dzień ostatnie-

go miesiąca urzędowania).

Lp. Gabinet polityczny

Stan

na dzień

Liczba członków

gabinetu

politycznego

1.

Premier

Marek Belka

1.10.2005 r. 20 osób/19 etatów

2.

Premier

Kazimierz Marcinkiewicz

1.07.2006 r. 15 osób/14,5 etatu

3.

Premier

Jarosław Kaczyński

1.11.2007 r. 13 osób/11,5 etatu

4.

Premier

Donald Tusk

1.11.2011 r. 6 osób/4,4 etatu

Zgodnie z regulaminem organizacyjnym Kance-

larii Prezesa Rady Ministrów Gabinet Polityczny

Prezesa Rady Ministrów realizuje zadania w zakre-

913

sie doradztwa politycznego, a także inne zadania zle-

cone przez prezesa Rady Ministrów oraz szefa kan-

celarii.

Kwaliﬁkacje formalne, wymagane od osób za-

trudnionych w gabinecie politycznym, zostały okre-

ślone w załączniku do rozporządzenia Rady Mini-

nagradzania i innych świadczeń przysługujących

cym funkcje doradców osób zajmujących kierownicze

nione w gabinecie politycznym powinny wykazać się

wykształceniem wyższym oraz co najmniej 2-letnim

stażem pracy.

Staż pracy jest uzależniony od zajmo-

wanego stanowiska

W grudniu 2011 r. koszt funkcjonowania Gabine-

tu Politycznego Prezesa Rady Ministrów wyniósł

32 069,80 zł.

Kwotę tę stanowi wynagrodzenie brutto

ogółem wszystkich członków gabinetu politycznego.

Uprzejmie informuję, iż szef Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów dysponuje jedynie środkami ﬁnan-

sowymi pochodzącymi z budżetu państwa w części

16: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

Poszczegól-

ni ministrowie, dysponujący odpowiednimi środkami

w ramach swoich części budżetu państwa, posiadają

wiedzę, jakie koszty są ponoszone w związku z za-

trudnieniem członków gabinetów politycznych w ich

resortach.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

2012 r. (znak: SPS-023-838/12) interpelację pana po-

sła Kazimierza Moskala w sprawie funkcjonowania

co następuje.

nia przy pomocy sekretarza stanu i podsekretarzy

ra generalnego urzędu.

Bezpośredni nadzór nad ga-

binetem politycznym sprawuje minister.

binetach politycznych należy doradzanie ministrom

w zakresie kierowania powierzonym działem admi-

nistracji rządowej oraz wsparcie w zakresie realizo-

wanych zadań.

W Gabinecie Politycznym Ministra Administra-

cji i Cyfryzacji zatrudnionych jest 10 osób.

Zgodnie

cje o pracownikach gabinetu politycznego podlegają

w tym również miejsce zatrudnienia w trzyletnim

ła zatrudniona w gabinecie politycznym ministra.

Jed-

nocześnie zaznaczam, iż każda z ww. osób posiada

doświadczenie w swojej dziedzinie pozwalające na wła-

ściwe przygotowywanie wymaganych przez ministra

analiz czy materiałów roboczych, w sposób pokazują-

cy równocześnie świeże spojrzenie na problem.

Dodatkowo nadmieniam, iż miesięczny koszt wy-

nagrodzeń i pochodnych członków Gabinetu Poli-

tycznego Ministra Administracji i Cyfryzacji, we-

dług stanu zatrudnienia na styczeń 2012 r., wynosi

52 021,51 zł.

Z poważaniem

Minister

Michał Boni

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skala, nr SPS-023-839/12, w sprawie funkcjonowa-

nia gabinetu politycznego, uprzejmie informuję, że

wg stanu na 26 stycznia 2012 r. w gabinecie politycz-

nym ministra edukacji narodowej zatrudnione są

trzy osoby w pełnym wymiarze czasu pracy.

Zgodnie z regulaminem organizacyjnym Mini-

sterstwa Edukacji Narodowej, stanowiącym załącz-

nik do zarządzenia nr 26 ministra edukacji narodo-

organizacyjnego MEN, do zakresu działania gabine-

tu politycznego ministra należy zapewnienie obsługi

ministra, sekretarzy stanu i podsekretarzy stanu

914

w ministerstwie.

Pracownicy gabinetu politycznego

ministra zajmują się w szczególności:

— dokumentowaniem, analizowaniem, opiniowa -

niem istotnych procesów i wydarzeń społecznych,

politycznych i ekonomicznych oraz opracowywaniem

ich dla członków kierownictwa ministerstwa,

— współpracą z mediami i realizowaniem polity -

ki informacyjnej rządu w zakresie oświaty i wycho-

wania (rzecznik prasowy),

— stałą współpracą z Sejmem i Senatem RP, a tak -

że innymi urzędami.

Wymagane kwaliﬁkacjenastanowiskuszefaga-

binetu politycznego ministra, określone w rozporzą-

kształcenie wyższe i 7 lat pracy, natomiast na stano-

wisku doradcy w gabinecie politycznym ministra – wy-

kształcenie wyższe i 5 lat pracy.

Wszystkie osoby

zatrudnione w gabinecie politycznym ministra edu-

kacji narodowej spełniają wymagania formalne.

Łączne średnie miesięczne koszty pracodawcy

(płace, ZUS, itd.) związane z zatrudnieniem pracow-

ników w gabinecie politycznym ministra edukacji

narodowej od dnia powołania mnie na urząd mini-

stra do stycznia 2012 r. wynoszą ok. 30 tys. zł.

Z poważaniem

Minister

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

przekazaną przez wicemarszałka Sejmu pana Marka

Kuchcińskiego, przy piśmie otrzymanym w dniu

16 stycznia 2012 r., znak: SPS-023-840/12, interpe-

załącznik do tego rozporządzenia określone zostały

kwaliﬁkacje,jakimpowinniodpowiadaćpracownicy

zatrudniani w gabinetach politycznych.

Gabinet Polityczny Ministra Finansów jest ciałem

o charakterze doradczym, którego działania obejmu-

ją w szczególności:

— stałą współpracę z posłami i senatorami Rze -

czypospolitej Polskiej, a także z Kancelarią Prezesa

Rady Ministrów i Kancelarią Prezydenta RP w spra-

wach z zakresu działań ministra ﬁnansów,wtym

zapewnienie dobrego obiegu informacji;

— nadzorowanie realizacji poleceń ministra ﬁ -

nansów oraz pomoc merytoryczną i organizacyjną w

tym zakresie;

— samodzielne przygotowywanie analiz ekono -

micznych, często poprzez wykorzystanie różnych ba-

dań porównawczych, a także pomoc w przygotowy-

waniu takich analiz w innych komórkach minister-

stwa;

— opracowywanie rozwiązań w zakresie polityki

gospodarczej, a także ocenę bieżących propozycji

prawnych pod kątem ich wpływu na gospodarkę;

— przygotowywanie wkładu merytorycznego do

wystąpień publicznych ministra ﬁnansów;

— koordynowanie niektórych prac wymagających

zaangażowania wielu komórek w różnych pionach

ministerstwa oraz niektórych prac międzyresorto-

wych.

Należy pokreślić, że obowiązki te wymagają nie

tylko wysokich kwaliﬁkacjiiumiejętnościpracypod

presją czasu, ale także pełnej dyspozycyjności.

Aktualnie, zgodnie z powołanymi wyżej przepisa-

mi, w Gabinecie Politycznym Ministra Finansów jest

zatrudnionych 5 pracowników.

Koszty ich wynagro-

dzeń w miesiącu styczniu 2012 r. wyniosły:

— 32 796,20 zł – wynagrodzenia,

— 4981,74 zł – składki ZUS opłacane przez MF,

— 641,61 zł – Fundusz Pracy opłacany przez MF.

Ponadto, zgodnie z art. 39a ustawy z dnia 8 sierp-

ników zatrudnionych w Gabinecie Politycznym Mi-

nistra podlegają udostępnieniu w Biuletynie Infor-

macji Publicznej.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

915

Odpowiedź

ministra gospodarki

na interpelację posła Kazimierza Moskala

terpelację posła Kazimierza Moskala z dnia 12 stycz-

nia 2012 r. (pismo Pani Marszałek, znak: SPS-023-

-841/12, z dnia 16 stycznia 2012 r.) w sprawie funk-

cjonowania gabinetu politycznego uprzejmie proszę

tania:

I.

W Gabinecie Politycznym Ministra Gospodarki

zatrudnieni są pracownicy w łącznym wymiarze 3,75

etatu.

Do podstawowych zadań gabinetu politycznego

w MG należy zapewnienie doradztwa o charakterze

programowym i ogólnopolitycznym ministrowi w tym:

1) inicjowanie działań i monitorowanie przez sze-

fa GP skutków polityki w zakresie działu: gospodar-

ka,

2) weryﬁkacjaiukierunkowanie,zgodniezpro-

gramem rządu i exposé prezesa RM, działań mini-

sterstwa i jego departamentów,

3) wdrażanie określonych strategii, działań i przed-

sięwzięć podejmowanych przez ministra, w szczegól-

ności wyzwań politycznych i społecznych,

4) realizacja zadań z zakresu polityki informacyj-

nej ministra.

II.

Kwalifikacje formalne osób zatrudnionych

w GP.

Wszyscy pracownicy gabinetu politycznego (z wy-

łączeniem jednej osoby) legitymują się posiadaniem

przynajmniej jednego dyplomu ukończenia studiów

wyższych.

Ich bogate doświadczenie zawodowe w peł-

ni pozwala na sprawną realizację przypisanych za-

dań.

Podkreślenia wymaga także proces stałego pod-

noszenia kwaliﬁkacjizawodowychrealizowanyprzez

wszystkich pracowników gabinetu politycznego.

Po-

zwala on na stałe utrzymywanie wysokiego poziomu

świadczonej pracy w zmieniających się warunkach.

III.

Miesięczne koszty zatrudnienia wszystkich

pracowników gabinetu politycznego wynoszą łącz-

nie (tj. wynagrodzenie brutto, składki ZUS i FP)

– 35 562,10 zł.

Z poważaniem

Minister

Waldemar Pawlak

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

SPS-023-842/12) składam na ręce Pani Marszałek

1.

Stan zatrudnienia w gabinecie politycznym na

Do zakresu obowiązków Gabinetu Politycznego

Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego należą:

— sprawy dotyczące współdziałania ministra

rządowej, samorządowej, związkami zawodowymi,

organizacjami pozarządowymi, środowiskami opi-

niotwórczymi i partiami politycznymi w kraju i za

granicą,

— opracowywanie profesjonalnych opinii i eks -

pertyz w sprawach przedkładanych do decyzji mini-

stra,

— dokonywanie na zlecenie ministra oceny mery -

torycznej i formalnej materiałów kierowanych na

posiedzenia kierownictwa resortu,

— przygotowywanie analiz, raportów i propozycji

odnoszących się do zadań realizowanych przez mini-

stra,

— opiniowanie projektów wystąpień przygotowy -

wanych dla ministra, szczególnie pod względem ich

zgodności z celami realizowanej przez niego polityki

państwa,

— monitorowanie zgodności działania struktur

organizacyjnych ministerstwa i instytucji nadzoro-

wanych przez ministra z celami i zadaniami polityki

państwa realizowanej przez ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego.

2.

Osoby pracujące w Gabinecie Politycznym Mi-

nistra Kultury i Dziedzictwa Narodowego posiadają

wysokie kwaliﬁkacjezawodoweorazodpowiedniedo-

świadczenie.

Ponadto legitymują się świadectwami

ukończenia studiów wyższych.

3.

Koszty miesięczne wynagrodzenia z pochodny-

mi pracowników zatrudnionych w Gabinecie Poli-

tycznym Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowe-

go na dzień 1 stycznia 2012 r. wynoszą 35 993 zł.

Z wyrazami szacunku

Minister

916

Odpowiedź

podsekretarza stanu

sma SPS-023-843/12 dotyczącego interpelacji pana

nia gabinetu politycznego informuję.

Ad 1.

W Gabinecie Politycznym Ministra Nauki

i Szkolnictwa Wyższego zatrudnionych jest czterech

doradców ministra.

Do zakresu obowiązków doradców ministra nale-

żą sprawy z zakresu:

1) zapewnienia zgodności działań realizowanych

przez ministerstwo z celami i zadaniami polityki

2) współpracy z Sejmem i Senatem Rzeczypospo-

litej Polskiej, Radą Ministrów, organami administra-

cji rządowej, organami samorządu terytorialnego,

a także z partiami politycznymi, związkami zawodo-

wymi i organizacjami społecznymi;

3) koordynacja realizacji polityki informacyjnej

Ministerstwa;

4) analizowanie oraz oceny procesów oraz wyda-

rzeń społecznych, politycznych i ekonomicznych;

5) koordynacja zadań wynikających ze współpra-

cy z zagranicą, w zakresie niezastrzeżonym dla se-

kretarza stanu i podsekretarza stanu.

Ad 2.

Posiadane kwaliﬁkacjeformalnesązgodne

Osoby zatrudnione w Gabinecie Politycznym Mi-

nistra Nauki i Szkolnictwa Wyższego mają kilku-

i kilkunastoletnie doświadczenie zawodowe realizo-

wane w działalności organizacji społecznych, w pod-

miotach sektora gospodarczego, w środkach maso-

wego przekazu oraz na uczelniach wyższych.

Człon-

kowie Gabinetu Politycznego Ministra w swojej ka-

rierze zawodowej poprzedzającej pracę w MNiSW

specjalizowali się w zakresie pracy dydaktycznej na

uczelniach wyższych, praktyki dziennikarskiej w pra-

sie drukowanej i elektronicznej oraz w zarządzaniu.

Prowadzili zadania obejmujące komunikację społecz-

ną, kierowanie projektami strategicznymi i innowa-

cyjnymi oraz prace analityczne.

Ad 3.

Średni miesięczny koszt zatrudnienia pra-

cowników w Gabinecie Politycznym Ministra Nauki

brutto łącznie z pochodnymi pracodawcy) wyniósł

38 370,14 zł.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Witold Jurek

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

nej (SPS-023-844/12), uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących wyjaśnień.

W Gabinecie Politycznym Ministra Obrony Naro-

dowej, według stanu na dzień 19 stycznia br., zatrud-

nione są trzy osoby (szef gabinetu politycznego i dwóch

doradców).

Do podstawowych zadań Gabinetu Politycznego

Ministra, zgodnie z punktem 2 decyzji ministra obro-

ny narodowej nr 87/MON z dnia 22 marca 2010 r.

w sprawie określenia zadań Gabinetu Politycznego

Ministra (Dz. Urz.

MON Nr 6, poz. 64), należy w szcze-

gólności:

1) zapewnienie ministrowi doradztwa o charak-

terze programowym i ogólnopolitycznym;

2) weryﬁkacja i ukierunkowanie działań mini-

stra, zgodnie z programem Rady Ministrów;

3) realizacja zadań w zakresie polityki informa-

cyjnej ministra;

4) bieżąca i stała współpraca z gabinetami poli-

tycznymi, rzecznikami członków Rady Ministrów

oraz przedstawicielami Rady Ministrów;

5) przygotowanie propozycji, analiz i raportów

nistra.

Wskazana decyzja konkretyzuje również zadania

szefa gabinetu politycznego ministra i doradców.

Szef gabinetu politycznego ministra, zgodnie z punk-

tem 4 decyzji, realizuje zadania powierzone przez

ministra, a w szczególności dotyczące:

1) nadzorowania spraw prowadzonych przez Ga-

binet Polityczny Ministra i zadań powierzonych przez

ministra;

917

2) współpracy w realizowaniu zadań wykonywa-

nych przez komórki organizacyjne Ministerstwa Obro-

ny Narodowej bezpośrednio podległe ministrowi;

3) współdziałania z organami władzy ustawodaw-

czej, administracji rządowej, partii politycznych,

związków zawodowych, samorządu terytorialnego

oraz organizacji społecznych;

4) doradztwa, przygotowywania ekspertyz oraz

realizacji zadań zleconych dotyczących spraw okre-

ślonych i pozostających w wyłącznej kompetencji mi-

nistra;

5) wykonywania analiz, przygotowywania opinii,

przeprowadzania konsultacji związanych z bieżącą

polityką realizowaną przez ministra;

6) współpracy z komórkami organizacyjnymi Mi-

nisterstwa Obrony Narodowej właściwymi w zakre-

sie koordynowania i prowadzenia spraw parlamen-

tarnych;

7) kierowania prac oraz działań public relations

związanych z kształtowaniem wizerunku ministra

oraz resortu obrony narodowej;

8) współuczestniczenia w kształtowaniu polityki

medialnej ministra.

Natomiast doradcy ministra, zgodnie z punktem

6 decyzji, realizują zadania w szczególności dotyczące:

1) prowadzenia bieżącej korespondencji w zakre-

sie zleconym przez ministra, w tym przygotowywanie

projektów odpowiedzi;

2) prowadzenia bieżących kontaktów ministra;

3) wykonywania zadań zlecanych przez ministra;

4) współdziałania w koordynacji zadań realizowa-

nych przez komórki organizacyjne Ministerstwa Obro-

5) współdziałania z organami władzy ustawodaw-

związków zawodowych, samorządów terytorialnych

oraz organizacji społecznych;

6) doradztwa, przygotowania ekspertyz i realiza-

cji zadań zleconych dotyczących spraw określonych

i pozostających w wyłącznej kompetencji ministra;

7) prowadzenia prac związanych z kształtowa-

niem wizerunku ministra;

8) współuczestniczenia w kształtowaniu polityki

Ponadto wyjaśniam, że osoby zatrudnione w Ga-

binecie Politycznym Ministra Obrony Narodowej po-

siadają wykształcenie wyższe oraz kilkunastoletni

i wyższy staż pracy, zatem spełniają wymagania do-

tyczące kwaliﬁkacji,określonewzałącznikudoroz-

wych zatrudnionych w gabinetach politycznych oraz

Nr 24, poz. 296, ze zm.), a więc – co najmniej siedmio-

letni staż pracy w przypadku szefa gabinetu politycz-

nego ministra i pięcioletni w przypadku doradców.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że koszty za-

trudnienia członków Gabinetu Politycznego Ministra

Obrony Narodowej na dzień 1 stycznia br. zostały

przedstawione w poniższej tabeli:

Stanowisko

Wynagrodzenie

brutto

(zł)

Koszt pracodawcy –

składki na

ubezpieczenie

społeczne i Fundusz

(zł)

Razem

(zł)

Szef

Gabinetu

Politycznego

MON

8790,50 1240,25 10 030,75

Doradca 8116,80 1343,19 9459,99

Doradca 5664,00 726,69 6390,69

Ogółem 22 571,30 3310,13 25 881,43

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

smo, SPS-023-845/12, z dnia 16 stycznia 2012 r.

tyczącej funkcjonowania gabinetu politycznego w kon-

tekście zapowiadanych oszczędności w administracji

publicznej, informuję, co następuje.

W gabinecie politycznym zatrudnionych jest pię-

ciu pracowników na czterech etatach.

Gabinet Poli-

tyczny Ministra odpowiada za koordynację i realiza-

cję spraw, które wynikają z jego funkcji politycznej.

Do zadań gabinetu politycznego należy w szczegól-

ności:

1) zapewnienie politycznej obsługi ministra, se-

kretarza i podsekretarzy stanu;

2) przygotowanie propozycji działań, analiz i ra-

portów odnoszących się do zadań ministra;

3) sprawowanie funkcji opiniodawczych i dorad-

czych.

Kwaliﬁkacjepracownikówzatrudnionychwgabi-

necie politycznym określa załącznik do rozporządze-

wie zasad wynagradzania i innych świadczeń przy-

918

sługujących pracownikom urzędów państwowych

com lub pełniącym funkcje doradców osób zajmują-

cych kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U.

w gabinecie politycznym są zatrudnieni na stanowi-

skach szefa gabinetu politycznego i doradcy w gabi-

necie politycznym.

Wszyscy pracownicy zatrudnieni w Gabinecie Po-

litycznym Ministra Pracy i Polityki Społecznej legi-

tymują się wykształceniem wyższym.

Staż pracy pra-

cowników gabinetu politycznego przedstawia się na-

stępująco: szef gabinetu politycznego – 17 lat, dorad-

cy – 31 lat, 11 lat, 4 lata i 4 lata.

Koszt wynagrodzeń

łącznie z kosztami zakładu pracy (ZUS) pracowni-

ków zatrudnionych w gabinecie politycznym wynosi

34 071,00 zł miesięcznie.

Wszyscy pracownicy gabi-

netu politycznego zostali wyposażeni w telefony ko-

mórkowe.

W dyspozycji szefa gabinetu politycznego

pozostaje samochód służbowy.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów

dzania i innych świadczeń przysługujących pracow-

nikom urzędów państwowych zatrudnionym w gabi-

netach politycznych oraz doradcom lub pełniącym

zm.) pracownikowi gabinetu politycznego z tytułu

rozwiązania przez pracodawcę lub wygaśnięcia sto-

sunku pracy przysługuje odprawa.

Wysokość odpra-

wy jest uzależniona od czasu zatrudnienia w gabine-

cie politycznym, tj. krócej niż 6 miesięcy, co najmniej

6 miesięcy i co najmniej 3 lata, i wynosi odpowiednio

50%, 100% i 300% miesięcznego wynagrodzenia.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

W odpowiedzi na pismo ze stycznia 2012 r., znak:

SPS-023-846/12, dotyczące interpelacji posła na

cjonowania gabinetu politycznego w kontekście za-

powiadanych oszczędności w administracji publicz-

nej uprzejmie informuję.

1.

Dostrzegając potrzebę prowadzenia racjonalnej

dokonana redukcja zatrudnienia o 4 osoby, z 7 za-

trudnionych w 2008 r. do 3 osób, według stanu na

dzień 31 stycznia 2012 r.

Obecnie gabinet polityczny

składa się z szefa Gabinetu Politycznego Ministra

oraz 2 doradców sekretarza stanu.

Ww.

osoby zapew-

2.

Wszystkie osoby zatrudnione w Gabinecie Po-

litycznym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi posia-

dają wyższe wykształcenie i wieloletnie doświadcze-

nie w pracy zawodowej oraz spełniają wymogi okre-

ślone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia

3.

Miesięczny koszt wynagrodzeń wraz z pochod-

nymi ww. osób według danych ze stycznia br. wyniósł

29 584,56 zł.

Minister

Marek Sawicki

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

skala, sygn.

SPS-023-848/12, w sprawie funkc-

jonowania gabinetu politycznego w kontekście za-

uprzejmie informuję, co następuje.

Pytanie 1: Ile osób zatrudnionych zostało w Pani

gabinecie politycznym?

Jakie są zakresy obowiązków

tych osób?

rystyki zatrudnione są dwie osoby.

Zgodnie z regula-

minem organizacyjnym Ministerstwa Sportu i Tury-

styki do zakresu działania Gabinetu Politycznego

stracji rządowej, samorządowej, partiami polityczny-

mi, związkami zawodowymi i organizacjami społecz-

nymi, kościołami i związkami wyznaniowymi, wyni-

kające z jego funkcji politycznej.

Pytanie 2: Jakie są kwaliﬁkacje formalne tych

osób?

919

Kwaliﬁkacje formalne pracowników zatrudnio-

nych w Gabinecie Politycznym Ministra są zgodne

Pytanie 3: Jakie są łączne koszty ich zatrudnienia

(płace, ZUS itd.)?

Łączny miesięczny koszt zatrudnienia 2 osób

w Gabinecie Politycznym Ministra Sportu i Turysty-

ki wynosi 17 214 zł.

Z wyrazami szacunku

Minister

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

Moskala z 16 stycznia 2012 r. uprzejmie informuję,

że w chwili obecnej w Gabinecie Politycznym mini-

stra skarbu państwa nie ma zatrudnionych żadnych

pracowników.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na pi-

nr SPS-023-850/12, przedstawiam poniżej odpowie-

dzi na pytania związane z interpelacją pana posła

Kazimierza Moskala.

Ad 1.

Na dzień 31 stycznia 2012 r. stan zatrudnie-

nia w Gabinecie Politycznym Ministra Sprawiedliwo-

ści wynosi 4 etaty.

Do zakresu zadań gabinetu politycznego należy

prowadzenie powierzonych przez ministra sprawie-

dliwości spraw wynikających z jego funkcji poli-

tycznej, które dotyczą współdziałania ministra

sprawiedliwości z organami władzy ustawodaw-

czej, administracji rządowej i samorządowej, partii

Działalnością Gabinetu Politycznego Ministra

Sprawiedliwości kieruje szef gabinetu politycznego,

który odpowiada za prawidłowe i zgodne z obowiązu-

jącymi przepisami prawa wykonywanie zadań podle-

głej mu komórki organizacyjnej, w tym za przestrze-

ganie określonych przepisami prawa terminów zała-

twiania spraw.

Zadania doradcy pełniącego obowiązki rzecznika

prasowego ministra sprawiedliwości wynikają, mię-

dzy innymi, z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia

stracji rządowej.

(Dz. U. Nr 4, poz. 36).

Należy do nich

publiczne prezentowanie działań ministra sprawie-

dliwości oraz organizowanie kontaktów publicznych

ministra i innych przedstawicieli resortu sprawiedli-

wości realizowanych z udziałem lub za pośrednic-

twem środków masowego przekazu.

Do obowiązków rzecznika prasowego ministra

należy w szczególności:

1) wyjaśnianie działań, inicjatyw i programów

podejmowanych przez ministra, w tym w szczególno-

ści wydawanie oświadczeń i publiczne prezentowanie

działań ministra,

2) przedstawianie stanowiska ministra w spra-

wach należących do zakresu działania danego orga-

nu administracji rządowej,

3) komentowanie wydarzeń krajowych i zagra-

nicznych w zakresie zadań ministra,

4) udzielanie odpowiedzi na publikacje prasowe

ły rozpowszechniane w innych środkach masowego

nostek organizacyjnych podporządkowanych i nad-

zorowanych przez dany organ administracji rządo-

wej, w tym zwłaszcza udzielanie odpowiedzi na kry-

tykę i interwencję prasową,

5) przekazywanie, na zasadach i w trybie określo-

nych w odrębnych przepisach, komunikatów urzędo-

wych do opublikowania w środkach masowego prze-

kazu.

Do obowiązków asystenta politycznego ministra

sprawiedliwości należy:

920

— zapewnienie bieżącej i politycznej obsługi mi -

nistra (kontakty z parlamentarzystami, samorzą-

dowcami, z organizacjami pozarządowymi),

— koordynacja współpracy z pozostałymi mini -

sterstwami w zakresie prac nad ustawami, do kiero-

wania którymi wyznaczone zostało Ministerstwo

Sprawiedliwości

— współpraca w zakresie opracowywania działań

informacyjnych ministra – analizy i opiniowanie bie-

żących wydarzeń politycznych i społecznych.

Do obowiązków doradcy podsekretarza stanu na-

leży:

1) przygotowywanie materiałów informacyjnych

i opinii w zakresie wskazanym przez podsekretarza

stanu, ze szczególnym uwzględnieniem materiałów

przygotowywanych ad hoc i w krótkim terminie,

2) wykonywanie zadań organizacyjnych, admini-

stracyjnych i reprezentacyjnych związanych z funk-

cjami pełnionymi przez podsekretarza stanu,

3) udział w pracach wewnętrznych zespołów funk-

cjonujących w Ministerstwie Sprawiedliwości,

4) wykonywanie zadań związanych z politycznym

zakresem działalności podsekretarza stanu,

5) wykonywanie zadań związanych ze współpracą

Ministerstwa Sprawiedliwości z podmiotami ze-

wnętrznymi w zakresie wykonywanych prac,

6) wykonywanie obowiązków związanych z wyko-

nywaniem funkcji korespondenta krajowego Euro-

pejskiej Komisji ds. Efektywności Wymiaru Sprawie-

dliwości Rady Europy (CEPEJ).

Ad 2.

Osoby zatrudnione w gabinecie politycznym

– z wyjątkiem asystenta politycznego i doradcy pod-

sekretarza stanu zwolnionych z wymagań kwaliﬁka-

cyjnych w zakresie stażu pracy – spełniają wymaga-

nia określone w tabeli stanowisk, kwot wynagrodze-

nia zasadniczego i dodatku funkcyjnego oraz kwali-

ﬁkacjipracowników,stanowiącejzałącznikdorozpo-

Ad 3.

Wysokość kosztów w gabinecie politycznym

– styczeń 2012 r.

Lp.

Wynagrodzenia

brutto

Składka ZUS

zakład

Razem koszty

wynagrodzeń

z pochodnymi

1.

11 699,70 2063,83 13 763,53

2.

7221,60 1273,89 8495,49

3.

4121,00 726,95 4847,95

4.

4438,00 782,86 5220,86

Razem 27 480,30 4847,53 32 327,83

Wysokość kosztów w gabinecie politycznym – luty

2012 r.

Lp.

Wynagrodzenia

brutto

1.

11 699,70 2297,82 13 997,52

2.

7221,60 1418,32 8639,92

3.

4121,00 809,36 4930,36

4.

4438,00 871,62 5309,62

Razem 27 480,30 5397,12 32 877,42

Z wyrazami szacunku

Minister

Jarosław Gowin

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

sekretarza stanu

sma z dnia 16 stycznia 2012 r. (sygn.

SPS-023-851/12),

tu politycznego w kontekście zapowiadanych oszczęd-

ności w administracji publicznej, uprzejmie przedsta-

wiam następujące informacje.

je zadania przy pomocy sekretarza stanu i podsekre-

tarzy stanu, gabinetu politycznego ministra oraz dy-

rektora generalnego urzędu.

Bezpośredni nadzór nad

stawowych zadań osób zatrudnionych w gabinetach

politycznych należy doradzanie ministrom w zakresie

wej oraz wsparcie w zakresie realizowanych zadań.

Uprzejmie informuję, iż w Gabinecie Politycznym

Ministra Spraw Wewnętrznych zatrudnionych jest

Ministrów informacje o pracownikach gabinetu po-

litycznego podlegają udostępnieniu w Biuletynie In-

formacji Publicznej.

921

Jednocześnie uprzejmie informuję, że miesięczny

tu Politycznego Ministra Spraw Wewnętrznych we-

34 894,85 zł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 23 stycznia 2012 r.

nej, poniżej przedstawiam odpowiedzi na pytania

1.

Ile osób zatrudnionych zostało w gabinecie po-

litycznym?

Jakie są zakresy obowiązków tych osób?

W gabinecie politycznym ministra spraw zagra-

nicznych zatrudnione są trzy osoby.

Do zakresu

działania tych osób należą sprawy powierzone przez

ministra, dotyczące współdziałania ministra z or-

ganami administracji rządowej i samorządowej, par-

tii politycznych, związków zawodowych i organizacji

społecznych oraz organizacji międzynarodowych,

a także współpracy ze środowiskami opiniotwórczy-

mi.

Członkowie gabinetu politycznego w zakresie

wyznaczonym przez ministra opracowują bądź

uczestniczą w opracowywaniu dokumentów z zakre-

su programowania i realizowania polityki zagra-

nicznej.

2.

Jakie są kwaliﬁkacjeformalnetychosób?

Wszyscy pracownicy zatrudnieni w gabinecie po-

litycznym posiadają wykształcenie wyższe.

Legity-

mują się znajomością języków obcych oraz doświad-

czeniem zawodowym.

Jeden spośród członków gabi-

netu politycznego ma ponad 4-letni staż pracy, pozo-

stali – ponad 2-letni staż pracy w Ministerstwie

Spraw Zagranicznych.

Wszyscy pracownicy gabinetu

politycznego przed rozpoczęciem pracy na obecnych

stanowiskach zatrudnieni byli w instytucjach admi-

nistracji państwowej lub sektora prywatnego.

3.

Jakie są łączne koszty ich zatrudnienia?

Zasady wynagradzania pracowników zatrudnio-

nych w gabinecie politycznym ministra uregulowane

są rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 mar-

ty wynagrodzenia, z uwzględnieniem pochodnych na

ubezpieczenia społeczne, dla trzech pracowników ga-

binetu politycznego wynoszą 24 600 zł.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

ministra środowiska

SPS-023-853/12) przekazuję odpowiedzi na zadane

pytania.

Ad 1.

Zatrudnienie w Gabinecie Politycznym Mi-

nistra Środowiska na dzień 26 stycznia 2012 r. wy-

nosi 5 osób: szef gabinetu politycznego oraz 4 osoby

zatrudnione na stanowisku doradców (jedna osoba

dodatkowo pełni funkcję rzecznika prasowego).

Do zadań gabinetu politycznego ministra należy

polityczne i merytoryczne doradztwo w sprawach na-

leżących do zakresu działania ministra.

Do zadań szefa Gabinetu Politycznego Ministra

Środowiska należy:

— inicjowanie działań politycznych i merytorycz -

nych ministra;

— przygotowywanie zgodnej z programem rządu

strategii politycznej i programowej oraz wytycznych

dla działań ministra, a także weryﬁkacjadziałańpo-

szczególnych komórek organizacyjnych ministerstwa

w tym zakresie;

— analizowanie wydarzeń i procesów politycz -

nych, gospodarczych i społecznych w aspekcie polity-

ki rządu, ze szczególnym uwzględnieniem zakresu

działania ministra;

— współpraca z partiami politycznymi, klubami

parlamentarnymi, administracją rządową i samorzą-

922

dową, organizacjami pozarządowymi oraz gabineta-

mi politycznymi innych ministrów;

— planowanie i organizowanie konsultacji, do -

radztwo oraz sporządzanie opinii w zakresie realiza-

cji zadań ministra;

— analizowanie i opiniowanie dokumentów przed -

kładanych do podpisu ministra;

— kreowanie i koordynowanie polityki informa -

cyjnej i medialnej ministra;

— prowadzenie planu pracy ministra;

— nadzór nad korespondencją kierowaną do mi -

nistra;

— opiniowanie zasadności proponowanych wizyt

i spotkań ministra oraz zgodności treści projektów

wystąpień ministra przygotowywanych przez komór-

ki z celami politycznymi rządu.

stracji rządowej (Dz. U. z 2002 r.

Nr 4, poz. 36, z późn.

zm.) rzecznik prasowy ministra środowiska wykonu-

je zadania z zakresu polityki informacyjnej ministra,

w szczególności:

— wyjaśnia działania, inicjatywy i programy po -

dejmowane przez ministra, w tym w szczególności

wydaje oświadczenia i publicznie prezentuje działa-

nia ministra;

— przedstawia stanowiska ministra w sprawach

należących do zakresu działania ministra;

— komentuje wydarzenia krajowe i zagraniczne

w zakresie zadań ministra;

— udziela odpowiedzi na publikacje prasowe, au -

dycje radiowe i telewizyjne, a także materiały rozpo-

wszechniane w innych środkach masowego przeka-

zu, dotyczące działalności ministra oraz jednostek

organizacyjnych podporządkowanych i nadzorowa-

— przekazuje na zasadach i w trybie określonych

w odrębnych przepisach komunikaty urzędowe do

opublikowania w środkach masowego przekazu.

Ad 2.

Osoby zatrudnione w Gabinecie Politycz-

nym Ministra Środowiska posiadają kwaliﬁkacjenie-

zbędne do należytego wykonywania zadań, w szcze-

gólności odpowiedni poziom wykształcenia oraz co

najmniej kilkuletnie doświadczenie zawodowe zwią-

zane z zagadnieniami należącymi do właściwości mi-

nistra środowiska lub doświadczenie w pracy w ad-

ministracji publicznej.

Najmłodszy pracownik gabinetu ma 29 lat, a naj-

starszy – 36 lat, tym samym średnia wieku zatrud-

nionych osób wynosi 34 lata.

Ad 3.

Wynagrodzenia pracowników gabinetu po-

litycznego ustala się na podstawie rozporządzenia

kierownicze stanowiska państwowe.

(Dz. U. Nr 24,

Miesięczny koszt brutto wynagrodzeń pracowni-

ków Gabinetu Politycznego Ministra Środowiska wy-

nikający z zawartych umów o pracę wynosi 29 120 zł.

Łączny miesięczny koszt zatrudnienia powiększony

o obciążenia pracodawcy (składki ZUS i Fundusz

Pracy) wynosi 34 257 zł.

Z poważaniem

Minister

Marcin Korolec

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

ministra transportu,

na interpelację posła Kazimierza Moskala

przekazującego interpelację posła Kazimierza Mo-

skala w sprawie funkcjonowania gabinetu politycz-

nego w kontekście zapowiadanych oszczędności

następujące informacje.

Ad 1.

W Gabinecie Politycznym Ministra Trans-

portu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zatrud-

nione są trzy osoby: szef gabinetu politycznego, do-

radca oraz asystent polityczny.

Stosownie do regulaminu organizacyjnego Mini-

sterstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej Gabinet Polityczny Ministra prowadzi do-

radztwo polityczne w zakresie działania ministra,

w szczególności:

1) nadzoruje opracowywanie dokumentów, w tym

programowych, przedkładanych ministrowi;

2) dokonuje na polecenie ministra oceny meryto-

rycznej i formalnej materiałów przedkładanych mi-

nistrowi oraz na posiedzenia kierownictwa mini-

sterstwa;

3) utrzymuje – w zakresie wyznaczonym przez

ministra – kontakty z partiami politycznymi w kraju

i za granicą oraz związkami zawodowymi i środowi-

skami opiniotwórczymi.

nym Ministra posiadają doświadczenie w pracy w ad-

ministracji publicznej i we współpracy w ramach par-

tii politycznych.

Ad 3.

Łączne miesięczne wynagrodzenie brutto

członków Gabinetu Politycznego Ministra w styczniu

923

2012 r. wyniosło 14 690,00 zł, natomiast koszty pra-

codawcy (tj. składki) 2591,31 zł.

Z poważaniem

Minister

Sławomir Nowak

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

szefa Służby Cywilnej

w sprawie wypłaty premii i nagród dla

pracowników ministerstw w kontekście

zapowiadanych oszczędności w administracji

publicznej (856)

lacją posła Kazimierza Moskala w sprawie wypłaty

publicznej, działając z upoważnienia prezesa Rady

Nagroda jest powszechnie stosowanym narzę-

dziem zarządzania zasobami ludzkimi motywującym

pracownika do zwiększenia efektywności wykonywa-

nych zadań, podwyższenia jakości pracy oraz nasta-

wienia na realizację celów organizacji.

wość wypłacania nagród oraz szczegółowe kryteria

ich przyznawania są określone w regulaminach we-

wnętrznych poszczególnych urzędów.

W celu ujedno-

licenia zasad przyznawania nagród oraz zwiększenia

ich motywacyjnego charakteru planuję stworzenie

dobrych praktyk w zakresie nagradzania członków

wego wynagrodzenia rocznego), który pozostaje

Ze sprawozdań dyrektorów generalnych urzędów

za 2010 r. wynika, że na nagrody z funduszu nagród

w służbie cywilnej przeznaczono ogółem 600 043 tys. zł,

z czego w KPRM i ministerstwach 105 612 tys. zł.

Udział środków na nagrody w funduszu wynagro-

dzeń osobowych ogółem bez dodatkowego wynagro-

dzenia rocznego w KPRM i ministerstwach wyniósł

11,0% (średni udział we wszystkich urzędach wcho-

dzących w skład korpusu służby cywilnej wyniósł

9,7%).

W załączeniu przekazuję stosowne dane za

2010 r. w podziale na poszczególne ministerstwa

wraz z KPRM*

)

.

Uprzejmie informuję, że Departament Służby Cy-

wilnej KPRM jest w trakcie zbierania szczegółowych

danych dotyczących wysokości wydatków na wynagro-

dzenia członków korpusu służby cywilnej w 2011 r.,

w tym wydatków na nagrody z funduszu nagród.

Zgodnie z art. 25 ust. 5 ustawy o służbie cywilnej

„Dyrektor generalny urzędu do końca stycznia każ-

dego roku składa szefowi Służby Cywilnej sprawoz-

danie z realizacji zadań wynikających z ustawy za

rok ubiegły”, dlatego też dane za rok 2011 będą do-

stępne po zakończeniu realizacji procesu sprawoz-

dawczego.

Podkreślić należy powszechny charakter zmien-

nych elementów wynagrodzenia.

W 2010 r. ﬁrma

HRM Partners na zamówienie KPRM zrealizowała

w porównaniu z wynagrodzeniami w pozostałych

władzy państwowej, w urzędach jednostek samorzą-

du terytorialnego) i sektorze gospodarki (tzw. sekto-

rze biznesowym).

Badaniem objęto 93 organizacje

zmiennych elementów wynagrodzenia (nagród i pre-

mii o charakterze uznaniowym) wynika, iż w służbie

nistracji publicznej (96% pracowników w służbie cy-

wilnej wobec 86% pracowników w sektorze bizneso-

wym oraz 97% pracowników w pozostałej admini-

stracji publicznej).

Dodatkowo przedmiotowe badanie

wykazało, iż zróżnicowanie udziału wynagrodzenia

zmiennego w wynagrodzeniu ogółem kształtowało

wynagrodzeń według zawodów na reprezentacyjnej

próbie podmiotów gospodarki narodowej o liczbie

pracujących 1 i więcej osób, sprawozdanie Z-12) pro-

centowy udział premii regulaminowych oraz nagród

i premii uznaniowych brutto w wynagrodzeniu ogó-

łem brutto w gospodarce narodowej w październiku

2010 r. wyniósł 11%.

cownikom ministerstw) wynika wprost z ustawy

łem jest zbliżony do udziału zmiennych elementów

wynagrodzenia (nagród i premii) w pozostałych pod-

miotach sektora publicznego oraz w sektorze prywat-

*

)

924

nym.

W związku z powyższym nie planuję zwracania

się z wnioskiem o obniżenie wysokości środków prze-

znaczonych na nagrody w służbie cywilnej.

Z poważaniem

Szef Służby Cywilnej

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

w sprawie skutków wejścia w życie ustawy

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo Pani Marszałek znak: SPS-023-858/12 dotyczą-

ce interpelacji posła Kazimierza Moskala w sprawie

KPRM nr DSPA – 4810-524 – (1)/12 z dnia 18.01.2012 r.,

uprzejmie informuję.

Celem wprowadzanych zmian w organizacji postę-

powań adopcyjnych jest poprawa jakości tych usług,

W myśl ustawy o wspieraniu rodziny i systemie

pieczy zastępczej procedury przysposobienia nie będą

adopcyjne prowadzone przez samorząd wojewódzki

jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządo-

mieszczenie, odpowiednie do potrzeb, odpowiedzialny

głównym zadaniem i wszystkie ośrodki adopcyjne

gotowaną do realizacji tego zadania.

Centralne ﬁnan-

sowanie pozwoli rządowi kontrolować prawidłowość

jego realizacji.

Wprowadzane zmiany są korzystne

wprost, że kandydaci do adopcji dziecka będą oczeki-

jest zbyt skomplikowany system przygotowania kan-

dydatów, ale brak dzieci z uregulowaną sytuacją

Odnosząc się do pytania o niepubliczne ośrodki ad-

opcyjne, uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z art. 245

zastępczej podmiotom prowadzącym niepubliczne

ośrodki adopcyjno-opiekuńcze przed dniem wejścia

w życie tej ustawy, w których w 2010 r. przeprowa-

dzono co najmniej 20 procedur adopcyjnych zakoń-

czonych przysposobieniem dziecka, marszałek woje-

wództwa zleca prowadzenie ośrodka adopcyjnego na

ustawy.

Podmiot, któremu należy zlecić prowadzenie

ośrodka adopcyjnego, został wprost wskazany w tym

przepisie (ośrodek adopcyjno-opiekuńczy, który prze-

prowadził co najmniej 20 procedur adopcyjnych), co

oznacza, że nie stosuje się przepisów dotyczących wy-

łaniania podmiotów na podstawie ustawy z dnia

nego i o wolontariacie.

W pozostałym zakresie usta-

wa ta znajdzie zastosowanie.

Po rozwiązaniu stosunków zlecenia zawartych

w ww. sposób stosuje się art. 154 ust. 2 ustawy o wspie-

ust. 2 znajdzie także zastosowanie do ośrodków, któ-

a którym marszałek chce zlecić zadanie.

Przepis ten

stanowi, że ośrodek adopcyjny prowadzi samorząd

województwa lub podmiot, któremu samorząd woje-

wództwa zlecił realizację tego zadania, na podstawie

art. 190.

Zgodnie z art. 190 prowadzenie ośrodka ad-

opcyjnego można zlecić:

1) organizacjom pozarządowym prowadzącym

działalność w zakresie wspierania rodziny, pieczy za-

stępczej lub pomocy społecznej;

2) osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym

stwa do Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej Pol-

skiej, stosunku państwa do innych kościołów i związ-

ków wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumie-

wadzenie działalności w zakresie wspierania rodziny

Do zlecania realizacji ww. zadań stosuje się usta-

adopcyjne mogą funkcjonować, jeśli dostaną zlecenie

od marszałka województwa.

Ośrodkom, które w 2010 r.

zakończonych przysposobieniem dziecka, marszałek

województwa jest zobowiązany zlecić zadanie.

Nic nie

925

żytku publicznego i o wolontariacie.

Decyzje takie

W świetle powyższego trudno w chwili obecnej

ustalić ostateczną liczbę ośrodków adopcyjnych w kra-

ju i ich ostateczne rozmieszczenie, bowiem proces

tworzenia struktury w poszczególnych wojewódz-

twach w dalszym ciągu trwa.

Ministerstwo Pracy

i Polityki społecznej zwróciło się kilkanaście dni

temu do marszałków województw o przekazanie ta-

kiej informacji, natomiast pierwsze pełne statystyki

dotyczące problematyki adopcyjnej dostępne będą

w II połowie roku, bowiem pierwszym okresem spra-

wozdawczym będzie I półrocze 2012 r.

Wówczas pod-

jęta może zostać decyzja odnośnie do konieczności

wnoszenia stosownych zmian w ustawie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

w sprawie ﬁnansowania niepublicznych

ośrodków adopcyjnych w 2012 r.

(859)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

SPS-023-859/12, dotyczące interpelacji posła Kazi-

mierza Moskala w sprawie ﬁnansowanianiepublicz-

nych ośrodków adopcyjnych w 2012 r., uprzejmie wy-

jaśniam.

Wraz z rozpoczęciem roku budżetowego 2012 r.

2 stycznia br. została przekazana do budżetów woje-

wodów I transza środków na realizację zadania zle-

conego z zakresu administracji rządowej dotyczącego

kość pierwszej transzy, w kwocie 16,2 mln zł, została

określona na podstawie informacji przekazanych

marszałków województw i wojewodów szacunku

kosztów z uwzględnieniem przejściowych zobowią-

mie pieczy zastępczej oraz z założeniem ponownej

weryﬁkacjipotrzebdlacelówostatecznegopodziału

środków rezerwy celowej na ﬁnansowanietegozada-

nia do końca roku.

Kwota środków I transzy zabez-

pieczała w szczególności:

— pokrycie rocznych kosztów funkcjonowania

niepublicznych ośrodków adopcyjnych, którym mar-

szałkowie województw musieli zlecić prowadzenie

ośrodków adopcyjnych na mocy art. 245 ustawy o wspie-

kosztów adopcji międzynarodowych,

— zatrudnienie z dniem 1 stycznia 2012 r. dotych -

czasowych pracowników publicznych ośrodków ad-

opcyjno-opiekuńczych, o których mówi art. 244

pieczy zastępczej (środki wystarczające na 6-mie-

sięczne wynagrodzenia z narzutami),

— pokrycie pozostałych kosztów funkcjonowania

ośrodków adopcyjnych w okresie 6 miesięcy.

Po analizie wykorzystania przez marszałków

w okresie pierwszych miesięcy br. środków przyzna-

nych w I transzy dokonany zostanie podział pozosta-

łej kwoty środków zaplanowanych w ustawie bu-

dżetowej na 2012 r. na ﬁnansowanieośrodkówadop-

cyjnych.

wano na organizację i funkcjonowanie ośrodków ad-

tych w rezerwie celowej część 83, poz. 53: Środki ﬁ-

nansowe na doﬁnansowanielubﬁnansowaniezadań

mie pieczy zastępczej (w tym na prowadzenie ośrod-

ków adopcyjnych oraz ﬁnansowanie pobytu dzieci

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

sądów rejonowych (861)

zniesienia niektórych sądów rejonowych, przesłaną

-861/12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

926

nictwa powszechnego, podjęte przede wszystkim

stępu do sądu, wydziały jednostek przewidzianych

dziowską.

Należy bowiem zauważyć, że w małych

ści przesunięcia sędziów między nimi są niewielkie.

Ponadto, na skutek lepszego wykorzystania kadry

oraz Sądów Okręgowych w: Krośnie, Przemyślu,

Rzeszowie i Tarnobrzegu, w zakresie zaproponowa-

nej reorganizacji Sądów Rejonowych w: Brzozowie,

Kolbuszowej, Lesku, Leżajsku, Lubaczowie, Nisku,

Przeworsku i Strzyżowie.

Przedstawione przez władze samorządowe i pre-

zostanie nowy projekt rozporządzenia uwzględniają-

cy postulowane zmiany, który poddany zostanie po-

nownym konsultacjom.

Pragnę zwrócić uwagę, że celem omawianej refor-

a nie degradacja powiatów.

Istotne jest przy tym, iż

litej Polskiej władza sądownicza jest niezależna od in-

nych władz.

Tym samym minister sprawiedliwości,

ministracyjnej i podziałem terytorialnym kraju.

Reasumując, uprzejmie informuję pana posła, że

Ministerstwo Sprawiedliwości nie rozważa utrzymania

w niezmienionej strukturze sądów rejonowych funkcjo-

nujących na obszarze województwa podkarpackiego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie obowiązku opłaty e-myta

przez właścicieli samochodów osobowych

z podłączoną przyczepką (863)

SPS-023-863/12, dotyczącą poboru opłaty elektro-

nicznej od samochodów osobowych z przyczepami,

uprzejmie przekazuję następujące stanowisko.

Decyzję o objęciu opłatą elektroniczną wszystkich

pojazdów samochodowych i zespołów pojazdów o do-

zespołów pojazdów złożonych z samochodu osobowe-

go i przyczepy) podjął Sejm RP, uchwalając ustawę

poz. 1391), która wprowadziła w Polsce elektroniczny

system poboru opłat, w tym art. 13 ust. 1 pkt 3 usta-

927

ślający zakres pojazdów podlegających opłacie elek-

tronicznej.

Zgodnie ww. przepisem „Korzystający

całkowitej”.

Ustawodawca nie wyłączył więc samo-

chodów osobowych z obowiązku ponoszenia opłaty

elektronicznej.

Czynnikiem decydującym o tym, czy

dany pojazd samochodowy powinien uiszczać opłatę,

publicznych przy obliczaniu tej masy należy uwzględ-

nić również dopuszczalną masę całkowitą przyczepy

spół pojazdów złożony z samochodu osobowego i przy-

czepy posiada dopuszczalną masę całkowitą przekra-

czającą 3,5 t, to podlega opłacie elektronicznej.

Podkreślenia wymaga fakt, że przywołane prze-

pisy ustawy o drogach publicznych nie są sprzeczne

jącej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania

skiego porządku prawnego ww. ustawą z dnia 7 listo-

przez które rozumie się pojazdy silnikowe lub zespo-

ły pojazdów, który są wyłącznie przeznaczone lub

drogach znajdujących się w sieci transeuropejskiej.

Nie narusza to jednak prawa państw członkowskich

nienależących do transeuropejskiej sieci drogowej,

stać skierowany ruch z transeuropejskiej sieci drogo-

wej lub które stanowią bezpośrednią konkurencję dla

nych rodzajów pojazdów silnikowych nieobjętych de-

ﬁnicjąpojazduporuszającychsiępotranseuropejskiej

sieci drogowej, pod warunkiem że wprowadzenie

struktury na takich drogach nie jest dyskryminujące

ceń konkurencji między podmiotami gospodarczymi

stał polski ustawodawca, który przepisami ustawy

tą elektroniczną nie tylko samochody ciężarowe, lecz

wszystkie pojazdy samochodowe i zespoły pojazdów

kowitej.

Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

Nr 80, poz. 433) zakłada pobór opłat na drogach kra-

jowych nieznajdujących się w sieci transeuropejskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę, fakt, że ustawa o dro-

gach publicznych implementuje do polskiego porząd-

ku prawnego dyrektywę 2006/38/WE, nie wyklucza

jazd dla pojazdów samochodowych innych niż samo-

chody ciężarowe.

Dodam, że na podstawie art. 7a ust. 4 dyrektywy

2006/38/WE państwa członkowskie są obowiązane

informować Komisję Europejską o nowych systemach

opłat za przejazd co najmniej cztery miesiące przed ich

wprowadzeniem.

Polska notyﬁkowałaelektroniczny

system poboru opłat w dniu 25 lutego 2011 r.

Dnia

30 czerwca 2011 r.

KE wyraziła pozytywną opinię o ww.

systemie, stwierdzając, że zastosowanie nowego sys-

temu poboru opłat stanowi rozwiązanie „przejrzyste,

niedyskryminacyjne i proporcjonalne do kosztów in-

frastruktury, eksploatacji, zarządzania i poboru opłat

oraz że najprawdopodobniej nie będzie miało negatyw-

nych skutków dla konkurencji na rynku wewnętrz-

nym oraz dla swobodnego przepływu towarów”.

Jednocześnie pragnę poinformować, że Minister-

skiej podjęło działania zmierzające do wypracowania

optymalnego rozwiązania w przedmiotowej kwestii,

pisów ustawy o drogach publicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie nierównego traktowania

woj. śląskiego przy planowaniu podziału

środków NFZ i zaniżonego poziomu

ﬁnansowania świadczeń zdrowotnych

w woj. śląskim w 2012 r. oraz propozycji

aneksowania umów szpitalnych (866)

lacją pani Małgorzaty Pępek, posła na Sejm Rzeczy-

wie nierównego traktowania województwa śląskiego

928

poziomu ﬁnansowaniaświadczeńzdrowotnychwwo-

jewództwie śląskim w 2012 r. oraz propozycji anekso-

wania umów szpitalnych, która została przesłana przy

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących informacji.

czenie szpitalne, dyrektor Śląskiego Oddziału Woje-

wódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia poinformo-

wał, że w planie ﬁnansowymnarok2012,narealizację

stały zaplanowane środki, które pozwalają zakontrak-

tować świadczenia opieki zdrowotnej na poziomie roku

głość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

nież, że w styczniu br. rozstrzygnięte zostały ostatnie

konkursy ofert w rodzaju świadczeń leczenie szpital-

ne.

Zakontraktowana w ich wyniku liczba świadczeń

odpowiada zaplanowanym wartościom, w związku

zujących w roku ubiegłym.

Odnośnie do sprawy dodatkowych środków, które

otrzymały w ostatnim okresie Śląski oraz Mazowiec-

planie ﬁnansowymNFZnarok2012dlaŚląskiego

W związku z powyższym prezes NFZ zarządze-

czeń opieki zdrowotnej Mazowieckiego OW NFZ do

w sprawie podwyżek wynagrodzeń

dla pracowników obsługi

i administracji szkół artystycznych (867)

terpelacji (SPS-023-867/12) złożonej przez panią poseł

Małgorzatę Pępek w sprawie możliwości zabezpiecze-

nia środków ﬁnansowychzprzeznaczeniemnapod-

wyżki wynagrodzeń pracowników administracji i ob-

sługi szkół artystycznych pragnę uprzejmie poinfor-

mować, że aktualnie średnie wynagrodzenie w tej

rodowego na rok 2012 zabezpieczono środki ﬁnansowe

929

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

w sprawie możliwości rozwoju ziemi sądeckiej

obarczonej wysokim wskaźnikiem bezrobocia

poprzez realizację projektu pn.

„Siedem dolin” (868)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Małgorzaty Pępek z dnia 9 stycznia

2012 r., w sprawie możliwości rozwoju ziemi sądeckiej

przez realizację projektu pn. „Siedem dolin”, przeka-

przedstawiam stosowne informacje.

Ad 1.

Zmiany legislacyjne dotyczące aktu prawa

miejscowego – rozporządzenia w sprawie utworzenia

Popradzkiego Parku Krajobrazowego były procedo-

wane w Małopolskim Urzędzie Wojewódzkim i były

związane z dostosowaniem jego zapisów do obowiązu-

jącego wówczas brzmienia ustawy z dnia 16 paździer-

Nr 99, poz. 1079, z późn. zm.).

Miały na celu ww. ko-

rektę jego zapisów, przy uwzględnieniu przyjętej wów-

czas interpretacji prawnej, wskazującej, że zakazów

w brzmieniu ustawowym nie wolno modyﬁkować.

Ad 2.

Wprowadzone zmiany nie były przedmiotem

uzgodnień z jednostkami samorządów terytorial-

nych, gdyż nie dotyczyły zmiany granic parku i pole-

gały w szczególności na dostosowaniu treści zakazów

obowiązujących w parku do katalogu zakazów za-

wartego w art. 26a ww. ustawy.

Ad 3.

Odnosząc się do sprawy poruszonej w pyta-

niu trzecim, należy wskazać, iż na terenie Popradz-

kiego Parku Krajobrazowego, funkcjonującego w opar-

ciu o rozporządzenie nr 5/05 wojewody małopolskie-

kiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz.

Woj.

Ma-

łop.

Nr 309, poz. 2238), w myśl § 3 pkt 1 oraz 5 ww.

rozporządzenia obowiązuje zakaz realizacji przedsię-

dziernika 2008 r. o udostępnieniu informacji o śro-

z późn. zm.), jak również zakaz wykonywania prac

prawą urządzeń wodnych.

Trasy i wyciągi narciar-

skie oraz urządzenia im towarzyszące zaliczane są,

cych potencjalnie znacząco oddziaływać na środowi-

sko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji

cia te wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływa-

nia na środowisko, jeżeli obowiązek tej oceny został

Budowa tras i wyciągów narciarskich oraz infra-

struktury towarzyszącej wiązałaby się ponadto z na-

ruszeniem zakazu wykonywania prac ziemnych

trwale zniekształcających rzeźbę terenu.

realizacja inwestycji „Siedem dolin” nie jest możliwa

na obszarze Popradzkiego Parku Krajobrazowego

w tej części, która naruszałaby wymienione powyżej

zakazy.

Należy jednocześnie mieć na uwadze, iż art. 17

zm.) dopuszcza możliwość realizacji na obszarze par-

ku krajobrazowego przedsięwzięć mogących znaczą-

co oddziaływać na środowisko, pod warunkiem że

będą to przedsięwzięcia nienaruszające pozostałych

zakazów, dla których sporządzenie raportu o oddzia-

ływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i prze-

prowadzona procedura oceny oddziaływania na śro-

dowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na

przyrodę parku krajobrazowego.

Pragnę ponadto poinformować, iż z całego zamie-

rzenia pod nazwą „Siedem dolin” do dnia dzisiejsze-

go Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Kra-

kowie uzgodniła sześć spośród ośmiu jednostek pla-

nistycznych, na które projekt planu został podzielony

(takich jak: Obszar 1 Zdrój, Obszar 2 Centrum, Ob-

szar 5 Czarny Potok, Obszar 6 Źródlana, Obszar

7 Pułaskiego, Obszar 8 Stara Droga).

Przedmiotowe

uzgodnienia dopuszczały przeznaczenie terenów pod

realizację przedsięwzięć narciarskich i ustalały wa-

runki ich realizacji w sposób ograniczający negatyw-

ny wpływ na środowisko przyrodnicze.

Natomiast

w przypadku dwóch obszarów: Słotwiny i Jaworzyna,

regionalny dyrektor ochrony środowiska w Krakowie

postanowieniami odmówił uzgodnienia projektów

miejscowego planu zagospodarowania Uzdrowisko

Krynica-Zdrój.

W wyniku zażaleń złożonych przez

burmistrza Krynicy-Zdroju powtórna analiza doku-

mentacji przez organ II instancji (generalnego dyrek-

tora ochrony środowiska) potwierdziła ustalenia re-

gionalnego dyrektora ochrony środowiska w Krako-

wie, co skutkowało utrzymaniem w mocy postano-

wień odmawiających uzgodnienia miejscowych pla-

nów zagospodarowania przestrzennego dla obszarów:

Słotwiny i Jaworzyna.

Negatywne stanowisko wyni-

kało z faktu, iż realizacja ustaleń planu spowoduje

naruszenie zakazów obowiązujących na terenie Po-

pradzkiego Parku Krajobrazowego oraz spowoduje

znacząco negatywne oddziaływanie na siedliska

przyrodnicze będące przedmiotami ochrony obszaru

Natura 2000 „Ostoja Popradzka” (PLH120019), wymie-

nione w załączniku I dyrektywy Rady 92/43/EWG,

930

co jednoznacznie wynika z przeprowadzonej strate-

gicznej oceny oddziaływania na środowisko i w kon-

sekwencji wiązałoby się z naruszeniem art. 33 usta-

wy o ochronie przyrody.

Ponadto teren zamierzonej

inwestycji położony jest w centralnej części biocen-

trum rangi europejskiej „Obszar Sądecki” o podsta-

wowym znaczeniu dla właściwego funkcjonowania

środowiska przyrodniczego Karpat.

Realizacja inwe-

stycji wiąże się z wylesieniem znacznych powierzch-

ni zwartych kompleksów leśnych, w terenach o eks-

tremalnych spadkach i zagrożonych ruchami osuwi-

skowymi.

Biorąc pod uwagę istniejące uwarunkowania

przyrodnicze i prawne, projektowane zamierzenie

„Siedem dolin” w wersji promowanej przez inwestora

nie może uzyskać akceptacji służb ochrony przyrody.

Należy podkreślić, że stanowisko tychże służb nie

jest stanowiskiem subiektywnym, ale opartym na

obecnie obowiązujących przepisach prawa.

Służby te

w sposób prawidłowy wykonują swoje obowiązki, sto-

jąc na straży przestrzegania prawa.

Należy podkre-

ślić, iż działanie organów ochrony przyrody w proce-

sie uzgodnień realizacji inwestycji „Siedem dolin”

poddawane było w przeszłości kontroli przez organy

nadrzędne oraz sądy administracyjne.

Można w tym

miejscu przytoczyć przykład odmowy uzgodnienia

projektu miejscowego planu zagospodarowania prze-

strzennego zespołu sportowo rekreacyjnego Szczaw-

niczek na terenie wsi Złockie i Jastrzębik.

Rozstrzy-

gnięcie to było przedmiotem zażalenia burmistrza

miasta i gminy Muszyna skierowanego do ministra

środowiska.

Minister środowiska w drodze postano-

wienia z dnia 6 września 2006 r., znak: DLOPiKp-

-286/3-72/6152/06/tp/js, utrzymał w mocy zaskarżo-

ne postanowienie, podtrzymując zawarte w nim sta-

nowisko.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie było również

przedmiotem skargi burmistrza miasta i gminy Mu-

szyna i postępowania przed Wojewódzkim Sądem

Administracyjnym w Warszawie (sygn. akt IV SA/WA

2037/06 z 7 marca 2007 r.) i Naczelnym Sądem Ad-

ministracyjnym (II OSK 1177/07 z 16 września

2008 r.).

Zarówno WSA w Warszawie, jak i NSA od-

daliły skargę burmistrza, wskazując, że organy ad-

ministracji publicznej, prowadząc przedmiotowe po-

stępowanie, w sposób właściwy zastosowały przepisy

procedury administracyjnej, jak również przepisy

prawa materialnego.

Plan ochrony Popradzkiego Parku Krajobrazowego,

który utracił moc obowiązującą na podstawie art. 11

wyznaczał tereny predysponowane do rozwoju spor-

tów zimowych w zakresie dużo mniejszym, niż zakła-

da to koncepcja „Siedmiu dolin”, pozwalającym jed-

nak zachować równowagę pomiędzy rozwojem gospo-

darczym a wymogami ochrony środowiska przyrod-

niczego.

Należy dodać, iż ówczesny dyrektor Popradz-

kiego Parku Krajobrazowego podjął inicjatywę dosto-

sowania formy i treści planu ochrony do obowiązują-

cego rozporządzenia, jednak plan ten nigdy nie został

formalnie ustanowiony.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie budowy odcinka drogi ekspresowej S69,

tzw. obejścia Węgierskiej Górki,

z Bielska-Białej do Zwardonia (869)

Szanowna Pani Poseł!

W odpowiedzi na interpe-

I/1/2012, w sprawie budowy odcinka drogi ekspreso-

Węgierskiej Górki, przedstawiam następujące infor-

macje i wyjaśnienia.

Uprzejmie informuję, iż przedmiotowa inwestycja

Ponadto do przyczyn, które wpłynęły na nieujęcie

leży zaliczyć:

— ogromny zakres ﬁnansowyww.inwestycji,

Europejskiej droga przez Węgierską Górkę była dwu-

krotnie przebudowywana (wzmacniana),

dów/dobę,

do 3,5 t na przejściu granicznym), w związku z czym

Ewentualna budowa przedmiotowego odcinka

drogi będzie możliwa po weryﬁkacjiruchutranzyto-

931

sania inwestycji do „Programu budowy dróg krajo-

zgodnie z założeniami programu zostanie on zaktu-

alizowany w momencie, kiedy ostatecznie będą znane

poziomy ﬁnansowaniainfrastrukturydrogowejdo-

stępne dla Polski w Wieloletnich Ramach Finanso-

urealnione prognozy makroekonomiczne dla dwóch

cyzyjne określenie potrzeb ﬁnansowych (w tym

w sprawie omijania bramownic

do elektronicznego poboru opłat przez pojazdy

powyżej 3,5 t na odcinku drogi krajowej

nr 81 i S1 z Katowic do Cieszyna przez Skoczów

(870)

-023-870/12, dotyczącą omijania bramownic do elek-

tronicznego poboru opłat na odcinku drogi krajowej

81 i drogi ekspresowej S1 z Katowic do Cieszyna

przez Skoczów przez pojazdy o dopuszczalnej masie

stępujące stanowisko.

Pragnę poinformować, że główny inspektor trans-

portu drogowego na prośbę ministra transportu, bu-

burmistrza miasta Cieszyna dotyczące nadmiernego

ruchu pojazdów ciężarowych na wskazanym przez

panią poseł odcinku drogi wojewódzkiej nr 938 Paw-

łowice – Cieszyn do właściwego miejscowo Wojewódz-

kiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Kato-

wicach celem podjęcia stosownych działań kontrol-

nych w zakresie przewozu drogowego na ww. odcinku

drogi.

Nadmienię, że marszałek województwa, jako or-

gan zarządzający ruchem na drogach wojewódzkich

zmianę organizacji ruchu na danym odcinku drogi

w celu ograniczenia negatywnego wpływu pojazdów

ciężkich korzystających z danego odcinka drogi na

lokalną społeczność (np. zmniejszenia poziomu hała-

su).

Jako przykłady takich uprawnień marszałka wo-

jewództwa można wymienić:

zgodnie z pkt 3.2.6. załącznika nr 1 do rozporządze-

ilości urządzeń sygnalizacji świetlnej, co prowadziło-

by do ograniczenia prędkości pojazdów korzystają-

cych z tego odcinka drogi i ograniczenia poziomu

hałasu emitowanego przez pojazdy.

Powyższe zmiany w organizacji ruchu mogą zo-

stać wprowadzone przez właściwy organ zgodnie z prze-

pisami rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

Jako przykład działalności zmierzającej do ogra-

z płatnej autostrady A2 na powyższe drogi wojewódz-

kie.

Również niektórzy prezydenci miast na prawach

powiatu (jako przykłady wskazać można w tym miej-

scu Kraków, Wrocław i Konin) wykorzystują swoje

uprawnienia w zakresie zarządzania ruchem i stosu-

ją zakazy ruchu pojazdów ciężarowych na newral-

gicznych odcinkach drogowej sieci miejskiej.

Innym środkiem, który może zostać wprowadzo-

ny w celu zmniejszenia prędkości pojazdów porusza-

jących się po odcinku drogi wojewódzkiej nr 938 Paw-

łowice – Cieszyn i ograniczenia związanego z tym

nadmiernego hałasu, jest instalacja w pasie drogo-

wym stacjonarnych urządzeń rejestrujących, o któ-

drogowym, ujawniających naruszenia przepisów ru-

chu drogowego w postaci przekraczania dopuszczal-

nej prędkości i niestosowania się do sygnałów świetl-

nych.

Urządzenia te instalują zarządcy dróg (w przy-

padku dróg wojewódzkich jest to zarząd wojewódz-

932

twa) na wniosek głównego inspektora transportu

nego inspektora transportu drogowego.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 19 stycznia 2012 r.

w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej oraz z tytułu

(871)

czych, przekazaną przy piśmie Marszałek Sejmu RP

uprzejmie przedstawiam poniższe stanowisko.

prowadzącego szpital – także umowę ubezpieczenia

z tytułu zdarzeń medycznych, niezależnie od ubez-

pieczenia odpowiedzialności cywilnej.

Konieczność

wprowadzenia dodatkowego ubezpieczenia wynikała

z tego, że ubezpieczenia wymienione w art. 25 usta-

mają odmienny charakter, bowiem ubezpieczenie OC

ma charakter majątkowy, natomiast ubezpieczenie

z tytułu zdarzeń medycznych jest nowym rodzajem

ubezpieczenia o cechach ubezpieczenia osobowego.

Z przepisu art. 822 Kodeksu cywilnego wynika,

że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cy-

wilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia

rządzone osobom trzecim, wobec których odpowie-

dzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubez-

pieczony.

Przedmiotem ubezpieczenia są w tym wy-

padku zobowiązania, które mogą powstać wobec osób

trzecich – poszkodowanych na skutek wypadku ubez-

pieczeniowego.

Istotne jest w tym względzie to, że

ubezpieczyciel w przypadku ubezpieczenia OC wcho-

dzi w sytuację prawną ubezpieczającego (lub osoby,

na rzecz której zostało zawarte ubezpieczenie OC)

i jego zobowiązanie sięga tak daleko, jak odpowie-

dzialność cywilna ubezpieczającego (przy założeniu,

że umowa ubezpieczenia dobrowolnego OC nie zawie-

ra w tym względzie ograniczeń).

Przyjmuje się, że

w przypadku ubezpieczonego sprawcy szkody odpo-

wiedzialność ubezpieczyciela typu gwarancyjnego

zastępuje odpowiedzialność sprawczą.

Tak więc

świadczenie ubezpieczyciela będzie musiało podlegać

ogólnym regułom naprawiania szkody, w tym w szcze-

gólności ustalania rozmiaru szkody (strata rzeczy-

wista oraz utrata zysków poniesiona przez poszkodo-

wanego), sposobu naprawienia szkody, związku przy-

czynowego, przyczynienia się do powstania szkody

itp.

Na skutek wyrządzenia szkody i ustalenia obo-

wiązku ubezpieczającego do naprawienia szkody mię-

dzy ubezpieczycielem a poszkodowanym powstaje

więź materialnoprawna.

Natomiast ubezpieczenie

z tytułu zdarzeń medycznych jest zawierane na rzecz

pacjenta i należy je traktować jako ubezpieczenie,

zaliczane do grupy ubezpieczeń osobowych, w któ-

rych ochroną objęte są życie lub zdrowie człowieka.

wszystkim przedmiot ubezpieczenia: życie i zdrowie,

stąd ich nazwa: ubezpieczenia osobowe.

Nie są one

czeń majątkowych.

W ubezpieczeniu tym, podobnie

jak w NW, powstanie prawa do świadczenia ubezpie-

czeniowego uzależnione jest od doznania przez osobę

medycznego) powodującego skutki określone w wa-

runkach ubezpieczenia.

Zasadą jest, z zastrzeżeniem

dania winy, przyczynienia i innych czynników, które

niu odpowiedzialności cywilnej.

Mając na uwadze powyższe, wprowadzono obo-

wiązek zawarcia przez szpitale ubezpieczenia na

rzecz pacjenta, które swoim zakresem obejmuje wy-

łącznie zdarzenia medyczne, zdeﬁniowanewustawie

rozwiązanie jest podyktowane także specyﬁkąpostę-

powania przed wojewódzką komisją do spraw zda-

rzeń medycznych, gdzie wypłata świadczenia nie jest

uzależniona od zawinienia.

Odnosząc się do postulatu de lege ferenda, zawar-

tego w pytaniu drugim interpelacji pana posła Da-

riusza Piontkowskiego, uprzejmie informuję, iż funk-

cjenta oraz ustawy o ubezpieczeniach obowiązko-

933

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

uwagi ministra zdrowia.

Minister zdrowia, w celu

rozwiązania zaistniałej sytuacji, spotyka się zarówno

z przedstawicielami podmiotów leczniczych, jak i ubez-

pieczycieli.

Z danych uzyskanych od przedstawicieli szpitali

wynika, że oferty składki z umowy ubezpieczenia

z tytułu zdarzeń medycznych wahają się pomiędzy

ok. 160 tys. zł – ok. 700 tys. zł rocznie.

Są to oferty

składane przez jednego ubezpieczyciela różnym pod-

miotom leczniczym prowadzącym szpitale.

Określe-

nie skali skutków dla całego kraju, jak i poszczegól-

nych województw nie jest możliwe, gdyż, jak wskaza-

no powyżej, są to oferty składane w ramach postępo-

wania z przepisów o zamówieniach publicznych, któ-

re w znaczącej większości nie są przyjmowane przez

podmioty lecznicze.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie kolejowych połączeń

transgranicznych (872)

16 stycznia br. nr SPS-023-872/12, przedstawiam na-

stępujące informacje.

W opinii Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej nie wydaje się zasadne różni-

cowanie deﬁnicjistrefytransgranicznejzewzględu

na fakt, iż sąsiednie państwo, w tym przypadku Bia-

łoruś, nie jest członkiem Unii Europejskiej.

Resort

nie otrzymywał też tego typu uwag ze strony innych

województw położonych przy zewnętrznej granicy

Unii Europejskiej.

Funkcjonowanie kolejowych przewozów pasażer-

skich między Polską a Białorusią jest ważne z punk-

tu widzenia całokształtu systemu transportowego

kraju.

Z tego względu minister transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej wyraził zgodę na dalsze

doﬁnansowaniedwóchparpociągównatrasieBiały-

stok – Grodno w okresie obowiązywania rozkładu

jazdy 2011/2012.

Połączenie to charakteryzuje się

wysoką frekwencją oraz zapewnia możliwość dalszej

podróży pociągami międzywojewódzkimi w głąb kra-

ju, co wskazuje na jego ponadregionalne znaczenie.

Stanowisko Ministerstwa Transportu, Budownic-

twa i Gospodarki Morskiej odnośnie do dalszego do-

towania z budżetu państwa połączenia na trasie Cze-

remcha – Wysokolitowsk pozostaje natomiast nega-

tywne, ponieważ przewozy te miały charakter stric-

te lokalny.

Utrzymywanie przedmiotowego połącze-

nia nie było uzasadnione z ekonomicznego punktu

widzenia, ze względu na jego niską frekwencję oraz

wysokie koszty funkcjonowania.

Według informacji

przekazanej przez Przewozy Regionalne sp. z o.o. de-

ﬁcytofertyprzewozowejwpostacidwóchparpocią-

gów relacji Czeremcha – Wysokolitowsk w roku 2012

oszacowano na 375 tys. zł.

Należy bowiem podkreślić, że podstawowym kry-

terium, które jest brane pod uwagę przy kwaliﬁko-

waniu określonych przewozów użyteczności publicz-

nej jako przewozy realizowane w streﬁe transgra-

nicznej albo międzynarodowe przewozy pasażerskie,

jest to, czy takie przewozy służą zaspokajaniu po-

trzeb przewozowych lokalnej społeczności (mieszkań-

ców danej jednostki samorządu terytorialnego na

terytorium RP oraz na obszarze jednostki admini-

stracyjnej położonej na terytorium państwa sąsied-

niego).

Jeżeli istnieje potrzeba zapewnienia określo-

nych przewozów stricte dla potrzeb lokalnej społecz-

ności, to ich organizatorem powinna być właściwa

jednostka samorządu terytorialnego.

Jeżeli jednak

przewozy o charakterze użyteczności publicznej mają

zaspokajać potrzeby przewozowe wykraczające poza

granice jednostki samorządowej, przewozy takie za-

kwaliﬁkowane są jako międzynarodowe przewozy

pasażerskie, których organizatorem jest minister

Jednocześnie informuję, że zgodnie z przepisami

zm.) w 2012 r. środki funduszu, w kwocie 150 mln zł,

będą przeznaczone na współﬁnansowaniezadańwła-

snych województw w zakresie organizowania regio-

nalnych kolejowych przewozów pasażerskich wyko-

nywanych na podstawie umów o świadczenie usług

publicznych.

Środki te zostaną podzielone pomiędzy

z tym województwa przygraniczne będą mogły wygo-

spodarować z własnych budżetów środki na doﬁnan-

sowanie transgranicznych przewozów kolejowych.

Istniejące zapisy w ustawie z dnia 16 grudnia

ce organizowania przewozów międzynarodowych

umożliwiają doﬁnansowanieprzezministrawłaści-

wego do spraw transportu połączeń istotnych z punk-

tu widzenia sieci komunikacyjnej kraju, pozwalając

jednocześnie władzom samorządowym na kształto-

wanie lokalnej polityki transportowej również w sfe-

rze połączeń przygranicznych.

W związku z tym

934

w opinii Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej przedmiotowe przepisy nie

wymagają modyﬁkacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

nieuzasadnionych wydatków ZUS (876)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przekazaną przez marszałka Sejmu RP przy piśmie

interpelację pana posła Arkadiusza Mularczyka

ZUS (pismo KPRM z dnia 18 stycznia 2012 r., znak:

DSPA-4810-526-(l)/12, po uzyskaniu stanowiska pre-

zesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, uprzejmie

informuję.

Zadania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych okre-

Zgodnie z art. 68 tej ustawy do zakresu działania

zakładu należy miedzy innymi:

1) realizacja umów i porozumień międzynarodo-

wych w dziedzinie ubezpieczeń społecznych,

2) popularyzacja wiedzy o ubezpieczeniach spo-

łecznych.

Od początku powstania Zakład Ubezpieczeń Spo-

łecznych był aktywny na arenie międzynarodowej,

co przejawiało się m.in. udziałem w negocjowaniu

dwustronnych umów i porozumień w zakresie zabez-

pieczenia społecznego.

Od 1927 r. zakład jest członkiem Międzynarodo-

wego Stowarzyszenia Zabezpieczenia Społecznego

(ISSA) największej światowej organizacji grupującej

obecnie 333 organizacje zabezpieczenia społecznego

ze 153 krajów świata.

ISSA jest organizacją aﬁliowa-

ną i współpracującą z Międzynarodową Organizacją

Pracy.

Konstytucyjnym celem działania ISSA jest współ-

praca na szczeblu międzynarodowym zmierzająca do

promowania i rozwoju zabezpieczenia społecznego na

całym świecie, głównie poprzez poprawo administra-

cyjnych i technologicznych działań, w celu polepsze-

nia warunków społeczno-ekonomicznych ludności,

w oparciu o sprawiedliwość społeczną.

Przynależność do ISSA zapewnia Zakładowi nie-

ograniczony i bezpłatny dostęp do wszelkich kanałów

informacji, możliwość korzystania z bezpłatnej pomo-

cy eksperckiej oraz konsultacji specjalistycznych.

Po raz pierwszy od 1927 r. prezes zakładu pełni

w tej organizacji ważne funkcje, w tym przewodni-

czącego Komisji Kontroli i przewodniczącego Komi-

tetu Sterującego Europejskiej Sieci ISSA.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych poinfor-

mował, że zaplanowane wydatki na współpracę mię-

dzynarodową zakładu pozostają od wielu lat na nie-

zmienionym poziomie.

W latach 2010–201l przy podob-

nym zaangażowaniu środków aktywność międzynaro-

dowa zakładu wzrosła, co pozwoliło w jeszcze większym

zakresie skorzystać z doświadczeń zagranicznych in-

stytucji zabezpieczenia społecznego oraz ekspertów.

Wyjazdy prezesa i członków zarządu realizowane

były zgodnie z obowiązującą w zakładzie procedurą

i pozostawały w ścisłym związku z wykonywanymi

przez te osoby zadaniami.

Uczestnicząc w konferen-

cjach, osoby te były prelegentami lub panelistami.

Prezes zakładu wskazał, że łączna kwota wydat-

ków podana w artykule „Super Expressu” obejmo-

wała nie tylko wyjazdy prezesa zakładu i członków

zarządu, ale również wielu ekspertów i pracowników

ZUS-u uczestniczących w wyjazdach zagranicznych

związanych z realizacją wielu umów międzynarodo-

wych dotyczących świadczeń zagranicznych oraz

uczestnictwa w grupach eksperckich w Brukseli i in-

nych krajach UE dotyczących realizacji systemu ko-

ordynacji zabezpieczenia społecznego uregulowanego

w rozporządzeniu KE 883.

Koszty szkoleń pokrywane są z budżetu szkole-

niowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wcho-

dzą w zakres świadczeń pracowniczych, udzielanych

zgodnie z przepisami rozdziału III Kodeksu pracy

oraz zasadami przyznawania świadczeń pracowni-

kom podnoszącym kwaliﬁkacjewformachszkolnych

i pozaszkolnych na podstawie skierowania udzielone-

go przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych obowiązu-

jącymi w zakładzie na mocy uchwały nr 138/2004

Zarządu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia

20 grudnia 2004 r.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyja-

śnia, że wybór szkoleń, w których uczestniczą pra-

cownicy, każdorazowo wiąże się z analizą i badaniem

dostępnych na rynku programów szkoleniowych,

również od strony ﬁnansowej.

Tylkowuzasadnio-

nych przypadkach braku możliwości odbycia równo-

ważnych szkoleń krajowych podejmowana jest decy-

zja o szkoleniach zagranicznych, np. w przypadku

braku możliwości odbycia szkolenia z budowania kul-

tury efektywności opartej na wskaźnikowaniu zadań

w Polsce.

Projekt podjęty przez ZUS ma charakter

pionierski i nie ma wypracowanych w tym zakresie

wzorców bazujących na praktyce polskiej administra-

cji, stąd też nie ma dużego wyboru tego typu zaawan-

sowanych specjalistycznych szkoleń w tym zakresie.

935

Jedną z najistotniejszych grup pracowników szko-

lonych w zakładzie jest kadra kierownicza, na której

po to, by jak najlepiej zarządzać powierzonymi jej za-

sobami i zadaniami.

Ustawiczne doskonalenie umie-

jętności menadżersko-ﬁnansowych jest niezbędne

w instytucji, przez którą przepływa największy

tem nie tylko FUS – którego budżet na rok 2012 r.

państwa oraz Funduszu Emerytur Pomostowych,

ponadto zakład zarządza środkami FRD, który jako

jedyny osiągnął dodatnią stopę zwrotu z inwestycji

na rynkach ﬁnansowychw2011r.).

Korzystanieznaj-

nowszych rozwiązań z zakresu zarządzania podmio-

Dzięki temu menadżerowie mogą podejmować decy-

niższym poziomie zatrudnienia, a co za tym idzie,

wyższej efektywności kosztowej.

Odnośnie do dodatkowych nagród przyznawa-

nych pracownikom prezes Zakładu Ubezpieczeń Spo-

łecznych informuje, że wskazane w interpelacji liczby

807 i 1713 – to odpowiednio liczba wszystkich pra-

cowników centrali oraz liczba wszystkich pracowni-

ków oddziałów, którzy w 2010 r. otrzymali nagrody

dodatkowe za prace w zespołach.

Natomiast nagrody

za pracę w zespole ds. rozliczenia strategicznych płat-

ników składek otrzymało 13 osób, a za pracę w ze-

spole ds. wdrożenia regulaminu organizacyjnego,

wprowadzającego zarządzanie procesowe – 8 osób.

W ocenie prezesa zakładu nagrody zostały przy-

znane tym pracownikom, którzy w sposób istotny

przyczynili się do poprawy funkcjonowania zakładu,

realizując i nadzorując ważne dla ZUS projekty, w tym

w obszarze bezpośredniej obsługi klienta.

Ocena

efektywności tych ostatnich została zweryﬁkowana

na podstawie szeroko zakrojonych badań satysfakcji

klientów, przeprowadzonych przez pracownię SMG/KRC

Millward Brown.

Badania te pokazały, że poziom sa-

tysfakcji klientów z obsługi w ZUS wzrósł do 69%

i jest najwyższy spośród uczestniczących w badaniu

urzędów.

Jednocześnie dodać należy, że koszty funkcjono-

wania ZUS-u są systematycznie obniżane dzięki in-

formatyzacji i racjonalizacji wykorzystania zasobów

koszty funkcjonowania ZUS będą niższe o 130 mln zł.

Prezes zakładu podkreślił, że realizując przyjętą

„Strategię przekształceń Zakładu Ubezpieczeń Spo-

łecznych na lata 2010–2012”, która jest odpowiedzią

zakładu na zmiany zachodzące w otoczeniu społeczno-

-gospodarczym i oczekiwania obywateli, jako pionier

wśród instytucji sektora publicznego zakład wprowa-

dził zarządzanie procesowe oraz system oceny pracy

oddziałów.

Inicjatywy, takie jak opis i optymalizacja

procesów oraz wprowadzenie systemu miar dla kontro-

li ich realizacji, zmierzają do przestawienia organizacji

na przyjazną obywatelom instytucję publiczną.

Działa-

nia te są unikalne w skali sektora publicznego.

Wyznaczone liczne zadania zakład realizuje bez

zakłóceń, m.in. dzięki wysokiej klasy specjalistom

– pracownikom zakładu i ich wyższej efektywności.

Przyznawanie pracownikom dodatkowych nagród

stanowi, jak zaznaczył prezes ZUS wyraz docenienia

pracowników szczególnie zaangażowanych w ponad-

standardowe zadania realizowane przez zespoły.

Za-

kład nie może bowiem pozwolić sobie na utratę swo-

jego potencjału ludzkiego na rzecz sektora prywat-

nego, który aktualnie oferuje bardziej konkurencyjne

wynagrodzenie niż zakład.

Niestety bez zapewnienia

pracownikom wynagrodzeń na odpowiednim pozio-

mie zakład nic będzie w stanie utrzymać najlepszych

fachowców.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie zwrotu części opłaty

z tytułu wydania karty pojazdu (879)

879/12, przy którym przekazano interpelację posła

tułu wydania karty pojazdu, uprzejmie informuję.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycz-

nia 2006 r. uznał § 1 ust. 1 rozporządzenia ministra

zm.), gdyż zawyżał wysokość opłaty i tym samym

rozporządzenie wykraczało poza zakres upoważnie-

nia zawartego w ustawie.

W świetle orzeczenia trybunału powyższy przepis

Konstytucji RP, gdyż przy ustalaniu wysokości opłat

za kartę pojazdu uwzględniał nie tylko wysokość kosz-

tów związanych z drukiem i dystrybucją kart, lecz

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego ustanowiona

w kwestionowanym przepisie opłata stanowiła – ze

936

druku i dystrybucji kart pojazdów – rodzaj daniny pu-

blicznej, a tego rodzaju danina może być nałożona wy-

łącznie w drodze ustawy, nie zaś przez rozporządzenie.

W związku z wyrokiem trybunału minister trans-

portu i budownictwa wydał w dniu 28 marca 2006 r.

nowe rozporządzenie w sprawie opłaty za kartę po-

jazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), które weszło w życie

z dniem 15 kwietnia 2006 r.

Ustalona w ww. rozpo-

rządzeniu opłata za kartę pojazdu zarejestrowanego

po raz pierwszy na terenie Polski wynosi 75 zł.

W wyroku Trybunał Konstytucyjny, odnosząc się

do nadmiernej wysokości opłaty za kartę pojazdu,

stwierdził, iż „należy raczej uznać, że kwestionowane

podwyższenie opłaty miało na celu zapewnienie po-

wiatom dodatkowych źródeł dochodów przeznaczo-

nych na wykonywanie innych zadań”.

Przedstawiając powyższe oraz odnosząc się do py-

tań zawartych w ww. interpelacji, uprzejmie infor-

muję Panią Marszałek, iż nie przewiduje się tworze-

nia regulacji prawnych, których celem byłoby:

— wyłączenie wydatków z tytułu zwrotów opłat

za wydanie karty pojazdów z relacji, o której mowa w

— zrekompensowanie z budżetu państwa wydat -

ków powiatów, ponoszonych z tytułu zwrotu różnicy

opłaty za wydanie kart pojazdów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

w sprawie upraw roślin oraz dystrybucji

żywności modyﬁkowanej genetycznie(880)

terpelacji pani poseł Ewy Kołodziej, przekazanej przy

piśmie z dnia 16 stycznia br. (znak: SPS-023-880/12),

przedkładam następujące odpowiedzi na zawarte

1.

Jakie stanowisko aktualnie zajmuje polski rząd

na forum UE w kontekście uprawy roślin i dystrybu-

cji żywności genetycznie modyﬁkowanejzuwzględ-

nieniem przepisu popartego przez europosłów w Par-

lamencie Europejskim?

Ramowe stanowisko w sprawie GMO zostało przy-

nek w sprawie wprowadzania do obrotu produktów

GMO oraz dążenie, by Polska uzyskała status „kraju

wiązki wynikające z członkostwa Polski w Unii Eu-

ropejskiej, rząd RP deklaruje przestrzeganie obowią-

zującego prawa wspólnotowego oraz wyraża chęć

kontynuowania badań naukowych i rozpoczęcie ba-

dań o charakterze rolnośrodowiskowym, aby pozy-

nisterstwa Środowiska, które w Polsce jest resortem

odpowiedzialnym za większość zagadnień związa-

nych z organizmami zmodyﬁkowanymigenetycznie

(http://gmo.mos.gov.pl/pobierz/GMO_RAMOWE_

STANOWISKO_POLSKI.pdf).

Działając zgodnie z deklaracją ramowego stano-

Wspomniany przez panią poseł projekt rozporzą-

dzenia został przedstawiony przez Komisję Europej-

ską 13 lipca 2010 r.

Zawiera on propozycję nowego

artykułu 26b, który miałby zostać wprowadzony do

dyrektywy 2001/18/WE.

Zgodnie z pierwotnym

brzmieniem zaproponowanym przez Komisję, arty-

kuł ten uprawniałby państwa członkowskie do ogra-

niczenia lub zakazywania uprawy wszystkich lub

poszczególnych zatwierdzonych GMO na części lub

całości swojego terytorium w oparciu o szczególne dla

tych państw warunki.

Zgodnie z wyjaśnieniami Ko-

misji przepisy takie miałyby umożliwić państwom

członkowskim wprowadzenie zakazów uprawy z przy-

czyn innych niż ewentualne zagrożenia dla zdrowia

i środowiska, ale w sposób pozostający w zgodzie z trak-

tatami.

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że zarówno

w obowiązujących, jak i planowanych przepisach

unijnych kwestie uprawy roślin zmodyﬁkowanych

genetycznie na terenie państw członkowskich i kwe-

stia wprowadzania do obrotu produktów genetycznie

zmodyﬁkowanychzprzeznaczeniemnażywnośćipa-

szę nie są traktowane łącznie.

Każde z tych zastoso-

wań wymaga odrębnego dopuszczenia do obrotu, po-

przedzonego analizą ryzyka właściwą dla danego

zastosowania produktu zmodyﬁkowanegogenetycz-

nie.

Ewentualna zmiana dyrektywy, umożliwiająca

państwom wprowadzanie zakazów uprawy, nie bę-

dzie miała żadnego wpływu na przepisy regulujące

wprowadzanie do obrotu genetycznie zmodyﬁkowa-

nej żywności i pasz.

Podkreślić należy, że przyjęcie stanowiska w spra-

wie projektu przez Parlament Europejski w dniu

5 lipca 2011 r. nie kończy procedury legislacyjnej na

forum UE.

Zgodnie z traktatem z Lizbony do przyję-

937

cia unijnego aktu prawnego potrzebne jest porozu-

mienie Parlamentu, Rady oraz Komisji.

Aktualnie

już czwarta prezydencja (DK) prowadzi prace nad

uzgodnieniem wspólnego stanowiska w Radzie.

Jeśli

takie stanowisko zostanie wypracowane, pomimo

wciąż utrzymującej się bardzo silnej mniejszości blo-

kującej, będzie to podstawą do rozpoczęcia rozmów

z Parlamentem celem osiągnięcia porozumienia.

Trudno obecnie wyrokować, czy istnieje szansa na

osiągnięcie porozumienia przez wszystkie zaangażo-

wane strony.

Część poprawek przyjętych przez Par-

lament jest nie do zaakceptowania dla niektórych

państw członkowskich, również Komisja jest prze-

ciwna niektórym z tych poprawek (np. zmianie pod-

stawy prawnej rozporządzenia).

Ponadto ostatnia

propozycja kompromisowa, przygotowana przez pre-

zydencję DK i przekazana państwom członkowskim

w dniu 26 stycznia br., jest tak różna od propozycji,

na temat której wypowiedział się Parlament, że nie

jest obecnie jasne, czy procedura konsultacji nie po-

winna zacząć się od początku.

W przypadku braku ostatecznego porozumienia

pomiędzy Komisją, Parlamentem i Radą projekt zo-

stanie odrzucony.

Ponieważ nie tylko procedura legi-

slacyjna nie została zakończona, ale nie osiągnięto

porozumienia co do ostatecznego kształtu zmiany,

nie można powoływać się na omawianą propozycję

jak na obowiązujący akt prawny i oczekiwać jego sto-

sowania w praktyce.

2.

Jakie działania prowadzi kierowany przez Pana

resort w celu uregulowania prawnego w kwestii pro-

dukcji i dystrybucji roślin oraz żywności genetycznie

modyﬁkowanej?

Uprzejmie informuję, że organem wiodącym w spra-

wach GMO i koordynującym wszelkie działania

netycznie, zamierzonym uwolnieniem GMO do środo-

do obrotu organizmów zmodyﬁkowanychgenetycznie

do obrotu na podstawie dyrektywy 2001/18/WE.

Mi-

Minister rolnictwa posiada kompetencje ustawo-

pasz.

Kwestie upraw roślin genetycznie zmodyﬁko-

wanych wciąż pozostają nieuregulowane w przepi-

sach prawnych.

Minister rolnictwa odpowiada rów-

tycznie zmodyﬁkowanych.

Ta sprawa budzi wiele

emocji i kontrowersji, związanych z prowadzonymi

Należy przypomnieć, że zakazy rejestracji odmian

genetycznie zmodyﬁkowanychwkrajowymrejestrze

w Polsce, wpisane do ustawy o nasiennictwie przez

parlament w 2006 r., zostały uznane za niezgodne z pra-

wem unijnym, co potwierdził wyrok Europejskiego

Trybunału Sprawiedliwości wydany 16 lipca 2009 r.

w sprawie przeciwko Polsce.

W uzasadnieniu wyroku

ETS wskazał, że „...zakazując swobodnego obrotu

materiałem siewnym odmian genetycznie zmodyﬁ-

kowanych oraz wpisu odmian genetycznie zmodyﬁ-

kowanych do krajowego rejestru odmian, Rzeczpo-

spolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na

ganizmów zmodyﬁkowanychgenetycznieiuchylającej

dyrektywę Rady 90/220/EWG, jak również na mocy

logu odmian gatunków roślin rolniczych”.

Od ogło-

szenia wyroku, czyli od lipca 2009 r., Komisja Euro-

pejska rozpoczęła monitorowanie postępu prac nad

wadzące do jego wdrożenia, kierując do prac parla-

mentarnych w listopadzie 2009 r. projekt ustawy

Prawo o GMO, a po wstrzymaniu prac nad tym

aktem prawnym, projekt ustawy o nasiennictwie

(w kwietniu 2011 r.).

Poprawki parlamentarne, wprowadzone do usta-

wy o nasiennictwie, utrzymujące zakaz obrotu ma-

teriałem siewnym odmian genetycznie zmodyﬁkowa-

nych, stały się jedną z przyczyn zawetowana tej usta-

wy przez prezydenta RP w sierpniu 2011 r.

Kierując

się opinią zawartą w uzasadnieniu weta, resort rol-

nictwa ponownie przygotował projekt ustawy o na-

siennictwie, z którego, do czasu podjęcia prac nad

kompleksową ustawą horyzontalnie regulującą za-

gadnienia GMO, zostały usunięte wszystkie przepisy

dotyczące odmian zmodyﬁkowanychgenetycznie.

Należy podkreślić, że ustawa o nasiennictwie do-

konuje wdrożenia szeregu przepisów unijnych z za-

kresu nasiennictwa, nie jest natomiast właściwym

aktem prawnym do uregulowania kwestii związa-

nych z organizmami czy też żywnością genetycznie

zmodyﬁkowaną.

Priorytetem podczas przygotowy-

wania przez resort rolnictwa nowego projektu usta-

wy było oddalenie groźby nałożenia przez Trybunał

Sprawiedliwości kar za niewdrożenie prawa wspól-

notowego, jak i za jego złamanie związane z niewy-

konaniem wyroku ETS w sprawie zakazów dotyczą-

cych materiału siewnego odmian zmodyﬁkowanych

genetycznie.

nie kontynuowane.

Resort rolnictwa zainteresowany

jest też uregulowaniem kwestii upraw roślin gene-

tycznie zmodyﬁkowanych w sposób zapewniający

należytą ochronę rolnikom konwencjonalnym i eko-

logicznym.

Ostatnią podjętą przez rząd próbą był

projekt ustawy Prawo o organizmach genetycznie

938

zmodyﬁkowanych,złożonydopracsejmowychwli-

stopadzie 2009 r.

Projekt przewidywał zarówno prze-

pisy znoszące niezgodne z prawem unijnym zakazy

w ustawie o nasiennictwie, przepisy określające tech-

niczne zasady koegzystencji, jak też przewidywał de-

legację ustawową dla ministra rolnictwa i rozwoju

GMO.

Projekt ten był przygotowany (przy współpra-

cy resortu rolnictwa) przez resort środowiska, który

wanych.

Resort rolnictwa nie zna planów legislacyjnych

mniano powyżej, minister rolnictwa nie ma ustawo-

wych kompetencji w zakresie żywności zmodyﬁko-

wanej genetycznie, nie podejmuje więc żadnych dzia-

łań legislacyjnych w tym zakresie.

Z poważaniem

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie rozporządzenia ministra zdrowia

dotyczącego badań lekarskich dzieci

i młodzieży uprawiających amatorsko sport

(881)

23 marca 2009 r. i dodanego do niego załącznika

w sprawie badań lekarskich dzieci i młodzieży upra-

wiających amatorsko sport uprzejmie proszę o przy-

Na wstępie pragnę poinformować pana posła, że

rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 23 marca

2009 r. w sprawie zakresu koniecznych badań lekar-

skich, częstotliwości ich przeprowadzania oraz trybu

rego dotyczy interpelacja, zostało uchylone w dniu

31 sierpnia 2009 r. w związku wejściem w życie usta-

poz. 989).

Kwestie ochrony zdrowia osób uprawiają-

cych sport uregulowane są w następujących aktach

prawnych:

3) rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 14 kwiet-

W odniesieniu do dzieci i młodzieży zdolność do

uprawiania sportu należy zawsze rozpatrywać w kon-

tekście ochrony ich zdrowia, uwzględniając ﬁzjolo-

giczne zmiany w organizmie przebiegające w okresie

wzrastania i dojrzewania.

Dynamika tych zmian jest

zróżnicowana indywidualnie, ale najintensywniej

przebiegają one w pierwszych dwóch dekadach życia

człowieka.

Fizjologiczne zmiany okresu dorastania

warunkują różnice w zdolnościach adaptacyjnych

dzieci, ich reakcji na wysiłek oraz zdolności do jego

wykonywania, jak również uzyskiwaniu sukcesów

sportowych.

W tym kontekście istotny jest właściwy

dobór zajęć sportowych, z uwzględnieniem możliwo-

ści wystąpienia negatywnych skutków treningu i ry-

walizacji sportowej na organizm dziecka w okresie

jego rozwoju i wzrostu.

Stąd wynika potrzeba szcze-

gólnej ochrony zdrowia dzieci i młodzieży uprawiają-

cych sport, która znalazła umocowanie w przywoła-

nych aktach prawnych.

Zgodnie z przepisami, podstawę uczestnictwa

w treningach i zawodach sportowych (rywalizacji

sportowej) stanowi orzeczenie lekarskie o zdolności

ne przez lekarza specjalistę w dziedzinie medycyny

sportowej, lekarza specjalistę w dziedzinie rehabili-

tacji medycznej (w odniesieniu do osób niepełno-

sprawnych), a w przypadku braku lekarza specjalisty

w dziedzinie medycyny sportowej – lekarza posiada-

jącego certyﬁkatukończeniakursuwprowadzającego

do specjalizacji w dziedzinie medycyny sportowej.

niając m.in. kryterium wieku, możliwości osobnicze

939

dziecka.

Zakres badań ogólnych, diagnostycznych

i specjalistycznych, stanowiących podstawę do wyda-

nia przez uprawnionego lekarza orzeczenia o zdolno-

ści do uprawiania danego sportu, określono w załącz-

niku nr 1 „Wykaz świadczeń gwarantowanych w przy-

padku porad specjalistycznych oraz warunków ich

realizacji” do rozporządzenia ministra zdrowia z dnia

Wstępne badania lekarskie dzieci i młodzieży do

ukończenia 21. roku życia, ubiegających się o wydanie

orzeczenia do uprawiania danego sportu, obejmują:

pomiary antropometryczne, ogólne badanie lekarskie,

badanie ortopedyczne, próbę wysiłkową, przegląd sto-

matologiczny, badanie elektrokardiograﬁczne,bada-

nie ogólne moczu z oceną mikroskopową osadu, od-

czyn opadania krwinek czerwonych, morfologię krwi

obwodowej z wzorem odsetkowym, konsultację laryn-

gologiczną, konsultację okulistyczną.

Okresowe ba-

dania lekarskie dzieci i młodzież do ukończenia 21.

rokiem życia obejmują wykonanie: co 6 miesięcy – po-

miarów antropometrycznych, ogólnego badania le-

karskiego oraz badania ortopedycznego; co 12 mie-

sięcy – badania elektrokardiograﬁcznego,testuwy-

siłkowego, przeglądu stomatologicznego, badania

ogólnego moczu z oceną mikroskopową osadu, odczy-

nu opadania krwinek czerwonych, morfologii krwi

obwodowej ze wzrostem odsetkowym; co 2 lata – kon-

sultacji laryngologicznej i konsultacji okulistycznej.

Katalog badań ogólnych, diagnostycznych i specjali-

stycznych oraz częstotliwość ich wykonywania, okre-

ślone w rozporządzeniu, uzgodnione były w toku prac

legislacyjnych z gronem ekspertów w dziedzinach:

medycyny sportowej, pediatrii, medycyny rodzinnej,

rehabilitacji.

Wypracowane rozwiązania, w ocenie

specjalistów, pozostają optymalne z punktu widzenia

ochrony zdrowia dzieci i młodzieży.

Nie znajduję więc

uzasadnienia do ograniczenia zakresu badań służą-

cych ocenie stanu zdrowia dzieci i młodzieży uprawia-

jących sport, który zaproponował pan poseł w oparciu

o opinie rodziców dzieci uprawiających sport.

Wymienione gwarantowane świadczenia zdrowot-

ne ﬁnansowanesąprzezNarodowyFunduszZdrowia

na podstawie umów na realizację świadczeń gwaran-

towanych z zakresu ambulatoryjnej opieki zdrowot-

nej – porada specjalistyczna: medycyna sportowa

zawieranych ze świadczeniodawcami realizującymi

świadczenia w publicznych i niepublicznych zakła-

dach opieki zdrowotnej.

Wszystkie gwarantowane

świadczenia specjalistycznej opieki zdrowotnej udzie-

Zasady planowania zakupu świadczeń opieki

zdrowotnej określają przepisy przywołanej ustawy

rodowego Funduszu Zdrowia, do zadań których na-

leży m.in. efektywne i bezpieczne gospodarowanie

środkami ﬁnansowymioddziału,przygotowująplan

zakupu świadczeń uwzględniający: priorytety cen-

tralne i regionalne, charakterystykę sytuacji epide-

miologicznej, uzasadnienie dla planowanej liczby

i wartości świadczeń oraz zaplanowanych obszarów

zawierania umów, opis implementacji przyjętych za-

łożeń i priorytetów, plan weryﬁkacjirealizacjiprio-

rytetów w latach następnych, opis implementacji

zmian wprowadzonych w zasadach zawierania umów

planu zakupu.

Planowanie środków ﬁnansowychdlapotrzebme-

dycyny sportowej opiera się na takich samych zasa-

dach jak i innych zakresów świadczeń ambulatoryj-

nej opieki specjalistycznej.

Środki będące w dyspo-

zycji oddziałów wojewódzkich funduszu są ograniczo-

ne, więc niezbędne jest efektywne i bezpieczne gospo-

darowanie nimi i zabezpieczenie potrzeb zdrowotnych

mieszkańców we wszystkich rodzajach i zakresach

opieki zdrowotnej.

Niemniej, zgodnie z informacją Na-

rodowego Funduszu Zdrowia, w roku 2011 nastąpił

wzrost środków ﬁnansowychprzeznaczonychnareali-

czeniodawców realizujących umowy w przedmiotowym

zakresie z 199 do 209.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie zadłużenia się jednostek

samorządowych w Polsce (883)

-023-883/12, dotyczącym interpelacji posła Johna

stek samorządu w Polsce, proszę Pana Marszałka

Ad 1.

Stosownie do zapisów zawartych w art. 62

940

poz. 1590, ze zm.) kontrolę nad gospodarką ﬁnanso-

wą jednostek samorządu terytorialnego sprawują

regionalne izby obrachunkowe.

ka 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych

ﬁnansowych,wtymzaciąganiazobowiązańwpływa-

jących na wysokość długu publicznego jednostek sa-

morządu terytorialnego i udzielania pożyczek, oraz

dokonują kontroli gospodarki ﬁnansowejizamówień

publicznych jednostek samorządu terytorialnego.

Minister ﬁnansówniejestorganemupoważnionym

do przeprowadzania działań kontrolnych wobec jedno-

stek samorządu terytorialnego.

Niezależnie od powyż-

szego minister ﬁnansównabieżącomonitorujesytuację

ﬁnansowąjednosteksamorząduterytorialnego.

Wsto-

sunku do gmin, które naruszają przepisy ustaw, może

być wszczęta procedura, o której mowa w art. 96 usta-

w przypadku powtarzającego się naruszenia przez radę

gminy przepisów konstytucji lub ustaw Sejm, na wnio-

gminy prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra do

W odniesieniu do powiatów kwestie te regulują

przepisy art. 83 ustawy o samorządzie powiatowym,

a w odniesieniu do województw samorządowych

– art. 84 ustawy o samorządzie województwa.

Ponadto co kwartał analizowane są dane ze spra-

wozdań budżetowych j.s.t. w zakresie zadłużenia.

W sytuacji gdy wskaźnik zadłużenia przekroczył

60% dochodów, Ministerstwo Finansów zwraca się

do prezesów regionalnych izb obrachunkowych o in-

formacje, jakie są przyczyny naruszenia wskaźników

i jak RIO ocenia sytuację ﬁnansowątychjednostek.

Na podstawie wyjaśnień regionalnych izb obrachun-

kowych Ministerstwo Finansów dysponuje informa-

cjami na temat sytuacji ﬁnansowejwnajbardziejza-

dłużonych jednostkach.

Ad 2.

Osoby wchodzące w skład organu wykonu-

jącego budżet, jak również kierownicy jednostek sek-

tora ﬁnansówpublicznychponosząodpowiedzialność

za naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznych.

Sto-

zm.) kierownik jednostki sektora ﬁnansówpublicz-

nych jest odpowiedzialny za całość gospodarki ﬁnan-

sowej tej jednostki.

Ustawa o odpowiedzialności za

naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznychokreśla

kary za naruszenie dyscypliny ﬁnansówpublicznych

oraz ich wymiar.

Ad 3.

Jednostkom samorządu terytorialnego, któ-

re znalazły się w trudnej sytuacji ﬁnansowejmoże

być udzielona pożyczka z budżetu państwa.

Stosow-

nie do art. 224 ustawy o ﬁnansachpublicznychjed-

nostce samorządu terytorialnego może być udzielona

powanie naprawcze lub przystępuje do jego realizacji

oraz z analizy programu postępowania naprawczego

stąpi poprawa sytuacji tej jednostki oraz skuteczno-

ści w wykonywaniu jej ustawowych zadań, zachowa-

ne zostaną zasady określone w art. 242–244 tej usta-

pożyczki, a także zapewniona zostanie spłata pożycz-

ki wraz z odsetkami.

Ad 4.

Jednostki samorządu terytorialnego samo-

dzielnie prowadzą gospodarkę ﬁnansowąwoparciu

o własne budżety, zaś określone ustawami zadania

odpowiedzialność.

Państwowe organy nadzoru, jakimi

są regionalne izby obrachunkowe, prowadzą działal-

ność informacyjną i szkoleniową jednostek samorządu

terytorialnego, co ma wpływ na prowadzenie gospo-

darki ﬁnansowej przez samorząd.

Ministerstwo Fi-

nansów po zakończeniu roku budżetowego publikuje

na stronie internetowej Ministerstwa Finansów infor-

macje o sytuacji ﬁnansowejjednosteksamorządute-

rytorialnego w podziale na budżet bieżący i majątko-

wy oraz o wysokości osiąganej nadwyżki operacyjnej.

Ponadto opracowywany jest zestaw wskaźników, któ-

ry może być pomocny przy ocenie sytuacji ﬁnansowej

poszczególnych jednostek samorządy terytorialnego

oraz możliwości zaciągania zobowiązań czy podejmo-

waniu decyzji o charakterze rozwojowym.

Na podsta-

wie przygotowanego materiału poszczególne jednostki

samorządu terytorialnego, w ramach poszczególnych

typów i kategorii, mogą porównać swoją sytuację ﬁ-

nansową z sytuacją ﬁnansowąinnychjednostek.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie zagrożenia biedą

wśród osób pracujących (884)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wyjaśniam.

941

W polityce społecznej Polski od dawna stosowa-

ne są miary biedy – zarówno zagregowane, jak

i szczegółowe, które odzwierciedlają głównie docho-

dowy aspekt tego zjawiska społecznego.

Zagrego-

wane miary biedy to ujęcie statystyczne budo-

wane w zależności od zastosowania wskaźników

zamożności gospodarstw i wybranej linii niedostat-

ku, co może wiązać się nie tylko z niewystarczają-

cym dochodem lub konsumpcją, lecz również z nie-

wystarczającymi wydatkami w zakresie zdrowia

i żywienia, umiejętnością czytania i pisania, wadli-

wymi stosunkami społecznymi, brakiem poczucia

bezpieczeństwa, niską samooceną i wykluczeniem

społecznym, co ogółem można określić mianem

niepieniężnych wskaźników biedy.

Najogólniej

wskaźniki jakości życia obywateli są niezbędne

tak w polityce społecznej, jak i w wynikających

z niej szczegółowych strategiach rozwoju społecz-

nego.

W związku z przedmiotową sprawą trzeba

zauważyć, że stosowane pojęcie „jakości życia” jest

zazwyczaj stosowane zamiennie z pojęciem „pozio-

mu życia”.

Statystyczna ocena jakości życia spo-

łeczeństwa, wynikająca głównie z porównań wielu

parametrów ekonomicznych, zdrowotnych i środowi-

skowych dotyczących warunków życia, często łączo-

na jest z subiektywnymi ocenami życia.

Na potrze-

by zabezpieczenia społecznego wskaźniki poziomu

życia (czy też jakości życia) budowane są niezależ-

nie od wskaźnika PKB.

Zazwyczaj w skład ocen

cząstkowych (określanych jako „koszyk dóbr”) wcho-

dzą te elementy funkcjonowania gospodarstw domo-

wych, które służą do zaspokojenia potrzeb bytowo-

-konsumpcyjnych.

Na podstawie analizy tego typu

wskaźników corocznie rozpoznawane są i opisywane

najważniejsze z punktu widzenia interesów i stanu

finansów publicznych poszczególnych społeczeństw

granice ubóstwa.

W Polsce należą do nich: ustawo-

wa granica ubóstwa, minimum egzystencji czy mi-

nimum socjalne.

Pozwalają one ocenić stan biedy

w kraju, co w Rzeczypospolitej, w odniesieniu do

potrzeb nieskładkowego zabezpieczenia społecznego,

w sposób usystematyzowany stosuje się przynajm-

niej od roku 1994.

Wszystkie te pojęcia oraz sposób ich zastoso-

wania i wynikające stąd metody przeciwdziałania

skutkom biedy oraz jej skrajnej postaci – ubóstwa

– zostały panu posłowi Godsonowi szczegółowo przed-

stawione w odpowiedzi na interpelację w sprawie

trudnej sytuacji w województwie łódzkim (znak in-

terpelacji: SPS-023-22982/11), której to odpowiedzi

udzielono w dniu 7 lipca 2011 r. (nasz znak: DPS-III-

-S-070-7-3617-AP/11).

Do tamtych informacji do-

dać należy, że pojawiły się nowe dane w odniesie-

niu do ubezpieczeń społecznych i prawa pracy, co

zostanie opisane w dalszej części niniejszego pisma.

Tu zaś podkreślenia wymaga także i to, że w nowo-

czesnych państwach, do jakich zalicza się Polska,

wiadomo jest od dawna, iż ubóstwo może być powo-

dem trudnej sytuacji życiowej pomimo posiadania

pracy, co uwzględniono na przykład w ustawie o po-

powodu podstawowym kryterium stosowanym

przy rozpatrywaniu spraw o przyznanie pomocy

społecznej jest dochód na osobę lub dochód na oso-

bę w rodzinie, co jest analizowane wraz z innymi

ryzykami socjalnymi uwzględnionymi w ustawie, co

także zostało panu posłowi Godsonowi szczegółowo

przedstawione w odpowiedzi na przywołaną powyżej

interpelację znak: SPS-023-22982/11.

Poniżej przedstawiam wieloletnie obserwacje

w przedmiotowym zakresie uzupełnione o dane za

rok 2010 (dane za rok 2011 uzupełniane będą w dru-

giej połowie 2012 r.), z uwzględnieniem wysiłku po-

dejmowanego w ramach pomocy społecznej mającego

na celu zapobieganie negatywnym skutkom niedo-

statku:

Zestawienie przekrojowe

942

Podsumowując ten aspekt odpowiedzi – osoby bę-

dące w trudnej sytuacji socjalnej mogą występować

do ośrodków pomocy społecznej w gminach właści-

wych ze względu na miejsce zamieszkania o przy-

znanie świadczeń w różnych formach ﬁnansowych

i pozaﬁnansowych.

W stosunku do informacji zawartych w poprzed-

niej odpowiedzi na interpelację pana posła Godsona

nie przewiduje się dodatkowych, szczególnych

form wsparcia w związku z występowaniem ubó-

stwa w rodzinach pomimo posiadania w nich pracy

– dalej stosowane będą wypróbowane dotychczasowe

rozwiązania.

Jednocześnie podjęto prace zmierza-

jące do weryﬁkacjidotychczasowegokryteriumdo-

chodowego (kryterium to dla osoby samotnie gospo-

dzinie wynosi 351 zł), co wynika z art. 9 przywoła-

nej ustawy o pomocy społecznej.

Jednocześnie zauważam, że podana przez pana

posła Godsona liczba 13 mln osób żyjących w ubó-

stwie w Polsce całkowicie mija się z informacjami

posiadanymi w Ministerstwie Pracy i Polityki Spo-

łecznej, które zostały udostępnione panu posłowi

w ubiegłym roku.

Z danych tych można by szacować,

że liczba osób dotkniętych ubóstwem może sięgać ok.

3 mln, przy czym mniej więcej tyle osób objętych jest

zasięgiem działania pomocy społecznej (liczba

osób w rodzinach świadczeniobiorców w roku 2010

wynosiła 3 681 464).

Oczywiście nie można zaprzeczyć, że pomimo

ogromnego wysiłku organizacyjnego i ﬁnansowego

przezwyciężanie skutków biedy jest naprawdę trud-

ne, zwłaszcza obecnie, gdy instytucje odpowiedzialne

za pomoc społeczną zazwyczaj nie dysponują wystar-

czającymi funduszami na ten cel.

Niestety zmusza

to czasem do ograniczania pomocy do sytuacji naj-

bardziej drastycznych.

Obecnie najbardziej odczu-

waną przyczyną takich trudności jest brak wery-

ﬁkacjiprogówdochodowych.

Zapewniam,żewMini-

sterstwie Pracy i Polityki Społecznej niestrudzenie,

zgodnie z obowiązującymi przepisami, podejmowa-

ne były i są prace mające na celu dostosowanie wy-

sokości kryteriów dochodowych oraz świadczeń pie-

niężnych do aktualnego stanu cen towarów i usług.

Z całą przykrością też trzeba przypomnieć, z uwagi

rząd od 2006 r. nie zaakceptował żadnej propozycji

podwyższenia kryteriów dochodowych uprawniają-

stanowisko uzasadnił tym, że taka zmiana rodziłaby

takie skutki ﬁnansowedlabudżetówpaństwaisa-

morządu terytorialnego, których nie można by sﬁ-

nansować, co także utrudniałoby Polsce ogranicza-

nie deﬁcytusektoraﬁnansówpublicznych.

Takwięc

progi interwencji socjalnej w pomocy społecznej zo-

stały zweryﬁkowane,leczpozostawionebezzmian

aż do następnej weryﬁkacjiustawowej,którapowin-

na nastąpić właśnie w obecnym 2012 r.

Ponadto, w nawiązaniu do poprzednich infor-

macji na temat minimalnego wynagrodzenia, pra-

gnę dodać, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia

Nr 192, poz. 1141) od dnia l stycznia 2012 r. mini-

malne wynagrodzenie za pracę wynosi l500 zł.

Zatem

od dnia l stycznia 2012 r. wynagrodzenie pracownika

może być niższe od l500 zł.

Jedynie wysokość wyna-

grodzenia pracownika w okresie jego pierwszego

roku pracy może być niższa, nie może jednak wyno-

sić mniej niż 80% minimalnego wynagrodzenia za

Przepisy powszechnie obowiązujące zawarte w Ko-

deksie pracy w czterech przypadkach odwołują się do

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

I tak:

— określają one minimalną wysokość odszkodo -

wania za naruszenie zasady równego traktowania

w zatrudnieniu na poziomie minimalnego wynagro-

dzenia za pracę; zgodnie z art. 183d Kodeksu pracy

minimalne wygrodzenie za pracę;

— określają one minimalną wysokość wynagro -

czas przestoju niezawinionego przez pracownika na

poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę:

zgodnie z art. 81 § l–3 Kodeksu pracy pracowni-

dotyczących pracodawcy, a także za czas niezawi-

nionego przez pracownika przestoju przysługuje

regowania określonego stawką godzinową lub mie-

sięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie

został wyodrębniony – 60% wynagrodzenia.

W każ-

dym przypadku wynagrodzenie gwarancyjne nie

dzenia za pracę;

wania w przypadku mobbingu pracownika na pozio-

mie minimalnego wynagrodzenia za pracę; zgodnie

z art. 94 § 4 Kodeksu pracy pracownik, który wsku-

kości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za

pracę;

— uzależniają one wysokość dodatku za wykony -

wanie pracy w porze nocnej od wysokości minimal-

nego wynagrodzenia za pracę; zgodnie z przepisem

art. 151 § l Kodeksu pracy za każdą godzinę pracy

nimalnego wynagrodzenia za pracę.

Jednocześnie podkreślam, że polska gospodarka

coraz bardziej odczuwa skutki światowego kryzysu.

Rok 2012 jest kolejnym rokiem silnego światowego

kryzysu gospodarczego, który zaczął być zauwa-

żalny w Polsce pod koniec 2008 r.

Wszystkie pań-

943

stwa, a w szczególności państwa strefy euro, przepro-

wadzają trudne reformy mające na celu ogranicze-

nie deficytu budżetowego i długu publicznego.

Ma

to również miejsce w Polsce.

Konieczne stało się

wprowadzenie działań mających na celu ograniczenie

deﬁcytu,aprzedewszystkimstabilizacjęﬁnansów

publicznych.

Jednym z takich działań było podnie-

sienie składki na ubezpieczenie rentowe.

By ograni-

czyć deﬁcytwfunduszurentowym,zgodniezustawą

składka na ubezpieczenie rentowe została podniesio-

na od dnia l lutego 2012 r. o 2 punkty procentowe,

z 6% do 8%.

Wprowadzona zmiana pozwoli w 2012 r.

ograniczyć deﬁcytFunduszuUbezpieczeńSpołecz-

nych w zakresie funduszu rentowego o ok. 7 mld

Należy podkreślić, że łączna stopa procentowa

tach 1999–2007, w sumie o 5 punktów procento-

wych.

Wprowadzone rozwiązanie wpłynie na nie-

znaczny wzrost wydatków po stronie pracodawców,

ale spowoduje również wzrost kosztów uzyskania

przychodów pracodawców, co w praktyce oznacza

niższe wydatki z tytułu podatku dochodowego.

Al-

ternatywą było pozostawienie składki rentowej na

obecnym poziomie i akceptacja wyższego deficytu

nansowych i gwałtowny wzrost kosztów kapitału za-

nansów publicznych.

Skutki takiego scenariusza

skutki podniesienia składki rentowej.

Skutki kryzysu gospodarczego odczuwają wszyst-

kie grupy społeczno-zawodowe, ale celem rządu jest,

by w warunkach rosnących cen i kosztów utrzyma-

nia chronić grupy najuboższe.

Taki jest bowiem nad-

sowy, przy wzroście kosztów życia, spowodował osła-

bienie wartości realnej zarówno najniższych wyna-

grodzeń, jak i najniższych świadczeń.

Jak wspomnia-

no, z dniem l stycznia 2012 r. najniższa płaca wzrosła

o 114 zł, z kwoty 1386 zł do 1500 zł, ale też ze względu

na ochronę osób pobierających najniższe świadcze-

nia emerytalno-rentowe została podjęta decyzja

o zmianie zasad waloryzacji z procentowej na kwo-

tową (przyjęty przez Sejm w dniu 13 stycznia

oraz niektórych ustaw, druk nr 101, przewidujący

podwyższenie wszystkich świadczeń o 71 zł), co po-

winno pozwolić zminimalizować negatywne skutki

W podsumowaniu pragnę zapewnić pana posła

Johna Abrahama Godsona, że w zgodzie z obowią-

zującymi przepisami o pomocy społecznej podejmo-

wane są (na miarę możliwości) wszelkie działania,

aby chronić przed ubóstwem w Polsce wszystkie te

osoby, które pomimo podejmowanych wysiłków ma-

jących na celu przezwyciężenie ich trudnych sytu-

acji życiowych nie są w stanie pokonać trudności

życiowych, wykorzystując własne uprawnienia, zaso-

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

-023-885/11, w sprawie listy leków refundowanych

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

W obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. stanie

prawnym ustalonym przepisami ustawy o refundacji

produkty refundowane zostały ujęte w obwieszcze-

odzwierciedla ostatni obowiązujący wykaz leków re-

fundowanych.

Uwzględnienia ono również decyzje

ﬁrmfarmaceutycznychcodoutrzymywaniaswoich

leków w systemie refundacji, których wyrażenie w for-

mie odpowiednich wniosków jest warunkiem ko-

niecznym do podjęcia decyzji refundacyjnych.

Zgod-

nie z dyrektywą przejrzystości 89/105 z 1989 r. decy-

zje organu kompetentnego w zakresie refundacji leku

podejmowane są w trybie wnioskowym.

Ustawa re-

fundacyjna stanowi implementację zapisów ww. dy-

rektywy do polskiego porządku prawnego i wypełnie-

nie zobowiązań Polski w tym zakresie.

Odnosząc się bardziej szczegółowo do porusza-

nych w interpelacji kwestii, uprzejmie informuję, iż

przyczyną zmniejszenia liczby pozycji produktów re-

fundowanych na obwieszczeniu względem wykazu

jest przede wszystkim niezłożenie, nieuzupełnienie

lub wycofanie przez wnioskodawców wymaganej

ustawą informacji.

Dodatkowo, w trakcie negocjacji

lub po ich zakończeniu, wycofano bądź złożono wnio-

ski o umorzenie postępowania.

W przypadku wspo-

944

minanego braku popularnych pasków do oznaczania

poziomu glukozy pragnę pokreślić, iż Komisja Eko-

nomiczna nie ustaliła cen w przypadku pasków, któ-

re cechowały się wysoką ceną i przynależnością do

starszej technologicznie grupy tych wyrobów.

Nato-

miast odpłatność pacjenta zgodnie z obwieszczeniem

wynosi od 3,20 zł do 6,16 zł (13 pozycji) i 15,23 zł

w przypadku jednego testu paskowego.

W pozostałych przypadkach powodem nieustale-

nia ceny był brak konkurencyjności cenowej; cena

proponowana przez podmiot znacząco przewyższała

cenę odpowiedników leków bądź była wyższa od ak-

tualnej ceny zbytu netto, co jest niezgodne z art. 67

ust. 8 przedmiotowej ustawy.

W omawianych powyżej przypadkach zapewniono

obecność na wykazie opublikowanym w obwieszcze-

niu tańszych odpowiedników tych leków.

Tak więc

wykreślenie omawianych pozycji nie spowodowało

pozbawienia pacjentów dostępu do ich substancji

czynnych; pacjenci zachowali możliwość dostępu do

produktów o identycznym składzie i postaci farma-

ceutycznej, zarejestrowanych na rzecz innych pod-

miotów odpowiedzialnych.

Należy podkreślić, iż napływające do Minister-

Technologii Medycznych.

Ponadto do Ministerstwa

Zdrowia już zaczęły wpływać wnioski ﬁrmfarmaceu-

tycznych ws. obniżek cen leków, co będzie przekłada-

ło się na obniżenie odpłatności pacjenta.

Z wyrazami głębokiego szacunku

ubezpieczenia zdrowotnego (886)

w sprawie systemu elektronicznych kart ubezpiecze-

nia zdrowotnego, uprzejmie proszę o przyjęcie poniż-

szego stanowiska w tym przedmiocie.

Odnosząc się do kwestii elektronicznej karty

ubezpieczenia zdrowotnego, uprzejmie informuję, iż

Narodowy Fundusz Zdrowia prowadził prace koncep-

cyjne i przygotowawcze do wydania karty ubezpie-

czenia zdrowotnego, zwanej dalej KUZ, od 2006 r.

Jednakże w grudniu 2009 r.

Rada Ministrów podjęła

decyzję o połączeniu projektów nowego dowodu oso-

bistego pl.ID oraz KUZ.

Jest to rozwiązanie zgodne

poz. 1027, z późń. zm.), zwaną dalej ustawą o świad-

czeniach, zgodnie z którym funkcje karty ubezpie-

czenia zdrowotnego może pełnić również inny doku-

ment typu elektronicznego, o ile zawiera dane prze-

widziane w ustawie oraz umożliwia potwierdzenie

prawa do świadczeń opieki zdrowotnej.

W związku

z powyższym w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r.

wadzono art. 13 umożliwiający wykorzystanie dowo-

du osobistego jako karty ubezpieczenia zdrowotnego

w rozumieniu ustawy o świadczeniach.

Ustawa o do-

wodach przewiduje dodatkową przestrzeń do imple-

mentacji funkcjonalności związanych z kartą ubez-

pieczenia zdrowotnego, tj. dokonywania potwierdze-

nia wykonania świadczenia oraz potwierdzenia

uprawnień do korzystania ze świadczeń.

Przestrzeń

ta może w przyszłości zostać wykorzystana do zamiesz-

czania w niej np. danych ratunkowych obywatela (gru-

pa krwi, alergie, wszczepione urządzenia), statusów

ubezpieczenia zdrowotnego czy np. dodatkowych, spe-

cjalnych certyﬁkatówelektronicznychuprawniających

do dostępu do danych medycznych, przetwarzanych

w systemach rozwijanych obecnie przez Centrum Sys-

temów Informacyjnych Ochrony Zdrowia.

Przy obecnych założeniach KUZ całość prac zwią-

zanych z wydawaniem i personalizacją blankietu na-

leży do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Zadaniem

Narodowego Funduszu Zdrowia będzie jedynie przy-

gotowanie dedykowanej aplikacji instalowanej na kar-

cie, niezbędnej do obsłużenia jej funkcjonalności.

Pra-

ce dotyczące przygotowania szczegółowych specyﬁka-

cji technicznych zostaną rozpoczęte przez fundusz po

rozstrzygnięciu postępowania na dostawę blankietów

Obecnie obowiązujący termin wydawania dowo-

dów osobistych został określony na 1 lipca 2013 r.

W odniesieniu do zawartej w interpelacji tezy, iż

„cyfryzacja służby zdrowia odbyła się dotychczas tyl-

ko na terenie Śląska”, uprzejmie wyjaśniam, iż fakt

funkcjonowania na terenie Śląska od 1999 r. systemu

START z kartami pamięciowymi nie przesądza o tym,

iż jedynie system ochrony zdrowia na terenie woj.

śląskiego jest zinformatyzowany.

Obecnie na szcze-

blu regionalnym realizowany jest szereg projektów,

w tym współﬁnansowanych ze środków UE w ra-

mach regionalnych programów operacyjnych.

Przy-

kładowo można wymienić projekty: Dolnośląskie

e-Zdrowie, e-usługi-eOrganizacja – pakiet rozwiązań

945

informatycznych dla jednostek organizacyjnych woj.

kujawsko-pomorskiego, Lubuska Sieć Teleradiologii,

Regionalny System Informacji Medycznej wojewódz-

twa łódzkiego, małopolskiego i podkarpackiego czy

Podlaski system informacyjny e-Zdrowie.

Ponadto w chwili obecnej w zakresie informaty-

zacji ochrony zdrowia na szczeblu centralnym w ra-

mach Programu Informatyzacji Ochrony Zdrowia

budowane są dwie platformy informatyczne (Elektro-

niczna Platforma Gromadzenia, Analizy i Udostęp-

niania zasobów cyfrowych o zdarzeniach medycznych

nych) współﬁnansowaneześrodkówUEwramach

Programu Operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”.

Platformy te budowane są w ramach Projektu P1

Elektroniczna Platforma Gromadzenia, Analizy i Udo-

stępniania zasobów cyfrowych o zdarzeniach me-

dycznych oraz Projektu P2 Platforma udostępniania

rejestrów medycznych.

Projekty ujęte są w Planie In-

formatyzacji Państwa.

Platformy P1 i P2 stanowią

narzędzia informatyczne, które obsługiwać będą Sys-

tem Informacji Medycznej, o którym mowa w ustawie

Powyższe działania są elementem realizacji doku-

mentu „Kierunki informatyzacji e-Zdrowie Polska

na lata 2011–2015”, w którym określono główne kie-

runki rozwoju informatyzacji w ochronie zdrowia.

kumenty: „Strategia rozwoju społeczeństwa infor-

macyjnego w Polsce do roku 2013”, „Strategia infor-

matyzacji Rzeczypospolitej Polskiej – e-Polska” i sta-

nowi ich rozszerzenie w zakresie działań związanych

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

w sprawie rezygnacji z wprowadzenia wyższej

stawki podatku VAT na niezdrowe

produkty spożywcze (887)

zaną przy piśmie marszałka Sejmu Rzeczypospolitej

-887/12, interpelacją pana Johna Abrahama Godso-

wie wprowadzenia wyższej stawki podatku VAT na

co następuje.

czyszczeń, jak również szereg obowiązków dla przed-

siębiorców produkujących i wprowadzających do ob-

rotu żywność.

wi, że środki spożywcze niespełniające wymagań

do produkcji innych środków spożywczych.

zanych z daną żywnością lub rodzajem żywności.

żywającej ją osoby, ale także dla następnych pokoleń

946

wodu gnicia, psucia się lub rozkładu.

na do obrotu na terytorium Unii Europejskiej.

Ponadto zgodnie z generalną zasadą – odpowie-

dzialność za bezpieczeństwo żywności ponosi przed-

nr 178/2002.

Natomiast spełnianie przez środki spo-

żywcze obowiązujących wymagań w zakresie bezpie-

czeństwa jest kontrolowane przez organy urzędowej

kontroli żywności – Państwową Inspekcję Sanitarną

i Inspekcję Weterynaryjną, zgodnie z ustawowymi

kompetencjami.

Państwowa Inspekcja Sanitarna

wadza kontrole w zakładach produkcji żywności po-

chodzenia roślinnego oraz obrotu tą żywnością.

W przypadku stwierdzenia niezgodności z obowiązu-

jącymi przepisami organy urzędowej kontroli żywno-

ści podejmują odpowiednie działania.

dzaną do obrotu żywnością realizowany przez powo-

w Polsce w obrocie nie mogą, co do zasady, znajdować

się „niezdrowe produkty spożywcze”.

Ewentualne

przypadki środków spożywczych niespełniających

niesieniu do żywności wyrazów „niezdrowy” lub

tocznym sformułowania te są stosowane.

Szczegól-

nym przypadkiem takiego użycia jest szeroko rozpo-

wszechnione wyrażenie „zdrowa żywność”, które nie

żywnościowego.

Zatem nie ma podstaw, aby w odnie-

sieniu do żywności, takiej jak chrupki, snacki, chipsy

czy tortille, używać określenia „niezdrowe”, bowiem

konsumentów, jednakże należy mieć na względzie

zwykłe warunki korzystania z żywności przez kon-

sumenta, w tym również informacje dla niego prze-

znaczone, np. na etykiecie.

Nadmierne spożywanie

danej żywności przez określone grupy konsumentów

piecznej dla zdrowia.

snacków, chipsów czy tortilli, należy rozważać wy-

łącznie w świetle zaleceń żywieniowych opracowy-

wanych przez jednostki naukowe statutowo zajmują-

ce się żywnością i żywieniem, np. Instytut Żywności

wiedniego doboru wartości odżywczych i zapotrzebo-

wania energetycznego stosownie do wieku, płci, ak-

tywności ﬁzycznejczystanuzdrowia.

Zgodnie z zaleceniami pewne rodzaje środków

życia w większej ilości, ponieważ mogą wpływać na

tywności ﬁzycznej,orazinnychpowiązanychjedno-

stek chorobowych.

Nie oznacza to jednak, że żywność

taka jak chrupki, snacki, chipsy czy tortille nie może

niezdrową.

Inną kwestią jest dobór produktów i ewen-

niowych szeroko rozpowszechnianych w ramach pro-

wadzonej przez jednostki naukowe edukacji żywienio-

nienia wprowadzenia wyższego podatku VAT na nie-

które rodzaje żywności.

Fakt, że produkty takie jak

niem do zwiększania podatku, a tym samym cen

określonych rodzajów żywności.

Kwestie prawidłowe-

go odżywiania, właściwego dla danego wieku, płci,

aktywności ﬁzycznejczystanuzdrowia,orazwłaści-

wego doboru składników codziennej diety powinny

cji żywieniowej konsumentów, począwszy już od tych

Narzędziem do zmniejszenia spożycia wśród kon-

no być zwiększanie ich cen, a podnoszenie świadomo-

ści społecznej na temat skutków ich nadmiernego

spożycia.

Bowiem każdy rodzaj żywności znajdujący

sumentów.

Jednakże niektóre z produktów nie są

Pomocą w dokonywaniu właściwych wyborów

spośród szeregu produktów znajdujących się w obro-

cie pomocne powinny być informacje na opakowa-

niach żywności, które pozwalają na odróżnienie żyw-

ności zawierającej ww. składniki.

Stąd przepisy pra-

wa żywnościowego – rozporządzenie ministra rolnic-

947

ności informacji dotyczących m.in. wykazu składni-

ków.

Coraz częściej również żywność zawiera w ozna-

kowaniu dobrowolną informację dotyczącą wartości

odżywczej, na podstawie rozporządzenia ministra

Z poważaniem

na interpelację posła Johna Abrahama Godsona

w sprawie projektu ustawy o likwidacji

Szanowna Pani Marszałek!

W związku interpela-

cją poselską pana posła Johna Abrahama Godsona

renowych ministra właściwego do spraw Skarbu

poniżej odpowiedzi na zadane pytania.

1.

Dlaczego projekt ustawy z dnia 25 grudnia 2011 r.

nie został skonsultowany z dyrektorami delegatur

ministra skarbu państwa, których przedmiotowa

ustawa w istocie dotyczy i którzy mają najlepsze ro-

zeznanie w problemach i zadaniach, które są realizo-

wane w terenie, a tym samym konsekwencjach, jakie

przyniesie uchwalenie przedmiotowej ustawy dla sa-

mego ministerstwa i Skarbu Państwa?

W dniu 1 grudnia 2011 r.

Departament Prawny

i Procesowy Ministerstwa Skarbu Państwa przeka-

zał projekt ustawy o likwidacji delegatur terenowych

resortowych.

Jedną z komórek organizacyjnych opi-

niujących przedmiotowy projekt było biuro ministra,

które jako komórka organizacyjna odpowiedzialna za

koordynację zadań realizowanych przez delegatury

terenowe, zwane dalej „delegaturami”, przekazała

ten dokument drogą elektroniczną do delegatur.

W dniu 5 grudnia 2011 r. uwagi zgłoszone przez dy-

rektorów delegatur zostały przekazane do Departa-

mentu Prawnego i Procesowego.

2.

Czy oszacowano koszty wykonywania zadań,

stanowiących obecnie kompetencje delegatur mini-

stra skarbu państwa, w szczególności wskutek wzro-

stu kosztów delegacji służbowych i outsourcingu nie-

których usług?

Podejmowane w Ministerstwie Skarbu Państwa

działania i inicjatywy mające na celu racjonalizacje

wydatków dotyczących kosztów administracyjnych

funkcjonowania urzędu są przemyślane, racjonalne

i wpisują się w pełni we wprowadzaną konsekwentnie

przez prezesa Rady Ministrów ideę budowy taniego

państwa, ale również ograniczania kosztów utrzy-

mania administracji.

Opracowanie projektu przed-

miotowej ustawy zostało poprzedzone rzetelną i wni-

kliwą analizą ponoszonych kosztów funkcjonowania

delegatur, w związku z realizacją ich ustawowych

zadań oraz oszacowaniem przewidywanych oszczęd-

ności (przy uwzględnieniu pewnych kosztów, także

społecznych) w przypadku ich likwidacji i przejęcia

zadań odpowiednio przez właściwych wojewodów

oraz Ministerstwo Skarbu Państwa.

Ministerstwo Skarbu Państwa oszacowało całko-

wite koszty ponoszone przez Delegatury w związku

z realizacją powierzonych im zadań.

Roczne koszty

administracyjne (bez wynagrodzeń pracowniczych)

wynoszą obecnie około 2 mln zł.

Likwidacja delega-

tur, tylko z tytułu braku kosztów opłat czynszowych

od zajmowanych przez Delegatury nieruchomości,

przyniosłaby dla budżetu Państwa oszczędności na

poziomie około 1 mln zł rocznie.

Ponadto istotnemu

ograniczeniu podlegałyby dotychczas ponoszone

koszty z tytułu dostarczania wszystkich mediów do

nieruchomości użytkowanych przez delegatury (ob-

sługa nieruchomości, energia elektryczna, woda, cen-

tralne ogrzewanie, gaz itp.), a także z tytułu pono-

szenia kosztów usług sprzątania, wywozu nieczysto-

ści, monitoringu i ochrony zajmowanych nierucho-

mości.

3.

Dlaczego nie podano kalkulacji, jaki będzie

koszt wykonywania uprawnień ministra po likwida-

cji delegatur i jak to się ma do planowanych oszczęd-

ności rzędu jedynie 1,2 mln zł?

Zwracam uwagę, iż w art. 5 projektu ustawy zo-

stał określony maksymalny limit wydatków z budże-

tu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań

przejętych przez urząd obsługujący ministra właści-

wego do spraw skarbu państwa oraz wojewodów po

likwidacji delegatur.

Powyższe kwestie zostały także

precyzyjnie omówione w ocenie skutków regulacji

przedmiotowego projektu ustawy.

4.

Czy w kontekście zamiaru minimalizacji kosz-

tów administracji publicznej, w szczególności Mini-

sterstwa Skarbu Państwa, przeanalizowano wszyst-

kie alternatywy prowadzące da tego celu i związane

z tym następstwa ﬁnansoweiorganizacyjne?

Założenia projektu przedmiotowej ustawy zostały

poprzedzone rzetelną i wnikliwą analizą różnych wa-

riantów rozwiązań.

Punktem wyjścia dla szacowania

wszelkich kosztów, tj. ﬁnansowych,organizacyjnych,

a także społecznych ewentualnej likwidacji delega-

tur, była analiza kosztów realizacji zadań przypisa-

nych ustawowo delegaturom przy zachowaniu do-

tychczasowej struktury organizacyjnej Ministerstwa

Skarbu Państwa.

Stąd – jako punkt odniesienia – osza-

cowano i ustalono całkowite koszty funkcjonowania

948

delegatur w obecnym kształcie (wyżej wskazana kwo-

ta około 2 min złotych rocznie bez wynagrodzeń pra-

cowniczych).

Następnie, spośród rozpatrywanych

wariantów rozwiązań, przyjęto jako najbardziej uza-

sadnioną formę podziału zadań delegatur pomiędzy

centralę Ministerstwa Skarbu Państwa w Warszawie

oraz wojewodów (w zakresie wymagającym szczegó-

łowej realizacji zadań w terenie).

Przyjęte rozwiąza-

nie uwzględniało również aspekt społeczny, w szcze-

gólności zakładało przejęcie przez wojewodów wraz

z przekazywanymi zadaniami, niektórych z tych pra-

cowników delegatur, którzy z różnych względów nie

mieliby możliwości zamieszkania w Warszawie

(w przypadku zastosowania wariantu przejęcia wszel-

kich zadań delegatur przez centralę Ministerstwa

Skarbu Państwa).

Następnie oszacowano oszczędno-

ści, jakie przyniesie likwidacja delegatur oraz koszty

z tym związane.

5.

Czy minister rozważał możliwość przekazania

np. nadzoru nad podmiotami z mniejszościowym udzia-

łem Skarbu Państwa, procesami restrukturyzacji pod-

miotów o niestrategicznym znaczeniu dla gospodarki

kraju delegaturom terenowym, mając na uwadze fakt,

iż raport NIK z 2009 r. ewidentnie stwierdził, iż nadzór

właścicielski realizowany przez centralę ministerstwa

był wykonywany w sposób nierzetelny?

Raport Najwyższej Izby Kontroli z 2009 r., o którym

czył przeprowadzonej w 2008 r. kontroli nadzoru wła-

ścicielskiego w spółkach z większościowym udziałem

Skarbu Państwa wykonywanego przez ministra skarbu

Zwracam uwagę, że zakres powyższej kontroli nie

dotyczył spółek z mniejszościowym udziałem Skarbu

Państwa ani procesów restrukturyzacji.

Niezależnie od powyższego pragnę wskazać, iż po

kontroli, Najwyższa Izba Kontroli wniosła do mini-

stra skarbu państwa o zapewnienie przestrzegania

przyjętych wewnętrznym zarządzeniem ministra nr

41 z dnia 19 października 2005 r. zasad nadzoru wła-

ścicielskiego nad spółkami z udziałem Skarbu Pań-

stwa oraz innymi państwowymi osobami prawnymi,

w tym szczególnie bieżące monitorowanie działalno-

ści spółek, oraz o określenie dla spółek SP długoter-

minowych celów, m.in. parametrów ekonomicznych

do osiągnięcia oraz mierników ich realizacji.

Powyższe wnioski zostały uwzględnione.

Obecnie

właściwe merytorycznie departamenty Ministerstwa

Skarbu Państwa, na bieżąco monitorują działalność

spółek, w szczególności poprzez:

a) analizę sprawozdań ﬁnansowychF-01sporzą-

dzanych co kwartał przez spółki,

b) analizę sprawozdań ﬁnansowychF-01sporzą-

dzanych częściej niż co kwartał, np. comiesięcznych

(w miarę potrzeb w przypadku niektórych podmio-

tów objętych szczególnym nadzorem ze względu na

niekorzystne zmiany sytuacji ekonomiczno-ﬁnanso-

wej lub inne zdarzenia mające wpływ na funkcjono-

wanie spółki),

c) analizę „Kwartalnych informacji o spółce” za-

wierających podstawowe informacje o działalności

podmiotu, zdarzeniach wpływających na pogorszenie

sytuacji ekonomiczno-ﬁnansowej spółki, ewentual-

nych przyczynach pogorszenia kondycji spółki oraz

tematyce, jaką zajmował się organ nadzoru,

d) stały kontakt (osobisty, telefoniczny oraz e-ma-

ilowy) z członkami zarządów oraz rad nadzorczych,

inicjowany zarówno przez organy spółek, jak i depar-

tament nadzorujący (bezpośredni kontakt telefonicz-

ny oraz spotkania odbywające się na poziomie dyrek-

tora departamentu, naczelników oraz pracowników

merytorycznych prowadzących sprawy konkretnego

podmiotu),

e) spotkania ze stroną społeczną nadzorowanych

podmiotów (delegacjami pracowników lub przedsta-

wicielami organizacji związkowych działających

w nadzorowanych podmiotach) organizowane w mia-

rę potrzeb (na ich wniosek lub w przypadku zaistnie-

nia konﬂiktówzorganamispółki)zudziałemdyrek-

torów departamentów oraz kierownictwa MSP (mi-

nister, sekretarz lub podsekretarz stanu),

f) korespondencję z podmiotami (zapytania de-

partamentów nadzorujących w kwestiach dotyczą-

cych działalności spółek, prośby o konkretne infor-

macje oraz dokumentację, pozwalającą, m.in. na mo-

nitorowanie realizacji wyznaczonych celów, zleconych

zadań oraz działań naprawczych i restrukturyzacyj-

nych w spółce.

6.

Jakie zalety tego projektu oprócz oszczędności,

które szacowano na kwotę 1,2 mln zł przewiduje Pan

Minister w konsekwencji uchwalenia niniejszej ustawy?

W szczególności jakie korzyści w funkcjonowaniu jed-

nostki realizacji zadań ministra może ona przynieść,

ponieważ z uzasadnienia projektu wynika raczej oba-

wa, że zadania będą wykonywane zdecydowanie gorzej,

proces decyzyjny raczej się wydłuży, a reakcja na pro-

blemy opóźni, możemy mieć ponownie do czynienia

z zarzutami, że zadania będą wykonywane w nienale-

żyty sposób, przejrzystość kompetencji organów władzy

zostanie zaburzona, powstanie problem budżetowania

zadań przekazanych wojewodom.

Fundamentalne znaczenie przemawiające za

przyjęciem projektowanej ustawy o likwidacji dele-

gatur ministra właściwego do spraw skarbu państwa

szone z budżetu państwa w związku z zapewnieniem

funkcjonowania 13 delegatur oraz troska o ich moż-

liwe ograniczenie, przy zachowaniu ciągłości i prawi-

dłowości realizacji zadań w obszarze właściwości

ministra skarbu państwa.

Przejęcie istotnej części

zadań przez centralę Ministerstwa Skarbu Państwa

w Warszawie skróci również czas wymagany nie-

zbędny dla zapewnienia sprawnego przekazywania

informacji w drodze obiegu dokumentów, w procesie

decyzyjnym, zwiększając elastyczność działania w tym

zakresie.

Niemniej istotną kwestią jest likwidacja

obciążeń i kosztów o charakterze administracyjno-

-obsługowym w zakresie zapewnienia pracownikom

likwidowanych delegatur odpowiedniego wyposaże-

nia techniczno-użytkowego (sprzęt techniczny, biu-

rowy, teleinformatyczny, konieczność utrzymywania

949

ﬂotypojazdównapotrzebydelegaturitp.)niezbędne-

go dla prawidłowej realizacji zadań.

7.

Czy w konsekwencji wprowadzenia przedmioto-

wej ustawy nie zajdzie konieczność zatrudnienia pra-

cowników w centrali ministerstwa, biorąc pod uwagę,

że w związku z szybkim tempem procesu prywatyza-

cji wzrasta liczba zawartych umów prywatyzacyjnych,

turom według właściwości terenowej?

Na koniec 2011 r.

liczba nadzorowanych umów wyniosła 146 szt.,

a w 2012 r. będzie stanowiła przynajmniej 4921 umów.

W przypadku podjęcia przez kierownictwo MSP

decyzji, iż kompetencje delegatur w zakresie nadzo-

rowania realizacji zobowiązań pozacenowych wyni-

kających z umów prywatyzacyjnych zostaną przeka-

zane do centrali MSP, konieczne będzie zwiększenie

liczby osób odpowiedzialnych za nadzór nad zobowią-

zaniami pozacenowymi.

Zwiększenie zatrudnienia

w tym zakresie może jednak zostać dokonane po-

przez przeniesienie osób z innych komórek organiza-

cyjnych MSP, w tym z delegatur.

Zgodnie z OSR

w centrali Ministerstwa Skarbu Państwa przewi-

dziano zwiększenie zatrudnienia o 25 etatów.

8.

Czy oszacowano już koszt przygotowania kadry

pracowniczej centrali ministerstwa do wykonywania

zadań delegatur, które nie wchodziły zakres obowiąz-

ków pracowników centrali?

Pracownicy zatrudnieni w centrali Ministerstwa

Skarbu Państwa posiadają odpowiednią wiedzę, do-

świadczenie i kompetencje do wykonywania zleco-

nych zadań, także z zakresu właściwości delegatur.

Dodatkowe szkolenia pracowników centrali w związ-

ku z przejęciem dodatkowych zadań będą miały cha-

rakter incydentalny, doraźny i nie będą skutkowały

zwiększeniem planowanych środków na szkolenia

pracowników Ministerstwa Skarbu Państwa.

9.

Czy w kontekście projektu ustawy rozważano

kwestie związane z utrudnianiem dostępu społeczeń-

stwa do organów administracji rządowej, w szczegól-

ności ze względu na prowadzone obecnie przez dele-

gatury postępowania egzekucyjne i zawierane z nimi

umowy o rozłożenie na raty należności dłużników

Skarbu Państwa, a także w przypadku gospodaro-

wania mieniem i zawierania w tym kontekście umów

najmu i dzierżawy?

W ocenie Ministerstwa Skarbu Państwa pogląd

o utrudnieniu dostępu społeczeństwa do organów ad-

ministracji rządowej w związku z likwidacją delega-

tur należy uznać za nieuzasadniony.

Z uwagi na fakt,

iż zadania wykonywane dotychczas przez 13 delega-

tur teraz będą wykonywane przez 16 wojewodów,

w sposób oczywisty zwiększy się dostępność społe-

czeństwa do organów administracji rządowej.

10.

Jak w kontekście wyżej zadanych pytań widzi

Pan realizację nadzoru przez centralę ministerstwa

nad umowami prywatyzacyjnymi ostatnio sprywaty-

zowanych spółek inseminacyjnych (małopolskie Cen-

trum Biotechniki sp. z o.o. w Krasnem, Mazowieckie

wiczu, Stacji Hodowli i Unasienniania Zwierząt

w Bydgoszczy, Wielkopolskie Centrum Hodowli i Roz-

rodu Zwierząt w Tulcach), gdzie do bezpośredniego

nadzoru będzie 4775 umów?

Odnośnie do nadzorowania podpisanych umów

prywatyzacyjnych spółek inseminacyjnych rozważa-

na jest modyﬁkacjafunkcjonującegowMinisterstwie

Skarbu Państwa systemu informatycznego, która

umożliwi skuteczne i sprawne nadzorowanie zobo-

wiązań wynikających z ww. umów.

Jednocześnie na-

leży podkreślić, iż pomimo dużej liczby zawartych

umów prywatyzacyjnych spółek inseminacyjnych

z tego typu umów wynikają jedynie po dwa zobowią-

zania pozacenowe (zobowiązanie do niezbywania na-

bytych udziałów spółki do dnia 31.12.2021 r. oraz do

składania corocznie oświadczeń z tego tytułu w ter-

minie do dnia 31 stycznia każdego roku).

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie linii kolejowej z Łodzi do Wrocławia

(889)

przesłaną przy piśmie, nr SPS-023-889/12, z dnia

Wrocławia, przedstawiam poniższe stanowisko.

W związku ze zmianą zakładanego terminu re-

alizacji projektu związanego z budową kolei dużych

połączenia kolejowego na trasie Warszawa – Wro-

cław.

Obecnie pasażerskie połączenia kolejowe z War-

szawy do Wrocławia charakteryzują się czasem prze-

5 godz. 40 min.

Czas przejazdu jest najbardziej istot-

nym kryterium wyboru środka transportu.

Oferta

kolejowa w obecnej postaci jest niekonkurencyjna

w stosunku do przelotów samolotem.

Stanie się też

niekonkurencyjna w porównaniu do przejazdów sa-

mochodem po zbudowaniu drogi ekspresowej S8

i autostrady A1.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej, mając na uwadze możliwości ﬁnan-

sowe budżetu państwa, zwróciło się do PKP Polskie

Linie Kolejowe SA o oszacowanie najbardziej korzyst-

nego rozwiązania, biorąc pod uwagę relację nakłady/

950

uzyskany efekt.

W ramach powyższego przedsięwzię-

cia rozpatrywano trzy warianty skrócenia czasu

1) wariant 1 – trasą przez Poznań,

2) wariant 2 – trasą przez Centralną Magistralę

3) wariant 3 – trasą przez Centralną Magistralę

3, który zapewnia uzyskanie możliwie najkrótszego

czasu przejazdu: 3 godz. 30 min, przy zakładanej

jowej i 160 km/h na odcinkach Warszawa – Grodzisk

Mazowiecki i Opole – Wrocław.

Szacunkowy koszt

tego wariantu (bez CMK) to ok. 500 mln zł.

Obecnie nie planuje się przedsięwzięć inwestycyjnych

związanych z podniesieniem prędkości do 160 km/h na

odcinku Łódź – Wrocław ze względu na trudną geo-

metrię linii.

Mając powyższe na uwadze, najbardziej

optymalny czas przejazdu przez Łódź (po moderni-

zacji), pomimo najkrótszej odległości geograﬁcznej,

wyniósłby ponad 4 godz. Niemniej jednak informuję,

że połączenie Łodzi i Wrocławia przez Kalisz będzie

w najbliższych latach ulegało stopniowej poprawie.

W pierwszej kolejności do zakończenia obecnej per-

spektywy unijnej planowana jest rewitalizacja odcin-

ka Łódź Kaliska – Zduńska Wola, który jest w naj-

gorszym stanie technicznym, i uzyskanie prędkości

V

max

= 120 km/h.

Pozwoli to na skrócenie o połowę

czasu przejazdu na tym odcinku i usprawni także po-

łączenia w relacji Warszawa – Łódź – Wrocław.

Można

szacować, że możliwy do uzyskania czas przejazdu

z Łodzi do Wrocławia wyniesie nieco ponad 3 godz.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie przedłużającej się modernizacji

linii kolejowej z Łodzi do Warszawy (890)

skierowaną do pana Sławomira Nowaka, ministra

piśmie SPS-023-890/11 z dnia 16 stycznia 2012 r.,

w sprawie przedłużającej się modernizacji linii kole-

jowej z Łodzi do Warszawy przedstawiam poniższe

informacje.

Projekt pn. „Modernizacja linii kolejowej Warsza-

wa – Łódź, etap II, lot A, odcinek Warszawa Zachod-

nia – Miedniewice (Skierniewice)” jest realizowany

w ramach PO IiŚ 7.1-24.1, a umowa na jego realizację

w systemie projektuj i buduj podpisana została w dniu

Napraw Infrastruktury Warszawa sp. z o.o., PKP

Energetyka SA oraz Pomorskie Przedsiębiorstwo Me-

chaniczno-Torowe z Gdańska.

Zadanie podzielone zostało na dziesięć odcinków

realizacyjnych:

— szlak Warszawa Zachodnia – Warszawa Włochy,

— szlak Warszawa Włochy – Pruszków,

— stacja Pruszków,

— szlak Pruszków – Grodzisk Mazowiecki,

— stacja Grodzisk Mazowiecki,

— szlak Grodzisk Mazowiecki – Żyrardów,

— stacja Żyrardów,

— stacja Radziwiłłów,

— szlak Radziwiłłów – Miedniewice,

— szlak Żyrardów – Radziwiłłów.

Do dnia dzisiejszego inwestor uzyskał pozwolenia

na budowę na dwa szlaki:

1.

Radziwiłłów – Miedniewice: zasadnicze roboty

zakończono 15 listopada 2011 r.

Obecnie trwają pró-

by eksploatacyjne nowo budowanych urządzeń prze-

jazdowych w km 60,778.

W związku z koniecznością

powiązania blokady samoczynnej i urządzeń przejaz-

dowych przejazdu w km 59,584 z urządzeniami sta-

cyjnymi stacji Radziwiłłów roboty te będą wykonane

podczas przebudowy stacji Radziwiłłów.

Ich rozpo-

częcie planowane jest na 1 marca 2012 r.

Podczas za-

mknięcia toru nr 1 szlaku Radziwiłłów – Miedniewice

(w związku z przebudową stacji Radziwiłłów) wyko-

nane zostaną również roboty dodatkowe – wzmocnie-

nia mostu w km 60,120.

2.

Warszawa Zachodnia – Warszawa Włochy (tory

nr 1S i 2S): zasadnicze roboty zakończono 2 grudnia

2011 r.

Do wykonania pozostało ok. 300 m odwodnie-

nia.

Wykonywanie tych robót przerwał okres mro-

zów.

Obecnie na szlaku tym pod torem nr 2Ł (kieru-

nek z Łowicza) wykonywane są roboty przebudowy

przepustów w km 4,315; 4,697 oraz 4,837.

Głównym powodem przedłużającego się okresu

modernizacji na pozostałych odcinkach było i jest

tempo wykonywania dokumentacji projektowej.

Do

problemów z dokumentacją przyczynia się m.in. ko-

nieczność wykonania, ze względu na wymóg Komisji

Europejskiej (interruption letter z dnia 9 czerwca

2011 roku), ponownych raportów oddziaływania na

środowisko na odcinku Warszawa Włochy – Radzi-

wiłłów, przedłużające się procedury pozyskiwania

decyzji administracyjnych a także wycofywanie się

lokalnych władz z wcześniejszych ustaleń, skutkiem

czego okazała się być konieczna zmiana wcześniej

wykonanych projektów.

951

W chwili obecnej wykonywane są ponowne rapor-

ty oddziaływania na środowisko oraz dokumentacja

projektowa na pozostałe lokalizacje.

Na stację Radziwiłłów złożony został wniosek o po-

zwolenie na budowę.

W dniu 7 listopada 2011 r.

PKP

Polskie Linie Kolejowe SA podpisały z wykonawcą

aneks przedłużający termin wykonania umowy do

30 listopada 2013 r.

Do aneksu tego, jako załącznik,

sporządzono harmonogram wykonywania robót na

poszczególnych szlakach i stacjach.

Zgodnie z tymi dokumentami przyjęto, iż na po-

zostałych odcinkach roboty zostaną zakończone w na-

stępujących terminach:

— szlak Warszawa Włochy – Pruszków – do czerw -

ca 2013 r.,

— stacja Pruszków – do października 2013 r.,

listopada 2013 r.,

listopada 2013 r.,

— stacja Żyrardów – do maja 2013 r.,

— szlak Żyrardów – Radziwiłłów – do stycznia

2013 r.,

— stacja Radziwiłłów – do kwietnia 2013 r.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

w sprawie rosnącego bezrobocia wśród osób

z wyższym wykształceniem (891)

2012 r., znak: SPS-023-891/12, dotyczącym interpe-

lacji poselskiej pana Johna Abrahama Godsona, od-

nosząc się do informacji przedstawionych przez pana

posła, uprzejmie informuję, że obecna sytuacja na

europejskim rynku pracy nie jest optymistyczna, ale

w Polsce pozostaje ona wciąż dalece lepsza niż w wie-

lu innych krajach.

Według danych Eurostat zharmonizowana stopa

bezrobocia w listopadzie 2011 r. wyniosła w Polsce

10% wobec 9,8% w UE-27.

Zauważyć należy, że stopa

bezrobocia młodzieży we wszystkich krajach UE po-

zostaje zdecydowanie wyższa niż ogólna wartość tego

wskaźnika (w UE 22,3% wobec 9,8%).

W Polsce sto-

pa bezrobocia młodzieży wyniosła 27,8% (Eurostat

newsrelease euroindicators 5/2012 – 6 January 2012),

czyli była blisko 3-krotnie wyższa niż zharmonizo-

wana stopa bezrobocia ogółem, a równocześnie w ska-

li roku nastąpił wzrost stopy bezrobocia młodzieży

o 4,0 p.p. Jednak zauważyć należy, że choć sytuacja

osób młodych na rynku pracy pozostaje trudna, to

wskaźnik bezrobocia młodzieży w Polsce w listopa-

dzie 2011 r. był niższy niż w Hiszpanii (49,6%), na

Słowacji (35,1%), w Portugalii (30,7%), we Włoszech

(30,1%) czy w Irlandii (29,3%).

Powodów wysokiego bezrobocia młodzieży może

być wiele, najczęściej wymieniane są dwa, tj. brak

doświadczenia zawodowego i niedopasowanie kwali-

ﬁkacjidopotrzebrynkupracy,alezasadniczypro-

blem stanowi nieodpowiadająca zapotrzebowaniu

liczba ofert pracy.

Zgodnie z danymi gromadzonymi w ramach sta-

tystyki publicznej, w końcu 2011 r. w urzędach pracy

zarejestrowanych było 416,1 tys. bezrobotnych do

25. roku życia i osoby te stanowiły 21% bezrobotnych.

W skali roku liczba młodych bezrobotnych zmniej-

szyła się o 12,2 tys. osób, tj. o 2,9%, w sytuacji gdy

liczba bezrobotnych ogółem wzrosła o 1,4%.

Warto jednak zauważyć, że na przestrzeni lat sy-

tuacja młodzieży istotnie się zmieniła.

Obecnie co

piąty bezrobotny ma 25 lat i mniej, podczas gdy jesz-

cze w latach 2000–2001 aż 3 na 10 bezrobotnych było

w tym wieku.

Mimo to nadal podstawowym proble-

mem, z jakim musi zmierzyć się młoda osoba po za-

kończeniu edukacji, ciągle pozostaje znalezienie za-

trudnienia.

Dotyczy to również osób z wykształce-

niem wyższym, które zdobywa coraz więcej młodych

ludzi.

Świadczy o tym współczynnik skolaryzacji

brutto (współczynnik skolaryzacji brutto jest to wy-

rażony procentowo stosunek – według stanu w dniu

31 grudnia – wszystkich osób uczących się na danym

minalnie przypisanym temu poziomowi kształcenia:

19–24 lata w przypadku szkolnictwa wyższego), który

53,8% w roku akademickim 2010/2011 („Szkoły wyższe

i ich ﬁnansew2010r.”,GUS,Warszawa2011).

Tym samym zmienia się struktura ludności we-

dług poziomu wykształcenia, czyli odsetek Polaków

z dyplomami wyższych uczelni wzrasta.

W liczbie ak-

tywnych zawodowo udział osób z wyższym wykształ-

ceniem wzrósł z 15,5% w II kwartale 2003 r. do 26,7%

w II kwartale 2011 r.

W sytuacji gdy co drugi młody człowiek posiada

dyplom wyższej uczelni, również dobrze wykształco-

ne osoby coraz częściej swój start na rynku pracy

rozpoczynają od rejestracji w urzędach pracy.

W koń-

zarejestrowanych bezrobotnych, zaś w końcu 2011 r.

aż 11,4% ogółu bezrobotnych.

W przypadku osób

młodych, którzy częściej niż ich rodzice czy dziadko-

wie kończą studia wyższe, również odsetek legitymu-

952

jących się wyższym wykształceniem jest wyższy.

W końcu 2011 r. wyższe wykształcenie posiadało

8,8% bezrobotnych do 25. roku życia zarejestrowa-

nych w urzędach pracy i tylko 3,8% bezrobotnych

powyżej 50. roku życia.

Nadal jednak poziom wykształcenia ma wpływ na

sytuację na rynku pracy, co potwierdza zarówno

krótszy czas pozostawania bez pracy osób z wykształ-

ceniem wyższym, jak i stopa bezrobocia.

W III kwar-

tale 2011 r. stopa bezrobocia wg BAEL wśród osób

z wyższym wykształceniem wyniosła 5,5%, podczas

gdy w przypadku osób z wykształceniem gimnazjal-

nym, podstawowym i niepełnym podstawowym wy-

nosiła 16,7%.

Również stopa bezrobocia absolwentów

(w wieku 15–30 lat) jest zróżnicowana ze względu na

poziom wykształcenia – w przypadku absolwentów

szkół wyższych wyniosła ona w II kwartale 2011 r.

(ostatnie dostępne dane) 21,4%, wobec 35,3% wśród

absolwentów szkół policealnych i średnich zawodo-

wych, 40,8% wśród absolwentów szkół średnich ogól-

nokształcących i 45,7% wśród absolwentów szkół za-

sadniczych zawodowych.

W celu łagodzenia skutków, jakie niesie ze sobą

m.in. niedopasowanie wykształcenia ludzi młodych

do potrzeb rynku pracy, w miarę posiadanych środ-

ków Funduszu Pracy podejmowane są działania ak-

tywizujące na rzecz młodych bezrobotnych.

W 2011 r.

aktywnymi programami objęto 104,8 tys. młodych

bezrobotnych, co stanowiło 32,4% wszystkich bezro-

botnych zaktywizowanych w tym okresie.

Niestety

w porównaniu z 2010 r. liczba młodych osób objętych

co z kolei wynikało z ograniczenia środków, jakimi

dysponowały urzędy na aktywizację.

Warto dodać, że

życia stanowili 57,5%, a wśród uczestników przygo-

towania zawodowego dorosłych 43,8%.

Niestety

w 2012 r. staże podjęło tylko 62,8 tys. młodych bez-

robotnych (wobec 109,1 tys. w 2010 r.).

Bezrobotna młodzież, w tym bezrobotni absol-

stytucjach rynku pracy należy do grupy osób „będą-

sięcy od dnia rejestracji powiatowy urząd pracy po-

winien przedstawić propozycję zatrudnienia lub

ności gospodarczej, prace na zasadach dotyczących ro-

bót publicznych, prace społecznie użyteczne itd.

ﬁkacjizawodowych,tj.stażeupracodawcówiusługi

woju zawodowego młodych ludzi.

Rozszerzono dostęp-

ność usług szkoleniowych dla nowych grup klientów

nansową na podnoszenie kwaliﬁkacji.

Obecnieoferta

urzędu pracy w zakresie usług szkoleniowych, z któ-

rych najczęściej korzystają młodzi ludzie, obejmuje:

wych, do wysokości 300% przeciętnego wynagrodze-

953

mie zatrudnienie w trakcie ich trwania.

Instrument

pracy kwaliﬁkacjitymosobom,któreukończyłymało

popularne wśród pracodawców kierunki studiów.

przepisy dotyczące programów specjalnych, które

umożliwiają rozwijanie inicjatyw lokalnych w sposób

uwzględniający specyﬁkę i uwarunkowania lokal-

nych rynków pracy.

Działania te mogą być realizo-

wane przez starostę samodzielnie lub we współpracy

mującymi się problematyką rynku pracy.

Specyﬁkąwprowadzonegorozwiązaniajestmoż-

ko mogą być ﬁnansowaneześrodkówFunduszuPra-

bociu, ale także – na podstawie wniosku skierowane-

Funduszu Pracy.

Odpowiadając na pytanie pana posła o współpra-

cę Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z Mini-

sterstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kontek-

ście doprowadzenia do adekwatności programów stu-

diów względem realnych wymagań rynku pracy,

uprzejmie informuję, iż MPiPS podejmuje m.in. wraz

reg inicjatyw mających na celu współkształtowanie

polityki edukacji i szkoleń.

Należą do nich m.in. ak-

tywny udział w pracach Międzyresortowego Zespołu

wych Ram Kwaliﬁkacji.

Wspomnianyzespółopraco-

wał dokument strategiczny pn. „Perspektywa uczenia

komitet Rady Ministrów.

Dokument ten wyznacza

kierunki interwencji m.in. w obszarze dopasowania

kształcenia i szkolenia do potrzeb gospodarki i zmian

na rynku pracy.

Jednym z głównych celów, jakie sta-

wia dokument „Perspektywa uczenia się przez całe

życie”, jest wdrażanie nowego systemu porównywania

kwaliﬁkacji w różnych branżach, sektorach i pań-

stwach Unii Europejskiej w oparciu o Europejskie

Ramy KwaliﬁkacjiiKrajoweRamyKwaliﬁkacji.

Krajowe Ramy Kwaliﬁkacjibędąnarzędziemdo

porównywania kwaliﬁkacjizgodnymwzałożeniach

z ustaleniami na poziomie europejskim.

Narzędzie to

powinno przyczynić się do wdrożenia zmian mają-

cych na celu stworzenie przejrzystego i sprawnie

działającego krajowego systemu kwaliﬁkacji,uwzględ-

niającego równoważność dochodzenia do kwaliﬁkacji

różnymi ścieżkami – na drodze formalnej, pozafor-

małnej i nieformalnej.

W celu wykonywania zadań związanych z moni-

torowaniem procesu tworzenia i wdrażania Krajowej

Ramy Kwaliﬁkacjiutworzonyzostałpodzespół–Ko-

mitet Sterujący do spraw Krajowych Ram Kwaliﬁka-

cji dla uczenia się przez całe życie (Komitet ds. KRK),

któremu przewodniczy minister nauki i szkolnictwa

wyższego.

W skład Komitetu ds. KRK dla uczenia się

przez całe życie wchodzą przedstawiciele delegowani

m.in. przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego

– przewodniczący komitetu, oraz ministra pracy i po-

lityki społecznej.

Do wypełnienia Krajowych Ram Kwaliﬁkacjiopi-

sem wiedzy i umiejętności potrzebnych do wykony-

wania zawodu służą m.in. opracowane z inicjatywy

MPiPS standardy kompetencji/kwaliﬁkacjizawodo-

wych.

W dużej mierze dzięki tzw. środkom pomoco-

wym i środkom Europejskiego Funduszu Społeczne-

go MPiPS realizowało i realizuje projekty pozwala-

jące tworzyć i rozwijać zasoby informacyjne oraz

systemy informatyczne m.in. na potrzeby kształcenia

i szkolenia zawodowego dorosłych.

W szczególności

są to krajowe standardy kwaliﬁkacjizawodowych

i modułowe programy szkoleń zawodowych.

Obecnie

w bazie danych, pod adresem www.kwaliﬁkacje.pra-

ca.gov.pl, znajdują się opisy standardów kwaliﬁkacji

dla ponad 250 zawodów – opracowane na podstawie

zdiagnozowanych wymagań pracodawców.

Udostęp-

nione zasoby pozwalają zapewnić jakość kształcenia

i powiązać go z rynkiem pracy, gdyż stanowią bazę

do tworzenia standardów kształcenia, programów

nauczania i standardów egzaminacyjnych.

W stan-

dardach kwaliﬁkacjizawodowychzdeﬁniowanopięć

poziomów kwaliﬁkacji–odpoziomupierwszego,obej-

mującego umiejętności towarzyszące pracom pro-

stym, aż do poziomu piątego, który odnosi się do pra-

cowników w pełni samodzielnych, ponoszących pełną

osobistą odpowiedzialność za podejmowane działania

954

i decyzje.

Pracownicy z poziomu piątego kierują or-

ganizacjami i podejmują decyzje o znaczeniu strate-

gicznym dla całej organizacji.

Ponoszą odpowiedzial-

ność za bezpieczeństwo i rozwój zawodowy podległych

im osób.

Potraﬁądiagnozować,analizowaćiprogno-

zować złożoną sytuację gospodarczą i ekonomiczną

oraz wdrażać swoje pomysły do praktyki organiza-

cyjnej i gospodarczej.

Planowane jest poszerzenie bazy o opisy kompe-

tencji kolejnych trzystu zawodów, z uwzględnieniem

przyjmowanych obecnie przez Unię Europejską ośmiu

poziomów wymagań.

Warto nadmienić, iż oprócz działań na poziomie

centralnym współpraca między sektorem pracy i szkol-

nictwa wyższego ma miejsce także na poziomie regio-

nalnym.

Należy podkreślić, że wojewódzkie urzędy

pracy są bezpośrednio zobligowane przepisami ustawy

do współdziałania z właściwymi organami oświatowy-

mi, szkołami i szkołami wyższymi w zakresie harmo-

nizowania kształcenia i szkolenia zawodowego z potrze-

bami rynku pracy (art. 8 ust. 1 pkt 16 ustawy o promo-

Wypełniając ten obowiązek ustawowy, m.in. woje-

wódzkie urzędy pracy opracowują informacje niezbęd-

ne dla oparcia polityki kształcenia na danych, tj. ana-

lizy rynku pracy i badania popytu na pracę.

W niektó-

rych województwach funkcjonują także wyspecjalizo-

wane w tej dziedzinie obserwatoria rynku pracy, które

realizują projekty badawcze, ﬁnansowanem.in.zEu-

ropejskiego Funduszu Społecznego.

Przykładem anali-

zy nt. obszaru rynku pracy i sektora szkolnictwa wyż-

szego jest publikacja Wojewódzkiego Urzędu Pracy

w Lublinie pt. „Ranking szkół wyższych według pozio-

mu bezrobocia absolwentów”, dostępna dla wszystkich

Istotną rolę w procesie harmonizacji kształcenia

i potrzeb rynku pracy odgrywają także wojewódzkie

rady zatrudnienia, które pełnią funkcje organów opi-

niodawczo-doradczych marszałków w sprawach poli-

tyki rynku pracy.

Gromadzą przedstawicieli organi-

zacji związków zawodowych, pracodawców, rolników,

a także przedstawicieli nauki i organizacji pozarzą-

dowych.

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytu-

cjach rynku pracy jako jedno z zadań wojewódzkich

rad zatrudnienia wymienia: składanie wniosków i wy-

dawanie opinii w sprawach dotyczących kierunków

w województwie.

Mam nadzieję, że przedstawione powyżej infor-

na węgiel i koks (892)

smo wicemarszałka Sejmu RP pana Marka Kuchciń-

dotyczące interpelacji pana posła Johna Abrahama

Ad 1.

Zgodnie z postanowieniami art. 18a dyrekty-

wy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji

trycznej Polska mogła stosować okres przejściowy do

1 stycznia 2012 r. dla dostosowania swojego krajowego

poziomu opodatkowania węgla i koksu dla celów grzew-

czych.

Powyższy przepis unijny został zaimplemento-

wany do przepisów krajowych w art. 163 ust. 1 ustawy

Zgodnie z art. 21 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE

węgiel kamienny, koks i węgiel brunatny podlegają po-

datkom, które stają się wymagalne w momencie dosta-

wy przez spółki, które muszą być w tym celu zarejestro-

wane przez odpowiednie władze.

Władze te mogą ze-

zwolić producentowi, podmiotowi gospodarczemu, im-

porterowi lub przedstawicielowi ﬁskalnemunaprzeję-

cie zobowiązań podatkowych nałożonych na zarejestro-

waną spółkę.

Podatek jest nakładany i pobierany zgod-

nie z procedurami ustanowionymi w każdym państwie

członkowskim.

Ponadto przepisy unijne przewidują licz-

ne fakultatywne zwolnienia dla węgla i koksu, o któ-

rych mowa w art. 15 ww. dyrektywy Rady.

odnośnie do opodatkowania węgla i koksu Minister-

stwo Finansów podjęło następujące działania mające

na celu poinformowanie podmiotów, których doty-

czyć będą powyższe przepisy:

— opracowano ulotkę informacyjną, która zosta -

ła przekazana do izb celnych, izb skarbowych, urzę-

dów celnych i urzędów skarbowych w celu wyekspo-

nowania w tych izbach i urzędach oraz przekazania

potencjalnym podatnikom;

— przekazano ulotki ﬁrmieWęglokoksSA,która

przekazała je następnie swoim kontrahentom;

— umieszczono na stronie internetowej Minister -

stwa Finansów ww. ulotkę w wersji elektronicznej,

informacje dotyczące opodatkowania węgla i koksu

oraz obieg dokumentów dostawy, na podstawie któ-

rych przemieszczane są węgiel i koks do podmiotu

zużywającego powyższe wyroby na cele zwolnione,

oraz projekty aktów wykonawczych w zakresie opo-

datkowania węgla i koksu;

— przeprowadzono szkolenia dla osób z krajowej

informacji podatkowej;

955

— udzielono odpowiedzi na liczne telefoniczne za -

pytania odnośnie do opodatkowania węgla i koksu

zarówno podmiotów, jak i urzędów celnych;

— z uwagi na bardziej skuteczne dotarcie do po -

tencjalnych podatników Ministerstwo Finansów po-

leciło przeprowadzenie kampanii informacyjnej na

poziomie izb i urzędów celnych.

Izby celne poinfor-

mowały, iż podjęły m.in. następujące działania:

a) spotkania informacyjne z podmiotami;

b) szkolenia wewnętrzne pionu akcyzy;

c) umieszczenie informacji na stronie interneto-

wej izby celnej;

d) opracowanie i rozpowszechnienie własnych

ulotek informacyjnych;

e) przesyłanie informacji w wersji papierowej lub

elektronicznej do podmiotów;

f) przekazanie informacji do lokalnych mediów;

g) przekazanie prośby o rozpowszechnieniu in-

formacji do starostw powiatów, prezydentów miast,

wójtów gmin, naczelników urzędów skarbowych;

h) udzielanie informacji telefonicznej i bezpo-

średnio.

Ad 3.

W wyniku wprowadzenia nowych przepisów

dotyczących opodatkowania węgla i koksu nie prze-

widuje się wzrostu pracowników w administracji pu-

blicznej w celu obsługi nowej grupy podatników.

Ad 4.

Intencją prawodawcy było wprowadzenie

wszystkich zwolnień z podatku akcyzowego w zakre-

sie opodatkowania węgla i koksu dopuszczonych

przez dyrektywę 2003/96/WE, aby podatnicy zuży-

wający węgiel i koks do celów opałowych w zdecydo-

wanej większości byli zwolnieni z płacenia podatku.

Jednak aby uzyskać zwolnienie, podmiot zużywający

węgiel lub koks jest zobowiązany wskazać w doku-

mencie dostawy, na jaki cel ten wyrób zużyje, i pod-

pisać powyższy dokument przy odbiorze węgla lub

koksu.

Są to uproszczone warunki, które ww. pod-

miot musi spełnić, aby skorzystać ze zwolnienia.

Pra-

wodawca chciał w ten sposób zapewnić prawidłowe

stosowanie zwolnień z podatku akcyzowego w zakresie

węgla i koksu oraz zapobiec nadużyciom z tytułu nie-

uprawnionego stosowania powyższego zwolnienia.

Po okresie pierwszych doświadczeń związanych

z obowiązywaniem regulacji, jak również w związku

z faktem, iż w toku konsultacji prowadzonych w trak-

cie procesu legislacyjnego dotyczącego powyższych

przepisów, ani z uwag przedsiębiorców branży węglo-

wej, ani też innych podmiotów zgłaszających zainte-

resowanie pracami nad projektem ww. regulacji nie

wynikała konieczność wprowadzenia dalszych uprosz-

czeń, obecnie trwają prace związane z wprowadze-

niem uproszczeń przepisów w zakresie wzoru i obie-

gu dokumentu dostawy, w szczególności w przypad-

ku zakupu niewielkich ilości węgla lub koksu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

dla gmin, których duży obszar objęty

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie okre-

ślenia pomocy ﬁnansowej dla gmin, których duży

dy (pismo z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn.

SPS-023-

-893/12), informuję, co następuje.

Ustanowienie sieci obszarów chronionych Natura

2000 nie jest czynnikiem wstrzymującym rozwój

gmin, w tym ich rozwój gospodarczy, lecz modyﬁku-

jącym przebieg procesu przygotowania i realizacji

inwestycji.

Reguły inwestowania na obszarach obję-

tych programem Natura 2000 nakazują rozważenie

zasadności realizacji danego przedsięwzięcia w okre-

ślonym miejscu.

Wyznaczenie obszaru Natura 2000

wymusza realizowanie inwestycji przy najmniejszej

ingerencji w środowisko i zminimalizowaniu oddzia-

ływania na nie, a jednocześnie zobowiązuje do doko-

nania kompensacji środowiskowej, czyli odtworzenia

komponentu środowiska w innym miejscu.

Wartości

przyrodnicze obszarów objętych siecią stanowią szan-

sę na rozwój wielu dziedzin gospodarki i powstanie

nowych miejsc pracy przy zachowaniu zasady zrów-

noważonego rozwoju.

Zarazem należy podkreślić, że

w celu zrekompensowania kosztów działań prowa-

dzonych na rzecz ochrony walorów przyrodniczych

na obszarach wiejskich oraz utraconych korzyści

z tym związanych w ramach Programu Rozwoju Ob-

programy rolnośrodowiskowe.

Istnieją także inne in-

strumenty wsparcia, adresowane m.in. do beneﬁcjen-

tów realizujących inwestycje proekologiczne na ob-

szarach Natura 2000 lub na terenie gmin, których

duża część objęta jest obszarami Natura 2000.

Odnosząc się do poszczególnych pytań zawartych

w interpelacji, wyjaśniam, jak poniżej.

stanowią o sposobie, w jaki należy podchodzić do

kwestii realizacji inwestycji mogących oddziaływać

na obszary Natura 2000 oraz określają rodzaj doku-

mentacji niezbędnej m.in. do określenia wpływu da-

nej inwestycji lub projektu na te obszary.

Stosownie

wydaniem zgody na realizację danej inwestycji/planu

956

należy ocenić skalę i istotność jej oddziaływania na

obszar Natura 2000.

Wspomniana ocena dokonywa-

na jest w ramach procedury określonej w ustawie

o udostępnianiu informacji o środowisku...

Z punktu

widzenia obszarów Natura 2000 nie ma przeszkód

w realizacji planowanych działań, w stosunku do któ-

rych stwierdzono, że nie będą znacząco negatywnie

oddziaływać na ww. obszary.

Natomiast w sytuacji,

gdy występuje takie prawdopodobieństwo, nie można

wydać zgody na ich podjęcie (art. 33 ust. l ustawy

o ochronie przyrody), chyba że udowodni się, iż

w przypadku danej inwestycji spełnione są przesłan-

rody.

Wspomniane powyżej przepisy stanowią trans-

pozycję uregulowań dyrektywy Rady 92/43/EWG

siedliskowa) oraz dyrektywy Parlamentu Europej-

sia).

Obowiązek wprowadzenia wspomnianych prze-

pisów do polskiego prawa związany był z przystąpie-

niem Polski do Unii Europejskiej i wynikał z koniecz-

ności realizacji postanowień ww. dyrektyw.

Stąd też,

w ocenie Ministerstwa Środowiska, w kontekście

obowiązujących regulacji UE uproszczenie procedur

związanych z realizacją planowanych przedsięwzięć

w zakresie ich wpływu na obszary Natura 2000 nie

jest obecnie możliwe.

2.

Szczegółowych informacji i wyjaśnień na temat

kryteriów i warunków doﬁnansowania inwestycji

proekologicznych prowadzonych na terenach gmin,

w których znajdują się obszary szczególnej ochrony,

w tym obszary Natura 2000, udzielić mogą instytucje

wdrażające poszczególne programy, takie jak Naro-

i gospodarki wodnej, Centrum Koordynacji Projek-

tów Środowiskowych, urzędy marszałkowskie itd.

Ze

względu na zakres powyższej materii w niniejszej od-

powiedzi pozwolę sobie ograniczyć się do przekazania

informacji o preferencjach przy udzielaniu doﬁnan-

sowania dla przedsięwzięć ww. rodzaju.

W doﬁnansowywanymześrodkówUniiEuropej-

skiej Programie Operacyjnym „Infrastruktura i śro-

dowisko”, w którym minister środowiska pełni rolę

jednej z instytucji pośredniczących, stosowane są me-

chanizmy nawiązujące do ustanowienia obszarów

szczególnej ochrony, pozwalające na przyznanie

wnioskom o doﬁnansowaniewyższejliczbypunktów

w ramach wybranych działań i poddziałań, m.in.:

— w III osi priorytetowej, w działaniu dotyczą -

cym monitorowania stanu środowiska, w zakresie

kryterium merytorycznego I stopnia: Udział po-

wierzchni obszaru chronionego Natura 2000, badany

jest stosunek powierzchni obszaru chronionego Na-

tura 2000 do ogólnej powierzchni gminy, na terenie

której realizowana będzie inwestycja,

— analogiczne kryterium stosowane jest przy oce -

nie wniosków IV osi priorytetowej, dla działań: 4.2:

Racjonalizacja gospodarki zasobami i odpadami

w przedsiębiorstwach, 4.3: Wsparcie dla przedsię-

biorstw w zakresie wdrażania najlepszych dostęp-

nych technik (BAT) oraz 4.5: Wsparcie dla przedsię-

biorstw w zakresie ochrony powietrza,

— w V osi priorytetowej w ramach kryterium:

Status ochronny obszaru, największą punktację uzy-

skują projekty realizowane na specjalnych obszarach

ochrony siedlisk, na których występują siedliska/ga-

tunki priorytetowe lub na obszarach specjalnej

ochrony ptaków; tego rodzaju kryterium występuje

również w działaniach 5.1.1: Ochrona gatunków i sie-

dlisk in-situ i 5.1.3: Budowa lub modernizacja malej

infrastruktury służącej ochronie obszarów chronio-

nych przed nadmierną presją turystów.

W zakresie

działania 5.4.1: Działania edukacyjne skierowane do

najwyżej oceniane są projekty skierowane do społecz-

ności lokalnych zamieszkujących obszary Natura

2000 lub tereny znajdujące się w ich bezpośrednim

sąsiedztwie.

Preferencje stosowane są również w ramach pro-

gramu Life+, który w znacznej części poświęcony jest

działaniom na obszarach Natura 2000.

Komponent

I: Przyroda i różnorodność biologiczna preferuje

wnioski dotyczące gatunków priorytetowych oraz

zarządzania i polepszania stanu obszarów Natura

2000 zarówno na etapie oceny wniosku (wyższa

punktacja w zakresie odpowiednich kryteriów), jak

i pod względem ﬁnansowym(projektytemogąsię

ubiegać o wyższe, 75-procentowe doﬁnansowanieze

środków UE w porównaniu do 50-procentowego

w przypadku innych przedsięwzięć).

Także Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

dach gminy, w granicach których ustanowione zosta-

ły obszary szczególnej ochrony przyrody.

Obecnie

odbywa się to w ramach wdrażanego od 2010 r. pro-

gramu priorytetowego „Ochrona obszarów cennych

przyrodniczo”, którego część 1.

„Zrównoważony roz-

wój rejonu Puszczy Białowieskiej” oraz część 2.

„Zrównoważony rozwój rejonu rzeki Rospudy” sta-

nowią instrumenty wsparcia w zakresie tworzenia

infrastruktury służącej ochronie środowiska na te-

renie gmin położonych na cennych przyrodniczo ob-

szarach.

W ramach realizacji ww. programów prze-

widziane jest udzielenie doﬁnansowaniaześrodków

narodowego funduszu w kwocie ponad 120 mln zł,

z czego większość przekazana zostanie na preferen-

cyjnych warunkach.

Ponieważ jednak dotychczasowe

działania ograniczone są do wybranych lokalizacji,

narodowy fundusz deklaruje podjęcie prac na rzecz

przygotowania i ustanowienia ogólnych zasad stoso-

wania preferencji i udogodnień w ubieganiu się o do-

ﬁnansowanie dla gmin, których znaczne obszary

objęte są różnymi formami ochrony przyrody, w tym

w ramach sieci Natura 2000.

Podstawą do wdrożenia

nowych, preferencyjnych zasad byłyby wdrażane

obecnie przez narodowy fundusz programy prioryte-

957

towe skierowane do jednostek samorządu terytorial-

nego, w szczególności w obszarze tworzenia syste-

mów odprowadzania i oczyszczania ścieków komu-

nalnych, zbiórki i zagospodarowania odpadów, a tak-

że adresowanego m.in. do osób ﬁzycznychprogramu

dopłat na częściowe spłaty kapitału kredytów ban-

kowych przeznaczonych na zakup i montaż kolekto-

rów słonecznych dla osób ﬁzycznych i wspólnot

mieszkaniowych.

Podobnie z informacji przekazanych mi przez Wo-

jewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodar-

ki Wodnej w Poznaniu, obejmujący działaniem woje-

wództwo wielkopolskie, w którym położona jest przy-

wołana w interpelacji gmina Przemęt, wynika, że

zarząd funduszu analizuje możliwość wprowadzenia

do zasad udzielania i umarzania pożyczek oraz trybu

WFOŚiGW w Poznaniu dodatkowych postanowień

umożliwiających stosowanie preferencyjnych wskaź-

ników doﬁnansowania przedsięwzięć służących

ochronie środowiska na terenie gmin, których znacz-

na część objęta jest szczególnymi formami ochrony

przyrody.

Zgodnie z przekazaną mi deklaracją zarząd

funduszu podjął działania w celu przeanalizowania

problemu w skali całego województwa.

Zarazem na-

leży zauważyć, że już obecnie wojewódzki fundusz

w Poznaniu wprowadził pewne preferencje w udzie-

laniu pomocy ﬁnansowejdlaprzedsięwzięćsłużących

ochronie środowiska realizowanych na obszarach ob-

jętych różnymi formami ochrony przyrody.

Szczegó-

łowa informacja w tym zakresie przedstawiona jest

w załączniku.

3.

W chwili obecnej dostępnych jest wiele mecha-

nizmów ﬁnansowych,zktórychmogąkorzystaćm.in.

gminy, mieszkańcy oraz przedsiębiorcy gospodarują-

cy na obszarach Natura 2000.

Spośród wielu źródeł

doﬁnansowaniawartowymienićnajważniejsze:

— Program Operacyjny „Infrastruktura i środo -

wisko”, działanie V: Ochrona przyrody i kształtowa-

nie postaw ekologicznych,

— instrument ﬁnansowyLife+,

— Szwajcarsko-Polski Program Współpracy,

— regionalne programy operacyjne,

— Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Go -

spodarki Wodnej,

— wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i go -

spodarki wodnej.

Ponadto w ramach Programu Rozwoju Obszarów

ralnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z Minister-

strukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa realizowane

są programy rolnośrodowiskowe.

Głównym celem

tych programów jest poprawa stanu środowiska przy-

rodniczego na obszarach wiejskich poprzez prowa-

dzenie gospodarki rolnej zgodnie z zasadami zrów-

noważonego rozwoju.

Rolnicy przystępujący do tych

programów otrzymują wsparcie ﬁnansowemającena

celu pokrycie poniesionych kosztów oraz zrekompen-

sowanie ograniczeń związanych z utratą potencjal-

nych dochodów, jakie rolnik mógłby osiągnąć w przy-

padku zmiany formy gospodarowania.

Obecnie przygotowywane są założenia ﬁnansowa-

nia sieci Natura 2000 w przyszłej perspektywie ﬁ-

nansowej Unii Europejskiej na lata 2014–2020.

Proszę o przyjęcie powyższych wyjaśnień*

)

.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie zamiaru zlikwidowania niektórych

sądów rejonowych, w tym m.in. w Pleszewie,

w Krotoszynie, w Ostrzeszowie i we Wschowie

(894)

zamiaru zniesienia niektórych sądów rejonowych,

w tym między innymi w Krotoszynie, Ostrzeszowie,

Pleszewie i Wschowie, przesłaną przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

porządzenia ministra sprawiedliwości uwzględniają-

cego zniesienie sądów rejonowych o niewielkiej obsa-

dzie sędziowskiej przygotowany został w ramach

prac dotyczących reformy struktury organizacyjnej

sądów wszystkich szczebli, których celem jest pod-

niesienie skuteczności organów wymiaru sprawiedli-

wości w płaszczyźnie orzeczniczej i funkcjonalnej.

optymalne zorganizowanie sieci sądów oraz racjonal-

ne wykorzystanie kadry orzeczniczej.

siednich sądów.

tomiast piony orzecznicze o odpowiedniej etatyzacji,

*

)

958

kadry sędziowskiej, referendarzy i asystentów sę-

Należy zdecydowanie podkreślić, że jakkolwiek

zację sądów rejonowych w Krotoszynie, Ostrzeszo-

wie, Pleszewie i Wschowie, których obsadę orzeczni-

czą stanowi odpowiednio 8, 6, 7 i 6 sędziów.

Wskaza-

ny projekt został skonsultowany z właściwymi pre-

zesami sądów apelacyjnych i sądów okręgowych.

Ostateczna decyzja w zakresie szczegółowych roz-

Wpływające od władz samorządowych i prezesów

nym konsultacjom.

Przewiduje się, że omawiana re-

w sprawie problemów związanych z ustalaniem

odrębnej własności w związku z wykupem

lokali mieszkalnych będących w zasobach

mieszkaniowych PKP SA (895)

-023-895/12, interpelacją posła Łukasza Borowiaka

rębnej własności w związku z wykupem lokali miesz-

kalnych będących w zasobach mieszkaniowych PKP

SA poniżej przedstawiam informacje w sprawie.

Spółka PKP SA prowadzi działalność w zakresie

uprawnionym samodzielnych lokali mieszkalnych

w oparciu o przepisy rozdziału 7 ustawy z dnia 8 wrze-

Koleje Państwowe”.

Zgodnie z art. 41 ust 2 ww. usta-

wy, PKP SA nie może sprzedawać lokali mieszkal-

nych znajdujących się w budynkach wykorzystywa-

nych do celów zarządzania infrastrukturą kolejową

a także lokali mieszkalnych w budynkach mieszkal-

nych znajdujących się na gruntach wchodzących

Z wyjaśnień uzyskanych od PKP SA wynika, że

w spółce nie występują sytuacje, w których budynek

lub lokal mieszkalny posiadający uregulowany stan

prawny i spełniający wymogi określone w art. 41

ust. 1 i 2 ww. ustawy nie był oferowany do sprzedaży

osobom zajmującym te pomieszczenia.

Spółka PKP SA poinformowała również, że w swo-

ich zasobach posiada około 225 lokali mieszkalnych

usytuowanych na gruntach obcych.

Wykup przez

spółkę praw do tych gruntów wiąże się z poniesie-

niem kosztów, które znacznie przewyższają ewentu-

alne dochody uzyskane ze sprzedaży lokali mieszkal-

nych w tych budynkach.

Jednocześnie brak jest pod-

stawy prawnej umożliwiającej ubieganie się przez

PKP SA o dotacje z budżetu państwa na pokrycie

ewentualnych strat, które mogłyby powstać w związ-

ku z powyżej opisaną sytuacją.

W odniesieniu do kwestii sprzedaży lokali miesz-

kalnych PKP SA w Lesznie na rzecz ich najemców

spółka poinformowała, że na terenie Leszna znajdu-

ją się jeszcze 54 niesprzedane lokale mieszkalne,

w tym 30 lokali położonych w budynku przy ul. Wło-

darczyka 6-8-10.

Nadmienić przy tym należy, że na

powyższą liczbę składa się również dziewięć lokali

959

mieszkalnych zaoferowanych już do sprzedaży, któ-

rych nabyciem nie były dotychczas zainteresowane

osoby zajmujące przedmiotowe lokale.

Budynek przy ul. Włodarczyka 6-8-10 położony jest

na czterech działkach, o zróżnicowanym stanie praw-

nym, albowiem działki nr 5/6 o powierzchni 298 m

2

i nr 5/12 o powierzchni 1150 m

2

znajdują się w użyt-

kowaniu wieczystym PKP SA, a pozostałe, tj. nr 6/10

o powierzchni 119 m

2

i nr 6/49 o powierzchni 292 m

2

,

stanowią własność PKP SA.

Taki stan prawny nie-

ruchomości uniemożliwia aktualnie jej sprzedaż

i założenie ksiąg wieczystych dla wyodrębnionych

lokali mieszkalnych.

W chwili obecnej trwają czyn-

ności zmierzające do ujednolicenia stanu prawnego

działek, na których położona jest przedmiotowa nie-

ruchomość.

W planie sprzedaży lokali mieszkalnych na 2012 r.

ujęte są 32 lokale z terenu Leszna, w tym 30 lokali

położonych przy ul. Włodarczyka 6-8-10.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

po likwidacji 69.

Leszczyńskiego Pułku

Przeciwlotniczego (896)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

gospodarowania terenów po likwidacji 69.

Leszczyń-

skiego Pułku Przeciwlotniczego (SPS-023-896/12),

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

W wyniku integracji 4. i 69.

Pułku Przeciwlotni-

czego w Lesznie zmniejszyły się struktury administra-

cyjne oraz logistyczne.

W ramach racjonalizacji zago-

spodarowania infrastruktury wojskowej część obiek-

tów w Lesznie została sklasyﬁkowanajakozbędna

i przewidziana do przekazania poza resort obrony na-

rodowej (teren o powierzchni ok. 2,22 ha wraz z obiek-

tami budowlanymi o kubaturze 30,34 tys. m

3

).

Z po-

wyższego zasobu w 2011 r. został przekazany teren

o powierzchni ok. 0,156 ha.

Pozostałe nieruchomo-

ści (kompleks magazynowy nr 2980 przy ul. Sobie-

skiego, kompleks magazynowy nr 2966 przy ul. Sien-

kiewicza i kompleks sztabowy nr 5449 przy ul. Za-

menhoffa) zostaną przekazane do Agencji Mienia

Wojskowego w br.

Realizując proces zagospodarowania nieruchomo-

ści, Agencja Mienia Wojskowego zobowiązana jest

rowanie nieruchomościami przez agencję odbywa się

głównie na sprzedaży lub zamianie albo oddaniu

gruntów w użytkowanie wieczyste, oddaniu nieru-

chomości w użytkowanie, najem, dzierżawę, użycze-

nie, trwały zarząd lub do korzystania na podstawie

Do gospodarowania przez Agencję Mienia Wojsko-

wego nieruchomościami we wskazanych formach

sprzedaż nieruchomości, oddanie w użytkowanie

wieczyste, najem lub dzierżawę odbywa się w trybie

przetargowym, poza przypadkami wymienionymi

w tej ustawie, dopuszczającymi zastosowanie trybu

bezprzetargowego.

Przetargi organizowane są przez agencję zgodnie

dzania przetargów oraz rokowań na zbycie nierucho-

mości (Dz. U. Nr 207, poz. 2108, ze zm.).

Jednocześnie informuję, że po przejęciu nierucho-

mości w Lesznie Agencja Mienia Wojskowego dokona

regulacji ich stanu prawnego oraz opracuje koncepcję

racjonalnego zagospodarowania w oparciu o prowa-

dzoną analizę rynku i badania stopnia zainteresowa-

nia tymi nieruchomościami.

Dopiero wówczas podję-

ta zostanie decyzja o formie i sposobie ich zagospo-

darowania.

no jest wskazać dla określonych nieruchomości doce-

lową formę i warunki ﬁnansoweichzagospodarowa-

nia oraz przybliżone terminy realizacji obowiązują-

cych procedur.

Należy jednak zaznaczyć, że wiodącą formą zago-

spodarowania nieruchomości powojskowych przez

Agencję Mienia Wojskowego jest ich sprzedaż w dro-

dze przetargu, stąd też przewiduje się zastosowanie

tego trybu również w przypadku nieruchomości

w Lesznie.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

960

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie zagwarantowania środków

ﬁnansowych na doﬁnansowanie inwestycji

w ramach „Programu rozwoju bazy sportowej

województwa dolnośląskiego na lata 2011–2013”

(898)

-023-898/12), w sprawie zagwarantowania środków

ﬁnansowychnadoﬁnansowanieinwestycjipn.„Budo-

2011–2013” uprzejmie informuję, że zgodnie z aktual-

nie obowiązującymi przepisami prawa minister sportu

i turystyki jest dysponentem środków pochodzących z:

— budżetu państwa;

— Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej.

Środki pochodzące z budżetu państwa obecnie

przeznaczone są wyłącznie na doﬁnansowaniebudo-

wy kompleksów boisk sportowych w ramach rządo-

ku z czym niemożliwe jest zabezpieczenie środków

ﬁnansowychnadoﬁnansowaniebudowyhalisporto-

wej z powyższego źródła.

W ramach środków pochodzących z państwowego

funduszu celowego, jakim jest Funduszu Rozwoju

doﬁnansowuje przebudowę, remonty i inwestycje

obiektów sportowych oraz rozwijanie sportu wśród

z rozporządzeniem ministra sportu i turystyki z dnia

ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej

na doﬁnansowywaćtezadaniainwestycyjne,które

zostały ujęte w wojewódzkich wieloletnich progra-

mach rozwoju bazy sportowej (§ 4 ust. 1 pkt 1).

Kwa-

liﬁkowaniazadańdodoﬁnansowaniaw ramachwie-

loletniego programu rozwoju bazy sportowej dla da-

nego województwa dokonuje właściwy terenowo mar-

szałek.

Inwestor powinien zatem zwrócić się z wnio-

skiem bezpośrednio do marszałka o wpisanie przed-

miotowej inwestycji do „Programu rozwoju bazy spor-

towej województwa dolnośląskiego”, gdyż jest to wa-

runek konieczny do dalszego procedowania w zakresie

udzielenia wsparcia ﬁnansowego.

Nadmieniam, że

program ten jest corocznie uchwalany przez sejmiki

województw, w ramach przyznanego przez Minister-

stwo Sportu i Turystyki na dane województwo limitu

środków, a wysokość doﬁnansowaniamożewynieść

do 33% wartości kosztorysowej zadania.

Reasumując, udzielenie dotacji na „Budowę hali

sportowej z zapleczem przy szkole podstawowej w miej-

scowości Gać” będzie mogło zostać rozpatrzone do-

piero po uwzględnieniu przedmiotowej inwestycji

przez marszałka województwa w „Programie rozwo-

ju bazy sportowej województwa dolnośląskiego”.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie podziału środków ﬁnansowych

(902)

lacją pana Ryszarda Zawadzkiego, posła na Sejm

w sprawie podziału środków ﬁnansowychpochodzą-

Zdrowia, przesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu

(znak: SPS-023-902/12), uprzejmie proszę o przyjęcie

następujących informacji.

961

niku ww. podziału środki otrzymały: Mazowiecki,

środków ﬁnansowychnarok2012dlaOWNFZ:ślą-

skiego i mazowieckiego, uprzejmie informuję, że

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie organizacji transportu zbiorowego

w gminach i powiatach (903)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pismo

zujące interpelację posła Ryszarda Zawadzkiego w spra-

wie organizacji transportu zbiorowego w gminach

i powiatach, poniżej wyjaśniam, co następuje.

przyznają jednostkom samorządu terytorialnego au-

tonomiczny status prawny.

Zgodnie z art. 2 ust. 1

osobowość prawną (art. 2 ust. 2), a jej samodzielność

podlega ochronie sądowej (art. 2 ust. 3).

Podobne za-

który wykonuje określone ustawami zadania publicz-

posiada osobowość prawną, a jego samodzielność

również podlega ochronie sądowej (art. 2 ust. 1–3).

W kontekście powyższych przepisów zarówno gmina,

jak i powiat wykonują zadania w zakresie organizacji

publicznego transportu zbiorowego jako samodzielne

podmioty, na własną odpowiedzialność.

go transportu zbiorowego na obszarze gminy jest ta

gmina albo:

— gmina, której powierzono zadanie organizacji

publicznego transportu zbiorowego na mocy porozu-

mienia między gminami – w gminnych przewozach

pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły poro-

zumienie,

— związek międzygminny w gminnych przewo -

zach pasażerskich, na obszarze gmin tworzących

związek międzygminny.

na jest organizatorem przewozów pasażerskich o cha-

rakterze stricte lokalnym (gminnym), zaspokajają-

cych „codzienne” potrzeby przewozowe gminnej spo-

łeczności.

Niezbędne dla mieszkańców danej gminy

przewozy mogą być przez nią zapewnione samodzielnie

bądź w wyniku podjęcia współdziałania z gminami są-

siadującymi, które może przyjąć formę porozumienia

międzygminnego albo związku międzygminnego.

Jednakże należy podkreślić, że zarówno w przy-

padku zawarcia przez zainteresowane gminy poro-

zumienia międzygminnego, jak również utworzenia

związku międzygminnego organizowane przez współ-

działające gminy przewozy mają na celu zaspokajanie

podstawowych, koniecznych w przekonaniu miesz-

kańców tych gmin potrzeb przewozowych.

Jeśli natomiast chodzi o przewozy, dla których

organizatorem jest powiat, to w myśl ustawy o pu-

blicznym transporcie zbiorowym powiatowymi prze-

wozami pasażerskimi są zasadniczo przewozy wyko-

nywane w granicach administracyjnych co najmniej

dwóch gmin i niewykraczające poza granice powiatu,

inne niż przewozy gminne.

Są to przewozy, których

celem jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb przewo-

962

zowych mieszkańców danego powiatu (bądź powia-

tów w przypadku zawarcia porozumienia powiatów

bądź utworzenia związku powiatów).

Jednakże prze-

wozy powiatowe mają charakter ponadgminny.

Należy wyjaśnić, że w przypadku niezapewnienia

przewozów gminnych przez gminę samodzielnie bądź

też w wyniku zawarcia porozumienia czy utworzenia

związku międzygminnego powiat nie jest zobligowany

do zorganizowania przewozów, których celem jest za-

spokajanie potrzeb przewozowych poszczególnych

gmin.

W takiej sytuacji powiat nie ma również obowiąz-

ku doﬁnansowaniaprzewozówwgminach,którenie

zawarły porozumienia bądź nie przystąpiły do związku

porozumienia między gminami obowiązek organizacji

przewozów między gminami nie przechodzi z mocy pra-

wa na powiaty i nie powstają w stosunku do samorzą-

dów powiatowych zobowiązania organizacyjne i ﬁnan-

sowe w tym zakresie.

Nie znajduje więc uzasadnienia

pogląd, że przedmiotowa ustawa nakłada na powiaty

obowiązek doﬁnansowaniatransportuwgminach,któ-

re nie utworzyły związku lub porozumienia.

Inną kwestią jest możliwość podjęcia przez jed-

nostki samorządu terytorialnego różnego szczebla,

np. gmin z powiatem, współdziałania w zakresie do-

ﬁnansowaniaprzewozów.

Jednakżenależypodkre-

ślić, że to zagadnienie nie jest regulowane ustawą

o publicznym transporcie zbiorowym.

W tym zakre-

sie zastosowanie mają w szczególności przepisy:

Niezależnie od powyższego informuję, że opisana

kwestia nie była dotychczas sygnalizowana.

Wskaza-

na sytuacja odstępowania przez gminy od porozu-

mień czy też występowania ze związków międzyg-

minnych w celu uniknięcia ﬁnansowaniaprzewozów

między poszczególnymi gminami w świetle przedsta-

wionych wyżej wyjaśnień nie stanowi problemu

prawnego, który wiąże się z wejściem w życie przepi-

Z uwagi na powyższe w ocenie MTBiGM nie zacho-

dzi konieczność dokonywania zmian w obecnie obo-

wiązujących przepisach poprzez nałożenie na powiaty

obowiązku partycypowania w kosztach przewozów

organizowanych przez gminy lub związki gmin.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

w sprawie osób zatrudnionych

w Jastrzębskiej Spółce Węglowej SA,

oświadczenia o zamiarze nabycia akcji (904)

terpelację poselską nr SPS-023-904/12 z dnia 16 stycz-

nia 2012 r., dotyczącą nieodpłatnego udostępniania

z wystąpieniem pana Ryszarda Zawadzkiego, posła

śniam.

ce pracownikami przedsiębiorstwa państwowego

mercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego

z rejestru przedsiębiorstw państwowych, lub osoby

ﬁzyczne,którewdniuzawarciaumowyrozporządza-

jącej przedsiębiorstwem poprzez jego wniesienie do

biorstwem państwowym, zawartej na podstawie

wym oraz jego poprzedniku albo w przedsiębiorstwie,

które zostało sprywatyzowane poprzez wniesienie do

watyzacji oraz jego poprzedniku zostały przejęte

963

ustawy (tj. do dnia 8 października 1997 r.) złożyli

terminie powodowało utratę prawa do nieodpłatnego

nabycia akcji.

nia 1998 r., III ZP 24/98 (OSNP 1999/17/545), rosz-

cjalizacji i prywatyzacji.

Po upływie tych terminów

informowano o terminie składania ww. oświadczeń.

giem ponad tysiąc spółek zlokalizowanych na terenie

były to ogłoszenia zamieszczane w takich dzien-

nikach jak: „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita”

w mediach.

Ponadto TVP1, TVP2, Polsat w specjal-

Informujemy również, że wypracowany przez Za-

tach 2008–2015 kompetencje ministra właściwego do

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

w sprawie zwolnienia z opłat odcinka

autostrady A1 Sośnica – Gorzyczki (905)

przy którym przekazano interpelację pana posła Ry-

szarda Zawadzkiego w sprawie zwolnienia z opłat

mie przekazuję następujące informacje.

strów określa – w drodze rozporządzenia – autostra-

Mając na względzie powyższe dane należy stwier-

dzić, że minister transportu, budownictwa i gospo-

darki morskiej nie podjął nowej decyzji dotyczącej

wprowadzenia do systemu prawnego obowiązku wno-

szenia opłat za przejazd autostradami.

Ze względu na fakt, że kwestia umożliwienia bez-

płatnego przejazdu autostradowymi obwodnicami

miast stanowiła często podnoszony postulat społecz-

ny, w ówczesnym Ministerstwie Infrastruktury pod-

jęto inicjatywę mającą na celu wprowadzenie do do-

tychczas obowiązującego systemu prawnego rozwią-

zania spełniającego oczekiwania społeczeństwa.

Kwestia możliwości bezpłatnego korzystania z odcin-

ków autostradowych jest kwestią złożoną, bowiem

z jednej strony dotyczy umożliwienia społecznościom

lokalnym bezpłatnego korzystania z infrastruktury,

964

wego Funduszu Drogowego wpływów z tego tytułu.

Rozważano wiele wariantów rozwiązania omawianej

kwestii.

Jeden z nich w postaci projektu rozporządze-

nia Rady Ministrów, zmieniającego rozporządzenie

w sprawie autostrad płatnych, został przedstawiony

w ramach konsultacji społecznych i umieszczony na

stronie internetowej ministerstwa.

Ustalając listę

autostradowych obwodnic miast objętych zwolnie-

niem z opłat resort kierował się następującymi kry-

teriami:

1) odcinek pozostaje w zarządzie generalnego dy-

rektora dróg krajowych i autostrad;

2) odcinek zlokalizowany jest w okolicach najbar-

dziej zurbanizowanych miast o największym natęże-

niu ruchu, mających powyżej 600 tys. ludności.

Projekt spotkał się z dużym zainteresowaniem,

gdzie są nieustająco analizowane.

Jednocześnie mi-

nisterstwo analizując potrzeby społeczne przedsta-

wione we wspomnianych uwagach, podjęło dialog

z Ministerstwem Finansów mając na celu wypraco-

wanie optymalnej koncepcji.

Biorąc pod uwagę istotność i złożoność problema-

tyki, należy uznać, iż omawiana kwestia powinna być

analizowana przy uwzględnieniu potrzeb społecz-

nych, jak też pod kątem sytuacji ﬁnansowejkraju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 18 stycznia 2012 r.

w sprawie uchwalonej przez Radę Ministrów

koncepcji przestrzennego zagospodarowania

kraju w kontekście zarezerwowania korytarza

dla kolei dużych prędkości pomiędzy

Warszawą, Łodzią, Wrocławiem i Poznaniem

(906)

Szanowna Pani Marszałek!

Odnosząc się do pi-

sma z dnia z 16 stycznia br., znak SPS-023-906/12,

dotyczącego interpelacji pana posła Marka Łapiń-

skiego w sprawie uchwalonej przez Radę Ministrów

„Koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju

2030” w kontekście zarezerwowania korytarza dla

Wrocławiem i Poznaniem, przedstawiam poniżej sta-

nowisko.

W przyjętej przez rząd 13 grudnia 2011 r.

„Kon-

cepcji przestrzennego zagospodarowania kraju 2030”

(KPZK 2030) r. nie przewiduje się rezygnacji z budo-

wy kolei dużych prędkości.

W celu 3. dokumentu „Po-

prawa dostępności terytorialnej kraju w różnych ska-

lach przestrzennych poprzez rozwijanie infrastruk-

tury transportowej i telekomunikacyjnej” w kierun-

ku działań 3.4: Zarządzanie strategiczne i etapowa-

nie inwestycji zapisano m.in.: „Realizacja najwięk-

szych pod względem skali inwestycyjnej i wysokości

nakładów ﬁnansowychprojektówwdziedzinietrans-

portu, tj. Kolei Dużych Prędkości (KDP) i Central-

nego Portu Lotniczego (CPL), mogłaby stanowić dla

polskiego sektora transportu wzmocnienie połączeń

zarówno wewnętrznych kraju (poprawa wzajemnej

dostępności głównych ośrodków miejskich), jak i ze-

wnętrznych w wymiarze europejskim i globalnym.

Jednakże, w kontekście przedłużającego się kryzysu

gospodarczego, ostateczna decyzja o podjęciu przez

Polskę tak znaczącego wysiłku inwestycyjnego w ob-

szarze rozwoju transportu, skutkująca następnie

ustaleniem kalendarza realizacji powyższych przed-

sięwzięć, będzie uzależniona od wielu czynników.

Pod uwagę wzięte będą takie uwarunkowania, jak:

obecna i prognozowana koniunktura makroekono-

miczna kraju i wynikające z niej prognozy popytu na

transport, a także wnioski z podjętych studiów wy-

konalności obu projektów oraz ich uzasadnienie eko-

nomiczne”.

Oznacza to, że KPZK 2030 daje podstawę konty-

nuowania prac nad systemem kolei dużych prędkości

w korytarzu obejmującym miasta wymienione przez

pana posła.

Tożsame zapisy znajdują się także w celu:

Zwiększenie efektywności transportu projektu „Stra-

tegii rozwoju kraju 2020”, która była przedmiotem

uzgodnień międzyresortowych i konsultacji społecz-

nych.

Jednocześnie uprzejmie wskazuję na zapisy

KPZK 2030 i „Krajowej strategii rozwoju regional-

nego 2020” dotyczące zwiększania dostępności trans-

portowej kraju w drodze podnoszenia standardu ko-

lei i modernizacji linii kolejowych do prędkości 120–

–200 km/h.

W załączeniu przekazuję rysunek 8 z KPZK 2030

– Wizja kształtowania podstawowych elementów sie-

ci kolejowej 2030: koleje dużych prędkości, kolej kon-

wencjonalna, lotniska, porty morskie, Odrzańska

Droga Wodna.

Z pełnym tekstem dokumentu można

się zapoznać na stronach internetowych administro-

wanych przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego

w zakładce Koncepcja Przestrzennego Zagospodaro-

wania Kraju*

)

.

Z poważaniem

Minister

Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

*

)

965

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

w sprawie reorganizacji sądów rejonowych

(907)

reorganizacji sądów rejonowych, przesłaną przy pi-

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

nych przez pana posła, pragnę poinformować, że cel

w zakresie reformy struktury organizacyjnej sądow-

nictwa powszechnego.

reformy obsadę orzeczniczą sądu rejonowego stano-

wić powinno co najmniej 15 sędziów.

Wejście w życie rozporządzenia ministra sprawie-

Rezultatem omawianych zmian będzie funkcjonowa-

nie dużych sądów rejonowych z pionami orzeczniczymi

o odpowiedniej etatyzacji, co z kolei umożliwi lepsze

referendarzy i asystentów sędziów.

Należy bowiem za-

uważyć, że w małych jednostkach sądowych nieobecność

W wyniku lepszego wykorzystania kadry orzecz-

łowych rozwiązań odnoszących się do omawianej re-

organizacji nie została dotychczas podjęta.

Wszystkie wpływające od władz samorządowych

czące zniesienia niektórych sądów rejonowych są nadal

zaprezentowanych argumentów za zasadne przygoto-

wany zostanie nowy projekt rozporządzenia uwzględ-

niający postulowane zmiany, który poddany zostanie

ponownym konsultacjom.

Przewiduje się, że omawiana

Na zakończenie pragnę poinformować pana posła, że

zm.) uniemożliwiają przekazanie wydziałom cywilnym

rozpoznawania spraw z zakresu prawa pracy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie refundacji kosztów zatrudnienia

asystenta dla niepełnosprawnego

będącego pracodawcą (908)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

16 stycznia br., znak: SPS-023-908/12, interpelację

966

posła Tomasza Nowaka w sprawie refundacji kosz-

tów zatrudnienia asystenta dla niepełnosprawnego

będącego pracodawcą, uprzejmie wyjaśniam, że obec-

nie funkcjonujące rozwiązania nie przewidują reali-

zacji takiego rodzaju wsparcia.

W najbliższym czasie planowany jest przegląd

wszystkich instrumentów wsparcia osób niepełno-

sprawnych, które mogą być ﬁnansowaneześrodków

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepeł-

nosprawnych.

Wszystkie informacje i sygnały są gro-

madzone i analizowane.

Nadrzędnym celem ewentu-

alnych zmian byłoby wprowadzenie narzędzi, które

uzupełniłyby obecny katalog instrumentów ułatwia-

jących pełne uczestnictwo osób niepełnosprawnych

w funkcjonowaniu społecznym.

Rozwiązania te po-

winny, jak dziś, opierać się na łatwym dostępie i osią-

gnięciu możliwie pełnej samodzielności osób niepeł-

nosprawnych.

Ponadto wyjaśniam, że stosownie do art. 26d

721, z późn. zm.) pracodawca, który zatrudnia pra-

cownika niepełnosprawnego, może otrzymać ze środ-

ków PFRON zwrot miesięcznych kosztów zatrudnie-

nia pracowników pomagających pracownikowi nie-

pełnosprawnemu w pracy w zakresie czynności uła-

twiających komunikowanie się z otoczeniem, a także

nego wykonania przez pracownika niepełnosprawne-

go na stanowisku pracy.

Instrument ten, obok pozo-

stałych określonych w ww. ustawie, może być pomoc-

ny w zapewnieniu wsparcia m.in. na rynku pracy dla

osób niepełnosprawnych.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

w sprawie niewyrażania zgody na wydawanie

przepustek pacjentom szpitali (911)

słanej przy piśmie znak: SPS-023-911/12 z dnia

wiam następujące wyjaśnienia.

Obowiązujące przepisy prawa w bardzo ograni-

czonym zakresie regulują kwestię udzielania pacjen-

towi tzw. przepustki, czyli zgody na czasowe przeby-

wanie poza szpitalem bez konieczności wypisania

i ponownego przyjęcia.

Jedynie ustawa z dnia 19

osoba z zaburzeniami psychicznymi leczona w szpi-

talu psychiatrycznym może uzyskać zgodę ordynato-

ra (lekarza kierującego oddziałem) na okresowe prze-

bywanie poza szpitalem bez wypisywania jej z zakła-

wiu innych osób.

W odniesieniu do niektórych podmiotów leczni-

czych udzielających stacjonarnych i całodobowych

świadczeń zdrowotnych stosowne przepisy zawierają

zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu Zdro-

wia.

Przykładem jest zarządzenie w sprawie określe-

ju opieka długoterminowa, zgodnie z którym Naro-

dowy Fundusz Zdrowia ﬁnansuje50%wartościoso-

bodnia w trakcie pobytu pacjenta w stacjonarnym

zakładzie opieki zdrowotnej udzielającym świadczeń

pielęgnacyjno-opiekuńczych.

Natomiast w odniesieniu do szpitali (poza wspo-

mnianymi szpitalami psychiatrycznymi) brak jest

przepisów określających okoliczności i warunki

udzielania pacjentowi takiej przepustki.

Nie ma ta-

kich przepisów również w ustawie z dnia 15 kwietnia

z późn. zm.), która w art. 29 wskazuje okoliczności

wypisania pacjenta ze szpitala.

Należy jednakże pod-

kreślić, iż treść tego przepisu odpowiada art. 22

– obowiązującej do końca czerwca 2011 r. – ustawy

Nieuzasadniona jest zatem opinia, iż to ustawa o dzia-

łalności leczniczej jest powodem ograniczania pacjen-

tom zgody na czasowe opuszczenie szpitala, skoro

w poprzednim stanie prawnym analogiczna regulacja

nie stanowiła przeszkody do udzielenia takiej zgody.

Reasumując, należy zauważyć, iż przepisy prawa

nie zabraniają podmiotom leczniczym wydawania

pacjentom przepustek na czasowe przebywanie poza

szpitalem bez konieczności wypisywania.

Z pewno-

ścią zdarzają się sytuacje, kiedy udzielenie takiej

przepustki może być celowe i zasadne, a opuszczenie

szpitala, np. na weekend, nie spowoduje negatyw-

nych skutków dla stanu zdrowia pacjenta i procesu

leczenia.

Każdy taki przypadek powinien zostać od-

notowany w dokumentacji indywidualnej pacjenta.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

967

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów

w sprawie kryterium dochodowego

uprawniającego do otrzymania funduszy

z rządowego programu „Wyprawka szkolna”

(912)

nia funduszy z rządowego programu „Wyprawka szkol-

na” pragnę uprzejmie przekazać, co następuje.

Program „Wyprawka szkolna” ustanawiany jest

na podstawie art. 90u ust. 1 ustawy z dnia 7 wrze-

śnia 1991 r. o systemie oświaty, zgodnie z którym

Rada Ministrów może przyjąć rządowy program

grup społecznych.

Program ten przyjmowany jest

przez Radę Ministrów corocznie, począwszy od

roku 2002, w drodze uchwały wraz z załącznikiem

określającym założenia, cele oraz zasady jego re-

alizacji.

Jednocześnie w oparciu o przepis art. 90u

ust. 4 pkt 1 ww. ustawy uchwalane jest rozporzą-

dzenie Rady Ministrów określające szczegółowe

warunki udzielania tej pomocy, jej formy i zakres

oraz tryb.

Warunki określone w rozporządzeniu

mają umożliwić dotarcie do osób najbardziej po-

trzebujących tej pomocy.

Inicjatywa w zakresie projektów ww. uchwały i roz-

porządzenia, jak również proponowanie konkretnych

rozwiązań w kwestii ustalania kryteriów uprawnia-

jących do otrzymania środków w ramach programu

„Wyprawka szkolna” należy do kompetencji ministra

edukacji narodowej, który jest odpowiedzialny za

kreowanie i realizację polityki oświatowej.

W jego

gestii pozostaje również dokonywanie podziału środ-

ków przeznaczanych w budżecie państwa na ten cel

w ramach rezerw celowych planowanych na doﬁnan-

sowanie Narodowego Programu Stypendialnego,

w tym wyprawki szkolnej.

Wobec powyższego w podnoszonej przez pana po-

sła kwestii kryteriów uprawniających do otrzymania

na” powinien wypowiedzieć się minister edukacji

narodowej będący koordynatorem programu.

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie narastającego problemu otyłości

dzieci i młodzieży (913)

z dnia 18 stycznia 2012 r. (znak: SPS-023-913/12),

dzieży, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych wy-

W Polsce przeprowadzono wiele badań dotyczą-

dzieci i młodzieży (A. Oblacińska, M. Wrocławska,

B. Wojnarowska, „Częstość występowania nadwagi

niami”, Pediatria Polska 1997).

Badanie powtórzono

w grupie 14-latków.

A zatem występowanie nadmia-

ru masy ciała (nadwaga) u 14–15-latków zwiększyło

port z badań uczniów gimnazjów w Polsce pt. „Oty-

łość u polskich nastolatków – epidemiologia, styl ży-

cia, samopoczucie”, red. A. Oblacińska, M. Jodkow-

ska, IMiDz, Warszawa 2007).

W latach 2007–2010

nych Instytutu „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziec-

ka” – projekt „OLAF” 2007–2010) potwierdziły, że

nadwaga i otyłość dotyczą ok. 22% chłopców i 18%

nów, nauczycieli i wychowawców.

Minister zdrowia podejmuje różnorodne inicjaty-

działań ministra zdrowia w zakresie profilaktyki

968

i edukacji został określony w aktach wykonawczych

rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 29 sierpnia

poz. 1139, z późn. zm.) oraz rozporządzeniu ministra

zacji proﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnaddziećmi

pisami pielęgniarka wykonuje testy przesiewowe, zaś

lekarz okresowe proﬁlaktyczne badania lekarskie,

podczas których dokonuje oceny rozwoju ﬁzycznego

wowej opieki zdrowotnej oraz pielęgniarka środowi-

ska nauczania i wychowania realizują zadania z za-

kresu edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia.

Le-

karz i pielęgniarka udzielają m.in. informacji o wła-

ściwym odżywianiu oraz aktywności ﬁzycznejdziec-

ka na każdym etapie jego rozwoju.

Minister zdrowia realizuje „Narodowy program

Komisji Unii Europejskiej „Strategia dla Europy

zdrowia”.

Celem programu jest zmniejszenie poprzez

ra będąc organem opiniodawczo-doradczym mini-

stra, podejmuje działania na rzecz zwalczania otyło-

sowanej diety i aktywności dla poszczególnych grup

wiekowych.

Ze środków publicznych będących w dys-

pozycji ministra zdrowia opracowano i przekazano

mi prawidłowego żywienia”.

Z budżetu ministra

zdrowia sﬁnansowanozorganizowanąwdniu2grud-

nia 2011 r. w Instytucie Żywności i Żywienia w War-

szawie konferencję pn.: „Zasady prawidłowego żywie-

Istotnym elementem działań ministra zdrowia

mocy porozumienia powołano Radę Programową do

W stanowisku rekomenduje się m.in. bezpłatną do-

stępność wody pitnej dla uczniów, zdrowe przekąski

fast food, wyeliminowanie słodyczy jako formy na-

reklamowania niezdrowej żywności w mediach infor-

muję, że w świetle obowiązujących w Polsce przepi-

sów prawa minister zdrowia nie ma stosownych

uprawnień do wpływania na jakość i zakres publiko-

wanych w mediach materiałów reklamowych.

Nie-

mniej w ramach swoich kompetencji minister zdro-

wia podejmuje działania edukacyjno-informacyjne na

dzieci i młodzieży.

W działania te wpisuje się zorga-

nizowana w dniu 7 grudnia 2011 r. konferencję pt.:

rą zaproszono samorządy gmin z całego kraju.

Pod-

czas konferencji zaprezentowano wykłady na temat

969

występowania nadwagi i otyłości młodzieży w Polsce,

działań proﬁlaktycznychpodejmowanychprzezmi-

nistra zdrowia oraz określenia roli szkoły w proﬁlak-

tyce nadwagi i otyłości.

Dyrektorzy szkół podstawo-

wych należących do sieci „Szkół promujących zdro-

wie” oraz koordynator realizowanego przez miasto

co jem” zaprezentowali przykłady dobrych praktyk

dy do opracowania i realizacji programów proﬁlak-

tyczno-edukacyjnych w szkołach.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

o kierujących pojazdami (914)

sma z dnia 18 stycznia 2012 r. (sygn.

SPS-023-914/12)

rujących pojazdami, uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

jazdem uprzywilejowanym będzie mogła kierować

osoba, która: ukończyła 21 lat; posiada prawo jazdy

orzeczenie: lekarskie o braku przeciwwskazań zdro-

wotnych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym,

psychologiczne o braku przeciwwskazań psycholo-

gicznych do kierowania pojazdem uprzywilejowa-

nym; ukończyła kurs dla kierujących pojazdami

uprzywilejowanymi oraz posiada zezwolenie na kie-

rowanie pojazdem uprzywilejowanym w zakresie

Jednocześnie ustawodawca w art. 131 ww. ustawy

wskazał, iż osobę, która w ramach stosunku pracy,

wykonywanej działalności, pełnionej służby lub wy-

konywanej funkcji uprawniona była do kierowania

pojazdem uprzywilejowanym w dniu wejścia w życie

ustawy, uznaje się za spełniającą wymagania, o któ-

ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psycho-

logicznego wydanych na podstawie badań, o których

ust. 1 pkt 4 – jeżeli przed dniem wejścia w życie usta-

wy uzyskała uprawnienia do kierowania pojazdami

uprzywilejowanymi w trybie art. 95a ustawy Prawo

o ruchu drogowym.

Osoba taka jest obowiązana posiadać zaświad-

czenie wydane w trybie określonym w art. 95a ust. 1

zywać je na żądanie uprawnionych organów oraz

dane zaświadczenie na zezwolenie, o którym mowa

Ponadto z art. 131 ust. 1 pkt 2 wynika, iż osoby,

pojazdami uzyskały uprawnienia do kierowania ru-

chem pojazdami uprzywilejowanymi w trybie art. 95a

ustawy Prawo o ruchu drogowym, uznawać się bę-

dzie za osoby, które ukończyły kurs dla kierujących

pojazdami uprzywilejowanymi.

Przepisy ustawy o kierujących pojazdami wcho-

Odnosząc się do przewidywanych kosztów zmian

wprowadzanych przepisami ustawy o kierujących po-

jazdami, pragnę poinformować, że w uzasadnieniu do

przedmiotowej ustawy wskazano, iż w Polsce jest

13 294 jednostek OSP kategorii S (jednostki OSP po-

siadające samochody gaśnicze).

W każdej z tych jedno-

stek powinno być 2–3 kierowców.

W zależności od wiel-

kości gminy, każda z nich posiada średnio 5 jednostek

OSP typu S. Mając na uwadze, iż na terenie kraju jest

obecnie około 2500 gmin oraz że w każdej gminie, w za-

leżności od liczby jednostek, powinno być średnio 10–15

kierowców potrzebnych do utrzymania gotowości bojo-

wej, należy wskazać, iż przybliżona liczba kierowców

potrzebnych do utrzymania gotowości bojowej waha się

pomiędzy 25 000 a 38 500 kierowców.

W oparciu o szacunkowe dane dotyczące kosztów

badań lekarskich i psychologicznych można wskazać,

iż łączny koszt badań poniesionych przez gminę raz

na około 5 lat to kwota między 4000 zł a 6000 zł, przy

założeniu, iż koszt badań jednej osoby wynosi 400 zł.

Oznacza to, że w skali kraju koszt badań kierujących

pojazdami uprzywilejowanymi poniesiony przez gmi-

wydatkowanych co 5 lat.

Koszt kursów dla kierują-

cych pojazdami uprzywilejowanymi ochotniczych

straży pożarnych powinna ponosić gmina właściwa

ze względu na siedzibę tej jednostki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Stanisław Rakoczy

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

970

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

W październiku 2011 roku został przygotowany

i przekazany do uzgodnień międzyresortowych oraz

świadczeniodawcy podstawowej opieki zdrowotnej.

skich czy pielęgniarskich.

W szczególności nowelizacja

niodawcy.

Pacjent będzie mógł wybrać dowolnego leka-

rza, pielęgniarkę lub położną udzielających świadczeń

niodawców albo będących świadczeniodawcą.

Świadczeniobiorca, tak jak dotychczas, będzie

daniem zespołu było opracowanie propozycji modelu

971

Po zakończeniu uzgodnień międzyresortowych

w sprawie zastoju w waloryzacji środków

przeznaczonych na współﬁnansowanie

przez PFRON warsztatów terapii zajęciowej

(916)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

lację pana posła Zbigniewa Babalskiego, w sprawie

zastoju waloryzacji środków przeznaczonych na

współﬁnansowanieprzezPFRONwarsztatówterapii

zajęciowej, proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

972

tów realizacji zadań własnych samorządu terytorialne-

rzenie obecnie obowiązującego przepisu – „za zgodą

znaczonych na pokrycie rocznych kosztów działalności

monty mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa

uczestników i umożliwienie prawidłowego funkcjono-

wania warsztatu”.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

oraz grupy posłów

w sprawie likwidacji Sądów Rejonowych:

w Krotoszynie, Kępnie, Ostrzeszowie

oraz Pleszewie (917)

Andrzeja Dery i Piotra Szeligi w sprawie likwidacji

szowie oraz Pleszewie, przesłaną przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

W ramach prowadzonych w Ministerstwie Spra-

wiedliwości prac nad reformą struktury organizacyj-

nej sądów powszechnych powstał projekt rozporzą-

nymi zniesienie jednostek sądowych szczebla rejono-

wego o niewielkiej obsadzie sędziowskiej.

Likwidacja

sądów rejonowych uwzględnionych w przedmioto-

wym projekcie w praktyce polegałaby jednak na prze-

kształceniu wydziałów (cywilny, karny, rodzinny

cych dotychczas w strukturze przewidzianych do

zniesienia jednostek w wydziały zamiejscowe innego,

sąsiedniego sądu rejonowego.

W rezultacie stworzony

zostałby model organizacyjny sądownictwa powszech-

nego, w obrębie którego funkcjonowałyby jednostki

Nie od dziś wiadomo bowiem, że dzięki odpowiednie-

mu rozlokowaniu i zorganizowaniu sieci sądów oraz

na pozytywnie wpływać na jakość działania jednostek

Ministerstwo Sprawiedliwości, poszukując optymal-

nego modelu organizacji sądownictwa powszechnego,

nicze znaczenie ma zatem fakt, iż przedmiotowa zmia-

na organizacyjna nie spowoduje negatywnych skutków

społecznych, natomiast oddziałując w sferze admini-

stracyjno-zarządczej, może w znaczący sposób uspraw-

nić działanie wymiaru sprawiedliwości.

973

sędziowskiej, jak i referendarzy sądowych oraz asy-

nowanej reorganizacji nastąpiłoby wyrównanie ob-

ciążenia pracą sędziów, gdyż sędziowie mogliby orze-

niejszego wykorzystania kadry orzeczniczej w sądach

nia rozpoznawania spraw w sądach, a nie wydłużenia

czasu trwania postępowań sądowych.

Budynki, w których mają siedzibę przewidziane

do zniesienia sądy rejonowe, nadal będą wykorzysty-

wane do realizacji zadań ciążących na wymiarze

sprawiedliwości i będą stanowiły siedzibę wydziałów

zamiejscowych sąsiedniego sądu rejonowego.

Przedmiotowa reorganizacja nie powinna rów-

nowi podłoże dla konsultacji prowadzonych między

innymi z właściwymi prezesami sądów apelacyjnych

Nawiązując do wielokrotnie podnoszonych w tre-

ści interpelacji obaw pani i panów posłów, że zmiany

w strukturze organizacyjnej sądownictwa powszech-

nego są projektowane bez konsultacji z samorządami

gminnymi i powiatowymi, w obszarze których znaj-

dują się sądy rejonowe objęte zgodnie ze wstępnym

projektem reorganizacją, należy wskazać, że w Mi-

mach których przedstawione zostały założenia refor-

my, wyjaśnione wątpliwości oraz przeanalizowane

wiedliwości, kształtując sieć sądownictwa powszech-

nego, nie jest w żaden sposób ograniczony założenia-

mi reformy administracyjnej i podziałem terytorial-

nym kraju.

Aktualnie wszystkie wystąpienia odnoszące się

do przedmiotowej reorganizacji i zawarte w nich ar-

gumenty są przedmiotem wnikliwych analiz właści-

wych komórek organizacyjnych Ministerstwa Spra-

Ministerstwo Sprawiedliwości z uwagą rozważa

zatem również propozycje zgłaszane przez przedsta-

wicieli władz samorządowych dotyczące funkcjono-

wania na administracyjnie podległym im terenie

jednostek sądowych.

Jednakże warte podkreślenia

jest, że ewentualne nieprzychylenie się do wniosków

wyżej wymienionych nie powinno być traktowane

jako działanie mające negatywnie wpływać na rozwój

danej społeczności.

Minister sprawiedliwości jest bo-

wiem odpowiedzialny za takie rozlokowanie jedno-

W przypadku uznania argumentów przedstawio-

nych przez zainteresowane środowiska za zasadne

zostanie przygotowany i poddany ponownym konsul-

tacjom nowy projekt rozporządzenia uwzględniający

postulowane zmiany.

Ze względu na brak ostatecznych decyzji co do

przyszłości konkretnych sądów rejonowych nie jest

obecnie możliwe przedstawienie szczegółowych da-

nych dotyczących oszczędności, jakie może spowodo-

wać planowana reorganizacja.

Choć omawiane zmia-

nie oszczędności w budżecie resortu sprawiedliwości

jonowych.

W związku ze sformułowanym w treści interpela-

cji zarzutem dotyczącym przyszłości wydziałów, któ-

rych nie uwzględnia wskazany na wstępie projekt

rozporządzenia ministra sprawiedliwości, należy

zwrócić uwagę, że przepisy rozporządzenia ministra

sprawiedliwości z dnia 16 października 2002 r.

niem wydziałów ksiąg wieczystych oraz wydziałów

pracy.

Dlatego też projekt rozporządzenia zmieniają-

i zamiejscowych wydziałów pracy.

Organizacji tych

wydziałów dotyczą bowiem rozporządzenia ministra

974

spodarcze funkcjonują jedynie w największych są-

dach rejonowych, a więc w tych, których omawiana

reforma nie obejmuje.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie zaniżonej w projekcie ustawy

budżetowej wysokości subwencji oświatowej

(918)

udzielenia przez ministra ﬁnansówwporozumieniu

z ministrem edukacji narodowej odpowiedzi na prze-

kazaną przy piśmie dnia 18 stycznia 2012 r., nr SPS-

-023-918/12, interpelację posłów Kazimierza Moska-

la, Stanisława Ożoga i Zbigniewa Chmielowca w spra-

wie zaniżonej w projekcie ustawy budżetowej wyso-

kości subwencji oświatowej uprzejmie wyjaśniam.

Podstawę działań zmierzających do zaplanowania

wyższego kwotę przeznaczoną na część oświatową

du terytorialnego ustala się w wysokości łącznej kwo-

ty części oświatowej subwencji ogólnej, nie mniejszej

od dnia 1 września 2011 r., oraz planowane skutki

liczby oraz struktury awansu zawodowego nauczy-

jewództw śląskiego i zachodniopomorskiego, tj. zwią-

oświatowej subwencji ogólnej wprowadzeniem od

1 września 2012 r. obligatoryjnej realizacji przez

sunięcia terminu tego obowiązku kwoty tej części

ba dzieci 6-letnich rozpocznie realizację obowiązku

średnioroczną liczbę zatrudnionych nauczycieli (peł-

no- i niepełnozatrudnionych w przeliczeniu na pełne

go nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placów-

kach oświatowych prowadzonych przez jednostki

wzrost wynagrodzeń nauczycieli w 2012 r.

na rok 2012 zmianami w systemie ubezpieczeń spo-

łecznych (w zakresie wymiaru składek na ubezpie-

czenie społeczne) w projekcie ustawy budżetowej na

lowej poz. 74 – zwiększenie części oświatowej sub-

wencji ogólnej z tytułu planowanego wzrostu składki

rentowej, uwzględniono środki na uzupełnienie do-

chodów jednostek samorządu terytorialnego, z prze-

iż w związku ze zmianami wprowadzanymi przez

975

dawcy, cześć oświatowa subwencji ogólnej na 2008 r.

Uprzejmie informuję, iż część oświatowa subwen-

cji ogólnej zarówno na rok 2011, jak i na rok 2012

została ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisa-

mi prawa.

Podział ustalonej na podstawie art. 28 ust. 1 usta-

kwoty części oświatowej subwencji na dany rok mię-

dzy poszczególne jednostki samorządu terytorialne-

go dokonywany jest zgodnie z art. 28 ust. 6 wymie-

nionej ustawy, na podstawie corocznie wydawanego

wania rozporządzenia.

Kluczowym elementem po-

działu ustalonej kwoty części oświatowej subwencji

standardu ﬁnansowegonaucznia,modyﬁkowanego

przez system wag w zależności od rodzaju realizowa-

nego zadania oświatowego.

Kwota części oświatowej

subwencji ogólnej, którą otrzymuje każda jednostka

samorządu terytorialnego, jest w konsekwencji za-

tem uzależniona od liczby uczniów w poszczególnych

szkołach, placówkach prowadzonych lub dotowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego.

Kategoria

„ucznia przeliczeniowego” jest więc efektem procesu

obiektywizacji metody alokacji środków ujętych w kwo-

cie części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek

samorządu terytorialnego i może mieć – z uwagi na

podstawowe elementy procesu planowania budżeto-

wego – zastosowanie jedynie w tym obszarze.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie wzrostu zakażeń wirusem HIV (920)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

przesłaną przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego,

(SPS-023-920/12), dotyczącą wzrostu zakażeń HIV

w Polsce oraz transmisji zakażeń HIV od matki na

dziecko, uprzejmie informuję, że problematyce trans-

misji zakażenia HIV poświęcono wiele badań nauko-

wych tak w Polsce, jak i zagranicą.

Nie ma wątpliwo-

ści, że istnieje realne zagrożenie zdrowia dzieci ma-

tek zakażonych HIV.

Istnieje również konsensus

specjalistów wskazujących, że kluczowym elementem

dla prewencji transmisji zakażenia HIV od matki do

dziecka jest identyﬁkacja zakażenia HIV u kobiet

ciężarnych zgłaszających się do porodu.

Fakt ten

uwzględniło Ministerstwo Zdrowia, opracowując

„standard opieki okołoporodowej”.

W zalecanych

świadczeniach proﬁlaktycznychidziałaniachwza-

kresie promocji zdrowia oraz badaniach diagnostycz-

nych określonych w rozporządzeniu ministra zdro-

zjologicznej ciąży, ﬁzjologicznegoporodu,połoguoraz

uwzględniono dwukrotne badanie w kierunku HIV

u wszystkich kobiet ciężarnych.

Pierwsze badanie

powinno być dokonane podczas pierwszej wizyty – do

10. tygodnia ciąży, kolejne pomiędzy 33. a 37. tygo-

dniem ciąży.

W rozporządzeniu, o którym mowa wy-

żej, status wymienionego badania określono jako

zalecany, analogicznie jak status wszystkich innych

wymienionych w tym rozporządzeniu badań diagno-

stycznych.

Wprowadzenie bezwzględnego wymogu

wykonania wszystkich badań byłoby błędne z punk-

tu widzenia wiedzy medycznej oraz praw pacjenta

z 2009 r.

Nr 25, poz. 417, z późn. zm.).

Należy stwier-

dzić, iż w wypadku kiedy lekarz lub położna bez uza-

sadnienia medycznego odstępują od wykonania

świadczenia proﬁlaktycznegolubbadaniazawartego

w wykazie, mogą być narażeni na odpowiedzialność

podlegają odpowiedzialności zawodowej za narusze-

nie zasad etyki lekarskiej oraz przepisów zawią-

zanych z wykonywaniem zawodu lekarza oraz na

podstawie art. 38 ustawy o zawodach pielęgniarki

i położnej – członkowie samorządu podlegają odpo-

wiedzialności zawodowej przed sądami pielęgniarek

ki zawodowej oraz za naruszenie przepisów dotyczą-

cych wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej.

Ciężarnym z ujemnym wynikiem badania w pierw-

szym trymestrze ciąży lekarz powinien zapropono-

wać powtórne wykonanie badania w trzecim tryme-

strze ciąży.

Fakt wykonania lub odmowy badania

w kierunku HIV powinien być odnotowany w karcie

prowadzenia ciąży i w dokumentacji lekarskiej.

Wy-

nik dodatni (pozytywny, HIV+) powinien być znany

pacjentce oraz lekarzowi prowadzącemu nie później

niż dwa tygodnie po wykonaniu badania.

Kobietom,

w kierunku HIV, lekarz powinien zaproponować wy-

976

konanie szybkiego testu w kierunku HIV przed przy-

jęciem na salę porodową.

Wyżej opisane procedury są

przedstawione w rekomendacjach grupy ekspertów

Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego w zakresie

perinatalnej transmisji HIV z dnia 24 października

2008 r.

łań mogących popularyzować badanie w kierunku

HIV u kobiet spodziewających się dziecka, pragnę

poinformować, że osoby sprawujące opiekę nad ko-

bietą w okresie ciąży zobowiązane są do znajomości

obowiązującej regulacji prawnej w tym zakresie, na-

tomiast kobiety ciężarne – w bezpośrednim kontak-

cie z osobą sprawującą opiekę – otrzymują zlecenie/

ofertę wykonania odpowiedniego badania.

Należy

zwrócić uwagę, że obowiązująca regulacja prawna

w zakresie badań kobiet ciężarnych w kierunku HIV

poprzedzona była wydaniem „Rekomendacji Zespołu

Ekspertów Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego

HIV”.

Rekomendacje te zostały opublikowane w cza-

sopiśmie „Ginekologia Polska” (Ginekol Pol, 2009,80,

59–62).

Obecnie w ramach programu zdrowotnego Mini-

sterstwa Zdrowia pt.: „Leczenie antyretrowirusowe

nistra zdrowia – Krajowe Centrum ds. AIDS koordy-

nuje proﬁlaktykęzakażeńwertykalnychujużzdia-

gnozowanych kobiet zakażonych HIV, zapewniając

dostęp do leków antyretrowirusowych każdej kobie-

cie ciężarnej zakażonej HIV i urodzonemu przez nią

dziecku, szczepionek do rozszerzonego kalendarza

szczepień dla dzieci urodzonych przez kobiety zaka-

żone HIV oraz testów diagnostycznych do monitoro-

wania leczenia ARV.

Od 1985 r. zarejestrowano w Polsce 147 zakażeń

wertykalnych HIV u dzieci (wg dr n. med. M. Jan-

kowskiej i dr n. med. M. Lemańskiej).

Według kom-

puterowej bazy danych prowadzonej przez Krajowe

Centrum ds. AIDS u 130 pacjentów leczonych ARV

doszło do zakażenia HIV drogą wertykalną.

Więk-

szość z nich była spowodowana brakiem rozpoznania

zakażenia HIV u matki.

Ryzyko zakażeń wertykal-

nych HIV (w grupie kobiet niepoddających się proﬁ-

laktyce) na terenie Europy wynosi 15–30%.

Jest

większe w przypadku matek z wysoką wiremią HIV,

u dzieci karmionych piersią i kobiet, które nie były

pod specjalistyczną opieką podczas ciąży i porodu

oraz nie otrzymywały proﬁlaktycznielekówantyre-

trowirusowych.

Do ok. 70% zakażeń wertykalnych

HIV dochodzi podczas porodu.

Poznanie czynników

ryzyka przeniesienia zakażenia HIV od matki do

dziecka pozwoliło na opracowanie programów proﬁ-

laktyki zakażeń wertykalnych HIV.

Proﬁlaktyka zakażeń wertykalnych stosowana

jest w Polsce od r. 1994.

Równolegle z rozwojem wie-

dzy na temat metod terapii wdrażano leczenie zapo-

biegawcze u ciężarnych.

Począwszy od czasu opracowania w roku 1996

standardów w tym zakresie, proﬁlaktykabyłapro-

wadzona według protokołu ACTG 076 i jest to ruty-

nowe postępowanie u każdej zidentyﬁkowanejciężar-

nej HIV dodatniej.

Kluczowa dla prewencji transmisji zakażenia HIV

u kobiet planujących ciążę, ciężarnych, zgłaszających

się do porodu i u kobiet karmiących piersią.

Należy

przyjąć, że prawie wszystkie stwierdzone zakażenia

perinatalne HIV w Polsce są wynikiem nierozpozna-

nia zakażenia HIV u matki w odpowiednim czasie,

co było powodem, że nie zastosowano znanych i sku-

tecznych środków prewencji.

Opieka nad matką zakażoną HIV i dziećmi w latach 2007–2011

2007 2008 2009 2010 2011

Ogółem liczba

leczonych ARV

na 31 grudnia

3358 3822 4434 4897 5606

Liczba dzieci

leczonych ARV

123 126 134 130 130

Ciąże + leki ARV 73 70 81 67 45

Noworodki

matek HIV+

54 69 69 54 34

W Polsce jedynie około 10% kobiet ciężarnych zna

swój status serologiczny (wg danych PTN AIDS), na-

tomiast w Unii Europejskiej – średnio ponad 60%.

U kobiet, które były leczone antyretrowirusowo

przed zajściem w ciążę, leczenie to jest kontynuowane

z ewentualnymi zmianami na mniej toksyczne dla

dziecka.

Dzięki zastosowaniu proﬁlaktykiantyretro-

wirusowej odsetek zakażeń zmniejszył się z 23% przed

rokiem 1989 do < 1,0% zakażeń HIV w grupie nowo-

rodków, których matki otrzymały proﬁlaktykęARV

zakażenia wertykalnego (dr hab. med. T. Niemiec).

Zgodnie z aktualnymi wytycznymi międzynaro-

dowymi i rekomendacjami Polskiego Towarzystwa

Ginekologów badania w kierunku zakażenia HIV

(obecności przeciwciał anty-HIV) powinny być ruty-

nowo wykonywane u wszystkich kobiet planujących

ciążę lub będących już w ciąży.

Powinna obowiązy-

wać zasada „opt-out” – proponowania badania wszyst-

kim kobietom, natomiast kobiety mają prawo odmó-

wić wykonania testu.

Odmowa ta powinna być odno-

towana w dokumentacji medycznej.

Dotychczasowe działania podejmowane przez

Krajowe Centrum ds. AIDS w imieniu ministra zdro-

wia to m.in.:

Działania proﬁlaktyczne – kampanie społeczne

Krajowego Centrum ds. AIDS

1.

Plakat i ulotka dla kobiet w ciąży – 2007

Nakład: plakat – 12 500 szt. ulotka – l 280 000 szt.

– 2007 r.

Nakład: plakat – 3000 szt. ulotka – 180 000 szt.

– 2008 r.

977

Plakat i ulotka „Daj szansę swojemu dziecku.

Nie

daj szansy AIDS!” skierowane są do kobiet w ciąży

lub planujących ciążę.

Poprzez te materiały chcieliśmy zwrócić uwagę

na fakt, że HIV może zostać przeniesiony z zakażo-

nej matki na dziecko.

Ale jeśli kobieta jest świadoma

swojego zakażenia, może zminimalizować ryzyko

przeniesienia zakażenia na dziecko poprzez przyjmo-

wanie leków antyretrowirusowych.

Dlatego właśnie

tak ważne jest, aby kobieta, która jest w ciąży lub

planuje ciążę, wykonała test na HIV.

2.

Ulotka dla kobiet

Nakład: 75 471 szt.

– 2011 r.

„Kobieta sex zdrowie” to ulotka skierowana do

kobiet, zarówno tych, które nie rozpoczęły jeszcze

życia seksualnego, jak i tych, które są aktywne sek-

sualnie, oraz tych, które planują macierzyństwo bądź

są w ciąży.

Ulotka zawiera podstawowe informacje

dotyczące HIV/AIDS: jak uniknąć zakażenia HIV,

kiedy nie ma ryzyka zakażenia HIV, co zwiększa

ryzyko zakażenia HIV etc.

Ciekawa graﬁka, jak

również forma wydania typu Z-CARD zachęca do

zapoznania się z jej treścią.

Szkolenia o zasięgu ogólnopolskim (stacjonarne):

1.

Szkolenia dla pracowników medycznych, w tym

lekarzy ginekologów, w zakresie podstawowej wiedzy

na temat HIV i AIDS i prowadzenia poradnictwa

przed i po wykonaniu testu w kierunku HIV.

Liczba szkoleń – 12, łącznie przeszkolono 372 oso-

by – 2007 r.

Liczba szkoleń – 1, łącznie przeszkolono 48 osób

– 2008 r.

2.

Szkolenia dla pracowników medycznych, w tym

pielęgniarek i położnych, w zakresie podstawowej

Liczba szkoleń – 11, łącznie przeszkolono 400 osób

– 2009 r.

Liczba szkoleń – 17, łącznie przeszkolono 366 osób

– 2010 r.

Liczba szkoleń – 12, łącznie przeszkolono 254 oso-

by – 2011 r.

Bloki tematyczne: epidemiologia, polityka pań-

stwa w zakresie walki z epidemią HIV/AIDS, współ-

praca międzynarodowa, aspekty medyczne, proﬁlak-

tyka i punkty diagnostyczne, aspekty psychospo-

łeczne, seksuologia, zagadnienia etyczno-prawne,

narkotyki, spotkanie z osobą żyjącą z HIV.

3.

Portal edukacyjny http://www.hiv-aids.edu.pl

W ramach rozwoju bazy szkoleniowo-edukacyjnej

Krajowe Centrum ds. AIDS stworzyło platformę edu-

kacyjną http://w\vw.hiv-aids.edu.pl. Pierwsze szkole-

nie na portalu edukacyjnym www.hiv-aids.edu.pl

zostało uruchomione w 2008 r. i było skierowane do

lekarzy ginekologów.

W 2009 r. portal został rozbudowany o szkolenie

dla lekarzy rodzinnych (POZ).

Jeszcze w tym samym

roku obydwa szkolenia rozszerzono o moduł dotyczą-

cy poradnictwa okołotestowego.

Szkolenia to szereg videocastów, wykładów, pre-

zentacji i artykułów opracowanych przez specjali-

stów zajmujących się HIV/AIDS od wielu lat.

W każ-

dym szkoleniu znajdują się testy sprawdzające wie-

dzę.

Nabyta wiedza potwierdzona jest certyﬁkatem,

a w przypadku lekarzy za ukończone szkolenie do-

datkowo przyznawane są punkty edukacyjne.

Każdy

na którym znajdują się informacje dotyczące prze-

biegu szkolenia.

W 2010 r. portal został przebudowany i otrzymał

nową strukturę polepszającą nawigację oraz wygląd

bardziej przyjazny dla użytkownika.

Ponadto portal został rozbudowany o nowy kurs

skierowany do pielęgniarek i położnych pt. „Proble-

matyka HIV/AIDS w praktyce pielęgniarskiej”.

978

Kurs ma na celu wyjaśnienie podstawowych za-

gadnień z zakresu problematyki HIV/AIDS,

zasad postępowania z pacjentami potencjalnie

zakażonymi HIV oraz jak uniknąć ryzyka zakaże-

nia HIV w pracy pielęgniarskiej.

W ramach kursu

omówiono m.in. rolę położnej, jak uniknąć ryzyka

oraz szczegółowe rekomendacje grupy ekspertów

powołanych przez PTG w zakresie zapobiegania

perinatalnej transmisji HIV.

4.

Broszura on-line

Agenda ministra zdrowia Krajowe Centrum

ds. AIDS od początku kwietnia 2008 r. korzysta

z innowacyjnego serwisu internetowego dla lekarzy

Broszura on-line.

Broszura on-line to serwis inter-

netowy, który ma na celu dotarcie z materiałami

edukacyjnymi Krajowego Centrum ds. AIDS bezpo-

średnio do lekarzy, którzy następnie przekażą je

swoim pacjentom.

Lekarz rejestruje się na stronie www. broszu-

ra-aids.pl i zamawia materiały, których potrzebu-

je.

Po otrzymaniu informacji o zamówieniu zespół

obsługujący serwis przygotuje zamówione materia-

ły i w przeciągu l dnia roboczego przesyłka jest

wysyłana pocztą do zamawiającego.

Materiały dystrybuowane były również w pocze-

kalniach placówek ochrony zdrowia, głównie w po-

radniach podstawowej opieki zdrowotnej, cen-

trach medycznych i prywatnych placówkach zdro-

wotnych.

Do dystrybucji przekazane zostały m.in. materia-

ły informacyjno-edukacyjne w następujących ilo-

ściach:

1) 2009 – ulotka „Daj szansę swojemu dziecku.

Nie daj szansy AIDS” – 49 300 egz.,

2) 2010 – ulotka,,Daj szansę swojemu dziecku.

Nie

Kampania do kobiet (2007 i 2009–2010)

W 2007 r. Krajowe Centrum ds. AIDS w imieniu

ministra zdrowia zorganizowało kampanię społecz-

ną skierowaną do kobiet w ciąży lub planujących cią-

AIDS!”

Jej głównym celem było wzmocnienie „Pro-

gramu wczesnego wykrywania zakażeń HIV u ko-

biet w ciąży” i zachęcenie pań oczekujących dziec-

ka do wykonania testu w kierunku HIV.

Kampa-

nia była kontynuowana jeszcze przez lata 2009–

–2010, aby uświadomić kobietom, że nawet jeśli le-

karz nie zaproponuje wykonania testu w kierunku

HIV, one same powinny o niego poprosić.

W 2009 r. Polskie Towarzystwo Ginekologiczne

opracowało rekomendacje, wg których lekarz ma obo-

wiązek proponować kobietom w ciąży test w kierun-

ku HIV.

W tym roku powstała też nowa kreacja kam-

AIDS”.

Jej ambasadorką została pani Małgorzata

Glinka, siatkarka roku 2008.

Kampanię zainaugu-

rowała konferencja prasowa zorganizowana w Dniu

Matki, tj. 26 maja 2009 r.

Opracowanie nowej kreacji

było możliwe dzięki zaangażowaniu i staraniom Kra-

jowego Centrum ds. AIDS oraz partnerów.

W ramach

nowej odsłony kampanii powstały projekty plakatu

i ulotki.

979

Spot telewizyjny, który powstał jako wsparcie

kampanii z 2007 r., został w 2009 r. zaktualizowa-

ny poprzez dodanie zdjęcia pani Małgorzaty Glinki.

Przedłużono licencję umożliwiającą jego emisję do

końca 2010 r.

W 2010 r. w ramach kampanii powstała strona

internetowa, zostały wydrukowane ulotki i pla-

katy, które były dystrybuowane wśród odbiorców do-

celowych.

W kampanię włączyły się media: telewizja,

prasa, Internet.

Spot był emitowany m.in. przez TVP

2, TVP Kultura, TVP Polonia, TVN, TVN24, TVN

Siedem, Turbo, Style, CNBC, TVN Warszawa

oraz na monitorach LCD w kinach sieci Cinema City

w całym kraju.

Portale internetowe (m.in. Paren-

ting.pl, Ciążowy.pl, Mamazone.pl, Rodzice.pl,

WP.pl, Dzieci.pl, Twoje9miesięcy) włączyły się po-

przez zamieszczenie informacji, artykułów, jak

również banerów.

Prasa (m.in. „Pani”, „Metro”,

„Gazeta Wyborcza”, „Dziecko”, „Zdrowie i Uro-

da”, „Wysokie Obcasy”, „Twoje 9 miesięcy”) zamie-

ściła artykuły bądź wywiady z ekspertami czy też

reklamy/ogłoszenia prasowe.

Z wyrazami głębokiego szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

na interpelację poseł

Haliny Szymiec-Raczyńskiej

w sprawie podsumowania kampanii społecznej

„Wymiećmy ksenofobię z ulic” przeprowadzanej

przez pełnomocnika rządu

lacją poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

nofobię z ulic – letnie porządki dla tolerancji” infor-

muję, co następuje.

Kampania społeczna „Wymiećmy ksenofobię

została w maju 2011 r.

Miała na celu zwalczanie an-

tysemickich, rasistowskich i ksenofobicznych napi-

sów w przestrzeni publicznej polskich miast.

Celem

kampanii było także uświadomienie szerszym kręgom

społeczeństwa, iż w naszym otoczeniu pojawia się wie-

le elementów naruszających prawa obywatelskie, zaś

każdy z nas może przeciwdziałać takim zjawiskom,

a tym samym egzekwować od instytucji publicznych

obowiązek ochrony praw każdego obywatela.

Zaproszenia do udziału w kampanii zostały roze-

słane do 369 prezydentów i burmistrzów miast woje-

wódzkich i powiatowych na terenie Polski oraz do

112 organizacji pozarządowych, stowarzyszeń, związ-

ków działających na rzecz mniejszości etnicznych

i narodowych oraz mediów.

Zostali oni poinformowa-

ni o założeniach kampanii, jak również o tym, że

działania takie mogą przyczynić się do poprawy nie

przynieść trwały skutek w zmianie świadomości ich

norodności.

Na zaproszenia odpowiedziało 126 miast,

w tym 110 miast zadeklarowało udział w kampanii,

wyznaczając jednocześnie osobę koordynującą kam-

panię, 16 odmówiło uczestnictwa w tym przedsię-

wzięciu, m.in. za względu na bieżące działania odpo-

wiednich służb w tym zakresie prowadzone w mia-

stach, brak w tych miastach napisów o charakterze

rasistowskim, antysemickim i ksenofobicznym lub

ograniczone środki ﬁnansowe.

Do realizacji kampanii włączyły się również:

Związek Harcerstwa Polskiego, Związek Harcerstwa

Rzeczypospolitej, organizacje pozarządowe, media

oraz stowarzyszenia, takie jak:

— Stowarzyszenie Romów w Polsce,

— Stowarzyszenie „Nigdy Więcej”,

— Związek Niemieckich Stowarzyszeń Społeczno -

-Kulturalnych,

— Związek Karaimów Polskich,

— Żydowski Instytut Historyczny,

— Tygodnik Ukraiński „Nasze Słowo”,

— Radomskie Stowarzyszenie Romów,

— Białoruskie Stowarzyszenie Studentów,

— Związek Romów Polskich,

— Stowarzyszenie Romów w Polsce,

— Niemiecka Wspólnota Pojednanie i Przy -

szłość,

— Bieszczadzkie Stowarzyszenie Inicjatyw Spo -

łecznych „Besida”,

— Fundacja Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego,

— Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Romów

w RP,

— Stowarzyszenie Litwinów w Polsce,

— Centralna Rada Romów w Polsce,

— Konserwatorium im. Josepha von Eichendorffa.

Na stronach internetowych miast, które zgłosiły

gotowość do udziału w kampanii, zostały zamieszczo-

ne informacje dotyczące szczegółów zaplanowanej ak-

cji, przygotowano projekt logotypu kampanii, zaś part-

nerzy kampanii przekazali swoje logotypy na potrzeby

realizacji zadań w ramach akcji.

Cele i formy realiza-

cji kampanii w miastach, które zgłosiły gotowość do

uczestnictwa w jej realizacji, zostały rozpropagowane

przez zaangażowane w kampanie organizacje i stowa-

rzyszenia oraz urzędy miast również w szkołach, pla-

cówkach kultury i kółkach fotograﬁcznych.

W ramach zaplanowanych działań młodzież mia-

ła obserwować i sprawdzać na swoim terenie miejską

980

przestrzeń publiczną pod kątem wyszukiwania w niej

wszelkich obraźliwych napisów rasistowskich, anty-

semickich i ksenofobicznych.

Wyszukane napisy mia-

ły być fotografowane w celu dokonania podstawowej

dokumentacji każdego tego typu miejsca.

Następnie

z podanym dokładnym adresem i załączonymi foto-

graﬁamidokumentacjamiałabyćprzekazanadrogą

elektroniczną na specjalnie utworzony adres poczty

elektronicznej w Biurze Pełnomocnika Rządu do

Zgodnie z założeniami kampanii w Biurze Pełno-

konywana miała być analiza przekazanego materia-

łu i w przypadku potwierdzenia, że narusza on dobra

przedstawicieli mniejszości narodowych, etnicznych

lub religijnych, sprawa oﬁcjalnieskierowanamiała

być do władz miasta z prośbą o podjęcie zgodnie z kom-

petencjami niezwłocznych działań w celu usunięcia

go z przestrzeniu publicznej miasta, przy wykorzy-

staniu także istniejących rozwiązań prawnych.

W czasie realizacji kampanii uwzględniono, że

forma reakcji władz miejskich na otrzymane zgłosze-

nie będzie zróżnicowana – w zależności od sytuacji

prawnej nieruchomości, na której umieszczono kwe-

stionowany napis.

Uwzględniono również zaangażo-

wanie takich służb, jak Policja, straż miejska lub

wydziały zarządzania kryzysowego w urzędach

miast.

W trakcie kampanii pełnomocnik rządu do

spraw równego traktowania został poinformowany

o działaniach podejmowanych na bieżąco w niektó-

rych miastach.

Prezydent miasta Katowice poinfor-

mował pełnomocnika, iż działania proponowane

w ramach kampanii podejmowane są w Katowicach

na bieżąco i działania te oparte są na włączeniu

funkcjonariuszy straży miejskiej w usuwanie elemen-

tów naruszających prawa obywatelskie, takich jak

antysemickie, rasistowskie i ksenofobiczne napisy na

murach polskich miast.

Zadania związane z dbało-

ścią o porządek publiczny, czystość i estetykę (w tym

grafﬁtiiinnenapisyotreściachrasistowskichikse-

nofobicznych) przydzielone zostały imiennie wyzna-

czonym strażnikom.

W przypadku ujawnienia jakich-

kolwiek napisów strażnicy dokonują ustaleń właści-

cieli nieruchomości, zobowiązują ich do przywrócenia

stanu pożądanego, a w przypadku braku reakcji po-

dejmują przewidziane prawem środki w stosunku do

właścicieli nieruchomości lub osób odpowiedzialnych

za porządek na zarządzanym terenie.

W wydziale za-

rządzania kryzysowego urzędu miasta wyznaczony

jest pracownik, który na bieżąco analizuje materiały

interwencyjne w lokalnych mediach oraz wpływające

do urzędu miasta sygnały od mieszkańców dotyczące

także takich napisów.

W przypadku potwierdzenia

występowania zaniedbań do ustalonych właścicieli

nieruchomości kierowane są pisemne wystąpienia zo-

bowiązujące do pilnego podjęcia działań eliminujących

stwierdzone nieprawidłowości.

Kopie tego typu wystą-

pień przekazywane są do straży miejskiej, gdzie straż-

nik dzielnicowy zobowiązany jest do sprawdzenia re-

akcji adresata wystąpienia, a w przypadku jej braku

do podjęcia działań przewidzianych prawem i upraw-

nieniami straży miejskiej.

Z przekazanej informacji

– wdrożony w Katowicach system działań przynosi od-

czuwalne efekty w postaci poprawy estetyki przestrze-

ni publicznej.

Podobne praktyki realizowane są m.in.

w takich miastach, jak Zgierz czy Kościan.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż zainicjowaną

kampanię poprzedziły konsultacje z ZHP, ZHR,

MSWiA oraz m.in. Helsińską Fundacją Praw Czło-

wieka.

Pełnomocnik do spraw równego traktowania

był wprawdzie inicjatorem kampanii, jednak założe-

niem kampanii było, aby działania podejmowane

były lokalnie, stosownie do możliwości poszczegól-

nych samorządów, organizacji lub stowarzyszeń.

Równocześnie pragnę poinformować, iż w ramach

posiadanych kompetencji Ministerstwo Spraw We-

wnętrznych odpowiedzialne jest za realizację działań

w tym zakresie.

Według otrzymanych informacji od

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w ramach pol-

skiej prezydencji w Unii Europejskiej nie poruszano

sprawy inicjowania kampanii społecznych mających

przeciwdziałać antysemickiej tendencji w krajach

Wspólnoty.

Z poważaniem

Sekretarz stanu w Kancelarii

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

Wrocław – Jelenia Góra (924)

pana Sławomira Nowaka, ministra transportu, bu-

modernizacji linii kolejowej 274 Wrocław – Jelenia

Góra, przedstawiam poniższe stanowisko.

Połączenie kolejowe pomiędzy Wrocławiem a Je-

lenią Górą jest częścią linii kolejowej 274 Wrocław –

Zgorzelec.

Jest to odcinek linii kolejowej pierwszo-

rzędnej, dwutorowej, zelektryﬁkowanej.

Dotychcza-

sowy stan techniczny uniemożliwiał prowadzenie

przewozów, zwłaszcza pasażerskich, na satysfakcjo-

nującym poziomie.

Dla zachowania bezpieczeństwa

ruchu pociągów na linii wprowadzone zostały punk-

981

towe ograniczenia prędkości bądź obniżono prędkość

rozkładową.

Wraz z zarządcą infrastruktury kolejowej, doce-

niając znaczenie linii w przewozach pasażerskich

oraz towarowych, ministerstwo podjęło decyzję o roz-

poczęciu inwestycji o charakterze częściowo moder-

nizacyjnym, częściowo odtworzeniowym.

Zakresem robót w 2010 r. objęto modernizację na-

wierzchni wraz z niezbędną naprawą podtorza, reno-

wacją odwodnienia, robotami towarzyszącymi oraz

modernizacją urządzeń samoczynnej sygnalizacji

przejazdowej (SSP) na szlakach: Imbramowice

– Żarów km 34,887–43,723, Żarów – Jaworzyna Ślą-

ska km 43,723–49,480, Mietków – Imbramowice

km 28,600–34,934 oraz Boguszów Gorce – Boguszów

Gorce Zachód w km 85,816–88,675.

zowały roboty modernizacyjne na szlakach: Żarów

– Jaworzyna Śląska km 43,628–49,400 oraz Świebo-

dzice – Wałbrzych Szczawienko km 57,298–64,900,

jak również modernizację urządzeń samoczynnej sy-

gnalizacji przejazdowej wraz z infrastrukturą towa-

rzyszącą na przejeździe kolejowym w km 25,199.

Na 2012 r. w ramach zadań inwestycyjnych zabez-

pieczone zostały środki ﬁnansowe w wysokości

94 667 tys. zł, przewidziane na kontynuację zadań

rozpoczętych w 2011 r. oraz realizację w 2012 r. no-

wych zadań na odcinkach:

— Jaworzyna Śląska – Świebodzice – opracowanie

dokumentacji projektowej, roboty budowlane w za-

kresie modernizacji nawierzchni torowej w torze nr

2, przejazdów kolejowych, obiektów inżynieryjnych

wraz z robotami towarzyszącymi,

— Imbramowice – Żarów – opracowanie doku -

mentacji projektowej, roboty budowlane w zakresie

modernizacji nawierzchni torowej w torze nr 1, prze-

jazdów kolejowych, obiektów inżynieryjnych wraz

— Kąty Wrocławskie – Mietków – opracowanie

dów, przebudowa peronów na stacji Kąty Wrocław-

skie oraz przystanku osobowym Mietków, reelektry-

ﬁkacja toru szlakowego nr 2 w km 21,212–28,620

polegająca na wymianie istniejącej sieci,

— Wałbrzych Miasto – Sędzisław na linii kolejo -

wej 274 Wrocław Świebodzki – Zgorzelec – opracowa-

nie projektu budowlano-wykonawczego dla rewitali-

zacji urządzeń srk,

budowlane dla rewitalizacji urządzeń srk.

Zgodnie z przyjętym przez Radę Ministrów „Pro-

gramem rzeczowo-ﬁnansowegowykorzystaniaśrod-

ków Funduszu Kolejowego w 2012 r.

– Część B” pla-

nowana jest na linii kolejowej 274 wymiana na-

wierzchni oraz rozjazdów w stacjach Smolec i Kąty

Wrocławskie o wartości kosztorysowej wynoszącej

3327,8 tys. zł.

Ponadto w ramach „Planu rzeczowo-

-ﬁnansowegododatkowejdotacjibudżetowejnarok

2012 dla spółki PKP Polskie Linie Kolejowe SA” pla-

nowana jest naprawa bieżąca toru nr 1 oraz naprawa

bieżąca wraz z oczyszczaniem toru nr 2 na odcinku

Boguszów Gorce Zachód – Marciszów na łączną kwo-

tę 7890 tys. zł.

Na wspomnianym wyżej odcinku linii 274 w wyniku

naprawy bieżącej oraz modyﬁkacjitoruklasycznegona

bezstykowy uzyskane zostanie podwyższenie prędko-

ści biegu pociągów z obecnych 30 km/h do 80 km/h.

Prędkość ta wynika z aktualnych standardów wypo-

sażenia linii w urządzenia sterowania ruchem kole-

jowym (srk).

W 2012 r. do naprawy zaplanowano ogółem 26,787 km

toru, a szacunkowy koszt tego przedsięwzięcia wy-

niesie 15 300 tys. zł.

Planuje się również wymianę nawierzchni w torze

nr 2 stacji Wrocław Świebodzki na długości 0,370 km

toru i podwyższenie w tym rejonie prędkości biegu

pociągów z 20 km/h do 100 km/h.

Szacunkowy koszt

to 740 tys. zł.

Realizacja powyższych zadań spowoduje, iż do

czerwca 2012 r. uzyska się skrócenie czasu jazdy po-

ciągów po torze nr 1 o około 16 minut, natomiast po

torze nr 2 – o około 14 min.

W 2013 r. będzie miała miejsce kontynuacja robót

z roku 2012, tj. w torze nr 1 na szlaku Sędzisław

– Marciszów na długości 4,740 km toru.

Planowany

termin zakończenia to czerwiec 2013 r.

Ponadto pla-

nuje się reproﬁlacjęszyn(trybregeneracyjny)wto-

rach nr 1 i 2 na odcinku Boguszów Gorce Zachód

– Marciszów, na długości 31,527 km toru.

Realizacja tego zakresu spowoduje, iż do połowy

2013 r. uzyska się kolejne skrócenie czasu jazdy po-

ciągów.

Planuje się, iż do czerwca 2012 r. stan techniczny

linii 274 zostanie poprawiony na odcinkach linii

Świebodzice – Wałbrzych Szczawienko, tor nr 1 oraz

Janowice Wielkie – Wojanów, tor nr 2, na których

zostaną ukończone prace rozpoczęte jeszcze w 2011 r.

Pozostałe roboty realizowane będą w latach 2013–

–2015.

Zgodnie z przyjętym przez Radę Ministrów doku-

mentem pn. „Wieloletni program inwestycji kolejo-

kończenie prac modernizacyjnych linii 274 na odcinku

Wrocław – Jelenia Góra powinno nastąpić w 2015 r.,

jednakże, jak widać z przedstawionych zakresów ro-

bót planowanych na lata 2012 i 2013, praktyczne

efekty zostaną uzyskane dużo wcześniej.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

982

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie wyjaśnienia nieuzasadnionych

wydatków ZUS (925)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przekazaną przez Marszałka Sejmu RP przy piśmie

interpelację pana posła Jana Ziobry w sprawie wyja-

śnienia nieuzasadnionych wydatków ZUS (pismo

KPRM z dnia 23 stycznia 2012 r., znak: DSPA-4810-

-532-(1)/12), po uzyskaniu stanowiska prezesa Zakła-

du Ubezpieczeń Społecznych, uprzejmie informuję.

1) realizacja umów i porozumień międzynarodo-

(ISSA) – największej światowej organizacji grupują-

cej obecnie 333 organizacje zabezpieczenia społecz-

aﬁliowanąiwspółpracującązMiędzynarodowąOr-

ganizacją Pracy.

praca na szczeblu międzynarodowym, zmierzająca do

stęp do wszelkich kanałów informacji, możliwość ko-

rzystania z pomocy eksperckiej oraz konsultacji spe-

cjalistycznych.

formował, że zaplanowane wydatki na współpracę

międzynarodową zakładu pozostają od wielu lat na

niezmienionym poziomie.

W latach 2010–2011 przy

podobnym zaangażowaniu środków aktywność mię-

dzynarodowa zakładu wzrosła, co pozwoliło w jeszcze

nicznych instytucji zabezpieczenia społecznego oraz

ekspertów.

były, jak wskazał prezes ZUS, zgodnie z obowiązują-

Uczestnicząc w konferencjach, osoby te były prele-

gentami lub panelistami.

nych krajach UE, dotyczących realizacji systemu ko-

sowanych, specjalistycznych szkoleń w tym zakresie.

Jedną z najistotniejszych grup szkolonych w za-

kładzie pracowników jest kadra kierownicza, na któ-

rej ciąży obowiązek ciągłego podnoszenia kwaliﬁka-

zasobami i zadaniami.

Ustawiczne doskonalenie

umiejętności menadżersko-ﬁnansowychjestniezbęd-

tem nie tylko FUS, którego budżet na rok 2012 prze-

państwa oraz Funduszu Emerytur Pomostowych;

983

na rynkach finansowych w 2011 r.).

Korzystanie

z najnowszych rozwiązań z zakresu zarządzania pod-

miotami o skali działalności porównywalnej z ZUS

cie.

Dzięki temu menadżerowie mogą podejmować

decyzje skutkujące istotną poprawą efektywności

nie dotychczasowych i przejmowanie nowych zadań

podstawie szeroko zakrojonych badań satysfakcji klien-

tów, przeprowadzonych przez pracownię SMG/KRC

MillwardBrown.

Badania te pokazały, że poziom sa-

no-gospodarczym i oczekiwania obywateli, jako pio-

nier wśród instytucji sektora publicznego zakład

wprowadził zarządzanie procesowe oraz system oce-

malizacja procesów oraz wprowadzenie systemu miar

dla kontroli ich realizacji, zmierzają do przestawienia

bliczną.

Działania te są unikalne w skali sektora pu-

blicznego.

Wyznaczone liczne zadania zakład realizuje bez

– pracownikom zakładu – i ich wyższej efektywności.

mie zakład nie będzie w stanie utrzymać najlepszych

fachowców.

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie zlikwidowania portalu

internetowego Redwatch Polska nawołującego

do nienawiści rasowej

i popularyzującego idee faszyzmu (926)

Grodzkiej w sprawie zlikwidowania portalu interne-

towego Redwatch Polska nawołującego do nienawiści

wiam następujące informacje.

W opisywanej w wystąpieniu sprawie, w ramach

prowadzonego przez Policję postępowania przygoto-

wawczego o czyn z art. 256 Kodeksu karnego, w wy-

niku podjętych działań ustalono, że właścicielami,

a także administratorami domen internetowych

www.bhpoland.org oraz www.redwatch.info są spółki

prawa amerykańskiego.

Materiały dotyczące przed-

miotowej sprawy przekazano do Prokuratury Okrę-

gowej w Warszawie celem zajęcia stanowiska w za-

kresie dalszego postępowania.

Odnosząc się do kwestii usunięcia bądź zabloko-

wania stron internetowych wskazanych w wystąpie-

niu, należy zaznaczyć, że Policja jako organ prowa-

dzący postępowanie przygotowawcze pod nadzorem

prokuratora (art. 15 § 1 Kodeksu postępowania kar-

nego) nie jest uprawniona do ich usunięcia bądź za-

blokowania.

Policja nie ma również uprawnień po-

zwalających na wyegzekwowanie od właścicieli wspo-

mnianych stron internetowych usunięcia propago-

wanych tam treści.

Zgodnie z treścią art. 249 K.p.k.

w toku postępowania przygotowawczego decyzję

o zastosowaniu środka zapobiegawczego podejmuje

sąd lub prokurator.

984

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie informuję,

stępowania może udzielić prokuratura.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie podjęcia szybkich kroków mających

na celu budowę drogi S3 w jej południowym

odcinku łączącym Legnicę z Lubawką (927)

ną do prezesa Rady Ministrów przy piśmie z dnia

tyczącą podjęcia działań mających na celu budowę

gnicę z Lubawką, uprzejmie przedstawiam informa-

cje w sprawie.

Przedmiotowe zadanie ujęto w aktualnie realizo-

wanym „Programie budowy dróg krajowych na lata

2011–2015”, uchwalonym przez Radę Ministrów

pozycją nr 6 pn. „Budowa drogi S3 Legnica (A4) – Lu-

bawka”.

Umieszczenie tego zadania w programie wy-

nika z wysokiego priorytetu, jaki rząd nadaje realiza-

cji całej drogi ekspresowej S3, łączącej porty morskie

w Szczecinie i Świnoujściu z autostradami A2 i A4

oraz południową granicą Polski z Republiką Czeską.

Podział poszczególnych zadań programu na za-

łączniki wynikał zarówno z ograniczonych możliwo-

ści ﬁnansowych państwa, jak i ze zróżnicowanego

poziomu przygotowania zadań.

W załączniku nr 2

znalazły się te fragmenty dróg, dla których brak jest

jeszcze wszystkich decyzji administracyjnych pozwa-

lających na rozpoczęcie prac budowlanych do końca

2013 r.

W przypadku inwestycji pn. „Budowa drogi

są już znacznie zaawansowane, lecz ich zakończenie

nie nastąpi przed 2013 r.

Przetarg na opracowanie

projektu budowlanego został rozstrzygnięty.

Wyboru

najkorzystniejszej oferty dokonano 8 września 2010 r.

Wybrano ofertę ﬁrmyMostyKatowicesp.zo.o.

Umo-

GDDKiA we Wrocławiu.

Zgodnie z postanowieniami

specyﬁkacjiistotnychwarunkówzamówienia,zamó-

wienie zostanie zrealizowane do 16 czerwca 2013 r.

(w terminie 30 miesięcy od daty podpisania umowy).

W toku przygotowań w dniu 11 stycznia 2011 r. ogło-

szono również przetarg na doradztwo naukowo-tech-

niczne w ramach realizacji dokumentacji budowlanej

dla tuneli drogowych (TS26 oraz TS32) dla tego za-

dania.

Przetarg wygrało konsorcjum z ﬁrmąCowi

sp. z o.o. z Wrocławia jako liderem.

Zamówienie zosta-

ło udzielone 31 marca 2011 r.

Zgodnie z przyjętym

harmonogramem prac przygotowawczych przewiduje

się termin realizacji umowy na okres 14 miesięcy.

Reasumując, działania przygotowawcze po stro-

nie polskiej postępują, a ich tempo jest również przed-

miotem rozmów z przedstawicielami Republiki Cze-

skiej w celu osiągnięcia jak najwyższej wartości do-

danej z realizacji.

Przygotowanie do realizacji drogi

ekspresowej S3 po stronie polskiej przebiega zgodnie

z harmonogramem.

Jednakże należy wskazać, iż re-

alizacja rozpocznie się pod warunkiem uzyskania

nego ﬁnansowania.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

w sprawie coraz powszechniejszego

zjawiska emigracji Polaków

i problemów z tym związanych (929)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając z upo-

-929/12, dotyczące interpelacji posła Szymona Giżyń-

skiego w sprawie coraz powszechniejszego zjawiska

uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z najbardziej aktualnymi danymi GUS sza-

cuje się, że w końcu 2010 r. w Europie przebywało cza-

sowo ok. 1690 tys. Polaków.

Spośród krajów UE najwię-

cej osób przebywało w Wielkiej Brytanii (565 tys.),

Niemczech (456 tys.), Irlandii (119 tys.) oraz Holandii

(108 tys.).

Zdecydowana większość polskich emigran-

tów – ok. 80–90% – przebywała za granicą, podejmu-

jąc pracę lub jej poszukując*

)

.

Typowy polski emi-

grant jest relatywnie młody; ponad 70% polskich

emigrantów jest bowiem w wieku 18–34 lata.

Niektó-

*

)

985

rzy eksperci podkreślają różnice w proﬁlachspołecz-

no-demograﬁcznychpomiędzyPolakamipodejmują-

cymi pracę w Niemczech a tymi, którzy podejmu-

ją ją w innych państwach członkowskich UE, przede

wszystkim w Wielkiej Brytanii bądź Irlandii.

Ci

pierwsi są relatywnie starsi i pochodzą z mniejszych

miejscowości, skoncentrowanych głównie w niektó-

rych regionach (Opolszczyzna, Górny Śląsk, tereny

przygraniczne).

Duża część polskiej emigracji zarobkowej do Nie-

miec dotyczy migracji sezonowych, przede wszystkim

w rolnictwie.

Skala zjawiska w momencie przystąpie-

nia Polski do UE wynosiła prawie 300 tys. osób rocz-

nie, od tego czasu ulegała jednakże stopniowemu

zmniejszeniu.

Z danych niemieckiego Ministerstwa

z możliwości pracy sezonowej skorzystało ok. 174 tys.

Polaków.

Ponadto wielu pracowników z Polski pra-

cuje w Niemczech w sektorze budowlanym, jako oso-

by oddelegowane przez polskie przedsiębiorstwa

w ramach transgranicznego świadczenia usług.

W 2010 r. ZUS wydał 105 tys. formularzy Al (dawne

E-101), potwierdzających, że pracownicy delegowani

w tym czasie do Niemiec podlegali polskim ubezpie-

czeniom społecznym.

Pewna liczba obywateli pol-

skich pracuje w Niemczech, prowadząc samodzielną

działalność gospodarczą, przede wszystkim w zakre-

sie usług budowlanych i rzemieślniczych.

Dane doty-

czące liczby prowadzonych przez Polaków jednooso-

bowych przedsiębiorstw szacuje się na kilkadziesiąt

tysięcy.

Według danych zebranych na podstawie in-

formacji z niemieckich regionalnych izb rzemieślni-

czych, na dzień 31 grudnia 2010 r. zarejestrowane

były 27 484 podmioty z Polski.

W związku z całkowitym otwarciem niemieckiego

rynku pracy 1 maja ub.r. część ekspertów przewidywa-

ła kolejną falę emigracji pracowniczej, być może porów-

nywalną z tą z 2004 r. (mówiło się nawet o 800 tys.

pracowników z państw UE8 w latach 2011–2012).

W rzeczywistości skala napływu okazała się znacznie

mniejsza, niż oczekiwano.

Według danych niemiec-

kich, niespełna 41,5 tys. pracowników z ośmiu

cy po otwarciu rynku pracy.

Trzeba pamiętać, że czę-

ściowo za ten wzrost mogą również odpowiadać oso-

by, które były już wcześniej obecne na niemieckim

rynku pracy i po 1 maja 2011 r. zdecydowały się wyjść

z szarej strefy.

Podobny mechanizm obserwowano po

1 maja 2004 r. w Wielkiej Brytanii.

Dostępne informacje nie potwierdzają tezy, iż

w przypadku najnowszych migracji Polaków do in-

nych państw członkowskich UE powodem przenosze-

nia działalności gospodarczej miałaby być tzw. tury-

styka zasiłkowa.

Wahania liczby Polaków podejmu-

jących pracę za granicą, a także zakładających

w innych państwach członkowskich UE własną dzia-

łalność gospodarczą wynikają głównie ze zmian ko-

niunktury gospodarczej, w tym przede wszystkim

zapotrzebowania na pracę w krajach docelowych.

Za

relatywnie wysoką liczbę Polaków podejmujących

własną działalność gospodarczą na terenie Niemiec,

przede wszystkim w postaci tzw. ﬁrm jednoosobo-

wych, odpowiadać mogą inne czynniki.

Często decy-

zja o założeniu własnej, jednoosobowej działalności

gospodarczej wynika z presji, jaką na polskich pra-

cowników wywierają niemieccy pracodawcy, chcący

w ten sposób uniknąć obciążeń w postaci np. odpro-

wadzania składek na świadczenia społeczne.

Ponad-

to w okresie obowiązywania ograniczeń w dostępie

jednoosobowe przedsiębiorstwa mogły wykonywać

pracę na terytorium Niemiec (w sektorach, w których

obowiązywały ograniczenia – np. w budownictwie),

w ramach transgranicznej swobody świadczenia

usług.

Część z nich podejmowała z czasem decyzję

o zarejestrowaniu swojej działalności w Niemczech.

Po 1 maja 2011 r. możliwość transgranicznego świad-

czenia usług uzyskali również drobni przedsiębiorcy

zatrudniający pracowników.

Nie można jednak mó-

wić w tym przypadku o nagłym exodusie z Polski

małych, rodzinnych ﬁrm.

Dużaczęśćznichświad-

czyła usługi na rynku niemieckim już od wielu lat,

na podstawie umowy międzyrządowej z 31 stycznia

siębiorstw do realizacji umów o dzieło.

Obecność pol-

skich przedsiębiorstw w Niemczech niesie ze sobą

wiele pozytywnych następstw, w tym zdobywanie

doświadczeń oraz wiedzy na temat nowych techno-

logii czy też nawiązywanie kontaktów biznesowych.

Przekłada się to obecnie na relatywnie dobrą kondy-

cję polskich przedsiębiorstw i całej gospodarki.

Należy podkreślić, że w warunkach swobodnego

przepływu pracowników oraz swobody świadczenia

usług możliwości oddziaływania państwa na decyzje

swoich obywateli odnośnie do miejsca podejmowania

pracy są bardzo ograniczone.

Decydującym czynni-

kiem są tutaj różnice pomiędzy rozwojem gospodar-

czym w poszczególnych państwach, w tym różnice

w poziomie płac, łatwości znalezienia zatrudnienia

czy komforcie życia.

Biorąc jednak pod uwagę bieżą-

ce trendy, należy przewidywać, że różnice te w odnie-

sieniu do Polski i Niemiec będą w najbliższych latach

ulegać konsekwentnemu zmniejszaniu, co powinno

przyczynić się do zmniejszania skali emigracji zarob-

kowych z Polski.

Scenariusz stopniowego zmniejsza-

nia się „potencjału emigracyjnego” Polski znajduje

potwierdzenie w znacznie mniejszej skali emigracji,

jaka nastąpiła po otwarciu rynków pracy Niemiec

i Austrii w maju 2011 r. w porównaniu do otwarcia

rynków pracy Wielkiej Brytanii, Irlandii i Szwecji

z chwilą akcesji Polski do UE.

Miarą rzeczywistej skali wydatków na politykę ro-

dzinną są badania OECD, które uwzględniają oprócz

wychowującym dzieci 1,58% PKB, co oznacza, że

986

PKB), Portugalia (1,32% PKB), Bułgaria (1,26%

dem wysokości PKB na 1 mieszkańca według pary-

tetu siły nabywczej (niżej jest Estonia i Węgry).

zmniejszeniu ubóstwa polskich rodzin podjętych

dwukrotnie, tj. w 2006 r. i 2009 r., termin następnej

przypada na 1 listopada 2012 r.

Zarówno w 2006 r.,

dowych uprawniających do świadczeń rodzinnych, pod-

wyższono natomiast wysokość niektórych świadczeń.

ca podwyższenia wysokości zasiłku rodzinnego o ponad

wstępne) – 8178 mln zł.

Przeciętne miesięczne wy-

datki na jednego korzystającego z zasiłku rodzinnego

ne) – już 234,76 zł.

Z zasiłków rodzinnych korzystało

szenie liczby korzystających wynikało nie tylko z nie-

podwyższenia od dnia wejścia w życie ustawy wyso-

kości kryteriów dochodowych, ale również było zwią-

zane m.in. ze zmniejszeniem się – we wszystkich

rocznikach – liczebności dzieci uprawnionych do świad-

dzinnej w roku kalendarzowym poprzedzającym

okres zasiłkowy.

możliwości wyegzekwowania zasądzonych alimen-

tów, jest system świadczeń z funduszu alimentacyj-

nie z funduszu alimentacyjnego przysługuje, jeżeli

przedzającego okres świadczeniowy nie przekracza

(dane wstępne) – 1330,5 mln zł.

Przeciętna miesięcz-

na kwota świadczenia z funduszu alimentacyjnego

– 323,4 tys.

ubezpieczenie zdrowotne, mogą dokonać odliczenia

mograﬁcznegokraju.

Celetebędąbranepoduwagę

lityki Społecznej propozycji zmian w ramach przypa-

dającej w 2012 r. ustawowej weryﬁkacjikwotkryte-

riów dochodowych i kwot świadczeń rodzinnych

987

Państwo wspiera rodziny poprzez tworzenie odpo-

wiednich regulacji dotyczących uprawnień pracowni-

wawcze.

Urlop macierzyński przysługuje w pod-

lenie, jeżeli nie wyłącza to możliwości sprawowania

wykonywania pracy z powodu przebywania na urlopie

składkowe przy ustalaniu stażu ubezpieczeniowego

wymaganego do uzyskania emerytury lub renty.

(dane wstępne) wypłacono przeciętnie miesięcznie

98,7 tys. dodatków na kwotę 456,6 mln zł.

Aby stworzyć rodzicom realną możliwości wyboru

jaką zadeklarowały utworzyć najpóźniej do końca

opłacanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych skła-

dek (emerytalnej, rentowej, wypadkowej i zdrowotnej)

ubiegać wszystkie podmioty – z wyłączeniem osób

ﬁzycznych(niedotyczyosóbprowadzącychdziałal-

ność gospodarczą lub oświatową na podstawie prze-

konkursu przeznaczono 150 mln zł na m.in. tworze-

Z poważaniem

Marek Bucior

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

988

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie prześladowania chrześcijan

na świecie w świetle raportu

międzynarodowego Dzieła Pomocy

Prześladowanym Chrześcijanom

„Otwarte Drzwi” (930)

nr SPS-023-930/12 z dnia 18 stycznia br.) w sprawie

portu międzynarodowego Dzieła Pomocy Prześlado-

wanym Chrześcijanom „Otwarte Drzwi” uprzejmie

informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP z niepo-

kojem odnotowuje narastające w ostatnich latach,

w wielu państwach świata, zjawisko dyskryminacji

i religijnych prześladowań chrześcijan z powodu wy-

znawanej wiary.

MSZ przywiązuje szczególną wagę

do kwestii ochrony praw mniejszości religijnych i wy-

raża opinię, że wolność religii i wyznania jest niero-

zerwalnie związana z wolnością słowa i innymi fun-

damentalnymi prawami człowieka, które stanowią

podstawę budowy demokratycznych społeczeństw.

W celu dokładnej oceny skali i istoty problemu

dyskryminacji chrześcijan MSZ korzysta z ocen pod-

ległych mu służb, jak również analizuje dostępne ra-

porty międzynarodowych instytucji i organizacji po-

zarządowych.

Placówki dyplomatyczne RP wnikliwie

monitorują sytuację chrześcijan na świecie, systema-

tycznie informując o przypadkach łamania ich praw.

Częstotliwość informacji i reakcji polskich placówek

wskazuje na istotne zwiększenie, w stosunku do lat

ubiegłych, ich aktywności w kwestii respektowania

praw chrześcijan i zapewnienia im należnej ochrony

ze strony miejscowych władz.

Polska wspiera również działania innych państw

zaangażowanych w obronę praw chrześcijan.

Podzie-

lamy niepokój wyrażany przez przedstawicieli Stoli-

cy Apostolskiej, apelujących o przeciwstawienie się

rozszerzającej się w świecie nietolerancji wobec chrze-

ścijan oraz wskazujących na potrzebę większego za-

angażowania społeczności międzynarodowej w prze-

ciwstawianiu się temu zjawisku.

W odpowiedzi na

nasilenie ataków na chrześcijan pod koniec 2010 r.

(Irak, Egipt) ministrowie spraw zagranicznych Pol-

ski, Włoch, Francji i Węgier wystosowali w styczniu

2011 r. list do wysokiej przedstawiciel do spraw za-

granicznych i polityki bezpieczeństwa C. Ashton

w sprawie podjęcia na forum Rady ds. Zagranicznych

kwestii reagowania UE na prześladowania chrześci-

jan.

MSZ z satysfakcją przyjmuje przyjęcie przez

Radę UE w lutym 2011 r. konkluzji na temat nieto-

lerancji, dyskryminacji i przemocy z powodu religii

i wyznania

1)

.

Polska aktywnie uczestniczy w wypracowywaniu

stanowiska UE wobec przypadków dyskryminacji

i prześladowań chrześcijan oraz inicjuje działania na

rzecz tolerancji.

Podczas polskiej prezydencji w Ra-

dzie UE Ministerstwo Spraw Zagranicznych, we

Narodowego RP oraz ambasadą Indonezji, zorgani-

zowało w październiku 2011 r. w Krakowie Konfe-

rencję na temat Dialogu Międzywyznaniowego i Mię-

dzykulturowego.

Celem tego rodzaju przedsięwzięć

jest krzewienie dialogu między wyznawcami różnych

religii, budowanie tolerancji i wzajemnego zrozumie-

nia oraz pokonywanie uprzedzeń.

Polska zwraca uwagę na problem prześladowania

chrześcijan w dwustronnym dialogu politycznym

z państwami Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu.

Uwa-

żamy za bardzo istotne podtrzymywanie gotowości

do dialogu i współpracy z rządami państw, w których

mniejszość chrześcijańska spotyka się z przejawami

dyskryminacji.

W ramach tego dialogu podkreślamy

odpowiedzialność, ciążącą na rządzie każdego pań-

stwa, za zapewnienie poszanowania praw mniejszości

religijnych i wskazujemy na konieczność każdorazo-

wego osądzenia winnych przemocy.

Jako reakcję na

eskalację przemocy w Federalnej Republice Nigerii,

w tym na zamachy na mniejszość chrześcijańską,

przeprowadzone przez radykalne islamistyczne ugru-

powanie Boko Haram, minister Radosław Sikorski

zaproponował w dniu 23 stycznia br. podczas posie-

dzenia Rady ds. Zagranicznych utworzenie specjalnej

komórki w ramach Europejskiej Służby Działań Ze-

wnętrznych, która byłaby odpowiedzialna za moni-

torowanie stanu przestrzegania wolności religijnej

na świecie.

Polska podnosi problem prześladowania chrześci-

jan m.in. na forum Rady Praw Człowieka NZ.

Potę-

piamy wszelkie przejawy prześladowań i dyskrymi-

nacji chrześcijan w świecie i podkreślamy zobowią-

zanie państw do zapewnienia ochrony przedstawicie-

lom wszystkich mniejszości religijnych.

Podczas zbli-

żającej się 19. sesji Rady Praw Człowieka (27 lutego

– 23 marca br.) polska dyplomacja podejmie działania

zmierzające do uzyskania jak największego poparcia

dla unijnej rezolucji dotyczącej wolności religii i wy-

znania.

Polska aktywnie wykorzystuje mechanizm Po-

wszechnego Przeglądu Okresowego Rady Praw Czło-

wieka NZ do zwracania uwagi społeczności między-

narodowej na przypadki nieprzestrzegania praw

mniejszości religijnych, w tym na przypadki prześla-

dowań chrześcijan.

W ramach tego mechanizmu de-

legacja RP wygłosiła w Genewie w ostatnich dwóch

latach wystąpienia odnoszące się do tych niepokoją-

1)

Za szczególnie istotne uważamy zawarcie w treści konklu-

zji wyraźnego sformułowania odnoszącego się do prześladowania

chrześcijan i ich miejsc kultu, pomimo sceptycznego stanowiska

kilku państw członkowskich UE.

989

cych zjawisk, formułując pytania i rekomendacje wo-

bec wysokich rangą delegacji rządowych Wietnamu,

Nigerii, Korei Północnej, Egiptu, Iranu, Iraku, My-

anmaru.

Będziemy w dalszym ciągu zabierać głos

w sprawie prześladowań chrześcijan podczas kolej-

nych sesji Powszechnego Przeglądu Okresowego, a kwe-

stia wypełniania przez państwa poddawane przeglą-

dowi zobowiązań międzynarodowych z zakresu pra-

tycznych) pozostanie przedmiotem stałej troski pol-

skiej dyplomacji.

Również na forum Rady Europy Polska bierze ak-

tywny udział w dyskusji na temat zwalczania nieto-

lerancji religijnej, uczestnicząc w przygotowywaniu

odpowiedzi

2)

Komitetu Ministrów Rady Europy na

rekomendacje Zgromadzenia Parlamentarnego oraz

biorąc udział w organizowanych co roku przez RE

spotkaniach wymiaru religijnego dialogu międzykul-

turowego.

Ostatnie spotkanie wspomnianego wymia-

ru religijnego odbyło się pod koniec listopada 2011 r.

w Luksemburgu, a jego tematem

3)

, zaproponowanym

przez Polskę, była rola mediów w promowaniu dialo-

gu międzykulturowego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

kontroli zabezpieczenia interesu publicznego

w związku z realizacją ustawy kompensacyjnej

wobec Stoczni Gdynia SA

datowanego na lipiec 2011 r.

(932)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację posła pana Szymona Giżyńskiego z dnia

wyższej Izby Kontroli dotyczącej zabezpieczenia in-

teresu publicznego w związku z realizacją tzw. usta-

wy kompensacyjnej wobec Stoczni Gdynia SA oraz

gnę podkreślić, że pomimo stwierdzonych nieprawi-

dłowości Najwyższa Izba Kontroli pozytywnie oceni-

ła działania ministra skarbu państwa związane

z opracowaniem i realizacją ustawy kompensacyjnej.

Działania te ukierunkowane były na wykonanie po-

stanowień decyzji Komisji Europejskiej w sprawie

pomocy państwa udzielonej dla Stoczni Szczecińskiej

Nowa sp. z o.o. i Stoczni Gdynia SA.

Po zakończeniu kontroli w czerwcu 2011 r.

Minister-

stwo Skarbu Państwa opublikowało w Biuletynie In-

formacji Publicznej wystąpienie pokontrolne NIK, za-

wierające ocenę kontrolowanej działalności oraz uwagi

i wnioski sformułowane pod adresem ministra skarbu

państwa, uwzględnione następnie w raporcie NIK.

Odnosząc się do uwag dotyczących, w ocenie NIK,

niezasadnie refundowanych kosztów postępowania

ze środków Funduszu Restrukturyzacji Przedsię-

biorców, Ministerstwo Skarbu Państwa stoi na sta-

nowisku, że zarzut ten nie jest uprawniony.

W przypadku kosztów obsługi programu zwolnień

monitorowanych przez Agencję Rozwoju Przemysłu

SA należy zauważyć, że przepis art. 123 ust. 5 ustawy

sacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla

polskiego przemysłu stoczniowego (Dz. U. Nr 233,

poz. 1569) stanowi, że w zakresie programu zwolnień

monitorowanych agencja występuje jako pracodawca

podstawie art. 123 ust. 8 ustawy kompensacyjnej,

agencja wypłaca uczestnikom programu zwolnień

monitorowanych wynagrodzenia ze środków Fundu-

szu Pracy i odprowadza składki na ubezpieczenia

społeczne i zdrowotne.

Jest oczywiste, że wykonanie

wskazanych wyżej zadań, nałożonych ustawowo na

agencję, pociąga za sobą koszty i wydatki.

Ustawa kompensacyjna w art. 124 ust. 1 zalicza

do kosztów postępowania kompensacyjnego (oprócz

opłat sądowych i administracyjnych, kosztów ogło-

szeń i obwieszczeń, kosztów zastępstwa procesowego)

również wydatki niezbędne do osiągnięcia celu po-

stępowania.

Na gruncie art. 124 ust 1 i art. 128 usta-

wy kompensacyjnej nieuprawnione jest kwestionowa-

nie braku upoważnienia ustawowego do sﬁnansowa-

nia ze środków FRP kosztów i wydatków poniesio-

nych przez agencję na realizację zadań nałożonych

ustawowo.

Nieuprawnione jest również zarzut bezpodstawne-

go zrefundowania z FRP kosztów usług świadczonych

przez ﬁrmęSystemRewident,którazostałazatrud-

niona w celu badania i potwierdzania zasadności i ce-

lowości wydatkowania poszczególnych kwot przez za-

rządcę kompensacji, jak również sporządzania dla

ministra skarbu państwa miesięcznych raportów oraz

raportu podsumowującego proces kompensacji.

Art. 128 ustawy kompensacyjnej stanowi, że z FRP

pokrywa się koszty i wydatki postępowania kompen-

sacyjnego, które nie podlegają pokryciu z bieżących

2)

We wrześniu 2011 r.

Komitet Delegatów Ministrów przyjął

tekst odpowiedzi na Rekomendację ZPRE nr 1957 ws. przemocy

wobec chrześcijan na Bliskim Wschodzie z uwzględnieniem pol-

skich poprawek.

3) „Media, Beliefs and Religions – The role of the media in

fostering intercultural dialogue, tolerance and mutual under-

standing: freedom of expression of the media and respect to-

wards cultural and religious diversity”.

990

przychodów stoczni oraz dochodów uzyskiwanych

z prowadzenia działalności lub wydzierżawiania

składników majątkowych stoczni (art. 125 ust. 1) ani

też nie podlegają pokryciu z Funduszu Gwarantowa-

nych Świadczeń Pracowniczych (art. 125 pkt 2).

Za-

stosowanie w przepisie art. 128 sformułowania, że

z FRP „w szczególności pokrywa się koszty i wydatki

sacyjnego, wymienione w art. 124 ust. 3 pkt 1 i 5 oraz

wydatki (...)”, pozwala uznać, że katalog kosztów i wy-

datków postępowania kompensacyjnego ﬁnansowa-

nych z FRP nie jest zamknięty.

Przyjęta konstrukcja

art. 128 wskazuje na racjonalność ustawodawcy, albo-

wiem postępowanie kompensacyjne nie ma odpowied-

nika w systemie prawa polskiego i nie można było

określić expressis verbis wszystkich kosztów i wydat-

ków, które mogą powstać w toku postępowania kom-

pensacyjnego.

Ustawodawca wskazuje w katalogu

kosztów m.in. wydatki na wynagrodzenia biegłych

i ekspertów, jednakże nie sposób przyjąć, że należy

przez to rozumieć dopuszczalność wynagrodzenia

z FRP jedynie biegłego, który sporządził przeprowa-

dzenie badania sprawozdania ﬁnansowego,zgodnie

z art. 76 ust. 1 pkt 1 ustawy kompensacyjnej.

Zapewnienie prawidłowości prowadzenia postępo-

wania kompensacyjnego, mającego służyć osiągnię-

ciu celu tego postępowania, wymaga zatrudnienia

kompetentnego, a jednocześnie niezależnego podmio-

tu w postaci niezależnego biegłego rewidenta, który

oceni poprawność działań zarządcy kompensacji

w trakcie postępowania kompensacyjnego i zasad-

ność ponoszonych przez niego wydatków.

Należy

mieć na uwadze, że o przebiegu postępowania kom-

pensacyjnego informowana jest Komisja Europejska,

a składane Komisji raporty obejmują również prawi-

dłowość i zasadność ponoszonych w toku postępowa-

nia kompensacyjnego kosztów i wydatków.

Biorąc pod uwagę okoliczność, że Najwyższa Izba

Kontroli wnioskuje o „podjęcie niezbędnych działań

w celu zapewnienia przebiegu postępowania kompen-

sacyjnego w taki sposób, aby nie stworzyć podstaw

do jego zakwestionowania przez Komisję Europej-

ską”, bez wskazania tych działań, nieuprawnione jest

stawianie ministrowi skarbu państwa zarzutów o zle-

canie zadań ﬁnansowanychzFRPmającychnacelu

zapewnienie procedury zabezpieczającej przed za-

kwestionowaniem postępowania kompensacyjnego

przez Komisję Europejską.

Z powyższych względów, w ocenie MSP nieuza-

sadnione było kwestionowanie ﬁnansowaniaww.wy-

datków z FRP i co za tym idzie, występowanie do

ARP SA oraz do zarządcy kompensacji o zwrot kwot

wskazanych we wnioskach pokontrolnych NIK.

Z poważaniem

Minister

Mikołaj Budzanowski

w sprawie dyskryminacji Telewizji Trwam

przy rozdziale miejsc na platformie cyfrowej

(933)

wanymi do prezesa Rady Ministrów pismami doty-

czącymi interpelacji, nr SPS-023-933/12 i SPS-023-

-959/12, posłów Szymona Giżyńskiego i Jana Warze-

chy oraz zapytań, nr SPS-024-243/12, SPS-024-244/12,

SPS-024-252/12 i SPS-024-253/12, posłów Beaty

Kempy, Andrzeja Dery, Jana Ziobry i Patryka Jakiego

zji dotyczącej koncesji dla Telewizji Trwam na nada-

wanie programu w ramach multipleksu naziemnej

telewizji cyfrowej, z upoważnienia prezesa Rady Mi-

nistrów, uprzejmie informuję, że prezes Rady Mini-

wanych przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.

radiofonii i telewizji, którego zadania, tryb działa-

nia, sposób powoływania i odwoływania jej człon-

ków i stawiane wobec nich wymagania zostały okre-

ślone w art. 213–215 Konstytucji RP oraz w ustawie

Z poważaniem

Podsekretarz stanu w Kancelarii

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

w sprawie udostępnienia strony internetowej

Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych

do reklamy jednego z serwisów

spółki medialnej TVN SA (934)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

991

wie udostępnienia strony internetowej Dowództwa

wisów spółki medialnej TVN SA (SPS-023-934/12),

uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyja-

Na wstępie pragnę poinformować, że resort

obrony narodowej nie dostrzega nieprawidłowości

w kwestii funkcjonowania na stronie internetowej

Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych znaku roz-

poznawczego telewizji TVN 24.

Znak ten został

zamieszczony za jej zgodą, nieodpłatnie.

Telewizja

TVN 24 nie jest kontrahentem biznesowym do-

wództwa, a więc nie można domniemywać, że wy-

kazuje ono jakiekolwiek preferencje względem tego

podmiotu na niekorzyść innych potencjalnych ofe-

rentów.

Logo telewizji nie zostało umieszczone na por-

talu internetowym dowództwa w celach reklamo-

wych telewizji TVN 24, ale służy jako link do ma-

teriałów informacyjnych promujących Siły Zbrojne

Rzeczypospolitej Polskiej przez portal internetowy

tej stacji.

Dowództwo Operacyjne Sił Zbrojnych

otwarte jest również na propozycje innych stacji

telewizyjnych, które zechcą zamieszczać na swoich

portalach internetowych materiały promujące Siły

Zbrojne RP.

Zgodnie z pkt 32 decyzji nr 108/MON ministra

zm.) każda jednostka (komórka) organizacyjna może

posiadać własny serwis WWW po uzyskaniu zezwo-

lenia dyrektora Departamentu Prasowo-Informacyj-

nego.

Natomiast pkt 34 tej decyzji stanowi, że rzecz-

nik (oﬁcer)prasowywłaściwejjednostki(komórki)

organizacyjnej resortu odpowiada za treść zamiesz-

czanych informacji i ich redagowanie.

W przypadku

Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych jest to rzecz-

nik prasowy.

Jednocześnie informuję, że strony internetowe

Ministerstwa Obrony Narodowej, obsługiwane przez

Departament Prasowo-Informacyjny Ministerstwa

Obrony Narodowej (www.mon.gov.pl i strona Biule-

tynu Informacji Publicznej) nie są udostępniane re-

klamodawcom.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, pozostaję

Marcin Idzik

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie podwyższenia progów

interwencji socjalnej (936)

Szanowny Panie Marszałku!

Odpowiadając na in-

terpelację poselską pani poseł Beaty Mazurek w spra-

wie podwyższenia progów interwencji socjalnej,

uprzejmie wyjaśniam.

w art. 9 ust. 9 przewiduje szczególny tryb weryﬁkacji

kryteriów dochodowych stosowany w sytuacji, gdy

chodowego osoby samotnie gospodarującej i kwota

równa lub niższa niż minimum egzystencji.

W takim

wypadku Komisja Trójstronna może wystąpić do

kryteriów dochodowych.

W 2010 r., realizując zapisy art. 9 ust. 9 ustawy

o pomocy społecznej, Trójstronna Komisja ds. Spo-

łeczno-Gospodarczych podjęła uchwałę nr 37 z 24

czerwca 2010 r. w sprawie weryﬁkacjikwotkryteriów

dochodowych od 1 października 2010 r.

W dniu 26 paź-

dziernika 2010 r.

Rada Ministrów zajęła stanowisko

wobec uchwały nr 37 Trójstronnej Komisji do Spraw

Społeczno-Gospodarczych.

Niestety z uwagi na trud-

ną sytuację sektora ﬁnansówpublicznychrządnie

zaakceptował propozycji Trójstronnej Komisji ds.

Społeczno-Gospodarczych dotyczącej podwyższenia

od 1 października 2010 r. kryteriów dochodowych

Swoje stanowisko uzasadnił tym, że propozycja ta

rodziłaby takie skutki ﬁnansowedlabudżetówpań-

stwa i samorządu terytorialnego, których nie można

by sﬁnansowaćw2010i2011r.

Rządpodkreślił,że

przyjęcie propozycji komisji skutkowałoby koniecz-

nością stałego zwiększenia wydatków na realizację

rządu terytorialnego, co utrudniałoby Polsce ograni-

czanie deﬁcytusektoraﬁnansówpublicznych.

Rząd

w przyjętym stanowisku zwrócił także uwagę, że

oprócz świadczeń z pomocy społecznej z budżetu ﬁ-

nansowane są także inne działania wspierające ro-

dziny wychowujące dzieci, m.in. świadczenia rodzin-

ne, pomoc w dożywianiu dzieci, opłacanie składki

opiekuńczo-wychowawczych, ﬁnansowanie wypo-

czynku letniego dzieci z terenów wiejskich.

Rząd

wskazał także na skutki powodzi dodatkowo obcią-

Weryﬁkacjakryteriówdochodowychorazniektó-

rych świadczeń pomocy społecznej z inicjatywy urzę-

du przypada właśnie na rok 2012.

W tym celu Mini-

992

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej zleciło Instytu-

towi Pracy i Spraw Socjalnych przeprowadzenie ba-

dania progu interwencji socjalnej.

Na podstawie wy-

spodarczych propozycje kwot kryteriów dochodo-

wych.

Po uzgodnieniu wysokości kryteriów dochodo-

wych z Trójstronną Komisją ds. Społeczno-Gospo-

darczych minister pracy i polityki społecznej ogłosi

zweryﬁkowanekryteriawdrodzeobwieszczeniado

dnia 15 lipca.

W przypadku nieuzgodnienia kryte-

riów dochodowych w przewidzianym terminie przez

Komisję Trójstronną ds. Społeczno-Gospodarczych

procedury i obowiązujących terminów na chwilę

obecną niemożliwe jest nawet szacowanie tych kwot.

Dodatkowym wsparciem dla osób znajdujących

na w ramach programu wieloletniego „Pomoc pań-

z późn. zm.).

W ramach programu pomocą w zakresie

dożywiania objęte są: dzieci do 7. roku życia, ucznio-

wie do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej,

tuacji z różnych powodów (np. ubóstwa, sieroctwa,

radności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych

nia losowego, sytuacji kryzysowej), w szczególności

715,50 zł, natomiast dla osoby w rodzinie 526,50 zł.

W ramach realizacji programu przewidziane są na-

stępujące formy pomocy: posiłek, ze szczególnym

w postaci produktów żywnościowych.

W ramach pro-

gramu organizowany jest również dowóz posiłków.

Rada gminy również w tym przypadku może pod-

nieść kryteria dochodowe uprawniające do korzysta-

nia z tej formy pomocy, a także określić poziom do-

chodu uprawniający do ponoszenia częściowej odpłat-

ności za tę pomoc.

Corocznie od roku 2006 zwiększa-

na jest kwota środków z budżetu państwa przezna-

czana na realizację programu.

W roku 2009 ustawa

żywiania” została znowelizowana.

Czas realizacji

programu został wydłużony do roku 2013.

Ponadto

od 1 stycznia 2009 r. wprowadzono przepisy ułatwia-

jące korzystanie z programu przewidującego doﬁnan-

sowanie kosztów posiłku dla dzieci w szkołach

i przedszkolach.

Zapewniony został w tym celu do-

stęp do bezpłatnego posiłku dla uczniów i dzieci ko-

rzystających z rocznego przygotowania przedszkol-

nego w szkole lub przedszkolu, bez konieczności prze-

prowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego

– liczba tych uczniów lub dzieci może stanowić 20%

wszystkich uczniów lub dzieci korzystających z pro-

gramu.

W latach 2010 i 2011 realizacja programu

nia” przebiegała bez zakłóceń.

Zapisane w budżetach

wojewodów na każdy rok środki w wysokości 350 mln zł

uzupełniane były rokrocznie o środki rezerwy celo-

wej w wysokości 200 mln zł, uruchamiane w trzech

transzach zgodnie z przyjmowanymi przez Radę Mi-

nistrów uchwałami w sprawie harmonogramu reali-

zacji programu.

Wielkość środków wynikała z pro-

wadzonego przez wojewodów monitoringu realizacji

programu.

Tak więc w roku 2010 i 2011 nie było osób

czy też uczniów, którzy spełniali podwyższone kry-

terium dochodowe uprawniające do bezpłatnej pomo-

cy w formie posiłków, a którzy nie zostali nią objęci

z powodu braku środków.

Mając na uwadze fakt, że osoby i rodziny, z przy-

czyn od nich niezależnych, zwłaszcza na skutek ogól-

noświatowego kryzysu ﬁnansowego,mogąmiećtrud-

ności w zapewnieniu sobie możliwości godziwego

życia, minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego od kilku lat poprzez własne inicjatywy

programowe stara się udzielać nie tylko wsparcia ﬁ-

nansowego samorządom gmin i organizacjom poza-

rządowym, ale również inicjować i pobudzać podej-

mowanie takich przedsięwzięć, które wynikają

przypisanych samorządowi gminnemu i powiatowe-

wystąpieniu sytuacji z obszaru ryzyka socjalnego

wego usamodzielnienia najbardziej zagrożonych nie-

wiskiem.

Umożliwia to ministrowi właściwemu do

W 2012 r. będzie realizowany program powrotu

osób bezdomnych do społeczności z kwotą 5 mln zł

– program wspiera działalność głównie organizacji

pozarządowych, które pomagają osobom bezdom-

993

cjoterapeutycznym w ramach środowiskowych placó-

z problemami opiekuńczo-wychowawczymi.

Sprzyja

nister pracy i polityki społecznej zobowiązał się do

ogłaszania konkursów (każdego roku w ww. latach)

na doﬁnansowanienajlepszychofertwzakresieza-

dań przyjętych w programie, w tym na doposażenie

placówek wsparcia dziennego (świetlic, klubów,

ognisk wychowawczych, kół z programami socjotera-

peutycznymi dla dzieci i młodzieży), organizowanie

(w tych placówkach) zajęć z elementami socjoterapii

oraz przedsięwzięć o charakterze edukacyjno-inte-

gracyjnym z udziałem rodziców/opiekunów lub in-

nych członków rodzin.

W placówkach tych realizowa-

na jest też współpraca z instytucjami lokalnymi

(szkoły, ośrodki pomocy społecznej, organizacje spo-

łeczne) funkcjonującymi na terenie gmin, a także

z powiatowymi urzędami pracy w zakresie wspiera-

nia osób bezrobotnych.

Placówki te są nie tylko miej-

scem wsparcia dla dzieci i młodzieży, ale też często

stają się miejscem stażu czy prac społecznie użytecz-

nych lub pracy dla osób bezrobotnych.

warunkach najważniejszą rolę w walce z biedą od-

grywają samorządy lokalne.

Mając najbliższy kon-

takt ze społecznością lokalną, mogą efektywniej pro-

wadzić między innymi jednostki organizacyjne po-

mocy społecznej, gdzie w oparciu o najbardziej aktu-

alną wiedzę o kondycji swoich społeczności umożli-

wiają skorzystanie z nieskładkowego zabezpieczenia

społecznego.

Niezwykle ważnym instrumentem ma-

jącym charakter osłonowy dla najuboższych jest za-

pis art. 8 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, który

mówi, iż rada gminy, w drodze uchwały, może pod-

uprawniające do zasiłków okresowego i celowego.

Po-

nadto istnieje szereg świadczeń przyznawanych bez

względu na dochód zainteresowanych, takie jak pra-

ca socjalna, poradnictwo specjalistyczne (w szczegól-

ności prawne, psychologiczne, rodzinne), interwencja

kryzysowa, a w wyjątkowych sytuacjach, po przeana-

lizowaniu sytuacji osoby/rodziny, również zasiłek ce-

lowy czy usługi opiekuńcze.

Istotnej i nieocenionej pomocy udzielają również

czonych dla najbardziej potrzebujących), Kościół ka-

tolicki, inne Kościoły i związki wyznaniowe oraz oso-

by ﬁzyczneiprawne.

Obecny rząd nie kontynuuje prac nad projektem

nych oraz ustawy o pomocy społecznej, natomiast

informuję, iż w Ministerstwie Pracy i Polityki Spo-

łecznej został opracowany projekt ustawy o zmianie

czące wysokości i dostępności świadczenia pielęgna-

cyjnego, mianowicie podwyższenie wysokości tego

podmiotów mogących ubiegać się o świadczenie pielę-

gnacyjne, a także wprowadzenie dodatkowego świad-

czenia, jakim jest specjalny zasiłek opiekuńczy.

Wpro-

wadzone świadczenie miałoby przysługiwać grupie

osób, która na podstawie przepisów dotychczasowych

pobierała świadczenie pielęgnacyjne, a w związku

z nowelizacją utraciłaby prawo do tego świadczenia.

Projekt ustawy, pismem z dnia 20 stycznia br.,

został przesłany do uzgodnień międzyresortowych i kon-

sultacji społecznych.

W projekcie nie odniesiono się do obowiązujących

zasad weryﬁkacjiświadczeńrodzinnychztegowzglę-

du, że w 2012 r. będzie miała miejsce ustawowa we-

ryﬁkacja progów dochodowych uprawniających do

szona zaś zostanie do 15 sierpnia 2012 r.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

w sprawie zmian w programie

„Rodzina na swoim” (937)

Beaty Mazurek (znak: SPS-023-937/12), w sprawie

zmian w programie preferencyjnych kredytów miesz-

kaniowych propagowanym pod hasłem „Rodzina na

swoim” i realizowanym na podstawie ustawy z dnia

niony minister transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej.

W związku z tym uprzejmie przekazuję wy-

jaśnienia odnoszące się do postawionych pytań.

1.

Jedną z podstawowych zasad prawa polskiego

Dlaczego więc wprowadzono niekonstytucyjny zapis

w ustawie obejmujący również kredytobiorców, któ-

rzy zakupili mieszkanie z dopłatami od rządu przed

31 sierpnia 2011 r.?

994

w życie z dniem 31 sierpnia 2011 r.

Nowelizacja ta

wprowadziła wiele zmian do wcześniej obowiązującej

ustawy o ﬁnansowymwsparciurodzinwnabywaniu

własnego mieszkania, m.in. zmiany w art. 9 ust. 3

ustawy.

Dodane zostały w tym artykule pkt 2 i 3

określające dodatkowe przypadki, w wyniku których

następuje zaprzestanie stosowania dopłat do opro-

centowania kredytu preferencyjnego.

Przepisy te we-

i 3 odnoszą się do wszystkich umów o kredyt preferen-

cyjny, zaś dotyczą określonych w nich zdarzeń

i czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez

wyłącznie po dniu 31 sierpnia 2011 r.

Ograniczenia te

wywołują więc skutek wyłącznie prospektywny, tj. od-

działywający na przyszłe zdarzenia, co wyklucza moż-

liwość działania retrospektywnego przepisów znowe-

lizowanej ustawy o ﬁnansowymwsparciurodziniin-

nych osób w nabywaniu własnego mieszkania.

Oznacza to więc, że docelowy kredytobiorca ko-

rzystający już z ﬁnansowegowsparcianapodstawie

ustawy o ﬁnansowymwsparciurodzinwnabywaniu

własnego mieszkania dokonujący wynajęcia ﬁnanso-

wanego kredytem preferencyjnym lokalu mieszkal-

nego po dniu 31 sierpnia 2011 r. będzie objęty rygo-

rem ograniczeń wprowadzonych nowelizacją.

I od-

wrotnie, docelowy kredytobiorca, który np. uzyskał

prawo własności lub współwłasności innej nierucho-

mości lub wynajął mieszkanie przed dniem wejścia

wprowadzonym rygorom.

Chciałbym ponadto wyjaśnić, że wbrew opinii wy-

rażonej w interpelacji przepisy znowelizowanej usta-

zakazu wynajmowania lokali mieszkalnych ﬁnanso-

wanych kredytem preferencyjnym.

Wprowadziły na-

tomiast ograniczenie polegające na zaprzestaniu sto-

sowania dopłat, m.in. w przypadku dokonania przez

spokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych (art. 9

ust. 3 pkt 3 ustawy).

Do tego rodzaju przypadków zali-

czyć należy wynajęcie mieszkania lub domu ﬁnanso-

wanego kredytem preferencyjnym osobom trzecim.

W takim przypadku docelowy kredytobiorca jest zo-

bowiązany do pisemnego poinformowania banku

nia (art. 9 ust. 3a ustawy).

Uchylenie się przez doce-

lowego kredytobiorcę od powiadomienia banku o nie-

wypełnieniu zobowiązania równoznaczne jest z nie-

powiadomieniem – wbrew ciążącemu obowiązkowi

wstrzymanie wsparcia ﬁnansowego,costanowiprze-

słankę odpowiedzialności karnej na podstawie art. 297

§ 2 Kodeksu karnego.

Niewykonanie zaś zobowiąza-

nia wynikającego z art. 9 ust. 3a powoduje wypowie-

dzenie umowy kredytu, postawienie go w stan na-

tychmiastowej wymagalności (art. 9 ust. 3b ustawy),

a w konsekwencji – zaprzestanie dalszego stosowania

dopłat (art. 9 ust. 3 pkt 1) i obowiązek zwrotu dopłat

już otrzymanych (art. 9 ust. 4 pkt 4).

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, chciałbym

zwrócić uwagę, że w trakcie prac legislacyjnych w Sej-

mie i Senacie projekt obowiązującej obecnie noweli-

zacji był przedmiotem analiz i opracowań Biura Le-

gislacyjnego Sejmu, jak również Biura Legislacyjne-

go Senatu.

Podobnie jak posłowie i senatorowie, tak-

że prezydent RP nie wskazał na niekonstytucyjność

któregokolwiek z przepisów ustawy z dnia 15 lipca

dzin w nabywaniu własnego mieszkania oraz niektó-

rych innych ustaw.

W przypadku pojawienia się ja-

kichkolwiek wątpliwości przepisy nowelizacji zosta-

łyby poddane weryﬁkacji.

2.

Dlaczego rząd polski stara się wszelkimi sposo-

bami ograniczyć mobilność pracowniczą polskich

obywateli, podczas gdy rządy innych krajów europej-

skich wydają miliony euro na zwiększenie mobilności

pracowników?

Problem niskiej mobilności przestrzennej Pola-

ków jest złożonym zjawiskiem i wpływ regulacji pro-

gramu „Rodzina na swoim” jest w tym przypadku

marginalny, zwłaszcza – jak wspomniano powyżej

– że ustawa nie zakazuje wynajmowania mieszkań

na zasadach komercyjnych, lecz jedynie ogranicza

prawa do dopłat dla kredytobiorców nierealizujących

swoich własnych potrzeb mieszkaniowych.

Na mobilność przestrzenną na rynku pracy wpły-

wa cały szereg czynników społecznych, ekonomicz-

nych i infrastrukturalnych, a dostępność do miesz-

kań, obok np. sieci transportowej, jest tylko jednym

z istotnych elementów.

Rząd traktuje zwiększenie

mobilności przestrzennej jako jeden z priorytetów

rozwojowych, co znalazło swoje odzwierciedlenie

w będących właśnie w uzgodnieniach dokumentach

strategicznych:

1.

„Długookresowa strategia rozwoju kraju Pol-

ska 2030.

Trzecia fala nowoczesności”.

W ramach

podstawowych wyzwań rozwojowych zidentyﬁkowa-

no „Wysoką aktywność pracy oraz adaptacyjność za-

sobów pracy” i założono szereg działań mających na

celu zwiększenie ilości i jakości zasobów pracy, w tym

również poprzez zwiększenie mobilności przestrzen-

nej pracowników.

Jednym z elementów tych działań

będzie również zwiększenie dostępności do miesz-

kań, z tym że nacisk zostanie położony na rozwój

rynku na wynajem.

Mieszkania własnościowe, obar-

czone kredytem hipotecznym, ograniczają bowiem

mobilność przestrzenną.

2.

„Średniookresowa strategia rozwoju kraju Pol-

ska 2020”.

W ramach obszaru strategicznego „Kon-

kurencyjna gospodarka” i celu strategicznego „Roz-

wój kapitału ludzkiego” zidentyﬁkowanojakojeden

995

z priorytetów „Zwiększenie mobilności zawodowej

i przestrzennej”.

Podniesienie mobilności ludności

określono jako jeden z istotnych czynników rozwoju

gospodarczego, a pośród działań zmierzających do

zwiększenia mobilności wyróżniono zwiększenie do-

stępności komunikacyjnej do rynków pracy, zarówno

w wymiarze materialnym (tj. transport, mieszkania),

jak i cyfryzacji obszarów peryferyjnych.

Jako jedno

z działań zmierzających do powyższego celu wymie-

niono „stworzenie efektywnego systemu wynajmu

mieszkań”, doceniając dostępność mieszkań na wy-

najem jako istotny czynnik brany pod uwagę przy

3.

„Strategia rozwoju kapitału ludzkiego”, będąca

jedną z 9 strategii sektorowych podporządkowanych

„Średniookresowej strategii rozwoju kraju Polska

2020”.

W ramach priorytetów strategii wymieniono

m.in. wsparcie mobilności terytorialnej, w tym rów-

nież przez odpowiednie elementy polityki mieszka-

niowej w zakresie najmu.

Powyższe dokumenty jasno wskazują, że zwięk-

szenie aktywności zawodowej społeczeństwa, także

poprzez wzrost mobilności przestrzennej, jest jednym

z głównych wyzwań rozwojowych kraju i prowadzo-

nych jest wiele działań zmierzających do ułatwienia

– zwłaszcza młodym ludziom – migracji do ośrodków

generujących miejsca pracy.

W ramach tych działań

przewidziano miejsce również dla polityki mieszka-

niowej, ze szczególnym uwzględnieniem zwiększenia

dostępności mieszkań na wynajem.

3.

W dobie narastającego kryzysu ekonomicznego

redukcje w zakładach pracy powodują pogłębienie

bezrobocia.

Jakie formy pomocy rząd polski przewi-

dział dla obywateli, którzy zakupili lokale mieszkal-

ne w ramach programu „Rodzina na swoim”, w ostat-

nich latach stracili źródło utrzymania, zaś przepisy

znowelizowanej ustawy zabraniają im wynajęcia

mieszkań i wyjazdu do innej części kraju lub Europy?

Pragnę przypomnieć, że w ramach walki z bezrobo-

ciem ograniczono środki ﬁnansowe na działanie

urzędów pracy i na aktywizację zawodową bezrobot-

nych na rynku pracy.

Według danych na koniec III kwartału 2011 r.

liczba czynnych kredytów mieszkaniowych wynosiła

1602,5 tys. na łączną kwotę 307,2 mld zł.

1)

W ciągu

ostatnich 2 lat kwartalnie przyrasta ok. 60 tys. kre-

dytów.

Portfel kredytów hipotecznych jest uważany

za bardzo bezpieczny.

Udział kredytów zagrożonych

na koniec I półrocza 2011 r. sięgał ok. 2,1% (3,1%

kredyty udzielone w PLN i 1,4% kredyty walutowe)

i jest najniższy pośród wszystkich wyróżnianych

w statystyce bankowej rodzajów kredytów (np. kre-

dyty zagrożone stanowiły aż 17,9% kredytów kon-

sumpcyjnych)

2)

.

Liczba kredytów udzielonych w ramach programu

„Rodzina na swoim” wynosiła na koniec września

2011 r. 126,3 tys., co stanowiło 7,9% wszystkich kre-

dytów ogółem, zaś wartość kredytów udzielonych

w ramach programu sięgnęła kwoty 23,3 mld zł, co

stanowiło 7,6% kwoty kredytów mieszkaniowych

ogółem

3)

.

Kredyty udzielane w ramach „Rodziny na

swoim”, ze względu na pokrywanie przez państwo

części odsetek, są bardziej bezpieczne niż „zwykle”

kredyty hipoteczne.

Do chwili obecnej Bank Gospo-

darstwa Krajowego, operacyjnie zarządzający progra-

mem, nie informował o jakichkolwiek przypadkach

wypowiedzenia kredytów preferencyjnych ze względu

na problemy z regularną spłatą zobowiązań.

Należy się spodziewać, że zagrożenia dla regular-

nego obsługiwania kredytów mieszkaniowych ze

względu na spowolnienie wzrostu gospodarczego są

czysto hipotetyczne i dotychczasowe doświadczenia

nie potwierdzają obaw, zgłaszanych chociażby w la-

tach 2008–2009, podczas gwałtownego kryzysu na

rynkach ﬁnansowych.

Zaproponowanewówczasin-

strumenty łagodzące, wprowadzone ustawą z dnia

których kredytów mieszkaniowych udzielonych oso-

znalazły jedynie marginalne zastosowanie

4)

.

W momen-

cie szacowania skutków ﬁnansowychustawyspodzie-

wano się, że państwo wyda na pomoc ok. 440 mln zł.

Tymczasem, według ostatnich dostępnych danych,

na koniec lipca 2011 r. pomoc państwa wyniosła tyl-

ko ok. 10 mln zł.

Aktualne dane o kosztach i efektach

programu wsparcia będą dostępne w Ministerstwie

4.

Zgodnie z przewidywaniami nowa ustawa wpro-

wadza ostateczną datę zakończenia programu „Ro-

dzina na swoim”.

Została ona ustalona na koniec

2012 r.

Oznacza to, że 31 grudnia 2012 r. zostanie

zakończone przyjmowanie wniosków kredytowych

o kredyty preferencyjne w ramach projektu.

W związ-

ku z tym, czy i jakie formy wsparcia proponuje rząd

przyszłym kredytobiorcom?

Chciałbym poinformować, że w dniu 30 listopada

2010 r.

Rada Ministrów przyjęła dokument pt. „Głów-

ne problemy, cele i kierunki programu wspierania

ku”

5)

cych w polskim mieszkalnictwie oraz wyznaczenia

lityki mieszkaniowej w perspektywie następnego

dziesięciolecia.

1)

Ogólnopolski raport o kredytach mieszkaniowych i cenach

nieruchomości.

Raport AMRON-SARFiN, data publikacji – 24 li-

stopada 2011 r.

2)

Informacja o sytuacji banków w I półroczu 2011 r., Urząd

Komisji Nadzoru Finansowego, Warszawa 2011 r.

3)

Według najnowszych danych liczba kredytów udzielonych

stycznia 2012 r. 138,7 tys. na łączną kwotę 25,5 mld zł.

4)

Wsparcie ﬁnansowebyłoprzyznawanewformiepożyczki

z Funduszu Pracy udzielanej na okres 1 roku.

Spłata pożyczki

następowałaby po 2 latach od zakończenia otrzymywania pomo-

cy, zaś okres spłaty rozłożony jest na 8 lat.

5)

Dokument ten został następnie przyjęty przez Sejm RP

996

W powyższym dokumencie założono, że jednym

z głównych kierunków działań w średniookresowej

perspektywie powinien być rozwój rynku najmu, za-

równo komercyjnego jak i kierowanego do osób o ogra-

niczonych zasobach ﬁnansowych.

Takiepodejściejest

zgodne również ze strategiami rozwojowymi, o któ-

rych wspomniano w odpowiedzi na pytanie nr 2.

Roz-

wój rynku najmu zwiększa bowiem możliwości zwięk-

szenia mobilności przestrzennej pracowników.

W oczekiwaniu na przyjęcie przez rząd rozstrzy-

gnięć dotyczących harmonogramu prac nad poszcze-

gólnymi regulacjami związanymi z problematyką

mieszkaniową działalność Ministerstwa Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej koncentruje się

aktualnie na wypracowaniu koncepcji praktycznej re-

alizacji zapisów dokumentu „Główne problemy, cele

mieszkaniowego do 2020 roku”.

Głównymi prioryte-

tami wynikającymi z powyższego dokumentu są:

— racjonalizacja sposobu zarządzania publiczny -

mi mieszkaniowymi zasobami czynszowymi,

— wygaszenie z końcem 2012 r. programu „Ro -

dzina na swoim” i zastąpienie go nowym systemem

realizacji inwestycji mieszkaniowych zakładającym

stopniowe nabywanie prawa własności poprzez na-

jem (zw. społeczne grupy mieszkaniowe),

— stworzenie nowego systemu funkcjonowania i ﬁ -

nansowania społecznego budownictwa czynszowego.

Najważniejsze projekty założeń aktów prawnych

wprowadzających w życie powyższe propozycje zosta-

ły przedstawione przez ówczesne Ministerstwo Infra-

struktury już za poprzedniego rządu.

Były to przede

wszystkim założenia do ustawy o zmianie ustawy

kaniowego oraz założenia ustawy o społecznych gru-

pach mieszkaniowych.

Dokumenty te zostały w dniu

30 czerwca 2011 r. skierowane do konsultacji społecz-

nych, a w dniu 1 września 2011 r. do uzgodnień mię-

dzyresortowych.

Stanowiska nadesłane podczas

uzgodnień, w tym przede wszystkim dotyczące pro-

blematyki ﬁnansowej,wykazały,żepropozycjemini-

sterstwa będą musiały być zestawione z niepewną

szania deﬁcytubudżetowego.

Byćmożeszczególny

nacisk powinien być położony na kwestie regulacyj-

ne, związane nie tylko z umożliwieniem rozwoju ryn-

ku najmu, lecz także uproszczeniem procesu legisla-

cyjno-budowlanego, zgodnie z tezami sformułowany-

mi w Sejmie RP przez prezesa Rady Ministrów Do-

nalda Tuska podczas wystąpienia prezentującego

priorytety nowego rządu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

w sprawie utrzymania ulg dla studentów (938)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pani poseł Beaty Mazurek (SPS-023-938/12)

w sprawie utrzymania ulg dla studentów przy prze-

jazdach środkami publicznego transportu zbiorowe-

go, uprzejmie informuję, iż ulga w wysokości 51% dla

studentów została wprowadzona przepisami ustawy

(Dz. U. Nr 238, poz. 1578) i weszła w życie 1 stycznia

2011 r., czyli przed uchwaleniem przez Sejm RP usta-

nictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych

Wspomniana wyżej ulga w wysokości 51% przy

przejazdach środkami publicznego transportu zbio-

rowego kolejowego w pociągach osobowych, pospiesz-

nych i ekspresowych obejmuje wszystkich studentów

uczelni publicznych i niepublicznych, odbywających

studia w formie studiów stacjonarnych i niestacjo-

narnych do ukończenia 26. roku życia.

poz. 455) wprowadziły prawo do korzystania przez

studentów z ulg komunikacyjnych między studiami

pierwszego stopnia a drugiego stopnia.

wiła prawo do 51% ulgi również dla doktorantów do

ukończenia 35. roku życia przy przejazdach środka-

mi publicznego transportu zbiorowego kolejowego

wych na podstawie biletów jednorazowych oraz w po-

ciągach osobowych i pospiesznych na podstawie

imiennych biletów miesięcznych, a także przy prze-

go autobusowego w komunikacji zwykłej i przyspie-

szonej na podstawie biletów imiennych miesięcznych.

Wspomniane zmiany zostały wprowadzone do prze-

transportu zbiorowego.

Przepisy przyznające dokto-

rantom prawo do ulgowych przejazdów weszły w ży-

cie 1 stycznia 2012 r.

Wprowadzono również przepis

określający możliwość podjęcia przez jednostki samo-

rządu terytorialnego decyzji o przyznaniu doktoran-

tom ulgi w opłatach za przejazdy publicznymi środ-

kami komunikacji miejskiej.

Wyżej wymienione zmiany przepisów mają na

celu przyznanie doktorantom uprawnień do ulgo-

wych przejazdów środkami publicznego transportu,

997

analogicznych do uprawnień przysługujących stu-

dentom.

Przedstawiając powyższe, pragnę uprzejmie poin-

formować, iż minister nauki i szkolnictwa wyższego

nigdy nie proponował zmiany przepisów, które dopro-

wadziłyby do ograniczenia omawianych ulg.

Wręcz

przeciwnie, współpracując z Parlamentem Studen-

tów Rzeczypospolitej Polski i Krajową Reprezentacją

Doktorantów, był wnioskodawcą wprowadzenia ulgi

w wysokości 51% (wyższej niż poprzednia w wysoko-

ści 49%) dla studentów, obowiązującej od 1 stycznia

2011 r., jak też rozszerzenia tych ulg dla studentów

między pierwszym a drugim stopniem studiów, a tak-

że wprowadzenia 51% ulgi dla doktorantów.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie nowego systemu

emerytur mundurowych (940)

mundurowych uprzejmie przedstawiam następujące

informacje.

Realizując zapowiedź z exposé prezesa Rady Mini-

strów pana Donalda Tuska, wygłoszonego w Sejmie RP

w dniu 18 listopada 2011 r., w sprawie zmian w systemie

nego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biu-

ra Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służ-

ustaw.

W dniu 10 stycznia 2012 r. przedmiotowy projekt

Zgodnie z projektowanymi rozwiązaniami prawo

do emerytury będą nabywać funkcjonariusze i żoł-

nierze po łącznym spełnieniu dwóch warunków: wie-

żu służby z 15 do 25 lat.

Podstawę wymiaru emery-

tury będzie stanowić średnie uposażenie funkcjona-

riusza przez okres trzech lat wybranych przez niego,

a nie jak dotychczas – uposażenie z ostatniego mie-

siąca pełnienia służby.

Proponowane zmiany nie będą dotyczyły funkcjo-

nariuszy i żołnierzy już pełniących służbę, będą odno-

wej ustawy będą mieli natomiast prawo wyboru sys-

temu emerytalnego.

Wybór systemu emerytalnego po-

winien nastąpić przy tym najpóźniej w dniu złożenia

Funkcjonariusze, którzy przed dniem wejścia w ży-

cie nowej ustawy nabyli prawo do wcześniejszej eme-

rytury i nie dokonali wyboru nowego systemu oraz

zechcą dalej pracować, będą mogli odejść ze służby

w dowolnie wybranym dla siebie momencie, bez koniecz-

ności osiągnięcia w dniu zwolnienia 25 lat służby.

Projekt wspomnianej ustawy dostępny jest na

Centrum Legislacji oraz w Biuletynie Informacji Pu-

nie http://bip.msw.gov.pl/portal/bip/242/20413.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

w sprawie przyspieszenia budowy obwodnicy

miasta Łomży w ciągu drogi ekspresowej

Via Baltica poprzez wydzielenie jej odcinka,

tj. od węzła komunikacyjnego Łomża – Południe

(km 37 + 695) przez węzły Łomża (km 44 + 150),

Myszyniec (km 47 + 700), Białystok (km 54 + 660),

do węzła Giżycko (km 57 + 550) wraz z budową

tych węzłów i planowanych połączeń z drogami

krajowymi nr 63 w węźle Łomża – Południe

i nr 64 w węźle Białystok jako priorytetowego

etapu na odcinku S61 Ostrów Mazowiecka –

Łomża – Ełk jako zadania inwestycyjnego

obwodnica miasta Łomży (941)

przy którym przesłano interpelację posła Lecha Ko-

łakowskiego dotyczącą przyspieszenia budowy ob-

wodnicy Łomży w ciągu drogi ekspresowej S61,

uprzejmie przekazuję informacje w przedmiotowej

sprawie.

998

mentem programowym w sektorze infrastruktury

S61 na odcinku Ostrów Mazowiecka – Szczuczyn

wraz z obwodnicą Łomży zostało ujęte w przedmio-

towym programie w załączniku nr 2, zawierającym

rozpocznie się po roku 2013, pod warunkiem uzyska-

nia wszystkich wymaganych przepisami decyzji i za-

pewnienia środków ﬁnansowych.

Kwestia wariantu przebiegu przedmiotowej drogi

nie została rozstrzygnięta i usankcjonowana praw-

nie.

Ostateczna decyzja o tym, w jakim wariancie

będzie przebiegała droga ekspresowa na odcinku ob-

wodnicy Łomży, zostanie zawarta w decyzji o środo-

wiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsię-

wzięcia, wydanej przez właściwy organ administracji

z późn. zm.).

Konkluzje zawarte w dokumentacji

przygotowanej przez inwestora (GDDKiA), m.in.

w uchwale Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyj-

nych działającej przy generalnym dyrektorze dróg

krajowych i autostrad, oraz zawarte we wniosku o wy-

danie decyzji środowiskowej będą stanowić jedynie

rekomendację preferowanego wariantu przebiegu

w tej kwestii zostaną określone w decyzji organu wy-

danej po przeprowadzeniu postępowania administra-

cyjnego.

Decyzja ta będzie stanowiła podstawę do

dalszych prac projektowych oraz uzyskania kolejnych

decyzji administracyjnych, w tym decyzji o zezwole-

towych związanych z przygotowaniem zadań do re-

alizacji, należy wskazać, że budowa drogi ekspreso-

wej S61 została ujęta w programie w ramach jednego

zadania na całym odcinku od Ostrowi Mazowieckiej

aż do granicy państwa w Budzisku.

W celu uspraw-

nienia prowadzonych prac i analiz jej przygotowanie

zostało już podzielone na kilka części realizacyjnych

obejmujących odcinki: Ostrów Maz.

– Szczuczyn, ob-

wodnicę Szczuczyna, Stawisk, Augustowa i Suwałk

oraz Suwałki – Budzisko.

Chciałbym zapewnić, iż resort transportu, do-

strzegając potrzeby mieszkańców Łomży, podjął dzia-

łania w celu odpowiedniego przygotowania interesu-

jącego pana posła zadania do realizacji.

W miarę

dostępnych środków proces przygotowania zadań do

alizacji.

Jednocześnie informuję, iż „Program budowy

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

w sprawie ustanowienia bezpłatnego przejazdu

autostradą A1 na odcinku wzdłuż aglomeracji

śląskiej od węzła w Mszanie do węzła w Sośnicy

(943)

przy którym przekazano interpelację pana posła

Grzegorza Matusiaka dotyczącą ustanowienia bez-

płatnego przejazdu autostradą A1 na odcinku wzdłuż

w Sośnicy oraz poruszającą kwestie nazw węzłów

i oddania do użytku poszczególnych odcinków autostra-

dy A1, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

zującej od dnia 2 stycznia 1995 r.

Rada Ministrów

określa, w drodze rozporządzenia, autostrady lub ich

jazd autostradą pobierane są opłaty.

Wyjątkiem od

stała przystosowana do poboru opłat.

999

nia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie

w sprawie autostrad płatnych został przedstawiony

niem z opłat, resort kierował się następującymi kry-

go dyrektora dróg krajowych i autostrad; 2) odcinek

zowanych miast o największym natężeniu ruchu,

mających powyżej 600 tys. ludności.

nisterstwo, analizując potrzeby społeczne przedsta-

z Ministerstwem Finansów, mając na celu wypraco-

Odnosząc się do pytania o termin oddania do użytku

w Świerklanach oraz od węzła Sośnica do lotniska

w Pyrzowicach, przedstawiam poniższe informacje.

Umowny termin zakończenia kontraktu na „kon-

tynuację budowy autostrady płatnej A1, odcinek od

z Republiką Czeską w Gorzyczkach” przypada w dniu

31 marca 2012 r.

Jednak wykonawca wystąpił z rosz-

czeniami wydłużenia czasu na ukończenie o 4 mie-

siące, tj. do dnia 31 lipca 2012 r.

Obecnie prowadzone

są konsultacje i weryﬁkacjaww.roszczeńwykonaw-

cy.

Warto przy tym zauważyć, że w ostatnich miesią-

cach 2011 r. panowały sprzyjające warunki atmosfe-

ryczne do prowadzenia robót budowlanych, wobec

czego wykonawca nadrobił szereg opóźnień powsta-

łych w początkowej fazie budowy.

Zaawansowanie

robót nawierzchniowych (roboty konstrukcyjne łącz-

nie z warstwą ścieralną) na koniec 2011 r. wyniosło

98%.

Ponadto z zaprojektowanych w ciągu autostra-

dy 32 obiektów mostowych wybudowanych zostało

30, z których 12 znajduje się obecnie w użytkowaniu,

a na pozostałych usuwane są usterki i prowadzone

drobne prace wykończeniowe.

Natomiast projekt obejmujący budowę autostrady

A1 od węzła Pyrzowice do węzła Sośnica jest podzie-

lony na 4 odcinki, z których 2 pierwsze: węzeł Sośni-

ca, Maciejów – Sośnica są zakończone i oddane do

ruchu.

Kolejny odcinek Piekary Śląskie – Maciejów

zgodnie z aneksem do umowy zakończony zostanie

dnia 28 września 2012 r. (w którym to aneksie jest

zapis o zapewnieniu przejezdności do 25 maja 2012 r.).

Ostatni odcinek Pyrzowice – Piekary Śląskie zgodnie

z umową powinien zostać zakończony dnia 19 kwiet-

nia 2012 r.

Trzeba jednak wspomnieć o fakcie złoże-

nia roszczenia przez wykonawcę o przedłużenie cza-

su na realizację o 57 dni z przyczyn niezależnych od

wykonawcy.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad w chwili obecnej rozpatruje to roszczenie.

Odnosząc się do kwestii nadawania nazw węzłom

autostradowym, informuję, iż wobec braku szczegó-

łowej regulacji tej problematyki w aktach prawnych

decyzja o zastosowanych rozwiązaniach w tym za-

kresie pozostaje w kompetencjach organu zarządza-

jącego ruchem na drodze – generalnego dyrektora

dróg krajowych i autostrad.

Dlatego też zarządze-

niem nr 1 generalnego dyrektora dróg krajowych

lenia oznakowania kierunkowego dla dróg krajowych

zostały określone zasady nadawania nazw węzłom

oraz wykaz tych węzłów na drogach krajowych, któ-

rych zarządcą jest generalny dyrektor dróg krajo-

Zgodnie z przyjętymi zasadami nazwy węzłów po-

winny być pochodzenia geograﬁcznegoipowinnybyć

jednoczłonowe.

Dwa różne węzły nie mogą mieć

złów o tym samym brzmieniu.

W praktyce nazwy

kalizowane.

Z inicjatywy ministra infrastruktury

podjęto działania, których efektem jest zarządzenie

strad zmieniające zarządzenie w sprawie ustalenia

spodarcze lub komunikacyjne, w szczególności tych

jewódzkie oraz miasta z listy miast wojewódzkich

kach dopuszczać się będzie oznaczanie węzłów dro-

gowych nazwami miejsc geograﬁcznychistotnych

z punktu widzenia historycznego lub kulturowego.

Podobnie jak obecnie, nazwy węzłów drogowych po-

winny być jednoczłonowe (składające się z jednego

słowa).

Wyżej wymienione zarządzenie nr 10 przewi-

1000

duje jednak możliwość stosowania nazw węzłów dro-

nych, których nazwa własna jest dwuczłonowa

(np. „Gorzów Wielkopolski”, „Zielona Góra”).

W ta-

kim przypadku stosuje się możliwie jak najkrótsze

dopuszczalne formy (np. „Gorzów Wlkp.”).

W przy-

padku zlokalizowania w pobliżu danego miasta licz-

zwy miasta i nazwy określenia położenia geograﬁczne-

go części miasta, do której prowadzi droga wychodząca

z tego węzła (np. „Rzeszów-Północ”, „Rzeszów-Wschód”,

„Rzeszów-Zachód”, „Rzeszów-Południe”).

Jeżeli nato-

miast w pobliżu danego miasta zostanie zlokalizowa-

nych co najmniej 5 węzłów drogowych, dopuszczalne

będzie stosowanie nazw węzłów składających się z na-

zwy miasta i nazwy dzielnicy lub nazwy charaktery-

stycznej części miasta lub nazwy charakterystycznej

„Lublin-ZOO”) lub też samej nazwy mniejszej miejsco-

wości, w której zlokalizowany jest węzeł.

Obecnie w trakcie trwających prac nad nadawa-

niem nazw węzłom autostradowym planowane jest

nadanie jednemu z węzłów nazwy „Mszany”.

Nato-

miast po analizie nazw węzłów drogowych zlokalizo-

wanych na terenie województwa śląskiego postano-

wiono, aby dotychczasową nazwę węzła „Gliwice Ma-

ciejów” zastąpić nazwą „Gliwice Wschód”, natomiast

nazwę „Gliwice Kleszczów” zastąpić nazwą „Klesz-

czów”.

Można również zauważyć, iż ustawodawca

nadał już węzłom autostradowym na autostradzie A1

nazwy „węzeł Sośnica” oraz „węzeł Świerklany”, co

wprost wskazano w obowiązującym rozporządzeniu

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Spraw Wewnętrznych i Administracji (944)

-944/12) przekazującego interpelację pana posła Bog-

dana Rzońcy w sprawie podziału Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji informuję, co nastę-

puje.

1.

Podział MSWiA nie spowodował zmiany w usy-

tuowaniu wojewodów w strukturze administracji

rządowej, nie wpłynął także na zmianę ich kompe-

tencji.

(Dz. U. Nr 31, poz. 206, ze zm.) wojewoda jest orga-

a minister właściwy do spraw administracji publicz-

nej sprawuje nadzór nad działalnością wojewody na

wszechnie obowiązującym prawem, a także pod

względem rzetelności i gospodarności (art. 8 ust. 3).

Podobnie nie dokonano zmian w zakresie podle-

głości i nadzoru nad przywołanymi w interpelacji

służbami, Policją, strażą pożarną, ratownictwem me-

dycznym.

komendant główny Państwowej Straży Pożarnej)

pełni nadzór nad funkcjonowaniem krajowego syste-

mu ratowniczo-gaśniczego.

3.

Procedowany obecnie projekt ustawy o zmianie

których innych ustaw ma na celu m.in. uporządko-

wanie kompetencji między ministrami właściwymi

do spraw administracji publicznej oraz spraw we-

wnętrznych, przenosząc sprawy związane z przeciw-

działaniem skutkom klęsk żywiołowych i ich usuwa-

niem z działu sprawy wewnętrzne do działu admini-

stracja publiczna (zmiana art. 6 i 29 ustawy z dnia

za sobą zmiany w:

kazanie ministrowi właściwemu ds. administracji

zanie ministrowi właściwemu ds. administracji pu-

blicznej m.in. kompetencji do opracowania wytycz-

nych do wojewódzkich planów zarządzania kryzyso-

wego, a także włączenie ministra właściwego ds.

wego Zespołu Zarządzania Kryzysowego,

c) ustawie o szczególnych rozwiązaniach związa-

nych z usuwaniem skutków powodzi – minister wła-

ściwy ds. administracji publicznej (a nie ds. wewnętrz-

nych) będzie upoważniony do wydania aktu wykonaw-

czego określającego tryb wypłaty i zwrotu zasiłku

1001

znane dodatkowych środków na dotacje dla OSP

— zadania te wpisują się w ostatnią fazę zarządza -

nia kryzysowego – reagowanie w przypadku wystą-

pienia sytuacji kryzysowych, usuwanie ich skutków

rem ministra właściwego ds. administracji publicznej

zapobieganie klęskom żywiołowym i innym nadzwy-

czajnym zagrożeniom oraz zwalczanie i usuwanie ich

skutków, zgodnie z ustawą o wojewodzie i administra-

cji rządowej w województwie, art. 22 pkt 2,

d) w ustawie o ochronie przeciwpożarowej wska-

zuje się, iż nadzór nad systemem powiadamiania ra-

tunkowego sprawować będzie minister właściwy ds.

administracji publicznej, a nie, jak dotychczas, ds.

tu uprawnionego do wydania aktu wykonawczego

zacji centrów powiadamiania ratunkowego i woje-

wódzkich centrów powiadamiania ratunkowego.

To

dania aktu wykonawczego dotyczącego organizacji

trów powiadamiania ratunkowego w ustawie Prawo

telekomunikacyjne.

Podmiotem właściwym do wyda-

nia ww. aktów wykonawczych będzie minister wła-

ściwy ds. administracji publicznej.

Powyższe zmiany

ru nad funkcjonowaniem systemu powiadamiania ra-

tunkowego w związku z zadaniami, jakie na wojewo-

4.

W zakresie przeciwdziałania skutkom klęsk ży-

wiołowych i ich usuwania zastosowanie znajdują – ty-

tułem przykładu – przepisy ustaw: z 18 kwietnia 2002 r.

o stanie klęski żywiołowej, z dnia 26 kwietnia 2007 r.

o zarządzaniu kryzysowym, z dnia 16 września 2011 r.

niem skutków powodzi oraz ww. ustawy o wojewodzie

Należy więc pamiętać, iż w czasie stanu klęski

kieruje m.in. minister właściwy do spraw wewnętrz-

ściwych jest kilku ministrów, minister wyznaczony

przez prezesa Rady Ministrów, jeżeli stan klęski ży-

wiołowej wprowadzono na obszarze więcej niż jedne-

go województwa (art. 8 pkt 4 ustawy o stanie klęski

żywiołowej).

W zakresie działań prowadzonych w celu

nięcia na obszarze województwa wojewodzie są pod-

porządkowane organy i jednostki organizacyjne ad-

ministracji rządowej i samorządu województwa dzia-

twa, w tym pododdziały i oddziały Sił Zbrojnych Rze-

czypospolitej Polskiej, a wojewoda podlega właściwe-

mu ministrowi (art. 11 ust. 1–3 tej ustawy).

To woje-

woda także zapewnia współdziałanie wszystkich

łających w województwie i kieruje ich działalnością

czeństwa państwa i utrzymania porządku publiczne-

go, ochrony praw obywatelskich, a także zapobiega-

nia klęskom żywiołowym i innym nadzwyczajnym

ków, na zasadach określonych w odrębnych ustawach

(art. 22 pkt 2 ustawy o wojewodzie i administracji

Należy także pamiętać o § 7 rozporządzenia mi-

ganizacji krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego

(Dz. U. Nr 46, poz. 239), zgodnie z którym KSRG na

obszarze powiatu i województwa działa odpowiednio

w oparciu o powiatowy lub wojewódzki plan ratow-

niczy zatwierdzany przez:

a) starostę (prezydenta miasta na prawach powia-

tu) – dla obszaru powiatu, po zasięgnięciu opinii wła-

ściwego komendanta wojewódzkiego Państwowej

Straży Pożarnej;

b) starostę i prezydenta miasta na prawach po-

wiatu – wspólny dla obszaru miasta na prawach po-

ście, po zasięgnięciu opinii właściwego komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej;

c) wojewodę – dla obszaru województwa, po zasię-

gnięciu opinii komendanta głównego Państwowej

Straży Pożarnej.

W oparciu o wymienione wyżej przepisy, a także

inne regulacje można stwierdzić, iż zapobieganie skut-

kom klęsk żywiołowych oraz ich zwalczanie opiera się

na współdziałaniu, o różnym stopniu nasilenia w za-

leżności od etapu działania, administracji rządowej,

w szczególności rządowej administracji zespolonej

w województwie, oraz służb podległych lub nadzoro-

wanych przez ministra właściwego do spraw we-

wnętrznych.

Każdy z ministrów właściwych do spraw

administracji publicznej czy spraw wewnętrznych wy-

konuje zadania w zależności od powierzonego mu dzia-

łu administracji i nie istnieje zależność sposobu wyko-

nywania tych zadań od powierzenia poszczególnych

działów administracji rządowej jednej osobie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Kołodziejczyk

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

1002

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie remontu tzw. protezy koniecpolskiej,

czyli połączenia Centralnej Magistrali

Kolejowej z Częstochową przez Koniecpol (945)

ną przy piśmie nr SPS-023-945/12 z dnia 18 stycznia

br., w sprawie remontu połączenia Centralnej Magi-

strali Kolejowej z Częstochową przez Koniecpol

przedstawiam poniższe stanowisko.

Prędkości oraz niekorzystnym skomunikowaniem

w relacji Warszawa – Wrocław Ministerstwo Trans-

wało trzy alternatywne warianty skrócenia czasu

przejazdu pociągów pasażerskich:

Kolejową (CMK) i Katowice,

Tutejszy resort do realizacji ostatecznie wybrał wa-

riant 3, który optymalnie wykorzystuje istniejącą in-

frastrukturę kolejową.

Wariant ten pozwoli wykorzy-

stać efekty prowadzonych obecnie (CMK) lub już zre-

alizowanych inwestycji (linia E30 Opole – Wrocław).

Dokonany wybór pozwoli także uzyskać maksy-

malny efekt w postaci osiągnięcia czasu przejazdu

3 godziny 30 minut dla najszybszego pociągu pasa-

żerskiego, przy zakładanej prędkości 200 km/h

założonego czasu przejazdu, przy jednoczesnym moż-

liwie ograniczonym koszcie, niezbędne jest:

— dokończenie modernizacji CMK na odcinku

Grodzisk Mazowiecki – Włoszczowa Północna;

nia przejazdu z łącznicy Włoszczowa Północna – Że-

— przeprowadzenie remontów obejmujących w szcze -

gólności wymiany ciągłe nawierzchni na linii nr 61

Żelisławice – Częstochowa Stradom;

— wykonanie w 2012 r. prac przygotowawczych

Częstochowa Stradom – Fosowskie, obejmujących

wanie ze środków Programu Operacyjnego „Infra-

powania przetargowego na wybór wykonawcy pro-

jektów oraz robót budowlanych;

— realizacja prac budowlanych na wyżej wymie -

lizacyjnego przy całkowitym zamknięciu odcinka

jednotorowego Lubliniec – Fosowskie;

— realizacja remontów na odcinku jednotorowej

Przewiduje się, że ww. prace zostaną zakończone

jeszcze w obecnej perspektywie ﬁnansowejUE.

Do-

kładny harmonogram inwestycji będzie znany po

opracowaniu niezbędnej dokumentacji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie budowy odcinka autostrady A1

(od węzła Rząsawa do Pyrzowic)

oraz obwodnicy miasta Częstochowy (946)

przy którym przekazano interpelację poseł Jadwigi

węzła Rząsawa do Pyrzowic oraz obwodnicy Częstocho-

wy, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

1.

Czy przy ustalaniu harmonogramu budowy au-

tostrady A1 ministerstwo uwzględni konieczność bu-

dowy odcinka od węzła Rząsawa do Pyrzowic w pierw-

szym etapie realizacji?

Projekt realizacji autostrady A1 przygotowany

strad i opiniowany przez Eurostat pod kątem wpły-

wu na dług i deﬁcytjednosteksektoraﬁnansówpu-

blicznych dotyczy budowy i eksploatacji odcinka od

Tuszyna do Pyrzowic.

Dotychczas rozważano i opra-

cowano wykonanie brakującego,,centralnego” odcin-

ka A1 jednocześnie, bez etapowania realizacji.

2.

Czy ministerstwo wywiąże się z obietnic budo-

wy bezpłatnej dla ruchu lokalnego obwodnicy miasta

Częstochowy?

1003

Istotną w kontekście odpłatności obwodnicy Czę-

stochowy kwestią pozostaje to, kto będzie zarządcą

tej obwodnicy.

Zgodnie z projektowanymi ww. zmia-

nami jednym z kryterium do zwolnienia z poboru

opłat jest pozostawienie obwodnicy w zarządzie ge-

Z kolei zgodnie z „Programem budowy dróg krajo-

wych na lata 2011–2015” autostrada A1 na odcinku

Tuszyn – Pyrzowice jest planowana do realizacji w sys-

temie partnerstwa publiczno-prywatnego (po speł-

nieniu przesłanek określonych w tym programie).

Oznacza to, że odcinek ten, w tym obwodnica Często-

chowy, może być zarządzany przez podmiot prywatny

na podstawie umowy o budowę i eksploatację auto-

strady.

Pozostaję z szacunkiem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie uchwały Rady Ministrów nr 214

tyczące interpelacji pana posła Jacka Czerniaka

6 grudnia 2011 r., z upoważnienia prezesa Rady Mi-

nawiania procedur, według których wykonuje swoje

mach tego uprawnienia, Rada Ministrów dokonała

oceny funkcjonowania procedury opracowywania za-

łożeń projektów ustaw i projektów ustaw opracowy-

jej zmiany – przede wszystkim przez zmianę charak-

teru założeń projektu ustawy.

Zmiana ta miała na

celu wyeliminowanie praktyki opracowywania zało-

żeń jako obszernych dokumentów bardzo szczegóło-

wo określających wszystkie przewidywane rozwiąza-

nia merytoryczne, jakie znajdą się następnie w pro-

jekcie ustawy, oraz ich uzasadnienie, czego konse-

kwencją były długotrwałe uzgodnienia projektów

rać wszystkie zasadnicze dane o projektowanej regu-

przedstawienie testu regulacyjnego, który jest swego

rodzaju odpowiednikiem oceny skutków regulacji,

uwzględniającym bardziej zwięzły i zasadniczy cha-

rakter projektu założeń i obejmującym wstępną ana-

lizę ekonomiczną, ﬁnansową i społeczną projektu.

Natomiast pełna ocena skutków regulacji będzie spo-

1004

Zmiany wprowadzone uchwałą nr 214 Rady Mi-

nym.

Podstawą przeprowadzania tzw. konsultacji

obligatoryjnie wymagane na podstawie odrębnych

początku obowiązywania uchwały Regulamin pracy

Rady Ministrów.

Przewiduje on możliwość skierowa-

nia projektu dokumentu rządowego do zaopiniowania

i instytucje – biorąc pod uwagę treść projektu doku-

tatywność konsultacji prowadzonych na podstawie

„dowolność” – regułą jest występowanie o opinie, o ile

dzie.

Jednakże przeprowadzanie konsultacji społecz-

nych musi także mieścić się w ramach procedury

przyjmowania dokumentów rządowych, która powin-

na przebiegać w sposób możliwie sprawny – również

w odniesieniu do procedury przyjmowania projektów

żeń i etap przyjmowania projektu ustawy opracowa-

nego na ich podstawie.

zawartych w projekcie ustawy było w wielu przypad-

też – że konsultacjom zostanie poddany dopiero pro-

jekt ustawy zawierający wszystkie szczegółowe roz-

wiązania.

W każdym bowiem przypadku ocena za-

sadności przeprowadzenia i zakresu konsultacji spo-

łecznych zarówno projektu założeń, jak i projektu

na przez organ odpowiedzialny za dany projekt

padku gdy dany projekt dokumentu rządowego nie

sultacji społecznych, zainteresowane podmioty mogą

nego projektu w Biuletynie Informacji Publicznej

Jak przedstawiono powyżej, w żadnej mierze efek-

tem zmian wprowadzonych ww. uchwałą zmieniającą

nie jest ograniczenie zakresu konsultacji społecznych

tak projektu założeń, jak i projektu ustawy opraco-

wanego na ich podstawie ani ograniczenie w jakikol-

wiek sposób zakresu dostępu obywateli do informacji

o rządowym procesie legislacyjnym i ich udziału

w tym procesie.

Brak jest zatem podstaw, dla których

wprowadzone tą uchwałą zmiany powinny zostać wy-

eliminowane z systemu prawnego.

Kwestie wynikające ze zmian Regulaminu pracy

cieja Berka z reprezentantami inicjatywy Obywatelskie

sé) prezesa Rady Ministrów.

Zakres tych spraw nie

Przygotowanie propozycji zmian Regulaminu

pracy Rady Ministrów było wynikiem prowadzonych

w Rządowym Centrum Legislacji obserwacji przebie-

gu rządowych prac legislacyjnych nad projektami

założeń projektów ustaw i projektami ustaw opraco-

wanych na ich podstawie po zmianach Regulaminu

pracy Rady Ministrów wprowadzonych w 2009 r.

Projekt uchwały został przygotowany przez Rządowe

Centrum Legislacji.

Za działalność tej instytucji po-

noszę odpowiedzialność jako prezes Rządowego Cen-

trum Legislacji.

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

1005

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie likwidacji Sądów Rejonowych:

w Rykach, Łukowie, Opolu Lubelskim,

Hrubieszowie, Krasnymstawie,

Janowie Lubelskim i we Włodawie (948)

terpelację pana posła Jacka Czerniaka w sprawie li-

kwidacji Sądów Rejonowych: w Rykach, Łukowie,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

dzenia, który przewiduje zniesienie jednostek sądo-

wych szczebla rejonowego o niewielkiej obsadzie sę-

dziowskiej.

Likwidacja sądów rejonowych uwzględ-

nionych w przedmiotowym projekcie w praktyce

polegałaby jednak na przekształceniu wydziałów (cy-

ny sądownictwa powszechnego, w obrębie którego

bowiem, że dzięki odpowiedniemu rozlokowaniu i zor-

ganizowaniu sieci sądów oraz racjonalnemu wyko-

rzystaniu kadry orzeczniczej można pozytywnie

nego, za wartość nadrzędną uznaje poszanowanie

tywnych skutków społecznych, natomiast oddziału-

proponowanej reorganizacji nastąpiłoby wyrównanie

obciążenia pracą sędziów, gdyż sędziowie mogliby orze-

Pracownicy administracyjni zatrudnieni w wydzia-

nicy agend administracyjnych likwidowanych sądów

Wspomniany na początku projekt rozporządzenia

Ponadto w Ministerstwie Sprawiedliwości odbyły

się również konsultacje z przedstawicielami władz

zań organizacyjnych.

W przypadku uznania zapre-

zentowanych argumentów za zasadne przygotowany

nownym konsultacjom.

Wszystkie wystąpienia odno-

szące się do przedmiotowej reorganizacji, i zawarte

wych i prezesów zainteresowanych sądów są przed-

miotem wnikliwej analizy właściwych komórek or-

ganizacyjnych Ministerstwa Sprawiedliwości.

W związku z podniesieniem w interpelacji kwestii

ewentualnego wsparcia ze strony samorządu lokal-

nego w celu utrzymania Sądów Rejonowych: w Ry-

kach, Łukowie, Opolu Lubelskim, Hrubieszowie,

należy wskazać, że jakkolwiek omawiane zmiany or-

nych w sądach znoszonych zgodnie ze wstępnym pro-

jektem, to jednak poszukiwanie oszczędności w bu-

sienia niewielkich sądów rejonowych.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

1006

Odpowiedź

prezesa

w sprawie sytuacji na rynku paliw ciekłych

(950)

nia 2012 r. w sprawie sytuacji na rynku paliw cie-

kłych, w związku z upoważnieniem prezesa Urzędu

odpowiedzi na przedmiotową interpelację, uprzejmie

informuję, co następuje.

Pytanie 1: Czy polski rynek paliw ciekłych pod-

dany jest zasadom równoprawnej rywalizacji rynko-

wej w ocenie prezesa Rady Ministrów?

Na wstępie należy zauważyć, iż stwierdzenie na-

poz. 331, ze zm.), tj. uznanie praktyki przedsiębiorcy

po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowe-

go.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami postępo-

wanie antymonopolowe może zostać poprzedzone po-

stępowaniem wyjaśniającym, mającym na celu usta-

lenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów uzasadnia-

jące wszczęcie postępowania antymonopolowego.

Aktualnie prezes urzędu prowadzi postępowanie

ją przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsu-

mentów.

W ramach ww. postępowania prezes urzędu

sprawdza ceny paliw stosowane przez koncerny pali-

wowe, a w szczególności przez PKN ORLEN SA.

Do-

piero w momencie, gdy w prowadzonym postępowa-

niu wyjaśniającym zebrany zostanie materiał dowo-

dowy dający wystarczający obraz analizowanego

stanu faktycznego, prezes urzędu będzie mógł posta-

nowić o ewentualnym wszczęciu postępowania anty-

monopolowego, jeśli naruszenie przepisów ustawy

uprawdopodobnione, bądź o braku podstaw do wszczy-

nania takiego postępowania, jeżeli wyniki analizy nie

W związku z powyższym, do momentu zakończe-

nia postępowania wyjaśniającego i ewentualnie wsz-

częcia i zakończenia postępowania antymonopolowe-

go prezes urzędu nie może stwierdzić, iż doszło do

sumentów ograniczenia konkurencji w postaci: za-

warcia porozumienia ograniczającego konkurencję

lub nadużycia pozycji dominującej.

Pytanie 2: Czy potwierdza pan premier zarzuty

Polskiej Izby Paliw Płynnych w odniesieniu do PKN

Orlen SA i Lotos SA.

W pierwszej kolejności pragnę podkreślić, iż pre-

zes urzędu szczegółowo bada wszelkie sygnały mo-

gące świadczyć, iż na danym rynku właściwym do-

chodzi do naruszenia przepisów ustawy o ochronie

Polską Izbę Paliw Płynnych podejrzenie stosowania

praktyk ograniczających konkurencję przez PKN

ORLEN SA i Grupę Lotos SA.

Jak zostało to już wskazane w odpowiedzi na py-

tanie 1, prezes urzędu prowadzi aktualnie postępo-

wanie wyjaśniające, w ramach którego badane są

zasady sprzedaży paliw płynnych, w tym kwestia

nadużywania pozycji dominującej przez PKN Orlen

SA poprzez stosowanie takiej polityki cenowej na

szczeblu hurtowym i detalicznym, która może ogra-

niczać konkurencję, skutkując eliminacją z rynku

innych przedsiębiorców zajmujących się sprzedażą

paliw.

Jednakże, jak zostało wyjaśnione, prezes urzę-

du może orzec, iż doszło do nadużywania pozycji do-

minującej przez konkretnego przedsiębiorcę lub za-

warcia porozumienia ograniczającego konkurencję

dopiero w decyzji wydanej po przeprowadzeniu po-

stępowania antymonopolowego.

Pytanie 3: Czy widzi pan premier potrzebę stanow-

czej reakcji, celem przywrócenia zasad uczciwej kon-

kurencji w obrocie paliwami płynnymi w Polsce?

Prezes urzędu, w zakresie praktyk ograniczają-

cych konkurencję, działa w ramach kompetencji

przyznanych mu ustawą o ochronie konkurencji i kon-

sumentów.

W sytuacji gdy na rynku istnieje podej-

rzenie podejmowania przez przedsiębiorców praktyk

ograniczających konkurencję, prezes urzędu może

wszcząć postępowanie wyjaśniające lub antymono-

polowe.

Jak już zostało wyjaśnione, m.in. w związku z na-

pływającymi do prezesa urzędu licznymi sygnałami

dotyczącymi podejrzenia stosowania przez koncerny

paliwowe praktyk ograniczających konkurencję, pre-

zes urzędu dokonuje obecnie ustaleń w celu oceny,

czy zasady sprzedaży hurtowej paliw płynnych naru-

szają przepisy ustawy o ochronie konkurencji i kon-

sumentów.

Jeżeli w prowadzonym w tym celu postę-

powaniu wyjaśniającym zostanie dostatecznie upraw-

dopodobniona możliwość naruszenia przepisów usta-

antymonopolowy zdecyduje o wszczęciu sformalizo-

wanego postępowania antymonopolowego przeciwko

konkretnemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom,

stawiając im określone zarzuty.

Prezes urzędu, w sytuacji gdy w wyniku prowa-

dzonego postępowania antymonopolowego stwierdzi

naruszenie zakazu porozumień ograniczających kon-

kurencję lub nadużywania pozycji dominującej, wy-

daje decyzję o uznaniu danej praktyki za ogranicza-

jącą konkurencję i nakazuje zaniechanie jej stosowa-

nia (ewentualnie decyzję o uznaniu danej praktyki

za ograniczającą konkurencję i stwierdzając jej za-

niechanie, jeśli nastąpiło przed wydaniem decyzji).

Ponadto, prezes urzędu zgodnie z art. 106 ww. usta-

wy może nałożyć na przedsiębiorcę, który dopuścił

1007

się naruszenia zakazu porozumień ograniczających

konkurencję lub nadużywania pozycji dominującej,

gniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok

Pytanie 4: Czy organy ochrony prawnej monito-

rują na bieżąco sytuację na krajowym rynku paliw

płynnych?

Prezes urzędu pragnie zapewnić, iż stale monito-

ruje sytuację na rynku paliw płynnych, zarówno na

padku pojawienia się jakichkolwiek dowodów świad-

czących o istnieniu nieprawidłowości na rynku paliw

płynnych organ antymonopolowy niezwłocznie po-

dejmuje działania przewidziane ustawą o ochronie

podkreślić, iż każdy (konsument, przedsiębiorca etc.)

może zgłaszać do prezesa urzędu podejrzenie naru-

szenia przepisów ustawy, a w uzasadnionych przy-

padkach organ podejmie stosowne działania.

Dodatkowo należy wskazać, iż prezes urzędu

może ingerować w wolność gospodarowania wyłącz-

nie w ściśle określonych ustawowo przypadkach, czy-

li w sytuacji zawarcia porozumienia ograniczającego

konkurencję lub nadużywania pozycji dominującej.

Wpływanie na poziom cen towarów i usług w sytu-

acji, gdy poziom tych cen nie wynika ze stosowania

przez przedsiębiorców praktyk ograniczających kon-

kurencję, nie należy do ustawowych uprawnień pre-

zesa urzędu.

W takiej sytuacji bowiem organ anty-

monopolowy działałby w roli regulatora cen, do czego

nie posiada kompetencji.

W ostatnich latach prezes urzędu prowadził sze-

reg postępowań dotyczących rynku paliwowego.

Większość postępowań dotyczyła podejrzenia zawar-

cia porozumień cenowych na lokalnych rynkach

sprzedaży paliw płynnych.

W postępowaniach tych,

co do zasady nie kwestionowano wysokości ceny pa-

liw płynnych, ale fakt, że są one wynikiem zawarcia

porozumienia pomiędzy konkurentami.

Materiał do-

wodowy zebrany podczas prowadzonych postępowań

wskazywał jednak, iż podobne ceny paliw na stacjach

były wynikiem dozwolonych przez prawo zachowań

paralelnych, a nie zakazanych przez ustawę o ochro-

nie konkurencji i konsumentów zmów cenowych.

Natomiast w decyzji nr DOK–99/2007 z dnia

31 grudnia 2007 r. prezes urzędu stwierdził zawarcie

mienia ograniczającego konkurencję, polegającego na

trybucji benzyny uniwersalnej U95 oraz wyłączeniu

prezes urzędu w decyzji nr DOK-6/2010 z dnia

16 lipca 2010 r. zakwestionował przyjęte przez PKN

Orlen SA oraz jedną ze stacji paliw warunki współ-

pracy polegające na przyznaniu PKN Orlen SA prawa

do ustalania detalicznych cen sprzedaży benzyn i ole-

ju napędowego przez ww. stację paliw.

Ponadto prezes urzędu prowadzi wspominane już

postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne

nych naruszają przepisy ustawy o ochronie konku-

rencji i konsumentów.

Podsumowując powyższe, w sytuacji kiedy docho-

dzi do uzasadnionego podejrzenia stosowania przez

przedsiębiorców praktyk ograniczających konkuren-

cję prezes urzędu podejmuje niezbędne kroki, w gra-

nicach przyznanych mu kompetencji, w celu usunię-

cia nieprawidłowości na danym rynku.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie planowanych zmian organizacyjnych

-95/12) w sprawie planowanych zmian organizacyj-

nych w PGE Dystrybucja SA przedkładam następu-

jące wyjaśnienia.

Regulacje prawne precyzyjnie określające zada-

konstruowania taryf w zakresie kształtowania cen

cja SA ograniczanie kosztów operacyjnych z jedno-

czesnym podnoszeniem efektywności dystrybucyjnej

w sferze technicznej.

1008

nych wchodzących w skład Grupy Kapitałowej PGE,

tworzących z dniem 31 sierpnia 2010 r. koncern ener-

Zrealizowano tym samym kolejny etap integracji

w ramach Grupy Kapitałowej PGE.

Konsolidacja

prawna operatorów energetycznych funkcjonujących

jako operacyjnie wydzielone oddziały przedsiębior-

stwa pozwoliła zarządowi koncernu dystrybucyjnego

na przygotowanie wdrożenia najpierw jednolitej

struktury organizacyjnej oddziałów – ich central,

a następnie przystąpienie do przygotowania optyma-

lizacji organizacyjnej i ilościowej terenowych jedno-

stek spółki – rejonów energetycznych (RE) i poste-

runków energetycznych (PE).

Mając na uwadze powyższe, zarząd spółki zlecił

bucyjnych (OSD) funkcjonujących w Polsce.

Z anali-

zy przeprowadzonej przez uznaną ﬁrmękonsultingo-

wą wynika, że struktury terenowe PGE Dystrybucja

SA są znacząco bardziej rozbudowane niż w przypad-

ku pozostałych spółek badanej grupy.

W przekroju

jakości usług przeprowadzona analiza wykazała, iż

znaczący (stosunkowo większy niż w przypadku kon-

kurencji) potencjał zasobów terenowych (posterunki

energetyczne) PGE Dystrybucja nie przekłada się na

lepsze wskaźniki jakościowe pracy sieci elektroener-

getycznej.

W przypadku połowy oddziałów PGE Dys-

trybucja poziom wskaźników jakościowych jest jed-

nym z gorszych w sektorze (dane za 2010 r.).

Wyniki

powyższej analizy wyznaczyły kierunki zmian.

Prowadzona restrukturyzacja ma więc na celu

podniesienie efektywności funkcjonowania spółki i do-

stosowanie do modelu taryfowego opracowanego

przez Urząd Regulacji Energetyki.

Efektem wprowa-

dzonych zmian będzie poprawa sprawności operacyj-

nej struktur, ograniczenie kosztów i zapewnienie

wysokiej jakości obsługi klientów.

Z przeprowadzo-

nych przez PGE Dystrybucja SA analiz wynika, że

dziej efektywnie.

Realizacja projektu nie oznacza

także likwidacji rejonów energetycznych, ale jedynie

runek.

Stan taki wymagać będzie odpowiedniego

okresu przejściowego/dostosowawczego w celu neu-

tralizacji ewentualnych negatywnych skutków zmia-

ny.

Optymalizacja liczby rejonów i posterunków ener-

getycznych wpłynie korzystnie na prawidłowe zarzą-

dzanie siecią i ograniczy koszty eksploatacji w spółce,

tów.

Dowodzą tego dotychczas wprowadzone zmiany

i fakt, że PGE Dystrybucja SA w zakresie wzrostu

stawek taryfowych na 2012 r. notuje najniższą pod-

wyżkę ze wszystkich skonsolidowanych operatorów.

wiązują do 2016 r.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

Sekretarz stanu

Jan Bury

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

i naprawy dróg lokalnych (954)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-954/12 z dnia 18 stycznia 2012 r.) w sprawie

rewitalizacji i naprawy dróg lokalnych, uprzejmie

przekazuję następujące wyjaśnienia.

poz. 115, z późn. zm.) zabrania się dokonywania w pasie

stwu ruchu drogowego.

W szczególności zabrania się

wierzchnię drogi, poruszania się po drogach pojaz-

dów nienormatywnych oraz niszczenia rowów, skarp,

nia drogi.

Zatem korzystający z dróg publicznych są

obowiązani do takiego użytkowania drogi, aby nie

konawczymi na budowę autostrady zobowiązań dla

porozumień z władzami samorządowymi w sytuacji,

gdy chce korzystać z dróg lokalnych.

Używane przez

wykonawców drogi powiatowe i gminne w założeniu

1009

tliwości, jaki jest generowany przez budowę.

Wyko-

nawcy zawierają z zarządcami tych dróg stosowne

porozumienia, które zezwalają pojazdom wykorzy-

stywanym podczas budowy autostrady na korzysta-

jezdność tych dróg, prowadzić naprawy konserwacyj-

ne.

Z reguły ogranicza się to do remontów cząstko-

wych nawierzchni oraz uzupełniania kruszywem

i proﬁlowaniapoboczy.

Pozakończeniubudowyauto-

strady wykonawcy są zobowiązani odtworzyć kon-

strukcję lub część konstrukcji (warstwy bitumiczne)

dopuszczony ruch pojazdów wykorzystywanych do bu-

dowy autostrady, zarządcy wprowadzili ograniczenia

dla ruchu pojazdów przekraczających 8 t.

Natomiast

na drogach krajowych, wojewódzkich, będących w ko-

normatywnych wymaga wówczas specjalnego zezwo-

lenia zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W myśl art. 13 ww. ustawy o drogach publicznych

noszenia opłat m.in. za przejazdy po drogach publicz-

nych pojazdów nienormatywnych.

Pod pojęciem po-

jazdu nienormatywnego rozumie się pojazd lub ze-

dzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej

przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym,

Opłatę ustala się przy udzielaniu zezwolenia na prze-

jazd pojazdu nienormatywnego w drodze decyzji ad-

ministracyjnej i pobiera przed wydaniem zezwolenia.

Zaś za przejazd po drogach publicznych pojazdów nie-

normatywnych bez zezwolenia określonego przepisa-

podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną

w drodze decyzji administracyjnej.

zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego

w drodze decyzji administracyjnej oraz uiszczenia od-

powiedniej opłaty (art. 13c ustawy o drogach publicz-

Reasumując, należy wyjaśnić, iż wykonawcy ro-

pisami prawa, zatem również z ww. przepisami o po-

Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, iż Minister-

nych ﬁnansowaniazadańnadrogachsamorządowych.

remontu, utrzymania i ochrony dróg gminnych oraz

zaś w odniesieniu do dróg powiatowych ﬁnansowane

są przez samorząd powiatowy.

W granicach miast na

budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony

dżetów tych miast.

Ponadto pragnę zauważyć, iż istnieją dodatkowe

źródła doﬁnansowania dróg samorządowych.

Jed-

nym z nich jest rezerwa subwencji ogólnej tworzona

doﬁnansowaniem.in.inwestycjinadrogachpublicz-

nych powiatowych i wojewódzkich oraz na drogach

miast na prawach powiatu.

Omawianą rezerwą w myśl

art. 26 ust. 3 ww. ustawy dysponuje minister właści-

wy ds. ﬁnansówpublicznych,wporozumieniuzmi-

nistrem właściwym ds. transportu, po zasięgnięciu

nego.

Corocznie wspierane doﬁnansowaniemsąjed-

nostki samorządu terytorialnego szczebla wojewódz-

kiego, powiatowego oraz miasta na prawach powiatu.

Zgodnie z przepisami powołanego art. 26 ust. 1 usta-

drogi gminne nie są objęte doﬁnansowaniemzoma-

wianej rezerwy.

W roku ubiegłym ówczesny resort infrastruktury

sów, aby w związku z intensywnie realizowanym

„Programem budowy dróg krajowych” doﬁnansować

z powyższej rezerwy zadania związane z przebudową

dową dróg krajowych.

Przedstawiona propozycja nie

została zaakceptowana przez resort ﬁnansówzuwagi

o drogach publicznych, iż to zarządca drogi zobowią-

zany jest do przeciwdziałania niszczeniu dróg przez

ich użytkowników.

W obowiązującym stanie prawnym Ministerstwo

dysponuje innymi możliwościami formalnymi ﬁnan-

sowania dróg zarządzanych przez samorządy.

Rów-

nocześnie należy podkreślić, że kwestie dotyczące

ﬁnansówpublicznych,wtymrównieżkształtowania

1010

dochodów jednostek samorządu terytorialnego, po-

zostają we właściwości Ministerstwa Finansów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie niepodwyższenia uposażeń

funkcjonariuszy PSP, Straży Granicznej

i Służby Więziennej (957)

funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej, Stra-

ży Granicznej i Służby Więziennej uprzejmie przed-

stawiam następujące informacje.

we środki w rezerwie celowej na podwyższenie mie-

sięcznie o ok. 300 zł – od 1 lipca 2012 r. – uposażeń

policjantom i żołnierzom zawodowym.

Jednocześnie w Ministerstwie Spraw Wewnętrz-

nych dokonano analizy budżetów, które wykazały

brak środków ﬁnansowychnapodwyżkidlafunkcjo-

nariuszy Państwowej Straży Pożarnej i Straży Gra-

nicznej.

Niemniej jednak powstał plan na realizację

podwyżek dla funkcjonariuszy powyższych służb

jeszcze w tym roku.

W związku z tym w uchwalonej przez Sejm RP

w dniu 27 stycznia 2012 r. ustawie budżetowej na rok

2012 uwzględniono poprawkę, w myśl której – w przy-

skutków klęsk żywiołowych (część 83: Rezerwy celo-

we, poz. 4) – upoważniono ministra ﬁnansów do

nicznej – w kwocie 16 438 tys. zł; Państwowej Straży

Pożarnej – w kwocie 30 226 tys. zł; Biura Ochrony Rzą-

du – w kwocie 2256 tys. zł; Służby Więziennej – w kwo-

cie 27 240 tys. zł.

Niezależnie od powyższego uprzejmie informuję,

polityczna, aby uwzględnić podwyżki dla SG, PSP,

na 2013 r.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

w sprawie rynku pracy chronionej (958)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

3 stycznia 2012 r. (bez znaku), informuję, że:

Zmiany kwoty bazowej doﬁnansowaniadowyna-

grodzeń pracowników niepełnosprawnych, o którym

poz. 721, z późn. zm.), wynikają z art. 9 ustawy z dnia

Nr 226, poz. 1475).

Nowelizacja ta została sformuło-

wana jako projekt poselski, a następnie uchwalona

w związku z trudną sytuacją ekonomiczną Państwowe-

go Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W projekcie tym zadbano o to, by wysokość wskaź-

ników najniższego wynagrodzenia służących do ob-

liczenia kwoty bazowej doﬁnansowania ulegała

zmniejszeniu w odniesieniu do osób o niższych stop-

niach niepełnosprawności.

Bez zmian pozostawiono

natomiast wskaźniki zwiększające kwotę bazową do-

ﬁnansowaniawprzypadkuzatrudnianiaosóbniewi-

domych oraz osób o innych szczególnych schorze-

niach, do których należą: epilepsja, choroby psychicz-

ne, upośledzenie umysłowe oraz całościowe zaburze-

nia rozwojowe.

Innymi zmianami oszczędnościowymi

wprowadzonymi w projekcie, a obowiązującymi od

2011 r. było zamrożenie kwoty najniższego wynagro-

dzenia na poziomie 1276 zł oraz wyłącznie doﬁnan-

sowania na osoby o umiarkowanym lub lekkim stop-

niu niepełnosprawności z ustalonym prawem do eme-

rytury.

1011

prawą sytuacji na rynku pracy osób niepełnospraw-

nych paradoksalnie pogorszyła się w 2010 r. sytuacja

ekonomiczna Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych.

Zmniejszone wpływy z wpłat

na ten fundusz opłacanych przez pracodawców nie-

osiągających wymaganego poziomu zatrudnienia

osób niepełnosprawnych w związku z poprawą struk-

tury zatrudnienia u tych pracodawców, niska dotacja

budżetowa, o której mowa w art. 46a ustawy, oraz

rosnące zatrudnienie osób niepełnosprawnych u pra-

codawców korzystających z doﬁnansowaniaspowo-

dowały konieczność wprowadzenia wspomnianych

zmian.

Ostatecznie ustalone poziomy doﬁnansowa-

nia nie mogą być zwiększone kosztem i tak niewy-

starczającego poziomu pomocy udzielanej ze środków

nosprawnych przez samorząd terytorialny.

Resort pracy systematycznie monitoruje sytuację

na rynku pracy osób niepełnosprawnych, a w szcze-

gólności analizuje przedstawiane przez Państwowy

Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dane

dotyczące pracodawców i osób niepełnosprawnych

w systemie obsługi doﬁnansowania.

Zanalizyporów-

nawczej danych z grudnia 2010 r. oraz danych z li-

stopada 2011 r. wynika, że procentowy udział osób

niepełnosprawnych o znacznym i umiarkowanym

nych, na których pobierano doﬁnansowanie,wzrósł

zarówno na otwartym, jak i na chronionym rynku

pracy.

Wzrosły również odsetki osób o znacznym lub

gólnych schorzeniach, jak również odsetek osób o lek-

kim stopniu niepełnosprawności o szczególnych scho-

rzeniach zatrudnianych na otwartym rynku pracy.

Spadki zanotowano w odniesieniu do osób niepełno-

sprawnych o lekkim stopniu niepełnosprawności bez

szczególnych schorzeń na otwartym i chronionym

rynku pracy (odpowiednio o ponad 6% i o ponad 3%)

nosprawności ze szczególnymi schorzeniami zatrud-

nionych w zakładach pracy chronionej.

Należy przy

tym wskazać, że do grudnia 2008 r. na tym samym

lub niższym poziomie wskaźniki najniższego wyna-

grodzenia stosowano do rozliczania doﬁnansowania

do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych i w tym

okresie, mimo skomplikowanego sposobu ustalania

i uzasadniania kwoty należnej tej pomocy, pracodaw-

cy nie obniżali drastycznie zatrudnienia osób niepeł-

nosprawnych.

Przeciwnie, zatrudnienie osób niepeł-

nosprawnych sukcesywnie wzrastało mimo wielu

deklaracji pracodawców o zapowiadanych zwolnie-

niach osób niepełnosprawnych.

Również stopień po-

krycia średnich kosztów płacy nie wydaje się drama-

tycznie niewystarczający.

Na podstawie danych Pań-

stwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełno-

sprawnych o kosztach płacy osób niepełnosprawnych

można przyjąć, że w stosunku do zmian planowanych

na 2013 r. spadek pokrycia kosztów płacy doﬁnanso-

waniem do wynagrodzenia osób o lekkim lub umiar-

kowanym stopniu niepełnosprawności, w tym osób

o szczególnych schorzeniach, wyniesie średnio ok. 9%

(z 79 do 70% pokrycia kosztów płacy) w zakładzie

pracy chronionej i ok. 6% (z 60 do 54% pokrycia kosz-

tów płacy) na otwartym rynku pracy.

Reasumując, na tle dotychczasowych doświadczeń

oraz braku danych o przyszłych zachowaniach pra-

codawców nie jest obecnie możliwe określenie roz-

miaru skutków pakietu oszczędnościowego zawarte-

go w nowelizacji z dnia 29 października 2010 r.

Natomiast odnosząc się do zwiększenia wskaźni-

ków zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których

należy wskazać, że wskaźniki te można osiągać wy-

miennie z 30-procentowym wskaźnikiem określonym

gana wartość nie ulega zmianie.

Należy również

wskazać, że zwiększenie wskaźnika, o którym mowa

w art. 28 ust. l pkt l lit. a ustawy, uchwalono z po-

nadrocznym okresem vacatio legis.

W związku z tym

dano pracodawcom wystarczającą ilość czasu na

przystosowanie się do tych zmian.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Patrz odpowiedź na interpelację nr 933, str. 990.

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie dopłat NFZ do świadczeń

z zakresu stomatologii (961)

kazaną przy piśmie z dnia 19 stycznia 2012 r. nr SPS-

-023-961/12, w sprawie dopłat Narodowego Funduszu

1012

Zdrowia do świadczeń z zakresu stomatologii, uprzej-

mie wyjaśniam.

Zasady i tryb ﬁnansowania świadczeń opieki

zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych

dzenia prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do-

tyczące szczegółowych warunków zawierania i reali-

Wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwa-

określono w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia

Zarówno ww. ustawa, jak i wskazane rozporządze-

nie nie przewidują możliwości udzielania świadczeń

opieki zdrowotnej z zakresu leczenia stomatologiczne-

go w innym standardzie za odpowiednią dopłatą.

Mając na uwadze powyższe przepisy, odnosząc się

do treści interpelacji pana posła, uprzejmie informu-

świadczeń stomatologicznych w innym standardzie

za odpowiednia dopłatą.

W związku z powyższym

odpowiedź na zadane przez pana posła pytania musi

być negatywna.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

dla pracowników ministerstw (962)

pracowników ministerstw, działając z upoważnienia

stępuje.

Nagroda jest powszechnie stosowanym narzę-

dach wchodzących w skład korpusu służby cywilnej

nych wynagrodzeń osobowych (bez dodatkowego wy-

nagrodzenia rocznego), który pozostaje w dyspozycji

*

)

1013

członkom korpusu służby cywilnej (w tym pracowni-

dzenia (nagród i premii) w pozostałych podmiotach

Z poważaniem

Szef Służby Cywilnej

smo z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt SPS-023-

-963/12, przy którym przesłano interpelację posła

Stanisława Ożoga dotyczącą budowy drogi ekspreso-

wej S19 na odcinku Rzeszów – Kuźnica, uprzejmie

przekazuję informacje w przedmiotowej sprawie.

Resort transportu, dostrzegając znaczenie drogi

ekspresowej S19, przedstawił ją jako propozycję pro-

jektu priorytetowego w ramach propozycji modyﬁka-

cji transeuropejskiej sieci transportowej TEN-T zgło-

szonych przez stronę polską Komisji Europejskiej

w kwietniu 2010 r.

W ten sposób podkreślona zosta-

ła kluczowa rola, jaką odgrywa przedmiotowa droga

Jednocześnie należy wskazać, że w dniu 19 paź-

dziernika 2011 r.

Komisja Europejska opublikowała

projekt rozporządzenia Rady i Parlamentu Europej-

skiego w sprawie wytycznych Unii Europejskiej doty-

czących transeuropejskiej sieci transportowej, w ra-

mach którego przewidywana jest również procedura

członkowskimi, w ramach których strona polska prze-

kazywała Komisji Europejskiej szczegółowe informa-

cje dotyczące szeregu projektów, w tym również drogi

ekspresowej S19.

Na obecny rok przewidywane jest

zakończenie procesu modyﬁkacjisieciTEN-T.

Jednocześnie informuję, iż w ramach „Programu

2011 r. realizacja budowy drogi ekspresowej S19 na

odcinku od Stobierny do Rzeszowa długości 7,4 km

oraz obwodnica Kocka i Woli Skromowskiej długości

7,9 km, ujęta została w załączniku nr 1 (lista zadań

inwestycyjnych, których realizacja rozpocznie się do

2013 r.).

Zadanie dotyczące budowy obwodnicy Kocka

i Woli Skromowskiej zostało zakończone i przedmio-

towy odcinek drogi w dniu 21 grudnia 2011 r. został

oddany do ruchu.

Na odcinku Stobierna – Rzeszów

prowadzone są zaawansowane prace budowlane.

Po-

została część inwestycji budowy drogi ekspresowej

S19, w tym również odcinek od Kuźnicy do Rzeszowa,

Z poważaniem

Maciej Jankowski

w sprawie zakazu hodowli

zwierząt futerkowych (965)

pelację poselską pana posła Stanisława Ożoga z dnia

19 stycznia 2012 r., znak: SPS-023-965/12, przekazaną

przy piśmie biura ministra w Ministerstwie Środowi-

ska w dniu 20 stycznia 2012 r., znak: BMzp.-070-55/

2888/12MK, w sprawie zakazu hodowli zwierząt futer-

kowych, przedstawiam poniższe stanowisko.

Uprzejmie informuję pana posła, iż zgodnie z prze-

1014

zagadnienia poruszone w interpelacji należą do kom-

gólności dotyczą one hodowli i postępowania ze zwie-

rzętami uznanymi za zwierzęta gospodarskie (w tym

miejscu w odniesieniu do zwierząt futerkowych), co

wanej ustawy odsyła także w sposób bezpośredni

traktuje kwestie humanitarnego odnoszenia się czło-

wieka do istot żywych i z założenia zakłada właściwe

ich traktowanie.

Znajduje to swój wyraz w brzmieniu

art. 1 ust. 1 ustawy, który zwraca uwagę, iż „zwierzę,

nie, ochronę i opiekę”.

W związku z powyżej przywołanymi regulacjami

obowiązującego prawa uprzejmie informuję, iż zapy-

tanie w formie interpelacji zostało w sposób właściwy

przez pana posła skierowane do ministra rolnictwa

i rozwoju wsi.

Minister środowiska nie jest organem

właściwym do rozpatrzenia podnoszonych przez pana

kwestii, co też nie oznacza, że nie podzielam stano-

wiska pana posła co do ogólnego moralnego podejścia

do problemów związanych z hodowlą zwierząt, szcze-

gólnie w warunkach, kiedy istnieją inne, alternatyw-

ne możliwości zaspokajania potrzeb ludzkich w opar-

ciu o współczesne rozwiązania techniczne naszej

cywilizacji.

Jestem zdania, iż pozytywne regulacje

stosowane w innych państwach, na których rozwią-

zania formalnoprawne powołuje się pan poseł, mogą

stanowić ewentualne przykłady do korekty bądź

zmiany krajowego systemu prawa w przyszłości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

w sprawie zakazu hodowli zwierząt futerkowych,

przekazaną pismem z dnia 19 stycznia br., znak SPS-

-023-965/12, uprzejmie informuję Panią Marszałek,

zwierzęta futerkowe, zdeﬁniowanejakolispospolity

rius), jenot (Nyctereutes procynoides), nutria (Myco-

astor coypus), szynszyla (Chinchilla lanigera) i królik

(Oryctolagus cuniculus) – utrzymywane w celu pro-

dukcji surowca dla przemysłu futrzarskiego, mięsne-

go i włókienniczego, są zwierzętami gospodarskimi.

Jednostką upoważnioną do prowadzenia ksiąg oraz

kowych jest Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt.

W zakresie tych przepisów nie przewiduje się zmian.

Jednocześnie zaznaczam, że dla resortu rolnictwa

kwestia ochrony zwierząt, w tym podczas uboju lub

uśmiercania, jest bardzo ważna.

Ogólne zasady

ochrony zwierząt, w tym zwierząt futerkowych, re-

zm.).

Ustawa ta wdraża między innymi postanowie-

nia dyrektywy Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia

Szczegółowe warunki, metody uboju i uśmierca-

nia zwierząt stosownie do gatunku, w tym dla zwie-

rząt futerkowych, określa rozporządzenie ministra

ww. przepisy, poprzez postawione w nich wymagania,

zobowiązują podmioty związane z ubojem lub uśmier-

caniem zwierząt, w tym zwierząt futerkowych, do

podejmowania wszelkich koniecznych działań, aby

zapewnić humanitarne traktowanie zwierząt pod-

czas uboju lub uśmiercania, chroniąc je przed stre-

sem, bólem lub cierpieniem, uwzględniając przy tym

najlepsze praktyki w tej dziedzinie i metody dozwo-

lone prawem.

Wprowadzenie zakazu chowu zwierząt futerko-

wych w celu pozyskiwania futer skutkować będzie

negatywnymi następstwami w obszarze produkcji

zwierzęcej, gdyż oznacza fizyczną likwidację ok.

31 000 ferm, a w konsekwencji pozbawi źródła utrzy-

mania ok. 50 000 osób w Polsce, a więc zwiększy

bezrobocie w kraju, co jest szczególnie niewskazane

w dobie kryzysu.

Jednocześnie informuję Panią Marszałek, że po-

cząwszy od 1 stycznia 2013 r. państwa członkowskie

UE, w tym Polska, będą zobowiązane do stosowania

rozporządzenia Rady (WE) Nr 1099/2009 z dnia

czas uśmiercania (Dz. Urz.

UE z dnia 18.11.2009 r.

1015

L 303/1).

Rozporządzenie to ustanawia przepisy do-

tyczące warunków uśmiercania zwierząt hodowa-

nych lub utrzymywanych w celu produkcji żywności,

wełny, skóry, futer lub innych produktów, jak również

uśmiercania zwierząt w celu zmniejszenia ich liczeb-

ności oraz działań związanych z uśmiercaniem.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie ﬁnansowania wdrożenia

i funkcjonowania zapisów ustawy o wspieraniu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-966/12, dotyczące interpelacji posła

Stanisława Szweda w sprawie ﬁnansowaniawdroże-

nia i funkcjonowania ustawy o wspieraniu rodziny

natury opiekuńczo-wychowawczej.

Działaniom pro-

ﬁlaktycznym,mającymnacelustworzeniedziecku

odpowiednich warunków życia w jego środowisku

Zadania związane z organizacją systemu pomocy

wsparcia dziennego było zadaniem własnym gminy

Zmiany wynikające z ustawy o wspieraniu rodzi-

czo-wychowawczych nie był niższy niż 10 lat, nato-

miast wszystkie placówki opiekuńczo-wychowawcze

bowy.

Nie są to jedyne zadania, które – z uwagi na

wysokie koszty organizacyjne – są przesunięte w cza-

sie.

Należy zauważyć, że tworzenie m.in. stanowisk

mie pieczy zastępczej, bowiem zatrudnienie asysten-

rakter fakultatywny, natomiast wdrożenie stosow-

nych przepisów w odniesieniu do zatrudnienia koor-

dynatora rodzinnej pieczy zastępczej jest rozłożone

Sprawą kluczową dla samorządów wszystkich

rodziny, dobór narzędzi wsparcia lub świadczeń, za-

równo w odniesieniu do rodziny biologicznej, jak i do

temie pieczy zastępczej daje samorządom pewną swo-

bodę, czyniąc część świadczeń obligatoryjnymi, a część

fakultatywnymi.

Ponadto, wprowadzając system

współﬁnansowaniaprzezgminępobytudzieciwpie-

czy zastępczej na terenie powiatu, czyni gminę bar-

dziej zainteresowana prowadzeniem efektywnej pra-

cy z rodziną biologiczną na rzecz pozostawienia w niej

szereg nowych narzędzi wsparcia rodzin zastępczych

wyniósł w 2010 r. 1443 zł, a w całodobowej placówce

opiekuńczo-wychowawczej – 3152 zł.

Ogólne wydatki

1016

powiatów na instytucjonalną pieczę zastępczą wy-

niosły w 2010 r. – l 144 667 tys. zł, natomiast na ro-

dziny zastępcze 684 220 tys. zł*

)

.

W instytucjonalnej

W kontekście powyższego, w kwestii zabezpiecze-

ustawy, uprzejmie informuję, że w projekcie ustawy

doﬁnansowanielubﬁnansowaniezadańwynikają-

gólności dotyczących tworzenia stanowisk asystenta

zaś w 2014 r. 76 000 000 zł).

dowego, które niestety spowodowały wzrost kosztów

jej wdrożenia.

Jednak mając na względzie sytuację

nia.

Natomiast z uwagi na zgłoszone przez Komisję

nie kosztów jej wdrożenia, zwłaszcza w pierwszych

w pierwszej części odpowiedzi, nie zaczną przynosić

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie nowelizacji art. 26 ustawy

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

ną przy piśmie z dnia 19 stycznia br., znak: SPS-023-

rowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowa-

dzaniu ścieków, uprzejmie informuję, co następuje.

poz. 858, ze zm.) ilość wody dostarczanej do nieru-

chomości ustala się na podstawie wskazania wodo-

domierzem głównym w budynku i tylko do tego miej-

sca przedsiębiorstwo wodociągowe może odpowiadać

za dostawę wody w wymaganej ilości, pod odpowied-

nim ciśnieniem oraz należytej jakości.

Pomiar ilości dostarczonej zimnej wody zawsze

odbywał się za pomocą wodomierza głównego insta-

lowanego na każdym połączeniu (przyłączu) instala-

*

)

1017

cji z siecią wodociągową.

Naturalną konsekwencją

takiego praktykowanego od lat sposobu opomiarowa-

nia instalacji jest rozliczanie należności za wodę we-

dług wskazań z tych wodomierzy.

Przedsiębiorstwo

wodociągowo-kanalizacyjne nie ponosi bowiem odpo-

wiedzialności za stan techniczny instalacji, wybór

wodomierzy lokalowych, ich legalizację i wybór spo-

sobu rozliczania za wodę.

Przy rozliczaniu zużycia wody wykazanego przez

wodomierz główny na odbiorców posiadających opo-

miarowane zużycie w lokalach okazuje się prawie za-

wsze, że wskazania wodomierza głównego są wyższe

niż suma wskazań wodomierzy indywidualnych.

Przyczynami powstawania tej różnicy są: dopusz-

czalne przepisami błędy przyrządów pomiarowych,

klasa zamontowanych wodomierzy, niewłaściwy mon-

taż wodomierzy, nierejestrowane przecieki, brak jed-

noczesności dokonywania odczytów, stan techniczny

instalacji w budynku, a także kradzieże wody.

Mieszkańcy budynków wielolokalowych, również

przed wejściem w życie przedmiotowej ustawy, płaci-

li za wodę dostarczaną do budynku wg wskazań wo-

domierza głównego, a więc ponosili koszty związane

ze stratami wody z powodu nieszczelności instalacji.

To skorzystanie z uprawnień właściciela/zarządcy do

opomiarowania lokali zwróciło powszechną uwagę

na występowanie różnicy pomiędzy wskazaniami

Z tych powodów w 2005 r. znowelizowano ustawę

prowadzaniu ścieków, wprowadzając ustawowy obo-

wiązek rozliczania ww. różnicy.

W myśl art. 26 ust. 2 ustawy, jeżeli odbiorcą usług

lolokalowego lub budynków wielolokalowych, jest on

kosztów ponoszonych przez właściciela lub zarządcę

na rzecz przedsiębiorstwa wod.-kan.

Zgodnie z art. 26

ust. 3 właściciel lub zarządca budynku wielolokalo-

wego dokonuje wyboru metody rozliczania różnicy

domierzy zainstalowanych w lokalach.

Rozliczenie zużycia wody na poszczególne lokale

w budynku winno następować w oparciu o przyjęty

i przekazany do wiadomości użytkownikom lokali re-

gulamin rozliczeń dostarczonej do lokali wody.

W re-

gulaminie tym winien być również określony sposób

rozliczenia różnicy wskazań pomiędzy wodomierzem

głównym a sumą wskazań wodomierzy lokalowych.

Należy jednak zauważyć, iż zasadnicze znaczenie

dla rozliczenia dostarczonej do budynku wody ma

zachowanie jednolitości sposobu opomiarowania, tj.

wyposażenie wszystkich lokali w wodomierze indy-

widualne.

Odnosząc się do kwestii dokonywania rozliczeń za

wodę wyłącznie w oparciu o wskazania wodomierzy

rejestrujących zużycie w lokalach, informuję, że roz-

ważana jest możliwość wprowadzenia zmian w tym

zakresie, jednakże proponowane rozwiązanie doty-

czyłoby wyłącznie tych budynków, w których wodo-

mierze rejestrujące zbiorcze zużycie wody przez od-

biorcę instalowane byłyby przez przedsiębiorstwo

wod.-kan.

poza lokalem.

Montaż tej samej klasy wo-

domierzy zainstalowanych zgodnie z obowiązującymi

normami, o wspólnym terminie legalizacji, dostęp-

nych zawsze dla dostawcy usług minimalizuje w znacz-

nym stopniu różnicę wskazań wodomierza głównego

i sumy wskazań wodomierzy lokalowych i po spełnie-

niu tych warunków zdaniem ministerstwa dopusz-

czalna byłaby zmiana sposobu rozliczeń.

Ponadto informuję, że kwestia odpowiedzialności

zarządcy lub właściciela budynku wielolokalowego za

utrzymanie budynku w należytym stanie technicz-

nym, a więc także w zakresie dotyczącym sprawnego

funkcjonowania instalacji wodociągowej, regulowana

nawczych.

Art. 61 tejże ustawy stanowi, iż zarządca lub wła-

ściciel obiektu budowlanego obowiązany jest utrzy-

mywać i użytkować obiekt w należytym stanie tech-

nicznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorsze-

nia jego właściwości użytkowych i sprawności tech-

nicznej.

Ponadto w myśl art. 62 ust. 2 Prawa budow-

polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przy-

datności do użytkowania.

W powyższej sprawie należy odwołać się również

do przepisów rozporządzenia ministra spraw we-

Zgodnie z § 32 tegoż rozporządzenia w okresie

użytkowania instalacji wodociągowej należy zapew-

niać m.in. realizację planu jej napraw i wymian oraz

robót konserwacyjnych, jak również w razie uzasad-

nionej potrzeby – kontrolę jej stanu technicznego.

Powyższe regulacje nakładają zatem na zarządcę

lub właściciela obiektu budowlanego obowiązek utrzy-

mywania instalacji wodociągowej w należytym sta-

nie technicznym.

Wykonanie tegoż następuje nie tyl-

ko poprzez dotrzymywanie terminów obowiązkowych

kontroli, o których mowa na wstępie, lecz także do-

raźnie, w razie uzasadnionej potrzeby.

Trzeba także zauważyć, iż na wielkość odczytów

zużycia wody w poszczególnych lokalach ma również

wpływ praca wodomierzy lokalowych.

Stąd § 33 ust. 1

ww. rozporządzenia nakłada na właściciela tych

urządzeń obowiązek zapewnienia okresowej ich le-

galizacji.

Okresy ważności cechy legalizacyjnej okre-

ślają odrębne przepisy (§ 33 ust. 2).

Biorąc powyższe pod uwagę, w związku z pyta-

niami pana posła informuję, że:

Możliwość wprowadzenia rozliczeń za usługi

wod.-kan.

wyłącznie na podstawie wskazań wodo-

1018

mierzy lokalowych zainstalowanych poza lokalem,

rejestrujących zbiorcze zużycie wody przez odbiorcę

rozważana była w sejmowej komisji „Przyjazne Pań-

stwo”.

Wprowadzenie ewentualnych zmian w zakre-

sie rozliczeń będzie możliwe przy okazji większej no-

welizacji ww. ustawy.

Mimo ustawowo usankcjonowanej różnicy wska-

zań wodomierza głównego i sumy wskazań wodomie-

rzy lokalowych różnice sięgające kilkudziesięciu pro-

cent całkowitego zużycia wody w budynku mogą bu-

dzić zastrzeżenia mieszkańców, bowiem tak znaczna

wielkość wynika najczęściej z niewłaściwego utrzy-

mania instalacji, za co odpowiada właściciel/zarząd-

ca budynku.

Nie ma jednak potrzeby wprowadzania nowych

przepisów dyscyplinujących zarządców nieruchomo-

ści, gdyż aktualnie obowiązujące przepisy, w tym

zm.), przewidują już sankcje dla licencjonowanych

zarządców nieruchomości nieprawidłowo wykonują-

cych swoje obowiązki.

Jeżeli zainteresowani uznają, że licencjonowany

zarządca nie wywiązuje się z obowiązków, w tym

z obowiązku utrzymania instalacji wodociągowej

w należytym stanie technicznym, mogą zwrócić się

do ministra transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej o wszczęcie wobec zarządcy nieruchomości

Z poważaniem

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-968/12, dotyczące interpelacji posła

czeniach rodzinnych, uprzejmie informuję.

mowało działania informacyjne dotyczące zasad

ustalania prawa do świadczeń rodzinnych z tytułu

urodzenia dziecka.

Na powszechnie dostępnej dla

wszystkich zainteresowanych stronie internetowej

2010 r. znajduje się informacja, że od 1 stycznia 2012 r.

urodzenia się dziecka, w związku z zakończeniem

poz. 301), ponownie uzależnione będzie od przedsta-

wienia przez osobę ubiegającą się o świadczenia za-

świadczenia, że matka dziecka pozostawała pod opie-

porodu („Komunikat w sprawie wprowadzenia przepi-

sów przejściowych przy ustalaniu prawa do świadczeń

Niezależnie od powyższego kolejny komunikat

przypominający o ww. zmianach zamieszczony został

na stronie internetowej MPiPS w połowie lipca br.

(„Komunikat przypominający o zmianach od 1 stycz-

zanych z urodzeniem dziecka”).

Komunikat ten,

wraz z prośbą o rozpowszechnienie go przez odbior-

ców w swoich gminach, został także indywidualnie

rozesłany do wszystkich instytucji samorządowych

realizujących w Polsce świadczenia rodzinne.

Należy zwrócić uwagę, że – zgodnie z przyjętym

przez Radę Ministrów uzasadnieniem do projektu

publicznych – dwuletni okres zawieszenia dokumen-

towania opieki medycznej nad matką dziecka od co

stywany na przeprowadzenie kampanii informującej

skich w jak najwcześniejszym okresie ciąży.

Kampa-

nię tę, zgodnie ze swoimi kompetencjami, prowadzi

Ministerstwo Zdrowia.

Należy także podkreślić, że uzależnienie prawa

bez żadnych wyjątków od tego wymogu, jest realiza-

cją postulatów Ministerstwa Zdrowia.

Dodatkowo informuję, że Ministerstwo Zdrowia

przygotowało plakaty informacyjne o konieczności

przedstawienia od 1 stycznia 2012 r. zaświadczenia,

tułu urodzenia dziecka i jednorazową zapomogę z ty-

tułu urodzenia się dziecka.

Plakaty te zostały, za

pośrednictwem urzędów wojewódzkich, rozesłane do

wszystkich organów właściwych przyznających i wy-

płacających świadczenia rodzinne.

Plakaty te zosta-

ły umieszczone w miejscach widocznych dla osób za-

interesowanych.

Obecnie w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecz-

dowanie przepisu warunkującego przyznanie świad-

czeń wypłacanych z tytułu urodzenia dziecka od

przedstawienia zaświadczenia, że matka dziecka po-

1019

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

da (SPS-023-969/12) w sprawie ﬁnansowaniasyste-

mu oświaty, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

celowe z budżetu państwa.

Stosownie do art. 27

wencji oświatowej jest wprost przesądzony ustawą,

liczeniu rezerwy ustawowej – między gminy, powiaty

bu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla

dań oświatowych i dostosowania do nich wysokości

towych, w fundamentalny sposób różnicują te skutki

samorządu terytorialnego wynosiła 36 924 829 tys. zł.

2011 pokrywał skutki przechodzące na rok 2011 pod-

2010, skutki wdrożonego wzrostu wynagrodzeń na-

standard A) wyliczona została jednolicie dla wszyst-

kich jednostek samorządu terytorialnego i wynosiła

1020

przyjętej w kalkulacji na rok 2010 kwoty subwencji

o 8,1%.

śnia 1999 r. – do 5480 tys. – stan na 30 września

o 19,6%, i zmniejszeniu się liczby nauczycieli uwzględ-

nianych przy podziale części oświatowej subwencji

subwencji oświatowej w 2011 r. zwiększyła się

o 30,9%, przy jednoczesnym spadku liczby uczniów

tj. o 12,5%, spadku liczby oddziałów (279.607 – stan

na 30 września 2006 r.) o 17 597, tj. o 6,3%, i zmniej-

szeniu się liczby nauczycieli uwzględnianych przy

konania subwencji oświatowej w roku 2011

Podejmując, w ramach decentralizacji funkcji

państwa, decyzję o przekazaniu gminom zakładania

obowiązkowe zadania własne gmin (art. 105 ustawy

trzeb jej wspólnoty w zakresie edukacji publicznej,

Zgodnie z powyższym edukacja przedszkolna na

terenie gminy nie jest nowym zadaniem, a polityka

rządu wyznacza szczególną rolę samorządom lokal-

nym, od których oczekuje się efektywnego prowadze-

nia ﬁnansowaniam.in.edukacjiprzedszkolnejoraz

umiejętnego dostosowywania się do lokalnych moż-

liwości i potrzeb.

Należy również przypomnieć, że

wraz z przekazaniem gminom zadania prowadzenia

przedszkoli zostały odpowiednio ukształtowane ich

dochody.

Środki na prowadzenie przedszkoli ogólno-

dostępnych zostały zapewnione gminom w ich docho-

dach własnych.

Ewentualna zmiana sposobu ﬁnanso-

wania przedszkoli musiałaby wiązać się np. ze stosow-

nym zwiększeniem kwoty części oświatowej subwencji

Mając na uwadze obowiązujący stan prawny po

ustawowym obniżeniu wieku rozpoczynania obo-

wiązku szkolnego do sześciu lat, edukacja sześciolat-

ków w szkole podstawowej będzie ﬁnansowanazczę-

ści oświatowej subwencji ogólnej.

Dzięki takiemu

rozwiązaniu gminy uzyskają wolne środki, które

Odnosząc się do propozycji pana posła Stanisława

Szweda w zakresie opracowania standardów eduka-

cyjnych, uprzejmie Panią Marszałek informuję, że

opracowania i wdrożenia takich standardów zarówno

o charakterze organizacyjnym, jak i ﬁnansowym,bo-

wiem każda czynność dokonywana na podstawie

ustalonej zewnętrznie normy (standardu), aby być

standardem faktycznym, musi gwarantować osią-

1021

gnięcie określonego skutku.

W przypadku edukacji

nie można jednak zagwarantować wystąpienia jakie-

gokolwiek jednolitego skutku i efektu, bowiem w ob-

szarze oświaty istnieje zbyt wielka ilość zmiennych

(uzdolnienia, rodzic, szkoła, nauczyciel, miasto, wieś

itp.), które są sytuowane w niezliczonej liczbie relacji

(klasa, szkoła, środowisko, organy szkoły itd.), aby

być stałe i powtarzalne.

Ustanowienie więc central-

nych standardów organizacyjnych w praktyce nie

musiałoby zapewnić jakiegokolwiek realnego efektu

edukacyjnego, a w wielu przypadkach mogłoby dojść

do pogorszenia oferty edukacyjnej – z niekorzystnym

i najczęściej nieodwracalnym skutkiem dla ucznia.

Natomiast w aspekcie ﬁnansowaniazadańoświa-

towych obecnie jest realizowany podział środków wg

kluczowego kryterium „na ucznia” – czyli najbardziej

zobiektywizowanego standardu w oświacie.

Przejście

w tej materii na proste „wystandaryzowanie wydat-

ków” w praktyce byłoby wyłącznie zmianą jednego

kryterium podziału na rzecz innego kryterium kal-

kulacyjnego.

Należy tu podkreślić, iż z uwagi na

w istocie kwotowo zamkniętą i przesądzoną corocznie,

trybem ustawy, wysokość części oświatowej subwencji

ogólnej w żadnym przypadku „nowy standard” nie

miałby związku z faktycznymi wydatkami na cele

oświatowe, bowiem w każdym przypadku byłaby to

liczba kalkulacyjna będąca pochodną liczby uczniów

i ustalona w taki sposób, aby nie powodować zwięk-

szenia kwoty ogólnej części oświatowej subwencji.

Po-

nieważ ustalenie takich standardów nie zmieniłoby

oczywiście kompetencji samorządów, rad i kierowni-

ków jednostek organizacyjnych do lokalnie przyjmo-

wanych koncepcji organizacyjnych oświaty, to oznacza,

że nie zmieniłyby się istniejące dysproporcje między

faktycznymi wydatkami, a w ten sposób ustalanymi

kwotami subwencji oświatowej – zachodzi zatem pod-

stawowa wątpliwość o celowość takiego działania.

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

oraz grupy posłów

w sprawie wyznaczenia minimalnych

standardów dla lokali socjalnych (972)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

grupy posłów nr SPS-023-972/12 w sprawie wyzna-

czenia minimalnych standardów dla lokali socjalnych,

uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.

trzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy.

Zadania własne obejmują natomiast w szczególności

sprawy m.in. gminnego budownictwa mieszkaniowe-

poz. 266, z późn. zm.) także w art. 4 w ust. 1 określa,

że tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb

padkach przewidzianych w ustawie zapewnia lokale

by mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich

dochodach.

praw lokatorów (…), ilekroć w ustawie jest mowa

o „lokalu socjalnym”, należy przez to rozumieć lokal

żenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi

, a w wypadku

2

, przy

czym może być to lokal o obniżonym standardzie.

Należy zauważyć, że obecnie wszystkie nowo bu-

dowane lokale, w tym lokale socjalne, muszą spełniać

kryteria zawarte w rozporządzeniu ministra infra-

z późn. zm.).

Jednakże przepisy ww. rozporządzenia

znajdują zastosowanie do budynków wybudowanych

na podstawie pozwoleń, które zostały wydane po jego

wejściu w życie, tj. po dniu 16 grudnia 2002 r.

Wobec powyższego „lokale o obniżonym standar-

dzie” to lokale, które odbiegają od obecnie obowiązu-

jących norm prawnych zawartych w przedmiotowym

rozporządzeniu, ale są zakwaliﬁkowane przez po-

przednio obowiązujące przepisy jako lokale mieszkal-

wyposażenie i stan techniczny.

Ze względu na cel (za-

mieszkiwanie) również w lokalach socjalnych wynaj-

mujący jest obowiązany do zapewnienia sprawnego

nych z budynkiem umożliwiających najemcy korzy-

stanie z wody (choć woda może być poza lokalem),

ciepła (niekoniecznie musi to być centralne ogrzewa-

nie), energii elektrycznej oraz innych instalacji i urzą-

dzeń stanowiących wyposażenie lokalu i budynku.

Należy zaznaczyć, że ustawodawca za takie lokale

wyznaczył stawkę czynszu, która nie może przekra-

czać połowy stawki najniższego czynszu obowiązują-

cego w gminnym zasobie mieszkaniowym.

Podkreślenia wymaga, że lokale socjalne głównie

przeznaczane są dla osób eksmitowanych, które czę-

sto nie wywiązują się z obowiązków wynikających

1022

z umowy najmu.

Niezależnie od powyższego należy

zaznaczyć, że w lokalach o obniżonym standardzie

technicznym w zasobach samorządu terytorialnego

zamieszkują również tysiące osób na warunkach naj-

mu zawartego na czas nieokreślony.

Jednocześnie informuję Panią Marszałek, że po-

jęcie „lokal socjalny” zostało wprowadzone na mocy

zm.).

W myśl art. 3 ust. 4 ww. ustawy „lokal socjalny

spodarstwa domowego najemcy, nie mogła wynosić

mniej niż 5m

2

”.

Obecne kryteria dotyczące lokalu so-

cjalnego zawarte w ustawie o ochronie praw lokato-

rów stanowią zatem rozwinięcie wcześniejszej regu-

lacji i dotychczas nie powodowały wątpliwości inter-

pretacyjnych.

Dostrzegając jednakże problemy samorządów

związane z zapewnieniem dostatecznej liczby lokali

socjalnych i pomieszczeń przeznaczonych do udziela-

nia schronienia rodzinom i osobom ubogim, rząd po-

dejmuje działania wspierające rozwój mieszkalnictwa

socjalnego w gminach i podnoszenia standardów ta-

kich lokali.

Pomoc państwa w tworzeniu zasobu bu-

downictwa dla najuboższych realizowana jest na pod-

możliwość ubiegania się o ﬁnansowewsparciezbu-

dżetu państwa przez podmioty, do których ustawo-

wych lub statutowych zadań należy zapewnienie

pożytku publicznego.

Doﬁnansowaneprzedsięwzię-

Ważnym rozwiązaniem zmierzającym w kierunku

pobudzenia inicjatywy samorządów w obszarze bu-

downictwa komunalnego jest wprowadzona w 2009 r.

w wyniku nowelizacji ustawy możliwość pozyskiwa-

nia przez gminy, przy pomocy ﬁnansowejzbudżetu

państwa, także mieszkań komunalnych nieposiada-

jących statusu lokali socjalnych.

Niezbędnym warun-

kiem wykorzystania przez gminy wsparcia na takie

wierzchni i liczbie powstałych w ramach programu

mieszkań komunalnych.

Należy podkreślić, że lokale mieszkalne pozyska-

ne z wykorzystaniem ﬁnansowegowsparciamuszą

charakteryzować się odpowiednim standardem.

Ustawodawca przewidział określenie przez ministra

strzennej i mieszkaniowej, w porozumieniu z mini-

nego, w drodze rozporządzenia, m.in. minimalnych

wymagań w zakresie wyposażenia lokali mieszkal-

nych, jakim powinny odpowiadać lokale pozyskane

przy udziale ﬁnansowegowsparcia,takabyzapewnić

lokatorom godne warunki zamieszkania.

W związku

z tym w rozporządzeniu ministra infrastruktury

cia na tworzenie lokali socjalnych, mieszkań chronio-

nych i lokali wchodzących w skład mieszkaniowego

Nr 120, poz. 1001, z późn. zm.) został zawarty wykaz

urządzeń i instalacji, które należy zainstalować w ta-

kich lokalach, tj. wannę lub kabinę natryskową,

umywalkę – w łazience, miskę ustępową – w łazience

lub wydzielonym ustępie, zlewozmywak, czteropale-

niskową kuchenkę gazową lub na inne paliwo lub

równoważną użytkowo kuchenkę elektryczną.

Wobec powyższych wyjaśnień uprzejmie informu-

ję Panią Marszałek, że ministerstwo nie widzi po-

trzeby dokonywania zmian w zakresie, o którym

mowa w interpelacji panów posłów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

oraz grupy posłów

w sprawie likwidacji połączenia kolejowego

Czeremcha – Wysokoje – Czeremcha (974)

wego Czeremcha – Wysokoje – Czeremcha, przesłaną

2012 r. nr SPS-023-974/12, przekazuję następujące

informacje.

Nr 5, poz. 13) dotyczące organizowania przewozów

1023

międzynarodowych umożliwiają doﬁnansowanie

przez ministra właściwego do spraw transportu po-

łączeń kolejowych, które są istotne z punktu widze-

nia sieci komunikacyjnej kraju.

Przepisy ustawy po-

zwalają jednocześnie władzom samorządowym na

kształtowanie lokalnej polityki transportowej, rów-

nież w sferze kolejowych połączeń przygranicznych.

Z dotychczasowych doświadczeń resortu wynika, że

przekazanie roli ﬁnansowaniaprzedmiotowychpo-

łączeń samorządom, m.in. w województwie lubel-

skim, nie spowodowało drastycznych ograniczeń

oferty przewozowej.

Podstawowym kryterium branym pod uwagę przy

kwaliﬁkowaniuokreślonychprzewozówużyteczności

publicznej jako przewozów realizowanych w streﬁe

transgranicznej albo międzynarodowych przewozów

pasażerskich jest to, czy takie przewozy służą zaspo-

kajaniu potrzeb przewozowych lokalnej społeczności

(mieszkańców danej jednostki samorządu terytorial-

administracyjnej położonej na terytorium państwa

sąsiedniego).

Jeżeli istnieje potrzeba zapewnienia

określonych przewozów stricte dla potrzeb lokalnej

społeczności, to ich organizatorem powinna być wła-

ściwa jednostka samorządu terytorialnego.

Jeżeli

nej mają zaspokajać potrzeby przewozowe wykracza-

jące poza granice jednostki samorządowej, przewozy

takie zakwaliﬁkowanesąjakomiędzynarodoweprze-

wozy pasażerskie, których organizatorem jest mini-

ster właściwy do spraw transportu.

Jednocześnie zaznaczam, że zgodnie z przepisami

województw w zakresie organizowania regionalnych

porcjonalnie do liczby udziałów w spółce Przewozy

roku województwa przygraniczne mogą wygospoda-

rować z własnych budżetów dodatkowe środki na do-

ﬁnansowanieprzewozówkolejowychwstreﬁetrans-

granicznej.

Nie planuje się natomiast innych form

wsparcia ﬁnansowegonadotowanieprzewozów,któ-

rych właściwymi organizatorami są samorządy,

tego rodzaju działań przez ministra właściwego do

spraw transportu.

w ruchu przygranicznym z Białorusią (975)

lacją pana posła Adama Rybakowicza oraz grupy po-

słów (pismo nr SPS-023-975/12 z dnia 19 stycznia

br.) w sprawie likwidacji połączenia kolejowego Cze-

remcha – Wysokoje – Czeremcha w ruchu przygra-

nicznym z Białorusią uprzejmie informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych prowadzi ak-

tywne działania mające na celu liberalizację ruchu

osobowego z Republiką Białoruś.

Decyzją ministra

spraw zagranicznych od 1 stycznia 2011 r. zniesione

zostały opłaty za rozpatrzenie wniosków o wizy kra-

jowe wydawane obywatelom białoruskim.

Strona pol-

ska z całą stanowczością podtrzymuje gotowość

nicznym z Republiką Białoruś.

W dniu 28 września

2010 r.

MSZ skierowało do władz białoruskich notę

potwierdzającą zakończenie procesu ratyﬁkacyjnego.

Strona białoruska jednak nie notyﬁkowaładodnia

dzisiejszego wypełnienia procedur ratyﬁkacyjnych.

Umowa o małym ruchu granicznym jest umową dwu-

stronną i w świetle prawa międzynarodowego nie ma

możliwości wprowadzenia jej w życie jednostronnie

przez Rzeczpospolitą Polską.

Zgodnie z postanowieniami umowy o małym ru-

chu granicznym z Republiką Białoruś ruch osobowy

odbywać się będzie przez przejścia na wspólnej gra-

nicy państwowej, zarówno drogowe, jak i kolejowe.

Pragnę przy tym poinformować, że kwestie utrzymy-

wania ciągłości połączeń kolejowych z zagranicą na-

leżą do właściwości Ministerstwa Transportu, Bu-

wojewodów oraz urzędów administracji lokalnej, któ-

re pokrywają ze swoich budżetów część kosztów

utrzymania połączeń.

Ministerstwo Spraw Zagra-

nicznych nie posiada uprawnień współﬁnansowania

takich przedsięwzięć.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

1024

Odpowiedź

ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie obecnej sytuacji

klasztoru Benedyktynek w Staniątkach

k. Krakowa oraz możliwych formach pomocy

w odnowieniu zabytkowego klasztoru (977)

Ziobry (pismo SPS-023-977/12 z dnia 19 stycznia

2012 r.) w sprawie obecnej sytuacji klasztoru Bene-

dyktynek w Staniątkach oraz możliwych form pomo-

cy w odnowieniu zabytkowego klasztoru proszę o przy-

jęcie poniższych informacji.

W związku z powyższym minister kultury i dzie-

dzictwa narodowego nie może przed dokonaniem oce-

ny formalnoprawnej i merytorycznej wniosku klasz-

toru Benedyktynek w Staniątkach zapewnić, czy

doﬁnansujetozadanieorazwjakiejwysokościmoże

przyznać dotację.

Jednocześnie informuję, iż sytuacja klasztoru

w Staniątkach jest na bieżąco monitorowana przez

podległe mi służby konserwatorskie (m.in. małopol-

skiego wojewódzkiego konserwatora zabytków).

Ponadto chciałbym poinformować, iż w latach

niem na konserwację wyposażenia kościoła św.

Wojciecha.

w sprawie obecnej sytuacji

W odpowiedzi na interpelację pana posła Piotra

Szeligi (pismo SPS-023-978/12 z dnia 19 stycznia

o przyjęcie poniższych informacji.

1025

Ponadto chciałbym poinformować, iż w latach

nie 362 000 zł doﬁnansowaniazbudżetuMinister-

stwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z przezna-

czeniem na konserwację wyposażenia kościoła

św. Wojciecha.

w sprawie zniesienia Sądu Rejonowego

w Ząbkowicach Śląskich i utworzenia

w Sądzie Rejonowym w Dzierżoniowie

z siedzibą w Ząbkowicach Kłodzkich (979)

dzinnego i nieletnich z siedzibą w Ząbkowicach Ślą-

nr SPS-023-979/112, uprzejmie przedstawiam, co na-

stępuje.

Odnosząc się wprost do pytań pana posła, infor-

muję, że ostateczna decyzja co do zniesienia Sądu

Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich nie została do-

tychczas podjęta.

Przygotowany w Ministerstwie

Sprawiedliwości projekt rozporządzenia uwzględnia-

jący zniesienie niektórych sądów rejonowych jest

nadal konsultowany z prezesami sądów apelacyjnych

lacyjnego we Wrocławiu i Sądu Okręgowego w Świd-

nicy, w zakresie m.in. zaproponowanej reorganizacji

wymienionej jednostki sądowej.

Wszystkie wpływające od władz samorządowych

noszące się do omawianej reorganizacji są nadal

uwzględnienia postulowanych zmian przygotowany

ny zostanie ponownym konsultacjom.

Niezależnie od powyższego informuję, że założe-

niem reformy struktury organizacyjnej sądownictwa

powszechnego jest utworzenie dużych jednostek szcze-

bla rejonowego, których obsadę orzeczniczą – co do

zasady – stanowić powinno co najmniej 15 sędziów.

W przypadku podjęcia decyzji o zniesieniu Sądu

Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich (13 sędziów) i po-

wołaniu w tym mieście wydziałów zamiejscowych

Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie, w budynku sta-

nowiącym siedzibę jednostki w Ząbkowicach Śląskich

funkcjonować będą wydziały zamiejscowe: cywilny,

czystych.

Poniżej pragnę wskazać przesłanki, jakie legły

u podstaw podjęcia w Ministerstwie Sprawiedliwości

prac reformujących strukturę organizacyjna sądow-

nictwa powszechnego.

Celem planowanych zmian jest przede wszystkim

podniesienie skuteczności organów wymiaru spra-

zrealizowane poprzez racjonalne wykorzystanie ka-

dry orzeczniczej.

Rezultatem działań polegających na zniesieniu

niewielkich sądów rejonowych będzie stworzenie mo-

delu organizacyjnego sądownictwa, w obrębie które-

go funkcjonowałyby jednostki sądowe szczebla rejo-

Przedmiotowa zmiana organizacyjna nie spowo-

wszystkie wydziały jednostek przewidzianych do

działy sąsiednich sądów.

W wyniku przeprowadzenia omawianej reorgani-

w bieżącym, sprawnym jego funkcjonowaniu i często

Istotne znaczenie ma również fakt, iż – na skutek

objętych zmianami – w dalszej perspektywie czaso-

wej możliwe będzie przenoszenie uwolnionych etatów

żeniu pracą, gdzie występują zaległości strukturalne

1026

Jakkolwiek omawiane zmiany organizacyjne

w sprawie projektu budowy linii kolejowych

dużych prędkości (980)

projektu kolei dużych prędkości przedstawiam poniż-

szą informację.

Niestabilna sytuacja na rynkach ﬁnansowych

zbilansowanie możliwości w zakresie prowadzonych

budowy KDP, wymusiły decyzję ministra transportu,

już obciążoną długoletnim niedoﬁnansowaniem.

tynuowane są prace nad studium wykonalności dla

budowy linii dużych prędkości.

W tym zakresie pro-

wadzi się analizy, które pozwolą na wskazanie naj-

właściwszego sposobu rozwiązania występujących

problemów, tj. m.in. zapewnienia spójności teryto-

rialnej, poprawy skomunikowań oraz warunków dla

zwiększenia mobilności społecznej.

Ponadto dla za-

bezpieczenia przygotowanej dotychczas dokumenta-

cji podjęto działania zmieniające zakres prowadzo-

nych prac, ze skupieniem się na wypracowaniu mo-

delu biznesowego dla całego przedsięwzięcia oraz

stworzeniu w ramach studiów wyraźnych wskazań

cję, co dałoby wytyczne dla jednostek samorządu te-

rytorialnego w kwestii przestrzennego zagospodaro-

wania terenu.

Określenie terminu budowy oraz wskazanie osta-

tecznie wybranej koncepcji będzie możliwe po do-

kładnym zweryﬁkowaniu założeń, które zostaną

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie podwyżki akcyzy na paliwa (981)

rym przesłana została interpelacja pana posła Piotra

akcyzy na paliwa, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

zewnętrzne, czyli znaczny wzrost cen surowca – ropy

naftowej – na rynkach światowych, a także, mimo

kowo wysoki kurs złotówki do dolara amerykańskie-

go (w tej walucie rozliczane są transakcje), a nie po-

lityka rządu.

Na cenę detaliczną paliw silnikowych składają

się: kwotowy podatek akcyzowy, według stawki okre-

ślonej dla danego rodzaju paliwa, który nie jest za-

leżny od jego ceny, kwota opłaty paliwowej oraz po-

datek VAT.

Pozostałe składniki cen paliw wynikają

m.in. z kosztów surowców, kosztów produkcji i mar-

ży nakładanej przez producentów i podmioty doko-

nujące obrotu tymi paliwami.

Chociaż podatek akcyzowy ma charakter ceno-

twórczy, nie jest jedynym elementem wpływającym

Należy podkreślić, iż wysokość stawek akcyzy

i opłaty paliwowej na olej napędowy i benzynę silni-

1027

pejskiej, kształtują się na poziomie zbliżonym do mi-

nimów unijnych, które wynoszą obecnie w przypadku

benzyny bezołowiowej 359 EUR/1000 l i oleju napę-

dowego 330 EUR/1000 l.

W obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z usta-

1000 l.

Biorąc pod uwagę fakt, że nie uległa ona zmia-

nie od 2007 r., to jej wysokość nie miała wpływu na

wahania cen w tym okresie.

Natomiast w przypadku

ku akcyzowego wynosi 1196 zł/1000 l.

Poziom wpro-

wadzonych z dniem 1 stycznia 2012 r. podwyżek ak-

cyzy i opłaty paliwowej umożliwił wypełnienie unij-

nego kryterium minimalnego poziomu opodatkowa-

nia oleju napędowego w stopniu wykluczającym moż-

liwość jakiejkolwiek ingerencji w ich wysokość.

Na-

leży zaznaczyć, że wysokość akcyzy na olej napędowy

na przestrzeni lat 2005–2011 nie była zmieniana, za-

tem w najmniejszym stopniu nie miała ona wpływu

na gwałtowny wzrost cen tego paliwa w II półroczu

2011 r.

Ad 1.

Rząd ma ograniczone możliwości wpływu

na wzrosty cen.

To domena Narodowego Banku Pol-

skiego, którego głównym zadaniem jest utrzymanie

niskiej inﬂacji.

Banku Polskim wyłączne prawo prowadzenia polity-

ki pieniężnej przysługuje w Polsce Narodowemu Ban-

kowi Polskiemu (NBP).

Podstawowym celem działal-

ności NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen

ganem odpowiedzialnym za ustalanie celów inﬂacyj-

nych oraz wartości instrumentów polityki pieniężnej

jest Rada Polityki Pieniężnej (RPP).

Rada dysponuje

swobodą w kształtowaniu metod i form prowadzenia

polityki monetarnej, co stanowi o jej funkcjonalnej

NBP czyni to, podnosząc stopy procentowe.

W sytuacji przejściowego przyspieszenia inﬂacji

tralnego i polityki ﬁskalnejrządu.

Wobecwciążnie-

pewnego ożywienia inwestycji w polskiej gospodarce

optymalne jest stopniowe zacieśnienie ﬁskalne,two-

rzące przestrzeń dla umiarkowanych podwyżek stóp

procentowych banku centralnego.

Redukcja deﬁcytu

budżetowego pozwoli ograniczyć presję popytową

Zmniejszenie potrzeb pożyczkowych budżetu będzie

zewnętrznym impulsem będzie stopniowo wygasać

Powyższy kształt polityki makroekonomicznej zo-

stał przedstawiony w komunikacie opublikowanym

w dniu 21 kwietnia 2011 r.

Podczas tego spotkania

minister ﬁnansów zadeklarował również wsparcie

działań banku centralnego w zakresie sterylizacji

nadpłynności w sektorze bankowym poprzez wpro-

wadzenie regularnej sprzedaży części środków walu-

towych z funduszy Unii Europejskiej bezpośrednio

na krajowym rynku walutowym.

Nie jest natomiast dobrym pomysłem obniżenie

podatków pośrednich, zwłaszcza akcyzy.

Wprawdzie

akcyza jest w przypadku niektórych wyrobów, w tym

paliw silnikowych, ważnym składnikiem ceny, ale jej

obniżenie powoduje wzrost popytu i ceny wracają do

punktu wyjścia.

Tyle, że nadwyżkę przechwytuje nie

państwo, ale producenci i dystrybutorzy paliw silni-

kowych.

Zatem obniżenie akcyzy na paliwa silnikowe nie

jest jednoznaczne ze spadkiem cen detalicznych pa-

liw.

W praktyce taka obniżka mogłaby być wcale nie-

zauważona przez konsumentów, czego doświadczyli-

nego wzrostu cen ropy, a zwłaszcza cen benzyny sil-

nikowej na rynkach światowych, minister ﬁnansów

1000 l do poziomu 1315 zł/1000 l.

Obniżka ta jednak

nach detalicznych płaconych przez kierowców na sta-

cjach paliw.

Ad 2. i 4.

Należy z całą stanowczością podkreślić,

że pierwszoplanową przyczyną ostatniej zmiany

stawki podatku akcyzowego na olej napędowy nie

była chęć pozyskania dodatkowych środków budże-

towych, ale konieczność dostosowania krajowego

poziomu opodatkowania do nowego wyższego mini-

o 28 EUR/1000 l niższe od obecnego.

Ponadto stoso-

wany do określania wartości poziomów opodatkowa-

nia referencyjny kurs wymiany euro Europejskiego

Banku Centralnego, obowiązujący na rok 2012, wzrósł

o ponad 44 gr w stosunku do roku poprzedniego.

nika 2011 r.

(Dz. Urz.

UE C 291/1).

Obowiązujący na

wynosił 3,9370 PLN/EUR) oraz wynikający z dyrek-

poziom podatkowego minimum unijnego na oleje na-

pędowe, wynoszącego od 1 stycznia 2012 r. 330 EUR

od 1000 litrów, konieczne stało się skorygowanie kra-

jowej stawki podatku akcyzowego od tych paliw sil-

nikowych z 1048 zł/1000 l na 1196 zł/1000 l.

1028

Przy ustalaniu nowej stawki podatku akcyzowego

wej od tych paliw obowiązującej od 1 stycznia 2012 r.

(249,92 zł/1000 l).

Obowiązująca w 2011 r. stawka

4,2%), a ogłoszony w komunikacie prezesa Głównego

cyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów

kość opłaty paliwowej minister transportu, budow-

nictwa i gospodarki morskiej na podstawie art. 37m

ust. 4 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajo-

wym Funduszu Drogowym oraz ustawy o Funduszu

Kolejowym ogłosił w obwieszczeniu z dnia 16 grudnia

Poziom wprowadzanych od 1 stycznia 2012 r. pod-

wyżek akcyzy i opłaty paliwowej umożliwił wypełnie-

nie unijnego kryterium minimalnego poziomu opodat-

kowania oleju napędowego w stopniu wykluczającym

możliwości jakiejkolwiek ingerencji w ich wysokość.

Należy również podkreślić, iż wysokość stawki

akcyzy na olej napędowy w Polsce należy do najniż-

szych w Unii Europejskiej.

Ponadto krajowe ceny ole-

ju napędowego (5,79 zł/l) są niższe w porównaniu

z cenami w państwach ościennych.

W przeliczeniu na

walutę polską wynoszą one w Niemczech ok. 6,26 zł/l,

w Czechach 6,15 zł/l, na Słowacji 6,06 zł/l, a w Szwe-

cji 7,30 zł (dane z 25 stycznia 2012 r. wg portalu www.

e-petrol.pl).

wych i samorządowych, do poziomu nieprzekraczają-

stra ﬁnansówdounijnegokomisarzads.gospodar-

w grudniu ub.r.

W związku z powyższym obniżenie

deﬁcytu, tym samym wypełnienie podjętych przez

Reasumując, poziom wprowadzanych od 1 stycz-

nia 2012 r. podwyżek akcyzy i opłaty paliwowej

umożliwił wypełnienie unijnego kryterium minimal-

nego poziomu opodatkowania oleju napędowego w stop-

niu wykluczającym możliwości jakiejkolwiek ingeren-

cji w ich wysokość.

Zobowiązania w stosunku do przepisów UE nie

pozwalają jednak na ich obniżenie.

Ad 3.

W ocenie skutków proponowanej podwyżki

akcyzy na olej napędowy z 1048 zł/1000 l na 1196 zł/

1000 l, tj. o 148 zł/1000 l, przewidywano oczywiście,

iż wpłynie ona na zmianę cen tego paliwa.

Zakłada-

jąc pełne przełożenie wyższej akcyzy na detaliczne

ceny oleju napędowego, wzrost ten wyliczono na ok.

18 gr/l paliwa (łącznie z podatkiem VAT).

Biorąc pod uwagę udział wydatków gospodarstw do-

mowych na paliwa we wskaźniku cen konsumpcyjnych,

można szacować, iż wzrost ceny detalicznej oleju napę-

dowego o 1% spowoduje wzrost wskaźnika cen towarów

Przy założeniu, że proponowana zmiana stawki

akcyzy na olej napędowy spowoduje wzrost ceny de-

talicznej tego produktu o ok. 3,36%, bezpośredni

cyjnych wyniesie ok. 0,034 pkt proc.

Informacja o prognozowanym oddziaływaniu

wyższej stawki podatku akcyzowego na wskaźnik cen

towarów i usług konsumpcyjnych zawarta była w uza-

sadnieniu przekazanego do Sejmu Rzeczypospolitej

Podsumowując, chciałbym jeszcze raz podkre-

ślić, że ceny detaliczne paliw silnikowych należą do

o mechanizmy rynkowe.

Jakkolwiek wpływ podat-

ku akcyzowego na poziom cen jest bezsporny, to

jednak nie jest on jedynym elementem determinu-

jącym ich zmianę.

Mnogość i złożoność czynników

warunkujących wysokość cen paliw, zwłaszcza tych

pozostających po stronie producentów i podmiotów

biorących udział w ich obrocie handlowym, utrud-

niają precyzyjne określenie poziomu cen.

Racjonal-

na i przemyślana polityka cenowa producentów,

importerów i nabywców wewnątrzwspólnotowych

paliw silnikowych może w znacznym stopniu zni-

welować dolegliwość podwyżek akcyzy i opłaty pa-

liwowej na oleje napędowe.

Dotyczy to przede

wego przez te podmioty oraz obniżenia marż deta-

licznych przez właścicieli stacji paliw.

Wyższe ceny

1029

olejów napędowych u naszych unijnych sąsiadów,

jak to wykazano powyżej, powinny pozwolić pol-

skim przedsiębiorcom na utrzymanie niewielkiej

przewagi konkurencyjnej.

Ostateczna weryﬁkacja

przyjętego poziomu cen wyrobów odbywa się na po-

ziomie konsumenta, zatem producenci i podmioty

uczestniczące w obrocie tymi wyrobami muszą brać

pod uwagę również element akceptacji tych cen

przez konsumentów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie zmian w strukturze sądownictwa

w Polsce (982)

-982/12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

my struktury organizacyjnej sądownictwa powszech-

nego w celu podniesienia skuteczności organów wy-

miaru sprawiedliwości zarówno w płaszczyźnie

rzenie ma zostać zrealizowane poprzez optymalne

ne zaległości w rozpoznawaniu spraw.

Na obecnym etapie prac Ministerstwo Sprawiedli-

Przygotowany wstępny projekt rozporządzenia

jest nadal konsultowany z właściwymi prezesami są-

dów apelacyjnych i sądów okręgowych.

nej reorganizacji, i zawarte w nich argumenty, wpły-

resowanych sądów są przedmiotem wnikliwej anali-

zy obejmującej wszystkie okoliczności związane

W przypadku uwzględnienia postulowanych zmian

który poddany zostanie ponownym konsultacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

1030

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

z Unii Europejskiej na budowę

mostu drogowego w Toruniu (983)

Odpowiadając na interpelację poseł Anny Elżbie-

mostu drogowego w Toruniu, przekazaną przez pa-

na Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu Rze-

2012 r., znak: SPS-023-983/12, poniżej przekazuję

stosowne informacje.

Generalny dyrektor ochrony środowiska decyzją

z dnia 14 grudnia 2011 r., znak DOOŚ-idk.4200.52.2011.

JSz.11, stwierdził nieważność decyzji wojewody ku-

przedsięwzięcia pod nazwą „Nowy przebieg drogi

runiu, etap I – budowa mostu drogowego wraz z do-

jazdami łączącymi ulicę Łódzką w ciągu drogi kra-

jowej nr 1 z ulicą Szosa Lubicka w ciągu drogi krajo-

wej nr 15 i nr 80”.

Stwierdzenie nieważności decyzji dla mostu dro-

gowego w Toruniu spowodowane było względami na-

tury formalnej, tj. wystąpieniem przesłanek wymie-

nionych w art. 156 Kodeksu postępowania admini-

stracyjnego.

Decyzja generalnego dyrektora ochrony środowi-

ska nie jest ostateczna i przysługuje od niej wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wniosek taki do-

tychczas złożył inwestor – Miejski Zarząd Dróg

w Toruniu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia spra-

wy generalny dyrektor ochrony środowiska może

uchylić swoją decyzję, zmienić ją w części lub utrzy-

mać ją w mocy.

Do czasu ponownego rozpatrzenia

sprawy inwestor dysponuje decyzją o środowisko-

wych uwarunkowaniach.

W kwestii unijnej dotacji na budowę mostu drogo-

wego w Toruniu, jak wynika z informacji zamiesz-

czonych na stronie mostu w Toruniu (http://www.

most.torun.pl/) oraz stronie inwestora (http://www.

mzd.torun.pl/index.php?lang=pl&m=news&i-

d=330), Centrum Unijnych Projektów Transporto-

wych realizuje wypłaty doﬁnansowaniadlatoruń-

skiego mostu zgodnie z zapisami w umowie.

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Anny Elżbiety Sobeckiej, przekazaną

w dniu 19 stycznia 2012 r. pismem o sygnaturze:

SPS-023-983/12, w sprawie wydania przez general-

nego dyrektora ochrony środowiska w dniu 14 grud-

nia 2011 r. decyzji stwierdzającej nieważność decyzji

wojewody kujawsko-pomorskiego z dnia 24 sierpnia

2007 r., nr 20/2007, nr WI.II.6613/32/07 o środowi-

jowej nr 15 i nr 80”, poniżej przedstawiam następu-

jące informacje w zakresie właściwości Ministerstwa

Rozwoju Regionalnego, pełniącego rolę instytucji za-

rządzającej Programem Operacyjnym „Infrastruk-

tura i środowisko”.

1.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Rozwoju

Regionalnego w sprawie budowy mostu drogowego

w Toruniu w świetle unieważnienia przez generalne-

go dyrektora ochrony środowiska decyzji środowisko-

wej dla jego budowy?

Prezydent miasta Torunia w dniu 28 grudnia

2011 r. złożył do generalnego dyrektora ochrony śro-

dowiska (GDOŚ) wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy w związku z wydaną w dniu 14 grudnia 2011 r.

decyzją stwierdzającą nieważność ww. decyzji woje-

wody kujawsko-pomorskiego.

W związku z tym

w świetle obowiązującego prawa status decyzji o śro-

jowej nr 15 i nr 80” nie został ostatecznie rozstrzy-

gnięty, decyzja GDOŚ z dnia 14 grudnia nie jest de-

cyzją ostateczną.

2.

Jakie działania podejmie ministerstwo, aby

przywrócić wstrzymaną dotację?

3.

Co się stanie ze środkami z UE przeznaczonymi

na budowę tego mostu?

MRR, jako instytucja zarządzająca programem

„Infrastruktura i środowisko”, w ramach którego

jest realizowany projekt pn. „Nowy przebieg drogi

1031

i instytucjami, że do czasu rozstrzygnięcia ww. pro-

blemu wnioski o płatność dla przedmiotowego pro-

jektu będą weryﬁkowaneizatwierdzaneprzezIW

(CUPT) wraz z dokonywaniem na ich podstawie na-

leżnych beneﬁcjentowiwypłatdoﬁnansowania.

Ozna-

cza to, że CUPT nie będzie wstrzymywał wypłaty be-

neﬁcjentowi projektu należnych mu dotacji.

Należy

również podkreślić, że odpowiednie środki UE są

w dalszym ciągu przeznaczone na ww. projekt.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Adam Zdziebło

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

w sprawie wydania przez generalnego dyrektora

ochrony środowiska w dniu 14 grudnia 2011 r.,

nr DOOŚ-idk.4200.52.2011.JSz.11, decyzji stwier-

dzającej nieważność decyzji wojewody kujawsko-po-

znak: WI.II.6613/32/07, o środowiskowych uwarun-

drogowym przez Wisłę w Toruniu, etap I – budowa

mie informuję, iż na dzień dzisiejszy ww. decyzja

GDOŚ nie jest ostateczna.

Pismem z dnia 28 grudnia

2011 r. nr MZD.BRPM.042.4259.2011 prezydent mia-

sta Torunia poinformował Ministerstwo Transportu,

Budownictwa i Gospodarki Morskiej o złożeniu do

generalnego dyrektora ochrony środowiska wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W związku z powyższym Ministerstwo Transpor-

informuję że beneﬁcjentposiada,zpunkuwidzenia

obowiązującego prawa, ważną decyzję o środowisko-

przedsięwzięcia.

Odnosząc się do pytań pani poseł, informuję że

zostało przesłane pismo do Centrum Unijnych Pro-

jektów Transportowych, w którym MTBiGM za-

wiadamia o braku uzasadnienia dla wstrzymania

płatności.

Wobec braku przesłanek prawnych oraz biorąc

pod uwagę obowiązującą pozytywną opinię KE,

CUPT i Jaspers, na obecnym etapie nie ma podstaw,

by wstrzymywać realizację inwestycji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie reakcji MSZ

na zamachy bombowe w Nigerii,

w których zginęło kilkudziesięciu katolików

(984)

rych zginęło kilkudziesięciu katolików, uprzejmie

informuję.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP wydało

w dniu 11 stycznia br. oświadczenie stanowczo potę-

piające zbrodnicze działania ekstremistów muzuł-

mańskich z Boko Haram w Nigerii w okresie ubie-

głorocznych świąt Bożego Narodzenia.

Wydanie tego

oświadczenia poprzedziła głęboka analiza sytuacji,

ponieważ ataki na ludność chrześcijańską w Nigerii

nymi, lecz powinny być również interpretowane w szer-

szym kontekście napięć społeczno-politycznych, któ-

re występują w tym kraju od wielu lat.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych od dawna

uważnie monitoruje sytuację w zakresie przestrzega-

nia wolności religii i wyznania za granicą, nie tylko

RP polecenie stałego, uważnego monitorowania sy-

tuacji chrześcijan, którzy są obiektem szczególnych

prześladowań i dyskryminacji w wielu regionach

świata.

Polska dyplomacja aktywnie działa na rzecz

1032

skich.

Na początku 2011 r. ministrowie spraw zagra-

nicznych Włoch, Francji, Węgier i Polski skierowali

specjalny list do wysokiego przedstawiciela UE C. Ash-

ton, w którym ostro potępili prześladowania chrześci-

jan na Bliskim Wschodzie (ataki 31 stycznia 2010 r.

Nasza polityka w tym zakresie jest realizowana

tilateralnej, głównie na forum Rady Praw Człowieka

nego przeglądu okresowego do podnoszenia przypad-

ków dyskryminacji religijnej.

To właśnie MSZ RP

nagłośniło na forum międzynarodowym fakt, że

chrześcijanie stanowią najbardziej prześladowane wy-

znanie na świecie.

Problematyka ta jest też ważnym

tematem w naszych relacjach ze Stolicą Apostolską.

dziło do gwałtownych konﬂiktówiwewnętrznychza-

mieszek.

Ich przyczyną były spory między różnymi

lokulturowej i wieloetnicznej Nigerii linie podziałów

polityczno-gospodarczych często pokrywają się z po-

działami religijnymi, głównie między chrześcijanami

i muzułmanami.

W ten skomplikowany kontekst spo-

łeczno-religijny wpisuje się działalność organizacji Boko

ganizacji Narodów Zjednoczonych w Abudży.

państwa nigeryjskiego jest gwarantowana konstytu-

cyjnie i obecna administracja prezydenta Goodlucka

Jonathana broni tej zasady.

Jest to istotny czynnik

pozytywnie odróżniający Nigerię od innych państw,

w istniejące prawnokonstytucyjne ograniczenia ich

praw, a elity rządzące nie wykazują wystarczającej de-

terminacji w obronie mniejszości chrześcijańskich.

Sytuacja chrześcijan w Nigerii była ważnym punk-

tem agendy posiedzenia Rady Ministrów SZ UE

w dniu 23 stycznia br. w Brukseli.

Minister R. Sikor-

parł propozycje skoordynowanych działań UE, które

wyznawców wszystkich religii w tym kraju.

Z najnowszych doniesień z Nigerii wynika, że re-

prezentujący większość muzułmanów nigeryjskich

umiarkowani przywódcy zainicjowali kampanię na

rzecz pokojowego współżycia z chrześcijanami, a wła-

dze państwowe podjęły szereg energicznych działań

przeciwko ekstremistom z Boko Haram.

Polska, ra-

zem z całą UE, jest gotowa wesprzeć te działania,

w miarę kompetencji i możliwości.

Problematyka

unijnego wsparcia w walce przeciwko terroryzmowi

Boko Haram będzie jednym z tematów spotkania UE

– Nigeria w Abudży, zaplanowanego na 8 lutego br.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie prywatyzacji przedsiębiorstwa

Lotos SA (986)

z dnia 19 stycznia 2012 r. (znak: SPS-023-986/12), któ-

re zostało skierowane do ministra gospodarki, doty-

czące interpelacji pani poseł Anny Elżbiety Sobeckiej

SA pragnę przedstawić następujące wyjaśnienia.

jąc strukturę kompetencyjną w odniesieniu do sek-

tora naftowego, obecnie funkcjonujący układ resor-

tów oraz przypisany im zakres uprawnień określa, iż

odpowiedzialnym za nadzór właścicielski nad Grupą

Lotos SA pozostaje Ministerstwo Skarbu Państwa.

Zgodnie z informacjami otrzymanymi z Minister-

stwa Skarbu Państwa proces prywatyzacji Grupy

Lotos SA, zapoczątkowany 30 października 2010 r.,

był prowadzony w trybie negocjacji.

Termin składa-

nia ofert wiążących na zakup pakietu akcji spółki

Grupa Lotos SA upłynął w dniu 20 grudnia 2011 r.

i decyzją ministra skarbu państwa został zakończony

bez rozstrzygnięcia.

Obecnie w ww. resorcie trwają prace nad „Planem

prywatyzacji na lata 2012–2013”, który będzie okre-

ślać ramowe założenia polityki prywatyzacyjnej oraz

re zostały wyselekcjonowane do objęcia procesami

przekształceń własnościowych.

Lista zamierzeń pry-

watyzacyjnych ministra skarbu państwa, po przyję-

ciu przez Radę Ministrów, zostanie opublikowana

i udostępniona wszystkim zainteresowanym.

Podkre-

ślić należy, iż w spółkach o istotnym znaczeniu dla

szościowe lub pozwalające zachować władztwo korpo-

racyjne.

W projekcie ww. dokumentu nie znajdują się

zapisy dotyczące prywatyzacji Grupy Lotos SA.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że przeprowa-

dzenie prywatyzacji przedsiębiorstwa wymaga zgody

Rady Ministrów, uwzględniając konieczność wprowa-

dzenia zmian w zapisach „Polityki rządu RP dla prze-

1033

mysłu naftowego w Polsce” z 6 lutego 2007 r. – doku-

ment w swej treści w odniesieniu do Grupy Lotos SA

stanowi, że „Skarb Państwa co najmniej pozostanie

większościowym akcjonariuszem spółki”.

W ocenie Ministerstwa Gospodarki, w przypadku

podjęcia decyzji o prywatyzacji tej kluczowej spółki

sektora energetycznego, proces jej prywatyzacji po-

winien być przeprowadzony z uwzględnieniem prze-

słanek ekonomicznych oraz politycznych, mając na

względzie rolę Grupy Lotos SA, jaką pełni na krajo-

wym rynku naftowym.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

w sprawie unieważnienia przez

generalnego dyrektora ochrony środowiska

decyzji środowiskowej dotyczącej

budowy mostu drogowego w Toruniu (987)

Patrz odpowiedź na interpelację nr 983, str. 1031.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie nieprzystosowania przedsiębiorców

do zmian w składkach rentowych (988)

znak: SPS-023-988/12, dotyczącym interpelacji pani

poseł Anny Sobeckiej w sprawie nieprzystosowania

pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje.

ty procentowe, z 6% do 8%.

Powyższa ustawa zosta-

ła uchwalona przez Sejm RP w kształcie wniesionym

przez rząd, bez dokonania jakichkolwiek poprawek.

Senat RP również nie wniósł zmian do powyższej

regulacji.

Tak więc, od momentu powstania do mo-

mentu uchwalenia regulacji, podwyższenie stopy pro-

centowej składki dotyczyło wyłącznie składki ﬁnan-

sowanej po stronie pracodawców.

Szczegółową ocenę

przewidywanych skutków ﬁnansowychispołecznych

zawiera uzasadnienie do powyższej ustawy.

W uzasadnieniu zawarto również uwagi do pro-

jektowanej regulacji, wniesione w trakcie konsultacji

społecznych przez związki zawodowe i partnerów

społecznych.

Uwagi dotyczące równomiernego obcią-

żenia podwyżką składki zarówno pracodawców, jak

i pracowników, zgłaszane m.in. przez Pracodawców

Rzeczypospolitej Polskiej oraz PKPP Lewiatan, nie

zostały uwzględnione na żadnym etapie prac nad po-

wyższą regulacją.

Należy podkreślić, że działania rządu zmierzające

do stabilizacji ﬁnansówpublicznychorazogranicze-

nia deﬁcytubudżetupaństwazostałyzapowiedziane

przez prezesa Rady Ministrów w exposé wygłoszo-

nym w dniu 18 listopada 2011 r., a stosowny projekt

ustawy podnoszący stopę procentową składki na

ubezpieczenie rentowe został przedstawiony w dniu

7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu zespołu Trójstron-

nej Komisji ds. ubezpieczeń społecznych oraz przeka-

zany pod obrady Sejmu RP w dniu 16 grudnia 2011 r.

Tak więc trudno się zgodzić ze stwierdzeniem, że pra-

codawcy zostali zaskoczeni rozwiązaniami wynika-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie nowych zasad programu

„Rodzina na swoim” (989)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-989/12) w sprawie nowych zasad programu pre-

1034

ferencyjnych kredytów mieszkaniowych „Rodzina na

Na wstępie udzielanej odpowiedzi chciałbym wy-

jaśnić, że wbrew doniesieniom prasowym przytoczo-

nym w interpelacji przepisy ustawy z dnia 15 lipca

rych innych ustaw nie wprowadziły zakazu wynaj-

mowania lokali mieszkalnych ﬁnansowanychkredy-

tem preferencyjnym.

Wprowadziły natomiast dodat-

kowe ograniczenia polegające na zaprzestaniu stoso-

wania dopłat, m.in. w przypadku dokonania przez

domu jednorodzinnego na cele inne niż zaspokojenie wła-

wy).

Do tego rodzaju przypadków zaliczyć należy wyna-

jęcie mieszkania lub domu ﬁnansowanegokredytem

preferencyjnym osobom trzecim.

Docelowy kredyto-

biorca jest zobowiązany do pisemnego poinformowa-

od powiadomienia banku o niewypełnieniu zobowią-

zania równoznaczne jest z niepowiadomieniem – wbrew

gącej mieć wpływ na wstrzymanie wsparcia ﬁnanso-

wego, co stanowi przesłankę odpowiedzialności kar-

wykonanie zaś zobowiązania wynikającego z art. 9

ust. 3a powoduje wypowiedzenie umowy kredytu,

postawienie go w stan natychmiastowej wymagalno-

Odnosząc się zaś do zawartego w interpelacji

stwierdzenia, że nowe przepisy ograniczają mobil-

ność Polaków, chciałbym zwrócić uwagę, że przepisy

nowelizacji dotyczące ograniczenia stosowania dopłat

są zgodne z generalnym założeniem programu prefe-

rencyjnych kredytów mieszkaniowych.

Program ma

na celu wspieranie rodzin w dążeniu do zaspokojenia

własnych potrzeb mieszkaniowych przez uzyskanie

prawa własności mieszkania lub domu i wykorzysty-

wanie go jako jedynego miejsca zamieszkania.

Uzy-

skanie prawa własności mieszkania lub domu i za-

mieszkiwanie w nim, z natury rzeczy, nie sprzyja

mobilności ich właścicieli.

Wzrost zainteresowania programem preferencyj-

nych kredytów mieszkaniowych „Rodzina na swoim”

odnotowany z początkiem 2009 r. zaowocował zna-

czącym wzrostem liczby udzielanych kredytów pre-

ferencyjnych (w roku 2009 o 366% w stosunku do

roku 2008).

Konsekwencją utrzymującej się także

w kolejnych latach tendencji wzrostowej liczby i kwo-

ty udzielanych kredytów preferencyjnych (10,6 tys.

w latach 2007 i 2008, 30,9 tys. w 2009 r., ok. 43 tys.

w 2010 r. i ok. 51 tys. w 2011 r.) jest wzrost wydatków

budżetu państwa z tytułu dopłat do oprocentowania

udzielonych kredytów.

Wobec narastających tenden-

cji kryzysowych w polskiej gospodarce oraz ograni-

czonych możliwości ﬁnansowaniaześrodkówbudże-

tu państwa wydatków o charakterze wsparcia śred-

niozamożnej części społeczeństwa konieczne stało się

ściślejsze zawężenie określonej w programie grupy

beneﬁcjentów wsparcia, jak również dążenie do

zmniejszenia obciążeń budżetu państwa.

Realizacji

tych celów służą ograniczenia wprowadzone ustawą

pę beneﬁcjentówdoosóbkorzystającychzkredytu

preferencyjnego w związku z zaspokajaniem wła-

snych potrzeb mieszkaniowych w drodze nabycia

własności lokalu mieszkalnego lub domu jednoro-

dzinnego.

Ponadto wprowadzone ograniczenia doty-

wy) mają na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie,

przynajmniej w części, sytuacji sprzyjających powsta-

waniu nadużyć przy korzystaniu z ﬁnansowego

wsparcia realizowanego ze środków budżetu pań-

stwa i korzystania z tego wsparcia niezgodnie z jego

przeznaczeniem.

Często bowiem napływały do mini-

sterstwa sygnały o dokonywaniu ﬁkcyjnychoperacji

zbycia w drodze darowizny nieruchomości w celu

uzyskania możliwości skorzystania z kredytu prefe-

rencyjnego, a następnie odzyskania tejże nierucho-

mości w drodze darowizny zwrotnej.

Innym sygnali-

zowanym nadużyciem było wynajmowanie nierucho-

mości ﬁnansowanejkredytempreferencyjnymwce-

lach zarobkowych, zamiast wykorzystywania jej na

zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

Odpowiadając na pytanie dotyczące obowiązywa-

nia wprowadzonych ograniczeń w odniesieniu do

osób już korzystających z programu „Rodzina na

swoim”, uprzejmie wyjaśniam, że objęcie tymi ogra-

niczeniami wszystkich kredytobiorców wynika z za-

własnego mieszkania oraz niektórych innych ustaw.

Przepis ten odnosi się wyłącznie do oceny wniosków

o kredyt preferencyjny, ale nie ma skutku do umów

kredytu preferencyjnego zawartych przed dniem wej-

ścia w życie nowelizacji.

Zapis ten oznacza, iż wnioski

o kredyt preferencyjny złożone do dnia wejścia w ży-

z uwzględnieniem warunków wymaganych do udzie-

lenia kredytu preferencyjnego na podstawie przepi-

dnia 31 sierpnia 2011 r.

Natomiast wnioski o kredyt

preferencyjny złożone po dniu wejścia w życie ustawy

niem warunków udzielania kredytów preferencyj-

nych określonych w tej ustawie.

1035

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu niekon-

stytucyjności przepisów ustawy o ﬁnansowymwspar-

mieszkania, chciałbym wyjaśnić, że przepisy noweli-

tego dnia obowiązują.

Tak więc ograniczenia zawar-

umów o kredyt preferencyjny, zaś dotyczą określo-

nych w nich zdarzeń i czynności cywilnoprawnych

łącznie prospektywny, tj. oddziaływający na przyszłe

zdarzenia, co wyklucza możliwość działania retro-

spektywnego przepisów znowelizowanej ustawy o ﬁ-

niu własnego mieszkania.

Należy przy tym zauwa-

cie projekt obowiązującej obecnie nowelizacji był

przedmiotem analiz i opracowań Biura Legislacyjnego

Sejmu, jak również Biura Legislacyjnego Senatu.

Po-

dobnie jak posłowie i senatorowie także prezydent RP

W przypadku pojawienia się jakichkolwiek wątpliwości

przepisy nowelizacji zostałyby poddane weryﬁkacji.

Odpowiadając na pytanie dotyczące ewentualnego

wzrostu szarej strefy na rynku najmu ze względu na

regulacje znowelizowanej ustawy o ﬁnansowymwspar-

mieszkania, uprzejmie informuję, że szara strefa

w mieszkalnictwie – podobnie jak w wielu innych

dziedzinach gospodarki – jest wynikiem wielu uwa-

runkowań ekonomicznych i społecznych i regulacje

programu „Rodzina na swoim” wpływają na jej wiel-

kość w bardzo ograniczonym stopniu.

Jak wynika

z wielu analiz, główną przyczyną wynajmowania

mieszkań w szarej streﬁe(bezpodpisanejumowy,bez

odprowadzania odpowiednich świadczeń na rzecz

państwa) są regulacje podatkowe i regulacje dotyczą-

ce ochrony praw lokatorów.

Działania ministerstwa

koncentrują się więc na wprowadzaniu odpowiednich

zmian w przepisach, mogących wpłynąć na zmniej-

szenie szarej strefy na rynku najmu mieszkań.

Powyżej zarysowanemu celowi służyła ostatnia

duża nowelizacja przepisów regulujących funkcjono-

wanie rynku najmu i ochrony praw lokatorów

1)

, któ-

ra dotyczyła dwóch kwestii:

1) uzupełnienia ustawy o ochronie praw lokato-

rów (…) o przepisy dotyczące najmu okazjonalnego

lokalu,

2) zmiany w zakresie opodatkowania przychodów

W ustawie o ochronie praw lokatorów (…) dodany

ma zastosowanie do lokali mieszkalnych, których

łalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lo-

kali.

Oddawanie do używania takiego lokalu nastę-

puje na podstawie umowy o najem okazjonalny loka-

lu (umowy nazwanej), zawieranej na czas oznaczony,

Obowiązkowymi załącznikami do umowy (okre-

ślonymi przez ustawę) są:

— oświadczenie najemcy, w formie aktu notarial -

wie umowy o najem okazjonalny lokalu,

— oświadczenie właściciela lokalu lub osoby po -

siadającej tytułu prany do lokalu o wyrażeniu zgody

cych w lokalu wskazanym w oświadczeniu.

Na żąda-

nie wynajmującego należy załączyć oświadczenie

z podpisem notarialnie poświadczonym.

właściciel obowiązany jest zgłosić naczelnikowi urzę-

du skarbowego właściwemu ze względu na miejsce

zamieszkania właściciela, pod rygorem wyłączenia

przepisów specjalnych dla najmu okazjonalnego loka-

zawarta, lub rozwiązaniu po upływie okresu wypo-

wiedzenia.

W razie braku dobrowolnego opuszczenia

lokalu, po wygaśnięciu lub rozwiązaniu umowy, wła-

ściciel będzie musiał doręczyć najemcy żądanie opróż-

nienia lokalu sporządzone na piśmie opatrzonym

nym z obligatoryjnych punktów żądania będzie

wskazanie dla najemcy terminu (nie krótszego niż

7 dni) do opróżnienia lokalu.

W przypadku bezsku-

tecznego upływu terminu właściciel będzie składał

tytułowi egzekucyjnemu (złożone w formie aktu no-

tarialnego oświadczenie najemcy o poddaniu się eg-

zekucji obowiązku opróżnienia lokalu).

Regulacja ta

wraz ze zmianą w Kodeksie postępowania cywilnego

polegającą na wyłączeniu wobec osób, które utraciły

przeprowadzanie eksmisji.

Zmiana w zakresie opodatkowania przychodów

chodowego od niektórych przychodów osiąganych

przez osoby ﬁzyczne i dotyczyła zniesienia limitu

była wyższa (20%) stawka podatku.

Zmiana dotyczy

okazjonalny).

Zniesienie limitu 4000 euro i pozosta-

wienie jednej stawki na obecnie obowiązującym po-

ziomie 8,5% uprościło formułę stosowania zryczałto-

1)

1036

wanego podatku dochodowego, a dla podatników

czało również obniżenie wymiaru podatku.

Ustawa weszła w życie z dniem 28 stycznia 2010 r.,

z wyjątkiem przepisu wprowadzającego jednolitą staw-

kę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób ﬁ-

Jak pokazują dane Ministerstwa Finansów za-

warte w „Informacji dotyczącej ryczałtu od przy-

chodów ewidencjonowanych za rok 2010”

2)

, liczba

podatników uzyskujących przychody wyłącznie z tytułu

lub innych umów o podobnych charakterze z roku na

rok wzrasta.

Wzrost zainteresowania tą formą opo-

datkowania przychodów w porównaniu do roku

poprzedniego przedstawia się następująco:

— w roku 2004 o 24 313,

— w roku 2005 o 23 370,

— w roku 2006 o 21 437,

— w roku 2007 o 25 659,

— w roku 2008 o 32 760,

— w roku 2009 o 24 217,

— w roku 2010 o 52 642.

Według Ministerstwa Finansów dwukrotnie

wyższy wzrost liczby podatników w roku 2010 jest

spowodowany głównie zmianą stawek opodatkowania

przychodu z tego tutułu, przede wszystkim ze

o ochronie praw lokatorów (...).

Pokazuje to skuteczność

działań zmierzających do stopniowej redukacji szarej

strefy na rynku najmu mieszkań.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie pogorszenia sytuacji materialnej

polskich rodzin (993)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wie pogorszenia sytuacji polskich rodzin, uprzejmie

wyjaśniam.

Zubożenie osób i rodzin zawsze jest następstwem

spełnienia się ryzyk socjalnych.

Od czasu wejścia

1990 r. nie tylko wiadomo w Ministerstwie Pracy i Po-

lityki Społecznej (MPiPS), iż ubóstwo może być skut-

kiem niewystarczającego dochodu na osobę lub do-

chodu na osobę w rodzinie oraz skutkiem spełnienia

się ryzyk socjalnych, ale także podejmowane są dzia-

łania instytucjonalne mające na celu przeciwdziała-

nie negatywnym skutkom niedostatku – dzięki uwzględ-

zarówno kryterium dochodowego, jak i ryzyk socjal-

nych, których spełnienie się powoduje uruchomienie

publicznych zasobów przeznaczonych na działania

w ramach pomocy społecznej.

W szczególności mogą

to być następujące ryzyka socjalne: sieroctwo, bez-

domność, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwa-

ochrony oﬁarhandluludźmi,klęskażywiołowalub

ekologiczna i inne, o których wcześniej pani poseł

Anna Sobecka była wielokrotnie informowana w od-

powiedziach na poprzednie interpelacje dotyczące

pomocy społecznej (ostatnio w odpowiedzi na inter-

pelację z dnia 18 stycznia tego roku, znak interpela-

cji: SPS-023-643/12).

Ponadto w ostatniej interpela-

cji pani poseł Sobecka otrzymała szczegółowe infor-

macje o zbieranych w ramach sprawozdania MPiPS-

-03, w dziale 3 informacjach o rzeczywistej liczbie

rodzin i osób objętych pomocą, bez względu na ro-

dzaj, formę, liczbę świadczeń oraz źródło ich ﬁnan-

sowania.

Z danych tych wynika jednoznacznie, że od

dziesiątków lat (a w świetle działań ujętych sprawoz-

daniem MPiPS-03 konkretnie od roku 1994) w Pol-

sce każdego roku podejmowane są na ogromną skalę

wysiłki instytucjonalne mające przeciwdziałać skut-

kom niedostatku – w oparciu o przyjęte ustawowo

kryteria, co ilustruje poniższy wykres.

Zapewniam panią poseł Sobecką, że tak też bę-

dzie i w tym roku – bez względu na pojawiające się

ryzyka socjalne, bez względu na posiadane zasoby

podejmowane będę wszelkie wysiłki dla udzielenia

możliwie najskuteczniejszej pomocy społecznej.

Co do form i zakresu udzielanej pomocy społecz-

nej również wielokrotnie szczegółowo pani poseł So-

becką była informowana o możliwościach, które dają

obecnie obowiązujące przepisy dotyczące pomocy

społecznej.

W czasie tak krótkim, jaki minął od ostat-

nio udzielonych pani poseł odpowiedzi, nie zaszły

w tym zakresie żadne naprawdę istotne zmiany.

Z tego względu w niniejszej odpowiedzi uprzejmie

informuję, że nie przewiduje się dodatkowych, szcze-

gólnych form wsparcia w związku z występowaniem

ubóstwa w rodzinach w Polsce, natomiast stosuje się

wypróbowane, dotychczasowe rozwiązania.

poseł Sobeckiej o wpływ pomocy „krajom strefy euro”

na zakres pomocy społecznej w Polsce.

Otóż zakres

pomocy ﬁnansowejudzielanejwramachpomocyspo-

łecznej w Polsce ustalany jest każdego roku w ra-

2)

Informacja dostępna na stronie internetowej Ministerstwa

Finansów: http://www.mf.gov.pl/_ﬁles_/podatki/statystyki/za_

2010/ryczalt-2010-internet.pdf

1037

mach ustawy budżetowej.

Nie mam żadnych podstaw,

aby domniemywać istnienie związku wysokości kwot

wyznaczonych ustawą budżetową na pomoc społecz-

ną z pomocą państwa na rzecz innych „krajów strefy

euro”.

Trzeba także pamiętać, że pomoc społeczna

udzielana jest przez samorządy w ramach własnych,

lokalnych polityk społecznych, w pomoc społeczną

włączają się organizacje pozarządowe, osoby ﬁzyczne

i prawne – zupełnie niezależnie od jakiejkolwiek po-

lityki państwa.

W podsumowaniu pragnę zapewnić panią poseł

Annę Sobecką, że w zgodzie z obowiązującymi prze-

pisami o pomocy społecznej podejmowane są (na mia-

rę możliwości) wszelkie działania, aby chronić przed

re pomimo podejmowanych wysiłków mających na

celu przezwyciężanie ich trudnych sytuacji życiowych

rzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie spadku liczby urodzeń w Polsce (995)

Szanowna Pani Marszałek!

Nawiązując do wystą-

12) przekazującego interpelację posłanki na Sejm RP

by urodzeń w Polsce, uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

Na sytuację demograﬁczną w Polsce – w szczegól-

ności na malejącą liczbę urodzeń – mają wpływ na-

stępujące czynniki

1)

:

1.

Zmiany modelu rozrodczości w okresie 1980–

–2010 (echo wyżu demograﬁcznego początku lat 80.).

We wczesnych latach 80. wzrost liczby urodzeń wiązał

się przede wszystkim ze wzrostem urodzeń dzieci trze-

cich i czwartych w rodzinie (ewentualnie kolejnych),

obecnie ze wzrostem pierwszych i drugich

2)

.

2.

Utrzymywanie się przesunięcia maksymalnego

poziomu płodności z grupy wieku kobiet 20–24-let-

nich do grupy 25–29-letnich.

3.

Zmiany we wzorcach płodności kobiet zachodzą

w pierwszej kolejności w miastach, w dalszej na wsi.

Obecnie obserwowany jest coraz krótszy okres, w któ-

rym wieś podąża za zmianami zachodzącymi w mia-

stach.

4.

Wzrost średniego wieku matek w chwili rodze-

nia dzieci w Polsce.

W 1988 r. przeciętny wiek matek

w chwili urodzenia dziecka wynosił 26,68, natomiast

w 2010 r.

– 28,44.

5.

Znaczący wzrost poziomu wykształcenia w Pol-

sce, co spowodowało odkładanie zarówno zawierania

małżeństw, jak i rodzicielstwa

3)

.

6.

Prawdopodobne zwiększenie odsetka kobiet

z ograniczeniami płodności, zwłaszcza w grupach

kobiet w późniejszych latach okresu zdolności pro-

1)

Ekspertyzy dotyczące sytuacji demograﬁcznej kraju po-

wstają w ramach prac Rządowej Rady Ludnościowej.

Do roku

2011 powstało 36 rocznych raportów.

2)

Sytuacja Demograﬁczna Polski – Raport 2010–2011, Rzą-

dowa Rada Ludnościowa, Warszawa 2011 r., str. 8.

3)

Op.

cit., str. 14.

1038

kreacyjnych.

Malejąca liczba urodzeń wynika także

ze zwiększającej się częstości niepłodności u męż-

czyzn.

Brak badań epidemiologicznych utrudnia pre-

cyzyjny pomiar tego zjawiska

4)

.

W dniu 4 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa

bowiem strony zadaniem żłobków, klubów dziecię-

cych i dziennego opiekuna jest m.in. zapewnienie

wych i prowadzenie zajęć o charakterze opiekuńczo-

-wychowawczym i edukacyjnym, służących rozwojo-

wi dzieci.

Z drugiej zaś opiekun posiadający odpo-

wiednie kwaliﬁkacje,prowadzącyzajęciawżłobku

lub klubie dziecięcym, a także dzienny opiekun zobo-

wiązany jest do bieżącej współpracy z rodzicami dzie-

ci uczęszczających na zajęcia, w szczególności do kon-

sultowania problemów z zakresu rozwoju i edukacji

dziecka.

do lat 3).

Z tego 40 mln zł na realizację resortowego

składek (emerytalnej, rentowej, wypadkowej i zdro-

wotnej) za nianie.

Nianie sprawujące opiekę nad

mują wynagrodzenie od rodziców, a składki na ubez-

pieczenie społeczne opłacane są z budżetu państwa

(od wynagrodzenia stanowiącego kwotę nie wyższą

niż minimalne wynagrodzenie za pracę).

Na realiza-

cję resortowego programu rozwoju instytucji opieki nad

ły zakwaliﬁkowane przez wojewodów doudziału

w programie.

W związku z realizacją tego programu

miast, jak wynika z danych Zakładu Ubezpieczeń

zarejestrowanych było ok. 6,1 tys. niań.

Przepisy do-

tyczące opłacania przez ZUS (ze środków budżetu

państwa) składek za nianie (od podstawy nie wyższej

niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę)

W ustawie budżetowej na 2012 r., uchwalonej

przez Sejm w dniu 27 stycznia 2012 r., zaplanowano

środki na doﬁnansowaniezadańwynikającychzusta-

przez ZUS składek za nianie.

Tegoroczna edycja konkursu ofert w zakresie re-

alizacji resortowego programu rozwoju instytucji opie-

ogłoszona w lutym br. W porównaniu z edycją ubiegło-

roczną planuje się rozszerzenie tytułów doﬁnansowa-

nia o wydatki na szkolenia dziennych opiekunów.

Ponadto, w ramach systemu świadczeń rodzin-

nych określonych przepisami ustawy z dnia 28 listo-

świadczenia ściśle związane z urodzeniem lub wycho-

wywaniem małego dziecka.

Są nimi:

1.

Zasiłek rodzinny – świadczenie podstawowe,

do ukończenia przez nie 5. roku życia, przy kryte-

lub 583 zł, gdy dziecko jest niepełnosprawne, oraz

związane z nim:

nia dziecka, przysługujący w kwocie 1 tys. zł jedno-

razowo,

czego, przysługujący w kwocie 400 zł miesięcznie,

wywania dziecka w rodzinie wielodzietnej, przysłu-

gujący w kwocie 80 zł miesięcznie na trzecie i każde

nego wychowywania dziecka, przysługujący w kwo-

cie 170 zł miesięcznie na dziecko lub 250 zł, jeśli jest

ono niepełnosprawne, ale nie więcej niż 340 zł lub

500 zł miesięcznie na wszystkie dzieci, w sytuacji gdy

ny albo powództwo o ustalenie alimentów od drugie-

go z rodziców zostało oddalone.

4)

Op.

cit., str. 132.

1039

dziecka (tzw. becikowe), przysługująca w kwocie 1 tys. zł

jednorazowo niezależnie od osiąganych dochodów.

W ramach systemu świadczeń rodzinnych istnie-

ją również dodatki do zasiłku rodzinnego z tytułu:

kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziec-

ka, rozpoczęcia roku szkolnego, podjęcia nauki poza

miejscem zamieszkania, zasiłek pielęgnacyjny oraz

świadczenie pielęgnacyjne.

Powyższe świadczenia ﬁnansowanesąześrodków

budżetu państwa.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

z powodu podniesienia składki rentowej (996)

znak: SPS-023-996/12, dotyczącym zapytania pani

poseł Anny Sobeckiej w sprawie wzrostu bezrobocia

uprzejmie przedstawić, co następuje.

Bezrobocie stanowi jeden z najtrudniejszych pro-

blemów społeczno-gospodarczych.

Przyczyną wzro-

stu bezrobocia w ostatnich latach stała się recesja

logii oszczędzających pracę ludzką, niedostosowanie

kwaliﬁkacjiosóbposzukującychpracydotychtech-

nologii, restrukturyzacja przemysłu, zmiany w orga-

nizacji pracy.

Przyczynami bezrobocia są również

ograniczenie produkcji, likwidacja niektórych gałęzi

zakładów do innego regionu itp.

Jednak trudno do

przyczyn powodujących bezrobocie czy też wpływa-

jących na jego wzrost zaliczyć podniesienie stopy pro-

centowej składki na ubezpieczenia rentowe o 2 punk-

ty procentowe.

Szczególnie że łączna stopa procentowa

składki będzie nadal niższa od obowiązującej w latach

1999–2007, w sumie o 5 punktów procentowych.

Wprowadzona zmiana pozwoli w 2012 r. ograni-

czyć deficyt Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

spektywie kilkuletniej, przy obecnych trendach w licz-

bie rent z tytułu niezdolności do pracy (spadek liczby

nowo przyznawanych rent i spadek udziału wydat-

działanie to powinno doprowadzić do wzrostu stopnia

rentowego, do poziomu ponad 80%.

Zmniejszenie deﬁcytufunduszurentowegowpły-

nie na ograniczenie deﬁcytuFunduszuUbezpieczeń

Społecznych, a w konsekwencji na ograniczenie deﬁ-

cytu budżetu państwa.

W dłuższej perspektywie planowane działania

rządu, mające na celu zwiększenie dyscypliny budże-

towej i ograniczanie deﬁcytubudżetupaństwa,wpły-

nąć powinny na wzrost gospodarczy, a co za tym

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie odszkodowań od gmin

dla spółdzielni mieszkaniowych (997)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając, z upo-

dowań od gmin dla spółdzielni mieszkaniowych

SPS-023-997/12), uprzejmie informuję, co następuje.

Z danych zawartych w opracowaniu Głównego

Urzędu Statystycznego pt. „Gospodarka mieszkanio-

wa” wynika, że mieszkaniowy zasób gmin w 2005 r.

wynosił ok. 1,25 mln lokali mieszkalnych, w 2007 r.

1040

ok. 1,16 mln, a w 2009 r. ok. 1,06 mln lokali miesz-

kalnych.

Z danych tych wynika też, że udział lokali

socjalnych w gminnych zasobach mieszkaniowych

systematycznie rośnie – i tak w roku 2005 lokale so-

cjalne stanowiły 3,99% tego zasobu, w roku 2007

– 4,93%, a w roku 2009 – 5,77%.

Ministerstwo Trans-

ponuje jednak danymi, które pozwoliłyby na określe-

nie, jaki jest w kraju odsetek gmin, które nie posia-

dają lokali socjalnych.

prawne stosowane wobec samorządów, które lokali

socjalnych nie wydzieliły z zasobów własnych, uprzej-

mie wyjaśniam, że kwestie dotyczące gospodarowa-

nia mieszkaniowym zasobem gminy określa ustawa

tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb miesz-

kaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań

niowe gospodarstw domowych o niskich dochodach.

przepisie, gmina może tworzyć i posiadać zasób

mieszkaniowy (art. 20 ust. 1), z którego część powin-

na przeznaczyć na wynajem jako lokale socjalne (art.

22).

Należy wyjaśnić, że zgodnie z delegacją ustawo-

wą zawartą w art. 21 rada każdej gminy ma obowią-

zek uchwalenia:

— wieloletnich programów gospodarowania

mieszkaniowym zasobem gminy opracowanych na co

najmniej pięć kolejnych lat, które winny obejmować

m.in. prognozę dotyczącą wielkości oraz stanu tech-

nicznego zasobu mieszkaniowego gminy w poszcze-

zostałe lokale mieszkalne, jak również zasady polity-

ki czynszowej oraz warunki obniżania czynszów,

— zasad wynajmowania lokali wchodzących

Należy zaznaczyć, że liczba mieszkań socjalnych

w poszczególnych gminach powinna odpowiadać po-

trzebom danej społeczności lokalnej (wpływ na to ma

także liczba orzeczonych wyroków eksmisyjnych

z przyznanym uprawnieniem do takiego lokalu),

jednakże ze względu na ograniczone możliwości gmin

w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych nie

zawsze jest to możliwe.

Ponadto rady gmin, przezna-

czając poszczególne mieszkania na lokale socjalne,

biorą pod uwagę ich stan techniczny i standard (wy-

posażenie w media).

Jest to związane z tym, że staw-

połowy stawki najwyższego czynszu obowiązującego

Poruszając problematykę odpowiedzialności gmin

w sytuacji niezapewnienia wystarczającej liczby ta-

kich mieszkań, należy zauważyć, że w przypadku

np. konieczności wskazania lokalu socjalnego na po-

trzeby eksmisji zastosowanie ma art. 18 ust. 5 usta-

wy o ochronie praw lokatorów (...).

Zgodnie z tym

przepisem, jeśli gmina nie dostarczyła takiego loka-

lu osobie uprawnionej z mocy wyroku sądowego, wła-

ścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do

bec powyższego przepis ten umożliwia właścicielowi

lokalu dochodzenie od gminy odszkodowania na za-

sadach ogólnych w zakresie wyznaczonym przez

treść art. 361 § 2 K.c., a zatem możliwość naprawie-

nia szkody obejmuje nie tylko straty, które poszkodo-

wany poniósł, ale również korzyści, które mógłby

Odpowiadając na pytanie pana posła o wsparcie

w latach 2007–2011 gmin w odniesieniu do budow-

nictwa socjalnego i komunalnego, uprzejmie infor-

muję, że podstawową formą pomocy w tym zakresie

jest realizowany od 2007 r. rządowy program wspar-

cia budownictwa socjalnego, działający w oparciu

sowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, miesz-

ta umożliwia ubieganie się o ﬁnansowe wsparcie

z budżetu państwa podmiotom, do których ustawo-

gminom, powiatom, związkom międzygminnym i or-

ganizacjom pożytku publicznego.

Doﬁnansowane

przedsięwzięcie może polegać na budowie nowych bu-

dynków, ale także na działaniach zmierzających

remoncie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowa-

nia budynków, w wyniku czego powstaną lokale so-

cjalne, mieszkania chronione, noclegownie lub domy

warzystwo budownictwa społecznego, jak również za-

kup budynków i lokali mieszkalnych na rynku wtór-

nym.

W zależności od rodzaju realizowanego przedsię-

wzięcia inwestor ma możliwość otrzymania wsparcia

Ważnym rozwiązaniem zmierzającym w kierunku

przez gminy, przy pomocy ﬁnansowejzbudżetupań-

stwa, także mieszkań komunalnych nieposiadających

statusu lokali socjalnych.

Niezbędnym warunkiem

wykorzystania przez gminy wsparcia na takie inwe-

stycje jest równoległe utworzenie lokali socjalnych

W latach 2007–2011 w ramach programu udzie-

lono ﬁnansowegowsparcianarealizacjęok.9,1tys.

lokali socjalnych, mieszkań chronionych, mieszkań

liczba lokali socjalnych), mieszkań dla powodzian

(mieszkania komunalne bez konieczności tworzenia

odpowiedniej liczby lokali socjalnych) oraz ok. 0,8 tys.

1041

Kolejna edycja składania wniosków w ramach

programu budownictwa socjalnego rozpocznie się

w marcu br. Warto zaznaczyć, że budżet państwa na

rok 2012 przewiduje zasilenie Funduszu Dopłat

z przeznaczeniem na ﬁnansowewsparciebudownic-

twa socjalnego kwotą 120 mln zł, po 60 mln zł na każ-

dą z edycji.

Jest to najwyższa kwota, jaką dotychczas

zaplanowano w roku budżetowym na doﬁnansowanie

przedsięwzięć realizowanych na podstawie ustawy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-998/12) w sprawie nowelizacji ustawy o sys-

temie oświaty, uprzejmie wyjaśniam.

rialnego, jako podmioty prawa publicznego, wykonu-

ganizacjami pozarządowymi.

Również ustawa o sys-

temie oświaty nie wyklucza współpracy jednostek

samorządu terytorialnego z organizacjami pozarzą-

dowymi w wykonywaniu zadań oświatowych – a wręcz

przeciwnie, jej przepisy zobowiązują jednostki samo-

zarządowe, w tym organizacje harcerskie, a także

kresie oświaty i wychowania, natomiast organy ad-

ministracji publicznej prowadzące szkoły i placówki

współdziałają z tymi podmiotami.

Również na podsta-

wy jednostka samorządu terytorialnego, będąca or-

ﬁzycznej,prowadzenieszkoły.

oświaty, przez osoby prawne lub ﬁzycznepouzyskaniu

stępności do oświaty publicznej spoczywa bezpośred-

nio na jednostkach samorządu terytorialnego.

Możli-

osobę ﬁzycznąlubosobęprawnąniebędącąjednostką

samorządu terytorialnego ma służyć poprawie warun-

ków kształcenia, a także korzystnie uzupełniać sieć

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który gwarantuje

ust. 4 konstytucji zobowiązujący władze publiczne do

zapewnienia obywatelom powszechnego i równego do-

stępu do wykształcenia.

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

1042

Odpowiedź

podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

i Andrzeja Dery

w sprawie wyników kontroli NIK

wybranych szpitali na terenie naszego kraju

w latach 2006–2010 (1000)

terpelację panów posłów Tadeusza Woźniaka i An-

drzeja Dery przesłaną przy piśmie (znak: SPS-023-

ników kontroli Najwyższej Izby Kontroli dotyczą-

cych przekształceń własnościowych wybranych

szpitali w latach 2006–2010 uprzejmie informuję, co

następuje.

Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontro-

lę przekształceń własnościowych wybranych szpita-

li w latach 2006–2010.

Celem głównym kontroli była

morządu terytorialnego, prowadzących do prze-

kształcenia samodzielnych publicznych zakładów

-prawną.

Kontrolą objęto – poza Ministerstwem

Zdrowia – 15 jednostek samorządu terytorialnego

oraz 15 podmiotów wykonujących działalność lecz-

niczą.

Stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowo-

ści ﬁnansowewww.jednostkachwyniosłyogółem

127 362,1 tys. zł.

W części dotyczącej Ministerstwa

Zdrowia Najwyższa Izba Kontroli negatywnie oce-

niła decyzję o przyznaniu 18 jednostkom samorzą-

du terytorialnego dotacji celowych w kwocie

52 151,7 tys. zł na sﬁnansowaniedziałańnieprzewi-

dzianych w programie.

Celem głównym ustanowionego uchwałą nr 58/

programu wieloletniego pod nazwą „Wsparcie jed-

bilizujących system ochrony zdrowia” było stworze-

nie warunków do rozwoju oraz wzrostu konkuren-

cyjności regionów poprzez powstanie stabilnych

ekonomicznie podmiotów udzielających świadczeń

zdrowotnych w systemie ochrony zdrowia w ra-

mach realizacji zadań własnych jednostek samorzą-

du terytorialnego nieobjętych kontraktami woje-

wódzkimi.

Do celu szczegółowego programu należa-

ła spłata części zobowiązań przejętych przez jed-

nostki samorządu terytorialnego po zlikwidowaniu

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdro-

wotnej.

Do programu przystąpiło 69 jednostek sa-

morządu terytorialnego, a na jego realizację w la-

tach 2009–2011 wydatkowano ok. 755 mln zł.

Fi-

nansowanie zadań opierało się na przepisach zawar-

wały, iż jednostki samorządu terytorialnego mogły

otrzymywać dotację celową z budżetu państwa na

go z zakresu polityki rozwoju, nieujęte w kontrak-

tach wojewódzkich, w pojęciu których mieściły się

także – kwestionowane przez NIK – wydatki mająt-

kowe.

Potwierdzeniem powyższego jest utworzona

poz. 150), której zapisy wyraźnie stanowiły, iż środ-

ki zostały zabezpieczone m.in. na wsparcie jedno-

stek samorządu terytorialnego w działaniach stabi-

lizujących system ochrony zdrowia, zatem dotacja

sów programu nie ograniczał przeznaczenia dotacji

jedynie do wydatków bieżących.

Mając na względzie

powyższe, Ministerstwo Zdrowia nie podzieliło sta-

nowiska Najwyższej Izby Kontroli w przedmiotowej

sprawie.

Aby zachować przejrzystość zapisów uchwały

nr 58/2009 z dnia 27 kwietnia 2009 r., Ministerstwo

Zdrowia podjęło działania zmierzające do wyelimino-

wania wątpliwości interpretacyjnych podniesionych

przez Najwyższą Izbę Kontroli w trakcie prowadzonej

kontroli.

W tym celu został przygotowany projekt

wie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą

jekt zmiany uchwały został rekomendowany przez

komitet Rady Ministrów i przyjęty przez Radę Mini-

strów w dniu 24 maja 2011 r.

Zgodnie z zaleceniem Najwyższej Izby Kontroli

Ministerstwo Zdrowia przy pomocy wojewodów

przeprowadza kontrolę w zakresie zgodności z pra-

wem, celowości, gospodarności i rzetelności wyko-

rzystania przez jednostki samorządu terytorialnego

przekazanej w ramach programu kwoty dotacji.

Kontrola obejmuje przede wszystkim ocenę prawi-

dłowości wykorzystania dotacji, tj. wydatkowania

dotacji zgodnie z przeznaczeniem i w ustawowym

terminie.

Jak stanowią przepisy prawa o ﬁnansach

publicznych, wydatkowanie dotacji niezgodnie z prze-

znaczeniem przez jednostkę samorządu terytorial-

nego skutkuje sankcją w postaci konieczności zwro-

tu dotacji do budżetu państwa wraz z odsetkami

oraz odpowiedzialnością za naruszenie dyscypliny

ﬁnansówpublicznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Haber

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

1043

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie sytuacji samotnych matek i ojców

borykających się z trudem wychowania dzieci

(1002)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

dotyczące interpelacji posłów Tadeusza Woźniaka

dzieci, uprzejmie informuję.

Najszerzej adresowaną formą wsparcia material-

nego rodzin wychowujących dzieci, w tym rodzin nie-

pełnych, jest system świadczeń rodzinnych, na który

składają się rozwiązania zawarte w ustawie z dnia

poz. 7, z późn. zm.).

W ramach systemu świadczeń rodzinnych osoba

samotnie wychowująca dziecko może otrzymać na

dziecko następujące świadczenia rodzinne:

1.

Zasiłek rodzinny, który przysługuje do ukoń-

czenia przez dziecko:

— 18. roku życia lub

czenia 21. roku życia, albo

— 24. roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szko -

sprawności.

Wysokość zasiłku rodzinnego wynosi miesięcznie:

życia;

Warunkiem koniecznym do uzyskania prawa do

zasiłku rodzinnego przez osobę samotnie wychowu-

alimentów na rzecz dziecka, o czym stanowi art. 7

pkt 5 ww. ustawy, zgodnie z którym zasiłek rodzinny

2.

Dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samot-

nego wychowywania dziecka w wysokości 170 zł mie-

kie dzieci).

W przypadku dziecka legitymującego się

wania dziecka przysługuje osobie samotnie wycho-

wującej dziecko (tj. panna, kawaler, osoba pozostają-

ca w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem

li wspólnie nie wychowuje co najmniej jednego dziec-

ka z jego rodzicem) matce lub ojcu, opiekunowi fak-

tycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziec-

ka, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimen-

tacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców,

ponieważ:

— drugi z rodziców dziecka nie żyje;

— ojciec dziecka jest nieznany;

— powództwo o ustalenie świadczenia alimenta -

Głównym celem dodatku z tytułu samotnego wy-

chowywania dziecka jest więc rekompensata braku

możliwości otrzymywania alimentów od drugiego ro-

dzica dziecka.

Ponadto osoba samotnie wychowująca

dziecko uprawniona do zasiłku rodzinnego może

otrzymać pozostałe rodzaje dodatków do zasiłku ro-

dzinnego, przysługujące na podstawie ustawy o świad-

— dodatek z tytułu urodzenia dziecka (1000 zł

jednorazowo),

sie korzystania z urlopu wychowawczego (400 zł mie-

sięcznie),

— dodatek do z tytułu rehabilitacji i kształcenia

dziecka niepełnosprawnego (60 zł miesięcznie na

sięcznie na dziecko pomiędzy 5. a 24. rokiem życia),

— dodatek z tytułu wychowywania dziecka w ro -

dzinie wielodzietnej (80 zł na trzecie i każde następ-

ne dziecko uprawnione do zasiłku rodzinnego),

— dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego

(100 zł jednorazowo),

poza miejscem zamieszkania (90 zł z tytułu zamiesz-

szkoły, 50 zł z tytułu dojazdu do miejscowości, w któ-

rej znajduje się siedziba szkoły).

Prawo do zasiłku rodzinnego i odpowiednich do-

datków przysługuje po spełnieniu kryterium docho-

dowego określonego w ustawie o świadczeniach ro-

dzinnych.

Zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli prze-

czeniu podatku dochodowego i składek na ubezpie-

czenia społeczne i zdrowotne), a w przypadku gdy

1044

członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne

– kwoty 583 zł netto.

Natomiast osobom, na rzecz których są zasądzone

alimenty, lecz ich egzekucja jest bezskuteczna, przy-

sługuje pomoc państwa w postaci świadczenia z fun-

duszu alimentacyjnego, na zasadach określonych

tacyjnego przysługuje w wysokości zasądzonych ali-

Warunkiem otrzymania świadczenia jest spełnienie

kryterium dochodowego – przeciętny miesięczny do-

kraczać kwoty 725 zł netto.

Realizacja świadczeń rodzinnych i świadczeń

z funduszu alimentacyjnego jest zadaniem zleconym

nym z budżetu państwa.

Uzupełnieniem systemu świadczeń rodzinnych

zania z zakresu pomocy społecznej, zawarte w usta-

z ww. ustawą pomocy społecznej udziela się osobom

robocia, niepełnosprawności oraz długotrwałej lub

ciężkiej choroby.

Ważną przesłanką do udzielenia po-

mocy społecznej jest też potrzeba ochrony macierzyń-

stwa lub wielodzietności, a także bezradność w spra-

wach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia

pełnych lub wielodzietnych.

W związku z tym rodziny z dziećmi, jak również

rodzice samotnie wychowujący dzieci nie pozostają

bez wsparcia, bowiem mogą występować do ośrodków

pomocy społecznej o przyznanie świadczeń w różnych

formach ﬁnansowychipozaﬁnansowych.

Świadcze-

nia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są

w uzależnieniu od kryterium dochodowego osób i ro-

dzin ubiegających się o świadczenia.

Kryterium dochodowe dla osób żyjących w gospo-

darstwach wieloosobowych wynosi 351 zł miesięcz-

nie, a dla osób samotnie gospodarujących – 477 zł.

Do świadczeń pieniężnych, które mogą otrzymy-

wać rodziny, w tym samotni rodzice, należy zasiłek

stały.

Świadczenie to przysługuje pełnoletniej osobie

samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powo-

samotnie gospodarującej oraz pełnoletniej osobie po-

nie.

Zasiłek stały ustala się w wysokości:

— dla osoby samotnie gospodarującej stanowi

różnicę między kryterium dochodowym, 477 zł, a do-

chodem tej osoby;

— dla osoby w rodzinie stanowi różnicę między

kryterium dochodowym, 351 zł, a dochodem na osobę

w rodzinie.

miesięcznie, zaś maksymalna wysokość świadczenia

wynosi 444 zł.

Zasiłek ten jest ﬁnansowanyześrod-

ków budżetu państwa.

Kolejną formą wsparcia rodzin jest zasiłek okre-

sowy przyznawany w szczególności ze względu na

łecznego w wysokości od 20 do 418 zł.

Świadczenie to

stanowi różnicę między posiadanym dochodem a przy-

jętym kryterium uprawniającym do świadczeń z po-

mocy społecznej, przy czym ustalona została mini-

malna gwarantowana wysokość tego świadczenia na

poziomie:

— dla osób samotnych w wysokości nie niższej

niż 50% kwoty różnicy między kryterium dochodo-

wym osoby samotnie gospodarującej a posiadanym

dochodem,

— dla rodziny w wysokości nie niższej niż 50%

siadanym dochodem.

Przyznawanie i wypłata zasiłków okresowych jest

zadaniem własnym gminy doﬁnansowywanymzbu-

dżetu państwa.

który może być przyznany w celu zaspokojenia nie-

zbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokry-

bie albo rodzime, które poniosły stratę w wyniku

zdarzenia losowego lub w wyniku klęski żywiołowej

i ekologicznej.

Zasiłek przyznawany z takich przy-

W uzasadnionych przypadkach nieprzewidzia-

nych literą ustawy uzasadniających przyznanie po-

cych kryteria dochodowe może być przyznany nie-

podlegający zwrotowi specjalny zasiłek celowy w wy-

sokości nieprzekraczającej kryterium dochodowego

rodziny.

Może też być przyznany zasiłek okresowy,

ków na pomoc rzeczową.

Zasiłki celowe ﬁnansowanesązbudżetugmin.

Rodzina może otrzymać również pomoc w formie

zasiłku lub pożyczki na ekonomiczne usamodzielnie-

nie.

Jest to pomoc przyznawana w formie jednorazo-

wego zasiłku celowego lub nieoprocentowanej pożycz-

W ramach świadczeń z pomocy społecznej ofero-

wany jest także szereg świadczeń niepieniężnych, do

których zaliczamy między innymi pracę socjalną.

1045

Jest to jedna z najważniejszych i zarazem najskutecz-

niejszych metod wspierania osób i rodzin wymagają-

cych pomocy.

Praca socjalna rozumiana jest jako

ności do funkcjonowania w społeczeństwie poprzez

cjalna świadczona jest na rzecz poprawy funkcjono-

Może być prowadzona w oparciu o kontrakt socjalny

będący pisemną umową zawartą z osobą ubiegającą

przez tę osobę i pracownika socjalnego działań zmie-

rzających do przezwyciężenia trudnej sytuacji życio-

wej osoby lub rodziny.

Pomocy w tej formie udziela

się bez względu na dochód rodziny.

Bez względu na posiadany dochód prowadzone

jest również poradnictwo specjalistyczne, w szczegól-

ności prawne, psychologiczne i rodzinne, dla osób i ro-

dzin, które mają trudności w rozwiązywaniu swoich

problemów życiowych lub potrzebują wsparcia.

na ma obowiązek zapewnić schronienie oraz dostarczyć

alnych właściwości osoby oraz do pory roku.

Ważny element wsparcia rodzin z dziećmi stanowi

pomoc w formie dożywiania, która realizowana jest

W ramach programu pomocą w zakresie dożywia-

z różnych powodów (np. ubóstwa, sieroctwa, bezdom-

ności, bezrobocia, długotrwałej lub ciężkiej choroby,

w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadze-

na osobę w rodzinie – 526,50 zł.

Rada gminy może

wego.

Ponadto 20% ogólnej liczby dzieci korzystają-

cych z posiłków może uzyskać taką pomoc bez usta-

lania sytuacji materialnej w ich rodzinie i bez wyda-

wania decyzji administracyjnej.

Pomoc może być przyznawana w formie posiłku,

zasiłku celowego lub w postaci produktów żywno-

ściowych.

Źródłem ﬁnansowania programu są za-

równo środki własne gmin, jak również środki bu-

dżetu państwa.

Reasumując, należy stwierdzić, że istnieje szereg

form wsparcia materialnego rodzin znajdujących się

w trudnej sytuacji bytowej i materialnej, w szczególno-

ści osób samotnie wychowujących dzieci.

Zarówno usta-

wa o świadczeniach rodzinnych, ustawa o pomocy oso-

bom uprawnionym do alimentów, jak i ustawa o pomo-

cy społecznej przyznają różnego rodzaju pomoc pienięż-

ną adresowaną do osób o niskich dochodach i mają na

obowiązkach związanych z rodzicielstwem.

Należy jednak podkreślić, że rolą świadczeń prze-

widzianych w ww. ustawach nie jest sﬁnansowanie

pełnych kosztów utrzymania dzieci.

Z uwagi na ogra-

niczone możliwości budżetowe państwa opisane

świadczenia służą przede wszystkim częściowemu

wsparciu rodziców znajdujących się w trudnej sytu-

acji materialnej.

Odnosząc się do kwestii odpłatności i dostępności

do żłobków i przedszkoli, należy wskazać, że warun-

ki rekrutacji i koszty pobytu dzieci w tych placów-

kach określane są przez podmioty je prowadzące

(czyli np. przez samorządy w przypadku placówek

samorządowych).

dzieciom w nich przebywającym opieki w warunkach

zbliżonych do domowych i prowadzenie zajęć o cha-

rakterze opiekuńczo-wychowawczym i edukacyjnym

służących rozwojowi dzieci, z drugiej zaś – posiada-

jący odpowiednie kwaliﬁkacjeopiekun,prowadzący

zajęcia w żłobku lub klubie dziecięcym, a także dzien-

ny opiekun zobowiązany jest do bieżącej współpracy

z rodzicami dzieci uczęszczających na zajęcia, w szcze-

gólności do konsultowania problemów z zakresu roz-

woju i edukacji dziecka.

1046

W 2011 r. na realizację resortowego programu

3 „Maluch” z budżetu państwa przekazano środki

alizacji programu „Maluch” w 2011 r. w stosunku do

centowy ich wzrost.

Natomiast, jak wynika z danych

6,1 tys. niań (przepisy dotyczące opłacania przez ZUS

ze środków budżetu państwa składek za nianie od

podstawy nie wyższej niż kwota minimalnego wyna-

grodzenia za pracę weszły w życie w dniu 1 paździer-

nika 2011 r.).

W ustawie budżetowej na 2012 r.

zaplanowano środki na doﬁnansowaniezadańwyni-

canie przez ZUS składek za nianie.

ogłoszona w lutym.

W porównaniu z edycją ubiegło-

Odnosząc się do kwestii dostępności mieszkań ko-

munalnych, w szczególności dla osób samotnie wy-

chowujących dzieci, uprzejmie informuję, że zgodnie

z art. 4 i art. 20 należącej do kompetencji ministra

cjalnych i lokali zamiennych, a także zaspokajanie

skich dochodach należy do zadań własnych gmin.

Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo

cjatyw samorządowych dotyczących wsparcia rodzin

niepełnych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie braku reakcji ze strony

Ministerstwa Finansów

na rosnące ceny paliw w Polsce (1003)

cych cen paliw, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Ad 1.

Na cenę detaliczną paliw silnikowych skła-

dają się: kwotowy podatek akcyzowy, według stawki

podatek VAT.

Pozostałe składniki cen paliw wynika-

ku akcyzowego wynosi 1196,00 zł/1000 l.

Poziom

unijnego kryterium minimalnego poziomu opodat-

Należy zaznaczyć, że wysokość akcyzy na olej napę-

dowy na przestrzeni lat 2005–2011 nie była zmienia-

na, zatem w najmniejszym stopniu nie miała ona

roczu 2011 r.

1047

Ad 2.

Należy z całą stanowczością podkreślić, że

konieczność dostosowania krajowego poziomu opo-

datkowania do nowego wyższego minimum unijnego,

wartości poziomów opodatkowania referencyjny kurs

Ad 3.

Ceny detaliczne paliw silnikowych należą

marż hurtowych i detalicznych nakładanych na pa-

liwa silnikowe na kolejnych etapach obrotu, wynika-

jąca z autonomicznych decyzji podmiotów gospodar-

czych i prowadzonej przez nie polityki cenowej, pod-

lega jedynie weryﬁkacjiprzezwolnyrynek.

Należy również podkreślić, iż wysokość krajo-

wych cen paliw silnikowych należy do najniższych

w Unii Europejskiej.

W porównaniu z cenami w pań-

stwach ościennych ceny benzyny silnikowej i oleju

napędowego w Polsce (5,61 zł/l – benzyny i 5,79 zł/l

– oleju napędowego), w przeliczeniu na walutę polską,

wynoszą odpowiednio: w Niemczech 6,70 i 6,26 zł/l,

w Czechach 6,01 i 6,15 zł/l, na Słowacji 6,31 i 6,06 zł/l,

Oznacza to, iż mamy najniższe ceny paliwa spo-

śród unijnych sąsiadów.

Podsumowując, chciałbym jeszcze raz podkreślić,

chanizmy rynkowe.

Jakkolwiek wpływ podatku ak-

zmianę.

Mnogość i złożoność czynników warunkują-

cych wysokość cen paliw, zwłaszcza tych pozostają-

cych po stronie producentów i podmiotów biorących

zyjne określenie poziomu cen.

Racjonalna i przemy-

ślana polityka cenowa producentów, importerów

wych może w znacznym stopniu zniwelować dolegli-

wość podwyżek akcyzy i opłaty paliwowej na oleje

stacji paliw.

Wyższe ceny olejów napędowych u na-

szych unijnych sąsiadów, jak to wykazano powyżej,

powinny pozwolić polskim przedsiębiorcom na utrzy-

manie niewielkiej przewagi konkurencyjnej.

Osta-

teczna weryﬁkacjaprzyjętegopoziomucenwyrobów

odbywa się na poziomie konsumenta, zatem produ-

cenci i podmioty uczestniczące w obrocie tymi wyro-

bami muszą brać pod uwagę również element akcep-

tacji tych cen przez konsumentów.

Z poważaniem

w sprawie wypłaty zaległych pensji pracownikom

Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej

w Jędrzejowie i Końskich (1004)

-1004-12, w sprawie wypłaty zaległych pensji pracow-

nikom Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej

1048

w Jędrzejowie i Końskich przekazuję informację w za-

kresie podniesionych w interpelacji kwestii.

Na podstawie zgromadzonej w Ministerstwie Skar-

bu Państwa dokumentacji dokonano sumarycznej oce-

ny sytuacji ekonomiczno-ﬁnansowejobupodmiotów

gospodarczych, w tym w zakresie zobowiązań spółek

wobec zatrudnionych pracowników.

Stwierdzamy, że

w odniesieniu do PKS w Jędrzejowie SA ani PKS

w Końskich SA nie było zainteresowania komunali-

zacją ze strony jednostek samorządu terytorialnego,

tudzież akcesu ze strony indywidualnych inwestorów

w ich prywatyzacji.

Spółki nie spłacały swych zobo-

wiązań, utraciły zdolność kredytową i możliwość pozy-

skiwania na zewnątrz środków na ﬁnansowaniebieżącej

działalności.

Pogorszenie ich sytuacji ekonomiczno-ﬁ-

nansowej uległo przyspieszeniu w II półroczu 2011 r.

W dniu 5 grudnia 2011 r. minister skarbu pań-

stwa postanowił rozwiązać obydwie spółki po prze-

prowadzeniu ich likwidacji.

Odwołał zarazem ich

dotychczasowych prezesów zarządu i ustanowił li-

kwidatora mającego duże doświadczenie w prowadze-

niu procedur upadłościowych i likwidacyjnych.

Według podanej przez likwidatora informacji na

dzień otwarcia likwidacji PKS w Końskich SA zale-

głości wobec pracowników wynosiły ogółem około

1 052 000 PLN.

Zaledwie po upływie półtora mie-

siąca okresu likwidacji udało się je zredukować o ok.

512 000 PLN.

Z kolei w PKS w Jędrzejowie SA zastane zaległo-

ści wobec pracowników w kwocie ok. 1 112 000 PLN

zredukowano o ok. 667 000 PLN, przez co spółka

spłaciła całkowicie zaległości z miesięcy październik–

–listopad 2011 r.

Według deklaracji likwidatora potrzeby i należ-

ności pracownicze będą nadal traktowane prioryte-

towo i zaspakajane z wpływów osiąganych z działal-

ności gospodarczej i likwidacji majątku, tak aby

uniknąć powstania dalszych zaległości.

Relacje pracownik – pracodawca, w tym w zakre-

sie zobowiązań spółek wynikających z przepisów pra-

wa pracy, mają charakter dwustronny.

Uprawnienia

i możliwości oddziaływania na nie właściciela (Skar-

bu Państwa) są tylko takie, jakie wypływają z prze-

pisów prawa pracy.

Skarb Państwa nie jest bowiem

stroną stosunków pracy.

Odpowiedzialność członków zarządów podmiotów

nienależycie wykonujących obowiązki wobec pracow-

ników ma przede wszystkim charakter służbowy – aż

do utraty zajmowanego stanowiska.

W konsekwencji

dotychczasowi prezesi zarządu PKS w Jędrzejowie

i PKS w Końskich nie zostali ustanowieni likwidato-

rami tych podmiotów gospodarczych.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

w sprawie niezależnego życia osób

niepełnosprawnych oraz ratyﬁkacji i wdrażania

Konwencji Narodów Zjednoczonych

one przedłożone Komitetowi Rady Ministrów, celem

organizacji osób niepełnosprawnych.

wątpliwości co do skutków ﬁnansowychratyﬁkacjikon-

został rozpatrzony przez Komitet Rady Ministrów przed

wyborami parlamentarnymi w październiku 2011 r.

Zaktualizowany w styczniu br. wniosek ratyﬁka-

cyjny wymaga dodatkowego uzgodnienia, ponieważ

minister ﬁnansówpodtrzymałstanowiskowsprawie

skutków ﬁnansowych ratyﬁkacji.

Niezwłocznie po

osiągnięciu porozumienia wszczęta zostanie formal-

na procedura ratyﬁkacjikonwencji.

Z poważaniem

Minister

Władysław Kosiniak-Kamysz

pn. „Ponikwa, kościół ﬁlialny pw. św. Józefa

Robotnika, remont konserwatorski dachu

neoklasycystycznego XVIII-wiecznego

kościoła”, woj. dolnośląskie (1010)

Wielichowskiej (pismo SPS-023-1010/12 z dnia 18 stycz-

1049

nia 2012 r.), w sprawie wniosku o udzielenie dotacji

na doﬁnansowaniezadaniapn.„Ponikwa,kościółﬁ-

lialny pw. św. Józefa Robotnika, remont konserwa-

torski dachu neoklasycystycznego XVIII-wiecznego

kościoła”, proszę o przyjęcie poniższych informacji.

Jerzego w Długopolu-Zdroju, w ramach programu

bytków, wniosek o doﬁnansowaniewyżejwskazane-

go zadania zgodnie z regulaminem priorytetu 1: Ochro-

na zabytków podlegał ocenie formalnej i okazał się

poprawny.

Za wartość organizacyjną, w tym za wy-

sokość deklarowanych środków własnych oraz pozy-

skanych z innych źródeł, uzyskał 6 punktów na 10 moż-

liwych.

Potem wniosek ten został oceniony pod

względem wartości merytorycznej i wartości społecz-

nej przez Zespół Sterujący ds. Ochrony Zabytków.

Członkowie zespołu sterującego, oceniając wnioski,

uwzględniają kryteria zapisane w regulaminie prio-

rytetu 1, tj.: stan zachowania i czas powstania zabyt-

ku, jego wartość historyczną, artystyczną i naukową,

stępnie wyniki oceny zespołu sterującego przedsta-

wiane są do akceptacji ministra.

Decyzja w sprawie

rozpatrzenia przedmiotowego wniosku zapadnie

w pierwszej połowie lutego bieżącego roku.

Jednocześnie informuję, że prognozowany budżet

priorytetu 1: Ochrona zabytków wyniesie w 2012 r.

priorytetu 1 wpłynęło 1308 wniosków, na łączną

kwotę oczekiwanego doﬁnansowaniawynoszącąpra-

wie 557 mln zł.

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 3 lutego 2012 r.

zadanie pn. „Wielokulturowość Dolnego Śląska

– Festiwal Twórczości Ludowej Szczytna”,

Miejski Ośrodek Kultury,

woj. dolnośląskie (1011)

sma: SPS-023-1011/12) w sprawie wniosku o doﬁnan-

sowanie zadania pn. „Wielokulturowość Dolnego

nego przez Miejski Ośrodek Kultury w Szczytnej,

uprzejmie informuję, że Ministerstwo Kultury i Dzie-

dzictwa Narodowego docenia zaangażowanie organi-

zatorów w działania na rzecz popularyzacji twórczo-

ści ludowej Dolnego Śląska.

Jednakże z przykrością informuję, że w toku aktu-

alnie obowiązującej procedury konkursowej powyższy

projekt rozpatrywany w ramach programu „Dziedzic-

two kulturowe” priorytet 3: Kultura ludowa nie uzy-

skał wymaganej do rekomendacji liczby punktów i tym

samym nie otrzymał doﬁnansowania.

Jednocześnie pragnę podkreślić, że podstawą oce-

ny wniosków były kryteria określone w regulaminie

legała zarówno wartość merytoryczna i społeczna

zgłaszanych wniosków, opiniowana przez pięciu nie-

zależnych zewnętrznych ekspertów, jak i ich wartość

organizacyjna.

Dziękując za zainteresowanie sprawami kultury,

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie funkcjonowania elektronicznego

systemu poboru opłat za korzystanie

terpelację pani poseł Alicji Dąbrowskiej przekazaną

-023-1014/12, dotyczącą poboru opłaty elektronicznej

od samochodów osobowych z przyczepami, przedsta-

wiam odpowiedzi na poszczególne pytania pani poseł.

1.

Czy obowiązujące przepisy dotyczące naliczania

opłat są w pełni zgodne z przepisami Unii Europej-

skiej, jeżeli chodzi o deﬁnicjępojazduwykorzystywa-

ną w przypadku naliczania opłat za przejazd płatny-

mi odcinkami dróg?

Decyzję o objęciu opłatą elektroniczną wszystkich

1050

zm.) określający zakres pojazdów podlegających opła-

cie elektronicznej.

Zgodnie z ww. przepisem „Korzy-

stający z dróg publicznych są obowiązani do ponosze-

nia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojaz-

puszczalnej masy całkowitej”.

Ustawodawca nie wyłą-

czył więc samochodów osobowych z obowiązku pono-

szenia opłaty elektronicznej.

Czynnikiem decydującym

gach publicznych przy obliczaniu tej masy należy

uwzględnić również dopuszczalną masę całkowitą przy-

czającą 3,5 tony, to podlega opłacie elektronicznej.

całkowitej.

Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów

troniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicz-

europejskiej.

2.

Czy Inspekcja Transportu Drogowego nalicza

kary dla kierowców samochodów, które łącznie z przy-

czepą ważą powyżej 3,5 tony, a nie są samochodami

ciężarowymi?

Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego

przeprowadzają kontrole prawidłowości uiszczenia

opłaty elektronicznej przez kierujących pojazdami

samochodowymi lub zespołami pojazdów, których

dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 t.

Z prze-

prowadzonych czynności kontrolnych inspektorzy

sporządzają protokół kontroli drogowej stanowiący

podstawę do wszczęcia postępowania administracyj-

nego w przedmiocie naruszenia obowiązku wynika-

nych i prowadzenia dalszych czynności wyjaśniają-

cych w danej sprawie przez Główny Inspektorat

Transportu Drogowego.

ku z art. 13 ustawy o drogach publicznych za prze-

jazd po płatnej drodze krajowej z naruszeniem obo-

wiązków wynikających z ww. ustawy kierujący po-

jazdem samochodowym, w tym również kierujący

zespołem pojazdów, którego dopuszczalna masa cał-

kowita łącznie z przyczepą przekracza 3,5 tony,

w obecnym stanie prawnym powinien ponieść odpo-

wiedzialność administracyjną niezależnie od tego,

czy dany pojazd został zakwaliﬁkowanydokategorii

samochodów osobowych, czy też do kategorii samo-

chodów ciężarowych.

3.

Jeżeli kary są naliczane, mam do Pana Ministra

pytanie o możliwość dokonania opłaty za przejazd sie-

cią dróg.

W jakiej dokładnie formie kierowcy samo-

chodów z przyczepami ważących powyżej 3,5 tony,

a niebędących ciężarówkami, mogą dokonać wyma-

ganej opłaty za przejazd płatnymi odcinkami dróg?

Wszyscy użytkownicy pojazdów, które podlegają

opłacie elektronicznej, korzystający z dróg krajowych

1051

wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów

nej są obowiązani uiszczać ww. opłatę zgodnie ze

szczegółowymi przepisami rozporządzenia ministra

wi między innymi w § 5, że opłatę elektroniczną wno-

si się na rachunek podmiotu pobierającego opłatę,

czyli Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Auto-

strad, w formie gotówkowej lub bezgotówkowej.

Nad-

mienię, że w elektronicznym systemie poboru opłat

funkcjonują dwa sposoby uiszczania opłat: przedpła-

ta oraz płatność okresowa z zabezpieczeniem.

Osoba

obowiązana wnieść opłatę elektroniczną może więc

dokonać wyboru, z którego z powyższych sposobów

skorzysta.

Zasady te obowiązują również kierujących

zespołami pojazdów złożonych z samochodu osobo-

wego i przyczepy.

4.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

cych przepisów, by dopuszczalna masa całkowita po-

jazdu dotyczyła jedynie pojazdu, a nie pojazdu z przy-

czepą – tak by opłaty faktycznie dotyczyły samocho-

dów ciężarowych?

Pragnę poinformować, że Ministerstwo Trans-

o drogach publicznych.

Z poważaniem

w sprawie podwyżki akcyzy na paliwo (1015)

pejskiej, kształtuje się na poziomie zbliżonym do mi-

stawka podatku akcyzowego wynosi 1196,00 zł/1000 l.

pełnienie unijnego kryterium minimalnego poziomu

opodatkowania oleju napędowego w stopniu wyklu-

czającym możliwość jakiejkolwiek ingerencji w ich

zmieniana, zatem w najmniejszym stopniu nie miała

1052

rzące przestrzeń dla umiarkowanych podwyżek stóp

punktu wyjścia.

Tyle że nadwyżkę przechwytuje nie

nikowej na rynkach światowych minister ﬁnansów

z 1565,00 zł/1000 l do poziomu 1315,00 zł/1000 l.

Ob-

niżka ta jednak nie miała wtedy wymiernego od-

zwierciedlenia w cenach detalicznych płaconych

przez kierowców na stacjach paliw.

ziomu opodatkowania do nowego, wyższego mini-

Banku Centralnego obowiązujący na rok 2012 wzrósł

o ponad 44 grosze w stosunku do roku poprzedniego.

od 1000 l, konieczne stało się skorygowanie krajowej

stawki podatku akcyzowego od tych paliw silniko-

Przy ustalaniu nowej stawki podatku akcyzowego

go Urzędu Statystycznego z dnia 13 października

sokość opłaty paliwowej minister transportu, budow-

wych i samorządowych do poziomu nieprzekraczają-

1053

cego wartości referencyjnej 3% PKB.

Zobowiązanie

w grudniu u. br. W związku z powyższym obniżenie

1196,00 zł/1000 l, tj. o 148,00 zł/1000 l, przewidywa-

liwa.

Zakładając pełne przełożenie wyższej akcyzy na

domowych na paliwa we wskaźniku cen konsumpcyj-

nych, można szacować, iż wzrost ceny detalicznej ole-

ju napędowego o 1% spowoduje wzrost wskaźnika cen

proc.

Przy założeniu, że proponowana zmiana stawki

Informacja o prognozowanym oddziaływaniu

w uzasadnieniu przekazanego do Sejmu Rzeczypo-

Podsumowując, chciałbym jeszcze raz podkreślić,

w sprawie wypłaty jednorazowych dodatków

dla nauczycieli (1018)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skiego (SPS-023-1018/12) w sprawie wypłaty jedno-

razowych dodatków dla nauczycieli, uprzejmie wyja-

z późn. zm.), nakładające na samorząd terytorialny

wek dodatków do wynagrodzenia zasadniczego na-

uczycieli w taki sposób, aby osiągnąć na poszczegól-

1054

nych stopniach awansu co najmniej wysokości śred-

sie nowych rozstrzygnięć systemowych.

Średnie wy-

nagrodzenia są zatem swoistym standardem płaco-

wym w systemie wynagrodzeń nauczycieli, a ich osią-

ganie warunkuje zachowanie zgodności z ustawą

Karta Nauczyciela rozstrzygnięć prawnych podejmo-

wanych w tym zakresie na poziomie lokalnym.

Nowelizacją z dnia 21 listopada 2008 r. wprowa-

dzono więc jedynie mechanizm, który ma za zadanie

wspomóc jednostki samorządu terytorialnego w mo-

uczyciela.

Przepisy art. 30a ww. ustawy umożliwiają

w sytuacjach awaryjnych, w których z różnych przy-

czyn wynagrodzenia wypłacone nauczycielom w da-

nej grupie awansu zawodowego będą niższe od śred-

nich wymaganych ustawą, wypłacenie dodatku uzu-

pełniającego.

Prawidłowe skonstruowanie na pozio-

mie jednostki samorządu terytorialnego regulaminu

wynagradzania nauczycieli powinno zapewnić osią-

gnięcie średnich wynagrodzeń nauczycieli w danej

jednostce samorządu terytorialnego.

Stałe monitoro-

Jednocześnie pragnę zauważyć, iż zasady ﬁnan-

sowania zadań jednostek samorządu terytorialnego

wynikają wprost z rozstrzygnięć Konstytucji RP

nowi, iż środki niezbędne na średnie wynagrodzenia

doskonalenia zawodowego nauczycieli z uwzględnie-

A zatem w świetle obowiązujących przepisów

punktem odniesienia w zakresie bilansowania środ-

rialnego, a nie tylko część oświatowa subwencji ogól-

nej, która jest jedynie jednym z tych dochodów.

Ministerstwo Edukacji Narodowej dostrzega fakt,

nauczycieli wymagają zmian.

W wyniku wielokrot-

nych cząstkowych nowelizacji, przepisy ustawy Kar-

ta Nauczyciela utraciły swą wewnętrzną spójność,

a tym samym jako całość nie są dostosowane do wy-

zwań stojących przed nowoczesną edukacją.

W związ-

ku z powyższym podjęty został dialog z partnerami,

dla których istotny jest status zawodowy nauczyciela.

Minister edukacji narodowej poprzedniej kadencji

powołał zespół, którego zadaniem jest przygotowanie

propozycji założeń dokumentu dotyczącego statusu

zawodowego nauczycieli.

W skład tego zespołu wcho-

dzą m.in. przedstawiciele środowisk samorządowych,

naukowych, oświaty niepublicznej oraz związków za-

wodowych.

Podjęto również badania dotyczące czasu

pracy nauczycieli oraz analizy regulacji prawnych

w zakresie awansu zawodowego i odpowiedzialności

dyscyplinarnej nauczycieli.

Wyniki badań oraz za-

kończenie prac zespołu pozwolą na ocenę zakresu

nia sposobu mierzenia skali zadań oświatowych i do-

stosowania do nich wysokości subwencji rozporzą-

dzenie uzależnia tę wysokość od liczby uczniów prze-

liczeniowych otrzymanej przez zastosowanie zróżni-

nie awansu zawodowego nauczycieli.

Zastosowanie

tego wskaźnika umożliwia przekazanie relatywnie

rych udział etatów nauczycieli o najwyższych stop-

poszczególne jednostki samorządu terytorialnego

wydatków na wynagrodzenia nauczycieli.

Ponadto

w algorytmie uwzględnia się również specyﬁkęszkół

i placówek ze względu na koszty kształcenia,

np. szkolnictwo zawodowe, sportowe, medyczne, ar-

tystyczne, młodzieżowe ośrodki wychowawcze, szkol-

nictwo specjalne itp., czego wyrazem są dodatkowe

1055

padającą na ucznia.

Kwota standardu ﬁnansowego „A”, czyli kwota

2010, skutki wzrostu wynagrodzeń nauczycieli od

1 września 2011 r. oraz skutki awansu zawodowego

nauczycieli.

Ostateczna kwota części oświatowej subwencji

przeliczeniowego w skali ogólnokrajowej (tzw. ﬁnan-

sowy standard „A”) wyliczona została jednolicie dla

cji przypadającej na jednego ucznia przeliczeniowego

(4364,39 zł) o 8,1%.

standard „A” zwiększył się w porównaniu z rokiem

Natomiast w porównaniu z rokiem 2007 kwota

lat 2008–2012.

I tak:

Należy też nadmienić, że pomimo trudnej sytuacji

1056

zgodnie z postanowieniami rozporządzenia ministra

2012 (Dz. U. Nr 288, poz. 1693), którego integralną

część stanowi algorytm podziału subwencji oświato-

wej w tym roku.

W przeprowadzanych analizach kosztów działal-

ności szkół i placówek nie dostrzeżono istotnych czyn-

ników, które wyróżniałyby szkoły i placówki funkcjo-

nujące na terenie gmin w rejonach górskich i pogó-

rza.

Ewentualne wprowadzenie nowych lub podwyż-

szenie wartości już istniejących wag w algorytmie dla

takich szkół spowodowałoby zwiększenie liczby

uczniów przeliczeniowych, czego konsekwencją było-

by relatywne zmniejszenie wartości ﬁnansowego

standardu „A”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

w sprawie poprawy bezpieczeństwa w ruchu

pomiędzy Cieszynem a Pawłowicami (1021)

-023-1021/12, w sprawie poprawy bezpieczeństwa

pomiędzy Cieszynem a Pawłowicami, uprzejmie prze-

kazuję następujące stanowisko.

Nadmienię, że marszałek województwa jako or-

kich korzystających z danego odcinka drogi na lokal-

ną społeczność.

Jako przykłady takich uprawnień

marszałka województwa można wymienić:

wyżej 18 ton na drogach wojewódzkich nr 467 oraz

wódzkie.

Również niektórzy prezydenci miast na

w tym miejscu Kraków, Wrocław i Konin) wykorzy-

stują swoje uprawnienia w zakresie zarządzania ru-

1057

twa) na wniosek głównego inspektora transportu

Pragnę jednocześnie podkreślić, że obowiązujące

wódzkich elektronicznym systemem poboru opłat.

pobierana bowiem wyłącznie za przejazd drogami

krajowymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie projektu rozporządzenia

w szkołach publicznych, który ukazał się

na stronie internetowej resortu (1024)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-1024/12) w sprawie projektu rozporządzenia

informuję.

Projekt rozporządzenia w sprawie ramowych pla-

nów nauczania w szkołach publicznych z 9 maja 2011 r.

został poprawiony i uzupełniony w wyniku przepro-

wadzonych uzgodnień międzyresortowych oraz kon-

sultacji ze związkami zawodowymi i partnerami spo-

łecznymi, a także w wyniku uchwalenia przez Sejm

a następnie skierowany 21 października 2011 r. do

ponownych uzgodnień i konsultacji.

W dniu 20 stycz-

nia 2012 r. rozporządzenie w sprawie ramowych pla-

nów nauczania zostało podpisane i przekazane do

woju wsi oraz ministrem środowiska.

Tekst rozpo-

rządzenia jest umieszczony na stronie internetowej

www.men.gov.pl.

Wdrażanie od 1 września 2012 r. w klasach IV–VI

szkoły podstawowej i w szkołach ponadgimnazjal-

nych nowej podstawy programowej kształcenia ogól-

nego oraz nowych ramowych planów nauczania nie

powinno wpłynąć na zmniejszenie zatrudnienia na-

uczycieli.

Liczba godzin przeznaczonych na obowiąz-

kowe zajęcia edukacyjne będzie nie mniejsza niż do

tej pory.

I tak dla przykładu: w klasach IV–VI szkoły

podstawowej dotychczasowa liczba godzin przezna-

czonych na obowiązkowe zajęcia edukacyjne wynosi

72, a będzie wynosić 79, w gimnazjum odpowiednio

88 i 90, w zasadniczej szkole zawodowej 84 i 86,

w liceum ogólnokształcącym 88 i 91, a w technikum

129 i 133.

Inna od dotychczasowej będzie organizacja

obowiązkowych zajęć edukacyjnych w liceum ogólno-

kształcącym i technikum w związku z obowiązkiem

wyboru przez uczniów z oferty szkoły określonej licz-

by przedmiotów ujętych w podstawie programowej

w zakresie rozszerzonym (w liceum od 2 do 4 przed-

miotów, w technikum 2 przedmioty).

O tym, które

z przedmiotów będą realizowane w zakresie rozsze-

rzonym, zdecyduje dyrektor, biorąc pod uwagę zain-

teresowania uczniów i opinię rady szkoły oraz moż-

liwości organizacyjne, kadrowe i ﬁnansoweszkoły.

Stan zatrudnienia nauczycieli w konkretnej szkole

będzie zatem zależał od oferowanej przez szkołę listy

przedmiotów, które będą realizowane w zakresie roz-

szerzonym.

Ostateczne decyzje dotyczące organizacji

nauczania w szkole, w tym zatrudnienia nauczycieli,

należą do dyrektora.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

w sprawie zmiany w ordynacji wyborczej

w zakresie wyboru członków okręgowych

i obwodowych komisji wyborczych (1025)

z dnia 24 stycznia 2012 r. (sygn.

SPS-023-1025/12)

Andrzeja Bętkowskiego w sprawie zmiany ordynacji

1058

wyborczej w zakresie wyboru członków okręgowych

nia administracji rządowej, w szczególności – resortu

spraw wewnętrznych.

Nie obejmuje ich bowiem żaden

z działów administracji, jak również nie wymieniają

Zgodnie z dotychczasową praktyką inicjatywę

ustawodawczą w zakresie prawa wyborczego podej-

mował parlament RP.

Zmiany ustawodawcze w tym

zakresie nie były podejmowane przez rząd RP.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że

z późn. zm.)

Państwowa Komisja Wyborcza jest sta-

łym najwyższym organem wyborczym właściwym

w sprawach przeprowadzania wyborów i referendów.

przestrzeganiem prawa wyborczego.

Przedstawiając powyższe, jednocześnie pragnę

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie złamania przez rząd obietnicy

wsparcia przedszkoli z budżetu (1028)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pani poseł Barbary Bartuś (SPS-023-1028/12)

w sprawie – jak to określono – złamania przez rząd

uprzejmie wyjaśniam.

Zadania jednostek samorządu terytorialnego

poz. 2572, z późn. zm.).

Równocześnie zgodnie z art. 7

kajanie zbiorowych potrzeb jej wspólnoty w zakresie

nizacja wychowania przedszkolnego dla dzieci w wie-

ku 3–6 lat.

Jednocześnie, stosownie do art. 27 i art. 28

kości części oświatowej subwencji ogólnej jest okre-

ślony w ustawie i nie ma związku z ponoszonymi wy-

datkami w jednostkach samorządu terytorialnego,

Należy równocześnie podkreślić, że, ustalając wy-

sokości subwencji oświatowej dla jednostek samorzą-

du terytorialnego na bieżący rok, wzięto pod uwagę

kacji przedszkolnej.

Dodatkowo uprzejmie informuję, ze rozwój i two-

rzenie nowych miejsc wychowania przedszkolnego

wspierane z Europejskiego Funduszu Społecznego

„Kapitał ludzki” 2007–2013.

W ramach poddziałania

9.1.1, za które odpowiadają samorządy województw,

ﬁnansowanesąprojektykonkursowedotyczące:

ści na obszarach wiejskich),

przedszkolnego) w celu umożliwienia większej liczbie

dzieci korzystania z wychowania przedszkolnego

np. poprzez wsparcie placówek zagrożonych likwida-

cją, wydłużenie godzin pracy placówek, uruchomie-

nie dodatkowych oddziałów, zatrudnienie dodatko-

wego personelu itp.

Na powyższy cel na lata 2007–2013 początkowo

zaplanowano łącznie ponad 243 mln euro.

W ramach przeglądu śródokresowego Programu

Operacyjnego „Kapitał ludzki” zmieniony został PO

KL Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007–

–2013.

W konsekwencji zmieniony został także szcze-

gółowy opis priorytetów zatwierdzony przez ministra

rozwoju regionalnego 20 grudnia 2011 r., a którego

nowe zapisy obowiązują od 1 stycznia 2012 r.

W związku z powyższym alokacja na poddziałanie

wszechniania edukacji przedszkolnej została zwięk-

z czego 62,5 mln euro zostało przekazane z prioryte-

2011 r. w poddziałaniu 9.1.1 podpisano 1322 umowy

1059

i zakontraktowano środki w wysokości ponad 901

766 tys. zł (poziom wykorzystania alokacji na lata

2007–2013, po zwiększeniu jej kwoty, wynosił

66,43%).

W celu zwiększenia możliwości wyrównywania

nych na wsi.

Reasumując, biorąc pod uwagę obowiązujący stan

prawny, ewentualna zmiana sposobu ﬁnansowania

wychowania przedszkolnego poprzez objęcie tego ob-

szaru wsparciem ﬁnansowymwymagaprzeprowa-

dzenia bardzo wnikliwych i szczegółowych badań

wymi w sposobie ﬁnansowaniajednosteksamorządu

terytorialnego.

Mając na uwadze powyższe, w Mini-

sterstwie Edukacji Narodowej prowadzone są obecnie

wsparcia ﬁnansowegogminwrealizacjiprzedmioto-

wych zadań z zakresu wychowania przedszkolnego.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

energii elektrycznej (1031)

lacją pani poseł Barbary Bartuś (wystąpienie Mar-

SPS-023-1031/12) w sprawie drastycznego wzrostu

wobec kwestii poruszonych w wymienionej interpe-

lacji.

1.

Czy Ministerstwo Gospodarki zleciło opracowa-

nie lub dysponuje danymi na temat skutków, jakie

dla energochłonnych branż polskiego przemysłu nie-

sie ciągły wzrost kosztów energii elektrycznej?

czenia drastycznych podwyżek cen ciepła?

Mając na uwadze powyższe pytania, jak również

zagadnienia poruszone w treści interpelacji pani po-

seł, pragnę na wstępie podkreślić, iż w pełni podzie-

lam przekonanie, że wzrastające ceny energii elek-

trycznej zawsze stanowią trudny moment dla całej

gospodarki narodowej, zarówno dla sektorów prze-

mysłu, usług i rolnictwa, jak i dla gospodarstw do-

mowych.

Na wstępie pragnę wyjaśnić, że w mojej ocenie

ceny energii elektrycznej, oferowanej odbiorcom, były

w naszym kraju zbyt długo i sztywno kształtowane

na zaniżonych poziomach metodami administracyj-

nymi – zarówno przez prezesa Urzędu Regulacji

Energetyki (prezes URE) w okresie istnienia tego or-

ganu od 1997 r., jak i wcześniej w postaci zaniżonych

cen urzędowych ustalanych przez ministrów właści-

wych do spraw ﬁnansów lub gospodarki.

Dlatego

w ostatnich latach, gdy z roku na rok mamy coraz to

bardziej rynkowe warunki funkcjonowania gospodarki,

w tym również sektora elektroenergetyki, ceny energii

elektrycznej coraz bardziej reagują i z całą pewnością

będą dalej w kolejnych latach reagować na:

— zmiany cen pierwotnych nośników energii we -

dług trendów światowych,

— strukturę paliw służących do jej wytwarzania,

— koszty pozyskiwania uprawnień do emisji CO

oraz inne koszty środowiskowe,

— poziomy cen energii elektrycznej w różnych

krajach UE w ramach rozwoju jednolitego konkuren-

cyjnego rynku.

Jest to zjawisko naturalne i w pełni normalne

w warunkach gospodarki rynkowej.

Jego mechanizm

dotyczy również w całej rozciągłości kształtowania

nie konsumentów, ani po stronie przedsiębiorców czy

usługodawców.

Ceny energii elektrycznej oraz usług jej dostar-

czania muszą również uwzględniać realne potrzeby

ﬁnansowania modernizacji i rozwoju sieci elektro-

energetycznych oraz mocy wytwórczych, opartych

o nowoczesne ekologiczne technologie (dzisiaj bloki

energetyczne i sieci są bardzo mocno wyeksploatowa-

ne).

Te realne potrzeby modernizacji i rozwoju poten-

cjału energetycznego są i nadal niezmiennie będą

pochodną konieczności zachowania bezpieczeństwa

trzeby gospodarki narodowej we wszystkich kolej-

nych latach, przy odpowiednio elastycznym wzroście

zapotrzebowania na nią, wraz ze wzrostem PKB.

W tym miejscu trzeba też podkreślić wpływ, jaki

na kształtowanie się cen energii w kraju ma postę-

pujący rozwój rynku energii elektrycznej.

W ramach

liberalizacji tego rynku, od 1 lipca 2007 r. wprowa-

dzona została możliwość zmiany sprzedawcy energii

elektrycznej dla gospodarstw domowych.

Odbiorcy

przemysłowi, małe i średnie podmioty, mogły to zro-

bić już wcześniej.

Wprowadzenie dodatkowo ustawo-

wego obowiązku sprzedaży przez giełdę określonej

ilości energii spowodowało, że konkurencja na rynku

energii elektrycznej zaczęła rozwijać się bardzo szyb-

ko.

Rynkowe kształtowanie cen energii i działanie

mechanizmów konkurencji wśród odbiorców innych

niż gospodarstwa domowe stało się faktem.

Dziś

1060

można zdecydowanie stwierdzić, że dla większości

odbiorców (gospodarstwa domowe odbierają około

25% energii zużywanej w Polsce) oferowane są kon-

kurencyjne warunki sprzedaży energii.

Najlepszym

wskaźnikiem jest tu ilość energii dostarczona odbior-

com, którzy zmienili sprzedawcę.

W ciągu 2011 r.

sprzedawcę zmieniło ponad 14 tysięcy odbiorców z grup

taryfowych A, B, C i ponad 13 tysięcy z grupy tary-

fowej G, a ogólna liczba odbiorców energii elektrycz-

nej, którzy zmienili sprzedawcę, przekroczyła na ko-

niec grudnia 2011 r. liczbę 36 tysięcy odbiorców.

Od-

biorcy korzystający z prawa zmiany sprzedawcy ku-

pili w 2011 r. 34,2 TWh energii elektrycznej.

To nie-

mal o 38% więcej niż w całym 2010 r.

Wówczas do-

stawy dla takich odbiorców wyniosły około 24,7 TWh,

ale było ich też znacznie mniej, bo niespełna 9 tysię-

cy.

Innym, dodatkowym argumentem wskazującym

na rozwój konkurencyjności na rynku energii elek-

trycznej jest skuteczne przeprowadzanie przetargów

na zakup energii przez duże podmioty, jak też orga-

nizowanie się średniej wielkości odbiorców w grupy

zakupowe, których siła przetargowa na rynku ener-

gii jest porównywalna z siłą przedsiębiorstw obrotu

energią.

Oddzielną sprawą jest hurtowy obrót ener-

gią prowadzony na giełdzie energii, który już w koń-

cu listopada 2011 r. osiągnął poziom rocznego zuży-

cia energii w Polsce.

Co prawda określony wolumen

energii może traﬁaćdoobrotugiełdowegowięcejniż

jeden raz, to jednak poziom tego obrotu z całą pew-

nością potwierdza rosnące oddziaływanie konkuren-

cji na rynku obrotu energią elektryczną.

Odnosząc się natomiast do sytuacji przedsię-

biorstw energochłonnych, wydaje się, że oprócz pod-

jętych wcześniej przez te przedsiębiorstwa zasadnych

działań w dostosowywaniu swoich technologii pro-

dukcji do standardów światowych oraz czynienia ko-

lejnych starań o różnego rodzaju ulgi i podatkowe

bonusy, w dobie coraz to bardziej liberalnej gospodar-

ki i rosnących cen energii elektrycznej – a w ślad za

tym rosnących kosztów tej energii jako jednego z pod-

stawowych czynników produkcji – zasadne może być

podjęcie działań mających na celu możliwe największe

uniezależnienie się tych przedsiębiorstw od jej ze-

wnętrznych źródeł poprzez budowę własnych, z któ-

rych ta energia (i to w każdych warunkach gospodar-

czych) zawsze będzie tańsza od energii zewnętrznej.

Jeżeli bowiem nawet przyjąć, że koszt wytworze-

nia własnej energii elektrycznej będzie większy od

średniego kosztu ponoszonego przez sektor wytwa-

rzania energetyki systemowej, to z całą pewnością

przedsiębiorstwa mające własne źródła zaoszczędzą

na niemałych przecież kosztach za usługi dostarcza-

nia z zewnątrz energii elektrycznej sieciami krajo-

wych operatorów oraz kosztach spółek obrotu, od

których tę energię kupują.

W warunkach gospodarki rynkowej również nic

gochłonne, wyposażone we własne źródła energii

elektrycznej, mogły tą energią handlować np. w go-

dzinach szczytowych zapotrzebowań, gdy jest ona

zdecydowanie najdroższa na rynku – a tym samym

uzyskiwać dodatkowe proﬁty.

Wskazując na te możliwości jako na naturalną

w warunkach rynkowych reakcję biznesową wielu

dużych przedsiębiorstw przemysłowych, pragnę rów-

nież poinformować, że mając świadomość negatyw-

nego przełożenia wzrostu cen energii elektrycznej,

w powiązaniu z ogólnoświatowym spowolnieniem go-

spodarczym, na sytuację przedsiębiorstw energo-

chłonnych, minister gospodarki podjął szereg działań

mających na celu pomoc tym przedsiębiorstwom.

Zgodnie z wielokrotnie prezentowanym stanowi-

skiem Ministerstwo Gospodarki zdecydowanie opo-

wiada się za koniecznością obniżenia stawki akcyzy

na energię elektryczną dla przedsiębiorstw energo-

chłonnych oraz za zwolnieniem od akcyzy energii

elektrycznej wykorzystywanej w procesach elektro-

litycznych do produkcji miedzi i cynku, ponieważ

w innym przypadku, w połączeniu z rosnącymi

w ostatnich latach cenami energii elektrycznej, wie-

le spółek z tej branży będzie zmuszonych do redukcji

lub wstrzymania produkcji.

Efektem tego będzie li-

kwidacja przedsiębiorstw oraz powstanie kosztów

związanych m.in. z redukcją wpływów do budżetu

z podatków VAT, CIT i innych, wzrostem bezrobocia

oraz koniecznością wypłacania zasiłków dla nowych

grup bezrobotnych.

Dotychczas Ministerstwo Gospodarki przedstawi-

ło i przekazało Ministerstwu Finansów szereg analiz,

z których wynika, że obniżenie akcyzy dla zakładów

energochłonnych będzie dla budżetu państwa ko-

rzystniejsze ze względu na uniknięcie likwidacji

przedsiębiorstw i utraty wpływów z tytułu ich dzia-

łalności.

Utrata wpływów z tytułu obniżenia podat-

ku akcyzowego wahałaby się w granicach między

75 a 120 mln zł rocznie w zależności od zastosowa-

nego kryterium przyznawania ulg.

Likwidacja tylko

jednego zakładu, jakim jest ZGH Bolesław SA, spo-

wodowałaby spadek przychodów do budżetu państwa,

z tytułu utraconych podatków, w wysokości 128 mln zł

rocznie.

Namacalne skutki braku rozwiązań w tej

kwestii to przykłady dwóch hut: Huty Aluminium

Konin SA, gdzie z powodu drastycznych wzrostów

cen energii zamknięto elektrolizę, oraz Huty Łaziska

SA, gdzie wstrzymano produkcję.

Przytoczona sytuacja zaskutkowała przyjęciem

w dniu 23 marca 2010 r. przez Radę Ministrów zobo-

wiązania ministra ﬁnansówdoopracowaniawporo-

zumieniu z ministrem gospodarki, ministrem skarbu

państwa oraz ministrem spraw zagranicznych pro-

pozycji rozwiązań dotyczących zwolnienia z podatku

akcyzowego energii elektrycznej wykorzystywanej

w procesach elektrolitycznych przy produkcji miedzi

i cynku oraz obniżenia stawki podatku akcyzowego

dla przedsiębiorstw energochłonnych.

Do tego mo-

mentu Ministerstwo Finansów nie przedstawiło jed-

nak w tym zakresie żadnych propozycji zmian do

W tym miejscu chcę poinformować, że w celu ła-

godzenia negatywnych skutków wzrostu cen energii

1061

elektrycznej dla przedsiębiorstw energochłonnych

minister gospodarki dokonał zmiany rozporządzenia

w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kal-

kulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elek-

tryczną (tzw. rozporządzenia taryfowego), które we-

jakościowej opłaty przesyłowej energii elektrycznej.

która, w regulacji zawartej w art. 13, pozwala na

redukcję kosztów funkcjonowania systemu świa-

dectw efektywności energetycznej w odniesieniu do

przedsiębiorstw energochłonnych.

Wprowadzone roz-

wiązanie umożliwia zaliczenie oszczędności energii

osiągniętej przez odbiorcę końcowego, tzw. energo-

chłonnego, na poczet wykonania obowiązku ciążące-

go na sprzedawcy energii elektrycznej.

Przedsiębior-

stwo energetyczne sprzedające energię elektryczną

mniejszając go o oszczędność, wskazaną przez od-

biorcę końcowego w oświadczeniu przedkładanym

temu przedsiębiorstwu.

Rozwiązanie to eliminuje

możliwość pojawienia się podwójnego ponoszenia

kosztów przez odbiorcę końcowego – po pierwsze,

go poprawie efektywności energetycznej, a po drugie,

kosztów nabycia świadectw efektywności energetycz-

nej przez sprzedawcę energii elektrycznej.

Przy czym

przez energochłonnego odbiorcę końcowego rozumie

energii elektrycznej i dla którego udział kosztu ener-

gii elektrycznej w wartości produkcji jest nie mniej-

szy niż 15%.

Ponadto uprzejmie informuję, że w dniu 22 grud-

nia 2011 r. minister gospodarki przekazał do uzgod-

nień międzyresortowych i konsultacji społecznych

projekty nowej ustawy Prawo energetyczne oraz

ustawy o odnawialnych źródłach energii, w których

zaproponowane zostały rozwiązania redukujące

elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz wy-

sokosprawnej kogeneracji na koszt zakupu energii

wspomnianych uzgodnień, jak też w ramach powo-

łanej z inicjatywy ministra gospodarki zarządzeniem

nr 14 z dnia 8 grudnia 2011 r. grupy roboczej do

spraw redukcji obciążeń przedsiębiorstw energo-

chłonnych, której celem jest przygotowanie i imple-

mentacja do porządku prawnego rozwiązań systemo-

wych dla sektorów energochłonnych oraz w zakresie:

ulg w systemie ﬁskalnym,redukcjiczynnikówkosz-

totwórczych (w tym związanych z kosztami energii

elektrycznej) oraz innych nośników energii, a także

rekompensat dla sektorów narażonych na ryzyko

ucieczki emisji.

W trakcie pierwszego posiedzenia

ww. grupy w dniu 9 stycznia 2012 r. wskazano po-

nownie, że poza uwarunkowaniami funkcjonowania

przedsiębiorstw energochłonnych, w obszarze, w któ-

rym działania podejmuje zgodnie ze swoimi kompe-

tencjami minister gospodarki, konieczne jest m.in.

określenie poziomu i harmonogramu obniżenia leżą-

cej w gestii ministra ﬁnansówakcyzyodenergiielek-

trycznej dla przedsiębiorstw energochłonnych.

Wyrażam przekonanie, że powyższe wyjaśnienia

zostaną przyjęte przez Panią Marszałek jako wyczer-

pująca odpowiedź na interpelację pani poseł Barbary

Bartuś.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie uczniów chorych na cukrzycę (1039)

Odpowiadając na interpelację pana posła Krzysz-

tofa Kwiatkowskiego (SPS-023-1039/12) w sprawie

uczniów chorych na cukrzycę, uprzejmie informuję.

Sprawy dotyczące dzieci przewlekle chorych ure-

gulowane są w przepisach z zakresu opieki zdrowot-

nej, jak również w przepisach prawa oświatowego.

Warunki udzielania i zakres świadczeń opieki

a także zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia, dotyczące postępowań w sprawie zawiera-

Organizację proﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnad

dziećmi i młodzieżą objętymi obowiązkiem szkolnym

porządzenie ministra zdrowia z dnia 28 sierpnia

ustawy, oraz rozporządzenie ministra zdrowia z dnia

1062

wanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej

Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami lekarz

podstawowej opieki zdrowotnej sprawuje proﬁlak-

tyczną opiekę zdrowotną w miejscu określonym

Pielęgniarka środowiska nauczania i wychowania

oraz higienistka szkolna pełnią wiodącą rolę w sys-

temie proﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnaducznia-

mi, sprawując ją na zasadach określonych w umowie

zawartej z dyrektorem szkoły, m.in. w znajdującym

nej i pomocy przedlekarskiej.

Zadania związane z organizacją kształcenia, wy-

chowania i opieki nad dziećmi i młodzieżą w przed-

szkolu, szkole i placówce systemu oświaty, w formach

zapewniających im realizację odpowiednio obowiąz-

ku rocznego przygotowania przedszkolnego, obo-

wiązku szkolnego i obowiązku nauki, reguluje usta-

Zgodnie z obowiązującymi przepisami zapis art. 1

pkt 4 cytowanej wyżej ustawy zapewnia uczniom

w szczególności dostosowanie treści, metod i organi-

zacji nauczania do ich możliwości psychoﬁzycznych,

a także możliwość korzystania z pomocy psycholo-

giczno-pedagogicznej i specjalnych form pracy dydak-

tycznej.

Przepis tej ustawy nakłada również na szkołę

obowiązek zapewnienia uczniom możliwości korzy-

stania z gabinetu proﬁlaktykizdrowotnejipomocy

przedlekarskiej.

Należy również nadmienić, że art. 5 ust. 7 ustawy

przedszkole/szkołę/placówkę m.in obowiązek zapew-

nienia bezpiecznych i higienicznych warunków na-

uki, wychowania i opieki dzieciom i młodzieży.

Jednakże wiodącą rolę w zapewnieniu właściwych

warunków pobytu dziecka przewlekle chorego w przed-

szkolu, szkole i placówce pełni dyrektor, który jest

upoważniony do realizacji zadań, określonych w prze-

pisach, w porozumieniu ze swoim organem prowa-

dzącym.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 39 ust. 1

rektora należy m.in. sprawowanie opieki nad ucznia-

mi oraz stwarzanie warunków do ich rozwoju psy-

choﬁzycznego poprzez aktywne działania prozdro-

wotne.

Jeśli wśród uczniów jest dziecko przewlekle chore,

dyrektor przedszkola, szkoły oraz placówki zobowią-

zany jest przygotować kadrę pedagogiczną i innych

pracowników do pracy z dzieckiem oraz stałego

udzielania pomocy i wsparcia tak, aby zapewnić mu

optymalne warunki pobytu.

W tym celu powinien zorganizować szkolenie ka-

dry pedagogicznej i pozostałych pracowników przed-

szkola, szkoły i placówki w zakresie postępowania

z chorym dzieckiem oraz opracować procedury po-

stępowania w stosunku do każdego chorego ucznia

w porozumieniu z pielęgniarką szkolną lub lekarzem,

wspólnie z pracownikami przedszkola, szkoły i pla-

cówki, zarówno w codziennej pracy, jak i w przypad-

ku zaostrzenia objawów czy ataku choroby.

Procedu-

ry te mogą uwzględniać m.in. przypominanie lub

pomoc w przyjmowaniu leków, wykonywaniu pomia-

rów poziomu cukru, regularnym przyjmowaniu po-

siłków, sposób reagowania itp.

Powinny też określać

formy stałej współpracy z rodzicami (opiekunami)

tego dziecka oraz zobowiązanie wszystkich pracow-

ników przedszkola/szkoły/placówki do bezwzględne-

go ich stosowania.

Dyrektor szkoły lub placówki publicznej opraco-

wuje na każdy rok szkolny plan nadzoru pedagogicz-

bom danej szkoły/placówki.

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej

nia i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicz-

nej w publicznych przedszkolach, szkołach i placów-

kach (Dz. U. Nr 228, poz. 1487) również reguluje

sprawy dotyczące problematyki uczniów przewlekle

chorych, którzy zostali wymienieni jako szczególnie

wymagający objęcia pomocą psychologiczno-pedago-

giczną (§ 2 ust. 1 pkt 7).

Przepisy te wskazują na

formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej udziela-

nej uczniowi w przedszkolu, szkole i placówce.

Pomoc

taka polega na rozpoznawaniu i zaspokajaniu indy-

widualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych

ucznia, m.in. wynikających z choroby przewlekłej.

Odnosząc się do spraw dotyczących podawania

dzieciom w przedszkolu/ szkole/placówce systemu

oświaty leków oraz wykonywania wobec nich czyn-

ności przedmedycznych przez nauczycieli, informuję,

że działania takie mogą być prowadzone na zasadzie

dobrowolnego (najczęściej wyrażonego w formie pi-

semnej) zobowiązania się nauczyciela wobec rodzi-

ców (lub opiekunów prawnych) dziecka.

Dotyczy to wyłącznie podawania leków i wykony-

wania takich czynności przedmedycznych, które nie

są zastrzeżone dla pielęgniarek, lekarzy czy też in-

nych specjalistów.

Przepisy prawa nie mogą nakładać

na nauczycieli takiego obowiązku.

Jednocześnie należy podkreślić, że w sytuacjach

miastowej interwencji lekarskiej, nauczyciel, dyrek-

tor przedszkola/szkoły/placówki lub pielęgniarka zo-

bowiązani są do podjęcia działań pomocy przedme-

dycznej w zakresie posiadanych umiejętności oraz

obowiązkiem tych osób jest zawiadomienie rodziców

lub opiekunów prawnych dziecka o zdarzeniu.

Należy jednak mieć na względzie, że w aktualnym

systemie ochrony zdrowia oraz istniejącym stanie

prawnym jednostki systemu oświaty (m.in. przedszko-

la, szkoły) nie posiadają stosownych uprawnień do re-

alizacji zadań z zakresu opieki zdrowotnej nad dziećmi

i młodzieżą.

Nauczyciel pełni jedynie rolę wspierającą

1063

i może służyć pomocą w nagłych sytuacjach.

Odpowie-

dzialność za prawidłowe leczenie spoczywa głównie na

rodzicach i zespole leczącym dziecko.

Uprzejmie informuję, że Ministerstwo Edukacji

Narodowej podejmuje liczne działania, w tym rów-

nież we współpracy z Ministerstwem Zdrowia.

Mają

one na celu umożliwienie dzieciom przewlekle cho-

rym uczestnictwa w życiu szkolnym zgodnie z ich

potrzebami i możliwościami psychoﬁzycznymi.

1.

18 marca 2009 r. do wszystkich kuratorów

oświaty został wystosowany list z prośbą o upo-

wszechnienie informacji dotyczących zasad organi-

zacji pracy w przedszkolu, szkole i placówce systemu

oświaty w odniesieniu do dzieci i młodzieży przewle-

kle chorych.

2.

4 maja 2010 r. minister edukacji narodowej

skierował do nauczycieli przedszkoli, szkół i placówek

komunikat dotyczący działań zalecanych do podej-

mowania przez szkoły/placówki w przypadku speł-

niania obowiązku rocznego przygotowania przed-

szkolnego, obowiązku szkolnego lub obowiązku na-

uki przez dzieci i młodzież z chorobami przewlekły-

mi, który został uaktualniony 20 stycznia 2011 r.

3.

Na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji

Narodowej zamieszczone zostały komunikaty – sta-

nowisko ministra zdrowia w sprawie możliwości po-

dawania leków dzieciom przez nauczycieli w szkole

i przedszkolu (29 października 2010 r., uaktualnione

20 stycznia 2011 r.).

Stanowisko zawiera informację

o podawaniu leków uczniom z chorobą przewlekłą.

Wynika z niej, że obowiązujące przepisy umożliwiają

nauczycielom udzielanie dzieciom pomocy przedme-

dycznej.

Wykonywanie tych czynności przez nauczy-

cieli może być prowadzone na zasadzie umowy za-

wartej między nauczycielami i rodzicami czy opieku-

nami dziecka oraz dobrowolnego zobowiązania się

nauczyciela do wykonywania zabiegów lub innych

czynności przedmedycznych wynikających z zaleceń

lekarskich.

W sytuacji kiedy w czasie pobytu w szkole dziecko

będzie wymagało podania leku lub wykonania in-

nych czynności (np. kontroli poziomu cukru we krwi

u dziecka chorego na cukrzycę, podania leku drogą

wziewną dziecku choremu na astmę), czynności te

mogą wykonywać również inne osoby (w tym: samo

dziecko, nauczyciel), jeżeli zostały poinstruowane

w tym zakresie.

Osoby, przyjmując zadanie, muszą

wyrazić na to zgodę, przy czym posiadanie wykształ-

cenia medycznego nie jest wymogiem koniecznym.

Delegowanie przez rodziców uprawnień do wyko-

nywania czynności związanych z opieką nad dziec-

kiem oraz zgoda pracowników szkoły i zobowiązanie

do sprawowania opieki winny mieć formę umowy

(ustnej lub pisemnej) pomiędzy rodzicami przewlekle

chorego dziecka a pracownikiem szkoły.

4.

Przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Naro-

dowej uczestniczyli w pracach Zespołu do spraw prze-

ciwdziałania dyskryminacji dzieci przewlekle cho-

rych, powołanego przez pełnomocnika rządu do

Rady Ministrów.

Narodowej oraz Ministerstwa Zdrowia opracowane

zostały we współpracy z Ośrodkiem Rozwoju Eduka-

cji 2 serie publikacji „One są wśród nas”.

Łącznie wydano 12 tytułów, w tym 1 dotyczący

dzieci z cukrzycą:

1) „Dziecko przewlekle chore.

Psychologiczne

szkolu” – E. Góralczyk;

2) „Dziecko z hemoﬁliąwszkoleiprzedszkolu”

– A. Klukowska;

3) „Dziecko z astmą w szkole i przedszkolu”

– M. Kulus;

4) „Dziecko z padaczką w szkole i przedszkolu”

– S. Jóźwiak;

5) „Dziecko z cukrzycą w szkole i przedszkolu”

– D. Witkowski, J. Pietrusińska, A. Szewczyk,

R. Wójcik;

6) „Dziecko z zaburzeniami psychotycznymi w szko-

le.

Informacje dla pedagogów i opiekunów” – I.

Na-

mysłowska;

7) „Dziecko z depresją w szkole i przedszkolu.

In-

formacje dla pedagogów i opiekunów” – M. Turno;

8) „Dziecko z zaburzeniami tikowymi w szkole

nów” – A. Bryńska, T. Wolańczyk;

9) „Dziecko z ADHD w szkole i przedszkolu.

In-

T. Wolańczyk;

10) „Dziecko z autyzmem i Zespołem Aspergera

i opiekunów” – G. Jagielska;

11) „Dziecko z zaburzeniami odżywiania w szko-

nów” – C. Żechowski;

12) „Dziecko z zaburzeniami lękowymi w szkole

nów” – I. Derezińska, M. Gajdzik.

Publikacje te zawierają informacje na temat po-

stępowania z chorym dzieckiem na terenie przed-

szkola i szkoły.

Dzięki nim nauczyciel może poznać

wanie społeczne, emocjonalne i intelektualne dziec-

ka, jego samopoczucie, nastrój i możliwości uczenia

formacje o dziecku i jego chorobie powinien uwzględ-

nić w swojej pracy.

Publikacje te mogą być zatem

traktowane jako materiały pomocnicze, wspierające

kle chorym.

Publikacje zostały przekazane za pośrednictwem

blikowane na stronie internetowej Ministerstwa

Edukacji Narodowej, Ministerstwa Zdrowia, Kance-

larii Prezesa Rady Ministrów i Ośrodka Rozwoju

Edukacji.

5.

W ramach programu zdrowotnego pn. „Naro-

dowy program przeciwdziałania chorobom cywiliza-

1064

cyjnym – moduł II: Program prewencji i leczenia cu-

krzycy w Polsce na lata 2010–2011” Ministerstwo

Zdrowia uruchomiło stronę internetową www.edu-

-cukrzyca.pl, na której znajdują się propozycje szkoleń

oraz informacje dotyczące praktycznego radzenia so-

bie z cukrzycą.

Projekt Edu-Cukrzyca skierowany jest

do uczniów z cukrzycą, ich rodziców i nauczycieli.

Link do tej strony został umieszczony również na stro-

Ministerstwo Edukacji Narodowej zrealizowało, we

współpracy z Akademią Pedagogiki Specjalnej w War-

szawie, projekt systemowy pn. „Podniesienie efek-

cjalnego, których wdrażanie rozpoczęło się w przed-

szkolach, gimnazjach i szkołach specjalnych wszyst-

kich typów w tym roku szkolnym.

Natomiast w szko-

łach podstawowych i ponadgimnazjalnych realizacja

zadań w nowej formule rozpocznie się w roku szkol-

nym 2012/2013.

kuratoriów oświaty, jednostek samorządu terytorialne-

nych przybliżających zmiany oraz prezentujących mo-

del pracy z uczniami ze specjalnymi potrzebami edu-

kacyjnymi, wśród których znajdują się również ucznio-

wie z chorobami przewlekłymi, w tym z cukrzycą.

Podkreślić należy fakt, że projekt przygotował

nauczycieli spotkania szkoleniowo-informacyjne w ca-

Do wszystkich przedszkoli, szkół i placówek tra-

ﬁłyzapośrednictwemkuratoriówoświatymateriały

dydaktyczne dla dyrektorów, nauczycieli i rodziców,

pomagające w pracy z uczniem ze specjalnymi potrze-

bami rozwojowymi i edukacyjnymi:

— materiały szkoleniowe cz.

1,

— materiały szkoleniowe cz.

2,

— materiały dla nauczycieli,

kacyjnymi”,

— ulotka informacyjna dla rodziców.

Przedstawione wyżej informacje nt. działań Mi-

sytuacji szkolnej dzieci ze specjalnymi potrzebami

rozwojowymi i edukacyjnymi, w tym przewlekle cho-

rych, wskazują, że obszar ten jest przedmiotem

Należy jednocześnie zaznaczyć, że powodzenie

wszystkich podejmowanych działań, zarówno przez

instytucje rządowe i samorządowe, jak również przez

dyrektora, nauczycieli i rodziców, odniosą oczekiwa-

ny rezultat przy współpracy pomiędzy szkołą i rodzi-

cami dzieci przewlekle chorych, z udziałem pracow-

ników ochrony zdrowia w poszczególnych środowi-

skach lokalnych.

Działania takie mogą doprowadzić

do wypracowania rozwiązań uwzględniających po-

trzeby konkretnych uczniów i możliwości organiza-

cyjne danej szkoły.

Natomiast w sytuacji, gdy na terenie przedszko-

la/szkoły/placówki podmioty zobowiązane do realiza-

cji działań edukacyjnych, wychowawczych i opiekuń-

czych na rzecz dziecka przewlekle chorego nie wy-

wiązują się ze swoich obowiązków, informacje te po-

winny być kierowane odpowiednio do dyrektora

przedszkola/szkoły/placówki, który sprawuje nadzór

pedagogiczny nad nauczycielami.

Odnosząc się do pytania dotyczącego wprowadze-

nia systemu szkoleń dla nauczycieli, uprzejmie infor-

dzących szkoły wyodrębnia się środki na doﬁnanso-

wanie doskonalenia zawodowego nauczycieli z uwzględ-

nieniem doradztwa metodycznego – w wysokości 1%

Szczegółowo sposób ﬁnansowania doskonalenia

zawodowego nauczycieli określa rozporządzenie mi-

między budżety poszczególnych wojewodów, form

doskonalenia zawodowego doﬁnansowywanych ze

środków wyodrębnionych w budżetach organów pro-

wadzących szkoły, wojewodów, ministra właściwego

W ramach tych środków doﬁnansowywane są

m.in.: organizacja szkoleń, seminariów, konferencji

szkoleniowych, przygotowanie materiałów szkolenio-

wych i informacyjnych, organizacja warsztatów me-

todycznych i przedmiotowych oraz innych form do-

skonalenia zawodowego wynikających z potrzeb edu-

kacyjnych na danym terenie, opłaty za kształcenie

nauczycieli, opłaty za kursy kwaliﬁkacyjneidosko-

nalące, seminaria oraz inne formy doskonalenia za-

wodowego, koszty przejazdów oraz zakwaterowania

i wyżywienia dla nauczycieli skierowanych przez dy-

rektora szkoły lub placówki, którzy uczestniczą w róż-

1065

nych formach doskonalenia zawodowego, a w szcze-

gólności uzupełniają lub podnoszą kwaliﬁkacje.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie udziału obywateli

w procesie stanowienia prawa (1040)

dotyczące interpelacji pana posła Adama Kwiatkow-

skiego w sprawie udziału obywateli w procesie stano-

wienia prawa, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

Intencją przyjętej przez Radę Ministrów uchwały

przedstawienie testu regulacyjnego będącego swego

rodzaju odpowiednikiem oceny skutków regulacji,

uwzględniającego bardziej zwięzły i zasadniczy cha-

Prawo obywateli i ich organizacji do udziału w pro-

cesie stanowienia prawa znajduje swoje podstawy

w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązu-

jącym ustawodawstwie.

Abstrahując od form bezpo-

średniego udziału w procesie stanowienia prawa – wy-

rażającego się przede wszystkim w uprawnieniu do

występowania przez obywateli z inicjatywą ustawo-

dawczą (art. 118 ust. 2 konstytucji) i regulowanego

nywaniu inicjatywy ustawodawczej przez obywateli

– również konstytucyjne prawa dostępu do informa-

cji o działalności organów władzy publicznej (także

mat tej działalności znalazły odzwierciedlenie w sze-

regu regulacji ustawowych.

Należy tu przywołać

zawodowych) bądź też przeprowadzenia procedury

Konstytucyjne i ustawowe gwarancje dostępu

kreślić należy także opracowanie i wdrożenie syste-

mu elektronicznych dzienników urzędowych, zapew-

niającego powszechny dostęp do tekstów obowiązu-

jących przepisów.

W kontekście zmian wprowadzonych uchwałą

1066

ży podkreślić, że twierdzenie o pozbawieniu obywate-

li – w drodze tej uchwały – udziału w procesie przygo-

towywania projektów aktów prawnych nie znajduje

podstaw.

Podstawą przeprowadzania tzw. konsultacji

czątku obowiązywania uchwały Regulamin pracy

Rady Ministrów i który nie był objęty zakresem

uchwały nr 214.

Przewiduje on możliwość skierowania

ności, w tym znaczenie oraz przewidywane skutki

społeczne i ekonomiczne dokumentu, stopień jego zło-

projektu dokumentu rządowego, a zatem również pro-

jektów założeń projektów ustaw oraz projektów aktów

ności nie stoją temu na przeszkodzie.

Jednakże prze-

prowadzanie konsultacji społecznych musi także mie-

ścić się w ramach procedury przyjmowania dokumen-

tów rządowych, która powinna przebiegać w sposób

ry przyjmowania projektów ustaw, w której wyróżnio-

no etap przyjmowania założeń i etap przyjmowania

rakteru założeń wprowadzona uchwałą nr 214 z dnia

dzialny za dany projekt z uwzględnieniem okoliczno-

mentu rządowego nie został skierowany do zaopinio-

wania w ramach konsultacji społecznych, zaintereso-

lą udostępnienia danego projektu w Biuletynie Infor-

macji Publicznej Rządowego Centrum Legislacji.

tem zmian wprowadzonych uchwałą nr 214 z dnia

sultacji społecznych tak projektu założeń, jak i pro-

jektu ustawy opracowanego na ich podstawie ani

ograniczenie w jakikolwiek sposób zakresu dostępu

staw, dla których wprowadzone tą uchwałą zmiany

powinny zostać wyeliminowane z systemu prawnego.

sé) przez prezesa Rady Ministrów.

Zakres tych spraw

gulowania zasad stanowienia prawa, w tym udziału

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

młodzieżowych domów kultury w Polsce (1041)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację złożoną przez pana Jana Ziobrę, posła na

Sejm RP, (nr SPS-023-1041/12) w sprawie działalno-

ści młodzieżowych domów kultury w Polsce, uprzej-

mie wyjaśniam.

Młodzieżowe domy kultury będące placówkami

wychowania pozaszkolnego wspierają harmonijny

rozwój dzieci i młodzieży, realizując zadania eduka-

1067

cyjne, wychowawcze, kulturalne, proﬁlaktyczne,

opiekuńcze, prozdrowotne, sportowe i rekreacyjne.

one rozwijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzy-

stanie z różnych form wypoczynku i organizacji cza-

su wolnego (art. 2 pkt 3 ustawy).

Według danych sys-

temu informacji oświatowej na dzień 30 września

2010 r. obecnie działają w kraju 132 młodzieżowe

domy kultury, organizując zajęcia stałe i okresowe

dla 610 843 uczestników.

Należy podkreślić, że od chwili przekazania pro-

wadzenia placówek wychowania pozaszkolnego sa-

morządom terytorialnym ich działalność ulega stop-

niowym przeobrażeniom.

Coraz bardziej odpowiada

ona na zapotrzebowania środowiska lokalnego, reali-

zując szerszą, stosowną do potrzeb i możliwości misję

środowiskową.

Cele i zadania placówek wychowania pozaszkol-

dzieży w tych placówkach oraz zasad odpłatności

Przepisy przywołanych wyżej rozporządzeń

zwiększają (w stosunku do obowiązującego do nie-

dawna rozporządzenia ministra edukacji narodowej

z dnia 7 marca 2005 r.

– Dz. U. Nr 52, poz. 467 oraz

Nr 212, poz. 1767) kompetencje organów prowadzą-

cych w zakresie organizacji i zasad funkcjonowania

ww. placówek oraz rzeczywistego wpływu na sposób

ich działania w środowisku lokalnym.

Do kompeten-

cji organów prowadzących należy również powoływa-

nie i likwidacja placówek publicznych, w tym także

młodzieżowych domów kultury.

Placówki wychowania pozaszkolnego prowadzone

przez samorządy terytorialne ﬁnansowanesązdo-

chodów jednostek samorządu terytorialnego (art. 5a

Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami ustawy

środki niezbędne na realizację zadań oświatowych,

tych dochodów jest także część oświatowa subwencji

ogólnej.

Sposób podziału części oświatowej subwencji

ogólnej, między innymi na zadania pozaszkolne (ro-

zumie się przez to między innymi zadania związane

z prowadzeniem placówek wychowania pozaszkolne-

go), reguluje rozporządzenie ministra edukacji naro-

Nr 288, poz. 1693).

O podziale subwencji na poszcze-

gólne placówki decyduje organ prowadzący.

Równocześnie wyjaśniam, że Ministerstwo Edu-

nymi młodzieżowe domy kultury.

Kompetencje ministra edukacji narodowej w sys-

2) nadzoruje i koordynuje wykonywanie nadzoru

morządowych jednostki samorządu terytorialnego dzia-

łają samodzielnie i na podstawie własnego budżetu.

chunkowe.

Organem nadzorczym w stosunku do

stracyjny oraz inne sądy administracyjne.

Kontrola

mi uchwał organów samorządu terytorialnego i ak-

tów normatywnych terenowych organów administra-

cji rządowej.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie zwiększenia subwencji na działanie

młodzieżowych domów kultury w 2012 r.

i w latach kolejnych (1044)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

na Sejm RP, (nr SPS-023-1044/12) w sprawie zwięk-

szenia subwencji na działanie młodzieżowych domów

jaśniam.

1068

Placówki wychowania pozaszkolnego prowadzone

Młodzieżowe domy kultury będące placówkami

systemu oświaty wspierają harmonijny rozwój dzieci

wawcze, kulturalne, proﬁlaktyczne, opiekuńcze,

wijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzystanie

nego (art. 2 pkt 3 ustawy).

Należy podkreślić, że od

chwili przekazania prowadzenia placówek wychowa-

nia pozaszkolnego samorządom terytorialnym ich

raz bardziej odpowiada ona na zapotrzebowania śro-

dowiska lokalnego, realizując szerszą, stosowną do

śniam, że Ministerstwo Edukacji Narodowej nie jest

wania działalności jednostek samorządu terytorialne-

go prowadzących m.in. młodzieżowe domy kultury.

dżetu.

Z ramienia państwa kontrolę nad działalno-

ścią jednostek samorządu terytorialnego z punktu

obrachunkowe.

Organem nadzorczym w stosunku do

z powszechnie obowiązującymi przepisami jest mini-

ster administracji i cyfryzacji.

w sprawie dodatkowej formy pomocy

powierzchnia objęta jest obszarem

Natura 2000 (1045)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację posła Tomasza Piotra Nowaka oraz grupy po-

słów w sprawie dodatkowej formy pomocy ﬁnansowej

1069

rem Natura 2000 (pismo z dnia 24 stycznia 2012 r.,

sygn.

SPS-023-1045/12), informuję, co następuje.

sieć Natura 2000 nie powinna być postrzegana jako

przeszkoda w rozwoju publicznych usług i infrastruk-

tury.

Ponadto, walory przyrodnicze obszarów obję-

tych siecią stanowią szansę na rozwój wielu dziedzin

chowaniu zasady zrównoważonego rozwoju.

Zarazem

tów działań prowadzonych na rzecz ochrony walorów

również dodać, że o kryteriach i warunkach doﬁnan-

sowania inwestycji proekologicznych prowadzonych

na obszarach Natura 2000 instytucje wdrażające po-

szczególne programy, takie jak Narodowy Fundusz

skowych, urzędy marszałkowskie itd. dokładnie in-

formują potencjalnych beneﬁcjentów.

Odnosząc się do poszczególnych pytań zawartych

w interpelacji wyjaśniam, jak poniżej.

dzić do kwestii realizacji inwestycji mogących oddzia-

dokumentacji niezbędnej m.in. do określenia wpływu

danej inwestycji lub projektu na te obszary.

Stosow-

cji/planu, należy ocenić skalę i istotność jej oddziały-

wania na obszar Natura 2000.

Wspomniana ocena

dokonywana jest w ramach procedury określonej

sunku do których stwierdzono, że nie będą znacząco

przyrody.

Wspomniane powyżej przepisy stanowią

transpozycję uregulowań dyrektywy Rady 92/43/

rektywa siedliskowa) oraz dyrektywy Parlamentu

(dyrektywa ptasia).

Obowiązek wprowadzenia wspo-

mnianych przepisów do polskiego prawa związany

był z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej

i wynikał z konieczności realizacji postanowień ww.

ska, w kontekście obowiązujących regulacji UE

nowanych przedsięwzięć w zakresie ich wpływu na

2) W doﬁnansowywanymześrodkówUniiEuro-

pejskiej Programie Operacyjnym „Infrastruktura

i środowisko”, w którym minister środowiska pełni

są mechanizmy nawiązujące do ustanowienia obsza-

rów szczególnej ochrony, pozwalające na przyznanie

kryterium merytorycznego I stopnia udział po-

wierzchni obszaru chronionego Natura 2000 badany

„Status ochronny obszaru” największą punktację

uzyskują projekty realizowane na specjalnych obsza-

rach ochrony siedlisk, na których występują siedli-

ska/gatunki priorytetowe lub na obszarach specjalnej

i siedlisk in situ i 5.1.3: Budowa lub modernizacja

małej infrastruktury służącej ochronie obszarów

kresie działania 5.4.1: Działania edukacyjne skiero-

wane do społeczności lokalnych na obszarach chro-

nionych najwyżej oceniane są projekty skierowane do

społeczności lokalnych zamieszkujących obszary Na-

nim sąsiedztwie.

1070

Preferencje stosowane są również w ramach Pro-

nent I „Przyroda i różnorodność biologiczna” prefe-

ruje wnioski dotyczące gatunków priorytetowych

i pod względem ﬁnansowym(projektytemogąsię

UE, w porównaniu do 50% w przypadku innych

przedsięwzięć).

gramu priorytetowego: Ochrona obszarów cennych

przyrodniczo, którego część 1: Zrównoważony rozwój

rejonu Puszczy Białowieskiej oraz część: Zrównowa-

żony rozwój rejonu rzeki Rospudy stanowią instru-

menty wsparcia w zakresie tworzenia infrastruktury

żonych na cennych przyrodniczo obszarach.

W ra-

mach realizacji ww. programów przewidziane jest

udzielenie doﬁnansowaniaześrodkównarodowego

szość przekazana zostanie na preferencyjnych wa-

runkach.

Ponieważ jednak dotychczasowe działania

wania i ustanowienia ogólnych zasad stosowania pre-

ferencji i udogodnień w ubieganiu się o doﬁnansowa-

skierowane do jednostek samorządu terytorialnego,

w szczególności w obszarze tworzenia systemów od-

prowadzania i oczyszczania ścieków komunalnych,

zbiórki i zagospodarowania odpadów, a także adreso-

wanego m.in. do osób ﬁzycznychprogramudopłatna

częściowe spłaty kapitału kredytów bankowych prze-

Również poszczególne wojewódzkie fundusze

ślając zasady udzielania doﬁnansowaniaześrodków

będących w ich dyspozycji, przyjmować postanowie-

nia umożliwiające stosowanie preferencyjnych kry-

teriów i wskaźników doﬁnansowaniaprzedsięwzięć

służących ochronie środowiska realizowanych na te-

renie gmin, których znaczne obszary objęte są szcze-

— Regionalne Programy Operacyjne,

— Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska

Ponadto w ramach Programu Rozwoju Obszarów

są programy rolnośrodowiskowe.

Głównym celem

rodniczego na obszarach wiejskich, poprzez prowa-

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

w sprawie łączenia różnych typów szkół

w zespoły (1046)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

grupy posłów (SPS-023-1046/12) w sprawie łączenia

co następuje.

Organ prowadzący – na podstawie przepisów art. 62

zm.) – może połączyć w zespół szkoły i placówki róż-

nego typu.

Połączenie szkół następuje na podstawie

1071

uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu

terytorialnego, a w przypadku łączenia w zespół

szkoły podstawowej z gimnazjum dodatkowo, zgod-

nie z przepisami art. 62 ust. 5b, wymagane jest uzy-

skanie pozytywnej opinii kuratora oświaty.

Kurator

oświaty, wydając opinię w sprawie utworzenia zespo-

łu szkół, analizuje okoliczności związane z połącze-

niem szkół i wynikające z planowanego połączenia

konsekwencje, w tym również możliwości realizacji

nowej podstawy programowej określonej w rozporzą-

cyjnym realizowane w gimnazjum i szkole ponadgim-

nazjalnej tworzy bowiem programowo spójną całość.

Opinia kuratora oświaty wydana na podstawie

art. 62 ust. 5b ustawy o systemie oświaty nie jest

wydawana w drodze postanowienia, na które służy-

łoby zażalenie.

W obecnym stanie prawnym dla roz-

strzygnięć związanych z łączeniem w zespół szkoły

w myśl którego wydanie przez kuratora oświaty opi-

zajęte w trybie art. 89 podlega zaskarżeniu do sądu

Szczególny wymóg sformułowany został przez

ustawodawcę jedynie w odniesieniu do łączenia w ze-

spół szkoły podstawowej i gimnazjum.

Służy on ogra-

niczeniu tworzenia zespołów złożonych z tych dwu

typów szkół, w których uczyć się będzie duża grupa

uczniów (łącznie 9 klas, a często także oddział przed-

szkolny) w zróżnicowanym przedziale wiekowym

(obecnie 6–16 lat).

Bez wątpienia bowiem wpływa to

na pogorszenie warunków bezpieczeństwa uczniów

w szkole i w szczególny sposób dotyczy uczniów szkół

podstawowych, a zwłaszcza najmłodszych dzieci.

Wy-

raźny rozdział – również organizacyjny – ma służyć

ponadto podkreśleniu odrębności sposobu kształce-

nia na etapie szkoły podstawowej i kształcenia gimna-

zjalnego.

Stąd funkcjonowanie takiego zespołu zosta-

ło dopuszczone obowiązującymi przepisami – ze wzglę-

du np. na brak innych możliwości lokalowych lub inne

ważne powody natury organizacyjnej, ale jednocześnie

zastrzeżono szczególny tryb tworzenia zespołu złożo-

nego ze szkoły podstawowej i gimnazjum.

Jak wskazano wyżej, tworząc zespół złożony ze

szkoły podstawowej i gimnazjum, organ prowadzący

ma obowiązek uzyskania pozytywnej opinii kuratora

oświaty.

Może kierować się również opiniami rady

rodziców i rady szkoły, ale nie ma takiego obowiązku

wynikającego z przepisów prawa.

Kompetencje rad rodziców określone zostały

w art. 54 ustawy, natomiast zadania rady szkoły

określa art. 50.

Zgodnie z art. 54 ust. 1 rada rodziców

szkoły i placówki, organu prowadzącego szkołę lub

placówkę oraz organu sprawującego nadzór pedago-

wach szkoły lub placówki.

Rada szkoły natomiast na

mocy art. 50 ust. 2 uczestniczy w rozwiązywaniu

m.in. występować do organu sprawującego nadzór

placówki, opiniuje plan pracy szkoły lub placówki,

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie nowych propozycji zmian

w ustawie abonamentowej (1047)

(znak: SPS-023-1047/11) uprzejmie przekazuję sto-

sowne informacje.

W odpowiedzi na pytania dotyczące projektu usta-

wy przygotowywanego przez Krajową Radę Radiofo-

nii i Telewizji pragnę ponownie poinformować, iż

otrzymało ww. projektu ustawy.

Jedyne informacje

dotyczące tego projektu pochodzą z doniesień praso-

ma możliwości przedstawienia stanowiska rządu wo-

bec projektu, który nie został jeszcze publicznie za-

prezentowany.

Po przekazaniu go przez Krajową

Radę Radiofonii i Telewizji, zostanie on poddany

gruntownej analizie ekspertów Ministerstwa Kultu-

ry i Dziedzictwa Narodowego, a także innych właści-

wych organów administracji rządowej (w tym zwłasz-

cza Ministerstwa Finansów).

Stanowisko to zostało

przekazane panu posłowi w odpowiedzi na interpe-

lację nr SPS-023-621/11, przekazanej pismem z dnia

11 stycznia 2012 r. (sygn.

DWIM/49/12).

W odpowiedzi na pytanie dotyczące legalności po-

bierania opłat abonamentowych za samo posiadanie

odbiornika uprzejmie informuję, iż zgodnie z art. 2

1072

ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych „za uży-

wanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyj-

nych pobiera się opłaty abonamentowe”.

Jednocze-

śnie art. 2 ust. 2 zawiera domniemanie, zgodnie z któ-

rym „osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny

stowy odbiór programu, używa tego odbiornika”.

Do-

mniemanie to może zostać obalone przez osobę po-

siadającą odbiornik, ale niekorzystającą z niego.

Co

do zasady jednak osoba, która posiada odbiornik

umożliwiający odbiór programów jest zobowiązana

do uiszczania opłat abonamentowych, nawet jeśli z nie-

go nie korzysta.

w sprawie stanowiska Okręgowej Rady

i Mazur oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych dotyczącego niektórych przepisów

ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

terpelację pana Zbigniewa Włodkowskiego, posła na

-1059/12), w sprawie projektu nowelizacji ustawy

W październiku 2011 r. został przygotowany i prze-

kazany do uzgodnień międzyresortowych oraz kon-

sultacji społecznych projekt nowelizacji ustawy z dnia

mogą zapisać się na lisię prowadzoną przez lekarza,

dawców deklaracji wyboru lekarza, pielęgniarki i po-

łożnej podstawowej opieki zdrowotnej.

Weryﬁkacjata

gającej na dodaniu do obowiązującej deklaracji wy-

boru lekarza, pielęgniarki lub położnej podstawowej

czeniodawcy podstawowej opieki zdrowotnej tak, aby

1073

lających świadczeń u tego samego świadczeniodawcy,

niodawcy.

Również, tak jak dotychczas, w przypadku

Zadaniem zespołu było opracowanie propozycji mo-

delu realizacji świadczeń pielęgniarki i położnej pod-

stawowej opieki zdrowotnej oraz funkcjonowania

gniarek i Położnych Rodzinnych w Polsce, Naczelnej

merytorycznych departamentów Ministerstwa Zdro-

kwestia projektu ustawy.

Prawo zamówień publicznych (1060)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pismo,

przekazujące interpelację pana posła Zbigniewa

Prawo zamówień publicznych, uprzejmie przedsta-

wiam poniższe stanowisko.

mistrza, prezydenta miasta do wybrania podmiotu

ruchomości w drodze przetargu.

Ustawa nie dopusz-

cza innego sposobu wyłonienia podmiotu świadczą-

zuje przypadek, w jakim gmina może zlecić odbiera-

nie odpadów komunalnych w trybie zamówienia

wiązanie umowy na odbieranie odpadów komunal-

nych z podmiotem wyłonionym w drodze przetargu

odpadów komunalnych do czasu rozstrzygnięcia na-

stępnego przetargu (który wójt, burmistrz, prezy-

dent jest zobowiązany zorganizować niezwłocznie).

Za niezorganizowanie przetargu grozi kara od 10 000

do 50 000 zł.

Oprócz powyższego należy zauważyć,

w zakresie nieuregulowanym ustawą o utrzymaniu

nych.

należy podkreślić, że gminna jednostka organizacyj-

na będzie mogła odbierać odpady komunalne od wła-

ścicieli nieruchomości jedynie w przypadku, gdy zo-

kształcić się w spółkę prawa handlowego.

w gminach wprowadza rozróżnienie odnośnie do ro-

dzajów nieruchomości na nieruchomości, na których

zamieszkują mieszkańcy oraz nieruchomości, na któ-

rych zamieszkują mieszkańcy, gmina jest zobowią-

zana do zorganizowania odbierania odpadów komu-

nalnych od właścicieli takich nieruchomości, za po-

średnictwem podmiotu wyłonionego w drodze prze-

pady komunalne rada gminy może w drodze uchwa-

1074

siadającym wpis do rejestru działalności regulowanej

Reasumując: wójt, burmistrz, prezydent miasta

jest zobowiązany do wyłonienia podmiotu odbierają-

cego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości

w drodze przetargu i nie może zlecić odbierania od-

padów komunalnych jednostce budżetowej gminy

z pominięciem przetargu, jeżeli nie nastąpiła sytu-

acja opisana w art. 6f ust. 2.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Woźniak

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie dyskryminacji szkół realizujących

inny niż zalecany przez

International Baccalaureate Organization

program nauczania kraju UE (1063)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

SPS-023-1063/12 w sprawie dyskryminacji szkół re-

alizujących inny niż zalecany przez International

UE, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

zm.) stanowi, że w szkołach publicznych i niepublicz-

nych mogą być tworzone oddziały międzynarodowe.

Utworzenie oddziału międzynarodowego wymaga ze-

chowania.

Wniosek o zezwolenie na utworzenie od-

działu międzynarodowego składa organ prowadzący

narodowy.

Wniosek powinien określać:

1) cel, założenia kształcenia i program naucza-

nia, który będzie realizowany w oddziale międzyna-

rodowym,

3) datę rozpoczęcia funkcjonowania oddziału,

4) zgodę rady pedagogicznej na utworzenie od-

działu międzynarodowego,

5) dokument zawierający zgodę zagranicznej in-

stytucji edukacyjnej na przystąpienie szkoły do na-

uczania zgodnego z programem nauczania ustalo-

nym przez tę instytucję,

6) opinię kuratora oświaty zawierającą ocenę moż-

liwości organizacyjnych i kadrowych pozwalających

nego przez zagraniczną instytucję edukacyjną.

Pozytywna ocena spełnienia ww. wymagań oraz

innych związanych z typem szkoły (szkoła podstawowa,

gimnazjum, liceum ogólnokształcące), określonych

m.in. w art. 7a ust. 3 i art. 7b ust. 6 ustawy o systemie

oświaty, powoduje wydanie przez ministra właściwego

ds. oświaty i wychowania zezwolenia na utworzenie od-

działu międzynarodowego.

Negatywna ocena spełnienia ww. wymagań lub nie-

przedłożenie kompletu wymaganych dokumentów, po-

zwalających na ocenę spełnienia wymagań, powoduje

wydanie przez ministra właściwego do spraw oświaty

i wychowania decyzji odmawiającej wydania zezwole-

nia na utworzenie oddziału międzynarodowego.

Wprowadzenie art. 17 ustawy z dnia 19 marca

poz. 458) stanowiącego, że działające w dniu wejścia

gramy nauczania określone przez International Bac-

calaureate Organization w Genewie stają się oddzia-

łami międzynarodowymi, miało na celu otwarcie

polskiego systemu edukacji na świat.

Fakt migracji

ludności związany m.in. z inwestowaniem w Polsce

międzynarodowych sprawiły, że zapotrzebowanie na

używanych przez obywateli UE gwałtownie wzrosło.

Wprowadzenie w szkole oddziałów nauczających we-

dług takich programów znacznie poszerzyło ofertę

edukacyjną, przyczyniając się do intensywniejszego

nauczania języków obcych, oraz poszerzyło kontakty

młodzieży polskiej z młodzieżą innych krajów.

Uczniowie uczęszczający do oddziałów międzynaro-

dowych realizują obowiązek szkolny i obowiązek nauki.

Mają możliwość przejścia na każdym etapie kształcenia

nieczność przystąpienia do sprawdzianu w szkole pod-

stawowej, egzaminu w gimnazjum, egzaminu matural-

nego w liceum ogólnokształcącym.

Oddziały międzynarodowe, o których mowa w art. 17

do dostosowania programów nauczania do wymagań

Z wyrazami szacunku

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

1075

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie podjęcia starań o poszerzenie

umowy o małym ruchu granicznym

woj. warmińsko-mazurskiego (1064)

(pismo nr SPS-023-1064/12 z dnia 24 stycznia br.)

lejne powiaty województwa warmińsko-mazurskiego

uprzejmie informuję.

umowy między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rzą-

dem Federacji Rosyjskiej o zasadach małego ruchu gra-

nicznego w jej obecnym kształcie stało się możliwe

przede wszystkim dzięki zabiegom polskiego resortu

spraw zagranicznych na rzecz nowelizacji rozporządze-

nia (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego

pisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrz-

nych granicach lądowych państw członkowskich i zmie-

niającego postanowienia konwencji z Schengen.

Wska-

zana nowelizacja pozwoliła włączyć w zakres strefy

przygranicznej, określonej w ww. umowie, miasta Olsz-

tyn i Elbląg, a także powiaty: elbląski, olsztyński, mrą-

gowski, giżycki i olecki, mimo iż terytoria tych jedno-

stek podziału administracyjnego województwa war-

mińsko-mazurskiego wykraczają poza 30–50-kilome-

trową strefę zdeﬁniowanąwtekścierozporządzenia.

Należy podkreślić, iż powołana nowelizacja od samego

początku traktowana była przez Komisję Europejską

(dysponującą inicjatywą w przedmiocie zgłaszania pro-

jektów aktów prawodawczych UE) oraz niektóre pań-

stwa członkowskie UE jako wprowadzająca jednostko-

we i wyjątkowe rozwiązanie.

Ponadto należy mieć na względzie, iż przy określa-

niu obszaru stref przygranicznych obowiązuje zasada

równowagi, oznaczająca, iż powierzchnia strefy przy-

granicznej jednej ze stron umowy musi w przybliżeniu

odpowiadać powierzchni strefy przygranicznej drugiej

strony.

W tej sytuacji, zakładając teoretycznie, iż re-

alizacja postulatu podjęcia działań na rzecz włączenia

dodatkowych jednostek podziału terytorialnego nie-

uwzględnionych w umowie byłaby możliwa, oznacza-

łoby to konieczność wyłączenia z polskiej strefy jedno-

stek obecnie objętych porozumieniem.

Mając powyższe na uwadze, z punktu widzenia

stanu obowiązującej legislacji nie ma obecnie moż-

liwości przeprowadzenia sprawy.

Co się natomiast

tyczy dalszych perspektyw, to zależą one od efek-

tywnego funkcjonowania w przyszłości małego ru-

chu granicznego między Polską a Rosją oraz od-

zwierciedlenia tego zjawiska w raportach przeglą-

dowych sporządzanych dla Komisji Europejskiej

w następstwie periodycznych ewaluacji umów regu-

lujących zasady MRG poszczególnych państw człon-

kowskich UE.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

dotyczącego podstawy programowej

kształcenia w zawodach (1065)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-1065/12) w sprawie projektu rozporządze-

nia MEN dotyczącego podstawy programowej kształ-

cenia w zawodach, uprzejmie wyjaśniam.

Niebawem w Dzienniku Ustaw zostanie opubliko-

wane nowe rozporządzenie w sprawie podstawy pro-

gramowej kształcenia w zawodach, które, podobnie

jak rozporządzenie w sprawie podstawy programowej

kształcenia ogólnego w zakresie dotyczącym szkol-

Zgodnie z założeniami reformy szkolnictwa zawodo-

wego podstawę programową kształcenia w każdym

z zawodów ujętych w klasyﬁkacjizawodówszkolnic-

twa zawodowego należy czytać łącznie z podstawą

gimnazjalnych.

Eksperci opracowujący podstawę programową

kształcenia w zawodzie technik informatyk dokład-

nie przeanalizowali podstawę programową kształce-

nia dla przedmiotu: informatyka, przewidzianego do

sadą niepowtarzania, lecz rozszerzania zrezygnowa-

li z treści, które są zamieszczone w aktualnie obo-

wiązującej podstawie programowej kształcenia w tym

zawodzie stanowiącej załącznik nr 8 do rozporządze-

nia ministra edukacji narodowej z dnia 29 lipca 2010 r.

wodach (Dz. U. Nr 154, poz. 1033).

„Wycięta” przez

ekspertów część wiedzy stanowiącej podbudowę pro-

gramową do nabycia wielu umiejętności zawodowych

jest bowiem uwzględniona w ust. 5 treści nauczania

1076

przedmiotu: informatyka w zakresie rozszerzonym

dla IV etapu edukacyjnego.

W opisanym przez pana posła Zbigniewa Włod-

kowskiego przypadku nauczyciele przedmiotu: infor-

matyka w zakresie rozszerzonym i nauczyciele przed-

miotów lub modułów, poprzez które realizowana jest

podstawa programowa kształcenia w omawianym

zawodzie, powinni dokonać korelacji międzyprzed-

miotowej.

W zreformowanym systemie szkolnictwa ponad-

gimnazjalnego podstawa programowa kształcenia

w zawodach będzie zarówno bazą do opracowywania

programów nauczania dla zawodów i poszczególnych

kwaliﬁkacjiwyodrębnionychzzawodów,jakrównież

standardem wymagań egzaminacyjnych, po ustale-

niu przez Centralną Komisję Egzaminacyjną dla

każdego z zawodów kryteriów wykonania.

Zadania w części praktycznej nowego egzaminu

potwierdzającego kwaliﬁkacjewzawodziebędątak

przygotowane, aby można było sprawdzić umiejęt-

ności zdającego ujęte w podstawie programowej

narzędzia, którym zdający będzie się posługiwał

w trakcie egzaminu.

Pojawienie się w kwaliﬁkacji

oznaczonej kodem E.14. wyrażenia: aplikacje inter-

netowe oznacza, że zakres ujętych w niej umiejęt-

ności dotyczy tworzenia i modyﬁkacji aplikacji

klient – serwer realizowanych po stronie klienta, ale

bez wskazywania na konkretną technologię.

Wybór

narzędzi wynika z możliwości szkoły i kwaliﬁkacji

nauczyciela.

W każdej szkole nauczyciel informaty-

ki wie, jakie są wiodące i najbardziej popularne ję-

zyki programowania.

W przypadku kwaliﬁkacji

E.14. do najbardziej rozpowszechnionych w świecie

należą trzy technologie: ASP.NET, PHP i Java.

Za-

danie egzaminacyjne powinno być skonstruowane

na tyle uniwersalnie, aby można było je wykonać,

stosując jeden z kilku popularnych języków.

Biorąc

pod uwagę błyskawiczny rozwój nowych technologii

informatycznych, wskazywanie szybko zmieniają-

cych się narzędzi należy uznać za niewłaściwe.

Po-

dobna sytuacja ma na przykład miejsce przy syste-

mach operacyjnych, zarówno desktopowych jak

i serwerowych, gdzie nie wymieniono systemów

Windows, Linux, mimo iż dla znawców zagadnienia

sytuacja jest oczywista – minimum dla stacji to Win-

dows, dla serwera – Windows+Linux.

Konkretne

technologie powinny zostać wskazane w opracowa-

nym przez nauczycieli programie nauczania.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie zmian w zakresie ogólnego

kształcenia informatycznego (1066)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(nr SPS-023-1066/12) w sprawie zmian w zakresie

ogólnego kształcenia informatycznego, uprzejmie in-

formuję.

Liczba godzin przeznaczonych na informatykę

oraz pozostałe przedmioty nauczania (w zakresie za-

równo podstawowym, jak i rozszerzonym w liceum

ogólnokształcącym i technikum) została ustalona

wstępnie w trakcie prac nad nową podstawą progra-

mową kształcenia ogólnego, co miało miejsce w 2008 r.

Są to liczby godzin gwarantujące pełną realizację

opracowanych przez nauczycieli programów naucza-

nia uwzględniających cele i treści nauczania określo-

ne w podstawie programowej kształcenia ogólnego

dla poszczególnych przedmiotów w odpowiednich ty-

pach szkół.

Nowa podstawa programowa dla szkół ponadgim-

nazjalnych: zasadniczej szkoły zawodowej, liceum

sywnie, począwszy od klasy I ww. typów szkół.

Zgod-

nie z nową podstawą programową w liceum ogólno-

kształcącym i technikum przedmioty obowiązkowe

będą nauczane w zakresie podstawowym lub w za-

kresie rozszerzonym:

1) tylko w zakresie podstawowym – przedmioty:

wiedza o kulturze, podstawy przedsiębiorczości, wy-

chowanie ﬁzyczneiedukacjadlabezpieczeństwa;

2) w zakresie podstawowym i w zakresie rozsze-

rzonym:

a) język polski, język obcy nowożytny, język mniej-

szości narodowej lub etnicznej, język regionalny, ma-

tematyka; uczeń realizuje zakres podstawowy albo

zakres rozszerzony (wymagania szczegółowe dla za-

kresu rozszerzonego obejmują także wszystkie wy-

magania szczegółowe dla zakresu podstawowego),

b) historia, wiedza o społeczeństwie, geograﬁa,

biologia, chemia, ﬁzyka, informatyka; uczeń obo-

wiązkowo realizuje zakres podstawowy (zakres roz-

szerzony stanowi kontynuację nauczania danego

przedmiotu w zakresie podstawowym);

3) tylko w zakresie rozszerzonym – przedmioty:

tura antyczna, ﬁlozoﬁa.

Szkoła ma obowiązek zadbać o wszechstronny roz-

biorą kształcenie w zakresie rozszerzonym z przed-

miotów matematyczno-przyrodniczych, został przewi-

dziany dodatkowy przedmiot uzupełniający: historia

1077

szerzyć wiedzę uczniów w zakresie nauk humanistycz-

nych oraz ukształtować w nich postawy obywatelskie.

nych, został przewidziany dodatkowy przedmiot uzu-

pełniający: przyroda, którego realizacja ma za zadanie

-przyrodniczych.

W liceum ogólnokształcącym uczeń będzie miał

proponowanych przez szkołę przedmiotów ujętych

chemia.

W technikum uczeń będzie miał obowiązek wy-

boru 2 przedmiotów spośród proponowanych przez

wej w zakresie rozszerzonym, związanych z kształ-

ceniem w określonym zawodzie.

Jednym z tych przed-

miotów powinna być: matematyka, biologia, geogra-

ﬁa,ﬁzykalubchemia.

Na nauczanie informatyki w zakresie podstawo-

wym przeznacza się 30 godzin, a w zakresie rozsze-

rzonym dodatkowo 180 godzin w cyklu kształcenia.

O wyborze przedmiotów, które będą realizowane

w szkole w zakresie rozszerzonym, zdecyduje dyrek-

uczniowskiego, uwzględniając przy tym zaintereso-

wania uczniów oraz możliwości organizacyjne, ka-

drowe i ﬁnansoweszkoły.

Zwiększenie liczby godzin nauczania informatyki

ujętej w podstawie programowej kształcenia ogólnego

w szkołach ponadgimnazjalnych w zakresie zarówno

podstawowym, jak i rozszerzonym spowodowałoby do-

datkowe skutki ﬁnansowe,którychpokryciewobecnej

sytuacji ﬁnansowejpaństwaniejestmożliwe.

Liczba godzin przeznaczonych na zajęcia z zakre-

su informatyki w klasach IV–VI szkoły podstawowej

i w gimnazjum nie uległa zmianie.

O tym, że Ministerstwo Edukacji Narodowej

troszczy się o właściwe kształcenie informatyczne

nawet najmłodszych uczniów, może świadczyć wpro-

wadzenie od 1 września 2009 r. do edukacji wcze-

snoszkolnej (klasy I–III szkoły podstawowej) obo-

wiązkowych zajęć komputerowych w wymiarze co

najmniej 95 godzin w trzyletnim okresie nauczania.

Wiedza z zakresu technologii informacyjno-ko-

munikacyjnej (TIK) jest pozyskiwana przez młodych

ludzi nie tylko na zajęciach informatyki – nauczycie-

le wszystkich innych przedmiotów coraz powszech-

niej stosują w swojej pracy narzędzia TIK.

Wiele

szkół uczestniczy w kampaniach społecznych doty-

czących ochrony dzieci i młodzieży przed cyberprze-

mocą i nadużyciami z użyciem Internetu.

Uczniowie

nie tylko w szkole pogłębiają swoja wiedzę w zakresie

TIK.

Również w domu wykorzystują internetowe za-

soby z tego zakresu.

Nauczyciele informatyki mogą ﬁnansować swój

rozwój zawodowy ze środków ustawowych pozostają-

cych w dyspozycji organów prowadzących szkoły pu-

bliczne przeznaczonych na ten cel oraz brać udział

w licznych projektach współﬁnansowanychzfundu-

szy europejskich, które bardzo znaczne środki prze-

znaczają na szkolenia i doskonalenie nauczycieli w za-

kresie TIK.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie

przewiduje wydzielonej linii ﬁnansowaniadoskona-

lenia zawodowego nauczycieli informatyki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie przepisów dotyczących obowiązku

ubezpieczenia podmiotów leczniczych

od odpowiedzialności cywilnej oraz

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

znak: SPS-023-1067/12, interpelację z dnia 11 stycz-

nia 2012 r. pana posła Zbigniewa Włodkowskiego

w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowie-

dzialności cywilnej oraz z tytułu zdarzeń medycz-

Konieczność wprowadzenia dodatkowego ubezpie-

czenia z tytułu zdarzeń medycznych wynikała z tego,

łalności leczniczej mają odmienny charakter, bowiem

miast ubezpieczenie z tytułu zdarzeń medycznych

pieczenia osobowego.

Art. 822 K.c. stwierdza, że przez umowę ubezpie-

czenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zo-

bowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie

cim, wobec których odpowiedzialność za szkodę po-

nosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Przedmiotem

ubezpieczenia są w tym wypadku zobowiązania, któ-

re mogą powstać wobec osób trzecich – poszkodowa-

nych na skutek wypadku ubezpieczeniowego.

Istotne

1078

ku ubezpieczenia OC wchodzi w sytuację prawną

tak daleko jak odpowiedzialność cywilna ubezpiecza-

jącego (przy założeniu, że umowa ubezpieczenia do-

browolnego OC nie zawiera w tym względzie ograni-

czeń).

Przyjmuje się, że w przypadku ubezpieczonego

sprawcy szkody odpowiedzialność ubezpieczyciela

typu gwarancyjnego zastępuje odpowiedzialność

dzie musiało podlegać ogólnym regułom naprawiania

szkody (strata rzeczywista oraz utrata zysków ponie-

siona przez poszkodowanego), sposobu naprawienia

szkody, związku przyczynowego, przyczynienia się do

i ustalenia obowiązku ubezpieczającego do naprawie-

nia szkody między ubezpieczycielem a poszkodowa-

nym powstaje więź materialnoprawna.

traktować jako ubezpieczenie zaliczane do grupy

kowych odróżnia je przede wszystkim przedmiot

pieczenia osobowe.

Nie są one jednak ubezpieczenia-

tem ochrony ubezpieczeniowej (życie, zdrowie) istot-

ne elementy umowne ukształtowane mają w sposób

ki określone w warunkach ubezpieczenia.

Zasadą

łącznie zdarzenia medyczne zdeﬁniowanewustawie

rozwiązanie jest podyktowane także specyﬁkąpostę-

rzeń medyczne, gdzie wypłata świadczenia nie jest

Należy zwrócić uwagę, iż w związku z tym, że

w postępowaniu przed wojewódzką komisją do spraw

zdarzeń medycznych pacjent wraz z oświadczeniem

o przyjęciu propozycji odszkodowania lub zadość-

uczynienia składa oświadczenie o zrzeczeniu się wszel-

kich roszczeń o odszkodowanie i zadośćuczynienie

zdarzeń uznanych przez wojewódzką komisję za zda-

rzenie medyczne, a które w postępowaniu przed są-

dem powszechnym są pokrywane z ubezpieczenia

OC, tym samym wysokość składki na to ubezpieczenie

może stopniowo ulec odpowiedniemu zmniejszeniu.

Dotychczas podmioty wykonujące działalność lecz-

niczą były obowiązane do zawarcia umowy ubezpiecze-

nia OC za szkody wyrządzone przy udzielaniu świad-

czeń opieki zdrowotnej wykonywanych na podstawie

(art. 136b ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdro-

wotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicznych).

Ponad-

to każdy lekarz był obowiązany posiadać ubezpieczenie

obejmujące szkody wyrządzone przy wykonywaniu

czynności zawodowych w zakładzie opieki zdrowotnej

lub w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej, indy-

widualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej lub gru-

powej praktyki lekarskiej (art. 48a ust. 1 ustawy o za-

wodach lekarza i lekarza dentysty).

Odnosząc się do postulatów de lege ferenda,

uprzejmie informuję, iż funkcjonowanie ustawy z dnia

wane przez Ministerstwo Zdrowia.

W przypadku zaist-

nienia istotnych zakłóceń w jej wdrażaniu będą podej-

mowane odpowiednie działania, w tym legislacyjne.

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż minister

zdrowia prowadzi rozmowy z przedstawicielami ubez-

pieczyli i podmiotów wykonujących działalność lecz-

niczą mające na celu wypracowanie zadowalającego

obie strony konsensusu w zakresie wysokości składki

ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

w sprawie przebudowy drogi krajowej nr 79

na odcinku Ryczywół – Kozienice (1084)

pytanie posła Czesława Czechyry, przekazane przy

1079

na odcinku Ryczywół – Kozienice, przedstawiam na-

stępujące informacje.

tualnych możliwości ﬁnansowychpaństwa.

Z uwagi na powyższe zadanie polegające na prze-

– Kozienice nie zostało ujęte w ramach przedmioto-

wego programu.

Uprzejmie informuję, iż program zgodnie z zało-

żeniami zostanie zaktualizowany w momencie, kiedy

w sprawie rozpoczęcia budowy dolnośląskiego

odcinka drogi ekspresowej S5 z Wrocławia

smo z dnia 25 stycznia 2012 r., znak SPS-023-1087/12,

przy którym przekazano interpelację pani poseł Ewy

nia, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Interesujące panią poseł zadanie pn. „Budowa dro-

dawa)” zostało ujęte w ramach programu w załącz-

niku nr 2 zawierającym inwestycje, których stan

ganych przepisami decyzji i zapewnieniu środków

ﬁnansowych.

Należy wskazać, iż resort transportu, dostrzegając

potrzeby mieszkańców Dolnego Śląska, podjął działa-

nia w celu odpowiedniego przygotowania przedmioto-

wego zadania do realizacji.

Dnia 19 sierpnia 2011 r.

ny termin jej uzyskania planowany jest na czerwiec

2012 r.

Ogłoszenie przetargu na budowę oraz realizacja

inwestycji nastąpi pod warunkiem uzyskania wszyst-

kich decyzji i uzgodnień wymaganych przepisami pra-

wa oraz po zapewnieniu pełnego ﬁnansowania.

Rady Ministrów,

uchwalonych dnia 6 grudnia 2011 r.

(1090)

dotyczące interpelacji pana posła Łukasza Gibały

strów, uchwalonych dnia 6 grudnia 2011 r., z upoważ-

1080

Regulamin pracy Rady Ministrów była modyﬁkacja

pienie wymogu dołączania do projektu założeń szcze-

gółowej oceny skutków regulacji (OSR) przedstawie-

niem testu regulacyjnego jest nieuniknioną konse-

kwencją zmiany charakteru założeń projektu ustawy.

zwięzły i zasadniczy charakter projektu założeń i obej-

mującym wstępną analizę ekonomiczną, ﬁnansową

i społeczną projektu.

Wprowadzone zmiany służą

usprawnieniu rządowego procesu legislacyjnego.

Za-

łożenia projektu ustawy mają przedstawić istotę pro-

ponowanej zmiany prawa w celu podjęcia decyzji co

do zasadności jej wprowadzenia.

Konsekwencją przy-

jęcia przez Radę Ministrów takich założeń będzie

opracowanie odpowiedniego projektu ustawy.

Projekt

taki jest objęty wszystkimi wymogami określonymi

dla projektu aktu normatywnego, w tym obowiąz-

kiem przeprowadzenia pełnej oceny skutków regula-

cji w zakresie projektowanych szczegółowych rozwią-

zań realizujących przyjęte założenia.

Brak zatem

podstaw do twierdzenia, że powyższe zmiany ułatwią

przyjmowanie przez rząd niedostatecznie przemyśla-

nych i nieprecyzyjnych regulacji i zwiększają niebez-

pieczeństwo powstawania wadliwych projektów legi-

slacyjnych.

W kontekście zmian wprowadzonych uchwałą

przeprowadzania tzw. konsultacji społecznych pro-

jektów (czyli konsultacji innych niż obligatoryjnie

rego treść pozostaje niezmienna od początku obowią-

zywania uchwały Regulamin pracy Rady Ministrów.

Przewiduje on możliwość skierowania projektu do-

kumentu rządowego do zaopiniowania przez inne

łeczne oraz inne zainteresowane podmioty i instytu-

cje, biorąc pod uwagę treść projektu dokumentu rzą-

dowego, a także uwzględniając inne okoliczności,

jektu dokumentu rządowego, a zatem zarówno pro-

jektów założeń projektów ustaw, jak i projektów ak-

tów normatywnych, w tym projektów ustaw opraco-

wanych na podstawie takich założeń.

Fakultatywno-

ści konsultacji projektu założeń w żaden sposób nie

można zatem wyprowadzać z objętego nowelizacją

nych konsultacji tak obligatoryjnych, jak i fakulta-

mentem.

Fakultatywność konsultacji prowadzonych

cie konsultacjami bardzo szczegółowych rozwiązań

zawartych w założeniach powodowało, że ponowne

1081

do zaopiniowania w ramach konsultacji społecznych,

Funkcjonowanie rządowych procedur prac nad

projektami aktów normatywnych podlega stałej oce-

nie Rady Ministrów, która może postanowić o ich

zmianie w przypadku stwierdzenia zasadności wpro-

wadzenia stosownych modyﬁkacji.

Jakprzedstawio-

no powyżej, efektem zmian wprowadzonych uchwałą

nego z modeli trybu rządowych prac nad projektami

ustaw, która nie skutkuje zmniejszeniem wymagań

wobec projektów ustaw ani ograniczeniem zakresu

zatem podstaw, dla których wprowadzone tą uchwa-

łą zmiany powinny zostać wyeliminowane z systemu

Z wyrazami szacunku

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie roszczeń spółki Geostandard

w stosunku do GDDKiA z tytułu korzystania

z wyników badań wykonywanych w okresie

w związku z budową autostrady A2 (1092)

terpelację poseł Moniki Wielichowskiej, przekazaną

przy piśmie, znak: SPS-023-1092/12, z dnia 25 stycz-

nia 2012 r., w sprawie roszczeń spółki Geostandard

A2 przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

darki Morskiej jako organ administracji rządowej nie

sach prawa do wyłącznej kompetencji innych orga-

nów.

Ponadto nie jest stroną w realizacji procesu in-

westycyjnego – budowy autostrady, a także zawar-

tych umów i nie może ingerować w sprawy roszcze-

niowe.

Właściwym do ich wyjaśnienia i rozwiązania

jest wykonawca realizujący budowę oraz zamawiający

W myśl art. 17 ustawy z dnia 25 marca 1995 r. o dro-

transportu należy:

1) określanie kierunków rozwoju sieci drogowej,

2) wydawanie przepisów techniczno-budowlanych

obiektów inżynierskich,

3) koordynacja działań w zakresie przygotowania

nych przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia,

4) koordynacja działań na rzecz rozwiązywania

blicznych,

5) sprawowanie nadzoru nad generalnym dyrek-

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej, obserwując sposób rozwiązywania

spraw roszczeniowych podwykonawców realizujących

budowę autostrady A2, nie stwierdziło celowych dzia-

łań GDDKiA na ich szkodę.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie wprowadzenia tzw. ulgi

podręcznikowej, czyli zwrotu 5% podatku VAT

nałożonego na książki, szczególnie dla rodzin

wielodzietnych i o najniższych dochodach

(1096)

z dnia 25 stycznia 2012 r., nr SPS-023-1096/12, przy

1082

5% VAT nałożonego na książki, szczególnie dla ro-

dzin wielodzietnych i o najniższych dochodach, uprzej-

mie informuję co następuje.

Przede wszystkim należy zauważyć, że przepisy

w przedmiocie opodatkowania książek (a także pod-

ręczników), muszą pozostawać w zgodzie z systemem

podatku VAT w Unii Europejskiej.

Harmonizacja po-

datku od wartości dodanej w Unii Europejskiej ozna-

cza, iż państwa członkowskie zobowiązane są do

przestrzegania zgodności krajowych uregulowań

w zakresie podatku VAT z regulacjami wynikający-

mi z prawa unijnego, w szczególności z przepisami

ten przewiduje dla państw członkowskich możliwość

stosowania obniżonej stawki VAT w odniesieniu m.in.

do dostawy książek.

Polska z chwilą wejścia do Unii

Europejskiej uzyskała czasową derogację w zakresie

stosowania stawki 0% do dostaw niektórych książek

i specjalistycznych periodyków.

Derogacja ta osta-

tecznie wygasła z dniem 31 grudnia 2010 r.

W związ-

ku z wygaśnięciem ww. derogacji, w celu zminimali-

zowania wzrostu cen książek i czasopism specjali-

stycznych po dniu 31 grudnia 2010 r., wskutek zasto-

sowania zgodnie z przepisami Unii Europejskiej od

(w Polsce wynosi ona co do zasady 7%, w okresie

przejściowym do 2013 r.

– 8%), rząd podjął starania,

by zostały one objęte po dniu 31 grudnia 2010 r. naj-

niższą dozwoloną prawem Unii Europejskiej prefe-

rencyjną stawką podatku VAT.

W wyniku podjętych

dżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578) wprowadzono

z dniem 1 stycznia 2011 r. stawkę najniższą, jaką

w tym zakresie Polska może zastosować, tj. 5% staw-

kę podatku od towarów i usług na książki drukowa-

ne – wyłącznie książki oznaczone stosowanymi na

Równocześnie dodać należy, iż korzystając z moż-

liwości, które stworzyła dyrektywa Rady 2009/47/

str. 18), stawką w wysokości 5% objęto także książki

wydawane na dyskach, taśmach i innych nośnikach,

oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych

przepisów symbolami ISBN, które przed dniem 1 stycz-

nia 2011 r. były opodatkowane stawką podstawową.

Ponadto należy zauważyć, iż podatek VAT jest

cenę danego towaru lub usługi, która jest determi-

nowana przez różnorodne czynniki i mechanizmy

rynkowe, dlatego trudno zgodzić się ze stwierdze-

niem, że podniesienie jedynie stawki podatku VAT

przełożyło się na wzrost cen podręczników nawet

o 10%.

Skala wzrostu stawki na książki (o 5 punktów

procentowych), przy rynkowym charakterze cen to-

warów i usług obciążonych tym podatkiem przy ich

sprzedaży, nie pozwala przyjąć tak prostego wylicze-

nia (konkurencja rynkowa).

Dodatkowo należy zwró-

cić uwagę, że podniesienie stawek tego podatku

w kosztach produkcji książek nie powinno przekła-

dać się na wzrost ich ceny, gdyż podatek naliczony

w kosztach przedsiębiorcy podlega u niego odliczeniu

od podatku należnego.

wprowadzenia ulgi podręcznikowej, polegającej na

zwrocie 5% VAT-u wydanego na książki, szczególnie

uprzejmie informuję, że wszelkie rozwiązania w za-

kresie ulg podatkowych (preferencji) muszą uwzględ-

niać wymogi takiego konstruowania przepisów, któ-

re mają być optymalne pod względem skutecznego

administrowania i kontrolowania systemu tych ulg,

przy zapewnieniu efektywnej realizacji zakładanych

celów.

Koszt wdrożenia takiego systemu nie może być

natomiast wyższy niż potencjalne korzyści, których

ma dostarczyć najuboższym, czy też najbardziej po-

trzebującym.

Proponowana ulga podręcznikowa byłaby, w mo-

jej ocenie, rozwiązaniem zbyt kosztowym (wydatki

budżetowe związane z obsługą i kontrolą tej instytu-

cji prawnej, w tym koszty dodatkowego zatrudnienia

pracowników odpowiedzialnych za weryﬁkacjęwnio-

sków o zwrot) i nieadekwatnym do zrekompensowa-

nia rodzicom różnicy wynikającej ze zmiany stawki

VAT na podręczniki.

Dążenie państwa do wsparcia rodzin, w szczegól-

ności najuboższych, które miałoby wykazywać ce-

chy skutecznego i sprawiedliwego środka, nie po-

winno prowadzić do przyjmowania nieefektywnych

doraźnych mechanizmów.

Polityka rodzinna reali-

zowana jest przez państwo poprzez wiele instru-

mentów, w tym z zakresu polityki podatkowej.

Pro-

ponowane przez pana posła rozwiązanie jest, w mo-

jej opinii, niewspółmierne w stosunku do korzyści

i z tego powodu nie planujemy wprowadzenia ulgi

podręcznikowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Grabowski

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

1083

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie stanu przygotowań polskich

autostrad na organizację Mistrzostw Europy

-1100/12, przy którym przesłano interpelację posła

Waldemara Andzela dotyczącą stanu przygotowań

polskich autostrad do organizacji Mistrzostw Europy

wań do turnieju ﬁnałowegoMistrzostwEuropywPił-

ce Nożnej UEFA Euro Cup 2012, należy wskazać, że

gólności autostrad i dróg ekspresowych, nie są zwią-

zane jedynie z budową poszczególnych odcinków dróg

dla potrzeb organizacji przedmiotowego turnieju.

Re-

alizacja niektórych zadań inwestycyjnych w rzeczy-

wistości związana jest ze zbliżającymi się mistrzo-

cych się pomiędzy miastami gospodarzami turnieju.

ne w „Harmonogramie przedsięwzięć infrastruktu-

ralnych związanych z organizacją UEFA Euro 2012”,

tzw. masterplanie opracowanym przez ministra spor-

gowe projekty infrastrukturalne realizowane przez

stały podzielone według ich znaczenia dla sprawnej

dy) i odcinki ważne (drogi krajowe).

Wśród projektów

autostradowych należy wymienić:

autostrada A1 Pyrzowice – Maciejów – Sośnica

autostrada A8 obwodnica Wrocławia – 35,5 km.

nych jako istotne dla organizacji turnieju, część za-

dań została już zakończona i część dróg oddano do

autostrady A1 Pyrzowice – Maciejów – Sośnica i So-

ko, autostradowej obwodnicy Wrocławia A8.

W stosunku do wszystkich pozostałych projektów,

alna możliwość zapewnienia przynajmniej „przejezd-

ności” na turniej Euro 2012. GDDKiA podjęła dzia-

łania, których celem jest zintensyﬁkowaniepracna

projektach związanych z Euro 2012 tak, aby została

zapewniona „przejezdność” na czas trwania turnieju.

Ponadto planowana jest nowelizacja ustawy o szcze-

jekt zakłada zmiany mające na celu uzyskanie prze-

jezdności dróg przed rozpoczęciem Euro 2012.

Za-

pewnienie przejezdności budowanych tras umożliwi

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

1084

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie możliwości bezpłatnego korzystania

z autostradowej obwodnicy Torunia

oraz utrzymania połączenia komunikacyjnego

miasta z węzłem Czerniewice (1101)

gniewa Girzyńskiego w sprawie możliwości wyłącze-

nia odcinka autostrady A1 będącego obwodnicą To-

runia z systemu poboru opłat oraz utrzymania połą-

czenia komunikacyjnego miasta z węzłem Czernie-

wice, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Uprzejmie informuję, że minister transportu, bu-

downictwa i gospodarki morskiej, podjął decyzję o wy-

dłużeniu okresu zwalniającego z opłat za korzystanie

z odcinka autostrady A1 pomiędzy Nowymi Marzami

a Czerniewicami (Grudziądz – Toruń) o kolejne 30 dni.

Tym samym okres zwolnienia z opłat został wydłu-

żony do 120 dni, a więc najdłuższego okresu przewi-

dzianego umową.

W związku z decyzją ministra do

11 lutego 2012 r. przejazd autostradą w obrębie nowo

otwartych sekcji Nowe Marzy – Czerniewice będzie

bezpłatny.

Stawki opłat obowiązujące na odcinku Ru-

socin – Nowe Marzy pozostaną bez zmian.

Pragnę poinformować, że przedmiotowy odcinek

autostrady A1 jest odcinkiem koncesyjnym, na którym

z dnia 30 września 2008 r. (zmienionej i ujednoliconej

dnia 12 grudnia 2008 r.) koncesjonariuszem jest spół-

ka Gdańsk Transport Company SA (GTC).

Umowa ta

przyznaje spółce GTC prawo do poboru opłat za prze-

jazd autostradą.

Podstawą prawną takiego rozwiąza-

poz. 2571, z późn. zm.), który stanowi, że opłaty za

autostrady na warunkach określonych w umowie.

Przychody z opłaty pobieranej przez GTC stano-

wią przychód Krajowego Funduszu Drogowego.

Sto-

sownie do postanowień umowy o budowę i eksploata-

cję autostrady A1 spółka GTC otrzymuje z Krajowe-

go Funduszu Drogowego, na zasadach określonych

w umowie, wynagrodzenie za dostępność, którego

wysokość uzależniona jest m.in. od natężenia ruchu

na autostradzie oraz wysokości opłat pobranych od

użytkowników.

Zrezygnowanie z poboru opłat na

określonym odcinku autostrady spowoduje koniecz-

ność zapłaty na rzecz GTC umówionej kwoty mimo

braku dochodów płynących z faktycznego poboru

opłat, a tym samym spowoduje, że zmniejszony zosta-

nie również przychód Krajowego Funduszu Drogowe-

go.

Natomiast fundusz stanowi podstawowe źródło

ﬁnansowaniainwestycjidrogowychwPolsce.

Zatem ewentualne zwolnienie z opłat za przejazd

odcinkiem autostrady spowodowałoby jednoczesne

uszczuplenie wpływów z opłat do Krajowego Fundu-

szu Drogowego i wzrost zobowiązań Skarbu Państwa

W interpelacji pan poseł zadał pytanie, czy rozwa-

żane jest wprowadzenie zerowej stawki opłaty dla użyt-

kowników obwodnicy Czerniewice – Lubicz, „korzysta-

jąc z przysługującego ministrowi prawa, które wynika

z art. 13d ust. 8 pkt 1 Dziennika Ustaw z 2007 r.

Nr 19,

poz. 115 z późn. zm., która bardzo pozytywnie wpłynę-

łaby na sytuację ﬁnansowamieszkańców,szczególnie

tych korzystających codziennie z obwodnicy”.

Odnosząc się do powyższego pytania, należy zauwa-

żyć, iż powołany przez pana posła art. 13d ust. 8 ustawy

nister właściwy do spraw transportu, wprowadzając

rozporządzenia: 1) może wprowadzić opłaty abonamen-

towe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi, 2) określa sposób

ogłaszania wysokości tej opłaty, 3) określa sposób po-

bierania tej opłaty – uwzględniając w szczególności po-

trzeby użytkowników w zakresie częstotliwości korzy-

stania z obiektów mostowych i tuneli, zmniejszenie

skutków ﬁnansowychwprowadzeniaopłatydlamiesz-

kańców, dostępność informacji o wysokości opłat oraz

koszt poboru tej opłaty”.

Ustawodawca wskazał, że opi-

sane w przepisie zasady pobierania opłat, w tym m.in.

możliwość wprowadzenia stawki zerowej, odnoszą się

miast art. 13 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że „Ko-

ponoszenia opłat za przejazdy przez obiekty mostowe

asumując, powołany przez pana posła przepis odnosi się

kalizowane w ciągach dróg publicznych i nie znajduje

zastosowania w przypadku opłat pobieranych za auto-

strady i ich odcinki stanowiące obwodnice miast.

Pan poseł wskazał, iż po autostradowej obwodnicy

Torunia przebiega jednocześnie droga ekspresowa

S10.

Wobec powyższego uprzejmie informuję, iż fakt,

że przebieg omawianego odcinka autostrady pokrywa

się z przebiegiem drogi ekspresowej, nie oznacza, że

omawiana droga nie stanowi równocześnie autostra-

dy.

Natomiast zgodnie z generalną zasadą określoną

stii utrzymania połączenia komunikacyjnego miasta

z węzłem Czerniewice, należy zauważyć, że według

założeń planistycznych lewobrzeżny Toruń powinien

docelowo posiadać powiązania z autostradą pośred-

nio poprzez połączenia układu miejskiego (podstawo-

wych tras południowych – mostowych) z drogą eks-

1085

presową S10, a następnie poprzez SPO z autostradą

A1 w węźle Czerniewice.

W trakcie projektowania drogi ekspresowej S10

przewidziano rezerwę terenu pod przyszły węzeł Klu-

czyki (alternatywnie węzeł Rudak).

Węzły te umoż-

liwiały powiązanie drogi krajowej nr 1, poprzez dro-

gę ekspresową, z autostradą A1.

Wobec braku decyzji

władz Torunia w sprawie przyjęcia rozwiązania do

przyszłej realizacji, zaprojektowano i wybudowano

południową obwodnicę Torunia bez tych węzłów.

Projekt węzła Czerniewice został wykonany i na

jego podstawie rozpoczęto w lipcu 2010 r. roboty budow-

lane.

Rozwiązania techniczne, typ, założenia co do po-

wiązań w węźle i podstawowe jego parametry zostały

zatwierdzone decyzjami wojewody toruńskiego i woje-

wody włocławskiego ustalającymi lokalizację autostra-

dy płatnej A1.

W oparciu o ww. decyzje została sporzą-

dzona dokumentacja projektowa dla autostrady, która

wę.

Przyjęte rozwiązania determinują zajętość terenu

przewidywaną pod węzeł.

Dokumenty wymienione po-

wyżej nie przewidują powiązań bezpośrednich drogi

krajowej nr 1 (tym samym miejskiego układu drogowe-

go) z autostradą w węźle Czerniewice.

Sprawa połączenia węzła Czerniewice z drogą

krajową nr 1 była przedmiotem spotkania prezyden-

GDDKiA, na którym prezydent Torunia zgłosił po-

stulat zmiany projektu i budowy tzw. węzła zespolo-

nego pozwalającego na bezpośrednie połączenie au-

tostrady A1 i drogi krajowej nr 1.

Generalna Dyrek-

tu pana prezydenta, uznając, że połączenie A1 z DK

nr 1 i drogami miejskimi odbywać się będzie pośred-

nio poprzez drogę S10 i węzeł Kluczyki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie podniesienia uposażeń

służb mundurowych (1103)

Marka Matuszewskiego w sprawie podniesienia upo-

sażeń służb mundurowych uprzejmie przedstawiam

następujące informacje.

dokonano analizy budżetów, które wykazały brak środ-

ków ﬁnansowychnapodwyżkidlafunkcjonariuszyPań-

stwowej Straży Pożarnej i Straży Granicznej.

Niemniej

nariuszy powyższych służb jeszcze w tym roku.

zerwie celowej na przeciwdziałanie i usuwanie skutków

– upoważniono ministra ﬁnansówdoutworzenianowej

Przedstawiając powyższe, jednocześnie pragnę

zapewnić, że ciągłość pracy Straży Granicznej i Pań-

stwowej Straży Pożarnej nie jest zagrożona.

Podsekretarz stanu

Michał Deskur

i Renaty Butryn

w sprawie algorytmu ﬁnansowania uczestnika

inﬂację oraz stworzenia projektu funduszu

remontowego warsztatów (1109)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

1086

27 stycznia 2012 r., znak: SPS-023-1109/12, interpe-

lację posłów Piotra Tomańskiego i Renaty Butrym

w sprawie algorytmu ﬁnansowaniauczestnikawarsz-

tatów terapii zajęciowej uwzględniającego inﬂacjęoraz

stworzenia projektu funduszu remontowego warszta-

tów, proszę o przyjęcie poniższych wyjaśnień.

celu urealnienie ﬁnansowaniaWTZ.

Wziętopoduwa-

malnego i przeciętnego wynagrodzenia za pracę.

Ponadto, wprowadzenie zasady współﬁnansowa-

WTZ.

W Biurze trwają prace analityczne nad całym

1087

duszu przeznaczonych na pokrycie rocznych kosztów

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie zasad zbiorowego zaopatrzenia

ścieków w budynkach wielolokalowych (1111)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

SPS-023-1111/12, interpelację pana posła Wiesława

nia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków,

uprzejmie informuję, co następuje.

główny jest miejscem przekazania rzeczy w rozumie-

niu art. 544 Kodeksu cywilnego.

Jest to miejsce roz-

działu odpowiedzialności technicznej, ekonomicznej

i prawnej.

Pomiar ilości dostarczonej zimnej wody od lat od-

bywał się za pomocą wodomierza głównego instalo-

wanego na każdym połączeniu (przyłączu) instalacji

z siecią wodociągową.

Naturalną konsekwencją ta-

kiego sposobu opomiarowania instalacji jest rozlicza-

nie należności za wodę według wskazań z tych wo-

domierzy.

Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanaliza-

cyjne nie ponosi bowiem odpowiedzialności za stan

ich legalizację i wybór sposobu rozliczania za wodę.

Przyjęty sposób opomiarowania dostawy zimnej

wody zawsze był odmienny od przyjętego dla energii

elektrycznej i gazu.

Wynikało to z przyjętego dawniej

i stosowanego przez wiele lat sposobu projektowania

i działania instalacji wodociągowych, który charak-

teryzował się co najmniej dwoma pionami wodocią-

gowymi poprowadzonymi do każdego mieszkania

oraz bezpośrednim podłączeniem kranów czerpal-

nych do tychże pionów.

Przy takim rozwiązaniu dla

opomiarowania zużycia wody w każdym mieszkaniu

należało zainstalować cztery wodomierze (lub przy-

najmniej dwa).

wpływ stanu instalacji wewnętrznej zarówno na ci-

śnienie wody, jak i jej jakość trudno wymagać od

przedsiębiorstwa wodociągowego, aby miało zagwa-

rantować te parametry w każdym lokalu budynku

wielolokalowego.

Z powyższych względów miejscem rozliczeń od-

biorcy usług z przedsiębiorstwem wodociągowo-ka-

nalizacyjnym jest wodomierz główny.

Przy rozliczaniu zużycia wody wykazanego przez

czalne przepisami błędy przyrządów pomiarowych,

klasa wodomierzy, nierejestrowane przecieki, brak

jednoczesności dokonywania odczytów, zły stan tech-

niczny instalacji w budynku, kradzieże wody.

1088

Mieszkańcy budynków wielolokalowych również

przed wejściem w życie przedmiotowej ustawy płaci-

Zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy umowa o zaopatrze-

nie w wodę lub odprowadzanie ścieków w budynku

wielolokalowym zawierana jest z właścicielem lub

zarządcą.

Równocześnie, jeżeli spełnione zostaną wymogi

kowite opomiarowanie zużycia wody z instalacji

wodomierzami zainstalowanymi zgodnie z obowią-

zującymi warunkami technicznymi, możliwość od-

czytu wskazań wodomierzy w uzgodnionym termi-

nie, konieczność rozliczenia różnicy wskazań wo-

domierza głównego i sumy wskazań wodomierzy

zainstalowanych przy punktach czerpalnych), to

lolokalowego przedsiębiorstwo wodociągowo-kana-

lizacyjne ma obowiązek zawrzeć umowę o dostawę

wody także z osobą korzystającą z lokalu, wskaza-

ną we wniosku.

Ustawa w art. 6 ust. 7 dopuszcza również możli-

wość zawarcia umów indywidualnych w przypadku

niespełnienia przesłanek określonych w pkt 1–7.

W takiej sytuacji to wola stron decyduje o treści i kształ-

cie stosunku prawnego, który będzie łączył strony.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 353

1

Kodeksu cy-

wilnego strony zawierające umowę mogą ułożyć sto-

sunek prawny według swego uznania, byleby jego

rze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia spo-

łecznego.

Zawieranie umów indywidualnych na podstawie

art. 6 ust. 7 może nastąpić wyłącznie na wniosek

właściciela lub zarządcy budynku.

Ponadto informuję, że możliwość wprowadzenia

wskazań wodomierzy lokalowych zainstalowanych

„Przyjazne Państwo”.

Wprowadzenie ewentualnych

zmian w zakresie rozliczeń będzie możliwe przy oka-

zji większej nowelizacji ww. ustawy.

Jeśli zaś chodzi o zarząd nieruchomością wspólną,

należy zauważyć, iż w przypadku gdy właściciele lo-

kali nie zdecydują się na powierzenie go w trybie art. 18

to obowiązani są oni na mocy art. 20 ww. ustawy do

wyboru zarządu wspólnoty składającego się z osób

ﬁzycznych spośród właścicieli lokali lub spoza ich

grona.

Powyższe oznacza, iż we wspólnocie mieszka-

niowej, której sytuacja ﬁnansowaniepozwalanaza-

trudnienie zarządcy, właściciele lokali obowiązani są

powołać zarząd, którego członkowie mogą swe funk-

cje wykonywać społecznie, nie pobierając z tego tytu-

łu wynagrodzenia.

Trzeba także podkreślić, iż każdy właściciel loka-

lu ma obowiązek współdziałania w zarządzie nieru-

chomością wspólną, także w celu doprowadzenia spo-

sobu jej zarządu do stanu zgodnego z obowiązującymi

przepisami.

Powyższe pozostaje w interesie właści-

cieli lokali, pozwala bowiem na prawidłowe korzysta-

nie przez właścicieli z należących do nich lokali, jak

również zachowanie budynku w stanie pozwalającym

wspólnoty wynikają bowiem nie tylko z przepisów usta-

wy o własności lokali, ale także z ustaw odrębnych, jak

np. Prawo budowlane, Prawo energetyczne etc.

Ustawodawca w art. 26 ustawy o własności loka-

li przewidział dla wspólnot mieszkaniowych, których

członkowie nie wykazują zainteresowania udziałem

w zarządzaniu nieruchomością wspólną, możliwość

ustanowienia przez sąd zarządcy przymusowego.

Prawo zwrócenia się do sądu z takim wnioskiem

przysługuje każdemu z właścicieli lokali.

Trzeba jed-

nak zauważyć, iż zarządca przymusowy czynności

swe wykonuje odpłatnie; należne mu wynagrodzenie

określa sąd, a obowiązanymi do jego pokrycia są wła-

ściciele lokali.

Wspólnoty mieszkaniowe, których powstanie jest

wyrazem przemian społeczno-gospodarczych, jakie

samorządny i samodzielny, zaś organy administracji

publicznej nie są uprawnione do przejmowania obo-

wiązków i uprawnień właścicieli lokali dotyczących

zarządu nieruchomością stanowiącą przedmiot ich

współwłasności.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Piotr Styczeń

1089

Odpowiedź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

w sprawie wniesienia poprawek do projektu

terpelację pani Renaty Butryn i pana Piotra Tomań-

skiego, posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

przekazaną przez wicemarszałka Sejmu pana Marka

(znak: SPS-023-1113/12), w sprawie projektu nowe-

pisać się na lisię prowadzoną przez lekarza, pielęgniar-

kę, położną podstawowej opieki zdrowotnej oraz szcze-

byli m. in. przedstawiciele Kolegium Pielęgniarek

1090

Pielęgniarek i Położnych oraz przedstawiciele mery-

w sprawie planowanej prywatyzacji

Polskich Kolei Linowych (1116)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

z dnia 25 stycznia 2012 r.) w sprawie planowanej pry-

watyzacji Polskich Kolei Linowych, uprzejmie infor-

muję, co następuje.

Odnosząc się do pytań dotyczących powodów pry-

watyzacji PKL SA, uprzejmie informuję, że dla PKP SA

prywatyzacja PKL SA wiąże się z zapewnieniem

środków na spłatę zadłużenia objętego gwarancjami

Skarbu Państwa.

Spółka PKP SA jest bowiem pod-

miotem prowadzącym działalność gospodarczą, któ-

rego podstawowym zadaniem jest restrukturyzacja

ﬁnansowaiorganizacyjnawynikającazfaktu,iżjest

jedynym spadkobiercą byłego przedsiębiorstwa pań-

stwowego PKP, po którym PKP SA przejęła zobowią-

zania ﬁnansowe.

ZbywanieprzezPKPSAaktywów,

w tym akcji i udziałów spółek, jest jedną z form po-

zyskania środków na spłatę powyższych zobowiązań.

Ponadto działalność gospodarcza w zakresie przewo-

zu pasażerów kolejami linowymi w celach turystycz-

nych nie należy do branż, które powinny podlegać

szczególnej ochronie ze strony państwa, ponieważ

działalność ta nie jest związana z bezpieczeństwem

i obronnością oraz nie ma na celu zapewniania usług

mających podstawowe znaczenie dla społeczeństwa.

Z ekonomicznego punktu widzenia okoliczność, iż

PKL SA jest podmiotem rentownym i dobrze prospe-

rującym, jest argumentem przemawiającym za pry-

watyzacją spółki.

Rynek transakcji kapitałowych nie

rych dla wielkości popytu i ceny kluczowe znaczenie

ma atrakcyjność produktu.

Jeżeli natomiast zbycie

akcji PKL SA nastąpiłoby w przypadku złej sytuacji

ekonomicznej spółki, należałoby oczekiwać mniej ko-

rzystnych warunków cenowych i większego niezado-

wolenia społecznego z powodu zbywania na tych wa-

runkach akcji spółki.

Jednym z głównych celów pry-

watyzacji PKL SA jest zapewnienie spółce dalszego

rozwoju oraz wysokiego standardu świadczonych

przez nią usług.

Dla osiągnięcia tego celu niezbędne

jest pozyskanie kapitału od inwestorów.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że obecnie nie

watyzacji PKP SA oraz nieprawdziwe są stwierdze-

nia zawarte w interpelacji pani poseł Anny Paluch,

że narasta zadłużenie spółek Grupy PKP, a spółka

PKL SA jest jedynym podmiotem z tej grupy przyno-

szącym zyski.

Nieprawdziwe jest również stwierdze-

nie, że nie dokonuje się restrukturyzacji i ogranicza-

nia kosztów funkcjonowania spółek z Grupy PKP.

Działania restrukturyzacyjne zostały przeprowadzo-

ne z sukcesem m.in. w PKP Cargo SA oraz TK Tele-

kom sp. z o.o. Zbycie akcji PKL SA jest jednym z kilku

projektów prywatyzacyjnych, które wraz ze sprzedażą

nieruchomości składają się na szereg działań przyczy-

niających się do stopniowej spłaty przez PKP SA za-

dłużenia.

Ustosunkowując się do wątpliwości wyrażonych

w interpelacji pani poseł Anny Paluch dotyczących

możliwości przejęcia PKL SA przez podmioty zainte-

resowane likwidacją działalności spółki, uprzejmie

informuję, że jednym z najważniejszych założeń przy-

jętych w strategii prywatyzacji tej spółki jest jej roz-

wój.

Potencjał wzrostu wartości PKL SA po zbyciu

akcji spółki inwestorom jest jednym z głównych kry-

teriów branych pod uwagę przy podejmowaniu decy-

zji właścicielskich.

Zbycie akcji PKL SA nastąpi

w formie umowy cywilnoprawnej, w której strony

ustanowią swoje prawa i obowiązki.

Nie jest zatem

wykluczone takie określenie w umowie obowiązków

nabywcy, aby stworzyć dobre perspektywy dalszego

funkcjonowania PKL SA.

Jednocześnie gwarancją dalszego funkcjonowania

PKL SA w przypadku zakupu jej akcji przez konku-

renta są bardzo dobra sytuacja ﬁnansowaspółkiiper-

spektywy jej rozwoju.

Biorąc pod uwagę okoliczność,

iż nabycie akcji PKL SA oznaczać będzie dla inwe-

stora konieczność zapłaty ceny uwzględniającej pro-

1091

gnozy ﬁnansowespółki,wygaszeniedziałalnoścido-

chodowej przez nowego inwestora byłoby działaniem

nieracjonalnym, uderzającym również w jego kondy-

cję ﬁnansową oraz zdolność do konkurowania na

rynku, na którym funkcjonuje wiele podmiotów.

Odnośnie do kwestii ewentualnej utraty miejsc

pracy w rejonie Podhala po sprywatyzowaniu PKL SA

uprzejmie informuję, iż przyjęcie w strategii prywa-

tyzacji spółki założenia, że jej rozwój jest jednym

z celów prywatyzacji, oznacza jednocześnie zapew-

nienie miejsc pracy.

Z informacji przekazanych przez

PKP SA wynika, że aktualnie w PKL SA zatrudnio-

nych jest 211 pracowników, a liczba osób zatrudnio-

nych w spółce ulega zwiększeniu i nic nie wskazuje

na to, aby ta tendencja uległa zahamowaniu.

Zdając

sobie sprawę z tego, że klienci PKL SA przyczyniają

się do rozwoju usług i handlu, gwarantujących miej-

sca pracy w rejonie Podhala, należy mieć na uwadze

fakt, że rozwój ten nie zależy wyłącznie od liczby pra-

cowników PKL SA, ale od stopnia wykorzystania

potencjału spółki.

W odniesieniu do kwestii stosunków własnościo-

wych na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego

(TPN) uprzejmie informuję, że spółka PKL SA, pro-

wadząc działalność, dzierżawi od Skarbu Państwa

część gruntów, a w stosunku do pozostałych gruntów

jest użytkownikiem wieczystym.

Zmiana właściciela

akcji PKL SA nie spowoduje zmiany w strukturze

własności nieruchomości gruntowych na obszarze

TPN.

Właścicielem tych gruntów będzie przede

wszystkim Skarb Państwa reprezentowany przez

TPN oraz pozostali właściciele, w tym PKL SA.

Skarb Państwa jako właściciel dzierżawionych grun-

tów będzie w dalszym ciągu dysponował wystarcza-

jącymi narzędziami do reglamentacji działalności na

należących do niego gruntach, wobec czego nie ma moż-

liwości zmiany sposobu korzystania przez PKL SA

z dzierżawionych od Skarbu Państwa gruntów w spo-

sób niezgodny z ich przeznaczeniem.

W kontekście ewentualnych roszczeń reprywaty-

zacyjnych wobec PKL SA należy zwrócić uwagę, iż

tego 2011 r., sygn. akt III CZP 90/10, stwierdzone

zostało, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczy-

stych chroni nabywcę użytkowania wieczystego, tak-

że gdy wpis Skarbu Państwa lub jednostki samorzą-

du terytorialnego jako właściciela nieruchomości jest

wadliwy, w szczególności wobec podważenia prawi-

dłowości nacjonalizacji.

Odnosząc się do kwestii protestów społeczności

lokalnych i środowisk naukowych wobec prywatyza-

cji PKL SA, uprzejmie informuję, że jednostki samo-

rządu terytorialnego z rejonu Podhala wyrażają za-

interesowanie nabyciem akcji spółki.

Na przekazane

dotychczas przez środowiska naukowe oraz inne or-

ganizacje społeczne i jednostki samorządu terytorial-

nego do ministra właściwego do spraw transportu

wątpliwości odnośnie do prywatyzacji PKL SA udzie-

lane były wyjaśnienia, z którymi te podmioty nie po-

lemizowały.

W kwestii ochrony środowiska należy

zauważyć, że niezależnie od przyszłej struktury ak-

cjonariatu PKL SA spółka ta, działając na teryto-

rium Rzeczypospolitej Polskiej, będzie musiała sto-

sować obowiązujące regulacje zarówno krajowe, jak

i wspólnotowe, w tym przepisy dotyczące ochrony

środowiska, przepisy prawa pracy i prawa admini-

stracyjnego.

Prywatyzacja PKL SA nie pogorszy za-

tem sposobu korzystania przez spółkę z najcenniej-

szych fragmentów przyrody Polski, które położone

są na obszarach chronionych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie podjęcia działań zmierzających

do zapewnienia pozostałym, prócz Policji,

służbom mundurowym podległym MSW

podwyżek wynagrodzeń w 2012 r.

(1118)

z dnia 25 stycznia 2012 r. (sygn.

SPS-023-1118/12)

cych do zapewnienia pozostałym, prócz Policji, służ-

bom mundurowym podległym MSW podwyżek wy-

nagrodzeń w 2012 r. uprzejmie przedstawiam nastę-

pujące informacje.

1092

znaczeniem na podwyżkę od dnia 1 października

2012 r. uposażeń funkcjonariuszy: Straży Granicznej

i Roberta Telusa

w sprawie kolejnej zmiany dotyczącej

obniżenia wieku obowiązku szkolnego (1121)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

Bartuś i pana Roberta Telusa (SPS-023-1121/12)

w sprawie kolejnej zmiany dotyczącej obniżenia wie-

ku obowiązku szkolnego, wyjaśniam, co następuje.

27 stycznia br. Sejm uchwalił ww. nowelizację ustawy

zydenta.

w szkołach podstawowych w kolejnych latach szkolnych ogółem, oraz

jęte wychowaniem przedszkolnym albo odbyły roczne przygotowanie

przedszkolne w latach 2009–2011 (według danych z systemu infor-

macji oświatowej, stan na dzień 30 września 2011 r.)

Rok szkolny

2

0

0

8

% sześciolatków

w I klasie ogółem

wiązek rocznego przygotowania przedszkolnego dla

dzieci pięcioletnich od dnia 1 września 2011 r.

W tej

większość rodziców powinna zdecydować, aby ich dzie-

ci podjęły naukę w klasie I szkoły podstawowej.

cać organy prowadzące szkoły podstawowe, które

odpowiadają za zapewnienie warunków do przyję-

cia sześciolatków do szkół.

W tej sytuacji wydaje

latków.

łach podstawowych w roku szkolnym 2012/2013

wyniosłaby 2525 tys. Z projektowanej regulacji wy-

nika, że w dwóch kolejnych latach szkolnych (2012/

wyboru co do rozpoczęcia nauki w szkole podstawo-

wej przez sześciolatka.

Zakładając, że w roku szkol-

nym 2012/2013 naukę w szkole podstawowej rozpocz-

nie 50% dzieci sześcioletnich, można szacować, że

liczba uczniów w szkołach podstawowych wyniosłaby

niżenia rozpoczynania spełniania obowiązku szkol-

nego przez dzieci sześcioletnie od dnia 1 września

2014 80% sześciolatków rozpocznie realizację obo-

wiązku szkolnego, liczba uczniów szkół podstawo-

byłaby mniejsza o ok. 77 tys. w porównaniu do liczby

uczniów wynikającej z obecnego stanu prawnego

1093

100% dzieci sześcioletnich rozpocznie naukę w szko-

łach podstawowych wyniosłaby 2588 tys. i byłaby

minu obniżenia rozpoczynania spełniania obowiązku

Obecnie projektowana regulacja nie generuje do-

stwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorial-

nego.

Uwzględniając ww. założenie, dotyczące pro-

gnozowanego odsetka sześciolatków rozpoczynają-

cych realizację obowiązku szkolnego (50% w 2012 r.

nięcia o 2 lata terminu wprowadzenia obowiązku

szkolnego dla dzieci sześcioletnich w latach 2012–

–2014 średnioroczna liczba uczniów szkół objętych

żonym poziomie.

W związku z powyższym nie jest

konieczne określanie maksymalnego limitu wydat-

ków jednostek sektora ﬁnansówpublicznych,októ-

już 1227 mln zł.

nych skorzystało ok. 80% uprawnionych szkół.

W latach

2009–2010 w ramach programu wydatkowano ponad

zerwie celowej przeznaczonej na realizację programu

więcej niż w roku 2011.

Podsumowanie realizacji pro-

stępne po 15 lutego.

Realizowane są projekty systemowe wspierające

— projekt systemowy „Indywidualizacja procesu

zację niniejszego projektu przeznaczono ok. 624 mln zł

sponowano,

nich; na ten projekt przeznaczono 7420 tys. zł.

towej subwencji ogólnej jednostkom samorządu tery-

torialnego przekazano:

w sprawie wysokości subwencji oświatowej

(1131)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-1131/12) w sprawie wysokości subwencji

oświatowej, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

1094

go wydatków na wynagrodzenia nauczycieli.

cyﬁkęszkółiplacówekzewzględunakosztykształce-

nia, np. szkolnictwo zawodowe, sportowe, medyczne,

szkolnictwo specjalne itp., czego wyrazem są dodatko-

specyﬁkatakichszkółpoprzezzastosowanienastępu-

jących parametrów: wagi P

1

kalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach

Kwota standardu ﬁnansowegoA,czylikwotasub-

ności szkól i placówek.

Kwota ta była wyższa od kwoty subwencji oświatowej

dającej na 1 ucznia przeliczeniowego (4364,39 zł)

1095

30.09.2006 r.) o 17.597, tj. o 6,3%, i zmniejszeniu się

ści oświatowej subwencji ogólnej w przeliczeniu na

samorządu terytorialnego i wynosi 38 711 095 tys. zł.

wanej na rok 2012 kwoty części oświatowej subwen-

cji ogólnej związane jest ze skutkami przechodzący-

wyżki wynagrodzeń nauczycieli o 7% oraz podwyżką

wynagrodzeń nauczycieli o 3,8% planowaną do wdro-

zmian w liczbie i w strukturze zatrudnienia nauczy-

(1 788 304 tys. zł).

Powyższe skutki zostały wyliczo-

ne przy założeniu, że od 1 września 2012 r. nastąpi

objęcie dzieci sześcioletnich obowiązkiem szkolnym.

Ponadto przy planowaniu kwoty subwencji na rok

2012 uwzględniono również skutki zmniejszenia zadań

realizowanych przez samorządy, tj. powstanie na bazie

kolegium państwowej szkoły wyższej (– 2038 tys. zł).

W przytoczonych przez panią poseł Beatę Mazu-

rek informacjach opracowanych przez dr. Bogdana

Stępnia, autor sugeruje, że planowana na rok 2012

kwota subwencji oświatowej została niedoszacowana

o kwotę 1,4 mld zł.

W ocenie Ministerstwa Edukacji

Narodowej analiza dr. Bogdana Stępnia oparta jest jed-

nak na nierzetelnych i błędnych założeniach, i tak:

— wzrost procentowy składki rentowej odniesio -

no do całej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej

z roku 2011 zamiast do wynagrodzeń osobowych pra-

cowników i nie uwzględniono środków zaplanowa-

nych przez rząd w rezerwie celowej nr 74,

— wzrost procentowy średniego wynagrodzenia

nauczycieli odniesiono do całej kwoty części oświato-

nich wynagrodzeń nauczycieli i nie uwzględniono

prognozowanej zmiany liczby oraz struktury etatów

nauczycieli w podziale na stopnie awansu zawodowe-

— do wyliczeń zastosowano również wskaźnik

przeliczeniowych, podczas gdy zmiana liczby uczniów

nie oznacza proporcjonalnej zmiany liczby oddziałów

i wydatków samorządów ponoszonych na zadania

oświatowe.

W tej sytuacji dokonane przez dr. Bogdana Stęp-

nia wyliczenia nie mogą stanowić podstawy do kwe-

stionowania prawidłowości w kalkulacji planowanej

kwoty subwencji oświatowej na rok 2012 w kontek-

ście spełnienia zapisu art. 28 ust. 1 ustawy o docho-

Odnosząc się do apelu Konwentu Wójtów Powia-

tu Chełmskiego dotyczącego trudnej sytuacji gmin

wiejskich z tego terenu, uprzejmie informuję, że

analiza liczby uczniów w roku szkolnym 2010/2011

wykazała, że na 14 gmin wiejskich z terenu powiatu

chełmskiego w 9 z nich na jedną szkołę przypadało

średnio poniżej 100 uczniów – z tego w jednym sa-

morządzie tylko 62,67, a w drugim 60 uczniów.

W pozostałych 5 gminach średnia liczba uczniów

przypadająca na jedną szkołę wynosiła od 101,69 do

138.

Taka sytuacja przyczynia się w znacznym stop-

niu do wzrostu kosztów funkcjonowania szkół na

tym terenie.

Dane liczbowe ujęte w tabeli: Wydatki gmin po-

wiatu chełmskiego ponad subwencję oświatową, za-

łączonej przez panią poseł Beatę Mazurek, obejmują

wydatki zrealizowane przez gminy zarówno na za-

dania uwzględniane przy podziale części oświatowej

subwencji ogólnej, jak i na pozostałe zadania oświa-

towe ﬁnansowane z dochodów własnych jednostek

samorządu terytorialnego.

Materiał ten nie może

więc stanowić o niedoszacowaniu subwencji oświato-

wej, bowiem powinien być analizowany w odniesieniu

do łącznych dochodów tych jednostek samorządu te-

rytorialnego.

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

1096

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

i Ryszarda Terleckiego

w sprawie zapewnienia ﬁnansowania

inwestycji budowy drogi ekspresowej S7

w granicach administracyjnych

miasta Krakowa, stanowiącej fragment

jego wschodniej obwodnicy (1133)

którym przekazano interpelację panów posłów An-

drzeja Adamczyka i Ryszarda Terleckiego w sprawie

zapewnienia ﬁnansowaniainwestycjibudowydrogi

ekspresowej S7 w granicach administracyjnych mia-

sta Krakowa, stanowiącej fragment jego wschodniej

obwodnicy, uprzejmie przekazuję następujące infor-

macje.

Zadanie pn. „Budowa A4 Wielicka – Szarów wraz

z drogą S7 Bieżanów – Christo Botewa – Igołomska

na odcinku Kraków węzeł Igołomska – Kraków węzeł

Christo Botewa (Rybitwy) stanowiącą element tzw.

wschodniej obwodnicy Krakowa”, o długości 4,4 km,

wyższym załączniku umieszczono zadania o priory-

tetowym charakterze, których obecny stan zaawan-

sowania prac przygotowawczych pozwoliłby na ich

stycyjnych ujętych w załączniku nr 1 lub pozyska-

niem dodatkowych limitów ﬁnansowychdlaprogra-

mu względem przyznanej przez Radę Ministrów kwo-

ty 82,8 mld zł.

łych zadań będą podpisywane umowy po rozstrzygnię-

ciu przetargów.

W związku z powyższym wielkość

środków dostępnych na zadania z załącznika nr 1a do

programu będzie można określić już w najbliższych

miesiącach.

Niemniej jednak należy podkreślić, że

środków Unii Europejskiej.

Chciałbym jednocześnie zapewnić, iż resort trans-

portu, mając również na uwadze priorytety funkcjo-

nowania Małopolskiego Zespołu Parlamentarnego

zrzeszającego zainteresowanych parlamentarzystów

różnych stronnictw politycznych, podjął działania

w celu odpowiedniego przygotowania interesującego

panów posłów zadania do realizacji.

Dla ww. inwe-

stycji, w wyniku działań podjętych przez GDDKiA

jako inwestora przedsięwzięcia, uzyskane zostały do

chwili obecnej decyzja o środowiskowych uwarunko-

szony również został przez Generalną Dyrekcję Dróg

targ na wybór wykonawcy robót budowlanych.

Nato-

miast prognozowana wartość projektu ww. zadania

kształtuje się w wysokości 916 253,9 tys. zł.

Aktual-

nie nie istnieją powody, dla których wartość inwesty-

cji w najbliższym czasie miałaby wzrosnąć.

Ponadto należy również zaznaczyć, iż „Program

Reasumując, informuję, że Ministerstwo Trans-

pewnienia środków ﬁnansowychdlawszystkichin-

westycji ujętych w programie na lata 2011–2015,

w sprawie likwidacji różnic ze względu na wiek

u pacjentów chorych na cukrzycę (1137)

terpelację pani Krystyny Skowrońskiej, posła na

tów chorych na cukrzycę, przekazaną przy piśmie

1097

znak: SPS-023-1137/12, uprzejmie proszę o przyjęcie

wyjaśnień w sprawie.

i środki pomocnicze określa rozporządzenie ministra

zacji, a także obejmuje naprawę przedmiotu ortope-

dycznego w ramach limitu ceny tej naprawy.

Minister zdrowia w dniu 24 stycznia 2011 r. pod-

pisał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie

poz. 127).

Wprowadzenie przedmiotowej zmiany mia-

ło na celu przedłużenie refundacji zestawów infuzyj-

nych do 26. roku życia, co umożliwiło młodzieży po

18. roku życia korzystanie z pompy insulinowej.

Jednocześnie informuję, iż podczas prowadzenia

konsultacji społecznych kwestia wysokości limitu re-

fundacji nie budziła żadnych zastrzeżeń, natomiast

pod dyskusję poddano zwiększenie możliwość uzy-

skania ilości wkłuć przez zastąpienie wyrażenia „do

10 wkłuć” sformułowaniem „co najmniej 10 wkłuć”.

Taka zmiana pozwoliła na uzyskiwanie większej ilo-

ści refundowanych wkuć to jest minimum 10 wkłuć

na miesiąc.

Jednocześnie informuję, iż z danych przekaza-

nych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, gdzie we-

dług badania epidemiologicznego, jakie zostało prze-

prowadzone przez Katedrę Nadciśnienia Tętniczego

i Diabetologicznego Uniwersytetu Medycznego

w Gdańsku, cukrzyca występuje u około 5,6% popu-

lacji, to jest u około 2 mln osób, w tym cukrzyca

typu I występuje u 10 do 20% chorych na cukrzycę,

to jest u jakichś 200 do 400 tys. osób w polskim

społeczeństwie.

W związku z tym, iż obecnie roczny koszt wkłuć

do pomp insulinowych dla jednej osoby wynosi 3600 zł,

to objecie refundacją całej populacji chorych na cu-

krzycę, którzy używaliby przy leczeniu pompy insu-

linowej, w obecnej sytuacji ﬁnansowejNarodowego

Funduszu Zdrowia jest niemożliwe.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

oraz grupy posłów

w sprawie oceny i zmiany przepisów ustawy

o redukcji niektórych obowiązków obywateli

smo nr SPS-023-1144/12 z dnia 25 stycznia 2012 r.

dotyczące interpelacji posłów pani Jolanty Szczypiń-

skiej, pana Roberta Telusa i pana Piotra Polaka

w sprawie oceny i zmiany zapisów ustawy z dnia

kowania akcyzą wyrobów węglowych, w szczególno-

ści w sprawie prowadzenia ewidencji wyrobów węglo-

wych zużywanych do celów zwolnionych od akcyzy,

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

zm.), podmioty dokonujące sprzedaży na terytorium

kraju wyrobów węglowych podlegających zwolnieniu

od akcyzy, tzw. pośredniczące podmioty węglowe, ko-

rzystają ze zwolnienia od akcyzy pod warunkiem:

— pisemnego powiadomienia właściwego naczel -

nika urzędu celnego o zamiarze rozpoczęcia działal-

ności gospodarczej jako pośredniczący podmiot wę-

glowy,

— posiadania, przez pośredniczący podmiot wę -

glowy, pisemnego potwierdzenia przez właściwego

naczelnika urzędu celnego powiadomienia go o za-

miarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako

pośredniczący podmiot węglowy,

— dołączenia do przemieszczanych wyrobów wę -

glowych dokumentu dostawy.

Ustawa o podatku akcyzowym nie wprowadza

w przypadku pośredniczących podmiotów węglowych

korzystających ze zwolnienia od akcyzy warunku

prowadzenia ewidencji wyrobów węglowych podlega-

jących zwolnieniu, a potwierdzeniem dostarczenia

przez sprzedający podmiot takich wyrobów podmio-

towi korzystającemu ze zwolnienia jest dokument

dostawy.

Natomiast prowadzenie ewidencji wyrobów węglo-

kiem zwolnienia dla niektórych podmiotów zużywają-

cych te wyroby.

Warunek ten dotyczy np. podmiotów,

które zużywają wyroby węglowe w procesie produkcji

energii elektrycznej, natomiast nie dotyczy gospodarstw

domowych, szkół, placówek służby zdrowia itp.

Pośredniczące podmioty węglowe są obowiązane

do przechowywania dokumentu dostawy przez okres

dokument dostawy został potwierdzony przez odbior-

cę.

Odnosząc się do kwestii okresu przechowywania

dokumentu dostawy, należy zauważyć, że zgodnie

1098

zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem

upłynął termin płatności podatku.

W związku z czym

dokumenty, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia

istnienia zobowiązania podatkowego lub jego wyso-

kości, powinny być przechowywane do celów dowo-

dowych do momentu upływu okresu przedawnienia,

co znajduje odzwierciedlenie m.in. w Ordynacji po-

datkowej, która stanowi, iż podatnicy obowiązani do

prowadzenia ksiąg podatkowych (pod tym pojęciem

rozumie się m.in. ewidencje i rejestry) przechowują

Zatem pięcioletni okres przechowywania doku-

mentu dostawy określony w ustawie o podatku akcy-

zowym jest zgodny z przyjętymi w przepisach podat-

kowych terminami przedawniania się zobowiązań

podatkowych i przechowywania ksiąg (dokumentów)

podatkowych.

Informacje o praktycznym stosowaniu przepisów

podatkowych dotyczących podatku akcyzowego od wy-

robów węglowych są przedmiotem bieżących analiz

w Ministerstwie Finansów.

Na podstawie wypływają-

cych z nich wniosków Ministerstwo Finansów pracu-

je nad wprowadzeniem korekt w przepisach wykonaw-

czych do ustawy o podatku akcyzowym dotyczących

wyrobów węglowych.

Rozważa się m.in. wprowadze-

nie dla wyrobów węglowych sprzedawanych w małych

ilościach uproszczonych form dokumentowania ich

dostawy, które można będzie stosować w sytuacji, gdy

pował bezpośrednio od pośredniczącego podmiotu wę-

glowego sprzedającego te wyroby.

Przewiduje się, że

wprowadzenie takich rozwiązań może znacznie upro-

ścić formalności w obrocie wyrobami węglowymi.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie opracowania standardów

oświatowych i objęcia subwencją oświatową

nauczycieli w związku z planowanym

przesunięciem obowiązku szkolnego

dla sześciolatków na 2012 r. oraz powrotu

do zapisów Karty Nauczyciela z 2000 r.

(1145)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

wicza (SPS-023-1145/12) dotyczącą opracowania

standardów oświatowych oraz objęcia subwencją

oświatową nauczycieli przedszkoli, pozwolę sobie wy-

razić następującą opinię.

wy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych in-

z późn. zm.) przepis art. 30 ust. 9, który upoważniał

do określenia, w porozumieniu z zainteresowanymi

zatrudnienia nauczycieli, biorąc pod uwagę w szcze-

gólności liczbę nauczycieli na oddział, liczbę uczniów

uczniów i wychowanków w poszczególnych typach i ro-

dzajach szkół.

Przepis ten został uchylony przez

innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1845, z późn. zm.).

Jak wynika z uzasadnienia rządu do projektu usta-

wy nowelizującej Kartę Nauczyciela (druk sejmowy

nr 2386, Sejm IV kadencji), zniesienie obowiązku

określenia standardów zatrudnienia nauczycieli jako

kryterium podziału części oświatowej subwencji ogól-

nej wynikało m.in. z następujących przyczyn:

— aktem prawnym powołanym do deﬁniowania

relacji ﬁnansowychpaństwaisamorządówjestusta-

wa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Projektowane w tej ustawie zmiany wprowadzają

standardy odnoszące się do sposobu gwarantowania

przez państwo środków na realizację zadań publicz-

nych w samorządach stanowiących podstawę nalicza-

nia części wyrównawczej subwencji ogólnej.

Niezbęd-

na jest przy tym analiza skutków wprowadzenia tych

rozwiązań w odniesieniu do wszystkich regulacji

wpływających na dochody jednostki samorządu tery-

torialnego.

W ustawie Karta Nauczyciela nie jest

możliwe kompleksowe rozwiązanie tych problemów;

— brak było akceptacji społecznej i merytorycz -

nego porozumienia dla wydania rozporządzenia wy-

konawczego do Karty Nauczyciela w tym zakresie.

Żaden z kilku dotychczas prezentowanych projektów

nie znalazł uznania zarówno wśród partnerów spo-

łecznych, jak i innych podmiotów zainteresowanych

rozwiązaniem tej kwestii.

Upoważnienie ministra

edukacji do określenia standardów zatrudnienia na-

uczycieli wiązałoby się z wprowadzeniem innego

identyﬁkowalnegokryteriumpodziałuśrodkówsub-

wencyjnych w miejsce dotychczas realizowanego

bonu oświatowego „na ucznia”;

— zachodzą poważne przesłanki, by sądzić, że for -

malna zmiana kryterium podziału części oświatowej

subwencji z wymiernej i policzalnej liczby uczniów na

kalkulacyjną formułę „standardowych nauczycieli”

zostanie bezpośrednio odniesiona do faktycznie re-

alizowanego poziomu zatrudnienia nauczycieli w szko-

łach prowadzonych przez j.s.t.

Z uwagi na utrzymu-

jący się niż demograﬁcznyiniezwykletrudnąsytu-

ację na rynku pracy zwolnieni ze szkół nauczyciele

1099

w związku z ewentualną redukcją zatrudnienia po-

większyliby i tak niemałą liczbę bezrobotnych;

— na zadania oświatowe realizowane przez samo -

rządy nie składają się jedynie wynagrodzenia nauczy-

cielskie.

Niezbędne jest tu uwzględnienie również płac

pracowników niepedagogicznych czy wydatków rze-

czowych, jak również – w ścisłym kontekście do przy-

wołanej już reformy ﬁnansówpublicznych–powiąza-

nie standaryzacji zadań oświatowych ze standaryza-

cją innych zadań realizowanych przez samorządy;

— wprowadzenie standardów zatrudnienia w prak -

tyce sprowadzałoby się do tego, że podstawą alokacji

środków na zadania oświatowe dla poszczególnych

j.s.t. stałaby się liczba „standardowych nauczycieli”

zamiast liczby uczniów, co wymagałoby zmiany algo-

rytmu podziału części oświatowej subwencji ogólnej.

Konsekwencją byłyby skokowe zmiany wysokości

subwencji w niektórych j.s.t.

To wymagałyby z kolei

wprowadzenia rozwiązań doraźnych w celu zmini-

malizowania negatywnych skutków zmiany formuły

podziału.

Nie sposób uznać – wskazano w uzasadnie-

niu projektu ustawy – zasadności wprowadzenia ta-

kich zmian w okresie przejściowym i w sytuacji, gdy

docelowo przewiduje się całkowicie odmienne rozwią-

zanie (projektowane w ustawie o dochodach jedno-

oświatowych ze zwiększonych udziałów w podatkach

PIT i CIT);

— przepisy dotyczące standardów zatrudnienia

nauczycieli nie zostały w przeszłości wdrożone, nigdy

nie wpływały na realizację zadań oświatowych przez

samorządy w Polsce i na sposób podziału subwencji

oświatowej.

Uchylenie upoważnienia do określenia, w drodze

rozporządzenia, standardów zatrudnienia nauczycie-

li było przedmiotem rozpoznania Trybunału Konsty-

tucyjnego.

W wyroku z dnia 18 września 2006 r.

K 27/05 (OTK-A 2006/8/105, Dz. U. 2006/170/1221)

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że uchylenie art. 30

ust. 9 Karty Nauczyciela dotyczącego standardów

zatrudnienia nauczycieli nie narusza przepisów Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej i Europejskiej Kar-

ty Samorządu Lokalnego sporządzonej w Strasburgu

poz. 607, z późn. zm.).

W związku z powyższym żaden przepis nie upo-

ważnia obecnie ministra edukacji narodowej do okre-

ślenia, w drodze rozporządzenia, standardów zatrud-

nienia nauczycieli.

Jednocześnie pragnę zauważyć, iż zasady ﬁnan-

nie doskonalenia zawodowego nauczycieli z uwzględ-

nieniem doradztwa metodycznego, o których mowa

W myśl przepisów ustawy z dnia 13 listopada

dochodami własnymi jednostek samorządu teryto-

dochodami jednostek samorządu terytorialnego

mogą być: środki pochodzące ze źródeł zagranicz-

nych niepodlegające zwrotowi, środki pochodzące

w odrębnych przepisach.

Zatem w świetle obowiązujących przepisów punk-

Odnosząc się do kwestii objęcia od 2012 r. obo-

wiązkiem szkolnym dzieci sześcioletnich, pragnę za-

uważyć, że to Rada Ministrów wniosła do Sejmu RP

projekt ustawy, która przesuwa obowiązek szkolny

dla sześciolatków o dwa lata – na wrzesień 2014 r.

W konsekwencji powyższego w dniu 27 stycznia 2012 r.

została uchwalona ustawa zmieniająca ustawę o zmia-

2.

Zadania jednostek samorządu terytorialnego

1100

rządzenie uzależnia tę wysokość od liczby uczniów

ta standardu ﬁnansowego„A”,czylikwotasubwencji

oświatowej przypadająca na jednego ucznia przelicze-

niowego, jest swoistym kalkulacyjnym bonem oświa-

towym na ucznia jednolitym dla wszystkich jednostek

samorządu terytorialnego, ustalanym co roku.

Z uwagi na to, iż podstawowym parametrem po-

działu subwencji oświatowej jest obecnie liczba uczniów

przeliczeniowych, a nie liczba nauczycieli, nie można

mówić o objęciu subwencją oświatową nauczycieli

przedszkoli.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że

ustalając wysokość subwencji oświatowej dla jedno-

stek samorządu terytorialnego na bieżący rok, wzię-

to pod uwagę wszystkie dzieci sześcioletnie bez

Ponadto uprzejmie informuję, że rozwój i tworze-

nie nowych miejsc wychowania przedszkolnego przez

rane z Europejskiego Funduszu Społecznego w ra-

mach priorytetu IX Programu Operacyjnego „Kapi-

tał ludzki” 2007–2013.

W ramach poddziałania 9.1.1,

sowane są projekty konkursowe dotyczące:

Strategiczne Ramy Odniesienia” 2007–2013.

W kon-

sekwencji zmieniony został także „Szczegółowy opis

priorytetów” zatwierdzony przez ministra rozwoju

sy obowiązują od 1 stycznia 2012 r.

działaniu 9.1.1 podpisano 1322 umowy i zakontrak-

Reasumując, biorąc pod uwagę obowiązujący stan

chowania przedszkolnego poprzez objęcie tego obszaru

wsparciem ﬁnansowymwymagaprzeprowadzeniabar-

dzo wnikliwych i szczegółowych badań oraz analiz, po-

nansowania jednostek samorządu terytorialnego.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, uprzejmie

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

w sprawie biletów zerowych na odcinkach

tra Pyzika dotyczącą ustanowienia bezpłatnego prze-

jazdu autostradą na odcinku wzdłuż aglomeracji ślą-

skiej, uprzejmie przekazuję następujące informacje.

1101

w sprawie warsztatów terapii zajęciowej (1147)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na

lację pana posła Eugeniusza Kłopotka w sprawie

1102

tów w warsztatach terapii zajęciowej, Biuro Pełno-

mocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych

porządzenia ministra gospodarki, pracy i polityki

nowane jest rozszerzenie obecnie obowiązującego

posażenia warsztatu lub jego dodatkowe wyposa-

mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa uczest-

ników i umożliwienie prawidłowego funkcjonowa-

nia warsztatu”.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

w sprawie drastycznych cięć środków

którym przekazano interpelację pani poseł Beaty

sowych na budowę i naprawę dróg, uprzejmie prze-

kazuję następujące informacje.

Aktualnie obowiązującym dokumentem w zakre-

sie planów dotyczących rozbudowy infrastruktury

drogowej jest „Program budowy dróg krajowych na

1103

lata 2011–2015” przyjęty przez Radę Ministrów w dniu

25 stycznia 2011 r.

Zawiera on szczegółową listę za-

dań inwestycyjnych, których realizacja zostanie roz-

poczęta do 2013 r., oraz określa wielkość środków

przeznaczonych na ten cel.

Łączna wartość wydat-

ków w latach 2011–2013 została zaplanowana na

kwotę 82,8 mld zł.

Wydatki na zadania ujęte w po-

szczególnych załącznikach pochodzą z Krajowego

Funduszu Drogowego oraz budżetu państwa.

Należy również wskazać, iż od 8 czerwca 2009 r.

nych ustaw (Dz. U. Nr 86, poz. 720).

Zgodnie z przed-

miotową ustawą aktualnie występują dwa źródła ﬁ-

nansowania dróg krajowych (z wyłączeniem dróg

— Krajowy Fundusz Drogowy – środki przezna -

czone są na budowę, przebudowę oraz prace przygo-

towawcze zawarte w tytułach inwestycyjnych; uprzej-

mie informuję, iż w roku ubiegłym wydatki na zada-

nia inwestycyjne wyniosły 23 029 676 tys. zł; w bie-

żącym roku resort planuje wydać na zadania inwe-

stycyjne kwotę ok. 25 mld zł;

— budżet państwa – środki przeznaczone na re -

monty, prace przygotowawcze oraz utrzymanie i za-

rządzanie siecią drogową; wykonanie wydatków na

31 grudnia 2011 r. wyniosło 2 570 661 tys. zł; zgodnie

z uchwaloną w dniu 27 stycznia 2012 r. przez Sejm

ustawą budżetową na 2012 r. część 39: Transport,

planowane wydatki w 2012 r. w ramach budżetu pań-

stwa wynoszą 2 998 960 tys. zł.

przewidziano drastycznych ograniczeń środków ﬁ-

nansowych na budowę dróg z kilkuset miliardów zło-

tych w 2011 r. do kilku miliardów złotych w 2012 r.,

o których pisze pani poseł.

–2015” musiał zostać dostosowany do aktualnych

możliwości ﬁnansowychpaństwa.

Wzwiązkuztym

w roku bieżącym będą realizowane zadania znajdu-

jące się w załączniku nr 1 do programu, obejmujące-

go listę zadań inwestycyjnych, których realizacja

ujęte zadania inwestycyjne, na realizację których za-

bezpieczone są środki ﬁnansowe.

Obejmujeon78za-

dań, z których:

— 26 zadań zostało oddanych do ruchu,

— 46 zadań znajduje się na etapie budowy,

— 6 zadań znajduje się na etapie przetargu lub

przed ogłoszeniem przetargu.

Natomiast w ramach załącznika 1a i 2 do progra-

mu wszystkie zadania inwestycyjne są na etapie

mniej lub bardziej zaawansowanych prac przygoto-

wawczych.

Zgodnie z założeniami program zostanie zaktu-

Odnosząc się do czwartego pytania, uprzejmie

wyjaśniam, iż przedmiotowy program zakłada stwo-

istniejących, oraz podnoszenie ich standardu poprzez

drogowego.

Wskazane odcinki autostrad i dróg eks-

presowych dotyczą zadań obejmujących budowę dróg

Należy wskazać, że inwestycje drogowe istotne

dla organizacji turnieju ﬁnałowegoMistrzostwEu-

nych związanych z organizacją UEFA Euro 2012”

m.in. zadania, które uznano za kluczowe pod kątem

sta, w których mają odbyć się mecze ME 2012, oraz

odcinki przygraniczne.

Obecnie trwają prace na

przedmiotowych zadaniach.

jezdności dróg przed rozpoczęciem Euro 2012”.

Za-

pewnienie przejezdności budowanych tras umożliwi

skiem, Poznaniem i Wrocławiem.

Należy również zaznaczyć, iż w Ministerstwie

stał powołany Zespół do spraw Mistrzostw Europy

żąca koordynacja prac oraz rozwiązywanie proble-

mów występujących w związku z przygotowaniami

inwestycji.

Resort transportu realizuje przed mi-

strzostwami UEFA Euro 2012 plan inwestycyjny

obejmujący budowę autostrad, rozbudowę regional-

nych portów lotniczych, inwestycje kolejowe, taboro-

1104

we i projekty w zakresie transportu miejskiego.

Ak-

tualnie nie występują przesłanki do stwierdzenia, że

proces przygotowań do ME jest zagrożony.

Instytucje

odpowiedzialne za realizację projektów wykazują

dużą aktywność, a wszystkie działania są ściśle mo-

nitorowane przez resort transportu w ramach cy-

klicznych spotkań zespołu oraz kontaktów roboczych

umożliwiających bieżące reagowanie na pojawiające

się problemy.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie nieprzyznania Telewizji Trwam

koncesji na nadawanie

naziemnej telewizji cyfrowej (1157)

rowanym do prezesa Rady Ministrów pismem doty-

czącym interpelacji nr SPS-023-1157/12 posłów

nie naziemnej telewizji cyfrowej z upoważnienia pre-

zesa Rady Ministrów uprzejmie informuję, że prezes

wiedzi na pytania dotyczące decyzji administracyj-

nych podejmowanych przez Krajową Radę Radiofonii

sposób powoływania i odwoływania jej członków i sta-

wiane wobec nich wymagania zostały określone

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie budowy obwodnicy miasta Zawiercia

w woj. śląskim (1159)

-023-1159/12, w sprawie budowy obwodnicy miasta

Zawiercie w woj. śląskim przedstawiam następujące

informacje.

dróg krajowych.

Zakres rzeczowy zawarty w progra-

mie musiał jednak zostać dostosowany do aktualnych

możliwości ﬁnansowychpaństwa,wzwiązkuzczym

interesująca pana posła inwestycja nie została ujęta

w programie.

Jednocześnie informuję, że program w załączniku

nr 3 zawiera kryteria jego aktualizacji o projekty ob-

wodnic, a mianowicie:

gowym – stopień realizacji celu;

Nadmieniam, iż zgodnie z założeniami programu

cyzję o dopisaniu konkretnego zadania do programu

zacji lub zmiany programu.

Jednocześnie informuję, iż „Program budowy

1105

nich ramach ﬁnansowychUniiEuropejskiejnalata

Należy podkreślić, iż warunkiem koniecznym

jest, aby inwestycja zgłoszona do realizacji w ramach

programu spełniała wymogi formalnoprawne.

W przy-

Z poważaniem

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie ratyﬁkowania przez rząd RP

Konwencji Narodów Zjednoczonych

terpelację poseł Marii Nowak w sprawie Konwencji

Po uzgodnieniu z resortami w lipcu 2011 r. zostały

akceptacji przed przedstawieniem Radzie Ministrów

W związku z poruszeniem przez ministra ﬁnansów

sprawy wątpliwości co do skutków ﬁnansowychraty-

ﬁkacji konwencji wniosek ministra pracy i polityki

dzierniku 2011 r.

Zaktualizowany w styczniu br. wnio-

sek ratyﬁkacyjnywymagadodatkowegouzgodnienia,

ponieważ minister ﬁnansówpodtrzymałstanowisko

w sprawie skutków ﬁnansowych ratyﬁkacji.

Nie-

zwłocznie po osiągnięciu porozumienia wszczęta zo-

stanie formalna procedura ratyﬁkacjikonwencji.

Z poważaniem

Minister

w sprawie budowy obwodnicy Marek (1162)

terpelację posła Jacka Sasina przekazaną przy pi-

śmie, znak: SPS-023-1162/12, z dnia 24 stycznia

2012 r. w sprawie budowy obwodnicy Marek uprzej-

mie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

Budowę drogi S8 Radzymin – Marki stanowiącą

obwodnicę Marek ujęto w „Programie budowy dróg

Oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych w War-

szawie przygotowuje się do przeprowadzenia ogłoszo-

nego w dniu 1 lutego br. przetargu na wykonanie kon-

cepcji programowej obwodnicy Marek.

Następnym

przedsięwzięciem będzie ogłoszenie przetargu na pro-

jekt i budowę (system „zaprojektuj i zbuduj”).

Ponad-

to informuję, iż w dniu 5 grudnia 2011 r. wydana zo-

stała decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach

administracyjną będzie wydanie przez wojewodę ma-

zowieckiego zezwolenia na realizację inwestycji usta-

lającego szczegółową lokalizację drogi i zatwierdzają-

cego granice inwestycji.

Realizacja przedmiotowej inwestycji będzie moż-

liwa pod warunkiem uzyskania wymaganych decyzji

administracyjnych i zapewnienia pełnego ﬁnansowa-

nia.

Natomiast rozpoczęcie jej realizacji w br. nie jest

możliwe m.in. ze względu na aktualny stan prac

przygotowawczych.

Nadmieniam, iż „Program budowy dróg krajo-

wych na lata 2011–2015” zgodnie z założeniami zo-

stanie zaktualizowany w momencie, kiedy ostatecz-

ry drogowej dostępne dla Polski w Wieloletnich Ra-

mach Finansowych Unii Europejskiej na lata 2014–

–2020 oraz urealnione będą prognozy makroekono-

wych do zakresu rzeczowego programu.

Chciałbym zapewnić, iż resort transportu na bie-

żąco analizuje planowane wydatki na zadania inwe-

stycyjne, tak aby w chwili pozyskania środków ﬁnan-

sowych można było jak najszybciej je wykorzystać na

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

1106

Odpowiedź

sekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie niejasności związanych z podatkiem

od środków transportowych,

które mogą spowodować utratę

przez gminy części środków pieniężnych

z tego źródła (1164)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

przekazujące interpelację posła Witolda Pahla w spra-

wie niejasności związanych z podatkiem od środków

transportowych, uprzejmie przedstawiam następu-

jące stanowisko.

portowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy

specjalny zdeﬁniowanyzostałwart.2pkt36ustawy

nie z tym przepisem pojazd specjalny to pojazd samo-

chodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywa-

nia specjalnej funkcji, która powoduje konieczność do-

stosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wypo-

W załączniku nr 4 do rozporządzenia ministra

zanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzo-

syﬁkacjapojazdów”,określonesąrodzajepojazdów.

Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 23 załącznika nr 1 do roz-

porządzenia w dowodzie rejestracyjnym w rubryce

„Rodzaj pojazdu” wpisuje się rodzaj pojazdu zgodnie

z klasyﬁkacją.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę, należy stwier-

dzić, że ustalenia w zakresie zakwaliﬁkowaniapojaz-

du jako specjalny, będące podstawą do zastosowania

zwolnienia na podstawie przepisów podatkowych, do-

konuje się na podstawie przepisów Prawa o ruchu dro-

gowym.

Z przepisów tych wynika, że rodzaj pojazdu

jest uwidoczniony w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

W konsekwencji, jeżeli wpis w dowodzie rejestracyj-

nym klasyﬁkujeśrodektransportowyjakopojazdspe-

cjalny, to taki przedmiot opodatkowania jest zwolnio-

ny z podatku od środków transportowych.

Organ podatkowy zobowiązany jest respektować

ustalenia zawarte w dowodzie rejestracyjnym, który

jest dokumentem urzędowym korzystającym z do-

mniemania zgodności z prawdą.

Zgodnie bowiem

z późn. zm.) dokumenty urzędowe sporządzone w for-

mie określonej przepisami prawa przez powołane do

nak z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną

w art. 122 ordynacji, w toku postępowania organy

podatkowe są zobowiązane podejmować wszelkie nie-

istotnych w sprawie okoliczności oraz dokładnego,

pełnego i obiektywnego ustalenia stanu faktyczne-

go.

Na podstawie art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ordynacji

organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób

Dla wymiaru podatku od środków transporto-

wych jednoznaczne ustalenie faktów jest konieczne,

jak wynika bowiem z przywołanych przepisów,

o zwolnieniu z podatku decyduje wystąpienie okre-

ślonego stanu faktycznego, a nie jego potwierdzenie

w urzędowym dokumencie.

Błędne określenie ro-

dzaju środka transportowego w dowodzie rejestra-

cyjnym nie może skutkować opodatkowaniem takie-

go pojazdu wbrew postanowieniom ustawy w tym

zakresie.

Stąd też w razie wątpliwości co do rodzaju

pojazdu wynikającego z dowodu rejestracyjnego or-

gan podatkowy powinien przeprowadzić postępowa-

nie w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Moc do-

wodowa dokumentu urzędowego może być bowiem

obalona w wyniku podjęcia działań polegających na

przeprowadzeniu dowodu przeciwko jego treści

zgodnie z art. 194 § 3 ordynacji.

Domniemanie zgod-

ności z prawdą tego dowodu jest bowiem domniema-

niem wzruszalnym, a w przypadku skutecznego

przeprowadzenia przeciwdowodu dokument urzędo-

Na uwadze mieć jednak należy, że uznanie wyższej

wartości dowodowej kontrdowodu w stosunku do

dokumentu urzędowego jest dopuszczalne jako wy-

jątek od reguły.

Wnioski płynące z oceny takich do-

wodów muszą być więc jednoznaczne i w oczywisty

sposób wskazywać na wadliwą klasyﬁkacjępojazdu

w dowodzie rejestracyjnym.

Powyższe jest zgodne z tezą zawartą w wyrokach

13 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1599, że „o tym,

czy pojazd korzysta ze zwolnienia od podatku od

środków transportowych jako pojazd specjalny na

i opłatach lokalnych, decyduje wyłącznie to, czy mie-

1107

ści się on w deﬁnicjizamieszczonejwart.2pkt36

Prawa o ruchu drogowym”.

zachodzi konieczność wprowadzenia innego brzmie-

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie wykonywania kary śmierci

na Białorusi (1165)

terpelację pana posła Witolda Pahla (pismo nr SPS-

nia kary śmierci na Białorusi uprzejmie informuję:

Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP podejmu-

je szereg działań w celu zwrócenia uwagi światowej

opinii publicznej na problem kary śmierci na Biało-

rusi oraz wpłynięcia na wprowadzenie moratorium

na karę śmierci w tym państwie.

Dzięki polskiej inicjatywie w ubiegłym roku kwe-

stia kary śmierci na Białorusi była obecna m.in. na

forach instytucji międzynarodowych.

Wysoka przed-

stawiciel UE Catherine Ashton wydała oświadczenie,

wzywające Białoruś do wprowadzenia moratorium

na karę śmierci, zaznaczając, że jest to nieludzka

i okrutna kara i że UE sprzeciwia jej się bez względu

na okoliczności.

Zwróciła również uwagę, że Białoruś

jest jedynym europejskim krajem nadal stosującym

ten wymiar kary.

Również w związku ze światowym

dniem przeciwko karze śmierci (10 października) wy-

soka przedstawiciel UE Catherine Ashton oraz se-

kretarz generalny Rady Europy Thorbjørn Jagland

podkreślili we wspólnym oświadczeniu, że kara

śmierci nie wpływa na spadek liczby brutalnych prze-

stępstw.

Potępili stosowanie kary śmierci na Biało-

rusi, w tym dwa wyroki wykonane w czerwcu 2011 r.

Zwrócili również uwagę na brak dostępu rodzin do

informacji na temat bliskich poddanych karze śmier-

ci na Białorusi.

Wezwali do wprowadzenia morato-

rium na karę jako pierwszego kroku w kierunku cał-

kowitego jej zniesienia.

Unia Europejska na forum Stałej Rady OBWE

kierowała liczne apele dotyczące zniesienia kary

śmierci na Białorusi.

Powyższe apele zostały wygło-

szone w kontekście wyroków zarówno na Dzmitryja

Kanawałaua i Uładisława Kawaloua, jak i Ihara My-

alika, Aleha Hryshkautsou i Andreia Burdyka oraz

śmierci.

UE zwróciła uwagę na nieodwracalność

kary, która staje się szczególnie okrutna w przypad-

ku potencjalnej pomyłki wymiaru sprawiedliwości.

Również forum ONZ i Rady Europy stało się plat-

formą do wygłaszania sprzeciwu wobec stosowania

kary śmierci na Białorusi.

We wrześniu 2011 r.

w swym raporcie wysoka komisarz NZ ds. praw czło-

wieka wezwała do zniesienia kary śmierci na Biało-

rusi.

Na wniosek strony polskiej w grudniu 2011 r.

Komitet Ministrów RE wyraził ubolewanie z powodu

wyroków kary śmierci skazujących domniemanych

sprawców ataku na metro w Mińsku.

Zwrócił uwagę,

że sprawiedliwość nie będzie osiągnięta poprzez

śmierć kolejnych ludzi.

Wezwał również do wprowa-

dzenia moratorium na ww. karę.

Należy zaznaczyć,

że bez wprowadzenia moratorium na karę śmierci nie

będzie możliwe wznowienie dialogu z parlamentem

Białorusi przez Zgromadzenia Parlamentarne RE.

MSZ nie będzie zaprzestawał działań mających

na celu przekonanie władz Białorusi do zniesienia

kary śmierci.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie możliwości udzielenia wsparcia

„dzieciom wojny” (1167)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

lację posła Witolda Pahla w sprawie świadczeń pie-

niężnych dla małoletnich oﬁar wojny 1939–1945,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Kwestia przyznania świadczeń pieniężnych dla

osób, które jako małoletnie podlegały represjom

okresu wojny, stanowiła przedmiot prac parlamen-

tarnych Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

kilku już kadencji.

W latach 1996–1997 w Senacie III kadencji prowa-

dzone były prace nad projektem ustawy o świadczeniu

dla małoletnich oﬁarwojny1939–1945,drugąpróbą

uregulowania tej kwestii był wniesiony w 1999 r. przez

1108

prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projekt ustawy

o świadczeniu pieniężnym przysługującym małolet-

nim oﬁaromwojny1939–1945zawykonywaniepracy

stycznych Republik Radzieckich.

W Sejmie IV kadencji

trwały z kolei prace nad senackim projektem ustawy

1939–1945 (druk nr 1670), a w Sejmie V kadencji nad

poselskimi projektami ustaw o świadczeniu pieniężnym

dla małoletnich oﬁarwojny(drukinr1019i1022).

Wszystkie wspomniane projekty nie zyskały apro-

baty ówczesnych parlamentarzystów, zwłaszcza z uwa-

gi na brak precyzyjnej deﬁnicji małoletniej oﬁary

wojny i wynikającą z tego niemożność oszacowania

kosztów wejścia w życie proponowanych rozwiązań.

Kwestia przyznania świadczeń dla małoletnich

oﬁarwojnybyłatakżeprzedmiotemwniesionego

w ostatniej VI kadencji parlamentu poselskiego pro-

jektu ustawy o świadczeniu pieniężnym dla małolet-

nich oﬁarwojny1939–1945orazozmianieniektó-

rych innych ustaw (druk sejmowy nr 634).

Stanowisko Rady Ministrów wobec tego projektu

było negatywne, przede wszystkim z uwagi na trud-

ną sytuację budżetową, która uniemożliwiała wpro-

wadzenie proponowanych w projekcie rozwiązań.

Mając na uwadze powyższe, a także biorąc pod

uwagę bardzo licznie zgłaszane postulaty dotyczące

zadośćuczynienia za krzywdy doznane w okresie woj-

ny i po wojnie oraz stan budżetu państwa, pragnę

uprzejmie poinformować, że brak jest możliwości pod-

jęcia działań zmierzających do przyznania świadczeń

pieniężnych dla małoletnich oﬁarwojny.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie braku rozporządzenia dotyczącego

funkcjonowania rodzinnych domów pomocy

(1168)

terpelację pani poseł Bożenny Bukiewicz, otrzymaną

-1168/12, w sprawie rozporządzenia w sprawie ro-

dzinnych domów pomocy, wyjaśniam.

Ubiegłoroczna nowelizacja ustawy o pomocy spo-

łecznej wprowadziła zmianę do art. 52 ust. 2, w kon-

sekwencji wymuszając zmianę dotychczas obowiązu-

jącego rozporządzenia w sprawie rodzinnych domów

pomocy.

Wprawdzie ta forma świadczenia usług opie-

kuńczych w postaci rodzinnego domu pomocy zosta-

ła wprowadzona do ustawy o pomocy społecznej

popularnością.

Według danych Ministerstwa Pracy

ło jedynie 8 rodzinnych domów pomocy, w których

przebywało 50 osób.

Niewielkie doświadczenia w tym zakresie wydłu-

żyły dyskusję specjalistów w tym zakresie, jednak ich

zdaniem ta forma usług opiekuńczych w postaci ro-

dzinnego domu pomocy powinna być na większą ska-

lę próbą budowania w systemie pomocy społecznej

ogniwa pośredniego pomiędzy usługą opiekuńczą

pomocy społecznej.

Struktura społeczna, rosnąca

jących pomocy i opieki wywołuje potrzebę tworzenia

stwa pośrednich form wsparcia, zwłaszcza dla osób

starszych i niepełnosprawnych intelektualnie, które

gają jeszcze umieszczenia w domu pomocy społecznej.

Obecnie przygotowany projekt rozporządzenia znaj-

duje się w konsultacjach międzyresortowych i z part-

nerami społecznymi.

Mam nadzieję, że do połowy marca

uda się zakończyć proces legislacyjny i będę mógł podpi-

sać nowe rozporządzenie w drugiej połowie marca br.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

przez samotną matkę na rzekomo niesłuszne

pozbawienie jej alimentów i zasiłku rodzinnego

(1170)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-023-1170/12, przekazane przez Kancela-

rię Prezesa Rady Ministrów pismem z dnia 26 stycz-

nia 2012 r., dotyczące interpelacji posła Piotra van der

Coghena w sprawie wysokości kryterium dochodowe-

go uprawniającego do zasiłku rodzinnego oraz kryte-

rium dochodowego uprawniającego do świadczeń z fun-

duszu alimentacyjnego, uprzejmie informuję.

1109

Od szeregu lat polski system wsparcia material-

nego rodzin z dziećmi na utrzymaniu, ﬁnansowany

z budżetu państwa, kierowany jest do rodzin o ni-

skich dochodach.

W systemie tym podstawową rolę

pełnią świadczenia rodzinne przyznawane na pod-

zm.) – są to zasiłki rodzinne z dodatkami oraz świad-

czenia opiekuńcze, zaś rolę uzupełniającą pełnią

świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Kryterium

dochodowe uprawniające do zasiłków rodzinnych wy-

nosi 504,00 zł netto na osobę, a w przypadku rodzin

to podwyższone jest do 583 zł netto.

Natomiast przy

ubieganiu się o świadczenia z funduszu alimentacyj-

nego kryterium dochodowe, zgodnie z art. 9 ust. 2

dzinie osoby uprawnionej.

Zatem kryterium upraw-

niające do świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest

o 43% wyższe od podstawowego kryterium docho-

dowego uprawniającego do zasiłku rodzinnego.

Tak więc warunki przyznania prawa do świadczeń

z funduszu alimentacyjnego są znacząco preferen-

cyjne niż warunki przyznawania prawa do świad-

czeń rodzinnych, które to adresowane są do wielo-

krotnie większej grupy rodzin z dziećmi na utrzy-

podwyższenia kryterium dochodowego uprawniają-

cego do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Weryﬁkacjakwotświadczeńrodzinnychiwyso-

kości kryteriów dochodowych, zgodnie z art. 18 usta-

stytut Pracy i Spraw Socjalnych.

Ostatnia weryﬁka-

cja była przeprowadzona w 2009 r., w wyniku której

kacja kwot świadczeń rodzinnych i wysokości kryte-

riów dochodowych uprawniających do zasiłków rodzin-

nych, będzie przeprowadzona 1 listopada 2012 r.

Nie zostały podwyższone kryteria dochodowe

uprawniające do świadczeń rodzinnych, co związane

było z istotnym wzrostem wydatków na świadcze-

nia rodzinne w wyniku podwyższenia kwot zasiłku

rodzinnego i świadczenia pielęgnacyjnego (wzrost

wydatków o ponad l mld zł w skali roku) oraz trudną

sytuacją budżetu państwa.

Pomimo niepodwyższenia kwot kryteriów do-

chodowych uprawniających do świadczeń rodzin-

nych zmiany, które weszły w życie w latach 2009–

–2010, znacznie zwiększają wielkość środków kie-

rowanych do rodzin korzystających ze świadczeń

rodzinnych.

Wzrost wysokości zasiłku rodzinnego

oznacza bowiem również wzrost kwoty dopuszczal-

nego przekroczenia wysokości kryteriów dochodo-

wych bez utraty prawa do świadczeń rodzinnych

dla rodzin, które już korzystają z tych świadczeń.

dzinnych, w przypadku gdy dochód rodziny w prze-

ny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim

okresie zasiłkowym (np. dla czteroosobowej rodziny

wychowującej dziecko niepełnosprawne dochód ro-

dziny może być wyższy o 272 zł).

W przypadku prze-

kroczenia kryterium dochodowego w kolejnym roku

do świadczenia pielęgnacyjnego, przysługującego

m.in. rodzicom opiekującym się dzieckiem niepełno-

sprawnym wymagającym szczególnej pielęgnacji

(wskazania co do konieczności stałej lub długotrwałej

tacji i edukacji), którzy w związku z tą opieką zrezy-

gnowali z pracy lub jej nie podejmują.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

w sprawie koniecznej inwestycji drogowej

w miejscowości Goleniowy w gm. Szczekociny

(1171)

terpelację pana posła Piotra Van der Coghena z dnia

1110

24 stycznia 2012 r., znak: SPS-023-1171/12, w spra-

wie możliwości ujęcia w planach inwestycyjnych mo-

dernizacji drogi krajowej nr 78 na odcinku zabudo-

wanym oraz budowy chodnika w miejscowości Gole-

niowy w gminie Szczekociny, przedstawiam następu-

jące stanowisko.

Zgodnie z sugestiami Urzędu Miasta i Gminy

Szczekociny w ostatnich latach Oddział Generalnej

wykonał szereg prac zmniejszających ryzyko utraty

zdrowia i życia kierowców, jak również pieszych.

In-

formuję, iż na przedmiotowym odcinku drogi krajo-

wej obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h

lub 60 km/h wynikające ze znaków: teren zabudo-

wany (D-42).

W 2010 r. w celu poprawy poziomu

bezpieczeństwa ruchu w miejscowości Goleniowy

zainstalowane zostało stacjonarne urządzenie reje-

strujące naruszenia przepisów ruchu drogowego

przez kierowców pojazdów.

Dodatkowo na ww. od-

cinku drogi krajowej nr 78 nad przejściem dla pie-

szych zainstalowany został znak ostrzegawczy pul-

sacyjny D-6 oraz uregulowano pobocze, które umoż-

liwia pieszym poruszanie się wzdłuż drogi.

Powyż-

sze zadania O/GDDKiA w Katowicach wykonał

w ramach środków przeznaczonych na bieżące

Jednocześnie informuję, iż ww. zadanie inwesty-

cyjne nie zostało uwzględnione w „Programie budo-

programu.

Odnosząc się do postulowanej budowy chodnika

w miejscowości Goleniowy, informuję, iż przedmio-

towe zadanie zostanie rozpatrzone jako propozycja

do ujęcia w planie budowy ciągów pieszo-rowero-

wych tworzonym przez GDDKiA dla obszaru całego

kraju.

Z chwilą zapewnienia ﬁnansowaniazadania

niezwłocznie podjęte zostaną prace przygotowaw-

czo-projektowe w celu realizacji wnioskowanej in-

westycji.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie niepodejmowania przez rząd RP

kroków w związku z wyrokiem skazującym

byłą premier Ukrainy Julię Tymoszenko,

a także skandalicznym procesem i szykanami,

jakim poddawana jest w więzieniu (1172)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

kanami, jakim poddawana jest w więzieniu, uprzej-

mie informuję.

Polska była pierwszym krajem, który zareagował

na aresztowanie byłej premier.

W dniu 5 sierpnia

2011 r.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało

oświadczenie poniższej treści: „Wyrażamy zaniepo-

kojenie decyzją Peczerskiego Sądu Okręgowego

w Kijowie o tymczasowym aresztowaniu Julii Tymo-

szenko.

Uważamy, iż jest to zbyt pochopny i drastycz-

ny środek przymusu bezpośredniego zastosowany

wobec b. premier za niestosowanie się do procedur

sądowych i tym samym utrudnianie śledztwa.

Mamy

nadzieję, iż Julia Tymoszenko zostanie jak najszyb-

ciej wypuszczona z aresztu, a proces wobec byłej pre-

mier będzie przebiegał z zachowaniem europejskich

standardów.

Polska jako prezydencja UE podejmie

w tej sprawie rozmowy zarówno z partnerami unij-

nymi (wysoka przedstawiciel Catherine Ashton), jak

i przedstawicielami najwyższych władz ukraińskich

(prezydent Wiktor Janukowycz, minister SZ Kostian-

tyn Hryszczenko)”.

Po wyroku skazującym, w dniu 11 października

2011 r.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało

oświadczenie następującej treści: „Polska konse-

kwentnie wspierała i wspiera naród ukraiński w jego

europejskim wyborze.

Europejskie aspiracje Ukrainy

oznaczają również konieczność umacniania i stoso-

wania norm i standardów właściwych dla porządku

politycznego i społecznego Unii Europejskiej.

Polska,

podobnie jak cała Unia Europejska i jej kraje człon-

kowskie, z niepokojem obserwuje przebieg procesu

byłej premier Ukrainy pani Julii Tymoszenko.

Spo-

sób prowadzenia procesu, jak i dzisiejszy wyrok ska-

zujący, stanowią przykład upolityczniania ukraiń-

skiego wymiaru sprawiedliwości.

Poważnie został

nadszarpnięty wizerunek Ukrainy jako kraju, który

dokonuje fundamentalnej transformacji proeuropej-

skiej.

Polska wielokrotnie, tak na forum Unii Euro-

pejskiej, jak i w bezpośrednich kontaktach z władza-

mi Ukrainy podkreślała, że należy uczynić wszystko,

aby proces ten miał charakter uczciwy i przejrzysty

1111

oraz był prowadzony z poszanowaniem wszelkich

praw przysługujących osobie oskarżonej.

Dalsze po-

stępowanie w tej sprawie wyraźnie pokaże, czy Ukra-

ina przybliża się, czy też oddala od deklarowanego

przez jej władze i cieszącego się wsparciem społecz-

nym celu, którym jest integracja europejska”.

Oba

oświadczenia zostały zamieszczone na stronie inter-

netowej ministerstwa.

Ponadto pragnę poinformować, że prezydent, pre-

mier oraz minister spraw zagranicznych RP wielo-

krotnie podnosili kwestię Julii Tymoszenko oraz po-

zostałych członków jej administracji w kontaktach

z władzami ukraińskimi oraz przedstawicielami Unii

Europejskiej i państw członkowskich UE, w tym

m.in.:

— 5 sierpnia 2011 r. minister spraw zagranicz -

nych Radosław Sikorski odbył rozmowę telefoniczną

z panią Catherine Ashton, wysoką przedstawiciel

bezpieczeństwa;

— 9 sierpnia 2011 r. minister Radosław Sikorski

przeprowadził rozmowę telefoniczną z byłym wice-

premierem w rządzie Julii Tymoszenko, Hryhorijem

Nemyrią; druga taka rozmowa miała miejsce w dniu

19 grudnia 2011 r.;

— 9 sierpnia 2011 r. razem z ministrami spraw

zagranicznych Grupy Wyszehradzkiej wydali wspól-

ne oświadczenie w sprawie aresztowania Julii Tymo-

szenko;

— 30–31 sierpnia 2011 r. kwestia aresztowania

pani premier została podjęta w rozmowie prezydenta

Bronisława Komorowskiego z prezydentem Wikto-

rem Janukowyczem podczas jego wizyty w Polsce,

a następnie podczas trójstronnego spotkania prezy-

dentów Polski, Ukrainy i Niemiec we Wrocławiu

w dniu 15 listopada 2011 r.;

— 30 sierpnia 2011 r. premier Donald Tusk pod -

czas swojej wizyty w Brukseli podjął ten temat

w rozmowach z przewodniczącym Parlamentu Euro-

pejskiego Jerzym Buzkiem oraz przewodniczącym

Komisji Europejskiej José Manuelem Barroso;

— 17 września 2011 r. minister Radosław Sikorski

podczas spotkania Yalta European Strategy poruszył

tę sprawę w rozmowach z ministrem SZ Ukrainy Ko-

stiantynem Hryszczenko, ministrem SZ Szwecji Car-

lem Bildtem oraz komisarzem UE Štefanem Füle;

— 30 września 2011 r. podczas szczytu Partner -

stwa Wschodniego premier Donald Tusk poruszył

kwestię Julii Tymoszenko w rozmowie z prezyden-

tem Wiktorem Janukowyczem.

Następnie kwestia byłej premier Julii Tymoszen-

ko poruszana była podczas praktycznie każdego spo-

tkania prezydenta, premiera i ministra spraw zagra-

nicznych RP z przedstawicielami UE i jej państw

członkowskich, podczas oﬁcjalnychiroboczychspo-

tkań z władzami Ukrainy różnych szczebli, w robo-

czych kontaktach MSZ RP z Ambasadą Ukrainy

w Warszawie oraz Ambasady RP w Kijowie z MSZ

Ukrainy.

Chciałbym zapewnić panią poseł, iż Ministerstwo

Spraw Zagranicznych będzie z uwagą śledzić sprawę

byłej premier Julii Tymoszenko oraz stan demokracji

i przestrzegania praw człowieka na Ukrainie.

Jako

sąsiad i strategiczny sojusznik Ukrainy jesteśmy bo-

wiem ze wszech miar zainteresowani umocnieniem

się na Ukrainie zasad demokracji i przestrzeganiem

praw człowieka, w tym domniemania niewinności

i prawa do sprawiedliwego procesu sądowego.

Prze-

strzeganie powyższych zasad oraz implementacja

w życiu publicznym Ukrainy innych europejskich

pryncypiów i standardów jest warunkiem sine qua

non zbliżenia Ukrainy do Unii Europejskiej, co jest

strategicznie ważne z punktu widzenia polskich in-

teresów.

Kwestie te będziemy podnosić w toku dalszych

kontaktów z naszym ukraińskim partnerem, zwra-

cając uwagę na negatywne konsekwencje, jakie niesie

to dla Ukrainy.

Będziemy również konsultować i ko-

ordynować nasze działania z władzami Unii Euro-

pejskiej i jej państw członkowskich.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie systemu alarmowego na łódzkim

odcinku autostrady A2 (1181)

przekazaną przy piśmie z dnia 27 stycznia 2012 r.,

znak: SPS-023-1181/12, w sprawie systemu alarmo-

wego na łódzkim odcinku autostrady A2 uprzejmie

informuję, że po interwencji ministra transportu, bu-

na odcinku autostrady A2 Stryków – Konin, zarzą-

dzanym przez generalnego dyrektora dróg krajowych

i autostrad, od dnia 20 stycznia 2012 r. działa przez

całą dobę.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

1112

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie zmian niektórych ustaw

dotyczących przekształceń własnościowych

nieruchomości (1183)

nieruchomości, przekazaną przy piśmie pana Marka

mie przekazuję następujące informacje.

Propozycje zawarte w procedowanym w ubiegłej

kadencji Sejmu RP projekcie (druk nr 3852) będą-

cym wynikiem prac prowadzonych przez Komisję

Infrastruktury nad poselskimi projektami ustaw,

o których wspomina pani poseł, rodziły dodatkowe

skutki ﬁnansowedlabudżetupaństwa,gdyżpropo-

nowały przywrócenie uprawnień wygasłych już po-

nad 3 lata wstecz, a także rozszerzały krąg osób

uprawnionych.

W obecnej sytuacji ekonomicznej

państwa nie jest wskazane przedkładanie propozy-

cji rozwiązań, które generowałyby dodatkowe obcią-

żenia ﬁnansowe.

Zuwaginapowyższeresorttrans-

portu, budownictwa i gospodarki morskiej nie pla-

nuje podjęcia prac legislacyjnych w zakresie zagad-

nień związanych z uprawnieniami najemców tzw.

byłych mieszkań zakładowych.

W ocenie resortu 3-

-letni okres obowiązywania regulacji art. 4 i 5 ww.

dla podjęcia przez najemców byłych mieszkań za-

kładowych czynności mających na celu złożenie

wokupu lokalu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie uproszczenia przepisów dotyczących

zakupu węgla kamiennego bez akcyzy (1188)

smo nr SPS-023-1188/12 z dnia 27 stycznia 2012 r.,

dotyczące interpelacji posła pana Marka Krząkały

pu węgla kamiennego bez akcyzy, odnosząc się do

śniam, co następuje.

celów opałowych przez gospodarstwo domowe jest

zwolnione od akcyzy.

Sprzedaży wyrobów węglowych

dla gospodarstw domowych mogą dokonywać produ-

cenci (np. kopalnie), importerzy, podmioty nabywają-

ce wyroby węglowe wewnątrzwspólnotowo oraz po-

średnicy.

Sprzedaż wyrobów węglowych na teryto-

rium kraju podmiotowi korzystającemu ze zwolnienia

od akcyzy, np. osobie prowadzącej gospodarstwo do-

mowe, jest również zwolniona od akcyzy, pod warun-

kiem że podmiot sprzedający te wyroby posiada status

pośredniczącego podmiotu węglowego, a do przemiesz-

czanych wyrobów węglowych zostanie dołączony do-

kument dostawy wystawiony przez ten podmiot.

nabywający wyroby węglowe bez akcyzy pośredniczą-

cy podmiot węglowy określa w dokumencie dostawy

m.in. przeznaczenie wyrobów węglowych uprawniają-

ce do korzystania ze zwolnienia od akcyzy.

Podpis pod-

miotu nabywającego wyroby węglowe złożony na tym

dokumencie potwierdzający ich odbiór stanowi jedno-

cześnie potwierdzenie przeznaczenia wyrobów węglo-

wych określonego w dokumencie dostawy.

W związku

powyższym składanie odrębnych oświadczeń w tym

zakresie jest nieuzasadnione i nie znajduje podstaw

w przepisach ustawy o podatku akcyzowym.

Należy dodać, że uzyskanie statusu pośredniczą-

cego podmiotu węglowego wymaga jedynie pisemne-

go powiadomienia właściwego naczelnika urzędu

celnego o zamiarze rozpoczęcia działalności gospo-

darczej jako pośredniczący podmiot węglowy.

W świetle przepisów ustawy o podatku akcyzo-

wym osoba prowadząca gospodarstwo domowe może

odebrać nabyte wyroby węglowe osobiście lub za po-

średnictwem osoby, która ją reprezentuje.

Umocowa-

nie do działania w imieniu gospodarstwa domowego

może mieć formę pisemnego upoważnienia osoby pro-

wadzącej gospodarstwo domowe, a przepisy akcyzowe

nie wymagają jego notarialnego potwierdzenia.

Kwe-

stie reprezentacji regulują w szczególności przepisy

o podatku akcyzowym nie zawiera odrębnych regu-

lacji w tym zakresie.

1113

Ad 2.

Z uwagi na bardzo szeroki zakres zwolnień

od akcyzy przewidziany dla wyrobów węglowych

w ustawie o podatku akcyzowym pobór akcyzy doty-

czy stosunkowo wąskiej grupy podmiotów.

Sposób po-

boru akcyzy od wyrobów węglowych reguluje art. 21a

i 78 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

Podmioty obowiązane do zapłaty akcyzy składają

właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracje

podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczają

i wpłacają akcyzę na rachunek właściwej izby celnej

padku gdy podatnik nabywa wewnątrzwspólnotowo

wyroby akcyzowe z akcyzą zapłaconą na terytorium

obowiązany bez wezwania organu podatkowego zło-

żyć właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklara-

cję uproszczoną, według ustalonego wzoru, oraz obli-

czyć akcyzę i dokonać jej zapłaty na terytorium kraju,

Ministerstwo Finansów nie przewiduje obecnie

zmiany powyższego sposobu poboru akcyzy.

Ad 3.

Informacje o praktycznym stosowaniu prze-

pisów podatkowych dotyczących podatku akcyzowego

od wyrobów węglowych są przedmiotem bieżących ana-

liz w Ministerstwie Finansów.

Na podstawie wypływa-

jących z nich wniosków Ministerstwo Finansów pracu-

dla wyrobów węglowych sprzedawanych w małych ilo-

ściach uproszczonych form dokumentowania ich dosta-

wy, które można będzie stosować w sytuacji gdy odbiór

bezpośrednio od pośredniczącego podmiotu węglowego

sprzedającego te wyroby.

Przewiduje się, że wprowa-

dzenie takich rozwiązań może znacznie uprościć for-

malności w obrocie wyrobami węglowymi.

Ewentualna zmiana regulacji będzie możliwa

w drodze rozporządzenia ministra ﬁnansówzmienia-

jącego rozporządzenie z dnia 30 sierpnia 2011 r.

przeprowadzeniu właściwego procesu legislacyjnego.

Należy podkreślić, iż sformułowanie wniosków

wskazujących na potrzebę zmian niektórych uregu-

lowań prawnych było możliwe po pierwszym okresie

funkcjonowania nowych przepisów, ponieważ w toku

konsultacji prowadzonych w trakcie procesu legisla-

cyjnego dotyczącego przepisów wykonawczych do

ustawy o podatku akcyzowym ani z uwag przedsię-

biorców branży węglowej, ani też innych podmiotów,

zgłaszających zainteresowanie pracami nad projek-

tem ww. rozporządzenia nie wynikała konieczność

ich dokonania.

Ad 4.

Porównując uregulowania podatkowe doty-

czące wyrobów węglowych z przepisami obowiązują-

cymi w Czechach i w Niemczech, należy zauważyć

zasadniczą różnicę wpływającą w istotny sposób na

kwestie proceduralne.

Przepisy podatkowe tych

państw przewidują co prawda szereg zwolnień od ak-

cyzy dla wyrobów węglowych, jednak ich zakres nie

jest tak szeroki jak w Polsce.

Przepisy podatkowe

tych państw nie przewidują m.in. zwolnienia od ak-

cyzy dla wyrobów węglowych zużywanych przez go-

spodarstwa domowe.

Ad 5.

Należy podkreślić, że zwolnienie od akcyzy

wyrobów węglowych zużywanych przez odbiorców

ustawy o podatku akcyzowym, a zwłaszcza przez go-

spodarstwa domowe, było główną przesłanką do

wprowadzenia obowiązku zapłaty akcyzy od tych wy-

robów na ostatnim etapie obrotu.

Z uwagi na szeroki zakres zwolnień od akcyzy oraz

bardzo dużą liczbę odbiorców końcowych zużywają-

cych wyroby węglowe do celów określonych w art. 31a

ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, wprowadzenie obowiązku za-

płaty akcyzy na pierwszym etapie obrotu, tzn. zapłaty

akcyzy przez producentów lub importerów tych wyro-

bów, spowodowałoby konieczność jednoczesnego wpro-

wadzenia skomplikowanego pod względem procedu-

ralnym systemu zwrotów akcyzy dla podmiotów ko-

rzystających ze zwolnień.

Podmioty uprawnione do

korzystania ze zwolnienia od akcyzy byłyby zmuszone

najpierw do jej zapłaty w cenie nabytych wyrobów wę-

glowych, a następnie do występowania o jej zwrot oraz

udokumentowania ich nabycia i zużycia do celów zwol-

nionych.

Rozwiązanie takie z pewnością nie byłoby

ani ułatwieniem dla tych podmiotów, ani zmniejsze-

niem obciążeń biurokratycznych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Jacek Kapica

w sprawie budowy i modernizacji

drogi krajowej nr 37 do Darłowa (1193)

terpelacji posła Stanisława Gawłowskiego przekaza-

-023-1193/12, w sprawie modernizacji drogi krajowej

1114

nr 37 na odcinku Darłowo – Karwice, przedstawiam

następujące wyjaśnienia.

Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

Jednak z uwagi na ograniczenia środków ﬁnansowych

dostępnych dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

zacji w najbliższym czasie.

oceny stanu nawierzchni, wykonywanej corocznie

mach dostępnych środków ﬁnansowych,dokonujesię

Z uwagi na powyższe działania przewidziane dla

poprawy stanu bezpieczeństwa na drodze krajowej

nr 37 na odcinku Darłowo – Karwice ujęte zostały

w pozycji nr 166 planu.

Termin realizacji zależy od

dostępności środków ﬁnansowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie likwidacji niektórych rejonów

energetycznych PGE na Lubelszczyźnie (1198)

wie planów zmian organizacyjnych (restrukturyza-

cyjnych) Zarządu PGE Dystrybucja SA w stosunku

do rejonów energetycznych (RE) na terenie Lubelsz-

czyzny, przedkładam następujące wyjaśnienia.

Przepisy prawne szczegółowo określające zadania

Prowadzona restrukturyzacja ma na celu podnie-

sienie efektywności funkcjonowania spółki i dostoso-

wanie do modelu taryfowego opracowanego przez

1115

nych zmian będzie poprawa sprawności operacyjnej

struktur, ograniczenie kosztów i zapewnienie wyso-

kiej jakości obsługi klientów.

Z przeprowadzonych

efektywnie.

Realizacja projektu nie oznacza także

likwidacji rejonów energetycznych, a jedynie w nie-

których przypadkach zmianę statusu na posterunek.

Stan taki wymagać będzie odpowiedniego okresu

ewentualnych negatywnych skutków zmiany.

Opty-

malizacja ilości rejonów i posterunków energetycz-

nych wpłynie korzystnie na prawidłowe zarządzanie

dzie w przyszłości oddziaływać na zmniejszenie kosz-

tów dystrybucji energii elektrycznej dla jej klientów.

wszystkich skonsolidowanych operatorów.

dywane są działania osłonowe.

Wdrożony zostanie

ników, którzy będą wymagali przekwaliﬁkowania,

zrekompensowane zostaną także koszty dojazdu do

ków zyska możliwość rozwoju osobistego i awansu

niu przepisów prawa pracy.

Pracodawcy działający

wa wewnątrzzakładowego, rozpoczęli szeroko rozu-

miane konsultacje z pracownikami i reprezentujący-

mi ich organizacjami związkowymi.

Odpowiadając

li do wojewódzkich komisji dialogu społecznego z wnio-

skiem o umożliwienie na forum WKDS zapoznania

nych.

Spółka zapewniła, że wszelkie sygnały ze stro-

ny pracowników, klientów, parlamentarzystów, sa-

morządów i organizacji społecznych są wnikliwie

Minister

Mikołaj Budzanowski

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie procedury związanej z likwidacją,

przekształcaniem i przekazywaniem

szkół stowarzyszeniom (1225)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

zaną wraz z pismem z dnia 27 stycznia 2012 r.,

nr SPS-023-1225/12, w sprawie procedury związanej

szkół stowarzyszeniom, wyjaśniam, co następuje.

rządu terytorialnego będąca organem prowadzącym

wy osobie prawnej niebędącej jednostką samorządu

kiej szkoły.

Mając na uwadze również art. 60 ust. 1 cytowanej

ustawy o systemie oświaty, statut szkoły publicznej

powinien określać m.in. organizację szkoły.

Jedno-

cześnie § 4 ramowego statutu publicznej szkoły pod-

stawowej będącego załącznikiem nr 2 do rozporzą-

poz. 624, z późn. zm.) wskazuje, iż statut szkoły okre-

śla organizację szkoły, z uwzględnieniem m.in. prze-

pisu § 5 ust. 6, zgodnie z którym „w szkole mogą być

wychowania przedszkolnego”.

Ponieważ, zgodnie z powyższym, statut szkoły

uwzględnia w swojej organizacji funkcjonowanie od-

działów przedszkolnych, oznacza to, że do liczby

1116

również dzieci uczęszczające do oddziału przedszkol-

nego funkcjonującego w danej szkole podstawowej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

w sprawie przywrócenia ﬁnansowania

gabinetów stomatologicznych

w szkołach publicznych (1227)

w sprawie przywrócenia ﬁnansowaniagabinetówsto-

matologicznych w szkołach publicznych, uprzejmie

wyjaśniam, co następuje.

Proﬁlaktycznaopiekazdrowotnanaduczniamire-

alizowana jest na podstawie rozporządzenia ministra

cji proﬁlaktycznejopiekizdrowotnejnaddziećmiimło-

dzieżą (Dz. U. Nr 139, poz. 1133).

Zgodnie z art. 3

ust. 1 rozporządzenia proﬁlaktycznaopiekazdrowotna

sprawowana jest przez lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej, lekarza dentystę oraz pielęgniarkę środo-

wiska nauczania i wychowania albo higienistkę szkol-

ną.

Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej oraz lekarz

dentysta sprawują opiekę nad uczniami w miejscu okre-

wotnej, pielęgniarka albo higienistka szkolna zaś

laktyki zdrowotnej i pomocy przedlekarskiej.

Miejsce

sprawowania opieki przez lekarza podstawowej opieki

ﬁlaktycznychopiekizdrowotnej.

Zapistenniewyklucza

możliwości udzielania świadczeń stomatologicznych

uczniom w gabinecie dzierżawionym od szkoły przez

lekarza dentystę.

Tym samym nie istnieją formalne

przeszkody w udzielaniu na terenie gminy Brzesko

świadczeń stomatologicznych w gabinetach zlokalizo-

wanych na terenie szkół.

W myśl obowiązujących prze-

pisów gabinety te są ogólnodostępne, co oznacza, że

świadczenia udzielane są wszystkim uprawnionym,

Świadczeniodawca (lekarz dentysta), przystępując

do postępowań konkursowych w celu zawarcia umowy

matologiczne, musi wypełnić warunki dotyczące sprzę-

tu i wyposażenia, określone w rozporządzeniu ministra

służą temu, aby świadczenia, w tym stomatologiczne,

udzielane były w warunkach bezpiecznych, niezagra-

żających życiu i zdrowiu każdego pacjenta.

Proﬁlaktyczna opieka zdrowotna sprawowana

sie stomatologii obejmuje edukację w zakresie zdro-

wia jamy ustnej oraz prowadzenie grupowej proﬁlak-

tyki ﬂuorkowej.

Zgodniezrozporządzeniemministra

zdrowotnej (Dz. U. Nr 208, poz. 1376, z późn. zm.)

grupowa proﬁlaktykaﬂuorkowametodąnadzorowa-

nego szczotkowania zębów prowadzona jest u uczniów

w klasach I–VI przy pomocy preparatów ﬂuorkowych,

na terenach, gdzie poziom ﬂuoruwwodziepitnejnie

przekracza wartości l mg/1.

Na podstawie sprawoz-

dań z realizacji proﬁlaktycznejopiekizdrowotnejw

szkołach, w roku szkolnym 2010/2011 objęto grupo-

wą proﬁlaktykąpróchnicyzębów89%uczniówszkół

podstawowych w miastach i 84% na wsiach.

Zestawienie porównawcze wyników badań epide-

w latach 1995–2010 w Polsce, wskazuje na obniżanie

się zapadalności i nasilenia próchnicy zębów.

Odsetek

dzieci ze zdrowym uzębieniem wzrastał stopniowo od

9,5% (1995 r.) do 17,3% populacji (2010 r.).

Następuje

też stopniowe obniżanie średniej liczby zębów z próch-

nicą.

Średnia wartość wskaźnika próchnicy obniżyła

się z 4,3 (1995 r.) do 3,1 (2010 r.).

Nastąpił wzrost skła-

dowej wskaźnika obrazującej średnią liczbę zębów wyle-

czonych zachowawczo z 0,36 (1995 r.) do 0,53 (2010 r.).

W zakresie podejmowanych systematyczne przez

resort zdrowia działań zmierzających do poprawy sta-

mentem pozostaje edukacja zdrowotna, której celem

jest podniesienie świadomości zdrowotnej społeczeń-

stwa.

Edukacja zdrowotna kierowana przede wszyst-

kim do kobiet ciężarnych i matek małych dzieci i kon-

tynuowana poprzez rozwój programów edukacyjnych

dla dzieci przedszkolnych i szkolnych (realizowanych

przez nauczycieli przy wsparciu personelu medyczne-

go).

Edukację matek małych dzieci uwzględniono

w wykazie świadczeń gwarantowanych położnej, pie-

lęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej oraz pielę-

gniarki środowiska nauczania i wychowania określo-

i młodzieżą, w szczególności nad małymi dziećmi.

Ob-

jęcie proﬁlaktykąileczeniempróchnicydzieci,której

1117

większość stanowią dzieci pochodzące ze środowisk

wiejskich i małych miast oraz rodzin wielodzietnych,

pozwala na obniżenie występowania próchnicy i po-

trzeb leczenia stomatologicznego w Polsce.

Wielkość

ryzyku próchnicy.

Dotychczasowe programy zapobie-

gania próchnicy zębów stosowane w kraju koncentro-

wały się na dzieciach w wieku szkolnym.

Istnieje więc

potrzeba wprowadzania programów edukacyjnych

ukierunkowanych na wdrożenie i utrwalenie nawyku

przedszkolnym.

Ministerstwo Zdrowia podejmuje sze-

reg działań mających na celu wdrożenie programu

szkolnym.

W ramach Szwajcarsko-Polskiego Progra-

mu Współpracy w 2012 r. będzie wdrożony program

„Edukacja, promocja i proﬁlaktykawkierunkuzdro-

wia jamy ustnej skierowana do dzieci przedszkolnych,

ich rodziców, opiekunów i wychowawców”.

Realizację

projektu będzie koordynował Uniwersytet Medyczny

pracy w 10 uniwersytetami medycznymi.

Stomatolo-

giczną opieką proﬁlaktycznąwramachprogramuob-

jęte zostaną dzieci w wieku 4–6 lat, uczęszczające do

przedszkoli na terenie całego kraju.

Ponadto ﬁnanso-

wany z budżetu ministra zdrowia program „Monito-

rowanie stanu zdrowia jamy ustnej populacji polskiej

w latach 2010–2012” został uzupełniony o działalność

promocyjną zdrowia, w tym edukację zdrowotną.

W każdej z losowo wybranych do badań miejscowości,

w porozumieniu z władzami samorządowymi, w dniu

ich zakończenia organizowane są dla całej społeczno-

ści lokalnej spotkania z lekarzem dentystą, higienist-

ką stomatologiczną, pielęgniarką lub ekspertem z dzie-

dziny zdrowia publicznego.

Podczas spotkań przeka-

zywane są informacje dotyczące zdrowego stylu życia

i indywidualnych, dostosowanych do wieku, metod za-

pobiegania próchnicy i zapaleniom dziąseł.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

i szkół w zespoły (1228)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-1228/12) w sprawie planów łączenia przedszko-

li i szkół w zespoły, wyjaśniam, co następuje.

Ministerstwo Edukacji Narodowej zaproponowa-

ło odstąpienie od zmiany zawartej w art. 3 pkt 1 pro-

nych oraz niektórych innych ustaw w zakresie łącze-

nia w grupy różnych jednostek organizacyjnych sys-

temu oświaty.

W opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej zmia-

na ta wymagałaby wprowadzenia dalszych zmian

w ustawie o systemie oświaty, tj. m.in. zmian zapro-

ponowanych w przygotowywanym przez ministra

edukacji narodowej w pierwszej połowie roku 2011

projekcie nowelizacji ustawy o systemie oświaty, nad

którym prace nie zostały zakończone.

W związku z powyższym kontynuowanie prac nad

zmianami kierunkowo zarysowanymi w art. 3 pkt 1

projektu powinno zostać podjęte w ramach odrębnej

inicjatywy nowelizacji ustawy o systemie oświaty.

Z poważaniem

Joanna Berdzik

w sprawie zapewnienia samorządom

odpowiedniego udziału w dochodach

im zadań oświatowych (1238)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-1238/12) w sprawie zapewnienia samorzą-

dom odpowiedniego udziału w dochodach publicz-

nych w stosunku do przydzielonych im zadań oświa-

towych, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

z późn. zm.) nakładające na samorząd terytorialny

nych stopniach awansu zawodowego co najmniej wy-

sokości średnich wynagrodzeń (o których mowa

wprowadziła w tym zakresie nowych rozstrzygnięć

1118

istym standardem płacowym w systemie wynagro-

dzeń nauczycieli, a ich osiąganie warunkuje zacho-

wanie zgodności z ustawą Karta Nauczyciela roz-

strzygnięć prawnych podejmowanych w tym zakresie

na poziomie lokalnym.

móc jednostki samorządu terytorialnego w monitoro-

waniu wywiązywania się z obowiązku nałożonego

acjach awaryjnych, w których z różnych przyczyn wy-

nagrodzenia wypłacone nauczycielom w danej grupie

awansu zawodowego będą niższe od średnich wymaga-

nych ustawą, wypłacenie dodatku uzupełniającego.

Prawidłowe skonstruowanie na poziomie jednostki sa-

morządu terytorialnego regulaminu wynagradzania

nauczycieli powinno zapewnić osiągnięcie średnich wy-

nagrodzeń nauczycieli w danej jednostce samorządu

terytorialnego.

Stałe monitorowanie wydatków na wy-

nagrodzenia nauczycieli powinno ustrzec samorządy

stanowi, iż środki niezbędne na średnie wynagrodze-

być łączne dochody danego samorządu terytorialne-

nie tego wskaźnika umożliwia przekazanie relatyw-

nie wyższych kwot części oświatowej subwencji ogól-

nej do tych jednostek samorządu terytorialnego,

nych przez poszczególne jednostki samorządu tery-

torialnego wydatków na wynagrodzenia nauczycieli.

ﬁkęszkółiplacówekzewzględunakosztykształce-

nia, np. szkolnictwo zawodowe, sportowe, medyczne,

wartości poszczególnych wag w algorytmie spowodo-

wałoby zwiększenie liczby uczniów przeliczeniowych,

czego konsekwencją byłoby relatywne zmniejszenie

wartości ﬁnansowegostandardu„A”.

Algorytm jest jednak metodą statystyczną po-

salny charakter.

Głęboko zindywidualizowane decyzje

1119

jące łączny skutek ﬁnansowy zadań oświatowych,

gólnych samorządach, sprawiając, iż w części jednostek

nych wydatków niż wydatki bieżące w oświacie.

Ostateczne kwoty części oświatowej subwencji

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie ﬁnansowania drugiego odcinka S7

w Krakowie w I kwartale 2012 r.

(1240)

Anny Grodzkiej w sprawie ﬁnansowaniaIIetapubu-

dowy drogi ekspresowej S7 w Krakowie, stanowiącej

równocześnie wschodnią obwodnicę Krakowa od wę-

zła Rybitwy do węzła Igołomska, uprzejmie przeka-

zuję następujące informacje.

zeł Christo Botewa (Rybitwy)” stanowiącej element

tzw. wschodniej obwodnicy Krakowa o długości 4,4 km

Należy wskazać, że dla ww. inwestycji w wyniku

realizację inwestycji drogowej.

Ogłoszony został rów-

nież przetarg na wybór wykonawcy robót budowla-

nych.

Zakończenie przedmiotowego etapu oraz roz-

poczęcie budowy ww. inwestycji nastąpi pod warun-

kiem uzyskania wszystkich decyzji i uzgodnień wy-

maganych przepisami prawa oraz po zapewnieniu

pełnego ﬁnansowania.

nienia środków ﬁnansowychdlawszystkichinwestycji

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację poseł Anny Grodzkiej, przekazaną w dniu

27 stycznia 2012 r., pismem o sygnaturze: SPS-023-

-1240/12, w sprawie ﬁnansowaniadrugiegoodcinka

stawiam następujące wyjaśnienia w tej kwestii.

1120

Inwestycja pn. „Budowa autostrady A4 Wielicka

– Igołomska odc.

Kraków (węzeł Igołomska, dk nr 79)

– Kraków w.

Christo Botewa (Rybitwy)” nie jest

przedmiotem doﬁnansowaniazProgramuOperacyj-

nego „Infrastruktura i środowisko” oraz żadnego

innego programu, współﬁnansowanegozfunduszy

europejskich.

W związku z powyższym instytucją właściwą do

udzielenia odpowiedzi na ww. interpelację poselską

jest Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Adam Zdziebło

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

w sprawie sytuacji nauczycieli liceów

ogólnokształcących w związku z nową

podstawą programową (1259)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-1259/12) w sprawie sytuacji nauczycieli liceów

gramową, uprzejmie informuję.

Nowa podstawa programowa dla szkół ponadgim-

zostałych klasach realizowana będzie dotychczasowa

podstawa programowa i dotychczasowe ramowe pla-

ny nauczania.

Sukcesywne wdrażanie od 1 września 2012 r.

programowej kształcenia ogólnego oraz nowych ra-

mowych planów nauczania nie powinno wpłynąć na

zmniejszenie zatrudnienia nauczycieli.

Liczba godzin

przeznaczonych na obowiązkowe zajęcia edukacyjne

du: w liceum ogólnokształcącym dotychczasowa licz-

ba godzin przeznaczonych na obowiązkowe zajęcia

edukacyjne wynosi 88, a będzie wynosić 91, w tech-

nikum – odpowiednio 129 i 133.

wiązkowych zajęć edukacyjnych w liceum ogólno-

miotów, w technikum – 2 przedmioty).

O tym, które

sie rozszerzonym.

Ostateczne decyzje dotyczące or-

ganizacji nauczania w szkole, w tym zatrudnienia

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

w sprawie sprzeciwu pracowników

Rejonu Energetycznego Rzeszów-Teren

wobec planowanych przez Zarząd

zmian organizacyjnych, restrukturyzacyjnych

i konsolidacyjnych ﬁrmy(1260)

Dystrybucja SA Oddział Rzeszów przedkładam na-

stępujące wyjaśnienia.

1121

cyjnych.

Prowadzony obecnie proces, w przyszłości

ność infrastruktury energetycznej.

Optymalizacja

liczby rejonów energetycznych i posterunków ener-

getycznych wpłynie także korzystnie na prawidłowe

ślonych realizowanych procesach i jasno określonych

rolach właściciela oraz usprawnieniach procesów za-

rządzania.

Podejmowane działania są dokładnie za-

spółki oraz zapewnić wysoką jakość świadczonych

rejony energetyczne (RE) nie będą likwidowane, tyl-

ko zmienią status na posterunki energetyczne (PE).

Służby techniczne będą nadal wykonywały swoje

obowiązki, dlatego też zdaniem PGE Dystrybucja SA

Oddział Rzeszów nie ma zagrożenia wydłużenia na-

praw oraz spadku jakości świadczonych usług.

powodować niepokojów społecznych.

Osiągnięcie

wach społecznych i porozumieniach z załogą.

Jego

5 lat obowiązują porozumienia i umowy społeczne,

niepogorszenia warunków pracy i płacy.

Umowy

wych nie jest nakierowany na redukcję zatrudnie-

nia, lecz stanowi odpowiedź na jego naturalny spa-

dek.

Realokacja nieznacznej grupy pracowników

cją pracowników z jednej jednostki terytorialnej do

wymagali przekwaliﬁkowania, zrekompensowane

liwość rozwoju osobistego i awansu zawodowego.

bucja SA, świadomi postanowień prawa wewnątrz-

zakładowego, rozpoczęli szeroko rozumiane konsul-

tacje z pracownikami i reprezentującymi ich orga-

nizacjami związkowymi.

Odpowiadając na zapotrze-

bowanie społeczne, pracodawcy wystąpili do woje-

wódzkich komisji dialogu społecznego z wnioskiem

cesem konsolidacji RE i PE partnerów społecznych.

rządów i organizacji społecznych są wnikliwie ana-

lizowane przez zespół nadzorujący wdrożenie pro-

gramu.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

1122

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie bałaganu organizacyjnego,

jaki spowoduje w szkołach nowe zaplanowanie

egzaminu maturalnego (1261)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-1261/12) w sprawie harmonogramu egzaminu

maturalnego, uprzejmie wyjaśniam.

Zgodnie z § 61 ust. 2 rozporządzenia ministra

wie warunków i sposobu oceniania, klasyﬁkowania

dzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach pu-

blicznych (Dz. U. z 2004 r.

Nr 83, poz. 562, z późn.

(CKE) ustala harmonogram przeprowadzania egza-

minu maturalnego i ogłasza go nie później niż do

prowadzany egzamin maturalny.

W dniu 25 sierpnia 2011 r. na stronie internetowej

CKE zamieszczony został komunikat dyrektora Cen-

tralnej Komisji Egzaminacyjnej z dnia 25 sierpnia

potwierdzającego kwaliﬁkacjezawodowew2012r.

Z wyjątkiem roku szkolnego 2010/2011 egzamin

gimnazjalny zawsze odbywał się w ostatnim tygo-

dniu kwietnia, a egzamin maturalny rozpoczynał się

4 maja.

Usytuowanie egzaminu gimnazjalnego w ostat-

nim tygodniu kwietnia wynika z potrzeby przepro-

wadzenia go w możliwie najpóźniejszym terminie

tak, aby uczniowie III klasy gimnazjum mogli się do

niego możliwie najlepiej przygotować i aby racjonal-

nie wykorzystać czas przeznaczony na naukę w dru-

gim półroczu III klasy (nauczyciele i dyrektorzy gim-

nazjów skarżyli się, że mają problemy ze zdyscypli-

nowaniem uczniów do pracy w okresie od zakończe-

nia egzaminów do zakończenia roku szkolnego – to

są prawie 2 miesiące).

W 2011 r. wyjątkowo przesunięto termin egzaminu

gimnazjalnego na połowę kwietnia, ponieważ Wielka-

noc wypadała w ostatnim tygodniu tego miesiąca.

dzielono termin egzaminu maturalnego z języka pol-

skiego i matematyki zdawanego na poziomie podsta-

wowym i rozszerzonym.

Zmiana ta została wprowa-

dzona wskutek licznych protestów maturzystów i ich

rodziców w dwóch poprzednich sesjach, postulują-

cych o to, żeby z języka polskiego i matematyki egza-

min na poziomie podstawowym odbywał się innego

dnia niż egzamin na poziomie rozszerzonym.

W po-

przednich latach egzamin maturalny z tych przed-

miotów na poziomie podstawowym rozpoczynał się

o godz. 9, a rozszerzonym – o godz. 14 tego samego

dnia.

Maturzyści argumentowali, że trudniejszy i waż-

ny (z punktu widzenia rekrutacji na studia) egzamin

piszą wtedy, kiedy są już zmęczeni, tzn. po południu,

po egzaminie na poziomie podstawowym.

W tegorocznym harmonogramie egzaminu matu-

ralnego spełniono tę prośbę i egzaminy z różnych

poziomów języka polskiego i matematyki odbędą się

w różnych dniach o godz. 9 rano:

— język polski (poziom podstawowy) – 4 maja (pią -

tek),

— język polski (poziom rozszerzony) – 7 maja (po -

niedziałek),

— matematyka (poziom podstawowy) – 8 maja

(wtorek),

— matematyka (poziom rozszerzony) – 9 maja

(środa).

Przedstawione w harmonogramie egzaminu ma-

turalnego terminy egzaminów nie wprowadzą bała-

ganu w organizacji pracy szkoły.

Egzaminy zdawane

obowiązkowo przez wszystkich absolwentów odbędą

się w następującym układzie dni tygodnia: język pol-

ski poziom podstawowy – piątek, matematyka poziom

podstawowy – wtorek, język angielski (poziom podsta-

wowy i rozszerzony) – czwartek.

Z powyższego widać,

że termin egzaminu maturalnego z języka polskiego

„skleja się” z weekendem, a matematyka i język an-

gielski odbywają się w co drugi dzień (zajmują 2 dni

w tygodniu), nie ma więc konieczności organizacji

uczniom zajęć poza szkołą przez kilka dni pod rząd.

Ministerstwo Edukacji Narodowej nie przewiduje

zmian terminów przeprowadzania egzaminu matu-

ralnego w roku szkolnym 2011/2012, przedstawio-

nych w harmonogramie opracowanym przez Central-

ną Komisję Egzaminacyjną.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

„Uczniowie niepełnosprawni w Polsce według

danych systemu informacji oświatowej” (1264)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

zimierza Moskala (nr SPS-023-1264/12) w sprawie

wyników raportu „Uczniowie niepełnosprawni w Pol-

1123

sce wg danych systemu informacji oświatowej”,

uprzejmie informuję.

W dniu 31 stycznia br. przedstawiciele Minister-

stwa Edukacji Narodowej uczestniczyli w konferencji

pn. „Finansowanie edukacji osób z niepełnospraw-

nością”, organizowanej przez rzecznika praw obywa-

telskich we współpracy ze Stowarzyszeniem Pomocy

Dzieciom z Ukrytymi Niepełnosprawnościami im.

Jednym z materiałów, które otrzymali uczestnicy

konferencji, był raport nt.

„Uczniowie niepełno-

sprawni w Polsce 2010 wg danych systemu informa-

cji oświatowej 2010” opracowany przez ww. stowa-

rzyszenie w ramach realizowanego projektu „Wszyst-

ko jasne”.

Analiza treści raportu wskazuje jednak na wiele

błędów merytorycznych, które on zawiera, m.in.:

— uwzględnione zostały w nim dane o uczniach,

którzy w systemie oświaty są objęci kształceniem

specjalnym, ale nie są niepełnosprawni (uczniowie

niedostosowani społecznie, zagrożeni niedostosowa-

niem społecznym, z zaburzeniami zachowania, prze-

wlekle chorzy, z zaburzeniami psychicznymi);

— wskazano na rozbieżności pomiędzy liczbą

uczniów w szkołach zliczaną wg oddziałów i zliczaną

dla całych szkół; uwaga ta budzi wątpliwości, ponie-

waż liczba uczniów w szkole w danych SIO prezento-

wana jest jako suma uczniów w oddziałach; rozbież-

ności mogą jedynie dotyczyć sytuacji, gdy w szkole

część uczniów posiada orzeczenie o potrzebie kształ-

cenia specjalnego: ze wzglądu na niepełnosprawność

lub z uwagi na niedostosowanie społeczne lub zagro-

żenie niedostosowaniem społecznym; wówczas liczba

uczniów w oddziałach (każdy uczeń liczony tylko raz)

będzie niższa niż suma uczniów z tabel dotyczących

specjalnych potrzeb edukacyjnych, tj. NP1, NP2

i NP2a (uczeń liczony jest dwa razy); jak zauważa

autorka raportu, różnica ta nie pojawia się w przy-

padku przedszkoli ze względu na fakt, że orzeczeń

sowaniem społecznym nie wydaje się dla dzieci w wy-

chowaniu przedszkolnym;

— błędnie wskazano liczbę przedszkoli i szkół

w Polsce w roku szkolnym 2010/2011, która wynosi-

ła 45 321, a nie 58 013, jak podaje autorka raportu

(pozostałe podmioty wykazane w SIO to m.in. porad-

nie psychologiczno-pedagogiczne, placówki oświato-

wo-wychowawcze, placówki kształcenia ustawiczne-

go); w związku z powyższym błędny jest także sposób

obliczenia udziału szkół i placówek, w których kształ-

cą się uczniowie niepełnosprawni, w ogólnej liczbie

szkół i placówek;

Raport obejmuje również indywidualne naucza-

nie, które jest co prawda jedną z form kształcenia,

ale nie jest zastrzeżone dla uczniów niepełnospraw-

nych.

Indywidualne nauczanie jest bowiem organi-

zowane wyłącznie dla uczniów, których stan zdrowia

do szkoły.

Niepełnosprawność nie jest przesłanką

do tego, aby uczeń musiał z tego powodu realizować

kształcenie w formie indywidualnego nauczania.

Ponadto należy również podkreślić, że opinie

przedstawione przez autorkę raportu nie są poparte

żadnymi badaniami przeprowadzonymi w przedszko-

lach i szkołach lub wśród rodziców i pełnoletnich

uczniów.

Opierają się natomiast na błędnej agregacji

danych z systemu informacji oświatowej i w konse-

kwencji niewłaściwej ich interpretacji.

Niezależnie od powyższego raportu, uprzejmie in-

formuję, że działania podejmowane przez Minister-

stwo Edukacji Narodowej służą stworzeniu rozwią-

zań o charakterze systemowym i organizacyjnym,

wpływających na efektywność kształcenia dzieci

mi, w tym również uczniów niepełnosprawnych.

Kwestie związane z organizacją kształcenia spe-

Zgodnie z powyższymi przepisami, kształceniem

sprawne, wymagające stosowania specjalnej organi-

zacji nauki i metod pracy, na podstawie orzeczeń

poradniach specjalistycznych.

Kształcenie specjalne dzieci niepełnosprawnych

może być prowadzone w ramach wychowania przed-

szkolnego zorganizowanego w formie kształcenia

specjalnego w: przedszkolach ogólnodostępnych,

przedszkolach integracyjnych, przedszkolach specjal-

nych (w tym zorganizowanych w specjalnych ośrod-

kach szkolno-wychowawczych), oddziałach przed-

szkolnych zorganizowanych w szkołach podstawo-

wych, a także w ośrodkach rewalidacyjno-wycho-

wawczych.

Natomiast kształcenie specjalne uczniów niepeł-

nosprawnych może być prowadzone w formie nauki

w: szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddzia-

łach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjal-

nych, specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych

i ośrodkach rewalidacyjno-wychowawczych.

Decyzję o wyborze formy i miejsca kształcenia

(ogólne, integracyjne lub specjalne) podejmują rodzi-

ce (opiekunowie prawni) dziecka, którzy zgodnie

z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej mają wyłącz-

ust. 2 ustawy o systemie oświaty, w zależności od ro-

dzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledze-

nia umysłowego, dzieciom i młodzieży niepełno-

sprawnej, organizuje się kształcenie i wychowanie,

stępnym dla nich zakresie, usprawnianie zaburzo-

nych funkcji, rewalidację, oraz zapewnia specjali-

1124

Za zapewnienie kształcenia specjalnego odpowia-

da jednostka samorządu terytorialnego właściwa ze

wiedzialna za prowadzenie danego typu i rodzaju

szkół:

— kształcenie w szkołach specjalnych i ww. ośrod -

kach zapewnia – na wniosek rodzica lub opiekuna

prawnego – starosta powiatu,

— kształcenie w przedszkolach, szkołach podsta -

wowych ogólnodostępnych lub integracyjnych za-

pewnia – na wniosek rodzica lub opiekuna prawne-

go – gmina.

Należy również podkreślić, że edukacja dzieci i mło-

dzieży niepełnosprawnej jest ﬁnansowanawramach

środków budżetowych z części oświatowej subwencji

na podstawie wydawanego w każdym roku rozporzą-

Na dzieci niepełnosprawne objęte wychowaniem

przedszkolnym, w tym realizujące roczne obowiąz-

kowe przygotowanie przedszkolne, mimo, że zapew-

nienie wychowania przedszkolnego jest zadaniem

własnym gminy, naliczane są – w ramach subwencji

oświatowej – środki ﬁnansowe.

Dziękitemugminy,

jako organy prowadzące przedszkola, uzyskują

wsparcie ﬁnansowe,którepozwalanazapewnienie

wychowania przedszkolnego oraz specjalistycznej po-

mocy dzieciom niepełnosprawnym najbliżej ich miej-

sca zamieszkania.

Pozwala to na zapobieganie odra-

czaniu ich od obowiązku szkolnego.

Jednakże, jeżeli

zachodzi taka potrzeba, w celu lepszego przygotowa-

nia do edukacji szkolnej i osiągania w przyszłości

lepszych efektów kształcenia, możliwe jest objęcie

wychowaniem przedszkolnym dziecka niepełno-

sprawnego do 10 roku życia (od 1 września 2012 r.

– do 8. roku życia).

Na uczniów niepełnosprawnych samorządy otrzy-

mują dodatkowo zwiększone środki ﬁnansowenali-

czane według zróżnicowanych wag dla wybranych

kategorii uczniów – w zależności od rodzaju niepeł-

nosprawności i stopnia upośledzenia umysłowego

– i wg określonych dla poszczególnych typów oraz

rodzajów szkół.

Środki na kształcenie uczniów nie-

pełnosprawnych są naliczane na podstawie orzeczeń

zajęć rewalidacyjno-wychowawczych.

Środki ﬁnansowesamorządyotrzymujątakżena

organizację zespołów wczesnego wspomagania roz-

woju dzieci, u których stwierdzono niepełnospraw-

ność – już od urodzenia aż do rozpoczęcia nauki

w szkole.

Wspomaganie to prowadzone jest zgodnie

wszystkim stymulacja rozwoju psychoruchowego

oraz społecznego dziecka.

Dodatkowo, z ogólnej kwoty części oświatowej

towej subwencji ogólnej.

W ramach kryteriów podzia-

łu tej rezerwy jednostka samorządu terytorialnego

się o doﬁnansowaniepracremontowych(tzw.remon-

ty bieżące), likwidujących utrudnienia występujące

runki użytkowania uniemożliwiają lub utrudniają

swobodę ruchów osobom niepełnosprawnym.

Dzięki

temu samorządy mogą zlikwidować bariery architek-

Ponadto, w celu wyrównywania szans edukacyj-

nych dzieci i młodzieży ze specjalnymi potrzebami

edukacyjnymi, w 2010 r. opracowano szereg rozwią-

zań, które czynią polski system oświaty drożnym

i elastycznym dla uczniów niepełnosprawnych.

Ważnym elementem tych rozwiązań jest podkre-

ślenie na poszczególnych etapach edukacyjnych okre-

ślonych zadań, umożliwiających dokładne poznanie

dziecka, jego potrzeb i możliwości oraz wczesne wdro-

żenie działań pomocowych, adekwatnych do tego roz-

poznania.

Przepisy prawa w sposób jednoznaczny

określają potrzebę opracowania indywidualnej ścież-

ki rozwoju dziecka niepełnosprawnego – od wycho-

wania przedszkolnego przez wszystkie etapy kształ-

cenia – zawierającej ofertę edukacyjno-wychowaw-

czą, zróżnicowane formy kształcenia, w tym alterna-

tywne możliwości spełniania obowiązku szkolnego

i obowiązku nauki, zalecenia dydaktyczno-wycho-

wawcze, zajęcia rewalidacyjne i specjalistyczne oraz

i opiekuńczej roli.

Indywidualne podejście do uczniów

z różnego rodzaju dysfunkcjami, potrzebujących

wsparcia w rozwoju służy podniesieniu efektywności

ich kształcenia i zapewnia im pomoc psychologiczno-

-pedagogiczną odpowiednio do rozpoznanych potrzeb

i jak najbliżej miejsca ich edukacji – już w przedszko-

lu, szkole lub ośrodku.

Nauczyciele w przedszkolach i oddziałach przed-

szkolnych prowadzą, wpisaną w podstawę programo-

wą obserwację pedagogiczną, zakończoną analizą

zwaną diagnozą przedszkolną.

Nieharmonijności

w rozwoju psychomotorycznym i społeczno-emocjo-

nalnym dziecka pojawiają się bardzo wcześnie i po-

winny być dostrzeżone przez nauczyciela już w przed-

szkolu.

W przypadku, gdy nauczyciel przedszkola

dostrzeże trudności w uczeniu się lub uzdolnienia

dziecka, powinno ono zostać objęte pomocą psycho-

1125

logiczno-pedagogiczną.

Informacja o funkcjonowaniu

dziecka w różnych sferach powinna znaleźć się w oce-

Jest wówczas cennym źródłem informacji i wskazó-

ły podstawowej, w której dziecko podejmie naukę.

Obserwacje prowadzone przez nauczycieli i spe-

cjalistów na pierwszym etapie edukacyjnym, w kla-

sach I–III szkoły podstawowej, mają na celu rozpo-

znanie u uczniów ryzyka wystąpienia specyﬁcznych

trudności w uczeniu się.

Dostrzeżenie przez nauczy-

cieli i specjalistów symptomów ryzyka dysleksji po-

winno skutkować objęciem uczniów tych klas pomo-

cą na obowiązkowych zajęciach edukacyjnych lub

w formie dodatkowych zajęć, np. korekcyjno-kompen-

sacyjnych.

Jeżeli trudności z nauką czytania i pisania

będą uporczywe, długotrwałe i nie ustąpią całkowicie

pomimo dodatkowej pracy ucznia nad pokonaniem

trudności, a uzyskiwane wyniki będą niewspółmierne

do możliwości i wysiłku ucznia, stanowić to będzie

wskazanie do pogłębionej diagnozy w poradni psycho-

logiczno-pedagogicznej na II etapie edukacyjnym.

Ważne miejsce w gimnazjum i szkole ponadgim-

nazjalnej zajmuje doradztwo edukacyjno-zawodowe.

Zarówno uczeń, jak i jego rodzice, otrzymają wspar-

cie i wyczerpujące informacje na temat oferty szkół

wania i wybrać najlepszą szkołę lub ścieżkę zawodo-

wą, a także rozwijać kompetencje przydatne w podej-

mowaniu decyzji dotyczących dalszego kształcenia

i wyboru zawodu, co ma szczególne znaczenie w przy-

padku uczniów niepełnosprawnych.

Wprowadzone w ustawie o systemie oświaty zmia-

ny w kształceniu zawodowym to także nowe szanse

kacyjnymi.

Umożliwienie odrębnego potwierdzania każdej

z kwaliﬁkacjiwyszczególnionychwdanymzawodzie

w trakcie nauki w szkole ułatwi uczniom osiąganie

efektów określonych w podstawie programowej kształ-

cenia w danym zawodzie.

Tym samym przyczyni się

do podniesienia skuteczności kształcenia oraz popra-

wy zdawalności egzaminów potwierdzających kwali-

ﬁkacje zawodowe.

Stwarza to większe, aniżeli do-

tychczas, możliwości dla uczniów niepełnospraw-

nych, dla których zdanie egzaminu potwierdzającego

kwaliﬁkacjezawodowejestczęsto,wobecnymsyste-

mie egzaminacyjnym, trudne.

Wprowadzane rozwiązania prawne stwarzają jed-

norodne warunki kształcenia uczniów niepełno-

sprawnych, niezależnie od miejsca ich edukacji.

Ich edukacja opiera się bowiem o indywidualny

program edukacyjno-terapeutyczny, opracowany

przez nauczycieli i specjalistów prowadzących z nimi

zajęcia.

Program ten opracowywany jest dla każdego

cenia specjalnego, niezależnie od rodzaju i typu szko-

ły do jakiej uczęszcza.

To kierunek działań promujący edukację włącza-

jącą, wskazujący na taki sam sposób pracy z uczniem

niepełnosprawnym w każdej szkole.

Przepisy prawa umożliwiają ponadto zatrudnia-

nie, za zgodą organu prowadzącego, dodatkowych

nauczycieli posiadających kwaliﬁkacjezzakresupe-

dagogiki specjalnej w celu współorganizowania kształ-

cenia specjalnego, również w szkołach i oddziałach

ogólnodostępnych, a także pomocy nauczyciela.

Na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia

specjalnego uczniowie z niepełnosprawnościami przy-

stępują do sprawdzianu i egzaminów zewnętrznych

niepełnosprawności.

Uczniom niepełnosprawnym udzielana jest także

pomoc psychologiczno-pedagogiczna w przedszko-

lach, szkołach i ośrodkach, odpowiednio do rozpozna-

nych potrzeb.

W oparciu o analizę potrzeb ucznia,

zespół nauczycieli i specjalistów wskazuje zakres

i formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz

zalecany czas jej trwania.

Dużym wsparciem dla szkół w realizacji tych za-

dań są poradnie psychologiczno-pedagogiczne, wspo-

magające nauczycieli i specjalistów zatrudnionych

edukacyjno-terapeutycznych oraz udzielające nauczy-

cielom merytorycznego wsparcia (we współpracy z pla-

cówkami doskonalenia nauczycieli).

Nadal do zadań poradni należy prowadzenie specja-

listycznej, pogłębionej diagnozy uczniów – w szczegól-

ności w sytuacjach, gdy wsparcie udzielone w przedszko-

lu, szkole czy ośrodku, nie będzie wystarczające.

Współ-

praca pracowników poradni z przedszkolem, szkołą

i placówką służyć będzie poprawie świadczonej uczniom

ceniu wiedzy i umiejętności nauczycieli, m.in. w zakre-

sie pracy z uczniem niepełnosprawnym.

Przygotowaniu dyrektorów, nauczycieli i specja-

listów zatrudnionych w przedszkolach, szkołach i pla-

cówkach oświatowych do pracy z uczniami ze specjal-

nymi potrzebami edukacyjnymi służyły działania

Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach realizo-

projektu systemowego pn. „Podniesienie efektywno-

ści kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami

edukacyjnymi”.

W ramach projektu, współﬁnansowanegoześrod-

ków Europejskiego Funduszu Społecznego, przeszko-

lono 489 liderów, którzy przeprowadzili spotkania

informacyjno-szkoleniowe dla ponad 53 tysięcy na-

uczycieli i dyrektorów w całym kraju.

Organizowane również były spotkania dla przed-

stawicieli kuratoriów oświaty, jednostek samorządu

terytorialnego i innych organów założycielskich szkół

i placówek, poradni psychologiczno-pedagogicznych

oraz uczelni wyższych, przybliżające wprowadzane

1126

Uczestnicy spotkań otrzymali ponadto materiały

dydaktyczne, zawierające szereg informacji bardzo

przydatnych w codziennej realizacji zajęć dydaktycz-

no-wychowawczych z dziećmi i młodzieżą ze specjal-

nymi potrzebami edukacyjnymi, w tym również

uczniami niepełnosprawnymi.

Materiały te zostały

również przekazane – za pośrednictwem kuratoriów

– do wszystkich przedszkoli, szkół i placówek.

Znajdują się również do pobrania na stronie inter-

Rozwoju Edukacji.

Ponadto ze środków Europejskiego Funduszu

Społecznego realizowany jest projekt „Indywiduali-

zacja procesu nauczania i wychowania uczniów klas

I–III szkoły podstawowej”.

Celem tego projektu jest wyrównywanie szans

edukacyjnych dzieci ze specjalnymi potrzebami edu-

kacyjnymi przez:

— zapewnienie każdemu dziecku realizującemu

-proﬁlaktycznej,zgodnejzjegoindywidualnymipo-

trzebami edukacyjnymi i rozwojowymi oraz możli-

wościami psychoﬁzycznymi,

— zwiększenie stopnia i zakresu wykorzystania

w szkole aktywizujących metod nauczania, zwiększe-

nia dostępności i podniesienia jakości wsparcia i po-

mocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej dzie-

ciom, w szczególności uczniom ze specjalnymi potrze-

bami edukacyjnymi,

— podniesienie jakości pomocy udzielanej przez

kacyjnym oraz zintensyﬁkowaniewspółpracyizaan-

gażowania rodziców w życie szkoły.

Wyrażam przekonanie, że wskazane powyżej

działania Ministerstwa Edukacji Narodowej przyczy-

niają się do podniesienia efektywności pracy z ucznia-

mi niepełnosprawnymi i tym samym do wyrównywa-

nia ich szans edukacyjnych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-1290/12 z dnia 30 stycznia 2012 r.) w sprawie pry-

wy, podjęcie decyzji o wszczęciu procesu prywatyza-

SA jest podmiotem prowadzącym działalność gospo-

darczą, którego podstawowym zadaniem jest re-

strukturyzacja ﬁnansowaiorganizacyjnawynika-

jąca z faktu, iż jest jedynym spadkobiercą byłego

przedsiębiorstwa państwowego PKP, po którym PKP

SA przejęła zobowiązania ﬁnansowe.

Zbywanieprzez

jedną z form pozyskania środków na spłatę powyż-

szych zobowiązań.

Z ekonomicznego punktu widzenia okoliczność, iż

w których dla wielkości popytu i ceny kluczowe zna-

czenie ma atrakcyjność produktu.

Jeżeli natomiast

mniej korzystnych warunków cenowych i większego

niezadowolenia społecznego z powodu zbywania na

tych warunkach akcji spółki.

Ustosunkowując się do kwestii stanu prawnego

gruntów, na których PKL SA prowadzi działalność,

uprzejmie informuję, że zmiana właściciela akcji

ści nieruchomości gruntowych na obszarze Tatrzań-

skiego Parku Narodowego (TPN).

Właścicielem

gruntów będzie przede wszystkim Skarb Państwa

właściciele, w tym spółka PKL SA, która dzierżawi

pozostałych jest użytkownikiem wieczystym.

Skarb Państwa jako właściciel dzierżawionych

gruntów będzie w dalszym ciągu miał wystarczające

narzędzia do reglamentacji działalności na należą-

cych do niego gruntach.

Nie ma zatem możliwości

żawionych od Skarbu Państwa gruntów w sposób

niezgodny z ich przeznaczeniem.

W przypadku ewentualnych roszczeń reprywaty-

że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chro-

ni nabywcę użytkowania wieczystego, także gdy wpis

Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorial-

1127

nego jako właściciela nieruchomości jest wadliwy,

nacjonalizacji.

Odnośnie do kwestii wyboru sposobu prywatyzacji

PKL SA polegającego na zbyciu do 100% akcji spółki

oraz z 2010 r. nr 167, poz. 1129), prowadzonej poza

Giełdą Papierów Wartościowych, uprzejmie informuję,

że nastąpił on jako wypadkowa oczekiwań tej spółki,

PKP SA oraz Skarbu Państwa.

Wskazane przez do-

radcę prywatyzacyjnego PKP SA cele prywatyzacji

PKL SA, tj. maksymalizacja ceny sprzedaży akcji, po-

zyskanie dla spółki inwestora, który przejmie na siebie

rolę aktywnego zarządzania oraz pozyskanie środków

pieniężnych na realizację programu inwestycyjnego,

są możliwe do zrealizowania w przyjętym trybie pry-

watyzacji.

Przyjęty tryb polega na skierowaniu oferty

sprzedaży akcji do potencjalnych inwestorów, z któ-

rych każdy może nabyć pakiet akcji o wartości co

najmniej 50 000 euro.

Spółka PKP SA ustaliła ww.

próg na poziomie 4 000 000 zł.

Oferta sprzedaży ak-

cji PKL SA zostanie skierowana do potencjalnych

inwestorów poprzez kolportaż memorandum oferto-

wego spółki sporządzonego w formie prospektu emi-

syjnego.

Jednym z głównych założeń przyjętych w strategii

go rozwoju oraz wysokiego standardu świadczonych

SA, realizując proces zbycia posiadanych akcji w try-

bie publicznym, nie może ograniczać kręgu potencjal-

nych inwestorów w zależności od ich struktury wła-

ścicielskiej.

Potencjalnym inwestorem będzie mógł

czynności prawnych, a więc również państwowe i sa-

morządowe osoby prawne.

Znalezienie strategicznego inwestora dla PKL SA

jest szansą na bardziej dynamiczny rozwój spółki,

w szczególności, ze względu na możliwość wykorzy-

stania jego aktywów ﬁnansowychlubwiedzytech-

nologicznej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

w sprawie dotacji oświatowej

oświatowych za okres wakacji letnich (1297)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

skiej-Mielewczyk (SPS-023-1297/12) w sprawie dota-

cji oświatowej na funkcjonowanie niepublicznych

uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Przepisy tego artykułu dość wyraźnie określają,

każdego ucznia, a uczniem jest osoba ujęta w doku-

mentacji przebiegu nauczania.

Dotacje ustalane są

na dany rok kalendarzowy i przekazywane są – zgod-

oświaty – do niepublicznych szkół i placówek w 12 czę-

ściach (ratach miesięcznych) w terminie do ostatnie-

go dnia każdego miesiąca.

Jednocześnie przepis ust. 4 ww. artykułu upoważ-

nia organy stanowiące jednostek samorządu teryto-

rialnego do ustalania trybu udzielania i rozliczania

ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności

podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które po-

i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i spo-

sób rozliczenia dotacji.

Podejmowane w tym zakresie

uchwały przez organy stanowiące jednostek samo-

rządu terytorialnego zobowiązanych do dotowania

niepublicznych szkół i placówek powinny również za-

wierać tryb zmiany – w uzasadnionych przypadkach

– ustalonych na dany rok dotacji podmiotowych.

Dotacje przysługują na faktyczną liczbę uczniów,

a nie na planowaną, zgłoszoną we wniosku o udzie-

lenie dotacji.

W sytuacji gdy liczba uczniów w danym

miesiącu jest wyższa od zgłoszonej, to dotacja przy-

Zgodnie z powyższym dotacje, o których mowa

obowiązują w odniesieniu do publicznych szkół i pla-

cówek prowadzonych przez osoby ﬁzyczne i osoby

1128

prawne inne niż jednostki samorządu terytorialnego,

które są dotowane na podstawie przepisów art. 80

ustawy o systemie oświaty.

Z poważaniem

w sprawie zmiany rozporządzenia

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

smo z dnia 30 stycznia 2012 r. nr SPS-023-1298/12,

przekazujące interpelację posłów Anny Bańkowskiej

porządzenia ministra infrastruktury z dnia 25 mar-

sobu dokonywania zwrotu kosztów używania do ce-

lów służbowych samochodów osobowych, motocykli

uprzejmie przedstawiam następujące stanowisko.

Z uwagi na wzrastające ceny paliwa i koszty eks-

ploatacji pojazdów Instytut Transportu Samochodo-

wego (ITS) sporządził w ubiegłym roku analizę na-

ukową pn.: „Analiza kosztów eksploatacji pojazdów

cowanie aktualnych kosztów eksploatacji pojazdów

kosztów używania pojazdów prywatnych do celów

nym kosztom użytkowania pojazdów w Polsce.

Na podstawie wniosków płynących z powyższego

opracowania ITS, resort opracował projekt zmiany

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tadeusz Jarmuziewicz

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie odmówienia Fundacji Lux Veritatis

koncesji na nadawanie na pierwszym

multipleksie cyfrowym (1299)

Szanowna Pani Marszałek!

W związku ze skierowa-

nymi do prezesa Rady Ministrów pismami dotyczącymi

interpelacji nr SPS-023-1299/12 posła Edwarda Siar-

ki oraz zapytania nr SPS-024-298/12 posła Mariusza

Jędryska, w sprawie decyzji Krajowej Rady Radiofonii

i Telewizji dotyczącej koncesji dla Telewizji Trwam na

nadawanie programu w ramach multipleksu naziemnej

członków i stawiane wobec nich wymagania zostały

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

1129

Odpowiedź

sekretarza stanu

posłów Mariusza Oriona Jędryska

i Andrzeja Dery

w sprawie planowanych zmian

w funkcjonowaniu szkół ponadgimnazjalnych

w pow. pleszewskim (1300)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

posła Andrzeja Dery (nr SPS-023-1300/12) w sprawie

gimnazjalnych w powiecie pleszewskim, uprzejmie

wyjaśniam.

W wyniku wprowadzonej ustawą z dnia 13 paź-

stwa od dnia 1 stycznia 1999 r. nastąpiły zmiany

kompetencyjne organów administracji publicznej

nowania szkół publicznych.

Art. 5 ust. 5a ustawy z dnia

Nr 257, poz. 2572, z późn. zm.) określa, że prowadze-

nie szkół ponadgimnazjalnych należy do zadań wła-

snych powiatu (w przypadku szkół wchodzących

w skład Zespołu Szkół Przyrodniczo-Politechnicz-

wie organem prowadzącym jest Starostwo Powiato-

we w Pleszewie).

Ponadto w gestii organu prowadzą-

cego szkoły pozostają instrumenty umożliwiające

wpływanie na dopasowanie struktury kształcenia do

zmieniających się warunków gospodarczych, społecz-

nych i demograﬁcznych,tj.kompetencjadoustalania

sieci szkół, co określone zostało odpowiednio w art. 17

a także kompetencja do połączenia szkół różnych ty-

pów w zespół, wyłączenia z zespołu niektórych szkół,

włączenia do zespołu innych szkół oraz rozwiązania

zespołu, o czym stanowią art. 62 ust. 1 i 5 przywoła-

nej wyżej ustawy.

Jednostka samorządu terytorial-

nego, dokonując racjonalizacji sieci szkół i kierunków

kształcenia, ma możliwość uwzględnienia różnorod-

nych, specyﬁcznychdladanychobszarówuwarunko-

wań oraz oczekiwań i aspiracji edukacyjnych lokalnej

społeczności.

dacji szkoły: rodziców uczniów (w przypadku szkoły

o systemie oświaty, szkoła prowadzona przez jednost-

kę samorządu terytorialnego może zostać zlikwido-

wana po zasięgnięciu opinii organu sprawującego

Opinia kuratora oświaty zawiera m.in. ocenę

wyraża swoją opinię w formie pisemnej.

Ponadto or-

gan prowadzący szkołę może przenieść kształcenie

minem przeniesienia, kuratora oświaty i rodziców,

a w przypadku szkoły dla dorosłych – uczniów (art. 59

ust. 7 ustawy o systemie oświaty).

nością powiatu sprawują prezes Rady Ministrów oraz

nalna izba obrachunkowa.

Organy nadzoru mogą

kach określonych ustawami.

Nadzór nad wykonywa-

niem zadań powiatu sprawowany jest na podstawie

Jak wynika z informacji przekazanych przez Ku-

ratorium Oświaty w Poznaniu, w skład Zespołu Szkół

Przyrodniczo-Politechnicznych Centrum Kształce-

nia Ustawicznego w Marszewie wchodzą następujące

typy szkół: czteroletnie technikum dla młodzieży,

zasadnicza szkoła zawodowa dla młodzieży, techni-

kum uzupełniające dla dorosłych, szkoła policealna

dla dorosłych.

Wstępna koncepcja organu prowadzą-

cego, tj. Starostwa Powiatowego w Pleszewie, polega

na przeniesieniu zlikwidowanych klas technikum do

Zespołu Szkół Technicznych w Pleszewie, natomiast

klas zasadniczej szkoły zawodowej do Zespołu Szkół

Usługowo-Gastronomicznych w Pleszewie, przy za-

chowaniu tych samych kierunków kształcenia.

Do

wielkopolskiego kuratora oświaty jednakże nie wpły-

nęła jeszcze uchwała intencyjna dotycząca zamiaru

likwidacji bądź przekształcenia ww. szkół.

Odnosząc się do kwestii dotyczących zapewnienia

odpowiednich warunków i jakości kształcenia, nale-

ży wskazać, że organ prowadzący szkołę odpowiada

za jej działalność.

W tym zakresie, m.in. w ramach

swoich zadań ustawowych (art. 5 ust. 7 ustawy o sys-

1130

temie oświaty), organ prowadzący ma zapewnić wa-

runki działania szkoły, w tym bezpieczne i higienicz-

ne warunki nauki, wychowania i opieki, wykonywa-

nie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwe-

stycyjnych w tym zakresie oraz wyposażenie szkoły

wawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzami-

sprawdzianu i egzaminów.

Ponadto jakość kształce-

nia jest przedmiotem nadzoru pedagogicznego spra-

wowanego nad szkołami przez kuratora oświaty wła-

ściwego dla danego województwa (w przypadku szkół

prowadzonych przez Starostwo Powiatowe w Plesze-

wie jest to wielkopolski kurator oświaty) w formach

określonych w rozporządzeniu ministra edukacji na-

zoru pedagogicznego (Dz. U. Nr 168, poz. 1324).

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie stanu budowy autostrady

A2 i obwodnicy Warszawy (1304)

30 stycznia 2012 r., znak: SPS-023-1304/12, w spra-

wie stanu budowy autostrady A2 i obwodnicy War-

szawy, w odpowiedzi na zadane pytania przedsta-

wiam następujące informacje.

Realizacja budowy autostrady A2 Stryków – Ko-

notopa podzielona została na 5 odcinków.

Zaawanso-

wanie robót na poszczególnych odcinkach przedsta-

wia się następująco:

— odcinek A (dł. 29,2 km) „Projekt i budowa au -

tostrady A2 Stryków – Konotopa na odcinku od km

394+500” – zrealizowano 67,5% zakresu rzeczowego,

— odcinek B (dł. 17 km) „ Projekt i budowa au-

394+500 do km 411+465,8” – zrealizowano 68,5% za-

kresu rzeczowego,

— odcinek C (dł. 20 km) „Projekt i budowa auto -

strady A2 Stryków – Konotopa od km 411+465,8 do km

431+500” – zrealizowano 43,5% zakresu rzeczowego,

— odcinek D (dł. 17,6 km) „Projekt i budowa auto -

449+100” – zrealizowano 72% zakresu rzeczowego,

— odcinek E (dł. 7,1 km) „Projekt i budowa auto -

km 456+239,6 (do węzła Konotopa włączając węzeł)”

– zrealizowano 91,1% zakresu rzeczowego.

Kontraktowy termin realizacji inwestycji na odcin-

kach B, D i E upływa w dniu 5 czerwca 2012 r., natomiast

na odcinkach A i C upływa z dniem 15 października

2012 r.

W kontraktach zostały zawarte zapisy dotyczą-

ce uzyskania przejezdności na dzień 31 maja 2012 r.

Należy wskazać, iż GDDKiA podjęła działania,

których celem jest zintensyﬁkowaniepracnaprojek-

niona „przejezdność” na czas trwania turnieju.

W związ-

ku z powyższym autostrada A2 na odcinkach zakoń-

czonych będzie spełniać wymogi i standardy autostra-

dy.

Natomiast na odcinkach, gdzie będzie zapewniona

tylko przejezdność, zachowane będą w pełni standar-

dy bezpieczeństwa ruchu drogowego, jednak brakować

będzie elementów wykończeniowych, w tym pewnych

wymogów wynikających z ochrony środowiska.

Ma to

umożliwić planowana nowelizacja ustawy o szczegól-

Odnosząc się do „Budowy drogi ekspresowej S2

– Marynarska” o długości 20,1 km, informuję, iż na

zadaniu „Etap II/1 S79 odc. węzeł Lotnisko – węzeł

Marynarska” oraz „Etap II/2S2 odc. węzeł Lotnisko

– węzeł Puławska” zaawansowanie rzeczowe kształ-

tuje się na poziomie około 60%.

Natomiast na zada-

niu inwestycyjnym „Etap III południowa obwodnica

Warszawy S2 odcinek węzeł Konotopa (bez węzła) do

węzła Lotnisko (bez węzła)” zaawansowanie to wy-

nosi około 40%.

Obecnie trwa pełna mobilizacja wy-

konawcy w celu uzyskania przejezdności na tych od-

cinkach przed rozpoczęciem Euro 2012.

W kwestii kosztów budowy odcinka autostrady A2

Stryków – Konotopa oraz tej części południowej ob-

wodnicy Warszawy, która ma być oddana do użytku

w tym roku, informuję, iż ostateczne rozliczenie kosz-

tów ww. inwestycji nastąpi po ich zakończeniu i cał-

kowitym oddaniu dróg do ruchu.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

1131

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie nierzetelnego wywiązywania się

budżetu państwa wobec opiekunów prawnych

za wykonywane przez nich czynności (1306)

lacją posła Bogdana Rzońcy przesłaną przy piśmie

w sprawie nierzetelnego wywiązywania się budżetu

przez nich czynności, uprzejmie wyjaśniam:

Budżet państwa wywiązuje się z obowiązku za-

bezpieczenia środków na realizację przez gminy za-

dania zleconego z zakresu administracji rządowej,

wynagrodzenia za sprawowanie opieki.

Środki na re-

alizację tego zadania planowane są w ustawie budże-

towej w części 85: Budżety wojewodów oraz w części

83: Rezerwy celowe.

Zgodnie z obowiązującą procedurą wojewodowie,

na podstawie zgłaszanych przez gminy zapotrzebo-

wań, uruchamiają środki zaplanowane w swoich bu-

dżetach, a w przypadku, gdy są one niewystarczające

– kierują wniosek do ministra pracy i polityki spo-

łecznej oraz do ministra ﬁnansów o uruchomienie

rezerwy celowej na to zadanie.

Należy zauważyć, że

zarówno w 2010 r., jak i w roku 2011 potrzeby zgło-

szone przez wojewodów na realizację omawianego

zadania zostały zabezpieczone ze środków rezerwy

celowej w 100%.

Ponadto informuję, że wynagrodzenie za sprawowa-

przy czym wynagrodzenie to obliczone w stosunku mie-

sięcznym nie może przekraczać 1/10 przeciętnego mie-

sięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw,

jący dzień przyznania wynagrodzenia.

W związku z powyższym, zachowując zasadę ce-

lowości i oszczędności przy gospodarowaniu środka-

mi budżetu państwa wynikającą z ustawy z dnia

miają środki budżetu państwa z przeznaczeniem na

wypłacanie wynagrodzenia za sprawowanie opieki

wyłącznie w oparciu o zapotrzebowanie zgłoszone

przez gminy na podstawie wydanych postanowień

sądów.

Z uwagi na fakt, że nie są z góry znane wyso-

kości wynagrodzenia dla opiekunów za sprawowanie

opieki, jak i terminy postanowień sądów w tej spra-

wie, mogą w związku z tym występować opóźnienia

w wypłacie środków z tego tytułu – na co nie mają

wpływu zarówno gminy, jak i wojewodowie.

Jednocześnie wyjaśniam, że na początku każdego

roku budżetowego wydziały polityki społecznej urzę-

dów wojewódzkich informowane są przez Minister-

szania w trakcie roku zapotrzebowania na środki

z rezerwy celowej z przeznaczeniem na uzupełnienia

planu wydatków na wypłatę wynagrodzenia za spra-

wowanie opieki.

Rezerwa celowa uruchamiana jest

w czterech transzach w ciągu roku (na kwartał), przy

czym każde dodatkowe, bieżące zapotrzebowanie

zgłaszane przez urzędy wojewódzkie realizowane jest

w trybie natychmiastowym.

Odpowiadając wprost na postawione w interpela-

cji posła Bogdana Rzońcy pytania, uprzejmie infor-

muję:

1.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej podej-

muje wszelkie możliwe działania, w granicach swoich

kompetencji, aby opiekunowie prawni otrzymywali

należne środki z budżetu państwa.

2.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej pla-

nuje uruchomienie I transzy środków z rezerwy ce-

lowej celem zwiększenia planu wydatków w budże-

tach tych wojewodów, którzy zgłoszą do 10 lutego

2012 r. zapotrzebowanie na I kwartał br. Zakłada się,

że w ten sposób, poprzez zwiększenie wydatków

w budżetach wojewodów, zabezpieczone zostaną po-

trzeby ﬁnansowegminnawypłatęopiekunompraw-

nym wynagrodzenia za sprawowanie opieki w stycz-

niu, lutym i marcu br.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

w sprawie łączenia placówek oświatowych

(1312)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na inter-

pelację pana posła Jana Warzechy (SPS-023-1312/12)

w sprawie łączenia placówek oświatowych, wyjaśniam,

co następuje.

1132

w sprawie sposobu dokonywania odpisu

1% podatku dochodowego

pana posła Stanisława Szweda z dnia 19 stycznia

pisu 1% podatku dochodowego dla organizacji pożyt-

ku publicznego, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

do zmiany sposobu przekazywania 1% podatku dla

organizacji pożytku publicznego przez emerytów i ren-

cistów.

Świadczeniobiorców organów rentowych obo-

wiązują bowiem takie same zasady przekazywania

go, jak pozostałych podatników podatku dochodowe-

ców, zleceniobiorców czy osoby bezrobotne pobierają-

ce zasiłek.

W konsekwencji, jeżeli emeryt lub rencista

zacji pożytku publicznego, jest obowiązany samo-

dzielnie złożyć zeznanie podatkowe w urzędzie skar-

bowym.

Dotyczy to zarówno sytuacji, w której eme-

ryt lub rencista otrzymał od organu rentowego infor-

mację o dochodach uzyskanych od organu rentowego

(PIT-11A), jak i roczne obliczenie podatku przez or-

gan rentowy (PIT-40A).

Podkreślenia wymaga, iż samodzielne składanie

zeznań podatkowych przez emerytów i rencistów nie

jest niczym nowym w polskim systemie podatkowym.

Funkcjonuje od początku obowiązywania przepisów

tj. od 1992 r., i nigdy nie było kwestionowane przez

samych zainteresowanych.

Złożenie zeznania podat-

kowego na bazie otrzymanego PIT-40A lub PIT-11A

daje podatnikowi możliwość opodatkowania swoich

kowych (np. z popularnej wśród tej grupy podatni-

ków ulgi rehabilitacyjnej).

Obecnie pozwala ponadto

użyteczną realizowaną przez organizacje pożytku

publicznego.

Zważywszy, że czas na złożenie zeznania podat-

kowego wynosi minimum dwa miesiące (licząc od

ostatniego dnia, w którym organy rentowe są obo-

wiązane sporządzić i przekazać PIT-11A/40A za rok

podatkowy), oraz biorąc pod uwagę znaczne uprosz-

czenia, jakie dotychczas zostały wprowadzone w jed-

noprocentowym mechanizmie (w obowiązującym

stanie prawnym podatnicy nie muszą już sami doko-

nywać wpłaty na rachunek bankowy organizacji po-

żytku publicznego, zachowywać dowodu wpłaty oraz

samodzielnie pomniejszać podatku należnego), zło-

żenie zeznania nie powinno stanowić bariery dla

świadomych obywateli, którzy chcą decydować o spo-

sobie przeznaczenia 1% podatku od uzyskanych przez

nich dochodów.

Tym bardziej, że corocznie w czasie

akcji rozliczeniowej podatku dochodowego od osób

ﬁzycznychuruchamianesąlicznepunktykonsulta-

cyjne zarówno w siedzibach organów podatkowych,

jak i w urzędach gminy.

Dodatkowo organizowane są

dni otwarte w urzędach skarbowych, pracujące sobo-

ty, a ponadto wydłużane są godziny pracy administra-

cji podatkowej.

Osoby, które nie mogą udać się do sie-

dziby organu podatkowego, informację z zakresu pra-

wa podatkowego (w tym wypełnienia zeznania) mogą

uzyskać telefonicznie.

Wystarczy że zadzwonią na

działającą od lipca 2007 r. infolinię Krajowej Informa-

Z tych też względów nie znajduję uzasadnienia do

wprowadzenia dla emerytów i rencistów odrębnego

trybu deklarowania 1% podatku na rzecz organizacji

pożytku publicznego (tj. poprzez oświadczenie skła-

dane bezpośrednio w urzędzie skarbowym).

Tym

bardziej, że wprowadzenie takiego rozwiązania nie

wyeliminuje konieczności wypełnienia przez emery-

ta i rencistę dodatkowego druku podatkowego lub

kontaktu z administracją podatkową.

Z poważaniem

1133

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Transportu,

w sprawie pobierania opłat i karania

kierowców za przejazd samochodami

osobowymi z przyczepą (1318)

-023-1318/12, dotyczącą poboru opłaty elektronicznej

przekazuję następujące stanowisko.

cie elektronicznej.

Zgodnie ww. przepisem: „Korzy-

żej 3,5 t, w tym autobusów niezależnie od ich dopusz-

czalnej masy całkowitej.”.

Ustawodawca nie wyłączył

więc samochodów osobowych z obowiązku ponosze-

nia opłaty elektronicznej.

Czynnikiem decydującym

chodu osobowego i przyczepy posiada dopuszczalną

masę całkowitą przekraczającą 3,5 t, to podlega opła-

cie elektronicznej.

nię o ww. systemie, stwierdzając, że zastosowanie

nowego systemu poboru opłat stanowi rozwiązanie

do kosztów infrastruktury, eksploatacji, zarządzania

miało negatywnych skutków dla konkurencji na ryn-

ku wewnętrznym oraz dla swobodnego przepływu

towarów”.

1134

Pragnę jednocześnie poinformować, że Minister-

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

w sprawie systemu ﬁnansowania oświaty

w naszym kraju (1329)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(SPS-023-1329/12) w sprawie systemu ﬁnansowania

oświaty w naszym kraju, uprzejmie wyjaśniam, co

następuje.

subwencji, rozporządzenie uzależnia tę wysokość od

1135

2010, skutki wdrożonego wzrostu wynagrodzeń na-

2011 na 1 ucznia przeliczeniowego w skali ogólnokra-

jowej (tzw. ﬁnansowystandardA)wyliczonazostała

jednolicie dla wszystkich jednostek samorządu tery-

Natomiast ﬁnansowystandardAzwiększyłsięwpo-

Zaplanowana w ustawie budżetowej na rok 2012

z 27 stycznia 2012 r. kwota części oświatowej sub-

wanego wykonania subwencji oświatowej w roku

uczycieli – w podziale na stopnie awansu zawodo-

wego – w szkołach i placówkach oświatowych prowa-

dzonych przez jednostki samorządu terytorialnego.

wie celowej (poz. 74) zaplanowano dodatkowe środki

du terytorialnego z tytułu wzrostu składki rentowej

znacza szczególną rolę samorządom lokalnym, od

sowania m.in. edukacji przedszkolnej oraz umiejęt-

nego dostosowywania się do lokalnych możliwości

i potrzeb.

zaniem gminom zadania prowadzenia przedszkoli

zostały zapewnione gminom w ich dochodach wła-

snych.

Ewentualna zmiana sposobu ﬁnansowania

przedszkoli musiałaby wiązać się np. ze stosownym

zwiększeniem kwoty części oświatowej subwencji

ustawowym obniżeniu wieku rozpoczynania obo-

1136

rozwiązaniu gminy uzyskają wolne środki, które

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Joanna Berdzik

w sprawie zorganizowania opieki nad dziećmi

niepełnosprawnymi, w tym zwłaszcza

uczęszczającymi do szkół specjalnych,

w okresie przerw wakacyjnych (1335)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

terpelację (nr SPS-023-1335/12), złożoną przez Ewę

Edytę Kołodziej, posła na Sejm RP, w sprawie zor-

ganizowania opieki nad dziećmi niepełnosprawny-

mi, w tym zwłaszcza uczęszczającymi do szkół spe-

cjalnych, w okresie przerw wakacyjnych, uprzejmie

informuję.

Zgodnie z przepisami art. 1 pkt 5 i 5a ustawy

o systemie oświaty*

)

, dzieci i młodzież niepełno-

sprawne i niedostosowane społecznie mają możliwość

pobierania nauki we wszystkich typach szkół, zgod-

nie z indywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edu-

kacyjnymi oraz predyspozycjami, natomiast opieka

nad uczniami niepełnosprawnymi jest zapewniona

przez umożliwianie realizowania zindywidualizowa-

nego procesu kształcenia, form i programów naucza-

nia oraz zajęć rewalidacyjnych.

Przepisy art. 71b ust. 1 ww. ustawy wskazują, że

dzież wymagające stosowania specjalnej organizacji

dzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych,

Art. 71b ust 5 i 5a cytowanej ustawy w przypadku

uczniów niepełnosprawnych zobowiązuje jednostkę

samorządu terytorialnego właściwą ze względu na

miejsce zamieszkania dziecka oraz rodzaju szkoły

(ogólnodostępnej, integracyjnej, specjalnej) do zapew-

nienia odpowiedniej formy kształcenia specjalnego.

Za zgodą organu prowadzącego, zgodnie z przepi-

Nr 109, poz. 631), specjalne ośrodki szkolno-wycho-

wawcze i specjalne ośrodki wychowawcze prowadzące

działalność przez cały rok szkolny jako placówki,

w których są przewidziane ferie szkolne, mogą również

Natomiast art. 92a ww. ustawy umożliwia organi-

nych różnych form wypoczynku, w tym kolonii, obo-

zów.

Szczegółowe zasady organizacji wypoczynku

określa rozporządzenie ministra edukacji narodowej

wy w wymiarze odpowiadającym okresowi ferii

nowień art. 151

9

§ 1 Kodeksu pracy, dniami wolnymi

która stanowi pragmatykę służbową nauczycieli, nie za-

wiera uregulowań ustanawiających dla nauczycieli do-

datkowe dni ustawowo wolne od pracy poza dniami

wolnymi wskazanymi w przepisach powszechnych.

W świetle art. 42 ust. 1 i art. 42c ust. 1 ustawy

Karta Nauczyciela czas pracy nauczyciela zatrudnio-

40 godzin na tydzień, rozłożonych na 5 dni roboczych.

W konsekwencji oznacza to, iż w każdym tygodniu

roku szkolnego nauczyciel musi pracować w ciągu

5 dni w wymiarze nie wyższym niż 40 godzin.

Wyją-

tek stanowią nauczyciele dokształcający się, wykonu-

jący inne ważne społecznie zadania, którym dyrektor

może ustalić czterodniowy tydzień pracy.

Ustalony dla nauczyciela pięciodniowy tydzień

pracy ulega skróceniu, gdy w dzień roboczy dla na-

uczyciela przypada święto określone w ustawie z dnia

1) zimowa przerwa świąteczna trwa od dnia

nia do dnia 31 grudnia, jeżeli dzień 22 grudnia wy-

pada w poniedziałek,

2) wiosenna przerwa świąteczna rozpoczyna się

szy wtorek po świętach.

*

)

1137

Natomiast w myśl § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia

dyrektor szkoły lub placówki, po zasięgnięciu opinii

rady szkoły lub placówki, a w przypadku szkół lub

placówek, w których rada nie została powołana, rady

pedagogicznej, rady rodziców i samorządu uczniow-

skiego, biorąc pod uwagę warunki lokalowe i możli-

wości organizacyjne szkoły lub placówki, może, w da-

1) szkół podstawowych, zasadniczych szkół zawo-

dowych, szkół policealnych oraz placówek kształce-

nia praktycznego i placówek kształcenia ustawiczne-

go – do 6 dni,

2) gimnazjów – do 8 dni,

3) liceów ogólnokształcących, liceów proﬁlowa-

nych, liceów uzupełniających, techników i techników

uzupełniających – do 10 dni.

Dyrektor szkoły lub placówki, w terminie do dnia

nym roku szkolnym dodatkowych dniach wolnych od

W świetle § 6a ww. rozporządzenia w dniach, o któ-

nizowania zajęć wychowawczo-opiekuńczych.

Szkoła

ma obowiązek informowania rodziców (prawnych

Jak wynika z powyższego, przepisy rozporządze-

nego regulują jedynie kwestię, w jakie dni nie prowa-

dzi się zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkole.

Dni te nie są natomiast dniami wolnymi od pracy dla

nauczycieli.

W dni wolne od zajęć dydaktyczno-wy-

chowawczych szkoła organizuje zajęcia wychowaw-

czo-opiekuńcze, które prowadzą nauczyciele tej szko-

ły.

Zajęcia te nauczyciele realizują w ramach obowią-

zującego ich czasu pracy oraz pobieranego wynagro-

dzenia.

Za organizację tych zajęć odpowiada dyrektor

szkoły.

gicznej należy m.in. opiniowanie propozycji dyrekto-

ra szkoły w sprawach przydziału nauczycielom sta-

łych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadni-

czego oraz dodatkowych zajęć dydaktycznych, wycho-

wawczych i opiekuńczych.

Odnosząc się do kwestii zmiany ustawy z dnia

poczynkowego nauczycieli, uprzejmie informuję, że

Ministerstwo Edukacji Narodowej dostrzega fakt, iż

nych cząstkowych nowelizacji przepisy ustawy Karta

Nauczyciela utraciły swą wewnętrzną spójność,

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

posłów Grzegorza Tobiszowskiego

i Grzegorza Matusiaka

w sprawie interpretacji rozporządzeń

wykonawczych do ustawy o podatku

akcyzowym dotyczących deputatu węglowego

(1342)

smo nr SPS-023-1342/12 z dnia 30 stycznia 2012 r.

dotyczące interpelacji pana posła Grzegorza Tobi-

szewskiego i pana posła Grzegorza Matusiaka w spra-

wie rozporządzeń wykonawczych do ustawy o podat-

ku akcyzowym, odnosząc się do poszczególnych py-

tań zadanych przez panów posłów, uprzejmie wyja-

śniam, co następuje.

W zakresie pytania, dlaczego tak późno zostały

opublikowane rozporządzenia wykonawcze do zno-

welizowanej ustawy o podatku akcyzowym, należy

wyjaśnić, co następuje.

Prace legislacyjne nad zmianą rozporządzeń wy-

konawczych do znowelizowanej ustawy o podatku

akcyzowym rozpoczęte zostały niezwłocznie po pod-

pisaniu przez prezydenta RP ustawy o redukcji nie-

których obowiązków dla obywateli i przedsiębiorców.

Tryb i sposób prowadzenia prac legislacyjnych nad

aktami prawnymi wynikał natomiast z uchwały nr 49

cy Rady Ministrów (M.

P nr 13, poz. 221, z późn. zm.).

1138

Dlatego też na termin opublikowania rozporzą-

dzeń wykonawczych miała wpływ konieczność prze-

strzegania trybu procedowania projektowanych zmian

(przebieg postępowania, terminy, analiza zgłaszanych

uwag, wprowadzanie zmian).

Rozporządzenia wyko-

nawcze do ustawy o podatku akcyzowym opublikowa-

ne zostały zatem niezwłocznie po zakończeniu proce-

su legislacyjnego i podpisaniu rozporządzeń przez

ministra ﬁnansów.

W zakresie natomiast pytania dotyczącego opo-

datkowania deputatu węglowego należy wyjaśnić, co

następuje.

Przepisy o podatku akcyzowym nie przewidują

szczególnej regulacji w zakresie podatku akcyzowego

w stosunku do deputatów na wyroby węglowe.

Węgiel

będący przedmiotem deputatu podlega przepisom po-

datku akcyzowego w zakresie wyrobów węglowych.

W przypadku zatem gdy węgiel objęty deputatem zo-

stanie wykorzystany do opału przez gospodarstwo

domowe, będzie on podlegał zwolnieniu na podstawie

Jednocześnie warunkiem przedmiotowego zwolnie-

nia jest dołączenie do przemieszczanych wyrobów

węglowych dokumentu dostawy, który podmiot na-

bywający te wyroby zobowiązany jest podpisać w celu

potwierdzenia odbioru i przeznaczenia wyrobów.

W zakresie natomiast pytania, jak wygląda pro-

cedura ściągania podatku akcyzowego, należy wyja-

śnić, iż kwestię tę reguluje art. 21a ust. 1 ustawy

o podatku akcyzowym, na mocy którego w przypadku

wyrobów węglowych podatnik jest zobowiązany, bez

wezwania organu podatkowego, składać właściwemu

według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać ak-

ne okresy rozliczeniowe – w terminie do 25 dnia przy-

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie kształcenia w technikach górniczych

(1353)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

-023-1353/12) w sprawie kształcenia w technikach

górniczych, uprzejmie wyjaśniam.

Nr 163, poz. 981) przytoczone we wstępie do interpe-

lacji rozporządzenie ministra gospodarki z dnia

11 czerwca 2002 r. w sprawie kwaliﬁkacjiwymaga-

nych od osób kierownictwa i dozoru zakładów górni-

czych, mierniczego górniczego i geologa górniczego

poz. 755), wydane na podstawie uchylonej ustawy

(Dz. U. Nr 27, poz. 96), utraciło moc z dniem 31 grud-

nia 2011 r., a tym samym, stało się archiwalnym ak-

tem prawa.

Aktualnie sprawy dotyczące m. in. kwaliﬁkacji

zawodowych wymaganych od osób dozoru ruchu

w zakładach górniczych reguluje rozporządzenie mi-

wie kwaliﬁkacjiwzakresiegórnictwairatownictwa

górniczego (Dz. U. Nr 275, poz. 1628), wydane na

Zgodnie z tym rozporządzeniem uznanie kwaliﬁ-

kacji zawodowych osób wykonujących czynności

w niższym, średnim i wyższym dozorze ruchu, we

wszystkich specjalnościach występujących w pod-

ziemnych zakładach górniczych, w tym w zakładach

wydobywających węgiel kamienny oraz uznanie kwa-

liﬁkacjiosóbwykonującychczynnościwysokospecja-

listyczne, następuje po: udokumentowaniu przez te

osoby posiadania kwaliﬁkacjiwodpowiednichzawo-

dach, dających przygotowanie do pracy w górnictwie

podziemnym, określonych w klasyﬁkacji zawodów

szkolnictwa zawodowego, odbyciu praktyki pod zie-

mią w ruchu zakładu górniczego i specjalistycznego

kursu oraz przedłożeniu badań psychiatrycznych

i/lub psychologicznych.

W nowym rozporządzeniu nie

pojawiają się takie wyrażenia, jak specjalność tech-

niczna czy specjalizacja.

Wobec powyższego, mimo iż

kształcenie w zreformowanym systemie szkolnictwa

zawodowego nie uwzględnia specjalizacji w zawo-

dach, pozostanie to bez wpływu na postępowania

egzaminacyjne przed komisjami powoływanymi

przez organ właściwy do stwierdzania kwaliﬁkacji.

Nadmienić należy, że nie jest zgodna ze stanem

faktycznym informacja o niemożności kształcenia

w systemie szkolnym w zawodzie technik mechatro-

nik.

Już w 2004 r., na wniosek ministra właściwego

do spraw gospodarki, wymieniony zawód został wpi-

sany do wykazu zawodów „szkolnych”, stanowiącego

załącznik do rozporządzenia ministra edukacji narodo-

wej i sportu z dnia 8 maja 2004 r. w sprawie klasyﬁka-

poz. 571, z późn. zm.) ze wskazaniem technikum,

technikum uzupełniającego i szkoły policealnej jako

typów szkół uprawnionych do prowadzenia kształce-

nia w tym zawodzie.

1139

W zreformowanym systemie szkolnictwa zawodo-

wego nie przewiduje się, lecz zarazem nie wyklucza,

możliwości wprowadzenia specjalizacji pod koniec

cyklu kształcenia.

Zauważyć bowiem należy, że w ra-

mowym planie nauczania dla technikum, stanowią-

cym załącznik nr 8 do nowego rozporządzenia mini-

alizację dodatkowego przedmiotu uzupełniającego,

dla którego nie została ustalona podstawa programo-

wa.

Jeżeli w danym oddziale tygodniowy wymiar

obowiązkowych zajęć edukacyjnych realizowanych

w zakresie rozszerzonym (np. matematyki i języka

obcego) oraz przedmiotu (-ów) uzupełniającego (-ych)

jest niższy niż odpowiedni łączny wymiar godzin od-

powiednio: w kl. I – 33 godziny, kl. II – 35 godzin, kl.

III 34 godziny i kl. IV – 31 godzin, dysponentem tych

godzin jest dyrektor szkoły.

bór do technikum uzupełniającego dla dorosłych jest

przewidziany w roku szkolnym 2012/2013.

Równo-

zasadniczych szkół zawodowych, zarówno ci, którzy

ukończą te szkoły w roku szkolnym 2011/2012, jak

i absolwenci w kolejnych latach szkolnych, będą mo-

gli kontynuować naukę od klasy drugiej w 3-letnim

liceum ogólnokształcącym dla dorosłych.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

w sprawie likwidacji na poziomie technikalnym

kształcenia w zawodach ratownik medyczny

i dietetyk (1410)

lacją złożoną w dniu 24 stycznia 2012 r. przez pana

posła Kazimierza Gołojucha, (znak: SPS-023-1410/12),

dotyczącą wygaszania kształcenia w zawodach ra-

townik medyczny i dietetyk, uprzejmie przedkładam

następujące wyjaśnienia.

Uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 24 ustawy

zawody do klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawo-

dowego na wniosek ministra właściwego w zakresie

zawodu.

Ministrem właściwym w zakresie zawodów

ratownik medyczny i dietetyk jest minister właściwy

do spraw zdrowia, który wystąpił do ministra edu-

kacji narodowej z wnioskiem o wykreślenie powyż-

szych zawodów z nowej klasyﬁkacjizawodówszkol-

nictwa zawodowego, z zastrzeżeniem, iż ostatni na-

bór do szkół policealnych kształcących w zawodzie

ratownik medyczny i dietetyk powinien się odbyć

w roku szkolnym 2012/2013.

Wniosek ministra zdro-

wia został w pełni uwzględniony w projekcie rozpo-

klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowegoprze-

kazanym do uzgodnień międzyresortowych i konsul-

tacji społecznych.

W toku uzgodnień międzyresorto-

wych minister zdrowia podtrzymał swoje stanowisko

odnośnie wygaszania kształcenia w zawodach ratow-

nik medyczny i dietetyk w systemie oświaty.

Wniosek

ministra zdrowia jest dla ministra edukacji narodo-

wej wiążący.

Stosownie do powyższego wniosku

w nowej klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodo-

wego (określonej rozporządzeniem MEN z dnia 23 grud-

nia 2011 r., Dz. U. z dnia 3 stycznia 2012 r., poz. 7)

został ujęty przepis § 3 stanowiący, iż na rok szkolny

dzących kształcenie w zawodach ratownik medyczny

i dietetyk.

Kształcenie w tych zawodach prowadzi się

Wniosek ministra zdrowia w sprawie wykreślenia

z klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowegoza-

wodów ratownik medyczny był uzasadniony przede

wszystkim wprowadzeniem nowych rozwiązań orga-

nizacyjnych dotyczących konieczności kształcenia

ratowników medycznych w systemie szkolnictwa

wyższego na mocy uchylonej już ustawy z dnia 25 lip-

stanowił bowiem, iż zawód ratownika medycznego

może wykonywać osoba, która:

1) posiada pełną zdolność do czynności praw-

nych

2) uzyskała w kraju dyplom ukończenia wyższych

studiów zawodowych w zakresie ratownictwa me-

dycznego bądź uzyskała za granicą dyplom uznany

3) uzyskała tytuł ratownika medycznego na do-

tychczas obowiązujących zasadach w policealnych

Ponadto, art. 43 ust. 2 cytowanej ustawy stano-

dycznych.

Należy jednak zauważyć, iż w obowiązują-

cym w tym czasie porządku prawnym nie istniał wy-

odrębniony kierunek studiów ratownictwo medycz-

wiązujących w całej Polsce, standardów kształcenia

1140

dla tego kierunku.

Zatem dopóki nie było mechani-

zmów prawnych umożliwiających zabezpieczenie

temie szkolnictwa wyższego, zamknięcie kształcenia

licznych wystąpień przedstawicieli Polskiego Towa-

rzystwa Medycyny Ratunkowej.

W związku z powyż-

Nr 241, poz. 2073) wstrzymano wykonanie przepisu

stwowym Ratownictwie Medycznym i nie zamknięto

wia dokonywał jednak w kolejnych latach analizy

rozwiązań dotyczących kształcenia w zawodzie ra-

townik medyczny.

Zarządzeniem ministra zdrowia

pertów do spraw opracowania jednolitych założeń

systemowych kształcenia w zakresie ratownictwa

wadzenie do wykaz kierunków studiów określonego

rozporządzeniem ministra nauki i szkolnictwa wyż-

kierunku ratownictwo medyczne oraz opracowanie

i wdrożenie dla tego kierunku standardów kształce-

nia.

Eksperci merytoryczni uznali, iż minimum pro-

gramowym, niezbędnym do przygotowania ratowni-

ka medycznego do realizacji zadań wynikających

z nowego wdrażanego modelu ratownictwa medycz-

nego w Polsce jest kształcenie na studiach wyższych

w wymiarze co najmniej 3800 godzin.

Tymczasem,

zgodnie z ramowym planem nauczania dla szkoły po-

licealnej, określonym w załączniku nr 42 do rozpo-

z późn. zm.) łączny wymiar godzin przeznaczonych

na kształcenie w dwuletniej szkole policealnej dla

młodzieży wynosi – łącznie z zajęciami wychowania

ﬁzycznego–2016godzin.

Jednocześnie z uwagi na fakt, iż zarówno liczba

szkół wyższych prowadzących kształcenie na kierun-

ku ratownictwo medyczne jak i limity przyjęć na stu-

dia pierwszego stopnia kierunku ratownictwo me-

dyczne wykazują tendencję wzrostową, minister

zdrowia uznał, że zamknięcie kształcenia w zawodzie

ratownik medyczny w szkołach policealnych nie spo-

woduje negatywnych skutków dla systemu Państwo-

wego Ratownictwa Medycznego.

W roku akademic-

kim 2007/2008 16 szkół wyższych (11 uczelni me-

dycznych i 5 uczelni nadzorowanych przez ministra

nauki i szkolnictwa wyższego) posiadało limit 1 563

miejsc – w roku akademickim 2010/2011 liczba uczel-

ni kształcących na kierunku ratownictwo medyczne

wzrosła do 38, a limit przyjęć wynosił 5 102 miejsc.

Ponadto, z danych pozyskanych od wojewodów,

a przekazanych przez ministra zdrowia wynika, iż

w systemie Państwowego Ratownictwa Medycznego

brak jest zapotrzebowania na dużą liczbę ratowni-

ków medycznych, prognozuje się jedynie niewielki

wzrost osób zatrudnionych.

Należy bowiem zwrócić

sami ratownik medyczny może udzielać świadczeń

opieki zdrowotnej tylko w zakresie określonym w roz-

talnych w ramach zespołu ratownictwa medycznego

Minister zdrowia poinformował także, iż kwestia

zamknięcia kształcenia w zawodzie ratownik me-

dyczny na poziomie średnim była przedmiotem sze-

rokich dyskusji podczas prac nad założeniami mery-

torycznymi zmian ustawy o Państwowym Ratownic-

twie Medycznym w ramach prac powołanego w Mi-

nisterstwie Zdrowia zarządzeniem ministra zdrowia

z dnia 16 października 2008 r. zespołu do spraw opra-

cowania projektu nowelizacji ustawy o Państwowym

Ratownictwie Medycznym.

Jednocześnie, wniosek

w przedmiotowej sprawie został zgłoszony także

przez Polską Radę Ratowników Medycznych.

Mając

na uwadze powyższe, minister zdrowia zwrócił się do

ślenie z klasyﬁkacjizawodówszkolnictwazawodowe-

go zawodu ratownik medyczny, z zastrzeżeniem, że

ostatnia rekrutacja kandydatów do klasy pierwszej

na semestr pierwszy) szkół policealnych kształcących

w tym zawodzie powinna się odbyć w roku szkolnym

2012/2013.

W odniesieniu do kwestii dotyczącej zamknięcia

kształcenia w zawodzie dietetyk w szkołach policeal-

nych, uprzejmie informuję, iż kształcenie w tym za-

wodzie jest prowadzone w systemie szkolnictwa wyż-

szego (na trzyletnich studiach licencjackich i dwulet-

nich uzupełniających studiach magisterskich na kie-

runku dietetyka).

Ponadto należy zwrócić uwagę na

fakt, iż z danych systemu informacji oświatowej

(SIO) wynika, iż liczba szkół, zwłaszcza publicznych,

kształcących w zawodzie dietetyk i liczba słuchaczy/

absolwentów tych szkół sukcesywnie spada.

W roku

2007 kształcenie w powyższym zawodzie było prowa-

dzone w 24 szkołach policealnych (w tym 23 publicz-

nych i 1 niepublicznej o uprawnieniach szkoły pu-

blicznej) – w roku 2011 w zawodzie dietetyk kształ-

ciło już tylko 13 publicznych szkół policealnych

i 5 szkół policealnych niepublicznych o uprawnie-

niach szkoły publicznej.

W roku 2007 szkoły te ukoń-

czyło 336 absolwentów, a w roku 2011 – 119 osób.

Natomiast w systemie szkolnictwa wyższego liczba

uczelni kształcących na kierunku dietetyka systema-

tycznie wzrastała – w roku akademickim 2007/2008

wynosiła ona 13 (w tym 11 uczelni medycznych nadzo-

rowanych przez ministra zdrowia i 2 uczelnie nadzoro-

wane przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego),

a limit przyjęć wynosił 860 miejsc.

W roku akademic-

kim 2010/2011 na kierunku dietetyka kształci 23 szkół

wyższych, a limit przyjęć wynosi 3981 miejsc.

1141

Biorąc pod uwagę powyższe dane minister zdrowia

uznał, iż zamknięcie kształcenia w zawodzie dietetyk

w szkołach policealnych nie spowoduje negatywnych

skutków związanych z ograniczeniem dostępu do

świadczeń w zakresie dietetyki poprzez zmniejszenie

liczby dietetyków.

Ponadto, ideę zamknięcia kształce-

nia w zawodzie dietetyk w szkolnictwie policealnym

poparło Polskie Towarzystwo Dietetyki.

Przedkładając powyższe informacje i wyjaśnienia,

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

dy (pismo z dnia 2 lutego 2012 r., sygn.

SPS-023-

-1413/12), informuję, co następuje.

strumenty wsparcia adresowane m.in. do beneﬁcjen-

na obszary Natura 2000, oraz określają rodzaj doku-

1142

nie wniosków IV osi priorytetowej dla działań: 4.2:

Status ochronny obszaru największą punktację uzy-

tunki priorytetowe, lub na obszarach specjalnej

i siedlisk in-situ i 5.1.3: Budowa lub modernizacja

gramu LIFE+, który w znacznej części poświęcony

nent I: „Przyroda i różnorodność biologiczna” prefe-

ubiegać o wyższe – 75% – doﬁnansowanieześrodków

sięwzięć).

Także Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

ważony rozwój rejonu rzeki Rospudy stanowią in-

strumenty wsparcia w zakresie tworzenia infra-

struktury służącej ochronie środowiska na terenie

gmin położonych na cennych przyrodniczo obsza-

rach.

W ramach realizacji ww. programów przewi-

dziane jest udzielenie doﬁnansowania ze środków

towe skierowane do jednostek samorządu terytorial-

„Dopłaty na częściowe spłaty kapitału kredytów ban-

mieszkaniowych”.

do „Zasad udzielania i umarzania pożyczek oraz try-

WFOŚiGW w Poznaniu” dodatkowych postanowień

umożliwiających stosowanie preferencyjnych wskaź-

w załączniku*

)

.

3.

*

)

1143

— Szwajcarsko-Polski Program Współpracy,

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Janusz Zaleski

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie działania systemu alarmowego

(Stryków – Konin) (1427)

znak: SPS-023-1427/12, w sprawie systemu alarmo-

dą, po dostosowaniu jej do poboru opłat, pobierane

są opłaty za przejazd.

Wykaz autostrad płatnych za-

wiera natomiast rozporządzenie Rady Ministrów

(Dz. U. 212, poz. 1034, z późn. zm.).

Deﬁnicjęautostradyzawieraustawazdnia21mar-

gę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samo-

chodowych wyposażoną przynajmniej w dwie trwale

wielopoziomowe skrzyżowania ze wszystkimi przeci-

nającymi ją drogami transportu lądowego i wodnego

oraz wyposażoną w urządzenia obsługi podróżnych,

kowników autostrady” (art. 4 pkt 11).

Droga spełniają-

ca powyższe przesłanki stanowi więc autostradę.

W związku z powyższym pobór opłat na danym

odcinku autostrady jest uzależniony od dostosowania

tego odcinka do poboru opłat oraz od uznania auto-

strady za budowaną i eksploatowaną jako płatną

przez Radę Ministrów.

Przesłanki powyższe spełnia

autostrada A2 na odcinku Konin – Stryków i dlatego

też pobierane są na niej opłaty za przejazd.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

w sprawie odmowy przyznania TV Trwam

koncesji cyfrowej (1536)

cym interpelacji nr SPS-023-1536/12 poseł Iwony

Arent w sprawie decyzji Krajowej Rady Radiofonii

ziemnej telewizji cyfrowej, z upoważnienia prezesa

1144

na pytania dotyczące decyzji administracyjnych podej-

mowanych przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.

radiofonii i telewizji – zadania, tryb działania rady,

sposób powoływania i odwoływania jej członków

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

w sprawie reformy programowej

w liceach i związanych z nią następstw (1542)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na in-

(nr SPS-023-1542/12) w sprawie reformy programo-

wej w liceach i związanych z nią następstw, uprzej-

mie informuję.

W pozostałych klasach realizowana będzie dotych-

czasowa podstawa programowa i dotychczasowe ra-

mowe plany nauczania.

nikum odpowiednio 129 i 133.

Jeśli uczeń liceum ogólnokształcącego lub techni-

kum będzie miał możliwość realizacji np. ﬁzyki lub

chemii w zakresie rozszerzonym, na który dotąd

szkoła mogła przeznaczyć od 4 do 7 godzin tygodnio-

wo w cyklu kształcenia, to zgodnie z nowym ramo-

wym planem nauczania na realizację tego przedmio-

tu w zakresie rozszerzonym szkoła musi przeznaczyć

co najmniej 9 godzin tygodniowo w cyklu kształcenia

(1 godzina w klasie I i łącznie co najmniej 8 godzin

tygodniowo w klasie II i III).

Stan zatrudnienia nauczycieli w konkretnej szk