corpora: CEN

text:
31 lipca oficjalnie zakończyła się budowa odcinka drogi ekspresowej nr 8 z Radzymina do Wyszkowa.

Z trasy można było korzystać już wcześniej, lecz status ekspresówki otrzymała po otwarciu.

19-kilometrowy odcinek był przedsięwzięciem realizowanym przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, które kosztowało 458 mln zł, z czego 83 % zostało sfinansowane z środków Unii Europejskiej w ramach Funduszu Spójności.

Nowy odcinek ekspresowej ósemki, który był budowany od początku 2007 roku połączył obwodnicę Radzymina z Obwodnicą Wyszkowa.

Wykonawcą inwestycji było konsorcjum firm Bilfinger Berger Polska S.A. i Przedsiębiorstwo Robót Mostowych „Mosty–Łódź” SA.

Na trasie wybudowano cztery węzły drogowe: Wola Rasztowska, Trojany, Niegów i Mostówka.

Ponadto na drodze wybudowano wiadukt nad torami PKP, most drogowy przez rzekę Fiszor o długości 17,2 m, 2 kładki dla pieszych w Trojanach i Głuchach, 2 wiadukty ekologiczne w Małopolu i Gaju, 4 przejścia ekologiczne pod drogą główną, 4,6 km ekranów akustycznych w Woli Rasztowskiej, Trojanach, Głuchach, Niegowie, Mostówce, ponad 54 km dróg dojazdowych, które łączą ruch lokalny z drogą ekspresową w tym zjazdy na Miejsca Obsługi Podróżnych w Emilianowie, Małopolach i Gajowie.

Na trasie wybudowano także zatoczki zjazdy z przystankami dla kursujących autobusów.

Otwarty odcinek jest częścią 680 kilometrowej trasy S8.

Do tej pory otwarto 51,7 km.

Kolejnym etapem budowy S8 w województwie mazowieckim to odcinek Wyszków - Ostrów Mazowiecka, lecz prace budowlane jeszcze tam nie ruszyły.


corpora: wikisources-pl

text:
Z Moskwy do Irkutska

Juliusz Verne

Wyjątki z Pisma Ś-go i śpiewki.

Michał był względnie bezpiecznym.

Jednak położenie jego nie przestało być okropnem.

Koń jego wierny, nieustraszony przyjaciel znalazł śmierć w nurtach rzeki, w jaki sposób odbywać dalszą podróż?

Był sam, pieszy, zgłodniały, w kraju spustoszałym, spalonym przez Tatarów, a cel podróży jeszcze daleki.

– Na Boga!

przybędę tam!

wykrzyknął w odpowiedzi na myśl o znużeniu swojem i przeszkodach.

Bóg opiekuje się moją sprawą!

Michał uwolnił się już od pogoni.

Oddział kawaleryi nie odważył się rzucić w rzekę, a wreszcie można było sądzić, iż ścigany utonął wraz z koniem, przed dostaniem się na prawy brzeg Obi.

Ale Michał z wielkim trudem przez zgęstniały muł zdołał dostać się na cokolwiek wynioślejsze wybrzeże.

Stanąwszy na pewniejszym gruncie, postanowił o dalszym planie podróży.

Przedewszystkiem należało Tomsk ominąć.

Niemniej jednak musiał wstąpić na jaką stacyę pocztową dla nabycia wierzchowca Skoro koń będzie nabyty, puści się on bocznym traktem i dopiero w okolicach Krasnojarska zwróci na drogę do Irkutska.

Przy należytym pośpiechu, spodziewał się wyprzedzić hordy tatarskie.

Przedewszystkiem usiłował zoryentować się.

O dwie wiorsty z okładem, idąc za prądem rzeki Obi, wznosiło się na niewielkiej wyniosłości malownicze miasteczko.

Kilka kościołów o wieżach bizantyjskich, o kopułach złoconych i zielono malowanych, rysowało się na szarym horyzoncie.

Było to miasto Koływań, służące zazwyczaj za letnie pomieszkanie urzędnikom i innym mieszkańcom okolic Baraba.

Według powziętych wiadomości, nie było tam jeszcze tatarów.

Hordy ich skierowały się na Omsk, dążąc do Tomska.

Projekt Michała był bardzo prosty.

Pragnął on dostać się do Koływania przed kawaleryą mongolską, lewym brzegiem Obi postępującą.

Tam za jakąkolwiekbądź cenę nabędzie dla siebie odzienie i konia, na którym przez stepy puści się drogą prowadzącą do Irkutska.

Była godzina trzecia rano.

Okolice Koływania zdawały się całkiem opuszczone.

Niewątpliwie mieszkańcy unikając tatarów, szukali schronienia w prowincyach Jenisejskich.

Tak więc Michał spieszył do Koływania, kiedy nagle posłyszał odgłos dalekich wystrzałów.

Stanął.

Wśród niczem niezmąconej ciszy, wyraźnie dochodził go ciężki turkot odbijający się echem w powietrzu.

To armaty!

to kanonada!

pomyślał.

Czyżby Rosyanie spotkali się z tatarami!

Ah!

oby nieba sprawiły abym przed nimi przybył do Koływania!

Michał nie mylił się.

Strzały coraz wyraźniej go dochodziły, dym wznosił się w powietrzu, nie dym strzałów ręcznych, ale biaława para strzałów artyleryjskich.

Jeźdzcy mongolscy zatrzymali się na prawym brzegu Obi, oczekując rezultatu bitwy.

Z tej strony Michał był bezpieczny.

To też spiesznie dążył ku miastu.

Jednak wystrzały padały coraz gęstsze i były coraz bliższe.

Nie był to już niepewny turkot, ale jeden szereg strzałów armatnich.

Jednocześnie dym gnany wiatrem, rozbijał się w powietrzu, walczący szybko posuwali się ku południowi.

Michał zaledwo o pół wiorsty był od Koływania, kiedy ujrzał długi pas ognia wirujący pomiędzy domami miasta, kościół jeden runął wśród płomieni i kurzu.

Czy bitwa byłaby w Koływaniu?

Tak przypuszczać należało, a w takim razie tatarzy czy rosyanie w ulicach miasta walczyli.

Czyż była-to pora szukać tam schronienia.

Czy nie narażał się na schwytanie i czy ucieczka z Koływania uda mu się tak szczęśliwie, jak się udała ucieczka z Omska?

Wszystkie te prawdopodobieństwa jasno przewidywał.

Zawahał się na chwilę stanął.

Czyż nie lepiej będzie chociażby piechotą dobić do jakiej mieściny i tam choćby za najwyższą cenę nabyć konia?

Zamiar ten wydał mu się najroztropniejszym i dla tego to opuszczając natychmiast wybrzeża Obi, skierował swe kroki na prawo Koływania.

Strzały nie ustawały.

Płomienie zaświeciły z lewej strony miasta.

Pożar opanował już cały jeden cyrkuł.

Michał biegł stepem usiłując schronić się pomiędzy kilka drzew zdała spostrzeżonych, kiedy na prawo ukazał się niespodzianie oddział kawaleryi.

Michał nie mógł już bied z w tym kierunku.

Kawalerzyści pędząc biegli do miasta, nie mogliby go nie widzieć.

Nagle pomiędzy kępą drzew zobaczył odosobniony domek, gdzie mógł się dostać niepostrzeżony.

Pobiedz tam, ukryć się, zażądać posiłku i wypoczynku, to była jego dążność jedyna.

Poskoczył więc, a zbliżając się poznał że to była stacya telegraficzna, Dwa druty szły na wschód i zachód, trzeci do Koływania.

Stacya ta mogła być opuszczoną, ale bądź co bądź mógł się tam schronić, wypocząć do wieczora, w nocy zaś niepostrzeżony ruszyć dalej w stepy.

Michał przypadł do domu i gwałtownie drzwi otworzył.

Jedna tylko osoba znajdowała się w pokoju.

Był nią urzędnik spokojny, zimny, systematyczny, obojętny na to co go otaczało.

Wierny swemu urzędowi, gotów był na usługi publiczności.

Michał poskoczył doń zziajany i głosem przerywanym z utrudzenia:

– Co wiesz?

zapytał.

– Nic, odpowiedział uśmiechając się urzędnik.

– Czy to potyczka Rosyan z Tatarami?

– Tak mówią.

– Kto zwycięża?

– Nie wiem.

Taka zimna krew, wśród takich okoliczności, trudną była do pojęcia.

– I drut nieprzerwany?

zapytał Michał.

– Jest zerwany pomiędzy Koływaniem a Krasnojarskiem; ale funkcyonuje jeszcze pomiędzy Koływaniem a granicą rosyjską.

– Funkcyonuje dla rządu?

– Dla rządu skoro rząd go potrzebuje, dla publiczności jeżeli publiczność ta płaci.

Cena, dziesięć kopiejek za wyraz.

Jak pan chcesz?

Michał już miał powiedzieć że nie miał do przesłania żadnej depeszy, a prosi tylko o kawałek chleba i trochę wody, kiedy raptem drzwi domku otwarły się jak były szerokie.

Sądząc ze to Tatarzy, Michał już zamierzał oknem wyskoczyć, kiedy do sali weszło dwóch ludzi niczem tatarów nie przypominających.

Jeden z nich trzymał w ręku depeszę napisaną ołówkiem i wyprzedzając drugiego, podawał ją urzędnikowi.

W dwóch tych ludziach, Michał z niemałem swem zdziwieniem poznał osoby których nie spodziewał się tutaj widzieć.

Był to korespondent Harry Blount i Alcydes Jolivet, dziś nie towarzysze już ale rywale, wrogi, bo dziś działali już na polu bitwy.

Opuścili oni Iszym w parę godzin po wyjeździe Michała, a wyprzedzili go na drodze do Koływania jedynie dla tego, że Michał zmarnował trzy dni na wybrzeżach Irtyszu.

Teraz zaś po przyjrzeniu się dokładnem utarczce Tatarów z Rosyanami, skoro walka przeniosła się w ulice miasta, każdy z nich spieszył do stacyi telegraficznej dla przesłania coprędzej świeżych wiadomości do Europy.

Jeden pragnął uprzedzić drugiego.

Michał usunął się w róg pokoju, gdzie mógł widzieć i słyszeć wszystko.

Bezwątpienia wiadomości będą ważne dla niego, one mu wskażą czy ma wejść czy też ominąć Koływań.

Harry Blount pierwszy dopadł urzędnika i podawał mu depeszę, gdy tymczasem Alcydes Jolivet drżał z niecierpliwości.

– Dziesięć kopiejek za wyraz, powiedział urzędnik przyjmując depeszę.

Harry Blount zamiast odpowiedzi położył paczkę rubli, na co towarzysz jego z pewnem zdumieniem spozierał.

– Dobrze, powiedział urzędnik.

I z najzimniejszą krwią rozpoczął telegrafować depeszę treści następującej:

„Daily-Telegraf, Londyn.

„Z miasta Koływania, gubernii Omskiej, Syberya, 6-go Sierpnia.

„Spotkanie wojsk rosyjskich z tatarskiemi…”

Ponieważ korespondent czytał głośno, Michał nie stracił arii jednego słowa z depeszy reportera angielskiego.

„Wojska rosyjskie odparte, Tatarzy wkraczają do Koływania…”

Te słowa kończyły depeszę.

– Teraz na mnie kolej, zawołał Alcydes Jolivet, pragnący jak najspieszniej udzielić wiadomości swojej kuzynce z przedmieścia Montmartre.

Ale to sprzeciwiało się zamiarom Anglika, gdyż postanowił nie opuszczać raz zajętego stanowiska, aby w miarę otrzymywania wiadomości, przesyłać je natychmiast swemu dziennikowi.

To też zatrzymał towarzysza.

– Wszakże już skończyłeś, wykrzyknął Alcydes Jolivet.

– Nie skończyłem, poważnie odparł Anglik.

I dyktował dalej:

„Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię!…

Harry Blount telegrafował ustępy z Biblii, dla zajęcia czasu i nie ustąpienia miejsca swemu koledze.

Kosztować to będzie jego dziennik może parę tysięcy rubli, ale za to najpierwszy będzie powiadomiony.

Francya będzie czekać.

Łatwo pojąć oburzenie Alcydesa Jolivet, który w każdej innej okoliczności byłby zachwycony walką tego rodzaju.

Chciał on skłonić urzędnika do przyjęcia wpierw jego depeszy.

– Ten pan jest w swojem prawie, odpowiedział tenże, uprzejmie do Harrego Blount uśmiechając się.

I z całą sumiennością dziennikowi Daily Telegraph przesyłał wyjątki z Pisma Ś-go.

Podczas kiedy urzędnik telegrafował, Harry Blount podszedł spokojnie do okna i przyłożywszy perspektywę do oczów, uważnie śledził Koływań i jego okolice dla uzupełnienia swoich wiadomości.

Po kilku chwilach podyktował:

– Dwa kościoły w płomieniach.

Ogień szerzy się na prawo.

Ziemia była niekształtna i pusta, panowała ciemność…”

Alcydes Jolivet uczuł niekłamaną chęć zamordowania swego przeciwnika.

Jeszcze raz odwołał się do urzędnika i otrzymał tęż samą odpowiedź:

– Ten pan jest w swojem prawie”, płaci on dziesięć kopiek od wyrazu.

Harry Blount znów dyktował:

„Rosyanie opuszczają miasto, Bóg powiedział aby się stała jasność!…

Alcydes Jolivet literalnie wściekał się.

Harry Blount powrócił do okna i widocznie zainteresowany tem co widział przed sobą, umilkł na chwilę.

To też skoro tylko urzędnik ukończył telegrafować trzeci biblijny ustęp, Alcydes Jolivet cichaczem zajął miejsce przy kratkach, położył spory zwitek biletów bankowych i wręczył urzędnikowi depeszę, którą ten czytał głośno.

„Magdalena Jolivet (Paryż)

„10, Przedmieście Montmartre.

„Z Koływania, gubernii Omskiej, Syberya, 6-go Sierpnia.

„Zbiegi uciekają z miasta.

Mały oddział Rosyan pobity.

Zacięte ściganie kawaleryi tatarskiej.

I kiedy Harry Blount powrócił do kratek, Alcydes Jolivet uzupełniał swój telegram piosnką drwiącą:

Jest mały człowieczek,

Cały szaro ubrany,

W Paryżu.

Uważając za niestosowne łączenie rzeczy świętych z ziemskiemi, jak to towarzysz jego uczynił, Alcydes Jolivet odpowiadał wesołą śpiewką Bérangera, na słowa biblijne.

– Ach!

mruknął Harry Blount.

– To tak, odpowiedział Alcydes Jolivet.

Jednak położenie w okolicach Koływania stawało się coraz niebezpieczniejsze.

Bitwa zbliżała się, wystrzały coraz częściej po sobie następowały.

Nagle stacya telegraficzna zadrżała w swoich posadach.

Kartacz przedziurawił mur, obłok dymu i kurzu salę napełnił.

Alcydes Jolivet dyktował wtedy że wyrazy:

Okrągły jak jabłko

Nie mając grosza jednego …

ale zatrzymać się, chwycić kartacz obiema rękami zanim miał czas pęknąć, wyrzucić go przez okno i powrócić do kratek, było dlań dziełem jednej chwili.

Najwyżej po pięciu sekundach rozległ się huk pękającego kartacza.

A Alcydes Jolivet z najzimniejszą krwią dyktował dalej:

„Kartacz przebił mur stacyi telegraficznej.

Oczekując na inne tegoż samego kalibru…”

Michał nie mógł dłużej wątpić, Rosyanie byli odparci.

Pozostawała mu jedynie droga przez stepy.

Naraz straszna kanonada rozległa się przy stacyi telegraficznej, grad kul powyrywał okna.

Harry Blount zraniony w ramię, upadł na ziemię.

Alcydes Jolivet już zamierzał jako dopełnienie dodać do swej depeszy:

„Harry Blount, korespondent Daily Telegraph, uderzony odłamem kartacza, padł przy mnie…”

Kiedy urzędnik z swą zabijającą zimną krwią oświadczył:

– Panie, drut zerwany.

Potem najspokojniej w świecie wziął za kapelusz, wytarł go rękawem i zawsze z uśmiechem, wyszedł bocznemi drzwiczkami niespostrzeżonemi dotąd przez Michała.

Do pokoju wbiegli tłumnie Tatarzy, tak że ani Michał, ani dwaj korespondenci nie mogli myśleć o odwrocie.

Alcydes Jolivet z swą nieużyteczną już depeszą w ręku, skoczył do Harrego Blount rozciągniętego na podłodze, schwycił go na plecy i chciał z nim umykać…

Było zapóźno.

Obydwaj byli jeńcami, a jednocześnie z nimi i Michał schwycony niespodzianie w chwili, kiedy wyskakiwał oknem.


text:
Anastazja (święta).

Imię jej znajduje się w kanonie Mszy św. Jakkolwiek imię św. A. wielce czczone jest u Greków i Rzymian, jednakże niewiele o niej powiedzieć możemy.

Akta jej męczeństwa, nazwane aktami św. Chryzogona, nie są autentyczne, chociaż, podług zdania Tillemonta, (Memoires, t.

V p.

138), są one starożytne i poprzedzają wielebnego Bedę.

Akta te są dwojakiego rodzaju i, co do głównych rzeczy, nie różnią się między sobą.

Jedne z nich są wydrukowane u Bollandystów, w pierwszym tomie Kwietnia, drugie, spisane przez Symeona Metafrasta, znajdują się u Surjusza, De probat.

SS.

vitis.

pod d.

25 Grud.

Podług tych akt, Anastazja była córką Pretekstata, znakomitego rzymianina, poganina i Flawji chrześcjanki, która ją wychowała w prawdziwéj wierze.

Po przedwczesnej śmierci Flawji, św. Chryzogon był nauczycielem Anastazji.

Imię tego świętego męża również zamieszczoném jest w kanonie Mszy św., zkąd wnosić należy, że był jednym z dawnych, a sławnych doktorów Kościoła rzymskiego.

Anastazja pomimowolnie poślubioną została, przez swego ojca, pewnemu poganinowi Publjuszowi, rozwiązłych obyczajów, który zabronił jej wszelkich stosunków z chrześcjanami i jak najgorzej się z nią obchodził.

Cierpienia Anastazji tym bardziej się powiększyły, gdy Djoklecjan kazał uwięzić mistrza jej św. Chryzogona, z którym wszelako prowadziła tajemną korespondencję.

Cztery listy, zamieszczone w słowniku Suidasa pod literą X i przypisywane tym dwojgu świętym, nie są autentyczne.

Po śmierci męża, który umarł w czasie podróży, A. rozdawszy biednym swoje dobra, towarzyszyła św. Chryzogonowi do Akwilei, gdzie, z rozkazu Djoklecjana, posłanym i ściętym został r. 304.

W tymże roku i św. Anastazja okrutnie męczoną była w Illirji, gdzie umarła mężnie, wyznając wiarę w Chrystusa.

Ciało jej przeniesiono do Rzymu i pogrzebiono w kościele, poświęconym jej imieniowi.

Ponieważ męczeństwo św. Anast. przypadło 25 Grud., Papieże zatém w tym dniu odprawiali drugą Mszę świętą, w kościele tej męczenniczki, i teraz jeszcze w uroczystość Bożego Narodzenia, w czasie drugiej Mszy św. czyni się kommemoracja św. Anastazji.

Jest jeszcze kilka innych męczenniczek, tegoż samego imienia, zkąd wynikło zamieszanie w historji tej świętej.

(Hefele).

J.


corpora: sejm

text:
Uchwała

Komisji Etyki Poselskiej

z dnia 23 kwietnia 2009 r.

Regulamin Komisji Etyki Poselskiej

1.

Komisja Etyki Poselskiej, zwana dalej „Komisją”, składa się z przewodniczącego

Komisji, zastępcy przewodniczącego Komisji i pozostałych członków Komisji.

2.

Przewodniczącego Komisji i zastępcę przewodniczącego Komisja wybiera na swoim

pierwszym posiedzeniu.

Art. 2.

Zadania wynikające z art. 150 ust. 1 Regulaminu Sejmu wykonuje przewodniczący Komisji.

Art. 3.

1.

Rozpatrując z własnej inicjatywy sprawy zarzutów zachowania się w sposób

nieodpowiadający godności posła, Komisja bierze pod uwagę wnioski zgłaszane przez

inne organy Sejmu oraz posłów, a także przez inne podmioty.

posłom – członkom Komisji niezwłocznie po wpłynięciu do Komisji poprzez wyłożenie

decyduje na posiedzeniu, czy podejmuje inicjatywę rozpatrzenia sprawy, której wniosek

dotyczy.

4.

Powrót Komisji do podjęcia inicjatywy rozpatrzenia sprawy, której wniosek dotyczy,

może nastąpić na wniosek posła – członka Komisji.

Przepis ust. 3 stosuje się

odpowiednio.

niepodjęciu inicjatywy w sprawach, które były przedmiotem ich wniosków.

2

Art. 4.

1.

Komisja zawiadamia posła, którego dotyczy zarzut zachowania się w sposób

nieodpowiadający godności posła, o terminie i miejscu posiedzenia Komisji, na którym

będzie on rozpatrywany:

2.

Poseł, którego dotyczą zarzuty, ma prawo przedstawić Komisji wyjaśnienia w formie

pisemnej lub ustnie na posiedzeniu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Nieusprawiedliwiona nieobecność posła, którego dotyczy zarzut, na posiedzeniu Komisji,

nie wstrzymuje jego rozpatrzenia.

4.

Rozpoczynając dyskusję w ramach rozpatrywania sprawy przewodniczący obrad zwraca

podjęcia uchwały, o której mowa w ust 5; nie dotyczy to pracowników Kancelarii Sejmu

5.

Po rozpatrzeniu sprawy i stwierdzeniu naruszenia „Zasad etyki poselskiej” przez posła,

którego dotyczą zarzuty, Komisja, w drodze uchwały, może:

1) zwrócić posłowi uwagę,

- wskazując zasadę etyki poselskiej, którą naruszył.

6.

Uchwałę, o której mowa w ust. 5, doręcza się posłowi, którego dotyczy, poprzez

w skrytce informuje się posła, przesyłając niezwłocznie informację za pośrednictwem

uznaje się dzień, w którym poinformowano posła o wyłożeniu uchwały.

Art. 5.

Posłowi, którego dotyczy uchwała, o której mowa w art. 147 ust. 1 Regulaminu Sejmu,

przysługuje odwołanie w trybie art. 132 ust. 2 w związku z art. 147 ust. 4 Regulaminu Sejmu

Art. 6.

nie wniósł od nich odwołania lub gdy odwołanie zostało oddalone są publikowane

niezwłocznie w „Kronice Sejmowej” i Systemie Informacyjnym Sejmu.

3

Art. 7.

1.

Komisja może umorzyć rozpatrywaną sprawę zarzutów zachowania się w sposób

2.

Komisja informuje o umorzeniu sprawy posła, którego zarzuty dotyczą poprzez

które były przedmiotem ich wniosków.

4.

Po umorzeniu sprawy powrót do jej rozpatrywania może nastąpić na wniosek posła –

rozpatrywane sprawy wynikające z jego majątkowego oświadczenia poselskiego:

2.

W razie wątpliwości dotyczących majątkowego oświadczenia poselskiego Komisja może

wezwać posła, który złożył oświadczenie, do przedstawienia w terminie 30 dni od dnia

doręcza się poprzez wyłożenie wezwania do skrytki poselskiej za pośrednictwem

Wydziału Podawczego.

Niezłożenie wyjaśnień nie wstrzymuje rozpatrzenia sprawy.

Poseł przedstawia ustne wyjaśnienia Komisji albo wyznaczonemu przez Komisję jej

członkowi.

Art. 9.

/-/ Franciszek Jerzy Stefani


text:
Telekomunikacja Polska SA zapowiedziała dwukrotne zwiększenie stawek za połączenia z numerem dostępowym 0-708.

Numer ten to specjalny prefiks, pierwotnie przeznaczony do usług rozrywkowo-informacyjnych, który niezależni operatorzy wykorzystali do oferowania połączeń międzynarodowych w cenie lokalnych, omijając w ten sposób normalne ograniczenia w rozliczeniach międzyoperatorskich z TPSA.

Do tej pory za minutę połączeń międzynarodowych można było tą drogą płacić 35 groszy - teraz 71 gr. Nowy cennik będzie obowiązywał już od 1 października.

Pomysł podwyżki wywołał protesty alternatywnych operatorów.

Złożyli oni liczne pozwy i protesty.

Przeciw TP wszczęte będzie prawdopodobnie postępowanie antymonopolowe.

Jednak według rzeczniczki telekomunikacyjnego giganta, o wstrzymaniu podwyżki nie ma mowy.

Jak powiedziała Barbara Górska, "Przy dużym wzroście liczby połączeń nasze koszty zdecydowanie przewyższyły wpływy, które dostajemy we wzajemnych rozliczeniach, czyli 20-30 proc. ceny połączenia.

Jesteśmy w stanie wykazać UOKiK, że to połączenia dla nas nierentowne"

Telekomunikacja Polska traci rynek połączeń międzynarodowych zarówno poprzez ekspansję telefonii komórkowej jak i rozwój internetu (rozmowy VoIP.

W tej sytuacji reakcja, wraz z wprowadzeniem własnej oferty połączeń międzynarodowych za 33gr, TPSA jest naturalną, aby zatrzymać odpływ klientów.

Z drugiej strony, to właśnie wysokie ceny TP powodują reakcję klientów - poszukiwania tańszych sposobów komunikacji.

Jednym z nich są komunikatory umożliwiające rozmowy głosowe.

W środę, specjaliści z Centrum im. Adama Smitha przedstawili raport, który określa Polskę jako czwarty na świecie kraj pod względem wielkości opłat za rozmowy z telefonów stacjonarnych.


text:
Z Urgi do Kiachty, 13 sierpnia.

Nareszcie trochę mi się noga poprawiła.

Trzeba było ruszyć.

W niedzielę, tj. 11-go rano, przed samym odjazdem z Urgi, powiadają mi, że o świcie zjawił się tu p. Jandrincew, redaktor irkuckiej gazety, wracający z naukowej wyprawy do Karakorum.

Karakorum, to nekropolis dawnych hanów mongolskich i szczątki przedwiekowej ich stolicy; ale co więcej, Karakorum to dla wielu do niedawna legenda!

Wszak nie wiedziano, czy i co z tej stolicy — o której Marco Polo wspomina — wogóle pozostało, gdzie ona leżała?

Gdy mi więc powiedziano, że on z Karakorum wraca, jak gdyby kto do mnie strzelił!

Naturalnie zostaję do wieczora, by tego najciekawszego z ludzi zobaczyć, wypytać.

Mówi po francusku.

Jest redaktorem jedynego wychodzącego w Irkucku pisma Wostocznyj Wiestnik.

Pismo od czasu śmierci jego żony podupadło, żona miała energię i rozum, on sam dobry człowiek, ale nie orzeł.

Deportowany z uniwersytetu moskiewskiego za zbyt głośno objawiane zapatrywania polityczne, nie stary jeszcze ale siwiuteńki; typ uczonego rosyjskiego; rosyjska koszula czerwona, pod surdutem kroju francuskiego, a na głowie helmet angielski.

Wylewa wśród rozmowy mnóstwo mdłych ogólników; z rządu niekontent, dla Europy sympatya, za wolnością tęsknota, to też w Irkucku, na redagowaniu małego pisemka musiał marnieć.

Napisał książkę ciekawą, jako aglomerat ogromny źródeł i dat: »Sybir jako kolonia«.

Tego wszystkiego, ale rozwałkowanego strasznie, musiałem wysłuchać nim przeszedł na temat Karakorum.

Był tam istotnie we trzech, ze sługą Buryatą i przewodnikiem, na trzech lichych konikach, ledwie mając co w usta wziąć.

Od rządu dostał zapomogi na tę ekspedycyę 50 czy 100 rs. i z tem się puścił.

I dotarł!

Widział ruiny starego Karakorum: pyszne marmury, statuy, posągi, kolumnady, pałace, ulice — wszystko to wśród najdzikszego, najpustszego stepu!

Wierzyć mi się uszom nie chce, ale pokazuje rysunki z grobowców jakichś, z fasad czy posągów.

Biedaczysko musiał rysować, bo nie miał za co aparatu fotograficznego kupić.

Więc istotnie to Karakorum istniało i istnieje, pyszne, wspaniałe, o przepychu i wysokiej cywilizacji twórców i mieszkańców świadczące.

Z Urgi 4 do 5 dni drogi.

Pytam, czy nie myśli tam jeszcze powrócić?

Owszem, ale nie zaraz.

W Kiachcie lub Irkucku się mamy zobaczyć, omówić szczegóły ponownej wyprawy, boć on głodem zmuszony, zawcześnie musiał wrócić.

A więc jazda.

Z Urgi do Kiachty krajobraz podobny do poprzednich.

Droga straszna! — pięć godzin do pierwszej stacyi; minąwszy ją, dopiero wydostajemy się na właściwy karawanowy, wielki trakt Pekin - Kiachta, który dotąd leżał na północny wschód od nas; myśmy jechali krótszą drogą, ale i tu miejscami droga straszna.

Pochyłości niesłychane, telega się tak chyli, iż nieraz przekonany jestem, że leżeć muszę.

Stąd humorek się psuje, co odczuwa głowa nieszczęsnego mojego kozaka Buryaty, który aż do Kiachty ma mię dostawić.

Teren coraz bardziej górzysty, falisty, ale i żyzniejszy.

Drugiego dnia spotykam pola uprawne, przynajmniej chcące za takie uchodzić; Chińczycy - koloniści, tu wśród stepu osiedli, próbują szczęścia w uprawie ziemi.

Od czasu do czasu widne też zdala na szczytach gór, zwłaszcza na północnych stokach, lasy: brzozy, sosny, gdzieniegdzie owa limowina, com ją wśród najpustszego spotkał stepu; raz nawet przejeżdżamy przez istotny, zwarty starodrzew.

Wreszcie dnia trzeciego rano wyruszam z ostatniego w Mongolii noclegu.

Szkoda, że i to już minęło!

Było wiele przykrych chwil, wiele trudności, niewygód; ale cóż na świecie piękniejszego, jak pożyć dni kilkanaście w stepie!

Ta wolność, ta swoboda, jakże miłym i zazdrości godnym zrobiły one Mongoła?

Lud biedny, po największą części w łachmanach, ale wolny na swym koniu jak ptak, swobodny, to też wesół, śpiewa, śmieje się, wiecznie żarty, dowcipy.

Czy o 4-tej rano wyjeżdżałem, czy w żar południowy, zawsze miałem przed oczyma uśmiechnięte twarze.

A nader poczciwy to lud, zwłaszcza w głębi stepów; jedyna zbrodnia, którą się dopuszcza, i to rzadko, to kradzież koni; pytałem o to w Urdze; inne zbrodnie nie zdarzają się nigdy; karą za kradzież konia jest kango, tj. deska z dziurą na głowę i ręce; kiedy większa kradzież, to nogi w podobną deskę zakuwają.

Widziałem po Urdze spacerujących z taką deską na karku; ale co ciekawsze, to że widziałem takiego zakutego jak spał twardo z głową w tył zwieszoną jakby odciętą.

Jakaż to noc była wczoraj na pożegnanie!

Co za księżyc, co za gwiazdy, co za cisza!

Niestety na zawsze to wszystko minęło, istnie jak sen!

Wczoraj wieczorem, dobrze po zachodzie, wyglądam z namiotu; pełnia cudowna zaprasza, by ją podziwiać; porządnie chłodno, wdziewam więc burkę, wysuwam się cichutko z jurty, by nie zwrócić uwagi którego z nazbyt usłużnych Mongołów; siadam przed jurtą marzyć, dumać, podziwiać.

Lecz cóż?

Mongolia to kraj, gdzie mając białą na twarzy skórę i będąc »figurą«, nigdy się nie może być sam na sam.

Nawet w chwilach kiedy najbardziej się tej samotności z natury rzeczy potrzebuje, jeżeli nie człowiek, to przynajmniej pies jakiś pilnuje cię, by go za to zasłużona nagroda nie ominęła.

Psy bowiem tutaj jak w Stambule zastępują śmieciarzy.

Więc i teraz nie mija pięć minut, już trzech Mongołów, nocnych mego namiotu wartowników, siedzi koło mnie, i myśląc zapewne, że ta ekscelencya barbarzyńska chyba zwaryowała, wytrzeszcza sześcioro oczu prosto mnie w nos, śledząc i komentując półgłosem każdy mój ruch, każde moje spojrzenie.

Wściec się doprawdy!

Ostatniego dnia, tj. dziś rano, przyjeżdżamy przed rzeczkę nie szeroką, ale nader głęboką.

Przewóz przez tę rzeczkę najprymitywniejszy, jaki dotąd widziałem; dwa ogromne pnie do połowy wydrążone, kilku deskami do kupy zbite; na to wtaczają moją telegę, tak że koła aż po osie w wodzie zanurzone, i za pomocą drągów przepływamy przez rzekę.

Smutne jednak myśli ogarnęły mnie na ten widok.

Tędy idzie od lat dziesiątek czy setek handel herbaciany do całej Rosyi, tędy płyną całe strumienie wozów i wielbłądów ładownych herbatą, która daje miliony bogaczom sybirskim — i nie zdobyto się nawet na prom uczciwy!

To zdaje mi się przykład wyjaśniający, czemu Słowianie Niemcom, Anglikom nie mogą wyrównać - słowiańska gnuśność.

Krajobraz robi się na chwilę górskim zupełnie; stajemy na znacznej wysokości.

Przed nami widok niezmierzony; płaszczyzna miejscami piasczysta, dalej lasy ciemno - zielone, potem sine, góry niebieskie, wreszcie szare, nareszcie lasy i góry nikną w firmamencie.

To już zabajkalski kraj — Syberya.


corpora: openbooks

text:
Autor nieznany

Anioł pasterzom mówił

Anioł pasterzom mówił: Chrystus się wam narodził,

W Betleem, nie bardzo podłem mieście,

Narodził się w ubóstwie,

Pan wszego stworzenia.

Chcąc się tego dowiedzieć, poselstwa wesołego;

Bieżeli do Betleem skwapliwie,

Znaleźli Dziecię w żłobie,

Maryę z Józefem.

Jaki Pan chwały wielkiej!

uniżył się z wysokiej

Pałacu kosztownego żadnego,

Nie miał zbudowanego,

Pan wszego stworzenia.

O dziwne narodzenie!

nigdy niewysłowione;

Poczęła Panna Syna w czystości,

Porodziła w całości

Panieństwa swojego.

Już się ono spełniło, co pod figurą było:

Aaronowa różdżka, zielona

Stała się nam kwitnąca

I owoc rodząca.

Słuchajcież Boga Ojca, jako go wam zaleca:

Tenci jest Syn Najmilszy, Jedyny,

Wam w raju obiecany,

Tego wy słuchajcie.

Bogu bądź cześć i chwała, któraby nie ustała;

Jak Ojcu tak i Jego Synowi,

I świętemu Duchowi,

W Trójcy Jedynemu.

-----


text:
Projekt

USTAWA

Rzeczpospolita Polska winna jest Weteranom Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej uznanie i szacunek.

Wszystkie organy władzy publicznej są zobowiązane do opieki i okazywania szacunku Weteranom Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.

Dając wyraz woli Narodu zawartej w art. 19 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej postanawia się otoczyć te osoby szczególną opieką i wyróżnić należytym uhonorowaniem.

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1

1.

Ustanawia się Korpus Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „Korpusem Weteranów”.

2.

Patronat nad Korpusem Weteranów sprawuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 2

1.

W skład Korpusu Weteranów wchodzą osoby, które:

3) zostały odznaczone Krzyżem Wojskowym.

pełnienie służby wojskowej w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej podczas działań wojennych prowadzonych na wszystkich frontach przez Rzeczypospolitą Polską;

pełnienie służby wojskowej w polskich formacjach wojskowych przy siłach zbrojnych państw koalicji antyhitlerowskiej podczas działań wojennych prowadzonych na wszystkich frontach II wojny światowej;

Art. 3

1.

Uprawnienia określone w ustawie przysługują osobie, która uzyska decyzję Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego o nadaniu statusu Weterana Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej potwierdzającą udział w walkach, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 lub 2, albo fakt, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, z zastrzeżeniem ust. 2, zwanej dalej „Weteranem”.

2.

Statusu Weterana Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „statusem Weterana”, nie nadaje się osobie, która:

dobrowolnie zadeklarowała odstępstwo od narodowości polskiej lub obywatelstwa polskiego, jeżeli później nie brała udziału w walkach, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 lub 2;

nie uznając zwierzchnictwa Naczelnego Wodza i Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźctwie organizowała lub nadzorowała organizację na terenie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich formacji wojskowych złożonych z obywateli polskich;

bez względu na posiadany stopień wojskowy pełniła funkcję oficera polityczno-wychowawczego w (ludowym) Wojsku Polskim;

a) w organach prokuratury i prokuraturze wojskowej, lub

b) w sądownictwie powszechnym lub wojskowym, lub

c) w służbie więziennej;

przekazywała informacje władzom komunistycznym o organizacjach lub osobach, działających na rzecz niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, jej integralności terytorialnej lub ochrony ludności polskiej przed represjami lub eksterminacją;

Art. 4

1.

Postępowanie w sprawie nadania statusu Weterana Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego wszczyna na wniosek lub z urzędu.

2.

Wniosek o nadanie statusu Weterana może złożyć do Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego osoba zainteresowana lub jej pełnomocnik.

Wniosek składa się za pośrednictwem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

4.

Do wniosku o nadanie statusu Weterana dołącza się dokumenty poświadczające spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1.

5.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych niezwłocznie przekazuje udokumentowany wniosek o nadanie statusu Weterana Szefowi Biura Bezpieczeństwa Narodowego wraz z opinią odnośnie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 2 ust. 1.

7.

Osoba zainteresowana może zwrócić się do Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Art. 6

Żołnierze Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz funkcjonariusze innych umundurowanych formacji są obowiązani oddawać honory Weteranom, noszącym w widocznym miejscu odznakę, o której mowa w art. 7 ust. 2.

Art. 7

1.

Dokumentem potwierdzającym prawo do korzystania z uprawnień wynikających ze statusu Weterana jest legitymacja Weterana, wystawiona przez Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

2.

Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego nadaje Weteranom odznakę Weterana.

wzór wniosku o nadanie statusu Weterana,

tryb wydawania legitymacji Weterana oraz wzór legitymacji Weterana,

- kierując się koniecznością zapewnienia sprawności postępowania.

Art. 8

1.

W ramach Korpusu Weteranów działa Rada Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej, zwana dalej „Radą”.

2.

Rada pełni funkcję opiniodawczo-doradczą w sprawach dotyczących Weteranów.

3.

Obsługę Rady zapewnia Biuro Bezpieczeństwa Narodowego.

Art. 9

2.

Członkowie Rady są powoływani i odwoływani przez Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego spośród Weteranów.

4.

Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego w drodze zarządzenia, określi organizację i tryb pracy Rady.

Art. 10

Rozdział 2

Uprawnienia Weteranów i sposób ich finansowania

Art. 11

1.

Weteranom przysługuje dodatek Weterana w wysokości 200 zł miesięcznie.

4.

Dodatek Weterana jest wypłacany przez właściwy organ emerytalno-rentowy ze środków będących w dyspozycji tego organu i finansowany z budżetu państwa.

Świadczenie to wraz z odsetkami za opóźnienie w ustaleniu prawa do niego lub jego wypłaty oraz koszty obsługi podlegają refundacji na rzecz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz Funduszu Emerytalno-Rentowego Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dotacji budżetu państwa.

6.

Weteranom, nie mającym ustalonego prawa do emerytury lub renty, dodatek Weterana jest wypłacany przez oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych właściwy ze względu na ich miejsce zamieszkania.

Art. 12

1.

W przypadku śmierci Weterana przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości:

4.

Zasiłek pogrzebowy jest wypłacany z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki pokrywania kosztów pogrzebu Weterana, uwzględniając rodzaje wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu i ich wysokość oraz dokumenty wymagane do ich wypłaty.

8.

W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego, o którym mowa w ust. 1, z uprawnieniami do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych, przysługuje wyższy zasiłek, a jeżeli został pobrany niższy zasiłek – odpowiednie wyrównanie.

9.

Pochówkowi Weterana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarzyszy wojskowa asysta honorowa.

Art. 13

5.

Koszty świadczeń, o których mowa w ust. 2 i 3, są pokrywane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia i podlegają refundacji na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia z dotacji budżetu państwa.

Art. 14

1.

Zadania w zakresie opieki nad Weteranami są realizowane przez powiat oraz wojewodę.

1) udzielanie pomocy Weteranom w realizacji przysługujących im uprawnień z zakresu opieki zdrowotnej;

2) organizacja na terenie powiatu obchodów rocznic w celu upamiętnienia walk o niepodległość Polski oraz uczczenia pamięci Weteranów;

3) świadczenie pomocy w przygotowywaniu udokumentowanych wniosków o przyznanie, w drodze wyjątku, emerytur i rent;

4.

Do zadań wojewody należy w szczególności:

2) realizacja działań zmierzających do integracji środowisk Weteranów i koordynacji ich działań;

6.

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 2 i 4, wojewoda w porozumieniu z Szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego, po zasięgnięciu opinii Rady, powołuje Pełnomocnika do Spraw Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozdział 3

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 15

Art. 16

Art. 17

„1) władz naczelnych związków i stowarzyszeń kombatanckich lub skupiających Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej – w odniesieniu do własnych członków,

2) wojskowych komendantów uzupełnień właściwych ze względu na miejsce stałego pobytu żołnierza lub jego czasowego pobytu trwającego ponad trzy miesiące – w odniesieniu do żołnierzy nie należących do żadnej organizacji kombatanckiej lub skupiającej Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej,”.

Art. 18

Art. 19

Art. 20

Art. 21

Art. 22

w art. 5 po pkt 7dodaje się pkt 7a w brzmieniu:

„7a) Weteran Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej – osobę, posiadającą status Weterana nadany na podstawie ustawy

z dnia …..… o Korpusie Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U…..

Nr…., poz. ….);”;

„10) dla inwalidów wojennych i wojskowych, osób represjonowanych, kombatantów oraz Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej;”;

3) w art. 66 w ust. 1 pkt 31 otrzymuje brzmienie:

„31) kombatanci, osoby represjonowane oraz Weterani Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej niepodlegający ubezpieczeniom społecznym w Rzeczypospolitej Polskiej lub niepobierający emerytury lub renty;”.

Art. 23

Art. 24

Rozdział 4

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 25

i suwerenność.

Powszechne są bowiem przypadki pozostawania tych osób

w zapomnieniu, w niedostatku, a często w nędzy.

Moralnym obowiązkiem władz państwowych wobec weteranów walk o niepodległość jest sprawiedliwa ocena działalności tych osób, promowanie ich patriotycznej postawy oraz materialne wspieranie i pomoc nakierowana na zapewnienie im godnej egzystencji.

Niezależnie od powyższego nakazu moralnego istnieje również prawny obowiązek w tym zakresie, wynikający z art. 19 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż „Rzeczpospolita Polska specjalną opieką otacza weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych”.

Wspomniana norma konstytucyjna obecnie znajduje częściowe odzwierciedlenie w kilku aktach prawnych, w tym przede wszystkim w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

Obowiązujące aktualnie przepisy prawne w niewystarczający sposób realizują ten konstytucyjny obowiązek, a ponadto nie uwzględniają specyfiki zasług weteranów walk o niepodległość, ich wieku i szczególnych potrzeb.

Beneficjentami obecnie obowiązującego ustawodawstwa są bowiem zarówno osoby, które brały udział w wojnach, działaniach wojennych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez osoby pełniące określone funkcje cywilne lub uczestniczące w działaniach o charakterze niezbrojnym oraz przebywające w niewoli (więzieniach, obozach koncentracyjnych, obozach internowania, obozach zagłady), aż do osób w żaden sposób nie zaangażowanych w proces odzyskiwania przez Polskę suwerenności i niepodległości (wdowy i wdowcy po kombatantach i innych osobach uprawnionych).

Wobec powyższego istnieje potrzeba dokonania wyodrębnienia i należytego uhonorowania osób, które walczyły zbrojnie o niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej i jej granice, a także przyznania osobom najbardziej zasłużonym szczególnych uprawnień.

Niniejszy projekt zmierza do zaspokojenia potrzeb w powyższym zakresie,

a ogólne cele i założenia projektowanej ustawy zostały zawarte w preambule.

W myśl projektu, udział w walkach o niepodległość nie przesądza jeszcze o możliwości uzyskania statusu weterana i uprawnień wynikających z projektowanej ustawy.

Wymienia on bowiem zarówno pozytywne, jak i negatywne przesłanki uzyskania tego statusu.

Pozytywną przesłanką jest wykazanie udziału w walkach o niepodległość osoby zainteresowanej uzyskaniem statusu weterana poprzez m.in., przedłożenie dokumentów poświadczających udział w takich walkach.

kolaboracja przeciwko niepodległości lub integralności terytorialnej RP z władzami państw okupujących jej terytorium;

dobrowolne odstępstwo od narodowości polskiej lub obywatelstwa polskiego (nie dotyczy to osób, które później brały udział w walkach o niepodległość);

organizowanie lub nadzorowanie organizacji formacji wojskowy złożonych z obywateli polskich na terytorium ZSRR;

pełnienie funkcji oficera polityczno-wychowawczego w (ludowym) Wojsku Polskim;

pełnienie służby w formacjach podziemnych lub organizacjach podległych PPR, w tym działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich;

nadzorowanie, jako funkcjonariusz PZPR lub PPR, instytucji wymienionymi w pkt 7 lub 9 bądź nad wykonywaniem zadań wymienionych w pkt 8;

przekazywanie informacji władzom komunistycznym o organizacjach lub osobach działających na rzecz niepodległości RP, jej integralności terytorialnej lub ochrony ludności polskiej przed represjami lub eksterminacją;

ciemiężenie współwięźniów;

zabójstwo lub inna zbrodnia popełniona przez osobę zainteresowaną.

Wskazane przesłanki negatywne nie będą brane pod uwagę, z wyłączeniem pkt 11, 12 i 13, wobec osób, które udowodnią, że dopuściły się określonego czynu lub pełniły służbę lub funkcję albo były zatrudnione w ww. organizacjach na polecenie legalnych władz Rzeczypospolitej Polskiej bądź formacji lub organizacji stawiających sobie za cel niepodległość i suwerenność Rzeczypospolitej Polskiej.

Przyjęto, że pełnienie funkcji donosiciela dla komunistycznych organów, ciemiężenie współwięźniów oraz popełnienie zbrodni pospolitej zaprzeczają patriotycznej i honorowej postawie weterana, a popełnienie któregokolwiek z tych czynów dyskwalifikuje zainteresowaną osobę z honorowego kręgu weteranów walk o niepodległość.

Wychodząc naprzeciw potrzebie szczególnego uhonorowania weteranów, w projekcie zawarty został przepis zawierający obowiązek oddawania honorów weteranom przez żołnierzy Sił Zbrojnych RP i funkcjonariuszy innych umundurowanych formacji.

W myśl projektu, status weterana będzie nadawał Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, w drodze decyzji administracyjnej.

Podstawę do przyjęcia takiej regulacji stanowi art. 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym – rozstrzyganie spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych – należy m.in. do innych podmiotów, gdy są one powołane z mocy prawa do załatwiania tych spraw.

Projekt przewiduje, że wniosek o nadanie statusu weterana będzie mogła złożyć osoba zainteresowana (lub jej pełnomocnik) do Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, za pośrednictwem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (UdsKiOR).

Natomiast w stosunku do osób posiadających w dniu wejścia w życie projektowanej regulacji uprawnienia kombatanckie nadane na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, postępowanie o nadanie statusu weterana będzie wszczynane na wniosek Kierownika UdsKiOR.

Ponadto przyjęto możliwość wszczęcia postępowania o nadanie statusu weterana z urzędu.

Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego przed wydaniem decyzji będzie miał możliwość zwrócenia się do IPN oraz wszystkich organów władzy publicznej o przekazanie dodatkowych wyjaśnień dotyczących osoby objętej postępowaniem.

W sytuacji, gdyby osoba zainteresowana nie była usatysfakcjonowana rozstrzygnięciem podjętym przez Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, będzie ona mogła zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przyjęte rozwiązanie, by finalne rozstrzygnięcie w sprawie nadania statusu weterana podejmował organ podległy Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej znajduje uzasadnienie w przepisach Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie bowiem z art. 126 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Prezydent Rzeczypospolitej czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium.

Z kolei ust. 3 wspomnianego artykułu stanowi, że Prezydent Rzeczypospolitej wykonuje swoje zadania w zakresie i na zasadach określonych w Konstytucji i ustawach.

W ocenie projektodawcy problematyka dotycząca weteranów walk o niepodległość wiąże się ściśle z zagadnieniami związanymi z bezpieczeństwem państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności terytorium RP.

Niewątpliwie bowiem promowanie postaw patriotycznych, otaczanie szczególną opieką osób, które z narażaniem życia, zdrowia lub wolności dowiedli szczególnych zasług dla niepodległości Polski oraz wyrażenie szacunku tym osobom przez instytucje publiczne ma bezpośredni, pozytywny wpływ na postawy obywatelskie całego społeczeństwa w kontekście szeroko rozumianego bezpieczeństwa państwa.

Zgodnie z projektem, dokumentem potwierdzającym prawo do korzystania z uprawnień wynikających ze statusu weterana będzie legitymacja weterana wystawiana przez Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, który ponadto będzie nadawał weteranom odznakę weterana.

Szczegółowe kwestie dotyczące wzoru wniosku o nadanie statusu weterana, legitymacji i odznaki weterana będą uregulowane w stosownym rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Proponuje się utworzenie w ramach Korpusu Weteranów organu o charakterze opiniodawczo-doradczym, którym zgodnie z projektem ma być Rada Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.

Liczebność tego organu określona została od 7 do 15 członków.

Szczegółową organizację i tryb pracy Rady określi zarządzenie Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Obsługę Rady zapewni Biuro Bezpieczeństwa Narodowego.

Przewiduje się, że udzielanie pomocy weteranom w realizacji przysługujących im uprawnień z zakresu opieki zdrowotnej, organizacja obchodów rocznic, świadczenie pomocy w przygotowywaniu udokumentowanych wniosków o przyznanie w drodze wyjątku emerytur i rent, analiza sytuacji życiowej weteranów oraz podejmowanie w tym zakresie stosownych inicjatyw należeć będzie do zadań administracji rządowej realizowanych przez powiaty, a do zadań wojewody realizowanych w tym zakresie należały będą: ustalanie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiaty, realizacja działań zmierzających do integracji środowisk weteranów walk o niepodległość i koordynacji ich działań oraz udzielanie pomocy weteranom walk o niepodległość w realizacji przysługujących im uprawnień.

W celu właściwej realizacji ustawy przewiduje się aby wojewodowie w porozumieniu z Szefem BBN, po zasięgnięciu opinii Rada Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej, powołali odrębnie dla każdego województwa Pełnomocnika do Spraw Weteranów Walk o Niepodległość.

W myśl projektu podstawowym uprawnieniem przysługującym weteranom będzie dodatek weterana w wysokości 200 zł miesięcznie, która to kwota będzie waloryzowana przy zastosowaniu wskaźnika waloryzacji emerytur i rent.

Dodatek weterana ma być wypłacany przez właściwy organ emerytalno-rentowy ze środków będących w dyspozycji tego organu i finansowany z budżetu państwa.

Proponuje się aby dodatek weterana był wypłacany niezależnie od innych świadczeń przysługujących weteranom na mocy odrębnych przepisów, tj. dodatek kombatancki, dodatek za tajne nauczanie, itp.

Rozwiązanie takie stanowi wyraz dążenia do godnego uhonorowania weteranów walk o niepodległość i ma na celu szczególne wyróżnienie weteranów.

W przypadku przyjęcia przeciwnego rozwiązania, analogicznego do aktualnie obowiązujących rozwiązań prawnych w odniesieniu do dodatku kombatanckiego i podobnych świadczeń, świadczenie to przysługiwałoby zamiast tych dodatków, co zaprzeczałoby leżącemu u podstaw projektowanej regulacji dążeniu do godnego wyróżnienia weteranów walk o niepodległość.

Proponuje się, aby w przypadku śmierci weterana przysługiwał zasiłek pogrzebowy w wysokości 400% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu śmierci weterana, jeżeli koszty pogrzebu ponoszą osoby najbliższe zmarłemu weteranowi (małżonek, dzieci, wnuki i rodzeństwo).

W przypadku, jeżeli koszty pogrzebu będą ponosiły inne osoby lub instytucje, będzie przysługiwał zasiłek pogrzebowy w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, jednakże nie przekraczających kwoty 400% przeciętnego wynagrodzenia.

Intencją projektodawcy w tym zakresie jest umożliwienie godnego pochówku weteranów, na który nie wystarcza kwota zasiłku pogrzebowego, wynikająca z przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 j.t.).

Wyrazem szczególnego szacunku dla patriotycznej postawy weteranów jest propozycja obligatoryjnej wojskowej asysty honorowej podczas pochówku weterana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Nowelizacja przewiduje również, że weterani będą mogli korzystać poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz z usług farmaceutycznych udzielanych w aptekach, a także będą mieli prawo do bezpłatnego zaopatrzenia w leki recepturowe oraz wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi i środki pomocnicze, na zasadach określonych dla inwalidów wojennych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.).

Uprawnienie to ma jednocześnie stanowić formę wyrażenia podziękowania za podejmowane przez weteranów działania niepodległościowe oraz zadośćuczynienia za krzywdy i straty zdrowia, jakich doznali oni podczas albo w wyniku udziału w tych działaniach.

Projekt przewiduje również zmiany w szeregu ustaw, które wynikają z konieczności uwzględnienia w obowiązującym ustawodawstwie postanowień projektowanej ustawy.

W szczególności proponuje się zmianę ustawy:

o podatku dochodowym od osób fizycznych, zmierzającą do zwolnienia z podatku od osób fizycznych dodatku weterana przewidzianego w projekcie ustawy;

o podatku od czynności cywilnoprawnych, zmierzającą do zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych czynności w sprawach uprawnień dla osób objętych przepisami o szczególnych uprawnieniach dla weteranów walk o niepodległość;

o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Zmiana ta pozwoli na traktowanie zadań w zakresie zapewnienia zorganizowanej opieki m.in. weteranom walk o niepodległość, jako sfery działań publicznych w rozumieniu tej ustawy;

o świadczeniach rodzinnych, której celem jest uwzględnienie – na potrzeby tej ustawy - dodatku weterana jako dochodu niepodlegającego opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Zmiana zmierza do zdefiniowania terminu „weteran”, przewiduje się także, że weterani nie posiadający innego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego będą mieli prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej, a ich zgłoszenia dokona Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych;.

o dokumentach paszportowych, która umożliwi zastosowanie zwolnienie z opłaty za wydanie paszportu w odniesieniu do weteranów walk o niepodległość;

o opłacie skarbowej; zmiana ta ma na celu wyłączenie z obowiązku wnoszenia opłaty skarbowej przy dokonywaniu czynności w sprawach objętych przepisami o szczególnych uprawnieniach dla weteranów walk o niepodległość;

Przyjmuje się, że beneficjentami projektowanej regulacji może być ok. 60-80 tys. osób.

Z tytułu kosztów dodatku weterana należy przyjąć, że roczne maksymalne obciążenie budżetu państwa wyniesie 216 000 tys. złotych.

Należy zauważyć, że przyszli beneficjenci projektu niniejszej ustawy są osobami starszymi, którzy często na skutek swojej chwalebnej działalności odnieśli uszczerbek na zdrowiu wskutek samych walk o niepodległość, jak też prześladowań ze strony aparatu represji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, a ich liczba będzie w latach następnych maleć.

Łączne skutki finansowe wynikające dla budżetu państwa z tytułu dotacji dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na pokrycie zwiększenia kwoty zasiłku pogrzebowego wynikającego z tytułu śmierci weterana należy oszacować na maksymalnie 486 614 tys. złotych, przy czym w pierwszym roku obowiązywania ustawy nie powinny być one wyższe niż ok. 50 000 tys. złotych.

Brak jest możliwości precyzyjnego oszacowania skutków finansowych dla Narodowego Funduszu Zdrowia z tytułu finansowania bezpłatnego zaopatrzenia w leki oraz w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi i w środki pomocnicze przeznaczone dla rozszerzonego kręgu osób będących weteranami ze względu na brak informacji o liczbie osób, które spełniałyby warunki przyznania takiej pomocy.

Należy jednakże zaznaczyć, że przyszli beneficjenci projektowanej regulacji w znacznej swej liczbie korzystają obecnie z istniejących przywilejów w tym zakresie z uwagi na posiadanie uprawnień z innych tytułów (osoby represjonowane, inwalidzi wojenni, chorzy na choroby przewlekłe).

Tym samym skutki finansowe wejścia projektowanych przepisów w tym zakresie należy ocenić jako nieznaczne.

W ocenie projektodawcy koszty nie powinny przekroczyć kwoty 1 000 tys. złotych w skali roku.

Ponadto w związku z nałożeniem nowych zadań na Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego w zakresie wydawania decyzji o nadaniu statusu weterana oraz obsługi Rady Weteranów Walk o Niepodległość oraz na Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w zakresie składania wniosków o nadanie statusu weterana oraz ich opiniowania, przewiduje się niewielkie zwiększenie zatrudnienia w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego o ok. 10 osób, a także w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o ok. 20 osób co pociągnie za sobą wzrost kosztów zatrudnienia i wydatki majątkowe BBN i UdsKiOR w kwocie ok. 2 000 tys. złotych w skali roku.

Ponadto konieczność obligatoryjnego powołania przy wojewodzie pełnomocnika ds. weteranów spowoduje wzrost zatrudnienia w urzędach wojewódzkich, który nie powinien być wyższy niż ok. 35 etatów, co skutkować będzie wzrostem kosztów zatrudnienia i wydatków majątkowych w urzędach wojewódzkich w kwocie ok. 1 500 tys. złotych w skali roku.

Koszt realizacji zadań przez powiaty należy oszacować na kwotę ok. 1 000 tys. złotych w skali roku.

Projekt ustawy w art. 7 ust. 3 zawiera upoważnienie do wydania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzenia określającego wzór wniosku o nadanie statusu Weterana, tryb wydawania i wzór legitymacji Weterana, opis, materiał, wymiary i wzór rysunkowy odznaki Weterana oraz tryb postępowania w sprawach o jej nadanie.

Nadto w art. 12 ust. 7 projektu zawarte jest upoważnienie dla Prezesa Rady Ministrów do wydania rozporządzenia określającego warunki pokrywania kosztów pogrzebu Weterana, uwzględniającego rodzaje wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu i ich wysokość oraz dokumenty wymagane do ich wypłaty.

Wejście w życie projektowanej ustawy nie spowoduje skutków gospodarczych, przewidywane są natomiast korzystne skutki społeczne dotyczące beneficjentów proponowanych regulacji, jak też wśród ogółu obywateli, poprzez wyraźne podkreślenie opieki państwa nad osobami, które dla jego niepodległości poświęcały swoje życie i zdrowie, co sprzyjać będzie budowaniu wśród obywateli postawy patriotycznej.

Projekt o zbliżonej treści był przedmiotem konsultacji w ramach Rady do Spraw Kombatantów przy Ś. P. Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej Lechu Kaczyńskim, a także został przekazany do konsultacji następującym organizacjom kombatanckim: Fundacji Poległym i Pomordowanym na Wschodzie, Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów w Kraju, Światowemu Związkowi Żołnierzy AK, Związkowi Inwalidów Wojennych RP, Związkowi Powstańców Warszawskic


text:
Na dzisiaj zapowiadana jest demonstracja związkowców z kolei przed kancelarią premiera.

Przeciwko rządowemu projektowi odebrania prawa do wcześniejszej emerytury będzie protestować około dwóch tysięcy kolejarzy.

Manifestacja potrwa półtorej godziny.

Kolejowa „Solidarność” grozi, że jeśli nie zostaną spełnione ich postulaty dotyczące emerytur dla kolejarzy, do strajku ostrzegawczego dojdzie na przełomie czerwca i lipca, a pod koniec lipca miałby odbyć się strajk generalny na kolei.

"Jeśli w jej wyniku nie nastąpią żadne działania, to rozpoczniemy strajk ostrzegawczy - dwie godziny na określonych węzłach, a potem generalny" - zapowiedział Henryk Grymel, szef kolejowej Solidarności.

Grymel w liście zarzucił premierowi lekceważenie postulatów związkowców dotyczących pozostawienia dotychczasowego systemu emerytalnego.

Grymel twierdził, że cierpliwość kolejarzy została już wyczerpana.

Przygotowany przez ministerstwo pracy projekt ustawy o emeryturach pomostowych, prawo do wcześniejszej emerytury pozostawia jedynie maszynistom transportu publicznego i pracującym przy budowie dróg kolejowych, urodzonym przed 1969 r.

Według Grymela taka ustawa dzieli nienaturalnie środowisko kolejarskie i jest krzywdząca dla pozostałych pracowników PKP.


text:
Hans Christian Andersen

Choinka

tłum.

Cecylia Niewiadomska

Rosła w lesie choinka, mała, ale śliczna.

Miała też dobre miejsce: dużo powietrza, słońca i przyjemne towarzystwo starszych od siebie jodełek i sosen.

Dobrze jej było, a jednak marzyła ciągle tylko o tym, aby wyrosnąć i być dużą, wielką.

Nic jej przeto nie cieszyło: ani piękne słońce, ani powietrze czyste i pachnące, ani zabawy dzieci wiejskich, które przychodziły tu zbierać jagody.

Biegały wtedy, śmiejąc się, dokoła drzewka, rozmawiały wesoło, albo siadały z pełnym garnuszkiem na ziemi i nawlekały czerwone poziomki niby korale na cieniutką słomkę.

— Jaka ta mała choinka prześliczna — mówiły często, ale drzewko tylko się o to gniewało.

— Długo też jeszcze będę taka mała? — myślało sobie.

Gdyby umiało westchnąć, pewno by wzdychało, ale na to było za wcześnie.

W następnym roku było znacznie większe.

I znowu rok upłynął, i znowu przybyło mu gałęzi i wysokości.

Aż poweselało.

— Ach, jakbym chciała już być taka duża jak inne drzewa! — mówiło do siebie.

— Wtedy bym rozpostarła szeroko konary, a z wierzchołka mogłabym patrzeć w świat daleko!

Ptaki słałyby gniazda na moich gałęziach, które kołysałabym poważnie, wspaniale, z każdym powiewem wiatru!

Tak jak inne drzewa.

I znów zaczęło tęsknić i martwić się o to, że tak powoli rośnie.

Nie cieszyło go ani słonko jasne, ani wesołe ptaki, ani purpurowe i złote chmurki wieczorem i rano po błękitnym niebie płynące.

Potem nadeszła zima i śnieg biały grubo pokrył dokoła ziemię, iskrząc się w słońcu jak drobne diamenty.

Wówczas choinka zmniejszyła się bardzo, zaledwo wystawała z tej białej pierzynki i nieraz się zdarzyło, iż zając przeskoczył ją w biegu.

O, wtedy była strasznie oburzona!

Dwie zimy upłynęły znów, ale na trzecią zimę była już taka wysoka, że zające musiały obiegać ją wkoło.

To było dla niej wielką przyjemnością.

— Ach, rosnąć, rosnąć, rosnąć! — powtarzała.

— Być wielką i wspaniałą, to jedyna rozkosz, której pragnę bezustannie.

W jesieni zwykle zjawiali się drwale z mocnymi siekierami i padały wtedy najpiękniejsze jodły i sosny.

Powtarzała się ta historia każdego roku, a młode drzewka drżały, patrząc na to.

Bo też widok był smutny.

Najwspanialsze drzewa z trzaskiem, z łoskotem padały na ziemię, obcinano im piękne, zielone konary i stawały się dziwnie długie, wąskie, nagie; prawie nie można ich było już rozpoznać.

Następnie ludzie kładli je na wozy i wywozili z lasu, nie wiadomo dokąd.

Co się potem z nimi działo?

Kiedy jaskółki wróciły na wiosnę i poważne bociany, drzewka dopytywały ich ciekawie:

— Czy nie wiecie, gdzie się znajdują nasze siostry?

Dokąd je wywieziono?

Czyście spotkały je w drodze?

Jaskółki nie wiedziały o niczym, lecz bocian jeden zastanowił się nad tym pytaniem, a pomyślawszy chwilkę, skinął głową:

— Tak, tak, widziałem.

Widziałem na morzu wielkie okręty, kiedyśmy leciały z Egiptu.

Na okrętach wznosiły się maszty olbrzymie: to one były!

Poznałem nasze drzewa po zapachu.

Trzeba im powinszować: po królewsku wyglądały!

— Ach, kiedyż ja wyrosnę tak wysoka, żebym mogła pływać po morzu! — zawołała z żalem sosenka.

— Ale co naprawdę znaczy morze i jak ono wygląda?

— Za długo byłoby ci tłumaczyć takie rzeczy, moja droga — rzekł bocian i oddalił się poważnie.

Promienie słońca serdecznym uściskiem objęły młode drzewko.

— Nie marz o dalekiej wielkości — mówiły — ciesz się tym, co posiadasz.

Dziękuj Bogu za młodość, za siły, za zdrowie, za życie, które w tobie krąży.

Wietrzyk całował ją i pieścił zielone jej igły; rosa płakała nad nią; ale drzewko nie rozumiało tego wcale.

Przyszła zima.

Około świąt Bożego Narodzenia znowu schodzili się do lasu ludzie i wycinali teraz małe drzewka, nieraz mniejsze i młodsze od naszej choinki.

Patrzyła ona też na nie z zazdrością: jadą w świat, tak daleko!

Nikt nie obcina im pięknych gałęzi, wywożą je wraz z nimi, takie śliczne, świeże!

— I dokąd je wywożą?

I dlaczego?

Są między nimi zupełnie maleńkie i dlaczego nie obcinają im gałęzi?

— My to wiemy!

My to wiemy! — zaświergotały wróble.

— Widziałyśmy je tam w mieście przez okna.

Wiemy, dokąd one jadą.

Świetny los je czeka, coś nadzwyczajnego!

Tego nawet dobrze opisać nie można.

Widziałyśmy je same przez okna: rosną tam na środku ciepłego pokoju, ozdobione świeczkami, błyskotkami, rumianymi jabłkami, piernikami.

Ach, co za los wspaniały!

— A potem? — rzekło drzewko, drżąc z ciekawości i wzruszenia.

— Cóż się potem z nimi dzieje?

— Więcej nic nie widziałyśmy.

Ale to było prześlicznie, prześlicznie!

— Ach, jakżebym pragnęła doczekać się takiego szczęścia! — westchnęło z żalem drzewko wszystkimi igłami.

— To piękniejsze jeszcze niż podróż po morzu.

Jakże tęsknię do miasta, do ludzi, jak mi tutaj smutno!

Może już niedaleko Boże Narodzenie — jestem taka duża i ładna, może mnie zetną w tym roku nareszcie!

O, chciałabym już rosnąć w ciepłym, jasnym pokoju, z całą tą świetnością, która się opisać nie da!

— A potem?…

Potem nastąpi zapewne coś jeszcze piękniejszego, jeszcze wspanialszego, po cóż by nas inaczej tak strojono?

Tak, tak, to początek jeszcze większego szczęścia, którego nawet odgadnąć nie umiem.

Ach, co nas czeka w mieście!

Tęsknię do tej chwili — pragnę, aby nadeszła!

— Ciesz się słońcem i powietrzem — szepnęły jej bledsze, ale życzliwie promienie.

— Ciesz się młodością swoją, ciesz się życiem!

Ale choinka cieszyć się tym nie umiała, rosła tylko i rosła, jak mogła najprędzej.

Igły miała pachnące i ciemnozielone, a pień prosty jak strzała.

Ludzie, patrząc na nią, mówili:

— Co za śliczne drzewko!

Na Boże Narodzenie ścieli ją też najpierwszą.

Ostra siekiera wśliznęła się jej aż do serca i drzewko padło z westchnieniem na biały śnieg brylantowy.

Ból ją przeniknął straszny i zemdlała.

Rozumie się, iż zapomniała, że to jej szczęście upragnione; skoro przyszła do siebie, czuła tylko, iż się rozstaje na zawsze ze swym rodzinnym lasem, z pniem, z którego wyrosła; że już nie zobaczy kochanych drzew starych, które ją otaczały od dzieciństwa, ani zielonych krzaków i choinek, z którymi się wychowała, ani świeżych kwiatów znajomych na wiosnę, ani ptasząt śpiewających tak wesoło.

Bolesne było pożegnanie, smutny odjazd.

Ocknęła się dopiero wtedy z tego smutku, gdy na podwórzu, gdzie ją wraz z innymi choinkami złożono, usłyszała mówiącego jakiegoś człowieka, który wskazywał na nią:

— Śliczne drzewko, to biorę.

I natychmiast dwóch ludzi w pięknych sukniach ze świecącymi guzikami zaniosło ją do wielkiego, pięknego pokoju.

Ciepło tu było, niby w lecie.

Na ścianach wisiały ogromne obrazy w ramach złocistych jak słońce, koło pieca stały wielkie wazy chińskie, na pokrywach których spoczywały lwy poważne; były tam bujające krzesła i meble jedwabiem pokryte, na stołach pełno książek z obrazkami i tysiące kosztownych cacek.

Ustawiono drzewko na środku pokoju, w dużym drewnianym naczyniu, pełnym piasku, ale tego nie było widać, gdyż naczynie osłonięto zieloną materią, a pod nim na podłodze był kwiecisty kobierzec.

Wtedy dopiero zaczęła choinka odczuwać znowu szczęście.

Drżała z radości.

Co to z nią będzie teraz?

Panienki i służba przystrajały ją i zdobiły na wyścigi; wieszano na jej zielonych gałązkach siatki złociste, pełne prześlicznych cukierków, pierniki, jabłka złocone, orzechy, różnobarwne błyskotki i cukierki, nici złote i srebrne, podobne do promieni słońca, cudowne lalki, podobne do dzieci, świeczki i ptaszki, a na najwyższej gałązce umieszczono gwiazdę srebrzystą.

Wyglądała tak wspaniale, że naprawdę opisać trudno; wróble miały słuszność zupełną.

— Wieczorem będzie daleko piękniejsza, gdy zapalimy świeczki — mówiono dokoła, a drzewko traciło przytomność ze szczęścia.

— Ach, żeby ten wieczór nadszedł już! — wzdychało.

— Ach, żeby zapalono moje świeczki!

I co to wtedy będzie?

Co się stanie?

Może sosny przyjdą z lasu patrzeć na mnie?

A wróble będą zaglądały w okna.

I wszyscy podziwiać będą moją piękność i moje szczęście.

A potem?

Czy tu wrosnę mocno w to naczynie i stać będę lato i zimę taka piękna i strojna?

Pięknie marzyła sobie o przyszłości, ale tymczasem bolała ją kora, a tęsknota za lasem sam rdzeń przenikała.

— To nic — myślała sobie — to przeminie.

Wieczorem zapalono na niej świeczki.

Co za blask!

Co za jasność!

Nic podobnego jeszcze w życiu nie widziała.

Wszystkie gałązki jej drżały ze szczęścia tak, że na jednej zapaliły się igiełki.

To zabolało ją mocno.

— Pali się!

Pali! — zawołały panienki i ogień ugaszono zaraz.

Zmartwiło to choinkę: w tym miejscu była ciemna i spalona, to wcale nieprzyjemnie; chciałaby cała tonąć w jasnym blasku, jak podczas lata w słonecznych promieniach.

Wtem otworzono szerokie podwoje i do pokoju wpadło mnóstwo dzieci, biegnąc prosto do drzewka, jakby je chciały przewrócić.

Starsi postępowali za nimi poważnie.

Na mgnienie oka stanęła gromadka zdumiona i milcząca przed jarzącą chojną, lecz zaraz wybuchnęła takim krzykiem, że szyby w oknach zadrżały z przestrachu.

Teraz się zaczął taniec wkoło drzewka, z którego wśród okrzyków zachwytu co chwila zdejmowano jakieś cacko czy błyskotkę.

— Co oni robią? — myślała choinka.

— I cóż to będzie?

Świeczki płonęły jasno, ale zmniejszały się prędko i coraz trzeba było gasić którąś, aby się nie zapaliła gałązka.

Na koniec dano dzieciom pozwolenie zabrać z drzewka, co im się tylko podoba.

Straszne rzeczy, z jaką chciwością rzuciły się do rabunku!

Aż gałęzie trzeszczały.

I gdyby choinka nie była przymocowana do sufitu, byłyby ją niezawodnie przewróciły.

Potem tańczyły wkoło z zabawkami i przysmaczkami, które z drzewka oberwały, a na choinkę nikt już nie spoglądał, oprócz starej piastunki, która delikatnie podnosiła gałązki, aby się przekonać, czy gdzie nie zostało jabłko lub cukierek.

— Bajeczki!

Bajeczki, dziadziu! — zaczęły wołać dzieci i ciągnęły do drzewka niskiego staruszka, który też usiadł pod nim.

— Teraz jesteśmy w lesie! — rzekł wesoło.

— Niechże i drzewko naszej historii posłucha, może mu się to przyda.

Ale jedną wam tylko dziś bajkę opowiem, więc o czym chcecie: czy o Rum-Trum rozbójniku, czy o kulawym chłopcu, który spadł ze schodów, ale się potem ożenił z księżniczką?

— O Rum-Trum rozbójniku!

— O kulawym chłopcu! — krzyczały dzieci na wyścigi.

Drzewko tylko milczało, myśląc sobie: — Co to ma wszystko znaczyć?

I co ze mną dalej będzie?

A tymczasem dziadunio zaczął opowiadać o kulawym chłopcu, który spadł ze schodów, ale został mężem księżniczki.

Dzieci klaskały w ręce i krzyczały.

Chciały potem koniecznie historii o rozbójniku, ale usłyszały dzisiaj tylko jedną.

A drzewko stało cicho i myślało: — O tym mi ptaszki w lesie nigdy nie opowiadały.

Kulawy chłopczyk spadł ze schodów, a potem się ożenił z księżniczką.

Więc to tak bywa na tym świecie!

Nie można wątpić, skoro opowiada taki poważny i siwy staruszek.

Ha, któż to może wiedzieć!

Nikt swego losu nie przewidzi.

Może i ja też spadnę tu kiedy ze schodów, a potem się ożenię z księżniczką.

I zasnęło z miłą nadzieją, że jutro znowu będą przystrajać je cukierkami, świeczkami i złotem.

— Jutro będę jeszcze szczęśliwsza — myślało.

— Będę się jeszcze bardziej cieszyła tym wszystkim.

A potem znów wysłucham bajki o kulawym chłopcu, a może i o rozbójniku.

Całą noc o tym rozmyślała.

Nazajutrz z rana służba weszła do pokoju.

— Przyszli mnie stroić — szepnęło drzewko.

Ale zamiast tego wyniesiono je z pokoju, zwleczono ze schodów i umieszczono w jakimś ciemnym kącie, gdzie nie dochodziło wcale światło dzienne.

— Co to ma znaczyć? — rzekła do siebie choinka.

— Co ja tu robić będę?

Co ja tu usłyszę?

Przytuliła się do muru i myślała, myślała długo…

A czasu miała dosyć, gdyż dni i noce upływały, a nikt do niej nie przychodził.

Raz wszedł ktoś, ale po to, żeby postawić przed nią wielką skrzynię.

Teraz była tak ukryta, iż mogła sobie wyobrazić, że wszyscy o niej zapomnieli.

— To dlatego, że teraz zima — pocieszała się w tej ciemności.

Ziemia jest twarda i śniegiem pokryta, nie mogą mnie zasadzić i trzymają w tym schronieniu aż do wiosny.

Jak to dobrze obmyślane!

Przekonuję się coraz lepiej, że ludzie są bardzo dobrzy i rozumni!

Szkoda tylko, że tu tak ciemno i okropnie pusto.

Żeby chociaż zajączka można było zobaczyć — czasem.

W lesie było bardzo ładnie w zimie na białym śniegu, kiedy zajączki skakały dokoła, a czasem przeskakiwały i przeze mnie.

Ale wtedy nie mogłam znieść tego.

Tutaj okropnie pusto i samotnie.

— Pi, pi! — odezwała się nieśmiało myszka.

— Pi, pi! — odpowiedziała jej druga.

Wysunęły się obie z niewidzialnej norki i zaczęły wąchać drzewko, obchodząc je dokoła.

W końcu wsunęły się między gałązki.

— Straszne zimno — rzekła jedna.

— Ale tutaj nieźle, prawda, moja staruszko z lasu?

— Nie jestem wcale stara — rzekło drzewko.

— Wiele znam drzew daleko starszych ode mnie.

— A skąd się tutaj wzięłaś? — zapytały myszy.

— I co wiesz?

Co widziałaś?

Były obydwie niezmiernie ciekawe i zasypywały drzewko pytaniami.

— Opowiedz nam o wszystkim, co widziałaś na świecie.

Gdzie jest najpiękniej?

Gdzie jest najprzyjemniej?

A czy byłaś w spiżarni, gdzie sery leżą na półkach, a szynki wiszą wysoko na sznurach?

Tam jest pięknie!

Tam można tańczyć koło sadła: tam najchudsza upaść się może wybornie.

— Nie znam spiżarni — rzekło drzewko — ale widziałam las piękny, gdzie słońce świeci wesoło na sosny zielone i na małe kwiatki; gdzie ptaszki śpiewają przyjemnie przez całe lato.

I zaczęła opowiadać im o swej młodości, o lesie, słońcu, jaskółkach, bocianach.

Myszy nic podobnego dotąd nie słyszały i nadziwić się nie mogły.

— Ach, jak ty dużo widziałaś na świecie! — powtarzały co chwila.

— Jakie to wszystko piękne!

Jak szczęśliwa być musiałaś w tym pachnącym lesie!

— Szczęśliwa? — powtórzyła choinka ze zdziwieniem i pomyślała trochę nad tym wszystkim, co mówiła przed chwilą.

— Tak, w gruncie rzeczy były to czasy przyjemne — dodała wreszcie — ale…

Zaczęła opowiadać teraz co innego: jak ją ustawiono w prześlicznym pokoju, przystrojono błyskotkami i świeczkami, jak koło niej tańczono i śpiewano.

— Ileż ty szczęścia doznałaś już w życiu, dobra staruszko! — dziwiły się myszy.

— Nie jestem wcale stara — broniła się znowu — dopiero tej zimy z lasu mnie zabrano.

Przez to przestałam rosnąć.

— Ślicznie opowiadasz — zachwycały się obie.

Następnej nocy znowu przyszły pod drzewko, a z nimi razem cztery inne myszy, które też chciały posłuchać ciekawych opowieści.

Choinka opowiadała, a im dłużej mówiła, im więcej przypominała sobie własne życie, tym przyjemniejsze jej się wydawało.

— To były dobre czasy — szeptała z westchnieniem, ale mogą powrócić.

Kulawy chłopiec spadł ze schodów, a przecież ożenił się potem z księżniczką.

Może i dla mnie także księżniczka przeznaczona.

Przyszła jej na myśl młoda, śliczna, zielona brzózka, która rosła tam w lesie; była ona prawdopodobnie księżniczką.

— Co to za kulawy chłopiec? — dopytywały myszy.

Ona opowiedziała im całą historię, każde słowo pamiętała doskonale, a myszy były tak szczęśliwe, że biegały jak szalone po gałązkach, prawie do samego wierzchołka.

Następnej nocy przyszło ich daleko więcej, a w niedzielę nawet dwa szczury.

Lecz ci panowie osądzili, że historia nie jest bardzo zajmująca, a to zmartwiło myszki, gdyż odtąd i one uważały ją za mniej piękną.

— Czy tylko jedną umiesz bajkę? — dopytywały się szczury.

— Tylko tę jedną.

Wysłuchałam jej podczas najpiękniejszego wieczoru w mym życiu; nie wiedziałam wtedy nawet, jak szczęśliwa jestem.

— To bardzo głupia bajka.

A nie umiesz żadnej o słonince, o łoju?

Żadnej zajmującej, ciekawej, o spiżarni?

— Nie — odparło drzewko.

— To dziękujemy za tę! — mruknęły szczury pogardliwie i wróciły do swego towarzystwa.

Myszy zostały chwilkę, ale wkrótce odeszły także, a choinka westchnęła smutnie.

— Lubiłam im opowiadać — szepnęła do siebie — lubiłam, kiedy kręciły się po mnie.

— Ha, trudno!

Wszystko mija.

Trzeba się cieszyć nadzieją, że już niezadługo chyba muszą mnie stąd zabrać…

Ale kiedy?

Nadszedł na koniec ten dzień pożądany: przyszli ludzie i zaczęli porządkować w komórce.

Wielką skrzynię wysunęli, drzewko wyciągnęli z kąta, rzucili na podłogę niezbyt delikatnie, potem służący ściągnął je ze schodów na podwórze i zostawił.

Dzień był jasny, słońce świeciło prześlicznie.

— Więc znowu żyć zaczynam — pomyślało drzewko, czując świeże powietrze i ciepło słoneczne.

Tak prędko się znalazło na podwórzu, że nie miało czasu nawet spojrzeć na siebie — tyle było do widzenia naokoło!

Podwórze przylegało do ogrodu, w którym wszystko zieleniło się i kwitło: róże jaśniały na giętkich gałązkach, rozlewając zapach cudowny, pachniały lipy, jaskółki latały, ćwierkając głośno: Kiwit!

Kiwit!

Patrzcie!

Patrzcie!

Lecz nie chojna je zajmowała.

— Teraz znowu żyć zacznę — cieszyło się drzewko, prostując i wyciągając zgniecione gałązki.

Ale niestety, teraz dopiero spostrzegło, iż były one żółte, suche, prawie nagie.

Leżało na śmietniku, między zielskiem i pokrzywami, tylko srebrzysta gwiazda na wierzchołku świeciła w promieniach słońca.

Po podwórzu biegały dzieci, te same, które w wieczór wigilijny tańczyły wkoło drzewka.

Jedno spostrzegło jasną gwiazdę na choince.

— Patrzcie, patrzcie! — zawołało — co znalazłem na brzydkiej, pożółkłej choince!

I aby zerwać gwiazdkę, stąpało po gałęziach, które łamały się pod nim.

Drzewko spojrzało na ogród zielony, na kwiaty różnobarwne, jaśniejące w słońcu, a potem na siebie.

I zapragnęło wrócić do ciemnego kąta, zostać w nim zapomniane, niewidzialne dla nikogo.

Lecz w pamięci stanęły mu lata młodości, las zielony, znajome jodły i sosenki; potem wigilja, stroje; potem myszki małe, długie opowiadania i bajki o chłopcu kulawym…

Wszystko, wszystko minęło…

Wszystko minęło, wszystko!…

I nie powróci…

Jakiś człowiek połamał drzewko na kawałki, pomagając sobie siekierą: całą wiązkę gałęzi zaniósł przed ognisko, nad którym wisiał wielki kocioł i rzucał jedno drewko po drugim na ogień, rzucał do ostatniego.

A każde z kolei wzdychało głęboko, gdy ogarniał je płomień gorący i westchnienie to podobne było do wystrzału.

— Pif, paf! — wołały dzieci, klaszcząc w ręce i biegając koło ogniska.

Za chwilę zatrzymywały się znowu, ażeby spojrzeć na ogniste strzały i cieszyć się bez końca.

Ale płonące drzewko westchnieniami tymi żegnało własne życie: żegnało las piękny, zielony, świeży w blasku słońca, cichy w nocy pod niebem gwiaździstym; żegnało piękny wieczór wigilijny i wszystką radość swoją i nadzieję: żegnało bajkę o kulawym chłopcu, jedyną, jaką w tym życiu słyszało i umiało opowiadać.

I spłonęła ostatnia gałązka choinki.

Dzieci wesoło bawiły się w ogrodzie, najmłodszy chłopczyk przypiął niby order gwiazdę srebrną do piersi i walczył z pokrzywami jak waleczny rycerz.

O choince zapomniano.

Nikt nie myślał o niej.

Skończyła się jej powieść, jak kończy się wszystko na świecie; nic nie może trwać wiecznie.

-----