corpora: wikisources-pl

text:
←Tom III Rozdział dziesiąty Faraon

Tom III

Rozdział jedenasty

Bolesław Prus Tom III Rozdział dwunasty→

Rozdział jedenasty

- Owszem - odparł Herhor - niechaj Ramzes XIII zwołuje zebranie wszystkich stanów...

Ma do tego prawo.

- Nie pytasz jednak, czy to nie zaszkodzi nam, kapłaństwu?...

Pentuer zdziwił się.

- Wszakże sami dajecie wielkie ulgi chłopom należącym do świątyń! - zawołał.

- Mam zresztą wasze pozwolenie...

- Co?...

Jakie?... - spytał Herhor.

"To już sprawa Herhora!... - pomyślał.

- Zresztą tylko kapłani mogliby mieć tak szybkie wiadomości z Tebów..."

Pentuer chciał zdjąć łańcuch, ale Menes powstrzymał go z uśmiechem.

- Daj pokój! - rzekł.

- Gdybyś wiedział, jakie klejnoty mamy na niebie, nie kwapiłbyś się z ofiarowaniem złota...

Cóż, przychodzisz do nas osiedlić się?...

Pentuer potrząsnął głową.

- Nie - odparł.

- Przyszedłem tylko pokłonić się tobie, boski nauczycielu.

- A potem znowu do dworu? - śmiał się starzec.

- Oj wy, wy, wy!... gdybyście wiedzieli, co tracicie porzucając mądrość dla pałaców, bylibyście najsmutniejszymi ludźmi.

- Sam jesteś, nauczycielu?

- Jak palma w pustyni, szczególniej dziś, kiedy mój głuchoniemy poszedł z koszem do Memfisu, użebrać co dla matki Re i jej kapłana.

- I nie przykro ci?...

- Mnie?... - zawołał Menes.

- Przez czas, kiedyśmy się nie widzieli, wydarłem bogom kilka tajemnic, których nie odstąpiłbym za obie korony Egiptu!...

- Czy to sekret?... - zapytał Pentuer.

- Co za sekret?...

Przed rokiem dokończyłem pomiarów i rachunków odnoszących się do wielkości ziemi...

- Co to znaczy?

Menes obejrzał się i zniżył głos.

- Przecież wiadomo ci - mówił - że ziemia nie jest płaską, jak stół, ale - jest olbrzymią kulą, na powierzchni której znajdują się morza, kraje i miasta...

- To wiadomo - rzekł Pentuer.

- Nie wszystkim - odparł Menes.

- A już wcale nie było wiadomo: jak wielką może być ta kula...

- A ty wiesz? - zapytał prawie wylękniony Pentuer.

- Wiem.

Nasza piechota maszeruje na dzień około trzynastu mil egipskich.

Otóż kula ziemska jest tak ogromna, że nasze wojska obeszłyby ją dokoła w ciągu pięciu lat...

- Bogowie!... - rzekł Pentuer.

- Czy nie lękasz się, ojcze, myśleć o podobnych rzeczach?...

Menes wzruszył ramionami.

- Mierzyć wielkość, cóż w tym strasznego? - odparł.

- Mierzyć wielkość piramidy czy ziemi, wszystko jedno.

- Uprzedzasz się, ojcze...

Ale powiedz mi twój plan, a może pomogę wykonać go.

- Plan!... - powtórzył starzec.

- To już nie plan, ale rzecz...

- Coś... coś wydaje mi się - wtrącił Pentuer - ale jeszcze niedobrze rozumiem.

Z kociołka wychodziła pionowa rura zakryta ciężkim kamieniem.

Gdy w kotle zasyczało, Menes rzekł:

- Stań w tej framudze i patrz...

- Ależ pomyśl tylko, nauczycielu.

Młody faraon ma serce pełne szlachetności, chce dać ludowi siódmy dzień wypoczynku, sprawiedliwy sąd, a nawet ziemię...

Menes potrząsnął głową.

góra strony


corpora: openbooks

text:
Mikołaj Sęp Szarzyński

Do Anusie

Anusiu!

byś mie tem chciała darować,

Żeby mi oczy twe wdzięczne całować

Wolno do wolej lub usta nadobne

I różej farbą rumianej podobne,

Całowałbym cie razów sto tysięcy,

Nie przestawając; więc zaś trzykroć więcej,

Więc tysiąc, więc zaś, więc dwa, więc zaś wtóry.

Trzeba tak liczbę mylić, aby który

Człowiek nie urzekł, wiedząc, że tak wiele

Tych całowanków.

Bo cudze wesele

Rodzi jad ciężki w sercu zazrośnego.

Ten potem, z miesca wypadwszy swojego,

Srodze człowieka szczęsnego zaraża,

Czym wszytkie jego rozkoszy przekaża.

-----


text:
Polska Księga Adresowa 1929

Jawornik Ruski

Właściciele ziemscy: Hochdorf M.(300 ha), Metz B. (172 ha)

Bednarz: Korostyński

Bydło-handel: Berrer R.

Kowal: Czenczak Łukasz

Krawiec: Rybczak M.

Różne towary: Soroczak G., Melnik M.

Szewc: Fabryka N.

Tartak: Metz Sam.

Tytoniowe wyroby: Metz H., Orling L., Ortner E., Wilner F.

Wyszynk trunków: Wertheim M.


text:
←Rozdział 15 Kariera Nikodema Dyzmy

Rozdział 16

Tadeusz Dołęga-Mostowicz Rozdział 17→

Dyzma był zupełnie zadowolony.

Za oknami wagonu rozciągała się rozległa równina pokryta grubym śniegiem.

Pociąg zanurzył się w korytarzu leśnym.

Na powitanie wyciągnęła doń ręce, wskutek czego musiał postawić walizkę na śniegu.

— Nareszcie, nareszcie...

— Powiedz, powiedz... czy on... czy on... od razu się zgodził?

W głosie jej drgał niepokój.

Dyzma roześmiał się.

— Musiał.

— Jak to musiał? — przestraszyła się.

— No i co... co on teraz będzie robił?

— Wyjechał za granicę?

— Tak.

— A nie wróci?

— Jednak on był moim mężem...

— A ja ci mówię, że nawet nie był.

Zdziwiła się.

— Jak to nie był?

Milczała.

— Ach, nic, nic — ocknęła się — myślałam o tej historii.

Ale nic trzeba o tym myśleć, prawda?...

Minęło... przeszło...

Widocznie tak się stać musiało...

Przytuliła się do niego.

— Boję się życia.

Życie jest groźne.

— Ja się go tam nie boję.

W hallu zebrała się cała służba.

— A dlaczego nie? — zdziwił się.

Klasnęła w ręce.

— No widzisz.

— Ma się wiedzieć.

Dość mam już tej Warszawy.

Powyżej uszu.

Przeszli do małego saloniku.

Nina otworzyła pianino.

— A ty nie grasz? — zapytała.

— Tylko na mandolinie.

Roześmiała się.

— Chyba żartujesz?

— Jak Boga kocham.

— To takie komiczne: grać na mandolinie.

— Dlaczego?

— Ładne? — zapytała, zamykając wieko.

— Czyja?

— Czajkowskiego.

— C-moll.

— Ce mol?

Śmiesznie.

Dlaczego nie de mucha?

Nina, rozbawiona, zarzuciła mu ręce na szyję.

— Nineczka — powiedział Dyzma i pomyślał: — Co ona chce, do choroby, od mojej mandoliny?

Roześmiała się.

Nikodem zmrużył oko.

— Ale za to będzie przeszkadzało co innego.

Spąsowiała i przytuliła się doń mocniej.

— Niku!...

— Nie zejdzie — przekomarzała się.

— To ja pójdę na górę.

— Nineczka przyjdzie do swego pana.

— Tak to rozumiem...

— Moje...

Wszystko moje.

Forsa, kasa, pałac, fabryki...

Grube miliony.

Przyszła Nina.

Nikodemowi nie było sądzone spać tej nocy.

— Jeżeli tak zawsze będzie — pomyślał — długo nie pociągnę.

Chciał zasnąć, lecz nie mógł.

— Tylko żeby była tłusta!

— Słucham jaśnie pana.

— Jestem, proszę pana prezesa.

— Gdzie dyrektor?

— Coo?...

O dziewiątej?

Darmozjady, psiakrew!

— Wszystko w porządku, proszę pana prezesa.

Podał mu rękę i wyszedł.

Była jeszcze w szlafroczku, lecz zbiegła do halki, gdyż w sąsiednim pokoju lokaj nakrywał stół.

— Byłem w gospodarstwie.

Robiłem przegląd.

— l jakże?

— Już zrobiłem — roześmiał się.

— Jak to?

— Zaangażowałem administratora.

— Tak?

To znakomicie.

— A kogo zaangażował mój pan?

— Niejaki Krzepicki, znasz go, zdaje się?

— Aha.

Ten sam.

— I jesteś z niego zadowolony?

Uderzył pięścią w stół.

Zdumieni oficjaliści stali w milczeniu.

— Panie prezesie...

— No, co tam jeszcze?

— Z tego, co pan prezes mówił...

— A pan zrozumiałeś to, co mówiłem?

— Tak jest, ale...

— Wszystko pan zrozumiałeś?

— Wszystko i dlatego właśnie...

Wyszedł, trzasnąwszy drzwiami.

Przez chwilę panowało zupełne milczenie.

— I co za ton!

— Ja tam pójdę do dymisji.

— Przecie on nas potraktował jak sołdatów.

— Byle tylko solidarnie!

— Ani na mnie — dodał weterynarz.

Posypały się pytania pełne oburzenia.

Taniewski wzruszył ramionami.

Przerwał i czekał opozycji.

Jednakże wszyscy milczeli.


text:
Birkut, tatarska nazwa orła kaukaskiego, którego piór używali Tatarzy i Polacy do strzał, nasadzając niemi po bokach koniec brzechwy.

W skutek tego i całe strzały, zwłaszcza tatarskie, zaczęto nazywać w Polsce birkutami.

Chrościński w wierszu swoim, drukowanym r. 1690 powiada:

Rzuciwszy łuki, cięciwy, birkuty,

Uderzą w tabor dzidami z bliskości.


text:
Jean Moréas

Dobre wróżki…

tłum.

Bronisława Ostrowska

Dobre wróżki, pod waszych długich włosów cień

Śpiewałyście snom moim łagodnie i słodko!

W mrocznej kniei — uroku baśniowego zwrotką.

W kniei czarów i zaklęć, tajemniczej siły,

O, miłosierne karły — kiedym cicho spał,

Wasząście dłonią dobrą cicho mi wręczyły

Złote berło, niestety, kiedym cicho spał!

Dzisiaj wiem, że to wszystko jest kłamstwo i złuda.

Baśniowe berła złote i piosenki kniej,

Jednak płaczę, jak dziecko nie wierzące w cuda,

I oto chciałbym znowu zasnąć pośród kniej…

Cóż, że to wszystko baśnie i kłamstwo, i złuda?

-----


corpora: sejm

text:
KANCELARIA SEJMU

i spRaw poselsKich

(nR 64)

z dnia 9 stycznia 2014 r.

g.p.

3

Pełny zapis przebiegu posiedzenia

Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich (nr 64)

9 stycznia 2014 r.

jący porządek dzienny:

W posiedzeniu wzięła udział Agnieszka Kalinowska-Wójcik – z sekretariatu Komisji w Biurze Komi-

sji Sejmowych Kancelarii Sejmu.

Przewodniczący poseł Maciej Mroczek (TR):

Witam serdecznie wszystkich państwa.

Stwierdzam kworum.

Czy są uwagi do porządku dziennego?

Nie widzę zgłoszeń.

Dziękuję bardzo.

W takim razie stwierdzam, że porządek dzienny został przyjęty.

ści karnej pana posła Zbigniewa Dolatę (druk nr 1968).

Na sprawozdawcę wybraliśmy panią posłankę Elżbietę Witek.

Niestety, ze względów

rodzinnych, nie może uczestniczyć w dzisiejszym posiedzeniu.

Jednak, aby ten punkt

mógł być rozpatrywany, musimy dokonać zmiany sprawozdawcy Komisji.

Proponuję nowego sprawozdawcę – pana posła Włodzimierza Bernackiego.

Czy są jakieś inne kontrkandydatury?

Czy są głosy sprzeciwu?

Nie widzę zgłoszeń.

W takim razie uznaję, że Komisja wyraziła zgodę na nowego sprawozdawcę.

Został

nim pan poseł Włodzimierz Bernacki – sprawozdawca do druku nr 1968.

Dziękuję bardzo.

Informuję, że wyczerpaliśmy porządek dzienny dzisiejszego posiedzenia.

Zamykam posiedzenie.

Dziękuj


text:
Borgia Cezar.

O urodzeniu jego ob.

Aleksander VI i art. poprzedni.

Uczył się prawa w Pizie; odznaczył się wcześnie żywością umysłu, odwagą i chytrością.

Ojciec przeznaczył go do stanu duchownego i wyjednał mu biskupstwo Pamplona wówczas, kiedy ten jeszcze był na naukach.

W rok potém (1493 roku) ojciec jego będąc już Papieżem, (Aleksander VI-ty), dał mu kardynalstwo.

Roku 1497 zamordowany został starszy brat Cezara, Jan Borgia, książe Gandii i Theanum: o zbrodnię tę oskarżają Cezara, ale niesłusznie; Jan Burhard, w swojém Diarium, śmierć Jana opisuje w ten sposób, że Cezarowi morderstwa tego przypisywać bynajmniej nie można.

R.

1498 złożył Cezar godność kardynalską i spełniał poselstwo przy Ludwiku XII, kr. francuzkim.

Ten darował mu miasto Valence, z tytułem księcia Valentinois.

Z pomocą francuzkiego i papiezkiego wojska upokorzył on wielu możnych panów włoskich ( Sforza w Pesaro, Malatesta w Rimini, Manfredi w Faenza, Riario w Imola i Forli, Varani w Canderino i t.

d.), którzy przeciwko traktatom i lenniczym względem Stolicy Ap.

obowiązkom niejednokrotnie zawinili.

Dnia 26 Lutego 1500 r. wszedł Cezar do Rzymu, urządził świetny karnawał, od Papieża dostał złotą różę i tytuł gonfaloniera Kościoła rzymskiego.

Ze śmiercią Aleksandra VI zmieniła się fortuna Cezara, tém bardziej, że sam wówczas był chory.

Zdołał jednak opanować skarb papiezki, ale szlachta powstała przeciwko niemu: musiał uchodzić do Neapolu, wkrótce wrócił i za zezwoleniem Papieża zajął zamek św. Anioła.

Juliusz II zdołał mu jednak odebrać wszystkie fortece w Romanji; w Neapolu schwytany, zawieziony do Hiszpanii i w zamku Medina del Campo uwięziony, zdołał, po dwóch latach, zbiedz do szwagra Jana Alberta, króla Nawarry, gdzie długo wysokie sprawował urzędy, dopóki nie zginął w walce pod murami Viana 12 Marca 1507.

Została po nim córka Ludwika.

Człowiek to był niezaprzeczenie odważny, roztropny, czynny, wymowny; nieprzyjaciele jego wystawiają go, jako moralnego potwora, jako okrutnika i rozpustnika najwyuzdańszego.

Gdyby jednak prawdą było, co o nim mówili nieprzyjaciele, niepodobna pojąć, jakim sposobem zdołałby on sobie zjednać poszanowanie najpierwszych wówczas książąt Europy.

Nawet w nieszczęściu pozostali mu wierni dawni jego przyjaciele i ze czcią go wspominali.

W każdym razie Guiçiardini sądzi go za surowo.

(Haas).

N.