corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniu 19 lutego 2013 r.

(pierwszy dzień obrad)

ków negocjacji w sprawie wieloletnich

Punkt 2. porządku dziennego: Sprawo-

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski .

.

37

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski .

.

73

TREŚĆ

34. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 19 lutego 2013 r.)

str. str.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Tomasz Grzeszczak, Marek Kuchciński, Wanda

Nowicka i Cezary Grabarczyk)

Marszałek:

Renatę Zarembę, Marcina Witkę, Marka Wojtkow-

skiego i Macieja Małeckiego.

Protokół 33. posiedzenia Sejmu uważam za przy-

Komisja Infrastruktury przedłożyła sprawozdanie

Komisja Obrony Narodowej przedłożyła wniosek

wozdanie Komisji Obrony Narodowej o przedstawio-

nym przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pro-

wadził łączną debatę długą nad informacją prezesa

wie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020,

a także sprawozdaniem komisji o projekcie ustawy

o ratyfikacji Traktatu o stabilności, koordynacji i za-

rządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej.

Prezydium Sejmu proponuje również, aby Sejm

a także o stanie przygotowań organów prowadzących

Za chwilę przeprowadzimy łączną debatę nad in-

formacją prezesa Rady Ministrów na temat wyników

negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych

ści, koordynacji i zarządzaniu w Unii Gospodarczej

W środę rano przeprowadzimy głosowania.

Następnie rozpatrzymy sprawozdania komisji

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także o zmia-

karny, a także o zmianie ustawy o zwrocie podatku

Następnie rozpatrzymy sprawozdania komisji:

wy o Funduszu Kolejowym, a także w sprawie wnio-

sku oskarżyciela prywatnego o wyrażenie zgody

(Początek posiedzenia o godz. 10 min 11)

4

34. posiedzenie Sejmu w dniu 19 lutego 2013 r.

siedzeniu informacji w sprawie planowanej reorgani-

zacji oddziałów Straży Granicznej, o której przedsta-

Następnie rozpatrzymy informacje: z realizacji

a także o stanie lasów oraz realizacji „Krajowego

W piątek rano przeprowadzimy głosowania.

nymi głosowanie nad wnioskiem o odrzucenie infor-

Ostatnim rozpatrywanym punktem porządku

Proszę posła sekretarza o odczytanie komunikatów.

godz. 12,

Komunikat.

W dniu dzisiejszym odbędzie się posie-

dzenie Parlamentarnego Zespołu ds. Polityki Miejskiej

o godz. 10.30 w sali komisyjnej nr 2 w budynku E–F.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

1.

Informacja prezesa Rady Ministrów na te-

mat wyników negocjacji w sprawie wieloletnich

2.

Sprawozdanie Komisji do Spraw Unii Eu-

ropejskiej, Komisji Finansów Publicznych oraz

czej i Walutowej pomiędzy Królestwem Belgii,

liką Federalną Niemiec, Republiką Estońską,

semburga, Węgrami, Maltą, Królestwem Nider-

landów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Pol-

liką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką

macji.

(Oklaski)

Prezes Rady Ministrów

Donald Tusk:

Pani Marszałek!

Szanowne Panie Posłanki!

Sza-

nowni Panowie Posłowie!

Mam dzisiaj przyjemność

przed Wysoką Izbą zdać wspólnie z moimi współpra-

cownikami raport o rezultatach posiedzenia Rady

Europejskiej, która finalizowała negocjacje nad bu-

dżetem europejskim, czyli tzw. wieloletnimi ramami

finansowymi.

Mówiąc ludzkim językiem, skończył się wieloletni

proces przygotowywania Europy do nowego budżetu

w bardzo trudnych warunkach dla Europy, szczegól-

nie dla strefy euro, jakimi są bez wątpienia kryzys

tej strefy, ale także kryzys globalny.

Ale z punktu

widzenia Polski skończył się także wieloletni okres

wpierw przygotowań, później negocjacji, perswazji,

od których skuteczności, jestem o tym przekonany,

zależy w pierwszym, najważniejszym stopniu tempo

cywilizacyjnego wzrostu Polski do roku 2020.

Taką

perspektywę wyznacza nam właśnie kolejny czas

wieloletnich ram finansowych.

Od tego, ile pieniędzy

Polska otrzyma, będzie zależało także to, na jakim

poziomie żyć będą obywatele.

Nikt nie ma wątpliwo-

ści, że mijająca właśnie europejska perspektywa fi-

nansowa – te mijające siedem lat – to z punktu wi-

dzenia doświadczenia naszego państwa, ale także

doświadczenia naszych obywateli czas nadzwyczaj-

nego wzrostu cywilizacyjnego, niezależnie od tego,

czy byliśmy w czasie koniunktury, czy dekoniunktu-

ry w ciągu tych mijających siedmiu lat.

Te miliardy

euro, jakie trafiają do naszej ojczyzny, są pieniędzmi,

które wspierają nie tylko rozwój infrastruktury, ale

w bardzo wielu miejscach, w bardzo wielu wymiarach

trafiają także bezpośrednio do ludzi.

Ale to, co najważniejsze, i to, co chyba wszyscy

czujemy, to to, że nasze marzenie o tym, aby Polska

Marszałek

5

stała się jakby częścią tego najlepszego na świecie

standardu cywilizacyjnego, jakim jest Europa, żeby

to stało się faktem także u nas, tutaj nad Wisłą, bez

budżetu europejskiego, bez tego wielkiego ogólnoeu-

ropejskiego wysiłku finansowego na rzecz spójności,

na rzecz wyrównywania szans i możliwości ten sen

o tym, aby Polska stała się faktycznie, nie tylko w de-

klaracjach, częścią europejskiej cywilizacj – żeby ten

sen się wreszcie spełnił, dlatego tak wielką wagę

przywiązywaliśmy do negocjacji nad kolejnym budże-

tem europejskim.

Punkty wyjścia były niełatwe.

Kryzys finansowy

spowodował, że w wielu stolicach europejskich poja-

wiła się teza o konieczności radykalnych oszczędno-

ści, także jeśli chodzi o sam budżet europejski.

Ta

teza – szczególnie mocno słyszana w Londynie, ale

także w stolicach państw skandynawskich i w ostat-

nim okresie negocjacji także w Berlinie, a więc w zna-

czącej i najbogatszej części Europy – znajdywała

także akceptację niektórych polityków tutaj, w Pol-

sce.

W naszej ocenie, i wydawało się to arytmetyką

najprostszą z możliwych, budżety, te koperty narodo-

we, fragmenty budżetu europejskiego, które będą

przypadały poszczególnym krajom, nie będą mogły

być większe czy wyraźnie większe wtedy, kiedy cały

budżet europejski będzie wyraźnie mniejszy.

Ta logika

wydawałaby się czytelna nawet dla ośmioklasisty, ale

nie okazała się czytelna dla wielu polityków i w Euro-

pie, i w Polsce, którzy zakładali, że im mniejszy budżet

europejski, im większe cięcia budżetu europejskiego,

tym lepiej dla Polski.

My przyjęliśmy założenie dokładnie odwrotne.

Zakładaliśmy, po pierwsze, że w czasie kryzysu fi-

nansowego ten trend, nacisk na to, żeby budżet eu-

ropejski był jak najmniejszy, będzie rzeczywiście

potężny i będzie naciskiem stosowanym przez pań-

stwa bardzo znaczące w Unii Europejskiej.

Po drugie,

zakładaliśmy, że argumentacja na rzecz dobrej ko-

perty narodowej dla Polski nie może być wyłącznie

argumentacją egoistyczną – nie dlatego, abyśmy

uznawali za niestosowne otwarte przyznawanie się

do tego, że bronimy interesów narodowych wtedy,

kiedy w Brukseli spotyka się Rada Europejska, ale

ponieważ przez te lata dobrze nauczyliśmy się, że

stosowanie tylko takiej argumentacji bywa przeciw-

skuteczne.

Trzeba więc było znaleźć dla dobrego pro-

jektu – dobrego dla Polski – prawdziwe, nie pozorne,

ale prawdziwe uzasadnienie ogólnoeuropejskie.

Było

ono szczególnie wyraźne i skuteczne w stosowaniu

wtedy, kiedy mówiliśmy o polityce spójności, a więc

o funduszach spójności, jako o nie tylko najważniej-

szym filarze dla Polski, jeśli chodzi o ilość pieniędzy,

jakie mają do nas przypłynąć, ale także jako o filarze,

który może stać się głównym narzędziem dla całej

Unii Europejskiej w walce z kryzysem i z niektórymi

jego skutkami.

Tę wielką kampanię przy pomocy na-

szych współpracowników w całej Europie przeprowa-

dziliśmy skutecznie w ciągu ostatnich dwóch lat.

Między innymi efektem tego był polityczny sojusz

z 15 państwami europejskimi, tzw. przyjaciółmi spój-

ności.

Sojusz ten powodował, że głos Polski tłuma-

czący, że duża, dobrze wyposażona w środki polityka

spójności w Europie jest korzystna nie tylko dla ta-

kich państw, jak Polska, ale jest korzystna dla całej

Unii Europejskiej...

Muszę także powiedzieć, że dzięki tej naszej stra-

tegii personalnej bardzo twardo biliśmy się o to, aby

teka tzw. ministra finansów, czyli komisarza ds. bu-

dżetu w Unii Europejskiej, przypadła Polsce.

To był

najbardziej spektakularny przykład tego, że od po-

czątku zakładaliśmy, że bój o budżet będzie kluczowy

dla Polski, a więc także te awanse personalne spowo-

dowały, że dla tego sposobu widzenia, dla tej strategii

budowy budżetu europejskiego bardzo szybko zyska-

liśmy przychylność wszystkich bez wyjątku instytu-

cji wspólnotowych.

To był klucz do sukcesu, bo wy-

daje mi się, że nawet najbardziej sceptyczna opozycja

w Polsce nie jest w stanie zakwestionować, że Polska

w tej perspektywie budżetowej otrzyma, wbrew oko-

licznościom obiektywnym, więcej pieniędzy niż w po-

przedniej – jednak korzystniejszej, obiektywnie rzecz

biorąc – perspektywie budżetowej.

Bez pełnej i ścisłej

współpracy z instytucjami wspólnotowymi, z prze-

wodniczącym Rady Europejskiej, z szefem Komisji

Europejskiej, z liderami Parlamentu Europejskiego

głos Polski, nawet wzbogacony o tych kilkanaście

głosów państw przyjaciół spójności, byłby traktowa-

ny z przesadną ostrożnością jako głos państwa, któ-

re dba tylko o swój interes.

To, że Europa ze swoimi

instytucjami nie tylko uwierzyła, ale także starała

się przez te długie miesiące przekonywać oponentów,

malkontentów, sceptyków, że polityka spójności musi

być chroniona, właśnie dlatego że jest kryzys, to była

najlepsza, najskuteczniejsza odpowiedź na równie

uzasadniony, według niektórych, pogląd, że skoro

jest kryzys i cięcia w państwach narodowych, to te

cięcia powinny także dotknąć europejskiego budżetu.

Tego dotyczył ten spór.

Nie był to spór ideologiczny,

to był bardzo praktyczny spór, którego jakby antycy-

pację przeżywano przecież we wszystkich stolicach

europejskich, kiedy były dyskusje o budżetach naro-

dowych.

Ile ciąć, ile oszczędzać, ile przeznaczać na

rozwój – ta debata, jaka miała miejsce we wszystkich

państwach Europy, ba, w większości państw świata,

towarzyszy nam od wielu lat, przeniosła się także na

tę scenę ogólnoeuropejską, bo miała swoje uzasad-

nienie.

Dla nas rzeczą niezwykle ważną było, aby, jak

zawsze do tej pory, podkreślając konieczność dyscy-

pliny finansowej, rygorów finansowych, postawić

jednak na rozwój.

Pod to budowaliśmy także sojusze,

nie tylko te instytucjonalne, ale także międzynaro-

dowe.

Bardzo ważnym argumentem w tej dyskusji stał

się głos prezydenta Francji, który m.in. tutaj, z tej

mównicy, stosunkowo niedawno powiedział, że tak

jak Francja liczy na wsparcie Polski, tak w tej dys-

kusji budżetowej Polska może liczyć na wsparcie

Francji.

Francja do tej pory, optując wyłącznie za

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

wysokim poziomem wspólnej polityki rolnej, przeła-

mała pewien impas w rozmowach polsko-francu-

skich.

Oba państwa uznały, że będą stanowiły oś tego

aliansu na rzecz obrony zarówno polityki spójności,

jak i wspólnej polityki rolnej.

To przyniosło oczeki-

wane przez nas efekty.

Te okoliczności były niełatwe także dlatego, że

dyskusja dotyczyła również metodologii, pewnego

sposobu podejścia do tego, jak traktować poszczegól-

ne państwa w dyskusji o ich udziale w budżecie eu-

ropejskim.

Mówiąc wprost, raczej do tej pory obowią-

zywała zasada i zakładano, że szczególnie jeśli chodzi

o politykę spójności, najwięcej pieniędzy otrzymywać

będą najbiedniejsi.

W związku z tym bardzo trudno

w punkcie wyjścia było przekonywać, że państwo,

które radzi sobie w kryzysie lepiej niż inne, które

w ostatnich latach tej ostatniej perspektywy budże-

towej urosło bardziej niż niektóre inne państwa, ma

otrzymać najwięcej środków.

Chętnie podzielę się

z wszystkimi bez wyjątku poprzednikami tym suk-

cesem, który łatwo zmierzyć, jakim jest oczywisty,

nie tak wielki, jak chcielibyśmy, ale oczywisty wzrost

zamożności Polski w porównaniu z innymi krajami

europejskimi.

Mierzymy to tym wzrostem, udziałem

polskiego PKB w stosunku do PKB całej Europy.

To

jednak jest 14% w ciągu tej mijającej właśnie per-

spektywy europejskiej.

Mówię o tym nie dlatego, żeby przekonywać, że

w Polsce jest świetnie, bo wszyscy wiemy, że jest bar-

dzo daleko do ideału, bardzo daleko, ale że rozpoczę-

liśmy wiele lat temu drogę, która doprowadziła nas

przy nowych negocjacjach budżetowych do wyraźnie

lepszego startu niż 7 lat temu.

Lepszego, co znaczy

trudniejszego.

Bo im kraj bogatszy, im jego PKB sta-

nowi większy udział w europejskim PKB, tym oczy-

wistsza staje się argumentacja, że takie państwo

powinno dostawać mniej pieniędzy, a nie więcej.

Do

ostatniej chwili w Brukseli ta argumentacja, szcze-

gólnie ze strony państw południa Europy pogrążo-

nych w najcięższym kryzysie, była bardzo słyszalna.

Bo też nie ma co ukrywać: najbogatsze państwa Unii

Europejskiej tę niezbędną dla południa pomoc chcia-

ły okazać, wykorzystując, przynajmniej w części, pie-

niądze, które trzeba będzie przeznaczyć na budżet

europejski.

A więc jest ten spór, ta nieustająca deba-

ta w Europie, czy budżet europejski, czy pieniądze

pochodzące ze składek państw europejskich mają

wspierać takie państwa jak Polska, które lepiej niż

inne rozwijały się w czasie kryzysu, czy też mają ra-

czej wspierać te państwa, które są pogrążone w głę-

bokim kryzysie i wymagają takiego wsparcia.

I ar-

gumenty były równie silne zarówno po jednej, jak

tnym zwycięzcą w tej debacie, zawdzięczamy m.in.

tym trafnym sojuszom, jak sądzę, ale również wiel-

kiemu wysiłkowi setek Polaków, którzy pracowali

w Brukseli i tu, w Warszawie, a także w innych euro-

pejskich stolicach, na rzecz zwycięstwa tej argumen-

tacji, która uczyniła z Polski beneficjenta nowego

budżetu europejskiego.

Dane są tutaj oczywiste i warto byłoby zaprzestać

sporów o te oczywiste dane.

Polska stała się pań-

stwem bogatszym i skoro stała się takim państwem

w relacji do średniej europejskiej musi płacić większą

składkę.

I dlatego tak ważną, kluczową dla Polski

była batalia o to, aby mimo większej składki wpływy

do Polski były większe, a nie mniejsze.

I chcę powie-

dzieć, że fakt, iż zarówno w przypadku polityki spój-

ności, jak i wspólnej polityki rolnej, jak i całej kwoty,

która przypadnie Polsce w nowym budżecie – czy li-

czymy to ze zmianami kursowymi, czy bez – we

wszystkich bez wyjątku algorytmach Polska zyskuje

w porównaniu do poprzedniej perspektywy budżeto-

wej, natomiast wiele krajów Unii Europejskiej traci.

Często przywoływana przez opozycję klasyfikacja:

pieniądze europejskie z budżetu na głowę mieszkań-

ca w danym kraju, pokazuje, że także w tej trudnej

dla Polski klasyfikacji, bo jesteśmy ludnym krajem,

awansowaliśmy o kilka pozycji w górę.

Ale awanso-

waliśmy, nie spadliśmy, więc zupełnym nieporozu-

mieniem, żeby nie powiedzieć – kłamstwem, jest po-

wtarzana przez niektórych teza, że Polska jest na

głowę mieszkańca, tych pieniędzy z budżetu europej-

skiego.

Wszystkie najbardziej szczegółowe dane staty-

styczne będą do państwa dyspozycji.

Po mnie wystą-

pi minister Jacek Rostowski i minister Piotr Serafin

i będą uzupełniali moje wystąpienie.

Będziemy także

odpowiadali na każde pytanie i każdą wątpliwość

zawartą w wystąpieniach klubowych.

Mamy dzisiaj

na to cały dzień.

Byłbym straceńcem, gdybym z tej

mównicy, tak jak wcześniej w czasie publicznych wy-

stąpień, w trakcie których informowałem o efektach

Brukseli, usiłował w jakikolwiek sposób przekłamy-

wać dane statystyczne, które są dostępne dla każde-

go.

I dlatego jeszcze raz z wielką satysfakcją powtó-

rzę: Polska tę batalię – która jeszcze się nie zakoń-

czyła, ale która osiągnęła kluczowy punkt, jakim jest

zakończenie negocjacji w Radzie Europejskiej – tę

najważniejszą cywilizacyjną batalię o finanse na ko-

lejne siedem lat wygrała.

Wygrała jak żaden inny kraj

w Europie, jeśli liczymy to pieniędzmi.

I mamy prawo

mieć z tego tytułu wszyscy, bez wyjątku, satysfakcję.

(Oklaski)

Dzisiaj debatujemy nie tylko o tym, co udało się

osiągnąć w Brukseli, ale także o pakcie fiskalnym,

a więc o tym drugim wymiarze gospodarczego i fi-

nansowego życia Europy w ostatnich latach, a także

o przyszłości tego wymiaru.

Nie ulega wątpliwości,

że to wyzwanie, przed którym stanęła Europa i z któ-

rym także my się zmagamy, to jest wyzwanie nie

o charakterze ideologicznym, tylko ono dotyczy każ-

dego człowieka, ponieważ kondycja finansowa Euro-

py będzie wpływała przez długie lata na kieszeń

każdego Polaka, na kieszeń obywatela każdego kra-

ju europejskiego.

Czy to jest strefa euro, czy to są

państwa, tak jak Polska, które w przyszłości wstąpią

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

do strefy euro, czy są to państwa, które trwale chcą

pozostać poza strefą euro, we wszystkich tych gospo-

darkach dyscyplina finansowa, odpowiedzialność fi-

nansowa każdego elementu, każdej części Europy,

ma wpływ na kondycję tych państw i na życie oby-

wateli w tych państwach.

Polska wiele lat temu postawiła na pewne zapisy,

także o charakterze konstytucyjnym, które budują

jej stabilność finansową.

Chcę powiedzieć, że wtedy,

kiedy w czasie polskiej prezydencji dyskutowaliśmy

o tzw. sześciopaku, gdzie Europa zdecydowała się

wprowadzić pewne rozwiązania, które ustabilizują

strefę euro i całą Europę dziś i w przyszłości, to przy-

kład Polski w czasie tej dyskusji był przykładem nie-

zwykle wyrazistym i pozytywnym.

Mogę o tym mó-

wić z pełną otwartością, bo mówimy o rozwiązaniach,

które w Polsce przyjęto wiele, wiele lat temu.

Te roz-

wiązania stały się bardzo dobrym przykładem do

naśladowania dla większości państw europejskich.

Mówię tutaj przede wszystkim o tych gwarancjach

o charakterze konstytucyjnym i ustawowym, które

limitują możliwość zadłużania się, rośnięcia długu

publicznego, a także o praktyce działania aktualnego

rządu, jeśli chodzi o walkę z deficytem, przy trosce

o zachowanie wzrostu.

To postępowanie Polski na tle sytuacji w Europie

znajduje także swoją bardzo dobrą ilustrację w sta-

tystyce, w liczbach, które nie kłamią.

Ta stabilność

finansowa, która jest istotą dyskusji o pakcie fiskal-

nym, a także o przyszłości strefy euro, może być mie-

rzona różnymi parametrami.

Jednym z najbardziej

czytelnych jest opłacalność obligacji, rentowność

obligacji.

Polskie papiery dłużne w ostatnich kilku

latach, przy tak wielkich wahaniach koniunktury

i kryzysie finansowym o wymiarze europejskim i glo-

balnym, nieustannie umacniały swoją pozycję.

To ma nie tylko bardzo pozytywny praktyczny

skutek, jakim są niższe spłaty zadłużenia, ale to prze-

de wszystkim pokazuje bardzo wyraźnie sensowny

kierunek na przyszłość i dla Polski, i dla Europy.

Dla-

tego przystąpiliśmy do dyskusji nad sześciopakiem,

a następnie nad rozwinięciem sześciopaku, jakim jest

pakt fiskalny, bez żadnych kompleksów.

Wszystkim bez wyjątku proponowałbym, także

na tej sali, takie ocenianie polskich możliwości, któ-

re z jednej strony jest adekwatne do naszych realnych

możliwości, bo przecenianie możliwości może być

bardzo groźne w skutkach, ale które jednocześnie nie

jest obarczone kompleksami.

Polskie przepisy, polskie realia ustrojowe dotyczą-

ce finansów publicznych są dzisiaj jednymi z najlep-

szych w Europie.

Jeśli poszukujemy kolejnych, moc-

niejszych standardów, które by wzmacniały kondycję

finansową i Polski, i Europy, to dlatego że mamy

świadomość, iż Polski nie można oceniać w odosob-

nieniu.

Polska nie uniknie katastrofy, jeśli katastro-

fa dotknie strefy euro czy całej Unii Europejskiej.

Tylko ktoś skrajnie naiwny, tylko absolutny ignorant

może sądzić, że można wygrać jakieś pieniądze dla

Polaków, obstawiając katastrofę.

Znamy takich, rów-

nież w Polsce, którzy uważają, że da się zarobić na

katastrofach, ale ja przestrzegałbym wszystkich, któ-

rzy tego typu mędrców są skłonni słuchać.

Polska

wygra na swoim sukcesie.

Polacy będą mieli więcej

pieniędzy, kiedy Polska osiągnie sukces, a nie wtedy,

kiedy popadniemy razem z innymi państwami w ka-

tastrofę finansową.

(Oklaski)

Pakt fiskalny, wtedy kiedy przystąpi się do niego

niejako w całej rozciągłości, będzie nakładał na róż-

ne państwa pewne obowiązki dotyczące standardów,

standardów, o których, sądzę, wszyscy marzymy,

a nie takich, których się boimy.

To są bowiem stan-

dardy, które będą chroniły polskiego podatnika i pol-

skie państwo przed nadmiernymi ryzykami, które

pogrążyły niektóre państwa strefy euro, ponieważ

nie stosowały się one do tych standardów, które pakt

fiskalny będzie egzekwował od państw strefy euro

lub tych państw, które pozostając poza strefą euro,

będą gotowe ich przestrzegać.

Jak państwo pamiętacie, decydując się na uczest-

nictwo w Unii Europejskiej, wyrażaliśmy jako Polacy

może nie entuzjazm, ale bardzo wyraźne poparcie dla

Europy, rozumianej także jako standard obecny

w naszym życiu, w naszej cywilizacji, w naszych re-

gułach postępowania, również w obowiązkach pań-

stwa.

W referendum akcesyjnym, przypomnę, ponad

77% Polaków opowiedziało się za akcesją do Unii

Europejskiej.

9 lat później ta akceptacja dla obecności

w Unii Europejskiej wyniosła 4% więcej – wyniosła

już 81%.

Polacy w swojej gigantycznej przewadze nie

kwestionują sensu bycia, uczestniczenia Polski w Unii

Europejskiej – i to w czasie, kiedy w niektórych pań-

stwach europejskich głośno dyskutuje się o możliwo-

ści wyjścia z Unii Europejskiej.

Uważam, że – i mia-

łem tego potwierdzenie na bardzo wielu spotkaniach

w Europie – fakt, iż Polska była takim świadectwem

witalności Europy, czytelnym w całej Europie, nie-

zwykle pomagał nam także w czasie negocjacji nad

budżetem europejskim.

Prawie w każdej stolicy europejskiej, prawie na

każdym spotkaniu z udziałem liderów instytucji eu-

ropejskich słyszeliśmy to zdanie: warto inwestować

w Europę, bo są takie kraje jak Polska, które poka-

zują, że Europa to wielki, wspaniały i opłacalny eks-

peryment, że błędy, jakie pojawiają się w wielu pań-

stwach europejskich, nie podważają sensu, nie pod-

ważają istoty Unii Europejskiej, bo są państwa, któ-

re startowały, tak jak Polska, z tak trudnego punktu,

a znakomicie poradziły sobie z tą lekcją europejskości

i standardów europejskich, także w czasie kryzysu.

Jednym z istotnych argumentów było także ma-

sowe poparcie wśród polskich obywateli dla obecno-

ści Polski w Unii Europejskiej.

To także był – może

nieformalny, ale faktyczny – argument w tych dys-

kusjach.

Nikt w Europie nie chciał tego polskiego

zaangażowania, tego entuzjazmu narażać na szwank,

bo dzisiaj przykład Polski jest potrzebny Europie jak

nigdy do tej pory.

I nigdy do tej pory Polska nie była

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

tak pozytywnym przykładem na rzecz Wspólnoty, na

rzecz całości Europy.

Warto z tego korzystać także

w przyszłości.

Można by sądzić, że wielkie poparcie dla bycia

w Unii Europejskiej nie musi przekładać się na

poparcie, jeśli chodzi o poszczególne rozwiązania,

choćby takie jak pakt fiskalny.

I rzeczywiście popar-

cie to jest daleko różne od tego, jakim cieszy się sama

idea Unii Europejskiej.

Mimo wszystko w lutym 2013 r.

pakt fiskalny, tak bardzo krytycznie oceniany przez

prawą część polskiej sceny politycznej, cieszył się na-

dal blisko 50-procentowym poparciem przy 30-pro-

centowym sceptycyzmie.

To i tak jest jeden z re-

kordowych wskaźników w Europie.

Ciekawsze badania przedstawił CBOS, jeśli cho-

dzi np. o opinie Polaków dotyczące zwiększenia kon-

troli nad budżetem państw strefy euro przez insty-

tucje unijne, o to, co często bałamutnie nazywa się

ograniczeniem suwerenności.

58% Polaków uważa,

że także w Polsce będzie lepiej, jeśli również obiek-

tywne instytucje będą pilnowały pewnego ładu finan-

sowego w budżetach narodowych.

Za możliwością

nakładania kar za nadmierny deficyt budżetowy

opowiadało się 62% Polaków.

Moim zdaniem oznacza to jedno: nie pierwszy raz

polska opinia publiczna, Polacy są mądrzejsi niż

średnia polityczna, niż średnia polityków.

Polacy

mają więcej zaufania do siebie i do własnego pań-

stwa, także wtedy, kiedy rozmawiamy, ile europej-

skich standardów fundować w Polsce.

Polacy mniej

obawiają się Europy niż niektórzy politycy, szczegól-

nie ze strony prawicowej opozycji.

Polacy chyba naj-

lepiej czują, że suwerenność Polski będzie najlepiej

zagwarantowana wtedy, kiedy Polska będzie na wyż-

szym poziomie cywilizacyjnego rozwoju, kiedy Polska

będzie jeszcze bardziej stabilna finansowo.

Dzisiaj

poczucie dumy i satysfakcji z bycia Polakiem jest

większe w porównaniu z wieloma innymi krajami niż

kiedykolwiek wcześniej.

(Głos z sali: Trzeba poczytać.)

Wynika to z faktu, że Polska na tle państw, które

do niedawna wydawały się rajem na ziemi, naprawdę

dobrze przeszła te lata obecności w Unii Europejskiej

i naprawdę dobrze zdała tę lekcję europejską.

Jestem przekonany, że ta dyskusja o pakcie fiskal-

nym – a gorąco namawiam Wysoką Izbę do jego ra-

tyfikacji – to jest dyskusja także o tym, na ile tu,

w tej sali, posłanki i posłowie zrozumieją, że stabil-

ność Europy jako wspólnoty jest jednym z kluczo-

wych gwarantów stabilności Polski.

Powtórzę jeszcze

raz to, o czym jestem głęboko przekonany, a co jest

kwestionowane w debacie politycznej, nie rozumiem,

dlaczego: nie ma powodzenia Polski, nie ma bezpie-

czeństwa dla naszego kraju, nie ma stabilnego roz-

woju przy poważnym ryzyku upadku strefy euro czy

Unii Europejskiej.

Każdy, kto obstawia upadek Unii

albo upadek strefy euro, obstawia także bardzo po-

ważne, fundamentalne problemy dla Polski.

Polska

dzisiaj jest także, w zakresie swoich możliwości, współ-

odpowiedzialna za całą Wspólnotę.

I Polacy też, jak

sądzę, zaczynają to bardzo dobrze rozumieć.

Dlatego

dobrze się dzieje, że my dzisiaj nie tylko dyskutujemy

o tym, jak Polskę zabezpieczyć, ale jako Polacy czu-

jemy się także odpowiedzialni za bezpieczeństwo

całej Europy.

Pakt fiskalny ma być kolejnym krokiem na rzecz

bezpiecznej Europy.

Ja nie sądzę, aby istniała prze-

konująca idea, która mówiłaby o bezpiecznej przy-

szłości Polski bez silnej i bezpiecznej Unii Europej-

skiej.

Nie znam takich idei.

Znam takich ryzykantów,

znam takich hazardzistów, którzy chcieliby, aby Pol-

ska znów stanęła w konfrontacji wobec wszystkich

sąsiadów, znów osamotniona z iluzją fikcyjnych soju-

szy.

Dzisiaj wszyscy mamy poczucie, że osadzenie

Polski w Unii Europejskiej jest pierwszą realną gwa-

rancją także bezpieczeństwa na długie lata.

Dlatego

nie boję się, wręcz przeciwnie, namawiam wszyst-

kich, aby, chcąc inwestować w polskie bezpieczeń-

stwo, inwestowali w bezpieczną i stabilną Europę.

Pakt fiskalny jest jednym z kroków na rzecz stabilnej

i bezpiecznej Europy.

Chcę także podkreślić, że zdajemy sobie wszyscy

sprawę – mówię o mojej ekipie, o rządzie – że droga

do strefy euro powinna być drogą konsekwentną.

Zdaję sobie również sprawę, że decyzja o tym, że

wchodzimy do strefy euro, musi być decyzją w stu

procentach bezpieczną dla Polski.

To znaczy, ta de-

cyzja, decyzja o wejściu do strefy euro, powinna za-

paść wtedy, kiedy i strefa euro będzie do tego gotowa,

jeśli chodzi o jej kondycję, ale także gotowa do tak

masywnego poszerzenia, jakim byłoby wejście Polski,

ale przede wszystkim wtedy, kiedy Polska będzie

w stu procentach gotowa do bezpiecznego wejścia do

strefy euro.

Wspólna waluta, czy ktoś tego chce, czy

nie chce, będzie – to jest prawdopodobieństwo bliskie

stuprocentowej pewności – osią i istotą tej zmienia-

jącej się na naszych oczach Wspólnoty Europejskiej.

Każdy, kto dzisiaj wyobraża sobie, że będzie jakiś

kraj, który będzie jakby w sercu Europy, będzie rze-

czywistą częścią realnej Wspólnoty Europejskiej,

a będzie poza wspólną walutą, mówię o tej perspek-

tywie najbliższych kilku, kilkunastu lat, moim zda-

niem tworzy iluzję.

Tę tendencję, to, że Europa się

zmienia, wszyscy widzimy, to, że ona jest inna niż

w dniu, w którym przystępowaliśmy do Unii Euro-

pejskiej, też widzimy i nie mam wątpliwości co do

tego, że rozpoczął się marsz, niektórzy się go boją,

ale marsz do bardziej zintegrowanej formuły.

I to jest

dylemat, przed jakim stoimy.

Ja nie chcę nikogo oskarżać o to, że jest krótko-

widzem politycznym, ale jestem przekonany do włas-

nej i, mam wrażenie, także do większości Polaków

opinii.

Jeśli Europa będzie się integrowała, i to wokół

kilku osi, a kluczową będzie wspólna waluta, to w przy-

szłości, podkreślam, bezpiecznej dla Polski, w przy-

szłości miejsce Polski będzie także w tej faktycznej

wspólnocie, która opisana będzie również poprzez

wspólną walutę.

To oznacza, że Polska powinna być

dobrze przygotowana.

I będziemy się starali, ponie-

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

waż to jest i tak z korzyścią dla Polski i dla Polaków,

jeśli te standardy, te kryteria przynależności do stre-

fy euro będziemy spełniali.

To jest samo w sobie coś

OK, coś dobrego.

I będziemy postępowali tak dobrze,

jak potrafimy, aby te standardy, które są wymagane

od członka strefy euro, Polska spełniała jak najszyb-

ciej.

Natomiast decyzja o przystąpieniu do strefy euro

musi i tak być decyzją powszechną, również na tej

sali lub na tej sali w przyszłym składzie.

Wiemy, że

przystąpienie do strefy euro jest w Polsce zabezpie-

czone, zresztą zbyt wygórowanym pułapem, biorąc

pod uwagę fakt, że było referendum akcesyjne, tzn.

koniecznością zmiany konstytucji, tzn. trzeba mieć

większość konstytucyjną, żeby podjąć taką decyzję.

Nie będzie większości konstytucyjnej na rzecz przy-

stąpienia do strefy euro, jeśli nie będzie powszechne-

go i pełnego przekonania, że to jest bezpieczne dla

Polski.

Dlatego histeria i lęki są zupełnie zbędne, bo

Polska także w tej drodze do strefy euro jest bez-

pieczna.

Uważam, że tutaj asekuracja poszła nawet

zbyt daleko, ale jest i nie ma o czym dyskutować.

Dlatego namawiam prawicę, aby bez lęku, bez

niepokoju, że coś tu zagraża polskiej suwerenności,

przystąpiła do uczciwej i poważnej debaty na temat

kryteriów także wewnętrznych, nie tylko tych wyni-

kających z traktatów, lecz także kryteriów wewnętrz-

nych, które powinniśmy spełnić, aby zmienić konsty-

tucję i wejść do strefy euro.

Taka debata rozpocznie

się – wspominałem o tym kilka tygodni temu – lada

dzień.

Prezydent zdecydował się zwołać Radę Gabi-

netową, aby właśnie o tych kryteriach zewnętrznych,

obiektywnych, a także wewnętrznych, a więc o pol-

skiej drodze do strefy euro, poważnie porozmawiać.

Nie potrzeba tutaj też żadnych gorączkowych sta-

rań.

Kiedy słyszę dzisiaj z kolei po lewej stronie sceny

politycznej, że do strefy euro już, natychmiast, a sły-

szałem nawet głosy z lewej strony o potrzebie rozto-

pienia się w Unii Europejskiej, to wydaje mi się, że

ta gorączka jest niepotrzebna, a nawet może być

szkodliwa w procesie spokojnego, konsekwentnego

budowania takiego potencjału Polski, który da nam

bezpieczne wejście do strefy euro.

Pomijam fakt, że ktoś, kto czuje się jako formacja

polityczna współautorem konstytucji, która wymaga

zmiany, aby wejść do strefy euro, a dzisiaj gorączko-

wo popędza, powinien sam znaleźć autorski pomysł,

aby w tym składzie Izby taką większość konstytucyj-

ną zbudować.

Jeśli nie ma takiego pomysłu, to powi-

nien w sposób moim zdaniem bardziej stonowany

nawoływać do pośpiechu, ponieważ nic gorszego dla

Polski nie można by zmajstrować, jeśli chodzi o naszą

drogę do strefy euro, niż uznać, że jesteśmy gotowi,

chociaż nie jesteśmy gotowi, starać się to przegłoso-

wać w Sejmie i przegrać.

To dla pozycji Polski w Eu-

ropie, dla naszych relacji wewnątrz Europy byłoby

naprawdę fatalne.

Dlatego także lewicę namawiam do tego, aby od-

rzucając te moim zdaniem przesadnie ideologiczne

proeuropejskie zapędy – nie mówię tu o wszystkich

głosach, ale takie się pojawiły – wspólnie usiąść i za-

stanowić się, co możemy racjonalnie zrobić, aby Pol-

ska była jak najszybciej przygotowana, a później aby

Polska była naprawdę przekonana co do tego, że war-

to do strefy euro wejść.

To powinna być wreszcie dyskusja pozytywna o pol-

skich szansach.

Niech euro, niech ta perspektywa,

niech polski udział w debacie o poziomie integracji

Unii Europejskiej będzie ogólnonarodową debatą nie

na temat tego, kto komu bardziej dowali w tej deba-

cie, tylko niech będzie pozytywną debatą, w której

jeden drugiego ostrzega, jeden drugiego prowadzi,

ponieważ naszym wspólnym obowiązkiem będzie

prowadzenie Polski przez te niezwykle trudne mean-

dry Europy w kryzysie, Europy zmieniającej się, Eu-

ropy bardziej integrującej się, w tym integrującej się

wokół wspólnej waluty.

To jest rzeczywiście zadanie też na miarę pokole-

nia.

Być może politycznie i technicznie trudniejsze

niż wejście do Unii Europejskiej, bo tam przynaj-

mniej nie było sporu, tam był konsensus właściwie

od prawa do lewa.

W przypadku wejścia do strefy

euro te podziały, na które nakładają się inne bieżące

podziały polityczne, mogą stać się zaporą nie do prze-

kroczenia.

To wymaga od prawicy, od centrum, od

lewicy wzajemnego szacunku i nadzwyczajnej wyob-

raźni.

Z jednej strony nie blokujmy tej możliwości, bo

ona może okazać się szansą dla Polski, z drugiej stro-

ny nie popędzajmy, bo możecie ten wóz wywrócić,

kiedy będziecie za bardzo popędzać.

Spróbujmy ra-

zem spokojnie popracować nad tym, aby Polska bez

żadnej obawy mogła powiedzieć: tak jest, jesteśmy tą

najlepiej przygotowaną częścią Europy do dalszego

wspólnego marzenia o jednolitej Europie, o Europie

ojczyzn, ambitnych państw, ambitnych narodów, ale

Europie świadomej, że tylko we wspólnocie może po-

dołać tej gigantycznej globalnej konfrontacji, przed

jaką bez wątpienia stoi.

Ta debata, ten nasz wspólny

namysł jest, musi stać się dla Polski szansą, nie może

stać się kolejnym przekleństwem polskiej polityki,

kolejną klątwą, która wiele lat temu zawisła nad na-

szymi emocjami oraz umysłami i z której nie potra-

wojnę.

W tej sprawie musi być miejsce na porozumie-

nie.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję panu premierowi.

Jacka Vincent-Rostowskiego.

Minister Finansów

budujemy pozycję Polski w Europie podczas negocja-

cji nad wieloletnimi ramami finansowymi, negocjacji,

Prezes Rady Ministrów Donald Tusk

które skończyły się w ubiegłym tygodniu, nad prze-

budową strefy euro i wobec tego nad przebudową

Unii Europejskiej, bo strefa euro jest kluczowym

elementem, kluczową częścią całej Unii.

Negocjacje

nad przebudową strefy euro i wobec tego Unii Euro-

pejskiej są konieczne, aby zapewnić bezpieczeństwo

tej naszej Unii.

Chyba nikt tutaj nie ma wątpliwości,

że bez Unii Europejskiej nie byłoby budżetu Unii Eu-

ropejskiej.

Jest to dość ewidentne.

(Poseł Bolesław Grzegorz Piecha: Poddaję się.)

(Wesołość na sali)

Możemy, a nawet musimy jednak powiedzieć i przy-

znać, że dzisiejsze spowolnienie gospodarcze, tak

mocno uderzające w kraje strefy euro, ale także ry-

koszetem w Polskę, stanowi skutek obaw przed roz-

padem strefy.

Trwało to dwa lata: od maja 2010 r. do

lata 2012 r.

Dlatego mimo poważnego spowolnienia

w Polsce i jeszcze większego w strefie euro jesteśmy

w lepszej sytuacji, niż byliśmy rok temu, mimo że

wzrost gospodarczy był wtedy wyższy niż jest dzisiaj.

Dlaczego?

Dlatego, że to, co stało się latem 2012 r.,

zapewniło nas i wszystkich uczestników rynków fi-

nansowych, a co może ważniejsze, przedsiębiorców,

pracowników, konsumentów, zwykłych obywateli

Unii Europejskiej, że już nie grozi nam ani rozpad

strefy euro, ani Unii Europejskiej.

Nie grozi nam ta

wielka katastrofa.

Co się stało, że możemy tak dzisiaj

powiedzieć?

Przede wszystkim chodzi o decyzję Eu-

ropejskiego Banku Centralnego o podjęciu bez-

względnych operacji wykupu obligacji państwowych,

chodzi o tzw. bezpośrednie czy bezwzględne operacje

pieniężne.

Dzięki tej decyzji Europejskiego Banku

Centralnego bardzo znacząco spadły rentowności

takich państw, jak Włochy czy Hiszpania.

Wobec tego

de facto zniknęły pojawiające się na rynku obawy

inwestorów, przedsiębiorców, że może nastąpić ta

wielka katastrofa, rozpad strefy euro.

Ale Europejski

Bank Centralny mógł podjąć decyzję o bezwzględ-

nych operacjach pieniężnych tylko na skutek decyzji

wszystkich państw strefy euro o tym, że będą zmie-

rzały w kierunku głębokiej integracji gospodarczej

nej strefy euro.

Problem, który stoi przed Polską dziś, jest taki,

jak w takiej Europie się znaleźć, jak w negocjacjach

o tym, jaki będzie kształt strefy euro, jaki będzie

kształt Europy, działać.

Polska wyznaczyła sobie trzy

cele w tym okresie, w którym będzie poza strefą euro,

tyle że będzie nie tylko świadkiem, ale także uczest-

nikiem zmian w strefie euro, prowadzących do głę-

bokiej integracji tej strefy.

Te trzy cele w dużej mierze

osiągnęliśmy w negocjacjach dotyczących wspólnego

mechanizmu nadzoru bankowego, czyli pierwszej

fazy unii bankowej.

Te cele są następujące.

Po pierw-

sze, aby pozostając poza mechanizmem głębokiej in-

tegracji, zabezpieczyć nasze interesy narodowe i na-

szą pozycję w Europie; dopóki jesteśmy poza tym

mechanizmem.

Po drugie, aby w razie przystąpienia

do tego mechanizmu wcześniej, niż przystąpilibyśmy

do strefy euro, gdyby dzisiejszy lub przyszły rząd pol-

ski się na to zdecydował, po tym przystąpieniu także

mieć zapewnione pełne prawa w tym nowym mecha-

nizmie.

Po trzecie, aby sam mechanizm był jak naj-

bardziej solidny, odporny na szoki i skuteczny dla

zapewnienia bezpieczeństwa strefy euro i Unii Euro-

pejskiej.

Myśmy te trzy cele w dużej mierze osiągnęli, jeśli

chodzi o wspólny mechanizm nadzoru bankowego.

W przypadku tego mechanizmu zapewniliśmy wy-

móg podwójnej większości w europejskim nadzorze

bankowym, co znaczy, że państwa strefy euro nie

mogą przegłosować decyzji wbrew większości państw

nienależących do strefy euro w ramach mechani-

zmów zapewniających mediacje i arbitraż między

różnymi nadzorami Unii Europejskiej i w sprawach

dotyczących reguł jednolitego rynku finansowego.

Zapewniliśmy także, że jeżeli przystąpimy do wspól-

nego mechanizmu nadzoru, to będziemy mieli prak-

tycznie te same prawa, co kraje należące do Europej-

skiego Banku Centralnego.

Zapewniliśmy też, że

system jednolitego nadzoru, wspólnego nadzoru jest

solidny, bezpieczny i będzie efektywnie działał.

Mamy w tym dwa interesy narodowe, dwa aspek-

ty naszego interesu narodowego są zaangażowane

czy są wzmacniane przez istnienie mocnego systemu

wspólnego mechanizmu nadzoru.

Jest to dla nas

ważne, po pierwsze, dlatego że dobre funkcjonowanie

strefy euro jest dla Polski niezmiernie ważne, jak

premier o tym przed chwilą wspomniał, a po drugie,

dlatego że w jakimś momencie, kiedy to będzie sto-

sowne, bezpieczne i korzystne dla Polski, chcemy

przystąpić do strefy euro.

Pakt fiskalny stanowi integralną część tej strate-

gii.

Dlaczego?

Dlatego że pakt fiskalny daje nam

wpływ na rozwój strefy euro.

Pakt fiskalny zapewnia

nam ten wpływ przez udział, który będziemy mieli

dzięki przyjęciu paktu fiskalnego, w szczytach strefy

euro, co będzie wiązało się ze zmianą architektury tej

strefy.

Nie ma innego sposobu, żeby premier Rzeczy-

pospolitej Polskiej mógł decydować o tym, jakie będą

zasadnicze zmiany w strefie euro – dopóki Polska nie

jest członkiem tej strefy – niż przez ratyfikację i przy-

jęcie paktu fiskalnego przez Polskę.

Poza tą bardzo

ważną korzyścią, jaką daje nam pakt, tak naprawdę,

biorąc pod uwagę zakres tego paktu, nad którym bę-

dziemy dzisiaj debatowali, czyli ograniczony zakres,

co do którego zobowiązujemy się na tym etapie, pakt

fiskalny do niczego dodatkowego nas nie zobowiązuje.

Daje nam, jak powiedziałem, możliwość wcześniejsze-

go przyjęcia dodatkowych rygorów paktu, jeśli w przy-

szłości polski rząd i polski parlament będą chciały tak

uczynić, ale nie ma żadnego zobowiązania, żadnego

obowiązku, aby przyjąć te dodatkowe rygory, chociaż

oczywiście rygory te nie są specjalnie ostrzejsze od

naszych własnych rygorów, krajowych, które są

zapisane w naszej konstytucji.

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski

Często słyszymy z prawej strony tej Izby, że pakt

fiskalny nie jest korzystny dla krajów będących poza

strefą euro, i podaje się jako przykład Wielką Bryta-

nię, która nie przystąpiła i nie chce przystąpić do

tego paktu.

Chciałbym poruszyć dwa aspekty tej ar-

gumentacji.

Otóż w wielu sprawach, np. w zakresie

negocjowania wspólnego mechanizmu nadzoru ban-

kowego, nasze interesy były zbieżne z interesami

różnych krajów Unii Europejskiej – i z interesami

Niemiec, które bardzo wspierały nasze dążenie do

tego, abyśmy w przypadku wcześniejszego przystą-

pienia do wspólnego mechanizmu mieli równe prawa

z tymi, które mają państwa strefy euro, i z interesa-

mi Wielkiej Brytanii w tym przypadku, która chcia-

ła, aby kraje pozostające poza tym mechanizmem

były w pełni chronione, jeśli chodzi o procesy decy-

zyjne i procesy głosowania w ramach europejskiego

nadzoru bankowego.

Oba te cele osiągnęliśmy w so-

juszu z Niemcami i innymi krajami o podobnych po-

glądach, które są w strefie euro, takimi jak Holandia

czy Finlandia, a z drugiej strony w sojuszu z Wielką

Brytanią czy Szwecją.

To, czy przystąpimy do paktu fiskalnego, czy nie,

w żaden sposób nie utrudni nam współpracy z tymi

krajami, które pozostaną poza paktem, ale myślę, że

jest głębszy argument, nad którym powinniśmy się

zastanowić.

Przykład Wielkiej Brytanii nie jest dla

nas żadnym przykładem.

Myślę, że mogę z dużą dozą

pewności powiedzieć, że gdyby Wielka Brytania zna-

lazła się tak blisko wschodniej granicy Unii Europej-

skiej, jak znajduje się Polska, to jej stosunek do pak-

tu fiskalnego, stosunek do ewentualnego przystąpie-

nia do strefy euro, byłby zupełnie inny od tego, jaki

ma dzisiaj, i identyczny z tym, jaki ma dzisiaj Polska.

Gdyby natomiast Polska znajdowała się nad Atlan-

tykiem, to może mogłaby sobie pozwolić na taką po-

litykę, jaką prowadzi Wielka Brytania, ale Polska nie

znajduje się nad Atlantykiem.

Wobec tego, reasumując, pakt fiskalny wzmacnia

naszą pozycję w Europie, wzmacnia naszą pozycję

podczas kluczowych negocjacji dotyczących przebu-

dowy strefy euro i Unii Europejskiej.

I prosiłbym

wszystkich posłów i posłanki, aby o tym pamiętali

podczas dzisiejszej debaty.

Musimy na pierwszym

miejscu pamiętać o tym, że przed nami prawdopo-

dobnie 3, 4, może nawet 5 lat przebudowy strefy euro

i Unii Europejskiej i nie możemy sobie pozwolić na

to, aby w tym czasie w negocjacjach, które będą co

najmniej tak samo trudne jak negocjacje nad wielo-

letnimi ramami finansowymi, jakąkolwiek kartę

oddać.

A pakt fiskalny to naprawdę bardzo znacząca

karta w tej grze.

Dziękuję.

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

rafina.

Bardzo proszę, panie ministrze.

Sekretarz Stanu

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Pozwólcie pań-

stwo, że uzupełnię informacje, które zostały już pań-

stwu przekazane, w sprawie wieloletnich ram finan-

sowych.

Myślę jednak, że przed przejściem do mówie-

nia o liczbach raz jeszcze warto podkreślić to, o czym

mówił pan premier.

To, co wydarzyło się 7–8 lutego

na posiedzeniu Rady Europejskiej, jest owocem wie-

loletniego procesu, jest owocem wielu lat wysiłków

podejmowanych przez Polaków w Warszawie, w Bruk-

seli, przez polską dyplomację w różnych miejscach

Europy; wysiłków, których celem było spełnienie

nadziei Polaków na budżet europejski, który będzie

tworzył szansę na rozwój.

Przypomnijmy sobie – a wszy-

scy ci, którzy interesowali się sprawami negocjacji

budżetowych, pamiętają o tym – jaki był punkt wyj-

ścia w 2008 r. i 2009 r.

Wtedy punktem, który był

debatowany, przypomnę, była renacjonalizacja do-

płat bezpośrednich.

To był argument zupełnie serio

stawiany w debacie, to był postulat, z którym przez

ostatnie lata, co najmniej do roku 2010, trzeba było

się zmagać.

Musieli się z tym zmagać Polacy, bo taka

wizja budżetu, w którym dopłaty bezpośrednie nie

byłyby finansowane, nie byłaby z polskiego punktu

widzenia korzystna.

Lata 2008 i 2009 to także wizja

demontażu polityki spójności.

To było realne – zastą-

pienie polityki spójności licznymi funduszami sekto-

rowymi, które niekoniecznie trafiałyby do krajów,

które nadrabiają zaległości rozwojowe.

To było real-

ne i to był punkt wyjścia do tych negocjacji.

Pan premier mówił o roli, jaką odegrały nasze,

polskie zabiegi o komisarza do spraw budżetu.

Ale

warto również podkreślić znaczenie polskiej prezy-

dencji.

Jednym z głównych zadań polskiej prezyden-

cji – wiem, że często niedocenianej w debacie publicz-

nej w Polsce – było sprawienie, by podstawą do nego-

cjacji, które miały się toczyć w roku 2012 i które fi-

nalizowaliśmy 7–8 lutego, była właśnie propozycja

komisji.

To zostało zrealizowane, a to było jednym

z głównych zadań, które przed polską prezydencją

wówczas stało.

A teraz może nieco na temat liczb.

Dokonując oce-

ny tego wyniku, pamiętajmy o dwóch niezwykle istot-

nych faktach.

Zarówno polityka spójności dla całej

Europy, dwudziestki siódemki, a wkrótce dwudziest-

ki ósemki, jak i wspólna polityka rolna są redukowa-

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski

ne.

Budżety obu polityk zmniejszają się; polityki spój-

ności zmniejsza się o ponad 8%, wspólnej polityki

rolnej o około 10%.

I w tych malejących budżetach

wspólnej polityki rolnej, polityki spójności środków

dla Polski zarówno na spójność, jak i na dopłaty bez-

pośrednie, łącznie z rozwojem obszarów wiejskich,

jest więcej.

To jest fakt, z którym musimy się zmie-

rzyć; fakt niezwykle z punktu widzenia Polski pozy-

tywny.

Warto również pamiętać o tym, że 7 i 8 listo-

pada, kiedy zapadały decyzje o powołaniu funduszu,

który ma wspierać walkę z bezrobociem pośród mło-

dych ludzi w wieku do 25. roku życia, także i polskie

postulaty zostały uwzględnione, pewne środki z tego

funduszu trafią także do Polski.

Poza kwotami negocjacje dotyczą także kwestii

sposobu wykorzystywania środków.

To było przed-

miotem naszej troski przez kilka ostatnich miesięcy.

7 i 8 lutego na posiedzeniu Rady Europejskiej wyda-

rzyły się rzeczy, które przez wielu uznawane były za

niemal niemożliwe.

Wiem o tym, bo niejednokrotnie

dyskutowaliśmy z samorządowcami.

Wielu z nich

wskazywało na to, jak ważne dla nich jest zachowa-

nie zasad kwalifikowalności VAT, zwłaszcza w obec-

nej trudnej sytuacji finansów samorządowych.

Wszy-

scy widzieliśmy, jak trudno było przez ostatnich

kilkanaście miesięcy zmienić to, co było podstawą do

tych negocjacji: postulat utrzymania reguł kwalifi-

kowalności VAT.

To był jeden z ostatnich postulatów,

który na tym posiedzeniu Rady Europejskiej został

zrealizowany.

To był postulat, który wnosił polski

rząd, który pan premier podniósł na ostatniej sesji

Rady Europejskiej i który przynosi niezwykle istotne,

wymierne korzyści także z punktu widzenia samo-

rządów terytorialnych.

Dzięki utrzymaniu zasad

kwalifikowalności VAT w latach 2014–2020 oszczęd-

ności z tytułu współfinansowania projektów europej-

skich będą sięgały 7 mld euro.

Sposób wykorzystywania środków to także ela-

styczność.

Pozwólcie państwo, że powiem kilka słów

właśnie na temat wspólnej polityki rolnej.

Naszym

celem negocjacyjnym było to, by do Polski łącznie

w ramach polityki spójności i w ramach polityki rol-

nej trafiło jak najwięcej środków.

To był pierwszy cel.

W przypadku drugiego celu chodziło nam dokładnie

o to, by zapewnić maksimum elastyczności, by to tu-

taj, na Wiejskiej w Warszawie, mogły być podejmo-

wane decyzje o tym, w jakim stopniu środki z budże-

tu europejskiego dla Polski trafią na dopłaty bezpo-

średnie, w jakim stopniu będą wspierały rozwój ob-

szarów wiejskich, w jakim stopniu będą służyły rea-

lizacji innych celów, które przewiduje polityka spój-

ności.

To było naszym celem i ten cel został zrealizo-

wany.

Ponownie 7 i 8 lutego została wynegocjowana

możliwość przesuwania nawet do 25% środków z fun-

duszu rozwoju wsi na dopłaty bezpośrednie.

Chciał-

bym jednak podkreślić, że nawet bez tego przesuwa-

nia środków z rozwoju wsi na dopłaty bezpośrednie

stawka hektarowa w Polsce nie spada.

Spada ona

w wielu innych krajach, bo konstrukcja tego budżetu

jest następująca: tam, gdzie dopłaty bezpośrednie są

wysokie, na przykład w Niemczech, w Grecji, w Bel-

gii, w Holandii, mają one spaść, a tam, gdzie dopłaty

bezpośrednie są poniżej średniej, będą one rosły.

Oczywiście w największym stopniu w tych krajach,

w których są najniższe, czyli w krajach bałtyckich.

Jednak będą one rosły również w Polsce, tak że z bu-

dżetu europejskiego na jeden hektar w roku 2020

przypadać będzie 218 euro.

To jest stawka, która bę-

dzie przypadała z budżetu europejskiego dla Polski.

(Głos z sali: Ile będzie wynosiła średnia?)

Średnia w roku 2020 będzie wynosiła 262 euro na

hektar.

Mówiąc o elastyczności, wspomniałem o VAT,

o możliwości przesuwania środków z drugiego filaru

do pierwszego, by podnosić dopłaty bezpośrednie, o ile

taka będzie wola rządu i Wysokiej Izby.

Warto wspo-

mnieć również o utrzymaniu reguły n+3, a więc moż-

liwości rozliczania projektów nie w okresie 3 lat,

a w okresie 4 lat.

Takich elementów tego porozumie-

nia jest bardzo wiele.

Jestem pewien, że w trakcie

dzisiejszej debaty o wielu z nich będziemy mieli jesz-

cze okazję porozmawiać.

Na zakończenie powiem tylko jedną rzecz.

Pa-

trząc na obie dyskusje, czyli o budżecie i o pakcie fi-

skalnym, widzę związek między tymi debatami.

W przypadku obu tych debat widzę – i jest to, moim

zdaniem, dowód, który przynoszą nam negocjacje

budżetowe – że tam, gdzie wybieramy Wspólnotę,

gdzie polskim wyborem jest Wspólnota Europejska,

gdzie wyborem Polski jest bliska współpraca z insty-

tucjami europejskimi, możemy także odnotowywać

korzyści dla Polski.

Polskim wyborem powinna po-

zostać Europa.

O Europę musimy się troszczyć, tak

samo jak musimy się troszczyć o wpływy z budżetu

europejskiego w przyszłości.

Dziękuję bardzo, panie

marszałku.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Państwo Mi-

nistrowie!

Po wstępie uczynionym przez pana pre-

miera i panów ministrów pozostaje mi zaszczytny

obowiązek dopełnienia formalności i przedstawienia

sprawozdania połączonych komisji, a więc Komisji do

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

nych oraz Komisji Spraw Zagranicznych, do projektu

ustawy o ratyfikacji Traktatu o stabilności, koordy-

Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Re-

publiką Włoską, Republiką Cypryjską, Republiką

nii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Kró-

lestwem Szwecji, sporządzonego w Brukseli dnia 2 mar-

ca 2012 r.

Wysoki Sejmie!

Połączone komisje dokonały

pierwszego czytania przedmiotowego projektu usta-

wy o ratyfikacji traktatu 19 grudnia 2012 r.

Było to

kolejne, 111., posiedzenie Komisji do Spraw Unii Eu-

ropejskiej, 60.

– Komisji Spraw Zagranicznych, 136.

– Komisji Finansów Publicznych.

W posiedzeniu ko-

misji uczestniczyli przedstawiciele rządu: pan mini-

ster Serafin – sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw

Zagranicznych, pan Maciej Szpunar – podsekretarz

minister Jacek Dominik – podsekretarz stanu w Mi-

nisterstwie Finansów.

W tym posiedzeniu uczestni-

czyli również senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej,

a także posłowie Rzeczypospolitej Polskiej w Parla-

mencie Europejskim.

Pokrótce, żeby zadośćuczynić formalnościom,

chciałbym omówić strukturę dokumentu.

Umowa, która była przedmiotem obrad połączo-

nych komisji, składa się z sześciu rozdziałów, z sześ-

ciu tytułów, które mają wprowadzić to, o czym dys-

kutujemy, a co powszechnie jest nazywane paktem

fiskalnym.

Tytuł I odnosi się do ogólnych celów, które mają

zostać zrealizowane poprzez wprowadzenie tegoż

paktu.

Tytuł II mówi o spójności i powiązaniu z prawem

Unii Europejskiej.

Przy czym jest on o tyle ważny, że

jednoznacznie określa, iż prawo Unii Europejskiej

ma pierwszeństwo w stosunku do postanowień trak-

tatu, który jest przedmiotem dzisiejszego posiedzenia

Wysokiej Izby.

Tytuł III, w moim przekonaniu – najważniejszy,

to pakt budżetowy, a więc reguła fiskalna i zasady jej

stosowania, a także reguła zrównoważonego budżetu

i zasady jej stosowania w poszczególnych państwach

członkowskich.

W końcu tytuł IV – koordynacja polityki gospo-

darczej i konwergencja.

Tytuł V – zarządzanie strefą euro.

Tytuł VI – postanowienia końcowe traktatu.

Podczas dyskusji na połączonym posiedzeniu

trzech komisji sejmowych stawiono wiele pytań.

Dys-

kusja, trzeba to powiedzieć, była dość burzliwa i za-

jęła dużo czasu.

Natomiast główne tezy, które poja-

wiały się podczas tej dyskusji, i główne wątpliwości

i pytania, które były stawiane, to kwestie dotyczące:

przede wszystkim celu ratyfikacji oraz trybu ratyfi-

kacji tegoż traktatu, nałożenia na Rzeczpospolitą

Polską dodatkowych obowiązków poprzez ratyfikację

tegoż traktatu, wątpliwości dotyczących pozbawienia

się pewnych kompetencji, a więc ograniczenia samo-

stanowienia w kontekście traktatu.

Pojawiały się

ciem prawa europejskiego, próbą wprowadzenia euro

tylnymi drzwiami czy też dzieleniem Europy na Eu-

ropę dwóch prędkości, na dwie części.

Sformułowania, które się pojawiły, wymagają krót-

kiego, acz niezbędnego komentarza.

Przede wszyst-

kim, Wysoka Izbo, ratyfikacja tegoż traktatu, który

przyjmujemy dzisiaj, którym dzisiaj Wysoka Izba się

zajmuje, oznacza zaakceptowanie postanowień tegoż

traktatu, natomiast nie sprowadza na Rzeczpospoli-

tą Polską żadnych nowych obowiązków związanych

z przepisami, które są w traktacie ustanowione,

a więc w szczególności z przepisami tytułu III doty-

czącego tego, w jaki sposób ma funkcjonować reguła

budżetowa, w jaki sposób ma funkcjonować reguła

fiskalna i jakie wiążą się z nią ograniczenia.

Wyni-

ka to bezpośrednio z przepisów przejściowych, a więc

z art. 14 ust. 5 przedmiotowego traktatu mówiącego,

iż strony związane traktatem to państwa, które są

członkami strefy euro.

Natomiast każde z innych

państw, które zechce przyłączyć się do tej umowy i

zostać jej stroną, może to uczynić, aczkolwiek wyma-

ga to zmiany postanowień umownych.

A więc gdyby-

śmy chcieli zobowiązać się do przyjęcia reguł zawar-

tych w tytule III traktatu, musielibyśmy dokonać

ponownej zmiany i ponownego przyjęcia w takim

samym trybie jak w przypadku ratyfikacji umowy

konstytucji.

A więc obawy, które się pojawiały, doty-

czące tego, że na Rzeczpospolitą Polską zostają nało-

żone jakiekolwiek nowe zobowiązania, są obawami z

gruntu nieprawdziwymi.

Mówiliśmy również o tym, czy ratyfikacja trakta-

tu oznacza przekazanie kompetencji.

Wysoka Izbo,

jeżeli podczas przyjmowania ratyfikacji umowy mię-

dzynarodowej Rzeczpospolita Polska zdecyduje się

przyjąć zobowiązania z tytułu III, będzie to wyma-

gało wprowadzenia do polskiego porządku prawnego,

powtarzam: do polskiego porządku prawnego, zmian,

które wynikają z postanowień traktatu.

Nie oznacza

to ingerencji i pozbawienia się kompetencji na rzecz

podmiotów trzecich, oznacza li tylko i wyłącznie obo-

wiązek przestrzegania pewnych reguł zawartych

w rozdziale III traktatu, jeśli chodzi o polski porzą-

dek prawny.

Gdybyśmy przyjęli to, o czym głośno

mówią kontestatorzy ratyfikacji, czyli że ratyfikacja

oznacza zrzeczenie się prawa Rzeczypospolitej Pol-

skiej do określenia pewnych warunków funkcjono-

wania, a więc wymaga ratyfikacji w trybie kwalifiko-

Poseł Sprawozdawca Jakub Szulc

wanej większości bądź referendum, to, Wysoka Izbo,

Polska nie mogłaby podpisać żadnej umowy między-

narodowej, ponieważ każda umowa międzynarodowa

wiąże się z zaciągnięciem pewnych zobowiązań.

To

dokonuje się także na gruncie tejże ustawy, ratyfiku-

jącej traktat.

Natomiast nie jest to związane w jaki-

kolwiek sposób z przekazaniem jakichkolwiek kom-

petencji.

Jeśli chodzi o wprowadzenie euro tylnymi drzwia-

mi, trzeba powiedzieć o jednej rzeczy.

Myślę, że dobre

śmy zacząć dyskusje na temat euro i solidnego przy-

gotowania się do euro.

Natomiast chciałbym przypo-

mnieć, że zobowiązanie Rzeczypospolitej Polskiej do

przyjęcia euro nie wynika z paktu fiskalnego.

Zresz-

tą w pakcie fiskalnym nie ma o tym mowy, w pakcie

fiskalnym jest mowa tylko o zobowiązaniu państw,

które są częścią strefy euro.

Zobowiązanie do przy-

jęcia euro wynika z traktatu akcesyjnego i ta decyzja

została przez Polskę przyjęta formalnie w 2004 r.

(Poseł Ryszard Kalisz: Referendum akcesyjne.)

Natomiast ponieważ dzisiaj Rzeczpospolita Pol-

ska jest krajem objętym derogacją, mamy czynić wszel-

kie wysiłki, żeby zmierzać do euro, jednak formalnie

euro jeszcze nie przyjęliśmy

W końcu dzielenie Europy na dwie części i omija-

nie prawa europejskiego.

Trzeba jasno i wyraźnie

powiedzieć: pakt fiskalny nie jest częścią prawa unij-

nego, natomiast jest umową międzynarodową, której

podpisanie i ratyfikowanie zadeklarowała zdecydo-

wana większość państw członkowskich Unii Euro-

pejskiej, poza Wielką Brytanią i Republiką Czeską.

Musimy jednak zauważyć jedną rzecz.

To, co zastane

i co dzisiaj jest prawdziwe, nie musi być prawdziwe

jutro.

Pan premier mówił o tym.

Europa się zmienia,

Europa dzisiaj to inna Europa niż w 2004 r. i Europa

Anno Domini 2020 to będzie zupełnie inna Europa

niż ta dzisiaj.

Do decyzji Polski, naszej decyzji powin-

no należeć to, czy my w tej Europie chcemy pozostać

i móc o niej stanowić, czy też zostać z tyłu i dać o sobie

decydować innym.

(Poseł Małgorzata Sadurska: To jest sprawozdanie.)

W trakcie prac komisji zostały zgłoszone dwa wnio-

ski – wnioski klubu Solidarna Polska i klubu Prawo

i Sprawiedliwość – o odrzucenie projektu ustawy.

Te

wnioski zostały przegłosowane jako jeden wspólny

wniosek o odrzucenie projektu ustawy.

Głosowało 76

posłów, 27 było za, 48 przeciw, w związku z czym ten

wniosek upadł, natomiast ustawa, sama ustawa, zo-

stała przyjęta dokładnie odwrotną większością gło-

sów, a więc przy 48 głosach za, 27 głosach przeciw,

w związku z czym wysokie połączone komisje wnoszą

traktat bez poprawek.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: To jest dopiero spra-

wozdanie.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

nut, to jest debatę długą.

Otwieram dyskusję.

Grupiński.

Panie Marszałku!

Panie Premierze!

Wysoka

Izbo!

Dzisiejsza debata dotyczy zarówno efektów

negocjacji w Radzie Europejskiej, negocjacji niezwy-

kle istotnych z punktu widzenia interesu Polski,

jeżeli chodzi o ramy wieloletniej perspektywy finan-

sowej na lata 2014–2020, ale także ustawy o ratyfi-

niu w Unii Gospodarczej i Walutowej, bo tak zwany

potocznie pakt fiskalny w istocie w pełni się nazy-

wa.

To jedna z tych chwil w najnowszej historii pań-

stwa polskiego, w której warto spojrzeć na nasze

sprawy zarówno w odniesieniu do przyszłości, a więc

do tego, co przed nami w efekcie dzisiaj podejmowa-

nych decyzji, jak i w odniesieniu do przeszłości, na-

wet kilka pokoleń wstecz.

Chciałbym te dwie per-

spektywy, które odbiegają nieco od wycinkowego,

tymczasowego potraktowania dzisiaj dyskutowa-

nych problemów trochę przybliżyć.

Pakt fiskalny to prawa i zobowiązania zarazem,

to wprowadzenie bardziej niż dotąd restrykcyjnych

zasad wspólnej polityki fiskalnej.

Kwestia wymaga-

nia zrównoważonego budżetu, zasad, które będą

przeciwdziałały nadmiernym deficytom – to jest prze-

de wszystkim pewna, solidarna zgoda co do tego, że

wszyscy bierzemy odpowiedzialność w Europie za

stan Wspólnoty, ponieważ w ostatnim czasie okazało

się, że Europa, czasami tylko retorycznie nazywana

systemem naczyń połączonych, stała się ofiarą tego,

że jedni z tego systemu naczyń chcieli czerpać więcej,

niż to było możliwe, kosztem innych, tak jak to było

z Grecją i częścią państw Południa.

Ci, którzy kosz-

tem innych chcą czerpać więcej z tego systemu, niż

to jest możliwe, narażają oczywiście wszystkich na

utratę stabilności ekonomicznej, a także w efekcie

podstaw do dalszego rozwoju.

Dlatego zwiększona

dyscyplina finansowa, o której mówi, którą wprowa-

dza pakt fiskalny – dodajmy, ratyfikowany już przez

17 krajów europejskich – jest tak istotna, bo jest gwa-

rancją rozwoju naszej części świata.

Podkreślam,

naszej części świata, bo będę chciał się odnieść do

tego, jaką rolę w przyszłości – w jakiej konfiguracji

– powinna starać się odgrywać Europa.

Dla Polski

Poseł Sprawozdawca Jakub Szulc

oczywiście płyną, wynikają z tego bardzo konkretne

korzyści.

To są korzyści, które można najkrócej na-

zwać z jednej strony zwiększeniem wiarygodności

makroekonomicznej, a z drugiej strony atrakcyjności

inwestycyjnej w wymiarze nie tylko międzynarodo-

wym, w wymiarze globalnym.

Ale to, co najważniejsze, to jest kwestia naszego

bezpieczeństwa, to jest kwestia bezpieczeństwa na-

szych przyszłych budżetów.

Tutaj niezwykle istotne

są kwestie, i trzeba to podkreślać, dotyczące sukce-

su naszych negocjacji, jeśli chodzi o przyszłe ramy

finansowe, ale także – i my na to musimy uczyć się

patrzeć – bezpieczeństwa budżetów wszystkich po-

zostałych krajów Unii, z którymi jesteśmy tak silnie

już dzisiaj gospodarczo związani.

W efekcie tego, na

końcu, a w istocie na początku z punktu widzenia

nas wszystkich, jest bezpieczeństwo naszych port-

feli, bezpieczeństwo naszych dochodów, dochodów

wszystkich obywateli w przyszłości.

Jesteśmy wszy-

scy w tej sali sejmowej odpowiedzialni za to, jakie

decyzje w tej chwili podejmujemy.

Taki jest czas

historyczny, że w tym, a nie w innym składzie za-

siadamy od początku tej kadencji i odpowiedzialność

rozkłada się na nas równo, zarówno na rządzących,

jak i na opozycję.

Bo ci, którym powierza się dbałość

o ojczyznę, muszą niezwykle głęboko i roztropnie

zastanawiać się nad tym, co chcą uchwalać, co chcą

stanowić z myślą o przyszłości tejże ojczyzny.

Dla-

tego uważam za oczywiste, że akceptacja całości

systemu europejskiego bezpieczeństwa finansowego

powinna być tutaj wspólnym przekonaniem.

Z tego

też punktu widzenia dziwić muszą głosy opozycji

z prawej strony o tym, że chciałaby w sprawie

paktu fiskalnego głosować inaczej niż pozytywnie,

za przyjęciem.

To jest zastanawiające i niepokojące

zarazem.

Mówię o tym bardzo, że tak powiem, wstrze-

bacie – mamy cały dzień, debatę długą – uda nam

się prawą stronę sali przekonać, by pakt fiskalny

został poparty.

Jestem w tym być może odosobniony,

ale chciałbym uzyskać taki efekt, bo po to dyskutu-

jemy, aby się przekonywać.

Nie ma sensu powtarzać od rana do wieczora,

a nawet przez sen, jak część z państwa czyni zbyt

często, że nam, pokiereszowanym przez historię prze-

cież się należy od Europy wszystko, ale my Europie

niczego dawać nie musimy, bo jesteśmy tacy wspania-

li i samowystarczalni.

Tego rodzaju podejście jest,

mówiąc krótko, niepoważne i w istocie, w efekcie, dłu-

gofalowo ma pewnego rodzaju samobójczy charakter.

Przypomnę, że rezultatem ostatnich działań pol-

skiego rządu, polskiej dyplomacji, ostatnim efektem,

ale – jak słusznie podkreślali to ministrowie, w tym

Piotr Serafin – efektem wieloletnich negocjacji, jest

sukces w Brukseli.

Pan prezes Kaczyński, pamiętam,

mówił o tym, że 470 mld to jest to, czego oczekuje od

rządu opozycja, jeśli chodzi o efekt negocjacji.

I oczy-

wiście, licząc w cenach zmiennych, to jest blisko 500

mld w przyszłości, w tej perspektywie.

Wobec tego

wydaje mi się, że pan prezes Kaczyński – szkoda, że

go nie ma – mógłby udać się do świeckiej Kanossy

i pogratulować panu premierowi tego sukcesu.

Nie

miałby daleko, nie musiałby pokonywać śnieżnych

Alp, miałby w zasadzie 3 metry, żeby wreszcie złożyć

te gratulacje.

Retoryka pseudopatriotyczna nie jest istotna

w tak ważnych sprawach z punktu widzenia przy-

szłości Polski.

Istotne jest to, jak myślimy o Polsce,

jak odpowiedzialnie.

Unia Europejska musi być zdro-

wa wewnętrznie, musi się rozwijać w obliczu global-

nej konkurencji, musi mieć zdrowy kręgosłup, a są

nim zdrowa gospodarka i zdrowe finanse.

To jest

kwestia naszej odpowiedzialności i odważnego pa-

trzenia w przyszłość.

Dlatego powiem dwa słowa

o perspektywie przyszłej, jeszcze odległej, ale moim

zdaniem istotnej.

Kiedy dzisiaj podejmujemy takie

decyzje, o których dyskutujemy, jak chociażby raty-

fikacja paktu fiskalnego, to powinniśmy mieć przed

oczyma to, co równolegle dzieje się w naszej historii

– za chwilę wrócę też do samej historii – a mianowi-

cie, że rozpoczęły się negocjacje dotyczące nowego

usytuowania i sformułowania umowy handlowej ze

Stanami Zjednoczonymi, jeżeli chodzi o Unię Euro-

pejską.

I to jest kierunek niezwykle ważny, w tym

kontekście widziałbym także nasze dzisiejsze decy-

zje.

Bo w istocie śmiały plan przyszłej wspólnej hi-

storii Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej

jako jednej unii jest śmiały, ale ten temat jest wart

podejmowania.

To są wyzwania, które czekają nas

w obliczu globalnej konkurencji, i po to m.in. win-

niśmy ratyfikować te bardziej restrykcyjne zasady

wewnętrznej polityki finansowej, albowiem wtedy

razem będziemy odpowiadali za połowę PKB świata

i za 1/3 obrotów gospodarczych, jeśli w tę stronę

będziemy zmierzać.

Dlatego Polska powinna zabie-

gać w Unii Europejskiej o jak najszerszy mandat dla

tych negocjacji.

Nie powinniśmy bać się tego rodza-

ju wizji, ale powinniśmy myśleć o Polsce zawsze

w taki sposób, w jaki myśleli kiedyś nasi przodko-

wie, ci, którzy uchwalali śmiałe plany, np. chociażby

unii lubelskiej.

Jesteśmy też przecież zainteresowani silną Euro-

pą dlatego, że sami chcemy być w niej jak najsilniejsi.

Nie powinniśmy wobec tego wznosić okrzyków o utra-

cie suwerenności, kompletnie nieodpowiedzialnych.

Jest taki młody poseł w Prawie i Sprawiedliwości,

który często wydobywa z siebie tego rodzaju słowa,

wydobywa z siebie więcej tupetu niż sam waży, a tym

bardziej więcej niż waży jego cerebellum, ale wydaje

się, że tego rodzaju język nie jest na szczęście w żaden

sposób przekonywujący, jeśli chodzi o naszych oby-

wateli.

Chcę tylko – nie wchodząc w szczegóły, bo będą

o tym mówili dokładniej przedstawiciele naszego klu-

bu: szef Komisji Finansów Publicznych, szef Komisji

Spraw Zagranicznych, szefowa Komisji do Spraw

Poseł Rafał Grupiński

Unii Europejskiej, więc pozostawiam im te głosy, któ-

re będą opisywały tę sytuację szczegółowiej – powie-

dzieć o jednym, a mianowicie o tej drugiej perspek-

tywie, którą chciałbym zarysować, abyśmy w szero-

kim oddechu, szerokiej perspektywie patrzyli na to,

wprowadzamy.

Chcę przypomnieć XVIII w. i czasy reform Stani-

sława Augusta Poniatowskiego, w które zapatrzony

był filozof niemiecki Herder, pisząc w swojej „Myśli

o filozofii dziejów” o ludach słowiańskich, jeśli dobrze

pamiętam, w XVI rozdziale, że gdyby pozwolić ludom

słowiańskim żyć w pokoju tak pracowitym, to byłyby

one wzorem dla całej Europy, byłyby wyzwaniem dla

całej Europy, a ten najpiękniejszy fragment Europy

byłby najlepiej zagospodarowany.

Ta wizja wtedy się

nie mogła spełnić, bo nie było po temu geopolitycz-

nych warunków.

Wiem, że politycy po prawej stronie

naszej sceny politycznej są wrażliwi na historiozofię,

na teorie, które mają tego rodzaju całościowe podsta-

wy, często zamieniają je niestety w teorie spiskowe,

ale akurat ta teoria historiozoficzna jest teorią, któ-

rą podchwycili polscy romantycy i która była teorią

budującą nasze poczucie trwałości i niepodległości,

ponieważ uważano, że tego rodzaju wizja przyszłej

Polski, zasobnej, gospodarnej i szczęśliwej, nie jest

wizją absolutnie nierealizowalną.

Dzisiaj, kiedy sytuacja geopolityczna jest korzyst-

na, kiedy Polska może budować swoją siłę w Europie

i swoją siłę w świecie, kiedy każda kolejna decyzja

Wysokiej Izby w rodzaju ratyfikacji paktu fiskalnego

krok po kroku, w zakresie kolejnych zmian w Euro-

pie, które popieramy, buduje naszą siłę gospodarczą,

naszą siłę społeczną, nasze miejsce w Europie i w świe-

cie, w tej sytuacji musimy pamiętać o tym, że to jest

ta właśnie kolejna szansa, która dzisiaj jest, której

nie możemy zaprzepaścić w imię jakichś naszych par-

tykularnych interesów.

Warto spojrzeć na to, co dzi-

siaj, na te decyzje, które dzisiaj podejmujemy, z per-

spektywy długofalowej, z perspektywy, w której wi-

dać wysiłki wielu pokoleń, a nie tylko z perspektywy

własnego, partykularnego, chwilowego interesu, nie

bo nie, nie chcemy tego, bo nie chcemy.

Do starszych przedstawicieli prawej strony poli-

tycznej, żeby nie być li tylko idealistą myślącym, że

państwo zmienicie swoje decyzje, chciałbym zaapelo-

wać w jednej sprawie.

Część z was walczyła o wolną

Polskę i prawdopodobnie ci, którzy wtedy was i nas

zwalczali jako przedstawicieli opozycji, bardzo by się

zdziwili, że chcecie dzisiaj odwrócić się do Europy

tyłem.

Wolałbym nie widzieć zdziwienia, jakie wywo-

łałoby to wtedy w naszych oprawcach.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Szczerskiego, który wystąpi w imieniu klubu Prawo

wniosek o odrzucenie informacji prezesa Rady Mini-

strów o wynikach negocjacji budżetowych.

(Oklaski)

Wniosek ten jest podsumowaniem tego, czego pre-

mier Tusk dokonał w całym procesie negocjacji bu-

dżetowych, a także tego, jakie bajki w tej sprawie

opowiadał Polakom.

Trzeba w końcu przekłuć ten

balon napompowany jak za propagandy peerelow-

skiej przez rządowych urzędników.

Powiem tak, mó-

wię to z przykrością.

Gdybyście panowie wykazali

chociaż trochę skromności i po prostu powiedzieli:

wzięliśmy, co nam dawali, z nikim specjalnie nie roz-

mawialiśmy, bośmy się bali, że nam będą chcieli za-

brać jeszcze więcej – pan premier sam powiedział, że

tak wyglądały te negocjacje – to miałbym więcej sza-

cunku.

Ale nie.

Musieliście popaść w ekstazę samo-

zachwytu.

I to jest niedopuszczalne.

Panie Premierze!

Przecież pan zdaje sobie dosko-

nale sprawę z tego, że, po pierwsze, w tych negocja-

cjach Polska nie startowała z punktu zero środków,

odwrotnie – z wyjściowej propozycji budżetu, którą

przedstawiła Komisja Europejska, wypadało, że tra-

fić powinno do nas 80 mld na inwestycje regionalne

i ok. 35 mld euro na rolnictwo, nawet przy założeniu,

że nie do końca zrealizowałby się postulat zakończe-

nia dyskryminacji polskich rolników w zakresie do-

płat.

Z pozostałych środków przypaść miało czy po-

winno ok. 6 mld.

To dawało zatem razem ponad

120 mld euro.

Pan przywiózł do Polski 106 mld euro.

Czyli straciliśmy w drodze negocjacji co najmniej

14 mld euro.

Dołożył się pan więc naszymi pieniędz-

mi do cięć budżetowych w Unii.

Po drugie, wmawia pan Polakom, że negocjacje

budżetowe to rodzaj loterii zdrapki, w której do wy-

grania jest jakaś pula pieniędzy, pan drapał i drapał,

i się dodrapał 106 mld, i to jest dobrze, bo moglibyśmy

nic nie mieć.

Pan wie, że to też jest nieprawda.

Bu-

dżet Unii działa tak, że są do niego wpływy, między

innymi ze składek członkowskich krajów Unii Euro-

pejskiej, które następnie dzieli się pomiędzy polityki

europejskie, zgodnie z celami traktatowymi.

Pienią-

dze dzieli się więc według reguł prawa, a nie wedle do-

brej woli tych czy innych państw.

Sprawa powinna

być więc czysta: płacimy pełną składkę, i to coraz

wyższą, i w zamian powinniśmy mieć pełny udział

w wydatkach budżetu.

Sprawa jest oczywista.

Dla-

czego więc rząd PO–PSL zgodził się, by w kwestii

rolnictwa ta czysta zasada nie obowiązywała?

W za-

Poseł Rafał Grupiński

kresie polityki na rzecz wsi, mimo że płacimy wszyst-

ko, co powinniśmy, dostajemy mniej, niż powinniśmy.

(Oklaski) Zapłacił pan interesami polskich rolników

za realizację obietnicy wyborczej swojej partii, a teraz

będzie pan musiał dopłacać z budżetu polskiego pań-

stwa, czyli z naszych podatków, żeby dołożyć te pie-

niądze, które pan utracił w czasie negocjacji, bo ina-

czej panu pęknie koalicja i upadnie rząd.

Czy to nie

jest partyjniactwo w czystej postaci i to jeszcze za

nasze pieniądze?

I to jest OK?

No chyba nie.

(Oklaski)

(Poseł Rafał Grupiński: Musi pan poczytać, bo

sam pan nie wierzy w to.)

I po trzecie, gdy pan przeczyta dokument końco-

wy Rady zawierający kompromis budżetowy, to zo-

baczy, że jedna rzecz jest w nim szokująca: nie ma

w nim słowa „Polska”.

Nie jesteśmy w nim ani razu

wspomniani.

Co to oznacza?

Ano to, że pieniędzy

z budżetu unijnego nie zawdzięczamy umiejętnoś-

ciom naszych negocjatorów, ale temu, że po prostu

jesteśmy krajem dużym, lecz biednym, wciąż bied-

nym, i z ogólnych algorytmów wychodzi na to, że

nam przypada najwięcej.

Tam, gdzie mogliśmy wpro-

wadzić naszą wartość dodaną, nie ma słowa o Polsce.

Nie jesteśmy zatem potraktowani w żaden szczególny

sposób, a wiele innych państw, nawet najbogatsze

Niemcy, załatwiło sobie różne specjalne fundusze.

A przecież nie zrezygnowały z puli ogólnej.

Pan

wziął, co panu dawali, i wrócił pan do domu – jeste-

śmy biernym udziałowcem tego kompromisu.

Inne

kraje dostają tak jak my – wszystko, co im się należy,

plus to, co dodatkowo ich przywódcy wywalczyli

w toku negocjacji: Belgowie na Limburgię, Niemcy

na Lipsk, wszystkie państwa praktycznie na rolni-

ctwo w trudnych warunkach.

Tylko nie Polska.

My

dostaliśmy tylko tyle, ile wynika z naszej biedy, i ani

euro więcej.

A na rolnictwo dostajemy nawet mniej,

niż nam się należy.

Teraz zaś w ogóle ten kompromis

jeszcze jest przez pana grupę polityczną w Parlamen-

cie Europejskim – wczoraj Joseph Daul powiedział to

wyraźnie – kwestionowany.

A więc tak naprawdę jak

pan apeluje do tego, kto ma jakie alianse w polityce

europejskiej, to niech pan przede wszystkim zadba

o to, żeby pana grupa polityczna – pod wodzą Niem-

ców, ale akurat Joseph Daul jest francuskim rolni-

kiem, a pan też mówił o francuskim poparciu – prze-

stała kwestionować budżet, który pan przed chwilą

wywalczył.

(Oklaski) W przeliczeniu na jednego miesz-

kańca, o czym pan mówił i o czym dobrze pan wie,

dostaliśmy mniej niż większość krajów naszego re-

gionu.

To jest realny wymiar tego, co pan nazwał

najszczęśliwszym dniem w swoim życiu.

Jest pan

szczęśliwy, ponieważ pana kraj jest biedny i dlatego

dostaje pieniądze.

Ale sprawa jest poważniejsza.

Gdy zaczynał pan

wydawać pieniądze z obecnej perspektywy budżeto-

wej, bezrobotnych w Polsce było 1700 tys. Po 5 latach

największego zastrzyku finansowego w dziejach Pol-

ski jest już 2300 tys. bezrobotnych, czyli o 600 tys.

więcej.

Prawie 2 mln wyjechało za chlebem za grani-

cę, a prawie milion pracuje w szarej strefie.

To tak,

jakby pan wysłał za te pieniądze na bezrobocie

wszystkich zdolnych do pracy mieszkańców Wrocła-

wia, Poznania, Gdańska, Krakowa, Szczecina i Lub-

lina razem wziętych.

Gdy pan zaczynał wydawać te

pieniądze, wzrost gospodarczy w Polsce wynosił pra-

wie 7%.

Po 5 latach wydawania tych pieniędzy jest

bliski zeru.

Gdy pan zaczynał wydawać te pieniądze,

w Polsce były stocznie, firmy budowlane, przemysł

ciężki, choćby FSO na Żeraniu.

Teraz już tego i wie-

lu innych zakładów przemysłowych nie ma.

Teraz

więc, gdy zapowiada pan kolejne lata, w których w ten

sposób wydawane będą pieniądze europejskie, to strach

myśleć, co byłoby za kilka lat, gdyby dalej rządził pan

Polską.

Rok 2018 – 3 mln bezrobotnych w kraju,

4 mln za granicą, PKB minus 7% i pusta Polska,

pokryta siecią wyprysków autostradowych i obwod-

nic wokół tych miast, gdzie rządzi Platforma.

(Okla-

ski) Czasami mam wrażenie, że pan jest jak Neron

– tak pan kocha Polskę, że aż proponuje ją pan spalić.

Po tym wszystkim…

(Poruszenie na sali)

Pani marszałek, czy mogę prosić o spokój?

Marszałek:

Proszę kontynuować.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Po tym wszystkim występuje pan w spocie tele-

wizyjnym w budynku biblioteki uniwersyteckiej –

swoją drogą nie wiem, dlaczego akurat na uniwersy-

tecie, bo moim studentom powiedział pan przecież,

że lepiej być spawaczem niż studentem – i z rozkosz-

nie bezradną miną pyta pan Polaków, na co wydać

pieniądze z Unii.

Nie wie pan, na co są w Polsce po-

trzebne pieniądze?

To ja panu powiem: na wszystko.

Potrzebne są pieniądze na to, żeby Polacy mogli god-

nie żyć, by dzieci nie mdlały z głodu w szkołach, by

ludzie nie czekali miesiącami na zabiegi lekarskie,

by było czym ogrzać domy, by działały koleje, na to,

żeby była praca w godnych warunkach.

(Oklaski) Jak

pan tego nawet nie wie, to prosiłbym, żeby choć raz

przesiadł się pan z samolotu, limuzyny albo klimaty-

zowanego tuskobusa do normalnego busa, w jakim

ludzie tłuką się po dziurawych drogach lokalnych,

aby dojechać do jakiejkolwiek pracy, często wiele ki-

lometrów od swojego domu.

Jestem posłem z zachodniej Małopolski.

Chętnie

pana przewiozę takimi busami po moim okręgu.

Je-

śli nie ma pan na to czasu lub ochoty, niech pan przy-

najmniej wysłucha wszystkich wystąpień posłów

Prawa i Sprawiedliwości w tej debacie, to przejrzy się

pan po kolei w prawdziwych problemach kraju, któ-

rego jest pan, póki co, premierem.

pejskiej, za to wpadł pan na pomysł, by pozbawić

Poseł Krzysztof Szczerski

Polaków własnej waluty, wprowadzić u nas euro.

To

też sygnał, że stracił pan kontakt z rzeczywistością,

jak to się kiedyś mówiło w slangu młodzieżowym: nie

kuma pan bazy i to w dosłownym znaczeniu tego

słowa.

Nie pojmuje pan stanu bazy gospodarczej i spo-

łecznej kraju.

Bo pan ma plan, a na drodze tego pla-

nu, na drodze jego realizacji stoją trzy drobne prze-

szkody: Polacy, gospodarka i konstytucja.

Ale cóż to

takiego, skoro pan ma plan?

Po pierwsze, nie speł-

niamy warunków gwarantujących członkostwo w stre-

fie euro, po drugie, jak sam pan wspomniał, nie po-

zwala na to konstytucja, po trzecie, nie chcą tego

Polacy.

I jak obóz władzy chce przejść do porządku

dziennego nad tymi trzema drobnymi przeszkodami,

jakimi są gospodarka, Polacy i konstytucja?

Poprzez

silną presję polityczną, debatę na kształt prania móz-

gów.

Dzisiaj zapowiedział pan debatę i z góry pan wie,

jaki ma być efekt końcowy – mamy zgodzić się na to,

bo pan tak długo będzie z nami debatował, aż w koń-

cu się zgodzimy.

To nie jest debata.

To jest pranie

mózgów.

Proponuje pan zaciskanie pasa, żeby zmieś-

cić się w kryteriach strefy euro, ale wszystko po to,

by działać w taki sposób, jak przy okazji paktu fiskal-

nego – metodą faktów dokonanych.

Nie mogę tego

nazwać inaczej niż tak, że chce pan dokonać pełzają-

cego zamachu konstytucyjnego, a na to nie może być

zgody.

Nie można zacząć żadnych przygotowań do

wejścia do strefy euro, dopóki obowiązuje obecna

konstytucja.

Nie może być bowiem tak, że traktuje

pan jej przepisy jak drobną niedogodność, którą usu-

nie pan na końcu tego procesu.

Odwrotnie – wejście

na drogę przygotowań do strefy euro musi być po-

przedzone zmianą konstytucji.

A na to teraz nie po-

zwolimy.

(Oklaski) Będziemy bronić konstytucji i to

niestety będziemy bronić tej konstytucji przed pa-

nem.

(Poseł Ryszard Kalisz: ...naszej konstytucji.)

I wreszcie nie może być tak, żeby pan przechodził

do porządku dziennego nad wolą obywateli.

To nie-

prawda, że Polacy określili w referendum akcesyj-

nym datę pozbycia się złotego.

Nieprawdą jest także

to, że obowiązuje nas ogólna zgoda z traktatu o wej-

ściu do Unii, bo zasady działania strefy euro uległy

zasadniczej zmianie.

Mówi o tym prawo o traktatach,

ta zgoda już dzisiaj nie obowiązuje.

Euro, o czym pan dobrze wie, także pana minister

finansów, jest projektem politycznym, a nie ekono-

micznym.

Wspólna waluta na niejednorodnym obsza-

rze gospodarczym zawsze będzie rodzić problemy,

zwłaszcza dla gospodarek słabszych strukturalnie

i mniej konkurencyjnych, czy takich jak, przynaj-

mniej na razie, nasza gospodarka.

Nasza gospodarka

ucierpi związana kaftanem euro, pozbawiona samo-

dzielnego rozwoju, zwłaszcza że kryteria wejścia do

strefy euro są kryteriami sztucznymi, administracyj-

nymi, one nie świadczą o zdrowiej gospodarce.

Prze-

cież to są normalne kryteria administracyjne, które

zostały ustalone 20 lat temu, a dzisiaj żaden z krajów

strefy euro ich nie przestrzega.

Przycinanie teraz

Polski do tych kryteriów jest absurdalne.

(Oklaski)

Wejście do strefy euro pozbawiłoby nas także

jest to jeden z kluczy do tego, że w ostatnich latach

nie popadliśmy w głęboką recesję.

Wprowadzenie euro to także, co niezwykle ważne,

po prostu zwykłe podwyżki cen i spadek poziomu ży-

cia, zwłaszcza biednych polskich rodzin, bo podwyż-

ki dotyczyć będą szczególnie tych rodzin, których

koszyk codziennych zakupów składa się z najtań-

szych produktów.

Wystarczy spojrzeć, jak rozkwitły

bazary przy granicy ze Słowacją, odkąd weszła ona

do strefy euro.

Słowacy kupują u nas wszystko, od

proszku do prania po konserwy, bo u nich po wpro-

wadzeniu euro wszystko podrożało.

(Oklaski)

Nie tylko my, także wielu niezależnych ekspertów

z zagranicy i z Polski, a nawet doradcy prezydenta są

przeciwni jakiemukolwiek pośpiechowi w kwestii

euro.

Cieszę się, że pan dzisiaj wyhamował ten swój

pierwotny entuzjazm, który jeszcze tydzień temu był

dużo większy.

Prawo i Sprawiedliwość w sprawie euro mówi jas-

no: po pierwsze, gospodarka, głupcze!

Najpierw mu-

simy przywrócić w Polsce rozwój oparty na własnej

produkcji i konkurencyjności, a potem zastanawiać

się nad podjęciem decyzji.

Po drugie, mówimy, że nie

będziemy brać udziału w euro-Magdalence, czyli w zmo-

wie elit ponad wolą i głowami Polaków.

(Oklaski) Ewen-

tualna decyzja o porzuceniu złotego musi być podjęta

w odrębnym referendum.

Po trzecie, bronimy kon-

stytucji Rzeczypospolitej.

Bez zmiany ustawy zasad-

niczej rząd nie ma prawa podejmować żadnych trud-

nych do odwrócenia decyzji o wejściu na ścieżkę do

strefy euro.

I na koniec nieszczęsny pakt fiskalny.

Jest to tak

zły dokument, że nawet szkoda go omawiać.

Pakt jest

zły dla Europy i zły dla Polski.

Polityka rządu Tuska,

który chce jego ratyfikacji, jest antyeuropejska i an-

typolska zarazem.

To jest mistrzostwo świata.

Stąd

czytaniu ustawy ratyfikacyjnej.

(Oklaski)

Po pierwsze, pakt rozbija jedność w świeżo zjed-

noczonej Europie.

Polska korzysta wtedy, gdy w Unii

obowiązuje solidarność i poczucie wspólnoty.

Pakt

niszczy te dwie wartości, a w ich miejsce wprowadza

dyscyplinę, centralny nadzór, nieufność i podejrzli-

wość jednych państw względem drugich.

Po drugie, Unia z paktem z punktu widzenia Pol-

ski to gorsza, a nie lepsza Unia.

Pakt jest potworkiem

prawnym, psuje prawo wspólnotowe, niszczy wspól-

notowe instytucje, niszczy zasady lojalnej współpra-

cy, niszczy solidarność w Europie.

Poddanie się paktowi oznacza zgodę na taką zmia-

nę w Unii, której skutkiem będzie trwałe zepchnięcie

Polski do grona państw zależnych.

Nasz poziom życia

będzie zależny od koniunktury i wskaźników, o któ-

rych będzie decydować rodzaj komitetu centralnego

Poseł Krzysztof Szczerski

w ramach centralnej gospodarki nakazowo-rozdziel-

czej zarządzanej z Brukseli.

Przyjęcie paktu pozba-

wia bowiem Polskę narzędzi prowadzenia własnej

polityki rozwoju i tym samym odbiera możliwości

nadrabiania dystansu cywilizacyjnego.

Swoją drogą,

dystansu cywilizacyjnego nie mierzy się, panie pre-

mierze, tylko pieniędzmi.

Polska zawsze były w Eu-

ropie i w cywilizacji europejskiej.

Dystans cywiliza-

cyjny mierzy się np. walką z korupcją, jakością de-

mokracji, sposobem traktowania opozycji parlamen-

tarnej i wieloma innymi rzeczami.

(Oklaski) Sam pan

powiedział, że obecny budżet, który pan przywiózł

z Brukseli, to ostatni taki budżet.

Tak, to ostatni

taki budżet, bo właśnie pakt fiskalny zamordował

solidarność w Europie.

I wreszcie rzecz zasadnicza.

Pakt jest niezgodny

z konstytucją i wyrokami, orzeczeniami Trybunału

formy jego ratyfikacji – ustawa ratyfikacyjna.

Dla nas

jest więc on nieobowiązujący per non est, jakby nigdy

nie istniał.

Panie Premierze!

Jeśli chodzi o politykę wokół

paktu fiskalnego, to ona przypomina mi z kolei For-

resta Gumpa.

Oto dwie z jego złotych myśli, które

najlepiej określają pana politykę względem paktu

fiskalnego.

Myśl pierwsza: jeśli widzisz kolejkę, to

stań w niej.

Co ci szkodzi?

(Wesołość na sali) Druga:

zawsze jak gdzieś szedłem, to biegłem.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ale dowcip, na śred-

nim poziomie.)

Czy jest alternatywa?

Tak.

To my jesteśmy unio-

nistami (Poruszenie na sali), czyli zwolennikami

wspólnej Europy, która działa poprzez wspólne prawo

i równe dla wszystkich obowiązki i europejską soli-

darność.

(Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Ale śmieszne.)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Z Białorusi.)

Pani Marszałek!

Czy mogę prosić o...

Marszałek:

Proszę wszystkie strony na tej sali o zachowanie

spokoju.

(Poseł Anna Zalewska: Tylko jedna jest pełna

emocji – Platforma Obywatelska.)

Proszę o zachowanie spokoju.

(Poseł Stefan Niesiołowski: ...do Łukaszenki.)

Panie pośle, proszę kontynuować.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję.

Jesteśmy więc za tym, żeby Europa działała po-

przez wspólne i równe dla wszystkich prawa i obo-

wiązki i europejską solidarność.

Bynajmniej nie je-

steśmy oczywiście za jakimkolwiek rozbijaniem Unii,

co próbował pan sugerować.

To pan rozbija Unię, a my

jej bronimy.

(Poseł Stefan Niesiołowski: No, na pewno.)

To pan odziera Polskę z kompetencji, a my je Pol-

sce przywrócimy.

(Oklaski) Jednocześnie zdajemy

przyczyniają się państwa strefy euro, m.in. za pomo-

cą takich polityk jak polityka premiera Tuska, Polska

musi się jakoś odnieść.

Dlatego naszą odpowiedzią

jest obrona podstawowych elementów jedności w Eu-

ropie przed tymi, którzy chcą ją zniszczyć.

W polity-

ce europejskiej Prawo i Sprawiedliwość będzie bronić

zapisów traktatów unijnych.

Szczególnie istotne są

dla nas: pierwszeństwo prawa wspólnotowego nad

egoistycznym prawem strefy euro, nadrzędność in-

stytucji europejskich nad egoistycznymi instytucjami

strefy euro, prymat budżetu unijnego nad egoistycz-

nym budżetem strefy euro, pierwszeństwo jednolite-

go rynku europejskiego nad egoistycznym wewnętrz-

nym rynkiem strefy euro, zasada solidarności przed

polityką konkurencyjności wewnętrznej.

(Oklaski)

Nie mamy wątpliwości, że są tacy, którzy na tych

egoizmach strefy euro wygrywają.

Tylko że to nie jest

Polska.

W polityce krajowej Prawo i Sprawiedliwość

będzie bronić zasady niepodległości.

Dlatego zapo-

wiadam, że zgłosimy niedługo projekt ustawy o gwa-

rancjach suwerenności państwa.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Czekamy.

Chyba Ma-

cierewicz.)

Punkt wyjścia jest jasny: zamiana złotego na euro

to nie kwestia daty, tylko pochodna stanu gospodar-

ki i naszych narodowych interesów.

Ponieważ mamy

przed sobą sporo lat, kiedy będziemy w ramach Unii

Europejskiej sąsiadami federacji euro, powinniśmy

uruchomić politykę, której celem będzie zagospoda-

rowanie tego czasu na naszą korzyść.

Proponujemy,

by wykorzystać ten moment do ofensywy na rzecz

polskich interesów.

Unia nie może paść łupem inte-

resów i potrzeb państw strefy euro.

To oni mają prob-

lemy.

Nie pozwolimy na to, by ratowali się kosztem

Polski.

Po co chce pan nas zarażać ich chorobą?

Prawo i Sprawiedliwość jest za Polską, która jest

silnym partnerem w sprawnej Unii Europejskiej.

Rząd Donalda Tuska jest za bezsilną Polską na gru-

zach wspólnej Europy.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Kłamiesz.)

z jednej strony obóz władzy i euroentuzjastyczna le-

wica, którzy krzyczą: więcej Europy w Europie, co

rozumieją jako mniej Polski w Polsce, a z drugiej

strony myślący realistyczne obóz patriotyczny z Pra-

Polska służy Europie.

Chcemy realizować nasze in-

teresy narodowe nie przeciwko innym, tylko wspólnie

a pan, panie premierze, ciągle ustępuje.

Dlaczego pan

to robi Polsce?

Co ona jest panu winna?

Dosyć, pano-

wie i panie, basta!

(Długotrwałe oklaski)

Poseł Krzysztof Szczerski

Marszałek:

Bardzo proszę o zabranie głosu przedstawiciela

Klubu Poselskiego Ruch Palikota pana Witolda Kle-

pacza.

Poseł Witold Klepacz:

soka Izbo!

W imieniu Klubu Poselskiego Ruch Pali-

klubu w sprawie wystąpienia pana premiera dotyczą-

cego sprawozdania z przebiegu szczytu Unii Europej-

skiej.

W przeciwieństwie do mojego przedmówcy uwa-

żam, że pan premier przywiózł z Brukseli całkiem

duże pieniądze i pozostaje kwestia ich właściwego

wydatkowania w taki sposób, aby pominąć błędy,

które zdarzyły nam się w tym – trwającym jeszcze

– 7-letnim okresie, który dobiega końca.

Uważam –

mój klub tak uważa – że skoro wszystkie kraje Unii

Europejskiej mówią o sukcesie, to znaczy, że zawarto

dobry kompromis w Brukseli.

Natomiast odnosząc się bezpośrednio do słów

pana posła Szczerskiego, mogę powiedzieć w sposób

następujący: Panie pośle, nawet wasi polityczni mo-

codawcy nie boją się euro.

Walutą Watykanu jest

właśnie euro, wprowadzone przez Jana Pawła II.

(Wesołość na sali, oklaski) Zatem więcej odwagi.

(Poseł Wincenty Elsner: Brawo.)

(Poseł Krzysztof Szczerski: Boże, co za poziom.)

Sam sukces nie rozwiąże jednak problemów, jakie

realnie dotykają dzisiaj miliony Polek i Polaków.

Sy-

tuacja gospodarcza pogarsza się, bezrobocie rośnie,

wydanie ostatniego tak dużego zastrzyku gotówki

w historii Polski.

Chodzi nie o to, aby podawać w wąt-

pliwość sukces Donalda Tuska, ale o to, aby wspólnie

dążyć do pełnego jego wykorzystania.

tegii budowy budżetu europejskiego, ale zabrakło mi

odniesienia do strategii wydawania środków europej-

skich z tego budżetu, który, mam nadzieję, poprze

większość naszego społeczeństwa – myślę tu choćby

o programie operacyjnym dotyczącym wychodzenia

z ubóstwa czy o programie operacyjnym dotyczącym

rozwoju budownictwa mieszkaniowego; wielokrotnie

zgłaszaliśmy te sprawy i w poprzedniej, i w obecnej

kadencji parlamentu – bo doświadczenia zebrane

podczas ostatniego okresu programowania powinny

zaowocować w latach 2014–2020.

Jednocześnie za-

brakło w wystąpieniu pana premiera jasno określonej

wizji dotyczącej wydawania środków europejskich,

a bez dobrze zaplanowanej strategii środki unijne nie

zadziałają, naszym zdaniem, prorozwojowo.

Przykładem są ostatnie lata, w których skupili-

śmy się na dotowaniu drogich inwestycji, które nie

ności kosztów naszemu budżetowi.

Przykład stano-

wią osławione już akwaparki czy inne obiekty tego

typu.

Oczywiście można uznać, że cel był szczytny,

chodziło przecież o komfort mieszkańców, jednak

problem polega na tym, że mieszkańcy niekoniecznie

korzystają z wielu tych obiektów.

Nieodpowiedzialne

przeprowadzenie procesu inwestycji drogowych po-

zwoliło zarobić olbrzymie pieniądze głównie firmom

zagranicznym, i na to szczególnie trzeba zwrócić

uwagę.

Krajowe przedsiębiorstwa stoją na skraju

bankructwa, zwalniają pracowników, nie płacą pod-

wykonawcom.

Planowana na Euro 2012 sieć auto-

strad nadal nie powstała, mnożą się jedynie opóźnie-

nia.

Dodatkowo okazało się, że efektem wielkiego

procesu inwestycji drogowych są coraz liczniejsze

zarzuty prokuratorskie wobec menedżerów firm bu-

dowlanych.

Przykłady te wyraźnie pokazują, jak beznadziej-

nie realizowano tak kluczowy projekt, jakim jest bez

wątpienia projekt dotyczący polskiej sieci autostrad

i dróg ekspresowych.

(Oklaski) W tym kontekście

należałoby z czystej przyzwoitości przemilczeć kwe-

stie inwestycji kolejowych, bo dżentelmeńska zasada

mówi, żeby nie kopać leżącego.

Dlatego wspomnę, że

po 6 latach, w których mieliśmy olbrzymie możliwo-

ści i środki, aby zmodernizować polską kolej, nadal

najnowocześniejszą trasą kolejową w naszym kraju

jest ta zbudowana przez Edwarda Gierka – Central-

na Magistrala Kolejowa.

Może zapowiadane zmiany w rządzie przyniosą

nową dynamikę w wydawaniu środków unijnych.

Priorytetem na nowy okres programowania powinny

być bezsprzecznie inwestycje w rozwój przedsiębior-

czości.

To Polacy sami najlepiej wykorzystują te mi-

liardy euro.

Pozwólmy im, aby środki unijne urucho-

miły przygaszoną przez kryzys polską kreatywność.

Dlatego dziwi mnie, że złożone do laski marszał-

kowskiej przez Ruch Palikota pakiety ustaw gospo-

darczych i ustaw dotyczących małych i średnich

przedsiębiorstw, które w głównej mierze miały usu-

nąć bariery biurokratyczne, zostały przez rządzącą

koalicję odrzucone, i to już w pierwszym czytaniu.

Powinniśmy zaprzestać sporów o te oczywiste kwe-

stie, prowadzić w tym zakresie poważną debatę i wy-

pracować rozwiązania, które rzeczywiście przyniosą

dobre efekty dla polskiej gospodarki, przede wszyst-

kim dla małych i średnich przedsiębiorstw, które

powinny stymulować w głównej mierze nowe miejsca

pracy, nie odrzucając dobrych projektów, tylko dopro-

wadzając do tego, żeby były one w dalszym ciągu

procedowane.

Kluczową kwestią z punktu widzenia interesów

Polski będzie optymalne wykorzystanie prawie 1 mld

ki dramat społeczny, że entuzjazm młodych ludzi,

którzy powinni być siłą napędową gospodarki, wpro-

wadzać innowacyjność, szukać nowych form przed-

siębiorczości, jest gaszony przez brak pracy.

Panie pre-

mierze, wobec wielkiej niepewności na rynku pracy,

21

zapaść demograficzna.

Bez pewnego dochodu trudno

jest podejmować decyzję o posiadaniu dziecka.

2020 wskazuje, że zmniejszenie bezrobocia wśród

tywnych trójkątów wiedzy z udziałem środków edu-

kacyjnych, pracodawców, instytucji otoczenia bizne-

su.

Komisja popiera również inicjatywę wprowadze-

nia systemów gwarancji pracy dla młodych.

Komi-

sarz do spraw zatrudnienia, spraw społecznych i in-

tegracji László Andor oszacował, iż bezrobocie wśród

młodych jest jednoznaczne z utratą korzyści dla go-

spodarek oraz wypłatą zasiłków i kosztuje państwa

członkowskie ok. 153 mld euro rocznie.

Z tego punk-

tu widzenia inwestycja w kapitał ludzki wydaje się

kluczowa.

Polskie Stowarzyszenie Zarządzania Ka-

drami szacuje, że bezrobocie wśród absolwentów

w roku 2013 przekroczy próg 30%.

Tyle odnośnie do kwestii bezrobocia, natomiast

bardzo ważne sprawy, które też wymagają dyskusji

i wyjaśnienia w wielu kwestiach, są związane z wy-

datkowaniem środków unijnych poprzez polskie sa-

morządy.

Przyjmujemy informację, która dotyczy

kosztów kwalifikowanych rozliczenia VAT, ale w dal-

szym ciągu nie wiemy, jaka będzie wysokość wkładu

własnego polskich samorządów oraz wysokość środ-

ków, które trzeba będzie przeznaczyć na inwestycje

ekologiczne.

To są sprawy decydujące o tym, czy Polska

będzie w stanie realnie wydać te ponad 300 mld zł.

Musimy także pamiętać o tym, że nastąpiła radykal-

na zmiana akcentów i priorytetów w zakresie wyda-

wania środków europejskich w nowych ramach fi-

nansowych.

Jak do tego wyzwania i tego zadania są

przygotowane polskie samorządy?

Również tutaj,

w parlamencie, powinniśmy na ten temat rozmawiać,

debatować, bo to przecież w samorządach gros tych

środków wydajemy, aby później nie było zaskoczenia.

Mówiłem już o tym, że większość środków, które

otrzymaliśmy z Unii Europejskiej, wraca do krajów

starej Unii.

Nie ma przesady w tym stwierdzeniu,

dlatego że mamy dane statystyczne, które jedno-

znacznie mówią o tym, że do Niemiec wraca 1,25 euro

z każdego 1 euro wydanego na inwestycje, na Fun-

dusz Spójności w Polsce, a do Irlandii – 0,86 euro.

Musimy zrobić wszystko, znaleźć rozwiązanie, aby

jak najwięcej tych środków pozostało właśnie w Pol-

sce i aby te środki skonsumowały, zarobiły polskie

firmy.

Te wszystkie działania mają doprowadzić do sy-

tuacji, że największe pieniądze wydamy na to, aby

poprawić jakość życia Polaków.

To jest już zauważal-

ne, ale w dalszym ciągu musimy być uwrażliwieni na

to, aby te środki w kolejnej perspektywie unijnej były

wydawane zgodnie z potrzebami i oczekiwaniami

Polek i Polaków.

Musimy dążyć do większego zaan-

gażowania obywateli w ich wykorzystanie.

Aby tego

dokonać, przede wszystkim trzeba słuchać o potrze-

bach obywateli, a ponadto realizować obietnice, któ-

re są im składane.

W zapowiedziach medialnych, panie premierze,

można usłyszeć, że po raz kolejny wybiera się pan

z wizytą gospodarczą po kraju, wzorując się na wiel-

kich poprzednikach, aby przeprowadzić szerokie kon-

sultacje społeczne co do sposobu wydawania unijnych

pieniędzy.

To doskonały czas, aby również rozliczyć

pana, panie premierze, ze składanych wcześniej

obietnic.

Kolejna podróż tuskobusem nie może stać

choćby w moim okręgu wyborczym, doskonale o tym

wiem, złożył pan szereg obietnic w 2010 r. i będziemy

oczekiwać, że podczas tej wizyty rozliczy się pan

z tych obietnic i zapowie, kiedy to, co nie zostało zre-

alizowane, doczeka się wreszcie realizacji.

Niektóre

gminy na ważne inwestycje czekają bez mała 30 lat.

Chciałbym się jeszcze odnieść do kwestii euro.

Ruch Palikota jest gotowy do rzeczowej dyskusji na

wija się inicjatywa społeczna „Europa plus”.

Już

sama nazwa ma pozytywną wymowę.

Mamy za za-

danie, za cel organizować i mobilizować ludzi, którzy

opowiadają się za dalszą integracją i wejściem Polski

do strefy euro.

Ta inicjatywa będzie się rozwijać

w kolejnych miesiącach.

Planujemy spotkania w każ-

dym województwie i chcemy przekonać ludzi do tego,

że Polska powinna wkroczyć na drogę jeszcze więk-

szej, intensywniejszej integracji, ale przede wszyst-

kim na drogę wejścia do strefy euro.

W tym zakresie

na pewno Ruch Palikota będzie dla rządu i pana pre-

miera dobrym partnerem do przygotowania Polski,

Polaków na taki ważny, decydujący krok.

Rzeczywi-

ście uważamy, że stabilność Europy jest również gwa-

rancją stabilności Polski i Polska powinna odnieść

sukces.

Jesteśmy przekonani, że wspólnie, ponad po-

działami politycznymi, jeśli chodzi o tę kwestię, rze-

czywiście doprowadzimy do tego sukcesu Polski, bo to

jest nasza i historyczna, i dziejowa wspólna odpowie-

dzialność.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

O głos poprosił sekretarz stanu w Ministerstwie

Bardzo proszę, panie ministrze.

Sekretarz Stanu

Wysoka Izbo!

Chciałbym się odnieść w kilku sło-

wach do tez, które zostały wygłoszone z tej mównicy

przez pana posła Szczerskiego, dotyczących zarówno

negocjacji budżetowych, paktu fiskalnego, jak i przed-

miotu tej debaty.

Poseł Witold Klepacz

Przede wszystkim, jeśli chodzi o negocjacje budże-

towe – a myślę, że warto, żeby wybrzmiało to z tej

mównicy – ich celem nie jest to, by nazwa tego bądź

innego kraju była wymieniana w konkluzjach Rady

Europejskiej.

Celem negocjacji budżetowych jest za-

bieganie o ustanowienie jak najlepszych, korzystnych

z punktu widzenia Polski zasad podziału środków.

Żeby jednak móc o to zabiegać, trzeba mieć obliczoną

na lata strategię.

Nie chodzi tu o strategię odnoszącą

się do tego, co zrobić podczas ostatniej nocy negocja-

cyjnej.

To jest pierwsza kwestia.

Chciałbym powiedzieć także kilka zdań w sprawie

środków na rozwój obszarów wiejskich.

Warto mówić

też o tym.

Przewidziano mniej środków na rozwój

obszarów wiejskich, to prawda.

Polska wciąż jednak

będzie największym w całej Unii Europejskiej bene-

ficjentem także z tego tytułu.

Wspieraniu rozwoju

wsi oczywiście może służyć również polityka spójno-

ści.

Przypominam, że w zakresie polityki spójności

Polska wynegocjowała o 4 mld euro więcej.

Tyle na

temat budżetu.

Było to bardzo rozczarowujące wystąpienie, jeśli

chodzi o temat paktu fiskalnego.

W najmniejszym stop-

niu nie odnosiło się ono ani do paktu fiskalnego, ani do

tego, co jest przedmiotem decyzji.

Otóż dzisiaj tak na-

prawdę decydujemy o tym, czy polski głos ma być obec-

ny w dyskusjach o przebudowie Unii Gospodarczej

i Walutowej czy nie.

Ci, którzy uważają, że powinniśmy

stać z boku czy też błąkać się po bezdrożach Europy,

powinni głosować przeciwko ratyfikacji paktu fiskalne-

go.

Natomiast ci, którzy uważają, że Polacy mają coś do

wniesienia do dyskusji o przyszłości Unii Gospodarczej

i Walutowej, która będzie, raczej później niż wcześ-

niej, ale będzie, naszym domem, powinni wspierać

ratyfikację paktu fiskalnego.

Chodzi o głos, który

będzie mógł być słyszany zarówno na szczytach,

w których będą brali udział szefowie państw i rzą-

dów, które pakt fiskalny ratyfikowały, jak i podczas

współpracy parlamentarnej.

Ta decyzja będzie także

rozstrzygała o tym, jaki wpływ na architekturę Unii

Gospodarczej i Walutowej będą mieli parlamentarzy-

ści, zarówno opozycji, jak i koalicji rządowej.

Wreszcie, jeżeli chodzi o przedmiot debaty, to my-

ślę, że tu trzeba również wyjaśnić pewną kwestię.

Dzisiaj ani jutro rano nie będzie głosowania w spra-

wie tego, czy Polska przystępuje do strefy euro.

Gło-

sowania będą dotyczyły paktu fiskalnego.

Dlatego

tak zaskakujące były wypowiedzi posła Szczerskiego

na temat członkostwa w strefie euro.

Muszę tu jed-

nak coś docenić.

Spodobało mi się jego europejskie

wyznanie wiary: w Europę solidarną, jednolitego

rynku, w silne wspólnotowe instytucje.

Ta wizja jest

dokładnie tą, którą także i my staramy się realizo-

wać.

Poseł Szczerski musi sobie jednak zadać pytanie

o to, z kim chce ją realizować.

Jak dotąd bowiem je-

dyny sojusznik w tym zakresie to David Cameron.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

pana Marka Sawickiego.

Bardzo proszę, panie ministrze.

Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Wysoki Sejmie!

dowego stanowiska w dwóch bardzo istotnych spra-

wach.

Chodzi o kwestie paktu fiskalnego i wielolet-

nich ram finansowych.

Najpierw odniosę się do paktu fiskalnego.

Zwany

oficjalnie Traktatem o stabilności, koordynacji i za-

kolejną próbę odpowiedzi państw Unii Europejskiej

na kryzys wspólnej waluty.

Idea paktu fiskalnego

zrodziła się w epicentrum kryzysu zadłużeniowego

państw strefy euro.

Podejmowane przez szefów

państw i rządów strefy euro wielokrotne próby odzy-

skania zaufania rynków finansowych okazały się

nieskutecznie.

Ratingi państw strefy euro, mimo że

nadal należące do najwyższych na świecie, zaczęły

być w szybkim tempie rewidowane w dół.

Pierwszym krokiem na rzecz wzmocnienia koor-

dynacji gospodarczej w Unii Europejskiej było zapro-

ponowanie przez Komisję Europejską we wrześniu

2010 r. wprowadzenia tzw. sześciopaku, czyli pakietu

pięciu rozporządzeń i jednej dyrektywy.

Tworzy on

system wczesnego ostrzegania, który ma zapobiec

powtórzeniu się scenariusza greckiego.

Zadaniem

sześciopaku jest również zwalczanie zakłóceń rów-

nowagi makroekonomicznej.

Parlament Europejski

po długich negocjacjach z Radą przyjął ostatecznie

sześciopak na sesji w dniu 28 września 2011 r., także

dzięki wysiłkom polskiej prezydencji.

Następnie w lu-

tym 2011 r.

Francja i Niemcy wystąpiły z propozycją

tzw. paktu konkurencyjności, który obejmował pro-

pozycje działań na rzecz wzmocnienia konkurencyj-

ności, zwiększenia zatrudnienia, dyscypliny budże-

towej, koordynacji polityki fiskalnej oraz zapewnie-

nia stabilności finansowej.

Należy podkreślić, że w pierwotnej formule był on

skierowany do państw strefy euro.

Jednakże w wy-

niku sprzeciwu państw spoza eurolandu, głównie

Polski, jego formuła została rozszerzona.

Przyjęto też

nową nazwę: pakt Euro Plus.

Ostatecznie do znacz-

nie zmniejszonego w stosunku do pierwotnej propo-

zycji paktu na szczycie Rady Europejskiej w dniu

21 marca 2011 r. przystąpiły 23 kraje.

Poza krajami

strefy euro były to także Bułgaria, Dania, Litwa, Ło-

twa, Polska i Rumunia.

Poza paktem pozostały 4 pań-

stwa: Czechy, Szwecja, Węgry i Wielka Brytania.

Kiedy okazało się, że pakt Euro Plus nie wpłynął

uspokajająco na rynki finansowe i nie zahamował

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw

kryzysu w strefie euro, Niemcy wystąpiły z inicjaty-

wą zmian traktatowych, które wprowadzałyby na

poziomie całej Unii reguły żelaznej dyscypliny fiskal-

nej.

Idea tzw. paktu fiskalnego została oficjalnie wy-

sunięta w dniach 8–9 grudnia 2011 r. w Brukseli.

Inicjatywę oficjalnie wspierała również Francja.

Na

szczycie pojawiły się jednak poważne rozbieżności,

głównie między Francją i Niemcami z jednej strony

i Wielką Brytanią z drugiej.

Ostatecznie w rezultacie

weta premiera Camerona musiała zostać porzucona

droga zmian w traktatach Unii Europejskiej na rzecz

traktatu międzyrządowego.

Brytyjski premier nie

ukrywał, że głównym powodem sprzeciwu Wielkiej

Brytanii były obawy o los londyńskiego City oraz ca-

łego brytyjskiego sektora finansowego w świetle for-

sowanej przez Francję i Niemcy koncepcji podatku

od transakcji finansowych.

Oprócz Wielkiej Brytanii

do paktu nie przystąpiła również Republika Czeska.

Dzięki m.in. skutecznej dyplomacji przewodniczą-

cego Rady Europejskiej udało się osiągnąć kompro-

mis w przypadku wszystkich spornych punktów i osta-

teczny kształt Traktatu o stabilności, koordynacji

stał uzgodniony i zaakceptowany przez 25 państw

członkowskich Unii na szczycie Rady Europejskiej

w Brukseli w dniu 30 stycznia 2012 r.

Pakt wszedł

Finlandię.

W ten sposób został spełniony wymóg zgo-

dy co najmniej 12 państw, w których walutą jest euro.

W tym miejscu należy przytoczyć główne posta-

nowienia uzgodnionego traktatu.

Kluczowy jest art. 3

umowy, który zawiera m.in. zobowiązanie państw

stron do zrównoważenia swoich budżetów poprzez

tzw. złotą zasadę budżetową.

Zakłada ona, że roczny

deficyt strukturalny danego państwa strony trakta-

tu nie może przekraczać 0,5% nominalnego PKB

kraju, z tym zastrzeżeniem, że państwa, których

dług publiczny już jest znacząco niższy od dopusz-

czalnego progu 60% PKB, mogą w drodze wyjątku

pozwolić sobie na deficyt do poziomu 1% PKB.

Kolejnym ważnym postanowieniem traktatu jest

art. 4 zobowiązujący państwa, których dług publicz-

ny przekracza 60% PKB, do jego zmniejszenia o co

najmniej 1/20 rocznie.

Ponadto kraje objęte procedu-

rą nadmiernego deficytu będą musiały przedstawiać

Komisji Europejskiej i Radzie do akceptacji swoje

programy równoważenia wydatków.

Obie instytucje

będą później monitorować proces wdrażania uzgod-

nionych programów w celu osiągnięcia zakładanego

zmniejszenia poziomu deficytu.

Organem odpowiedzialnym za kontrolę wdroże-

nia reguły budżetowej do prawodawstwa narodowego

i jej przestrzegania przez rządy uczyniony został Try-

bunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W razie

niewdrożenia reguły budżetowej lub jej naruszenia

przez dane państwo Trybunał będzie władny nakła-

dać kary pieniężne do poziomu 0,1% PKB.

Pieniądze

te w wypadku członków strefy euro zasilą Europejski

Mechanizm Stabilności, natomiast zamrożone środ-

ki krajów spoza eurolandu zostaną przekazane do

budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

Art. 6 porozumienia zakłada, że państwa człon-

kowskie będą przedkładać ex ante Radzie oraz Ko-

misji swoje plany emisji długu publicznego.

Zabieg

ten ma na celu zapewnienie lepszej koordynacji.

Należy podkreślić, że zgodnie z zapowiedziami

prezydent Francji Hollande na szczycie Rady Euro-

pejskiej w czerwcu 2012 r. przeforsował uzupełnienie

paktu fiskalnego o pakt na rzecz wzrostu i zatrud-

nienia w formie deklaracji politycznej, który wzywa

do przyjaznej wzrostowi konsolidacji budżetowej,

zaangażowania Unii Europejskiej na rzecz pobudza-

nia wzrostu i tworzenia miejsc pracy, szczególnie dla

osób młodych.

W deklaracji wzywa się ponadto do usu-

wania barier administracyjnych w tworzeniu miejsc

pracy oraz rozwoju przedsiębiorczości.

Polityczna ocena porozumienia prowadzi do wnio-

sku, że zwycięzcą w tej batalii o traktat są Niemcy,

główny zwolennik dyscypliny fiskalnej oraz koordy-

nacji gospodarczej w strefie euro i Unii Europejskiej.

Rząd Angeli Merkel, ponoszący największe koszty

ratowania zagrożonych bankructwem krajów strefy

euro, zdołał przeforsować w traktacie między innymi

ważny zapis uzależniający możliwość udzielenia po-

mocy z Europejskiego Mechanizmu Stabilizacyjnego

od ratyfikowania traktatu i wdrożenia reguły budże-

towej, o której mowa właśnie w art. 3.

Mniej powodów do zadowolenia ma z pewnością

Francja, która w toku negocjacji wyraźnie przyzwo-

liła na dominację niemiecką.

Sukces w tym negocjo-

waniu odniosła dyplomacja polska, która dzięki twar-

dej postawie zdołała przełamać opór Francji w spra-

wie otwarcia przynajmniej niektórych szczytów euro

na kraje spoza eurolandu.

Nie ulega wątpliwości, że

nasz kraj nie mógł sobie pozwolić na pozostanie poza

paktem fiskalnym, gdyż groziłoby to wykluczeniem

z głównego nurtu dalszej integracji gospodarczej

Unii Europejskiej.

Z tego względu Polskie Stronni-

ctwo Ludowe będzie za ratyfikacją tego paktu.

Chcę tu także podkreślić, że jeśli chodzi o przy-

stąpienie Polski do strefy euro, to dobrze, że dyskusja

została rozpoczęta.

Warto przypomnieć, że w dobie

silnego kryzysu lat 2009–2010 dzięki temu, że pozo-

stawaliśmy poza strefą euro i mieliśmy własną walu-

tę, po jej osłabieniu mieliśmy zdecydowanie większą

konkurencyjność na rynkach światowych, a to po-

prawiało naszą pozycję eksportową.

Natomiast

w chwili obecnej zarówno zabezpieczenia konstytu-

pieniu, dają nam pełną suwerenność co do tego, na

jakich warunkach i kiedy podejmiemy decyzję o przy-

stąpieniu do strefy euro.

Przechodząc do omówienia wspólnych ram finan-

sowych, pragnę podkreślić, że po zakończeniu nego-

cjacji najczęściej pojawiającym się pytaniem w kraju

i poza Europą było: Czy politycy i poszczególne pań-

stwa odnieśli sukces czy porażkę?

Nie było czy bra-

kowało często czasu na pozaemocjonalne, meryto-

Poseł Marek Sawicki

ryczne oceny tego zdarzenia.

Okoliczności, którym

towarzyszyło tworzenie budżetu, a więc kryzys i nie-

pewna sytuacja gospodarcza, narzucały pogląd poli-

tykom europejskim, iż w czasach kryzysu budżet

unijny musi być bardziej oszczędny.

Tej opinii na

szczęście nie podzielił w większości Parlament Euro-

pejski, uważając, iż tak okrojony budżet, który jest

aż na siedem lat, nie sprzyja promowaniu inwestycji,

które mają się przyczynić do wzrostu gospodarczego.

budżet jest mniejszy od poprzedniego.

Jeszcze raz to

podkreślam, bo niektórzy mówcy z tej trybuny jakby

o tym zapominają.

Przewiduje on wydatki na poziomie

w środkach na płatności.

Realnie jest to 38,2 mld euro

mniej.

A więc wieloletnie ramy finansowe 2014–2020

są mniejsze o ok. 3,8% w zobowiązaniach i o ok. 4%

w płatnościach w stosunku do budżetu z lat 2007–2013.

Tak jak zaproponowała Komisja Europejska, bu-

dżet skonstruowano w oparciu o sześć tzw. działów

budżetowych.

Największe z nich to: Trwały wzrost,

obejmujący m.in. środki na politykę spójności, bada-

nia naukowe, transgraniczne projekty infrastruktu-

ralne, sieci energetyczne, oraz Zasoby naturalne,

czyli finansowanie dopłat bezpośrednich dla rolni-

ków, wsparcie dla rybołówstwa i ochronę środowiska.

Kolejne działy to: Bezpieczeństwo i obywatelstwo

(m.in. strefa Schengen, obywatelstwo europejskie,

europejska współpraca policyjna i sądowa); Globalna

Europa, czyli polityka zagraniczna Unii Europej-

skiej, europejska służba działań zewnętrznych; Ad-

ministracja, wydatki na personel i utrzymanie bu-

dynków Unii Europejskiej; Wyrównania, tj. środki

na czasowe wsparcie dla biedniejszych krajów Unii

Europejskiej.

Ponadto część wydatków została

umieszczona w poza budżetem Unii Europejskiej.

Są

to m.in. środki na Europejski Fundusz Rozwoju (po-

moc rozwojowa Unii Europejskiej), Europejski Fun-

dusz Solidarności oraz Europejski Fundusz Dostoso-

wania do Globalizacji.

Jeszcze raz chcę mocno podkreślić, że po raz

jest mniejszy od poprzedniego realnie o 4%.

Najwięk-

sze cięcia dotknęły działu budżetowego: Zasoby na-

turalne, tj. głównie rolnictwa, na które przydzielono

o 11,3% mniej środków, z czego środki na płatności

bezpośrednie dla rolników i tzw. działania rynkowe

zostały zmniejszone aż o 17,5%.

Uzgodniony na szczy-

cie 7–8 lutego budżet przewiduje dla tego działu

373,2 mld euro, podczas gdy w oparciu o ceny sta-

łe z 2011 r. obecny budżet dysponuje środkami na ten

cel w wysokości 420,7 mld euro.

Oznacza to 47,5 mld

euro mniej.

Środki na dopłaty bezpośrednie i działa-

nia rynkowe zmniejszą się z obecnych 336,7 mld euro

do 277,8 mld w nowej perspektywie finansowej, a to

jest spadek aż o 58,8 mld euro.

Widać więc wyraźnie,

że Unia Europejska kontynuuje przyjętą przed laty

politykę ciągłego ograniczania środków na rolnictwo.

Należy przypomnieć, że jeszcze w latach 80. budżet

wspólnej polityki rolnej stanowił blisko 80% całości

unijnych wydatków.

Obecnie spadł zdecydowanie po-

niżej 40%.

Mimo tych niesprzyjających uwarunkowań Pol-

ska zdołała wywalczyć więcej pieniędzy na rolnictwo

niż w obecnym okresie programowania.

W obszarze

wspólnej polityki rolnej nasz kraj uzyskał bowiem

alokację w wysokości 28,5 mld euro, co czyni nas

piątym największym beneficjentem tej polityki.

Wię-

cej od nas otrzymują jedynie Francja, Niemcy, Hi-

szpania i Włochy.

W porównaniu do okresu 2007–

2013, kiedy otrzymaliśmy 26,9 mld euro, jest to wię-

cej o 1,6 mld, czyli prawie o 6%.

Należy mieć jednak

na uwadze to, że zwiększenie alokacji dla Polski

w tym obszarze wynika w głównej mierze z kończe-

nia się okresu dochodzenia do pełnych płatności

i z zastąpienia uzupełniających dopłat krajowych

płatnościami w 100% pochodzącymi z budżetu unij-

nego.

Od 2014 r. polski rząd nie będzie już mógł z bu-

dżetu krajowego dopłacać do dopłat bezpośrednich,

dlatego budżet unijny na dopłaty w tej pozycji został

zwiększony dla Polski w sumie o mniej więcej 6 mld

euro, czyli o 50%,.

W tym miejscu należy również

żone są w cenach z 2011 r.

Po uwzględnieniu inflacji

budżet rolny dla Polski wyniesie więc w sumie około

33 mld euro, z czego 22 mld euro będą przeznaczone

na dopłaty bezpośrednie, a około 11 mld euro na roz-

wój obszarów wiejskich.

Przypomnę, że w obecnym okresie finansowym

alokacja Polski na wspólną politykę rolną była dzie-

lona mniej więcej na połowę, tj. około 13,5 mld euro

na I filar wspólnej polityki rolnej i 13,5 mld euro na

filar II.

Ponadto istniała możliwość przesunięcia 10%

z II filara do I.

Z kolei w tym nowym budżecie – i tu

ukłon w stronę pana premiera i polskiego rządu

– uzyskaliśmy zgodę na możliwość przesunięcia z II fi-

lara do I nawet 25% środków.

Zgodnie z wewnątrzkoalicyjnym porozumieniem

przesunięcie 25% z filara II do filara I sprawia, iż ten

główny cel negocjacyjny dotyczący wspólnej polityki

rolnej, a więc dążenie do osiągnięcia poziomu dopłat

bezpośrednich na poziomie średnioeuropejskim, jest

bliski realizacji już na początku tego okresu progra-

mowania.

Jeśli dołożymy do filara I środki przesu-

nięte z filara II, wówczas płatność na hektar liczona

w euro osiągnie poziom ok. 245 euro, a więc do śred-

nioeuropejskiego poziomu 261 dzisiaj brakuje kilka

procent.

Chcę również podkreślić, że część zadań, która do

tej pory była realizowana w ramach rozwoju obsza-

rów wiejskich, będzie mogła być realizowana w ra-

mach polityki spójności.

Są to m.in. takie działania,

jak poprawa w obszarze infrastruktury, jak kwestie

działań środowiskowych, jak kwestie dostępności

szerokopasmowego Internetu czy też chociażby kwe-

stie związane z rozwojem infrastruktury oświatowej

czy infrastruktury zdrowotnej na obszarach wsi.

Chcę także podkreślić, że istnieje możliwość uzupeł-

Poseł Marek Sawicki

niania filara II wspólnej polityki rolnej z budżetu

krajowego.

W ramach tego uzupełnienia takie dzia-

łania, jak modernizacja gospodarstw rolnych, jak

„Młody rolnik”, jak różnicowanie w kierunku dzia-

łalności nierolniczej czy mikroprzedsiębiorczość, nie

będą uszczuplone.

Reasumując, chcę bardzo mocno

która w ramach całej polityki unijnej od wielu lat jest

już polityką o zmniejszającym się budżecie, to jeszcze

raz w tej perspektywie finansowej Polsce udało się

swoją alokację finansową zwiększyć.

Chcę także bardzo mocno podkreślić, że w mojej

ocenie ta perspektywa finansowa jest ostatnim okre-

sem, w którym w takim kształcie wspólna polityka

rolna będzie mogła być realizowana co do przyszłości.

Dlatego nie czekając do roku 2018 czy do roku 2020,

Polska już dzisiaj podejmuje działania na rzecz głę-

bokiej reformy wspólnej polityki rolnej, żeby, po

pierwsze, tę wspólną politykę rolną uprościć, po dru-

gie, żeby doprowadzić do przesunięcia środków w ra-

mach wspólnej polityki rolnej z obszarów Europy,

gdzie efektywność produkcyjna jest już maksymalnie

wykorzystana i gdzie z jednej strony wysokie dopłaty,

z drugiej strony wysokie przychody z rynku sprawia-

ją, iż pozostała część Europy, szczególnie mam na

myśli Polskę, kraje nadbałtyckie czy też Bułgarię

i Rumunię, ma jeszcze ogromne rezerwy produkcyjne,

które dzięki środkom unijnym mogą być lepiej wyko-

rzystane i może to sprawić, iż będzie poprawiona kon-

kurencyjność europejskiego rolnictwa względem rol-

nictwa światowego.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Marszałek:

Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej

pana posła Leszka Millera.

Poseł Leszek Miller:

Niektóre wystąpienia moich szanownych przedmów-

ców utwierdzają mnie w przekonaniu, że opozycja

dzieli się nie tylko na lewicową i prawicową, ale tak-

że na rozumną i bezrozumną.

W imieniu tej rozum-

nej, czyli Sojuszu Lewicy Demokratycznej (Oklaski),

pragnę poinformować Wysoką Izbę, że popieramy

ustawę zezwalającą prezydentowi Rzeczypospolitej

na ratyfikację paktu fiskalnego.

(Oklaski) Popieramy,

dlatego że jest dla nas oczywiste, iż pakt fiskalny jest

koniecznym etapem na drodze do pełnej integracji.

Proces integracji naszego kraju ze strukturami

wspólnej Europy nie został bowiem zakończony.

Pierwszy krok uczyniliśmy w maju 2004 r., wstępując

do Unii Europejskiej, drugi, wstępując do strefy

Schengen, w grudniu 2007 r., ale trzeci dopiero przed

nami.

Trzeci to wejście do strefy euro, do grupy tych

państw, które będą wyznaczać tempo integracji, będą

decydować o wszystkich wskaźnikach makroekono-

micznych, będą decydować o tym, co będzie w Euro-

pie, ale także o tym, co będzie w Polsce.

Nie możemy

być na zewnątrz tego klubu, bo skazywalibyśmy nasz

kraj na rolę państwa peryferyjnego, państwa błąka-

jącego się po bezdrożach Europy.

Jak ktoś tego nie

Pakt fiskalny jest inwestycją w infrastrukturę

naszego kraju, tyle tylko, że infrastrukturę finanso-

wą.

Jest o tyle łatwy do przyjęcia, że wiele z rozwią-

zań, o których dzisiaj mówimy – mam zwłaszcza na

myśli kwestię długu publicznego – zapisaliśmy już

dawno, wprowadziliśmy do naszej konstytucji.

To

przecież w ustawie zasadniczej określiliśmy nieprze-

kraczalny poziom zadłużenia sektora finansów pub-

licznych w stosunku do PKB.

Byliśmy prekursorem

tego myślenia, byliśmy w Europie pionierem, który

ten szlak przecierał.

Dzisiaj powinniśmy być z tego

dumni, a nie tym zafrasowani.

Z prawdziwym roz-

czuleniem słyszałem dzisiaj, jak ci, którzy na tej sali

i poza tą salą protestowali przeciwko tej konstytucji,

jak nawoływali do jej nieprzyjęcia, jak mówili, że to

jest akt zdrady narodowej i zwracali się do Opatrz-

ności o pomoc, dzisiaj mówią, że będą bronić naszej

konstytucji.

Świetnie, panie i panowie.

(Oklaski)

(Głos z sali: A pan będzie bronił?)

Szkoda tylko, że tyle lat musiało upłynąć, żeby

zrozumieć, jak głęboka mądrość jest zawarta na kar-

tach naszej konstytucji i jak głęboki proces intelek-

tualny jej towarzyszył.

(Poseł Józefa Hrynkiewicz: To po co ją łamiecie?)

Bez fałszywej skromności powiem, że działo się to

wszystko za prezydentury Aleksandra Kwaśniew-

skiego i za rządów Sojuszu Lewicy Demokratycznej

To oczywiste, że paktem fiskalnym nie wyżywimy

Polek i Polaków i nie zapewnimy im pracy.

(Poseł Marek Matuszewski: Jak rolnikom zapew-

nicie?)

Dlatego Europie i Polsce potrzebny jest, oprócz

paktu fiskalnego, pakt na rzecz wzrostu gospodar-

czego i pakt na rzecz pracy – pakt dla ludzi, a nie dla

rynków finansowych.

(Oklaski) Dyscyplina fiskalna

tak, ale nie kosztem rozwoju gospodarczego, nie

kosztem spowolnienia gospodarczego, nie kosztem

utraty miejsc pracy i nie mierzona zapowiedziami

kolejnych upadłości.

Szkoda, że nasz rząd, podpisując pakt fiskalny,

jednocześnie zlekceważył inne ważne porozumienie,

mianowicie opodatkowanie transakcji finansowych.

(Oklaski) Jedenaście czołowych państw europejskich

doszło w tej sprawie do porozumienia, i to takie po-

tęgi, jak Francja, Niemcy.

Pan premier słusznie przy-

wołał występującego tutaj prezydenta Francji

François Hollande’a, który jakże wspaniale rozwijał

horyzonty integracji europejskiej.

Ale ten sam Hol-

Poseł Marek Sawicki

lande powiedział, że pakt, że opodatkowanie trans-

akcji finansowych jest potrzebne Europie.

W tym

czasie rząd sprawiał wrażenie, że jest nieobecny, nikt

się do tego nie odniósł.

Cieszymy się, że są w Unii Europejskiej kraje, któ-

re nie wahają się przyjąć takiego rozwiązania.

Te

kraje szacują, że w ten sposób wpłynie 35 mld euro

rocznie.

Polska mogłaby osiągnąć ok. 10–11 mld zł

rocznie, ale nie otrzymamy tych pieniędzy, albowiem

w tej sprawie polski rząd stanął po stronie spekulan-

tów finansowych i londyńskiego City, a nie po stronie

solidarności europejskiej.

(Oklaski)

Szanowni Państwo!

Jeśli chodzi o wejście do stre-

fy euro, o czym już wspomniałem, uważamy, że w tym

zamiarze jest zawarte współczesne pojęcie polskiego

patriotyzmu.

Tak, proszę państwa.

Jeżeli ktoś mówi,

że jest polskim patriotą XXI w., to musi mu zależeć

na tym, żeby Polska była wszędzie tam, gdzie są po-

dejmowane najważniejsze decyzje, a więc także w stre-

fie euro.

Tak rozumiemy polski patriotyzm.

(Oklaski)

Euro nie jest bynajmniej w kryzysie, a rozpad unii

walutowej jest nieprawdopodobny.

To, co widzimy, to

najwyżej kryzys zadłużeniowy kilku państw europej-

skich, a nie kryzys euro.

Czy Polska ma prawny obowiązek wejść do strefy

euro?

Tak, proszę państwa, ma.

Mamy taki obowią-

zek.

Wynika on zarówno z obowiązującego u nas pra-

wa europejskiego, jak i ze zobowiązań akcesyjnych,

a także z tych zawartych w traktacie akcesyjnym,

który miałem zaszczyt podpisać i który został pop-

arty przez tak wielu Polaków w referendum ogólno-

polskim.

Właśnie niedługo minie 10 lat od tej histo-

rycznej decyzji Polek i Polaków.

A więc pytanie nie czy, ale kiedy.

Myślę, że muszą

zostać spełnione trzy warunki.

Po pierwsze, musi być

przyspieszony proces konwergencji, po drugie, musi

istnieć poparcie społeczne, po trzecie, musi istnieć

większość parlamentarna dla zmian w konstytucji.

(Głos z sali: Której nie ma.)

Tak jest, macie państwo rację.

Dzisiaj takiej więk-

szości w polskim Sejmie nie ma.

Ale będzie.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie będzie.)

Będzie.

(Oklaski)

(Poseł Ryszard Kalisz: Będzie, będzie!)

Będzie po wyborach w 2015 r.

(Oklaski)

(Głos z sali: SLD przegra wybory.)

Te wybory to będzie prawdziwy test, wybór mię-

dzy siłami proeuropejskimi i antyeuropejskimi, a głos

na SLD w tych wyborach będzie oznaczał poparcie

dla głębszej integracji europejskiej i przyjęcia euro,

poparcie dla pełnego tekstu Karty Praw Podstawo-

wych UE, która do dzisiaj niestety w pełni nie obo-

wiązuje…

( Oklaski)

(Poseł Marek Matuszewski: I nie będzie.)

…poparcie dla wyższej płacy minimalnej, popar -

cie dla opodatkowania finansowych spekulantów…

(Poseł Marek Matuszewski: Tak jest.)

…i poparcie dla zrównoważonego podejścia do de -

ficytu budżetowego, łączącego konsolidację fiskalną

z polityką szybkiego wzrostu gospodarczego.

Wierzę głęboko, że za trzy lata Polacy podejmą

taką decyzję, umożliwiając sformułowanie takiej

większości.

I nieprawdą jest, szanowni państwo, że

od zmian w konstytucji trzeba rozpocząć ten proces.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Dlaczego?)

Zmiany w konstytucji zakończą ten proces.

A wcześ-

niej można podejmować wszystkie decyzje, które są

wypełnieniem trudnych, ale jakże ważnych kryte-

riów, które otworzą Polsce drogę do euro.

(Poseł Krzysztof Szczerski: Jest odwrotnie.)

Szanowni Państwo!

Oczywiście można nie robić

nic, patrząc na słupki sondażowe i myśląc sobie: skoro

dzisiaj tylko 30% Polaków popiera wejście do euro, to

po co się narażać?

Ale my proponujemy, żeby przez te

trzy lata zrobić wszystko, co można, zacząć przekony-

wać obywateli Rzeczypospolitej, czynić wszystko, żeby

zbliżyć się albo osiągnąć wszystkie niezbędne kryte-

ria, nawet wejść do ERM II, bo to też jest możliwe,

a po wyborach doprowadzić całą sprawę do końca.

Oczywiście zgadzam się z panem premierem, że to

musi być właściwie wybrany moment, żeby można

było właściwie wydyskutować kurs i żeby jak najwię-

cej skorzystały na tym zarówno Polska, jak i Europa.

Ale takie założenie, że: zobaczymy, co się wykluje

w strefie euro, zobaczymy, co się będzie dalej działo,

zawiesimy te prace na kołku i dopiero później ewentu-

alnie przyspieszymy, jeżeli opinia publiczna będzie

sobie tego życzyć, to nie jest droga do sukcesu i do fi-

nału.

My proponujemy inny sposób podejścia: mówić

Polakom, o co idzie gra, wskazywać na zagrożenia

i na szanse, prowadzić uczciwy dialog, przygotowy-

wać, czy podejmować wszystkie działania, które do-

prowadzą do osiągnięcia tego celu i robić to w przeko-

naniu, że nie sondaże, a interes Polski wymaga osiąg-

nięcia strefy euro.

Nie można czekać, aż coś się zrobi

samo i że to może strefa euro przyłączy Polskę, bo to

się nigdy nie stanie.

Nie chcę przez to powiedzieć, że

wejście do strefy euro musi być celem samym w sobie.

Jednak ten dzień, w którym to się stanie, zamknie

wysiłek milionów Polaków, dla których pełna integra-

cja europejska była odwiecznym marzeniem.

Wtedy

będziemy mogli powiedzieć: Tak, ten proces się dopeł-

nił.

Nie tylko, że dobrze wybraliśmy, ale mamy gospo-

darkę tak sprawną i tak wydajną, że możemy znaleźć

się w tym ekskluzywnym klubie i podejmować razem

ze śmietanką europejską wszystkie niezbędne decyzje

dla dobra Europy, a przede wszystkim dla dobra Polski.

(Oklaski)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Głos zabierze pan poseł Arkadiusz Mularczyk,

Klub Parlamentarny Solidarna Polska.

Poseł Leszek Miller

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Z wystąpień pana premiera, ale też pana przewodni-

czącego Leszka Millera można wyprowadzić wnio-

sek, że Polacy chcą przystąpić do strefy euro.

To nie

jest prawda.

Otóż można powiedzieć, że pan premier,

lacy są za paktem fiskalnym, udaje Greka.

Mówię tak

dlatego, że Polacy być może są za paktem fiskalnym

według tych badań, na które powołuje się pan pre-

mier, ale ostatnie badania ze stycznia wskazują, że

Polacy są przeciwko przystąpieniu do strefy euro,

62% Polaków nie chce wejść do strefy euro.

Dlatego

też, panie premierze, proszę powołać się na wszystkie

sondaże i na wszystkie badania opinii publicznej,

Chcę powiedzieć jasno: Solidarna Polska jest prze-

ciwko przystąpieniu Polski do strefy euro.

(Poseł Rafał Grupiński: A jesteście za rublami?

Albo euro, albo rubel.)

Jesteśmy także za odrzuceniem informacji preze-

sa Rady Ministrów w sprawie budżetu, który wyne-

gocjował w Unii Europejskiej.

Postaram się przedsta-

wić, dlaczego ten budżet nie jest realny, ale wirtual-

ny.

Pan premier, przyjeżdżając po negocjacjach z Unii

Europejskiej, z Brukseli, twierdził, przekonywał

Polaków, że Polska osiągnęła sukces negocjacyjny.

Z zachwytu piali minister Graś, minister Rostowski.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Przecież nie piali,

tylko mówili.)

Wszyscy wskazywali, że jest to wielki sukces kan-

clerz Merkel, premiera Camerona i premiera Tuska.

Tego zachwytu jednak nie widzieliśmy w innych kra-

jach Unii Europejskiej czy w innych mediach euro-

pejskich, które rzeczywiście mówiły, że ten budżet

jest sukcesem kanclerz Merkel i premiera Camerona.

Nikt nie wspominał o skromnym panu premierze

Tusku.

Ten propagandowy sukces, który pan ogłosił,

jest wynikiem zastosowania chwytu w kampanii wy-

borczej do parlamentu, kiedy przekonywał pan Pola-

ków, że pana ekipa załatwi dla Polski 300 mld zł.

Gdy

słuchaliśmy tej reklamówki, zadawaliśmy sobie pyta-

nie, w czym tkwi haczyk.

Teraz już wiemy.

Założył

pan, panie premierze, że te 300 mld zł pan wynego-

cjuje, bo należały się one Polsce jak psu zupa.

Co

więcej, pan premier przywiózł z Brukseli nie 300 mld zł,

ale 440, bo dołożył do tego jeszcze środki na politykę

rolną.

Można powiedzieć, że pan premier Tusk jest

cudotwórcą i, w odróżnieniu od biblijnego Salomona,

nalał z próżnego.

Jeśli pan premier chce teraz ruszyć

w Polskę swoim autobusem, to powinien pan jednak

dokładnie sprawdzić, czy te 104, 105, 106 mld euro

nie są środkami wirtualnymi.

Teraz do rzeczy.

Obawiamy się, że jeśli chodzi o tę

nieszczęsną reklamówkę mówiącą o 300 mld, to

w sposób drastyczny zaniżyło to negocjacyjną kwotę

Polski w tym budżecie.

I pan premier, i nasz rząd

stali się zakładnikami, dlatego że pan premier mu-

siał wygrać, osiągając tę kwotę, natomiast przegrała

Polska, przegraliśmy my wszyscy, a przede wszyst-

kim przegrała polska wieś.

Gdy politycznej propa-

gandzie przeciwstawimy umiejętność ucznia szkoły

podstawowej, jaką jest dodawanie i odejmowanie

w zakresie 100, to okaże się niestety, że nie było żadne-

go sukcesu.

Przeciwnie, Polska nie została potraktowa-

na w żaden szczególny sposób, a wirtualne 105 mld

topnieje w oczach niczym wiosenny śnieg.

Jak mówi pan premier, Polska jest największym

beneficjentem budżetu.

To jest tylko półprawda albo

część prawdy.

Polska jest największym krajem z gru-

py beneficjentów, ale nie dostała najwięcej w przeli-

czeniu na głowę obywatela.

Najwięcej dostali Węgrzy,

Litwini, Grecy, Łotysze.

Nasz kraj w tej statystyce jest

dopiero na 5. miejscu.

Statystyczny Polak dostał o 1/4

mniej środków na głowę niż statystyczny Litwin czy

Słowak.

Dlatego te 105 mld topnieje w oczach.

Prze-

cież trzeba pamiętać też o inflacji, która, biorąc pod

uwagę poprzednią i obecną perspektywę finansową,

wynosi 16%.

Okazuje się, że środki, które wynegocjo-

waliśmy w poprzedniej perspektywie, porównywalne

są ze środkami, które są w obecnej perspektywie, po-

mniejszonymi o obecną inflację w wysokości 16% .

Jak

podają eksperci, Polska dostanie wszystkie środki na

politykę spójności, rolnictwo, wieś i inne w kwocie po-

nad 100 mld euro.

Będzie to porównywalne z tym bu-

dżetem, który otrzymaliśmy w latach 2007–2013,

z tym że będzie spadek o 16-procentową inflację.

Mamy też liczne obawy, jak te środki będą wyda-

wane.

Czy te liczne ograniczenia i warunki, które

założono w budżecie unijnym, nie zablokują i nie

ograniczą dostępu do środków, które są Polsce przy-

znane?

Na przykładzie wstrzymania dofinansowania

do polskich dróg widzieliśmy, jak to się kończy.

Pan

premier nie mówi o tym, że krajom, które łamią dy-

scyplinę finansów publicznych, będzie można zawie-

sić dostęp do przyznanych funduszy strukturalnych,

a nawet znacząco je obciąć.

Przywódcy unijni ustali-

li bowiem, że krajom, które się zbyt mocno zadłużają

lub nie spełniają zaleceń czy postanowień umów za-

wartych z Komisją Europejską, będą blokowane fun-

dusze, w tym również Fundusz Spójności.

A teraz strona wydatków, o których pan, panie

premierze, także nie wspomniał, ogłaszając swój suk-

ces po szczycie w Unii.

Czy członkostwo w Unii Eu-

ropejskiej nic nas nie kosztuje?

Czy dostajemy te

środki netto?

Kosztuje to nas i są to niebagatelne

kwoty.

Dlaczego pan o tym w ogóle nie wspomina,

rzucając i szermując wirtualną kwotą 105 mld euro?

Od otrzymanej sumy musimy odjąć kwotę 125 mld zł

składek, które wzrastają.

Jest to niemalże 1/3 przy-

znanych środków.

A inne obciążenia unijne, które

Polska ponosi?

Przypomnę, że w 2008 r. pan premier

wyraził zgodę na związanie naszego kraju pakietem

klimatycznym.

A gdzie wreszcie koszty, jeśli będą,

wprowadzenia jednolitego patentu europejskiego,

gdzie koszty ochrony środowiska, gdzie koszty euro-

pejskiego systemu nadzoru bankowego czy unii ban-

kowej?

Eksperci wyliczyli, że wprowadzenie tych

przepisów do polskiego ustawodawstwa to koszt rzę-

du 200–300 mld zł, a samo wdrożenie pakietu klima-

tycznego – 100 mld zł.

A więc jakkolwiek byśmy li-

czyli, będziemy musieli wydać z tych otrzymanych

środków prawie 30 mld euro na wykonanie zobowią-

zań unijnych.

Nawet z zapisów unijnego budżetu

wprost wynika, że 20% tych środków będzie musiało

być wydanych na tzw. zielone inwestycje, czyli na re-

alizację pakietu klimatycznego.

Tak więc biorąc pod uwagę inflację, biorąc pod

uwagę składkę w wysokości 1/3 wpłaty, biorąc pod

uwagę około 30 mld, które wydamy na politykę kli-

matyczną, na wdrażanie przepisów dotyczących

ochrony środowiska, zostaje tak naprawdę 1/3 tych

środków.

Wiemy jednak, że to nie koniec.

Rząd ma

kolejne wydatki.

Wiemy, że rząd prze ku wprowadze-

niu Polski do strefy euro, wiemy, że jest plan przyję-

cia paktu fiskalnego.

I tu chcę powiedzieć jasno: nie

ma zgody Solidarnej Polski na przyjęcie paktu fiskal-

nego.

Uważamy, że przyjęcie paktu fiskalnego jest

ograniczeniem polskiej suwerenności fiskalnej, bu-

dżetowej i finansowej.

Na marginesie trzeba podkre-

ślić, że z wstępnych wyliczeń wynika, iż będzie po-

trzebna kwota 24 mld euro jako wkład do Europej-

skiego Mechanizmu Stabilności i pomoc dla europej-

skich bankrutów.

Czy mamy iść drogą Grecji?

Panie

premierze, Polacy nie wyjeżdżają do Grecji, do Sło-

wacji, do Portugalii, która jest w strefie euro, ale wy-

jeżdżają do Wielkiej Brytanii, w której już od wieluset

lat jest funt, a nie euro.

Tak więc euro nie jest pana-

ceum na całe zło i nie jest panaceum na wyjście z kry-

zysu gospodarczego.

Sam pakt fiskalny i składka do budżetu to kwota

blisko 50 mld euro, a trzeba będzie jeszcze doliczyć

wkład własny, współfinansowanie, prefinansowanie,

koszty biurokracji i nadzór nad wydatkowaniem otrzy-

manych środków, których koszt może stanowić kolej-

ne kilkanaście miliardów euro.

Takich pytań możemy

stawiać dziesiątki i wysuwać wątpliwości.

Jaki jest

rzeczywisty bilans członkostwa Polski w Unii Euro-

pejskiej i wynegocjowanego, w cudzysłowie, przez

pana premiera budżetu Unii Europejskiej?

Czy przy-

padkiem nie istnieje zagrożenie, że za jakiś czas bę-

dziemy dopłacali jako kraj do Unii Europejskiej?

Największy jednak niepokój budzi odpuszczenie

przez rząd spraw polskiego rolnictwa i polskiej wsi.

Nie ma wątpliwości, że negocjacje związane ze wspól-

ną polityką rolną zostały przegrane.

Przegraliśmy je

już przed szczytem, kiedy ze środków na rozwój ob-

szarów rolnych obcięto nam przeszło 3 mld euro,

a w trakcie negocjacji odpuścił pan kolejne 1,5 mld

euro.

Udział Polski w funduszach rolnych Unii Eu-

ropejskiej zmniejszył się i w dopłatach, i w środkach

na rozwój obszarów wiejskich.

Zmniejszyła się także

średnia kwota dopłat na hektar, a także na rozwój

obszarów wiejskich.

Polscy rolnicy liczyli, że po okre-

sie przejściowym 2007–2014, w którym dopłaty były

częściowe, te dopłaty będą wyrównywane.

Widzimy,

że nie są i nie będą wyrównywane.

Dlaczego więc

Polska zgodziła się na łamiącą traktat europejski

i dyskryminującą polskich rolników dalszą nierów-

ność w zakresie dopłat bezpośrednich?

Analizując budżet Unii Europejskiej, widzimy,

gdzie te środki poszły.

Poszły do Francji i do Włoch

na wsparcie francuskich i włoskich rolników.

Powi-

nien pan się wstydzić, panie premierze.

Te środki

potrzebne są polskiej wsi: na modernizację i rozwój

polskiej wsi, na rozwój gospodarki, rozwój infra-

struktury, rozwój szkół, domów kultury i inkubato-

rów przedsiębiorczości.

Tylko ten program jest zdol-

ny zwiększyć stabilność i ekonomiczność polskiej wsi

i poprawić jakość życia polskich rolników.

Nie dość,

że przegrano środki na polską wieś, to przegrano

także elementarną równość wobec prawa.

A w kon-

kluzjach szczytu znalazło się postanowienie przy-

zwalające na dalsze utrzymywanie dyskryminują-

cych różnic w dopłatach dla polskich rolników.

Nie

dziwi pana zachowanie, pan nie ma elektoratu na

polskiej wsi, ale musi dziwić zachowanie ministra

rolnictwa, który zgodził się na takie postanowienia

szczytu.

Panie Premierze!

Skończmy z propagandą, skończ-

my z marketingiem, zacznijmy mówić o interesach

naszego kraju, interesach naszego kraju w Unii Eu-

ropejskiej.

Interesy te można zobrazować tylko licz-

bami i cyframi.

Słuchając pana wystąpienia, nie

wsłuchałem się w ani jedną cyfrę, w ani jedną liczbę

– tylko słowa, słowa, słowa.

Jeszcze raz proszę pana

w imieniu swoim i Polaków o rzetelną prognozę wy-

datków na lata 2014–2020 związanych z naszym

do tych wirtualnych 100 mld euro, bo tylko te dane

będą stanowiły podstawę do tego, co rzeczywiście

pan wynegocjował w Unii Europejskiej.

Reasumując, Solidarna Polska jest za odrzuce-

niem informacji pana premiera na temat wynegocjo-

wanego budżetu Unii Europejskiej oraz składa oczy-

wiście wniosek o odrzucenie projektu ustawy o pak-

cie fiskalnym.

Bardzo dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Marek Kuchciński:

mentarny Platforma Obywatelska.

Poseł Dariusz Rosati:

Państwo!

Dzisiejsza debata dotyczy przede wszyst-

kim rządowego wniosku o ratyfikację paktu fiskal-

nego, którego prawidłowa nazwa brzmi: Traktat

spodarczej i Walutowej.

Jak każda umowa między-

narodowa, wielostronna umowa międzynarodowa,

Poseł Arkadiusz Mularczyk

tak i traktat nakłada na strony – na państwa sygna-

tariuszy – określone zobowiązania i jednocześnie daje

określone prawa.

Chciałbym w trakcie mojego wystą-

pienia przekonać państwa, że bilans tych zobowiązań

i praw jest dla Polski korzystny, i dlatego Polska po-

winna ratyfikować pakt fiskalny.

Oprócz tego, że dyskutujemy o pakcie fiskalnym,

a także o informacji pana premiera o przebiegu

szczytu, na którym ustalono wieloletnie ramy finan-

sowe Unii Europejskiej, ta dzisiejsza debata ma

znacznie szerszy kontekst.

Omawiany traktat jest

mianowicie częścią znacznie bardziej fundamental-

nych zmian, które zachodzą w Unii Europejskiej

w ostatnich latach.

Na naszych oczach w Unii Euro-

pejskiej zachodzi wielka, głęboka przemiana.

Kryzys

zadłużenia w strefie euro pokazał, że współzależność

państw dzielących wspólną walutę jest znacznie

większa, niż kiedyś się wydawało, i że w związku

z tym błędy czy zaniechania popełniane przez jedno

państwo członkowskie mają daleko idące, często bo-

lesne, skutki dla gospodarek i społeczeństw pozosta-

łych państw.

Wymusza to znacznie dalej idącą inte-

grację.

Państwa członkowskie strefy euro doszły do wnio-

sku, że jeśli chcą dalej mieć wspólną walutę, to po-

trzebują znacznie silniejszej koordynacji swoich poli-

tyk po to właśnie, aby uchronić się przed szokami

takimi, jakie miały miejsce w Grecji, w Portugalii czy

w Hiszpanii.

Te nowe działania zmierzające od po-

głębienia integracji są w pewnym sensie wymuszone

sytuacją kryzysową, ale również wynikają ze zrozu-

mienia, że współzależność stworzona w wyniku po-

siadania wspólnej waluty wymaga nowych instytucji.

Wśród tych instytucji, które właśnie powstają na

naszych oczach w ostatnich latach, jest między inny-

mi pakt fiskalny, ale nie tylko, jest także jednolity

europejski nadzór bankowy, który jest zapewne po-

czątkiem tworzenia unii bankowej w Europie, jest

również pakt Euro Plus, ale także mówi się o innych

projektach instytucji, które jeszcze nie zostały położ-

ne na stole, niemniej jednak dyskusja o nich trwa

i prawdopodobnie prędzej czy później takie się poja-

wią.

Mam na myśli wspólny budżet dla strefy euro

czy system transferów fiskalnych w ramach europej-

skiego mechanizmu stabilizacyjnego.

W perspekty-

wie mówi się też o unii politycznej w ramach strefy

euro.

Oczywiście za wcześnie jest, aby wyrokować dziś

o tym, czy to wszystko zostanie zrealizowane, ale

możemy już powiedzieć, że strefa euro zacieśnia i po-

głębia wewnętrzną współpracę.

W wyniku tych pro-

cesów w ramach Unii Europejskiej – 27 państw – po-

wstaje tzw. twarde jądro, czyli grupa państw, które

chcą podejmować i podejmują działania zmierzające

w kierunku pogłębiania koordynacji swojej polityki

i pogłębiania współpracy.

Głównym czynnikiem in-

tegrującym państwa twardego jądra jest jednolita

waluta europejska.

Dlatego też dzisiejsza debata

o ratyfikacji traktatu jest w istocie częścią znacznie

szerszej debaty, która ma miejsce w Europie i rozwi-

ja się również w naszym kraju, mianowicie o tym,

w jakim kierunku zmierza Unia Europejska, czym

ona będzie w przyszłości i jakie jest miejsce Polski

w tej zmienionej Unii.

Jeżeli stwierdzamy, że w Unii Europejskiej nastę-

puje wyraźny podział na państwa strefy euro i pań-

stwa pozostałe, to chcę wyraźnie powiedzieć, że

obiektywnie rzecz biorąc, ten podział nie jest korzyst-

ny ani dla Unii Europejskiej, ani dla Polski w ramach

Unii Europejskiej.

On oczywiście osłabia spójność

całej Unii, on podważa poczucie pewnej wspólnoto-

wości, on osłabia pozycję Unii Europejskiej na arenie

międzynarodowej, on utrudnia koordynację działań,

niemniej jednak on jest faktem.

Ten podział jest fak-

tem, proszę państwa, i to faktem nieodwracalnym.

Padały w dzisiejszej dyskusji słowa, że można

temu zapobiec, że trzeba temu przeciwdziałać.

Zwró-

cę uwagę na to, że podczas polskiej prezydencji

w 2011 r. polski rząd podejmował wysiłki, kiedy po-

jawiały się nowe pomysły tworzenia instytucji w ra-

mach strefy euro, żeby te instytucje były otwarte

także dla innych państw.

Niemniej jednak sytuacja

z pogłębiającym się podziałem.

I teraz, podążając tu-

taj za opinią pana posła Szczerskiego, czy jesteśmy

w stanie zapobiec temu, po prostu powiedzieć Niem-

com i Francuzom: Nie, wy nie powinniście się dalej

integrować, dlatego, że powinniśmy wszyscy być na

równych prawach w Unii Europejskiej?

Otóż, mnie

się wydaje, że to jest myślenie życzeniowe, szanow-

ni państwo.

To jest myślenie życzeniowe.

W Unii

27 państw nie ma możliwości, żeby wszystkie polity-

ki były jednakowo stosowane we wszystkich pań-

stwach, żeby nie było wyłączeń, żeby nie było pew-

nych grup państw, które chcą współpracować ściślej.

Właściwie te podziały unijne stały się faktem po 1992 r.,

kiedy integracja w Unii wyszła poza tradycyjny ob-

szar, mianowicie poza jednolity rynek, i objęła także

obszary takie, jak: polityka zewnętrzna, polityka we-

wnętrzna, wymiar sprawiedliwości, a zwłaszcza

utworzenie unii walutowej.

Część państw się na to

decydowała, a część nie.

To jest po prostu fakt.

Na-

wiasem mówiąc, Polska także należy do krajów, któ-

re chcą uczestniczyć w jednych politykach, a w in-

nych nie chcą.

To właśnie rząd Prawa i Sprawiedli-

wości wyłączył Polskę spod działania Karty Praw

Podstawowych.

A zatem to są tendencje naturalne.

Oczekiwanie,

że wszystkie 27 państw w Unii Europejskiej będzie

miało dokładnie takie same interesy, dokładnie takie

same dążenia, jest czymś kompletnie nierealistycz-

nym.

Jeśli więc rzeczywiście tak jest, ten podział na

strefę euro i kraje pozostałe jest faktem niezależnie

od tego, co będzie myślał o tym pan poseł Szczerski

i jego koledzy z klubu, to trzeba podjąć debatę o tym,

jakie powinno być miejsce Polski w tym procesie, czy

Polska powinna uczestniczyć w dalszej integracji

państw strefy euro, czy raczej pozostać poza tym pro-

Poseł Dariusz Rosati

cesem.

To jest strategiczny wybór.

Opcja prointegra-

cyjna oznacza, że będziemy w stanie uczestniczyć

w podejmowaniu decyzji na temat tego, jak ma wy-

glądać to twarde jądro Unii Europejskiej, a przypo-

minam, że to jest w tej chwili 17 państw na 27.

Ale

opcja prointegracyjna oznacza także, że prędzej czy

później musimy przyjąć wspólną walutę.

Opcja alter-

natywna z kolei oznacza, że dobrowolnie skazujemy

się na pewną peryferyzację, że rezygnujemy dobro-

wolnie z udziału w procesie decyzyjnym i będziemy

tylko biorcą skutków decyzji podejmowanych przez

grupę dominującą.

Mnie się wydaje, że stanowisko naszego rządu

wobec tego dylematu jest jasne.

I po raz kolejny dzi-

siaj z ust premiera usłyszeliśmy, jakie jest to stano-

wisko.

Mianowicie jeżeli już trzeba dokonywać wybo-

ru, to Polska powinna znaleźć się w grupie państw

tworzących to twarde jądro Unii Europejskiej.

Pozo-

stanie poza głównym nurtem integracji i współpracy

skazuje nas na osłabienie naszej pozycji, skazuje nas

na pozostawanie na marginesie ze wszystkimi tego

negatywnymi konsekwencjami.

Jakie to są konse-

kwencje?

Po pierwsze, polityka pozostawania na ubo-

czu zasadniczo ogranicza nasze możliwości wywiera-

nia wpływu na bieg spraw europejskich, co jest oczy-

wnętrzną Unii.

To bowiem państwa strefy euro będą

w coraz większym stopniu decydować, jaki jest

kształt tej polityki, i nie tylko dlatego że dysponują

większością, również większością kwalifikowaną, ale

także dlatego że skłonność do zajmowania wspólnego

stanowiska w ramach państw strefy euro będzie

znacznie większa, ponieważ mają one wspólny inte-

res.

Tym wspólnym interesem jest ochrona wspólnej

waluty i koordynacja własnych polityk.

W tej sytuacji

po prostu to właśnie w strefie euro, w grupie państw

strefy euro, będą podejmowane strategiczne decyzje.

I wbrew nadziejom niektórych polityków, też nadzie-

jom, które były wyrażane na tej sali w poprzednich

debatach, nie da się tych utraconych możliwości uzu-

pełnić, na przykład zawierając jakiś regionalny so-

jusz państw niechętnych dalszej integracji, po pierw-

sze, dlatego że nie ma zbyt wielu kandydatów do

takiej koalicji outsiderów w naszym regionie – może

jedno państwo, może dwa – a po drugie, dlatego że

waga polityczna, ekonomiczna, finansowa takiej ko-

alicji outsiderów byłaby nieporównanie mniejsza niż

państw strefy euro.

Podobnie można powiedzieć,

o jakichkolwiek innych egzotycznych koalicjach

państw, które nie chcą się dalej integrować.

Wszyst-

kie one są skazane na stan pewnej podrzędności

w stosunku do dominującej grupy, jaką będzie grupa

państw strefy euro.

I tego procesu, jak powiedziałem,

nie da się zatrzymać, dlatego że taka jest wola państw

tworzących unię walutową, one chcą pogłębiać inte-

grację, one chcą w większym stopniu koordynować

swoją politykę.

I temu procesowi nie da się zapobiec.

Dlaczego?

Między innymi dlatego, że możliwość ści-

ślejszej koordynacji współpracy, tworzenia instytucji

odnoszących się wyłącznie do strefy euro jest zagwa-

rantowana w traktatach europejskich od 1992 r.

Ponadto chcę powiedzieć, że ściślejsza integracja

w ramach strefy euro narzuca także większy zakres

solidarności i współodpowiedzialności w ramach tej

grupy.

Państwa strefy euro rozumieją, że muszą so-

bie pomagać nawzajem, bo są uzależnione ze względu

na istnienie wspólnej waluty.

Ale gotowość do wza-

jemnej pomocy, która istnieje w strefie euro, czego

przykładem jest choćby wsparcie udzielane Grecji

– Niemcy, Holendrzy z zaciśniętymi zębami, ale pła-

cą, bo wiedzą, że to leży w ich interesie – nie może

pozostać bez wpływu na gotowość do pomagania

państwom spoza strefy euro.

Wszystkim tym, którzy

apelują o to, żeby trzymać się od strefy euro jak naj-

dalej, trzeba zadać pytanie, czy zdają sobie sprawę

z tego, że większa solidarność i integracja w ramach

strefy euro powoduje nieuchronnie zmniejszony za-

kres solidarności wobec pozostałych państw.

I wbrew

w tej sprawie, w sprawie solidarności, traktaty euro-

pejskie nam nie gwarantują.

Podkreślam po raz kolejny, ponieważ mówił o tym

pan minister Serafin, wyjaśniał te nieporozumienia,

że traktaty europejskie nie gwarantują nam ani

kwot, ani zasad.

Traktaty europejskie mówią tylko,

że Unia prowadzi politykę spójności i prowadzi wspól-

ną politykę rolną, natomiast to w drodze negocjacji

określa się zasady wydawania środków i ich wielkość.

Gdyby nie to, że Polska walczyła przez 3 lata, żeby

utrzymać dużą kopertę na politykę spójności, to być

może tych pieniędzy byłoby więcej gdzie indziej, np.

na politykę innowacyjną, i trafiłyby one wówczas nie

do nas.

Tak więc, oskarżanie premiera czy polski

rząd, że właściwie pojechali po to tylko, żeby zabrać

pieniądze, które im się należały jak psu zupa, to,

przepraszam bardzo, ale wynika z kompletnego nie-

zrozumienia procesów negocjacyjnych.

(Oklaski) Pod-

czas negocjacji ustalamy zasady wydawania środków,

a nie kwoty.

To nie było tak, że jest 100 mld dla Pol-

ski, bo tak wyszło z algorytmów.

Nie, to o algoryt-

mach się mówi podczas negocjacji, o tym, czy mają

być takie, czy inne, o tym, czy na politykę spójności

ma być większa ilość pieniędzy, czy mniejsza, czy na

politykę rolnictwa ma być więcej, czy mniej.

Nieprzy-

padkowo prezydent Hollande przyjeżdżał do nas,

prosząc, żeby poprzeć propozycję, żeby na politykę

rolną było więcej pieniędzy.

Mówiłem o solidarności, o tej solidarności, która

nieuchronnie będzie podlegała ograniczeniu w sytu-

acji, kiedy nie będziemy w strefie euro.

Dlaczego?

Bo

z solidarnością jest tak, drodzy państwo, że oczywi-

ście może być ona oparta o emocje, takie jakie istnie-

ją w rodzinie, ale może być też ona oparta o interesy.

My jesteśmy wszyscy wielką europejską rodziną, ale

wiemy, że jednak mimo wszystko bliższa koszula cia-

łu.

Apelowanie do Niemców, Holendrów czy Skandy-

nawów, żeby płacili na nas, jeżeli odwoływać się wy-

łącznie do emocji wynikających z tego, że przecież

Poseł Dariusz Rosati

wszyscy jesteśmy Europejczykami, może niestety nie

doprowadzić do zadowalającego rezultatu.

Trudno

będzie niemieckich czy holenderskich podatników

przekonać, żeby dalej płacili.

Solidarność oparta

o wspólne interesy to jest znacznie mocniejszy fun-

dament.

Te wspólne interesy w znacznie większym

stopniu istnieją i będą istniały w strefie euro.

Jeśli mówimy o kwestii solidarności, to trzeba

powiedzieć też o bezpieczeństwie, o czym także już

tu była mowa.

Polska leży w bardzo szczególnym

miejscu w Europie, na wschodniej rubieży Unii Eu-

ropejskiej.

Na wschód od naszych granic są kraje,

w których pojawiają się ryzyka niestabilności poli-

tycznej.

Chcemy, żeby nasi partnerzy w Unii Euro-

pejskiej poczuwali się do solidarnej współodpowie-

dzialności za nasze bezpieczeństwo.

I oczywiście ta

solidarność w jakiejś mierze występuje, niemniej

jednak, podkreślam jeszcze raz, ona zawsze będzie

w większym stopniu kierowana do państw, które

mają wspólne interesy.

A zatem ona jak najbardziej

będzie skoncentrowana w państwach strefy euro,

natomiast państwa, które same stawiają się poza na-

wiasem, będą mogły liczyć na mniejszy zakres soli-

darności.

I nie jest tak, jeszcze raz podkreślam, że

solidarność, jej wymiar, 100 mld czy 200 mld, są

gdzieś zapisane na stałe i my już do końca świata

mamy gwarancję otrzymywania tego typu wsparcia.

Nie, tak po prostu nie jest.

Jeżeli mówimy już o tym, że warto być w strefie

powiedział pan poseł Szczerski...

Nawiasem mówiąc,

powiem to całkiem otwarcie, byłem bardzo zdegusto-

wany tym wystąpieniem.

(Oklaski) To było wystąpie-

nie czysto propagandowe, to nie było wystąpienie

merytoryczne.

Może taka jest akurat polityka klubu,

ale muszę powiedzieć, że tam przecież nie było żadnej

argumentacji rzeczowej za tym, czy opłaca nam się

przystąpić do paktu fiskalnego i czy opłaca nam się

przystąpić do strefy euro.

Tam po prostu był jeden

ciąg propagandowych haseł, na dodatek obfitujących

niestety w bardzo nieprzyjemne insynuacje pod adre-

sem premiera, które miały po prostu zastąpić rzeczo-

wą dyskusję.

A więc jeszcze raz chciałbym państwu

powiedzieć, już raz miałem taką okazję, że przystą-

pienie do strefy euro po prostu nam się opłaca.

Są

obliczenia, są badania, które wskazują dokładnie, ile

pieniędzy zyskujemy, ilu nie zyskujemy.

Tu padł jeden argument – dotyczący kursu walu-

towego, że on nam tak pomógł.

Zwracam uwagę, że

Polska nie prowadzi polityki kursowej.

To był po pro-

stu wynik działania sił rynkowych.

To rynki finan-

sowe tak wyceniły naszą walutę i nie wiadomo, co by

się stało, gdyby nie zatrzymały się akurat w tym

momencie.

Zjazd kursu złotego w 2009 r. był bowiem

tak szybki, że wszystko to groziło kryzysem waluto-

wym.

W sytuacji kiedy kraj ma własną walutę, nigdy

nie ma pełnej kontroli nad swoim kursem, i to dosko-

nale rozumieją rynki finansowe.

Jeżeli zachwycamy

się tym, że z naszego punktu widzenia to bardzo do-

brze, że mamy własną walutę, to zwracam uwagę, iż

my nią nie sterujemy w ogóle, nie ustalamy kursu,

natomiast rynki...

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Ustalamy, ustalamy.)

...wpisują w rentowność obligacji, w poziom opro-

centowania kredytu ryzyko kursowe.

A więc nie za-

chwycajmy się tak tym, że wtedy nam się kurs osła-

bił, co pomogło polskim eksporterom.

Oczywiście

trochę pomogło – zaraz do tego wrócę – ale jednocześ-

nie od lat płacimy znacznie więcej za pożyczki zacią-

gane na rynku krajowym i międzynarodowym właś-

nie dlatego, że jest ryzyko zmiany kursu.

I wszyscy

inwestorzy, pożyczając nam pieniądze, będą domaga-

li się większych stóp procentowych właśnie dlatego,

że jest ryzyko, iż polski złoty może się osłabić.

Proszę

państwa, żeby zapoznali się z badaniami, które

wskazują, że per saldo w takiej sytuacji nie opłaca się

mieć własnej waluty, że mając własną walutę, ponosi

się znacznie większe koszty związane ze znacznie

droższym dostępem do kapitału.

Według danych, które posiadamy, czysto ekono-

miczne korzyści z przystąpienia do strefy euro, ko-

rzyści netto, wynoszą mniej więcej 1,5% PKB, to jest

dwadzieścia kilka miliardów złotych rocznie.

Jeżeli

uwzględni się jeszcze korzyści dynamiczne, to oczy-

wiście jest tego więcej.

Nie twierdzę, że tego typu

korzyści powinny przesądzić, tyle tylko, że powinni-

śmy, o czym już mówiłem, Polakom bardzo otwarcie

to powiedzieć.

Jeśli chcemy mieć własną walutę, to

kosztuje nas to 25 mld zł.

Najpierw po prostu spro-

wadźmy dyskusję na poziom rzetelnych kalkulacji,

a dopiero wtedy możemy powiedzieć, czy opłaca nam

się mieć własną walutę, płacąc za to 25 mld i ryzykując

kryzys walutowy przy kolejnym zawirowaniu, czy nie.

Zwracam się do tych wszystkich, którzy twierdzą,

że na własnej walucie tak dobrze wyszliśmy.

Oczywi-

ście w 2009 r. polski eksport spadł o 7% pomimo tego,

że waluta osłabiła się – z 3,30 na 4,90.

Eksport Sło-

wacji spadł o 16%, bo ona nie miała możliwości takie-

go manewru kursowego.

W następnych dwóch latach

jednak eksport ze Słowacji wzrósł o ponad 30%,

a eksport polski o niecałe 20%, dlatego że złoty z kolei

zaczął się umacniać.

Każdy kij ma dwa końce.

Bilans kosztów i korzyści jednoznacznie wskazu-

je, że pozostawanie poza obszarem wspólnej waluty

jest dla nas bardzo kosztowne.

Jeśli więc decydujemy

się, i rozumiem, że taka jest w tej chwili intencja

rządu, na wejście do strefy euro, to oczywiście trzeba

to zrobić w sposób przygotowany.

To nie jest kwestia

na jutro, pojutrze ani na przyszły rok.

Zarówno ze

względu na to, że musimy przygotować się do tego,

jest w końcowej fazie jakby remontu, nie jesteśmy do

końca pewni, jak będzie wyglądał jej nowy kształt,

trzeba to oczywiście odłożyć w czasie.

Niemniej jed-

nak trzeba też mieć pełną świadomość, czy tego chce-

my i dlaczego tego chcemy.

Poseł Dariusz Rosati

Absolutnie zgadzam się z głosami tych z państwa,

którzy twierdzili, że nie ma poparcia społecznego dla

wejścia do strefy euro, ale moim zdaniem wynika to

głównie z pewnego stereotypu.

Jesteśmy karmieni

medialną kampanią, że strefa euro jest na krawędzi

rozpadu, że dni wspólnej waluty są policzone.

Oczy-

wiście to wszystko jest nieprawdą, niemniej jednak

wśród ludzi ugruntowało się takie przekonanie.

My-

ślę, że rzetelna debata w ciągu najbliższych dwóch

czy trzech lat, pokazanie korzyści płynących z przy-

jęcia wspólnej waluty po prostu pozwoli rozwiać cały

szereg obaw, lęków, także osób obecnych po prawej

stronie sali sejmowej.

Jest to jednak kilka lat.

Aby nie wypaść z gry w tym przejściowym okre-

sie, kiedy nie będziemy w strefie euro, ale pewne de-

cyzje rzutujące na przyszłość tej strefy będą już po-

dejmowane, za wszelką cenę powinniśmy troszczyć

się o to, żeby jednak uczestniczyć w tym procesie

decyzyjnym.

I to właśnie zapewnia nam pakt fiskal-

ny.

Chcę powiedzieć, że ratyfikując pakt fiskalny

– zwracam się tu zwłaszcza do państwa, którzy są

tak zdecydowanie przeciw – nie przyjmujemy na sie-

bie żadnych nowych zobowiązań.

Spróbujmy to zro-

zumieć.

Natomiast zyskujemy uprawnienia do uczest-

niczenia w procesie decyzyjnym.

Jeżeli można uzy-

skać coś za nic, to ja naprawdę nie rozumiem, jak

można być tak stanowczo przeciw.

Jeszcze raz zwra-

cam uwagę, że rygory fiskalne trzeciej części paktu,

traktatu będą obowiązywać w Polsce tylko wtedy,

kiedy wejdziemy do strefy euro, albo wtedy, kiedy

nasz rząd sam zechce wcześniej zwrócić się do Sejmu

i poprosić o kolejną zmianę.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: O właśnie, zwykłą

większością.)

(Poseł Rafał Grupiński: Was już nie będzie w Sej-

mie.)

(Głos z sali: Spokojnie, spokojnie, żebyście wy

byli.)

Nie, Sejm bez posła Kuźmiuka jest niewyobrażal-

ny, więc ja po prostu życzę, żeby pan poseł był.

(Gwar

na sali)

Nie ma to, jak przemawiać z tej mównicy, słysząc

cały czas echo z prawej strony.

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Proszę bardzo, pan poseł Rosati ma głos.

Poseł Dariusz Rosati:

Przepraszam, panie marszałku, już kontynuuję.

A więc dziwię się, że kierunek działań podjętych

przez rząd spotyka się z takim sprzeciwem opozycji.

Mam wrażenie, że ten sprzeciw wynika właśnie

z błędnego przekonania, że uczestnictwo w dalszej

pogłębionej integracji nam po prostu nie służy i że

pozostanie poza twardym jądrem właśnie jest w pol-

skim interesie, jest dla Polski korzystne.

W świetle

tego, co powiedziałem, ja tego stanowiska nie rozu-

miem.

Są dwa wyjaśnienia tego stanowiska.

Albo

wynika to z politycznego cynizmu – właśnie dlatego,

że na przykład 60% jest przeciw, to może warto mó-

wić to, co akurat podoba się większości Polakom – albo

wynika to z ignorancji.

Państwo sobie sami powinni

odpowiedzieć na pytanie, która z tych odpowiedzi jest

prawidłowa.

(Oklaski) Chcę tylko powiedzieć, że son-

daże dla polityków są ważne, ale nie są przesądzają-

ce.

To rolą rządu, Sejmu jest wskazywać drogę Pola-

kom, a nie tylko być rzecznikiem nastrojów, które

Twierdzi się, że traktat prowadzi do trwałego po-

działu Unii.

To jest również ulubiony leitmotiv pana

posła Szczerskiego.

Twierdzę, że podział w Unii za-

czął się już w 1992 r. i niezależnie od tego, czy nam

się to podoba, czy nie, ten podział istnieje i będzie się

pogłębiał.

Dylemat, przed którym stoimy, nie dotyczy

zatrzymania podziału Unii, bo tego nie jesteśmy

w stanie zrobić, tylko tego, czy być po tej, czy po

tamtej stronie.

W istocie rzeczy traktat zapobiega

dalszemu podziałowi, bo dopuszcza państwa niena-

leżące do strefy euro do uczestniczenia, przynajmniej

częściowo, w procesie decyzyjnym w ramach strefy

euro.

Słychać też opinie, że traktat odbiera nam kom-

petencje w zakresie polityki budżetowej i w ten spo-

sób ogranicza naszą suwerenność.

Nic podobnego.

Przede wszystkim część fiskalna paktu zawiera ry-

gory i zalecenia, które w znacznej części już istnieją

w prawie europejskim.

Po pierwsze, zapisana w traktacie reguła 0,5%,

czyli zrównoważonego budżetu, istnieje w prawie eu-

ropejskim od 1999 r.

Jest to tzw. cel siedmiookresowy

w pakcie stabilności i wzrostu.

Po drugie, dotyczy to

wszelkiego rodzaju procedur dotyczących m.in. szyb-

szego reagowania, nakładania sankcji itd., które tak-

że są wymienione w traktacie.

One już są, zostały

wprowadzone do prawa europejskiego na początku

ubiegłego roku w ramach sześciopaku.

One już nas

wszystkich obowiązują.

Dlatego jeszcze raz podkre-

ślam, że traktat nie nakłada żadnych nowych zobo-

wiązań.

Wszystkie te przepisy zresztą, jak wcześniej

było wspominane, mają po prostu zapewnić lepsze

przestrzeganie reguł fiskalnych, dyscypliny fiskalnej.

Głównym celem traktatu jest to, aby nigdy nie po-

wtórzył się przypadek Grecji, który doprowadził do

rozhuśtania sytuacji gospodarczej, ale także podwa-

żył wiarygodność idei europejskiej w Europie.

To jest

bardzo niebezpieczne.

To, co nowe w pakcie fiskalnym, czyli w traktacie,

dotyczy jedynie niektórych procedur.

W konstytucji

mamy nasz hamulec, w ustawie o finansach publicz-

nych nasze reguły ostrożnościowe.

Gdybyśmy przy-

jęli traktat i gdyby zaczęły obowiązywać te reguły,

musielibyśmy również wprowadzić regułę średnio-

Poseł Dariusz Rosati

okresowego celu budżetowego.

Nie jest to dla nas

specjalnie dotkliwe, dlatego że i tak realizujemy po-

litykę dyscypliny fiskalnej.

Chodzi o konieczność wpi-

sania tego do naszego prawodawstwa.

W tym kontekście trzeba powiedzieć, że traktat

w żaden sposób nie narusza polskiej suwerenności.

Powiedziałem już, że każda umowa międzynarodowa

oznacza dobrowolne związanie się kraju pewnymi

zobowiązaniami w zamian za pewne prawa.

Jak dłu-

go Polska, decyzją tej sali, w sposób suwerenny decy-

duje o tym, czy związać się lub ewentualnie zrezyg-

nować z uczestnictwa w jakiejś umowie narodowej,

jak długo jesteśmy w stanie te decyzje suwerennie

podejmować, tak długo nie tracimy suwerenności.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Z naruszeniem kon-

stytucji.)

Nieprawdą jest wreszcie, że traktat narusza pol-

ską konstytucję.

Postanowienia paktu wynikają

wprost z traktatów europejskich, które przecież przy-

jęliśmy w traktacie akcesyjnym.

To art. 121 traktatu

o funkcjonowaniu Unii daje uprawnienia Radzie i Ko-

misji do nadzorowania polityki budżetowej poszcze-

gólnych państw.

To już jest w traktatach europej-

skich.

Art. 126 traktatu o funkcjonowaniu nakazuje

państwom członkowskim unikać nadmiernego defi-

cytu.

Nic innego w traktacie fiskalnym państwo nie

znajdą.

Te wszystkie zapisy przyjęliśmy już dawno,

wchodząc w 2004 r. do Unii Europejskiej.

W związku

z tym twierdzenie, że teraz traktat fiskalny jest

sprzeczny z polską konstytucją, kiedy jest on podpo-

rządkowany zapisom prawa europejskiego, jest zu-

pełnym nieporozumieniem.

Jeszcze raz podkreślam, że najbardziej interesu-

jące z punktu widzenia polskich interesów są posta-

nowienia tytułu III dotyczące zasad zarządzania.

Tu

dostajemy uprawnienie, którego do tej pory nie mie-

liśmy.

Mianowicie możliwość brania udziału, uczest-

niczenia w procesie decyzyjnym państw strefy euro.

Nie we wszystkich sprawach oczywiście, co jest bar-

dzo dobre, na przykład nie w sprawach dotyczących

pomocy dla Grecji, ale w sprawach związanych z przy-

szłością strefy euro, zasadami funkcjonowania, kon-

kurencyjnością itd.

To są wszystko ważne dla nas

sprawy.

Uzyskujemy miejsce przy stole decyzyjnym.

To jest naprawdę wielkie osiągnięcie.

(Poseł Andrzej Duda: Jako kelnerzy.)

Proszę państwa, w świetle tego, co powiedziałem,

chciałbym tylko po raz kolejny podkreślić, że Klub

Parlamentarny Platforma Obywatelska będzie oczy-

wiście głosował za ratyfikacją.

Apeluję również do

państwa, żeby jeszcze raz, chłodnym okiem, spojrzeć

na to, o czym dyskutujemy i jakie są rzeczywiste

sprawy związane z tą ratyfikacją, a także o podjęcie

decyzji zgodnie z własnym sumieniem.

Na koniec jeszcze kilka słów o budżecie unijnym.

Znowu się zwracam do państwa, ale myślę, że nie

można mówić, że więcej to znaczy mniej.

Jednak do-

staliśmy więcej pieniędzy.

Więcej pieniędzy łącznie

i więcej pieniędzy także na wspólną politykę rolną.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: A składki?)

W proporcji do wydatków składka jest ciągle taka

sama, mniej więcej 1% PKB.

Panie pośle, przepra-

szam bardzo, ale składka jest obliczana od PKB, od

dochodu narodowego, gross national income każdego

kraju, a nie od tego, czy jest to kraj, nie wiem, mniej-

szy, na dorobku czy nie na dorobku.

Po prostu, jaki

ma dochód narodowy, tak jest liczona składka.

Wszystkie kraje płacą jednakowy odsetek od własne-

go dochodu narodowego.

Dostaliśmy zatem więcej pieniędzy w ramach

zmniejszającego się budżetu.

Można oczywiście po-

wiedzieć, że trzeba było jeszcze więcej, prawda?

Trze-

ba było 470, może 500 mld.

Szanowni państwo, na

miłość boską, nie żyjemy w „Alicji w Krainie Cza-

rów”.

(Oklaski) Trzeba mieć świadomość tego, że

szefowie państw i rządów przyjechali na szczyt z za-

miarem obcięcia tego budżetu.

Całe szczęście mieli-

śmy Komisję Europejską po swojej stronie, komisarza

do spraw budżetu, bo to był jakiś punkt wyjścia,

z którego można było się stopniowo w jakiś sposób

wycofać na z góry upatrzone pozycje.

Nie miejmy złu-

dzeń, to państwa członkowskie, a nie Komisja, decy-

dują o wielkości budżetu.

Państwa członkowskie,

a zatem Rada.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Warto pamiętać.)

Na koniec chciałbym zresztą coś przypomnieć.

To

już nie jest anegdota, ale historyczny fakt.

W 2005 r.,

kiedy negocjowana była poprzednia perspektywa fi-

nansowa, byłem akurat w Parlamencie Europejskim.

Na negocjacje budżetowe, negocjacje ostatniej szansy,

pod przewodnictwem sprawującego wówczas prezy-

dencję Luksemburga pojechał do Brukseli pan pre-

mier Marek Belka.

Zgodził się na budżet, który da-

wał Polsce 61 mld euro.

W kraju został przez opozy-

cję i przez prezesa Prawa i Sprawiedliwości totalnie

zrugany, że jest to oczywiście budżet nie do przyjęcia,

że zgoda na taki budżet jest zdradą narodową.

Sprawa okazała się bezprzedmiotowa, bo Wielka

Brytania zawetowała cały budżet, sprawa spadła z wo-

kandy.

Po sześciu miesiącach, na kolejnym szczycie

w grudniu 2005 r., kiedy Wielka Brytania po pew-

nych negocjacjach wycofała swój sprzeciw, premier

Marcinkiewicz wynegocjował 57 mld euro.

Nie 61, ale

57 mld euro.

Zostało to okrzyknięte jako wielki suk-

ces Polski.

(Poruszenie na sali, oklaski) Spróbujcie,

proszę państwa, wznieść się wreszcie trochę ponad

bieżące polityczne podziały.

Uznajmy, że jest to suk-

ces Polski.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Przepraszam, pani poseł, ponieważ członkowie

rządu wyrazili wolę zabrania głosu, a zgodnie z re-

gulaminem mają prawo zabierać głos poza kolejnością.

Poseł Dariusz Rosati

Poproszę o zabranie głosu ministra rolnictwa i roz-

słowie!

Tylko z jednego względu zabieram głos, bo-

wiem jest takie mądre powiedzenie: niemówienie

prawdy też jest kłamstwem.

Byłem jedynym mini-

strem rolnictwa, oprócz ministra rolnictwa Irlandii,

która sprawuje prezydencję, w składzie delegacji tych

27 państw.

Uczestniczyłem aktywnie, było duże zro-

zumienie w naszej ekipie, delegacji.

Powiem tak: wy-

niki tego szczytu są wielkim sukcesem dla Polski.

Polska wieś, mieszkańcy wsi i rolnicy też na tym

szczycie wygrali, bo Fundusz Spójności jest najwięk-

szy ze wszystkich, jeżeli chodzi o państwa Unii Eu-

ropejskiej.

Chodzi o te 23% całego funduszu na infra-

strukturę na obszarach wiejskich.

Będę o tym mówił.

Natomiast zwracam się do pana posła Arkadiusza

Mularczyka.

Naprawdę proszę to przeanalizować.

O liczby można się oprzeć.

Jak pan poseł Mularczyk

powiedział, że na wieś jest mniej, na płatności jest

mniej, to ja zadam wprost pytanie – mówię o cenach

bieżących, bo to jest bardzo ważne: Jak na lata 2014–

2020 na I i II filar jest 32 mld euro, to jest to mniej

niż 28,6, które jest w obecnej perspektywie?

Zadaję

pytanie: Czy 32 to jest mniej, panie pośle, niż 28,6?

A na płatności bezpośrednie...

(Poruszenie na sali)

Proszę się uspokoić, tu nerwowość jest niepo-

trzebna.

Fakty, liczby mówią same za siebie.

Pan poseł Mularczyk powiedział, że na płatności

też jest mniej.

Z budżetu unijnego w cenach 2011 r.

jest ok. 5 mld euro więcej, natomiast w cenach bieżą-

cych w tej perspektywie jest 15,2, a będzie 21,1, o ok.

6 mld euro więcej.

Nie można mówić, że to jest mniej,

panie pośle.

Żeby raz do końca rozwiać wątpliwości co do płat-

ności bezpośrednich, powiem, że jeśli chodzi o decy-

zję Komisji Europejskiej, ten słynny dokument, pro-

jekt rozporządzenia o płatnościach COM 625, zakła-

dał, że w nowej perspektywie płatność będzie wyno-

sić ok. 210 na 1 ha – ja znam ten dokument – i ewen-

tualny wzrost na 1 ha będzie o 1/3 różnicy między

średnią, 90% średniej unijnej a krajową.

Ile to dawa-

ło dla Polski?

8–9 euro w ciągu 6–7 lat.

Czyli ta płat-

ność by wynosiła góra gdzieś pod 220 euro na 1 ha,

jeśli chodzi o płatności bezpośrednie.

Bardzo precy-

zyjnie – przy takich zagrożeniach Rada Ministrów

przed samym szczytem podjęła decyzję, że występu-

je o zapis w dokumentach ze szczytu, żeby można

było do średniej unijnej dopłacić z budżetu krajowego.

I to była decyzja Rady Ministrów.

Natomiast skoro

na szczycie nie było zgody i jest zapis w dokumen-

tach, że już nie będzie dopłacania z budżetu krajowe-

go do płatności bezpośrednich, to wtedy Polska była

głównym popierającym takie rozwiązanie, żeby do

25% można było przesunąć środki do I filara.

I po-

wiem, że jest taka intencja, jest na to zgoda w gronie

ekipy rządowej.

Wiecie państwo, ile to daje możliwo-

ści?

To daje o ok. 2 mld euro więcej w nowej perspek-

tywie niż w tej perspektywie – i są środki unijne,

i nasze płatności uzupełniające.

To jest matematyka.

A więc, panie pośle, jeżeli chodzi o płatności, dlatego

nie ma dzisiaj ataku na płatności, że my zrealizowa-

liśmy to, co mówiły i partie opozycyjne, związki za-

wodowe.

I eksperci.

Najbardziej pozytywnie oceniają

to eksperci z tytułami profesorskimi, którzy te eks-

pertyzy pisali.

Nie wierzyli, że można osiągnąć ok.

240 euro na 1 ha.

A my przekroczymy 240 euro, bo

według wcześniejszej propozycji Komisji Europejskiej

mielibyśmy 83% średniej unijnej, a w tej perspekty-

wie osiągniemy ok. 93–94% średniej unijnej.

Panie pośle, ja wiem, że nie wszystko się wie.

My

tutaj powinniśmy też się doinformować.

Jeżeli chodzi o płatności, Polska będzie na 6. miej-

scu, jeżeli chodzi o płatności na hektar.

Natomiast

jeżeli chodzi o I i II filar w przeliczeniu na 1 ha, Pol-

ska będzie na 5. miejscu w przeliczeniu na 1 ha, po

Francji, Niemczech...

(Poseł Zbigniew Dolata: A ile mają Niemcy?)

…

Włoszech i Hiszpanii.

Będziemy na 5. miejscu,

jeżeli chodzi o płatności na 1 ha.

To są płatności bezpośrednie.

Zbliżamy się do

średniej unijnej i na szczycie zwiększyliśmy płatność

z ok. 220 – możliwość – do ok. 240, nawet gdzieś 245

na 1 ha, taka jest szansa, z naszego budżetu, przesu-

wając z II filara.

Jeżeli chodzi o II filar, on jest faktycznie niższy,

i to jest dużo niższy.

Natomiast zgodnie z przepisami

unijnymi, i taka jest wola rządu, II filar można uzu-

pełnić z budżetu krajowego na dobrą sprawę bez

większych ograniczeń.

Czyli o ile to uzgodnimy w pro-

gramie, koalicyjnie, a później w Sejmie itd., to mamy

możliwość uzupełnić straty w II filarze nawet do tej

wysokości, która jest w obecnej perspektywie, czyli

te 13,4 mld euro według starych cen.

(Poseł Henryk Kowalczyk: 17 z krajowymi.)

Ale ja mówię na razie o unijnych, bo wy nie chce-

cie słuchać, panie pośle, o dopłatnościach krajowych.

Czyli możemy to dofinansować z naszego krajo-

wego budżetu.

Wiadomo, że jest przepis, który na to

pozwala.

Możemy w wyniku tego osiągnąć środki

z I i II filara do 34 mld euro z przecinkiem, w obydwu

filarach.

I wy to doskonale wiecie.

Natomiast jest jeszcze jeden mechanizm i po-

wiem, że też jest zgoda w koalicji, wśród ministrów,

na czele z panem premierem.

Z Funduszu Spójności,

największego dla Polski – to już wynegocjowaliśmy

w ramach założeń do umowy partnerstwa – będą

środki na drogi lokalne, na Internet szerokopasmo-

wy, na infrastrukturę wsi.

W ramach tej umowy

partnerstwa i regionalnych programów operacyjnych

środki z Funduszu Spójności, znaczące, będą wyko-

Wicemarszałek Eugeniusz Tomasz Grzeszczak

rzystane na te zadania, które są realizowane w ra-

mach inwestycji z PROW, między innymi na te zada-

nia, które realizują samorządy wojewódzkie w ra-

mach programów operacyjnych.

A więc ta elastycz-

ność, o której mówimy, pozwala na to, są takie me-

chanizmy.

W tej perspektywie, gdy cały budżet Unii

na WPR spada o ponad 10%, przy dobrej współpracy

i mądrym wykorzystaniu tych mechanizmów Polska

ma szansę zwiększyć I i II filar o ok. 10%, łącznie

z infrastrukturą.

To są te mechanizmy.

Cokolwiek

niektórzy będą mówili na tej sali czy opowiadają

w mediach, między innymi...

Mówię to życzliwie, pa-

nie pośle Mularczyk.

Nie można mówić, że na płat-

ności jest mniej, niż było, z budżetu unijnego, skoro

mamy zapisane w dokumentach szczytu 21,1, a w tej

perspektywie jest 15,2.

I takich nieprawidłowości jest

więcej.

Co do liczb, matematyki, chyba powinniśmy

być na tej sali zgodni.

Jeszcze raz podkreślę: To nie jest euforia, jeżeli

chodzi o budżet na wspólną politykę rolną.

Jak już

tutaj była mowa, ten budżet spada poniżej 40%, na

całą WPR spada o ponad 10%.

A w przypadku Polski

wynegocjowane mechanizmy i zapisy, włącznie z tymi

twardymi zapisami, jeżeli chodzi o I i II filar, pozwa-

lają zwiększyć budżet o 10%.

To chciałem tylko po-

wiedzieć, bo warto dla przyzwoitości o pewnych fak-

tach mówić.

Uważam, że ugrupowania, które szcze-

gólnie zabiegają o głosy na polskiej wsi, interesują się

tym, też mają powody do zadowolenia, być może

przez pewne działania, wcale tego nie wykluczam, to

jest nasz wspólny sukces.

To nie jest euforia, ale trze-

ba się cieszyć z tego, żeśmy ten szczyt, negocjacje

dobrze wykorzystali.

Bo jeżeli chodzi o płatności bez-

pośrednie, uważam, że opozycja i związki opozycyjne

nie wierzyły, że możemy takie warunki wynegocjo-

wać na tym szczycie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Głos zabierze...

W trybie sprostowania?

Prostuje pan źle zrozumianą swoją wcześniejszą

wypowiedź, tak?

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

W moim wystąpieniu dotyczącym środków na pol-

ską wieś wskazałem, że Polska otrzyma mniejsze

środki niż te, które miała wcześniej.

Nie powołałem

się na żadne cyfry ani na żadne liczby...

(Głos z sali: Znowu mijasz się z prawdą.)

wystąpieniu nie mówił o żadnych cyfrach ani licz-

bach.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Odróżniaj cyfry od liczb.)

Momencik, momencik.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Poseł Arkadiusz Mularczyk:

Panie ministrze, czy pan potwierdzi, że w tej per-

spektywie unijnej, w tym budżecie, polscy rolnicy

będą mieli takie same dopłaty jak rolnicy z Niemiec,

z Francji, z Włoch, z Belgii czy z Holandii?

Dziękuję

bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę bardzo.

stwo!

Może na wstępie odniosę się do tego, o czym

mówił tutaj pan minister i co wcześniej padało już na

tej sali.

Mówimy o sukcesie negocjacji i rząd przeko-

nuje Polaków, że te pieniądze już właściwie są na

stole, ale tak naprawdę przecież jesteśmy w trakcie

negocjacji budżetowych.

Polskie Radio podało dzisiaj

informację, że prawdopodobnie Herman van Rompuy

zgłosi cięcie wydatków o 15 mld euro, czyli są kraje,

są przedstawiciele, którzy mówią o tym, że zastana-

wiają się nad wetowaniem tego budżetu.

Rząd nie

mówi nic o tym, czy poza kwotami wynegocjował

zasady i mechanizmy realizowania budżetu w latach

następnych.

Mamy przecież wysoki deficyt, wielu

krajom Unii Europejskiej się to nie podoba, mamy

zaostrzone mechanizmy.

Rozmowa o kwotach to jed-

na rzecz, a rozmowa o tym, jak te kwoty będą wyda-

wane, czy będzie tak jak w tej chwili, czyli że Polska

będzie miała na przykład zamrażane środki na rea-

lizację inwestycji drogowych, to druga rzecz.

To jest

dopiero dyskusja, ale tego tutaj nie słyszymy.

Przysłuchując się wypowiedziom i pana premiera,

i panów ministrów, przedstawicieli koalicji rządzącej,

do tej pory nie usłyszałam właściwie takiego argu-

mentu – myślę, że nie jestem odosobniona na tej sali

– który miałby przekonywać nas wszystkich, że po-

winniśmy podpisać pakt fiskalny i że to jest rozwią-

zanie dla Polski, dla polskiej gospodarki korzystne.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Pan minister finansów sam stwierdził, że przecież

w naszym kraju obowiązują zasady ostrożnościowe,

że w konstytucji i w ustawie o finansach publicznych

mamy zapisane odpowiednie mechanizmy i że są one

stosowane.

To nie nasz problem, to nie Polska jest

tym krajem, który musi mieć nad sobą ten bat prze-

strzegania zasad, które strefa euro próbuje sobie

sama narzucić.

Kiedy w 1995 r. w Madrycie powstawała wspólna

waluta, wprowadzona do obiegu w 2002 r. – można

powiedzieć, że to dziecko nie jest jeszcze pełnoletnie,

a już sprawiło europejskiej rodzinie takie kłopoty,

z którymi trudno sobie poradzić – przyjęto przecież

pewne zabezpieczenia.

Można wspomnieć chociażby

o pakcie stabilizacji i wzrostu, mamy kryteria z Maa-

stricht, mamy wreszcie wszystkie inne regulacje,

które były wymyślone i stosowane po to, żeby strefa

euro trzymała się pewnych zasad i by nie dochodziło

do sytuacji kryzysowych.

I co?

I w ciągu tych lat

mamy potężny kryzys nie w Polsce, nie w krajach,

które są poza strefą euro, tylko to strefa euro jest tym

właśnie jądrem kryzysu, z którym w tej chwili Unia

Europejska nie potrafi sobie poradzić.

W związku z tym mam takie wrażenie, że polity-

cy Platformy, politycy koalicji rządzącej mają prze-

świadczenie, że powinniśmy podpisać kolejny wymy-

ślony przez brukselskich biurokratów dokument,

który nie jest traktatem, tylko umową międzynaro-

dową, którą zdecydowały się podpisać nie wszystkie

kraje Unii Europejskiej.

Natomiast my się zgłaszamy

i mówimy, że chcemy to podpisać, mimo że nie jeste-

śmy członkami strefy euro.

Trudno znaleźć przeko-

nujące uzasadnienie.

Oczywiście mówimy o tym

głównym nurcie, ciągle to słyszymy, tyle tylko, że

główny nurt wcale nie musi być bezpieczny dla pol-

skiej gospodarki.

Jak dotąd widać wyraźnie, że te

kraje, które miały słabsze gospodarki, ale starały się

płynąć tym głównym nurtem, w tej chwili jeszcze na

tym coraz bardziej tracą.

Bycie w awangardzie europejskiej polega na bu-

dowaniu silnej pozycji Polski, ale nie przez to, że się

podpisze kolejny dokument, z którego być może za

tej pory wszystkie zabezpieczenia ostrożnościowe po

prostu się nie sprawdzały i europejskie kraje strefy

euro tego nie stosowały.

Jaka jest gwarancja, że w tej

chwili nagle te zapisy z paktu fiskalnego będą stoso-

wane i będą przestrzegane rygory?

Natomiast my,

przyjmując pakt fiskalny, dobrowolnie przyjmujemy

na siebie takie zobowiązania, które będą wymierzone

przeciwko polskiej gospodarce i będą ograniczały

nasz rozwój.

W tej chwili trudno jest znaleźć uzasad-

nienie, chyba że rzeczywiście tym podstawowym uza-

sadnieniem jest to, o czym państwo tutaj między

wierszami mówicie, czego nie chcecie jeszcze powie-

dzieć wprost, ale to pada, i to z różnych stron sceny

politycznej, czyli wejście na siłę do strefy euro, we-

pchnięcie tam na siłę polskiej gospodarki, dlatego że

w tej chwili byłoby dla strefy euro korzystne, gdyby-

śmy się tam znaleźli, bo jako duży rynek uwiarygad-

niamy cały ten mechanizm.

Pakt fiskalny nie daje gwarancji rozwiązania pol-

skich problemów.

Dzisiaj polskim problemem jest

wykonanie budżetu w styczniu.

Proszę spojrzeć, jaki

jest deficyt, najwyższy ponad 10 lat temu, Minister-

stwo Finansów oficjalnie na swoich stronach to ogło-

siło, ponad 8 mld zł, czyli wykonano 23,7% kwoty

deficytu przyjętego w ustawie budżetowej na rok

2013.

Natomiast w porównaniu do wykonania budże-

tu za styczeń 2012 r. deficyt jest wyższy o ponad

3 mld zł, czyli w porównaniu z rokiem 2012 jest to

ponad 59%.

Mamy niewykonywane dochody, proble-

my z dochodami, dochody w kolejnym roku są niższe

niż w styczniu roku ubiegłego, mimo że w ubiegłym

roku nie było jeszcze jednej daniny, która w tej chwi-

li wpływa do budżetu, czyli podatku od kopalin.

Jeżeli chodzi o wydatki budżetowe, to w styczniu

były one o ponad 2 mld wyższe niż rok wcześniej.

Do

czego zmierzamy?

Czy to jest rzeczywiście ten suk-

ces?

Rozmawiamy dzisiaj o pakcie fiskalnym, a po-

winniśmy rozmawiać w tej chwili o rzetelności i wia-

rygodności tego budżetu, który jest realizowany

w Polsce.

Jeżeli mówimy o kolejnych kwestiach, to czy pakt

fiskalny rozwiąże problem bezrobocia w Polsce?

W poniedziałek Główny Urząd Statystyczny opubli-

kuje najnowsze dane dotyczące bezrobocia, ale mini-

ster pracy już szacuje, że to będzie przynajmniej

14,2%.

Spadek produkcji w grudniu, kolejne zwolnie-

nia, upadłości firm, zapowiadane bankructwa przed-

siębiorstw – to są realne problemy, których ten pakt

nie rozwiązuje.

Państwo pochylacie się z troską nad strefą euro.

Porozmawiajmy rzeczywiście o liczbach.

Dlaczego

mówimy, że mamy ze strony rządzących obsesję sia-

dania przy stole?

Cały czas słyszymy o tym, że musi-

my przyjąć pakt fiskalny, żebyśmy przy tym stole

mogli usiąść.

Będąc członkiem Unii Europejskiej,

powinniśmy sobie zagwarantować i wynegocjować

bycie równoprawnym partnerem w negocjacjach, ale

nie w związku z tym, że ktoś nam ustąpi łaskawie

krzesła, na którym usiądziemy, będziemy się przy-

słuchiwać, ale i tak nie będziemy mieli prawa głosu.

Polska ma prawo zasiadać przy jednym stole i stawiać

warunki negocjacyjne, tak samo jak inne kraje Unii

Europejskiej, nie ze względu na to, czy posiadamy

wspólną walutę, czy złotówkę.

Pozycja Polski będzie

zależeć od siły naszej gospodarki.

Na razie nie ma

żadnych argumentów, które wskazywałyby na po-

trzebę wchodzenia do strefy euro – tak naprawdę

pakt fiskalny po to jest przyjmowany, państwo chce-

cie ratyfikować go po to, żeby zrobić krok naprzód do

domu, który się wali – ale my za wszelką cenę, w imię

lepszej sprawy, sami, na własne życzenie tam wcho-

dzimy.

Poseł Beata Szydło

Nielogiczne jest oddawanie części suwerenności

monetarnej w zamian za udział w strefie, której

PKB w IV kwartale 2012 r. spadło aż o 0,6%.

Przy-

jęcie euro w tej chwili może spowodować wzrost in-

flacji wywołany szybką aprecjacją kursu realnego

w sytuacji, gdy kurs nominalny staje się sztywny.

Polska gospodarka nie jest na to przygotowana.

Na

przykład w IV kwartale 2012 r. wzrost inflacji w Pol-

sce był o 0,7% większy od wzrostu przeciętnego wy-

nagrodzenia.

Państwo troszczycie się o strefę euro w imię, jak

twierdzicie, solidarności europejskiej.

Dużo tego typu

sformułowań, stwierdzeń tutaj padało.

Przekonujecie

Polaków, że trzeba zrobić ten krok, ponieważ jeste-

śmy członkami europejskiej rodziny i jako tacy po-

winniśmy się czuć odpowiedzialni.

Powinniśmy się

czuć odpowiedzialni za to, że niektórzy zbyt niefra-

sobliwie dysponowali środkami i być może nie bardzo

w rygorach, w ryzach trzymali swoje budżety.

Ale

byli też tacy, którzy zrobili na tym niezłe biznesy.

Mimo że są kraje, które w tej chwili są pogrążone

w strefie euro, są pogrążone w recesji, mają kłopoty

z ustabilizowaniem swoich gospodarek i finansów, są

też kraje, które jednocześnie, w tym samym czasie,

zrobiły dobre interesy i ich gospodarki się wzmacnia-

ły, a przede wszystkim wzmacniały się ich banki.

(Głos z sali: O czym wy mówicie?)

(Głos z sali: Cicho!)

Mówimy właśnie o tej solidarności i o tym, że je-

żeli my nie będziemy czuli się odpowiedzialni i z tro-

ską nie będziemy pochylali się nad innymi, to w razie

czego nikt z troską nie pochyli się nad nami.

To ja

chcę państwu powiedzieć, jak wygląda ta troska eu-

ropejska.

Państwo tak się troszczycie, tylko – zdaje

się – Europa niespecjalnie się tym przejmuje, bo właś-

nie teraz, kiedy my tutaj zajmujemy się dyskusją nad

paktem fiskalnym, w Brukseli, w komisji ochrony

środowiska zapadły decyzje, deputowani z tej komisji

poparli propozycję czasowego wstrzymania aukcji

900 mln pozwoleń na emisję dwutlenku węgla.

Z wy-

liczeń wychodzi, że stracimy na tym w najbliższych

latach prawie miliard euro.

Wniosek został przefor-

sowany, przegłosowany przez deputowanych lewicy,

a o tym, że został przyjęty, zadecydowało 8 członków

EPP.

Taka jest ta solidarność europejska, jeżeli cho-

dzi o pochylanie się nad problemem polskiej gospo-

darki.

To polska gospodarka w tej chwili będzie strat-

na na tych pomysłach, tym, co wymyśla Bruksela.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Wolę zabrania głosu wyraża minister finansów

pan Jan Vincent-Rostowski.

Bardzo proszę.

Minister Finansów

Tylko kilka faktów i kilka uwag.

Przede wszyst-

kim cieszę się, że nareszcie słyszymy ze strony przed-

stawicieli głównej partii opozycyjnej, że rozmowa o kwo-

tach to jedna rzecz, a teraz porozmawiajmy o tym,

jak będziemy wydawali te pieniądze.

A więc właśnie,

to znaczy, że nareszcie przyjęliście, iż te kwoty, które

wynegocjował polski rząd w Brukseli tydzień temu,

to był wielki sukces.

(Oklaski) Bardzo się cieszę, że

nareszcie, po 10 dniach, przeszło wam to przez gar-

dło.

Słuchając posła Szczerskiego, trudno było oprzeć

się takiej refleksji: Dlaczego go tak boli, gdy Polska

odnosi sukces, dlaczego tak strasznie go to boli?

(Oklaski)

(Głos z sali: Aż szkoda mówić.)

Skąd ten ból w tej sytuacji?

Myślę, że odpowiedź

sama się narzuca i nie będę się nad tym dalej rozwo-

dził.

Po prostu kilka uwag dotyczących faktów i aryt-

metyki.

(Głos z sali: Niech pan nie ściemnia.)

106 mld euro uzyskanych na całą perspektywę,

w ramach całej koperty, którą Polska uzyskała.

To

są euro w cenach stałych z 2011 r.

O tym fakcie wie-

lokrotnie mówili, powtarzali to w mediach przedsta-

wiciele rządu.

Wobec tego te 106 mld euro w cenach

stałych z 2011 r. jest jak najbardziej porównywalne

ze 102 mld euro w tych samych cenach, które stano-

wią kopertę polską na obecną perspektywę.

W ce-

nach bieżących, czyli w cenach, które odzwierciedla-

ją inflację, dostaniemy o 14% więcej, czyli 121 mld

euro.

To stanowi według kursu z dnia negocjacji

prawie 500 mld zł.

To już było wielokrotnie pokazy-

wane na wykresach, dziękuję za to.

Można wejść na

bardzo ciekawy blog ministra Serafina.

Polecam tego

bloga tym z państwa, szczególnie posłom opozycji,

którzy z tymi dość elementarnymi faktami mają

problemy.

(Poseł Anna Fotyga: Ale elokwencja.)

Wobec tego naprawdę nie można w nieskończo-

ność popełniać tych samych błędów.

Po uwzględnie-

niu inflacji w perspektywie 2014–2020 mamy, będzie-

my mieli więcej, niż mamy w obecnej perspektywie.

Co więcej, to jest, jak powiedziałem, właśnie te 121 mld

euro, które będą wpływały na konto, oczywiście

w cenach bieżących, po dostosowaniu do inflacji.

Jeśli chodzi o spójność, jeden z posłów powiedział,

że jesteśmy tylko na 5. miejscu, jeśli chodzi o fundu-

sze spójności na głowę.

Tak, ale w obecnej perspek-

tywie jesteśmy na 11. miejscu.

W przyszłej perspek-

tywie będziemy na 5. miejscu i to jest bardzo znaczą-

cy postęp, mimo sytuacji, w której, jak mówię, Polska

jest bogatsza niż była 5, przepraszam, 7 lat temu.

Oczywiście nikt dzisiaj nie mówi o szybkim wej-

ściu do strefy euro.

Uważamy, że obecność w strefie

euro będzie bardzo korzystna dla Polski, jeżeli Polska

będzie do tego dobrze przygotowana.

Tak zresztą po-

Poseł Beata Szydło

wiedział pan przewodniczący, pan premier Miller.

W pewnym sensie tak również mówi opozycja.

Dlate-

go debata nad przystąpieniem do strefy euro powinna

być debatą nad tym, co powinniśmy zrobić w Polsce,

jakie reformy przeprowadzić, tak aby Polska korzysta-

ła na przystąpieniu do strefy euro.

(Poseł Henryk Kowalczyk: Czy się dostaniemy, to

się jeszcze okaże.)

I liczę na to, że zamiast mówić o jakichś zupeł-

nie wydumanych zagrożeniach, które nie istnieją,

będziemy mogli liczyć na wsparcie opozycji i z lewej,

i z prawej strony w opracowaniu programu zmian,

które oczywiście też nie będą wprowadzone jednora-

zowo czy w ciągu bardzo krótkiego okresu, ale będą

rozłożone w czasie, będą one i tak korzystne dla Pol-

ski.

I zapewniam, że Polska, wchodząc do strefy euro,

na tym skorzysta, będzie szybciej się rozwijała i bę-

dzie silniejsza w Europie, niż jeżeli pozostanie poza.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie.)

Oczywiście wszyscy wiemy, że kraje, które popeł-

niły błąd przystąpienia do strefy euro, kiedy były źle

przygotowane, na tym straciły i znalazły się w trud-

nej sytuacji.

Ale tym bardziej na nas ciąży obowią-

zek, aby przygotować takie zmiany – i nie tylko je

przygotować, ale i wdrożyć – aby przystąpienie do

strefy Polskę wzmocniło.

Oczywiście, tak jak mówił pan poseł profesor Ro-

sati, nie ma systemu kursowego czy walutowego,

który jest idealny na wszystkie warunki.

I tutaj pad-

ły stwierdzenia, że Polska korzystała na tym, że mia-

ła złotego w 2009 r.

Pan poseł Rosati słusznie powie-

dział, że gdyby ta deprecjacja złotego w tym momen-

cie nie zatrzymała się dzięki interwencji rządu pol-

skiego – zresztą przy braku interwencji Narodowego

Banku Polskiego i jego prezesa w tamtym momencie,

ale zostawmy to z boku – to sytuacja mogłaby wy-

mknąć się spod kontroli i mogliśmy mieć poważny

kryzys systemu bankowego.

Ale to była sytuacja w 2009 r.

Dzisiaj Polska

z własną walutą ma najwyższe realne stopy procen-

towe w całej Europie.

Wszystkie kraje strefy euro

mają realne stopy procentowe znacznie niższe i w zna-

komitej większości ujemne.

Jakaś część spowolnienia

gospodarczego w Polsce wynika nie tylko ze spowol-

nienia w strefie euro, ale także z faktu, iż mamy wy-

sokie realne stopy procentowe, tak wysokie, że gdy-

byśmy je nawet obcięli – Rada Polityki Pieniężnej

chciała je obniżyć o cały punkt procentowy – to dalej

mielibyśmy najwyższe realne stopy procentowe w ca-

łej Europie.

Więc proszę nie mówić nam o tym, jak

zawsze zbawienne musi być to, że się ma pozorną

kontrolę nad własną walutą, bo kontrola nad własną

walutą czy nad własnymi warunkami pieniężnymi

jest przecież sprawowana przez konkretnych ludzi

i oni podejmują konkretne decyzje, w tym przypadku

uważam, że błędne.

Jeszcze na koniec wrócę do kwestii środków wy-

negocjowanych w ramach wieloletnich ram finanso-

wych w Brukseli.

Dopiero drugi raz w historii Unii

Europejskiej mamy sytuację, w której jakiś kraj poza

Francją jest największym beneficjentem budżetu eu-

ropejskiego, dopiero drugi raz w 54-letniej historii

Unii Europejskiej.

Na przełomie tysiącleci była to

Hiszpania, dzisiaj jest to Polska.

Nie jest to sytuacja,

która jest automatycznie komukolwiek, jakiemukol-

wiek krajowi dana.

Czyli Polska będzie największym

beneficjentem środków unijnych w nadchodzącej per-

spektywie, jest największym beneficjentem środków

w ramach spójności w nadchodzącej perspektywie.

I proszę pamiętać, że ilość środków w ramach spój-

ności, które Polska dostanie, będzie prawie trzykrot-

nie większa niż ta, którą otrzyma drugi największy

beneficjent, jakim są Włochy.

Toteż się nie dziwię, że

opozycja woli już o kwotach nie mówić, przyznać, że

to jest tylko jedna rzecz, więc nie mówmy o tym, ale,

słusznie, musimy mówić o tym, jak te środki najlepiej

wykorzystać.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Głos zabierze pan poseł Adam Kępiński, Ruch

Nie sposób się nie odnieść do tego, co usłyszałem od

prawej strony, od posła Szczerskiego, od pani poseł

Szydło, ale głównie dotyczy to tonu wypowiedzi aku-

rat tych posłów.

(Głosy z sali: Tylko?)

Otóż powiedziałem to już kiedyś z tej mównicy i po-

wtórzę po raz kolejny: nie zdobyliśmy państw Europy

Zachodniej i nie muszą nam płacić lenna.

Umówili-

śmy się w traktacie i tylko tyle dostaniemy, na ile one

się zgodzą i wspólnie to ustalą, jednomyślnie.

Jeśli

ktoś tego nie rozumie, to niech wyjedzie gdziekolwiek

na Zachód jak większość Polaków, zdejmie garnitur

i przebierze się w robocze ubranie.

Kiedy pęknie ten

patos megalomanii zwycięzcy, wtedy dopiero ten ktoś

zrozumie, jaka jest nasza rola często w Europie, któ-

rej się nie docenia.

Okazuje się, że argumentacja i po-

kora premiera Donalda Tuska przyniosły większe

efekty, niż wam się wydawało, niż się spodziewaliście

i teraz nie umiecie tego przełknąć.

(Poseł Anna Fotyga: To bomba.)

(Głosy z sali: Nie przeszkadzać.)

Proszę?

Minister Finansów Jan Vincent-Rostowski

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

(Poseł Wojciech Szarama: Czy ktoś cię przebrał?)

Sekundkę, panie pośle.

Jeszcze można zapisać się do debaty, czas nie jest

wyczerpany, jest okazja zajmować stanowiska i pole-

mizować z poglądami z trybuny.

Proszę, pan poseł ma głos.

Poseł Adam Kępiński:

Z czego pani się śmieje, z dwóch milionów Pola-

ków na Zachodzie?

(Poseł Jadwiga Wiśniewska: Z pana się śmiejemy.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pani poseł, proszę nie utrudniać debaty.

Panie pośle, pan ma głos.

Proszę bardzo.

Poseł Adam Kępiński:

W tym czasie klubowym, który mam teraz do wy-

korzystania, akurat będę odnosił się głównie stricte

do paktu fiskalnego, aczkolwiek pytanie jest zasad-

nicze: Czy Europa, która nam zagraża, to jest właś-

nie ta sterowalna, przewidywalna czy ta rozpędzona,

bez głowy i bez hamulców?

A pakt fiskalny właśnie

to reguluje.

Dnia 2 marca 2012 r. szefowie państw i rządów

z 25 państw członkowskich Unii Europejskiej podpi-

sali Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu

traktatem.

Traktat ma, co warto podkreślić, charak-

ter wielostronnej umowy międzynarodowej.

Zawiera

on porozumienie między niektórymi państwami

członkowskimi Unii Europejskiej poza jej ramami

prawnymi.

Traktat przewiduje wprowadzenie roz-

wiązań, które mają na celu wzmocnienie dyscypliny

budżetowej oraz zapewnienie ściślejszej koordynacji

polityk gospodarczych w strefie euro i między pań-

stwami stronami umowy.

Ma przyczynić się do za-

pewnienia poprawnych i zrównoważonych finansów

publicznych w państwach związanych jej postanowie-

niami, a przez to do stabilności cen oraz wzrostu go-

spodarczego opartego na stabilności finansowej.

Po-

jawiły się propozycje utworzenia tzw. rządu gospo-

darczego w ramach strefy euro, którego celem byłaby

ściślejsza koordynacja działań gospodarczych i finan-

sowych przez państwa strefy euro i możliwość uru-

chomienia wsparcia finansowego w razie trudności

w poszczególnych państwach.

Traktat jest próbą po-

łączenia tych koncepcji w celu zacieśnienia koordy-

nacji polityk gospodarczych państw stron traktatu

i zapewnienia przestrzegania przez nie określonych

wysokich standardów w zakresie polityki budżeto-

wej.

Celem przyjęcia traktatu w krótkiej perspekty-

wie jest także zwiększenie zaufania rynków finanso-

wych wobec państw strefy euro i Unii Europejskiej

jako całości oraz przeciwdziałanie skutkom kryzysu

zadłużenia publicznego w strefie euro.

Wskutek braku zgody Wielkiej Brytanii i Czech

na sygnowanie traktatu oraz proponowane zmiany

w traktatach Unii Europejskiej szefowie państw rzą-

dów strefy euro ustalili wprowadzenie określonych

mechanizmów wzmocnienia koordynacji polityk go-

spodarczych i dyscypliny budżetowej w formule umo-

wy międzynarodowej zawartej poza ramami prawny-

mi Unii.

W traktacie akcesyjnym Polska zobowiązała się

do pełnego uczestnictwa w unii gospodarczej i walu-

Polska ma obecnie status tzw. państwa z derogacją,

co wynika z niespełniania części niezbędnych kryte-

riów do przyjęcia euro i ma charakter tymczasowy.

Stąd też w interesie Polski już obecnie, tj. przed przy-

jęciem wspólnej waluty, leży możliwie pełny udział

we wszystkich pracach dotyczących przyszłości i funk-

cjonowania strefy euro oraz udział w kształtowaniu

reguł obowiązujących jej członków teraz i w przyszłości.

Możliwość wpływania na prawa i obowiązki, któ-

re będą dotyczyły Polski w przyszłości, po przyjęciu

wspólnej waluty, jest jednym z podstawowych powo-

dów związania się przez nasz kraj wymienionym tu

traktatem.

Stanowisko negocjacyjne RP opierało się na zało-

żeniu, że umowa nie powinna stwarzać dodatkowych

podziałów w ramach Unii Europejskiej, co jest wciąż

realną groźbą, a co za tym idzie, prowadzić do mar-

ginalizowania niektórych krajów w ramach obecnej

struktury Unii Europejskiej.

Przede wszystkim jed-

nak przystąpienie do traktatu umożliwi przedstawi-

cielom państw stron umowy spoza strefy euro, takich

jak Polska, branie udziału w posiedzeniach szefów

państw lub rządów państw strefy euro, w tzw. szczy-

tach państw strefy euro.

Polska jako państwo strona

traktatu będzie w pełni uczestniczyła w dyskusjach

dotyczących konkurencyjności gospodarczej państw

stron traktatu, zmian w ogólnej architekturze strefy

euro oraz zasad jej funkcjonowania w przyszłości,

a także w debatach na temat szczegółowych kwestii

dotyczących jego wdrażania.

Ogólnym celem traktatu jest wzmocnienie filaru

gospodarczego unii gospodarczej i walutowej przez

przyjęcie reguł mających na celu wzmocnienie dyscy-

pliny budżetowej, wzmocnienie koordynacji polityk

gospodarczych państw uczestniczących w unii gospo-

darczej i walutowej oraz poprawę zarządzania strefą

euro.

Traktat jest umową międzynarodową zawartą

między państwami członkami Unii Europejskiej poza

ramami prawnymi UE, przez co nie stanowi on czę-

ści unijnego prawa pierwotnego.

Postanowienia traktatu przewidują wprowadze-

nie przez państwa strony do krajowych porządków

prawnych tzw. reguły fiskalnej.

Zgodnie z tą regułą

saldo strukturalne sektora instytucji rządowych i sa-

morządowych państw stron związanych art. 3 trak-

tatu powinno być co do zasady zrównoważone lub

wykazywać nadwyżkę.

Reguła ta będzie uznawana

za respektowaną, jeżeli roczne saldo strukturalne

sektora instytucji rządowych i samorządowych nie

przekraczałoby ustalonych dla poszczególnych kra-

jów średniookresowych celów budżetowych, co ma

zapewnić odpowiedni margines bezpieczeństwa w od-

niesieniu do wartości referencyjnej, wynoszącej 3%,

o której mowa w art. 1 protokołu nr 12 w sprawie

procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączo-

nego do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europej-

skiej.

Co do zasady ten cel ustalony dla poszczegól-

nych krajów nie powinien być niższy niż 0,5% nomi-

nalnego produktu krajowego brutto, PKB.

Pakt stabilności i wzrostu wymaga, aby ustalony

dla danego państwa cel zapewniał regułę długu do

60% PKB w krajach z wysokim długiem oraz pokry-

wał część prognozowanego wzrostu kosztów starze-

nia się ludności.

Reguła fiskalna wymaga zmiany prawa krajowe-

go, ponieważ ma być ona wprowadzona do krajowego

porządku prawnego przepisami o wiążącym bezter-

minowo charakterze, w miarę możliwości rangi kon-

stytucyjnej, lub przepisami, których przestrzeganie

będzie zapewnione w traktacie krajowych procedur

budżetowych.

Wprowadzenie reguły do krajowego

porządku prawnego powinno nastąpić w ciągu roku,

licząc od dnia wejścia traktatu w życie.

Zobowiązanie

to wymaga wykonania kompetencji państwa, lecz nie

powoduje ich przekazania na rzecz organizacji lub

organu międzynarodowego.

Państwa strony objęte procedurą nadmiernego

deficytu w przypadku związania się postanowienia-

mi traktatu zostaną także zobowiązane do przyjęcia

budżetowych i gospodarczych programów partner-

skich, zawierających szczegółowy opis reform struk-

turalnych, jakie państwo wdroży w celu dokonania

efektywnej i trwałej korekty nadmiernego deficytu.

Treść i formę takich programów określi prawo Unii

Europejskiej.

Programy te będą przekazywane Ra-

dzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej do za-

twierdzenia, a ich monitorowanie będzie się odbywać

zgodnie z obowiązującymi procedurami nadzoru

w ramach paktu stabilności i wzrostu.

Wdrożenie

takiego programu partnerstwa budżetowego i gospo-

darczego oraz corocznych zgodnych z nim planów

budżetowych będzie monitorowane przez Radę Unii

Europejskiej.

Warto podkreślić, że zaciągając powyższe zobo-

wiązania, państwa strony nie przekazują instytu-

cjom unijnym nowych uprawnień.

Zgodnie z moty-

wem dziesiątym preambuły traktatu przy dokonywa-

niu przeglądu i monitorowaniu zobowiązań budżeto-

wych wynikających z niniejszego traktatu Komisja

Europejska będzie działać w ramach swoich upraw-

nień przewidzianych w Traktacie o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej, w szczególności w art. 121, 126

i 136.

Kompetencje Komisji Europejskiej ograniczają

się do weryfikacji wprowadzenia do krajowego po-

rządku prawnego reguły budżetowej oraz mechani-

zmu korygującego i nie wpływają na prawa i obowiąz-

ki państw członkowskich określone w postanowie-

cjonowaniu Unii Europejskiej.

Jednocześnie, jak

wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości,

powierzenie instytucjom Unii nowych, nieprzewi-

dzianych w traktatach stanowiących podstawę Unii

Europejskiej kompetencji jest możliwe zarówno przy

zastrzeżeniu zgody wszystkich państw członkow-

skich, jak i zgodności nowo powierzonych kompeten-

cji z postanowieniami traktatów.

Traktat przewiduje również możliwość nałożenia

sankcji na państwo stronę za niewykonanie ww. wy-

roku Trybunału Sprawiedliwości.

Jeśli na podstawie

własnej oceny lub na podstawie oceny Komisji Euro-

pejskiej państwo strona uzna, że inne państwo stro-

na nie podjęło koniecznych środków zapewniających

wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości,

może ono wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedli-

wości i zażądać nałożenia kar finansowych.

Traktat zawiera istotne postanowienia dotyczące

spotkań szefów państw i rządów umawiających się

stron w formule tzw. szczytów państw strefy euro.

Udział państw spoza strefy euro od momentu ratyfi-

kacji traktatu będzie uzależniony od tematyki szczy-

tów państw strefy euro.

Będą one brały udział w dys-

kusji, jeżeli podczas szczytu omawiane będą nastę-

pujące kwestie: zagadnienia dotyczące konkurencyj-

ności państw stron traktatu; zmiany ogólnej struk-

tury strefy euro i zasadniczych zasad dotyczących tej

strefy, które będą obowiązywały w przyszłości; kwe-

stie dotyczące implementacji traktatu, o ile jest to

uzasadnione i nie rzadziej niż raz w roku.

Polska od dnia ratyfikacji traktatu będzie uczest-

niczyła co najmniej raz do roku w szczycie dotyczą-

cym wdrożenia traktatu oraz we wszystkich szczy-

tach państw strefy euro poświęconych zagadnieniom

konkurencyjności umawiających się stron lub zmia-

nom w ogólnej architekturze strefy euro oraz jej pod-

stawowych zasad, które mają obowiązywać w przy-

szłości.

Traktat ma być stosowany w całości do państw

spoza strefy euro, które są umawiającymi się strona-

mi, od momentu przyjęcia w tych państwach euro

jako waluty.

Postanowienia dotyczące paktu budże-

towego (tytuł III, w tym reguła fiskalna i mechanizm

korygujący) oraz koordynacji i konwergencji polityk

gospodarczych (tytuł IV) mogą mieć zastosowanie

wcześniej, tj. w okresie poprzedzającym moment

przyjęcia w tych państwach euro jako waluty, w ca-

łości lub w części do umawiającej się strony będącej

Poseł Adam Kępiński

państwem spoza strefy euro, o ile takie państwo złoży

stosowną jednostronną deklarację w oparciu o art. 14

ust. 5 traktatu.

Przystąpienie przez Polskę oraz inne państwa

członkowskie Unii Europejskiej spoza strefy euro do

traktatu przyczyni się tym samym do ograniczania

niekorzystnego pogłębiania się podziału na państwa

strefy euro, popularnie zwanej „siedemnastką”, i pań-

stwa członkowskie Unii Europejskiej spoza strefy

i redukowania znaczenia powyższego podziału w za-

kresie podejmowania kluczowych decyzji, mających

wpływ na sytuację gospodarczą w Unii Europejskiej.

Traktat poddaje określone materie wspólnemu,

umownemu reżimowi między państwami stronami

traktatu.

Nie dochodzi na jego podstawie do przeka-

zania ani modyfikowania kompetencji Unii Europej-

skiej, ponieważ traktat nie ma literalnie takiego

charakteru.

Jest w najwyższym interesie Polski być sygnata-

riuszem traktatu o Unii Gospodarczej i Walutowej

i posiadać wpływ na jej kształt.

Unia nieprzestrzega-

jąca reżimów zadłużenia budżetowego swych państw,

tkwiąca w stagnacji gospodarczej jest realnym zagro-

żeniem polskiej gospodarki, a nie traktat dający per-

spektywę porządku finansowego i przewidywalności

Unii Europejskiej jako całości.

Unia jest projektem

żywym i wierzymy w to, że wciąż ewoluującym i po-

ces ten będzie trwał, a nasz kraj jest zaproszony je-

dynie do współdecydowania o losach Unii.

Mądrą

polityką jest jedynie uczestnictwo w pakcie państw,

które wykazują największą troskę o pieniądze swych

podatników przez samoograniczenie nadmiernych

potrzeb politycznych do wydatkowania pieniędzy na

poczet kolejnych pokoleń.

Samoograniczanie jest sło-

wem kluczowym w wielu wymiarach, a oddanie części

kompetencji i decydowanie występuje w pakcie soli-

darnie.

Głównie obecna „siedemnastka” strefy euro

zrzeka się części praw na naszą korzyść, jak i my pod-

dajemy się kontroli grupy państw sygnatariuszy.

Wszyscy pamiętamy dwudniowe referendum za

cu 2003 r.

Pamiętać też należy o tym, jakie słowa

przekazał wtedy Kościołowi w Polsce Watykan.

Dziś

już nie możemy na ten głos z oczywistych względów

liczyć.

Tę decyzję musimy podjąć sami.

Przypomi-

nam o zobowiązaniach, jakie Polska powzięła wraz

z przystąpieniem do Unii.

Okres derogacji, przyjęcia

wspólnej waluty trwa do dziś, ale kiedyś musi się

skończyć.

Na naszych oczach dochodzi do kolejnego

zjednoczenia państw i Polska nie może sobie pozwo-

lić na wyrzucenie na margines Europy.

Nie możemy

zapominać o naszym położeniu politycznym i gospo-

darczym, tylko w zwartej formacji możemy czuć się

bezpiecznie.

Megalomańskie zarzuty utraty suweren-

ności to niebezpieczne fantazje, które wrzucą nas jak

jagnię między głodne lwy.

Ruch Palikota oczywiście poprze traktat i zezwo-

li prezydentowi na podpisanie tej umowy.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Proszę bardzo, panie marszałku.

baty nad traktatem Sejm rozważa swoją opinię, wy-

raża opinię dotyczącą ewentualnego aplikowania

Polski do strefy euro.

Przysłuchując się dyskusji, chcę

powiedzieć od serca, że trudno mi się zgodzić z pew-

nym duchem debaty.

Otóż, jak obserwuję, jedna gru-

pa posłów wybrała sobie bardzo wygodną zasadę

straszenia ludzi i w ten sposób oczywiście pozyskuje

zwolenników.

Drudzy natomiast są za i w ten sposób

także pozyskują grupę zwolenników, tej grupie także

to się opłaca.

Poseł Mularczyk nawet mówił o bada-

niu nastrojów społecznych, jaka jest statystyka, jakie

są nastroje społeczne.

Musimy sobie uświadomić, że

jeżeli Polska miałaby przystąpić do strefy euro, to

samo określenie: mówimy, że to Polska przystępuje,

sprawia, że Polska musi być świadoma, za czym

mamy aplikować lub czemu się sprzeciwiać.

Nie może

informacyjnych słucha, wyrabia sobie zdanie i społe-

czeństwo się dzieli.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie Premierze!

Panie Ministrze!

Potrzebna jest, z pełną troską,

uczciwa kampania informacyjna, zawierająca bilans

strat i zysków, za i przeciw, co możemy zyskać i co

możemy stracić.

Dziś pan premier mówił, że Polska

może przystąpić wtedy, kiedy będzie gotowa.

Pan

minister Rostowski mówił, że wtedy, kiedy będzie

przygotowana.

Nie mówimy jednak o tym, na czym

ma polegać to przygotowanie.

Przypomnę, kiedy Pol-

ska aplikowała do Unii Europejskiej, też była potęż-

na grupa przeciwników, którzy mówili, że jeszcze nie

jesteśmy przygotowani, nie możemy wstępować, ale

nie mówiono, na czym polega to nieprzygotowanie

i dlatego być może straciliśmy część rynków na rzecz

zewnętrznego kapitału.

Nie możemy posługiwać się

ogólnikami.

Trzeba z pełną precyzją wyjaśniać spo-

łeczeństwu, informować uczciwie społeczeństwo, na

czym ma polegać przystąpienie do strefy euro, ponie-

waż ludzie się boją, rzeczywiście się boją.

Dziś w Pol-

sce jest łatwiej na ten temat dyskutować, kiedy pań-

stwa ościenne przystąpiły wcześniej do strefy euro

i możemy na nich bazować: co stracili, co zyskali, bo

jakakolwiek będzie decyzja, powinna iść w tym kie-

runku, z korzyścią dla polskiego społeczeństwa, dla

Poseł Adam Kępiński

42

Polski.

Na tym polegają moje rozterki, które chcę

Wysokiej Izbie przekazać.

Natomiast, panie marszałku, Wysoka Izbo, panie

ministrze, chciałbym zapytać, czy na tej sali ktoś dziś

jest w stanie wytłumaczyć mi pewną kwestię, bo sam

nie mogę jej rozwiązać.

Otóż z obserwacji wynika, że

pewna grupa eurodeputowanych zawiązuje alianse

z grupą konserwatystów brytyjskich, a premier Ca-

meron cały czas aplikuje i idzie w kierunku obniżenia

środków z perspektywy finansowej, o której dysku-

tujemy.

Cały czas mówi o obcięciu tych środków, rów-

nież na rolnictwo.

A ta grupa eurodeputowanych

mówi, że oni walczą o środki dla rolnictwa i ich kole-

dzy posłowie także powtarzają: walczymy o zwięk-

szenie środków w przyszłej perspektywie finansowej.

Jak to pogodzić, jeżeli się współpracuje z tymi, którzy

obniżają, wspiera się ich, a potem mówi się, że idzie-

my w drugim kierunku.

Tego nie rozumiem i chciał-

bym, żeby mi ktoś to wytłumaczył.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Proszę powiedzieć,

kto.)

Myślę, że tu jesteśmy światli, przecież...

(Poseł Krystyna Skowrońska: My wiemy, ale lu-

dzie nie wiedzą.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Poseł Franciszek Jerzy Stefaniuk:

Pani poseł Skowrońska nie wie, że chodzi o euro-

deputowanych z Prawa i Sprawiedliwości, którzy są

w pewnej grupie z konserwatystami brytyjskimi, i że

ci posłowie, do których mam wiele szacunku i nie

neguję – tak jak wy negujecie wszystko, ścinacie od

razu przy pniu – waszej racji...

Często chciałbym po-

lemizować, a często podzielam wasze opinie, bo rów-

nież opozycja bardzo często ma rację, ale nawet jak

się nie zgadzasz ze swoim adwersarzem, zostaw mu

choć 5% racji.

Trzeba na wszelki wypadek taki zawór

bezpieczeństwo sobie zostawić, szanowni państwo.

Myślę, że wyjaśniłem, o co chodzi.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Ja wiedziałam, pa-

nie marszałku, ale chciałam, żeby pan powiedział to

głośno.)

Ja głośno mówiłem?

(Poseł Krystyna Skowrońska: Tak jest.)

Dobrze.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

przewidziany dla klubu w tej debacie.

tę debatę trzy miesiące temu – lepiej późno niż wca-

le, tym bardziej że zaszły nowe wydarzenia związane

z uchwaleniem budżetu.

Ilekroć słyszę tego typu dys-

kusję, w której wypowiadane są skrajne punkty wi-

dzenia, to przypomina mi się słynne powiedzenie

generała de Gaulle’a, który był być może najwybit-

niejszym Francuzem po wojnie, że marzenie i sen

o zjednoczonej Europie nie mają szans na realizację,

bo z twardych jajek nie zrobi się omletu.

Otóż ten

omlet już jest.

On nie wszystkim smakuje i wymaga

stałej zmiany receptury, dlatego że warunki się zmie-

niają.

Dlatego też również zmieniają się, co jest zro-

zumiałe, kostiumy eurosceptyków, argumenty euro-

sceptyków, czasem oni sami się zmieniają, a czasem

szwankuje pamięć.

Słyszałem dzisiaj premiera, który powiedział – to

w końcu zdarzyło się nie tak wiele lat temu – że

w zasadzie wszyscy byli zgodni, żeby wstępować do

Unii.

Właśnie nie.

Były całe formacje, i to nie tylko

Prawo i Sprawiedliwość, ale nawet osoby, które dzi-

siaj flirtują z Platformą Obywatelską, żeby przypo-

mnieć formację Romana Giertycha, żeby przypo-

mnieć obecnego eurodeputowanego Kamińskiego,

które wtedy były bardzo eurosceptyczne.

Co więcej,

wiele sił politycznych mówiło wprost, że przyjdą

Niemcy i wykupią Polskę.

To się okazało oczywiście

nieprawdziwe.

Z drugiej strony brakuje pewnej konsekwencji

w działaniach rządu.

Ta konsekwencja powinna po-

legać na tym, że wytyczy się pewną ścieżkę.

Droga

do przemian, właśnie do wypracowania tej nowej

receptury, trzymając się słownictwa gastronomicz-

wymaga pewnych wyjaśnień, o czym za moment

– poprzez pakt fiskalny, później poprzez unię banko-

wą, przy czym powinno to się odnosić do wszystkich

banków, nie, jak chcą akurat Niemcy, żeby wyłączać

niektóre banki landowe, a w finale nawet także do

unii politycznej.

Chyba najwybitniejszy żyjący dzisiaj

filozof, też niemiecki, Jürgen Habermas mówi wprost

o unii politycznej, która powinna być finałem prze-

kształceń.

Czy tak będzie, czy nie, to już jest inna

kwestia.

Rzeczywiście budżet, który został przyjęty, jest

niewątpliwie sukcesem dla Polski, ale sukces to jest

drabina o wielu szczeblach i jesteśmy dopiero na

pierwszym czy na drugim szczeblu.

Trzeba uniknąć

m.in. tego, co stało się chociażby z niemożnością wy-

korzystania do tej pory środków na koleje, gdzie z 4,8 mld

euro wykorzystano niewiele ponad 8%, a później pan

minister Nowak i pani minister Bieńkowska podjęli

Poseł Franciszek Jerzy Stefaniuk

mission impossible, starając się wbrew pewnym za-

sadom przerzucić 1,2 mld euro na drogi.

Ale to nie jest tylko ta sprawa.

To jest również

sprawa wzmocnienia mechanizmów kontrolnych Sej-

mu w stosunku do rządu, także jeżeli chodzi o wyko-

rzystanie środków unijnych.

Wszyscy bowiem wiemy,

że one są nam dane po raz ostatni, bo wreszcie przy-

chodzi czas, jest taka sprawiedliwość, która jest jak

pociąg, który zawsze się spóźnia, że te środki będą

głównie dla 22-milionowej Rumunii i 8-milionowej

Bułgarii, państw dużo biedniejszych.

Nikt tu nie mówi o tym, że rzeczą pozytywną

w tym budżecie jest to, że Unia zgodziła się na finan-

sowanie ze swoich środków podatku VAT od tych

inwestycji, w których beneficjent nie okazuje się płat-

nikiem tego podatku – to ważne dla polskich samo-

rządów – ani że nie zmieniono wkładu, w sensie pro-

gu współfinansowania, bo inaczej można byłoby po-

stawić dolara przeciwko orzechom, iż raczej na pew-

no nie uda się zagospodarować całej puli, itd., itd.

Ale to nie jest dobry budżet dla Unii.

Trzeba to

jasno powiedzieć.

To jest dobry budżet dla Polski, ale

Europejskiej będzie oscylował wokół 1% PKB wszyst-

kich członków i będą zabójcze spory, czy to ma być

1,01%, czy to ma być 1,05%, czy to ma być 0,98%, to

Unia będzie pod wieloma względami przegrywała

konkurencję ze Stanami Zjednoczonymi, także z Chi-

nami i z rozmaitymi nowo rosnącymi potęgami.

Kto dzisiaj jeszcze pamięta, skoro tu w Polsce

część polityków nie pamięta, kto był za, a kto był

przeciw Unii, np. strategię lizbońską z roku 2000?

Unia miała za 10 lat doścignąć Stany Zjednoczone,

jeżeli chodzi o rozwój nauki i badań, stać się społe-

czeństwem wiedzy.

Te nożyce nie tylko że nie zmniej-

szyły rozwarcia w stosunku do Unii, ale jeszcze się

rozwarły.

Jeżeli tak będzie, to będzie niedobrze.

Dzi-

siaj co tydzień kilkuset informatyków z indyjskiej

Doliny Krzemowej, z Bangalore przyjeżdża do Helsi-

nek, żeby ratować Nokię.

Co tydzień.

Świat się kom-

pletnie zmienia.

jeżeli Unia dalej będzie tak postępowała, iż nie będzie

się integrować i przeznaczać na to więcej środków,

nie będzie żadnego G7, G8, G20, tylko będzie G2

– Pekin i Waszyngton.

Otóż jest to niewątpliwie sukces Polski, ale – po-

wtarzam – zły budżet dla Unii.

Mówię też o deficycie,

ponad 50 mld euro.

minał poseł Szczerski, skądinąd człowiek przecież

wykształcony i chłodny badacz.

Otóż zmiana konsty-

tucji, a oczywiście będzie potrzebna zmiana, zwłasz-

cza art. 227, jest conditio sine qua non, ale nasza

ustawa zasadnicza nic nie mówi o tym, czy na począt-

ku, czy kiedy, nie wyznacza żadnych etapów.

To jest

poza dyskusją.

Natomiast rzeczywiście potrzeba nam poważnej

debaty na temat plusów i minusów, na temat drogi.

Otóż jeżeli chodzi o pakt fiskalny, to to, co mnie zdu-

miewa w dotychczasowej dyskusji, to jest to, iż nie

jestem przekonany, czy wszyscy znają te 16 artyku-

łów oraz preambułę tego traktatu.

Pan poseł Rosati ma z jednej strony rację, mó-

wiąc, że tu nie nakłada się żadnych zobowiązań, ale

z drugiej strony art. 8 nakłada kary finansowe w du-

żej wysokości, jeżeli dyscyplina budżetowa nie będzie

przestrzegana – 0,1% PKB.

Otóż co jest kluczem?

Chcę zadać takie pytanie

rządowi i będę je zadawał nawet przed ostatecznym

głosowaniem.

Mianowicie art. 14 ust. 5 mówi jasno,

że oczywiście państwa, które są objęte derogacją,

mogą nie przystąpić w pełni do tego traktatu, chyba

że zainteresowana umawiająca się strona oświadczy,

że pragnie być wcześniej związana wszystkimi lub

niektórymi postanowieniami tytułów III i IV trakta-

tu.

Otóż domagam się, żeby rząd oświadczył, że

wcześniej tego nie będzie czynił, bo to mogłoby ozna-

czać rzeczywiście karę finansową w okresie przejścio-

wym.

Uważam, że to jest oczywisty warunek.

Wyda-

je mi się, że wtedy nawet Prawo i Sprawiedliwość

powinno za tym zagłosować.

Wreszcie, panie marszałku, raz jeszcze ubolewam,

że nie dochodzi do tego, co wydaje się elementarne.

Mówiłem o tym tyle razy, w poprzedniej kadencji

i teraz.

Dostaliśmy 5 czy 6 ekspertyz podpisanych

przez profesorów i doktorów habilitowanych prawa.

Dlaczego ci sami eksperci oraz wielu innych nie mogą

spotkać się z członkami Komisji do Spraw Unii Eu-

ropejskiej oraz Komisji Spraw Zagranicznych…

(Głos z sali: I Komisji Finansów Publicznych.)

…i wreszcie przedyskutować, kiedy to będzie, na

jakich podstawach, jakie są kryteria sporu, czy w da-

nym, czy w innym przypadku korzystamy z ratyfika-

cji umowy międzynarodowej na podstawie art. 89

i art. 90.

Bo jeżeli nie, to do końca, dopóki ten Sejm

będzie istniał, będą takie spory w każdej drobnej

sprawie, póki nie wypracujemy kryterium, bo akurat

tak jest, że ze względu na stanowisko Solidarnej Pol-

ski i Prawa i Sprawiedliwości nie ma takiej możliwo-

ści, żeby uzyskać większość 2/3.

I teraz jeszcze jedna rzecz.

Premier Donald Tusk

dzisiaj mówił, że lewica pogania w kwestii wejścia do

strefy euro.

Nie.

Dzisiaj z wyjątkiem jednego nie speł-

niamy żadnego z czterech kryteriów z Maastricht.

Niepisanym kryterium jest poziom bezrobocia.

Przy

tym poziomie bezrobocia nigdy nie powinniśmy wejść

do strefy euro.

Była tu mowa o opinii społecznej i była

mowa o potrzebie zmiany konstytucji.

A więc, biorąc pod uwagę, że tylko w marcu, raz

do roku, po spełnieniu określonych warunków finan-

sowych, można wejść do strefy ERM II, to w najlep-

szym razie możemy wejść do strefy ERM II w marcu

2016 r., jeżeli będzie taki, a nie inny wynik wyborów

prezydenckich, zniknie mniejszość blokująca.

Tam

się jest 2 lata, później jest ocena, czyli Polska do stre-

fy euro może wejść najwcześniej w latach 2019 czy

Poseł Tadeusz Iwiński

2020.

A więc wymaga to od nas nie tyle spierania się,

czy to jest ostrożność, czy to jest odwaga, ale odpo-

wiedzialności (Dzwonek) i pokazania nam wszystkim

wiodącej do tego ścieżki z wnikliwym publicznym

rozważeniem wszystkich argumentów za i przeciw.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

paktem fiskalnym.

Dyskusja, którą dziś przeprowadzamy, jest nie

tylko rozważaniem o pakcie fiskalnym, ale też o tym,

czy wchodzić do strefy euro, czy nie, o tym, na jakiej

koncepcji rozwoju powinna się oprzeć Europa.

Dla

każdego myślącego racjonalnie człowieka oczywiste

jest, że nie wchodzi się do domu, który płonie.

A Plat-

forma Obywatelska wpycha nas do tego domu i mamy

jeszcze wchodzić do niego ze śpiewem na ustach.

To

duża przesada, drodzy państwo.

Radziłabym prze-

analizować najnowsze opinie badaczy, naukowców

dotyczące wchodzenia do strefy euro, bo państwo po

prostu tych najnowszych opinii nie znacie, a one są

zdecydowanie jednoznaczne.

W tej chwili wejście do

i zostalibyśmy rozszarpani przez spekulantów.

Taka

jest prawda.

Ta dyskusja, jak powiedziałam na wstępie, doty-

czy także tego, jaką koncepcję rozwoju Europy po-

winniśmy przyjąć.

W ciągu ostatnich lat wygenero-

wały się dwie takie koncepcje.

Jedna jest oparta na

idei Europy ojczyzn zespolonej gospodarczo przez

wspólny rynek, druga, która niestety w tej chwili

zwycięża, oparta jest na idei państwa federacyjnego,

zunifikowanego, w którym największą rolę będą od-

grywały podmioty najsilniejsze gospodarczo i poli-

tycznie.

Ten rodzaj unii ma być zespolony gospodar-

czo poprzez przyjęcie euro.

To jest najgorszy z moż-

liwych scenariuszy, jaki może czekać Europę.

To

sprawi, że Europa wcześniej czy później się rozleci

przez egoizm poszczególnych państw europejskich,

tych, które są najsilniejsze.

Już w tej chwili widzimy,

jak Europa powoli ulega fragmentaryzacji.

Do paktu

fiskalnego przystępuje nie 27, tylko 25 państw.

Z tych

25 państw 8 to będą ubodzy krewni.

I wy stawiacie

nas w tej chwili, sugerując przyjęcie paktu fiskalne-

go, w roli właśnie takiego ubogiego krewnego.

To

jest po prostu niedopuszczalne, to budzi ogromny

sprzeciw.

Swoboda w kształtowaniu budżetu jest jednym

ność każdego państwa.

I wreszcie się tego nauczcie.

Przystępując do paktu fiskalnego, zgodzimy się, by

w przyszłości najważniejsze dla Polski decyzje gospo-

darcze zapadały nie w Warszawie, a w Brukseli.

Rzą-

dzący założyli, że tej suwerenności pozbędziemy się

byle jak, przyjmując ustawę ratyfikacyjną zwykłą

większością głosów, nawet nie większością kwalifi-

kowaną, że nie wspomnę o referendum.

To jest brak

szacunku dla własnego kraju i dla podstawowego

aktu prawnego, jakim jest Konstytucja Rzeczypospo-

litej Polskiej.

Szanowni państwo, w pakcie fiskalnym

pojawiają się tymczasem elementy, które sprawiają,

że można go odczytywać jako taki akt, który zawiera

elementy traktatowe, elementy prawa pierwotnego

Unii Europejskiej, a więc powinien być przyjmowany

ze wszystkimi rygorami, które wyznacza w tej mate-

rii konstytucja.

Co zakłada pakt fiskalny?

Podstawowe założenia

nie są nowe.

Odnoszą się do nieprzekraczalnego pro-

gu deficytu budżetowego państwa umawiającej się

strony, a także nieprzekraczalnej wysokości długu

publicznego.

Ten dług nie może wynosić więcej ani-

żeli 60% PKB.

Z pozoru to nie są nowe uzgodnienia,

bo podobne zapisy mamy w pakcie stabilności i wzro-

stu, w sześciopaku, jeszcze pewnie można byłoby

wyliczyć inne dokumenty.

Jest jednak jeden nowy

element, który sprawia, że pakt fiskalny w ogóle po-

wstał.

Chodzi o kary, które mają być nakładane na

państwa, które nie będą w stanie przestrzegać tych

podstawowych zapisów związanych z rygorami bu-

dżetowymi.

Na naszą uwagę zasługują właśnie te

kary.

Proszę państwa, będzie się to nazywało: auto-

matyczny mechanizm korygujący.

Ten automatyczny

mechanizm korygujący będzie właśnie w sposób au-

tomatyczny włączany przez Komisję Europejską i Radę

Unii Europejskiej.

Żadne państwo, które przekroczy

deficyt, nie będzie mogło uniknąć kary, z pewnymi

jednak wyjątkami.

Na te wyjątki także chciałabym

zwrócić państwa uwagę.

Jeśli umawiające się pań-

stwa strony uznają, że danego państwa nie trzeba

karać, to mogą coś takiego przegłosować i wówczas

to konkretne państwo nie zostanie ukarane.

To tro-

chę przypomina stare historie z funkcjonowania Unii

Europejskiej.

Niemcy, Francja, najsilniejsze państwa

Unii nigdy nie płaciły kar, które wynikały chociażby

z paktu stabilności i wzrostu, bo zawsze znalazły

furtkę, by tych kar uniknąć.

Wielcy, bogaci, silni po-

litycznie zawsze znajdą stronników, sprzymierzeń-

ców, którzy staną w ich obronie.

Płacić będą biedni,

ci, którzy rzeczywiście znaleźli się na skraju przepa-

ści.

(Dzwonek) Co więcej, państwo, które nie przekra-

cza progu zadłużenia, będzie mogło...

(Poseł Rafał Grupiński: Czas minął.)

Poseł Tadeusz Iwiński

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

w debacie długiej dla klubu właśnie się skończył.

Poseł Marzena Dorota Wróbel:

…wynegocjować dwukrotnie większą wartość de -

ficytu budżetowego.

A więc będą ci, którzy uzyskają

szansę na rozwój, i będą ci, którzy takiej szansy nie

dostaną.

To będzie jednak decyzja arbitralna.

Na coś

takiego zgodzimy się w momencie, kiedy podpiszemy

ten pakt.

Państwo mówicie, że powinniśmy go podpisać po

to, żeby decydować o tym, jaki będzie w przyszłości

kształt strefy euro.

Chcecie zasiadać przy jednym

stole.

Ale my będziemy potrawą przy tym wspólnym

stole.

My nie będziemy pełnoprawnym partnerem,

nie będziemy mogli tam się nawet specjalnie odzy-

wać.

Chcecie oddać wielką wartość, jaką jest suwe-

renność państwa polskiego, właściwie za nic.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

zdanie.

Poseł Marzena Dorota Wróbel:

oczywiście występowała przeciwko ratyfikacji tego

paktu fiskalnego.

Dziękuję.

(Oklaski)

(Poseł Rafał Grupiński: Wracajcie do PiS-u.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Panie przewodniczący, pan minister Szpunar chciał

sprostować pewną kwestię.

Jako przedstawiciel rzą-

du ma głos poza kolejnością.

Następnie głos zabierze pan poseł Grzegorz Sche-

tyna.

Proszę bardzo.

Podsekretarz Stanu

sprostowanie.

Pani poseł Wróbel wspomniała o dwóch

kwestiach, m.in. o karach finansowych.

Nie jest

prawdą, że pakt fiskalny przewiduje możliwość na-

kładania kar finansowych za nieprzestrzeganie reguł

fiskalnych.

Kary finansowe możliwe są tylko za nie-

implementację tzw. reguły budżetowej.

Natomiast to,

o czym pani mówiła, to jest procedura nadmiernego

deficytu, która i tak istnieje w art. 126 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Nic nowego.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Bardzo proszę, panie przewodniczący.

Poseł Grzegorz Schetyna:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Trudno nie roz-

począć od polemiki, ale nawet nie wiadomo, z czym

i z kim polemizować, bo rzeczywiście głosy i z lewej,

i z prawej strony są mało przemyślane, więcej w tym

wszystkim jest emocji, a mniej argumentów.

Sprawa

jest ważna, ta debata jest istotna.

Wydaje mi się, że

czekaliśmy na tę debatę, żeby porozmawiać o przy-

szłości, o tym, co trzeba i można zrobić.

Słucha nas

Polska, słuchają nas Polacy.

Powinniśmy być odpo-

wiedzialni za słowa i operować prawdą, taką elemen-

tarną.

Mówię to w kontekście szczególnie tego ostat-

niego wystąpienia.

Chciałbym powiedzieć, że pewne fakty są poza

dyskusją.

Mówiliśmy o tym przez ostatnie miesiące,

jak ważny będzie szczyt, który odbędzie się w Bruk-

seli, jak ważne są ramy finansowe nowej perspekty-

wy 2014–2020, jak dużo zależy od tych negocjacji i od

ich efektów.

Mówiliśmy wszyscy – wydawało się, że

to było powszechne, takie samo zdanie mieliśmy my

tu, w parlamencie, i opinia publiczna miała takie zda-

nie – że nam się po prostu udało dobrze przeprowa-

dzić te negocjacje, że to był wspólny sukces rządu,

koalicji.

Ale pamiętamy o tych poprzednich negocja-

cjach dotyczących poprzednich perspektyw, o wej-

ściu, o traktacie akcesyjnym, o tym wszystkim i wy-

dawało się nam, że można mówić o tym w pierwszej

osobie liczby mnogiej: nam się udało, Polsce się uda-

ło.

Jeśli chodzi o poprzednią perspektywę finansową,

warunki negocjował rząd PiS-u.

Wtedy wspólnie

cieszyliśmy się, mówiliśmy: tak, to jest dobra robota,

gratulowaliśmy wam.

Wydaje mi się, że brakuje tu

refleksji, pewnego dystansu, żeby zostawić tę taką

bezpośrednią już politykę.

Po prostu trzeba do tego

mieć dystans, spróbować poszukać czegoś, co może

być wspólne.

Ta radość powinna być wspólna.

Tego

nie potraficie zrobić.

Za dużo ciągle jest takiej bezin-

teresownej złości.

To jest niepotrzebne, bo ludzie to

widzą i nie akceptują tego.

Jest jeszcze oczywiście Parlament Europejski,

będą te negocjacje.

Widać, że będzie chciał odnaleźć

swoją rolę w tym wszystkim.

Eurodeputowani będą

szukać opisu, oceny.

Pamiętajmy, że jest bardzo wie-

lu niezadowolonych.

Są państwa i partie, które pod-

ważają te ustalenia.

Mówią, że wszyscy na tym stra-

cili.

My na pewno nie straciliśmy.

Dzisiaj te liczby,

które są podawane, są bardzo... są bezwzględne, są

w tym swoim wymiarze bardzo propolskie.

Jesteśmy

największym beneficjentem netto budżetu na najbliż-

sze 7 lat.

To jest poza dyskusją.

Tego nie możecie

podważać, bo wystawicie sobie świadectwo braku

odpowiedzialności.

Nie będę wymieniał nazwisk.

Mó-

wię ogólnie, żeby opisać polską politykę w taki ele-

mentarny i normalny sposób.

Jeżeli polski polityk coś

mówi, to mówi w sposób odpowiedzialny.

Można się

różnić, może nawet trzeba się różnić, ale gdy mówimy

o sprawach bezwzględnych i bezdyskusyjnych, to

warto przyznać rację – bo są rzeczy ewidentne, oczy-

wiste i każdemu to służy, praca służy każdemu – szcze-

gólnie w tej sprawie, która, tak jak powiedziałem, jest

efektem wieloletniej pracy i zaangażowania.

Mówił

o tym minister Serafin, pokazując, co udało się zro-

bić.

Mówił o tych negocjacjach i o sukcesie, o tym, że

powiększyliśmy nasze możliwości.

Jest lepiej i więcej

mimo tej trudnej sytuacji i powszechnej wiedzy, że

budżety będą mniejsze i że wszyscy na tym stracimy.

My nie stracimy, więc to jest wielki sukces.

To, co jest

na stole i to, co udało się uzyskać, to też jest, tak jak

powiedziałem, wielki wspólny sukces.

Wspólnie po-

winniśmy zastanowić się – i to jest następny egzamin

dla klasy politycznej – jak te pieniądze wydać, w jaki

sposób je wydawać, jak dyskutować, negocjować spo-

sób wydawania, bo to są ostatnie tak wielkie pienią-

dze, które muszą służyć kontynuacji procesu moder-

nizacji naszego kraju.

To jest wielkie wyzwanie dla

klasy politycznej, dla parlamentu, dla opozycji, dla

koalicji rządowej, także dla samorządów województw.

Wszędzie tam wspólnie zasiadamy.

W sejmikach wo-

jewódzkich są ludzie z różnych partii politycznych

– wszyscy będą się tym zajmować.

Chodzi o to, żeby

mieć takie przekonanie, że robimy coś wspólnie.

Nie:

nie wiem, to jest czyjaś sprawa.

To jest wspólna spra-

wa.

Od jakości tego, od decyzji, jak będziemy te pie-

niądze wydawać, będzie zależeć to, jak Polska będzie

wyglądać po 2020 r.

Musimy zakończyć ten wielki

proces, jaki rozpoczęliśmy po wejściu do Unii Europej-

skiej.

Jeżeli już jest tak źle z tymi negocjacjami, z tymi

pieniędzmi, że jest ich tak mało, to przynajmniej spró-

bujcie – zwracam się do opozycji – razem usiądźmy do

tego stołu, podejmijmy wspólnie decyzję, jak te pienią-

dze wydawać, gdzie one są najbardziej potrzebne.

Bo

to może i powinno być zrobione wspólnie.

Mam na-

dzieję, że ta refleksja przyjdzie z czasem.

Nie można

być ciągle ze wszystkiego niezadowolonym.

Jest pytanie, które się powtarza, każdy zadaje to

pytanie.

Zadają je przede wszystkim przedstawiciele

PiS-u czy Solidarnej Polski i od razu na nie odpowia-

dają.

Chodzi o to, czy być na zewnątrz tego nurtu

decyzyjnego, czy wewnątrz, być przy stole czy na sto-

le.

Można o tym mówić, mówił o tym poseł Szczer-

ski.

Ale przecież tak nie jest.

Kwestia strefy euro,

kwestia naszej drogi do strefy euro to kwestia trak-

tatu akcesyjnego.

Można szukać pomysłów, jak to

oceniać, jak to inaczej opisać.

Powiedzieć, że to

wszystko jest przed nami?

Nie – my, Polacy, podję-

liśmy decyzję o wstąpieniu na tę drogę.

To nie jest

kwestia „czy”, tylko „kiedy”.

Możemy oczywiście

dyskutować, że potrzebujemy czasu, że polska go-

spodarka powinna być lepiej przygotowana czy po

prostu przygotowana do tego wielkiego procesu.

Z tym

się zgadzamy.

Ale nie można podważać istoty czy

jednego z fundamentów naszego wstąpienia do Unii

Europejskiej.

To jest po prostu niepoważne i robicie

niepotrzebnie zamieszanie, a ludziom wodę z móz-

gu, bo tak po prostu nie jest.

Jest pytanie: Czy jeśli Polska nie zwiąże się trak-

tatem fiskalnym Unii, to odbierze sobie istotne moż-

liwości wpływu na to, co mamy?

Czy jesteśmy w sta-

nie ciągle być graczem, mieć wpływ na politykę eu-

ropejską, będąc obok?

Wydaje mi się, że te ostatnie

miesiące pokazują, że Polska staje się graczem, staje

się piątym graczem europejskim, ma dużo do powie-

dzenia.

Inni konsultują się z nami, jesteśmy ciągle

wskazywani jako ci, którzy, jeśli chodzi o gospodar-

kę europejską, radzą sobie, jako ci, których można

stawiać za wzór.

A przecież prowadzimy politykę

w Europie bez awantur, bez agresji, bez złych emocji.

Budujemy projekty, które są dobre dla Europy, ale

przede wszystkim dobre dla Polski.

Bardzo intensyw-

nie wprowadzają nas tam, gdzie są pieniądze, gdzie

są możliwości, gdzie są szanse na ich wykorzystanie.

Naprawdę nam się to udaje.

Tak jak powiedziałem,

i będę to powtarzał, to są naprawdę rzeczy, które

trwają.

Nasza dobra obecność w Europie trwa.

Ta

polityka jest konsekwentnie prowadzona i niech bę-

dzie tak jak najdłużej.

Niech te sprawy europejskie

znajdują porozumienie ponad podziałami czy mimo

podziałów partyjnych tutaj w kraju, w Warszawie.

Pakt jest na pewno szansą na lepszą koordynację

polityk gospodarczych.

Bo to jest coś wspólnego, to

musi być coś takiego, co będzie wspólną troską, bo

przecież nie troską jednego kraju.

Europa może wyjść

z kryzysu tylko wtedy, gdy poszczególne kraje będą

ze sobą współpracować, szukając wspólnej odpowie-

dzialności, wspólnych decyzji, takiego wspólnego

politycznego, ekonomicznego, finansowego mianow-

nika.

Jest to możliwe.

My jako kraj, który jest poza

strefą euro, a który radzi sobie w tej zawierusze

ostatnich lat, jesteśmy dobrym przykładem, że moż-

na pilnować stabilności finansowej, można nie od-

wracać się od strefy euro, można mówić o szansie

i tę szansę wykorzystywać.

Jest to dobry znak na

przyszłość, wystawia nam to dobre świadectwo.

Pol-

ska to taki kraj, taki partner, który będzie przewidy-

walny, będzie miał dobre pomysły.

To kraj, który

potrafi współpracować, podejmować decyzje zespoło-

wo, a jednocześnie mówi własnym głosem.

To jest to,

co udało się zbudować przez te ostatnie lata, również

dzięki dobrej jakości pracy eurodeputowanych, dobrej

Poseł Grzegorz Schetyna

współpracy między nimi, komisarza Lewandowskie-

go, wszystkich tych, którzy od lat w dobry sposób

prowadzą te sprawy w Brukseli, Strasburgu.

Zgoda na pakt fiskalny to też wyraźny sygnał dla

gospodarki światowej.

Świat jest coraz bardziej glo-

balny, gospodarka jest przecież jeszcze intensywniej-

sza, bliższa, właśnie globalna.

Szukając miejsca Eu-

ropy, szukając jej podmiotowości, przywracając, wra-

cając do pomysłów ojców założycieli, którzy wymy-

ślali tę Europę i realizowali marzenia pokoleń – pew-

nie będzie o tym więcej mówił marszałek Niesiołow-

ski – jesteśmy dzisiaj ciągle, nie chcę powiedzieć, że

zakładnikami tych wielkich wyzwań, tylko częścią

tej wielkiej kontynuacji.

To od nas zależy, czy będziemy budować Europę

silną, podmiotową, otwartą, z podniesioną głową,

dumną, a jednocześnie współpracującą, otwierającą

się na wiele możliwości, spójną wewnętrznie, potra-

fiącą ustalać wspólną politykę i ją egzekwować, rea-

lizować.

To będzie wielkie wyzwanie dla polityki

europejskiej, dla Europy jako tej części świata, w której

mieszkamy i którą chcemy widzieć jak najmocniejszą,

jak najsilniejszą i jak najbardziej podmiotową.

Jest

to wielkie wyzwanie właśnie dla takiego kraju jak

Polska, dla polskich polityków – tu w Warszawie

i tam w Brukseli – którzy właśnie takie sprawy po-

winni podnosić i realizować.

Jest to też znak jakości polskiej polityki.

Powin-

niśmy pokazywać w Europie, że polska polityka może

być jakościowa.

Tak jak polska gospodarka jest dobrą

jakością w Europie, tak też polska polityka może być

dobrą jakością.

Jest to dla nas wielkie wyzwanie

i powinniśmy tego pilnować.

Myślę, że jest to możliwe,

można podejmować właśnie takie wyzwanie i można

budować też wokół tego kompromis, konsensus.

Pakt fiskalny – dlaczego jeszcze?

Przede wszyst-

kim dlatego, żeby ratować to, co jest, tę trudną sytu-

ację, która tak naprawdę groziła kompletną wywrot-

ką finansów europejskich, całego pomysłu wspólno-

towego, idei wspólnoty i solidarności – tego wielkiego

marzenia wspólnej Europy.

Przecież przez nieodpo-

wiedzialne funkcjonowanie i działania niektórych

ministrów finansów czy elit politycznych przez wiele

lat i wiele kadencji w niektórych krajach to wszystko

groziło kompletnym upadkiem i mogło się zakończyć

w sposób tragiczny.

Jest to też dla nas wielkie wy-

zwanie i wielkie ostrzeżenie.

Jak zbudować konstruk-

cję, która będzie wolna od takiego ryzyka?

Czy będzie

ona chronić przed takim ryzykiem?

Jaka jest rola

Polski, polskiej polityki i nasza w tej kwestii?

Czy

możemy podjąć się takiej roli?

Ten pakt fiskalny na

pewno temu służy.

Jest kwestia tego, jak będziemy

go egzekwować, wprowadzać, opisywać i jaki będzie-

my mieli do niego stosunek.

Pełnoprawne uczestnictwo w Unii jest już dla Pol-

ski oczywiste.

Ten pakt fiskalny, strefa euro to krok

następny.

Zgoda, ryzykowny.

Obserwatorzy, niechęt-

ni politycy będą mówić, że to droga na ścianę, że to

ślepa ulica.

Nie, to jest coś następnego, to jest coś, co

jest przed nami, to jest też dla nas właśnie wielkie

wyzwanie, że można coś robić, jeszcze mocniej, inten-

sywniej się w to angażując, podnosić to na poziom

jeszcze wyższej jakości.

Myślę, że tak właśnie jest.

Pakt fiskalny, a później strefa euro jest czymś takim,

co musimy tak potraktować, my jako politycy, którzy

są odpowiedzialni za kraj, którzy są członkami par-

lamentu.

Jak będzie wyglądała strefa euro?

To też jest py-

tanie, które zawsze będzie wracać.

To jest pytanie,

które będzie się powtarzać i które będzie elementem

budowania atmosfery strachu, niedomówień, że nie

będziemy przecież o tym decydować, nie będziemy

o tym wiedzieć.

Będziemy, dlatego jesteśmy za pak-

tem fiskalnym.

Chcemy być jak najbliżej strefy euro.

Chcemy o tym decydować, współdecydować.

Chcę

powiedzieć: tak, mamy własną opinię, własne zda-

nie, nie boimy się go artykułować, jesteśmy tu i te-

raz i chcemy o tym rozmawiać, rozmawiajcie z nami,

bo my chcemy rozmawiać z wami.

To musi być ot-

warte w dwie strony.

Myślę, że chyba żaden nowy

kraj w Unii Europejskiej nie ma tak wielkiej szansy

jak Polska i naprawdę nie sposób tego nie wykorzy-

stać.

Zmarnowanie takiej szansy podmiotowości,

donośności własnego głosu byłoby czymś nie do wy-

baczenia w przyszłości.

To naprawdę jest coś bardzo

ważnego.

Warianty współpracy, polski parlament, krajowe

parlamenty, współpraca parlamentarna przewidzia-

na paktem – przecież to też bardzo mocno, intensyw-

nie angażuje krajowe parlamenty, także nasz parla-

ment.

Jest to też dla nas wielkie wyzwanie pokazu-

jące tak naprawdę właśnie te miejsca, gdzie te naczy-

nia połączone pracują wspólnie, budujemy coś wspól-

nego – i to nie tylko tam, w jednym miejscu, czy to

w Brukseli, czy w Strasburgu, lecz także w stolicach

krajów, tu u nas, w parlamencie na Wiejskiej.

Podno-

si to również naszą rolę, rangę.

Pozwala też zbudo-

wać taką sytuację, że ten głos Polski jest słyszalny

nie tylko tu, lecz także tam.

Jeżeli będziemy praco-

wać nad tym, żeby mówić sensowne rzeczy, walczyć

o dobre projekty, to będziemy robić dobrze dla pol-

skiego wizerunku w Europie.

Nic o nas bez nas – to zawsze jest słowo czy hasło

klucz, ale taka jest też prawda i zawsze powinniśmy

do tego wracać.

Polska historia wielokrotnie pokazu-

je takie czasy i takie lata, w których ktoś decydował

za nas.

Dzisiaj naprawdę możemy decydować nie tyl-

ko o sobie i o swojej przyszłości, lecz także o przyszło-

ści Europy, o przyszłości tego wielkiego projektu,

o tym, jak on ma wyglądać w szczegółach, jak ma być

dopracowany każdy szczegół.

Polski głos będzie sły-

szalny, będzie ceniony, będzie usłyszany.

Uważam,

nich lat i miesięcy.

Dzisiaj stoimy przed wyborem: albo będziemy

zmarginalizowani, obróceni bokiem czy tyłem, obra-

żeni, tacy, co wszystko wiedzą najlepiej, tylko znowu

im się nie udało, albo będziemy otwarci, będziemy

Poseł Grzegorz Schetyna

podejmować najważniejsze wyzwania, będziemy mó-

wić donośnym głosem w Europie, głosem, który jest

słyszany, i głosem, który decyduje o przyszłości Eu-

ropy.

Ten wybór należy dzisiaj do nas.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Wysoka Izbo!

Traktat o stabilności, koordynacji

Albo może najpierw dwie uwagi.

Pierwsza do pana

posła Rosati, którego tu już nie ma.

Może i dobrze.

Gdzie on jest?

(Głos z sali: Jest.)

Jest.

O, dobrze, bardzo dobrze.

Panie pośle, przekonywał nas pan tutaj, że pakt

został zawarty na podstawie traktatu.

Wymieniał

pan poszczególne przepisy, numery traktatowe.

Otóż

chcę powiedzieć – zauważył to pan z Ruchu Palikota

– że pakt fiskalny został zawarty poza ramami praw-

nymi Unii Europejskiej, tak że nie trzeba było cyto-

wać, ponieważ został zawarty właśnie poza ramami,

a że odwołuje się do kompetencji, do organów, to inna

sprawa, ale nie został...

Pan błędnie cytował, błędnie

informował.

Niestety ma to znaczenie.

Druga uwaga, do pana posła Millera, który na-

śmiewał się tu, że bronimy teraz konstytucji.

Chcę

powiedzieć, że w 1997 r. rzeczywiście zwalczaliśmy

tę konstytucję, ale po jej uchwaleniu bronimy jej i trak-

tujemy ją jak szaniec polskości, którego należy bro-

nić.

Natomiast państwo forsowaliście tę konstytucję,

a szargacie nią w sposób skandaliczny, nie szanujecie

jej teraz.

Taka jest różnica.

Chciałabym tutaj powiedzieć właśnie...

Wracam

już do tekstu.

Traktat o stabilności, koordynacji i za-

zwany jest paktem fiskalnym i którego ratyfikację

premier forsuje dziś w Sejmie, jest jaskrawie i wręcz

dramatycznie sprzeczny z polską konstytucją, z orzecz-

nictwem Trybunału Konstytucyjnego i polskimi in-

teresami narodowymi.

Ponieważ pakt fiskalny jest

w swej treści przedmiotem naszych obrad i jest pro-

jekt ustawy o jego ratyfikacji, powinniśmy zastano-

wić się, czy projekt ustawy o ratyfikacji spełnia wy-

mogi jego uchwalenia.

Ponieważ pakt fiskalny,

o którym tu już wielokrotnie mówiono, ja również

mówiłam, jest w swej treści formą konstytucyjnego,

jak pan poseł Szczerski powiedział, zamachu nawet

– tak możemy powiedzieć – w związku z tym oma-

wiany dziś projekt ustawy o jego ratyfikacji także nie

jest, bo siłą rzeczy nie może być, zgodny z konstytu-

cją, dlatego że jego przedmiotem czy treścią jest

wprowadzenie do polskiego systemu prawnego regu-

lacji niekonstytucyjnej obalającej wprost, a co naj-

mniej na pewno wyraźnie, dwa przepisy ustrojowe,

art. 219 konstytucji i art. 221 ustawy zasadniczej.

Art. 219 bowiem przyznaje polskiemu Sejmowi wy-

łączną i suwerenną kompetencję uchwalania budżetu

państwa, co oznacza, że żaden inny podmiot, a zwłasz-

cza zewnętrzny, zagraniczny, nie może władczo wpły-

wać na tę podstawową funkcję polskiego suwerena.

Z kolei art. 221 konstytucji wyłączne suwerenne pra-

wo inicjatywy budżetowej, zmiany budżetu i inicja-

tywy w sprawie ustawy dotyczącej zaciągania długu

publicznego przewiduje dla polskiej Rady Ministrów.

Wyłączna inicjatywa Rady Ministrów czy kompeten-

cje Sejmu w zakresie uchwalania budżetu państwa

oznaczają wyłączność nie tylko formalną, ale i mate-

rialną.

To znaczy, że tak Sejm, jak i Rada Ministrów

wykonują te kompetencje budżetowo-finansowe bez

jakichkolwiek uzależnień od wcześniejszej woli, de-

cyzji czy opinii innych, zwłaszcza zewnętrznych pod-

miotów.

Wyłączność oznacza brak możliwości wcześ-

niejszego zatwierdzania projektów czy obowiązku

uzyskiwania zewnętrznych opinii o planowanych

wydatkach, dochodach przez państwo polskie.

Kon-

stytucyjna wyłączność w sprawach budżetowo-finan-

sowych Sejmu i Rady Ministrów, to jest polskiego

parlamentu i rządu, oznacza, że konstytucyjnie nie

jest możliwe wyrażenie zgody, a tak zrobił pan pre-

mier Tusk, na funkcjonowanie w prawie polskim

różnych mechanizmów korygujących, uruchamia-

nych automatycznie z mocy regulacji unijnych poza

wolą i wiedzą polskiego parlamentu.

Nie jest zgodne

z polską konstytucją, aby inne państwa lub organy

Unii pozywały Polskę do Europejskiego Trybunału

Sprawiedliwości, żądając zmiany polskiej konstytucji

lub wdrożenia na zbliżonym poziomie trwałości re-

gulacji, które miałyby zapewnić pełne poszanowanie,

jak się mówi w tym pakcie, ingerencji w polskie spra-

wy budżetowo-finansowe dokonywanej przez organy

Unii.

Rażąco naruszałyby polską suwerenność i lek-

ceważyły polskie władze wiążące wyroki ETS naka-

zujące Polsce, na wniosek innych państw, np., może-

my sobie wyobrazić, Niemiec, dokonanie żądanych

zmian lub podjęcie wskazanych środków, zaś w razie

niepodporządkowania się nakładające na Polskę

kary pieniężne w wysokości do 0,1% produktu krajo-

wego brutto.

Na to wszystko z lekceważeniem polskiej konsty-

tucji zgodę wyraził pan premier Donald Tusk, pod-

pisując pakt fiskalny, i dzisiaj żąda, żeby posłowie,

a naprawdę nie wszyscy z nich czytają konstytucję,

o czym się codziennie co pół godziny można na tej

sali przekonać – pan premier też nie czyta i tego

żąda, oczekuje – zatwierdzili to, nie znając szczegó-

łów, bo większość z nich ani nie zna paktu, ani nie

zna konstytucji, tylko na polecenie podnosi ręce

Poseł Grzegorz Schetyna

i naciska guziki przeciwko sobie.

Stwierdzenie, że

przez akcesję do Unii Europejskiej Polska wyraziła

zgodę na przyjęcie waluty euro w przyszłości, więc

już dziś niejako zobowiązania paktu fiskalnego moż-

na by przyjąć, jest sprzeczne z polskimi interesami

i prawem.

Pakt przewiduje bowiem dla organów Unii

środki represyjnej ingerencji w sprawy budżetowe

ustanowione dla państw członków Unii, które już

dziś posługują się walutą euro i w których stosowanie

wspólnej waluty doprowadziło do kryzysów gospo-

darczych.

Pakt przewiduje ekstraordynaryjne, suro-

we, ciężkie, można by powiedzieć, mordercze dla

normalnych gospodarek rygory, mające w zamyśle

wyprowadzić państwa strefy euro z właściwego tej

strefie nieusuwalnego, immanentnie zresztą związa-

nego z nią kryzysu.

Pakt fiskalny to pakt na stan

wyjątkowy w finansach i w gospodarce państw,

w gospodarce euro, ale nie jest to pakt na sytuacje

normalnego rozwoju.

Polska nie używa jeszcze wspól-

nej waluty, Polska nie przyczyniła się do kryzysu

w obszarze euro, Polska na szczęście nie spełnia jesz-

cze nawet warunków ekonomicznych do tego, by

wręcz do tego ekonomicznie patologicznego, można

powiedzieć, zideologizowanego obszaru się włączyć.

Do przyjęcia antykryzysowych rygorów paktu przez

zanikającą polską gospodarkę nie ma powodu i nie

ma podstawy materialnej, dlatego że Polska nie ko-

rzysta z waluty euro.

Pakt fiskalny przygotowany

i opracowany został dla państw, które trzeba z kry-

zysu euro wyciągać.

Polska w takiej sytuacji się nie

znalazła i nie można stosować takich procedur, jeśli

nie ma materii, którą trzeba regulować, a tej materii

nie ma, bo nie ma kryzysu waluty euro w Polsce.

Jeśli pan premier i posłowie koalicji nie przyjmu-

ją przedstawionej argumentacji, to wydaje się, że po-

winni wziąć pod uwagę stanowisko i poglądy polskie-

go Trybunału Konstytucyjnego dotyczące zakresu

i warunków dopuszczalności przekazywania kompe-

tencji polskich organów władzy organowi międzyna-

rodowemu lub organizacji międzynarodowej.

Niektó-

re z takich poglądów, stanowisk trybunał co najmniej

dwukrotnie wyraził przy ocenie zgodności z konsty-

tucją traktatu akcesyjnego i traktatu z Lizbony.

I tutaj

cytować będę tylko tezy i podawać sygnatury wyro-

ków, w których takie właśnie stwierdzenia trybuna-

łu są zawarte.

Zakazane jest przekazywanie w cało-

ści kompetencji najważniejszych stanowiących o moż-

liwości działania państwa jako odrębnej, suwerennej,

demokratycznej jednostki.

Nie wolno przekazywać

kompetencji co do istoty spraw określających gestię

danego organu władzy państwowej.

To jest wyrok

K18/04.

A tak właśnie uczyniono z kompetencjami

Sejmu i Rady Ministrów w sprawach budżetowo-fi-

nansowych określonych w art. 217–219.

Pan premier

podpisał zgodę na przekazanie w pakcie tych kompe-

tencji innemu podmiotowi.

Naruszył tym samym…

Ustawa budżetowa jest istotnym, podstawowym ak-

tem polityczno-gospodarczym polskiego Sejmu, któ-

rym się on zajmuje, i przekazanie decyzyjnych kom-

petencji na zewnątrz narusza to stanowisko Trybu-

nału Konstytucyjnego.

Zresztą w doktrynie prawa

konstytucyjnego dodaje się, iż do tych nieprzekazy-

walnych spraw należy m.in. decydowanie o finansach

publicznych – pan profesor Wójtowicz.

Inny pogląd

występujący w doktrynie mówi, że do atrybutów su-

werenności, która jest nieodłączną cechą państwa,

pozwalającą odróżniać je od innych podmiotów prawa

międzynarodowego, należy m.in. prowadzenie samo-

dzielnej polityki finansowej-budżetowej i fiskalnej.

To

jest pogląd Czaplińskiego, Wyrozumskiej wyrażony

przy wyroku K32/09.

W świetle konstytucji suweren-

ność Rzeczypospolitej wyraża się w nieprzekazywal-

nych kompetencjach organów władzy państwowej

stanowiących o tożsamości konstytucyjnej państwa.

To oznacza, że konstytucja stanowi o tym, czy można

wydzielić w niej kompetencje, których żadnym trak-

tatem, żadnym aktem do czasu jej zmiany przekazać

nie można.

I do takich należy właśnie samodzielna

polityka finansowa, budżetowa i fiskalna tak długo,

jak długo chcemy mówić o trwaniu na gruncie kon-

stytucji i o szanowaniu suwerenności i demokratycz-

nego charakteru państwa.

Interpretacja postano-

wień traktatowych zmierzająca – to kolejna teza – do

przekreślenia suwerenności państwowej czy zagro-

żenia tożsamości narodowej, do pozatraktatowego

przejmowania suwerenności w zakresie kompetencji

nieprzekazanych byłaby sprzeczna z traktatem z Liz-

bony.

I tu mamy kolejną tezę, która pokazuje inną

jeszcze stronę naruszenia prawa, tym razem prawa

unijnego, przez pana premiera Tuska, dlatego że

pakt fiskalny nie może być podstawą przekazania

kompetencji.

W jakichkolwiek relacjach z Unią Eu-

ropejską możemy przekazywać kompetencje tylko na

mocy traktatów.

Bez zmiany traktatów takiego pak-

tu fiskalnego zawrzeć nie można było.

On jest niele-

galny również w świetle prawa unijnego.

Działania,

w wyniku których przeniesienie kompetencji podwa-

żałoby sens istnienia bądź funkcjonowania którego-

kolwiek z organów Rzeczypospolitej, pozostawałyby

w wyraźnej kolizji z art. 8 konstytucji.

Wyrok K18/04.

Następna teza.

Wspólnoty i ich instytucje mogą

działać tylko w zakresie przewidzianym przez unor-

mowania, o czym mówiłam, traktatowe, czyli przez

akty założycielskie.

To jest również wyrok K 18/04.

I z tego punktu widzenia, tak jak powiedziałam, sam

pakt fiskalny niebędący aktem założycielskim Unii

nie może przekazać organom Unii, Komisji, Radzie

Unii ani ETS-owi, żadnych suwerennych kompeten-

cji państw członkowskich.

Mogłoby się to dokonać,

tak jak powiedziałam, wyłącznie przez zmianę trak-

tatów.

I z tego punktu widzenia forma paktu fiskal-

nego – jako określająca władczo nowe kompetencje

Komisji, Unii, ETS – pozostaje w sprzeczności rów-

nież z prawem unijnym, anarchizując je wykwitają-

cymi patologicznie regulacjami.

Kolejna teza.

W regulacjach z Unią Europejską

istnieją kompetencje objęte zakazem przekazania,

gdyż stanowią o tożsamości konstytucyjnej państwa

Poseł Krystyna Pawłowicz

polskiego.

Niezależnie od trudności – jak stwierdza

Trybunał Konstytucyjny – związanych z ustaleniem

szczegółowego katalogu kompetencji nieprzekazy-

walnych należy zaliczyć do materii objętych całkowi-

tym zakazem przekazania postanowienia określają-

ce zasady naczelne konstytucji.

Zakazane jest też

przekazanie władzy ustrojodawczej oraz kompetencji

do kreowania kompetencji – wyrok Trybunału Kon-

stytucyjnego, sygn. akt K 32/09.

Natomiast paktem

fiskalnym pan premier przekazał kompetencje do

kreowania kompetencji, zwłaszcza w jego art. 5.

Kolejna teza.

Nie jest możliwe przekazanie i kre-

owanie kompetencji w drodze ich domniemania.

Nie-

jasny sposób sformułowania, ogólnikowość – jeśli

ktoś zajrzy – przepisów paktu fiskalnego wskazują,

że w większości sytuacji albo w wielu sytuacjach bę-

dziemy musieli domyślać się kompetencji, które będą

wykonane przez Unię – wyrok o sygn. akt K 32/09.

Przekazanie kompetencji nie może prowadzić do

stopniowego pozbawiania państwa suwerenności

cji w żadnym razie nie może być rozumiane jako prze-

słanka dokonywania dorozumianej zmiany konsty-

tucji – wyrok Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt

K 32/09.

Pan premier przechodzi lekko nad art. 219

i 221 i niestety w sposób dorozumiany, lekceważąc,

właściwie zmienia konstytucję.

Nie szanując konsty-

tucji, sprawia, że nikt już tej konstytucji nie szanuje

i faktycznie ulega ona zmianie, w praktyce jest nie-

wykonywana.

Instytucja przekazania kompetencji nie stwarza

– jak stwierdza dalej Trybunał Konstytucyjny – moż-

liwości dokonywania zmian w konstytucji w drodze

wykładni prointegracyjnej, co bardzo często zdarza

się różnym naszym ministrom, sekretarzom.

Właś-

ciwie nie stosują oni już życzliwej dla Polski interpre-

tacji, tylko są zapatrzeni w tzw. życzliwą dla Unii

Europejskiej interpretację prawa – wyrok o sygn. akt

również charakteru blankietowego – wyrok o sygn.

akt K 32/09 – a taki charakter mają postanowienia

art. 3 ust. 1 lit. b oraz lit. e i ust. 2 tego artykułu oraz

art. 4 i 5 paktu fiskalnego.

Aby już nie przedłużać wystąpienia, stwierdzę, że

są bardzo poważne zastrzeżenia.

Właściwie do każ-

dego z przedstawionych tu artykułów paktu fiskal-

nego można przedstawić bardzo poważne, fundamen-

talne, konstytucyjne zastrzeżenia.

Natomiast chcę powiedzieć, że jeśli chodzi o orze-

czenie dotyczące nie tyle przekazywania zadań, ile

budżetu, to trybunał stwierdza: Ustawa budżetowa

jest jednym z najważniejszych aktów politycznych

państwa, odzwierciedla stan gospodarki i preferencje

polityczne władzy ustawodawczej.

Ustawa budżetowa

jest więc aktem polityki finansowej państwa i jej

szczegółowe postanowienia są fragmentem wyważo-

nej koncepcji ogólnej.

Jak wskazują postanowienia paktu fiskalnego,

pan premier Tusk przekazał tworzenie tego najważ-

niejszego aktu politycznego Polski do kompetencji

Komisji, Rady UE i ETS.

Za wybór właściwych celów

i metod działania polski parlament ponosi odpowie-

dzialność przed swoim elektoratem – wyrok o sygn.

akt K 12/94.

Natomiast pan premier Tusk, forsując

pakt fiskalny, przekazał prawo decyzji budżetowych

do organów Unii, jednak odpowiedzialność za właś-

ciwe budżetowe wybory pozostawił przy polskim Sej-

mie.

Pakt fiskalny nie przewiduje zaś żadnych form

odpowiedzialności Komisji Europejskiej, Rady UE

czy ETS za właściwy wybór celów i metod działania

wobec gospodarki polskiej.

Wprowadzanie poprawek o treści wkraczającej

w dziedzinę monopolu inicjatywy ustawodawczej

Rady Ministrów byłoby – jak stwierdza Trybunał

Konstytucyjny – obejściem, a więc naruszeniem kon-

stytucji.

To jest wyrok o sygn. akt K 37/03.

Takimi

naruszeniami i wkroczeniami w wyłączność inicja-

tywy budżetowej Rady Ministrów są liczne kompe-

tencje przyznane przez pakt fiskalny organom Unii

w różnych mechanizmach korygujących, procedu-

rach równoważenia budżetu państwa itd.

Przedstawione uwagi pokazują, iż premier Tusk

nie miał podstaw prawnych w konstytucji ani w trak-

tatach założycielskich do samodzielnego, arbitralne-

go przekazywania konstytucyjnie określonych kom-

petencji naczelnych organów państwa organom Unii

Europejskiej.

Przekazanie takie wymagałoby uprzed-

niej zmiany konstytucji i traktatów założycielskich.

Zresztą sprawą mniejszej wagi jest omawiany tu

i poruszany niekiedy problem trybu ratyfikacji paktu

fiskalnego, ponieważ żaden tryb nie jest tu i nie bę-

dzie właściwy, gdyż pakt przejmuje od Polski i prze-

kazuje kompetencje konstytucyjnie niezbywalne.

Aby dokonać przekazania kompetencji, o których

mówi pakt fiskalny, należałoby wcześniej zmienić

konstytucję.

W sytuacji wyżej przedstawionych zastrzeżeń,

oczywistych, fundamentalnych naruszeń konstytu-

cji, nie jest możliwe uchwalenie ustawy o ratyfikacji

tego paktu.

W razie jej uchwalenia głosami koalicji

PiS uzna, tak jak pan poseł Szczerski mówił, samą

ratyfikację za niewiążącą i w przyszłości – jak sądzę,

mam głęboką nadzieję – wycofa Polskę spod obowią-

zywania tego szkodliwego aktu.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: I co zrobicie?)

(Poseł Andrzej Halicki: Wojna, wszystko jest nie-

legalne.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

W trybie sprostowania pan poseł Rosati.

Bardzo proszę.

Poseł Krystyna Pawłowicz

Poseł Dariusz Rosati:

Dziękuję, panie marszałku.

W trybie sprostowania – pani poseł Pawłowicz

była łaskawa mnie wywołać.

Właściwie nie bardzo

zrozumiałem, na czym polegał jej problem, ale wy-

jaśnię, co miałem na myśli.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ona nie rozumie, co

mówi.)

Traktat zwany paktem fiskalnym jest stosowany

w tym zakresie, w jakim jest zgodny z traktatami

europejskimi – art. 2 traktatu o stabilności, koordy-

nacji i zarządzaniu, o którym mówimy.

Po drugie,

w traktatach europejskich są art. 121 i 126, do któ-

rych nawiązywałem, które mówią o tym, że państwa

członkowskie zobowiązują się unikać nadmiernego

deficytu, a Rada i Komisja mają prawo nadzorować

i monitorować sytuację fiskalną w poszczególnych

państwach.

Po trzecie, jeśli chodzi o pakt fiskalny,

cała ta tyrada, pani poseł, była naprawdę niepotrzeb-

na.

W pakcie fiskalnym nie ma przeniesienia kompe-

tencji.

(Oklaski) W pakcie fiskalnym jest mowa o tym,

że państwa czynią to w procedurze demokratycznej,

czyli my tu, na tej sali, jeżeli podpiszemy pakt, wpi-

szemy w polskie prawodawstwo te reguły fiskalne,

o których mowa w traktacie, i to będzie nasze prawo.

My nikomu nie oddajemy naszych kompetencji, pani

poseł.

(Poruszenie na sali)

(Głos z sali: Wystarczy.)

Jeszcze jedna uwaga.

Jeśli chodzi o strefę euro,

padały tutaj stwierdzenia: ideologiczna, patologicz-

na, polityczna.

Chcę powiedzieć, że jest bardzo roz-

legła literatura ekonomiczna, na podstawie której

można powiedzieć, kiedy państwom opłaca się, a kie-

dy nie opłaca się, wejść do strefy wspólnej waluty.

Twórca teorii optymalnych obszarów walutowych

Robert Mundell dostał Nagrodę Nobla w 2000 r. m.in.

za pracę z tej dziedziny.

Tak więc proszę posłów PiS,

żeby zdawali sobie sprawę, że unia walutowa jest też

przedsięwzięciem ekonomicznym, a nie tylko poli-

tycznym wymysłem, tak jak wam się wydaje.

(Okla-

ski, poruszenie na sali)

Wicemarszałek

Pani poseł...

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Tylko sprostuję.)

Dobrze, pani poseł sprostuje źle zrozumianą wy-

powiedź.

Poseł Krystyna Pawłowicz:

Chciałabym powiedzieć, panie pośle, że poza spra-

wami ekonomicznymi jest jeszcze prawo i konstytu-

cja.

Pan nie czytał konstytucji.

(Poruszenie na sali)

Już drugi raz przyłapuję pana na tym.

Przed chwilą

pan mówił – niech pan nie wykręca kota ogonem – że

pakt fiskalny jest właśnie częścią traktatów założy-

cielskich.

(Poseł Dariusz Rosati: Nie mówiłem tego.)

Mówił pan, niech pan się nie wykręca, niech pan

przyzna się raz do błędu po męsku.

(Poruszenie na

sali)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ale to groch o ścianę.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Nie udało się pani poseł sprostować wcześniejszej

źle zrozumianej wypowiedzi.

Pan poseł Witold Klepacz w ramach czasu klubo-

wego.

Proszę bardzo.

Poseł Witold Klepacz:

cza tej fazie debaty – myślę, że uczestniczymy w ja-

kimś political fiction, bo przecież to prezydent Lech

Kaczyński zachowywał się całkowicie proeuropejsko

(Oklaski), podpisując traktat konstytucyjny i rezyg-

nując jednocześnie z rozwiązań z Nicei, których za

cenę życia chciała bronić w sumie Platforma.

Prezy-

dent Kaczyński wielokrotnie mógł blokować reformy

w Unii, ale tego nie czynił i w związku z tym je-

stem przekonany, że eurosceptycyzm PiS jest tylko

i wyłącznie pozorowany.

Politycy tej partii dosko-

nale rozumieją, jak ważna jest głęboka integracja

Polski z Unią Europejską.

Jestem przekonany, że

to musi do nich docierać.

Nie można przecież na co

dzień obserwować, jak programy unijne przyspie-

szają modernizację naszego kraju, i dalej żyć w stra-

chu przed głębszą integracją.

Jednak ta prawda nie

jest dobrze postrzegana przez elektorat PiS, stąd

co jakiś czas musimy uczestniczyć w pokazówce,

która ma utwierdzić wyborców prawicy, że PiS

trzyma Unię na dystans.

Wysoka Izbo!

Nie wyobrażam sobie, żeby politycy

PiS-u nie rozumieli, że pakt fiskalny ma zapobiec

rozpadowi Unii Europejskiej, a szczególnie strefy

euro.

Prędzej czy później Polska przyjmie wspólną

walutę.

Teraz od nas zależy, czy chcemy być obecni

przy negocjacjach i rozmowach, czy też nie.

Czy chce-

my mieć wpływ na rozwiązania, którym kiedyś bę-

dziemy podlegać, czy też nie.

Z punktu widzenia

Polski ratyfikacja traktatu jest jedynie słusznym

wyjściem.

Więcej integracji oznacza większą solidar-

ność krajów Unii i większą stabilizację dla Polski.

Myślę, że PiS to rozumie, tylko otwarte pogodzenie

się z tym faktem nie jest w interesie politycznym PiS-

-u, stąd szaty fałszywych eurosceptyków.

Należy tyl-

ko zastanowić się, jak długo tolerowane powinno być

to bezkarne oszukiwanie wyborców.

W krajach

o bardziej rozwiniętym społeczeństwie obywatelskim

taka sytuacja byłaby niedopuszczalna.

Obywatele

szybko podziękowaliby partii, która regularnie dzia-

ła wbrew ich poglądom.

Niestety w ramach naszej

demokracji pewnie jeszcze nieraz będziemy musieli

obserwować chocholi taniec PiS-u.

Szesnaście lat po uchwaleniu nowej konstytucji

nadszedł najwyższy czas, aby zweryfikować niektóre

jej zapisy, zwłaszcza te, które dają pożywkę do tak

mało merytorycznych rozgrywek, jakie dziś prowadzi

PiS.

Ruch Palikota poprze każdą inicjatywę, która

doprowadzi do ostatecznego wyjaśnienia tych wątpli-

wości, nawet jeżeli będzie to wymagało zmiany w usta-

wie zasadniczej.

Powinniśmy to zrobić nie tylko dla

poprawy jakości stanowienia prawa w Polsce, ale

wanie przez partie prawicowe dylematów konstytu-

cyjnych dla własnego celu politycznego.

Nie dajmy

okazji do grania na takich emocjach w przyszłości.

Bez takich rozwiązań skazujemy się na regularne

uczestnictwo w politycznej rozgrywce, która nie ma

na celu dbania o dobro Polski, bo to w oczywisty spo-

sób jest powiązane z głębszą integracją europejską.

Wobec takich działań wszyscy dajemy alibi PiS i sta-

jemy się jego zakładnikami.

Stajemy się tymi złymi,

którzy w oczach prawicowych wyborców ograniczyli

suwerenność Polski i zagrozili jej niepodległości,

tymczasem PiS może wskazać, że on do paktu fiskal-

nego ręki nie przyłożył, choć doskonale wie, jak waż-

ny i potrzebny jest to dokument.

Polska musi być partnerem Niemiec i Francji,

musi być jednym z liderów silnej, demokratycznej

europejskiej przestrzeni polityczno-ekonomicznej,

a drogą do takiego rozwiązania jest pakt fiskalny.

Wszystkim (Dzwonek) prawicowym parlamentarzy-

stom przypominam słowa Jana Pawła II, który

w 1998 r. stwierdził: rozszerzenie Unii Europejskiej

na wschód, a także dążenie do stabilizacji monetarnej

powiązania narodów.

Ku pamięci.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

(Głos z sali: Brawo!)

Głos zabierze pani poseł Agnieszka Pomaska,

Bardzo proszę, pani poseł.

Poseł Agnieszka Pomaska:

Bardzo dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Ja w pierwszej

kolejności chciałabym się odnieść do głosów posłów

zwłaszcza z mojej prawej strony.

Bardzo żałuję, że nie

że dzisiaj pan poseł Szczerski trochę jak taki poseł

widmo wchodził i wychodził.

W zasadzie wszedł tylko

na salę plenarną, żeby wygłosić to, co tydzień temu

mogliśmy przeczytać w jednym z wywiadów, po czym

pobiegł za prezesem Kaczyńskim i na tym jego obec-

ność w czasie tej debaty się skończyła, a szkoda, bo

wydaje się, że ta debata, ta dyskusja jest dobrą oka-

zją, żeby tak na serio porozmawiać o przyszłości Pol-

ski, o przyszłości Polski w Unii Europejskiej, nawet

wyglądała, nawet jeśli niektórzy z państwa twierdzą,

że tej obecności w Unii Europejskiej powinniśmy po-

łożyć kres.

Bardzo żałuję, że już jeden z prawicowych

portali, taki dumny, szczycił się wystąpieniem pana

posła Szczerskiego, określając to wystąpienie mia-

nem barwnego.

Wydawało mi się, jestem przekonana,

że jesteśmy tutaj w Sejmie nie po to, żeby ubarwiać

życie, ale po to, żeby merytorycznie rozmawiać, i pod

tym względem na pewno pan poseł Szczerski, zabie-

rający przecież głos w imieniu największego klubu

opozycyjnego, bardzo mnie rozczarował.

Powiem

więcej, to wystąpienie to było nic innego jak tylko

populistyczna retoryka, która, jak rozumiem, miała

na celu usatysfakcjonować prezesa Kaczyńskiego, bo

mam wrażenie, że tak naprawdę wystąpienia posłów

tego klubu przede wszystkim temu służą.

I tym bar-

dziej bolą słowa, które mówią, sugerują, że partia

rządząca, że premier podpala Polskę.

To są słowa

niedopuszczalne, zwłaszcza z ust polityka czy z ust

polityków, przedstawicieli tej partii, która w trakcie

tych negocjacji niestety jak najgorzej życzyła Polsce.

Starała się tak wywindować te oczekiwania, negować

to, co robi premier w Brukseli, by Polsce się nie po-

wiodło.

Na szczęście udało się was, PiS, rozczarować

i z tego się bardzo cieszę, ale ubolewam, że najwięk-

sza partia opozycyjna nie potrafi odpowiedzialnie

rozmawiać o przyszłości Polski w Europie i nie po-

trafi też odpowiedzialnie wspierać rządu w tych sta-

raniach, które powinny leżeć nam wszystkim na

sercu.

Do tej pory miałam takie wrażenie, byłam

przekonana, że to pani poseł Pawłowicz jest najbar-

dziej radykalną posłanką, posłem Prawa i Sprawied-

liwości.

Dzisiaj niestety pan poseł Szczerski postano-

wił się w tym radykalizmie z panią poseł ścigać.

Bardzo, bardzo nad tym ubolewam.

Może kilka faktów, a przynajmniej jeden najważ-

niejszy.

Pan poseł Szczerski mówił o tym, że Polska

dostała, takie miałam wrażenie, jakiś ochłap – te

pieniądze to jest jakiś ochłap – tylko dlatego, że je-

steśmy biedni.

To ja powiem tak: w roku 2007, kiedy

rząd premiera Donalda Tuska rozpoczynał swoją

misję, w Polsce PKB na głowę to było 54% średniej

unijnej.

Dzisiaj, w zasadzie to dane za 2011 r., to jest

ciągle krajem na dorobku, ale jesteśmy krajem, który,

zwłaszcza w stosunku do innych krajów Unii Euro-

pejskiej, ciągle się bogaci i ta nowa perspektywa unij-

na, nowa perspektywa finansowa ma sprawić, że za

Poseł Witold Klepacz

kolejne 4 lata będziemy mogli być dumni z Polski,

będziemy mówić, że nam się znowu udało i że tę szan-

sę właściwie wykorzystaliśmy.

Naprawdę zachęcam

do tego, żeby jednak Polsce kibicować.

Rozumiem,

nie musicie kibicować temu rządowi, to jest święte

prawo opozycji, ale kibicujcie Polsce i trzymajcie kciu-

ki za Polskę, bo to jest też przyszłość wasza, przy-

szłość waszych dzieci, przyszłość waszych wnuków,

więc trzymajcie kciuki za Polskę i życzcie Polsce jak

najlepiej przy każdej następnej okazji.

To się opłaci

nam wszystkim.

(Oklaski)

Przewodniczący Grupiński mówił już o tym, że

budżet Unii Europejskiej to szansa na skok cywiliza-

cyjny.

Chciałabym kilka słów o tym powiedzieć, ale

z trochę innej perspektywy, o tym niewielu z państwa

posłów mówiło.

Myślę, że to jest duży skok cywiliza-

cyjny i duża szansa przede wszystkim dla samorzą-

dów, ale też ciąży na nich duża odpowiedzialność.

Pamiętamy, że przystąpienie Polski do Unii Europej-

skiej wiązało się i nadal się wiąże z potrzebą, a wręcz

koniecznością przystosowania do integracji europej-

skiej samorządów wszystkich szczebli: gminy, powia-

tu i województwa.

Wynika to przede wszystkim właś-

nie z przygotowania do wykorzystania środków fi-

nansowych Unii Europejskiej.

Unia od początku

zmian w Polsce zaangażowała się na rzecz wsparcia

finansowego społeczności lokalnych.

Nastawiono się

szczególnie na pomoc w odbudowie terenów silnie

zapomniano o modernizacji rynku pracy poprzez

Unia przyszła też natychmiast z pomocą miastom

i wsiom dotkniętym kryzysem.

Rolnicy otrzymali tak

długo oczekiwane dopłaty bezpośrednie, o tym będą

zresztą mówili, z tego, co wiem, w kolejnych wystą-

pieniach moi koledzy.

Celem unijnych funduszy jest łagodzenie różnic

w poziomie życia ludzi, w zakresie infrastruktury

regionalnej i zatrudnienia, i to jest, wydawałoby się,

sprawa oczywista, ale słuchając, znowu zwrócę się do

nieobecnego niestety pana posła Szczerskiego...

(Głos z sali: Już jest.)

(Poseł Krzysztof Szczerski: Jestem, jestem.)

O, dziękuję, panie pośle, bardzo mi miło.

Pamiętam z tego wystąpienia bardzo dobrze, że

pan poseł ubolewał, że podczas negocjacji czy już

w tym kompromisie za rzadko pojawiało się słowo

„Polska”.

Pan poseł na pewno wie, nie wiem, dlacze-

go nie chciał tego przyznać, że fundusze europejskie

przede wszystkim mają wyrównywać szanse poszcze-

gólnych regionów w Unii Europejskiej.

Te negocjacje

nie miały polegać na wyrywaniu sobie nawzajem

pieniędzy, tylko miały jakiś cel.

Pan poseł Szczerski,

niestety, o tym celu zapomniał.

Mam wrażenie, że to

jest jedynie przejaw jakichś kompleksów, których

PiS, niestety, ciągle nie może się wyzbyć.

Te kom-

pleksy było bardzo dobrze widać, kiedy premierem

był prezes Jarosław Kaczyński, a ministrem spraw

zagranicznych Anna Fotyga.

Mam nadzieję, że te

czasy nie wrócą, ale uczulam i zachęcam do tego,

żeby tych kompleksów w końcu się wyzbyć.

Na lata 2007–2013 mieliśmy ponad 67 mld euro

oraz dodatkowo ponad 12 mld euro ze środków wspól-

nej polityki rolnej i wspólnej polityki rybackiej.

Teraz

ta kwota jest jeszcze większa, prawie 500 mld zł.

Oczywiście można mówić, że to za mało, chciałoby

się więcej, ale może czasem warto też wytknąć nos

poza najbliższe środowisko i zobaczyć, jak o tych

środkach, o wynegocjowanej kwocie pisały zagranicz-

ne media.

Bez wątpienia ta szansa to szansa na dru-

gi oddech polskiej zmiany i polskiej modernizacji.

Takiej szansy nigdy w Polsce nie mieliśmy i bardzo

się dziwię, że niektórzy to negują.

Fundusze przekazywane Polsce w ramach unijnej

pomocy, szczególnie teraz, w dobie kryzysu, stanowią

główne źródło finansowania stabilności i rozwoju

naszego kraju i tak powinniśmy traktować te pienią-

dze.

Unijna kasa przeznaczona jest głównie na rozwój

infrastruktury, dróg, linii kolejowych, rozwój kadr,

szkolnictwa, edukacji, także dorosłych, na środowi-

sko naturalne.

Troską Unii jest też konieczność szyb-

kiego przechodzenia do gospodarki opartej na wie-

dzy, rozwój społeczeństwa informacyjnego, a także

badania i nowe technologie.

Do tego dochodzi rozwój

przedsiębiorczości, łatwiejszy dostęp do kapitału i tech-

nologii, a także wzrost zatrudnienia i uelastycznienie

rynku pracy.

Wielkość unijnej pomocy rozbudziła wyobraźnię

samorządów i społeczności lokalnych.

Dzięki mediom

opinia publiczna niemal codziennie informowana jest

o wielkości środków pomocowych, które zasilają bu-

dżety inwestycyjne samorządów.

Znaczna część z unij-

nych dotacji trafia do samorządów terytorialnych na

sfinansowanie infrastruktury transportowej i ochro-

nę środowiska, rozwój turystyki i kultury, infra-

strukturę społeczną – za te pieniądze budowane są

szkoły, baseny, szpitale, domy kultury – poprawę po-

ziomu edukacji oraz aktywną walkę z bezrobociem.

Powiedzmy to sobie wprost, że gminy i powiaty

w trosce o mieszkańców nie mogą przegapić kolejnej

szansy, jaką dają unijne fundusze.

Tutaj chcę wspomnieć o jeszcze jednym drobnym

sukcesie, o którym trochę zapomnieliśmy, który był

niezwykle ważny dla samorządów, chociaż można to

było traktować bardziej w kategorii zagrożenia.

Mam

na myśli kwalifikowalność VAT.

Krajom bogatszym

nie podobało się to, że taka możliwość jest, że te pie-

niądze w tej, a nie innej formie będą trafiały m.in. do

polskiego budżetu.

To jest duża ulga i myślę, że wie-

le samorządów odetchnęło, że udało się tę kwalifiko-

walność VAT obronić.

O tym warto pamiętać i trak-

tować to w kategorii małego sukcesu.

Na pewno skala potrzeb zgłaszanych przez samo-

rządy terytorialne jest ogromna.

Naszą rolą przez

najbliższe tygodnie i miesiące będzie to, aby rozma-

Poseł Agnieszka Pomaska

wiać i właściwie zdecydować o podziale środków na

konkretne inwestycje.

To jest duże wyzwanie i w tym

miejscu zachęcę opozycję do tego, żeby jednak włą-

czyła się w ten proces, dalszy proces modernizacji

Polski, żeby pomogła wykorzystać tę szansę, żeby

przynajmniej wspierać te lokalne samorządy, przy-

najmniej w waszych okręgach wyborczych, żeby tę

szansę, nawet jeśli nie chcecie tej przynależności do

Unii Europejskiej, jeśli wam się te chodniki, drogi,

szkoły wybudowane i modernizowane za unijne pie-

niądze nie podobają...

(Poseł Anna Zalewska: Są budowane.)

…żebyście jednak uwierzyli, że to jest szansa, któ -

rą warto wykorzystać, że te pieniądze...

(Gwar na

sali)

Przepraszam, czy mogę kontynuować?

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Przepraszam, głos ma pani poseł Pomaska, pro-

szę nie polemizować.

Poseł Agnieszka Pomaska:

Pani poseł będzie na pewno miała szansę jesz-

cze dzisiaj zabrać głos, proszę mi dać dokończyć.

Proszę się nie obawiać, 1 godzina i 15 minut to jest

czas dla całego klubu, tak że będę zmierzała już do

końca, żeby moje koleżanki i moi koledzy mogli się

wypowiadać.

(Poseł Anna Zalewska: Manifest propagandowy.)

Na zakończenie nie chcę dokładać, ale podsumo-

wując, zachęcam do tego, żeby wspierać Polskę,

wspierać samorządy, żebyśmy za kolejnych siedem lat

mogli być dumni z tego, jak Polska te pieniądze wy-

korzystała.

Mam nadzieję, że także opozycja ta te

kilka lat to doceni.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Pan poseł Szczerski w trybie sprostowania źle

zrozumianej wypowiedzi.

Bardzo proszę.

Poseł Krzysztof Szczerski:

zostałem zmuszony do tego, żeby powiedzieć dwa sło-

wa.

Po pierwsze, pani poseł Pomaskiej powiem, że

każdy patrzy według własnych okularów czy oczu.

Jak pani mówi, że moje wystąpienie w imieniu Klubu

celu jedno: zadowolić pana prezesa Kaczyńskiego, to

najwyraźniej tak jest w Platformie Obywatelskiej.

Państwo piszecie swoje przemówienia po to, żeby za-

dowolić swoich szefów, a w Prawie i Sprawiedliwości

się myśli, w Prawie i Sprawiedliwości prowadzi się

refleksję polityczną, w Prawie i Sprawiedliwości każ-

dy mówi to, co uważa i co jest naszą wspólną pracą

programową.

Wiemy, że dla państwa jest to niemoż-

liwe do wyobrażenia, ale proszę jednak próbować

sobie wyobrazić, że w Prawie i Sprawiedliwości od

kilku miesięcy pracowaliśmy na specjalnych semina-

riach dotyczących polityki europejskiej właśnie po to,

żeby mówić do państwa z sensem.

Jeśli państwo nie

oczekujecie mówienia z sensem, tylko oczekujecie

tego, że trzeba zadowalać swojego własnego szefa, bo

jest premierem, jest to państwa problem, a nie nasz.

My mówimy do was z sensem.

Jeśli tego nie pojmu-

jecie, to trudno.

Sens jest ponadczasowy.

Druga rzecz.

Jest kłopot z tym, co mówiła pani

Pomaska.

Chodzi o kompromis budżetowy.

Pan pre-

mier Tusk mówi, że wyrywał dla Polski jak najwięcej,

a pani Pomaska mówi, że w ogóle nie wyrywał dla

Polski, ponieważ w ogóle budżet nie jest dla państw,

tylko dla polityki europejskiej.

Trzeba się zdecydo-

wać, bo ja zrozumiałem, że premier wyrywał dla Pol-

ski.

Mówię panu premierowi Tuskowi, że w tym kom-

promisie nie ma ani słowa o Polsce, bo nic dla Polski

nie wyrwał.

Proszę tam sobie przeczytać: Belgia dla

Limburgii, Niemcy dla Lipska, wiele krajów na swo-

je specyficzne potrzeby rolnictwa, a Polska nie jest

tam wspomniana, ponieważ nic dla Polski w tym

budżecie nie wpadło.

Tam jest wyłącznie podział

ogólny budżetu, w którym Polska ma swój udział jako

kraj stosunkowo biedny.

O tym mówiłem i to jest

oczywiste, kiedy się czyta ten dokument.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

uwagi do spraw budżetowych, a później kilka uwag

do paktu fiskalnego.

Otóż rzeczywiście pan premier

niczego nie wyrywał, tylko oddawał.

Na dwie polity-

ki unijne, te największe, otrzymaliśmy 101 mld euro,

czyli to jest ok. 10% całego budżetu unijnego, nato-

miast na oszczędności złożyliśmy się w 16%.

14 mld

na 87 mld oszczędności, proszę to sobie policzyć.

10%

Poseł Agnieszka Pomaska

budżetu, 16% oszczędności, a więc pan premier nic

nie wyrywał, tylko niestety oddawał.

Druga uwaga.

Sprzedano interesy polskiej wsi,

aby osiągnąć propagandowy sukces: 300 mld w ra-

mach polityki spójności.

Tu jest wykres pokazujący,

jak sprzedano interesy polskiej wsi.

W tym roku pol-

skie rolnictwo otrzyma 5 mld euro, a od następnego

roku 4 mld euro rocznie, a więc corocznie o miliard

mniej.

To jest bezpowrotne sprzedanie interesów pol-

skiej wsi.

Nie mówimy nawet o wyrównaniu dopłat

bezpośrednich do średniej unijnej.

Po trzecie, jesteśmy mniejszym beneficjentem

netto niż w poprzedniej perspektywie.

Wtedy było

95 mld na dwie polityki, 24 mld składki.

71, chodzi

o beneficjenta netto, 71 mld.

Teraz jest 101 minus

40 mld składki.

61, mamy o 10 mld euro mniej jako

beneficjent netto.

Te liczby nie kłamią.

I wreszcie czwarta kwestia dotycząca budżetu…

(Poseł Krystyna Skowrońska: Źle to pan interpre-

tuje.)

Bardzo proszę mi nie przeszkadzać, ja państwu

nie przeszkadzałem.

(Głos z sali: Gdybyście wy tam byli, to…)

(Głos z sali: Słuchajcie, słuchajcie.)

Nie jesteśmy na ty, nie jesteśmy na ty.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Kłamiesz.)

A więc, proszę państwa, wreszcie czwarta kwe-

stia: sposób wykorzystania unijnych pieniędzy w tej

perspektywie.

Nie trzeba wielkich przykładów.

Pierw-

sza sprawa: obszar drogowy.

Wydano ponad 100 mld zł

i nie ma żadnego pełnego ciągu drogowego z zachodu

tora budowlanego znajduje się w upadłości.

Gigan-

tyczny sukces Platformy Obywatelskiej i PSL – jak

zniszczyć sektor budowlany przy pomocy 100 mld zł

dotyczących państwowych zamówień.

Gigantyczny

sukces.

(Oklaski) Druga sprawa: innowacyjność.

Jest

program „Innowacyjna gospodarka”, 27 mld zł ma

pójść na ten program.

Do tej pory rozliczono 14.

Je-

żeli chodzi o przedsiębiorstwa innowacyjne, ich liczba

spadła w ciągu ostatnich sześciu lat z 23% do 17,

a Polska w klasyfikacji innowacyjności spadła z 44.

miejsca na 63.

Na program związany z innowacyj-

nością wydamy 27 mld zł publicznych pieniędzy, do

tego zostaną przecież dołożone pieniądze przedsię-

biorstw, natomiast stajemy się krajem mniej innowa-

cyjnym.

Jeżeli tak będziecie wydawać pieniądze

w następnym siedmioleciu, broń nas, Panie Boże.

Teraz parę zdań…

(Poseł Zbigniew Dolata: Wstydźcie się.)

(Głos z sali: Nie będą.)

…o pakcie fiskalnym.

Otóż, proszę państwa, na -

kładamy na siebie gorset, który utrudni nam reali-

zację strategii doganiania.

Trzeba rozumieć, że Niem-

com czy Francji wystarczy 1-procentowy rozwój, a Pol-

sce, żeby doganiała i zmniejszała ten dystans, po-

trzebny jest rozwój dwa, trzy razy szybszy.

To może-

my osiągnąć, tylko i wyłącznie dysponując własną

walutą i instrumentami polityki gospodarczej, o czym

za chwilę.

Bez własnej waluty tej strategii dogania-

nia nie będziemy realizowali.

Przykład.

Proszę państwa, po co wyprowadzili-

śmy pieniądze na drogi, dopłaty na drogi do Krajo-

wego Funduszu Drogowego, a ten fundusz wyprowa-

dziliśmy poza system finansów publicznych?

Żeby

w ogóle budować drogi.

Gdybyśmy go włączyli do sek-

tora finansów publicznych, to deficyt sektora wyno-

siłby 10%, a dług publiczny byłby o 50 mld zł większy.

I wszystkie sankcje już spadłyby na nas.

Wyprowa-

dziliśmy to poza system finansów publicznych, żeby

w ogóle budować drogi.

Jak państwo chcecie nałożyć

rygor zrównoważonego budżetu i w dalszym ciągu

realizować strategię doganiania?

To jest niemożliwe.

O tym porozmawiajmy.

Kolejna kwestia, proszę państwa, to jest zawar-

tość paktu fiskalnego, mechanizm korygujący.

Jeże-

li nie trzymamy zrównoważonego budżetu, wprowa-

dza się mechanizm korygujący.

W pakcie mamy za-

pisane tak: Komisja Europejska określi zasady doty-

czące charakteru, zakresu i harmonogramu działań

naprawczych.

A więc w tej chwili, podpisując się pod

paktem fiskalnym, nie wiemy, jakie rygory z tego

tytułu na nas spadną, a państwo twierdzą, że nie

oddajemy swoich kompetencji.

Proszę popatrzeć na

art. 3 pkt 2.

Następna kwestia: kraje objęte procedurą nad-

miernego deficytu przedstawiają program partner-

stwa budżetowego zawierający opis reform struktu-

ralnych likwidujących ten deficyt do zatwierdzenia

Radzie i Komisji – art. 5 pkt 1.

A więc mamy przed-

stawić program reform strukturalnych, które za-

twierdzą Rada i Komisja.

Skoro to nie jest ingerencja

w politykę finansów publicznych i politykę gospodar-

czą, to co nią jest?

Co nią jest?

(Oklaski)

Proszę państwa, kary za nieprzestrzeganie defi-

cytu sektora finansów publicznych.

Teraz już nie na

wniosek Komisji, ale na wniosek naszych sąsiadów

będziemy płacić kary, jeżeli nie będziemy trzymali

rygoru zrównoważonego budżetu.

A przecież nie

trzymamy go teraz.

Gdyby nie przejęcie 5% składki

z OFE, zresztą słuszne, to przecież deficyt sektora

finansów publicznych wynosiłby 7 punktów procen-

towych.

Gdzie nam do spełnienia 3% PKB?

A co tu

mówić o 0,5% PKB?

To jest po prostu niemożliwe.

Wreszcie, proszę państwa, następna kwestia.

Ko-

lejne ograniczenie związane jest z art. 11.

W ramach

traktatu przewiduje się potężną ingerencję właśnie

w politykę gospodarczą.

A więc wszelkie zamiary re-

form strukturalnych musimy przedstawiać ex ante

Komisji do skorygowania.

Mówię teraz do polskich

przedsiębiorców: Wiecie, proszę państwa, co to dla

was oznacza?

Prawdopodobnie to oznacza dla was

32-procentową stawkę podatku dochodowego od firm,

taką, jaka jest w Niemczech, i taką, jaka jest we

Francji, bo tak nam skorygują nasze zamierzenia

gospodarcze.

Przez 5 lat byłem w Parlamencie Euro-

pejskim, Niemcy nie mówili z trybuny o niczym in-

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

nym, tylko o tym, że Polska stosuje dumping podat-

kowy w podatku dochodowym od firm.

(Poseł Andrzej Halicki: Tak?

To ciekawe.)

Właśnie.

A więc teraz nam to skorygują i przed-

siębiorcy będą płacili takie podatki.

Popierajcie dalej

Platformę, to będziecie płacić 32-procentowy podatek

od firm.

Proszę państwa, wreszcie ostatnia kwestia.

Mó-

wimy: traktat fiskalny nas nie dotyczy.

Artykuł 11

mówi zupełnie co innego, chyba że kraj podpisujący

umowę postanowi inaczej.

Państwo przecie do tego,

bo chcecie postanowić inaczej.

Chcecie, żeby te części

trzecia i czwarta nas jak najbardziej dotyczyły.

A więc

po prostu nie chcecie realizować strategii dogania-

nia, skazujecie Polskę na peryferie na zawsze, a na

to klub Prawa i Sprawiedliwości nie pozwoli nigdy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Krzysztof Szczerski: Brawo!)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Głos zabierze sekretarz stanu w Ministerstwie

Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Myślę, że warto

reagować na wypowiedzi, które odbiegają od prawdy,

zaraz po tym, jak są wypowiadane w Wysokiej Izbie.

(Oklaski)

Panie pośle, jeszcze raz w kontekście paktu fiskal-

nego powiem, że warto zrozumieć to, że Polska nie jest

członkiem strefy euro.

Tak długo jak Polska nie jest

członkiem strefy euro, wszystkie pańskie lęki, który-

mi chciał się pan podzielić z Wysoką Izbą, są nieuza-

sadnione.

Ratyfikując pakt fiskalny i będąc poza stre-

fą euro, Polska nie podejmuje żadnych nowych zobo-

wiązań, Polska nabywa uprawnienia (Oklaski) do

tego, by uczestniczyć w kształtowaniu przyszłości Unii

Gospodarczej i Walutowej.

To jest treść decyzji, która

jest podejmowana w Wysokiej Izbie.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Ale może podnieść…)

A więc bardzo prosimy o to, żeby nie straszyć.

(Poseł Anna Zalewska: Ale jak będzie działać?)

I jeszcze raz pana informuję: Polska nie jest dzi-

siaj w strefie euro.

(Poseł Anna Zalewska: A art. 11?)

(Głos z sali: Niech pan powtórzy.)

To jest punkt pierwszy.

(Głos z sali: Nieprawdziwy.)

To jest punkt pierwszy.

Punkt drugi: być może

pan poseł opuścił część debaty, ale myśmy już niejed-

nokrotnie mówili o tym – i może jeszcze raz to powtó-

rzę – że budżet europejski w latach 2014–2020 będzie

mniejszy, niż jest w obecnej siedmiolatce, a środków

dla Polski będzie więcej, więcej i w ramach polityki

rolnej, i w ramach polityki spójności.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Nie porównuje się okre-

sów nieporównywalnych.)

Porównuje się okresy, bo negocjuje się okresy.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Niekoniecznie.)

I jeszcze jedna…

(Poseł Krystyna Skowrońska: 25%.)

W cenach stałych z 2011 r., w porównywalnych

cenach będzie 106 mld euro w stosunku do 102

w latach 2007–2013.

I składka…

(Poseł Izabela Kloc: To skąd 500 mld?)

Nie wiem, skąd pan poseł ma szacunki dotyczące

tego, że składka Polski w latach 2014–2020 wyniesie

40 mld euro.

Na pewno nie są to szacunki, którymi

dysponuje polski minister finansów, na pewno nie są

to szacunki, które prowadzi Komisja Europejska.

Ja

mogę podzielić się tymi szacunkami, to nie jest se-

kret.

Owszem, składka Polski do budżetu Unii Eu-

ropejskiej wzrośnie, bo jesteśmy i będziemy krajem

zamożniejszym, ale ta składka będzie wynosiła oko-

ło 30 mld euro.

To są szacunki rządu polskiego.

Sza-

cunki Komisji Europejskiej zakładają jeszcze skrom-

niejszy wzrost tej składki.

Dlaczego?

Myślę, że to

wszystko można racjonalnie wyjaśnić.

Otóż, panie

pośle, budżet Unii Europejskiej spada, jest reduko-

wany i to wpływa również na wysokość składki.

Na-

wet jeżeli kraj staje się, a to jest przypadek Polski,

znacznie zamożniejszy, niż był w latach 2007–2013,

to wzrost składki będzie umiarkowany właśnie dla-

tego, że po pierwsze, budżet europejski jest reduko-

wany oraz, po drugie, po roku 2013 wchodzą w życie

wszystkie skutki reform rabatu brytyjskiego, o któ-

rych zadecydowano jeszcze w grudniu 2005 r., i skut-

ki decyzji z 7 i 8 lutego ograniczenia kosztów poboru

ceł, które mogą być zachowywane w budżetach

państw członkowskich, na czym Polska zarabia.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Wszystkie kraje zara-

biają.)

Nie wszystkie, nie wszystkie.

Nie, nie, nie wszystkie.

(Poseł Zbigniew Dolata: A które nie?)

Zwłaszcza te, które mają porty, przez które wpły-

wa znaczna część wymiany handlowej na terytorium

Unii Europejskiej.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Holandia.)

Rzeczywiście przeciwko redukowaniu kosztów

poboru ceł protestowała w pierwszym rzędzie Holan-

dia.

Słusznie pan poseł to zauważył.

Jeszcze jedna uwaga do pana posła Szczerskiego.

Myśmy się już odnosili, panie pośle, choć pan opuścił

tę debatę, do trosk pana posła, trosk związanych

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

z tym, że w analizie konkluzji Rady Europejskiej,

którą pan poseł przeprowadził, w świetle tej analizy

nie udało się panu znaleźć słowa „Polska”.

Otóż, sed-

nem sprawy jest zabieganie w pierwszym rzędzie

o zasady ogólne, które są korzystne dla państwa

członkowskiego.

Polska o te zasady ogólne zabiegała

przez lata.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Nam nie chodzi

o prezenty.)

Prezentami można łatać dziury w moście.

(Poseł Zbigniew Dolata: U nas dziur nie brakuje.)

To jest tajemnica tych negocjacji.

To nie były ne-

gocjacje przeprowadzone w nocy, obliczone na jedną

noc z 7 na 8 lutego, to były negocjacje rozpisane na

lata.

I takich negocjacji życzę także panu posłowi,

jeśli w przyszłości będzie mu dane tym się zajmować.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: ...sprostować.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Najpierw pan poseł Kuźmiuk, jak rozumiem,

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Tak, w trybie sprosto-

wania.)

Bardzo proszę.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ile tak można?)

(Poseł Krystyna Skowrońska: Nazwiska nie było.)

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Jak najbardziej było.

(Głos z sali: Nie było.)

Panie ministrze, trzy rzeczy.

Po pierwsze, nie

porównuje się okresów nieporównywalnych.

(Weso-

łość na sali) Jeżeli pan porównuje dopłaty bezpo-

średnie w tej perspektywie z dopłatami w następnej,

to jest to po prostu gigantyczna manipulacja.

Prze-

cież pan doskonale wie, że zaczynaliśmy od pewne-

go poziomu...

(Poseł Stefan Niesiołowski: To jest polemika.)

...że mamy dopłaty niepełne.

Dopłaty pełne są do-

piero w jednym roku, w roku 2013.

(Głos z sali: W roku 2014.)

W roku 2013, w 2013.

Niech pan mi wierzy, na-

prawdę.

Niech pan się douczy.

(Głos z sali: Niech pan doczyta...)

(Poseł Izabela Kloc: Tacy jesteście.)

Więc jeszcze raz powtarzam.

Polscy rolnicy w tym

roku dostaną 5 mld euro, razem z drugim filarem,

a już od następnego roku tylko 4 mld euro.

I żadne

wasze manipulacje nic tu nie zmienią.

(Poseł Stefan Niesiołowski: No i co…)

Żadne wasze manipulacje nic tu nie zmienią.

Druga rzecz.

Pan mówił o tym, że traktat nas nie

dotyczy.

Art. 14 pkt 5.

Jeżeli zdecydujemy inaczej...

Chcecie zdecydować inaczej.

(Głos z sali: Nie.)

Chcecie.

Ja o tym doskonale wiem.

Ja doskonale

wiem o tym, że chcecie i chcecie, tak jak teraz, zrea-

lizować to zwykłą większością głosów.

To jest po pro-

stu skandal i na to nie pozwolimy.

Mamy nadzieję, że

Trybunał Konstytucyjny także na to nie pozwoli.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Pozwoli, pozwoli.)

Proszę pana, wreszcie sprawa beneficjenta netto.

Pan mówi: 30 mld.

Ja też chciałbym, żebyśmy za-

płacili 30 mld.

Tylko skoro w roku 2013 zapłacimy

4,5 mld...

W budżecie jest 18 mld zł.

To ile to jest?

To jest 4,5 mld euro.

Niech pan to sobie pomnoży

przez 7.

To już jest 31,5.

Przecież pan kłamie w żywe

oczy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Czyli wojna, po was

choćby potop.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle, ale zwracam uwagę na to,

że pan nadużył trybu sprostowania.

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Nie nadużyłem.)

(Głos z sali: Nadużyłeś.)

Nadużył pan trybu sprostowania.

Teraz, jak rozumiem, pan poseł Szczerski, rów-

nież w trybie sprostowania.

Bardzo proszę nie nadużywać tego trybu.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Brawo, pani mar-

Proszę bardzo.

Poseł Krzysztof Szczerski:

Dziękuję.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Nie było nazwiska.)

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Ja przy pierwszej pana interwencji, uwadze skiero-

wanej w moją stronę nie zabierałem głosu, mimo że

ją oczywiście słyszałem.

Ale teraz przez szacunek dla

pana muszę powiedzieć to, że pan źle zinterpretował

moje słowa.

Ja cieszę się, dlatego że pana szanuję, cieszę się,

że pan przyznał dokładnie to, o czym ja mówiłem

w debacie, mianowicie to, że Polska dostaje te pienią-

dze z ogólnego algorytmu, który nie był dla Polski

negocjowany, tylko był negocjowany po prostu dla

Unii Europejskiej.

I proszę nie mówić, że Niemcy dla

Lipska albo Belgia dla Limburgii dostają dodatkowe

pieniądze na politykę regionalną z tego powodu, że

nie dostały swojego udziału w ogólnej puli.

(Poseł Maciej Orzechowski: To nie jest dyskusja.)

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

Ich udział w ogólnej puli jest taki sam jak Polski,

powszechny, a dodatkowo mają prezenty.

I dokładnie

o tym ja mówiłem.

(Poseł Maciej Orzechowski: O prezenty wam chodzi.)

Myśmy negocjowali wyłącznie pulę ogólną.

Nie-

stety, stąd moja przykrość i takie słowa względem

pana, żałuję, że dla Polski nic specjalnego pan nie

wynegocjował.

Być może to było niemożliwe, ale taka

jest prawda.

Zwrócę uwagę na jedną rzecz.

Między listopadem

a lutym w dokumencie Rady Europejskiej pojawił się

specjalny fundusz na program dla młodzieży, dla bez-

robotnej młodzieży.

(Poseł Andrzej Halicki: Ale gdzie sprostowanie?)

To pokazuje, jak wielkie było pole manewru mię-

dzy listopadem a lutym.

Między listopadem a lutym

powstał całkiem nowy fundusz.

Gdyby stała za tym

jakakolwiek sprytna, innowacyjna strategia negocja-

cyjna, to moglibyśmy my ten fundusz zaproponować

w takim kształcie, który by służył nam w pierwszym

w tych negocjacjach, jak bardzo pan, skupiwszy się

– być może takie miał pan polecenia od pana premie-

ra Tuska – wyłącznie na puli ogólnej, bo to była kwe-

stia polityki Platformy Obywatelskiej i obietnic wy-

borczych, przepuścił całą resztę.

Tamte kraje, które

są wymienione z nazwy, nic nie straciły w puli ogól-

nej, one mają pełną pulę ogólną według swoich

wskaźników generalnych, a do tego prezenty.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Co to było?)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

sprostowania.

Teraz proszę o zabranie głosu ministra rolnictwa

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Ja nie będę wypo-

wiadał się tak emocjonalnie, bo wielki Polak powie-

dział, że przyszłość Polski nie należy do tych, co głoś-

no i bezmyślnie krzyczą...

(Poruszenie na sali) ...tylko

do tych, którzy w sposób zorganizowany w trudnych

sytuacjach znajdą dobre rozwiązania.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: A kto tu był bezmyśl-

ny?)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Nie wymieniaj nazwi-

ska, bo znowu będzie sprostowanie.)

Poprzednio była wypowiedź pana posła Mularczy-

ka Arkadiusza, do której się ustosunkowałem.

Posta-

wił on zarzuty, że z roku na rok budżet będzie się

zmieniał, płatności będą mniejsze.

A gdy ja podałem

inne liczby, to on powiedział, że kiedy się wypowia-

dał, to nie znał liczb.

Ja nie wiem, jak można wypo-

wiadać się o budżecie, gdy się nie zna liczb.

To jest

moja pierwsza uwaga.

(Poseł Marzena Dorota Wróbel: ...podawał, trzeba

dobrze słuchać.)

Teraz druga sprawa.

Chodzi o to, co powiedział

pan poseł Zbigniew Kuźmiuk.

Rozpracujmy to na

czynniki pierwsze.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Po co te nazwiska?

Znowu będą prostować.)

W I filarze, panie pośle, w obecnej perspektywie

jest 15,3 mld euro, zaś w nowej perspektywie, w per-

spektywie na lata 2014–2020, jest 21,1 mld euro plus

przesunięte z II do I filara ok. 2,5 mld, tak samo jak

teraz były płatności uzupełniające.

To daje w tej per-

spektywie nadwyżkę nad obecną ze środków unij-

nych na poziomie 8,4 mld euro.

Dzieląc to przez 7 lat,

otrzymujemy nadwyżkę w wysokości 1,2 mld euro

rocznie.

A pan mówił o spadku.

To są konkrety.

Je-

żeli chodzi o II filar, to zgodnie z ustaleniami ze

szczytu w Brukseli możemy dojść do 14,6 mld, do tego

środki z Funduszu Spójności na poziomie 2–3 mld

euro, to jest już na etapie uzgodnień.

W sumie doj-

dziemy do kwoty ponad 40 mld euro na I i II filar, to

będzie 10% więcej niż w całej tej perspektywie, a już,

jeśli chodzi o środki unijne, mamy 5. miejsce w Unii

Europejskiej po tych państwach, które wcześniej wy-

mieniałem.

Panie pośle, trzeba znać i zasady, i budżet na 2013 r.

Płatności bezpośrednie dla polskich rolników w roku

w roku 2012.

Proszę więc nie dezinformować ani opi-

nii publicznej, ani samych rolników, ani Wysokiej

Izby.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Nie dezinformuję...)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ale już dosyć.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Nie było wymienione pana nazwisko.

(Poruszenie

na sali)

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Było.)

(Głos z sali: Nie było.)

Było?

Proszę bardzo, w trybie sprostowania.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Sprostowanie.

Panie Ministrze Rolnictwa!

Drogi Stanisławie, że

tak sobie pozwolę powiedzieć...

(Głos z sali: Streszczaj się.)

...nie służ złej sprawie.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Tak jest.)

Naprawdę.

Nie służ złej sprawie, bo służysz złej

sprawie.

(Oklaski) Jeszcze raz popatrz na dane na

Poseł Krzysztof Szczerski

2013 r.

Ja nie mówiłem, że te dopłaty będą mniejsze

niż w 2012 r., one będą bardzo podobne, ale w 2014 r.

będą mniejsze.

Bardzo cię proszę, nie manipuluj licz-

bami.

Najpierw mówisz o cenach z 2011 r., a później

mówisz o cenach bieżących.

Niestety przegrałeś te

negocjacje, drogi Stanisławie, przegrałeś te negocja-

cje, pozwoliłeś Platformie zrealizować ten słynny

film za 300 mld zł.

(Poseł Stefan Niesiołowski: Co to jest?

Spadaj.)

Tego się nie da tutaj odczarować, nie da się odcza-

rować.

Liczby nie kłamią: 5 mld w tym roku, 4 mld

euro w następnym.

Nic z tym nie zrobisz, niestety.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Bardzo proszę, panie ministrze.

(Głos z sali: Tylko bez nazwisk.)

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Już więcej nie będę się ustosunkowywał.

(Weso-

łość na sali) Emocje wzięły górę.

Powiedziałem, że

przyszłość nie należy do tych, co głośno i bezmyślnie

krzyczą, tylko do tych, co znajdą rozwiązanie.

Panie

pośle, jak byliśmy razem, to prezentował pan wyższą

klasę.

Ja nie będę zarzucał, że pan kłamie, ale praw-

dę też trzeba mówić.

Nie wolno tak emocjonalnie

reagować.

Natomiast, panie pośle, mam wyniki

szczytu z Brukseli...

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: To też są wyniki

z Brukseli.)

...i na płatności bezpośrednie jest 21,1 mld euro

w cenach bieżących, w porównaniu z 15,2 w obecnie

trwającej, powiedziałbym, perspektywie.

I będzie na

płatności bezpośrednie ok. 8,4, z uzupełnieniem

z I filara, więcej miliardów euro niż w obecnej per-

że osiągnęliśmy to, o co wy walczyliście.

To jest

wasz problem.

To jest problem.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani marszałek, rzeczywiście postaram się...

(Poseł Anna Zalewska: Nie ten ma rację, kto krzy-

czy.)

...zachować spokój w tej debacie.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: I w dodatku bezmyśl-

nie.)

(Głos z sali: Właśnie.

)

Po pierwsze, uzupełnię jeszcze odpowiedź na wąt-

pliwości pana posła Kuźmiuka.

Myślę, że naprawdę...

(Poseł Stefan Niesiołowski: I znowu będzie spro-

stowanie.)

...panie pośle, warto spojrzeć jednak do projektu

ustawy budżetowej i warto rzeczywiście zapoznać się

z tym, jaka jest kwota składki do budżetu Unii Eu-

ropejskiej.

To są 4 mld euro, a nie 4,5 mld euro.

Bar-

dzo mi przykro, ale takie są w istocie zapisy ustawy

budżetowej.

(Głos z sali: Kłamie.)

pan poseł Szczerski.

Panie pośle, algorytmy nie spa-

dają z nieba.

W trakcie negocjacji budżetowych

wszystko jest przedmiotem negocjacji, mówiłem

o tym dzisiaj rano.

W latach 2008 i 2009 przyszłość

polityki spójności była zagrożona.

To, że mamy po-

litykę spójności, to też jest wynik zabiegów negocja-

cyjnych tego rządu w latach 2008 i 2009, pan to

świetnie pamięta.

(Poseł Izabela Kloc: Unia by się nie rozpadła.)

Pan to świetnie pamięta, w latach 2008 i 2009

toczyła się dyskusja o tym, by politykę spójności roz-

montować i zastąpić ją funduszami sektorowymi.

Pan to świetnie pamięta.

Pan również świetnie pa-

o renacjonalizacji dopłat bezpośrednich, czyli innymi

słowy o tym by w budżecie Unii Europejskiej nie było

środków na dopłaty bezpośrednie, by były one finan-

sowane budżetami krajowymi.

Warto to pamiętać

także na przyszłość, w czasie negocjacji, które pewnie

będą toczyły się za 5, 7 czy 10 lat.

O algorytmy trzeba walczyć, a zwłaszcza jeżeli

jest się największym beneficjentem budżetu Unii Eu-

ropejskiej, zwłaszcza jeśli jest się największym bene-

ficjentem polityki spójności.

Taki kraj, który jest

największym beneficjentem polityki spójności, nie

może polegać na wyjątkach.

On musi zabiegać o re-

guły.

To jest abecadło negocjacyjne.

Mówił pan również o funduszu na rzecz młodzie-

ży.

Nie wiem, być może to nie było wyraźnie wypo-

wiedziane na tej sali, ale Polska również będzie be-

neficjentem tego funduszu.

(Głos z sali: Dlatego o tym mówiłem.)

6% środków z tego funduszu trafi do Polski, tak-

że dzięki temu, że są właściwe reguły podziału środ-

ków, reguły, o które również zabiegaliśmy.

Ten fun-

dusz mógłby zostać skonstruowany albo w oparciu

o kryterium bezrobocia na poziomie narodowym,

i wówczas Polska nie byłaby beneficjentem, albo

w oparciu o ogólną regułę, że liczymy bezrobocie na

poziomie regionalnym, i wtedy okazuje się, że Polska

beneficjentem się staje.

Naprawdę w tych negocja-

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

cjach nie chodzi o to, żeby wymieniać bez końca na-

zwę swojego kraju w konkluzjach Rady Europejskiej.

Na koniec, bo mówił o tym też pan poseł Kuźmiuk

w kontekście stawek podatku CIT, pakt fiskalny, na-

wet jeśli będziemy w strefie euro i nawet jeżeli będą

nas dotyczyły zobowiązania z tytułu paktu fiskalne-

go, nie zmienia ogólnej reguły traktatowej, że decyzje

myślnie.

Dlatego naprawdę nie warto straszyć.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Głos zabierze pan poseł Stefan Niesiołowski z Klu-

bu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Stefan Niesiołowski:

wie!

Błagam was, już nie prostujcie więcej, przecież

oni albo nic nie rozumieją, albo nic nie wiedzą...

(Poseł Anna Zalewska: Pani marszałek, proszę

pana posła zdyscyplinować.)

...więc na jedno wychodzi, więc mam taką wielką

prośbę.

Prośba druga.

Słucham?

(Poseł Anna Zalewska: Proszę panią marszałek

o interwencję, żeby pan poseł nie obrażał.)

(Poseł Krystyna Skowrońska: Proszę nie pouczać

pani marszałek.)

Gdyby pani mogła...

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Proszę nie zwracać mi uwagi, pani posłanko.

Poseł Stefan Niesiołowski:

...wiem, że to jest trudne dla pani, odrobinę kul-

tury zachować, bardzo bym o to jednak prosił.

Druga kwestia, jeden z panów, zdaje się pan Kuź-

miuk, oburza się, że nie jesteśmy na „ty”.

Picie bru-

derszaftu z posłem Kuźmiukiem nie jest przyjemnoś-

cią (Wesołość na sali), ale w parlamentach, proszę

sobie zobaczyć, panie pośle, na szczęście tego chyba

pan nie będzie prostował, chodzi o zwischenrufy, jest

dopuszczalna forma drugiej osoby liczby pojedynczej.

We wszystkich parlamentach, proszę zobaczyć steno-

gramy.

Tak że ta forma jest uprawniona, proszę się

nie obrażać.

(Poseł Romuald Ajchler: Ale nie szkodzi wypić

z nim.)

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Pan premier i paru

kolegów z Platformy mówili o tym, żeby tę sprawę

przedyskutować, że na wojnę nie ma miejsca, żeby

coś robić wspólnie dla Polski.

Panowie, nie bądźcie

naiwni, bardzo kolegów proszę, nie apelujcie.

Prze-

cież to jest całkowicie mówienie jak grochem o ścia-

nę.

To nie ma żadnego sensu.

Było tu wielokrotnie

mówione: mówił pan minister rolnictwa, mówili inni

panowie: Polska dostała najwięcej pieniędzy, w każ-

dym przeliczeniu – czy na osobę, czy na hektar, czy

w jakimkolwiek innym procencie.

To są bardzo po-

ważne fundusze, to są ogromne pieniądze, i to się

spotyka z takim właściwie bełkotliwym potokiem

kłamstw i insynuacji.

Proszę bardzo, premier porównany do Nerona.

Może w takim razie zastanówmy się, kto na tej arenie

by płonął.

Myślę, że Tadeusz Rydzyk i Telewizja

Trwam na tej arenie byliby ustawieni.

(Wesołość na

sali) Proszę bardzo: euro-Magdalenka – to są cytaty

z wystąpienia waszego posła, którego nazwiska nie

chcę nawet wymieniać – znęcanie się, pakt, który

niszczy Polskę, upadek Polski.

Cały wywód gospo-

darczy, który sprowadzał się do tego, że właściwie

wszystkie pieniądze, jakie przyszły do Polski, były

przyszły.

To była cała teza o gospodarce waszej wy-

bitnej ekonomistki, obdarzonej wielką charyzmą,

pani posłanki Szydło.

Muszę powiedzieć, że ten po-

mysł już nie jest nowy, bo ekspert pana Glińskiego

też taką tezę wystosował.

To, że pani Szydło ma cha-

ryzmę, to chyba jest zaletą i gratuluję jej tej chary-

zmy.

Ekspert pana Glińskiego wystosował mniej

więcej taką formułę, że im więcej pieniędzy, podawał

przykłady niektórych państw, te państwa dostały,

tym było gorzej dla tej gospodarki.

To jest mniej wię-

cej to rozumowanie, które państwo tu prezentujecie,

czyli jakby Polska tych pieniędzy nie dostała, bo rząd

źle się starał – to jest w ogóle rząd, jak wiadomo,

antypolski, nie ma o czym mówić, rząd zdradziecki,

właściwie targowica się dorwała do władzy, trzeba ją

obalić – więc jeżeli ten rząd niczego nie załatwiłby,

to oczywiście wiadomo, bo jest zły, a jak załatwił dużo

pieniędzy, to jeszcze gorzej, bo te pieniądze będą

szkodzić Polsce.

Na coś się panowie zdecydujcie: czy

ten rząd źle robi, bo przywiózł za dużo pieniędzy, czy

przywiózł tych pieniędzy za mało?

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Pan marszałek

Schetyna mówił o ojcach założycielach Unii Europej-

skiej.

Nie wymieniał nazwisk, mógłby kilka nazwisk

podać: wielki de Gasperi, Schuman, Monnet, Ade-

nauer.

To byli ludzie, którzy stworzyli pomysł poli-

tyczny, moim zdaniem był to jeden z najlepszych

pomysłów.

Nie wiemy, jak było kilka wieków temu

w Europie, trudno to porównać, ale w nowoczesnej

historii Europy to jeden z najlepszych pomysłów po-

litycznych: sześćdziesiąt lat pokoju, dobrobytu, de-

mokracji.

I ten pomysł dzisiaj na naszych oczach

część polskich polityków chce zniszczyć, kierując się

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

marną, wewnętrzną kalkulacją, bo przecież niemoż-

liwe jest, żeby wszyscy ci ludzie, którzy tutaj wypo-

wiadali jakieś zupełnie niesłychane nonsensy, o ja-

kiejś zagładzie i katastrofie, która wisi nad Polską,

nie wiedzieli, co mówią.

To jest strategia, żeby włą-

czyć to, tak jak włączono politykę zagraniczną, do

walki wewnętrznej.

Tak włączono do walki o władzę,

do dorwania się do władzy, do recydywy IV Rzeczy-

pospolitej Unię Europejską.

I dlatego obserwujemy

ten spektakl kłamstwa i nienawiści.

I nie ma sensu

żadna merytoryczna dyskusja z PiS-em, jest ona cał-

kowitą stratą czasu, bo przecież chodzi o to, żeby

pokazać, że rząd polski jest zły i cokolwiek zrobi

w jakiejkolwiek dziedzinie…

Nawet tak wielki,

ogromny sukces, który Polska odniosła w Brukseli,

jest tu przedstawiany jako właściwie katastrofa i upa-

dek.

I tak będzie zawsze.

Tak że dyskusja z tymi ludź-

mi jest całkowitą stratą czasu.

I to się wpisuje w pewien projekt polityczny.

Scharakteryzowałem go mniej więcej w dwóch sło-

wach i jeszcze dodam dwa słowa następne.

To jest

mniej więcej pomysł taki: rząd, jak wiadomo, jest

antypolski, jest pararządem, rządzi parapremier.

Tutaj pan, który mówił w imieniu PiS-u, był uprzej-

my powiedzieć: póki co premier.

Rozumiem, że praw-

dziwy premier to jest Jarosław Kaczyński i oczywi-

ście jemu trzeba oddawać honory, a ten premier póki

co to jest właśnie parapremier.

Ten rząd jest rzą-

dem, jak wiadomo, zdrady narodowej, zaprzaństwa

i trzeba go obalić.

Właściwie w PiS-owskich pisem-

kach jest teza, że powstanie warszawskie trwa, że

trzeba tworzyć grupy oporu, trzeba ścigać, trzeba

śpiewać: ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie.

I to jest poetyka, którą państwo tu prezentujecie,

tylko mówicie może nieco innym językiem, ale sens

jest mniej więcej taki sam.

Dzisiaj sytuacja Unii Europejskiej, można powie-

dzieć, w jakimś stopniu rozstrzyga się.

To jest sytu-

acja…

Trudno to nazwać, nie z takich kryzysów Unia

wychodziła, ale Unia jest dzisiaj w sytuacji bardzo

delikatnej.

I Polska jest jednym z krajów, które bar-

dzo twardo i zdecydowanie mówią, że Unia się po-

winna dalej rozwijać w kierunku integracji.

Uzasad-

niał to poseł Rosati.

Byłoby bardzo źle, gdyby powsta-

ło tzw. twarde jądro wokół euro i Polska by się tam

nie znalazła.

To jest elementarz polityczny, ludzie,

którzy znają odrobinę historię, wiedzą o tym i znają

się na tym.

Atakowanie tego i to z taką patriotyczną

obrzydliwą retoryką, fałszywą, zakłamaną, czasami

nawet prounijną – jak w przypadku pana, który mó-

wił w imieniu PiS-u – jest szkodzeniem Polsce.

Jest

to świadome szkodzenie Polsce po to, żeby się dorwać

do władzy.

To, że Polska…

Zdaje się, że postulat, jaki

państwo byli uprzejmi zgłosić, był taki, że jak się nie

przywiezie 500 mld czy 470 mld – nie wiem, to było

różnie – to już będzie zdrada.

Uważam, że w ogóle

można iść dalej.

Wszystko, co dostały inne państwa,

było kosztem Polski, to była zdrada.

Cały ten budżet

powinien być dla mnie.

Tak było z Tanganiką.

W ONZ

w latach 60. zgłosiła ona postulat, że cały świat po-

winien się składać na Tanganikę, bo tam człowiek

powstał.

Jakaś logika w tym jest.

Uważam, że cały

świat się powinien składać na Polskę, bo przecież

stąd pochodzi najwybitniejszy polityk, geniusz wszech

czasów, najwybitniejszy strateg polityczny, który tu-

taj siedzi, w tym miejscu, ale rzadko, bo ma ważniej-

sze sprawy na głowie niż tego rodzaju debaty.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Mieliśmy do czy-

nienia z pewnym fragmentem sporu politycznego

w Polsce.

Oczywiście rozstrzygnie się on przy urnach

wyborczych, myślę, że ostatecznie w 2015 r.

Prze-

strzegam przed naiwnością.

Dziękuję oczywiście

wszystkim osobom, które, chociaż się różnimy, w tej

sprawie tak fundamentalnej zajmują stanowisko na

korzyść Polski, a nie przeciwko niej.

Bo trzeba mieć

naprawdę bardzo dużo podłości w sobie, żeby podpa-

lać Polskę nawet za granicą i żeby wysyłać delegację

z donosami na Polskę do Brukseli.

No to się zdecy-

dujcie, skoro Unia jest tak podła i szkodliwa, to po co

jeździcie tam i piszecie donosy na Polskę w sprawie

Smoleńska na przykład.

Po co to robicie?

Nie chodź-

cie tam.

I dostaliście bardzo piękną odpowiedź od

profesora Brzezińskiego.

Mieliśmy do czynienia z pewnym spektaklem, któ-

ry, muszę powiedzieć, nie był nawet groźny, bo od

dawna go obserwujemy.

To była pewna odsłona spek-

taklu kłamstwa, głupoty i chorych z nienawiści igno-

rantów.

I ten spektakl oczywiście oznacza, że Platfor-

ma będzie głosowała w całości zdecydowanie i z zacho-

waniem dyscypliny za przyjęciem rozwiązania, które

jest dobre dla Polski, za przyjęciem paktu fiskalnego.

Dziękuję bardzo, pani marszałek.

(Oklaski)

słowa może takie trochę otrzeźwiające w sprawie

cyfr.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Liczb.)

Dziękuję, pani poseł.

Liczb.

Otóż warto pamiętać, że PKB Polski to jest mniej

więcej 1600 mld zł, już dochodzimy do 1600 mld zł.

I te czy inne pieniądze z Unii Europejskiej to jest

minimalny procent tego, co my Polacy wypracowu-

jemy w ciągu roku w Polsce.

I formułowanie opinii,

że ten ułamkowy procent zdecyduje o byciu albo nie-

byciu Polski, o strategicznym rozwoju bądź braku

rozwoju, jest mylące.

Tak chciałbym to po prostu

powiedzieć.

To są oczywiście ważne pieniądze, one są

Poseł Stefan Niesiołowski

tym bardziej ważne, jeżeli je punktowo dobrze będzie-

my umieli w Polsce wydać, ale nie na kostkę Bauma

i na szkolenia, które są po to, żeby były, i na drogi,

które trzeba natychmiast remontować, i tym podob-

ne rzeczy.

W związku z tym trochę trzeźwości.

Jeżeli chodzi o pakt fiskalny, to jest on kolejnym

krokiem w politycznym życiu Unii Europejskiej, któ-

ry po przyjęciu traktatu lizbońskiego, faktycznie

rzecz biorąc, ten traktat nadinterpretuje i w prakty-

ce, mówię o praktyce, powoduje, że on przestaje być

ważny.

Mówię to nie przypadkiem.

Byłem wśród

tych, którzy bronili traktatu nicejskiego i byli prze-

ciwko wtedy projektowanej konstytucji europejskiej,

a także traktatowi lizbońskiemu.

Walczyliśmy o jak

najlepsze zapisy w traktacie lizbońskim, którego nie

można było uniknąć.

Ale teraz sytuacja się zmieniła.

Teraz jestem za tym, żebyśmy w Polsce bronili trak-

tatu lizbońskiego przed zalewem prawa wtórnego

w Unii Europejskiej, dyrektyw, rozporządzeń itd.,

które narusza, nadinterpretuje postanowienia trak-

tatu lizbońskiego.

(Oklaski) W szeregu działań, z któ-

rymi mamy do czynienia od dawna, mieści się także

omawiany dzisiaj pakt fiskalny.

Mamy do czynienia z dokumentem położonym na

stole przez Komisję Europejską, przez przewodniczą-

cego Van Rompuya, który to dokument pokazuje czar-

no na białym ścieżkę dojścia poprzez to nadużycie in-

terpretacyjne traktatu lizbońskiego, dopóki się da, to

jest argumentacja przewodniczącego Komisji Europej-

skiej.

Dopóki się da, będziemy to robili, nadinterpreto-

wując czy poruszając się formalnie w ramach traktatu

lizbońskiego, odsuwając jak najdalej się da konieczność

zmiany traktatu po to, żeby doprowadzić do unii poli-

tycznej w Europie.

Otóż z tego powodu jesteśmy prze-

ciwko traktatowi fiskalnemu, paktowi fiskalnemu,

temu porozumieniu międzynarodowemu, bo to nie jest

jeszcze w ramach Unii Europejskiej, ale będzie.

Może

nie będzie, będziemy o to walczyli.

I scenariusz, w którym pakt fiskalny jest jednym

z dzisiejszych elementów, to jest scenariusz na drodze

rozwoju Unii Europejskiej, który realizuje zapis fun-

damentalny, w traktatach ciągle istniejący, mianowi-

cie że wszystkie działania legislacyjne i cały rozwój

Unii Europejskiej mają służyć pogłębianiu integracji:

ever closer union.

Otóż to jest zapis, który jest samo-

bójczy, dlatego że nie da się zbudować państwa euro-

pejskiego – to wszyscy powtarzamy od czasu do cza-

su i chyba wszyscy to rozumieją – bo nie ma narodu

europejskiego.

I teraz jest tak, że warto się zastano-

wić, co należałoby zrobić, żeby katastrofie przeciw-

działać.

Otóż warto się zastanowić, w jaki sposób

zmienić zasady funkcjonowania w Unii Europejskiej

tak, żeby nie był to jednokierunkowy, nieodwracalny

rozwój, żeby można było mieć mechanizm korekty,

żeby można było się wycofać, żeby można było prze-

dyskutować, żeby można było dopuścić głosy z kra-

jów, które już nie chcą więcej, ale nie chcą się wypisać

z Europy, bo Europa istniała przed Unią Europejską

i będzie istniała po Unii Europejskiej.

(Oklaski) War-

to takiego mechanizmu szukać.

Być może szansą na

to jest nowy traktat.

Nie wyrywanie przez poszcze-

gólne, szczególnie silne kraje – mówię tu o Wielkiej

Brytanii – swojego, bo one są na tyle silne, że mogą

wyrwać swoje.

W naszym interesie, w polskim inte-

resie jest z tej alternatywy zarysowanej przez Came-

rona wybrać nowy traktat.

Nie opt-out, tylko nowy

traktat.

I wtedy może uda się wpisać w tym nowym

traktacie mechanizmy zabezpieczające, przede wszyst-

kim wykreślić zasadę: ever closer union, że wszystkie

projekty legislacyjne w Unii Europejskiej są oglądane,

klasyfikowane i osądzane wyłącznie z tego punktu

widzenia, czy Unię zacieśniają, integrację zacieśnia-

ją, czy integracji przeciwdziałają.

Integracja nie może

być dogmatem.

Interes państw członkowskich,

państw narodowych, interes Polski także, jest tutaj

ważniejszy niż integracja europejska.

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Wiele słów tutaj już padło z mównicy, ale myślę, że

z jednym zdaniem możemy się zgodzić (na pewno nie

jest to maksyma Forresta Gumpa): Kto dysponuje

silną walutą, silnym pieniądzem, współrządzi dzisiaj

światem.

Bez wątpienia euro jest silną walutą.

Przez

te 11 lat obroniło się, obroniło się w silnej konkuren-

cji.

Było wielu sceptyków.

Sam Robert Mundell, przy-

wołany tutaj przez posła Rosati, na naszej uczelni,

na SGPiS-ie, w 2000 r., rok po otrzymaniu nagrody

Nobla – był sceptyczny co do wprowadzenia fizycznie

euro w państwach europejskich – mówił: wy, Euro-

pejczycy, jesteście zbytnio konserwatywni, żeby zo-

baczyć, że kalkulacja kosztów i zysków, która jest,

ktoś by tutaj użył słowa: porażająca, rzeczywiście,

jak się patrzy na liczby, po prostu nie ma alternaty-

wy… że wy zrezygnujecie z tego, co jest, co dzisiaj

nazywacie obroną niepodległości, czyli pieniądza

w danym kraju, funkcjonującego na małym obszarze.

(Głos z sali: Pieniądz rządzi światem.)

Tak, pieniądz rządzi światem, oczywiście, to jest

prawda i dzisiaj globalny świat opiera się na cyrku-

lacji pieniądza.

Dlatego kto nie uczestniczy w podej-

mowaniu decyzji gospodarczych, stawia się na mar-

ginesie tychże decyzji, nie może być współautorem

tych decyzji.

W Europie – która nigdy jeszcze nie była

tak bezpieczna jak dzisiaj, o której marzyliśmy – nie-

szybko zbudujemy silną politykę zagraniczną wspól-

ną i koherentną.

Natomiast mamy walutę i chodzi

Poseł Piotr Naimski

o to, żeby Polska – i to jest naszym interesem, inte-

resem Polaków – współuczestniczyła w podejmowa-

niu decyzji strategicznych w oparciu właśnie o decyzje,

które wynikają z polityki finansowo-walutowej, też,

tak, bo euro rzeczywiście współrządzi światem, można

tak powiedzieć, i na pewno nasze decyzje, decyzje eu-

ropejskie, mają bardzo dalekosiężne skutki.

Nawet je-

żeli jeszcze nie, to chodzi o to, żeby tak było.

I chodzi

o to, żeby Polska w tej polityce uczestniczyła.

słowa, które pada tutaj z mównicy, ale, podążając za

tokiem rozumowania posła Szczerskiego, bardzo lu-

bię rzeczywiście, jeżeli w argumentach posługujemy

się logiką i konsekwencją.

I powiedziałbym, pani po-

seł Pawłowicz, to jest taka klasyka…

O przepraszam,

wymieniłem nazwisko, będzie sprostowanie znowu.

Chodzi mi o to, że z szybkością karabinu maszyno-

wego rzuca różne rzeczy, które oczywiście wyglądają

mniej więcej tak: byliśmy przeciwko konstytucji

w 1997 r., ale teraz będziemy robić, byliśmy za trak-

tatem, ale on właściwie nas krępuje i musimy się

wybić na niepodległość, jak PiS dojdzie do władzy, to

będziemy się wyzwalać z tych więzów itd.

W różny

sposób możemy przywoływać różne cytaty.

Nie ma

w tym żadnej konsekwencji.

Żadnej konsekwencji.

(Poseł Anna Fotyga: Jeszcze nie…)

Nawet jeżeli pan poseł Szczerski skądinąd powie-

dział rzecz bardzo istotną: byśmy walczyli o więcej

Europy w Europie.

Ale konsekwencją jego słów jest

mniej Polski w Polsce, bo taka jest wasza recepta na

to budowanie dystansu do decyzji brukselskich.

Mniej Polski w Polsce.

Wytłumaczcie Polakom, dla-

czego muszą płacić bez sensu, bez żadnego dodatko-

wego powodu, na przykład koszty przewalutowania.

Przecież to są miliardy złotych.

Kowalscy...

(Poseł Anna Fotyga: Zwłaszcza że… płacą.)

Tak, przepraszam, posłużę się – może pani nie

będzie tym razem negować – „Raportem na temat

pełnego uczestnictwa Rzeczypospolitej Pol-

skiej w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Waluto-

wej” z 2009 r., raportem NBP pod kierownictwem

Sławomira Skrzypka, mojego kolegi z NZS-u, ale

waszego przedstawiciela, Prawa i Sprawiedliwości.

Otóż w tym raporcie możemy sobie przeczytać na

przykład o takich kosztach, które dzisiaj ponosi-

my z tytułu nieuczestnictwa w strefie euro.

Koszty

bankowe wynikające z przewalutowań, według ra-

portu banku, to sumarycznie 4,5 mld rocznie.

To

tylko i wyłącznie te, o których powiedziałem przed

chwilą.

Ale są inne.

Ponad 10 mld to są koszty odset-

kowe kredytów firm, także gospodarstw domowych,

które ponoszone są z tytułu tego, że właśnie mamy

inną walutę.

Inaczej, krótko mówiąc, jest to koszt

zbędny.

Jeżeli firmy państwowe muszą tworzyć re-

zerwy na skutek wahań, spekulacji itd., o których

państwo mówiliście, to dodatkowe 10 mld, możemy

to zsumować.

Jeżeli dodamy ryzyko inwestycyjne, to

ma swoje skutki, możemy to szacować.

Możemy bar-

dzo długo wymieniać różnego rodzaju liczby – nie

cyfry, co do tego przynajmniej osiągnęliśmy zgodę na

tej sali – i z tych liczb, sumując, wychodzą miliardy.

Ale to nie koniec rachunku, pani minister, bo są jesz-

cze plusy, można powiedzieć, automatyczne, nie uży-

wając języka Lecha Wałęsy.

(Poseł Anna Fotyga: Dodatnie.)

Plusy dodatnie, tak jest, wyłącznie dodatnie.

Je-

żeli bowiem z dnia na dzień dzisiaj znaleźlibyśmy się

w tej strefie, to nie ponosząc tych kosztów, o których

mówiliśmy, mielibyśmy stabilizację waluty, czyli,

krótko mówiąc, spekulacja ograniczona byłaby do

zera, bo jej by nie było.

Nikt by nie stracił na opcjach

na przykład.

Ile firmy straciły na opcjach?

Czy to nie

jest koszt, który można by wyeliminować wtedy z go-

spodarki?

(Gwar na sali)

Tak jest.

Ale pójdźmy dalej, do raportu pana Sła-

womira Skrzypka z NBP z 2009 r.

Otóż wejście do

strefy euro w roku pierwszym dałoby, niezależnie od

sytuacji gospodarczej, nadwyżkę, czyli wzrost PKB

od 0,9 do 1,9 w pierwszym roku.

To jest ta korzyść

gospodarcza, którą szacowało wówczas NBP.

(Gwar

na sali) W perspektywie kilku lat – nie polemizuję

i nie dam się wciągnąć w polemikę, bo przedłużymy

debatę – do 7,5%.

Czyli mówimy o kilkuletnim okre-

sie, horyzoncie dłuższym niż jeden rok.

Podaję te

liczby dlatego, żeby uzmysłowić jeszcze raz, że to jest

nasz wspólny interes, nie tylko interes polityczny,

którego nikt nie negocjował, państwo także, marząc

o wspólnej Europie, ale także interes gospodarczy,

interes ekonomiczny, ba, interes każdego Kowalskie-

go.

I jeszcze powiem tak: Generalnie polityka rodzin-

na jest ważna, ale jeżeli słyszę o obronie niepodległo-

ści, jeżeli słyszę o rodzinie patologicznej, jeżeli słyszę

różne uwagi, oczywiście mniej lub bardziej mądre,

ale zawsze kąśliwe, to rozumiem, że państwo – to jest

wilcze prawo opozycji – możecie nam fundować kło-

poty, możecie nam przeszkadzać, możecie prowadzić

różne działania, które miałyby nam utrudnić rządze-

nie.

Ale dlaczego chcecie utrudnić życie Polakom?

Tego nie rozumiem.

Dlaczego wmawiacie ludziom

coś, czego nawet wasz elektorat nie kupuje?

Jeżeli

ostatnie badania CBOS mówią: „tak” dla paktu fi-

skalnego – ponad 50%, połowa Polaków, co drugi

Polak chce, żeby natychmiast ratyfikować ten pakt,

a wątpliwości ma co czwarty, to, na Boga, weźcie ze-

stawcie sobie nawet poparcie waszego elektoratu,

które ostatnio wzrosło i wynosi ponad 30%.

Nawet

wasi wyborcy wam nie ufają, bo też chcą tej ratyfi-

kacji, i to już, szybciej.

A więc nie czyńcie kłopotu

sami sobie.

Uważam, że jak nazywacie Unię, tak ją sobie na-

zywajcie.

Można nazywać to patologicznym związ-

kiem czy rodziną patologiczną.

Ja w tej rodzinie pa-

tologicznej chciałbym znaleźć się już dziś i oczywiście

to jest moje zdanie, ale nie fundujcie Polakom drogi,

która prowadzi do życia zdziwaczałego samotnika.

(Oklaski)

Poseł Andrzej Halicki

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

o budżecie Unii Europejskiej na lata 2014–2020.

Chciałbym, by było w tej debacie więcej precyzyjnych

informacji o kwotach, o tym, czy te środki będą rze-

czywiście motorem napędowym wzrostu cywilizacyj-

nego Polski.

Jednak ze strony rządu bardziej słyszę

zapewnienia, że był aktywny, że się starał, że mamy

wielki sukces.

Wszyscy powinni przyjąć to a priori.

Jeżeli ktoś ma wątpliwości co do efektów negocjacji,

to źle życzy Polsce.

Zaiste jest to kuriozalne i nie-

uczciwe traktowanie wszystkich, którzy myślą o roz-

woju naszego kraju.

Inwektyw posła Niesiołowskiego,

pozwólcie państwo, komentować nie będę.

Chociaż

widzę nieudolność i niekompetencję w wielu obsza-

rach działalności obecnego rządu, to nigdy nie posu-

nąłbym się do twierdzenia, że rząd premiera Tuska

celowo szkodzi Polsce.

Chcę skoncentrować się na wynikach negocjacji

w obszarze rolnictwa i wsi.

Trzeba przypomnieć pew-

ne fakty, bo pamięć wielu osób, także na tej sali, jest

zawodna.

Weszliśmy do Unii Europejskiej na zasa-

dach gorszych, niż obowiązywały w tym czasie

w głównych krajach rolniczych.

Z budżetu Unii Eu-

ropejskiej w pierwszym roku wypłacono tylko 25%

płatności.

W kolejnych latach wzrost udziału unijne-

go wynosił 5%, później 10% rocznie.

Ówcześni rzą-

dzący, w tym również politycy PSL, w tym pan mi-

nister Kalemba, uważali to za niesprawiedliwość i krzyw-

dzące traktowanie polskich rolników.

Dopiero w 2013 r.

pełnię płatności przejmuje budżet unijny.

Czy zatem

powinniśmy porównywać alokację roku 2013 i te 25%

z roku 2004?

Zabiegi propagandowe służące udowod-

nieniu sukcesu nie powinny przesłaniać logicznego

myślenia.

W okresie 2007–2013 I filar wspólnej polityki rol-

nej w Polsce to nie jest, jak twierdzi minister Kalem-

ba, 15,3 mld euro.

Przypomnę: 15 311 mln euro z kasy

Unii Europejskiej oraz 6435 mln euro z polskiego

budżetu.

Razem jest to 21 747 mln euro.

Porównuje-

my oczywiście w cenach stałych z 2011 r., bo tylko

ceny stałe pozwalają porównywać różne okresy.

W przeciwnym razie trzeba by inaczej liczyć także

np. kwoty z Unii, gdy stanowiły tylko niewielką część

płatności I filara.

Przypomnę: było 21 747 mln euro,

wynegocjowano 21 100 mln euro.

Mówił o tym mini-

ster Stanisław Kalemba.

Czy zatem 21 100 mln euro

I filara to więcej, czy mniej niż 21 747 mln euro?

Arytmetyka jest tutaj nieubłagana.

Teraz II filar.

W okresie 2007–2013 otrzymaliśmy

z Unii 13 390 mln euro.

Udział Polski w tym czasie

wynosił 4021 mln euro.

Na lata 2014–2020 wynego-

cjowano 9,8 mld euro – padało to również dzisiaj na

tej sali – czyli zdecydowanie mniej, niż było, mniej

niż 13 390 mln euro.

Z tego dla ratowania twarzy

przed rolnikami 25% z II filara będzie przeniesione

na dopłaty bezpośrednie.

Nie wiem, jak ogryzkiem II

filara mają być realizowane ambitne cele rozwoju ob-

szarów wiejskich zarówno formułowane przez Unię,

jak też zapisane w planach ministerstwa rolnictwa.

Mówicie państwo o uzupełnieniu II filara z budże-

tu państwa.

Będziemy bacznie to obserwować.

Już

niedługo, przy kolejnych budżetach rocznych będzie

można ocenić, czy z dziurawego, coraz bardziej za-

dłużonego budżetu będą środki na polską wieś.

Po

czynach ich poznacie.

Kolejna sprawa.

Minister Kalemba mówi, że na

rozwój obszarów wiejskich będą przesunięte środki

z polityki spójności.

Traktuję to jako przejęzyczenie.

Nie ma możliwości przesunięcia środków między fun-

duszami.

Można co najwyżej przenieść zadania z ob-

szarów wiejskich do obszaru finansowania z Euro-

pejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego lub Eu-

ropejskiego Funduszu Społecznego.

Nie wiem jednak, co na to samorządy województw,

które kończą prace nad strategiami rozwoju regio-

nalnego i dotychczas raczej nie uwzględniają zadań

na obszarach wiejskich, np. takich jak te, o których

mówił w wystąpieniu klubowym Polskiego Stronni-

ctwa Ludowego poseł Marek Sawicki, czyli moderni-

zacja gospodarstw rolnych, „Młody rolnik”, różnico-

wanie działalności w kierunkach nierolniczych, mi-

kroprzedsiębiorstwa, a więc zadań dodatkowych obok

infrastruktury technicznej, infrastruktury zdrowot-

nej, edukacyjnej, środowiska, szerokopasmowego

Internetu i innych.

Czy należy rozumieć, że minister rozwoju regio-

nalnego dopilnuje, a rząd nie podpisze żadnego kon-

traktu terytorialnego z władzami wojewódzkimi,

który nie będzie zawierał finansowania ogromnej

ilości zadań z obszarów wiejskich?

Jeżeli tak, to może

nie zahamujemy rozwoju cywilizacyjnego wsi w najbliż-

szych latach.

Jeżeli nie, to wieś będzie – czy to się

komuś podoba, czy nie podoba – wielkim przegranym

negocjacji dotyczących budżetu na lata 2014–2020.

Uchowaj Boże, by ten czarny scenariusz się zrealizo-

wał.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Krystyna Skowrońska:

Pani Marszałek!

Państwo Ministrowie!

Panie

i Panowie Posłowie!

Ze strony opozycji, ze strony Pra-

wa i Sprawiedliwości usłyszeliśmy same słowa kry-

tyki, ale nie usłyszeliśmy żadnej informacji, jak to

konserwatyści we współpracy z premierem Came-

ronem pomogli rządowi polskiemu.

Nie powiedzia-

no na tej sali nic, jak Wielka Brytania trzymała się

swojego rabatu brytyjskiego, jak Wielka Brytania

chciała, aby ten budżet był jak najmniejszy.

A za-

tem, szanowni państwo z Prawa i Sprawiedliwości,

jeżeli nie pomogliście, to nie próbujcie krytykować.

To po pierwsze.

Po drugie, na tej sali jest takie mylne przekona-

nie, trzeba by zrobić dodatkowe korepetycje z mate-

matyki…

Biorąc pod uwagę proporcje, podstawę, jaką

są środki, które otrzymujemy z Unii Europejskiej,

i ogólną wielkość budżetu, zdecydowanie więcej będzie

w perspektywie na lata 2014–2020.

Każdy to powie.

Co

otrzymaliśmy w tej perspektywie?

Bo miałam mówić o

traktacie o stabilności i koordynacji, ale jednak ta część

dominująca to sprawa budżetu unijnego.

Występujący przede mną były wiceminister rolni-

ctwa krytykuje precyzyjne wystąpienie ministra Ka-

lemby.

Dziwi mnie to ogromnie, bo ten jego krytycz-

ny głos wcale nie wypadł dobrze.

A zatem warto trzymać kciuki, tak jak trzymali-

śmy.

Wszyscy wtedy mówili, żeby premier wynego-

cjował dobry budżet Unii Europejskiej.

Udało się, ale

nikt nie potrafił pogratulować, państwo nie potrafi-

liście pogratulować, a ten budżet to większa część

tortu w stosunku do mniejszego kawałka, jakim dzi-

siaj dysponuje Unia Europejska.

To więcej o 4 mld

euro niż budżet z poprzedniej perspektywy.

Są to

większe pieniądze, bo ta kwota wynosi 105,8 mld

euro.

Z tego jest więcej na politykę spójności o prawie

4 mld euro i o 1,6 mld euro na rolnictwo.

I to jest

rzecz niezaprzeczalna.

Nie było żadnego wsparcia

i nikt nie powiedział, opozycja nie powiedziała, jak

pomogła Polsce i Polakom.

Napisała list.

I co?

I otrzy-

mała odpowiedź.

Nam nie chodzi o pisanie listów,

panie ministrze, jesteśmy zadowoleni z tego negocjo-

wania.

Przypominam sobie prace nad poprzednią per-

spektywą finansową, kiedy w polskim parlamencie

w Komisji do Spraw Unii Europejskiej była podkomi-

sja zajmująca się nową perspektywą finansową.

Choć

Platforma Obywatelska była w opozycji, ale wspiera-

liśmy to tak, aby jak najlepiej wynegocjować, chodzi

o to, co było możliwe, dotyczy to też przekazywania

informacji przez rząd, jak negocjujemy w sprawie po-

lityki spójności i wspólnej polityki rolnej.

A zatem

myślę, że Polacy czekają na pana premiera w swoich

środowiskach.

Oczekują, aby porozmawiać, na co

przeznaczyć pieniądze, jak skonstruować priorytety

dla poszczególnych województw.

Od pana ministra chciałabym usłyszeć informa-

cję, jeżeli to możliwe, jak w kontekście tej perspekty-

wy finansowej będzie wyglądał program dla regio-

nów województw Polski wschodniej.

Dotychczas była

to polityka, specjalne pieniądze w ramach programu

Polski wschodniej.

One są na pewno w tych regionach

bardzo oczekiwane.

Ważne jest to, że udało się, iż VAT zostanie zali-

czony jako koszt kwalifikowany.

To na pewno duże

osiągnięcie.

I nikt na tej sali o to nie zapytał.

Bo

możemy krytykować swojego premiera.

Chciałabym

jednak zapytać: Ile jest płatników netto, z którymi

trzeba było zawrzeć kompromis?

To nie jest tak, że będziemy chcieli uzyskać duży

budżet, zapłacić małe składki do budżetu unijnego,

a inni się na to złożą.

Myślę, że ta debata pokazuje,

że trzeba zawrzeć rozsądny kompromis w sprawie

paktu fiskalnego.

Chcemy się w tej sprawie wypowie-

dzieć.

Chcę dać koleżeństwu możliwość wypowiedze-

nia się.

Dotyczy to ram, które stworzą możliwości

i ograniczą nadmierne zadłużanie się niektórych

państw, co w kontekście kryzysu w latach 2009–2010

tak znacząco odbiło się na naszej gospodarce, dlatego

że nasz eksport do krajów Unii Europejskiej szaco-

wany jest na poziomie 50–60%.

Dajmy sobie więc szansę na dobre wykorzystanie

pieniędzy z Unii Europejskiej, na dobre spotkania

premiera w regionach i przygotowanie dobrych prio-

rytetów, które chcielibyśmy osiągnąć.

A pieniądze,

które zostały wywalczone przez pana premiera

w ramach trudnego kompromisu, niech posłużą bu-

dowie naszej gospodarki.

Od opozycji, ze strony PiS-u

nigdy nie oczekiwaliśmy, że będą umieli powiedzieć:

dziękuję, kiedy jest wspólny sukces.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Przepraszam bardzo.

Proszę o zabranie głosu mi-

nistra rolnictwa i rozwoju wsi...

lemba: A może ja panią poseł...

Bardzo proszę, pani

poseł...)

Jeżeli pan minister taki uprzejmy.

Bardzo proszę, pani posłanka Izabela Kloc z Klu-

stwo!

Pan minister Ardanowski mówił o wspólnej

polityce rolnej, ja chciałabym odnieść się do polityki

spójności.

Tak się zastanawiam, dlaczego dla Tuska

ten dzień był najszczęśliwszy w życiu.

(Poseł Krystyna Skowrońska: Dla premiera, pani

poseł.)

Czy pan premier świadomie uczestniczył w tej

akcji, czy wiedział o tym, czy nie?

(Poseł Krystyna Skowrońska: Czy dla Klocowej

ten dzień jest trudny?)

Mam nadzieję, że pani przedłuży mi czas albo

umożliwi mówienie.

Chciałabym zadać pytanie.

Dlaczego Polska stra-

ciła na politykę spójności ok. 30–40 mld euro?

Dla-

czego dostaliśmy tylko 72 mld euro i to jest jeszcze

tak mocno obwarowane?

Historia negocjacji jest nie-

zwykle ciekawa.

Trzeba zadać pytanie, ile dostaliby-

śmy, ile powinniśmy dostać, gdyby zastosowano te

same zasady podziału środków, jak na lata 2007–

2013.

Według wyliczeń ekspertów, i to salonowców

europejskich, pana prof. Jacka Szlachty, pana prof.

Janusza Zaleskiego, pana prof. Adama Roznocha,

Polska powinna uzyskać od 106 do 120 mld euro.

Skąd takie wyliczenia?

Ano stąd, przypomnijmy, że

polityka spójności jest przeznaczona przede wszyst-

kim dla regionów słabo rozwiniętych, są tutaj okre-

ślone pułapy średniego poziomu Unii Europejskiej.

Celem tym aktualnie objęte są 84 regiony Unii.

W na-

stępnym programowaniu na lata 2014–2020 automa-

tycznie z tej grupy wychodzi 16 regionów, które prze-

kroczą ten pułap 75%, co stworzyłoby w istocie 50 mld

potencjalnych oszczędności.

I to są pieniądze, które

w rzeczywistości w większości powinna skonsumo-

wać Polska.

Gdzie się pojawiła kwota 106 mld euro?

Może po-

wiem też, co się wydarzyło, że tych pieniędzy nie

uzyskaliśmy.

Otóż w 2010 r. w raporcie sesji zwyczaj-

nej Senatu Republiki Francuskiej wyraża się obawy,

cytuję, że utrzymanie dotychczasowych reguł upraw-

niających do korzystania z funduszy europejskich

będzie znacząco obciążać budżet Unii Europejskiej.

Autorzy raportu wskazali, że Polska przy utrzyma-

niu obecnego mechanizmu dostałaby 106 mld euro,

czyli w dużym stopniu skonsumowałaby te 50 mld

oszczędności po wyjściu tych regionów, którym już

się po prostu to nie należy.

W związku z tym zaleco-

no zrewidowanie dotychczasowych zasad polityki

spójności.

Jaka była reakcja Polski na te zakusy?

Otóż w tym raporcie można również przeczytać, że

przewodnicząca Komisji Rozwoju Regionalnego pani

Danuta Hübner stwierdziła – kierując się takim swo-

istym poczuciem solidarności – że nowe kraje człon-

kowskie Unii Europejskiej są przygotowane do zwe-

ryfikowania tej intensywności pomocy na rzecz re-

gionów w krajach płatników netto.

Co się dzieje dalej?

Kolejne zdarzenia.

Następuje

zmiana akcentów w polityce spójności.

Na czoło wy-

suwa się konkurencyjność przed konwergencją, czyli

bogatsi dostają coraz więcej.

Jeśli chodzi o szczegóło-

we rozwiązania, gdybyśmy to dokładnie przedstawi-

li Polakom, okazuje się, że skorzystają wyłącznie

bogatsze kraje i regiony.

To właśnie model polaryza-

cyjno-dyfuzyjny w wydaniu europejskim.

A przecież

traktaty europejskie, od rzymskiego począwszy, na

lizbońskim skończywszy, mówią o tym, że polityka

spójności powinna prowadzić do wyrównywania dys-

proporcji rozwojowych, a nie do bogacenia się bogat-

szych.

Co się teraz stało?

Komisja Europejska w swojej

propozycji wzmocniła kopertę poświęconą konkuren-

cyjności gospodarki z 90 mld na 114 mld.

Ostatecznie

wyszło 125 mld, a więc 35 mld więcej niż w latach

2007–2013.

Tam jest w podtekście mowa o tych 50 mld

oszczędności.

Dalej, konsekwencją wysunięcia na czoło konku-

rencyjności było stworzenie kategorii regionów przej-

ściowych.

Kto na tym najbardziej korzysta?

Regiony:

niemieckie – 7, francuskie – 9, hiszpańskie – 6, gre-

ckie – 7, brytyjskie – 13.

Mogłabym wyliczyć jeszcze

kilka, które w wyniku szczytu uzyskały 31 mld euro.

Tu również kryją się pieniądze, które powinna

w większości dostać Polska.

Co robiła Polska, żeby przeciwdziałać takiej archi-

tekturze celów i takiemu rozdysponowaniu środków

unijnych, a także zaostrzeniom w wydatkowaniu środ-

ków?

Ano nic.

Przedstawiciele rządowi i europosłowie

zamiast twardo się temu przeciwstawiać, robili dokład-

nie odwrotnie – popierali na forum europejskim takie

rozwiązania, nie stworzyli żadnej grupy.

A na końcu

spotkali się w tzw. grupie przyjaciół polityki spójności.

Co w rzeczywistości zyskała na tym Polska?

Węgry

zyskały 1560 mln euro, Czechy 900 mld i można byłoby

wyliczyć dalej.

Ponadto pojawiają się bardzo duże za-

ostrzenia, które mogą skutkować odebraniem, zmniej-

szeniem środków, brakiem płynności finansowej.

Mó-

wię tu o warunkowości makroekonomicznej, zmniej-

szeniu wysokości zaliczki, zmniejszeniu maksymalnego

pułapu.

I jest jeszcze jedna zagwozdka – określenie

górnego limitu alokacji środków do 110% ich poziomu

w ujęciu realnym w latach 2007–2013.

I tu mam pyta-

nie: Skąd się wzięło te 500 mld zł?

Bardzo proszę do-

kładnie mi to wyliczyć.

Mogłabym teraz przytaczać przykłady wystąpień

na różnych forach naszych przedstawicieli, pani mi-

nister Bieńkowskiej, pana Niklewicza, również pana

Jana Olbrychta, którzy to mówią, że albo nie mogli-

śmy zabiegać o własne sprawy chociażby w trakcie

prezydencji, która również została przespana, albo

też: jesteście bogaci, my wam jednak ustąpimy.

Miej-

cie te wasze środki, my się zadowolimy tymi 72 mld,

jak to zostało wyliczone.

Dzisiaj oczywiście zbieramy

tego owoce.

Gdyby popatrzeć w przeliczeniu na

mieszkańca, to Słowacja i Litwa dostały po 2400 euro,

Estonia, Węgry i Malta wyprzedzają Polskę, my

dzielimy miejsce z Chorwacją i Czechami, mając

1900 euro.

W ogólnym rozrachunku polityki spójno-

ści i rolnej na czoło wysuwa się Litwa z 4400 euro,

Polska uzyskała 2800 euro.

Czy rząd to sobie uświada-

mia?

Czy celowo działa na niekorzyść, zgadzając się na

takie postawienie priorytetów w polityce spójności?

Dotychczasowe działania wskazują na to, te wszystkie

programy, które państwo już przyjęliście, że tak, że wy

po prostu swobodnie to przyjęliście i ślepo realizujecie

politykę rozwoju pod dyktando już nie tylko Komisji

Europejskiej, ale również Banku Światowego, który

Poseł Izabela Kloc

wyraźnie zaleca w swoich raportach zasadnicze prze-

wartościowanie relacji pomiędzy spójnością i konku-

rencyjnością.

Według takiego podejścia polityka regionalna po-

winna być nastawiona na rozwój dużych metropolii

miejskich, które są lokomotywami rozwoju.

Ale już

o dyfuzji ani strategia Europa 2020, ani nasze doku-

menty za dużo nie mówią.

Prawo i Sprawiedliwość

przeciwstawia się takiemu podejściu, przeciwstawia

się modelowi polaryzacyjno-dyfuzyjnemu.

Mocno to

krytykujemy.

Właśnie, dyfuzji nie ma.

Czemu to osta-

tecznie służy?

Na koniec powiem krótko: bogaci mają

się bogacić, reszta ma służyć, harować, dalej się za-

dłużać, ewentualnie konsumować i nic nie gadać, jak

Tusk na szczycie.

Dziękuję.

(Oklaski)

(Poseł Krystyna Skowrońska: Może się pani

wreszcie nauczy: pan premier Tusk.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, pani posłanko.

Panie pośle, jeszcze pan minister przed panem.

pana Stanisława Kalembę o zabranie głosu.

Bardzo proszę, panie ministrze.

rycznie.

Bardzo dziękuję panu posłowi Krzysztofowi

Ardanowskiemu, wiceszefowi komisji za merytorycz-

ne wystąpienie.

Możemy się różnić, to jest normalne.

W komisji też tak merytorycznie zawsze pracowali-

śmy.

Natomiast chodzi o konkrety, o kwoty.

Faktycz-

nie w obecnej perspektywie mamy na płatności

ok. 5,3 mld euro, natomiast w nowej – 21,1 euro.

Pan

poseł to porównał, ale dodał uzupełniające płatności

krajowe, to jest 6,4 mld euro, jak podał.

Zgadzam

się z tym, natomiast nie można porównywać w jed-

nym przypadku płatności unijnych i naszych uzupeł-

niających, a w drugim przypadku pominąć.

Dodam

tylko, że jesteśmy zgodni w rządzie co do uzupełnie-

nia tych 25% z II filara.

Do tych 21,1 trzeba dodać ok.

2,6 i będzie ok. 2 mld euro więcej.

Stąd się to po pro-

stu bierze.

Natomiast jest faktem, że ok. 6 mld z naszego

budżetu dopłaciliśmy do płatności.

Trzeba też podzię-

kować rządom, Wysokiej Izbie, że wykorzystaliśmy

maksymalnie płatności, które były możliwe, wynika-

jące z traktatu akcesyjnego.

Zgadzam się z tym, że

jest elastyczność między I i II filarem.

Akurat z II do

I na płatności można przesunąć te 25%.

Jest możli-

wość przesunięcia do II filara z budżetu.

Natomiast

zgadzam się, że pewne zadania dotyczące infrastruk-

tury wsi można będzie realizować z Funduszu Spój-

ności.

Jak te wszystkie możliwości przeanalizujemy,

to będzie można ponad 10 mld euro zarówno z Fun-

duszu Spójności, jak i z naszego budżetu do tych za-

dań dopłacić.

Rozumiem, że został tutaj przedstawio-

ny pełen scenariusz.

Podzielam zdanie, że ten czarny

scenariusz się nie spełni, tak samo jak nie spełnił się

w obecnej perspektywie, gdzie wykorzystaliśmy

wszystkie możliwości, jeżeli chodzi o płatności uzu-

pełniające.

Dziękuję za merytoryczną dyskusję w tym

temacie.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Bardzo proszę, panie pośle.

równywać trzeba filary.

Nieszczęściem Polski było to,

że w okresie, który się kończy, wymuszono na nas do-

finansowanie I filara z pieniędzy państwowych, z na-

szych pieniędzy, których brakuje.

To było naszym nie-

szczęściem, wszyscy to mówiliśmy.

Trudno, trzeba za-

cisnąć pasa do 2013 r.

Można antyszambrować w Unii

Europejskiej, ale po tym czasie I filar będzie w całości

unijny.

Czyli musimy porównywać całą kwotę, również

z alokacją, którą z budżetu polskiego państwa w tym

czasie dopłacaliśmy.

Natomiast zgadzam się, będę pana

sojusznikiem, tak jak każdy zdroworozsądkowy czło-

wiek w Polsce, w wywalczeniu tych zasad, żeby z poli-

tyki spójności finansować znaczną część rozwoju cywi-

lizacyjnego obszarów wiejskich.

Wielokrotnie o tym

mówiliśmy, rozmawialiśmy na posiedzeniu komisji.

Jest

to zresztą jeden z głównych postulatów Prawa i Spra-

wiedliwości.

Od tego będzie zależało, czy wieś będzie

wygrana, czy przegrana.

Z negocjacji to jeszcze nie wy-

nika.

To jest dopiero przedmiot następnych bojów

i batalii, które będziemy zapewne również tutaj, na tej

sali, prowadzili.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

To nie było sprostowanie.

Wysoka Izbo!

Bardzo krótko.

Również postaram

się szalenie merytorycznie odnieść do tez postawio-

Poseł Izabela Kloc

nych przez panią posłankę Kloc.

Mówiąc o regionach

przejściowych, wymieniła pani nazwy kilku regio-

nów, wskazała na kilka krajów, w których regiony się

znajdują, ale naprawdę nie warto zapominać o tym,

że jednym z regionów przejściowych w latach 2014–

2020 będzie także Mazowsze.

(Poseł Izabela Kloc: Trzeba było wydzielić War-

szawę.)

Innymi słowy reguły dotyczące regionów przej-

ściowych znajdą zastosowanie także w odniesieniu

do Mazowsza.

Polski rząd o Mazowszu nie zapomniał

i nie chciał zapomnieć.

To punkt pierwszy.

(Poseł Izabela Kloc: Straciliśmy 30 mld.)

W punkcie drugim odniosę się również do szacun-

ków pani poseł.

Być może to jest irytujące, że są jesz-

cze jakieś inne kraje poza Polską, które korzystają

z polityki spójności.

Nie jest to, przyznam szczerze,

irytacja polskiego rządu.

Mówiąc o wynikach nego-

cjacji w polityce spójności warto pamiętać o tym, że

budżet polityki spójności spada o ponad 30 mld euro.

W tym samym czasie środki dla Polski rosną o ponad

4 mld euro.

W rezultacie udział Polski w polityce spój-

ności wzrasta do 23%.

23% środków całej polityki

spójności trafi do Polski.

To jest 2,5 razy więcej od

kolejnego beneficjenta polityki spójności, Włoch.

Na-

prawdę warto o tym pamiętać.

Pozwolę sobie odnieść się jeszcze do jednej rzeczy.

Mam nadzieję, że szacunki dotyczące 500 mld euro

stosunkowo precyzyjnie przedstawił pan minister

Rostowski.

(Poseł Izabela Kloc: Ile w końcu jest?)

Polecam również informację na stronie Minister-

stwa Spraw Zagranicznych, gdzie – jak sądzę

– w sposób bardzo prosty staraliśmy się przełożyć na

język konkretów i faktów to, w jaki sposób prowadzi

się takie szacunki.

Ostatnia uwaga dotyczyła intensywności wspar-

cia per capita.

O tym również już mówiliśmy.

Wedle

naszych szacunków w latach 2014–2020 Polska w tej

klasyfikacji awansuje z miejsca 11. na miejsce 6.

Dzi-

siaj w trakcie debaty jeden z posłów szacował, że bę-

dzie to miejsce 5.

Tak wyglądały te negocjacje.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

W trybie sprostowania, pani posłanko?

Bardzo proszę.

Poseł Izabela Kloc:

Panie Ministrze!

Pan chyba do końca nie słuchał

mojej wypowiedzi, szczególnie początku.

Dokładnie

powiedziałam, że politykę spójności, konwergencję

oddaliście na rzecz konkurencyjności.

To są właśnie

te wyliczenia, które wskazałam.

Co do tych 500 mld,

rozumiem, że państwo wzięliście pod uwagę pułap

dostępu, chodzi o 2,35%, ale czy braliście pod uwagę

kolejny artykuł, te 110%?

Te 110% według cen real-

nych, bo 67 czy 68 mld, które dostaliśmy, to było w cenach

realnych.

(Poseł Adam Szejnfeld: To jest polemika, a nie

sprostowanie.)

Do tego 110% to jest 74, a nie 82 mld.

Jakoś tak mi

to wychodzi.

Może państwo inaczej liczyli.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

bu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

temat wiele głosów padło i jeszcze dużo pewnie pad-

nie za chwilę.

Za wszystkie głosy merytoryczne, bar-

dzo poważne należy podziękować.

Ale niestety, nie

tylko merytorycznych wypowiedzi mieliśmy tu przy-

jemność słuchać.

Słyszeliśmy także bajki.

Bajki były

opowiadane przez wiele godzin.

Bajki takie w Polsce

opowiada się od kilkunastu lat przynajmniej, od cza-

sów poprzedzających wejście Polski do Unii Europej-

skiej.

Może więc kilka zdań chciałbym konwencji

bajki poświęcić, aczkolwiek o tyle bajka moja będzie

inna, że będzie miała pointę.

Tak więc za górami, za lasami, za rzekami polskie

przedsiębiorstwo pracowało i ledwo koniec z końcem

wiązało.

Tak by można rozpocząć bajkę, którą chciał-

bym opowiedzieć.

Mam tu na myśli przedsiębiorstwo,

które koniec z końcem ledwo wiązało przed kilkuna-

stu laty.

Na szczęście postanowiliśmy wejść do Unii

Europejskiej.

Na szczęście postanowiliśmy integro-

wać się z Europą.

Na szczęście postanowiliśmy sko-

rzystać z funduszy, z pieniędzy, z których nasze pań-

stwo, ale mające inny ustrój, zrezygnowało po II

wojnie światowej.

Dzięki temu polskie przedsiębior-

stwa, przede wszystkim małe i średnie, które za tymi

górami, lasami i rzekami ledwo koniec z końcem

wiązały, zaczęły odżywać.

Przedsiębiorstwo, które-

mu oponenci, przeciwnicy wejścia do Unii Europej-

skiej grozili, że padnie, zostanie zniszczone przez

europejską, zachodnią konkurencję, wzniosło się na

wyżyny i dzisiaj jest zagrożeniem dla konkurentów

na wspólnym rynku Unii Europejskiej.

To przedsię-

biorstwo dostało pieniądze.

To przedsiębiorstwo sko-

rzystało, budując swój kapitał ludzki.

To przedsię-

biorstwo zainwestowało w nowe techniki, technolo-

gie, rozpoczęło działalność innowacyjną.

Gmina,

w której to przedsiębiorstwo działa, otrzymała pie-

niądze, stworzyła infrastrukturę w zakresie ochrony

Sekretarz Stanu w Ministerstwie

środowiska, infrastrukturę drogową, kolejową.

To

przedsiębiorstwo zaczęło się rozwijać.

I tylko dlatego,

drodzy państwo, że większość społeczeństwa polskie-

go 10 lat temu – nomen omen, mamy 2013 r. – was

nie posłuchała i w referendum powiedziała: Tak,

chcemy być w Unii Europejskiej.

Tak, chcemy być

elementem, członkiem, podmiotem rodziny europej-

skiej.

Tak, chcemy korzystać ze wspólnych pieniędzy,

ale także chcemy prowadzić wspólną europejską po-

litykę.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: To politycy tak mówili.)

Minęło 10 lat i w Polsce, jak to bardzo często

bywa, historia się powtarza.

Wtedy państwo mówili-

ście „nie” dla wejścia Polski do Unii Europejskiej.

Gdyby większość społeczeństwa was posłuchała, to

to przedsiębiorstwo już nie wiązałoby końca z końca,

bo nie byłoby ani początku, ani końca, które można

byłoby pieniędzmi z Unii i polskiego budżetu zwią-

zać.

Tego przedsiębiorstwa już by nie było.

Wasza

czarna wizja niszczenia polskiej gospodarki i polskie-

go rolnictwa by się ziściła, ale właśnie bez Unii Eu-

ropejskiej.

Natomiast mamy świat zupełnie inaczej

wyglądający, nowoczesną, rozwijającą się Polskę

w Unii Europejskiej.

Ale wy wracacie do historii i po

10 latach znowu mówicie „nie”.

Mówicie „nie” dla

budżetu Unii Europejskiej na nową perspektywę fi-

nansową 2014–2020.

Mówicie „nie” dla Polski w stre-

fie wspólnej waluty.

Mówicie w końcu „nie” dla pak-

tu fiskalnego.

Zaczynając od tego ostatniego, paktu fiskalnego,

to komu jest on potrzebny?

Komu on ma się przydać?

Kogo ma dyscyplinować?

Czy państwo polskie ze swo-

im budżetem, które i w konstytucji, i w ustawach ma

przewidziane, raz, reguły wydatkowe, dwa, reguły

bezpieczeństwa budżetowego dyscyplinujące je?

Nie.

Ten pakt fiskalny ma pomagać polskiemu małemu,

średniemu przedsiębiorcy.

Transgraniczne wielkie

firmy sobie dadzą radę, ale polskie małe firmy nie.

ma maleńka firma zatrudniająca np. 20 czy 30 osób

gdzieś tam na końcu Polski z rozwiązaniami, które

mają dotyczyć całej wielkiej Unii Europejskiej,

wszystkich krajów członkowskich Unii Europejskiej?

Co ma to wspólnego z nim?

A w takim razie spytał-

bym: Co ma wspólnego to, że ten polski mały przed-

siębiorca, który przez ostatnie lata świetnie się roz-

wijał, tworzył nowe miejsca pracy, zwiększał produk-

cję czy zakres swoich usług, z tym, że nagle teraz ma

problemy, ogranicza mu się zamówienia?

Niektóre

z takich firm muszą się ratować przed upadkiem

zwalnianiem pracowników z pracy.

Ano tak jest, dla-

tego że są takie kraje w Europie, których politycy

myślą tak jak wy, że żadna dyscyplina finansowa nie

jest potrzebna, że państwo jest dla polityków, a nie

dla obywateli, że można i trzeba prowadzić taką oto

politykę finansową i fiskalną, która służy ich partii

i im, a nie państwu, ale już na pewno nie taką, która

służy Unii Europejskiej jako całości.

I dlatego takie

państwa – nie powinienem ich wymieniać z nazwy,

ale przecież to nie jest żadna tajemnicy – jak Hiszpa-

nia, Grecja, nawet Włochy czy Portugalia i Irlandia

mają dzisiaj problemy.

A ten zatrudniający 20 osób,

pracujący ze swoją rodziną od rana do wieczora mały

dzisiaj spada liczba zamówień, że musi się ratować

i zwalniać ludzi z pracy, przez to, że nie ma dyscypli-

ny finansowej w państwach, które są od Polski kil-

kaset a nawet kilka tysięcy kilometrów oddalone,

cierpi.

I my razem ze Wspólnotą Europejską chcemy

ratować polskiego przedsiębiorcę.

To jemu podajemy

rękę, zawierając pakt fiskalny, a nie państwu polskie-

mu.

Nie podajemy ręki państwu hiszpańskiemu czy

greckiemu.

Podajemy rękę Janowi Kowalskiemu

z Polski, który razem ze swoją rodziną od rana do

wieczora pracuje, wytwarzając maleńki produkt.

Ale

suma tych maleńkich produktów buduje potęgę pol-

skiej gospodarki.

A jeżeli nie będziemy współpraco-

wać z innymi krajami Europy na rzecz stworzenia

wspólnotowego systemu bezpieczeństwa finansowe-

go, to straci na tym polski przedsiębiorca.

Spróbujcie wreszcie spojrzeć na tę problematykę,

na temat, o którym dzisiaj mówimy, nie przez pry-

zmat partykularnej partyjnej polityki i sporu, ale

przez pryzmat interesu polskiego przedsiębiorcy.

Tenże, jeżeli się nie poprawi sytuacja w Grecji, w Hi-

szpanii, we Włoszech, w innych krajach, które mają

może nie recesję, ale jednak radykalne spowolnienie

gospodarcze, zbankrutuje tu, w Polsce, nad Wisłą.

Naszym interesem, i to jest pointa mojej bajki, jest

wspieranie tamtych krajów, dyscyplinowanie tam-

tych krajów, narzucanie im kagańca, ale w interesie

polskiego przedsiębiorcy.

Jeżeli zrozumiecie to, to być

może postanowicie jutro nie wychodzić z tej sali, tyl-

ko zagłosować za paktem, za ratyfikacją, która jest

potrzebna nie Niemcom, tylko Polakom żyjącym tu-

taj, nad Wisłą.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

Temat tej debaty jest prosty.

Chcemy uzyskać akcep-

tację dla pakietu fiskalnego.

Metoda również prosta

– pokazanie sukcesu w zakresie uzyskania pieniędzy

przez rząd Platformy Obywatelskiej i Polskiego

Stronnictwa Ludowego.

Posługujemy się tu demago-

gią, faktami bez pokrycia, bajkami.

Ale chciałbym

podziękować panu posłowi Naimskiemu, który obiek-

tywnie pokazał, jaka jest relacja między tymi pie-

niędzmi a chociażby budżetem już nie całym euro-

Poseł Adam Szejnfeld

pejskim, tylko budżetem państwa.

Równocześnie,

muszę powiedzieć, że jestem szczęśliwy z tego powo-

du, że już wolno mówić o tym, że Polska również pła-

ci.

Bo jeszcze parę lat temu, jak powiedziało się, że

Polska płaci, to było wielkie faux pas.

Popatrzmy na to rzeczywiście chłodnym okiem,

chłodnym obiektywnym okiem.

Kiedy przysłuchi-

wałem się z uwagą wystąpieniu pana premiera,

przypomniało mi się jego wystąpienie z roku 2008,

po Brukseli, kiedy wszedł w życie pakiet klimatycz-

no-energetyczny.

Wtedy pan premier powiedział, że

odniósł sukces na miarę rządu Marcinkiewicza, gdyż

Polska uzyskała 60 mld euro.

Za dwa tygodnie spro-

stował pan i powiedział, że to 60 mld zł, a po trzech

miesiącach – że to wielki sukces, bo tyle Polska nie

zapłaci.

Winą za to, za ten cały pakiet klimatyczno-

-energetyczny, obciążył pan śp. prezydenta Lecha Ka-

czyńskiego.

Skończyło się to moim listem otwartym.

Każdy z państwa dostał stenogram z posiedzenia Rady

Europy, na którym był obecny pan prezydent Kaczyń-

ski.

Sprawa ucichła.

Była to wyraźna manipulacja.

Pa-

kiet klimatyczno-energetyczny to potworna porażka,

jeśli chodzi o polską gospodarkę.

Jest to zablokowanie

polskich zasobów energetycznych, zniszczenie pol-

skiego bezpieczeństwa energetycznego.

Przykła-

dem są te wyrastające jak grzyby po deszczu

wiatraki, efekt pakietu klimatyczno-energetycz-

nego.

Drenują one nasze kieszenie i niszczą na-

sze układy przyrodnicze.

To jest również uzależ-

nianie się od energetyki jądrowej.

Nie jest to

pójście w kierunku budowy polskiej silnej fizyki

jądrowej, tylko uzależnianie się od obcych techno-

logii jądrowych.

W tym zakresie zaangażowane

zostały również te pieniądze Unii Europejskiej,

które dostaliśmy.

Ktoś płaci i wymaga, a my zablo-

kowaliśmy sobie własne zasoby energetyczne.

Śląsk może podziękować.

Popatrzmy na drugi element, o którym tu tak

dużo mówiono: środowisko.

Napisałem w tej sprawie

interpelację.

Żeby było łatwiej, podałem liczby.

Przed

wejściem w struktury Unii Europejskiej nasze inwe-

stycje proekologiczne kształtowały się na poziomie

2,1 mld euro rocznie, tj. 1,7% PKB.

Ponad 8% wszyst-

kich inwestycji były to inwestycje proekologiczne.

Nasz dystans w stosunku do krajów Unii Europej-

skiej, ażeby sprostać wymogom, wynosił 30 mld euro.

Zadałem w interpelacji pytanie, jaki jest teraz dy-

stans, ile musimy zapłacić i jakie są osiągnięcia.

Przypomniałem również, że wtedy samorządy były

obciążone długiem średnio ok. 10%, prosząc o poda-

nie informacji, jaką możliwość sprawczą inwestowa-

nia mają samorządy obecnie i jaki jest udział środków

unijnych i własnych.

Wtedy środki unijne były na

poziomie 2–4%, tyle samo z budżetu, a reszta to były

środki własne funduszowe i inne sprawy związane

z bankami.

Czy to daje do myślenia?

To są te pienią-

dze, o których powiedział pan minister Naimski, że

można je zużyć.

Tylko czy zużywamy je w dobry spo-

sób?

Czy rzeczywiście służą Polsce?

Pokażmy ostatni wielki sukces – infrastrukturę

drogową.

Sprawa infrastruktury drogowej jest moc-

no nagłaśniana, ostatnio znana z powodu ekranów

pana premiera Tuska.

W tej sprawie również napisa-

łem list otwarty, przesłałem dokumenty i sprawa

ucichła.

Pan premier przestał obciążać opozycję, je-

żeli chodzi o ekrany.

Jest to sprawa związana ewi-

dentnie z niedbalstwem tych, którzy wykonywali te

inwestycje.

Mówię o tym, dlatego że ta infrastruktu-

ra drogowa jest zbudowana w jednym kierunku: wschód

– zachód.

To mi przypomina nie najlepsze czasy z hi-

storii Polski.

A gdzie jest, panowie, infrastruktura pół-

noc – południe?

Gdzie jest polska myśl budowania cen-

trum na bazie miasta binarnego, chociażby z central-

nym transkontynentalnym portem lotniczym łączącym

całą infrastrukturę również tę północ – południe?

S19

– życiowa autostrada dla polskiej wsi i dla Polski, ma-

jąca łączyć Skandynawię z Azją Mniejszą i Bałkanami.

Gdzie jest?

Nie ma jej w perspektywie.

A jak powiedział

pan Barroso, będzie budowana, owszem, przez Białoruś

i Ukrainę.

Z kolei S3, owszem, po lewej stronie Odry.

Czy to nie daje do myślenia?

Szanowni państwo, myślmy nad tym.

To są pie-

niądze, które wpływają, ale pieniądze, które są zna-

czone.

W czasie przeznaczonym na pytania zadam

panu ministrowi pytanie, w jaki sposób znaczy się

pieniądze, żeby służyły konkretnym inwestorom na

konkretne inwestycje na terenie Polski.

Takie przy-

padki się zdarzają.

Szanowni Państwo!

Mamy wątpliwości, dlatego

że gdy zaczynaliśmy wchodzić w struktury Unii Eu-

ropejskiej, mówiliśmy, wszyscy mówili i do tej pory

mówią: Polska silna w Europie.

Nie możemy zgodzić

się na to, aby ratując strefę euro, rozmydlić nasz kraj

jako kraj, jako państwo.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Pani Marszałek!

Usta PiS-u, poseł Szczerski

w czasie swojego wystąpienia, szanowni państwo, co

tu dużo mówić, regularnie dzisiaj obrażał swoją in-

teligencję, o której tu, w Sejmie, tak bywa, mamy

nawet niekiedy wysokie zdanie.

Ale widać usta PiS-

-u miały dzisiaj wyjątkowo zły dzień.

Bo to, że ktoś

obraża własną inteligencję, to jest jego prywatna

sprawa.

Jeśli jednak ktoś obraża inteligencję Pola-

ków, to akurat w przypadku niewątpliwego sukcesu,

jakim jest przyjęcie takiego właśnie budżetu Unii

Europejskiej dla Polski, jest to po prostu narażanie

się na śmieszność.

Śmieje się dzisiaj z PiS-u, jak wy-

Poseł Jan Szyszko

kazują badania, większość Polaków.

Bo Polacy zacie-

rają ręce, myśląc, jak mądrze i efektywnie wydać

euro do 2020 r., a Prawo i Sprawiedliwość wyciera

nerwowo ręce o spodnie, nie wiedząc, jak by tu, na-

wet kosztem zdrowego rozsądku, wmówić ludziom,

że sukces to porażka.

Jakich to figur retorycznych i określeń użyły usta

PiS-u w dniu dzisiejszym, by zwrócić uwagę na swo-

je wątpliwe argumenty: przekuć nadmuchany balon,

peerelowska propaganda, loteria zdrapki.

Efektowne,

bardzo literackie, ale na szczęście nie zmniejszy to

już wynegocjowanych przez Donalda Tuska środków

dla Polski.

Nawet przedstawiona przez usta PiS-u

matematyka jest kolejnym argumentem na to, by

wprowadzić dzieci 6-letnie do szkół, proszę państwa,

ponieważ braki edukacyjne, jeśli chodzi o dodawanie,

jak widać w wyliczankach PiS-u, sięgają chyba pod-

stawówki.

Szanowni Państwo!

Gdyby żył znany reżyser Alfred

Hitchcock, to uważam, że zatrudniłby chyba cały klub

PiS-u jako swoich konsultantów.

Bo nikt tak jak wy,

szanowni państwo, nie potrafi straszyć ludzi.

(Poseł Andrzej Duda: Was zatrudniłby Monty

Python.)

Z debaty politycznej i wymiany poglądów potrafi-

cie uczynić seans strachu, który tak naprawdę wam

zagląda w oczy, bo Polacy, dzięki między innymi no-

wemu budżetowi Unii Europejskiej, patrzą w przy-

szłość z nadzieją mimo trudnych czasów i kryzysu

w Europie.

Usta PiS-u, szanowni państwo, chciały

też dodać sobie nieco świeżości, może poszukać kon-

taktu z młodym elektoratem, no i pan poseł Szczerski

użył określenia, na które chyba nikt nie pozwoliłby

sobie, zszedł na poziom dość niski, używając określe-

nia: Tusk nie kuma bazy.

Szanowni państwo, to jest

poważna debata, ale skoro już mamy spróbować zejść

do poziomu, jaki w dniu dzisiejszym prezentuje poseł

Szczerski – może się nie da, ale spróbujmy – to może

zapytajmy w ten sposób: Jaki kum napisał panu to

dzisiejsze żabie kumkanie?

To jest mniej więcej taki

poziom.

Grubo?

Wiem, że może się państwu nie po-

dobać.

Ale jak widzą państwo, broń jest obusieczna.

Schodzenie w czasie debaty traktującej o tak poważ-

nych sprawach do takiego poziomu sprowadza posła

Szczerskiego i debatę właśnie do takich... zmusza do

używania takich właśnie argumentów.

Usta PiS-u, szanowni państwo, straszą też, że

zabierzemy Polakom walutę.

Nie zamierzamy, mówię

tu do klubu PiS, wracać do gospodarki wymiennej.

Waluta w portfelu Polki i Polaka będzie na pewno.

Pytanie tylko, jaka.

To także zależy od inteligencji

pana Szczerskiego, a nie tylko emocji, którym dał się

dzisiaj ponieść.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Niech pan przestanie go

wytykać, przezywać.

Pan nie umie mówić normalnie?)

Pani poseł...

(Głos z sali: Usta PiS-u...)

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Niech pan przestanie,

nie ma go tu.)

...pani pozwoli, że...

(Poseł Krystyna Pawłowicz: Przestanie go pan

obrażać?)

Ja nie obrażam, polemizuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

szkadzać panu posłowi.

Poseł Tomasz Lenz:

Pani poseł, jak pani widzi, nie tylko pani potrafi

zainteresować salę.

(Poseł Krystyna Pawłowicz: To niech pan po pro-

stu mówi do rzeczy, a nie...)

Chcemy, żeby waluta, którą przyjmiemy, podno-

siła w Polsce poziom życia i dawała Polsce silniejszą

pozycję na kontynencie.

Jaka to będzie waluta, czeka

nas w tej sprawie debata.

Jeśli euro, to będziemy

o tym rozmawiać, a nie urządzać seanse strachu i mó-

wić: nie, bo nie.

Pan Szczerski przeszedł sam siebie, gdy usta PiS-

-u stwierdziły, że, uwaga, Unia Europejska ratuje się

kosztem Polski.

Jak skomentować tak nieszczęsną

wypowiedź, szanowni państwo?

Jako komentarz

przywołam, jak się dzisiaj okazało, ulubionego filmo-

wego bohatera pana posła.

Forrest Gump – Szczerski

run!

Skoro Forrest Gump jest też bohaterem Donal-

da Tuska, pan poseł Szczerski potrafił i pozwolił so-

bie porównywać się do pana premiera.

Usta PiS-u

zakończyły swoje wystąpienie, gromko skandując:

basta.

Rzeczywiście, szanowni państwo, koledzy

z PiS-u, panie Szczerski, dosyć tej demagogii i stra-

szenia Polaków, czas iść po prostu pod zimny prysz-

nic.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

też powiedzieć jasno, jaki był plan polityczny premie-

ra Donalda Tuska związany z dzisiejszą debatą.

Jeśli

cofniemy się o te 8 godzin i przypomnimy sobie, co

pan premier Donald Tusk mówił na początku tej de-

baty, która przecież nie jest tylko i wyłącznie o bu-

dżecie i nie tylko i wyłącznie o pakcie fiskalnym, ale

Poseł Tomasz Lenz

ma też charakter ogólniejszy i jest to po prostu deba-

ta europejska w polskim Sejmie, to widać, że w świet-

le spadających notowań Platformy Obywatelskiej,

katastrofalnego poparcia społecznego dla rządu i oso-

biście dla premiera Donalda Tuska oraz wzrastającej

pozycji opozycji w odbiorze społecznym premier Do-

nald Tusk postanowił dokonać nowego podziału po-

litycznego i wyostrzyć ten podział polityczny właśnie

w tych kategoriach europejskich.

Wierzy, że to będzie

mu służyć przez najbliższe 2–3 lata przy okazji wy-

borów europejskich, wyborów samorządowych, kra-

jowych wyborów parlamentarnych.

Chodzi o podział

na tych, którzy są za Europą, i na tych, którzy są

przeciw Europie, na tych, którzy są zalęknieni, i na

tych, którzy się nie lękają.

Jednak zapewniam, że ten

grubo rąbany i ciosany podział wam, Platformie Oby-

watelskiej i osobiście Donaldowi Tuskowi, się nie

uda, dlatego że, jak na to wskazał barwnym języ-

kiem, ale słusznie nasz pierwszy mówca Krzysztof

Szczerski, to my jesteśmy za Europą wolnych i rów-

nych narodów, Europą, w której obowiązują proce-

dury i prawo, a nie prawo silniejszego.

To my jeste-

śmy unionistami, którzy są za dobrą starą Unią Eu-

ropejską, a przeciwko tym, którzy w czasie kryzysu

próbują po prostu swoją siłą narzucać nowe reguły

gry w Europie.

Wiadomo, o jakim kraju przede

wszystkim mówię.

Wy jesteście z kolei za tym, żeby

Polska się podczepiała pod tych silniejszych, bo uwa-

żacie, że tylko z nimi przetrwanie.

Nie jesteście za

Europą rozumianą po dawnemu, czyli za Europą

równych, wzajemnie szanujących się państw narodo-

wych, które obowiązują te same reguły gry, tylko

chcecie się po prostu podczepiać pod silniejszego.

Wasz sędziwy mentor, zasłużony, przyznaję, dla Pol-

ski, już 5 lat temu powiedział, że Polska jest brzydką

panną bez posagu.

Bardzo przejęliście się tym spo-

sobem myślenia o Polsce.

Widocznie przyjęliście to

myślenie o Polsce i uznaliście, że trzeba płynąć w głów-

nym nurcie.

Przecież ten główny nurt ktoś wyznacza,

ten nurt nie płynie tak sam sobie, ktoś go wyznacza,

a wy swoją łódeczkę, czyli Polskę, chcecie do tego

nurtu podczepiać.

Wreszcie drugi podział, który premier prawdopo-

dobnie będzie chciał stosować w najbliższych latach

w sporach politycznych, to jest podział na tych, któ-

rzy są za euro, i tych, którzy są przeciw euro.

Tutaj

jesteśmy w lepszej sytuacji, bo jak wskazują badania,

Polacy są w zdecydowanej większości przeciwko wej-

ściu Polski do strefy euro, bo widzą, co się dzieje.

Wielokrotnie już mówiliśmy w tej debacie o tym, że

nie wchodzi się do płonącego domu.

Poczekajmy, aż

tam się sytuacja naprawi, i ewentualnie w dalekiej

przyszłości rozważmy, czy to ma sens, czy też nie.

W tej debacie o euro podoba mi się, szczerze mó-

wiąc, metafora, której użył profesor Stefan Kawalec,

który, zdaje się, był doradcą tego rządu, jeśli się nie

mylę, bo zasiadał w jakiejś radzie gospodarczej przy

premierze Donaldzie Tusku.

Profesor Stefan Kawa-

lec powiedział, że dzisiaj ze strefą euro jest trochę

tak, jak z alpinistami, którzy idą w górę, czyli próbu-

ją rozwijać swoją gospodarkę.

Otóż 17 alpinistów jest

podczepionych do siebie liną, tylko że jeden nagle

zasłabł, drugi zasłabł, trzeci zasłabł, piąty zasłabł.

Teraz pytanie: Jak ten, który jeszcze nie zasłabł,

idzie pod tę górę?

Jakie ma szanse, żeby się w ogóle

dalej wspinać, skoro trzech albo pięciu omdlałych:

Grecja, Włochy, Hiszpania, Portugalia, możemy ich

nazywać po imieniu, ciągnie jeszcze tych w miarę

silnych w dół?

Tymczasem w sytuacji, w jakiej jeste-

śmy, można się wspinać bez tej liny, po prostu samo-

dzielnie i spokojnie iść sobie w górę.

Widzimy, mamy

dowody w postaci liczb, że tak jest.

Przecież to w strefie

euro jest albo recesja gospodarcza, albo zastój gospo-

darczy, a poza strefą euro jest wprawdzie niewielki,

niesatysfakcjonujący, ale jednak wzrost gospodarczy,

więc z tego też trzeba wciągać wnioski.

Z tego sporu kryzysowego, bo tak naprawdę pakt

fiskalny jest kolejnym pomysłem na wychodzenie z kry-

zysu, wyjdzie w przyszłości jakiś nowy model Unii Eu-

ropejskiej.

Być może nawet, tak jak tu niektórzy wska-

zywali i jak mówi Cameron, nawet nowy traktat.

Do

tego momentu jako Polska musimy być dobrze przygo-

towani i wiedzieć, czego chcemy w tym nowym trakta-

cie, jak chcemy pozycjonować Polskę w Unii Europej-

skiej, kiedy sytuacja dojrzeje do nowego traktatu.

dokumencie, który w ogóle nie został zauważony w pol-

skiej debacie publicznej, a który już dotarł do naszej

Komisji do Spraw Unii Europejskiej, pt. „Plan dzia-

łania Komisji Europejskiej na rzecz pogłębionej

współpracy i rzeczywistej unii gospodarczej i walu-

towej”, czyli na rzecz pogłębiania strefy euro, ze zna-

miennym podtytułem „Otwarcie debaty europej-

skiej”.

Mówię, że to jest dokument poważny, bo to istot-

ne, kto go napisał.

Napisali go Barroso, van Rompuy,

Dijsselbloem, czyli obecny szef eurogrupy, i Mario

Draghi, szef Europejskiego Banku Centralnego.

To

czterech najważniejszych Europejczyków, eurokra-

tów, mających największy wpływ na Unię Europej-

ską.

Ten dokument jest cenny, bo jest bardzo szczery.

W tym dokumencie eurokraci pokazują, że dążą do

powstania europejskiego państwa federalnego i prak-

tycznej likwidacji państw narodowych.

To jest po

prostu jasno tam napisane.

Jeszcze ciekawsze jest to,

że mamy oficjalnie sformułowane na piśmie stanowi-

sko wobec tego dokumentu rządu premiera Donalda

Tuska.

Co czytamy w tym przygotowanym na piśmie

dokumencie?

Otóż że tylko dwie rzeczy są niekorzyst-

ne w tych propozycjach.

Po pierwsze, że chce się zbu-

dować odrębny budżet dla strefy euro.

Słusznie, to

jest bardzo zły pomysł dla Polski.

Po drugie, że chce

się powołać odrębne komisje dla państw strefy euro

w Parlamencie Europejskim.

Słusznie, to jest bardzo

niebezpieczny pomysł dla Polski.

Ale inne pomysły

– to jest na piśmie – polski rząd uznał za zasadniczo

pozytywne i podziela kierunek działań.

Jaki kieru-

nek działań podziela polski rząd, odnosząc się do tego

dokumentu?

Po pierwsze, wprowadzenie wspólnego

Poseł Jarosław Sellin

nadzoru bankowego i utworzenie jednego mechani-

zmu uporządkowanej likwidacji banków.

Czy to nie

ru Finansowego, zagrożenia dla narodowej waluty,

tąd dobrze polskim prawem?

Po drugie, wspieranie

inwestycji w strefie euro, czyli tylko w strefie

euro, a więc uszczuplanie środków dla państw, któ-

re są spoza strefy euro.

Po trzecie, wzmocnienie re-

prezentowania strefy euro na zewnątrz, czyli rozmów

ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami, Rosją w imie-

niu strefy euro.

Polski rząd się na to zgadza, a Polski

w tej grupie nie ma.

Poza tym rząd Donalda Tuska

podziela również takie kierunki działań, jak dopro-

wadzenie do pełnej unii bankowej, czyli zlikwidowa-

nie Narodowego Banku Polskiego, doprowadzenie do

pełnej unii fiskalnej i budżetowej, czyli budżet Polski

będzie ustalany w Brukseli, a nie w Warszawie, oraz

zwiększenie uprawnień Parlamentu Europejskiego

kosztem parlamentów narodowych.

To jest plan bu-

dowania państwa federalnego.

Rząd Donalda Tuska

mówi, że podzielamy ten kierunek myślenia.

Dobrze, rozmawiajmy w takim razie szczerze.

Czy jesteśmy za tym, żeby Europa była stowarzy-

szeniem wolnych państw narodowych, tak jak było

dotąd, czy żeby była po prostu federalnym pań-

stwem?

Wydaje się, że ta moim zdaniem bezmyślna

zgoda na te kierunki myślenia bierze się po prostu

z tego euroentuzjastycznego dogmatu, który was

charakteryzuje, czyli że musi być więcej Europy

w Europie i nie ma wobec takiego planu alternaty-

wy, a alternatywa jest.

Alternatywę próbował też

zarysować Cameron i jego propozycje są jak naj-

bardziej do dyskusji.

Alternatywę będziemy też

proponować my, zwłaszcza kiedy dojdziemy do wła-

dzy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Przepraszam, zgłasza się pan minister.

Jana Vincent-Rostowskiego.

Bardzo proszę, panie ministrze.

Minister Finansów

kto słuchał tej debaty – zakładam, że pan poseł Sellin

tej debaty nie słuchał, bo gdyby słuchał, toby słyszał,

co jego koledzy mówili o Europie – każdy, kto tej de-

bacie się przysłuchiwał, wie bardzo dobrze, kto jest

proeuropejski i kto w 90% jest antyeuropejski.

Zupeł-

nie bez żadnych wątpliwości 90% wystąpień głównej

partii opozycyjnej, prawicowej, stanowiły wystąpie-

nia antyeuropejskie – bez żadnego cienia wątpliwo-

ści.

Wiem, że pan poseł czuje się źle, bo jest w tym

bardzo selektywnym gronie proeuropejskich polity-

ków PiS, ale jest pan naprawdę w bardzo niewielkiej

mniejszości w swojej partii i niech pan nie wciska

nam takiej perspektywy, że jest w jakikolwiek sposób

inaczej.

Wystarczyło po prostu przysłuchiwać się tej deba-

cie i obserwować ją, żeby dokładnie wiedzieć, kto po

której stronie stoi, jeśli chodzi o poparcie dla Polski

w Europie takiej, jaka ona jest.

Bo te jęki – nie ma

innego słowa – z waszej strony: oddajcie nam naszą

dawną Europę, do niczego nie prowadzą.

Jak tłuma-

czyliśmy na początku tej debaty, Europa stanęła

w ciągu ostatnich dwóch lat przed wyborem albo

głębokiej integracji strefy euro, albo prawdziwego

zagrożenia, wysokiego prawdopodobieństwa grani-

czącego z pewnością, że strefa euro rozpadnie się i Eu-

ropa także się rozpadnie.

To nic nie daje, jeśli mówi

się – i to jest najlepszy dowód, że niczego nie zrozu-

– my byśmy chcieli innej Europy, chcielibyśmy Euro-

py sprzed kryzysu, chcielibyśmy Europy sprzed kry-

zysu strefy euro.

Może my też chcielibyśmy takiej

Europy, ale takiej Europy nie ma.

Cameron także

takiej Europy nie pozyska.

17 krajów strefy euro – a będzie ich niebawem 18,

potem 19, potem 20 itd. –krajów Unii Europejskiej

i strefy euro, zgodziło się na głęboką, bardzo głęboką,

integrację, taką, jak pan opisał.

Rząd polski oczywi-

ście uważa, że te kierunki są słuszne dla strefy euro,

bo alternatywą jest rozpad strefy euro i rozpad Unii

Europejskiej.

To, że jesteście temu przeciwni, jest

najlepszym dowodem, że jesteście antyeuropejscy.

Albo dlatego, że Europy gdzieś tam głęboko nienawi-

dzicie, albo dlatego, że nic nie rozumiecie z tego, co

stało się w ciągu ostatnich dwóch lat, co jest przy-

padkiem pana posła.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

z klubu Platforma Obywatelska.

Proszę bardzo, panie pośle.

Poseł Andrzej Gałażewski:

Pani Marszałek!

Szanowne Koleżanki i Szanowni

Koledzy!

O Unii Europejskiej można mówić ciekawie

i z pasją.

Pan poseł Sellin, który występował przede

mną, już poszedł.

Myśli on, jak typowy konserwaty-

sta, o śnie, który już jest przespany.

Natomiast ja

postrzegam Unię Europejską jako ciągle zmieniający

się organizm.

Tak do tego podchodzimy, pamiętając

o jej historii, patrzymy w przyszłość.

To nas różni.

Zaliczam się do liberalnego skrzydła Platformy, być

Poseł Jarosław Sellin

może dlatego tak jest, natomiast wystąpienia niektó-

rych posłów zdumiały mnie, nie będę przytaczał na-

zwisk, zaś wystąpienie posła Szczerskiego właściwie

mnie sfrustrowało, dlatego że to jest człowiek na

wskroś inteligentny, niedawno uzyskał tytuł profe-

sora uniwersytetu, i wydawałoby się, że będzie szer-

mował argumentami, a nie insynuacjami.

Tak się

jednak nie stało, trudno.

Może jeszcze kiedyś spotka-

my się w debacie, która będzie miała więcej sensu

– z obu stron.

Kryzys, jak już wspomniano, jest problemem dla

wielu ludzi, dla całych społeczeństw, ale jest też mo-

mentem zwrotnym, kiedy rodzą się nowe idee.

Oczy-

wiście kryzys uruchamia też pewne marzenia, że

przyjedzie jakiś cudowny wódz, złapie wszystkich za

gardło, przepędzi tych, którzy narobili bałaganu, i wpro-

wadzi szybko nowe prosperity.

Często nie jest takim

wodzem dla Prawa i Sprawiedliwości.

Oczywiście

w naszym lokalnym wydaniu jest nim pan prezes

Kaczyński, ale nie łudziłbym się, że to na dobre wyj-

dzie Polsce.

Aby tak się nie stało, żeby nie pojawił się

jakiś wódz na białym koniu, musi być hamulec demo-

kracji.

To w debatach rodzi się przyszłość Unii Euro-

pejskiej.

o roli parlamentów narodowych.

Mówimy bowiem cały

czas: rząd załatwił to, rząd nie załatwił czegoś, rząd jest

odpowiedzialny, nieodpowiedzialny, ale to parlamenty

europejskie wykuwają przyszłość Unii Europejskiej.

To

w debacie pomiędzy parlamentami narodowymi tworzy

się nowa jakość w Unii Europejskiej, to pomiędzy par-

lamentami narodowymi a Parlamentem Europejskim

tworzy się porozumienie i, można powiedzieć, wykuwa

się nowa Unia Europejska.

Jeżeli parlamenty narodowe

i Parlament Europejski zejdą na plan dalszy, będziemy

mieli zbyt wzmocnioną władzę wykonawczą.

Nie jest to

dobre ani dla władzy wykonawczej, ani dla demokracji

parlamentarnej.

Dlatego jest istotne, żeby polski Sejm

i polski Senat brały aktywny udział w debacie europej-

skiej.

Nie można używać Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej jako budulca nowej żelaznej kurtyny, która nas

będzie oddzielać od Unii Europejskiej na zasadzie: tego

nam nie wolno, tego nam zabrania konstytucja, lepiej

tego nie dotykajmy.

Musimy wychodzić poza pewne

ramy i tworzyć debatę o tym, jak zmieniać Unię Euro-

pejską, a nie jak od niej się oddalać.

Traktat z Lizbony formalnie wzmocnił rolę par-

lamentów narodowych, ale de facto praktykę wyku-

wa się poprzez relacje pomiędzy rządami, a w naszym

przypadku pomiędzy Sejmem i Senatem.

Zresztą to

wynika też z debaty o tym, że w polskim Sejmie, żeby

go zeuropeizować, wszystkie komisje branżowe po-

winny zajmować się problematyką unijną.

Nie będzie

wtedy takich kuriozalnych wystąpień.

Po prostu po-

słowie będą wiedzieli więcej o Unii Europejskiej

i będą być może w sposób bardziej rozsądny prowa-

dzić debatę.

Proponowałbym zatem, żebyśmy tak

przekształcili nasze prawo, żeby sprawami europej-

skimi – mniej więcej 2/3 prawa tworzy się w Unii

Europejskiej – zajmowała się cała Izba: wszystkie

komisje.

Jest jeszcze jeden problem.

Parlamenty narodowe

coraz bardziej otwarcie prowadzą dialog polityczny.

W dialogu politycznym wykuwają się nowe idee.

W do-

bie Internetu, gdzie na Twitterze jest zarówno pre-

zydent Obama, jak i premier Tusk, szybkie kontak-

towanie się jest naturalne, tymczasem my tkwimy

jeszcze w jakiejś mentalnej blokadzie.

Musimy umoż-

liwić wszystkim posłom swobodne kontaktowanie

się.

Prawo nam w tej chwili tego zabrania, a więc

mam apel do Prezydium Sejmu, żeby odblokować

pewne przepisy.

Na koniec chciałbym powiedzieć dwa słowa o tym,

co jest naszym interesem narodowym i jak należy go

bronić za granicą.

Niewątpliwie strażnikiem interesu

narodowego jest każdy rząd – drugą kadencję rząd

PO i PSL, kiedyś rząd PiS-u, Samoobrony i Ligi Pol-

skich Rodzin, być może w przyszłości jakieś inne

rządy.

Wszyscy posłowie, obojętnie jaki mają interes

partyjny, za granicą powinni bronić wspólnego inte-

resu Polski, dlatego uważam, że należy doprowadzić

do sytuacji, w której będzie osoba, która reprezentu-

je Polskę na zewnątrz, będzie miała instrukcje, co

należy mówić i co jest polskim interesem, żeby się

dobrze wypowiadała.

Już kończę, bo czas mi pokazu-

ją koleżanki i koledzy, a jeszcze raz wracając do posła

Sellina, nie patrzmy na to, co już prześniliśmy, patrz-

my do przodu i kształtujmy nową Unię Europejską.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wie!

Myślę, że plan dzisiaj był taki, żeby schować

pakt fiskalny i dyskusję na temat wejścia do strefy

euro pod sukcesem negocjacyjnym.

Rzeczywiście ta

narracja jest cały czas powtarzana, ona zresztą była

widoczna i słyszalna w wypowiedzi Donalda Tuska,

ale i Leszka Millera.

Pojawia się ciekawy sposób ko-

munikowania ze społeczeństwem.

Oto owi dwaj pa-

nowie mówią, że potrzebują 2/3 głosów w Sejmie do

tego, żeby, po pierwsze, przegłosować pakt fiskalny,

czyli zdają sobie sprawę, że jeżeli przegłosują zwykłą

większością, to będzie to niezgodne z konstytucją, i po

drugie, potrzebują zmiany konstytucji po to, aby

wprowadzić nas do strefy euro.

Rzeczywiście taką

narrację można prowadzić, żeby Polska mogła zrea-

lizować plan Platformy Obywatelskiej, PSL-u, SLD,

Ruchu Palikota, żebyśmy się stali jednym państwem,

Poseł Andrzej Gałażewski

państwem o nazwie Unia Europejska, z jedną walu-

tą, z jednym budżetem, z jednym językiem, bo nie

wiem, czy państwo wiedzą, ale podczas naszych wi-

zyt studyjnych w Brukseli już nie tylko w kuluarach

dyskutuje się o tym, że zbyt wiele kosztują tłumacze,

więc warto rozważyć, aby język angielski był języ-

kiem obowiązującym.

W związku z tym postaram się

też zwrócić uwagę na te kwestie, które tak naprawdę

są dzisiaj podstawą debaty, czyli nie tylko na wielo-

letnie ramy finansowe, ale również na pakt fiskalny,

jak też wejście do strefy euro.

Komisja do Spraw Unii Europejskiej od wielu lat

rzeczywiście opiniuje różnego rodzaju rozporządze-

nia, które pokazują, czy pokazywały, nie jaki będzie

budżet, ale w jaki sposób ten budżet zostanie podzie-

lony.

I tutaj widzimy sporo zagrożeń, o których nie

dyskutujemy na sali sejmowej, między innymi takie,

które będą skutkowały ograniczeniem absorpcji

owych pieniędzy, między innymi mówimy o zwięk-

szeniu wkładu własnego czy o propozycjach warun-

kowości makroekonomicznej, czyli o limitach długu

i deficytu.

Wyobraźmy sobie oto taką sytuację – do

tego też nawiązuje pakt fiskalny, o którym państwo

tak beztrosko mówią – że samorządy, wszystkie za-

dłużone, mimo że stosują praktykę geniusza tego

rodzaju działań, ministra Rostowskiego, i wyprowa-

dzają dług do spółek powoływanych na okoliczność

budowania różnego rodzaju infrastruktury, budowa-

nia niepotrzebnych nikomu inwestycji, i wyobraźmy

sobie oto, że taki samorząd podejmuje decyzję, wyła-

nia w przetargu inwestora, rozpoczyna budowę i nag-

le Komisja Europejska, mając jako oręż pakt fiskalny,

jak również owe wynegocjowane wieloletnie ramy

finansowe, po prostu zamraża środki.

W związku

z tym ten samorząd zwyczajnie będzie musiał zapła-

cić ze swoich własnych pieniędzy.

Przypominam, że

absorpcja w latach 2007–2013 doprowadziła do tego,

że wszystkie samorządy są na granicy maksymalne-

go zadłużenia, a przecież będą za to określone kary.

Jednocześnie chciałabym zwrócić uwagę na taki

szczegół w pakcie fiskalnym, mianowicie w art. 3 ust.

3 ppkt b mówi się o wyjątkowych okolicznościach,

kiedy kary i zamrażania funduszy strukturalnych

nie będą włączane, czy nie będą wdrażane.

Mówi się

o nich w ten sposób: oznaczają one nadzwyczajne zda-

rzenie, na które umawiające się strony nie mają

wpływu i które wywierają znaczący wpływ na sytu-

ację finansową sektora instytucji rządowych i samo-

rządowych, lub okresy znacznego pogorszenia ko-

niunktury gospodarczej, o których mowa w zmienio-

nym pakcie stabilności i wzrostu, pod warunkiem że

tymczasowe odchylenia dotyczące danej umawiającej

się strony nie zagrażają stabilności.

Proszę państwa,

oto jakiś bliżej nieokreślony komisarz, bliżej nieokre-

ślona grupa będzie decydowała na podstawie bliżej

nieokreślonych kryteriów, co znaczą owe nadzwy-

czajne okoliczności, i będzie tak samo jak z sześcio-

pakiem, dwupakiem, raportem Montiego i różnymi

innymi obwarowaniami, których nikt zwyczajnie nie

przestrzega, bo kwestią nie jest łamanie konstytucji

krajów wchodzących w skład Unii Europejskiej, ale

sztuka przestrzegania zasad.

Druga kwestia, która rzeczywiście tutaj wy-

brzmiewała w wystąpieniu między innymi Donalda

Tuska, ale również pani przewodniczącej Pomaskiej,

to skok cywilizacyjny.

Proszę państwa, ja rozumiem,

że my żyjemy w innych światach: wzrost bezrobocia,

drogi prowadzące donikąd lub drogi, po których jeż-

dżą trzy rowery i dwa samochody, budowanie szkół

– o których szkołach pani mówi, bo my mówimy

o tysiącach likwidowanych – gremialne wyjazdy mło-

dych ludzi, którzy chcą szukać swojego szczęścia

wszędzie, ale nie w Polsce, miliony ludzi pracujących

w szarej strefie.

Kapitał ludzki – beneficjenci właści-

wie wiedzą na pewno, że będą mieli zapłacony dojazd

do luksusowego hotelu i zjedzą dobry obiad, a czego

tam nauczą, to już naprawdę nikt w to nie wnika,

oczywiście nikt tego nie monitoruje.

Jednocześnie

dramatyczna jest sytuacja, jeżeli chodzi o wszystkie

projekty związane z kanalizacją Polski.

Jest kilka

takich projektów, które sama analizuję.

Nie ma ni-

kogo, kto by to zinwentaryzował, zmonitorował, za-

stanowił się nad efektami ekologicznymi.

Jest taki

związek, który chwali się, że zakończył projekt, a ma

kilka rur, które kończą się w polach, który w doku-

mentach nie potrafi wyspowiadać się z przetargów.

Są takie związki, proszę państwa, które dokumenty

związane z projektem europejskim wydają zaintere-

sowanym obywatelom, radnym i posłom po interwen-

cji policji.

Jeżeli więc mówimy o rozwoju cywilizacyj-

nym, to nie wtedy, kiedy mówimy o funduszach

strukturalnych.

Jednocześnie chcę zwrócić uwagę na

to, jakie są proporcje tych faktycznie funkcjonują-

cych pieniędzy.

Ponad 100 mld zł (Dzwonek) to po

prostu, zwyczajnie nasze składki, składki do Euro-

pejskiego Banku Centralnego, do Europejskiego Ban-

ku Inwestycyjnego, to ponad 172 instytucje, które

wdrażają projekty europejskie, oczywiście zdomino-

wane przez Platformę Obywatelską i PSL, gdzie śred-

nia zarobków oscyluje w wysokości około 5 tys., gdzie

projekty przyznawane są nie tym, którzy potrzebują,

ale tym, którzy albo rządzą i są z Platformy Obywa-

telskiej lub PSL-u, albo współtworzą tego rodzaju

koalicję.

Przykładów są dziesiątki, interwencji – dzie-

siątki, i brak reakcji.

Jedynie warto...

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Anna Zalewska:

…puentując wypowiedź, dyskutując o sukcesie

negocjacyjnym, zwrócić uwagę na to, że my te pienią-

dze po prostu źle wydajemy, że my marnujemy te

pieniądze i następne pieniądze zwyczajnie nie powin-

Poseł Anna Zalewska

ny być w ten sposób absorbowane.

Potrzebne są in-

terwencja i monitoring, tak abyśmy tę resztkę, która

nam zostanie po odliczeniu wszystkich składek,

właściwie wydatkowali.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani posłanka Pomaska w trybie sprostowania,

jak rozumiem.

Poseł Agnieszka Pomaska:

Pani poseł, pani chyba nie zrozumiała albo żyje

na innej planecie.

Moja córka wczoraj w przedszkolu

obchodziła dzień kosmitów, być może aura tego dnia

odczuwalna jest jeszcze dzisiaj.

Ja zupełnie nie rozu-

miem negowania tego, co się zdarzyło w Polsce, tego,

że w Polsce inwestujemy miliardy euro.

Rozumiem,

że można się obrażać na wyborców, na Platformę, że

wygrywa kolejne wybory samorządowe i decyduje czy

współdecyduje o wydawaniu tych środków, ale weźcie

się w garść, wygrajcie wybory…

(Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Wygramy, wygramy.)

…i przedstawcie konkretny plan albo przedstaw -

cie alternatywę.

Wygracie wybory, będziecie decydo-

wać, jak wydawać te pieniądze.

Na razie na szczęście

Polacy zdecydowali inaczej i oby tak dalej, bo inaczej

skończy się to katastrofą.

Dziękuję.

(Oklaski)

(Głos z sali: Czyżby?)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Tomczyka z Klubu Parlamentarnego Platforma Oby-

watelska.

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Rzeczywiście mieliśmy dzisiaj tutaj do czynienia, i cią-

gle mamy, z propagandą porażki, którą państwo ze

strony Prawa i Sprawiedliwości uprawiacie, i antyeu-

ropejskością, o której mówił pan minister Rostowski,

ale wszystkich przebił swoją pierwszą wypowiedzią pan

poseł Szczerski, który – mam takie wrażenie – chyba

trochę spalikociał, bo retoryka ta sama, argumenty

podobne, nawiązania podobne, tylko że przynajmniej

Janusz Palikot nie kwestionuje matematyki, a dla pań-

stwa więcej zawsze znaczy mniej.

(Poseł Anna Zalewska: Matematyki.)

Pan poseł Szczerski jest co prawda politologiem,

a nie matematykiem, ale działania na poziomie, któ-

ra wartość jest większa, były już na lekcjach w kla-

sach I–III w szkole podstawowej.

(Poseł Anna Zalewska: W szkole uczą również ak-

centu.)

Palenie Polski?

Jak pan w ogóle może porówny-

wać to do działań polskiego rządu?

Takie argumenty,

jakie dzisiaj padły, naprawdę rzadko padają z tej try-

buny.

Co będzie dalej?

Czy czekają nas już tylko prze-

kleństwa, czy czeka nas jakaś szamotanina w Wyso-

kiej Izbie?

A może pan poseł Szczerski ściga się z jedną

posłanką z Prawa i Sprawiedliwości na radykalne

zwroty?

Jeśli zależało panu, żeby być dzisiaj w me-

diach, to pewnie się to uda, ale nie wiem, czy to coś

wniesie do debaty o pakcie fiskalnym i o przyszłości

Unii Europejskiej, bo właściwie o tym dzisiaj rozma-

wiamy.

(Poseł Robert Telus: Do czego pan namawia?)

Chyba że nawiązuje pan do powiedzenia: nikt nas

tak jak kiedyś powiedział z tej mównicy pan prezes

Jarosław Kaczyński.

Mam wrażenie, że każda deba-

ta w tej Izbie ze strony Prawa i Sprawiedliwości wy-

gląda właśnie tak: nikt was nie przekona, że białe

(Głos z sali: A może do rzeczy?)

(Poseł Henryk Kowalczyk: Do rzeczy, może tak

o pakcie?)

Ja państwu nie przeszkadzałem.

Jeśli mógłbym

dokończyć…

(Głos z sali: A więc do rzeczy.)

Pani marszałek, czy mógłbym dokończyć?

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Cezary Tomczyk:

Mam też takie wrażenie, że jesteście państwo je-

dyną partią w Polsce, która każdy sukces Rzeczypo-

spolitej, a o tym w tej chwili też rozmawiamy, jest

w stanie przekuć w porażkę.

To jest naprawdę wyjąt-

wy jesteście betonową opozycją.

Nie wiem, co jest

następne.

Wy jesteście chyba żelbetonową opozycją,

to już jest chyba następny krok.

My już wiemy, że nie jesteście tymi, którzy potra-

fią pochwalić.

Już przyzwyczailiśmy się do tego, wie-

my to, ale co trzeba mieć w głowach, żeby na 24 go-

dziny przed lutowym szczytem urządzić w Polsce

debatę sejmową o tym, jak źle według was są wyda-

wane środki unijne?

Czy to mogłoby pomóc polskim

negocjatorom w Unii Europejskiej pozyskać te 300

mld na politykę spójności?

Również dzisiaj uprawia-

cie państwo propagandę dziejowej porażki tylko dla-

Poseł Anna Zalewska

tego, że właściwie nie przedstawiacie żadnej innej

alternatywy, nie macie czego się czepić, więc mówicie

tylko o katastrofie, o niczym więcej, o katastrofie go-

spodarczej.

Polska krok po kroku pokazuje, jak dobrze wyda-

wać pieniądze.

Nie mam tu na myśli tylko rządu, ale

też samorządy, polskich przedsiębiorców i wszystkich

tych, którzy korzystają z budżetu unijnego.

Pokaza-

liśmy, że unijne środki przekładają się na wielki cy-

wilizacyjny skok.

Tak jak powiedział premier, jeste-

śmy na jakimś etapie drogi, ale systematycznie goni-

my Europę, co widać po wartościach, o których mó-

wili ministrowie.

(Głosy z sali: Może jeszcze coś o PiS-ie?)

Pakt fiskalny, o którym dziś rozmawiamy, niero-

zerwalnie wiąże się z budżetem unijnym.

Jeśli jest

coś takiego jak europejska racja stanu, o tym dzisiaj

nie mówiliśmy, to w pierwszej kolejności pewnie jest

nią właśnie budżet unijny, a w drugiej – pakt fiskal-

ny.

Główne kwestie, które ekonomiści podnoszą, jeśli

mówią o pakcie fiskalnym, to takie, że w przyszłości

będzie silniejszy wzrost gospodarczy w Unii Europej-

skiej, a co za tym idzie, w Polsce, ściślejsza koordy-

nacja polityk gospodarczych w strefie euro i Unii, ko-

nieczność zapewniania przez rządy zdrowych i sta-

bilnych finansów.

Z czym tu się nie zgadzać?

To jest

po prostu żart, w waszym wykonaniu dzisiejsza de-

bata była jednym wielkim żartem.

Na koniec powiem tylko, że ja – myślę, że podobnie

jak miliony Polaków – jestem dumny, że teraz w Eu-

ropie Polska kojarzy się ze zdrową gospodarką, ze

wzrostem gospodarczym i ze stabilnością.

Wszyscy

oczach staje się krajem naszych marzeń, że należymy

do wielkiej wspólnoty gospodarczej, największej na

świecie, że należymy do największego na świecie pak-

tu militarnego.

Jak można też nie docenić chociażby

faktu, że Polska jest największym beneficjentem

w Unii Europejskiej?

Ostatnie zdanie.

Mam wrażenie, że rząd robi swoje,

a wy po prostu dalej krytykujcie, bo jak do tej pory nie

wnieśliście żadnej wartości dodanej, jeśli chodzi o tę

debatę i polską politykę.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

od tego, że gdy słuchałem debaty po prawej stronie,

wyszło na to, po tym, jak wystąpił pan poseł Sellin,

że oni by chcieli jednocześnie zjeść ciastko i mieć

ciastko albo być za, a nawet przeciw.

Przypomnę, że 11 kwietnia 2000 r. polski złoty

uległ upłynnieniu, od tego momentu nie mamy bez-

pośredniego wpływu na kształtowanie się kursu zło-

tego.

A więc mit o tym, że tracimy możliwości kształ-

towania polityki kursowej, jest niezasadny, chyba że

komuś marzy się usztywnienie kursu złotego jeszcze

raz bez wejścia do mechanizmu ERM II.

Należy podkreślić, że mimo iż zawarcie paktu fi-

skalnego jest bezpośrednio związane z podejmowa-

nymi w ramach Unii Europejskiej działaniami anty-

kryzysowymi, nie jest on oczywiście wyłącznym pa-

naceum na kryzys.

Wpisuje się w szerszy kontekst

trwającej już od kilku lat z różnym natężeniem de-

baty o sposobach zarządzania Unią Europejską,

w tym o potrzebie wyodrębnienia centrum integra-

cyjnego, które decydowałoby o zakresie i tempie in-

tegracji.

Do tej pory debata ta przyniosła praktycznie pro-

pozycję utworzenia tzw. rządu gospodarczego w ra-

mach strefy euro, którego celem byłaby ściślejsza

przez państwa strefy euro i możliwość uruchamiania

wsparcia finansowego w razie trudności w poszcze-

gólnych państwach.

Rozważany dzisiaj traktat jest

próbą połączenia tych koncepcji w celu zacieśnienia

koordynacji polityki gospodarczej państw stron trak-

tatu i zapewnienia przestrzegania przez nie określo-

nych wysokich standardów w zakresie polityki bu-

dżetowej.

Celem przyjęcia paktu fiskalnego w krót-

kiej perspektywie jest także zwiększenie zaufania

rynków finansowych do państw strefy euro oraz Unii

referendum w sprawie przystąpienie Polski do Unii

Europejskiej, kiedy obywatele zdecydowali, że będą

uczestniczyć we wspólnym budowaniu silnej europej-

skiej gospodarki, konkurencyjnej w stosunku do in-

nych regionów i krajów, takich jak Stany Zjednoczo-

ne, Japonia czy teraz kraje BRICS.

kryteriów kopenhaskich i podpisania traktatu akce-

syjnego.

Wówczas Polska zobowiązała się osiągnąć

zdolność do spełnienia kryteriów z Maastricht i przy-

jęcia wspólnej waluty oraz wejścia do unii gospodar-

czej i walutowej.

Od tego czasu Polska musiała wypełnić wiele ogra-

niczeń prawnych, pieniężnych oraz przede wszystkim

fiskalnych, poczynając od traktatowych kryteriów

budżetowych dotyczących deficytu i zadłużenia pub-

licznego.

przez wymogi paktu stabilności i wzrostu

i ich zaostrzenie w kolejnych jego reformach z 2005 r.

oraz 2010 r.

Obecnie stoimy przed decyzją dotyczącą przyjęcia

kolejnych regulacji, które mają na celu dalsze dyscy-

plinowanie polityki fiskalnej.

Czy to nas ograniczy?

Absolutnie nie.

Finanse publiczne w Polsce są rela-

tywnie w dobrej kondycji.

Wszyscy zdajemy sobie z tego

sprawę.

Poseł Cezary Tomczyk

Aby zagwarantować osiąganie stabilnego pozio-

mu wzrostu gospodarczego w krótkim i w długim

okresie, należy ściśle współpracować z ważnymi gra-

czami w Unii Europejskiej.

Polska powinna znaleźć

pan poseł Rosati stwierdził wcześniej.

Na dzień dzisiejszy Polska stoi przed wyborem

strategicznym.

W 1993 r. rozpoczęliśmy jazdę po wy-

boistej drodze, powoli nabierając prędkości, jednak

była to jeszcze jazda w ramach drugiej…

(Poseł Romuald Ajchler: Musisz uważać na radary..)

…prędkości.

Dzisiaj doganiamy już państwa ści -

słej piętnastki, przechodząc na pierwszy, czołowy pas

jazdy, czego wymiernym efektem był niedawny suk-

ces negocjacji dotyczących nowej perspektywy finan-

sowej.

Warto na koniec powiedzieć, że należy również

pamiętać, iż nasze decyzje śledzą inwestorzy rynko-

wi.

Przyjęcie paktu fiskalnego to dla nich wyraźny

sygnał dotyczący wysokiej wiarygodności polskich

instrumentów Skarbu Państwa na międzynarodo-

wym rynku finansowym.

Tylko słaby zawodnik, z kom-

pleksami boi się grać w silnej drużynie.

Posiadanie

silnej waluty w zglobalizowanym świecie jest funda-

mentem wzrostu gospodarczego.

Unia gospodarcza

jest faktycznie dla twardych graczy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałkini!

Wysoki Sejmie!

Państwo Mini-

strowie!

To już ósma godzina debaty o informacji

premiera na temat negocjacji dotyczących perspek-

tywy 2014–2020, na temat paktu fiskalnego.

Nie ma

co ukrywać, że zmierzamy do podsumowania tej de-

baty.

Debaty, która wieńczy w parlamencie wiele lat

przygotowań do wynegocjowania nowej perspektywy

unijnej dla Polski.

To także ostatnie miesiące inten-

sywnej pracy w parlamencie.

Na przykład mamy de-

peszę PAP z 21 listopada 2012 r.

PiS chce przyjęcia

projektu, który zawiera wezwanie do użycia weta,

gdyby budżet Unii Europejskiej był niekorzystny dla

Polski.

Projekt ten zawiera wezwanie rządu do zawe-

towania budżetu Unii, gdyby jego rozwiązania były

niekorzystne dla Polski.

Mamy 19 lutego 2013 r.

Wiemy już, jakie będą środki,

które Polska otrzyma na lata 2014–2020, i zapytam…

Oj, nie mam za bardzo kogo zapytać, bo ławy opozycji

z PiS są mocno przetrzebione, nie ma prezesa…

(Poseł Robert Telus: Popatrz na swoje ławy.)

…nie ma Krzysztofa Szczerskiego, który repre -

zentował klub PiS, nie ma pana Kuźmiuka, który

aktywnie uczestniczył w tej debacie.

(Głos z sali: Was jest jeszcze mniej!)

Nie widzę też pani Krystyny Pawłowicz, którą

mógłbym zapytać: I co, zawetowalibyście?

(Głos z sali: Powtórzymy.)

Zawetowalibyście ten budżet?

(Głos z sali: Nie, nie zawetowaliby.)

Czy PiS zawetowałby budżet, który jest…

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Proszę nie pokrzykiwać, panie pośle.

(Poseł Marek Matuszewski: Ale to niech nie pro-

wokuje, pani marszałek.)

Proszę nie pokrzykiwać.

Panie pośle, proszę kontynuować.

Poseł Marek Łapiński:

Czy zawetowalibyście państwo ten budżet, który

jest tak dobry dla polskich samorządów?

Widzę tu

Bogdana Rzońcę.

Pracowaliśmy razem w samorzą-

dach wojewódzkich: ty na Podkarpaciu, ja na Dolnym

Śląsku.

Jest Zbyszek Zaborowski ze Śląska.

To po-

czątek ostatniego okresu kończącej się właśnie per-

spektywy finansowej.

Wiemy, jak środki, którymi

dysponowaliśmy, zmieniały, zmieniają i będą zmie-

niać Polskę.

Co, Bogdanie, zawetowałbyś te pienią-

dze?

Nie chciałbyś ich na Podkarpaciu?

(Poseł Bogdan Rzońca: Będzie gorzej.)

Myślę, że odpowiedź jest oczywista.

Ten budżet

dla samorządów jest niezwykle korzystny, bo nic nie

było nam dane w tych negocjacjach.

Po pierwsze, ci

samorządowcy, którzy pracowali w poprzednich za-

rządach, w poprzedniej kadencji, pamiętają, że poli-

tyka spójności dla Polski, Europejski Fundusz Roz-

woju Regionalnego i konwergencja nie były pewne.

Tak naprawdę mogło się okazać, że cały nowy budżet

w nowej perspektywie będzie wyglądał tak jak in-

strument „Łącząc Europę”, jak CEF, krytykowany

przez Polskę, krytykowany przez rząd, koalicję i opo-

zycję, ale z CEF pieniądze trafią także do Polski.

Mogły to być tylko fundusze dzielone w Brukseli,

mogły to być tylko fundusze strukturalne, a nie po-

lityka spójności, której zadaniem jest poprawa wa-

runków życia, poprawa sytuacji gospodarczej w re-

gionach.

Nie sądzę, żebyście ten budżet zawetowali,

choć dzisiaj przez cały dzień, przez 9 godzin debaty

udowadniacie, że to jest zły budżet.

To budżet dobry dla polskich samorządów.

To bu-

dżet dobry dla polskiej wsi.

To budżet dobry dla pol-

skich samorządów, dlatego że jest wynegocjowany

VAT kwalifikowany.

To budżet dobry dla polskich

samorządów, dlatego że w ramach przyszłych regio-

nalnych programów operacyjnych można wspierać

Poseł Killion Munyama

budowę i remonty dróg lokalnych.

To budżet dobry,

dlatego że jest elastyczność, czyli przesuwanie pomię-

dzy I a II filarem we wspólnej polityce rolnej.

Niezwy-

kle istotny dla samorządów VAT kwalifikowany –

wielki sukces premiera Donalda Tuska w ostatnim

dniu negocjacji.

To dobry budżet, dzięki któremu

Polska uzyska bardzo dobre efekty.

Myślę, że za to

wszyscy będziemy bardzo wdzięczni w następnych

latach pracy nad środkami europejskimi.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wie!

Wysoka Izbo!

W dzisiejszej debacie poświęconej

projektowi ustawy o ratyfikacji Traktatu o stabilno-

i Walutowej, zwanego paktem fiskalnym, padło już

wiele słów i argumentów.

Niemniej jednak należy

zwrócić uwagę na kilka istotnych elementów.

Po pierwsze, wbrew poglądom głoszonym przez

opozycję pakt fiskalny zapobiega rozpadowi i podzia-

łowi Unii na strefę euro i kraje nieposiadające wspól-

nej waluty, a to dlatego, że istnieją instrumenty in-

stytucjonalne, które pozwalają tym krajom, w tym

właśnie Polsce, na uczestniczenie w pracach strefy

euro, a przecież do tej pory takiej możliwości w ogóle

nie mieliśmy.

To niezwykle ważne, że mamy możli-

wość zabierania głosu podczas obrad państw strefy

euro i nic nie dzieje się bez nas.

Po drugie, należy obalić mit związany z rzekomą

sprzecznością paktu fiskalnego z naszą konstytucją.

W czasie pierwszego czytania w grudniu ubiegłego

roku na posiedzeniu połączonych Komisji Spraw Za-

opinie prawników były jednoznaczne – prawnicy nie

podzielili tych obaw.

Nie róbmy więc wody z mózgu

naszemu społeczeństwu.

Rzeczywiście możemy zastanawiać się nad try-

bem ratyfikacji, czy skorzystać z art. 89, czy z art. 90

konstytucji, ale przedmiotowy projekt ustawy nie

narusza przecież w ogóle naszego prawa.

Warto podkreślić, że większość ograniczeń fiskal-

nych została ujęta ponad rok temu w przyjętym już

sześciopaku.

Jedyną nowością jest obowiązek wpro-

wadzenia reguły fiskalnej dotyczącej 0,5% do obowią-

zującego u nas porządku prawnego celem zapewnie-

nia przestrzegania jej w trakcie krajowych procedur

budżetowych oraz uznanie jurysdykcji Europejskiego

Trybunału Sprawiedliwości w sprawie wdrożenia

dyrektywy dotyczącej przeniesienia tych zobowiązań

do krajowego porządku prawnego.

Po trzecie wreszcie, zapisane w tytule III paktu

wszystkie dyscyplinujące zobowiązania fiskalne

obowiązują wprawdzie państwa członkowskie, któ-

re traktat ratyfikują i nie należą do strefy euro, ale

dopiero po uchyleniu derogacji, czyli w momencie

wejścia do strefy euro.

W przyszłości oczywiście

czeka nas na pewno debata dotycząca tego, kiedy

Polska ma przystąpić do strefy euro.

Niewłaściwe

jednak jest stawianie pytania, czy mamy wejść do

tej strefy, ponieważ taka decyzja zapadła już w roku

2004, kiedy to Polska zobowiązała się, że do niej

wejdzie.

Mało kto podnosi również argument, że

z powodu naszej nieobecności w strefie euro nasza

gospodarka traci rocznie ponad 20 mld zł, a to we-

dług różnych obliczeń jest do 2% naszego PKB

rocznie.

O sile państwa decyduje przede wszystkim gospo-

darka.

Jeżeli chcemy więc wzmocnić filar gospodar-

czy Unii i zapewnić w tym obszarze bezpieczeństwo,

to w żywotnym interesie Polski jest przystąpienie do

strefy euro, która coraz intensywniej integruje się

wewnętrznie.

Polska zatem stoi przed wyborem: albo

integrować się, albo pozostać na zewnątrz i skazać

się na izolację.

To zdaje się sugerować nam opozycja.

Pakt fiskalny jest nieuchronną konsekwencją zda-

rzeń, które miały miejsce od naszego wejścia do Unii

Europejskiej w 2004 r.

Pięć lat później wszedł w życie

traktat z Lizbony.

Prezydent której opcji politycznej

go podpisał?

Czy nie waszej?

Unia Europejska nie żyje w próżni.

Zmaga się z kry-

zysem gospodarczym i finansowym, dotykają ją prob-

lemy demograficzne związane z globalizacją i wzra-

stającą potęgą chociażby Indii czy Chin.

Dzisiaj więc

spór o pakt fiskalny jest nam zupełnie niepotrzebny,

ponieważ ustalenia paktu fiskalnego w chwili obec-

nej w ogóle nas nie obowiązują.

Jeżeli jednak doma-

gamy się solidarności, to musimy przejąć odpowie-

dzialność.

Formą tej odpowiedzialności jest przyjęcie

paktu fiskalnego bez straszenia społeczeństwa utra-

tą suwerenności.

Każda umowa międzynarodowa do

czegoś zobowiązuje i wymaga porozumienia.

W na-

szym interesie leży udział w pracach państw strefy

euro i decydowanie o jej przyszłości.

Tylko w ten

sposób możemy odnieść sukces, co zresztą pokazali-

śmy w konkluzjach debaty na temat podziału środ-

ków w ramach wieloletnich ram finansowych.

Uzy-

skaliśmy znacznie więcej niż pozostałe kraje, niż

oczekiwaliśmy, ale nie dlatego, że jesteśmy hamulco-

wymi Unii jak nasza opozycja, lecz właśnie dlatego,

że odpowiedzialnie i solidarnie przejmujemy współ-

odpowiedzialność za losy naszego kraju i Europy.

Kończąc, chcę powiedzieć, że pakt fiskalny nie

nakłada na Polskę żadnych zobowiązań, natomiast

daje nam nowe uprawnienia, które polegają na uczest-

niczeniu w procesie decyzyjnym i umożliwiają nam

realne wpływanie na kształt strefy euro.

To dla nas

szansa na wyrównywanie różnic rozwojowych i lep-

Poseł Marek Łapiński

szą koordynację polityki gospodarczej, a to powinniśmy

czynić w imię tych pokoleń, które chcą żyć i pracować

w naszym kraju.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

tego, czy rzeczywiście Europa posuwa się w kierunku

federalnym.

Otóż część posłów PiS czy może nawet

wiele decyzji podejmowanych jest w Brukseli.

Cała

polityka handlu zagranicznego, w bardzo dużej mie-

rze wspólna polityka rolna, polityka transportowa,

wszelkie standardy, normy itd. są ustalane przez

Unię Europejską.

Można powiedzieć, że prawdopo-

dobnie już o co najmniej połowie naszego ustawodaw-

stwa decyduje się w Unii Europejskiej.

Natomiast jaki jest błąd zasadniczy, który popeł-

niacie, z czym ciągle nie możecie się pogodzić?

Chyba

tego państwo nie rozumiecie, że Unia Europejska to

jesteśmy my.

Bruksela to są Polacy, to są przez nas

wybrani przedstawiciele, to jest Komisja.

My ich kon-

trolujemy.

Ta demokracja jest europejska, to nie jest

jakieś obce ciało.

Ciągle mówicie o tym tak, jakby to

było coś innego.

Nie, to jest Polska, to jesteśmy my.

Sprawne zarządzanie naszą gospodarką i korzyści

będą wynikać również z tego, jak Unia będzie kiero-

wana, jak będzie zarządzana, jak swoje kompetencje,

takie czy inne, będzie realizować.

A więc nie bójmy

się przekazywania kompetencji czy sprawniejszego

zarządzania Unią.

Od tego państwo polskie nie zgi-

nie, na pewno zostanie nam bardzo wiele rozmaitych

kompetencji, obyśmy tylko potrafili dobrze z nich

korzystać.

Drugą sprawą jest polityka rolna.

Proszę pań-

stwa, jeśli na całą politykę rolną idzie o 10% mniej,

a my z Brukseli dostajemy o 8% więcej, to chyba nie

można tego nazywać jakąś klęską, porażką.

Oprócz

nas jeszcze kilka innych krajów, około 10, na wspólną

politykę rolną dostaje więcej, 16 krajów dostaje mniej.

A więc te, które otrzymują mniej na wspólną politykę

rolną, dostają o 5%, o 10%, nawet o 20% mniej, bo

w ogóle Unia Europejska zaczyna wydawać mniej na

wspólną politykę rolną.

(Poseł Andrzej Halicki: Klęska urodzaju.)

Zastanawiam się również, czy u nas, czy w na-

szym przypadku spór o wysokość dopłat bezpośred-

nich jest najważniejszą sprawą.

Nasi rolnicy, szczęś-

liwie, dobrze sobie radzą.

W ostatnich sześciu latach,

bo z tego okresu mam dane, produkcja rolna wzrosła

o dwadzieścia parę procent, inwestycje wzrosły o 50%,

eksport podwoił się, między rokiem 2005 a 2011 eks-

port rolny podwoił się, mamy duże nadwyżki w rol-

nictwie.

Dopłaty bezpośrednie nie tworzą nowych

miejsc pracy.

Jeśli patrzyłbym na wieś pod kątem

tego, gdzie są potrzebne te wielkie pieniądze, które

wywalczyliśmy, gdzie je dawać, to zastanowiłbym się,

co jest problemem wsi.

Problemem wsi są pozarolni-

cze miejsca pracy.

Tam jest 600 tys. ludzi, ukryte

bezrobocie, bo siła robocza, ludzie w gospodarstwach

rolnych są słabo wykorzystani.

(Poseł Bogdan Rzońca: 900 tys.)

Pan mnie poprawia, że jest nawet 900 tys. Tak,

panie pośle, to jest problem.

Jest problem młodzieży wiejskiej, która nie ma

dostępu do Internetu.

(Poseł Bogdan Rzońca: Problem rządu.)

Jest problem przedsiębiorczości na wsi, wykształ-

cenia na wsi, nauki języków obcych.

A więc jeśli

mamy te pieniądze dobrze wydać, to chciałbym, że-

byśmy ścigali się w innej konkurencji, żebyśmy w Unii

Europejskiej byli najlepsi nie w dopłatach bezpośred-

nich, tylko żebyśmy byli najlepsi, jeśli chodzi o Inter-

net na wsi, w szkołach wiejskich, żebyśmy mieli naj-

lepsze w Europie szkoły wiejskie, żeby u nas było

najmniejsze bezrobocie na wsi.

To jest główny prob-

lem, który za pomocą tych środków powinniśmy roz-

wiązać.

To też poddaję pod rozwagę rządowi i panu

ministrowi Kalembie – czy będziemy ścigać się w do-

płatach bezpośrednich, czy też pościgamy się troszkę

w innych konkurencjach, bo wydaje mi się, że na wsi

są inne, ważniejsze problemy.

Wreszcie ostatnia drobna sprawa, mianowicie mó-

wiło się, padały tutaj słowa, że Polska nie została tam

wymieniona.

Proszę państwa, rzeczywiście, spraw-

dziłem to, jest tam wymienionych 10 krajów, jeśli

chodzi o środki spójności, dostają jakieś grosze na

rozmaite rzeczy.

W przypadku polityki rolnej wymie-

nionych jest 11 czy 14 krajów – że są dla nich jakieś

środki.

W sumie te kilkanaście krajów imiennie wy-

mienionych dostaje około 15 mld euro na całe siedem

lat, te 15 czy 16 krajów.

To są takie wisienki.

My

dostaliśmy cały tort, proszę państwa, oni dostali wi-

sienki, żeby ten budżet jakoś przepchnąć.

A więc po-

przyjmy ten budżet, bo naprawdę jest tego wart.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Marek Krząkała

Poseł Joanna Kluzik-Rostkowska:

Pani Marszałek!

Państwo Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Osiem godzin debaty za nami i cały pakiet bardzo

karkołomnych albo wręcz nie do udowodnienia tez.

Po pierwsze, państwo z opozycji chcecie nam udo-

wodnić, że 102 to jest więcej niż 106.

Chcecie nam

udowodnić, że w mijającej perspektywie, kiedy dosta-

liśmy 102 mld z ponad 1036 mld euro, to jest to suma

większa niż to, co dostaniemy w następnej perspek-

tywie, czyli 106 mld z 999 mld euro.

Jako żywo 106

jest większe niż 102.

Drugą rzeczą, którą chcecie nam udowodnić,

a która również jest nie do udowodnienia, jest to, że

11. miejsce w rankingu państw dostających najwięcej

pieniędzy na głowę, na jednego mieszkańca, to jest

znacznie lepsza pozycja niż 5., którą będziemy mieć

teraz, w tej perspektywie.

Jako żywo 5. pozycja jest

zdecydowanie lepsza niż pozycja 11.

Następna rzecz, którą państwo usiłujecie nam udo-

wodnić, mówicie: chcemy silnej Polski w silnej Europie,

ale dodajecie natychmiast, że bez paktu fiskalnego.

Jako żywo pakt fiskalny jest faktem.

I moje pytanie jest

takie, bo słucham tej debaty od ośmiu godzin i nie usły-

szałam ani jednego słowa na ten temat: Co w zamian?

W odniesieniu do paktu fiskalnego, który jest faktem

i który Polsce będzie dobrze służył, my mówimy: tak,

a wy mówicie: nie.

Jakich instrumentów chcecie użyć

do tego, żeby mieć silną Polskę w silnej Europie, skoro

jest czymś oczywistym, że Europa, strefa euro właśnie

przygotowała pakt fiskalny, żeby na sile zyskać, a nie

żeby tę siłę stracić?

Następna rzecz, która przewijała się w czasie tych

ośmiu godzin debaty, to jest przyklejanie sprawy pak-

tu fiskalnego do sprawy wejścia do strefy euro.

Przy-

klejacie państwo te dwa fakty do siebie, doskonale

wiedząc, że to nie jest tożsame.

Gdybyście słuchali

uważnie wystąpienia ministra finansów i innych wy-

stąpień klubowych, to zauważylibyście, że wszyscy

jednym głosem mówią dla paktu fiskalnego: tak, ale

wejście do strefy euro wtedy, kiedy Polska będzie do-

brze do tego przygotowana.

Nikt nie mówi o wejściu

do strefy euro w tej chwili, wejście do strefy euro

będzie wręcz jednoznacznym sygnałem tego, że pol-

ska gospodarka ma się dobrze, jesteśmy do tego bar-

dzo dobrze przygotowani.

Wiceprezes PiS Beata Szydło powiedziała, że rząd

ma obsesję na punkcie siadania do stołu negocjacyj-

nego.

Uważam, że to jest znacznie bardziej korzystne

z punktu widzenia polskiej racji stanu – obsesja niż

wywracanie stołu, na przykład kopniakiem.

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

bu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Dużo słów, wiele faktów, a tak naprawdę, proszę

państwa, 8 lutego 2013 r., po zakończonych negocja-

cjach możemy powiedzieć o tym, że rząd wykazał się

profesjonalizmem i potwierdził swoją skuteczność.

Jednocześnie z tej mównicy powinno paść jedno pro-

ste i jednoznaczne zdanie: panie premierze, dzięku-

jemy (Oklaski), panie premierze, wykazał się pan zna-

komitym zespołem, który osiągnął sukces.

Tymcza-

sem z prawej strony słyszymy i widzimy ludzi, którzy

nie chcą obiektywnie uznać sukcesu Polski w trud-

nych negocjacjach unijnych.

O czym świadczą te

kwaśne miny, to bezradne poszukiwanie negatywów?

Czy jest to świadectwo politycznej wielkości czy też,

proszę państwa, porażającej małości?

Tymczasem

8 lutego 2013 r. stało się coś bardzo ważnego.

Zarazem mówimy o pakcie fiskalnym.

Chciałbym

powiedzieć też o tym, że zadajemy podstawowe pytania,

czy kraje, które zawierają pakt fiskalny, czynią to po to,

aby zwiększyć liczbę miejsc pracy, czy zmniejszyć,

zwiększyć bezpieczeństwo ekonomiczne swoich krajów,

czy zmniejszyć, podnieść poziom życia mieszkańców,

czy obniżyć, poprawić swój rating, czy go zniszczyć.

Od-

powiedzi są oczywiste.

Dlaczego więc koledzy z PiS

uważają, że polska gotowość do budowania silnego pań-

stwa w silnej Europie przyniesie obywatelom polskim

odwrotne skutki od tych, które pakt da państwom eu-

rogrupy?

Uważają tak oczywiście tylko ze względów

politycznych, ażeby wzmocnić swój eurosceptyczny

elektorat.

Ale czy dzięki eurosceptycznemu elektorato-

wi osiągniemy sukces, na który zasłużyliśmy, na który

zasłużyliśmy jako Polacy?

Proszę państwa, państwo posłowie, rząd pracował

bardzo ciężko od wielu lat, od 2008 r., kiedy to dopro-

wadził do trafnych decyzji kadrowych i komisarz

Lewandowski zajął się budżetem, zbudował sojusz,

koalicję państw przyjaciół spójności.

Nie byliśmy

sami.

Również dzięki temu wzmocniła się nasza po-

zycja negocjacyjna.

W tym miejscu warto nawiązać do koncepcji osa-

motnionej Polski, którą preferuje PiS, sugerując, że-

byśmy nie ratyfikowali paktu fiskalnego i alienowali

się z tej części Europy, która dąży do uzyskania prze-

wagi konkurencyjnej.

Silna koalicja państw przyjaciół spójności odnio-

sła sukces mimo wielu kohezyjnych sceptyków.

Uda-

ło się także uzyskać wysoki, 85-procentowy poziom

dofinansowania unijnych projektów i kwalifikowal-

ność VAT.

Szanowni Państwo!

Pani Marszałek!

Co rząd robi

z tymi pieniędzmi, które uzyskaliśmy?

Proszę pań-

stwa, ciężko pracuje nad tym od 2012 r. i powstała

już koncepcja zagospodarowania pieniędzy, które

pozyskaliśmy z Unii Europejskiej, koncepcja, która

doprowadzi do tego, że Polska będzie jeszcze silniej-

sza, niż jest w tej chwili.

Jeszcze raz dziękujemy, pa-

nie premierze.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Informuję Wysoką Izbę, że decyzją Konwentu czas

na pytanie został ustalony na 1 minutę.

Czy zanim zamknę listę, ktoś jeszcze chciałby się

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Z lewej strony sali

czy ze środka sali słyszę o samych sukcesach, z pra-

wej strony o samych porażkach.

Poczekajmy, co ze

sprawą, o której dzisiaj debatujemy, zrobi Parlament

Europejski, bo do niego należy ostatnie zdanie.

Chciałbym doszukać się tych sukcesów, o których

przed chwilą mówił przedmówca, w dziedzinie rolni-

ctwa.

Jest pan minister Kalemba, bynajmniej przed

chwilą widziałem go na sali.

Panie ministrze, proszę

odpowiedzieć: perspektywa i dopłaty powierzchnio-

we, których tak nie lubi pan poseł Święcicki, lata

2007–2013, to kwota wypłacona rolnikom, prawie

21,8 mld, natomiast perspektywa lat 2014–2020 to

21,1.

Chcę się dopatrzyć w tym państwa sukcesu.

Tu

nie ma żadnego sukcesu, nic nie wynegocjowaliście,

jeśli chodzi o rolnictwo, dlatego że Unia Europejska,

zgodnie z traktatem (Dzwonek), jaki podpisał Leszek

Miller, przejęła tylko finansowanie środków finanso-

wych, które były do 2013 r. przekazywane z krajowe-

go budżetu.

Nic więcej w rolnictwie, w filarze I, się nie

zrobiło, nic, proszę państwa, nie zrobiliście.

I nie o to

chodzi, żeby te środki były zdecydowanie większe,

tylko nam, rolnikom polskim, chodziło o jedną rzecz:

żebyśmy na rynku europejskim mieli warunki po-

równywalne z warunkami innych krajów, z którymi

konkurujemy, tylko o to chodziło.

Obiecywaliście, że

będą równe dopłaty czy średnie dopłaty.

Perspektywę

mamy taką: dopłaty na poziomie uśrednionym mo-

żemy się spodziewać dopiero ok. 2020 r.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Ostatnie zdanie, pani marszałek.

W związku z powyższym proszę odpowiedzieć:

W którym miejscu mamy sukces i gdzie rolnicy tego

sukcesu mogą się dopatrywać?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

słowie!

Panowie Ministrowie!

Przy debacie o tak waż-

nej sprawie trzeba rzeczywiście rozsądku.

Trzeba

zrozumieć zarówno tych, którzy mówią o sukcesie,

bo ten sukces jest niewątpliwie, ale także trzeba zro-

zumieć tych, którzy mówią o słabościach.

Problem

polega na tym, żeby mieć rozsądek, który będzie

wskazywał, gdzie jest słabość w dobrym budżecie i jak

tę słabość eliminować.

To, że słabość budżetu polega

na nie do końca właściwym poziomie finansowania

polskiego rolnictwa, jest faktem.

W związku z tym

moje główne pytanie adresowane jest do pana mini-

stra: Jak chcecie państwo tę słabość wyeliminować?

Czy jest pomysł na to, żeby w Parlamencie Europej-

skim złożyć wnioski, poprawki, propozycje, które

doprowadzą do tego, że polscy rolnicy otrzymają

znacznie większe środki, po to także, żeby tę konku-

rencyjność polskich rolników zwiększyć, i po także,

żeby zmodernizować polską wieś?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

W takim razie pani posłanka Jolanta Szczypiń-

Oczywiście: Prawo i Sprawiedliwość.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Mam pytanie.

Je-

żeli Polska przyjmie ten pakt fiskalny, będziemy jako

państwo zobowiązani do przyjęcia przepisów, które

wprowadzą znacznie bardziej restrykcyjne zasady

dyscypliny finansów publicznych od zasad obecnie

obowiązujących.

W jaki sposób Polska ma sprostać

bardziej restrykcyjnym zasadom dyscypliny finan-

sów publicznych, skoro obecnie nie spełnia łagodniej-

szych zasad, a minister finansów na przykład ukry-

wa część długu publicznego, aby nie przekroczyć

progów ostrożnościowych określonych w konstytucji?

Jakie są powody, dla których rząd dąży do przy-

jęcia paktu fiskalnego przez Polskę, skoro na przy-

kład nasz sąsiad, Czechy, nie zamierza przystąpić do

paktu fiskalnego, a paktu fiskalnego nie podpisała

Wielka Brytania?

Przyjęcie paktu fiskalnego znacząco

83

utrudni finansowanie inwestycji infrastruktural-

nych, na przykład budowę dróg, poprzez zaciągnięcie

długoterminowych zobowiązań, ponieważ taki spo-

sób finansowania będzie powiększać deficyt budżeto-

wy i poziom zadłużeniowy państwa.

Jak więc w przy-

padku przyjęcia paktu fiskalnego premier wyobraża

sobie sfinansowanie rozwoju infrastruktury w Pol-

sce?

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Nie ma pani posłanki Pawłowicz?

Dziękuję bardzo, pani marszałek.

o tak zwanym pakcie fiskalnym, który jest przeka-

zaniem ponad głowami obywateli istotnych narzędzi

do kreowania polityki fiskalnej państwa formalnie

w ręce brukselskich biurokratów, ale de facto – nie-

mieckich polityków.

Nawet zwolennicy tego paktu nie

negują faktu, że oznacza on istotne ograniczenie su-

werenności państwowej, choć fakt ten bagatelizują

albo nazywają koniecznością dziejową.

Politycy PO

starają się ukryć przed opinią publiczną, że działają

z naruszeniem Konstytucji RP.

Zgodnie z paktem organy Unii Europejskiej staną

się instytucjami nadzorczymi wobec polskich władz

dyktującymi im kierunki polityki fiskalnej.

Ponieważ

traktat fiskalny spełnia wymogi odnoszące się do

przepisów dotyczących przekazania kompetencji wła-

dzy państwowej organom międzynarodowym, powi-

nien być uchwalony przez Sejm zgodnie z procedurą

określoną w art. 90 Konstytucji RP, czyli kwalifiko-

waną większością 2/3 głosów, a rząd chce go prze-

pchnąć przez Sejm z zastosowaniem zwykłej więk-

szości, upoważniając prezydenta RP do jego ratyfika-

cji.

To jest jawny zamach konstytucyjny, i to w cu-

dzym, bo nie w polskim, interesie.

premiera.

(Dzwonek) Dlaczego łamiecie Konstytucję

RP?

Czy pan świadomie i celowo dąży do przekształ-

cenia Polski w kolejny land nowej federalnej Mitte-

leuropy pod hegemonią Niemiec?

Będziecie chwalili

Brukselę i Berlin, mówili o świetlanej przyszłości

Polski nawet wówczas, gdy Polski już nie będzie.

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Panowie Ministrowie!

Swoje py-

tanie kieruję do nieobecnego pana premiera.

Chcia-

łabym uzyskać na piśmie odpowiedź, ponieważ go nie

ma, a sprawa jest poważna.

Kończy się dotychczaso-

wa perspektywa finansowa, 2007–2013.

Mamy takie

doświadczenia, że w tej perspektywie tak naprawdę

przedsiębiorcy nie chcieli, bali się korzystać ze środ-

ków unijnych.

To nie oznacza, że mają tyle własnych

środków, że gwarantują one na rynku gospodarczym

rozwój, że mamy wzrost gospodarczy, że mamy

zmniejszenie bezrobocia, a płace Polaków rosną.

Wręcz odwrotnie, wszystkie te wskaźniki są bardzo

niekorzystne dla narodu polskiego.

Tymczasem, sza-

nowni państwo, dzisiaj nie usłyszeliśmy żadnych

propozycji premiera dla przedsiębiorców.

W związku

mier i jego rząd, tak aby udostępnić środki finansowe

przedsiębiorcom?

W jakim kierunku będą szły zmia-

ny zasad pozyskiwania środków przez przedsiębior-

ców i jakie w tym zakresie rząd poczynił starania?

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Czy jest pan poseł Jerzy Żyżyński?

Nie ma.

briela Masłowska z Klubu Parlamentarnego Prawo

Wysoka Izbo!

W 2015 r. prawdopodobnie ponad 7,

może nawet 8 mln Polaków ukończy 18 lat, a nie

przekroczy jeszcze 30. roku życia.

To będzie ta grupa

młodych Polaków, którzy z racji wieku nie mogli

uczestniczyć w referendum akcesyjnym w 2003 r.

Przyszłość Polski nie jest im na pewno obojętna.

Za-

pewne to właśnie tutaj, w Polsce, chcą mieszkać, za-

kładać rodziny, pracować, tu, między Bugiem a Odrą,

Tatrami a brzegiem Bałtyku.

Mają oni także swoje

poglądy na temat spraw naszego kraju, w tym na

temat przekazywania uprawnień polskich władz

w ręce Unii Europejskiej.

Wśród tej grupy naszych

rodaków znajduje się też według mojej wiedzy np.

córka pana premiera.

Chciałabym w związku z tym

Poseł Jolanta Szczypińska

zapytać pana premiera, który mimo że apeluje o de-

batę publiczną, udział w niej, o podniesienie jej rangi,

jest nieobecny podczas tak ważnej (Dzwonek) dysku-

sji, i proszę o odpowiedź na piśmie: Czy jest pan go-

tów poprzeć pomysł przeprowadzenia w 2015 r.

w dniu wyborów do Sejmu tzw. referendum weryfi-

kacyjnego?

W tym referendum zadano by pytanie:

Czy opowiada się pan, pani za wyjściem Polski z Unii

Europejskiej?

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wie!

Dziwny to negocjator Donald Tusk, bo chciał

mniej, niż Europa proponowała.

Przecież w budżecie

komisarza Lewandowskiego było zapisane znacznie

więcej niż 300 mld.

No i udowodniono, że udało się

osiągnąć tyle, ale mniej, niż Europa nam propono-

wała.

Donald Tusk po prostu tworzy iluzje, zachowu-

je się czasami jak Fircyk w zalotach, bo dał się oszwa-

bić Angeli Merkel.

A prezydent Francji załatwił środ-

ki na wspólną politykę rolną, ale dla Francji, nie dla

Polski.

Minister Kalemba... panie ministrze, jest pan.

Jeszcze jesienią ubiegłego roku, w listopadzie mówił

pan, że 34,5 mld to są polskie potrzeby w zakresie

wspólnej polityki rolnej, a teraz – 28,5, udowadnia

pan, że to też jest tyle, że jest więcej, niż było.

Ale

przecież to jest manipulacja liczbami.

(Poseł Jakub Szulc: Dobre.

To, co pan robi, to co

jest?)

Spójrzmy na oficjalną stronę Agencji Restruktu-

ryzacji i Modernizacji Rolnictwa, za rok 2012 – 3,5 mld

(Dzwonek) do wypłaty, razy siedem to jest 24,5 mld

na same dopłaty.

To gdzie jest II filar?

Gdzie są środ-

ki na wspólną politykę rolną?

(Poseł Jakub Szulc: Jest większy niż…)

A co do paktu fiskalnego: Czy będziemy przy sto-

le, czy tylko do stołu będziemy podawać?

Bo w podej-

mowaniu decyzji uczestniczyć nie będziemy.

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

Wmawia się nam, że nic nie rozumiemy z tego, co się

dzieje w Europie.

Rozumiemy.

W tej chwili jest wojna

o pieniądz.

Z każdego 1 euro 80 centów idzie z powro-

tem do budżetu, ale nie naszego, idzie na zakup róż-

nego rodzaju materiałów, jak również sprzętu na

Zachodzie.

Wzmacnia się przez to gospodarkę nie

naszą.

130 mld mamy w najbliższym czasie wydać na

uzbrojenie armii polskiej.

Portfel został otwarty,

mamy zbudować okręty.

Gdzie się je buduje?

Zamyka

się stocznie, a okręty mamy budować we Francji,

w Niemczech.

Czy to jest właściwa gospodarka tymi

pieniędzmi?

Czy nie warto zainwestować największe

pieniądze w rozwój, po prostu, kapitału ludzkiego?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Mieszkam 5 km od

granicy ze Słowacją i od lat obserwuję polsko-słowa-

ckie relacje gospodarcze.

Z mojej perspektywy był

wyraźnie, doskonale widoczny lawinowy wzrost licz-

by naszych południowych sąsiadów przyjeżdżających

do Polski na zakupy po wprowadzeniu euro na Sło-

wacji.

Słowacy kupują od nas wszystko: żywność,

odzież i materiały budowlane.

Oczywiście to dobrze,

że kupują, bo całe Podhale i całe pogranicze nasze na

tym zarabia, ale trzeba sobie zadać pytanie, jak wiel-

ki był wzrost kosztów utrzymania na Słowacji, skoro

z tak dalekich, odległych od granicy miejscowości

opłaca się jechać i robić u nas zakupy.

I tu się rodzi

kolejne pytanie.

Po co się pchać do strefy euro, strefy

stagnacji, wykreowanej sztucznie, ciągnącej całą

Unię w dół?

I jeszcze jedno pytanie.

Dlaczego rząd

zdecydował się na pogwałcenie zasady równej kon-

kurencji rolników w Unii Europejskiej?

Wielkie roz-

czarowanie (Dzwonek) budzi konstatacja, że kolejny

7-letni budżet Unii sankcjonuje dyskryminację pol-

skich rolników.

Dopłaty dla rolników przecież są

mniejsze niż w obecnej perspektywie.

Dlaczego rząd

się na to zgodził?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Bogdan Rzońca:

nem posłem Święcickim, że powinniśmy mówić my

– Unia Europejska, zgoda.

Tylko im bardziej będzie-

my mówić my w Unii Europejskiej, my – Polska a Unia

Europejska, tym bardziej żal utraconych korzyści i stra-

conych szans, które były przed tym rządem.

Proszę państwa, kiedy mieliśmy polską prezyden-

cję, posłowie PiS-u apelowali do rządu, żeby podczas

niej wspomnieć o specjalnym programie dla Polski

pod nazwą Karpaty.

Niestety ta kwestia w ogóle nie

została podjęta przez rząd podczas prezydencji, wiel-

ka szkoda.

Wobec tego dzisiaj chcę zadać pytanie

panu premierowi, rządowi, Ministerstwu Rozwoju

Regionalnego: Czy rząd, a jest na to jeszcze czas

i szansa, zamierza skorzystać z okazji i zapropono-

wać Komisji Europejskiej utworzenie (Dzwonek) no-

wego programu transnacjonalnego w ramach euro-

pejskiej współpracy terytorialnej dla Karpat na wzór

strategii dunajskiej czy programu dla Alp?

Bardzo

proszę o pisemną odpowiedź na ten temat.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Nie ma.

A zatem proszę o zabranie głosu panią posłankę

Iwonę Ewę Arent z Klubu Parlamentarnego Prawo

Dziękuję bardzo.

wyraźnie stwierdza, że decyzje w sprawie budżetu

polskiego państwa są wyłączną kompetencją Rady

Ministrów.

Nigdzie nie jest przewidziana sytuacja,

w której polski budżet byłby w jakikolwiek sposób

kontrolowany przez zewnętrzne organy decyzyjne.

Przyjęcie paktu fiskalnego oznaczałoby bezpreceden-

sowy fakt zrzeczenia się przez Polskę istotnych

uprawnień.

Stąd moje pytanie: Czy nie sądzi pan, że

tak daleko idące przekazanie zewnętrznym organom

prawa do decydowania o naszym budżecie może być

prostą drogą do wyzbycia się przez Polskę suweren-

ności gospodarczej?

Panie ministrze, słyszał pan pytanie?

(Głos z sali: Tak.)

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Czy jest pani posłanka Jadwiga Wiśniewska?

Jeśli nie, to w takim razie…

(Poseł Iwona Ewa Arent: Biegnie, biegnie, mówi-

ła, że biegnie.)

Jeśli jej nie ma, to pan poseł Jarosław Zieliński

Też nie ma?

Podobno osiągnęliśmy kolejny sukces negocjacyjny

w nowej perspektywie finansowania, olbrzymie środ-

ki dla Polski.

Kiedy się spojrzy na to per capita, to

już nie jest taki wielki sukces, ale niech będzie.

Są to

środki, które trzeba będzie wykorzystać.

Ale pytanie

jest takie: Czy państwo sporządziliście bilans tych

środków, które zostały zmarnotrawione w mijającym

okresie finansowania?

Czy policzyliście, ile środków

nie zostało wykorzystanych chociażby na moderni-

zację kolei?

W tej chwili likwidowane są kolejne od-

cinki połączeń kolejowych, natomiast setki milionów

euro trzeba będzie oddać z powrotem do unijnej kasy.

Niedawno się dowiedzieliśmy o zmowach przetargo-

wych – kolejne pieniądze, które trzeba będzie zwra-

cać.

(Dzwonek)

Pytanie jest takie, bo skoro jest tak wielki suk-

ces negocjacyjny, to właściwie każde euro powinno

być wykorzystane, nie może być sytuacji takiej, jaka

była w tej perspektywie finansowej: Czy państwo

wyciągnęliście wnioski?

Czy przygotowaliście się do

nowej perspektywy unijnego finansowania?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

wie!

Pan premier Donald Tusk chce jeździć po Polsce

i pytać Polaków, jak wydawać pieniądze unijne, cho-

ciaż wiadomo, jakie są ramy, jakie strategie i jakie

programy.

Oczywiście jest to manipulacja i dezinfor-

macja.

Chociaż przyznam, że mógłby Polaków spy-

tać.

Może efekty, jeśli chodzi o wydawane pieniądze,

byłyby lepsze.

Chcę przytoczyć dane raportu Światowego Forum

Ekonomicznego.

Dotyczy to innowacyjnej gospodar-

ki.

Okazuje się – przytaczam dane porównawcze

z 2006 r. i 2012 r. – że jeśli chodzi o naszą innowacyj-

ną gospodarkę, to nastąpił poważny regres.

Jeśli

chodzi o inwestycje firm w badania i rozwój, z miejsca

31. spadliśmy na 88., jeśli chodzi o współpracę uczel-

ni i biznesu – z 38. na 67., w ogóle jeśli chodzi o zdol-

ność polskich firm do innowacji – z 30. na 54., ogólnie

rzecz biorąc, jeśli chodzi o ten program – z 44. na 63.

miejsce.

(Dzwonek) Nastąpił poważny regres.

Można

by powiedzieć, że strumień unijnych pieniędzy za-

szkodził polskiej gospodarce, jeśli chodzi o innowa-

cyjność.

Należałoby zadać pytanie i oczekuję bardzo pre-

cyzyjnej odpowiedzi: Jakie są przyczyny tego, że po-

tężne środki zostały zmarnowane i przyczyniły się

w zasadzie do zniszczenia innowacyjności polskiej

gospodarki?

I proszę nie mówić, że się nic nie stało.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

ropejski krytykuje nie tylko niższą wysokość budże-

tu w porównaniu z obecną perspektywą, ale również

większy deficyt, przeszło 50 mld euro.

Ja mam jednak

pytanie do pana ministra finansów – którego nie wi-

dzę, niestety – czy nie obawia się kłopotów związa-

nych z realizacją tego budżetu przy takim deficycie.

Zakładam oczywiście, że polski rząd nie będzie po-

magał w likwidacji tego deficytu, na przykład nie

wydając części przyznanych pieniędzy, jak to ma

miejsce obecnie w przypadku kolei.

Przy okazji pro-

siłbym o informację, jakiej kwoty nie wydamy w tej

perspektywie z powodu nieprzygotowania w terminie

projektów na modernizację polskich kolei.

Drugie pytanie kieruję do ministra rolnictwa.

Pan minister mówił dzisiaj już kilkakrotnie o zre-

kompensowaniu rolnikom niższych dopłat bezpo-

średnich w stosunku do średniej europejskiej (Dzwo-

nek) poprzez przesunięcie środków z II filaru, z mo-

dernizacji rolnictwa.

Jaka to będzie kwota, panie

ministrze?

Czy mógłby pan precyzyjnie powiedzieć?

Czy spowoduje wyrównanie dla polskich rolników do

średniej europejskiej dopłat przypadających na 1 ha?

Jaka rekompensata nastąpi w ramach programu

spójności, o którym pan mówił, dla polskiej wsi?

Jaka

to będzie kwota rekompensująca przesunięcie środ-

ków z II filaru na dopłaty bezpośrednie?

Czy mógłby

pan precyzyjnie jeszcze raz wszystkim o tym powie-

dzieć?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

strowie!

Wyrażane tutaj obawy, szczególnie przed

strefą euro, spowodowane są głównie wybuchem kry-

zysu zadłużenia w państwach mających wspólną wa-

lutę.

Rodzą się tutaj kolejne pytania.

Jak możemy

uwierzyć w to, że to zdyscyplinowanie, które jakoby

ma być wprowadzone, wpłynie korzystnie na tę stre-

fę euro, na państwa strefy euro, szczególnie te, które

mają w tej chwili bardzo poważne zadłużenie, bardzo

poważne kłopoty?

Czy możemy ufać tym państwom,

że nie pociągną nas, jak tutaj dzisiaj ktoś bardzo

obrazowo przedstawił, w przepaść?

Innym bardzo istotnym tematem jest tzw. harmo-

nizacja podatkowa, o której mówi się coraz częściej, że

ma ona nastąpić, jeśli chodzi o strefę euro.

Powstaje

pytanie, czy to pomoże polskim przedsiębiorcom.

Jak

dalece wzrosną podatki, szczególnie właśnie w przy-

padku przedsiębiorców?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Chciałabym jeszcze dopytać, ponieważ raz już próbo-

wałam, ale jednak nie uzyskałam odpowiedzi jako

takiej, odnośnie do tych pieniędzy.

Państwo tak żon-

glujecie tymi pieniędzmi, widzę tutaj takie ciągłe

czary-mary: raz jest 300, potem jest 440, następnie

500, raz jest 106, innym razem 121.

I tak można by-

łoby tutaj wymieniać różne cyfry.

Czary-mary, ho-

kus-pokus i nie wiadomo tak naprawdę, ile jest.

Dla-

tego chcę prosić pana ministra, aby mi dokładnie

wyliczył, skąd się wzięła kwota 500 mld.

Bo jeżeli

w ramach tych 500 mld zł jest te 72,9 mld euro po-

większone o inflację, czyli ceny realne, to pytam,

Poseł Marzena Machałek

gdzie w tych 83 mld mieści się ten pułap górnego li-

mitu, który nie może skutkować krajowymi alokacja-

mi wyższymi niż 110% ich poziomu w ujęciu realnym

w latach 2007–2013.

(Dzwonek) Nie wiem, czy ja nie

umiem czytać, skąd to się bierze?

Prosiłabym bardzo,

żeby pan minister mi to wytłumaczył.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

tem ustawy o ratyfikacji traktatu o stabilności ma

w polskim Sejmie charakter pozorny, bo jeśli chodzi

o decyzję, deklaracje i przyrzeczenia w tej sprawie

premier złożył w Brukseli już dawno, a z tej mówni-

cy dzisiaj deklarowano dyscyplinę dotyczącą głoso-

wania w klubie Platformy Obywatelskiej.

Ratyfikacja traktatu o stabilności oznacza dla

Polski jedno – poddanie się kolejnym rygorom kar

finansowych i obowiązków sprawozdawczych bez

żadnych formalnych korzyści, z otwarciem drogi dla

władz Unii Europejskiej do stymulowania procesów

gospodarczych w Polsce, szczególnie do chłodzenia

wschodzącej gospodarki poprzez trzymanie na wodzy

deficytu i dyscypliny finansów publicznych bez od-

niesienia do cyklu koniunktury i trendów wzrostu na

rynkach światowych.

Czy nie jest zatem tak, panie premierze i panie

ministrze finansów, że zbyt dużo swojej empatii i za-

interesowania kierujecie na państwa, które mają

kłopoty w strefie euro, a zapominacie zupełnie o re-

alnych problemach i skutkach zobowiązań podpisy-

wanych na arenie międzynarodowej dla obywateli

państwa polskiego?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

strowie!

Liczby mogą szokować.

Gdy dzisiaj ktoś nie-

zainteresowany słucha tej debaty, to dziwi się, skąd

mamy tyle pieniędzy.

Panie ministrze, ja też w pewnym

momencie liczyłem te miliardy euro i miałem wrażenie,

że niedługo okaże się, że to 150 mld euro.

Skąd się to

wszystko bierze?

Proszę przekazać Polakom czytelny

obraz tego, co zostało wynegocjowane.

Myślę – i pano-

wie też – że najlepszym wskaźnikiem tego sukcesu

wielkościowego jest wskaźnik tych kwot na jedną oso-

bę.

To jest wskaźnik, który nas przekonywuje...

(Poseł Andrzej Halicki: Przekonuje.)

...czy przekonuje.

Dlatego proszę, jeżeli jest to

możliwe, abyście mi panowie odpowiedzieli, jak to się

ma na jednego obywatela w Polsce i np. na Węgrzech.

Będziemy wiedzieć, jaki to sukces.

(Dzwonek)

Drodzy państwo, nie ma tu akurat parlamenta-

rzystów z Platformy...

(Poseł Andrzej Halicki: Jestem, halo.)

...ale rano pan premier Donald Tusk powiedział,

prosił o to, żeby ta debata była w takim duchu, żeby

jeden drugiego mógł ostrzec.

A tu tyle napaści na tę

prawą stronę, gdy wykazuje się może inne podejście,

ale jakże logiczne, pani marszałek.

Dlatego pytam:

Co panowie na to?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

A zatem pan poseł Andrzej Szlachta z Klubu Par-

tu fiskalnego, a w konsekwencji o przystąpieniu Pol-

ski do strefy euro dyskutują nie tylko politycy, lecz

także ekonomiści, bankowcy, publicyści.

Dziś nawet

trudno ustalić, jakie są proporcje, za i przeciw, jeśli

chodzi o pakt, chociaż sondaże wskazują na scepty-

cyzm Polaków w sprawie paktu i strefy euro.

Według samego szefa rady gospodarczej przy pre-

mierze Tusku pierwsza realna data wstąpienia Pol-

ski do strefy euro to dopiero 2018 r.

A jeszcze kilka

lat temu na tej sali rząd PO–PSL mówił, że jest to

dzień 1 stycznia 2012 r.

Widać, że było to chciejstwo

i utopia.

Pakt fiskalny narzuca na kraje członkowskie

większą kontrolę dyscypliny finansów publicznych.

Za złamanie reguł paktu Polska naraża się na sank-

cje finansowe.

(Dzwonek)

Czy w obecnej sytuacji kryzysowej warto narażać

Polskę na te sankcje?

Czy rząd bierze pod uwagę opi-

nię ekspertów, że chociaż pakt ograniczy zadłużenie,

to może stać się hamulcem wzrostu gospodarczego,

a nawet pogłębić recesję?

Czy rząd wsłuchuje się

w głosy ekonomistów, finansistów i publicystów, czy

słucha wyłącznie siebie?

Bo opozycji na pewno nie

słucha.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Izabela Kloc

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

mam do pana ministra rolnictwa: Panie ministrze, co

się wydarzyło przez te kilka miesięcy?

Na jesieni mówił

pan tutaj, że będzie pan zadowolony z tych 34 mld.

Dzi-

siaj się pan chwali, że otrzymał pan 28 mld.

Gdzie się

podziało te 6 mld i co spowodowało pańską radość?

Rolnicy także pytają, bo już od lat obiecujecie pań-

stwo, że w końcu będą zrównane te dopłaty.

Dzisiaj

wiemy, że już nawet nie wiadomo, kiedy dojdziemy do

tej średniej unijnej.

Kiedy, panie ministrze, na dzień dzisiejszy prze-

widuje pan to, że polski rolnik będzie otrzymywał

średnie dopłaty unijne, a kiedy realnie może otrzy-

mywać takie same dopłaty jak rolnik niemiecki?

I pytanie do pana ministra finansów.

Czy prawdą

jest, że z każdego euro, które otrzymujemy z Unii,

90 centów wraca do Niemiec w wyniku tego, że naj-

częściej inwestycje przeprowadzają w Polsce firmy

niemieckie?

Czy państwo mają takie zestawienia

z ostatnich lat?

(Dzwonek) Jakie firmy i z jakich kra-

jów korzystały najbardziej na polskich inwestycjach

i uzyskały najwięcej pieniędzy?

Jaki konkretnie to

był sprzęt, gdzie był wyprodukowany i jakie kwoty

z dotacji unijnych były transferowane za granicę

w czasie realizacji tych inwestycji?

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Panowie Ministrowie!

Na pewno

kwota, jaka została wynegocjowana, w pewnym stop-

niu powinna nas satysfakcjonować, jednak kluczem

winno być wykorzystanie tych pieniędzy zgodnie

z potrzebami naszej ojczyzny.

Chciałbym zapytać,

jaki obecnie jest stan inwestycji czy też jaka kwota

pieniędzy z poprzedniego budżetu nie została wyko-

rzystana.

Jak wiemy, w 2015 r. upływa termin prze-

widziany na wykorzystanie pozostałych chyba 15%

tychże pieniędzy.

Chciałbym zapytać głównie o pro-

gram „Kapitał ludzki”.

Wiele osób ocenia ten pro-

gram jako mało efektywny, mało skuteczny, nieprzy-

czyniający się do walki z bezrobociem, które już pra-

wie przekracza 14%.

Nie mówię o bezrobociu wśród

ludzi młodych, które jest na wysokim poziomie, nie

mówię też o skali migracji.

Jak państwo zapatrujecie

się na sprawy związane z unowocześnieniem tego

programu operacyjnego (Dzwonek), zmienieniem go,

dostosowaniem do tego rodzaju aspektów, aby był

bardziej efektywny, niż jest obecnie.

Bo tak napraw-

dę powstają nowe miejsca pracy dla tych, którzy szko-

lą.

Oni szkolą, natomiast szkolenia są czasem bez-

sensowne, bezpodstawne i nie powodują tego, co po-

winny powodować, czyli nie stwarzają tym osobom,

można powiedzieć, szansy na zatrudnienie.

Nie po-

wodują tego, co miały powodować, w szczególności

jeśli chodzi o osoby w wieku 50+, nie mówiąc już

o osobach młodych.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Wysoka Izbo!

Chciałbym, żebyśmy usłyszeli z tej

mównicy, jakie prawa uzyskujemy i co na siebie bie-

rzemy.

Kiedy bowiem oceniam pakt, który przyjmu-

jemy, to widzę, że przyjmujemy daleko idące rygo-

ry i konsekwencje tychże rygorów.

Podam jako przy-

kład chociażby kwestię wychodzenia z nadmiernego

deficytu, ponoszenia kosztów związanych z 1/10 na-

szego PKB.

Ale co uzyskujemy?

Odpowiedź jest pro-

sta: uzyskujemy prawo do perswazji, bo nie prawo

decydowania, prawo do perswazji.

Tak naprawdę za

prawo do perswazji przyjmujemy na siebie tak daleko

idące rygoryzmy.

Po wypowiedzi pana premiera, któ-

ry stwierdził, że nie chce być przystawką, lecz chce

siedzieć przy stole, mam nieodparte wrażenie, że pan

premier co prawda przystawką nie będzie, ale będzie

krewetką biegającą po tym stole, robiącą duże oczy

i przekonującą przedstawicieli eurogrupy do tego,

żeby przyjąć jego argumenty.

Pytam, jakie pan pre-

mier będzie miał argumenty, skoro bez potrzeby

przyjmowania paktu fiskalnego nie przekonał przede

wszystkim Francji, żeby można było zasiadać w eu-

rogrupie.

Nie przekonał pan, więc jakie argumenty pan

premier będzie miał dzisiaj?

(Dzwonek) Przypomnę

chociażby negocjacje budżetowe dotyczące propozycji

pana ministra Lewandowskiego.

To było 470 mld zł.

To

jakież były argumenty pana premiera, że dzisiaj

mamy tylko ponad 400 mld zł, ale na pewno nie

470 mld zł, o czym mówił pan Lewandowski.

Proszę

nas przekonać, że pan premier jest tak silną osobo-

wością i ma takie argumenty, że na szczycie każdej

eurogrupy przekona do swoich argumentów innych

przedstawicieli, będzie perswadował.

Wierzy pan

w to, panie ministrze?

Bo ja nie.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Nie widzę pana posła.

A zatem pytanie zada pan poseł Franciszek Jerzy

Dziękuję.

pytanie, czy w dokumentach traktatowych przewi-

dywany jest program dotyczący ściany wschodniej.

Infrastruktura w Polsce wschodniej jest dalece opóź-

niona w stosunku do pozostałej części kraju.

Wielu

biednych gmin w chwili obecnej, w obecnej sytuacji,

być może nie będzie stać na własne udziały, gdy będą

chciały zainicjować jakąś inwestycję.

Dlatego pytam:

Czy przewiduje się objęcie tego terenu Polski specjal-

nym programem?

Natomiast, Wysoka Izbo, dziś w dyskusji i w py-

taniach Wysoka Izba koncentruje się z reguły na

tym, czy to, co otrzymaliśmy, to mało czy dużo.

My-

ślę, że racjonalniej byłoby, gdybyśmy zgodnie zaczęli

dyskutować, czy otrzymane środki będziemy w stanie

racjonalnie wykorzystać.

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

dzin, mówię z przykrością, ta debata jest trochę jak

cicer cum caule – groch z kapustą.

Lepiej byłoby, żeby

była odrębna debata o pakcie fiskalnym, jak było za-

powiedziane kilka miesięcy temu.

Od razu moje

pierwsze pytanie.

Pakt nie ma jeszcze dwóch mie-

sięcy.

Trzech najważniejszych ministrów francu-

skich powiedziało kilka dni temu, że Francja w tym

roku nie będzie miała deficytu budżetowego mniej-

szego niż 3%, więc powinna zostać ukarana 2 mld

euro.

Jakie jest stanowisko Polski?

Nie jesteśmy

w pakcie, nie będziemy decydowali.

Czy to się nie

zaczyna sypać?

Po drugie.

Mówimy dzisiaj głównie, w większym

stopniu, o budżecie Unii.

Ale Alain Lamassoure, któ-

ry jest byłym ministrem i szefem komisji budżetu

Parlamentu Europejskiego, mówi jasno, Komisja Eu-

ropejska to mówiła nie raz: dopóki Unia nie będzie

miała własnych źródeł dochodu, dopóty budżet nie

będzie miał więcej niż te nędzne ok. 1% PKB.

Naj-

ważniejszym możliwym źródłem jest podatek od

transakcji finansowych.

(Dzwonek) Proponowano go

jeszcze kilkaset lat temu na giełdzie londyńskiej.

Póź-

niej Keynes, później Tobin 35 lat temu.

Dlaczego pol-

ski rząd, w tej sprawie nie raz występowałem z inter-

pelacjami, zachowuje się jak struś?

Dlaczego nie ma

jasnego stanowiska?

My właśnie powinniśmy się za

tym opowiedzieć.

Jeżeli to byłaby nawet 1/100 pro-

centa, to dochody wyniosłyby kilkadziesiąt miliar-

dów euro.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, pani marszałek.

Pytanie kieruję do pana premiera jako do prezesa

Rady Ministrów, chociaż nie jest obecny na sali.

Pragną go zapytać, dlaczego w tych negocjacjach,

w tych rozmowach nie postępuje w kategoriach, nie

myśli w kategoriach interesu polskiego, tak jak to

robią inne kraje.

A przykładów, że tak jest, mogę

wskazać bardzo wiele, ze względu na czas ograniczę

się do kilku.

Na przykład mamy w Polsce spadek in-

nowacyjności, co jest efektem przekazania licznych

przedsiębiorstw koncernom zagranicznym, w tym

także państwowym, które nie są zainteresowane roz-

wojem polskiej myśli technicznej.

Nie rozwiniemy

polskiej gospodarki bez badań, i to badań opartych

na przemyśle.

Druga sprawa.

Przyjęcie jednolitego patentu eu-

ropejskiego odebrało polskiej gospodarce ok. 53 mld zł

w ciągu dwóch lat.

Skąd taka decyzja rządu, skąd

taka decyzja pana premiera, niezgodna z interesem

Polski?

(Dzwonek)

Ostatnia rzecz.

Dlaczego budowa autostrad w osi

pionowej tak się ślimaczy?

To także nie jest w inte-

resie polskiej gospodarki, bo w interesie Polski jest

właśnie wzmacnianie połączeń pionowych.

Tego

wszystkiego rząd nie robi, na to nie przeznacza pie-

niędzy, a to osłabia polską gospodarkę.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Krzysztof Lipiec:

Dziękuję bardzo.

nalda Tuska tonie.

Potwierdzeniem tych słów niech

będzie dzisiejszy artykuł z regionalnej świętokrzy-

skiej prasy, którego little pragnę przedstawić Wyso-

kiej Izbie: Tak złej sytuacji w zatrudnieniu w naszym

regionie nie było od wielu lat.

Z gospodarczej mapy

województwa firmy znikają jedna po drugiej i ludzie

z dnia na dzień tracą pracę.

W efekcie spada kon-

sumpcja i staje przemysł.

Rosną tylko kolejki po za-

siłek.

W styczniu w województwie świętokrzyskim

przybyło 6 tys. bezrobotnych.

Dlaczego pan premier Donald Tusk, zamiast rzu-

cić koło ratunkowe Polakom z tonącej wyspy, a takim

kołem ratunkowym niewątpliwie by było zawetowa-

nie paktu fiskalnego, wzburza te fale, które zalewają

Polskę?

Co przeciętny bezrobotny będzie miał z pak-

tu fiskalnego?

(Dzwonek) Co ci, którzy tworzą miejsca

pracy, będą mieli z paktu fiskalnego?

Dlaczego pan

premier Donald Tusk nie zapatrzył się na tych przy-

wódców europejskich...

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Poseł Krzysztof Lipiec:

...którzy nie funkcjonują w strefie euro...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Głos ma pan poseł...

Poseł Krzysztof Lipiec:

...i dbają o swoje narodowe interesy, tylko zapa-

trzył się na tych, którzy Europę psują?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

pytanie premierowi, ale niestety nie wytrzymał, by

tak długo pracować, pewnie nie potrafi...

A może już

poszedł świętować pakt fiskalny.

Chciałem mu zadać

pytanie o to, z czego wynika przekonanie premiera,

że będzie to dobre dla Polski.

Być może chodzi o to,

że premier nie ma zaufania do ministra finansów

pana Rostowskiego, którego kreatywna księgowość

jest dostrzegana już nawet na europejskich salonach

w Unii Europejskiej, być może chodzi o to, żeby ktoś

sprawdził, co wyprawia Vincent-Rostowski, a jeśli

pan premier nie wie, jakie sztuczki stosuje minister,

to może Unia otworzy panu premierowi oczy i okaże

się, że będzie to dołek, w który sam wpadnie.

Czy

wobec tego pan premier ma świadomość tego, że krę-

ci bat na samego siebie?

I druga sprawa.

W pakcie Euro Plus, którego pakt

fiskalny jest uzupełnieniem (Dzwonek), Polska prze-

kazała już na rzecz Unii kompetencje w sprawach

przeglądu uzgodnień w zakresie ustalania wynagro-

dzeń i mechanizmów indeksacji.

Obawiam się, że to

dopiero będą kary nałożone na Polskę za te różne

nagrody, uposażenia, chociażby zarobki ministra,

byłego ministra Grada w spółce, która rzekomo ma

budować elektrownię jądrową.

Czy pan minister nie

obawia się...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Marek Suski:

...że będą ogromne kary dla Polski za to, jak Plat-

forma Obywatelska wynagradza ludzi?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

w samozachwyt i cieszy się, choć Polacy nie wiedzą,

z jakiego powodu.

Wystarczy tylko powiedzieć, że

środki unijne netto w perspektywie 2007–2013 to

było 71 mld euro, a w perspektywie 2014–2020 to jest

tylko 61 mld euro, czyli o 10 mld euro mniej.

Ale to

nie jest cała prawda dotycząca tej kwestii.

Ja chciał-

bym od rządu dowiedzieć się, jaka część środków

z perspektywy 2007–2013 zasiliła polską gospodarkę,

a ile wróciło do państw starej Unii.

Chciałbym też

wiedzieć, jaka jest skala transferu zysków firm ob-

cych, które działają w Polsce i transferują zyski za

granicę.

Jakiego rzędu to są kwoty?

(Dzwonek)

Chciałbym też wiedzieć, jakie będą koszty przyjęcia

przez rząd Platformy pakietu klimatycznego.

Ostat-

nie pytanie dotyczy wypowiedzi pana ministra Ka-

lemby, ministra rolnictwa, który powiedział, że płat-

ności bezpośrednie można zwiększyć poprzez współ-

finansowanie krajowe.

Chciałbym wiedzieć, ile środ-

ków z budżetu krajowego przeznaczy rząd czy zamie-

rza przeznaczyć rząd w 2014 r. na zwiększenie dopłat

bezpośrednich.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

bywa się dzisiaj w Sejmie debata nad paktem fiskal-

nym, choć tylko przy chwilowej obecności premiera

Tuska, ponieważ społeczeństwo może usłyszeć wy-

powiedziane przez naszych posłów ostrzeżenia, że

pakt fiskalny jest dla Polski niekorzystny, niekorzyst-

ny z punktu widzenia prawa zarówno polskiego, jak

i europejskiego, a szczególnie szkodliwy dla krajów

członkowskich słabszych ekonomicznie.

Dzisiaj już

jeden z posłów przypomniał, że aż 62% Polaków nie

nione przed zmianą konstytucji byłyby niczym in-

nym jak zamachem na konstytucję.

Czy nie jest tak, że premier Donald Tusk z obo-

zem rządzącym PO–PSL oraz SLD wraz z Ruchem

Palikota chcą poprzez te pomysły ustawić się w po-

zycji tak zwanych prawdziwych Europejczyków, a nas,

broniących interesu narodowego, dostrzegających

zagrożenia, pokazać społeczeństwu jako przeciwni-

ków Europy?

Były minister Krzysztof Szczerski

w imieniu naszego klubu powiedział, że nie jesteśmy

przeciwnikami Unii Europejskiej, jednak nie uznajemy

infantylnie, że dążenie do strefy euro jest w tych oko-

licznościach zgodne z polską racją stanu.

(Dzwonek)

Panie ministrze, dlaczego pakt fiskalny i wejście

do strefy euro ma być remedium na kłopoty niektó-

rych państw członkowskich Unii, a nie na przykład,

jak uważa wielu ekonomistów, likwidacja sztywnej

polityki dotyczącej rynku pracy, solidny nadzór nad

lekkomyślną polityką kredytową, jaką stosowano

w niektórych krajach i zahamowanie nadmiernego

deficytu na rachunkach bieżących?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Nie widzę pani poseł.

do ministra rolnictwa pana Stanisława Kalemby.

Pa-

nie ministrze, jak to się dzieje, że pan wychodzi i każe

cieszyć się z tego budżetu, z tego, że wynegocjował

pan tak dużo dla rolników?

Panie ministrze, w 2013 r.

na rolnictwo mamy prawie 5 mld euro.

Teraz nego-

cjowaliście na 7 lat.

Tak po chłopsku, normalnie,

5 razy 7 to jest 35, a pan mówi, że trzeba się cieszyć

z 28 mld euro.

Panie ministrze, brakuje prawie 7 mld

euro, a pan każe nam się cieszyć.

Zachowuje się pan

tak samo, jak minister Kalinowski.

Minister Kali-

nowski przyjechał z negocjacji i mówił: cieszcie się,

będziecie mieli takie same dopłaty, będziecie mieli

wyrównane dopłaty, jak rolnicy niemieccy.

Do dziś

mamy niewyrównane.

(Dzwonek) Polski rząd, polski

minister z PSL okłamuje po raz kolejny rolników.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

taniem do pana ministra finansów.

Nie widzę pana

ministra transportu.

Rzecz dotyczy finansowania

części własnej środków unijnych w perspektywie

2014–2020.

Z dostępnych obliczeń to około 280 mld zł.

Jeżeli przyjąć, że 30% to wkład własny, mówimy

o około 86 mld zł, jeżeli 40%, to ponad 100 mld zł.

Krajowy Fundusz Drogowy dzisiaj, wydaje się, jest

prawie bankrutem, bo wykup czy podstawowa spłata

w 2014 r. to około 14 mld zł, w 2018 r.

– 6,5 mld zł.

Roszczenia to około 10 mld zł.

Przy założeniu, że 40%

tych roszczeń zostanie przez sądy uznane, to około

6 mld zł.

(Dzwonek) Razem daje to kwoty niebotyczne.

Pytanie pierwsze: Co będzie źródłem finansowa-

nia wkładu własnego?

Pytanie drugie: Jaki jest dzi-

siaj realny stan Krajowego Funduszu Drogowego?

Jeżeli na te pytania nie zostanie dzisiaj udzielona

odpowiedź werbalnie, proszę o odpowiedź na piśmie.

Poseł Zbigniew Dolata

Poseł Cezary Olejniczak:

Dziękuję.

strowie!

Dzisiaj na tej sali debatujemy w długiej de-

bacie.

Tak się zastanawiam, czy tak długa debata jest

w ogóle potrzebna, bo na koniec tej debaty zostają

tylko nieliczni posłowie, którzy są zapisani do zada-

nia pytania.

Czy nie byłoby lepiej, gdyby były równe

wystąpienia klubowe?

Wtedy nie będziemy odwoły-

wać się do tego, że nie ma pana premiera, który ma

też inne obowiązki.

Słuchajcie, mili państwo.

Wszyscy, jak jesteśmy

teraz na tej sali, znają się na rolnictwie.

Wszyscy

praktycznie, którzy zostali, zadają pytania o rolni-

ctwo.

Trzeba wziąć pod uwagę to, że te negocjacje,

które się zakończyły, te pieniądze, które wpłyną do

Polski, to jest pewien sukces – polityka spójności – ale

już nie jest sukcesem wspólna polityka rolna.

Na I

i II filar, panie ministrze rolnictwa – tu trzeba ude-

rzyć się w pierś – na polską wieś rzeczywiście będzie

mniej pieniędzy.

Teraz jest pytanie: Czy państwo są w stanie, pan,

panie ministrze, negocjować z ministrem finansów,

żeby te pieniądze dołożyć rolnikom polskim z budże-

tu krajowego?

(Dzwonek) Mam obawy, Sojusz Lewicy

Demokratycznej ma obawy, że tych pieniędzy nie da

się z budżetu krajowego…

(Poseł Andrzej Adamczyk: Wy macie obawy, a my

wiemy.)

…dopłacić polskim rolnikom.

Dziękuję.

( Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję panu posłowi.

Panie Ministrze!

Chciałbym zapytać o jedną rzecz,

ponieważ otrzymałem z wojewódzkiego urzędu pracy

informację odnośnie do wydatkowania pieniędzy na

tzw. szkolenie dla osób, które chcą uzyskać pracę,

rezygnując z rolnictwa.

Okazało się, że na grupę 1100

osób wydano ponad 7 mln zł, a z tego 109 osób, czyli

niecałe 10%, tak naprawdę znalazło pracę poza rolni-

ctwem, czyli można powiedzieć, że na jedną osobę

wydaliśmy około 68 tys. zł.

Chodzi o efektywne ich

wydanie.

Dlatego chciałbym zapytać: Czy minister-

stwo przewiduje jakiekolwiek zmiany w dofinansowy-

waniu tego typu szkoleń, ponieważ to są pieniądze,

które tak naprawdę są wyrzucane w błoto?

Jak widzi-

my, 9,5% wynosi efektywność całego takiego szkole-

nia.

Zaznaczam, że to jest szkolenie 8.1.2, czyli tylko

jedno z wielu, które odbywają się dzięki wojewódzkim

urzędom pracy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Głos ma pan poseł Marek Matuszewski…

A, jest

jeszcze pan Andrzej Halicki.

Bardzo proszę, panie pośle, i przepraszam.

Panie Marszałku!

Panowie Ministrowie!

Współ-

czuję, odpowiedzi na te pytania rzeczywiście ciężko

udzielić.

(Poseł Tomasz Latos: Bo nie można powiedzieć

prawdy.)

Wracając jednak jak gdyby do istoty naszej deba-

ty, chcę powiedzieć, że pakt fiskalny w gruncie rzeczy

wynika stąd, że permanentnie – tu się zgodzimy

z posłem Szczerskim – nie były stosowane kryteria

konwergencji.

On wynika właściwie tylko z tej przy-

czyny, bo gdyby te kryteria były stosowane, nie by-

łoby tego problemu.

Na 27 krajów 23 miały nadmier-

ny deficyt budżetowy.

Chociażby ta liczba pokazuje,

jaki to problem.

Na pięć kryteriów konwergencji

w gruncie rzeczy najbardziej problematyczna jest

jedna, sztywna, czyli kanał ERM II.

Jeżeli mamy

kolejne kraje w kolejce do euro i jesteśmy na jej koń-

cu, to jest pytanie nie o to, czy, a nawet kiedy, tylko

na jakich zasadach.

I o tym powinniśmy dyskutować.

Uważam, że jeżeli chodzi o najbliższy szczyt – myślę

o szczycie strefy euro, w którym będziemy uczestni-

czyć – to jest miejsce na postawienie pytania, dlacze-

go ten sztywny dwuletni okres musi być dochowany,

bo to jest kosztowne.

(Dzwonek) Ponadto jeżeli bę-

dziemy powoli spełniać te kryteria, bo w czasie to

będzie odległe, jako że Litwa, Łotwa – 1 stycznia 2014 r.,

Bułgaria, Rumunia, które mają ambitny plan – 2015 r.,

co nie będzie wykonane oczywiście, to ustawimy się

jak gdyby w tym ciągu jako ostatni w kolejce do stre-

fy euro.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Andrzej Halicki:

Uważam, że chociażby z tej perspektywy tak duży

rynek wymaga pewnego elastycznego podejścia, bo

to jest ich interes, prawdę mówiąc.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

W Niemczech radość, we Francji entuzjazm i radość,

a z czego są zadowoleni i dumni niemieccy bauerzy

i francuscy farmerzy, Wysoka Izbo?

Bo o nich zadba-

li francuscy i niemieccy negocjatorzy.

To, co chcieli

dostali, bo dobrze negocjowali.

Polscy rolnicy na od-

wrót, będą mieli mniejsze dopłaty, zamiast 240 euro

na hektar 210 euro…

(Głos z sali: Poeta, wierszem mówi.)

…choć 240 euro to jest i tak prawie trzy razy

mniej, niż to, co mają francuscy farmerzy i niemiec-

cy bauerzy.

(Wesołość na sali) Polski rolnik się smuci,

że pan Tusk tak słabo negocjuje, że tak łatwo ustę-

puje, że po raz kolejny dał się ograć kosztem polskie-

go rolnictwa.

Polscy rolnicy to dobrzy, dumni gospo-

darze.

(Dzwonek) Ale jak mają konkurować z Europą,

kiedy ci, którzy negocjowali, ci z PO, z PSL, pracę

swoją, którą powinni wykonywać dobrze, po raz ko-

lejny odrobili bardzo źle.

Po raz kolejny próbowali się

uczyć negocjować w trakcie negocjacji.

Kiedy wresz-

cie, panie ministrze, nauczycie się dobrze negocjo-

wać, bo cierpliwość Polaków się kończy…

(Poseł Robert Biedroń: Ostatnia zwrotka.)

…a rolników w szczególności?

Ostatnie, panie…

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Ale moment, pan Ajchler mówił minutę i 12 se-

kund.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

fiskalnego zmusi nasz kraj w momencie planowanego

państwa do maksymalnej wysokości deficytu 0,5%

PKB, co przy obecnym poziomie zadłużenia 3,4%

PKB wydaje się mocno problematyczne.

Zatem pakt

staje się zagrożeniem dla wysokości absorpcji środ-

ków w perspektywie 2014–2020, uwzględniając

wsparcie środkami własnymi, obecnie 25–30%.

Do-

tyczy to państwa, a przede wszystkim samorządów.

Wielu ekonomistów jednoznacznie wyjaśniło, że me-

chanizm ekonomiczny paktu fiskalnego doprowadzi

do sytuacji, w której biedniejsze kraje Unii nie tylko

nie nadgonią dystansu, jaki dzieli je od zamożnych,

ale z roku na rok będą zostawać coraz bardziej w tyle

pod względem rozwoju gospodarczego i poziomu ży-

cia.

Możemy być pewni, iż w drzwiach czekają pro-

jekty dotyczące ujednolicenia podatków na terenie

Unii w celu ratowania euro.

Panie ministrze, czy w obecnej sytuacji gospodar-

czej oraz wobec faktu, że (Dzwonek) najbliższa per-

spektywa Unii Europejskiej jest ostatnią dla Polski

jako płatnika netto, Polska musi w tak zdecydowany

sposób wchodzić na drogę założenia kagańca finan-

sowego, który może w perspektywie czasu mieć

ogromne znaczenie dla generowania wzrostu gospo-

darczego i absorpcji środków?

Jaką ścieżkę wejścia

do strefy euro połączoną z diametralnie znaczącym

obniżeniem deficytu w kontekście obecnej sytuacji

gospodarczej przewidziało Ministerstwo Finansów?

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Edward Czesak:

Kto weźmie na siebie tak wielkie redukcje deficy-

tu, rząd czy znowu minister finansów sięgnie do kie-

szeni samorządów?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Panie Marszałku!

Panowie Ministrowie!

Wysoka

Izbo!

Na dobrą sprawę trzeba sobie zadać pytanie,

czego dotyczy ta dzisiejsza debata.

Dotyczy budżetu

perspektywy 2014–2020, traktatu fiskalnego, strefy

euro.

Na dobrą sprawę to trzy bardzo ważne obszary.

Natomiast powiedziano z tej trybuny, że jest koncep-

cja wykorzystania tych środków unijnych, opracowa-

pytanie.

Czy przewidziane są programy, na przykład

Program Operacyjny „Rozwój Polski Wschodniej”?

Jeśli jest koncepcja, jeśli jest ten program, to rozu-

miem, że jest pan, panie ministrze, w stanie powie-

dzieć, jakie pieniądze są dla województwa podkarpa-

ckiego i pozostałych województw, w których realizo-

wany był ten program.

Ile jest środków unijnych,

a ile z budżetu państwa?

Panie ministrze, czy nie ma obawy – przy założe-

niu, że wysokość zadłużenia samorządu terytorial-

nego w 2007 r. wynosiła 24,4 mld, a na koniec 2012 r.

ponad 72 mld – o możliwość wykorzystania środków

unijnych przez samorządy terytorialne?

(Dzwonek)

Jeśli chodzi o traktat fiskalny, to czy nie obawia się

pan, panie ministrze, zrównania progów podatko-

wych na przykład w przypadku podatku CIT?

Panie

ministrze, bardzo proszę o podanie łącznej inflacji

w okresie 2007–2013.

Panie ministrze, i konkretne

pytanie o składkę w okresie 2007–2013 i 2014–2020.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

ekspertyz pakt fiskalny powinien zostać odrzucony

przez Polskę, przez polski parlament, gdyż jest

sprzeczny z polską konstytucją.

Narusza on również

europejski porządek prawny, wprowadzając w życie

nowe instytucje, które zastąpią już istniejące, takie

jak na przykład Rada Ecofin.

W Radzie Ecofin mini-

strowie poszczególnych państw członkowskich mają

pełne prawo głosu w sprawach finansowych, więc po

co nowe regulacje.

Pakt fiskalny stanowi przekazanie znacznych

kompetencji budżetowych na rzecz instytucji euro-

pejskich, co ogranicza naszą suwerenność.

Pakt fi-

skalny również wkracza w kompetencje polskich

naczelnych organów państwa.

I moje pytania.

Dlaczego rząd w sprawie paktu fiskalnego nie chce

wysłuchania publicznego?

Dlaczego rząd nie zorgani-

zował szerokich konsultacji społecznych dotyczących

paktu fiskalnego?

(Dzwonek) Dlaczego pan premier

i rząd nie chcą referendum w sprawie wprowadzenia

waluty euro?

Należałoby przecież odwołać się do naj-

wyższego suwerena, jakim są obywatele.

Kolejne pyta-

nie: Dlaczego pan premier i rząd zgadzają się na two-

rzenie tak kosztownych nowych instytucji europej-

skich?

Skąd taki pośpiech w dążeniu do przyjęcia pak-

tu fiskalnego?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Jeszcze rok temu całe województwo zachodniopomor-

skie było pokryte plantacjami orzechów włoskich.

Teraz te orzechy znikły, bo pojawiły się sady jabło-

niowe, nawet 120 drzew na hektar, przy dopłacie

2300 zł za hektar.

To pochodzi z funduszy unijnych,

bo był sadownik, który sadził 2,5 tys. drzew na hek-

tarze, czy to po prostu korupcja?

Druga rzecz.

Polska urosła jako potentat pod

względem ekranów przy autostradach.

Pan premier

Tusk określił to jako swego rodzaju nadużycie i po-

stanowił działać.

Jakie są efekty tego działania, gdyż

pieniądze na to też pochodziły z funduszy unijnych,

a same ekrany zostały określone w tej chwili jako

ekrany pana Tuska?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Kalemby w zakresie wspólnej polityki rolnej.

Otóż

rzeczywiście, jak pan minister porównywał pieniądze

na dopłaty za lata 2007–3013 i 2014–2020, to jest

odrobinę więcej, tylko trzeba pamiętać, że w 2007 r.

to było 40% tego poziomu i wzrastał on powoli.

Teraz takie bardzo szczegółowe pytanie z rachun-

ków, żeby porównać obecny rok czy tam rok 2012 do

przyszłych 7 lat, czyli 2014–2020.

W 2012 r. na dopła-

ty bezpośrednie koperta krajowa wynosiła 3480 mln

euro, łącznie oczywiście z tym 10-procentowym

udziałem krajowym.

Jeśli pomnożylibyśmy to przez

7 – rolnicy powinni się spodziewać nie zmniejszenia,

tylko przynajmniej takiego poziomu, jak w roku 2012

– to będziemy mieli mniej więcej 24 300 mln, a mamy

18,8.

Były zapowiedzi, że pan minister przesunie

25% z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich, cho-

ciaż i tak jest tam dużo mniej niż w poprzednich la-

Poseł Stanisław Ożóg

tach, bo przypomnę, że w poprzednich latach było

13,2 mld, a teraz jest niecałe 10.

To przesunięcie

2,5 mld da łącznie 21.

W porównaniu do 24 jest to

znacznie mniej.

Jakim sposobem wobec tego zreali-

zuje pan obietnice, że te dopłaty będą większe niż

obecnie i że rolnicy na tym skorzystają?

Rachunkowo

mi się to nie zgadza, ale może jakąś tajemnicę pan

minister wyjaśni.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panowie Ministrowie!

Pojawiły się, zresztą podnoszo-

ne wielokrotnie, zasadnicze wątpliwości konstytucyj-

ne co do możliwości podpisania paktu fiskalnego.

W związku z tym mam konkretne pytanie, panie

ministrze: Jakimi ekspertyzami dysponował pan pre-

mier Tusk rok temu, kiedy decydował się na zatwier-

dzenie w imieniu polskiego rządu wspomnianego

paktu fiskalnego?

Chodzi mi zwłaszcza o art. 219

i 221 konstytucji.

Czy były takie ekspertyzy?

Jeżeli

tak, to kto je napisał i na czyje ekspertyzy premier

się powoływał?

To pierwsza sprawa.

Druga sprawa, związana z rolnictwem.

Jeden

z moich kolegów, poseł Matuszewski, pytał o nego-

negocjacji, bo skoro państwo jesteście zadowoleni,

oznajmiacie nam, że to (Dzwonek) wielki sukces, że

jest 218 euro dopłaty do hektara zamiast 240 – mniej

niż średnia 262, a dużo mniej niż mają Holendrzy,

Niemcy, Duńczycy – to w takim razie rozumiem, że

w ogóle nie było negocjacji, państwo od razu się zgo-

dziliście i byliście szczęśliwi, mimo że tak naprawdę

jest to ze szkodą dla polskiego rolnika.

W takim ra-

zie, panie ministrze, też proszę o odpowiedź, zresztą

na piśmie, na jedno i drugie pytanie, jak wyglądały

te negocjacje...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Tomasz Latos:

...czy raczej ich brak w sprawie właśnie wspólnej...

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie Marszałku!

Od któregoś z panów mini-

strów chciałbym się dowiedzieć: Jak będzie realizo-

wana strategia doganiania najbardziej rozwiniętych

krajów unijnych, a więc tego szybszego, przynajmniej

dwa, trzy razy, tempa wzrostu PKB niż w tamtych

krajach, w sytuacji kiedy nakładamy na siebie ten

gorset finansowy w postaci zrównoważonego budże-

tu?

Jak to jest możliwe, w sytuacji kiedy teraz, w tej

perspektywie, przy deficycie sektora finansów pub-

licznych na poziomie 7–8% PKB, trzeba było utwo-

rzyć Krajowy Fundusz Drogowy i wyprowadzić go

poza sektor finansów publicznych, żeby budować

drogi?

Jak państwo zamierzacie choćby zorganizo-

wać pieniądze na dokładki do budowania dróg

w związku właśnie z tym gorsetem i prawie zrówno-

ważonym budżetem?

I jeszcze jedna uwaga do pana ministra Serafina.

Sądziłem, że się pomyliłem, jeśli chodzi o tę składkę,

ale okazuje się, że to pan minister naciąga wylicze-

nia.

(Dzwonek) Otóż, panie ministrze, ta składka

w tegorocznym budżecie to jest 17,8 mld zł.

Licząc po

kursie 4 zł za jedno euro, to jest 4,5 mld euro.

Razy

7 to jest 31,5 mld euro, jakkolwiek by liczyć.

A, panie

ministrze, pan doskonale wie, że składka w 2007 r.

wynosiła 2,5 mld i urosła dwukrotnie przez 7 lat.

Jeżeli ta urośnie dwukrotnie, to jest 40 mld.

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

cież pan doskonale wie, że tak powinniśmy liczyć…)

Bardzo proszę.

Poseł Mariusz Orion Jędrysek:

Krótkie pytanie o pakt fiskalny.

Jeśli chodzi o suwe-

renność gospodarczą Polski, to nie jest pakt fiskalny,

tylko to jest impakt fiskalny w suwerenność gospo-

darczą Polski.

Proszę zwrócić uwagę, że my mówimy

teraz o pieniądzach rzędu, jak mówicie, 70 mld euro.

A rząd przykrywa wielkie straty gospodarcze, do któ-

rych się przyczynił, i to straty finansowe bezpośred-

nie jak i implikowane, w zakresie gospodarki surow-

cowej.

Najbogatszy kraj w Europie pod względem

Poseł Henryk Kowalczyk

surowcowym ma dziś wielkie problemy.

Oddaliście

koncesje na gaz w łupkach.

To jest mniej więcej

100 mld zł strat na samych koncesjach, to jest mini-

mum, ale implikowane koszty i oczekiwane zyski są

rzędu bilionów.

Podobnie jest z miedzią, ze srebrem,

ze wszystkim.

Odrzuciliście również możliwość po-

szukiwań złóż na dnach oceanów w obszarach

ONZ-owskich.

To są biliony.

A wy mówicie teraz

(Dzwonek) o jakichś drobnych, dosłownie drobnych

miliardach.

Proszę o odpowiedź na piśmie, wycenę

fiskalną tego, co żeście stracili.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

ratyfikować teraz lub w przyszłości, której on nie do-

upiera się przy jego ratyfikacji teraz, jeśli założenia

paktu są niezwykle restrykcyjne, szczególnie w tytu-

le III, jak na przykład doprowadzenie do zrównowa-

żenia, a nawet osiągnięcia nadwyżki budżetowej

sektora rządowego i samorządowego?

Jaką drogę

dojścia do wypełnienia tego zobowiązania rząd wska-

że Unii Europejskiej, jednocześnie dając samorządom

możliwość korzystania w szerokim zakresie ze środ-

ków Unii Europejskiej?

W jaki sposób rząd chce zrealizować zobowiąza-

nia ze wstępu do paktu, że powstrzymamy się od

praktyki prowadzącej do narastania długu poza sek-

torem publicznym zarówno instytucji rządowych, jak

i samorządowych?

Jak w związku z tym będziemy

budować drogi, jeżeli pakt powoduje konieczność od-

dłużenia funduszu drogowego, którego dług (Dzwo-

nek) wynosi około 50 mld zł?

Jak znajdziemy w związ-

ku z tym środki własne na wykorzystanie środków

z budżetu UE na lata 2014–2020?

Jakie reformy

strukturalne planuje rząd, aby wypełnić założenia

tytułu III art. 5: za niewypełnienie zobowiązań pak-

tu Trybunał Sprawiedliwości może według paktu

nałożyć karę za każde niedopełnienie do 0,1 PKB,

czyli w setkach milionów złotych?

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

strowie!

Ja, tak jak kiedyś Katon o Kartaginie, chcę

znowu mówić o polskiej wsi.

Jej przyszłość nie wyglą-

da wesoło.

To będzie problem polskich rolników, ale

także problem tych, którzy po obecnej koalicji przej-

mą odpowiedzialność za polską wieś i będą musieli

korygować popełnione błędy.

Jak wykazałem precy-

zyjnie w wystąpieniu klubowym, w pierwszym filarze

będziemy mieli do dyspozycji o około 3% mniej niż

dotychczas.

Tragedia jest w drugim filarze, z którego

jeszcze będzie zabrane 25% środków dla uspokojenia

elektoratu chłopskiego i wykazania, że będziemy się

zbliżać nie do Niemców, Francuzów, Holendrów,

Duńczyków, którzy są naszymi konkurentami rolny-

mi, ale do jakiejś mitycznej średniej dopłat unijnych.

Po przesunięciu środków z drugiego filara do pierw-

szego, by utrzymać finansowanie rozwoju obszarów

wiejskich tylko na dotychczasowym poziomie, trzeba

około 10 mld euro.

W jaki sposób rząd chce przesunąć

część zadań z obszarów wiejskich do finansowania

z polityki spójności?

Czy to będzie się odbywało

(Dzwonek) przez kontrakt terytorialny, czy w inny

jakiś sposób?

Jeżeli przez kontrakt terytorialny, to

na jakim etapie minister rolnictwa chce interwenio-

wać, czy teraz, kiedy jest ustalana strategia rozwoju

regionów, czy później przy ustalaniu kontraktu i ne-

gocjowaniu go z rządem?

W jaki sposób to się będzie

odbywało technicznie, żebyście państwo mogli wyko-

nać to, do czego się zobowiązujecie, czyli współfinan-

sowanie z polityki spójności części zadań, które do tej

pory były w drugim filarze?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Europejskiej.

Od dłuższego czasu obserwujemy ma-

lejące znaczenie programu Partnerstwo Wschodnie.

Brak reakcji rządu na ten proces w efekcie osłabia

pozycję Polski, inicjatora tego programu, na mapie

Europy, dlatego chciałbym zadać trzy pytania.

Po pierwsze, o ile zmniejszono w kolejnej perspek-

tywie finansowej kwotę zarezerwowaną na politykę

zewnętrzną Unii Europejskiej?

Po drugie, czy przyjęta kwota daje gwarancję kon-

tynuację programu Partnerstwo Wschodnie?

I wreszcie, jak przyjęte rozwiązania finansowe

dotyczące przede wszystkim Partnerstwa Wschod-

niego wpłyną na i tak już bardzo słabą pozycję Polski

na mapie Europy?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

strowie!

W obecnie kończącej się perspektywie bu-

dżetowej ponad 30 mld euro było na zadanie „Infra-

struktura i środowisko”.

Jak wydatkowaliśmy te

środki, to wszyscy pamiętamy.

Problemy z budową

dróg, zaledwie 4% wykorzystanych środków na mo-

dernizację kolei.

W perspektywie na lata 2014–2020

20% środków ma być na zadanie: środowisko, w tym

na odnawialne źródła energii, tak zwane zielone in-

westycje.

Czy jesteśmy przygotowani do wykorzysta-

nia tych środków?

Żeby się nie stało tak jak w tej

kończącej się perspektywie, że obcy kapitał zarabiał

pieniądze, a bankrutowały polskie firmy, które budo-

wały drogi.

Drugie pytanie nasunęło mi się po wystąpieniu

w imieniu klubu pani poseł Pomaskiej, która mówiła,

że ze środków unijnych budowaliśmy drogi i szkoły.

Chciałbym zapytać pana ministra, ile to szkół wybu-

dowaliśmy z tych środków unijnych, bo z tego, co

wiem, to za państwa rządów zlikwidowaliście ponad

tysiąc szkół.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

strze!

W swoim wystąpieniu pan premier Tusk po-

woływał się na doskonałą współpracę z prezydentem

Hollande’em w sprawie wspólnej polityki rolnej dla

polskich i francuskich rolników.

Chciałbym zapytać

pana premiera, jak to się stało – taki z tego wniosek

– że dzięki nam Francuzi dostali tyle, ile chcieli, czy-

li prawie 49 mld euro, my chcieliśmy prawie 35,

a dostaliśmy 28 z małym kawałkiem.

Ktoś tu kogoś

wykiwał, mówiąc po piłkarsku.

Wprawdzie pan mi-

nister Kalemba przekonywał, że dzięki przesunię-

ciom z wykorzystaniem specjalnego mechanizmu

elastyczności będzie można wesprzeć ze środków

z rozwoju obszarów dopłaty do 31 mld euro.

Później

jeszcze mogą być 2 mld z polityki spójności i te 34 być

może się znajdą.

Tylko (Dzwonek) w związku z tym

chciałbym zapytać: Czy po takich kombinacjach

związanych z realizacją programów i inwestycji

z funduszy spójności, już okrojonych, rząd i samorzą-

dy, czyli beneficjenci tych środków, nie będą musieli

dołożyć więcej swoich bądź – czytaj – pożyczonych w nie-

polskich bankach pieniędzy?

Czy to prawda, panie

ministrze, że w nowej perspektywie finansowej mi-

nimum wsparcia krajowego realizowanych inwestycji

to 25%?

Przypomnę, że dotychczas było 15%.

Już kończę, panie marszałku.

Okazuje się, że pani minister Bieńkowska trzy

miesiące temu była prorokiem, bo przewidziała, że

za polską politykę, za dopłaty nie warto umierać.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Chciałabym zapytać o rządowy pomysł dotyczący no-

wych zasad podziału pieniędzy z Unii Europejskiej,

tzn. takiego podziału, który polegałby na zrównowa-

żonym rozwoju krajów, wspierał nie tylko duże, ale

i byłe miasta wojewódzkie, jak mój Chełm czy sąsied-

ni Zamość lub Biała Podlaska.

Czy jest szansa, że

oprócz procedur konkursowych pojawi się pula środ-

ków, w ramach której byłe miasta wojewódzkie czy

miasta prezydenckie bez konkursu otrzymają je do

podziału?

Czy jest szansa, by miastom wojewódzkim,

byłym miastom wojewódzkim nadać wymiar regio-

nalny i zaproponować taki podział pieniędzy zarów-

no z pieniędzy unijnych, jak i pieniędzy krajowych,

który zagwarantuje zrównoważony rozwój całych

regionów, a nie tylko metropolii?

Wiem, że to nie są

tylko moje pytania, ale też prezydentów byłych miast

wojewódzkich, którzy wielokrotnie występowali z ape-

lem chociażby do Ministerstwa Rozwoju Regionalne-

go.

Ostatnia kwestia: Czy prawdą jest, że 5% Euro-

miast wojewódzkich automatycznie, bez tzw. konkur-

su?

(Dzwonek) Mam świadomość, że może być pan

nieprzygotowany do odpowiedzi na te pytania bądź

że decyzja jeszcze nie została podjęta.

W takim razie

moje pytanie brzmi: Kiedy zostanie podjęta ta decy-

zja, kiedy prezydenci byłych miast wojewódzkich

i prezydenci miast będą znali decyzję rządu w tym

zakresie?

Czy mogą liczyć na te dodatkowe środki

z Unii Europejskiej?

Dziękuję.

(Oklaski)

Poseł Waldemar Andzel:

sie negocjacyjnym na szczycie Unii Europejskiej.

Ile

składek Polska płaciła w okresie 2007–2013, a ile

wpłacimy składek w okresie 2014–2020?

O ile więcej

wpłacimy z podatków Polaków?

Czy pakt fiskalny

rozwiąże problem bezrobocia, które jest olbrzymie

i ciągle rośnie, a w styczniu wynosiło 14,2 – to prawie

2300 tys. osób bezrobotnych?

Pakt fiskalny skaże nas

na obrzeża Europy.

Dlaczego rząd Tuska chce wpę-

dzić Polaków do strefy euro, której Polacy są zdecy-

dowanie przeciwni, ponieważ rodacy dobrze wyczu-

wają, że wzrosną u nas ceny, usługi i nastąpi spadek

poziomu życia?

Dlaczego PO–PSL ciągnie nas do

nędzy, podczas gdy już dzisiaj 30% mieszkańców na-

szego kraju żyje w biedzie przez politykę tego rządu?

Reforma, o której mówił minister Jan Vincent-Ro-

stowski, oznacza większe cięcia finansów, jeśli chodzi

o obywateli, większe bezrobocie czy też, jak w ze-

szłym roku, skandaliczne podnoszenie wieku emery-

talnego do 67 lat.

Chcecie zrobić z Polaków współ-

czesnych niewolników.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

pytania do premiera, niestety nie ma go na sali, ale je

zadam.

Mam nadzieję, że może odpowie mi na piśmie.

Po pierwsze, chciałbym zapytać, czy przed wej-

ściem do strefy euro – i w jakim trybie, czy w trybie

prostego oświadczenia, o którym mowa jest w samym

pakcie fiskalnym – premier ma zamiar związać Pol-

skę postanowieniami tytułów III i IV traktatu, czyli

tak naprawdę podjąć najpoważniejsze zobowiązania

wynikające z tego paktu.

Z tym paktem to jest tro-

szeczkę dzisiaj tak, jakbyśmy zostali zaproszeni do

tego, żeby zostać żyrantem, ale poinformowano nas,

że na narady żyrantów będziemy mieli wstęp tylko

wtedy, kiedy możni i wielcy żyranci się na to zgodzą,

i że nie będziemy mieli tam nic do powiedzenia co do

tego, kto w danym momencie będzie płacił, jeżeli dług

nie będzie spłacony.

Druga sprawa.

Chciałbym zapytać, po jakim kur-

sie euro premier Tusk ma zamiar wprowadzić nas do

strefy euro.

(Dzwonek) Czy nie skończy się to tym, że

będą Polacy, emeryci i renciści, którzy będą miesięcz-

nie otrzymywali poniżej 200 euro, a więc że przez

dziesiątki lat Polacy będą po prostu dziadami w Unii

Europejskiej, bo będziemy związani blokadami infla-

cyjnymi, które obowiązują w strefie euro?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

strowie!

Z informacji prezesa Rady Ministrów wyni-

ka, że rzeczywiście ta kwota wynegocjowana, ponad

100 mld euro, dokładnie 106 mld euro, wydaje się, że

jest bardzo duża, ale kiedy odejmiemy naszą składkę,

to prawdopodobnie będzie to mniej niż w poprzedniej

perspektywie finansowej na lata 2007–2013.

Wobec

powyższego mam pytania do strony rządowej.

Czy

prawdą jest, że Węgrzy, Litwini, Łotysze, Słowacy,

Grecy otrzymają w przeliczeniu na jednego miesz-

kańca więcej środków finansowych w porównaniu do

tej kwoty, którą my wynegocjowaliśmy, przeliczając

na jednego mieszkańca w Polsce?

Czy prawdą jest, że

oddamy środki, które nie zostały wykorzystane,

choćby na modernizację kolei?

Bo z moich informacji

wynika, że wykorzystanych jest 6% na 29%, chodzi

o niespisane umowy, to znaczy, że nie mamy szansy

wykorzystania pozostałej kwoty.

Kolejne pytanie.

Czy prawdą jest, że nie wykorzy-

stamy również środków na Internet szerokopasmo-

wy?

Na Podkarpaciu na dzień dzisiejszy (Dzwonek)

stan zaawansowania wynosi zero, to znaczy, że nie

wykorzystano jeszcze ani jednej złotówki.

Jaką kwotę z budżetu państwa dopłacimy dla pol-

skiego rolnika?

W szczególności chodzi mi o wspólną

politykę rolną.

Tutaj pytanie do pana ministra Ka-

lemby.

Panie ministrze, dlaczego pan polskich rolni-

ków oddał walkowerem?

Bo tak to można nazwać.

Zero negocjacji.

Może to nie pan, może to pan pre-

mier?

Ostatnie pytanie.

Czy zostaną uproszczone pro-

cedury dla przedsiębiorców...

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Poseł Mieczysław Golba:

...którzy będą składać wnioski o środki unijne?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

(Poseł Mieczysław Golba: Panie marszałku, nie

musi pan przerywać.)

Poseł Michał Jach:

z tej trybuny słyszeliśmy o skoku cywilizacyjnym

Polski dzięki Unii Europejskiej i światłym rządom

Platformy Obywatelskiej.

Chcę powiedzieć, że w ubie-

głym roku podczas wizyty w naszym województwie

pani minister Bieńkowska stwierdziła, że gdy w Bia-

łymstoku narzekają na ciężkie warunki, to ona im

odpowiada, że w zachodniopomorskim jest gorzej.

Proszę państwa, w naszym województwie na wszyst-

kich szczeblach rządzi Platforma Obywatelska.

Oba-

wiam się, że tak będzie w całym kraju, jeśli Platfor-

ma Obywatelska nadal będzie rządzić w Polsce.

Mam pytanie do premiera.

Panie premierze...

Może w takim razie do pana ministra.

Czy zgodnie

ze słowami minister Bieńkowskiej rząd Platformy

Obywatelskiej przygotuje specjalny program dla Pol-

ski zachodniej na wzór programu dla Polski wschod-

niej?

To do tego prowadzą rządy Platformy Obywa-

telskiej.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

wie Ministrowie!

Brak ratyfikacji traktatu powoduje

dalsze kształtowanie się polaryzacji tzw. Europy

dwóch prędkości, a tym samym skazywanie naszego

kraju na pewnego rodzaju unijny ostracyzm, na któ-

ry Polska nie zasługuje i w żaden sposób nie może

sobie pozwolić.

Samoistne wykluczenie Polski z gro-

na państw decydujących dałoby wyraźny sygnał opi-

nii międzynarodowej o osłabieniu idei solidaryzmu

europejskiego, którego niekwestionowanym źródłem

była i jest Polska.

Mam pytanie do ministra Serafina, ale ponieważ

go nie ma, to do ministra Szpunara.

Wynegocjowany

dla naszego kraju budżet, 72,9 mld na politykę spójno-

ści i 28,5 mld na politykę rolną, to są olbrzymie kwoty,

które wydatnie przyczynią się do rozwoju naszej ojczy-

zny.

Ale czy w pana ocenie istnieje zagrożenie, że budżet

unijny przy ewentualnym tajnym głosowaniu w Parla-

mencie Europejskim może nie przejść i czy wtedy moż-

liwe jest jego obniżenie, niekorzystna dla naszego kraju

korekta?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

pytanie, czy to dobrze, że w przyszłej perspektywie

unijnej będzie tyle pieniędzy, należy odpowiedzieć:

na pewno tak.

Natomiast jesteśmy w tej chwili w koń-

cówce poprzedniej perspektywy i moje pytanie, z proś-

bą o odpowiedź na piśmie, zadam tak: W jakich ob-

szarach gospodarki istnieje zagrożenie, że te pienią-

dze, otrzymane już z Unii, nie zostaną wydane i będą

musiały być w jakiejś części zwrócone?

Na pewno

jeden z takich obszarów istnieje.

Kilka godzin temu

rozmawialiśmy o tym w Komisji Innowacyjności i No-

woczesnych Technologii.

Mianowicie Unia przyznała

Polsce 1 mld euro, nie złotych, na budowę sieci sze-

rokopasmowej w latach 2007–2013.

W założeniach

tego programu miało być przygotowane 15 tys. km

światłowodów.

Jak poinformowała minister rozwoju

regionalnego, dotychczas przygotowano 215 km,

a więc 1,5%.

(Dzwonek) Dofinansowywanych miało

być 2,5 tys. małych firm dostarczających Internet.

Dotychczas takich firm było 220, czyli 8%.

Można by

te dane cytować.

Proszę o odpowiedź na piśmie na

pytanie: Jakie są zagrożenia, jeżeli chodzi o niewyko-

rzystanie funduszy, które mamy w obecnej perspekty-

wie?

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Ministrowie!

Mam inne pytanie, mianowicie pytanie

od wyborców, którzy nie mają jeszcze możliwości gło-

sowania, ale za chwilę będą ją mieli.

Widzimy, co się

dzieje w momencie, kiedy ta perspektywa mija.

Mia-

nowicie załamuje się rynek, bo już nie ma pieniędzy,

żeby budować kolejne inwestycje, czyli wypłacać,

więc na szybko robimy coś, co się nazywa „Inwestycje

polskie”.

Oczywiście może mają one swój sens i jakoś

zadziałają, ale pytanie jest takie: Czy znów popełni-

my ten sam błąd?

Czy już dzisiaj myślimy o tym, co

po 2020 r.?

Czy staniemy tak samo jak dzisiaj

i stwierdzimy: znowu załamanie?

Tym bardziej że po

2020 r. będziemy już płatnikami brutto.

Nie będzie-

my brać więcej, a dorzucać mniej.

(Dzwonek)

Jeszcze kwestia rolnictwa.

Czy musimy jak cała

Europa dopłacać do krajobrazu?

Czy nie mamy inne-

go pomysłu na rolnictwo?

Jedna czwarta pieniędzy,

jakie przyjdą, będzie prosto wydawana, co nie spraw-

dza się ani w Holandii, ani we Francji, ani w Polsce.

Może jednak będziemy mieli jakiś swój twórczy wkład

do tej Unii, że inaczej te pieniądze skonsumujemy?

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Ledwo premier podzielił unijny tort, a już rzucił Po-

lakom obietnicę, jak to przy pomocy środków unijnych

będzie zwalczał w Polsce bezrobocie i tworzył nowe

miejsca pracy.

Otóż chciałabym premierowi powie-

dzieć, że to dzisiaj mamy galopujące bezrobocie, stopa

bezrobocia wynosi 14,2%, na bezrobociu jest 2200 tys.

bezrobotnych Polaków, 80% z nich bez prawa do za-

siłków, prawie drugie tyle, pewnie około 2 mln, na

emigracji zarobkowej, a premier rzuca obietnicę, że

ze środków z siedmioletnich ram finansowych 2014–

2020 będzie w Polsce zwalczał bezrobocie.

Panie pre-

mierze, może zanim pan wykorzysta te unijne euro,

odmrozi pan pieniądze w Funduszu Pracy, bo bez-

robocie jest tu i teraz.

Trzeba z nim walczyć w tej

chwili, a nie czekać na to, aż pod koniec 2014 r., bo

tak można się spodziewać, te środki zostaną urucho-

mione.

Co na to pan minister pracy?

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

strowie!

Czy to sukces, czy porażka, trudno powie-

dzieć, bo i pytania, ale też wypowiedzi przedstawi-

cieli różnych grup parlamentarnych dowodzą tego,

że jest różnica poglądów.

Ja jako poseł Prawa i Spra-

wiedliwości jestem przekonany, że mogliśmy więcej,

a wynika to z wielu czynników.

Ale żeby tutaj nie

dowodzić dlaczego, to bardzo proszę powiedzieć – je-

żeli teraz pan minister tego nie poda, to chciałbym,

żeby na piśmie pan minister mi szczegółowo to przed-

stawił – jaki jest produkt krajowy brutto wszystkich

27 państw członkowskich.

Jak było z perspektywą

finansową 2007–2013?

Ile poszczególne państwa

otrzymały, z podziałem na fundusz rolny, Fundusz

Spójności?

I bardzo bym też prosił o odpowiedź, jaki

jest dokładnie podział w perspektywie finansowej

2014–2020.

I myślę, że ta tabelka będzie tu pewną

odpowiedzią.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

tra Serafina.

Sekretarz Stanu

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Postaramy się

odnieść do większości pytań.

Na część z nich, jak

rozumiem, oczekiwana jest odpowiedź w formie pi-

semnej.

Zacznę może od spraw związanych z budżetem.

Myślę, że pan minister Kalemba po raz kolejny bę-

dzie odnosił się do zagadnień, które związane są ze

wspólną polityką rolną.

Jestem przekonany, że

w świetle dzisiejszej debaty fakty, które prezentowa-

liśmy i będziemy w dalszym ciągu prezentować, nie

dadzą się zakrzyczeć.

Na wspólną politykę rolną

w Polsce w kolejnej perspektywie finansowej będzie

więcej, niż jest w obecnej perspektywie finansowej.

Możemy również wziąć jako punkt odniesienia rok

2013 i przeliczać dopłaty bezpośrednie na hektar.

I to kolejna informacja – stawka hektarowa w Polsce

w roku 2020 z budżetu Unii Europejskiej będzie wyż-

sza niż ta, która jest przewidziana w budżecie Unii

Europejskiej w roku 2013.

Mówił o tym pan minister

Kalemba.

Myślę, że będzie o tym mówił jeszcze, przy-

pomni te fakty.

Ta stawka z budżetu Unii Europej-

skiej, o której mówię, 218 euro na hektar, będzie

wyższa nawet bez uwzględnienia przesunięcia z II fi-

laru, tej elastyczności, która została wynegocjowana.

Były też pytania – jedno z nich było zadane zresz-

tą wierszem – w sprawie rolników francuskich i nie-

mieckich.

Myślę, że warto także i w tym punkcie

przytoczyć fakty.

Podczas gdy w budżecie Unii Euro-

pejskiej na dopłaty bezpośrednie dla polskich rolni-

ków w kolejnej 7-latce będzie o 40% środków więcej,

dla niemieckich rolników będzie o 20% mniej.

I to

to, co jest w budżecie Unii Europejskiej, należy się

raz na zawsze.

Nie należy się raz na zawsze.

Widzimy

tu proces, także proces wyrównywania płatności bez-

pośrednich, w Unii Europejskiej, proces, który trwa,

będzie trwał, nie skończy się pewnie w roku 2020, co

wiemy.

To jest proces, którego niezwykle czytelne

ślady możemy zaobserwować w wynegocjowanym

porozumieniu.

Raz jeszcze powtarzam.

Środków na

płatności bezpośrednie dla niemieckich rolników bę-

dzie mniej, dla polskich więcej, także w przeliczeniu

na hektar.

(Głos z sali: Ale to nieprawda.)

To jest prawda.

Jest to do weryfikacji.

Jeżeli chodzi o pytania dotyczące budżetu, to bar-

dzo dziękuję pani poseł Kloc za kulturalny sposób

zadania pytania w sprawie 500 mld zł, pytania o to,

ministra Rostowskiego, że mówimy tutaj o kwocie

w cenach bieżących.

To, co premier Tusk przedsta-

wiał w Brukseli 8 lutego, było prezentowane w ce-

nach stałych z 2011 r.

Dlaczego?

Dlatego że w tych

cenach negocjujemy i w tych cenach możemy doko-

nywać uczciwych porównań, także z obecną 7-latką.

Aby określić, ile faktycznie wpłynie do Polski do roku

2020, musimy posłużyć się cenami bieżącymi, to zna-

czy uwzględniającymi waloryzację środków z budże-

tu europejskiego, która, warto o tym pamiętać, jest

przewidziana prawem.

Zgodnie z porozumieniem

międzyinstytucjonalnym rokrocznie kwoty zapisane

w budżecie europejskim są waloryzowane o 2 punkty

procentowe.

W ten sposób kwota bodajże 442 mld zł

w cenach stałych w 2011 r. po waloryzacji, po uwzględ-

nieniu poziomu inflacji, wyniesie niemalże 500 mld zł.

Te środki wpłyną do Polski fizycznie właśnie w takiej

wysokości do roku 2020.

Pani posłanka Kloc odnosiła się również do kwe-

stii tzw. odwróconej siatki bezpieczeństwa, bo de fac-

to ten pułap, o którym wspominała, te 110%, nazy-

wamy odwróconą siatką bezpieczeństwa.

Ta odwró-

cona siatka bezpieczeństwa dotyczy wyłącznie poli-

tyki spójności.

To było jedno z poważniejszych zagro-

żeń, które pojawiło się w toku tych negocjacji.

Pole-

gało ono właśnie na tym, by wprowadzić nowe zasa-

dy, odwrócić zasady, które istnieją do tej pory.

Obec-

ny pułap 110% tej odwróconej siatki bezpieczeństwa

w odniesieniu do polityki spójności, a tutaj to znajdu-

je zastosowanie, Polski nie dotyczy.

Inne pytania dotyczące budżetu.

Były też pytania

w sprawie Parlamentu Europejskiego.

W tym kon-

tekście pojawiła się kwestia deficytu.

Otóż budżet

europejski oczywiście nie może mieć deficytu.

Zgod-

nie z traktatem budżet europejski jest budżetem bez

deficytu.

To, co nastąpiło w wyniku postulatu Wiel-

kiej Brytanii, to rzeczywiście głębsza redukcja środ-

ków na płatności niż środków na zobowiązania.

Jed-

nak ta głębsza redukcja daje się w sposób stosunkowo

prosty wyjaśnić zmianą reguł, które zostały wynego-

cjowane.

Podam tylko jeden przykład.

Jednym z postu-

latów, także krajów kohezyjnych, było to, by zasada

n+2, dotycząca wykorzystywania środków w polityce

spójności, została zmieniona na n+3.

Cóż to oznacza?

Z punktu widzenia zobowiązań nie oznacza to nic, bo

dostajemy te same środki, gdy idzie o zobowiązania,

ale mamy więcej czasu na to, żeby je rozliczyć, więcej

o jeden rok, ergo płatności z roku 2020 w polityce

spójności nastąpią w roku 2021.

Taki mechanizm

został tutaj zastosowany, co sprawia, że deficytu nie

ma.

Nastąpi późniejsze rozliczenie części środków.

Akurat w tym wypadku, jeżeli mówimy o zasadzie

n+2 i zmianie na n+3, jest to zgodne z naszymi ocze-

kiwaniami.

Natomiast w Parlamencie Europejskim

będzie pojawiał się postulat – my również uważamy,

że jest to postulat uzasadniony – dotyczący zwiększe-

nia elastyczności przesuwania środków niewykorzy-

stanych w budżecie rocznym, w jednym roku, na rok

kolejny.

Miejmy również świadomość, że te pułapy

płatności, które są uzgadniane – to jest doświadcze-

nie w zasadzie od początku istnienia perspektyw fi-

nansowych – nie są w pełni wykorzystywane.

Dzisiaj

niewykorzystanych pułapów płatności nie można prze-

suwać na kolejne lata.

Parlament Europejski, jak rozu-

miem, będzie postulował, by taka możliwość zaistniała.

Uważamy, że jest to postulat sensowny, uzasadniony,

zwiększający elastyczność budżetu i dający szanse na

lepsze wykorzystanie środków europejskich.

W naszej ocenie są poważne szanse na to, by zo-

stało wypracowane także porozumienie z udziałem

Parlamentu Europejskiego.

Są zrozumiałe, zwłasz-

cza na obecnym etapie negocjacji, krytyczne oceny,

które wyrażają europarlamentarzyści, związane

właśnie chociażby z tym, że budżet europejski został

zredukowany, i z niewystarczającym poziomem ela-

styczności.

Znając sytuację w Radzie, znając stano-

wiska państw członkowskich, sądzimy, że jest możli-

we, zwłaszcza gdy idzie o kwestie elastyczności

w budżecie, dokonanie istotnego postępu i że osta-

tecznie będzie też możliwe osiągnięcie porozumienia

także z Parlamentem Europejskim.

Był cały szereg pytań dotyczących kwestii sposo-

bu wykorzystania środków z kolejnej perspektywy

finansowej w Polsce w przyszłości.

Jak państwo wie-

cie, ten proces został zainicjowany przez Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego, są gotowe projekty, ale

te projekty, i na to moim zdaniem wskazują też py-

tania, które padły dzisiaj na tej sali, w dalszym ciągu

powinny podlegać konsultacjom społecznym, konsul-

tacjom publicznym.

Myślę, że dopiero w świetle tych

konsultacji, uwzględniając także wyniki negocjacji,

uwzględniając to, o czym mówił poseł Ardanowski

– potrzebę zwiększenia zaangażowania polityki spój-

ności na obszarach wiejskich – ten proces będzie

mógł być sfinalizowany.

A więc jeśli panie i panowie

posłanki pozwolą, na te pytania rząd udzieliłby od-

powiedzi pisemnej, z całą świadomością, że na razie

mówimy o planach i projektach, które powinny być

jeszcze przedmiotem konsultacji publicznych.

Poseł Iwiński odnosił się do kwestii podatku od

transakcji finansowych.

Panie pośle, rząd polski do-

syć jednoznacznie wspierał koncepcję podatku od

transakcji finansowych jako przychodu budżetu eu-

ropejskiego.

To nie z uwagi na stanowisko polskiego

rządu budżet europejski nie będzie zasilany przycho-

dami z tego podatku.

Takie było stanowisko szeregu

innych państw członkowskich, natomiast my w tej

sprawie byliśmy stosunkowo jednoznaczni.

Rzeczy-

wiście sądziliśmy, iż takie rozwiązanie nie tylko da-

łoby szansę na zasilenie budżetu europejskiego do-

datkowymi środkami, ale także byłoby sensowne,

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw

102

logiczne, biorąc pod uwagę również doświadczenie

kryzysu na rynkach finansowych.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Dlaczego nie jesteśmy

w jedenastce?)

Dlatego że przychody z podatku od transakcji fi-

nansowych nie będą zasilały budżetu europejskiego.

Jednoznacznie wskazywaliśmy, że podatek od trans-

akcji finansowych będzie miał sens, jeżeli będzie słu-

żył finansowaniu budżetu europejskiego.

Inne pytania.

Tak, odnosiłem się już do kwestii

szacunku pozycji netto.

Znam liczby, na które powo-

łuje się pan poseł Dolata, te liczby są obecne w prze-

strzeni publicznej.

Osobiście polemizowałem i wyka-

zywałem autorowi tych szacunków błędy metodolo-

giczne, które wystąpiły.

Mam nadzieję, że ten szacu-

nek, który, jak widzę, wielu posłów wprowadził w błąd,

zostanie zweryfikowany przez autora.

Myślę, że gdy idzie o budżet, to będą jeszcze do-

datkowe wyjaśnienia ze strony pana ministra Kalem-

by, również ze strony ministra finansów.

Może teraz kilka słów na temat paktu fiskalnego.

Muszę przyznać, że też jestem już tym zmęczony,

myślę, że męczące jest powtarzanie w kółko, iż wraz

z ratyfikacją paktu fiskalnego Polska nie przyjmuje

na siebie żadnych nowych zobowiązań.

Takie są fak-

ty.

Nic na to nie poradzimy i w związku z tym obawy,

są nieuzasadnione.

Po prostu wraz z ratyfikacją pak-

tu fiskalnego Polska, która pozostaje poza strefą

euro, nie przyjmuje na siebie żadnych nowych zobo-

wiązań, natomiast uzyskuje możliwość uczestnicze-

nia w szczytach szefów państw i rządów należących

do strefy euro, którzy będą debatowali w sprawie

przyszłości Unii Gospodarczej i Walutowej.

Na pakt

fiskalny trzeba spoglądać z perspektywy kryzysu

w strefie euro.

Pakt fiskalny ma być częścią odpowie-

dzi na kryzys w strefie euro, ma być częścią procesu

budowy Unii Gospodarczej i Walutowej odpornej na

takie kryzysy, jakie przeżywamy dzisiaj, odpornej

w przyszłości.

Nie jest to oczywiście odpowiedź peł-

na.

Ona dotyczy jednego aspektu – dyscypliny bu-

dżetowej.

Inną częścią tej odpowiedzi jest chociażby unia

bankowa, o której tutaj mówiliśmy, przy czym uwa-

żam, że gdy idzie o unię bankową, to jej istotą jest

dążenie suwerennych państwa narodowych, które są

dzisiaj w strefie euro, do odzyskania kontroli nad

swoimi sektorami bankowymi.

Kryzys wykazał, że

z poziomu narodowego.

To jest doświadczenie krajów

strefy euro.

Stąd myśl, by tworzyć wspólne instytucje

na poziomie europejskim po to, by skuteczniej kon-

trolować banki, aby w przyszłości uniknąć takiego

kryzysu, jaki mamy obecnie.

Kolejną częścią odpowiedzi na kryzys w strefie

euro jest także sześciopak, przyjmowany w trakcie

polskiej prezydencji, jest także świadomość, że

w średnim i długim okresie tym, co zadecyduje o po-

wodzeniu projektu wspólnej waluty, będzie zdolność

do przeprowadzania reform strukturalnych.

Kolej-

nych kroków w budowie nowej unii gospodarczej

i walutowej odpornej na kryzysy powinniśmy spo-

dziewać się właśnie w tym obszarze, w obszarze re-

form strukturalnych.

Pakt fiskalny w tym sensie, że jest częścią odpo-

wiedzi na kryzys w strefie euro, nawet wówczas, gdy-

byśmy pozostawali poza strefą euro, jest z polskiego

punktu widzenia korzystny, gdyż nie jest w polskim

interesie katastrofa, kryzys gospodarczy w strefie

euro, bo my ten kryzys również odczuwamy.

To jest

również jeden z powodów, dla którego w Polsce rośnie

bezrobocie – kryzys w strefie euro.

W polskim inte-

resie jest wspieranie tych wysiłków, które służą za-

żegnaniu kryzysu w strefie euro.

Pytań było tak dużo, że rzeczywiście można by-

łoby odpowiadać na nie znacznie dłużej, ale myślę, że

zakończyłbym w tym miejscu swoje wystąpienie

i poprosiłbym pana ministra Kalembę.

(Poseł Mariusz Orion Jędrysek: Co z porówna-

niem z surowcami?)

Odniesiemy się może do tego w formie pisemnej.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

staram się odpowiedzieć w miarę szczegółowo.

To,

co będzie niemożliwe, uzupełnimy i odpowiemy na

piśmie.

Próbowałem na bieżąco ustosunkować się do pew-

nych spraw.

Otóż budżet na WPR w nowej perspek-

tywie będzie dla całej Unii Europejskiej mniejszy

o ponad 10%, natomiast dla Polski będzie wyższy

minimum gdzieś o 6%.

Uważam, że da się osiągnąć

wzrost około 10%.

Są utworzone takie mechanizmy.

Przypomnę, że jeśli chodzi łącznie o I i II filar na

1 ha, to mamy piąte miejsce w Unii Europejskiej po

Francji, Niemczech, Italii i Hiszpanii, mimo że II fi-

lar jest zmniejszony, i to znacząco.

Też nad tym

ubolewam, ale jesteśmy największym beneficjentem.

Drugie państwo po Polsce ma około 750 mln euro

mniej.

Teraz od razu przechodzę do najczęstszych pytań.

Co do budżetu w obecnej perspektywie, to faktycznie

robiłem takie opracowania i będę posługiwał się ce-

nami bieżącymi, bo będziemy wypłacali w bieżących.

Dla obecnej perspektywy budżet wynosi 28,5 mld

euro, natomiast w tej przyszłej perspektywie wynosi

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw

około 32 mld euro plus przeniesienie z II filara do

I filara 25% w ramach tego, co ustalono na szczycie.

To daje około 34,6 mld euro.

Było tu pytanie, była

mowa o zwiększeniu z 28,5 mld euro do 34 mld euro.

Tak, potwierdzam, jest prosty mechanizm i wola rzą-

du, żeby właśnie w wyniku tego przeniesienia było

około 34,5 mld euro zaś II filar zostanie uzupełniony

z budżetu krajowego, na to przepisy pozwalają, o mniej

więcej taką kwotę, jaka zostanie przeniesiona z II fila-

ra do I. Zatem to potwierdzam.

Przypomnę, że na płatności bezpośrednie może

być – takie są możliwości, uważam, że je zrealizujemy

– ok. 23,7 mld euro, to są same płatności, plus później

II filar.

I z tego to wynika.

Czy wynegocjowano, czy nie wynegocjowano?

Już

mówiłem o projekcie rozporządzenia w sprawie płat-

ności bezpośrednich.

To był projekt Rady oraz Komi-

sji, w którym było w budżecie dla Polski ok. 215 euro

na 1 ha.

Taka była propozycja.

Przewodniczący van

Rompuy proponował zmniejszenie, po którym wyno-

siło to ok. 210 euro na 1 ha.

Teraz pytanie, czy wy-

negocjowano, czy nie wynegocjowano.

Gdyby nie było

negocjacji i najpierw decyzji na posiedzeniu Rady

Ministrów, a później na szczycie, toby się skończyło

tym, że mielibyśmy góra 215 euro na 1 ha plus 1/3

różnicy między 90% średniej unijnej a tym, co otrzy-

muje Polska, a to byłoby ok. 8–9 euro, czyli w grani-

cach dwustu dwudziestu paru euro.

Na tym by się

skończyło.

Co dały negocjacje?

Na posiedzeniu Rady Mini-

strów zapadła decyzja, że zabiegamy o to, żeby do

wyrównania do obecnego poziomu dopłacić z budże-

tu krajowego.

Taka zapadła decyzja i taka poprawka

została przygotowana w językach polskim i angiel-

skim.

Ta poprawka została zgłoszona na spotkaniu

z przewodniczącym van Rompuy’em, który wstępnie

wyraził pozytywną opinię.

Następnie odbyło się spot-

kanie z przewodniczącym Barroso, który powiedział:

nie.

To się potwierdziło i w dokumentach ze szczytu

jest zapisane, że żadne państwo w nowej perspekty-

wie nie będzie uzupełniało płatności z budżetu kra-

jowego.

To jest już rozstrzygnięte.

Skoro nie było takiej możliwości, strona polska,

delegacja z premierem na czele bardzo mocno zabie-

gała o znalezienie innych możliwości.

Ta możliwość

to jest decyzja w odniesieniu do takich państw jak

Polska, które mają poniżej 90% średniej unijnej, Cho-

dzi o to, żeby oprócz elastyczności, możliwości prze-

noszenia 15 z II filara do I, była możliwość dołożenia

10.

I to jest ta 1/4.

Jest tu akceptacja rządu z panem

premierem na czele.

To jest efekt osiągnięty w wyni-

ku decyzji rządu, a to też nie była łatwa decyzja,

i takie są ustalenia poczynione na szczycie.

Ten element do płatności uzupełniających stano-

wi podobne uzupełnienie do tego, co proponowaliśmy

z budżetu krajowego, tak jak dopłaty z płatności uzu-

pełniających, chociaż mechanizm jest inny, bo nastę-

puje przeniesienie ze środków unijnych z II filara.

Jednoznacznie podkreślam, że tak to jest.

Teraz pytanie: jak te płatności się ukształtują?

Nigdy nie mówiliśmy, ja też nie mówiłem, że to jest

szczyt marzeń, jeśli chodzi o budżet na wspólną po-

litykę rolną, ale uważam, że negocjacje w tak trud-

nych warunkach zakończyły się sukcesem, jeśli cho-

dzi o Fundusz Spójności, a i rolnicy mają zapewnione

niezbędne warunki, o których wcześniej nie było

mowy.

Zresztą gdy były przedstawiane stanowiska

różnych organizacji i partii politycznych, była uchwa-

ła Sejmu o tym, żeby dążyć do średniej płatności unij-

nej, to wtedy o tym nie marzyliśmy.

Ja uważam, że

dzisiaj w zakresie płatności bezpośrednich wspólnie

osiągnęliśmy generalnie to, co zamierzaliśmy.

Nie

będzie pełni szczęścia w tym sensie, że osiągniemy

poziom średnich płatności unijnych, ale – ja mówię

o tym, co wynika z obecnych wyliczeń, będzie jeszcze

oczywiście decyzja Parlamentu Europejskiego – utrzy-

mamy te płatności, które mamy, nie powiem, że co

do euro, może być 238, 239, może być też 240, ale

dojdziemy do 244, różne są analizy, cały czas to robi-

my, 245 euro pod koniec tej kadencji, gdzie średnia

unijna, ocenia się to różnie, może być dwieście pięć-

dziesiąt kilka, bo przecież te państwa, które mają

najwyższą..., czyli my w tym kierunku zmierzamy.

To nie jest jakaś euforia, natomiast fakt jest faktem,

że na szczycie, o czym dzisiaj możemy poinformować,

mamy mechanizmy, żeby płatności osiągnęły o te

dwadzieścia parę euro na 1 ha więcej, to trzeba uczci-

wie powiedzieć.

Jeżeli chodzi o II filar, wartości są znane.

Jest

wola rządu, żeby ten II filar uzupełnić o to, o co

umniejszymy, o tę 1/4, dopłacając do dopłatności bez-

pośrednich, jest taka wola.

Natomiast co do dopłat

z budżetu krajowego do II filara, tutaj nie ma ogra-

niczeń, przepisy na to pozwalają, czyli tu jest ela-

styczność, i taka jest wola, żeby wykorzystać ten

II filar, bardzo mocno go wzmocnić.

Z naszych sza-

cunków wynika, mamy materiał, to nie jest tajemni-

cą, on pójdzie na sejmową komisję rolnictwa, że są

możliwości, żeby ten II filar uzupełnić nawet do ok.

14,6 mld euro.

Takie są wynegocjowane możliwości.

Oczywiście to wymaga odpowiednich starań, działań

itd.

Na wszystkie działania w obecnej perspektywie

środków nie wystarczy, szczególnie jeżeli chodzi o in-

westycje na wsi, dlatego jest taki duży budżet Fun-

duszu Spójności i jest zgoda na to, żeby część zadań

dotyczących infrastruktury na wsi przejęły progra-

my operacyjne w ramach Funduszu Spójności.

Na ten

temat rozmawiamy, mamy mocno zaangażowaną umo-

wę partnerstwa, uzgodnione warunki: drogi, Inter-

net, infrastruktura.

Oczywiście teraz po szczycie

w Unii będziemy prowadzili takie działania, żeby

dodatkowe zadania, infrastrukturę na wsi: wodocią-

gi, kanalizację i wiele innych jeszcze, sfinansować za

pieniądze unijne.

Jest akceptacja w tym zakresie rzą-

du, oczywiście trzeba te warunki ustalić.

W mojej ocenie, gdy analizuję te możliwości, mo-

żemy przekroczyć środki, czyli budżet ze środków

unijnych plus krajowych, przekroczyć dosyć znaczą-

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

co kwotę 40 mld euro.

Takie są możliwości i to trze-

ba wypracować, to trzeba wypracować decyzjami,

programami, które będziemy pisali.

Takie są stwo-

rzone możliwości, jest ta elastyczność.

To by była ta

sprawa.

O tych środkach już mówiłem, nie chcę się rozwo-

dzić, to jest wszystko realne i mogę to szczegółowo

uzasadnić.

Wzrost tutaj też jest.

Dlatego chcę się tylko

ustosunkować do słów, które padły, bardzo dziękuję

wszystkim, ze wszystkich klubów, za merytoryczną

dyskusję.

Dziękuję panu przewodniczącemu Krzysz-

tofowi Ardanowskiemu za merytoryczną dyskusję.

Inni, którzy mówią: sprzedali polską wieś, zdrada,

hańba, niech się od pana przewodniczącego uczą me-

rytorycznego języka.

Uważam, że ten język, którzy

niektórzy stosują, jest wyrzutem sumienia.

Nie będę

mówił, jak trzeba, to też jestem gotowy na twarde roz-

mowy polityczne, i o faktach będziemy mówili.

Natomiast sprawa...

Tu już nie będę więcej mówił,

bo uważam, że dostatecznie dużo powiedziałem o tych

sprawach.

Natomiast było bardzo konkretne pytanie

pana profesora Szyszki, którego bardzo cenię.

Po co

były pieniądze na orzechy, sady orzechowe, jabłonio-

we nieowocujące?

Proszę sprawdzić, kiedy zostały

one wprowadzone, tylko tyle.

Precyzyjnie proszę to

sprawdzić.

(Poseł Henryk Kowalczyk: W 2004 r.)

Tak, ale były stosowane w roku 2005.

(Poseł Henryk Kowalczyk: 5-letni okres.)

Przepraszam, rok 2005, rok 2006.

Proszę to do-

kładnie sprawdzić.

W pewnych latach płatności były

zwiększone na te bzdurne orzechy i nieowocujące

sady jabłoniowe.

Proszę to sprawdzić.

(Poseł Henryk Kowalczyk: 5 lat programu.)

Ale to było niepotrzebne.

I za waszych rządów

były zwiększone środki na te cele, to jest do spraw-

dzenia.

Pan profesor zapytał natomiast, jak to wygląda

dzisiaj.

Obecny minister wycofał wnioski, i to nie

dzisiaj, przed obradami plenarnymi, tylko około mie-

siąca temu, nie będzie naboru dotyczącego sadów

nieowocujących, bo orzechów już nie było – to jest

bzdura, potwierdzam to – natomiast ja podjąłem de-

cyzję w sprawie wycofania.

Decyzja o wycofaniu zo-

stała podjęta, nie będzie naboru dotyczącego tych

upraw, które przez tyle lat były stosowane.

I za wa-

szych rządów też, żeby była jasność.

Tego nie będzie,

profesorem.

Bardzo bym prosił, żebyśmy posługiwali się do-

brym językiem, i uważam, że na sali sejmowej, a szcze-

gólnie w środowiskach rolniczych, powinniśmy po-

sługiwać się dobrym językiem po to, żebyśmy lepiej

się rozumieli i wspólnie rozwiązywali pewne sprawy.

Czasem przypomina mi się piosenka „Dziwny jest ten

świat” Czesława Niemena, z przepiękną muzyką,

gdzie są takie słowa: „A jednak często jest, że ktoś

na tej sali i w ogóle, a szczególnie w środowisku rol-

niczym.

Dobrym słowem możemy więcej załatwić niż

batalią, która toczy się zupełnie niepotrzebnie.

Bardzo cenne pytanie zadał pan poseł Ardanow-

ski.

Kwestia wykorzystania Funduszu Spójności za-

wsze była poruszana.

To jest dzisiaj dla nas najwięk-

szy problem: spotkać się z ministrem rozwoju regio-

nalnego panią Bieńkowską.

Tak jak w przypadku

umowy partnerstwa doszliśmy do porozumienia,

zapisując założenia do tej umowy, tak samo teraz

skupiamy się na tym, żeby te środki pozyskać.

Uwa-

żam, że wszyscy jesteśmy tutaj zainteresowani tym,

żeby to poszło na infrastrukturę wiejską.

Pytanie pana posła Ajchlera dotyczyło tego, że nic

nie wynegocjowaliśmy, a także pan poseł zapytał, kto

ma zasługi w tym, co dzisiaj robimy, i jakie.

Otóż

mogę powiedzieć, że przed Kopenhagą, jeśli chodzi

o traktat akcesyjny, to PSL bronił polskiego rolni-

ctwa.

Decyzja pana premiera Millera na posiedzeniu

Rady Ministrów była taka, że w Kopenhadze o spra-

wach rolnictwa w ogóle nie będzie rozmowy, nato-

miast premier Kalinowski wywalczył, co trzeba.

Nie

słuchał podpowiedzi, nawet pana prezydenta Kwaś-

niewskiego.

Kiedy wicepremier Kalinowski się uparł

– mówię to zupełnie uczciwie – żeby uzyskać nie

tylko 25% płatności, ale również płatności uzupeł-

niające i milion ton mleka, i nie posłuchał nikogo,

wtedy pan premier Leszek Miller żartował, że nie

chce nas słuchać i że może by zadzwonić do Witosa,

to wtedy by ustąpił.

To są fakty, jest to zapisane

w dokumencie.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Pan premier Kalinowski

nie wszedł nawet na jedną rundę rozmów.)

Tu jest dokument.

Te warunki były wtedy wyne-

gocjowane, to, co było możliwe, i faktycznie pan pre-

mier Miller, rząd, wtedy to wynegocjował, natomiast

wiemy, że gdy wicepremier Kalinowski nie ustąpił

ani o kwotę mleka, ani o płatności uzupełniające, to

wówczas poproszono, żeby przekręcić do Witosa, to

może by go posłuchał i ustąpił.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Ale nie wszedł nawet na

jedną rundę rozmów, niech pan nie mówi nieprawdy.)

Ale nie ustąpił.

Wiem, że sumienie nieraz krzyczy,

ale skoro zostałem o to zapytany, to odpowiadam.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Niech pan mówi prawdę.)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Panie pośle Iwiński, uprzedzam pana.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Nie poruszałem tej sprawy.

Zostało to poruszone,

panie pośle, przez pana kolegę z klubu, więc na to

pytanie odpowiadam i proszę mi pozwolić odpowie-

dzieć.

(Poseł Tadeusz Iwiński: Ale pan nie mówi prawdy.)

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Ja tego nie rozpoczynałem.

To by była ta sprawa.

Fundusz Spójności – już mówiłem.

Ile będą wynosiły płatności w nowej perspekty-

wie?

Otóż zamiast tego, co było proponowane pier-

wotnie, osiągnięcia płatności na poziomie 83%, prze-

widujemy osiągnięcie średniej płatności według na-

szych wyliczeń na poziomie 93–94%.

Rekompensata – o to pan poseł Zaborowski pytał

– z II filara do I – ok. 2,6 mld euro.

Były też pytania

o to, że miało być 34, bo tak pisaliśmy.

Z przesunię-

ciem z II filara do I będzie powyżej 34 mld euro.

Pan poseł Dolata.

To już mówiłem.

Przesunięcie

25% z II filara do I – tylko ze środków unijnych, bo

innej możliwości nie ma.

cenia w 2013 r. 5 mld euro.

Oczywiście na płatności

ze środków unijnych wypłacono 2788 mln plus środ-

ki krajowe, mniej więcej ta suma się zgadza.

Jeżeli

chodzi o rozwój obszarów wiejskich – ze środków

unijnych 1857 mln plus uzupełniające 554.

To by się

tutaj mniej więcej zgadzało.

O to samo pan poseł Piotr Polak pytał – miało

być 34, a z 28,5 jest do 32.

Możliwość przesunięcia,

realna, akceptowana przez rząd, właśnie daje ok.

34,6 mln zł.

Było pytanie pana posła Pawła Baucia – przepra-

szam, gdybym pomylił nazwisko – o 25% z II filara

na płatności rolnośrodowiskowe.

Na tym rzecz pole-

ga, że z tego Komisja i Rada nie chcą zrezygnować.

To jest warunek, żeby jeszcze były środki na wspólną

politykę rolną.

Pytanie: Co zakwalifikować do rolno-

środowiskowych?

Mamy wypracowane pozycje w tym

zakresie, między innymi tu, gdzie są uprawy ekolo-

giczne, sady, łąki, pastwiska itd.

A więc to jest spra-

wa załatwiona.

Jeszcze jedna bardzo istotna rzecz, co do której

zapadła decyzja na szczycie.

Do tej pory była decyzja,

żeby nawet 7% z gospodarstw, które tylko mają grun-

ty orne, wyłączyć na obszary ekologiczne.

Jest bardzo

ważna decyzja na szczycie – to jest też wynik naszych

wspólnych negocjacji – że nie będzie konieczności

wyłączania użytków rolnych na obszary ekologiczne,

można będzie te 7% obsiać motylkowatymi, strącz-

kowymi itd.

To jest też bardzo dobre, to jest pozytyw,

to jest, uważam, nasz wspólny sukces.

To by była ta

sprawa.

Sądzę, że jeśli chodzi o najważniejsze sprawy, to

byłoby tyle.

Nie chciałbym przedłużać.

Jak zabraknie

jakiejś odpowiedzi, chętnie odpowiem.

Zresztą będzie

debata w komisji rolnictwa.

Natomiast jeszcze raz

powtarzam: To nie jest euforia.

To jest co, co udało

się osiągnąć.

Jeżeli chodzi o płatności bezpośrednie,

tutaj patrzymy sobie w oczy, ja uważam, że mało kto

nawet liczył na to – bo znam stanowiska ekspertów,

mam opinie – że uda się osiągnąć to, co osiągnęliśmy.

Natomiast jeżeli chodzi o rozwój obszarów wiejskich,

jest elastyczność, wykorzystanie środków z Fundu-

szu Spójności, z polityki spójności, i jest akceptacja

i pana premiera, i ministrów, żeby z tego dużego bu-

dżetu część poszła na obszary wiejskie.

Nad tym trze-

ba popracować.

Czyli są możliwości, żeby środki na

obszary wiejskie, na rolnictwo były na przyzwoitym

poziomie, lepszym, aniżeli były przed szczytem.

Dzię-

kuję za uwagę.

(Oklaski)

Poseł Romuald Ajchler:

nie zrozumiał, panie ministrze Kalemba, albo złośli-

wie występuje pan na mównicy, odpowiadając mi na

pytania, których w ogóle nie zadałem.

Przecież nie

pytałem pana o Kopenhagę ani o negocjacje, które

miały miejsce w Kopenhadze.

Ale skoro pan wywołał

ten temat, to po raz kolejny powiem, którego słowa

dzisiaj nie wypowiedziałem, przypomnę panu.

Prze-

cież pan premier Kalinowski pojechał na negocjacje

nie na wycieczkę.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Jeżeli pan o tym nie mówił, to nie mógł pan być

źle zrozumiany, panie pośle.

Poseł Romuald Ajchler:

Byłem źle zrozumiany, skoro pan minister odpo-

wiadał na pytania, których nie zadałem.

Pozosta-

wiam to do oceny panu ministrowi Kalembie.

Panie ministrze, wchodząc na mównicę, nie chcia-

łem pana krytykować.

Nie miałem w ogóle takiego

zamiaru.

Poszukiwałem plusów pańskich negocjacji.

Skoro pada liczba 26,7 mld, czyli wypłata dla rolni-

ków w pierwszym filarze w starej perspektywie do

2013 r., a pan wynegocjował 26,1 mld, to nijak nie

mogłem tu pana sukcesu znaleźć.

Proszę?

(Poseł Henryk Kowalczyk: 21.)

Przepraszam, już za dużo, 21,7 wypłacono, a pan

wynegocjował 21,1.

Panie ministrze, jakkolwiek by

nie liczyć, jest mniej środków.

Proszę mnie teraz

przekonać, jak mam rozumieć to, że będzie ich wię-

cej.

Wiem, panie ministrze, że pan snuje przed całym

polskim rolnictwem opowieści, ale ja chcę mówić o kon-

kretach.

Tym konkretem były konkretne negocjacje.

Dlatego chciałem się dopatrzeć tego, w którym miej-

scu mogę pochwalić ministra wywodzącego się z mo-

jego województwa, pana ministra Kalembę.

Nie mogę

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

tego uczynić, bo byłbym nieuczciwy w stosunku do

tego, co sam pan przecież głosił.

Ostatnia kwestia.

(Dzwonek) Obiecywał pan, że

będzie pan starał się zrównać dopłaty powierzchnio-

we na poziomie średniej w Unii Europejskiej.

No

i mamy perspektywę – 2020 r.

Niech pan temu za-

przeczy.

Panie ministrze, gdyby pan powiedział, że

wynegocjował pan od 2014 r. takie same środki albo

średnią europejską dla polskiego rolnictwa, całkowi-

cie bym się zgodził i z mównicy bił panu brawo i gra-

tulował.

A tak to wszystko opowieści, których, panie

ministrze, przepraszam, nie znoszę.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

Bardzo proszę.

W jakim trybie?

(Poseł Jan Szyszko: Oczywiście sprostowania.)

Oczywiście sprostowania.

Poseł Jan Szyszko:

Świetna wiadomość.

Na wiosnę widziałem, jak wyry-

wali orzechy.

Mówili, że wyrywają dlatego, że dopła-

ta spadła do 360 zł.

Równocześnie sadzili jabłonki,

dlatego że dopłata jest taka sama jak do orzechów,

i to na 5 lat.

Pokazywali mi na to dokumenty.

Do-

kładnie ich nie czytałem.

Sprawa jest równocześnie

niezwykle istotna, dlatego że dochodzi do wypłaty

odszkodowań przez koła łowieckie, jeżeli chodzi o znisz-

czone sadzonki, w liczbie 120 na hektar.

Cieszę się

z tego, bardzo proszę o potwierdzenie, dlatego że za-

sadzono tysiące hektarów.

Między innymi jeden z pro-

minentnych działaczy Platformy Obywatelskiej rów-

nież ma setki hektarów orzechów zamienionych na

jabłonki i jest święcie przekonany, że przez 5 lat bę-

dzie dostawał 2300 zł.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Chyba dobrze był pan zrozumiany, panie mini-

strze.

To nie wymagało prostowania.

Pan minister chce zabrać głos.

Bardzo proszę, pan minister Stanisław Kalemba.

o orzechy i sady jabłoniowe, powiedziałem, że prze-

rwałem nabór wniosków na te uprawy, i to gdzieś

2 miesiące temu.

Czyli nie będzie nowych nasadzeń.

Natomiast wiadomo, że zostały wcześniej dokonane.

To jest logiczne.

Panie profesorze, swoim zachowa-

niem zaprzecza pan temu, co pan wcześniej powie-

dział.

Przecież to jest logiczne, tak?

Niedługo po tym,

jak zostałem ministrem, podjąłem decyzję o wycofa-

niu tych bzdurnych programów, które są psu na

budę, tak po rolniczemu.

Ale mieliście też możliwość,

żeby to zrealizować wcześniej i przerwać nabór, bo

program jest, tylko nie trzeba było dokonywać nabo-

ru.

Jak jest pytanie, odpowiadam.

Proszę nie mieć

do mnie pretensji.

Panie pośle Ajchler, proszę mi nie podpowiadać,

bo ja wiem, co mam robić.

W obecnej perspektywie na I filar, czyli na płat-

ności bezpośrednie, z budżetu Unii Europejskiej jest

około 15,3 mld euro.

Święty Boże nie pomoże, tak

jest.

Natomiast w nowej perspektywie z budżetu unij-

nego jest 21,1 mld euro.

Tak więc tak, to jest pewna

różnica.

Licząc w starych cenach, z 2011 r., to będzie

różnica około 5 mld euro, a w obecnych cenach to jest

około 6 mld.

I to jest na plus, tyle jest więcej.

Jak

uwzględnimy do tego przesunięcie z II filara, to ta

różnica okaże się jeszcze większa.

Płatności się bro-

nią, tak że nie trzeba tutaj dyskutować.

Natomiast

ja bym nie ruszał m.in. tematu tych negocjacji w Ko-

penhadze, bo jednak była próba przypisania tego…

Uważam, że wtedy rząd osiągnął, na te warunki,

jakie były...

(Poseł Romuald Ajchler: Ale ja nie pytałem o Ko-

penhagę.)

Przecież Unia Europejska proponowała tylko do-

płaty w wysokości 25%.

Natomiast spór się toczył

o to, a to był wielki spór, czy najpierw dopłacić do 55,

później do więcej itd.

Z tego tylko przypomniałem, że

proponowano, żeby Kalinowskiego połączyć z Wito-

sem, tak?

To jest prawda.

Nie mam tutaj takich ogra-

niczeń, mogę powiedzieć, jak pewne sprawy wyglą-

dały, trochę przypomnieć ich historię.

A mam na to...

(Poseł Tadeusz Iwiński: Tylko Kalinowski nie

wchodził nawet…)

...dokumenty.

Bardzo dziękuję za uwagę.

Dziękuję.

(Poseł Romuald Ajchler: Panie marszałku, chciał-

bym sprostować.

Chodzi o źle zrozumianą wypo-

wiedź, ale nie przez pana ministra.)

To już byłoby kolejne sprostowanie.

Nie dopusz-

czam, to przekracza...

(Poseł Romuald Ajchler: Panie marszałku, spro-

stowanie w sprawie mojej błędnie zrozumianej wy-

powiedzi.)

To przekracza regulaminowe granice sprostowa-

nia.

Ja prowadzę obrady.

(Poseł Romuald Ajchler: A ja pana...)

Głos ma pan minister Maciej Szpunar, podsekre-

tarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Poseł Romuald Ajchler

(Poseł Romuald Ajchler: Nie może pan minister,

panie marszałku, wprowadzać w błąd, bo te 6 mld

wynegocjowane były w traktacie, nie wynegocjował

on tych pieniędzy.

No jak można?)

Bardzo proszę, panie ministrze.

Podsekretarz Stanu

Szanowny Pani Marszałku!

Wysoka Izbo!

Część

kwestii dotyczących paktu fiskalnego omówił już pan

minister Serafin, odpowiadając na zadane pytania.

Ja też dziękuję za wszystkie pytania.

To, czym jest

pakt fiskalny, zostało już wyjaśnione.

Może tylko do-

dam, że pakt już wszedł w życie 1 stycznia bieżącego

roku.

Pojawiło się też w dyskusji takie sformułowa-

nie: dlaczego nie zawetowaliśmy tego.

Na wejście

w życie paktu nie była potrzebna zgoda wszystkich

państw i nawet gdybyśmy chcieli zawetować, to takiej

możliwości nie mieliśmy.

Pakt a euro.

Pomiędzy jednym a drugim nie ma

związku.

Może dodam, że pakt fiskalny ratyfikowała

już Dania, czyli państwo, które nie uczestniczy

w Unii Gospodarczej i Walutowej, nie tak jak Polska.

Nie jest ona objęta derogacją, bo po prostu nie uczest-

niczy w tym, a ratyfikowała pakt fiskalny.

Co więcej,

związała się także wszystkimi zobowiązaniami wy-

nikającymi z paktu.

Co ciekawe, także Rumunia ra-

tyfikowała już pakt fiskalny i związała się jako pań-

stwo spoza strefy euro wszystkimi zobowiązaniami

z niego wynikającymi.

Wiele pytań dotyczyło trybu ratyfikacji.

Rzeczy-

wiście kwestia ta wzbudziła duże kontrowersje.

Mu-

szę powiedzieć, że z punktu widzenia rządu zasadny

jest tryb z art. 81 ust. 1, tak zwana duża ratyfikacja.

Otóż pakt fiskalny nie przenosi kompetencji na orga-

ny ponad międzynarodowe.

Odróżnijmy kwestię zo-

bowiązania się do określonego postępowania od kwe-

stii przekazania kompetencji.

Powołujecie się pań-

stwo na konstytucję, na art. 219, 221.

Art. 219 sta-

nowi, że Sejm ustala budżet, art. 221, że inicjatywa

ustawodawcza w zakresie ustawy budżetowej przy-

sługuje wyłącznie Radzie Ministrów.

Otóż nawet

jeżeli przystąpimy do strefy euro i pakt fiskalny bę-

dzie nas w całości obowiązywał, te przepisy w żaden

sposób się nie zmienią.

To, że zobowiązujemy się do

przestrzegania, powiedzmy, kryterium deficytu, nie

oznacza, że ktoś inny będzie za nas uchwalał budżet.

Każda umowa międzynarodowa do czegoś zobowią-

zuje.

Wiele umów międzynarodowych pociąga za

sobą konsekwencje finansowe, które muszą być

uwzględnione w procedurze budżetowej, i nikt nie

zbyciem się kompetencji władzy państwowej.

Gdy chodzi o kwestię związaną z tym, jak Polska

zamierza przestrzegać rozwiązań paktu fiskalnego,

to oczywiście jest to pytanie, które pojawi się dopiero

w momencie, gdy ten pakt będzie u nas w pełni obo-

wiązywał, czyli wówczas, gdy ewentualnie staniemy

się członkiem strefy euro.

Gdy chodzi o tzw. regułę

budżetową, to zasada, że deficyt strukturalny nie

będzie przekraczał 0,5%, będzie obowiązywała dopie-

ro w tym momencie.

Dodam, że ograniczenia w za-

kresie deficytu są przewidziane w pakcie stabilności

i wzrostu oraz w sześciopaku, który także obowiązu-

je państwa strefy euro.

Dodatkowo, jeżeli w Polsce

dług publiczny będzie znacząco poniżej 60%, limit

deficytu strukturalnego zostanie zwiększony do 1%.

chciałbym powiedzieć, że nie przewidujemy czegoś

takiego, jak referendum weryfikacyjne.

Kolejna kwestia, która pojawiła się w kilku pyta-

niach, dotyczy kar finansowych.

Otóż pakt fiskalny

przewiduje kary finansowe tylko w jednym przypad-

ku.

Art. 8 paktu fiskalnego stanowi, że Trybunał

Sprawiedliwości będzie mógł nałożyć karę finanso-

wą, ale tylko za nieimplementowanie do prawa we-

wnętrznego reguł budżetowych z art. 3.

Jeżeli pań-

stwo członkowskie nie będzie przestrzegało reguły

budżetowej, absolutnie nikt nie będzie mógł nakła-

dać kary finansowej.

Mamy wówczas procedurę prze-

widzianą w art. 3 i w art. 7, która jest analogiczna,

zbliżona do tego, co już mamy w art. 126 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, mianowicie do

procedury nadmiernego deficytu.

O tym, co uzyskujemy, czyli o tych uprawnieniach,

które wynikają z art. 12, i o udziale w szczytach

państw euro, wspomniał już pan minister Serafin.

Pan poseł Iwiński pytał o kwestię Francji.

Otóż

Francja, zgodnie z literą paktu fiskalnego, mimo że

go ratyfikowała, teraz jeszcze nie musi go przestrze-

gać, dlatego że te przepisy wchodzą w życie dopiero

rok po wejściu w życie paktu fiskalnego, czyli zaczną

obowiązywać dopiero 1 stycznia 2014 r.

Tak jak mó-

wiłem, jeżeli Francja implementuje regułę budżeto-

wą, natomiast nie będzie jej przestrzegała, bo w tej

chwili mówi, że w tym roku jeszcze nie będzie, to

zakładając, że w 2014 r. także nie będzie tego prze-

strzegała, będzie można uruchomić tylko tzw. me-

chanizm korygujący, natomiast nie będzie możliwo-

ści nałożenia kary finansowej przez sąd.

Teraz o ekspertyzach, którymi kierował się rząd.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych zleciło cztery

ekspertyzy.

Było pytanie o nazwiska, więc podaję:

profesor Jan Barcz, profesor Anna Wyrozumska, pro-

fesor Nowak-Far i profesor Kruk-Jarosz.

Wszystkie

te ekspertyzy wskazywały na art. 89 ust. 1, czyli na

dużą ratyfikację jako właściwy tryb ratyfikacji paktu

fiskalnego.

Także część ekspertyz zleconych przez

Biuro Analiz Sejmowych stoi na takim samym sta-

nowisku.

Kolejna rzecz, pytanie pana posła Dudy.

W jakim

trybie nastąpiłoby to wcześniejsze związanie?

Po

pierwsze, rząd nie przewiduje możliwości, aby złożyć

deklarację o wcześniejszym związaniu się całością

zobowiązań wynikających z paktu fiskalnego.

Nato-

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk

miast nawet gdyby do czegoś takiego doszło, rozma-

wiamy hipotetycznie, to taka deklaracja jest obwaro-

wana całą procedurą ratyfikacyjną z art. 25 ustawy

o umowach międzynarodowych, który mówi, że musi

to nastąpić za zgodą wyrażoną w ustawie.

Ostatnia rzecz, też w nawiązaniu do pytania pana

posła Dudy.

Pakt fiskalny nie ma nic wspólnego

z żyrowaniem kredytów dla innych państw, z rato-

waniem Grecji.

To są zupełnie inne instrumenty

i pakt fiskalny nie ma z tymi kwestiami nic wspólne-

go.

To tyle z mojej strony.

Dziękuję bardzo za uwagę.

minika.

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Finansów

krótko, żeby dokończyć odpowiedzi na część pytań,

które zostały zadane.

Pierwsze, pakt fiskalny, jak już

mówiono, to jest co innego niż całe acquis, które ma

być związane z realizacją paktu stabilności i wzrostu.

Wiele ograniczeń czy wiele zobowiązań, o których

dzisiaj mówiono, wynika z tamtej części, która i tak

nas już obowiązuje.

I to, że musimy mieć deficyt po-

niżej 3%, wynika z tamtych przepisów, a nie z paktu

fiskalnego.

Pakt fiskalny przede wszystkim wprowa-

dza zobowiązanie do wprowadzenia automatycznych

mechanizmów korygujących do prawa krajowego,

które respektują kryteria wcześniej już określone.

Średniookresowy cel budżetowy już od wielu lat ist-

nieje w prawie wspólnotowym.

On był wielokrotnie

wskazywany jako cel, do którego państwa członkow-

skie muszą dążyć, natomiast przez dosyć swobodne

stosowanie tych reguł doszło do takiej, a nie innej

sytuacji w Unii.

W związku z tym podjęto decyzję

o silniejszym związaniu państw w odniesieniu do

stosowania tych reguł budżetowych, które je obowią-

zują od dawien dawna.

Co jest ważne?

Były pytania, czy wprowadzenie,

stawiano nawet takie tezy, takiej reguły do prawa

krajowego zmniejsza naszą suwerenność, czy oddaje-

my część swoich uprawnień instytucjom unijnym, czy

jest to sprzeczne z konstytucją.

Nie, sam traktat

w art. 3 w ust. 2 wskazuje, że ta automatyczna regu-

ła, która powinna funkcjonować w prawie krajowym,

nie może naruszać uprawnień parlamentów narodo-

wych, czyli tych wszystkich uprawnień, o których

państwo mówiliście.

Co do uchwalania budżetu,

wpływu, to wszystko jest wpisane, traktat wprowa-

dza takie ograniczenie.

Ta formuła tak ma być skon-

struowana w prawie krajowym, żeby pełne prawa

i obowiązki, jakie w tej chwili parlamenty narodowe

mają, w zakresie procedury budżetowej były zacho-

wane, więc nie jest prawdą, że nawet pełne przyjęcie

paktu fiskalnego powoduje jakiekolwiek ograniczenie

w autonomii budżetowej państw członkowskich.

Jak mówiono wcześniej, Polska nie przewiduje

w tej chwili wprowadzenia całego paktu fiskalnego,

tylko tej jednej części, która daje nam możliwość

uczestnictwa w dyskusji nad dalszym rozwojem stre-

fy euro.

Polska od wielu, wielu lat zabiega o to, żeby

pomimo konieczności wzmacniania funkcjonowania

strefy euro nie rozdzielić Unii na dwie grupy i nie

ograniczyć wpływu pozostałych państw na to, co się

będzie kształtowało.

Traktuje się pakt fiskalny jak

jakiś instrument, który tak naprawdę będzie miał

tylko i wyłącznie szkodliwe skutki dla gospodarki.

Jeżeli tak, to dla mnie jest dużą zagadką, dlaczego

Dania, państwo, które traktatowo nie ma obowiązku

wprowadzenia euro, sama tak szybko zdecydowała

o wprowadzeniu w pełnym zakresie paktu fiskalne-

go.

Państwo, które trudno posądzić o to, że ma nie-

ustabilizowaną gospodarkę, że ma niekonkurencyjną

gospodarkę i że ma finanse publiczne w niezbyt do-

brym stanie.

Wszystkie dane wskazują, że jest to kraj

o stosunkowo niskim długu, prawie zbilansowanym

budżecie, gospodarka uważana za jedną z najbardziej

konkurencyjnych, nie mając w perspektywie wpro-

wadzenia euro, sama decyduje poddać się pod wszyst-

kie przepisy, czyli oznacza to, że teza, że jest to szkod-

liwe dla konkurencyjnej gospodarki czy obniża kon-

kurencyjność gospodarki, jest fałszywa.

Nie wierzę

w to, żeby Duńczycy sami dobrowolnie chcieli taki

cel osiągnąć.

Przechodzę do pozostałych pytań, jakie były zada-

wane na temat, np. jak to się odbije w tej chwili na

dyskusji nad wprowadzeniem wspólnego opodatkowa-

nia w Unii Europejskiej, zwłaszcza jeżeli chodzi

o przedsiębiorstwa.

Nadal praktycznie, ta dyskusja już

trwa od prawie 10 lat, jesteśmy we wstępnej fazie dys-

kusji nad tym, czy w ogóle warto rozpocząć dyskusję

nad wspólnotową bazą podatkową.

Nikt nie mówi

o żadnych stawkach i podawanie w tej chwili informa-

cji, że w konsekwencji wprowadzenia paktu fiskalnego

nastąpi jakaś harmonizacja stawek podatkowych, jest

daleko idącym wnioskiem, który naprawdę nie ma

żadnych podstaw w obecnych pracach na forum Unii

Europejskiej.

To samo dotyczy podatku od transakcji kapitało-

wych, transakcji finansowych.

Na razie to, co w tej

chwili osiągnięto, to jest zgoda na to, żeby w ogóle

rozpocząć dyskusję nad projektem takiego podatku.

Biorąc pod uwagę wypowiedzi państw członkow-

skich, które w tej chwili zadeklarowały wolę wpro-

wadzenia takiego podatku, i skalę rozbieżności już

na poziomie określenia, co powinno być podstawą

opodatkowania, już nie mówiąc o tym, jaka powinna

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

być stawka, ale co w ogóle powinniśmy opodatkować,

możemy dojść do wniosku, że te prace prawdopodob-

nie będą trwały dosyć długo.

Co jest istotne, żadne

państwo członkowskie nie sprzeciwiło się takim pra-

com, a jest zapewnienie prezydencji irlandzkiej, że

w trakcie prac każde z 27 państw członkowskich bę-

dzie traktowane równo przy zgłaszaniu swoich uwag

i propozycji do tego typu rozwiązań.

Pan poseł Kuźmiuk dosyć dużo mówił na temat

hipotetycznego wzrostu naszej składki i tego, że bio-

rąc pod uwagę, jaka jest w tej chwili przewidziana

rezerwa budżetowa na pokrycie naszych zobowiązań

w ramach Unii Europejskiej, czyli te ponad 17 mld,

antycypując, wyliczył, jaka faktycznie będzie składka

w następnej perspektywie finansowej.

Niestety to nie

jest prawda, to tak nie działa.

Zresztą członkowie

Komisji do Spraw Unii Europejskiej na pewno dobrze

pamiętają, że co roku sprawozdaję wykonanie części

84 i za każdym razem mamy oszczędności, czasami

sięgające nawet rzędu 0,5 mld euro.

Na ogół ta rezerwa ma właśnie pewien margines

bezpieczeństwa na nieprzewidziane, dodatkowe wy-

datki, bo jak państwo dobrze wiecie, budżet unijny

może być znowelizowany w trakcie roku i tak na-

prawdę dzieje się tak co roku.

W zależności od po-

trzeb państwa członkowskie będą musiały sfinanso-

wać pełen zakres, który jest wnioskowany przez

Komisję Europejską.

Była kilka lat temu sytuacja, że ta rezerwa była

niedoszacowana, nastąpiły nieprzewidziane okolicz-

ności związane z problemami, z kataklizmami, które

miały miejsce w Europie, nasza składka wzrosła po-

nad zaplanowany limit i musieliśmy przesuwać środ-

ki z innych części budżetowych.

Aby tego uniknąć,

od tego momentu zawsze ten poziom jest wskazywa-

ny z pewnym marginesem bezpieczeństwa.

O czym trzeba też pamiętać?

W każdym roku jest

to odzwierciedlenie etapu realizacji perspektywy fi-

nansowej, na jakim jesteśmy.

W tej chwili, w 2013 r.

jest to moment, kiedy jest najwyższy poziom płatno-

ści z budżetu Unii do państw członkowskich, w związ-

ku z czym składki są na ogół najwyższe.

Natomiast

od 2014 r. rozpoczynamy kolejną perspektywę finan-

sową i w pierwszych dwóch latach główne wypłaty

dla państw członkowskich to są zaliczki, dużo niższe

środki, niż przewiduje się pod koniec realizacji per-

spektywy finansowej.

Nie można więc robić takiego

prostego przeciągnięcia, że skoro w ostatnim roku

ustępującej perspektywy była to taka kwota, to

w następnych latach na pewno będzie to razy siedem,

co da taką wielkość.

To właściwie wszystko.

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

W dyskusji zgłoszono także wniosek o odrzucenie

(Poseł Krzysztof Szczerski: Sprzeciw.)

W tej sytuacji sprzeciw rozstrzygniemy w bloku

głosowań w dniu jutrzejszym.

tego br.

2013 r. uczestniczyłem w Rzeszowie w zorganizowa-

nych przez NSZZ „Solidarność” Rolników Indywidu-

alnych uroczystościach poświęconych 32. rocznicy

podpisania porozumień rzeszowsko-ustrzyckich.

Uro-

czystości rozpoczęły się mszą świętą w kościele far-

nym w Rzeszowie, której przewodniczył mający

98 lat ksiądz infułat Sądej, jeden z najstarszych ka-

płanów w Polsce, w asyście księdza proboszcza Szczu-

paka i duszpasterza rolników indywidualnych księ-

dza Uchmana.

Następnie po mszy uczestnicy uroczy-

stości złożyli kwiaty pod pomnikiem Tadeusza Koś-

ciuszki i pod tablicą upamiętniającą wydarzenia

sprzed 32 lat.

O godz. 13 rozpoczęła się konferencja poświęcona

upamiętnieniu osób i problemów omawianych pod-

czas rolniczych strajków.

Wśród prelegentów znaleź-

li się między inny Jerzy Chróścikowski, przewodni-

czący NSZZ „Solidarność” Rolników Indywidual-

nych, senator RP Jerzy Sośnicki, szef NSZZ Rolni-

ków Indywidualnych na Podkarpaciu, oraz pani prof.

Hrynkiewicz, poseł na Sejm RP.

Uczestnikami spot-

kania byli także pan senator Andrzej Matusiewicz,

posłowie Stanisław Ożóg i Andrzej Szlachta.

Podczas

dyskusji przypomniano, że w 1981 r. strajkujący

w Rzeszowie i w Ustrzykach chłopi otrzymali popar-

cie Krajowej Komisji Porozumiewawczej NSZZ „So-

lidarność”, tysięcy członków „Solidarności”, miesz-

kańców Rzeszowa i innych miast, rolników z Rze-

szowszczyzny i z całej Polski oraz metropolity prze-

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

110

Oświadczenia poselskie

myskiego, dziś już świętej pamięci, księdza biskupa

Ignacego Tokarczuka.

podpisano porozumienie między strajkującymi rol-

nikami a władzami PRL-u.

Podobne porozumienie

podpisano w Ustrzykach Dolnych rano 20 lutego.

Oba dokumenty były czwartym i ostatnim, po Gdań-

sku, Szczecinie i Jastrzębiu-Zdroju, porozumieniem

społecznym zawartym w latach 1980–1981.

Strajku-

jący rolnicy wywalczyli między innymi gwarancję

nienaruszalności chłopskiej własności wraz z pra-

wem do dziedziczenia, zrównanie w prawach rolni-

ków indywidualnych z rolnictwem państwowym

Władze PRL wyraziły zgodę na postulaty świato-

poglądowe, które dotyczyły swobody w budownictwie

kujący uzyskali także zapewnienie zwiększenia na-

kładu prasy katolickiej.

W porozumieniach rzeszow-

sko-ustrzyckich mówiono też o rozbudowie sieci szkół

na wsi.

Ostatecznie NSZZ „Solidarność” Rolników

Indywidualnych zarejestrowano 12 maja 1981 r. mię-

dzy innymi dzięki zabiegom ówczesnego prymasa

Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Wszystkim sygnatariuszom porozumień rzeszow-

sko-ustrzyckich składam wyrazy szacunku, a pol-

skim gospodarzom uprawiającym obecnie ziemię

życzę większego uznania wśród rządzących od pięciu

lat polityków Platformy Obywatelskiej i Polskiego

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

społeczne w miejscowości Żelazna Góra w gminie

ła.

W obecnej rzeczywistości, w okresie tak zwanego

niżu demograficznego, ta sytuacja pozornie wydawa-

łaby się działaniem typowym i uzasadnionym.

Obiet-

nice wójta gminy Braniewo dotyczące powołania do

żące się z rzekomą perspektywą utworzenia dla

osiągnięcie doraźnych celów.

znaczenie dla ludzi, także – a może przede wszystkim

zbiorowy i uzasadniony interes ma ustąpić pierw-

szeństwa partykularnym interesom wójta i tylko

jemu znanemu wąskiemu gronu osób.

nały pretekst, aby pozbawić lokalne środowisko pla-

cówki oświatowej, a gminę – cennej nieruchomości

niów, nauczycieli, rodziców czy też poprzednich władz

Była ona swoistym ośrodkiem kultury skupiającym

calne skutki.

Jest klasycznym złym przykładem

Panie wójcie, drogi Tomaszu, mój kolego, uwa-

żam, że powinieneś zrobić sobie rachunek sumienia,

głowę posypać popiołem i zmierzyć się w najbliższym

czasie z kwestią, że ponad 80% lokalnej społeczności

w przeciągu dwóch dni zebrało podpisy sprzeciwia-

jące się likwidacji tej szkoły.

Pamiętaj, że dwa lata

temu otrzymałeś 70% poparcia wszystkich mieszkań-

ców z tego punktu.

Tak że myślę, że w najbliższym

czasie wycofacie się, drodzy radni, a przede wszyst-

kim pan, panie wójcie, z tych swoich niecnych decyzji

uzasadnionych w kręgu swoich partykularnych inte-

resów.

Dziękuję.

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

miejsca poruszyć niezwykle ważną kwestię prze-

strzegania prawa.

Otóż niestety stwierdzam, że pod

rządami Donalda Tuska szeroko pojęte instytucje

państwowe mają z tym poważny problem.

Szanowne Panie i Panowie Posłowie!

W nadzoro-

wanej przez ministra skarbu państwa kieleckiej spół-

Poseł Bogdan Rzońca

111

ce Prema SA doszło niedawno do bezprecedensowego

zdarzenia.

Prezes tej państwowej spółki przekroczył

wszelkie prawne i etyczne granice.

Dokonał przy po-

mocy zewnętrznej agencji ochroniarskiej zatrzyma-

nia na terenie zakładu spółki ponad 100 osób załogi,

twierdząc, iż osoby te znajdują się pod wpływem al-

koholu.

Badania tego nie potwierdziły.

Nie stwierdzo-

no, aby ktokolwiek znajdował się pod wpływem alko-

holu.

Niemniej jednak w państwowej spółce, kontro-

lowanej przez obecnego ministra skarbu, na kilka

godzin pozbawiono wolności kilkadziesiąt osób, dep-

cząc ich godność osobistą.

Zdarzenie to było tak spek-

takularne, że inwestor, mając wyłączność na nego-

cjacje w procesie prywatyzacji tej spółki, spółki Skar-

bu Państwa, ogłosił rezygnację z dalszych negocjacji.

Panie i Panowie Posłowie!

Gdzie jak gdzie, ale

w spółkach kontrolowanych przez ministra skarbu

państwa przestrzeganie prawa powinno być na po-

rządku dziennym.

Jak pokazuje historia, za kadencji

ministra Budzanowskiego prezesi zarządów spółek

Skarbu Państwa mają szczególne problemy z prze-

strzeganiem prawa i zasad etyki, choć nie powinno

to dziwić, gdyż, jak donoszą media, podstawowym

kryterium kompetencyjnym w przypadku ministra

rządu Donalda Tuska są rekomendacje i wpływy ko-

lesiowskie złotych lub innych kolorowych chłopców

na konstytucyjnego ministra.

Panie i panowie posłowie, ile jeszcze czasu zamie-

rzacie tolerować rządy takiego premiera?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

mi się wygłaszać oświadczenia poselskie.

Robię to

w sprawach ważnych, nie tylko po to, żeby nabić sta-

tystykę wystąpień, czytać żywoty świętych czy opo-

wiadać o uroczystościach, w jakich wziąłem udział.

Staram się dotykać spraw ważnych.

Dziś chciałbym

odczytać list, jaki otrzymałem od pracownika socjal-

nego.

Może otrzymaliśmy go wszyscy, może otrzyma-

li go tylko członkowie Komisji Polityki Społecznej

i Rodziny, a może otrzymałem go właśnie tylko ja

jako doświadczony pracownik socjalny, który trafił

do ław poselskich prosto z terenu, można by tak po-

wiedzieć, jako pracownik pierwszego kontaktu, nie

z jakichś stanowisk kierowniczych, dyrektorskich

czy też z departamentów pomocy społecznej.

Myślę,

że ten list może sprawić, że zrozumiecie, iż jest już

pora na to, żeby – szczególnie w czasie kryzysu, kie-

dy ubożeje polskie społeczeństwo – na poważnie zająć

się sprawami pracowników socjalnych i w ogóle po-

mocy społecznej.

Podczas procedowania wielu ustaw dotyczących

pomocy społecznej często zabierałem głos na tej sali.

Mówiłem, że przepisy, które są proponowane w usta-

wach, często są awykonalne.

Nikt mnie nie chciał

słuchać.

Jedni dlatego, że uważają mnie za przedsta-

wiciela opozycji, drudzy dlatego, że reprezentuję klub

Ruch Palikota.

A więc może wysłuchacie tego listu,

który za chwilę odczytam.

Nie jest to list ani opozy-

cjonisty, ani też członka Ruchu Palikota, ale pracow-

nika socjalnego, jakiego nikt z was tutaj, na tej sali,

podczas debat nie widzi w mojej osobie.

Oto treść listu zatytułowanego „Obraz polskiej

pomocy społecznej” i wcale nie jest to tytuł przesa-

dzony.

Jestem pracownikiem socjalnym w małej gminie

liczącej ok. 5 tys. mieszkańców.

Od 1996 r. pracuję

w gminnym ośrodku pomocy społecznej.

Nasza zało-

ga to dwóch pracowników socjalnych – powinno być

trzech, ale nie ma pieniędzy – jeden pracownik od

świadczeń rodzinnych, dodatków mieszkaniowych,

stypendiów, kierownik i główna księgowa.

Przez

6 miesięcy był również asystent rodziny, ale – uwaga

– skończyły się pieniądze.

Czasami mamy stażystę,

który zanim czegoś się nauczy, to już odchodzi.

Gdy rozpoczynałam pracę, w zawodzie było dużo

biurokracji, papierów, wywiadów, pism itp.

Jednak

w latach 1996–2004 moja praca czasami przypomi-

nała pracę pracownika socjalnego.

Owszem, wypeł-

niałam stosy dokumentów, zajmowałam się głównie

wypłatą zasiłków, ale i miałam czas na to, żeby wyjść

w teren.

Obecnie tak nie jest.

Od 2004 r. systema-

tycznie samorząd dokłada nam kolejne zadania bez

dodatkowych pieniędzy.

Jesteśmy pracownikami so-

cjalnymi, którzy większość czasu powinni spędzać

w środowisku, a zamiast tego piszemy wywiady, pi-

szemy aktualizacje, kontrolki, sporządzamy decyzje,

naliczamy listy wypłat, osobno zasiłków stałych, osob-

no okresowych, osobno celowych.

Realizujemy świad-

czenia rodzinne i alimentacyjne, dodatki mieszkanio-

we, rozliczamy i naliczamy stypendia, prowadzimy

profilaktykę uzależnień, „Niebieską kartę”, zespół

interdyscyplinarny, kombatantów, nadzór nad pra-

cami interwencyjnymi, organizację kolonii, zimo-

wisk, rozładowuję tony żywności, potem je wydaję

podopiecznym.

Z powodu braku pieniędzy rozwozimy

również decyzje – to jest absurd – które powinny być

skutecznie doręczone.

Jedyną zadowoloną osobą w zespole jest kierow-

nik z pensją 5,5 tys. Kierownik nie jest zaintereso-

wany zmianami, bo po co.

Nie przyjmuje petentów,

nie chodzi w teren.

Jedyne, co robi, to podpisuje de-

cyzje, no i dba, aby w papierach wszystko grało.

Wy-

wiady mają być długie, wyczerpujące, aby nikt nie

zarzucił nam, że nie ma pracy socjalnej.

Również

zeszyt wyjść należy uzupełniać codziennie, nawet

gdy wywiady robię zza biurka.

Jak widać, staliśmy

się robotami do wykonywania niezliczonej ilości pa-

pierkowej roboty.

Poseł Jan Cedzyński

112

Ja tylko dodam, że wywiady nie powinny być

przeprowadzane zza biurka.

Niestety tak to wygląda,

jeżeli chodzi o to, co obecnie przeżywają, że tak po-

wiem, pracownicy socjalni.

Gdy do GOPS-u przekazano świadczenia rodzin-

ne, przestałam być pracownikiem socjalnym.

Ow-

szem, zatrudniono jedną osobę.

3% wydatków wy-

starczyło jedynie na zatrudnienie jednej osoby, no

i oczywiście tysiąc złotych dodatku dla kierownika

za nadzór.

Wydzielono nawet specjalną komórkę, ale

tylko na papierze: dział świadczeń rodzinnych i ali-

mentacyjnych.

Oczywiście kontrole nie dopatrzyły się

żadnych zaniedbań.

Uznały, że jest wydzielona ko-

mórka, więc nie ma potrzeby ingerencji.

Kierownik zachwalał dobrą organizację, my mia-

łyśmy siedzieć cicho, bo taki był nakaz.

Jest to jednak

fikcja stworzona na potrzeby wymagań ustawowych.

Prawda jest jednak taka, że dziewczyna zajmująca

się świadczeniami rodzinnymi sama nie daje rady,

ludzi jest dużo, problemów mnóstwo.

Świadczenia

pieniężne są w naszej gminie priorytetem, nie można

się spóźnić z wypłatą, bo ludzie zaraz idą na skargę

do wójta.

A przecież to jego wyborcy.

Co innego praca

socjalna – ta może poczekać, przecież ona i tak nie

daje efektu.

Nie daje, bo jej nie ma.

Mając na uwadze

urlopy, chorobowe – częste, bo dzieci chorują – szko-

lenia osoby realizującej świadczenia pieniężne oraz

potrzebę wsparcia w okresach od września do grud-

nia każdego roku, okazuje się, że częściej jestem

w dziale świadczeń niż swoim.

(Dzwonek)

Panie marszałku, skończę ten list, dobrze?

W okresie od września do grudnia byłam w tere-

nie jeden raz.

Tak, jeden jedyny raz.

Nie dlatego, że

nie chciałam, ale dlatego, że zastępowałam chorą

koleżankę.

W okresach spiętrzenia pracy wracamy

do domu często po godz. 18 (pracujemy do godz. 15).

Albo inaczej, powinno być: powinniśmy pracować do

godz. 15.

Cały czas wykonujemy prace administra-

cyjne zamiast pracy socjalnej.

W naszym ośrodku nie

ma mowy o zwiększeniu zatrudnienia, radni katego-

rycznie nie wyrażają na to zgody.

Były nawet propo-

zycje – uwaga – redukcji etatu.

To przyczynia się do

tego, że wywiady nowych osób bardzo często robię

przy biurku, bo po prostu nie mam czasu.

Zresztą po

co je robić, jak i tak służą one jedynie do tego, by

przyznać zasiłek.

Najbardziej przerażają nas jednak

nasze zaniedbania w kwestii pracy socjalnej.

Jak to

się ma do haseł, jakimi byliśmy karmieni na stu-

diach, szkoleniach?

W moim ośrodku nie ma pracy

socjalnej, jest tylko praca mająca na celu przyznanie

szym zawodzie, mogę stwierdzić, że błędem było koń-

czenie pedagogiki z zakresu pracy socjalnej.

W mojej

pracy nie wykorzystuję tego, czego się nauczyłam, za

to niezbędna okazałaby się znajomość prawa admi-

nistracyjnego.

Zawód pracownika socjalnego był kiedyś moją pa-

sją i misją.

Niestety, ale od 2004 r. przestał spełniać

swoją rolę.

Od tego czasu należałoby zmienić mój

angaż z „pracownika socjalnego” na „pracownika

administracji”.

Jest to dla mnie przerażające, gdyż

mam świadomość, jakie niesie to za sobą zagrożenia.

Często słyszymy w mediach o zaniedbaniach, jakich

dopuścili się pracownicy socjalni.

Wszyscy krzyczą:

Czy można było zapobiec tej tragedii?

Oczywiście

osoby, które stanowią prawo, również nie czują się

winne.

Winny jest tylko jeden – pracownik socjalny.

W swojej pracy miałam również przypadek, który

niemal doprowadził mnie do podjęcia decyzji o na-

tychmiastowej rezygnacji z pracy.

Moja podopieczna,

która cierpiała na depresję poporodową, próbowała

popełnić samobójstwo.

Na szczęście została uratowa-

na.

Nie pomogłam dziewczynie, chociaż wiedziałam

o problemie i taki był mój obowiązek.

Dziewczyna

bardzo mi ufała, miałam z nią dobry kontakt, ale po

prostu zabrakło czasu.

Niestety, ale jej kryzys miał

miejsce we wrześniu, czyli w okresie składania no-

wych wniosków o stypendia, świadczenia rodzinne

i alimentacyjne.

Ta sytuacja była dla mnie wstrzą-

sem.

Ile takich sytuacji jeszcze przede mną?

Proszę odpowiedzieć na pytanie, jak mam wyko-

nywać swój zawód, skoro mamy takie warunki pracy.

Ośrodków podobnych do mojego jest wiele.

Moje ko-

leżanki z małych ośrodków borykają się z tymi sa-

mymi problemami.

Nie mówią o tym głośno.

Zresztą

mówienie głośno o własnych zaniedbaniach może

ściągnąć na nas tylko kłopoty.

Nie mamy wsparcia

w kierowniku, wójcie, urzędzie wojewódzkim, mini-

sterstwie.

Więc trwamy i utrzymujemy fikcję.

Czy

państwo nie widzicie tych zagrożeń?

Czy sądzicie, że

małe OPS-y zatrudniające łącznie 4–6 osób mogą

skutecznie realizować swoje zadania?

W naszym OPS

na 3 pracowników merytorycznych jest 2 szefów (kie-

rownik i główna księgowa).

Przy takiej ilości zadań

potrzeba przede wszystkim ludzi do pracy, a nie do

zarządzania.

Pensja kierownika wystarczyłaby na

zatrudnienie 2 osób merytorycznych.

Ale kierownik

przecież musi być, choćby po to, żeby tylko podpisy-

wał decyzje.

Mam ogromny żal do ludzi, którzy nadzorują pra-

cę jednostek pomocy społecznej.

Dlaczego nikt nie

dopatruje się nieprawidłowości w funkcjonowaniu

małych jednostek liczących 4–7 osób?

Czy ogrom za-

dań, jaki jest przerzucany na pomoc społeczną, może

realizować taka mała garstka ludzi?

Państwo nie

macie najmniejszego pojęcia o problemach pomocy

społecznej.

Również kontrolujący nie mają wyczucia,

że coś nie gra.

Przecież papiery są w porządku, więc

jest dobrze.

Tworzycie stanowiska asystentów rodzi-

ny w sytuacji, gdy macie wykwalifikowaną kadrę

w postaci pracowników socjalnych.

Czy nie prościej

byłoby odciążyć nas od pracy, której nie powinniśmy

wykonywać?

Nie mogę tego zrozumieć.

Moje koleżanki z miast nie muszą sporządzać de-

cyzji, list prac, nie wiedzą, co znaczy praca przy sty-

pendiach, świadczeniach rodzinnych, alimentacyj-

nych, a mimo to narzekają na nadmiar pracy papier-

kowej.

Co w takim razie mają powiedzieć pracownicy

Poseł Artur Górczyński

113

socjalni z małych gmin?

Z niecierpliwością czekałam

na każdą zapowiedź zmian w zakresie ograniczenia

możliwości przekazania pomocy społecznej zasiłków

rodzinnych, potem alimentacyjnych.

Niestety, ale do

tej pory argumenty burmistrzów brały górę.

Nie po-

myślano o ludziach, o pracownikach w małych ośrod-

kach.

Tłumaczono, że przecież ośrodki w Warszawie

czy w Krakowie nie mają problemów z rozdzieleniem

pomocy społecznej od świadczeń pieniężnych.

Wierzę,

że w dużych miastach tak właśnie jest.

W małych

gminach ta zasada się nie sprawdza.

Ja tylko dodam, że w dużych miastach też są te

problemy.

Mam nadzieję, że obecne zapowiedzi zmian na-

stąpią niebawem.

Jeżeli nie, będę musiała zrezygno-

wać z pracy.

Nie chcę się budzić w nocy z przeraże-

niem, że coś przeoczyłam, że czegoś nie dopilnowa-

łam, że nie zauważyłam problemu.

Moim marzeniem

jest pracować z ludźmi, nie z papierami.

Czy jeszcze

będę mogła wykonywać swój zawód?

Bardzo bym

chciała być pracownikiem socjalnym w pełnym tego

słowa znaczeniu, ale to nie zależy ode mnie.

Proszę

o pomoc.

My chcemy pracować i dobrze wykonywać

swoją pracę.

Pozwólcie nam na to, pozwólcie nam

spać spokojnie.

PS.

Nie podaję swoich danych, nie mogę tego zro-

bić, bo oznaczałoby to natychmiastowe zwolnienie

mnie z pracy.

Podpisano: pracownik socjalny.

Gdybyśmy pochylili głowę nad głosami takimi jak

ten, nie byłoby może przypadków Pucka czy Hipoli-

towa.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

O 100% przekroczył pan limit.

(Poseł Artur Górczyński: Przepraszam, panie

marszałku.)

Głos ma pan poseł Marek Stolarski, Ruch Pali-

kota.

Poseł Marek Stolarski:

w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Urządzeń Me-

chanicznych OBRUM sp. z o.o. przy wsparciu Grupy

Bumar został zaprojektowany i wykonany wóz bojo-

wy Anders.

Prototyp powstał w 2010 r.

Pojazd ten powstał dzięki Ministerstwu Nauki

i Szkolnictwa Wyższego.

Inżynierowie zajmujący się

tworzeniem tego pojazdu opierali się głównie na do-

świadczeniach polskiej armii w Afganistanie oraz

w Iraku.

Koszt opracowania i wyprodukowania pro-

totypu tego czołgu wyniósł tylko 20 mln zł.

Dwa lata

to czas poświęcony projekcji tego czołgu.

Te dane

budzą podziw nie tylko w Polsce, lecz i na świecie.

Dla porównania podam, że inne projekty zagraniczne

powstają przez wiele lat.

Na świecie są trzy główne

pojazdy o tak zaawansowanych technologiach pan-

cernych: niemiecka Puma, szwedzki CV90 oraz pol-

ski Anders.

Puma oraz Anders, jak na razie, nie we-

szły do seryjnej produkcji.

Amerykanie pracują nad

podobnym projektem.

Prace trwają już dwa lata i nie

mają większych konkretnych założeń.

Główną na-

dzieją dla Andersa jest polskie wojsko, które poważ-

nie rozpatruje seryjną produkcję tego pojazdu.

An-

ders ma szanse zastąpić przestarzały polski sprzęt

sprzed 30 lat.

Anders jest tak naprawdę wielozada-

niową platformą bojową, która może służyć jako hau-

bica, sanitarka czy wóz dowodzenia.

Jeżeli ten czołg trafi do seryjnej produkcji, stanie

się dumą polskich batalionów.

Posiadanie takiego

arsenału broni zwiększy nasze poczucie bezpieczeń-

stwa.

Znakomita mobilność tego pojazdu sprawi, że

będzie się liczył na polu walki.

Anders będzie jednym

z najlepszych lekkich czołgów na świecie.

Może on

stanowić wsparcie dla wykorzystywanych przez pol-

ską armię czołgów typu Leopard i PT-91 „Twardy”.

Dodatkowo za dwa lata z użycia zostaną wycofane

stare bojowe wozy piechoty.

Anders świetnie nadaje

się do specjalistycznych zadań, takich jak desant

bądź rozpoznanie terenu.

Od prezentacji funkcjonalnego demonstratora

technologii minęły zaledwie dwa lata.

Jego konstruk-

cja i założenia taktyczne w niczym się nie zdezaktu-

alizowały.

Nadal jest czas, aby oprzeć główną siłę

naszych wojsk lądowych o rodzimą konstrukcję, któ-

ra zapewni nam siłę bojową i niezależność logistycz-

ną.

To wszystko osiągnięto przy kosztach rzędu

20 mln zł, tymczasem w krajach zachodnich koszty

tego typu projektów są na poziomie nawet kilkuset

milionów dolarów.

Jedyne, czego brakuje, to rządu

odpowiedzialnie podchodzącego do problematyki

obronności kraju, który wsparłby rozwój tego cieka-

wego rodzimego projektu.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

tj. 20 lutego 2013 r., do godz. 9.

*

)

Oświadczenia poselskie

Poseł Robert Biedroń

(Klub Poselski Ruch Palikota)

mokracji.

Tylko kraj zapewniający dziennikarzom

może nazywać się prawdziwie demokratycznym.

Jako zastępca przewodniczącego Komisji Spra-

wiedliwości i Praw Człowieka chciałbym zwrócić uwa-

gę Wysokiej Izby na poważny problem związany z wol-

nością słowa w Kazachstanie.

W rankingu wolności

prasy za 2012 r., sporządzonym przez międzynarodo-

wą organizację obrony praw człowieka „Reporterzy

bez granic”, Kazachstan zajął bardzo odległe 160.

miejsce wśród 179 państw.

Według „Reporterów bez

granic” sytuacja dziennikarzy w Kazachstanie jest

gorsza niż w Rosji, Białorusi i Azerbejdżanie.

Po tragicznych zajściach w Żanaozen w roku 2011,

kiedy to w wyniku pacyfikacji pokojowego strajku

śmierć poniosło 17 osób, oraz po zeszłorocznych bu-

dzących międzynarodowe protesty procesach opozy-

cjonistów, w których skazano między innymi lidera

opozycji Władimira Kozłowa, władze Kazachstanu

objęły represjami niezależne media.

Szczególne re-

presje spotkały cztery największe media niezależne:

telewizję K+, portal Stan.tv, agencję informacyjną

Namystan i dziennik „Respublika”, które pełniąc

swoją misję, złamały państwową blokadę informacyj-

ną zarządzoną w związku z wprowadzonym w regio-

nie stanem wyjątkowym i szeroko informowały o straj-

ku robotników naftowych, a także późniejszych pro-

cesach działaczy robotniczych, opozycjonistów i ak-

tywistów organizacji pozarządowych.

Prokuratura miasta Ałmaty 20 listopada wystą-

piła do sądu z pozwami i wnioskami dotyczącymi

gazet „Respublika” i „Vzglyad”, kanału telewizyjne-

go K+, portalu Stan.tv oraz 23 innych portali inter-

netowych.

Prokuratura wniosła o uznanie ich za

organizacje ekstremistyczne i wydanie zakazu pro-

wadzenia działalności na terenie Kazachstanu.

W prze-

ciągu następnych trzech tygodni sądy w błyskawicz-

nych procesach zawiesiły działalność gazet „Golos

Respubliki” i „Vzglyad” oraz wydały zakaz rozpo-

wszechniania materiałów przez portal Stan.tv.

Wy-

dane zakazy dotyczyły nie tylko poszczególnych re-

dakcji, lecz również zatrudnionych w nich dzienni-

karzy.

Redaktorzy gazet „Golos Respubliki” i „Vzgly-

ad” otrzymali zakaz publikacji w jakichkolwiek wy-

dawnictwach z zastrzeżeniem, że pojawienie się ich

tekstów w druku zostanie potraktowane przez ko-

morników sądowych jako łamanie postanowienia

sądu.

19 grudnia zeszłego roku funkcjonariusze ka-

zachstańskiego Komitetu Bezpieczeństwa Narodo-

wego zapieczętowali wszystkie te biura i zajęli doku-

mentację, sprzęt biurowy oraz majątek osobisty pra-

cowników redakcji gazety „Golos Respubliki” oraz

portalu informacyjnego Stan.tv.

5 lutego byłej pracownicy „Golosu Respubliki”,

redaktor naczelnej nowej gazety „Republic” Tatyanie

Trubachevej zagrożono odpowiedzialnością z art. 326

K.k. Republiki Kazachstanu za „uporczywe uchyla-

nie się od wykonania postanowienia sądu”.

Prokura-

tura wprost zagroziła, że jeśli Tatyana Trubacheva

nadal będzie prowadziła działalność, to zgodnie z usta-

wodawstwem Republiki Kazachstanu grozić jej bę-

dzie do dwóch lat pozbawienia wolności.

Prawnicy,

obrońcy praw człowieka i dziennikarze oceniają dzia-

łania prokuratora jako niezgodne z prawem.

Dzień później, 6 lutego, funkcjonariusze prokura-

tury rejonowej dla dzielnicy Medeuskiej w Almaty

przybyli do redakcji gazety „Republic”, aby doręczyć

członkom zespołu redakcyjnego ostrzeżenie o możli-

wości pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej.

Dziennikarze odmówili przyjęcia „ostrzeżeń”.

Grozi

im jednak odpowiedzialność karna, jeśli nadal będą

prowadzić działalność dziennikarską.

Swoimi dzia-

łaniami prokuratura potwierdziła fakt istnienia

w Kazachstanie zakazu wykonywania działalności

zawodowej przez dziennikarzy.

Ściganie dziennikarzy za wykonywanie swojego

zawodu jest niedopuszczalne i jest nie do pogodzenia

ze standardami, jakie obowiązują w kraju aspirują-

cym do miana demokratycznego, który jest sygnata-

riuszem ponad 80 traktatów międzynarodowych.

Prowadząc te działania, prokuratorzy:

— naruszają międzynarodowe zobowiązania w sfe -

rze wolności słowa (Powszechna Deklaracja Praw

Człowieka, Międzynarodowy Pakt Praw Obywatel-

skich i Politycznych), które Kazachstan podpisał;

— podważają na arenie międzynarodowej autory -

tet państwa, które zobowiązało się do przestrzegania

i przyczyniania się do wdrażania międzynarodowych

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

standardów w sferze obrony praw człowieka i wolno-

ści słowa przed włączeniem Kazachstanu 12 listopa-

da 2012 r. do składu Rady ONZ do spraw praw czło-

wieka na lata 2013–2015.

Ostatnio swoje protesty wobec szeregu naruszeń

praw mediów i wolności słowa wystosowały polskie

i międzynarodowe federacje dziennikarskie.

Do sto-

sownej reakcji Sejm RP wezwał już poseł Marcin

Święcicki, obserwator z jego ramienia na procesie

Wladimira Kozlova w Kazachstanie.

Ze swojej strony apeluję do naszego Sejmu, żeby

Poseł Marian Cycoń

nowie Posłowie!

Od 2006 r. trwa realizacja rządowe-

go programu ograniczania przestępczości i aspołecz-

nych zachowań pod nazwą „Razem bezpieczniej”.

lokalne samorządy i społeczności.

W roku 2011, gdy

podsumowywano pięciolecie realizacji programu,

stwierdzono, że inicjatywa ówczesnego Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji przyczyniła się

do poprawy wskaźników mierzących poziom bezpie-

czeństwa na terenie kraju.

Jednym z jego podstawowych założeń jest popra-

wa bezpieczeństwa powszechnego, a w tym przeko-

nanie obywateli do nawiązania trwałego, stałego,

stytucjami ochrony bezpieczeństwa i porządku pub-

licznego.

Program „Razem bezpieczniej” dąży do

tem Strategia Rozwoju Kraju 2007–2015.

Jednym

z priorytetów strategii jest: Budowa zintegrowanej

wspólnoty społecznej i jej bezpieczeństwa, w której

żyć do tworzenia efektywnych lokalnych systemów

prawy bezpieczeństwa lokalnego, w szczególności

Dzięki realizacji programu w sposób znaczący

podniósł się poziom bezpieczeństwa m.in. dzieci

i młodzieży w polskich szkołach.

Korzystając z rzą-

dowego wsparcia, w bardzo wielu szkołach przepro-

wadzane są różne szkolenia uświadamiające dzieci

i młodzież w temacie mnóstwa zagrożeń prowadzą-

cych w konsekwencji do przemocy, uzależnień i in-

nych przykrych następstw.

Na przestrzeni lat, w któ-

rych realizowany jest program, rozszerzono również

współpracę z organizacjami pozarządowymi i instytu-

cjami kościelnymi na rzecz zapewnienia bezpieczeń-

stwa w szkole i jej okolicy, podjęto współpracę z orga-

nizacjami społecznymi w celu propagowania spędza-

Na przestrzeni lat realizatorzy programu dążą

również do podniesienia poziomu bezpieczeństwa na

polskich drogach poprzez upowszechnianie zasad

realizacji programu utworzono Bank Dobrych Prak-

tyk, stanowiący bazę sprawdzonych inicjatyw doty-

czących poprawy bezpieczeństwa, z której mogą ko-

rzystać społeczności lokalne przy rozwiązywaniu

ny na szczeblu centralnym bank zawiera przykłady

Bank Dobrych Praktyk jest promowany za pośredni-

ctwem Internetu, środków masowego przekazu,

szkoleń i konferencji.

W roku bieżącym na realizację programu zabez-

pieczono 3 mln zł.

Dofinansowanie otrzymają projek-

ty podnoszące poziom bezpieczeństwa w miejscach

publicznych, szkole, środkach komunikacji oraz ru-

chu drogowym, które złożono w czasie regulamino-

wym.

Każdego roku dofinansowanie otrzymują wnio-

ski na realizację zadań skierowanych także na ogra-

niczenie przemocy w rodzinie i ochronę dziedzictwa

narodowego.

Nowoczesne i przyjazne państwo to bezpieczne

państwo.

Dlatego w ramach promowania dobrych

praktyk podejmowanych przez rząd warto wskazy-

wać na takie inicjatywy jak program „Razem bez-

gramów rządowych, o którym warto mówić i którego

realizacji nie można nigdy zaniechać.

Poseł Józef Rojek

minęła rocznica kolejnej represji popełnionej przez

władze sowieckie na narodzie polskim.

Chodzi mia-

nowicie o pierwszą z czterech masowych deportacji

NKWD – do północnych obwodów Rosji i na zachod-

nią Syberię wywieziono około 140 tys. ludzi.

W czasie

transportu ludzie umierali z zimna, głodu i wyczer-

pania.

Decyzję o deportacji wydała 5 grudnia 1939 r.

Rada Komisarzy Ludowych, a jej przebieg nadzoro-

wał osobiście Wsiewołod Mierkułow, zastępca szefa

NKWD Ławrientija Berii.

Przygotowania do wywóz-

ki trwały dwa miesiące, a deportacja objęła przede

wszystkim rodziny polskich osadników wojskowych,

kolonistów oraz pracowników służby leśnej.

Polacy

stanowili w tym kontyngencie 70% wszystkich wy-

wożonych, pozostałe 30% – ludność białoruska i ukra-

ińska.

Zabierano całe rodziny bez wyjątku, a zesłań-

ców rozlokowano w Komi ASRR oraz w Kraju Kras-

nojarskim i Kraju Ałtajskim.

117

Deportacja odbyła się w straszliwych warunkach,

które dla wielu były wyrokiem śmierci.

W czasie jej

realizacji temperatura dochodziła nawet do -40°C.

Na

spakowanie się wywożonym dawano od kilkudziesię-

ciu do kilkunastu minut.

Bywało i tak, że nie pozwa-

lano zabrać ze sobą niczego.

Warunki panujące

w czasie transportu były przerażające, ludzie umie-

rali z zimna, z głodu i wyczerpania, a po dotarciu na

miejsce zsyłki zesłańców czekała niewolnicza praca,

nędza, choroby i głód.

Jak się oblicza, wśród zesłań-

ców tej deportacji panowała najwyższa śmiertelność.

Kolejne deportacje obywateli polskich przeprowadzo-

no w kwietniu i czerwcu 1940 r., a ostatnią rozpoczę-

to w przededniu wojny niemiecko-sowieckiej pod

w czterech deportacjach zesłano około 330–340 tys.

osób.

Deportacje ludności polskiej były częścią zbrodni-

czego planu władz radzieckich.

Przeprowadzone z na-

ruszeniem wszelkich zasad prawa międzynarodowe-

go nigdy nie zostały osądzone, a ich ofiary nigdy nie

doczekały się ze strony agresora należytego zadość-

uczynienia.

Przy okazji tej rocznicy warto naszym

decydentom przypomnieć, że warunkiem budowania

dobrych relacji w stosunkach między państwami jest

m.in. wola naprawienia krzywd, szczególnie tych wy-

rządzonych w tak niedalekiej przeszłości.

Wyrazem

zakończyły spłacanie odszkodowań wojennych dla

Francji i Wielkiej Brytanii.

Poseł Piotr Szeliga

Jest to oświadczenie w sprawie wypowiedzi pre-

miera Donalda Tuska o debacie nt. przyjęcia euro

w Polsce.

premier Donald Tusk powiedział w Sejmie, że poważ-

na debata o przyjęciu euro w Polsce zacznie się lada

dzień, ponieważ prezydent zwołał już radę gabineto-

wą na ten temat.

Premier uważa, że Polska powinna

być jak najszybciej przygotowana do przyjęcia euro.

Premier Donald Tusk niestety nie widzi obecnej sy-

tuacji wielu krajów, które już posiadają walutę euro.

Czy przykład Grecji, Hiszpanii nie powinien być dla

pana premiera sygnałem ostrzegawczym?

Panie premierze, Polacy dzisiaj czekają na re-

alne działania rządu polskiego, które powstrzyma-

ją falę bezrobocia.

Polacy czekają na nowe miejsca

pracy.

Polacy chcą godnie żyć w Polsce.

Ekonomiści

mówią, że obecnie przyjęcie euro byłoby dla Polski

katastrofalne w skutkach.

Dlatego apeluję do pana

premiera o zajęcie się obecnymi problemami Polaków

i natychmiastową reakcję rządu, np. poprzez uru-

chomienie środków z Funduszu Pracy, aby szybko

zwalczać bezrobocie.

Sprawa przyjęcia euro to kolej-

ny temat zastępczy, którym nie powinien teraz zaj-

mować się rząd ani Sejm.

Poseł Andrzej Szlachta

dzielę, 17 lutego 2013 r., odbyły się w Rzeszowie uro-

czystości obchodów 32. rocznicy porozumień rze-

szowsko-ustrzyckich.

W kościele farnym została od-

prawiona msza święta z udziałem ks. infułata senio-

ra Józefa Sondeja, ks. prałata Jana Szczupaka, pro-

boszcza parafii farnej, ks. prałata Franciszka Koło-

dzieja, ks. Jerzego Uchmana, duszpasterza rolników

diecezji rzeszowskiej.

Wśród obecnych w kościele farnym byli uczest-

nicy strajków z 1981 r., parlamentarzyści, samorzą-

dowcy, rolnicy, członkowie „Solidarności” pracow-

niczej i „Solidarności” rolników indywidualnych.

Podkarpaccy patrioci pamiętają o tych ważnych dla

niepodległości Polski wydarzeniach, które miały

miejsce w Rzeszowie i Ustrzykach Dolnych.

W uro-

czystościach wzięli udział sygnatariusze tamtych

porozumień z Antonim Kopaczewskim, pierwszym

przewodniczącym Regionu Rzeszowskiego NSZZ

„Solidarność”, na czele.

Po mszy świętej uczestnicy udali się na rzeszow-

ski rynek, gdzie przed pomnikiem Tadeusza Koś-

ciuszki składali wieńce i kwiaty.

Miałem honor, jak

w latach poprzednich, składać wieniec w hołdzie od-

ważnym rolnikom, protestującym i walczącym 32

lata temu o „chłopską konstytucję”.

Smutne było to,

że przed tablicą umieszczoną na budynku dawnego

Domu Kolejarza, w których odbywał się strajk, po-

święconą tym historycznym wydarzeniom, kwiaty

składały osobno dwa środowiska: jedno skupione wo-

kół działaczy Stronnictwa Ludowego „Ojcowizna”

RP, drugie – wokół działaczy NSZZ Rolników Indy-

widualnych „Solidarność”.

Przewodniczący „Solidarności” RI senator Jerzy

Chróścikowski spotkał się z członkami tego związku,

parlamentarzystami Prawa i Sprawiedliwości, samo-

rządowcami i zaproszonymi przedstawicielami śro-

dowisk prawicowych, by dokonać oceny aktualnej

sytuacji społecznej, w tym spraw bezrobocia, trudnej

sytuacji polskich rolników oraz problemów sprzedaży

polskiej ziemi obcokrajowcom.

Mottem tegorocznych obchodów rocznicy straj-

ków chłopskich w Rzeszowie były słowa ks. kardyna-

ła Stefana Wyszyńskiego: „Naród, jeśli chce utrzy-

mać swój byt narodowy i państwowy, swoją niezależ-

ność i wolność, musi być związany z ziemią”.

Wszystkim uczestnikom i sygnatariuszom poro-

zumień rzeszowsko-ustrzyckich przesyłam z gmachu

polskiego Sejmu serdeczne pozdrowienia.

Dziękuję

bardzo.

Poseł Jan Warzecha

tego br. papież Benedykt XVI zaskoczył świat in-

formacją, że zakończy pontyfikat 28 lutego 2013 r.

118

o godz. 20.00, wyjaśnił wiernym powody tej decyzji

i podziękował za miłość.

Papież Benedykt XVI (Joseph Ratzinger) urodził

Marktl am Inn w rodzinie miejscowego policjanta.

Dzieciństwo i wczesną młodość spędził w Traunste-

in, blisko granicy z Austrią.

Pod koniec II wojny

światowej nastoletni Joseph Ratzinger został wcie-

lony do obrony przeciwlotniczej jako członek młodzie-

żowej służby pomocniczej.

Ukończył studia filozoficz-

ne i teologiczne we Freising i Monachium, a 29 czerw-

ca 1951 r. przyjął święcenia kapłańskie.

W latach

1959–1977 jako profesor jest związany kolejno z Bonn,

Münster, Tybingą i Ratyzboną.

Pełnił ważne funkcje

w niemieckim episkopacie i w Międzynarodowej Ko-

misji Teologicznej w Watykanie.

W 1977 r. papież Paul VI powołuje Ratzingera na

arcybiskupa Monachium i Freising, a w 1981 r. papież

Jan Paweł II mianuje Ratzingera prefektem Kongre-

gacji Nauki Wiary i szybko zdobywa on sobie wize-

runek surowego strażnika doktryny.

Zostaje także

szefem Papieskiej Komisji Biblijnej i Międzynarodo-

wej Komisji Teologicznej.

W 1992 r. pod teologiczną

egidą Josepha Ratzingera powstaje nowy Katechizm

Kościoła Katolickiego.

W 2002 r. zostaje dziekanem

Kolegium Kardynalskiego.

2 kwietnia 2005 r. po śmierci papieża Jana Pa-

wła II jako dziekan Kolegium Kardynalskiego i naj-

starszy wiekiem kardynał Kurii Rzymskiej Ratzin-

ger celebruje mszę żałobną (8 kwietnia) i kieruje

zaczynającym się konklawe (18 kwietnia).

Podczas konklawe 19 kwietnia 2005 r.

Joseph

Ratzinger otrzymuje 84 ze 115 głosów i zostaje pa-

pieżem, przybierając imię Benedykt XVI.

W dniach 25–28 maja 2006 r. odbył on piel-

grzymkę do Polski.

Wśród miejsc, które odwiedza

Benedykt XVI, jest obóz Auschwitz.

We wrześniu

2009 r. odbywa pielgrzymkę do Czech.

W jednym

z najbardziej zeświecczonych krajów Europy Bene-

dykt XVI wzywa do budowania tożsamości europej-

skiej na uniwersalnym fundamencie wartości wy-

pracowanych przez chrześcijaństwo.

Benedykt XVI jest 265. papieżem i pierwszym wy-

branym w tym tysiącleciu.

Przed wyborem na Sto-

licę Piotrową 19 kwietnia 2005 r. był prefektem

watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary.

Zalicza się

go do ścisłej czołówki współczesnych teologów.

Kardynał Ratzinger należał do grona najbliż-

szych współpracowników Jana Pawła II.

W 1978 r.

był jednym z głównych zwolenników wyboru Ka-

rola Wojtyły na papieża.

Przez ponad osiem lat pontyfikatu Benedykt XVI

Opublikował 3 encykliki: „Bóg jest miłością”, „W na-

dziei zbawieni” i „Miłość w prawdzie”, cztery adhor-

tacje apostolskie oraz zwołał kilka konsystorzy.

Wśród mianowanych przez niego kardynałów

było czterech Polaków: arcybiskup Stanisław Dzi-

wisz, arcybiskup Stanisław Ryłko, arcybiskup Kazi-

mierz Nycz i biskup Ignacy Jeż.

Polacy będą pamiętać, że Ojciec Święty Bene-

dykt XVI wyraził zgodę na rozpoczęcie procesu be-

atyfikacyjnego Jan Pawła II zaledwie kilka tygodni

po śmierci, łamiąc tym wymóg 5 lat, jakie powinny

upłynąć od zgonu kandydata na ołtarze.

Poseł Jan Ziobro

mii, jakie są przyznawane w Kancelariach: Sejmu,

Senatu i Prezydenta RP.

W ostatnich dniach w mediach pojawiają się in-

formacje na temat premii, jakie przyznawane są pra-

cownikom Kancelarii: Sejmu, Senatu i Prezydenta

RP.

Niestety wydaje się, iż problem przyznawania

premii dotyczy także ogromnej liczby jednostek bu-

dżetowych w całym kraju.

W dobie kryzysu gospodarczego oraz gwałtownie

rosnącego bezrobocia każda złotówka przed wyda-

niem powinna być oglądana kilka razy.

Powinno to

dotyczyć szczególnie organów administracji publicz-

nej.

Całkowicie niezrozumiałe jest przyznawanie

w dobie kryzysu nagród w wysokości przekraczającej

średnie miesięczne wynagrodzenie.

Niestety słyszy-

my, iż niektórzy pracownicy strefy budżetowej dostają

premie przekraczające nawet 50 000 zł rocznie.

Taka

kwota dla większości Polaków jest nie do przyjęcia.

Niestety premie w Polsce przyznawane są często

w zaciszu gabinetów i nie są podawane do publicznej

wiadomości, a przecież każdy Polak ma prawo dowie-

dzieć się, na co wydawane są pieniądze z jego podatków.

W związku z powyższym należy poważnie zasta-

nowić się nad potrzebą i zasadnością przyznawania

premii w czasach szalejącego kryzysu gospodarczego.

Dziękuję za uwag