text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniu 28 maja 2013 r.

Warszawa

2013

1.

Sprawozdanie Komisji Nadzwyczajnej o:

ubezpieczeń społecznych,

(druki nr 1172, 1175, 1310, 1311, 1347 i 1347-A).

2.

Pytania w sprawach bieżących.

3.

Informacja bieżąca.

42. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

(Na posiedzeniu przewodniczą marszałek Sejmu

Jana Ziobrę, Beatę Bublewicz, Michała Kabacińskie-

go oraz Marcina Mastalerka.

słowie Jan Ziobro i Beata Bublewicz.

Beata Bublewicz i Marcin Mastalerek.

Protokół 41. posiedzenia Sejmu uważam za przy-

Prezydium Sejmu proponuje, aby Sejm wysłuchał

kusji nad sprawozdaniem komisji o projektach ustaw

dotyczących prawa pracy.

zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem planów Mi-

nisterstwa Zdrowia, ograniczenia koszyka świadczeń

gwarantowanych i wprowadzenia dodatkowych ubez-

pieczeń zdrowotnych, o której rozpatrzenie wnosił Klub

Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość.

Punkty porządku dziennego bieżącego posiedze-

mie Informacyjnym Sejmu.

Proszę posła sekretarza o odczytanie komunikatów.

Sekretarz Poseł Jan Ziobro:

— Finansów Publicznych – godz. 10.30,

10.30,

— Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów

— wspólne posiedzenie Parlamentarnego Zespołu ds.

Afryki oraz Parlamentarnego Zespołu Polska – Afryka

– Bliski Wschód Gospodarka i Rozwój – godz. 14.30.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

pieczeń społecznych,

Proszę o zabranie głosu sprawozdawcę komisji

panią poseł Izabelę Katarzynę Mrzygłocką.

Poseł Sprawozdawca

Izabela Katarzyna Mrzygłocka:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

42. posiedzenie Sejmu w dniu 28 maja 2013 r.

Projekty ustaw dotyczące Kodeksu pracy4

by i macierzyństwa, poselskim projekcie ustawy o zmia-

pieczeń społecznych, rządowym projekcie ustawy

nych ustaw, poselskim projekcie ustawy o zmianie

i 1311.

Sprawozdanie komisji znajduje się natomiast

w druku sejmowym nr 1347.

(Gwar na sali)

Marszałek:

przestanie rozmów.

Bardzo proszę, pani poseł.

Poseł Sprawozdawca

Izabela Katarzyna Mrzygłocka:

Wysoka Izbo!

Komisja Nadzwyczajna do spraw

projekty na posiedzeniu dnia 14 maja br. W posiedze-

niu wzięli udział m.in. przedstawiciele Kancelarii

łecznej, Ministerstwa Obrony Narodowej, federacji

związków zawodowych, Zakładu Ubezpieczeń Spo-

łecznych, Stowarzyszenia Matek I Kwartału oraz

NSZZ „Solidarność”.

Mając na uwadze jak najszybsze procedowanie,

jednogłośnie został przyjęty sposób pracy komisji.

Szanując wszystkich autorów projektów ustaw, ko-

misja zadecydowała o łącznym ich rozpatrzeniu.

By

umożliwić jak najbardziej sprawne procedowanie,

projekt rządowy, zawarty w druku nr 1310, został

wybrany jako projekt wiodący.

Pragnę podkreślić, że

wszystkie projekty są zbieżne.

Proponują m.in. nowe-

lizację przepisów dotyczących dodatkowego urlopu

kach urlopu macierzyńskiego.

Przewidują również

wprowadzenie nowej instytucji, tj. urlopu rodziciel-

skiego.

Jednak projekt rządowy najobszerniej ujął

ideę nowelizacji, konsumując założenia pozostałych

propozycji.

Co do tego, że projekt jest wyczekiwany i potrzebny,

nie ma cienia wątpliwości, jest to kwestia bezsporna.

Istotą projektów jest elastyczność rozwiązań, tj. wpro-

wadzenie możliwości korzystania…

( Gwar na sali)

(Poseł Stefan Niesiołowski: Ciszej.)

Dziękuję bardzo, panie pośle.

(Poseł Ryszard Zbrzyzny: A czas biegnie.)

...z urlopu przez oboje rodziców w taki sposób, by

móc pogodzić obowiązki rodzicielskie z zawodowymi.

Projektowane rozwiązania koncentrują się na

pierwszym roku życia dziecka i dają realny wybór

sposobu opieki nad nim w pierwszych miesiącach.

Od

17 czerwca br. rodzicom wszystkich dzieci urodzo-

nych po 31 grudnia 2012 r. będzie przysługiwać

20 tygodni urlopu macierzyńskiego, w tym 14 tygo-

dni zarezerwowanych jest wyłącznie dla matki, 6 ty-

godni urlopu dodatkowego i 26 tygodni urlopu rodzi-

cielskiego, czyli razem 52 tygodnie.

Istotne jest, że

z dodatkowego oraz rodzicielskiego urlopu będą mo-

gli korzystać zarówno mamy, jak i ojcowie.

Natomiast

trzeba pamiętać, że równocześnie rodzice mogą ko-

rzystać tylko z urlopu rodzicielskiego.

Należy zazna-

czyć, że w takim przypadku łączny wymiar urlopu

nie może przekraczać 26 tygodni.

Po nowelizacji bez

zmian pozostaną przepisy o 2 tygodniach urlopu za-

rezerwowanego wyłącznie dla ojców.

Chciałabym

jeszcze przypomnieć, że urlop dodatkowy i urlop ro-

wymiarze, nie wyższym jednak niż pół etatu.

Wysoka Izbo!

Komisja wprowadziła do projektu

kilka poprawek.

Pierwsza dotyczy ustawy z dnia

Nowy zapis w art. 71b w ust. 1 pkt 3 umożliwi stra-

żakowi przesunięcie urlopu wypoczynkowego lub do-

datkowego urlopu wypoczynkowego nie tylko z po-

wodu korzystania z urlopu macierzyńskiego, ale tak-

że ze względu na korzystanie z urlopu na warunkach

rzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach ur-

lopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu

rodzicielskiego.

Druga z poprawek wprowadza natomiast zmiany

sfery budżetowej.

Zgodnie z art. 2 wspomnianej usta-

wy pracownik jednostki sfery budżetowej nabywa

ści po przepracowaniu u danego pracodawcy całego

roku kalendarzowego.

Jeśli pracownik nie przepra-

cował u danego pracodawcy całego roku kalendarzo-

wego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego

mniej 6 miesięcy.

Ust.

3 tego artykułu wyjaśnia zaś,

w jakich przypadkach ten warunek nie musi być

spełniony.

Chodzi tu między innymi o osoby, które ko-

rzystają z urlopu wychowawczego.

Zaproponowane

nowe brzmienie tego ustępu uzupełnia zakres także

o osoby korzystające z urlopu rodzicielskiego, który

zostaje wprowadzony niniejszą ustawą.

Projektowana ustawa zawiera również propozycję

przepisów przejściowych skierowanych do pracowni-

bywać na urlopie macierzyńskim albo na dodatko-

wym urlopie macierzyńskim.

Kolejna poprawka zmienia brzmienie art. 28 pro-

jektowanej ustawy.

Artykuł dotyczy osób, których koń-

cowa część urlopu macierzyńskiego przypada w okre-

Poseł Sprawozdawca

Izabela Katarzyna Mrzygłocka

W takim wypadku dodatkowego urlopu macierzyń-

skiego lub dodatkowego urlopu na warunkach urlopu

poczęciem korzystania z tego urlopu, chyba że pra-

cownik złożył wniosek o taki urlop przed dniem wej-

Komisja w trakcie prac wprowadziła zmiany do

art. 33 sprawozdania.

Przepis ma zagwarantować

ustawy będą przebywać na przykład na urlopie ma-

cierzyńskim.

Pracodawca będzie obowiązany uwzględ-

nić ich wniosek o udzielenie dodatkowego urlopu ma-

cierzyńskiego i urlopu rodzicielskiego.

Ostatnia zaproponowana przez komisję zmiana

zawarta jest w art. 37 sprawozdania.

Jej zapis wska-

niniejszej ustawy minister właściwy do spraw pracy

przedstawi Sejmowi informację o realizacji ustawy.

Podczas prac komisji zgłoszono kilka postulatów,

które nie zostały uwzględnione w niniejszym projek-

cie.

Wynikało to między innymi z niebezpieczeństwa

opóźnienia realizacji ustawy, jednakże uznaliśmy, że

zapis art. 37 umożliwi w razie konieczności wprowa-

dzenie zmian na podstawie analizy realizacji ustawy.

Rodzice wszystkich dzieci urodzonych w 2013 r.

zostaną objęci nowymi przepisami o urlopie rodziciel-

skim.

Dajemy równy start wszystkim dzieciom uro-

dzonym w jednym roku.

jęcie ustawy w brzmieniu zawartym w sprawozdaniu

Przystępujemy do wystąpień w imieniu klubów.

ku dziennego wysłucha 10-minutowych oświadczeń.

Otwieram dyskusję.

forma Obywatelska głos zabierze pan poseł Krzysz-

tof Kwiatkowski.

Uprzejmie proszę, panie pośle.

Poseł Krzysztof Kwiatkowski:

Chciałbym w imieniu Klubu Parlamentarnego Plat-

forma Obywatelska jednoznacznie zadeklarować, że

w pełni popieramy zaproponowane rozwiązania, i te

zawarte w projekcie bazowym, będącym podstawą

pracy komisji kodyfikacyjnej, czyli rządowym projek-

wy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia spo-

jęte – oczywiście po dyskusji, która toczyła się na

forum komisji kodyfikacyjnej, której pracami kieruję

– w oparciu o inne projekty.

Chciałbym w tym miejscu bardzo serdecznie po-

dziękować wszystkim członkom tej komisji niezależ-

nie od reprezentowanego klubu za wyjątkowo spraw-

ną i szybką pracę, która umożliwi nam – wszystko na

to w tym momencie wskazuje i miejmy nadzieję, że

tak się stanie – przyjęcie tych rozwiązań przez polski

parlament tak, żeby objęły one wszystkie dzieci uro-

dzone w roku 2013.

Chciałbym zwrócić uwagę pań-

stwa na to, że rozwiązania, które przyjmujemy w roku

2013, roku, który jest przecież ogłoszony rokiem pol-

skiej rodziny, są odpowiedzią na największe wyzwa-

nie cywilizacyjne, z jakim przychodzi nam się zmie-

rzyć, czyli wyzwanie demograficzne.

Rozmawiając o polityce prorodzinnej w Polsce,

nie można zapominać o tym, że z wyzwaniem de-

mograficznym przychodzi zmierzyć się nie tylko Pol-

sce, ale w zdecydowanej większości krajów w całej

Unii Europejskiej.

Niestety nawet na tle tego problemu, który jest

problemem i doświadczeniem w zasadzie wszystkich

krajów Unii Europejskiej, oczywiście w różnej skali,

musimy zauważyć, że w Polsce mamy do czynienia

z wyjątkowo fatalnym trendem w zakresie spraw de-

mograficznych, który chcielibyśmy odwrócić.

Wszy-

scy państwo na tej sali wiecie, ile wynosi liczba, któ-

ra jest pewną zmorą i stanowi pewne wyjątkowo fa-

talne wspomnienie dla nas wszystkich.

Ta liczba to

1,39, polski wskaźnik dzietności, ten wskaźnik, któ-

ry chcielibyśmy w wyniku rozwiązań, nad którymi

dzisiaj dyskutujemy i które będziemy przyjmować,

zmienić.

Możemy dzisiaj po raz kolejny żartobliwie

powiedzieć, że chcielibyśmy stać się drugą Irlandią,

gdzie ten wskaźnik dzietności wynosi 2,1.

Istotny jest

kierunek, istotne są wszystkie działania i wszystkie

plany, które mają zmienić ten wykres, ten wskaźnik

dzietności.

Projekt, nad którym dzisiaj pracujemy,

niewątpliwie jest takim realnym narzędziem, wycho-

dzi naprzeciw oczekiwaniom przyszłych rodziców,

którzy te decyzje dotyczące planów związanych z przyj-

ściem na świat dzieci będą podejmować.

Polityka prorodzinna zna oczywiście bardzo wie-

le narzędzi, nie jest to tylko przysłowiowe becikowe,

które jest niewątpliwie instrumentem przydatnym,

ale jest to cały zakres różnych uregulowań.

Do nich

niewątpliwie należy zaliczyć te zmiany w Kodeksie

pracy, o których dzisiaj rozmawiamy.

Projektowana

ustawa umożliwia obojgu rodzicom, to bardzo mocno

podkreślamy, tę zmianę filozofii, która jest także za-

warta w tym projekcie.

Chodzi o zauważenie nie tyl-

ko tej wyjątkowej roli matki, ale także roli ojca, umoż-

liwienie obojgu rodzicom skorzystania z płatnego

Poseł Sprawozdawca

Izabela Katarzyna Mrzygłocka

dzieci.

Projektowana ustawa w większym stopniu niż

było dotychczas umożliwia rodzicom dziecka dziele-

nie się tymi uprawnieniami, obowiązkami rodziciel-

skimi przysługującymi w związku z opieką nad dzie-

ckiem.

Niezależnie od dyskusji, która się toczy, niezależ-

nie od pomysłów, które przedstawiają wszystkie śro-

dowiska polityczne, także tych, które wczoraj zosta-

ły zaprezentowane na spotkaniu u pana prezydenta

Bronisława Komorowskiego, niezwykle dobrą infor-

macją jest to, że wszystkie środowiska polityczne

w zakresie problemu, który jest istotny, by nie powie-

dzieć, absolutnie najistotniejszy, widzą potrzebę szu-

kania rozwiązań, które będą wychodzić naprzeciw

oczekiwaniom i potrzebom rodziców.

Dzisiaj rozmawiamy o zmianach związanych ze

zmianami działu ósmego Kodeksu pracy, które obej-

mują uprawnienia pracownicze związane z pełnie-

niem funkcji rodzicielskich.

Niezależnie od tego, że

w toku prac komisji pojawiły się także inne pomysły,

mam nadzieję, że te, które są przedstawione w spra-

wozdaniu, są rozwiązaniami bezdyskusyjnymi, które

możemy wszyscy poprzeć i przyjąć w głosowaniu.

Zwróciłbym państwu uwagę na jedną szczególną

poprawkę, o której mówiła przed chwilą pani prze-

wodnicząca Mrzygłocka, a którą przyjęliśmy po dys-

kusji, w której przedstawiano kolejne pomysły.

Mie-

liśmy na uwadze potrzebę jak najszybszego procedo-

wania i tych naturalnych oczekiwań rodziców, ale nie

ignorujemy żadnego postulatu, który pojawia się

w debacie publicznej, i żadnego pomysłu, który wy-

chodzi naprzeciw oczekiwaniom rodziców.

Stąd po-

prawka, którą przyjęliśmy, a którą miałem możliwość

zgłosić osobiście, żeby po 18 miesiącach funkcjono-

wania obecnych regulacji minister właściwy w tym

zakresie, czyli minister pracy i polityki społecznej,

przedstawił analizę z realizacji ustawy.

Po 1,5 roku

obowiązywania tych przepisów przekonamy się, czy

zdało to egzamin, jak można je udoskonalić, jakie

jeszcze rozwiązania można do tych, które, mam na-

dzieję, za chwilę przyjmiemy, dołączyć, żeby ten sy-

stem wspomagania rodziców lepiej funkcjonował.

Można, przywołując polską pisarkę, powiedzieć,

że ognisko domowe dlatego przecież jest ogniskiem

domowym, że niepodsycane gaśnie.

Dzisiaj mamy

szansę podjąć dobrą decyzję, żeby to ognisko domowe

podsycić dobrymi rozwiązaniami legislacyjnymi, o co

państwa proszę w imieniu Klubu Parlamentarnego

Platforma Obywatelska.

Gorąco rekomenduję przyjęcie zaproponowanych

rozwiązań, mając na uwadze to, że już za 18 miesię-

cy wrócimy w tej Izbie do tej dyskusji w sposób szcze-

gólny, analizując, czy wszystkie one zdały egzamin

w praktyce, co jeszcze możemy do nich dołączyć, i oczy-

wiście pamiętając, że mamy nadzieję, że te 18 mie-

sięcy, które są przed nami, nie będą czasem zmarno-

wanym, żeby rozmawiać o tym, co zrobić, aby polska

polityka prorodzinna była jak najlepsza.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Szweda z Prawa i Sprawiedliwości.

Poseł Stanisław Szwed:

wiedliwość przedstawić stanowisko wobec sprawozda-

nia Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kody-

fikacji dotyczącego zmian Kodeksu pracy, które do-

tyczą wydłużenia urlopu macierzyńskiego i utworze-

nia nowego urlopu rodzicielskiego.

Trudno nie wrócić do tego, co powiedziałem w cza-

sie mojego pierwszego wystąpienia, że nie byłoby po-

trzeby spotykania się dzisiaj na nadzwyczajnym po-

siedzeniu Sejmu, gdyby rząd, gdyby Wysoka Izba od

razu przyjęła propozycje Prawa i Sprawiedliwości,

również dzieci urodzone w I kwartale.

Rząd po wielu miesiącach dyskutowania i udzie-

lania różnych odpowiedzi, że nie ma takiej możliwo-

ści, ostatecznie przyjął w swoim projekcie podobne

rozwiązanie, tak że można powiedzieć, że projekt

rządowy i projekt Prawa i Sprawiedliwości są tożsa-

me, jeśli chodzi o kwestię dotyczącą tego, żeby

wszystkie dzieci urodzone w 2013 r. były objęte prze-

pisami tej nowelizacji.

Trudno również zgodzić się z moim przedmówcą,

że mieliśmy okazję w komisji dyskutować nad propo-

zycją, jako że termin 17 czerwca, który obliguje nas

do przyjęcia tej ustawy, jest tak krótki, że tej dysku-

sji tak naprawdę nie było.

Co do tej dyskusji, można

tylko również przypomnieć, że nawet minister z Kan-

celarii Prezydenta próbowała zaproponować popraw-

ki poprawiające projekt, jednak ze względu na czas

tej merytorycznej dyskusji nie było.

A warto było

rozpatrzyć choćby jedną z propozycji, aby wydłużyć

wykorzystanie urlopu rodzicielskiego do 4. roku życia

dziecka.

Tak że tutaj tej dyskusji nie było i nawet ta

poprawka, o której mówił mój przedmówca, że w cią-

gu 18 miesięcy wrócimy do tematu, tych spraw nie

rozwiązuje.

W trakcie prac komisji zgłaszałem również po-

prawkę dotyczącą terminów.

Ta ustawa jest oparta

na takich rozwiązaniach, gdzie terminy są niesłycha-

nie ważne.

Jeżeli matka nie podejmie decyzji w odpo-

wiednim czasie – bardzo krótkim czasie, bo tutaj

proponuje się 7-dniowe terminy – to może spowodo-

wać, że nie skorzysta z tej możliwości.

I jeżeli np.

w ciągu 7 dni po uchwaleniu ustawy matka nie po-

dejmie decyzji o dodatkowym urlopie macierzyńskim,

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

to wtedy nie będzie mogła skorzystać z urlopu rodzi-

cielskiego.

Dosyć łatwo można sobie wyobrazić taką

sytuację, że mając tę przerwę, w 8. dniu matka zwra-

ca się do pracodawcy o możliwość skorzystania z do-

datkowego urlopu macierzyńskiego, a pracodawca,

zgodnie z prawem, odmawia, bo nie ma takiej możli-

wości.

Myślę, że w tym przypadku moja poprawka,

która polegała na tym, by ten okres wydłużyć przy-

najmniej do 14 dni, była dobrym rozwiązaniem.

Jed-

nak ten projekt powinien zawierać również więcej

elastycznych form, aby matki czy ojcowie mogli bar-

dziej elastycznie z tej możliwości skorzystać.

To nie

zostało przyjęte i warto jeszcze raz się nad tym po-

chylić.

Zgłaszałem też poprawkę dotyczącą urlopów wy-

chowawczych w przypadku urodzenia dzieci z ciąż

mnogich, czyli bliźniąt.

Proponowałem tutaj, aby

była możliwość wydłużenia czasu korzystania z ur-

lopu wychowawczego do 5. roku życia dzieci, wycho-

dząc z założenia, że jeżeli wprowadzamy takie roz-

wiązania, to każdy z rodziców musi mieć możliwość

skorzystania w pełni z tego urlopu.

Zgodnie z dzisiej-

szymi przepisami, jeżeli matka urodzi bliźnięta, to

nie będzie mogła w pełni wykorzystać urlopu wycho-

wawczego.

Równolegle w ramach prac w Sejmie toczą

się debaty nad zmianą w Kodeksie pracy i mam na-

dzieję, że ta zmiana w odniesieniu do propozycji, któ-

stanie uwzględniona.

Ta dyskusja, którą prowadzimy i która się w tej

chwili toczy też w mediach, dotycząca polityki ro-

dzinnej i wydłużenia urlopów macierzyńskich, jest

jak najbardziej na miejscu.

To już było powiedziane,

ale trzeba jeszcze raz przypomnieć, że jesteśmy na

212 miejscu, jeśli chodzi o wskaźnik dzietności na

220 państw świata, tak że problem jest olbrzymi.

Problem demografii jest kluczową sprawą do rozwią-

zania w naszym kraju.

Oczywiście, że ten krok, który również popieramy

jako Prawo i Sprawiedliwość, jest w dobrym kierun-

ku, ale to jest mały kroczek, jeśli mówimy o polityce

prorodzinnej.

To muszą być szerokie zmiany, poma-

gające polskiej rodzinie, i to przygotowane na wiele

lat.

Nie można tylko skupić się na jednej kadencji,

trzeba przygotować program na całe pokolenia.

Warto też przypomnieć, że z takim programem

Prawo i Sprawiedliwość już wyszło w ubiegłym roku.

Pakiet „Teraz rodzina”, który zaproponowaliśmy

w ubiegłym roku, jest odpowiedzią na niż demogra-

ficzny, ale też chodzi o wsparcie polskiej rodziny, jak

również o to, aby w polskich rodzinach rodziło się

więcej dzieci.

Przytoczę tylko kilka propozycji, które

są zawarte w pakiecie „Teraz rodzina”.

To m.in.

wsparcie dla rodzin w postaci ulg podatkowych.

Pro-

ponujemy wprowadzenie progresywnej ulgi dla dzie-

ci.

Na każde kolejne dziecko ulga jest większa, pierw-

sze dziecko – 1 tys. zł, drugie – 2 tys. itd.

Ulga na

każde dziecko byłaby o 1 tys. zł wyższa.

Proponujemy

też wprowadzenie możliwości odliczenia ulgi od skład-

ki ubezpieczenia społecznego, co umożliwi skorzysta-

nie z ulgi Polakom o niższych dochodach.

Mając na

celu przede wszystkim poprawienie sytuacji rodzin,

które decydują się na wychowanie większej liczby

dzieci niż jedno, przygotowane rozwiązania wprowa-

dzają możliwość wzrostu kwoty zwracanego podatku

na każde kolejne wychowywane dziecko.

Proponuje-

my też wprowadzenie możliwości nieograniczonego

czasowo prawa do rozliczania zwrotu podatku przez

rodziny, których sytuacja ekonomiczna sprawia, że

już teraz nie mają możliwości pełnego skorzystania

z prawa do odliczenia podatku.

Cała filozofia, którą

przedstawiamy, ma wychodzić z takiego prostego za-

łożenia, żeby z ulg podatkowych mogli korzystać

wszyscy rodzice, szczególnie z rodzin wielodzietnych.

Dzisiaj jest tak, że niestety osoby, które mają większą

liczbę dzieci, jeśli mają niskie dochody, nie są w sta-

nie skorzystać z tej propozycji.

Warto tutaj przypomnieć również o naszych pro-

pozycjach dotyczących opłacania przez państwo skła-

dek na ubezpieczenia społeczne dla rodziców przeby-

wających na urlopach wychowawczych.

Proponujemy

również wprowadzenie bonu rodzinnego, czyli dofi-

nansowania dla rodzin z budżetu państwa kosztów

żłobka i przedszkoli dla dzieci.

Chcielibyśmy, aby

wartość bonu wynosiła 300 zł na każde dziecko mie-

publiczny czy niepubliczny.

Proponujemy wprowa-

dzenie karty rodziny wielodzietnej, czyli tego, co już

jest wprowadzane w części miast, ale chcielibyśmy,

żeby to było zapisane również w projektach ustaw.

Oczywiście bardzo ważną sprawą, o której mówi-

my, w związku z którą zgłaszaliśmy już projekty

ustaw, jest stawka zerowa VAT na ubranka dziecięce.

W tej chwili toczy się w Unii Europejskiej dyskusja

dotycząca nowej dyrektywy w sprawie zerowego

VAT-u na ubranka dziecięce.

I tutaj nasz kraj, nasz

rząd musi wykazać maksimum staranności, aby wpro-

wadzić takie rozwiązania.

Przypomnę, że stawka

zerowa na ubranka dziecięce obowiązuje w Wielkiej

Brytanii i Irlandii.

Dzisiaj kluczowe jest, aby rów-

nież u nas w tej sprawie było wyraźne stanowisko

polskiego rządu, aby stawka na ubranka dziecięce

wynosiła 0%.

Proponujemy gabinety lekarskie, stomatologiczne

w szkołach, dopłaty do edukacji dzieci poprzez ulgę

podręcznikową.

Warto jeszcze przypomnieć, niestety

odrzucony, Narodowy Program Zatrudnienia, który

przedstawialiśmy w ubiegłym tygodniu.

Wtedy rów-

nież zgłaszaliśmy propozycje dotyczące stypendiów

edukacyjnych, jak również pracy dla młodych, ulg

w podatkach oraz wsparcia dla pracodawców.

Kolejną ważną sprawą, którą mamy w pakiecie

„Teraz rodzina”, jest sprawa własnego mieszkania

i powrotu do programu „Rodzina na swoim”.

Jeżeli

nie wprowadzimy rozwiązań w systemach podatko-

wych, w systemach dopłaty do własnych mieszkań,

to nie ma szans na to, żebyśmy poprawili sytuację

polskich rodzin.

Poseł Stanisław Szwed

To tylko kilka przykładów z naszego programu

„Teraz rodzina”, które państwu przedstawiam przy

okazji tej debaty.

Tak jak powiedziałem, zmiany idą

w dobrym kierunku, ale trzeba też powiedzieć, że te

zmiany obejmują matki, które mają etaty, które są

zatrudnione lub które prowadzą działalność gospo-

darczą, opłacają dobrowolnie składkę na fundusz

chorobowy, bo z tego są płacone składki.

Jeżeli ktoś

nie płaci, po prostu z tego nie skorzysta.

Co najmniej

połowa osób, szczególnie dzieci na wsi, z tego nie sko-

rzysta, bo nie opłaca składek.

Nie obejmuje to rów-

nież tych, które są ubezpieczone w KRUS.

Dlatego

zmiany idą w dobrym kierunku, ale są absolutnie

niewystarczające.

To jest pierwszy krok w dobrym

kierunku.

Warto nad tymi propozycjami, o których

mówiłem i które zgłasza klub Prawo i Sprawiedli-

wość, dotyczącymi programu „Teraz rodzina” pochy-

lić się i przeprowadzić poważną debatę na temat sy-

tuacji polskich rodzin.

Klub Prawo i Sprawiedliwość oczywiście będzie

popierał zmiany przedstawione w sprawozdaniu.

One

są tożsame ze zmianami w naszym projekcie, któ-

ry złożyliśmy w styczniu tego roku, i dotyczą wydłu-

żenia urlopów macierzyńskich oraz stworzenia urlo-

pu rodzicielskiego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

O zabranie głosu proszę panią poseł Zofię Popio-

łek z Ruchu Palikota.

Poseł Zofia Popiołek:

2012 r. zgłaszaliśmy nasz program, projekt ustawy

o wydłużeniu urlopu ojcowskiego, de facto mający na

celu to, aby małe dziecko jak najdłużej miało zapew-

nioną opiekę rodziców, ta sala przyjęła go dość scep-

tycznie.

Dlatego pozytywnie odnosimy się do projek-

tu Platformy Obywatelskiej i innych klubów, do tego,

że po pół roku tak ochoczo, zainspirowane naszą

propozycją, przystąpiły do działań w tym kierunku.

Tak że klub Ruchu Palikota pozytywnie odnosi się

do przedstawionego sprawozdania, niemniej nega-

tywnie należy ocenić samą formę i sam tryb wpro-

wadzenia tego projektu ustawy.

To, że była swoista

licytacja zarówno wszystkich klubów poselskich, jak

i koalicji rządowej odnośnie do matek I kwartału,

daty wprowadzenia tych rozwiązań korzystnych dla

rodziców, należy uznać za działania bardziej PR-ow-

skie niż rzeczywiste.

Klub Ruchu Palikota z całą

pewnością uważa, że rozwiązanie, które przyjęliśmy,

tylko w malutkim, w minimalnym zakresie może po-

budzić to, iż wadliwe wskaźniki demograficzne mogą

zostać odwrócone, bo to nie tylko kwestia urlopu ma-

cierzyńskiego, ale przede wszystkim tego, że ludzie

nie mają pracy, nie mają mieszkań, to powoduje, że

nie decydują się na dzieci.

Jesteśmy zwolennikami tego, żeby politykę spo-

łeczną rozpatrywać kompleksowo, nie tylko w opar-

ciu o działania ministerstwa polityki społecznej, ale

również ministerstwa edukacji, infrastruktury.

Szcze-

gólnie nasz klub zarówno przywiązuje wagę do ryn-

ku pracy, bo skupiamy się na tym i chcemy pobudzić

ożywienie gospodarcze, jak i chce zmienić filozofię

podejścia do polityki mieszkaniowej.

Ta polityka w tej

chwili jest sprowadzona do tego, że w zasadzie w Pol-

sce jedyne mieszkanie to jest mieszkanie na włas-

ność.

Nigdzie w Europie tak nie jest.

Na to wskazał,

zainspirowany również przez nas, pan prezydent

w swoim wczorajszym materiale.

Na całym świecie

procentowo większość stanowią mieszkania pod wy-

najem, tanie mieszkania pod wynajem.

W tej chwili

są mieszkania pod wynajem, ale one są horrendalnie

drogie.

Przeważnie należą do biznesmenów, którzy

mają po kilka nieruchomości i je wynajmują, szcze-

gólnie studentom.

Natomiast w żaden sposób nie

rozwiązuje to problemów ludzi, którzy zakładają ro-

dziny, chcą się przemieszczać w celu poszukiwania

pracy czy właśnie stworzenia zalążka rodziny.

Wydaje mi się, że nasz program, który najpóźniej

na jesieni ujrzy światło dzienne, będzie mógł wnieść

coś do tej dyskusji.

Jak mówię, my odwracamy pewną

filozofię myślenia koalicji rządowej, że każde miesz-

kanie musi być na własność.

Własność, przy niewiel-

kich zarobkach, dotyczy szczególnie ludzi zamoż-

nych, natomiast gros osób młodych, tych, którzy chcą

zakładać rodziny, takich funduszy nie ma; część

korzysta z funduszy zamożnych rodziców.

Wydaje mi

się, że ten kurs na mieszkania, który prezentuje ko-

alicja rządowa, nie jest przystosowany do tego, co się

aktualnie w Polsce dzieje.

Klub Ruchu Palikota będzie popierał ustawę o wy-

dłużeniu urlopu macierzyńskiego, choć widzi jej man-

kamenty.

Natomiast ona już jakby zafunkcjonowała

w życiu społecznym, w zasadzie mamy czy tatusiowie

już liczą na ten dłuższy urlop, ona już żyje swoim

życiem i to nas zobowiązuje.

Należy tu jednak zwró-

cić uwagę, że najpierw powinny być przejrzyste roz-

wiązania prawne, zarówno ustawowe, jak i akty wy-

konawcze, a dopiero później należy ogłaszać publicz-

nie w mediach, że taki zamysł powstaje.

Działania

PR-owskie to działania na krótką metę, w zasadzie

powodują w opinii społecznej chaos, niedoinformowa-

nie, i tutaj zwracamy uwagę, że, szczególnie w poli-

tyce społecznej, takich działań być nie powinno.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Smolarza, Polskie Stronnictwo Ludowe.

Poseł Stanisław Szwed

Poseł Henryk Smolarz:

Przyznam, że cieszę się z przebiegu dyskusji, nie

mniej niż z samego projektu ustawy, z tego, że o nim

rozmawiamy, że tak otwarcie i w sposób jawny roz-

mawiamy o planowej polityce prorodzinnej, której

elementów tu jest bardzo wiele.

Cieszę się również,

że dzisiaj, podczas omawiania konkretnego projektu

dotyczącego wydłużenia urlopów macierzyńskich,

poszerzenia ich o urlop rodzicielski, padają bardzo

różne propozycje ze strony wszystkich klubów co do

rozwinięcia tych uregulowań, które mamy w obsza-

rze polityki prorodzinnej, i że jest wyraźnie widoczna

przewaga głosów pozytywnych, nowych propozycji

zmieniających sposób myślenia nad słowami krytyki,

nad opiniami negatywnymi, które padają odnośnie

do procesu legislacyjnego i zaproponowanej ustawy.

Pojawiają się zarzuty, że ta ustawa jest uchwalana

pospiesznie.

Nie jest to do końca prawda, bowiem pla-

ny co do wprowadzenia pomysłu urlopów rodziciel-

skich wydłużonych sygnalizowano w ubiegłym roku,

zostały one potwierdzone w exposé premiera i od tego

momentu trwały intensywne prace w Ministerstwie

Pracy i Polityki Społecznej, przedstawiano konkret-

ne propozycje, które były bardzo szeroko dyskutowa-

ne w różnych środowiskach, od środowiska Kancela-

rii Prezydenta RP poczynając, poprzez ruch społecz-

ny i wszystkie inne środowiska, które były tym zain-

teresowane.

Rozwiązania, które ostatecznie znalazły

się w omawianym projekcie, przede wszystkim uwzględ-

niają tę szeroką debatę publiczną i są odpowiedzią na

oczekiwania ze strony rodziców.

Przy tym, co zosta-

ło tutaj podkreślone, a jest to podstawowa rzecz, fun-

damentalna, kreują nowy sposób myślenia o polityce

prorodzinnej, nowy sposób myślenia o rodzinie, nowy

odnosić się do spraw polityki prorodzinnej, opieki nad

najmłodszymi, kreowania takich możliwości, aby ro-

dziny, dzieci, rodzice mieli jak najlepsze warunki, tak

aby można było dbać o własną rodzinę, aby dzietność

w Polsce wzrastała.

Ten ogromny problem demogra-

ficzny, bardzo niekorzystny trend dzięki tym rozwią-

zaniom, które są proponowane przez rząd, a to dzisiaj

omawiane nie jest jedynym, mamy nadzieję, zostanie

złagodzony czy odwrócony.

Nowe rozwiązania są bardzo elastyczne, dają

szansę swobodnego wyboru co do skorzystania z ur-

lopu macierzyńskiego, a później rodzicielskiego oboj-

gu rodzicom, jak również co do tego, w jakiej części

on ma być wykorzystany.

Jest możliwość przerwania

urlopu i powrotu do pracy, jest także możliwość po-

wrotu do pracy na część etatu.

Czerpiemy tu z naj-

lepszych wzorów znanych z państw zachodnich dają-

cych taką możliwość rodzicom.

Dzisiaj w Polsce nie-

stety mamy niewielki odsetek osób, które łączą pra-

cę z wychowaniem i opieką nad dziećmi.

Jest tu

także równowaga między propozycjami dla rodziców

a rozwiązaniami uwzględniającymi obawy, jakie wy-

suwali pracodawcy.

Jest dłuższy czas na powiadomie-

nie o zamiarze skorzystania z urlopu, jest wsparcie

istotne dla samych pracodawców poprzez jasność

tych rozwiązań.

Mam nadzieję, że te rozwiązania

zniosą obawę o utratę pracy tych wszystkich, którzy

decydują się na rodzicielstwo.

W odniesieniu do badań, które były prowadzone,

na uwagę zasługuje informacja przedstawiona w diag-

nozie społecznej, mówiąca o tym, że właśnie rodzice

wskazują na to, iż wydłużenie urlopów rodzicielskich

jest najlepszym rozwiązaniem dającym możliwość

pogodzenia życia rodzinnego z zawodowym.

Tak mówi

26% kobiet i 20% mężczyzn.

To rozwiązanie jest naj-

wyżej oceniane przez nich, jest wskazywane jako

podstawowe i umożliwiające swobodne realizowanie

kariery zawodowej i decyzje o świadomym rodziciel-

stwie.

To rozwiązanie jest również bardzo powszech-

ne.

Kogo ono obejmie?

Otóż wszystkich, którzy opła-

cają ubezpieczenie chorobowe, będących na etatach,

osoby samozatrudnione, osoby korzystające z umowy

zlecenia.

Co ciekawe, wszystkie te rozwiązania będą

podlegały ocenie, po 18 miesiącach funkcjonowania

ustawy będzie możliwość zapoznania się z raportem,

jaki przygotuje Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej, i, mam nadzieję, zmodyfikowania tych roz-

rzystne dla rodziców.

Duże zadowolenie nas wszystkich, parlamenta-

rzystów, budzi to, że rozwiązania są elastyczne,

oczekiwane ze strony rodziców.

Jest to bardzo istot-

ne, daje poczucie troski ze strony państwa i wszyst-

kich obywateli o polską rodzinę.

Samym rodzicom

daje wartość najcenniejszą – możliwość budowania

mocniejszych więzi pomiędzy rodzicami a dzieckiem

poprzez dłuższy czas wspólnego przebywania.

Dzie-

cku daje lepszy rozwój poprzez dłuższy kontakt ze

swoim rodzicem.

Gospodarce, rodzinie, nam wszyst-

kim daje możliwość godzenia pracy z obowiązkami

rodzinnymi.

Ale wśród tych argumentów, które tutaj padały,

padał również taki, iż jest to być może zbyt mało.

Przypomnę tylko, że nie jest to pierwsze rozwiązanie

o charakterze prorodzinnym, które jest omawiane

w Izbie.

Tydzień temu uchwalaliśmy ustawę o opiece

nad dzieckiem do lat trzech, zwaną popularnie usta-

wą żłobkową, która jest istotnym wsparciem w pro-

cesie wychowania dzieci.

Jest także bardzo elastycz-

nym rozwiązaniem dającym możliwość skorzystania

z opieki w żłobkach – a miejsc w żłobkach będzie

przybywało, bowiem wsparcie finansowe z budżetu

państwa dla podmiotów, które będą chciały żłobki

prowadzić, wzrośnie do 80% – a także dającym bar-

dzo elastyczną możliwość zatrudnienia opiekuna do

dziecka i kontynuowania swoich obowiązków zawo-

dowych.

Przypomnę również, że w ramach polityki proro-

dzinnej, budującej u obywateli poczucie bezpieczeń-

stwa, trzeba podkreślić podnoszenie wysokości zasił-

ków i świadczeń, odmrożenie progów uprawniających

do pomocy społecznej i świadczeń rodzinnych.

Tro-

ska o rodziców, którzy posiadają dzieci niepełnospraw-

ne, wyrażona została podniesieniem zasiłków pielęg-

nacyjnych.

Co ciekawe, jest także korekta ustawowa

pewnych rozwiązań po wyroku, nie po wyroku, a po

orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego

w uchwale sędziów.

Przygotowaliśmy poprawkę, któ-

ra będzie w sposób jednoznaczny precyzowała, jakie

osoby będą mogły skorzystać z zasiłku pielęgnacyj-

nego podczas sprawowania opieki nad dziećmi nie-

pełnosprawnymi.

Warto wspomnieć także o ustawie dotyczącej

przedszkoli.

Przedszkola za złotówkę to nie tylko ha-

sło, to już powoli rzeczywistość.

Rozwiązania, które

są tam zaproponowane, w bardzo istotny sposób

wspierają samorządy, nie tylko poprzez – jak to ciągle

się powtarza i mówię to też jako były samorządowiec

– nakładanie nowych obowiązków, ale poprzez dawa-

nie warunków, stwarzanie możliwości.

Wsparcie fi-

nansowe dla samorządów będzie istotne w rozbudo-

waniu opieki przedszkolnej.

Ważnym elementem szeroko pojętej polityki pro-

rodzinnej są także mieszkania dla młodych.

Pro-

gram, który jest w trakcie procedowania w Sejmie,

jest odpowiedzią na oczekiwania społeczne, na ten

problem, z jakim także boryka się polska rodzina,

poza bezrobociem, poza koniecznością sprawowania

opieki nad dzieckiem – chodzi o problemy mieszka-

niowe.

Co bardzo istotne, chciałbym wspomnieć również

o projekcie, który będzie w bardzo szerokim zakresie

odpowiadał na oczekiwania wszystkich, także tych

z polskiej wsi, z polskiej prowincji – o ustawie dającej

możliwość opłacania składek na ubezpieczenie spo-

łeczne za wszystkich rodziców przebywających na

urlopach wychowawczych.

Obejmie on osoby bezro-

botne, przedsiębiorców, rolników, osoby samoza-

trudnione, a także osoby pozostające na umowach

o dzieło i zlecenia.

To rozwiązanie jest dedykowane

także – i to podkreślam, bo taka uwaga padała tutaj

– osobom ubezpieczonym w Kasie Rolniczego Ubez-

pieczenia Społecznego.

Będzie to dla nich bardzo

istotna pomoc.

Kończąc swoje wystąpienie, podkreślę, iż z dużą

radością przyjmujemy zaproponowane rozwiązania.

Będziemy wspierać wszelkie działania mające na celu

rozbudowę programu dla polskiej rodziny i otoczenie

(Dzwonek) większą troską wszystkich obywateli.

Po-

pieramy zaproponowane sprawozdanie komisji.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

Zbrzyznego, Sojusz Lewicy Demokratycznej.

Poseł Ryszard Zbrzyzny:

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Oka-

zuje się, że polityka społeczna oraz regulacje prawne

w Polsce nie sprzyjają wzrostowi wskaźnika dzietno-

ści.

Jesteśmy, przy wskaźniku 1,3, krajem o najniż-

szym czy jednym z najniższych wskaźników w Euro-

pie, kto wie, czy nie na świecie.

Sprawozdanie Komi-

które jest konsekwencją wyniku pierwszego czytania

czterech projektów ustaw, które dotykają kwestii ro-

dzicielstwa, kwestii macierzyństwa, jest sprawozda-

niem idącym w dobrym kierunku.

Powiem, że to

sprawozdanie w lwiej części konsumuje projekt Soju-

szu Lewicy Demokratycznej w tym zakresie, aczkol-

wiek nie do końca, i o tym za chwilę powiem.

Istotną

sprawą jest to, że w dzisiejszych regulacjach praw-

nych mamy kilka tytułów – mam tu na myśli kwestię

działu ósmego Kodeksu pracy, który traktuje o upraw-

nieniach związanych z rodzicielstwem.

Mamy kilka

tytułów.

A więc mamy urlop macierzyński w wymia-

rze od 20 tygodni przy urodzeniu jednego dziecka,

wymiar, nikt nie próbuje wprowadzać jakichkolwiek

nowych regulacji.

Ale nie jest dobrze, że pojawiła się

nowelizacja dotycząca możliwości wykorzystania

tegoż urlopu przed datą porodu.

Otóż dzisiejsza re-

gulacja ma takie brzmienie, że matka przed dniem

porodu może skorzystać z urlopu macierzyńskiego

w wymiarze nie mniejszym niż 2 tygodnie, a więc

może skorzystać z niego w wymiarze większym niż

2 tygodnie, aż do pełnego wymiaru łącznie.

Dzisiej-

sza propozycja zawarta w sprawozdaniu idzie w od-

wrotnym kierunku, a mianowicie daje matce moż-

liwość wykorzystania tego urlopu przed porodem,

ale w wymiarze do 6 tygodni.

Tak więc jest to pew-

nego rodzaju ograniczenie prawa, które dzisiaj obo-

wiązuje.

I dla mnie to jest niezrozumiałe w kontek-

ście tego, że przecież wprowadzamy kolejny urlop,

urlop rodzicielski – 26 tygodni, a dzisiaj jest większa

swoboda – „żonglowanie” to może nie jest dobre sło-

wo – elastycznego wykorzystywania tegoż upraw-

nienia związanego z porodem i rodzicielstwem.

Nie

będziemy jednak tutaj zgłaszać żadnej poprawki, nie

jest to bowiem zmiana, która w istotny sposób burzy

nasze oczekiwania.

Kolejny urlop, który został uregulowany zgodnie

z naszymi oczekiwaniami, a więc dodatkowy urlop

macierzyński – wymiar 6 tygodni przy jednym dzie-

cku i 8 tygodni przy więcej niż jednym dziecku – miał

wprowadzamy go w takim wymiarze już od 1 stycz-

nia roku 2013, a będzie to rozwiązanie dotyczyło

wszystkich urodzin po 31 grudnia roku 2012.

Jest to

dobra regulacja, idąca w dobrym kierunku, i zgodna

z naszymi oczekiwaniami.

Tak więc wtedy będzie 6 ty-

godni, jak powiedziałem, po urodzeniu jednego dzie-

tutaj także zapisane, co jest istotne i także postulo-

Poseł Henryk Smolarz

wane przez nas, prawo do korzystania z tego urlopu

przez oboje rodziców w wymiarze dowolnym, aczkol-

wiek to musi być ilorazem pełnych tygodni.

Mamy

6 albo 8 tygodni do podziału między rodziców.

Każde

z rodziców może wykorzystać go w pełnym wymia-

rze, albo 6, albo 8 tygodni, ale mogą się oni tym po-

dzielić.

I to jest zgodne z naszymi oczekiwaniami.

Inna niż oczekiwaliśmy jest regulacja przewidu-

jąca elastyczną możliwość łączenia korzystania z te-

goż urlopu z pracą, bowiem zapis w proponowanym

sprawozdaniu idzie w takim kierunku, że daje prawo

pracodawcy odmówienia zgody na łączenie pracy z do-

datkowym urlopem macierzyńskim, podobnie zresz-

tą jeśli chodzi o urlop rodzicielski.

My oczekiwaliśmy

tutaj regulacji sztywnej, polegającej na tym, że jeże-

li zainteresowany pracownik, matka lub ojciec, taką

deklarację złoży, to pracodawca nie powinien mieć

prawa odmówić zgody na skorzystanie z takiej moż-

liwości.

Niestety propozycja komisji poszła w zupeł-

nie odmiennym kierunku, aczkolwiek dającym szan-

sę mimo wszystko skorzystania z możliwości łączenia

pracy i z urlopem macierzyńskim, i z dodatkowym

urlopem rodzicielskim.

Nową regulacją, którą postulowaliśmy

my, a i wszystkie zresztą projekty czytanych ustaw,

jest urlop rodzicielski w wymiarze 26 tygodni do wy-

korzystania bezpośrednio po wykorzystaniu w peł-

nym wymiarze wszystkich wcześniejszych urlopów,

a więc i macierzyńskiego, i dodatkowego macierzyń-

skiego.

To jest warunek konieczny, by móc skorzystać

z urlopu rodzicielskiego.

Mamy on łączny wymiar

26 tygodni bez różnicowania go w zależności od ilości

urodzonych dzieci, a więc dla wszystkich jest to do-

datkowe prawo do urlopu w tym samym wymiarze

i według tych samych zasad.

Jest to zgodne z naszy-

mi oczekiwaniami.

Urlop rodzicielski według propo-

zycji ze sprawozdania będzie możliwy do wykorzysta-

nia przez oboje z rodziców, z tym że może być podzie-

lony na nie więcej niż 3 części, a jedna z części nie

może obejmować okresu krótszego niż 8 tygodni.

Proponowaliśmy nieco inną strukturę tego podziału,

chcieliśmy bowiem dać szansę bardziej elastycznego

korzystania z 26 tygodni urlopu rodzicielskiego, prze-

widując, że jedna z części to okres, który nie może

być krótszy niż 4 tygodnie.

W sumie jednak możli-

wość korzystania z tego urlopu przez oboje rodziców,

i nie tylko takiego sporadycznego, ale i w większym

wymiarze czasu, jest tutaj zachowana i za bardzo, jak

myślę, nie ma tutaj o co kopi kruszyć.

Jest o co naszym zdaniem kopię kruszyć, jeśli cho-

dzi o nieuwzględnienie dwóch naszych postulatów.

żałoby uwzględnić.

Mianowicie proponowaliśmy, i ubo-

lewam nad tym, że ta propozycja nie została uwzględ-

niona, by urlop wychowawczy w celu sprawowania

– to jest urlop bezpłatny, nie generuje żadnych kosz-

tów dla Skarbu Państwa ani dla pracodawcy – mógł

być wykorzystany nie do momentu, kiedy dziecko

ukończy 4 lata, jak jest dzisiaj, ale do momentu, kie-

dy dziecko ukończy 5 lat.

Namawiam do tego, żeby

zrobić bardzo prosty rachunek, rachunek, który udo-

wodni tezę, że nie we wszystkich przypadkach wszyst-

kie matki czy rodzice będą w stanie wykorzystać

urlop wychowawczy bezpłatny 3-letni.

Zakładając,

że mamy do czynienia z urodzeniem więcej niż 1 dzie-

cka, więc wymiar urlopu macierzyńskiego wynosi

37 tygodni, i do tego dokładając 8 tygodni dodatko-

wego urlopu macierzyńskiego, mamy razem 45 tygo-

dni.

Do tego dodajmy 26 tygodni urlopu rodzicielskie-

go, i mamy grubo powyżej roku.

Dołóżmy do tego

3 lata, to jest grubo powyżej 4 lat.

A więc w tym przy-

padku ta rodzina nie ma szansy skorzystania z tego

prawa, dlatego uprzejmie namawiam Wysoką Izbę,

żeby zechciała poprawkę, którą za chwilę zgłoszę na

ręce pana marszałka, uwzględnić w sprawozdaniu

przed trzecim czytaniem.

Kolejna sprawa – to też idzie w kierunku polep-

przecież takie dziecko też potrzebuje opieki.

Dzisiaj

w art. 188 Kodeksu pracy mamy zapis mówiący o tym,

że rodzic może skorzystać w ciągu roku z dodatkowych

dwóch dni płatnych zwolnienia od pracy na wycho-

wanie dziecka do lat 14.

Proponujemy zachować ten

standard, ale też rozszerzyć to, jeżeli chodzi o zda-

rzenia, które przecież mają miejsce w rodzinach.

Prze-

cież są rodziny, które posiadają więcej niż jedno dzie-

cko, a więc jest to większy wydatek w sensie absorp-

cji czasu i potrzeby sprawowania opieki.

Proponuje-

my tutaj, żeby – w przypadku dwojga dzieci w wieku

do lat 14. – była 3-dniowa płatna opieka w skali roku,

a powyżej trojga dzieci, żeby to były 4 dni płatnego

urlopu.

Na zakończenie.

(Dzwonek) Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Cenne jest to, że uwzględniono wszyst-

kie postulaty, także dotyczące pewnych praw praco-

dawców.

A więc pracodawcy są zwolnieni przez 36

miesięcy po przyjęciu czy po powrocie z urlopów ma-

cierzyńskich, rodzicielskich rodziców do pracy, są

zwolnieni przez trzy lata z opłacania składek na Fun-

dusz Pracy i na Fundusz Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych.

W sumie są to może mało istotne, ale przecież

jakoś istotne ulgi i zachęty dla pracodawców, żeby

chcieli być bardzo elastyczni, jeśli chodzi o możliwość

wykorzystania tych urlopów przez pracobiorców, ro-

dziców.

jusz Lewicy Demokratycznej zgłasza dwie poprawki.

Co do pozostałej części sprawozdania, to popieramy je

w całej rociągłości.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Poseł Piotr Szeliga:

lidarna Polska.

Uważamy, że jednak mimo wszystko

dzisiaj działamy na zasadzie strażaka – jest pożar,

trzeba go ugasić.

Nikt tak naprawdę nie zastanawia

się dzisiaj, co będzie w Polsce z polityką prorodzinną

za 5, 10 czy też 15 lat.

Matki I kwartału, ale także bez wątpienia wszyst-

kie matki, pokazały i udowodniły, czego tak naprawdę

chcą od państwa.

Matki te oczekują na realną pomoc

i wsparcie tu i teraz.

Wszyscy wiemy, że Polki w Anglii

pokazały, że chcą mieć dzieci.

Niestety tych dzieci nie

mogą mieć w Polsce z przyczyn ekonomicznych.

Dzisiaj zastanawiamy się, czy polityka prorodzin-

na kosztuje, licytujemy się, a powinniśmy wszyscy

razem powiedzieć, że niestety będzie to kosztowało

i powinno to kosztować – nie kilka, ale kilkanaście

miliardów, dlatego że taka inwestycja opłaci się nam

wszystkim, opłaci się przede wszystkim Polsce.

Soli-

darna Polska w swoim programie proponuje, aby na

każde dziecko rodzice otrzymywali co miesiąc realne

300 zł.

Jesteśmy zdania, że proponowane dzisiaj roz-

wiązania w kwestii ulg i zwolnień podatkowych tak

naprawdę realnie nie docierają do rodzin, dlatego że

ok. 60% Polaków żyje poniżej minimum socjalnego

i najzwyczajniej rodziny, które mają wiele dzieci, nie

są w stanie realnie odliczyć sobie tych pieniędzy.

Dlatego też jeszcze raz apelujemy do wszystkich

klubów parlamentarnych o zastanowienie się i wy-

pracowanie wspólnej, wieloletniej polityki prorodzin-

nej.

Polityki opartej, mimo wszystko właśnie, na re-

alnym wsparciu finansowym rodzin.

W związki z tym, że prace w komisji przebiegały

tak a nie inaczej, Solidarna Polska złoży dzisiaj dwie

poprawki.

Pierwsza nowelizacja wprowadza trzy za-

sadnicze udogodnienia dla pracowników i pracodaw-

ców, propagując politykę prorodzinną i zachęcając

partnerów do decydowania się na powiększenie ro-

dziny.

Przedmiotowe udogodnienia polegają na wy-

dłużeniu urlopu macierzyńskiego, ale także zagwa-

rantowaniu pracownikowi okresu ochronnego przed

wypowiedzeniem po powrocie do pracy oraz zapew-

nieniu pracodawcy zwolnienia z obowiązku ponosze-

nia składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe

i wypadkowe pracowników, którzy rozpoczynają świad-

czenie pracy u dotychczasowego pracodawcy po urlo-

pie macierzyńskim lub wychowawczym.

Urlop macierzyński pozwala kobiecie w dogodnych

warunkach zająć się dzieckiem, będąc jednym z fila-

rów bezpieczeństwa socjalnego.

Wydłużenie urlopu

macierzyńskiego niewątpliwie wpłynie pozytywnie na

rozwój psychofizyczny wychowywanych dzieci.

W chwili obecnej system opieki nad dziećmi najmłod-

szymi jest w Polsce niestety na bardzo niskim pozio-

mie.

Średnio w co dziesiątej gminie jest dostęp do

żłobka.

Matka dziecka nie jest w stanie bez dodatko-

wego zaplecza zewnętrznego zapewnić opieki podczas

jednego z ważniejszych etapów rozwoju.

W związku

pracy, tak by zapewnić bezpieczne miejsce pracy dla

kobiety, która wraca z urlopu.

Takim rozwiązaniem według Solidarnej Polski

jest sześciomiesięczny okres ochronny od momentu

powrotu do pracy oraz ulga dla pracodawców.

Kobie-

ta powinna mieć gwarancję, że urodzenie dziecka nie

będzie wiązało się z negatywnymi konsekwencjami

w jej życiu zawodowym.

Przy wydłużaniu matce urlopu macierzyńskiego,

należy także pamiętać o niedogodnościach, jakie do-

tykają pracodawcę.

Pracodawca również powinien

otrzymać wsparcie ze strony państwa, dlatego w ni-

niejszym projekcie zdecydowaliśmy się, by w okresie

12 miesięcy składki na ubezpieczenie emerytalne,

rentowe i wypadkowe pracowników wracających do

opłacane były przez Skarb Państwa.

Tego typu roz-

wiązanie stanowić będzie ulgę dla pracodawców, któ-

rzy utrzymują miejsca pracy rodzica.

Ulga spowodu-

je, że pracodawcy nie będą w imię krótkotermino-

wych korzyści zwalniać rodziców z pracy, co tym sa-

mym doprowadzi do większej stabilności stosunku

pracy.

Strach kobiet przed utratą pracy wskazywany

jest powszechnie jako jedna z najważniejszych przy-

czyn zmniejszającej się liczby urodzin.

Jeżeli chodzi

o wydłużenie urlopu macierzyńskiego do okresu za-

pewniającego utworzenie się więzi pomiędzy rodzica-

mi i nowo narodzonym dzieckiem, proponowana no-

welizacja zapewnia trwałość stosunku pracy po po-

wrocie rodzica do pracy poprzez, z jednej strony, za-

gwarantowanie pracownikowi okresu ochronnego

przed wypowiedzeniem, z drugiej strony, zapewnienie

pracodawcy, że będzie mógł skorzystać z zapowie-

dzianych wcześniej zwolnień.

Druga poprawka ma na celu uzupełnienie zapisów

art. 31 projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks

możliwość ubiegania się o urlop rodzicielski przez

pracowników, którym urodziło się dziecko po dniu

31 grudnia 2012 r.

Poprzez zmianę w art. 31 umoż-

liwi się również rodzicom dzieci urodzonych przed

1 stycznia 2013 r. uzyskanie uprawnień do wydłużo-

nego urlopu rodzicielskiego.

Przedmiotowa poprawka

rozszerza więc katalog pracowników, szczególnie

chodzi nam o rodziców, o matki, którzy będą mogli sko-

rzystać z wprowadzonej ustawą nowej kategorii ur-

lopu rodzicielskiego.

Zgodnie z uzasadnieniem doty-

czącym wprowadzenia nowej instytucji w ramach prze-

pisów prawa pracy, tj. urlopu rodzicielskiego, urlop

ten ma gwarantować pracownikowi możliwość bez-

pośredniej, gwarantowanej i opłacanej przez Zakład

Ubezpieczeń Społecznych opieki nad dzieckiem do

ukończenia przez nie 1. roku życia lub w dłuższym

okresie w przypadku porodów mnogich

Po wejściu w życie proponowanej przez Komisję

Nadzwyczajną do spraw kodyfikacji ustawy pracow-

2012 r., jest uprawniony łącznie do około jednego roku

urlopu wychowawczego i rodzicielskiego.

W celu za-

gwarantowania równości obywateli wobec prawa ur-

lop rodzicielski, według Solidarnej Polski, powinien

objąć także tych pracowników, którzy spełniają prze-

słankę, jaką w przypadku porodu pojedynczego jest

nieukończenie przez dziecko 1. roku życia w dniu wej-

ścia w życie ustawy.

W przypadku porodów mnogich,

zastosowano takie same zasady naliczania urlopu

rodzicielskiego, jak zaproponowane w zmienianym

projekcie ustawy.

Takie rozwiązanie jest, według So-

lidarnej Polski, konieczne i podyktowane zasadą re-

lewantności, jaką obywatelom Rzeczypospolitej Pol-

skiej gwarantuje konstytucja.

Jeżeli chodzi o art. 31, to proponuje się, by z urlo-

pu rodzicielskiego w całości lub w części mógł sko-

rzystać pracownik – ojciec wychowujący dziecko.

W celu zapewnienia możliwości skutecznego korzy-

stania z uprawnienia, które wprowadzane jest niniej-

szą poprawką, w przepisie wprowadza się możliwość

ubiegania się o urlop rodzicielski nawet w wypadku,

gdyby pomiędzy urlopem wychowawczym, dodatko-

wym urlopem wychowawczym a urlopem rodziciel-

skim nie było ciągłości.

Przedmiotowy zapis sprawia,

że z urlopu rodzicielskiego będą mogli skorzystać ci

pracownicy, którym upłynął już termin urlopu ma-

cierzyńskiego.

Wskazany dzień wejścia w życie usta-

wy uznaje się za datę, od której liczony będzie 14-dnio-

wy termin na złożenie wniosku o urlop rodzicielski,

ze względu na fakt, że w dacie uchwalenia noweli wie-

lu pracownikom, których dzieci nie ukończyły 1. roku

życia, nie będzie przysługiwało prawo do urlopu ma-

cierzyńskiego.

Wniosek przedmiotowy, podobnie jak

inne, przewidziane w art. 33 projektu zmiany Ko-

deksu pracy i innych ustaw, będzie musiał zostać

uwzględniony przez pracodawcę.

Poprzez dodanie do art. 32 nowelizującej ustawy

ust. 6 zakresem poprawki objęci zostaną również

pracownicy, którzy przed 1 stycznia 2013 r. przyjęli

dziecko na wychowanie, co zapewnia pełne i spra-

wiedliwe uregulowanie przedmiotowej materii.

Pro-

ponowana poprawka, według Solidarnej Polski, przy-

niesie pozytywne skutki społeczne poprzez wypełnie-

nie postulatów sprawiedliwości społecznej oraz rów-

ności wobec prawa, zapewniając prawo do urlopu

wszystkim pracownikom, których dzieci nie ukoń-

towej ustawy.

W sferze gospodarczej pozytywnym aspektem bę-

dzie brak obciążenia pracodawców kosztami wpro-

wadzanych poprawką urlopów rodzicielskich.

Skut-

kiem finansowym przedstawianej poprawki będzie

nieznaczne zwiększenie wydatków Funduszu Ubez-

pieczeń Społecznych o niezbędne do opłacenia przez

Zakład Ubezpieczeń Społecznych koszty wydłużo-

nych urlopów rodzicielskich.

Solidarna Polska zwraca się do wszystkich klu-

bów parlamentarnych o poparcie tych poprawek.

Li-

czymy na to, że zostaną one przyjęte.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pierwszy pytanie zadawać będzie pan poseł Zbi-

gniew Kuźmiuk, Prawo i Sprawiedliwość.

Czas na zadanie pytania, państwo prosiliście

o minutę lub dwie, ustalam na 1,5 minuty.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

1,5 minuty?

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

1,5 minuty.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Dziękuję bardzo.

dzisiaj nowelizacja, wydłużenie urlopu do 52 tygodni,

przez resort określana jest bardzo często jako zmia-

na rewolucyjna.

Chciałbym troszeczkę popolemizo-

wać z tą tezą.

Jest to oczywiście zmiana we właściwym kierun-

ku, witamy ją z zadowoleniem, natomiast bardzo

poważnie obawiamy się, że resort pracy na tym po

prostu poprzestanie, skoro zrobił rewolucję, jeżeli

chodzi o wsparcie dla polityki prorodzinnej.

Panie

ministrze, chcę zwrócić panu uwagę, że w ciągu ostat-

nich miesięcy, jeżeli chodzi o zgodę na pewne propo-

zycje ministra finansów, wykonaliście parę kroków

w tył, chociażby sprawa ograniczenia becikowego dla

rodzin z określonym poziomem dochodów czy też za-

branie ulgi na pierwsze dziecko w rodzinach o okre-

ślonym poziomie dochodów i sugestia przeniesienia

tych środków dla rodzin z trojgiem i większą liczbą

dzieci jest zmianą iluzoryczną.

Jak pan doskonale

wie, przynajmniej 1/3 rodzin wielodzietnych nie ko-

rzysta w pełni z ulgi w podatku dochodowym, ponie-

waż zwyczajnie brakuje odpowiednich dochodów.

Żeby wykorzystać w pełni tę ulgę, trzeba mieć dochód

w rodzinie z trojgiem dzieci wynoszący przynajmniej

5 tys. zł.

To się bardzo rzadko zdarza w polskich ro-

dzinach.

W tej sytuacji zwiększenie możliwości tego

odpisu do 150 i 200% jest po prostu iluzją.

Panie ministrze, skoro pan premier, ogłaszając

rok rodziny, sfotografował się na tle rodziny irlandz-

kiej...

(Dzwonek)

Już będę kończył, panie marszałku.

Poseł Piotr Szeliga

...chcę przywołać tutaj rozwiązania irlandzkie, któ-

re rzeczywiście spowodowały w ciągu stosunkowo

krótkiego czasu wręcz eksplozję demograficzną.

Po-

ziom dzietności w rodzinach irlandzkich to dwoje dzie-

ci na kobietę w odpowiednim wieku.

Tam zasiłek ro-

dzinny wynosi około 600 euro na dziecko miesięcznie.

Oczywiście zdaję sobie sprawę z różnicy poziomów

życia w Polsce i w Irlandii, ale nasz zasiłek rodzinny...

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, skoncentrujmy się na Polsce.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Już kończę.

...na poziomie 100 zł na dziecko oznacza przepaść

w stosunku do tamtego wsparcia.

Chciałbym zapy-

tać: Jakie dodatkowe formy wsparcia dla rodziny

rząd przewiduje w najbliższym czasie?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

się wrażeniu, że to miło, iż polski Sejm mówi o ma-

mie, tacie, o naturalnej rodzinie, o dziecku, które

wymaga rodzinnej opieki mamy i ojca, a nie mówimy

o hedonistycznych zachciankach dwóch pań czy

dwóch panów.

To naprawdę bardzo miły sygnał do-

tyczący naturalnej rodziny.

Mam pytanie do pana ministra czy też do mini-

sterstwa.

Do mojego biura poselskiego zgłosiły się

mamy, które sygnalizują mi następujący problem.

Otóż bywa tak, że w tej naturalnej rodzinie rodzi się

wcześniak w szóstym, piątym, siódmym miesiącu.

Tu

jest pytanie tych mam czy rodziców.

Otóż urlop ma-

cierzyński zaczyna biec z chwilą urodzenia się takie-

go wcześniaka, który pozostaje pod opieką lekarzy

w szpitalu.

Mama przebywa w domu, a urlop macie-

rzyński biegnie.

Z chwilą wyjścia tego dziecka ze

szpitala, właściwie już po 2–3 miesiącach, kończy się

urlop macierzyński.

Moje pytanie jest takie: Czy mi-

nisterstwo zauważa ten problem i czy czasem nie

powinno być tak, że urlop macierzyński w takich

sytuacjach powinien biec z chwilą wyjścia dziecka ze

szpitala?

To dziecko wymaga wtedy naturalnej opie-

ki w domu właśnie na tym urlopie macierzyńskim.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pani poseł Barbara Bartuś, Prawo i Sprawiedli-

wość.

Poseł Barbara Bartuś:

ustawy, o którym dzisiaj już mamy sprawozdanie.

Chciałabym zapytać o proponowaną zmianę art. 180

§ 3 Kodeksu pracy.

Dzisiaj mamy taką sytuację, że

kobieta dwa tygodnie przed planowanym terminem

porodu może wziąć już urlop macierzyński.

Skutku-

je to tym, że jeżeli kobieta źle się czuje, źle znosi cią-

żę, może otrzymywać zwolnienia lekarskie, ale na

dwa tygodnie przed terminem musi już skorzystać

z urlopu macierzyńskiego, a nie ze zwolnienia lekar-

skiego.

W swoim projekcie założyliście państwo, że

kobieta może skorzystać z urlopu macierzyńskiego

już na sześć tygodni przed terminem porodu.

Czy to

nie będzie tak, że tak naprawdę dla wielu kobiet to

wydłużenie będzie też częściowo skróceniem, bo je-

żeli kobieta źle się czuje w ciąży, jeżeli lekarz nie

chce, aby ona pracowała, to będzie ona zmuszana do

wykorzystywania wcześniej urlopu macierzyńskiego.

To jest moje pierwsze pytanie.

Drugie pytanie mam do pana ministra jako mini-

stra polityki społecznej.

Dzisiaj cieszymy się ze zmian

w Kodeksie pracy, z wydłużenia urlopu macierzyń-

skiego, a zatem też ze świadczeń, które będą kobiecie

przysługiwać.

Mam jednak pytanie: Czy w minister-

stwie toczą się jakiekolwiek prace, aby objąć jakimiś

zasiłkami w okresie przed i po porodzie kobiety, któ-

re są bezrobotne, które nie pracują?

Czy są prowa-

dzone jakieś prace, aby państwo polskie przyznało

świadczenia na okres jakichś 2–3 miesięcy dla kobiet,

które nie mają pracy?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję.

Pani poseł Anna Bańkowska, Sojusz Lewicy De-

mokratycznej.

Poseł Anna Bańkowska:

Dziękuję, panie marszałku.

dlaczego rząd nie popiera postulatów, które wyraża-

ją matki i które uwzględniał również projekt Sojuszu

Lewicy Demokratycznej, aby urlop rodzicielski mógł

być wykorzystywany przez rodzinę do czasu ukoń-

czenia przez dziecko 3. roku życia?

Ten urlop ma

w sposób elastyczny umożliwić rodzinie najwłaściw-

szą z możliwych opiekę nad dzieckiem.

Są różne sy-

Poseł Zbigniew Kuźmiuk

tuacje.

Po urlopie macierzyńskim częściowej opieki

nad dzieckiem może się podjąć np. babcia, ale za jakiś

czas tej babci zabraknie i wtedy rodzice mają w za-

nadrzu te 26 tygodni do dyspozycji.

Dlaczego tego

postulatu, w moim przekonaniu słusznego, rząd nie

chce spełnić?

Wiem, że również prezydent Komorow-

ski o to występuje.

To po pierwsze.

Otóż pamiętajmy, że wydłużenie urlopu na opiekę nad

dzieckiem do roku nie zawsze spotka się z przyjaznym

przyjęciem niektórych pracodawców.

I już dzisiaj sze-

reg kobiet niebawem po powrocie z urlopu macierzyń-

skiego jest pod byle pretekstem zwalnianych z pracy.

(Dzwonek) Jeśli to będzie rok, to myślę, że tych przy-

padków będzie wiele.

Prosiłam nawet inspekcję pracy

o kontrolę tego zjawiska w świetle tych przepisów,

które dzisiaj wprowadzamy.

Ale mam pytanie do rzą-

du, czy rząd zamierza wprowadzić jakieś szczególne

warunki ochrony kobiet, bo to głównie one – nie oszu-

kujmy się – będą korzystać z dobrodziejstw tego ur-

lopu, a nie panowie, a więc pytam o szczególne wa-

runki ochrony kobiet po powrocie z tego urlopu

macierzyńskiego i rodzicielskiego przed zwolnieniem

ich z pracy.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pani poseł Elżbieta Gapińska z Platformy Oby-

watelskiej.

Serdecznie zapraszam.

Poseł Elżbieta Gapińska:

Dziękuję bardzo.

wa dotycząca łącznego wydłużenia urlopów rodziciel-

skich została zaaprobowana przez wszystkie kluby

w Sejmie, bo jest to zmiana niezwykle oczekiwana

szczególnie przez młode osoby i mam nadzieję, że

chętniej będą one podejmować decyzje o posiadaniu

dzieci.

Ale ustawa ta także powinna wywołać zwięk-

szone zapotrzebowanie na rynku pracy na pracowni-

ków, którzy mogliby zastąpić osoby korzystające z ur-

lopów macierzyńskich i rodzicielskich.

A ponieważ

możliwość skorzystania z tych dodatkowych urlopów

będą mieli zarówno mężczyźni, jak i kobiety, to mam

kobiet na rynku pracy.

Tym bardziej że analiza OECD

przeprowadzona w latach 1970–2010 wskazuje, że

wskaźnik zatrudnienia kobiet na rynku pracy rośnie

wraz z wydłużeniem urlopu związanego z wychowy-

waniem dziecka.

Jednakże w Polsce część ekonomi-

stów podnosi ten aspekt, że być może będzie to dys-

kryminowało kobiety, które będą chciały wrócić na

rynek pracy po zakończeniu wydłużonego urlopu.

W związku z tym chciałabym zadać pytanie: Czy Mi-

w jakikolwiek sposób monitorować realizację ustawy

w tym zakresie, który podnosiłam, i jakie zamierza

podejmować działania, gdyby przypadki dyskrymi-

nacji kobiet na rynku pracy z powodu tych urlopów

miały miejsce?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Możliwość przebywania z dzieckiem i poświęcenia się

opiece nad nim jak najdłużej to wielki komfort dla

matek, dla rodziców, to gwarancja dobrej realizacji

wszystkich obowiązków wynikających z macierzyń-

stwa.

Dwa dni temu, panie ministrze, panie premie-

rze, świętowaliśmy Dzień Matki, wyjątkowe i piękne

święto wszystkich mam.

Tylko nasuwa się takie

pytanie, dlaczego przez długie pierwsze miesiące

tego roku nie wszystkie matki mogły się cieszyć

pełnią tego szczęścia i nie mogły zaznać pełnej ra-

dości, że właśnie zostały matkami?

Dlaczego była

potrzebna aż tak wielka determinacja matek I kwar-

tału, aby wymóc na panu premierze podjęcie decy-

zji na tak?

Przecież niejednokrotnie tu, na tej sali,

na ten temat rozmawialiśmy, pisaliśmy szereg in-

terpelacji.

Czyż nie wystarczyłby tu właśnie nasz

głos, parlamentarzystów, w tej dziedzinie, żeby sku-

tecznie to zrealizować?

I na koniec takie pytanie

skierowane w zasadzie do pana premiera: Ileż jesz-

cze będzie potrzeba tej rodzicielskiej determinacji,

do której pan premier się odnosił na spotkaniu

z matkami I kwartału, aby temat polityki proro-

dzinnej, o której tutaj mówiliśmy, o której w swoich

wystąpieniach klubowych mówił m.in. przedstawi-

ciel Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedli-

wość, o której w dniu wczorajszym mówił i pan pre-

zydent (Dzwonek), został zrealizowany komplekso-

wo?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Piotr Szeliga, Solidarna Polska.

Mam takie pytanie, chodzi mi o to, czy państwo

w ministerstwie mają jakiś wieloletni plan polityki

prorodzinnej z uwzględnieniem konkretnych, real-

Poseł Anna Bańkowska

nych środków finansowych, czy państwo rozmawiają

o tym w rządzie, czy państwo rozmawiają z ministrem

W jakich latach jakie kwoty będą przeznaczane na

realne wsparcie dla polskich rodzin?

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję posłowi Szelidze.

Poseł Tomasz Górski, Solidarna Polska.

Poseł Tomasz Górski:

Mam takie pytanie, bo oczywiście zmiany w ustawie

idą w dobrym kierunku, prawdopodobnie cały Sejm

z radością tutaj przyjmie zapisy tej ustawy, ale co

z tego, że kobiety będą miały dłuższe urlopy macie-

rzyńskie, jeżeli po powrocie nie dostaną pracy.

Tak

naprawdę nie koncentrujemy się w żaden sposób na

tym, żeby kobiety po powrocie miały tę pracę.

Jakie

rząd planuje tutaj udogodnienie?

Na dzień dzisiejszy

jest zwolnienie ze składki na Fundusz Pracy wyno-

szącej 2,45% oraz na Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych – 0,1%.

To tak naprawdę

żadne zwolnienie.

Przecież zwolnienie z płacenia 2,5%

od podstawy wynagrodzenia w żaden sposób nie zmo-

tywuje pracodawcy.

Wiadomym jest, że kobieta, któ-

ra rok przebywa na urlopie macierzyńskim, powinna

przejść jakieś dodatkowe szkolenia, na to powinny

znaleźć się pieniądze czy jakieś dodatkowe zachęty.

Wiadomo, że pracodawca na ten rok musi przyjąć ko-

goś na zastępstwo, a wtedy, co, ma zwolnić tę osobę,

którą przyjął na zastępstwo, czy po prostu najzwy-

czajniej w świecie zwolnić kobietę, która przychodzi

po roku nieobecności, a wtedy praktycznie wypadnie

ona z rynku pracy?

Trzeba podejść do problemu po-

ważnie, a 2,5% na pewno o tej powadze nie świadczy.

To jest podstawowa sprawa.

Przypomnę jeszcze, że

najczęściej pierwsze, co robią kobiety, które wracają

po urlopie macierzyńskim, to wykorzystują urlop wy-

poczynkowy, i tak naprawdę pojawia się koszt dla pra-

codawcy, a ze strony rządu nie ma tutaj żadnego

wsparcia.

(Dzwonek) A więc pracodawcy ponoszą kosz-

ty, a kobiet nadal w pracy nie ma.

Słucham?

(Poseł Elżbieta Rafalska: Ale nie każda idzie na

urlop.)

Tak naprawdę tym trzeba się zająć, i to w sposób

kompleksowy, a nie tylko poprzez tworzenie jakiejś

fikcji w zakresie pomocy przedsiębiorcom.

To napraw-

dę jest za mało.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

matek IV kwartału, które dzisiaj są z nami.

Jako

kluby parlamentarne mieliśmy okazję spotkać się

z nimi.

Panie, których dzieci urodziły się pod koniec

cie ich postulatu, aby je również objąć urlopem, prze-

de wszystkim matki tych dzieci, które skończą jeden

rok do wejścia w życie ustawy.

W naszej dyskusji również podnoszony był argu-

ment taki, że jeżeli w 2012 r. urodziły się bliźnięta,

to ich matki też są objęte tym urlopem macierzyń-

skim.

Myślę, że ten postulat jest słuszny – zastana-

wialiśmy się, w jaki sposób można to rozwiązać – tym

bardziej że mam tę świadomość, iż procedowanie tej

ustawy jest bardzo szybkie ze względu na matki

I kwartału.

Prawo i Sprawiedliwość poprze popraw-

kę, która została zgłoszona, dotyczącą objęcia tym

rozwiązaniem matek IV kwartału.

Pytanie do pana ministra: Czy rząd jest gotowy

zmienić stanowisko w tej sprawie i pochylić się rów-

nież nad propozycją matek IV kwartału, aby objąć

tym rozwiązaniem wszystkie dzieci, które do wejścia

w życie ustawy ukończą pierwszy rok życia?

Dzięku-

ję bardzo.

(Oklaski)

ności 1,31 plasuje nas na 212. miejscu na 222 kraje

świata.

Rocznie w Polsce rodzi się ponad 300 tys.

dzieci, a powinno rodzić się, aby Polska miała dobrą

przyszłość, 600–700 tys. dzieci.

Prawo i Sprawied-

liwość od wielu lat zgłasza w parlamencie propozy-

cje sprzyjające polityce prorodzinnej, mówi o tym.

Proponowane, zawarte w tym projekcie ustawy roz-

wiązania, aby projekt objął matki I kwartału 2013 r.,

Prawo i Sprawiedliwość postulowało od stycznia

2013 r.

Mam pytanie: Dlaczego tak późno rząd PO–PSL

zreflektował się, aby zaproponować to rozwiązanie

i objąć nim matki I kwartału 2013 r.?

Ile dzieci więcej

urodzi się w tym roku i w kolejnych latach?

Czy rząd

rozważa wprowadzenie między innymi zerowego

VAT-u na ubranka dziecięce?

Na niską dzietność wpływa między innymi brak

stałej, stabilnej, godnej pracy i słabe rozwiązania pań-

stwa w zakresie dostępu do mieszkań.

Czy rząd robi

cokolwiek w tej sprawie?

Same rozwiązania wprowa-

dzane w obecnej ustawie tylko w małej części zwiększą

liczbę urodzeń w Polsce.

Poseł Piotr Szeliga

Panie ministrze, jakie inne rozwiązania, które

sprzyjałyby polityce prorodzinnej, będzie proponował

w tej kadencji rząd PO–PSL?

Czy to w ogóle jest dys-

kutowane w rządzie, który od sześciu lat rządzi i do-

piero teraz zauważa, przynajmniej tak mówi, ten

temat obok tematów tak ważnych w państwie, jak

przeciwdziałanie bezrobociu, ratowanie służby zdro-

wia?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Poseł Maria Zuba:

Dziękuję.

Miło słyszeć z galerii kwilenie dzieciaków pieszczo-

nych tam przez swoje matki.

Ale czy żeby rząd za-

uważył potrzeby tych małych polskich obywateli,

dzisiaj te matki w trudzie podróżowania musiały

przybyć tutaj, na galerię?

Dlaczego w naszym Sejmie

dochodzi aż do takich sytuacji?

Czy rząd nie dostrze-

ga potrzeb tych młodych ludzi, tych obywateli tak

mocno oczekiwanych przez naród polski?

Omawiane dzisiaj propozycje ustaw wychodzą na-

przeciw oczekiwaniom, zawartym w programie Pra-

wa i Sprawiedliwości i są w tym samym duchu, nie-

mniej jednak my stawialiśmy na rozwiązania, które

nie doprowadzałyby do takich sytuacji, że dzisiaj

matki z dziećmi upominają się o swoje prawa.

Kontynuując jednak tę myśl, chodzi o nasze propo-

zycje wynikające z polityki prorodzinnej Prawa i Spra-

wiedliwości, chciałabym zapytać: Czy rząd pójdzie

dalej i poprze nasze oczekiwania w zakresie bonu ro-

dzinnego w wysokości 300 zł na miesiąc na opłacenie

żłobka lub przedszkola?

(Dzwonek) Czy rząd poprze

kartę rodziny wielodzietnej, która uprawniałaby do

ulg rodzinnych przy korzystaniu z placówek kultural-

nych, sportowych i transportu publicznego?

Czy rząd

poprze progresywną ulgę podatkową z tytułu posia-

dania kolejnego dziecka?

Przy każdym dziecku ulga

wzrastałaby o kolejne 50%, a ulga na trzecie dziecko

wynosiłaby 3 tys.?

Czy rząd widzi możliwość wprowa-

dzenia systemu odliczania składki ZUS-owskiej dla

rodzin wielodzietnych?

Czy przez ten rząd zostanie

wprowadzona ulga na zakup podręczników szkolnych?

I bardzo ważne: Czy rząd Platformy Obywatelskiej

i PSL zmniejszy stawkę VAT do zerowej…

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pani poseł, dziękuję bardzo, bo już znacząco prze-

kroczyła pani czas.

Poseł Maria Zuba:

…na ubranka?

Proszę o odpowiedź.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Tomasz Latos, Prawo i Sprawiedliwość.

Nie widzę pana posła.

A więc zapraszam panią poseł Elżbietę Rafalską,

Prawo i Sprawiedliwość.

Poseł Elżbieta Rafalska:

Z całą pewnością ta ustawa to krok w dobrym kie-

runku, ale jako opozycji przypada nam też prawo

krytykowania tych rozwiązań, które uważamy za

niewłaściwe.

Myślę, że gdyby ta ustawa miała więcej

elastyczności, to z całą pewnością byłoby to korzyst-

niejsze dla polskich rodzin i dla polskich dzieci.

Roz-

wiązanie, które pozwoliłoby w ciągu 3 lat wykorzy-

stać ten urlop, na pewno jest rozwiązaniem oczeki-

wanym przez polskie rodziny.

Następna sprawa do-

tyczy tych bardzo napiętych naprawdę terminów, tak

krótkich terminów.

Mamy wątpliwości, czy kobiety

dadzą sobie radę.

Wiemy, że kobiety, które urodziły

dziecko 1 stycznia, na złożenie tego wniosku będą

miały tylko jeden dzień, 17 czerwca.

Mam w związku

nie jakiejś szeroko zakrojonej akcji informacyjnej,

która uświadomi, jakie są terminy, jakie terminy

obowiązują i jak to będzie prowadzone.

Drugie pytanie.

Do tej pory urlop dodatkowy i ro-

dzicielski można łączyć z pracą w niepełnym wymia-

rze, nie wyższym jednak niż pół etatu.

W tej chwili

pracodawca musi uwzględniać wniosek pracownika

o łączenie urlopu z pracą.

Po nowelizacji wniosek o nie-

pełny urlop nie będzie wiążący.

Pracodawca będzie

mógł nie uwzględnić wniosku, a o przyczynie odmo-

wy będzie musiał poinformować na piśmie.

(Dzwo-

nek) Czy jest to rozwiązanie, które państwo uważacie

za korzystne, jeżeli chodzi o pozostawanie kobiet na

rynku pracy, i czy nie ma tu zagrożeń?

Z czego wy-

nikało takie rozwiązanie?

Bo jednak to wcześniejsze

było znacznie korzystniejsze dla kobiet.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Armand Kamil Ryfiński, Ruch Palikota.

Bardzo proszę.

Poseł Armand Kamil Ryfiński:

Chciałbym zapytać o spójny program dotyczący prze-

Poseł Waldemar Andzel

łamania kryzysu demograficznego w Polsce.

Nieste-

ty rząd nie ma żadnej wizji spójnej, którą byłby w stanie

przedstawić, stosuje tylko chwyty propagandowe,

PR-owe.

Niestety nie dba przede wszystkim o liczbę

miejsc w przedszkolach, o obowiązkowe przedszkola,

po to, by budować kapitał społeczny już od najmłod-

szych lat wśród tych dzieci.

Nie dba o powstawanie

miejsc pracy.

Cóż nam bowiem z wydłużenia urlopu,

jeżeli najczęściej wypłacaną pensją w Polsce jest pła-

ca minimalna, 1600 zł?

Rodziny, które decydują się

na drugie czy kolejne dziecko, są skazane de facto na

niemalże wegetację, bez względu na to, czy zarabiają

dobrze czy źle, dlatego że jeśli zarabiają dobrze, to

toną w kredytach mieszkaniowych, mieszkania są

niedostępne.

W Niemczech za urodzenie dziecka be-

cikowe wynosi 25 tys. euro, to jest 100 tys. zł.

(Poseł Magdalena Kochan: Proszę?

Panu się chy-

ba pomyliło.)

To jest realna pomoc dla tych rodzin.

Natomiast

w Polsce niestety becikowe w wysokości 1 tys. zł wy-

starcza na zakup wózka i podstawowej wyprawki dla

dzieci.

(Dzwonek) Ulgi podatkowe w Niemczech wy-

noszą od 186 euro do 250 euro miesięcznie.

Czy kie-

dykolwiek rząd, i pan minister, zaproponuje przede

wszystkim ulgi podatkowe, a dla rodzin, które nie mają

pracy, zastosuje jakieś zachęty finansowe?

Proble-

mem nie jest bowiem to, żeby pary, które mają jedno

dziecko czy dwoje dzieci, rodziły kolejne dzieci, ale

problemem jest to, że wielu par w ogóle nie stać na

dzieci.

To jest kluczowy, podstawowy problem.

A pan

premier Donald Tusk chce tylko pokazać się PR-owo,

tak jak w przypadku matek IV kwartału chce poka-

zać, jaki jest genialny.

Stop populizmowi.

(Poseł Magdalena Kochan: Nie można słuchać

tych bzdur, lepiej niech pan zejdzie z mównicy.)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Panie pośle, czas już się skończył.

Poseł Armand Kamil Ryfiński:

Stop populizmowi.

Czekamy na realne działania

tej koalicji.

Dziękuję, panie marszałku.

(Oklaski)

Mam poważne wątpliwości dotyczące art. 34, w któ-

rym jest zawarte limitowanie środków na urlopy rodzi-

cielskie.

Otóż w roku 2013 zaplanowano 1176 mln zł

z tego tytułu, a już w roku następnym, w roku 2014,

prawie 3 mld zł.

Aż do roku 2022 dochodzimy do kwoty

około 4 mld zł.

A więc skąd ten nagły skok między

2013 r. a 2014 r., skok równy 300%, a później przez pra-

wie 9 lat mamy tylko przyrost 30-procentowy?

Czyżby

pan minister, rząd Rzeczypospolitej Polskiej, przewidy-

wał, że po uchwaleniu tej ustawy będziemy mieli boom

rodzicielski, a więc będą nam rodziły się dzieci na po-

tęgę i współczynnik dzietności w roku 2014 osiągnie

nie 1,31 tylko 2,5?

Czego oczywiście sobie i rządowi

Rzeczypospolitej życzę.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Wysoka Izbo, kraj, który sprzyja rodzinom, które

chcą mieć dzieci, rodzinom wielodzietnym, ma przed

sobą przyszłość.

Kraje, w których rodzi się mało dzie-

ci, będą wymierać.

Można by zapytać, w jakim miej-

scu jest Polska: na ścieżce ku rozwojowi czy na prze-

ciwnym biegunie?

Niestety, w Polsce rodzi się bardzo

mało dzieci i duża w tym zasługa Platformy Obywa-

telskiej.

Co można zrobić, żeby odwrócić ten trend?

Można na przykład założyć, że poczynając od trzecie-

go dziecka matki powinny mieć płaconą przez pań-

stwo pensję z tytułu opieki nad dziećmi.

Przecież te

kobiety wykonują piękną pracę dla przyszłych poko-

leń Polaków.

Panie ministrze, czy zastanawiał się

pan nad takimi rozwiązaniami?

Pan doskonale wie,

że w wielu krajach są takie rozwiązania i są efekty.

(Poseł Arkadiusz Litwiński: W jakich?)

Zapytam jeszcze, jakie są przyczyny, że z ulgi po-

datkowej na dzieci nie mogą skorzystać rodzice, któ-

rzy prowadzą działalność gospodarczą opodatkowa-

ną podatkiem liniowym w wysokości 19%, a także

ryczałtem czy w formie karty podatkowej?

Dlaczego

tak jest?

Dlaczego są dyskryminowani?

Znam takie

rodziny wielodzietne, które prowadzą działalność

gospodarczą, bo nie mają innego wyjścia.

Nie mogą

one odliczyć od podatku...

To bardzo źle, panie mini-

strze.

Liczę na to, że pana ministerstwo skieruje od-

powiednie propozycje do Ministerstwa Finansów, aby

ulżyć rodzinom wielodzietnym.

Dziękuję uprzejmie.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję posłowi Matuszewskiemu.

Zapraszam pana posła Henryka Smolarza, Pol-

skie Stronnictwo Ludowe.

Poseł Armand Kamil Ryfiński

Poseł Henryk Smolarz:

zadał pytanie retoryczne, na które próbował sam so-

bie odpowiedzieć.

Gdzie jest Polska?

Każdy z nas

chyba zna odpowiedź na to pytanie.

Polska jest tutaj,

Polska jest w sercu każdego z nas, w umyśle każdego

z nas niezależnie od tego, gdzie jesteśmy.

Powinna

być także w tym, co robimy i co mówimy.

Panie Ministrze!

Słyszałem tutaj różne poglądy

osób, które zabierały głos.

Gdyby był pan uprzejmy

przypomnieć – bo dzisiaj padają deklaracje, że można

tak, można inaczej, można więcej, można dłużej, moż-

na szybciej – jakie były wcześniejsze dokonania, jakie

zmiany następowały w poprzednich latach nawet bez

wyszczególniania, kto sprawował rządy.

Jak daleko

sięgała ta wrażliwość w czasie wzrostu gospodarcze-

go?

O ile wydłużono urlop dla rodziców?

Jakie roz-

wiązania prorodzinne były zaproponowane?

Mam również takie pytania, byśmy nie czuli, że

jest zupełnie źle, że jest tragedia, koniec świata.

Gdy-

by był pan uprzejmy powiedzieć, jak Polska wypada

na tle Europy, jeśli chodzi o te rozwiązania, które

teraz są przyjmowane, i te, które są proponowane

w Sejmie, i przygotowywane przez rząd.

Jaki procent

PKB przeznacza się na szeroko pojętą politykę pro-

rodzinną w Polsce w stosunku do innych państw?

Jaka jest długość urlopów macierzyńskich w innych

państwach europejskich?

Czy prawdą jest, że jeste-

śmy liderem, jeśli chodzi o te rozwiązania?

Czy praw-

dą jest, że dzięki tym zmianom, które się dokonują,

dołączymy do ścisłej światowej czołówki państw

w zakresie rozwiązań korzystnych dla polskiej rodzi-

ny?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

powstaje inicjatywa dotycząca dzieci IV kwartału.

Zresztą jest to widoczne także i na tej sali.

cjatywą Sejm będzie musiał się zmierzyć, chciałbym

zapytać: Dlaczego państwo nie uwzględniacie tych

postulatów, które, w naszym przekonaniu, w moim

przekonaniu, są słuszne?

Słusznie matki domagają

się objęcia także i ich dobrodziejstwem tej ustawy.

Ile

by to przecież kosztowało?

Przecież dzietność nie jest

tak wysoka, mam na myśli szczególnie liczbę dzieci

IV kwartału, słusznie więc te osoby czują się dyskry-

minowane.

Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie popierał

wszystkie rozwiązania, które idą w kierunku popra-

wienia stanu dzietności w Polsce, a przede wszystkim

polityki prorodzinnej, bo nie na tym sprawa się kończy.

Ostatnia kwestia, na którą chciałbym zwrócić uwa-

gę.

Któryś z kolegów Polskiego Stronnictwa Ludowego

powiedział o przedszkolu za złotówkę.

Proszę pań-

stwa, nie wiem, w jaki sposób jesteście w stanie zrea-

lizować tę obietnicę.

Sojusz Lewicy Demokratycznej

będzie pytał was o to, kiedy i co z tą złotówką macie

zamiar zrobić.

To jest nie do przyjęcia, by lansować

tego typu obietnice, w sytuacji gdy matki IV kwartału

mają problem, żeby załatwić te sprawy, o których dzi-

siaj debatujemy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pan poseł Arkadiusz Litwiński, Platforma Oby-

watelska.

Poseł Arkadiusz Litwiński:

Mam takie pytanie, panie ministrze.

Mamy nie do

końca jasną sytuację, jeśli chodzi o stosowanie prze-

pisów Kodeksu pracy i związanych z tym przepisów

dotyczących problematyki, o której dzisiaj rozmawia-

my, w stosunku do pań, które są matkami, a pełnią

służbę wojskową w innych formacjach, jak Policja,

lub też na przykład są sędziami czy prokuratorami.

Stąd moje pytanie.

Chciałbym upewnić się, że

przepisy, te ułatwienia, które w tej chwili wprowa-

dzamy, będą dotyczyły tych osób, które pełnią służbę,

a nie do końca wprost jest to przecież stosunek pracy,

ale Kodeks pracy powinien być stosowany odpowied-

nio.

Czy to dobrodziejstwo będzie również rozciągało

się na tego rodzaju osoby?

Czy państwo jako resort

koordynujący de facto tę sferę zajmujecie się monito-

rowaniem tych niejasności interpretacyjnych?

Czy

w zakresie pomocy matkom czy rodzicom, szerzej

rzecz ujmując, którzy mają okazję pracować w tego

rodzaju formacjach albo być sędziami lub prokurato-

rami, będziecie państwo starali się te wątpliwości roz-

strzygnąć?

Czy w najbliższych miesiącach przewidy-

wane są jakieś inicjatywy ustawodawcze w tym zakre-

sie, w tym kierunku?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Pani profesor Józefa Hrynkiewicz, Prawo i Spra-

wiedliwość.

Bardzo proszę panią poseł.

Poseł Józefa Hrynkiewicz:

stwierdzam, że na tej sali nie ma dzisiaj pani pełno-

mocnik rządu do spraw równego traktowania.

Tym-

czasem ustawa ta...

(Poseł Magdalena Kochan: Była, pani profesor.)

...powoduje, że mamy do czynienia z wyraźną dys-

kryminacją tych, którzy nie płacą składki na ubez-

pieczenie chorobowe.

Należą do tej grupy matki tak-

że z mojego środowiska zawodowego, mianowicie

studentki i doktorantki.

Dlatego zadaję to pytanie

panu ministrowi po raz drugi i proszę o wyjaśnienie

powodów nierównego traktowania osób w przypadku

udzielenia słusznego świadczenia, jakim jest wydłu-

żony urlop związany z macierzyństwem, tylko tym,

którzy opłacają składkę chorobową.

Dlaczego tego

płatnego urlopu pozbawione są te kobiety, które ta-

kiej składki nie opłacają?

Jakie jest uzasadnienie

mojego pytania?

Świadczenie macierzyńskie jest ty-

powym świadczeniem z zakresu polityki ludnościo-

wej, a ta polityka należy wyraźnie do zadań państwa.

Dlatego też, żeby to zrobić, trzeba było zmienić tytuł,

z którego wypłaca się to świadczenie.

Proszę o bardzo

poważną odpowiedź, gdyż zamierzam zaskarżyć to

do trybunału.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł Tomasz Górski, Solidarna Polska, w try-

bie sprostowania.

Proszę, panie pośle.

Poseł Tomasz Górski:

Panie Marszałku!

Ponieważ mógłbym nie być pra-

widłowo zrozumiany, chciałbym powiedzieć, że mó-

wiąc o urlopie wypoczynkowym, mam na myśli sytu-

ację, kiedy osoba, kobieta, która jest na urlopie macie-

rzyńskim, nabywa prawa do urlopu wypoczynkowego

i koszty tego urlopu po powrocie do pracy i wzięciu

tego urlopu ponosi oczywiście pracodawca.

Wobec tego

mam pytanie, jak rząd zapatruje się na tę sytuację.

Koszty powrotu kobiet do pracy są wysokie.

Oczywi-

ście nikomu nie zamierzam odbierać prawa do urlopu

wypoczynkowego, ale dlaczego akurat pracodawca ma

ponosić koszty po nieobecności pracownika będącego

na urlopie wychowawczym.

Dziękuję.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Na tym zakończyliśmy sekwencję pytań.

Było i spro-

stowanie.

Teraz zapraszam już podsekretarza stanu w Mi-

sława Mleczkę.

Panie Marszałku!

Panie Posłanki i Panowie Posło-

wie!

Wysoka Izbo!

Dziękuję bardzo za te pytania, dys-

kusję i opinie, w przeważającej części są to bardzo

pozytywne oceny projektu.

Państwo zresztą dali temu

wyraz, składając również projekty poselskie, które

w znacznym stopniu czerpią właśnie z projektu rzą-

dowego, który, jak państwo wiedzą, został skierowany

do konsultacji już 8 listopada, a więc mniej więcej

w miesiąc po zapowiedzi pana premiera Tuska.

I tu chwila refleksji odnośnie do państwa uwag

związanych z trybem procedowania nad tym projek-

tem.

W istocie w Sejmie ten projekt rozpatrywany

jest dość szybko, mam nadzieję, że również sprawnie,

o czym mogłem się przekonać podczas posiedzenia ko-

misji, która rozpatrywała propozycje i uwagi w ubie-

głym tygodniu.

Natomiast chciałbym zwrócić pań-

stwa uwagę, że konsultacje społeczne dotyczące tego

projektu, a zatem również opinie organów, takich jak

Kancelaria Prezydenta czy pełnomocnik do spraw

równego traktowania, konsultacje międzyresortowe

– był bardzo poszerzony krąg podmiotów, organizacji

pozarządowych, z którymi konsultowaliśmy ten pro-

jekt – trwały przez kilka miesięcy, a mianowicie od

8 listopada, kiedy projekt został publicznie przedsta-

wiony, aż do kwietnia.

To zdecydowanie więcej niż

ten tryb ustawowy.

Chciałbym z tego miejsca bardzo

podziękować również państwu za kierowane uwagi.

Część z nich uwzględniliśmy w projekcie rządowym.

Drugi wątek, który pojawiał się w wielu państwa

wypowiedziach, a zatem postaram się odpowiedzieć

na te pytania łącznie, to kwestia dotycząca matek

I kwartału.

Ja wolę jednak używać określenia: rodzi-

ców I kwartału, albowiem za każdym razem, kiedy

spotykaliśmy się w ministerstwie, kiedy minister

Kosiniak-Kamysz spotykał się z przedstawicielami

tego ruchu w jakimś sensie społecznego, to mamy

I kwartału przychodziły do nas razem z ojcami i roz-

mawialiśmy o tym, w jaki sposób można wyjść na-

przeciw tym oczekiwaniom, które wówczas formuło-

wały.

Ja oceniam zupełnie inaczej niż wielu z pań-

stwa przebieg tych rozmów.

Otóż nie widzę w tym

ustępstwa, porażki, ale uczestnictwo bardzo dobrze

przygotowanej grupy w procesie stanowienia prawa,

uwzględnienie racjonalnych propozycji.

Co bardzo

ważne, paradoksalnie rzecz biorąc, właśnie matki

I kwartału czy rodzice I kwartału stali się ambasa-

dorami tego projektu.

Pamiętam wiele z ich wypo-

wiedzi publicznych, kiedy wykazywali się oni ogrom-

ną znajomością projektu ustawy, kolejnych zmian,

które są wprowadzane do ustawy.

To wówczas pada-

ły argumenty sięgające do wszechstronnych badań

wskazujących na ten 1. rok życia dziecka jako nie-

zwykle ważny dla jego rozwoju i przyszłości.

To wów-

czas, podczas tych rozmów, o których nawet nie mó-

wiliśmy publicznie, podczas odpowiedzi na dziesiątki,

jeśli nie setki państwa interpelacji – za które dzięku-

Poseł Józefa Hrynkiewicz

ję – dotyczących matek I kwartału krystalizowała się

odpowiedź na te ich oczekiwania.

Teraz muszę sięgnąć do historii, żeby państwo też

mieli jasny obraz tego, w jaki sposób, jakie jest histo-

ryczne tło niejako powstania tego projektu.

Otóż, jak

państwo wiedzą, to również odpowiedź dotycząca

pewnej konsekwencji rządów w odniesieniu do poli-

tyki prorodzinnej.

Ten proces reformowania rozpo-

częliśmy w 2008 r.

To wówczas zakreślona została

perspektywa do 1 stycznia 2014 r., w jaki sposób będą

zmieniać się uprawnienia rodzicielskie.

Proszę wska-

zać inne przykłady rozwiązań, które w sposób tak

dalekowzroczny, tak dalekosiężny, od 2008 r. do 2014 r.

określają perspektywę, adresują ten projekt do wszyst-

kich rodziców.

Spójrzcie na to, co proponujemy, co mo-

żemy zaproponować i co będziemy realizować w za-

kresie uprawnień rodzicielskich od 2008 r. do 2014 r.

A zatem przypominam: wydłużenie urlopu macie-

rzyńskiego do 20 tygodni, wprowadzenie nowej in-

stytucji dodatkowego urlopu macierzyńskiego stop-

niowo wydłużanego co 2 lata, 2, 4, a 1 stycznia 2014 r.

miało być to 6 lat, wprowadzenie nowej instytucji

urlopu ojcowskiego, który kiedy był wprowadzany,

budził wiele kontrowersji, a instytucja ta sprawdza

się w coraz większym stopniu i wydaje się, że znala-

zła na trwałe swoje miejsce w polskich przepisach

prawa.

Dzisiaj państwo postulują nawet wydłużenie

urlopu ojcowskiego.

Rozmawiamy o tym, zastanawia-

my się, na ile urlop rodzicielski będzie rzeczywiście

wykorzystywany przez oboje rodziców.

Dlaczego mówię o tej perspektywie?

Dlatego, że

to bardzo ważna droga.

Otóż wszyscy rodzice między

2008 a 2013 r. mogli z tych uprawnień skorzystać.

Tutaj pan poseł zachęcał mnie do tego, żebym wracał

do historii, mówił o tym, jak ograniczane były upraw-

nienia rodzicielskie w poprzednich latach.

Może za-

niecham tego.

Jeśli będzie taka potrzeba, przypomni-

my te rozwiązania w odpowiedzi na piśmie.

Chciałbym jednak skoncentrować się na tym, co

konstruktywnego udaje nam się wspólnie zrobić, jak

zmienialiśmy również między 2008 a 2013 r. te

uprawnienia np. dla rodziców, którzy adoptują dzie-

ci i którzy w związku z tym korzystają z urlopu na

prawach urlopu macierzyńskiego czy dodatkowego

urlopu macierzyńskiego.

Na tej bazie, po wszechstron-

nych analizach, powstała propozycja, jak przypomi-

nał tutaj pan poseł Kuźmiuk, nazywana często rewo-

lucyjną, bo rzeczywiście jakościowo w zakresie urlo-

pów rodzicielskich zmieniała radykalnie sytuację

rodziców, wprowadzała urlop rodzicielski.

A zatem

w istocie perspektywa ta zbudowana na dotychcza-

sowych doświadczeniach wskazywałaby na to, że

z urlopem rodzicielskim można było zaczekać do 1 stycz-

nia 2014 r.

Chęć poszerzenia zakresu tych uprawnień

o innych rodziców spowodowała również to, że pier-

wotnie mówiliśmy o tym, iż urlop rodzicielski

– w związku z tym, że ustawa miała wejść w życie

1 września – będzie obejmował dzieci, które zostały

urodzone po 17 czerwca…

(Poseł Magdalena Kochan: Marca.)

Marca, tak, przepraszam, siedemnastki mi się tu

pomyliły.

W rezultacie tych rozmów, również z mat-

kami I kwartału, zapadła decyzja dotycząca możli-

wości poszerzenia tych uprawnień również o dzieci

urodzone wcześniej.

Argumenty dotyczące mam IV kwartału, jak są-

dzę, tam, na galerii, również one słuchają naszej dzi-

siejszej debaty, pan minister Kosiniak-Kamysz miał

okazję przedstawić podczas spotkania z matkami IV

kwartału…

(Poseł Magdalena Kochan: 2012 r.)

…czy roku 2012, tak.

Oczywiście z jednej strony

są to argumenty o charakterze, nazwijmy to, ludz-

kim, ponieważ rozumiemy te dążenia czy oczekiwa-

nia, marzenia i pragnienia związane z tak artykuło-

wanymi potrzebami.

To jeszcze raz utwierdza nas

w przekonaniu, że to jest dobry, ważny społecznie

projekt oczekiwany przez rodziców.

To jest jeden wy-

miar tych argumentów o charakterze, nazwijmy to,

ludzkim.

Z drugiej strony są jednak argumenty o cha-

rakterze prawnym.

Te argumenty mieliśmy okazję

przedstawiać zarówno podczas tych spotkań, jak

i w Wysokiej Izbie – związane są one z zasadą bezpo-

średniości, która została wprowadzona w zakresie

możliwości korzystania z tych urlopów – ale również

analizowaliśmy wątpliwości dotyczące przesłanek

związanych z wykorzystaniem urlopu rodzicielskiego

w odniesieniu do dzieci, które nie ukończyły 1. roku

życia, i z całą odpowiedzialnością przekazywaliśmy

też te informacje tym osobom.

Przesłanka wieku

znania prawa do urlopu macierzyńskiego i dodatko-

wego urlopu macierzyńskiego.

Wiek dziecka nie jest

także kryterium przyznania prawa do nowego urlopu

rodzicielskiego.

Odnosząc się do wielu szczegółowych pytań, sta-

rając się również na gorąco grupować pewne proble-

mowe zbiory, może rozpocząłbym…

Pani poseł Ra -

falska zadawała szczegółowe pytania dotyczące ela-

styczności – więcej elastyczności, mniej elastyczności,

dlaczego taka elastyczność.

Ten wątek pojawiał się

również w wielu innych wypowiedziach.

Dlaczego nie

zdecydowaliśmy się na wydłużenie możliwości korzy-

stania z urlopu rodzicielskiego do 3. czy, tak jak pa-

dało w innych propozycjach, do 4. roku życia dziecka?

Z jednej strony to trudna decyzja, ale została ona

poprzedzona bardzo szczegółową i staranną analizą

tej historii, o której mówiłem wcześniej, czyli zbudo-

wania jasnej perspektywy związanej z możliwością

wykorzystania różnych uprawnień.

Z drugiej strony

pamiętajmy, że wciąż wśród tych uprawnień pozosta-

je urlop wychowawczy, co do zasady niepłatny.

Nie-

mniej jest jeszcze jedno istotne uprawnienie, o któ-

rym wszyscy powinniśmy pamiętać, mianowicie jest

to uprawnienie wynikające z ustawy o świadczeniach

roby i macierzyństwa, na podstawie którego ubezpie-

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

czony zwolniony jest od wykonywania pracy z po-

wodu konieczności osobistego sprawowania opieki

nad dzieckiem.

Nad dzieckiem w wieku do ukoń-

czenia 8 lat…

(Poseł Anna Bańkowska: W wymiarze?)

…w wymiarze 60 dni rocznie, a nad chorym dzie -

ckiem w wieku do ukończenia 14 lat.

Chciałbym przy-

pomnieć, że świadczenie, które wówczas jest otrzy-

mywane, wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku.

(Poseł Elżbieta Rafalska: A chorobowe?)

…dzieckiem w wieku do ukończenia 8 lat, co jest

określone w ustawie, w przypadku, który państwo czę-

sto podnoszą, nieprzewidzianego zamknięcia żłobka,

porodu lub choroby małżonka ubezpieczonego i wie-

lu innych okoliczności, w których oboje rodzice mogą

skorzystać z tego uprawnienia.

Staraliśmy się również przyglądać tym propozy-

cjom na tle rozwiązań europejskich.

To pytanie tutaj

padało.

Mogę z całą odpowiedzialnością powiedzieć,

że łącznie – jeśli patrzymy dzisiaj na urlopy macie-

rzyńskie, dodatkowe urlopy macierzyńskie, rodziciel-

skie, urlop wychowawczy i inne formy świadczeń,

z których rodzice mogą korzystać, nie wspominam

już o dwóch dniach, które każdemu z rodziców przy-

sługuje na dziecko itd. – jest to naprawdę bogaty,

kompleksowy katalog uprawnień, z którego rodzice

będą mogli korzystać w porozumieniu z pracodawcą.

Natomiast ta jakościowa zmiana ukierunkowana

na pierwszy rok życia dziecka podyktowana była jesz-

cze innymi względami praktycznymi.

Otóż z innych

stron mieliśmy sygnały, że niejako rozproszenie tego

uprawnienia w ciągu kilku lat może dodatkowo

utrudnić sytuację kobiet na rynku pracy czy pracow-

ników na rynku pracy, biorąc też pod uwagę nieprze-

widywalność ze strony pracodawcy związaną ze spo-

sobem wykorzystania tego urlopu.

Powstałaby rów-

nież konstrukcja, która podważałaby pewną przyjętą

logikę co do wysokości zasiłków.

Ta logika związana

jest z faktem, że najwyższy zasiłek, 100-procentowy,

wypłacany jest w okresie urlopu macierzyńskiego.

To

w skali europejskiej, mówię to z całą odpowiedzial-

nością, wyjątkowa sytuacja, naprawdę jesteśmy pod

nie ma.

Wprowadziliśmy to rozwiązanie, które

umożliwia wykorzystanie 80% w ciągu roku, jeżeli

ktoś zdecyduje się na takie rozwiązanie, z wielu po-

wodów.

Mógłbym wymieniać różne, ale chodzi tu

m.in. o to, żeby pracodawca miał jasność związaną

z tym, że będzie przez rok zatrudniał pracownika na

zastępstwie itd.

Ale pamiętajmy, że jeżeli osoba ko-

rzysta ze 100-procentowego zasiłku w czasie urlopu

macierzyńskiego, to następnym progiem jest 60-pro-

centowy zasiłek, co łącznie daje 80% w skali roku.

A zatem ta gradacja urlopu i wysokości zasiłku

umożliwia osobistą opiekę nad dzieckiem, ale z dru-

giej strony daje jednak perspektywę tego obniżające-

go się zasiłku, a więc zachęca do powrotu do pracy,

zwłaszcza jeśli wpiszemy ją również w możliwość go-

dzenia z tym pracy zawodowej, zaczynając od 20. ty-

godnia – po 20 tygodniach urlopu macierzyńskiego

każdy z pracowników korzystający z tego urlopu może

wrócić do pracy.

Pani poseł pytała o to, czy to jest dobre rozwiąza-

nie, że wprowadziliśmy możliwość odmowy praco-

dawcy w przypadku wniosku.

Przepraszam, nie pani

Bańkowska, pani poseł Rafalska pytała, wyrażała

taką wątpliwość.

Też mamy wątpliwości co do tego,

ale mieliśmy wiele sygnałów wskazujących na prak-

tyki dwojakiego rodzaju.

Otóż w określonych sytua-

cjach pracodawcy w sposób nieformalny umawiają się

z pracownikiem: chcesz wrócić na pół etatu, ja na to

nie mogę się zgodzić, w związku z tym nie wracaj

w ogóle.

Stąd mieliśmy takie przekonanie, że stwo-

rzenie instrumentu negocjacji pomiędzy pracowni-

kiem a pracodawcą będzie korzystne również dla

pracownika.

To znaczy, chodzi o takie sytuacje, w któ-

rych rzeczywiście pracodawca, który z jasno określo-

nych, racjonalnych względów nie może, patrząc z punk-

tu widzenia organizacji pracy, zapewnić pracowniko-

wi pół etatu, może pisemnie odpowiedzieć – negatyw-

nie – na jego wniosek.

Czy to się sprawdzi, czy nie,

zobaczymy.

Nie jesteśmy jakoś nadzwyczajnie przy-

wiązani do tego rozwiązania, ale w toku przygotowy-

wania ustawy taka propozycja została sformułowa-

na.

Wydaje się, że jest tutaj zachowana na tyle duża

możliwość porozumienia między pracownikiem a pra-

tego, czy to rozwiązanie będzie skutecznie wprowa-

dzane przez pracodawców i pracowników.

I odpowia-

dając w tym kontekście na wszystkie inne argumen-

ty: przecież dlatego byliśmy za wpisaniem stosunko-

wo krótkiej perspektywy co do przeglądu funkcjono-

wania ustawy – 18 miesięcy.

Weźmy pod uwagę, że

52 tygodnie to jakby pierwszy pełny cykl funkcjono-

wania tej ustawy, a więc, z całym szacunkiem dla

staranności takiej analizy, jeśli chodzi o ewentualne

przyjęcie pewnych wniosków, będzie to trwało, zanim

rzeczywiście te wnioski będziemy mogli oprzeć na

szczegółowych danych.

Niemniej uważamy, że świat

zmienia się tak szybko, uprawnienia zmieniają się tak

szybko, że warto już po 18 miesiącach Wysoką Izbę

poinformować o tym, w jaki sposób realizowana jest

ustawa i jakie z tej analizy wynikają konsekwencje.

Teraz, kończąc odpowiedź na pytanie pani poseł

Rafalskiej – napięte terminy.

One są, pani poseł,

mniej napięte.

14 dni jest teraz, na wniosek praco-

dawców zaproponowaliśmy ujednolicenie do 14 dni

w przypadku każdego wniosku dotyczącego każdej

formy urlopu, a te 7 dni, jeszcze raz to powiem, doty-

czą sytuacji szczególnej.

To jest ukłon w stronę ro-

dziców, których dzieci urodziły się w roku 2013

i którzy z jakichś powodów w dniu wejścia w życie

ustawy nie będą korzystać z dodatkowego urlopu ma-

cierzyńskiego.

Jeśli na przykład mamy wykorzystały

te tygodnie przed porodem, to może się zdarzyć tak,

że dziecko urodziło się w 2013 r., ale już nie będą

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

miały tego uprawnienia.

W związku z tym dokonali-

śmy szczegółowej analizy takich przypadków i wpro-

wadziliśmy niejako możliwość ponownego skorzysta-

nia z uprawnienia.

I w tej sytuacji rzeczywiście, żeby

zachować, że tak powiem, tę bezpośredniość, która

obowiązuje co do zasady wszystkich rodziców przy

korzystaniu z tych uprawnień, zaproponowaliśmy te

7 dni.

Natomiast, też co do zasady, przy tych wszyst-

kich częściach urlopu jest to 14 dni.

(Poseł Anna Bańkowska: To jest dobre.)

Dziękuję bardzo.

I teraz kwestie dotyczące kampanii informacyjnej

i polityki informacyjnej.

Ja zdaję sobie sprawę z tego,

że chociaż ta zmiana w swoim wymiernym kształcie

być może rewolucyjna, to z punktu widzenia przepi-

sów prawa taka nie jest, bo w gruncie rzeczy do tych

uprawnień, które już dzisiaj są, dopisujemy urlop ro-

dzicielski w wymiarze 26 tygodni, który można po-

dzielić, wykorzystać według scenariusza 80%, 100/60.

To nie jest tak skomplikowane, ale mimo wszystko

czekamy po prostu na decyzje Wysokiej Izby dotyczą-

ce ewentualnych propozycji czy poprawek, czy też

uchwalenia ustawy w obecnie przedstawionym kształ-

cie.

Czekamy na „odpalenie”, wydaje się, bardzo wy-

czerpującej strony internetowej, którą przygotowali-

śmy w oparciu o setki, jeśli nie tysiące, pytań kiero-

wanych w mailach do ministerstwa.

Starannie, dzień

przygotowujemy te odpowiedzi.

Mam nadzieję, że bę-

dzie to strona przygotowana w sposób na tyle komu-

nikatywny, że będzie podstawą rzetelnej informacji

dla każdej osoby, która będzie się chciała dowiedzieć.

Jest tam możliwość zadania dodatkowego pytania,

słowniczek, ABC rodziców, wszystko, co powinno się

w takiej informacji znaleźć.

(Poseł Józefa Hrynkiewicz: A doktorantki?)

Ochrona przed wypowiedzeniem – pani poseł

Bańkowska podpowiada.

Nie jesteśmy zwolennikami

wydłużenia czy wprowadzenia dodatkowej ochrony

przed wypowiedzeniem.

Mówię to z całym przekona-

niem. Otóż możemy paradoksalnie doprowadzić do

takiej sytuacji, gdybyśmy wydłużyli tę ochronę – od-

powiadam również tutaj na postulat Solidarnej Pol-

ski – że wobec podnoszonych przez państwa zresztą

często argumentów, że ten pracownik czy ta pracow-

nica staje się, może stać się dla pracodawcy trudnym

pracownikiem…

Chodzi o wprowadzenie dodatkowej

ochrony w sytuacji, kiedy, przypomnijmy, gwarantu-

jemy pracownicy powrót na to samo stanowisko lub

na stanowisko, które jest porównywalnym stanowi-

skiem, i że z mocy innych przepisów Kodeksu pracy

gwarantujemy jej inne formy ochrony.

Żeby zwolnić

tego pracownika, trzeba wskazać przyczynę, i w związ-

ku z tym jesteśmy przekonani o tym, że pewna pod-

stawowa forma ochrony jest zachowana.

Natomiast

wierzymy w to, że powrót do pracy, przy zachowaniu

wciąż możliwości skorzystania z innych uprawnień

związanych z urlopem wychowawczym i innych upraw-

nień związanych z wychowywaniem dziecka, jest

możliwy na mocy tej ustawy w sposób tak elastyczny

właśnie i tak zharmonizowany z potrzebami również

pracodawcy, że to będzie proces.

To znaczy, że nie

będzie tak w tych pozytywnych przypadkach, że to

jest urlop wykorzystany w 100% i że sytuację mamy

taką, że następuje wstrząs jakby związany z powro-

tem do pracy, tylko że to będzie proces stopniowego

powrotu do pracy w ciągu tych kilku miesięcy urlopu

rodzicielskiego.

A jeśli nie, to rzeczywiście pracujemy

w rządzie nad takimi rozwiązaniami, które wzmoc-

nią pozycję pracownicy wracającej do pracy.

(Poseł Anna Bańkowska: O to chodzi.)

wać.

Jeżeli będziemy proponować grant na telepracę

na przykład, na utworzenie stanowiska, na którym

osoba wracająca do pracy może przez pewien czas

w trybie telepracy wykonywać pracę, jeżeli będą inne

rozwiązania, które mają wpłynąć na aktywizację czy

szkolenia osób powracających po urlopie macierzyń-

skim, to wydaje się, że ten kierunek zarówno dla

być konstruktywniejszy niż administracyjna, kodek-

sowa ochrona stosunku pracy, która oczywiście jest

niezbędnym elementem i dorobkiem prawa pracy,

natomiast rozszerzana nadmiernie – może obrócić się

przeciwko interesom samego pracodawcy.

Przepraszam, pani poseł...

(Poseł Anna Bańkowska: Będziecie analizowali te

przypadki?)

Tak, wszystkie.

Staram się zresztą bardzo, że tak

powiem, w sposób zdystansowany mówić o tym, po-

nieważ nie jest tak, że kibicowalibyśmy tylko rozwią-

zaniom rządowym, a mielibyśmy negatywny stosunek

do wszystkich innych rozwiązań, które naszym zda-

niem będą służyć łącznie rynkowi pracy, pozycji rodzi-

ców na rynku pracy, możliwości opieki nad dziećmi

i sprawowania tej osobistej opieki, ale również rozwo-

jowi instytucjonalnych form opieki nad dzieckiem.

Nad tymi wszystkimi rozwiązaniami pracujemy.

Pan poseł Litwiński pytał o służby mundurowe, sę-

dziów i prokuratorów.

Tak, ustawa obejmuje to rów-

nież.

Wprowadziliśmy do tej ustawy rozwiązania, któ-

re wprowadzają do pragmatyk zawodowych rozwią-

zania umożliwiające korzystanie z tego służbom mun-

durowym, obejmujące służby mundurowe rozwiąza-

niami przyjętymi w Kodeksie pracy, aczkolwiek właś-

nie przyjętymi w pragmatykach zawodowych.

Szanowni Państwo!

Przeglądam jeszcze szczegó-

łowe uwagi.

Jeżeli któreś pominąłem, to oczywiście

odpowiemy na piśmie.

Poza tym rozumiem, że będzie

jeszcze okazja podczas pracy komisji, żeby…

(Poseł Romuald Ajchler: Ile kosztowałyby dzieci

IV kwartału?)

(Poseł Józefa Hrynkiewicz: Doktorantki.)

Mogę odpowiedzieć oczywiście, szczegółowo odpo-

wiem.

Wiem, że pani profesor zadawała to pytanie

również podczas poprzedniej debaty.

Jeśli odpowiedź

pisemna jeszcze nie została udzielona, to na pewno

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

24

zostanie udzielona w najbliższym terminie.

Nato-

miast co do zasady wydaje się, że bazujemy tutaj na

zasadzie ekwiwalentności, polegającej na tym, że jeśli

płacę składki, otrzymuję zasiłki, natomiast…

(Poseł Józefa Hrynkiewicz: Świadczenia z zakresu

polityki ludnościowej.)

Pani profesor, ponieważ zechciała pani zapowie-

dzieć w swoim pytaniu i wystąpieniu, że dalszym kro-

kiem będzie wystąpienie do Trybunału Konstytucyj-

nego, pozwoli pani profesor, że na to pytanie odpowie-

my w trybie pisemnym.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

O zabranie głosu…

A, pan poseł Kuźmiuk.

Wiem, z jakim szacunkiem do regulaminu pod-

chodzi pan poseł Kuźmiuk, więc na pewno będzie to

ściśle w trybie sprostowania.

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

W tym przypadku, panie marszałku, precyzyjnie

100%.

Pan minister był uprzejmy włożyć mi w usta

stwierdzenie, jakobym określał to, nad czym dzisiaj

obradujemy, jako rewolucyjne.

Otóż, panie ministrze,

ja tak nie mówiłem.

Mówiłem, że to jest krok we

właściwą stronę, natomiast rząd określa te zmiany

jako rewolucyjne.

Przy okazji przytoczyłem parę

zmian wprowadzonych przez ten rząd w ciągu ostat-

nich kilkunastu miesięcy, które są niestety, jeżeli

chodzi o politykę prorodzinną, krokami do tyłu.

Za-

branie becikowego w przypadku rodzin o określonym

poziomie dochodów, zabranie ulgi w podatku docho-

dowym w rodzinach na jedno dziecko, wzrost podat-

wreszcie nawet reforma emerytalna podwyższająca

wiek emerytalny – to są ciosy w rodzinę.

W świetle

właśnie tych posunięć to, co dzisiaj robimy, nad czym

dzisiaj dyskutujemy, nie może być krokiem rewolu-

cyjnym.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Teraz, też w trybie sprostowania, pani poseł Ra-

falska.

Poseł Elżbieta Rafalska:

Dziękuję.

Panie ministrze, pan też mnie źle zrozumiał.

Ja

zdecydowanie uważam, że rozwiązanie aktualne zo-

bowiązujące pracodawców do rozpatrzenia wniosku

o umożliwienie łączenia urlopu z zatrudnieniem na

pół etatu jest korzystniejszym rozwiązaniem i że le-

piej służy i kobietom, i opiece nad dzieckiem, bo po-

zwala łączyć i jedne, i drugie obowiązki, jako że na

4 godziny zawsze można, nie wiem, zapewnić sobie

pomoc opiekunki, rodzinną pomoc.

Czasami dotyczy

to kobiet zatrudnionych na uczelniach.

Tutaj pani

profesor upomina się o pewne środowiska.

Byłoby to

rozwiązanie korzystniejsze.

Te kobiety, które nie by-

łyby tym zainteresowane, po prostu nie składałyby

wniosku, a te, które chciałyby, mogłyby.

W innym

przypadku pracodawca może po prostu to odrzucać,

bo będzie to dla niego wygodniejsze ze względu na

perspektywę posiadania przez rok pracownika za-

trudnionego w niepełnym wymiarze, jako że jest to

forma zatrudnienia niechętnie w Polsce stosowana.

W ogóle niewiele kobiet pracuje w niepełnym wymia-

rze godzin, a ze względu na możliwość łączenia pracy

z funkcjami rodzinnymi jest to forma zatrudnienia,

którą powinniśmy chyba promować.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Bardzo proszę, pan minister Radosław Mleczko.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Panie Marszałku!

Szanowni Państwo!

Myślę, że

prawnymi zachęcać do tego, żeby rodzice łączyli opie-

kę nad dzieckiem z wykonywaniem pracy, zachęcać

do godzenia życia zawodowego z osobistym.

Dlatego

wprowadziliśmy w tej ustawie możliwość godzenia

życia zawodowego z osobistym przez oboje rodziców.

możliwość wykorzystywania urlopu wspólnie przez

rodziców w tym samym czasie, wówczas netto to jest

nadal tych 26 tygodni, tyle że szybciej niejako wyko-

rzystanych, ale i, co bardzo ważne, oboje rodzice

mogą dzięki niej pracować i jednocześnie opiekować

się dzieckiem.

Na przykład rano mama ma pół etatu,

po południu tata ma pół etatu.

To jest w ustawie.

I jeżeli połączymy to z innym rozwiązaniem z projek-

tu procedowanego w tej chwili w Sejmie, a mianowi-

cie wprowadzanym ruchomym czasem pracy, czyli

możliwością rozpoczynania pracy w przedziale od

godz. do godz., to stwarzamy szansę pracownikom na

to, żeby mogli opiekować się dzieckiem w sposób ela-

styczny i żeby mogli korzystać z obu tych uprawnień.

Natomiast rozwiązanie dotyczące odmowy ze strony

pracodawców w takiej sytuacji będziemy oceniać, bę-

dziemy je weryfikować.

Wyszliśmy tutaj naprzeciw

oczekiwaniom pracodawców, uwzględniliśmy sygna-

ły z ich strony dotyczące takich sytuacji, w których

organizacja pracy uniemożliwia powrót pracownika

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

25

Pytania w sprawach bieżących

na to samo stanowisko i wykonywanie pracy w wy-

miarze pół etatu, ale być może wystarczającym roz-

wiązaniem jest inne, już wprowadzone, a mianowicie

takie, że to nie musi być już w tej chwili pół etatu

łowie każdego dnia, bo jeżeli wydłużymy ten okres,

to np. będą to 2, 2,5 dnia w tygodniu.

Różne tutaj są

możliwości.

Być może takie rozwiązanie byłoby do-

celowo.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Czy pani poseł sprawozdawczyni chciałaby zabrać

głos?

Tak więc serdecznie zapraszam panią poseł Iza-

belę Katarzynę Mrzygłocką.

Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka:

Chciałabym bardzo podziękować za te wszystkie gło-

sy, które padły dzisiaj na sali.

O tym, że jest to roz-

wiązanie dobre, świadczą wystąpienia przedstawicie-

li wszystkich klubów, które popierają projekt wpro-

wadzenia tej generalnie rocznej opieki nad dzieckiem.

Przedstawiono także propozycje poprawek, o których

będziemy rozmawiać na dzisiejszym posiedzeniu ko-

misji kodyfikacyjnej.

Jestem przekonana, że dojdzie-

my do porozumienia, tak aby jak najszybciej wpro-

wadzić projekt ustawy w życie, aby od 17 czerwca

ustawa już obowiązywała.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Jerzy Wenderlich:

Chciałbym powiedzieć, jeżeli nie wszyscy państwo

to zauważyli, że naszej debacie przysłuchiwały się

zainteresowane nią mamy.

Widziałem, że dzieci ani

nie spały, ani nie płakały.

To dobrze świadczy o po-

ziomie tej debaty i o tym, co będzie jej finałem.

Myślę,

że to mleko, którym panie karmiłyście swoje dzieci,

jakoś lepiej dziś im smakowało.

Zamykam dyskusję.

ki, na podstawie art. 95 ust. 2 regulaminu Sejmu

kieruję ten projekt ponownie do Komisji Nadzwyczaj-

wienia sprawozdania.

Ogłaszam przerwę w posiedzeniu do godz. 13.

do godz. 13)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Wznawiam obrady.

nę Kłosin.

Pytanie uzupełniające zada pani posłanka Iwona

Guzowska, Platforma Obywatelska.

Bardzo proszę.

Poseł Krystyna Kłosin:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Panie Marszałku!

Pani Minister!

Obowiązujące

przepisy przewidują, że kobiety, które będą się chcia-

ły ubiegać o przyznanie świadczenia, jakim jest be-

cikowe, powinny zgłosić się do lekarza ginekologa nie

później niż przed upływem 10. tygodnia ciąży.

We-

dług analiz ekspertów zespołu krajowego konsultan-

ta do spraw ginekologii i położnictwa przyjęcie tego

uwarunkowania podyktowane jest możliwością pra-

widłowego prowadzenia ciąży, ograniczenia ryzyka

wcześniactwa i urodzenia dzieci z niską masą uro-

dzeniową.

Panie Ministrze!

Bardzo często zdarzają się jed-

nak przypadki, gdy kobieta naturalnie karmiąca

dziecko, mająca nieregularne cykle miesiączkowe po

porodzie, może nie być w 10. tygodniu ciąży świado-

ma swojego stanu.

Zbyt późne zgłoszenie się do leka-

rza powoduje, że traci ona prawo do świadczenia,

jakim jest becikowe.

Rząd, prowadząc politykę pro-

rodzinną, chce wspierać szczególnie rodziny wielo-

dzietne, a to zjawisko dotyczy właśnie matek, które

spodziewają się kolejnego, drugiego, trzeciego czy

nawet czwartego dziecka.

W tej sytuacji mam do pana ministra pytania.

Czy

ministerstwo nie zechciałoby ponownie rozpatrzyć

tego problemu, uwzględniając możliwość przesunię-

cia tego terminu od dwóch do pięciu tygodni w trosce

o zdrowie kobiet mających urodzić kolejne dziecko

lub w ogóle wprowadzenia kryterium uniezależnia-

jącego od daty zgłoszenia się do lekarza?

Czy restryk-

cyjne trzymanie się terminu zgłoszenia się matki

spodziewającej się dziecka przed upływem 10. tygo-

dnia pod rygorem pozbawienia prawa do becikowego

nie jest przypadkiem, szczególnie w przypadku ro-

dzin biednych, spodziewających się kolejnego dzie-

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

26

cka, czynnikiem zniechęcającym matki do urodzenia

tego nieplanowanego w tej sytuacji dziecka?

(Dzwo-

nek) Czy w konsekwencji do becikowego nie powinna

mieć prawa każda matka, która urodzi dziecko, nie-

zależnie od daty zgłoszenia się do lekarza ginekologa?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Na zadane pytanie odpowie podsekretarz stanu

Bardzo proszę.

Posłowie!

Uzależnienie prawa do jednorazowej zapo-

mogi z tytułu urodzenia dziecka, przysługującej na

podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzin-

nych, tzw. becikowego, a także dodatku do zasiłku

zacją postulatów ministra zdrowia.

Rozwiązanie to wprowadzono w życie 1 listopada

2009 r.

Niewielka przerwa, kiedy nie obowiązywało,

trwała od 31 marca do 31 grudnia 2011 r.

Było ono

wtedy zawieszone.

Kwestia ta wielokrotnie była pod-

dawana analizie przez ekspertów z zespołu krajowe-

go konsultanta do spraw ginekologii i położnictwa.

Eksperci ci jednoznacznie wypowiadali się, że przy-

wpłynie na stosowanie właściwej opieki profilaktycz-

właściwego przebiegu ciąży, ograniczenia ryzyka

wcześniactwa i urodzenia dziecka z niską masą uro-

dzeniową oraz zapobiegania innym powikłaniom.

W I trymestrze ciąży stosowanie właściwej profi-

wego dziecka.

Jednocześnie termin dotyczący 10.

niu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki około-

porodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjo-

logicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz

opieki nad noworodkiem wykazem zalecanych świad-

czeń opieki profilaktycznej w trakcie ciąży.

Minister

zdrowia monitoruje kwestie poprawy wczesnej opieki

ników zdrowia noworodków.

Z informacji, którą prze-

kazał do ministra pracy i polityki społecznej, wynika,

że statystyki z lat 2009, 2010 i 2011 wykazują abso-

lutnie zwiększającą się liczbę udzielonych wczesnych

porad w kolejnych latach, analogicznie w 2009 r. było

to 57%, natomiast w 2011 r. było już 66,9%.

Systema-

tycznie obniża się także współczynnik dotyczący

umieralności okołoporodowej.

Jednym z czynników

co niewątpliwie związane jest z uzależnieniem prawa

do becikowego od potwierdzenia pozostawania pod

opieką medyczną od co najmniej 10. tygodnia ciąży

do dnia porodu.

W związku z powyższym, mając w szczególności

niu matki i dziecka pod opieką medyczną nie później

społecznej nie planuje złagodzenia wymogu pozosta-

nego terminu z 10. tygodnia na termin późniejszy.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pytanie dodatkowe zada pani poseł Iwona Gu-

zowska.

Bardzo proszę.

Poseł Iwona Guzowska:

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Pani Minister!

Z pani wypowie-

dzi wynika bardziej troska o ekonomię niż o wsparcie

matki i rodziny.

Tu chyba zostały już zastosowane

narzędzia, bo przecież będzie kryterium, które bę-

dzie obowiązywać przy przydzielaniu becikowego

w wysokości 1922 zł, ale nie o to chcę zapytać.

Chcia-

łabym zapytać, czy nie warto byłoby wrócić do tego

tematu i jednak zmienić stanowisko.

Są kobiety, któ-

re bardzo długo nie są świadome swojego stanu, czy-

li nie są świadome tego, że są w ciąży, a także kobie-

ty, które rodzą dzieci chore, z różnymi wadami.

Prze-

cież takie kobiety tym bardziej potrzebują wsparcia,

więc zastanawia mnie takie stanowisko.

Dlaczego

jest ono tak bardzo restrykcyjne?

Dlaczego nie moż-

na tego uelastycznić?

Przecież z panią poseł Krysty-

ną Kłosin wspominałyśmy o tym, że jedna rzecz to

polityka prorodzinna, a druga to pochylenie się i pra-

ca nad tym, żeby umożliwić godne warunki dla roz-

woju małego dziecka.

Dziękuję.

Poseł Krystyna Kłosin

27

Dziękuję.

Proszę panią minister o odpowiedź.

można by tutaj polemizować i rozważać, pewnie tro-

chę prawdy w tym wszystkim jest, ale nie odważę

dyskutować z krajowym konsultantem w dziedzinie

położnictwa i ginekologii, podważać jego decyzji, tym

bardziej ministra zdrowia.

Chcę powiedzieć, że na

pewno podejmiemy rozmowę na ten temat z Mini-

sterstwem Zdrowia.

Chcę też uwrażliwić na sytuację,

która jest w innych krajach Unii Europejskiej.

Te

10 tygodni jest również zalecane w krajach cywilizo-

wanych, z którymi sąsiadujemy.

Przyglądanie się

temu dyscyplinuje i mobilizuje, jeżeli chodzi o troskę

o zdrowie dziecka i kobiety.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Kolejne pytanie dotyczy sytuacji w telewizji pub-

licznej w świetle decyzji Zarządu Telewizji Polskiej

o przeniesieniu około 550 osób – dziennikarzy, mon-

tażystów i grafików – do firmy zewnętrznej.

Pytanie

nienia prezesa Rady Ministrów na pytanie będzie

odpowiadał podsekretarz stanu w Ministerstwie

Kwiatkowskiego, a następnie pana posła Macieja Ło-

pińskiego.

Bardzo proszę, panie pośle.

Poseł Adam Kwiatkowski:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Zarząd Telewizji Polskiej z prezesem Braunem

podjął decyzję o pozbyciu się ponad 550 pracowników

– dziennikarzy, montażystów, charakteryzatorów i gra-

fików.

Ta decyzja jest dla nas trudna do zrozumienia,

bo główną wartością telewizji publicznej są przecież

ludzie, którzy tam pracują.

Z tego, co wiemy, tę de-

cyzję podjęła rada nadzorcza.

Chcielibyśmy się do-

wiedzieć, jak zachowali się przedstawiciele rządu,

ministerstw skarbu i kultury, które mają dwóch

przedstawicieli w radzie nadzorczej.

Przeciwko tym

decyzjom protestują związki zawodowe, związki

twórcze, protestuje też część rad programowych re-

gionalnych ośrodków telewizyjnych.

Chcielibyśmy się

dowiedzieć, w jaki sposób władze telewizji prowadzi-

ły ze związkowcami konsultacje w sprawie przyjęcia

tego programu, a także jakie są i czy są planowane

dalsze kroki we wdrażaniu i realizacji tego programu

i jakichś kolejnych jego mutacji.

Chcemy się wreszcie

dowiedzieć, jak rząd zamierza zareagować na te

wszystkie protesty, które były formułowane zarówno

działają w szeroko rozumianym otoczeniu telewizji

publicznej.

Na koniec mam pytanie do pana premiera i rządu:

Czy to jest pierwszy krok do likwidacji lub prywaty-

zacji telewizji publicznej?

Chciałbym powiedzieć, że

dzo, panie marszałku.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę o odpowiedź podsekretarza stanu w Mini-

sterstwie Skarbu Państwa pana ministra Rafała Ba-

niaka.

Proszę bardzo, panie ministrze.

Podsekretarz Stanu

pośle, wolałbym unikać pytań z tezą.

Chciałbym

traktować pytanie pana posła jako wyraz troski o losy

mediów publicznych, w tym Telewizji Polskiej, i tak

je traktuję, panie pośle.

Dzisiaj w Telewizji Polskiej pracuje blisko 3400

pracowników, z czego ponad 1500 osób to pracowni-

cy tzw. zawodów twórczych, czyli realizacji telewizyj-

nej i filmowej.

Jeżeli chodzi o działania ubiegłorocz-

ne, to mówimy o zmniejszeniu zatrudnienia o ponad

150 osób, natomiast w okresie czteroletnim zatrud-

nienie zostało obniżone o 1200 etatów, w tym, co

szczególnie istotne, redukcja w obszarze administra-

cji to ponad 850 etatów.

Jeżeli chodzi o aktualne dzia-

łania zarządu, o co pyta pan poseł, to według infor-

macji, jakie posiadam, z wszystkimi organizacjami

związkowymi, które są reprezentatywne, były pro-

wadzone konsultacje w tej sprawie.

Odbyło się kilka-

naście bądź kilkadziesiąt spotkań przed podejmowa-

niem formalnych decyzji przez organy korporacyjne,

czyli przez zarząd i radę nadzorczą.

Co jest istotne i co chciałbym podkreślić, nie ma

wprost zdefiniowanego oczekiwania co do określo-

nych działań podejmowanych przez zarząd, nato-

miast jest wyraźne oczekiwanie ze strony resortu

Skarbu Państwa, również w kontekście ostatnich

wyników telewizji, na które również opozycja spoglą-

dała krytycznym okiem, żeby wynik telewizji popra-

28

wiać, tak jak rentowność jej funkcjonowania, rów-

nież w świetle stosunkowo niskich wpływów abona-

mentowych.

Chodzi o restrukturyzację zatrudnienia,

a raczej zmianę formuły współpracy z pracownikami,

bo tak wolałbym nazywać ten proces, a nie pozbywa-

nie się ludzi.

Mają temu służyć podejmowane działa-

nia średnio- i długookresowe.

Pamiętajmy, że zgod-

nie z tym, co planuje zarząd, przez pierwszy rok

pracownicy zmieniający formułę współpracy mają

otrzymywać podobne wynagrodzenie jak to ma miej-

sce dzisiaj.

Ten proces to jedno z wielu działań, jakie

podjął zarząd i jakich oczekuje minister skarbu pań-

stwa, które mają zmierzać do poprawy wyników.

Wie-

my, że jest specjalna ustawa, która nie zakłada moż-

liwości upadłości telewizji, natomiast z punktu wi-

dzenia nadzoru właścicielskiego istotna jest kondycja

finansowa mediów publicznych, w tym wypadku

Telewizji Polskiej.

Tak jak powiedziałem, działania podejmowane

w telewizji skupiają się i mają się skupiać głównie na

optymalizacji procesów wewnętrznych spółki.

Po-

trzeba optymalizacji funkcji, wprowadzenia nowego

modelu funkcjonowania telewizji, tak aby było moż-

liwe zwiększenie efektywności, ale też, nie ma co

ukrywać, elastyczności funkcjonowania spółki, do-

starczanie jak najlepszej jakości produkcji dla wi-

dzów oraz zwiększenie konkurencyjności na rynku,

bo jednak to otoczenie jest bardzo trudne.

Dlatego

właśnie konieczne jest wdrożenie rozwiązań syste-

mowych.

Stąd wynika, jak również argumentuje za-

rząd, potrzeba dokonania optymalizacji i przekaza-

nia części funkcji na zewnątrz.

Przypomnę, że pod-

jęto prace nad nowym regulaminem organizacyjnym

telewizji, który wejdzie w życie 1 lipca.

Jeżeli chodzi o ostatnie decyzje, to mówimy o da-

cie 15 maja, kiedy na swoim posiedzeniu zarząd jed-

nogłośnie podjął decyzję o przyjęciu propozycji syste-

mowych zmian, optymalizacji funkcji oraz wprowa-

dzeniu nowego modelu procesów realizacji zadań

Telewizji Polskiej w drugim półroczu 2013 r.

(Dzwo-

nek) Są to działania, które stanowią wprost konty-

nuację procesów naprawczych rozpoczętych wcześ-

niej i dotyczą przemodelowania realizacji pewnych

funkcji, w tym modelu zmian w strukturze zatrud-

nienia.

Pan poseł pytał o zachowanie rady nadzorczej.

20 maja rada nadzorcza wyraziła pozytywną opinię

w zakresie proponowanych przez zarząd zmian.

Je-

żeli chodzi o zachowanie przedstawicieli ministerstw,

to według mojej wiedzy zarówno przedstawiciel Mi-

nisterstwa Skarbu Państwa, jak i resortu kultury

opowiedział się za propozycją zarządu telewizji.

publicznej, jest w dużej mierze zbieżne ze standarda-

mi, jakie obowiązują w innych telewizjach publicz-

nych w Europie, w Unii Europejskiej.

Jeżeli chodzi o liczbę pracowników, to mówimy

o 550 pracownikach, którzy zostaną objęci procesem

dotyczącym przeniesienia do firmy zewnętrznej.

Za-

rząd Telewizji Polskiej zakłada również, i my zakła-

damy, że wśród części osób, które będą zmieniały

formułę współpracy z Telewizją Polską – chodzi nie

tylko o świadczenie usług czy kooperację przy udzia-

le firmy zewnętrznej, ale mamy też do czynienia

w tym obszarze, albo zwłaszcza, z pracownikami

twórczymi – będzie istniała możliwość i wola do za-

kładania własnej działalności i tą drogą współpraco-

wania z Telewizją Polską.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Panie ministrze, może pan pozostanie, bowiem

pytanie dodatkowe w tej samej sprawie będzie zada-

wał pan poseł Maciej Łopiński.

Bardzo proszę, panie pośle.

Poseł Maciej Łopiński:

Dziękuję, panie marszałku.

Chciałbym zapytać, jak rząd w ogóle wyobraża

sobie funkcjonowanie mediów publicznych, bo w na-

szej ocenie sytuacja mediów publicznych, a szczegól-

nie telewizji, jest dość dramatyczna.

Nie możemy

doczekać się żadnych konkretów w sprawie ustawy

medialnej, która jest zapowiadana przez przedstawi-

cieli administracji od dawna.

W ubiegłym roku w try-

bie art. 152 zwołaliśmy specjalną komisję kultury na

ten temat.

W tym roku drugim punktem, po wypo-

wiedzi pana prezesa Brauna na temat sytuacji finan-

sowej, miało być wystąpienie przedstawiciela rządu,

który miał mówić o planach rządu, jeśli chodzi o fi-

nansowanie mediów publicznych.

Jesteśmy krajem,

w którym udział środków publicznych w finansowa-

niu mediów publicznych jest jednym z najniższych

w Europie.

Chciałbym się dowiedzieć, jakie są plany

rządu w tej dziedzinie...

(Dzwonek)

Przepraszam, panie marszałku, ale pan poseł

Kwiatkowski zaoszczędził 30 sekund, w związku z tym

ja...

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę wykorzystać te zaoszczędzone.

Poseł Maciej Łopiński:

Dziękuję bardzo.

Chciałbym zapytać, jakie są plany rządu wzglę-

dem ustawy.

Proszę też pana ministra o odpowiedź

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Skarbu

29

na piśmie na nasze pytania, ponieważ nie jesteśmy

usatysfakcjonowani tymi odpowiedziami.

Główną wartością mediów są ludzie, którzy tam

pracują.

Pozbycie się, przeniesienie do firmy ze-

wnętrznej 550 pracowników każe zadać pytanie o nie-

zależność dziennikarską, każe zadać pytanie o lojal-

ność tych pracowników względem własnej firmy.

Jeżeli celem jest zmuszenie ludzi do uruchomienia

własnej działalności gospodarczej, to jest to nic inne-

go, jak zmuszenie ich do zawierania umów śmiecio-

wych.

To jest bardzo niepokojący trend i nas, przed-

stawicieli opozycji, polityka rządu względem mediów

publicznych bardzo niepokoi.

Dziękuję.

(Poseł Leszek Aleksandrzak: Na piśmie.)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Odpowiadał będzie podsekretarz stanu w Mini-

niak.

Bardzo proszę.

Podsekretarz Stanu

Zgodnie z życzeniem oczywiście przedstawimy

dodatkowe wyjaśnienia na piśmie, więc tutaj, panie

pośle, panie ministrze, nie ma żadnego kłopotu.

Absolutnie nie jest intencją zarządu ani rządu

pozbawianie mediów publicznych ich misyjności.

funkcja zostanie jakby wyłączona czy ograniczona,

czy wręcz szykanowana przez zarząd czy rząd.

Mamy

świadomość, że misyjność, która wynika z właściwej

ustawy, jest rzeczą nadrzędną w prowadzeniu dzia-

łalności przez media publiczne, w tym Telewizję Pol-

ską.

Funkcja ta, pragnę zapewnić pana posła, zosta-

nie zachowana i będzie się to kontynuować.

Natomiast odpowiadając na pytania pana posła

Kwiatkowskiego – nie ma żadnego zamiaru likwida-

cji czy sprzedaży Telewizji Polskiej.

Chyba że pan

poseł ma jakieś informacje, to będę wdzięczny za ich

pozyskanie, przedstawienie.

A więc takich informa-

cji, wydaje mi się, szczęśliwie nie mam.

Podobnie nie jest naszą intencją zmuszanie kogo-

kolwiek do czegokolwiek, panie pośle, w tym do prze-

chodzenia na własną działalność gospodarczą czy,

jak to pan poseł jest łaskaw nazywać, na świadczenie

usług za pomocą umów śmieciowych.

To pozostaje

jako wybór potencjalnego współpracownika telewizji

publicznej.

Musimy pamiętać o tym, że Telewizja Pol-

ska musi realizować swoją misyjność.

Porusza się

jednak na bardzo konkurencyjnym rynku, co powo-

duje, że swoją działalność prowadzi nieco inaczej niż

inne media komercyjne.

Jeżeli chodzi o finansowanie,

podjęte zostały działania, które zmierzają do zwięk-

szania wpływów z opłat abonamentowych.

Jeżeli chodzi o nową, potencjalnie nową ustawę

medialną, jest to zadanie ministra kultury.

Minister

skarbu państwa prowadzi w tej kwestii dialog z mi-

nistrem kultury.

Jeżeli będą jakieś rozstrzygnięcia

w tej kwestii, zostaną przedstawione Wysokiej Izbie.

Tę wypowiedź ze swojej strony uzupełnię panu posło-

wi również w materiale pisemnym.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

naprawie nieukończonego wiaduktu na autostradzie

A1 w miejscowości Mszana, do ministra transportu,

przez panów posłów Piotra Chmielowskiego, Wincen-

tego Elsnera i Witolda Klepacza, a odpowiadać będzie

podsekretarz stanu w Ministerstwie Transportu,

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz.

Pierwszy zadawał będzie pytanie pan poseł Chmie-

lowski.

Proszę bardzo.

Poseł Piotr Chmielowski:

Panie Marszałku!

Szanowne Posłanki i Szanowni

Posłowie!

Pani Minister!

Powołując się na informacje

zawarte w odpowiedziach na interpelacje poselskie

nr 4419 i 9632, pytam pana ministra, kiedy zostanie

ukończona budowa bądź naprawa wiaduktu w Msza-

nie i czy ministerstwo planuje rozbiórkę obecnie ist-

niejącej, niezdatnej do użytku konstrukcji i zastąpie-

nie jej inną?

Prawie rok temu, to znaczy 30 maja 2012 r., śląski

wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego w celu

do stanu zgodnego z prawem nakazał oddziałowi Ge-

nanie następujących robót: naprawa zarysowanych

dwóch zastrzałów żelbetowych, naprawa uszkodzonej

płyty dolnej w segmencie, wprowadzenie elementów

wzmacniających płytę dolną mostu w postaci dodat-

kowych poprzecznych żeber, wprowadzenie dolnych

kabli uciągających przęsła B-C poprowadzone poniżej

dolnej powierzchni płyty dolnej, zainiektowanie – co-

kolwiek to znaczy – istniejących w płycie dolnej, nie-

wykorzystywanych kanałów kablowych zaczynem,

iniektem cementowym.

Jednocześnie określono ter-

min wykonania robót do końca sierpnia 2013 r.

Cha-

rakterystyczne w tym stwierdzeniu jest to, że czas

na błahe naprawy dano znacznie dłuższy niż czas

Poseł Maciej Łopiński

30

niezbędny do zbudowania całego obiektu.

Ponadto

stwierdzono, że obiekt MA532 na dzień 20 maja

2012 r. wykonano w około 93–94%.

Zaawansowanie

rzeczowe w tym kontrakcie wyniosło 97%.

Jak długo

można budować lub naprawiać 2,15% wiaduktu?

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Patrycja Wolińska-Bartkiewicz:

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Odpo-

wiadając na pytanie, przedstawię najpierw sytuację

faktyczną, która ma miejsce obecnie przy realizacji

zadania: kontynuacja budowy autostrady A1 na od-

cinku Świerklany – Gorzyczki.

Według stanu na

19 maja zaawansowanie rzeczowe w całym kontrak-

cie wynosi 98,91%, natomiast zaawansowanie prac

przy budowie obiektu MA532 osiągnęło około 90%.

Niemniej jednak należy podkreślić, że jest to obiekt

bardzo specyficzny, a przytoczone przez pana posła

zadania do wykonania, które zostały określone w de-

cyzji śląskiego wojewódzkiego inspektora nadzoru

budowlanego w Katowicach, nie są wcale błahe.

Po-

mimo że tak to zabrzmiało w pytaniu, nie są to robo-

ty, które będą trwały krótko.

Na dzień dzisiejszy

2013 r. wykonawca generalny, czyli firma Alpine Bau,

złożył zawiadomienie o wygaśnięciu umowy oraz

ewentualnym odstąpieniu od umowy zawartej z Ge-

1 października 2010 r.

Działania Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad skupiły się obecnie na

maksymalnym skróceniu terminu realizacji zadania

związanego z przedmiotowym obiektem, aby rzeczo-

we ukończenie całego odcinka możliwe było do 31 grud-

nia 2013 r., a udostępnienie do ruchu – w drugim

kwartale 2014 r.

W porozumieniu z 27 lipca 2012 r.

pomiędzy generalną dyrekcją a Alpine Bau, wyko-

nawcą inwestycji, wykonawca wyraził zgodę na rea-

lizację programu naprawczego określonego w decyzji

śląskiego wojewódzkiego inspektora nadzoru budow-

lanego i jednocześnie wyraził zgodę na skorzystanie

przez inwestora, czyli Generalną Dyrekcję Dróg Kra-

jowych i Autostrad, z zastępczego wykonawcy, w przy-

padku gdy sam wykonawca, czyli firma Alpine Bau

GmbH, nie będzie wykonywał programu naprawcze-

go wskazanego właśnie w decyzji śląskiego woje-

wódzkiego inspektora nadzoru budowlanego.

Chciałabym też podkreślić, że nie jest planowana

na dzień dzisiejszy rozbiórka obiektu i zastąpienie go

inną konstrukcją.

Z informacji uzyskanych od inwe-

stora, czyli Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad, wynika, że generalna dyrekcja przy po-

mocy wykonawcy zastępczego będzie kontynuowała

realizację programu naprawczego, określonego w de-

budowlanego.

Chciałabym też podkreślić, że w tej sprawie toczy

się w ministerstwie transportu i jednostkach podle-

głych kontrola mająca na celu sprawdzenie wszyst-

kich podejmowanych działań, mających na celu

ukończenie realizacji tego odcinka autostrady, a wy-

niki tej kontroli będą oczywiście udostępnione, jeże-

li będzie taka wola ze strony pań i panów posłów.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pytanie dodatkowe w tej sprawie zadawał będzie

pan poseł Witold Klepacz.

Przypominam, czas – 1 minuta.

Poseł Witold Klepacz:

Minister!

Chcielibyśmy dowiedzieć się, bo z wypowie-

dzi pani minister to nie wynikało: Kiedy zostanie

wskazany wykonawca zastępczy?

Znając proces bu-

dowlany i wyłaniania wykonawców, śmiemy tutaj

powątpiewać, czy termin 31 grudnia 2013 r. zostanie

dotrzymany, bo to jednak wiąże się z pewnymi ob-

ostrzeniami procesu inwestycyjnego.

Chcielibyśmy też dowiedzieć się, jak przebiega-

ją procesy sądowe – jeden w oparciu o pozew gene-

ralnej dyrekcji o zapłatę przez firmę Alpine Bau

kwoty 56 mln zł za awarię spowodowaną błędami

wykonawczymi i drugi, w którym Alpine Bau wnio-

sła pozew przeciwko generalnej dyrekcji o zapłatę

1,2 mld zł za roboty budowlane wraz z odszkodowa-

niem i z odsetkami.

Czy Skarb Państwa przygoto-

wał w ustawie budżetowej rezerwę na wypadek wy-

płacenia firmie Alpine Bau kwoty 1,2 mld zł ?

Dzię-

kuję bardzo.

Wicemarszałek

Odpowiadać będzie pani minister Patrycja Woliń-

ska-Bartkiewicz.

Bardzo proszę.

Poseł Piotr Chmielowski

31

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Jeżeli chodzi

o pierwsze pytanie, czyli o zastępczego wykonawcę,

to na mocy obowiązującej umowy i zawartych poro-

zumień toczą się obecnie rozmowy z podwykonawca-

mi będącymi podwykonawcami generalnego wyko-

nawcy, czyli firmy Alpine Bau, znajdującymi się na

placu budowy, o sposobie i terminach dokończenia

tego kontraktu.

Tak jak informowała Generalna Dy-

ki są skupione w tym momencie na tym, żeby do

końca roku zakończyć rzeczową realizację inwestycji

i oddać do ruchu ten odcinek w II kwartale 2014 r.

Jeżeli chodzi o procesy sądowe wymienione przez

pana posła, to one nadal są w trakcie procedowania

w sądach powszechnych i nie mogę wypowiedzieć się

padku tych dwóch procesów.

Niemniej jednak zwra-

cam uwagę na to, że niektóre postępowania general-

nego wykonawcy, czyli niewywiązywanie się z umów

i z porozumień zawartych już w ubiegłym roku, 27 lipca

2012 r., nierealizowanie przez dziewięć miesięcy pla-

nu naprawczego i w ostatniej chwili przedkładanie

propozycji alternatywnego rozwiązania bez dokład-

nych projektów, może być elementem gry procesowej

w sprawach toczących się przed sądami.

Dlatego

w tej sprawie zalecamy wszystkim ostrożność – wszy-

scy, wszystkie strony, musimy być bardzo ostrożni,

jeżeli chodzi o sytuację w związku z tym kontraktem.

Niemniej jednak warto podkreślić, że w budżecie

państwa jest specjalna rezerwa na wypłatę, bez wska-

zywania, jakiemu podmiotowi, zobowiązań Skarbu

Państwa z tytułu zasądzonych prawomocnych wyro-

ków i jeżeli będzie taka potrzeba, to z tej rezerwy sko-

Skarb Państwa swoje interesy skutecznie wyegzekwu-

je, ale to już będzie zależało od sądów powszechnych.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Kolejne pytanie, w sprawie braku prawno-orga-

nizacyjnego otoczenia poszukiwań i eksploatacji gazu

łupkowego, którego konsekwencją jest wycofywanie

się firm zagranicznych z poszukiwań i ewentualnych

inwestycji w tej branży, kierowane jest do prezesa

Rady Ministrów, a zadawać je będzie poseł Ryszard

Zbrzyzny.

Pytanie dodatkowe zadawać będzie poseł

Leszek Aleksandrzak.

Odpowiedzi z upoważnienia

niak, który jest obecny na sali.

Proszę bardzo, pan poseł Ryszard Zbrzyzny.

Dziękuję.

Szanowny Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Do

tej pory wydano 108 koncesji na poszukiwanie ropy

i gazu w łupkach i ten proces koncesyjny nie jest tu

żadnym problemem, jest realizowany w sposób nale-

żyty.

Otrzymało je ponad 20 firm i po 3 latach od tego

momentu doczekaliśmy się tylko 44 odwiertów.

Pod-

kreślam: tylko, bowiem żeby należycie zbadać obszar

koncesyjny, to trzeba tych odwiertów zrobić co naj-

mniej dwa razy tyle.

A więc 20 firm dokonało 44 od-

wiertów, co nie jest wynikiem, który by zadowalał.

W ostatnich miesiącach koncerny północno-ame-

rykańskie, czyli Exxon Mobil, Talisman Energy czy

Marathon Oil, wycofały się z tego przedsięwzięcia,

a są czy były posiadaczami kilkudziesięciu koncesji

na rozpoznanie tych złóż.

Oczywiście uzasadniały

to najczęściej brakiem sukcesów w poszukiwaniach.

A więc pytanie: Czy w Polsce rzeczywiście jest tyle

gazu łupkowego, żeby można było wydobywać go na

skalę przemysłową – jakie nakłady należy ponieść – czy

też gaz łupkowy stał się wyłącznie PR-owskim zabie-

giem pod koniec poprzedniej kadencji?

Oczywiście

chciałoby się, żeby było inaczej.

Wiemy, że PGNiG, a więc nasza firma, i Lotos

posiadają ponad 20 koncesji.

Mamy zatem pytanie:

Czy zamierzamy dochodzić do gazu łupkowego i na

skalę przemysłową, w ilościach wielu miliardów me-

trów sześciennych, wydobywać go przez polskie fir-

my, czy nas po prostu firmy, zachodnie koncerny

w żaden sposób nie interesują?

Na koniec, bo niewiele mam czasu, chciałbym zapy-

tać: Czy faktem jest, czy prawdą jest, że w rządzie trwa

spór na temat powołania bądź niepowołania narodo-

wego operatora kopalin energetycznych?

Z tego co do

mnie dochodzi, pan minister finansów chce być tutaj

decydentem, a śmiem twierdzić, że nie jest on specja-

listą, jeśli chodzi o zagospodarowanie polskich surow-

ców czy polskich bogactw narodowych.

Dziękuję.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Odpowiedzi udzieli pan minister Piotr Woźniak,

Bardzo proszę.

Podsekretarz Stanu

Piotr Grzegorz Woźniak:

kuję za postawione pytania, jako że rzeczywiście po-

ziom informacji w mediach nie odzwierciedla faktycz-

32

nego stanu rzeczy.

Postaram się, chociaż mam tylko

6 minut, szybciutko powiedzieć to, co ważne.

Pan poseł wymienił 3 koncerny: Exxon, Talisman

i Marathon, i może od tego zacznę, bo to może naj-

bardziej interesować, przynajmniej na początek.

Pro-

szę przyjąć moje wyjaśnienia w takim duchu, w jakim

pełnię funkcję.

Jestem głównym geologiem kraju i sta-

nowię organ koncesyjny w stosunku do wszystkich

poszukujących, rozpoznających i wydobywających

wszystkie kopaliny, w tym węglowodory, w kraju.

które uprawniają do wykonywania koncesji.

Firma Exxon, która posiadała 6 koncesji, uprze-

dzała w zeszłym roku w styczniu, w osobnej rozmo-

wie, którą specjalnie na ich własne życzenie mieliśmy

okazję przeprowadzić, że wyniki jej wierceń są nie-

zachęcające.

Jej przedstawiciele żałowali, że nie wzię-

li innych koncesji, bo lokalizacje, które uzyskali,

uznali za nietrafione.

Po wykonaniu zaledwie dwóch

wierceń w ramach tych 6 koncesji firma zrezygnowa-

ła z działalności, z tym że trzy obszary koncesyjne

w ramach tych 6 koncesji rzeczywiście były mało

perspektywiczne.

Zresztą mogą one być inaczej oce-

niane, nie będę ich wymieniał.

Jeśli chodzi natomiast

o pozostałe trzy obszary, natychmiast znaleźli się

chętni.

Dwie koncesje zostały przejęte, zgodnie z pra-

wem i ze wszystkimi regułami, przez Orlen Upstre-

am. Pan poseł nie zechciał wymienić firmy Orlen

Upstream, a akurat ona szczelinuje dzisiaj w otworze

Syczyn, z dużymi perspektywami na sukces, a więc

pozwolę sobie ją przypomnieć.

Dwie koncesje po

Exxon przejął Orlen Upstream, jedna koncesja nato-

miast spośród tych 6 koncesji, jeszcze raz: trzy zosta-

ły złożone, dwie zostały przejęte przez Orlen Upstre-

am, a jedna cały czas figuruje jako wydana na rzecz

firmy Exxon, mało tego, jest wykonywana, to jest

koncesja obejmująca wschodnią część Lubelszczyzny,

przy granicy.

Exxon ma tam partnera, firmę Total.

To jest duża firma francuska, o światowym zasięgu,

która w dalszym ciągu wykonuje zobowiązania kon-

cesyjne, ponieważ koncesja jest perspektywiczna.

Tak więc tytuł firmy Exxon pozostał i gdyby ktoś

zapytał, czy Exxon ma jakąkolwiek koncesję w Pol-

sce, odpowiedź organu koncesyjnego byłaby: tak, ma,

z podaniem numeru ewidencyjnego bloku, na którym

koncesja jest wykonywana, i zakresu robót.

Tak wy-

gląda sprawa w przypadku firmy Exxon.

Firma Talisman skomentowała swoją rezygnację

z 3 koncesji, które otrzymała, w jeden sposób: musi-

my konsolidować front robót i konsolidować swoje

operacje w Europie, likwidujemy w sumie 5 biur eu-

ropejskich, dlatego że zmieniliśmy plany.

Sądzę, że

związane są one z sytuacją finansową firmy Talis-

man.

Wszystkie 3 koncesje firmy Talisman zostały

przejęte przez firmę San Leon i są wykonywane.

W ramach jednej z tych koncesji będzie wykonywany

kolejny zabieg szczelinowania jeszcze w czerwcu, jak

zapowiada obecny właściciel koncesji, czyli firma San

Leon.

To dotyczy jednej z koncesji pomorskich.

Na koniec sprawa firmy Marathon.

Marathon,

oprócz oświadczenia w prasie, nie powiadomił organu

koncesyjnego o jakimkolwiek zamiarze zmiany, na-

tomiast jeszcze w lutym odnotowaliśmy 3 wnioski

koncesyjne ze strony firmy Marathon o zmianę wa-

runków koncesyjnych.

W związku z tym jako organ

koncesyjny nie mogę potwierdzić sytuacji faktycznej

i prawnej takiej, że Marathon rezygnuje.

Oczywiście

analizujemy bardzo precyzyjnie oświadczenia praso-

we dużych spółek, zresztą małych też, tych, które

mają u nas koncesje, dlatego że z tego możemy wnio-

skować o ich planach, co wiąże się z konkretną odpo-

wiedzią na pytania dotyczące liczby wierceń.

Tak

więc analizujemy to.

Proszę zwrócić uwagę, że w oświad-

czeniu prasowym firmy Marathon Oil jasno podano,

że firma będzie się wycofywać do końca przyszłego

roku.

Jest połowa tego roku, więc mamy jeszcze co

najmniej rok na to, żeby Marathon albo zmienił zda-

nie, albo znalazł – najwyraźniej ma taki zamiar, sądzę,

że ma taki zamiar – następcę dla swoich koncesji.

Ostatecznie pozycja organu koncesyjnego wobec

tych wszystkich zdarzeń cały czas jest taka sama.

Dopóki zobowiązania koncesyjne są wykonywane,

nie ma powodu do obaw.

Z koncesji, o których mówi-

my: 11, 3 i 6, czyli w sumie 20 koncesji, trzy zostały

skutecznie złożone i nie sądzę, żeby łatwo znalazł się

na nie chętny, ponieważ są one rzeczywiście słabo

perspektywiczne, natomiast w ramach pozostałych

17 trwają prace i roboty geologiczne, tak jak zostało

przewidziane w koncesjach.

Z punktu widzenia – jesz-

cze raz mówię – organu koncesyjnego nie powiem, że

jest wszystko jedno, ale dopóki trwają roboty pod logo

jednej firmy albo pod logo innej firmy, nie jest dla nas

istotne, czy sukcesem pochwali się jedna czy druga

firma.

Wszystkim firmom życzymy sukcesów, roboty

się toczą.

Taka jest sytuacja bieżąca.

Co do 44 wierceń stwierdzam, że rzeczywiście tyle

zostało wykonanych, w tej chwili 8 jest jeszcze w toku.

W tym roku przewidujemy w sumie około 30 wyko-

nanych wierceń, nawet ponad te, które wynikają z zo-

bowiązań koncesyjnych.

Sytuacja jest taka, że kon-

cesje wydane wcześniej, bo niektóre datuje się nawet

na 5 lat, były wydawane z dość małym zakresem

obowiązkowych robót.

Podam przykład: w przypad-

ku większości koncesji przewidywany był 5-letni

okres ich objęcia, natomiast co do zasady przewidy-

wane było tylko jedno obowiązkowe wiercenie na

obszarze 1200 km

2

, bo maksymalnie taką powierzch-

nię obejmuje standardowy blok.

To jest niesłychanie

mało.

Wyraźnie widać, że firmy zgłosiły się z zamia-

rem rozpoznania sytuacji geologicznej oraz naszych

perspektywicznych złóż gazu łupkowego.

Taki jest

stan faktyczny, a zmienić tego z urzędu oczywiście nie

wolno, dlatego że obecne prawo na to nie zezwala.

(Dzwonek)

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

33

Jeśli mogę, panie marszałku, jeszcze dwie sekun-

dy chciałbym państwu zająć.

Nowe prawo, o którym pan poseł wspominał, li-

kwiduje tę sytuację, diametralnie ją zmienia i popra-

wia, ponieważ to organ koncesyjny będzie występo-

wał z ofertą przetargową i wyłącznie w przetargach

będzie można uzyskiwać koncesje.

Natomiast w ofer-

cie przetargowej, czyli w SIWZ, będzie podany mini-

malny zakres robót, i nie na obszarze 1200 km

2

to jest obszar o wiele za duży do poszukiwania,

zwłaszcza w łupkach.

Wiemy dokładnie – i wiem, że

pan poseł miał z tym styczność – gdzie występują

łupki gazonośne.

Nie ma sensu wydawać koncesji na

ogromne obszary w sytuacji, gdy można ją podzielić

między konkurencję, między firmy, i uzyskać z tego

efekt dla Skarbu Państwa.

A więc sytuacja zmienia

się diametralnie na korzyść.

Nie będzie takich przy-

padków, że zobowiązanie 5-letnie inwestora w ra-

mach koncesji sprowadza się do wykonania jednego

wiercenia i do jednego poligonu czy dwóch poligonów

badawczych o powierzchni 200 km

2

, mających na celu

prowadzenie badań sejsmicznych.

To jest po prostu

za mało, żeby dobrze rozpoznać teren, dobrze rozpo-

znać geologię.

Co do mechanizmu NOKE, tak, NOKE, na razie

oczywiście hasłowo, mówimy o operatorze państwo-

wym, operatorze węglowodorowym.

Taki operator

funkcjonuje we wszystkich trzech krajach europej-

skich, jedynych trzech krajach, które są eksportera-

mi gazu ziemnego netto, to znaczy w Holandii, w Da-

nii i w Norwegii.

Żaden inny kraj europejski nie eks-

portuje gazu, bo więcej się go konsumuje niż produ-

kuje, więc trzeba importować.

Wzorujemy się na

najlepszych.

Przy konstrukcji NOKE wzorujemy się

na najlepszych rozwiązaniach europejskich, ponie-

waż spodziewamy się dużych odkryć gazu i musimy

umieć tym zarządzać.

Pozwolę sobie przypomnieć, pan poseł na pewno

to wie, ale może warto jednak przypominać, że

wszystkie złoża w Polsce są państwowe.

To jest ma-

jątek państwa, to jest majątek Skarbu Państwa i jak

każdym majątkiem należy nim zarządzać.

Najlep-

szym instrumentem zarządzania jest operator pań-

stwowy.

Jest to sprawdzone od kilkudziesięciu lat

zarówno w Danii, jak i w Holandii, nie mówiąc

o Norwegii.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pytanie dodatkowe w tej sprawie zada pan poseł

Leszek Aleksandrzak.

Proszę bardzo, panie pośle.

Dziękuję bardzo.

nie Ministrze!

Trzy interesujące nas tematy.

Po

pierwsze, wiedząc, jaki jest zapał ministra finansów

do nakładania najróżniejszych podatków, mam pyta-

nie: Czy pracuje się już nad kwestią podatku nazy-

wanego od węglowodorów, czyli podatku od wydoby-

cia?

Czy będzie o tym decydował minister finansów,

czy zdecyduje z udziałem ministra gospodarki, bo

obawiamy się, że gdy minister finansów nałoży po-

datek, to znając jego zapęd do nakładania podatków,

zabije tę przedsiębiorczość.

Następne pytanie jest takiej treści: Czy faktem

jest, że dzisiaj, przy obecnych możliwościach techno-

logicznych wydobycia gazu łupkowego, to wydobycie

jest na poziomie 5% złoża?

Tak oceniają fachowcy, że

dzisiaj technologia pozwala na wydobycie ok. 5% ze

złoża, a kolejny raz nie da się tego już wydobywać i 95%

pozostaje w ziemi.

Czy to jest rzeczywiście fakt?

Trzeba też wziąć pod uwagę środowisko, które jed-

nak mimo wszystko ucierpi na tym wydobyciu.

Czy

faktem jest, dzisiaj oczywiście nie jesteśmy w stanie

tego sprawdzić, ale czy założenie, że są to bardzo

duże złoża, jest faktem, czy też po tych odwiertach,

kuję bardzo.

Wicemarszałek

Na pytanie odpowie główny geolog kraju pan mi-

nister Piotr Grzegorz Woźniak.

Bardzo proszę.

ciutko odpowiadam.

Podatek węglowodorowy i w ogó-

le podatki, czyli mówiąc ogólnie, obciążenia przedsię-

biorców prowadzących działalność poszukiwawczą,

rozpoznawczą i wydobywczą, zostały zmodelowane

w nowym prawie w taki sposób, żeby w sumie nie

przekraczały 40% zysku brutto.

Lokuje to nas jako

kraj tak, że dzięki tej regulacji, tej nowej zapropono-

wanej regulacji, jest to mniej więcej mniej niż połowa

średniej stawki europejskiej, więc jest to dość konku-

rencyjne.

Nie ma co ukrywać, że państwo oczywiście musi

czerpać z tego korzyści.

To w ogóle nie podlega dys-

kusji.

Natomiast, jak mówię, ostatnia zmiana w pro-

jekcie regulacji dokonana przez ministra finansów

poszła w bardzo dobrym kierunku, jeśli mogę to w ogó-

le oceniać, ale z całą pewnością na korzyść przedsię-

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

34

biorców, bo podatki zostały odroczone, pobór takich

podatków został, tych nowych, odroczony do 2020 r.

Nie wiem, czy po konsultacjach międzyresorto-

wych to się utrzyma, oby dało się to utrzymać.

Ich

wysokość rzeczywiście oscyluje wokół 40%.

Mówimy

o wszystkich możliwych obciążeniach, to znaczy

tych, które od lat nakłada państwo z tytułu korzy-

stania ze środowiska.

Są to opłaty eksploatacyjne,

opłaty z tytułu użytkowania górniczego etc. plus po-

datki, które bezpośrednio trafiają do Skarbu Pań-

stwa przez ministra... do ministra finansów.

Różnie

to jest oceniane, ale założenie jest takie, żeby nie

przekraczało 40%.

Będziemy się bardzo mocno tego

założenia trzymali.

Jeśli chodzi o poziom sczerpania gazu zawartego,

zresztą on jest zawarty w co najmniej dwóch formach,

on jest serwowany, nieważne.

Średnia światowa, do-

bra średnia światowa, taka, którą oceniają fundusze

inwestycyjne czy partnerzy finansowi tego przedsię-

wzięcia, to jest ok. 20%.

20% tego gazu, który jest

fizycznie zawarty w skale, jest do odzyskania w spo-

sób komercyjny.

Oczywiście zdarzają się i niższe war-

tości, wtedy na ogół się tego nie eksploatuje, ale zda-

rzają się też bardzo duże, dużo wyższe wartości w tzw.

sweet spotach.

Sięgają one nawet czasem podobno

powyżej 40%.

Oczywiście wiemy o tym wszystkim

z literatury, nie wiemy, jak to wygląda w Polsce.

Jeszcze jedna uwaga.

Wydobywanie, do którego

jeszcze na żadną komercyjną skalę oczywiście nie

doszło, bo nie ma żadnej koncesji wydobywczej, nie

nastąpiło, natomiast te próby, które uzyskujemy, ta-

kiego quasi-komercyjnego wydobycia, to znaczy na

skalę, która uprawniałaby do zrównoważenie przy-

najmniej kosztów poniesionych w fazie rozpoznaw-

czej, miały już miejsce.

Miesiące maj i czerwiec będą

bardzo dobrym wskaźnikiem, dlatego że dwie firmy

zdecydowały się na szczelinowania w otworach już

wcześniej wywierconych, to jest, jak mówiłem, na

otworze zlokalizowanym na koncesji oddanej przez

firmę Talisman, obecnie przejętej przez firmę San

Leon, to ma być w czerwcu, a wczoraj rozpoczęły się

szczelinowania na otworze Orlenu, Orlen Upstream

w Syczynie.

W obu tych przypadkach należy spodzie-

wać się bardzo dużych... należy spodziewać się suk-

cesu i ja się tego spodziewam.

Jeśli chodzi o progno-

zy zasobowe, musimy trzymać się prognoz, które

opublikował Państwowy Instytut Geologiczny, czyli

państwowa służba geologiczna.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Kolejne pytania, w sprawie realizacji planu re-

strukturyzacji Stoczni Gdańskiej oraz zagrożenia

upadłością zakładu, kierowane będą do ministra

skarbu państwa.

Odpowiedzi udzieli podsekretarz

Pytanie zadaje pani poseł Beata Kempa.

Bardzo proszę.

Poseł Beata Kempa:

Dziękuję.

Stocznia Gdańska jest kluczowym zakładem polskie-

go przemysłu stoczniowego zatrudniającym tysiące

pracowników.

Jako kolebka „Solidarności” jest rów-

nież żywym symbolem najnowszej historii Polski i de-

mokratycznych przemian, które zostały zapoczątko-

wane wydarzeniami Sierpnia 1980 r.

Dla wielu Pola-

ków to wręcz pomnik naszej narodowej historii.

W związku z powyższym Klub Parlamentarny Soli-

darna Polska z niepokojem przyjął doniesienia me-

dialne o możliwej upadłości Stoczni Gdańsk SA z sie-

dzibą w Gdańsku.

Uważamy, że o dalszych losach tej

firmy powinny decydować nie tylko wskaźniki eko-

nomiczne, ale również kompleksowy plan ratowania

zakładu.

Dlatego, panie ministrze, pytamy: Jakie działania

podjęły Ministerstwo Skarbu Państwa oraz Rada

Ministrów w celu ratowania polskiego przemysłu

stoczniowego, w szczególności Stoczni Gdańsk SA?

Jakie działania podjęło Ministerstwo Skarbu Pań-

stwa oraz Rada Ministrów w celu ratowania polskie-

go przemysłu stoczniowego, w szczególności Stoczni

resort w celu uniknięcia upadłości Stoczni Gdańsk

SA?

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa posiadało

informacje na temat złej kondycji ekonomicznej spół-

ki i jakie działania prewencyjne w tym aspekcie pod-

jęło?

Czy podległy panu resort monitorował realiza-

cję założonego planu restrukturyzacji Stoczni

Gdańsk SA?

Czy plan ten został przez nią zrealizo-

wany?

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa ma dostęp

do sprawozdania z restrukturyzacji zakładu, który

ma trafić do sejmowej Komisji Skarbu Państwa do

końca czerwca?

Czy podległy panu resort rozważa

możliwość wprowadzenia zmian ustawowych, któ-

rych efektem byłoby zwiększenie pomocy publicznej

dla Stoczni Gdańsk?

Jednocześnie, panie marszałku, bardzo proszę,

aby obok tej dzisiejszej odpowiedzi, również na pyta-

nia dodatkowe, na moje ręce jako wiceszefowej Klubu

Parlamentarnego Solidarna Polska została przesłana

kompleksowa odpowiedź na piśmie, ponieważ jest to

ważne nie tylko dla społeczności Gdańska i stoczni,

ale też całej Polski.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Odpowiadać będzie pan minister Rafał Baniak.

Bardzo proszę.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

35

w Ministerstwie Skarbu Państwa

Poseł!

Jeżeli chodzi o plan restrukturyzacji Stoczni

Gdańsk SA, to do końca grudnia Stocznia Gdańsk,

czyli podmiot, gdzie nie ma Skarbu Państwa wprost,

ale jest Agencja Rozwoju Przemysłu jako udziałowiec

pasywny z poniżej 25% udziału w akcjonariacie,

Stocznia Gdańsk zobowiązała się do przywrócenia

trwałej rentowności, do dywersyfikacji produkcji

stoczniowej poprzez rozwijanie produkcji wież wia-

trowych oraz produkcji konstrukcji stalowych, po-

krycia 50% kosztów restrukturyzacji ze środków

niepomocowych, czyli albo ze środków własnych, albo

ze środków pochodzących z finansowania zewnętrz-

nego, komercyjnego, jak też zrealizowania inwestycji

inwestycji w wieże wiatrowe.

Niestety, żadne z tych

zadań nie zostało, według naszej najlepszej wiedzy,

wykonane.

Jeżeli chodzi o sprawozdanie z realizacji

planu, czas na to jest to końca czerwca tego roku.

Czy prace, postęp nad realizacją planu, czy to było

monitorowane?

Tak, Agencja Rozwoju Przemysłu na

bieżąco, w ramach posiadanych możliwości, monito-

rowała realizację wykonania planu, wychodząc z kon-

kretnymi propozycjami.

Warto wspomnieć, że w związ-

ku z tym, że inwestor większościowy wskazywał na

konieczność zwiększania finansowania, czyli zwięk-

szania kapitału w spółce, Agencja Rozwoju Przemy-

słu niejednokrotnie, również w mojej obecności, pro-

ponowała solidarne podwyższenie kapitału.

To moż-

na byłoby wobec istniejących przepisów, unormowań

europejskich obronić, gdybyśmy wspólnie z akcjona-

riuszem większościowym dokonali podwyższenia

kapitału.

Niestety, nie było wiążącej odpowiedzi ze

strony partnerów ukraińskich, którzy, co ważne,

pani poseł, nie chciałbym wchodzić na wątki politycz-

ne, nabyli ten majątek w ostatnich dniach, tygo-

dniach urzędowania rządu premiera Kaczyńskiego.

Tak że trzeba to też mieć na uwadze.

Na to nie mie-

liśmy wpływu.

Istotne jest to, że mimo że udało się temu rządowi

pozyskać inwestora – można by długo dyskutować

o formule pozyskiwania inwestora, ale nie jest to te-

matem pytania pani poseł – już w 2008 r., czyli kilka

miesięcy po decyzji, nastąpiła konieczność zaanga-

żowania dodatkowych kapitałów i z tego wywiązał

się w tym wypadku akcjonariusz mniejszościowy,

czyli Agencja Rozwoju Przemysłu, jakby dokładając

pieniądze.

Tak jak powiedziałem, to było takie pierw-

sze widoczne, wymierne działanie, jeżeli chodzi o włą-

czenie się Agencji Rozwoju Przemysłu, poprzez po-

moc publiczną, jakiej udzieliła agencja, na poziomie

150 mln zł już w 2008 r.

Natomiast stroną odpowie-

dzialną za realizację planu naprawczego jest udzia-

łowiec większościowy.

Plan, który nie został zreali-

zowany, a wobec którego nieznany jest pomysł, który

opierałby się na finansowaniu niepomocowym, powi-

nien być rozliczony do końca czerwca tego roku.

Moż-

na było też poszukiwać formuły nowelizacji tego pla-

nu, o co wielokrotnie zabiegała Agencja Rozwoju

Przemysłu, również organizując stosowne spotkania

z udziałem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsu-

mentów.

Jeżeli chodzi o dzisiejsze zaangażowanie Agencji

Rozwoju Przemysłu, o godz. 13 miało się odbyć spot-

kanie w Agencji Rozwoju Przemysłu, bo ten dialog

trwa, z inwestorem ukraińskim.

Ten dialog jest bar-

dzo trudny, nie tyle z uwagi na samego inwestora,

ile ze względu na otoczenie formalnoprawne doty-

czące pomocy publicznej, ale taki dialog trwa.

Dzisiaj

mieliśmy mieć dwa równoległe spotkania, jedno

w Agencji Rozwoju Przemysłu, a drugie na miejscu,

w Gdańsku, gdzie Agencja Rozwoju Przemysłu szu-

ka innych możliwości (Dzwonek) dla swojej aktyw-

ności, również w celu zapewnienia utrzymania lub

stworzenia nowych miejsc pracy pod konkretne pro-

jekty.

To jest dzisiaj kluczowe, jeżeli chodzi o wzglę-

dy społeczne, bo o względach historycznych, bardzo

ważnych, o których pamiętamy, nie chciałbym mó-

wić w tym wypadku.

Tutaj musimy kierować się ra-

cjonalnością ekonomiczną i regulacjami.

Odpowia-

dając też wprost na pytanie pani poseł, powiem, że

nie mamy, minister skarbu czy polski rząd, możli-

wości zmiany regulacji dotyczącej pomocy publicznej

i taka inicjatywa nie leży po naszej stronie, więc

musimy poruszać się w ramach reżimu prawnego,

w jakim dzisiaj się znajdujemy.

Oczywiście udzielimy

też informacji na piśmie, tak jak życzyła sobie pani

poseł.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę bardzo.

Poseł Piotr Szeliga:

Panie ministrze, zapytam o obecną sytuację pra-

cowników, bo wiemy, że nie były wypłacane pensje.

Czy państwo właśnie w czasie tych rozmów zainte-

resowaliście się sytuacją pracowników stoczni i jakie

tutaj są rozwiązania?

Czy państwo będą przewidy-

wać jakieś wsparcie?

Jaka jest obecna sytuacja?

Sko-

ro mówi pan, że te rozmowy trwają, to pewnie na

bieżąco jest pan informowany, jak ta sprawa wygląda.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę bardzo.

36

Panie Marszałku!

Szanowny Panie Pośle!

Jeżeli

chodzi o pracowników, to jest to kwestia, na którą

zwracamy szczególną uwagę.

Mamy świadomość

tego, że nie zostały w pełni wypłacone wynagrodze-

nia w grupie.

Natomiast to, co my, podległa nam

Agencja Rozwoju Przemysłu, możemy zrobić, to właś-

nie poszukiwać możliwości dotarcia z kapitałem.

Jed-

ną z takich inicjatyw jest dążenie do tego, żeby udzia-

łowiec większościowy Stoczni Gdańskiej odstąpił od

umowy dzierżawy dwóch pochylni, na których mo-

głaby operować Agencja Rozwoju Przemysłu, gdzie

ma cel biznesowy, a uzyskane w ten sposób środki

dla Stoczni Gdańsk mogłyby trafić do pracowników.

Inną możliwością jest nabywanie innych składników

majątku przez Agencję Rozwoju Przemysłu, oczywi-

ście w drodze otwartej, konkursowej, ale zawsze tak,

żebyśmy umieli wykazać potrzebę biznesową.

Takie

transakcje są dokonywane, jeżeli chodzi o Agencję

Rozwoju Przemysłu i Stocznię Gdańską.

Mamy więc

tego świadomość.

Mam nadzieję, że ten problem do-

tyczący ludzi, pracowników uda się rozwiązać w mak-

symalny sposób i że będzie to absolutnie pod ścisłą

kontrolą, pod nadzorem ze strony ministra skarbu

państwa.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

porządzenia ministra zdrowia dotyczącego badań le-

karskich dzieci i młodzieży uprawiających amatorsko

sport, kierowane będzie do ministra zdrowia.

Odpo-

wiedzi udzielał będzie podsekretarz stanu w Minister-

Pytanie jako pierwszy zada pan poseł Tadeusz

Arkit.

Proszę bardzo.

Poseł Tadeusz Arkit:

Problem przedstawiany na przykładzie młodych spor-

towców trenujących w Powiatowym Międzyszkolnym

Ośrodku Sportowym w Chrzanowie dotyczy wszyst-

kich młodych sportowców, a zwłaszcza tych, którzy

uprawiają sport w mniejszych ośrodkach miejskich

i wiejskich.

Zgodnie z ustawą i rozporządzeniem mi-

nistra zdrowia dzieci i młodzież uprawiające amator-

sko sport muszą posiadać badania lekarskie, aby

mogły trenować, a przede wszystkim uczestniczyć we

współzawodnictwie sportowym dzieci i młodzieży.

Do 2011 r. na terenie naszego powiatu działały

dwie poradnie sportowe, które zaspokajały potrzeby

dzieci i młodzieży w zakresie badań pod kątem ich

udziału w zawodach sportowych.

Aktualnie działa

jedna poradnia medycyny sportowej.

Poradnia ta ab-

solutnie nie zaspokaja potrzeb naszych sportowców

pomimo tzw. nadwykonania usług.

Dotyczy to przede

wszystkim badań specjalistycznych, laryngologicz-

nych, okulistycznych, dentystycznych itd., w przy-

padku których okres oczekiwania wynosi do 3 mie-

sięcy, natomiast ważność badań to okres 6 miesięcy.

Wychodzi więc na to, że dzieci zamiast trenować

powinny spędzać czas w kolejce na badania.

Skutku-

je to tym, że młodzież często nie posiada aktualnych

badań i pomimo systematycznego treningu i zaanga-

żowania w podnoszenie swoich kwalifikacji sporto-

wych nie może uczestniczyć w zawodach sportowych.

Aktualnie w naszym ośrodku w 20 grupach tre-

ningowych uprawia sport ponad 300 dzieci i młodzie-

ży.

Na przełomie września i października rozpoczy-

nają oni sezon rozgrywkowy.

Gdy po powrocie z wa-

kacji młodzi sportowcy udają się do przychodni, aby

uaktualnić swoje badania lekarskie, dowiadują się,

że najbliższy termin badań to początek listopada.

W ten sposób zostaje zniweczona cała praca na obo-

zach sportowych i przygotowania do sezonu, gdyż bez

badań lekarskich młodzież oczywiście nie zostanie

dopuszczona do rozgrywek sportowych.

Panie ministrze, aby wyjść naprzeciw uzasadnio-

nym potrzebom, wydaje się, że warto zastanowić się

nad następującymi rozwiązaniami.

Po pierwsze, zmia-

na rozporządzenia ministra zdrowia w zakresie badań

specjalistycznych do karty zdrowia sportowca dla dzie-

ci i młodzieży amatorsko uprawiających sport.

Sądzę,

że taki zakres badań specjalistycznych jest zbędny

i niepotrzebnie angażuje środki budżetowe, które mogły-

by być wykorzystane przez osoby bardziej potrzebujące.

Po drugie, być może wydłużenie ważności badań, np.

do jednego roku.

I po trzecie, wydaje się, że najlepszym

rozwiązaniem byłoby, aby o dopuszczeniu do amator-

skiego uprawiania sportu decydował lekarz rodzinny,

który jest najbliżej dziecka i doskonale jest zorientowa-

ny w jego aktualnym stanie zdrowia.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

sterstwie Zdrowia pana Igora Radziewicza-Winni-

ckiego.

Proszę bardzo.

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Zdrowia

wie!

Dziękuję za pytanie, ale, szczerze mówiąc, nie

37

podzielam intencji pana posła.

Mianowicie wydaje

się, że przyjęty kilka lat temu w Polsce konsensus

dotyczący standardu badań lekarskich dopuszczają-

cych młodych sportowców do wykonywania aktyw-

ności sportowej jest pewnego rodzaju kompromisem,

jeśli chodzi o kompetencje – mówił o tym pan poseł

– lekarza rodzinnego, lekarza pierwszego kontaktu,

czyli tych, którzy faktycznie znają dziecko.

Nie ma wątpliwości, że jest to wystarczająca kom-

petencja do tego, by na przykład dopuścić dziecko do

zajęć wychowania fizycznego realizowanych w szko-

le albo do rekreacyjnej aktywności sportowej niero-

zumianej jako udział w klubie sportowym, do regu-

larnego ciągłego obciążenia wysiłkiem fizycznym.

Trzeba jednak pamiętać, że podjęcie wysiłku fizycz-

nego podczas zajęć realizowanych w ramach klubów

sportowych, intensywnych treningów trwających

zwykle kilka godzin albo uprawiania specyficznych

sportów, np. sportów walki, boksu, kickboxingu tu-

dzież nurkowania, wymaga bardzo wnikliwej, do-

kładnej oceny stanu zdrowia i wpływu, jaki ten wy-

siłek fizyczny, sportowy będzie miał na stan zdrowia

młodego człowieka.

Z jednej bowiem strony rzeczy-

wiście, o czym pan poseł wspomniał, dotykamy tego

tematu, jakim jest promowanie aktywności fizycznej

istnieje stosunkowo duże ryzyko egzemplifikacji nie-

których kondycji zdrowotnych, przede wszystkim na

przykład zaburzeń rytmu serca, które mogą być przy-

czyną negatywnych zjawisk, są główną przyczyną

nagłych zgonów – zgony boiskowe wynikają przede

wszystkim z dysrytmii.

Identyfikacja tych dzieci, dla

których sport wiąże się przede wszystkim z ryzykiem

nagłego zgonu, jest tylko i wyłącznie kompetencją już

nie lekarza rodzinnego, a lekarza specjalisty medy-

cyny sportowej i należy do elementarnych obowiąz-

ków orzecznictwa sportowo-lekarskiego.

Niby to

proste badanie, ocena odcinka QT i wyliczenie współ-

czynnika QTC, a jednak okazuje się, że postępowanie

z tymi pacjentami może być dramatycznie różne

i konsekwencje uprawiania sportu dla nich też mogą

być różne.

Znamy takie sytuacje, była znana sprawa

prokuratorska, kiedy to lekarz zaprzyjaźniony z ro-

dziną podpisywał zgodę, nie widząc przeciwwskazań

– był okulistą, jak się okazało – a dziecko miało rze-

czywiście zespół long QT i po trzech miesiącach

zmarło na boisku właśnie.

Jest to jedna z tych

śmierci, których można by uniknąć, gdyby właściwy

specjalista we właściwym czasie obejrzał dziecko

i ocenił jego stan zdrowia i jego zdatność do upra-

wiania sportu.

Drugie pytanie pana posła, czy można by było

zmienić częstotliwość wykonywania badań i ich za-

kres.

Rzeczywiście aktualnie obowiązujące rozporzą-

dzenie być może w niektórych obszarach budzi pew-

ne kontrowersje, szczególnie wówczas, kiedy oczeku-

jemy, że na przykład szachiści będą obligatoryjnie

podlegali badaniu, próbie wysiłkowej.

Jesteśmy ot-

warci jako Ministerstwo Zdrowia do dyskusji w tym

zakresie, współpracujemy z konsultantem krajowym.

Wydaje się, że część zapisów tego rozporządzenia ko-

szykowego co do porad z zakresu medycyny sportowej

winna być zmieniona czy unowocześniona.

Z drugiej

jednak strony warto zwrócić także uwagę na fakt, że

aktywność sportowa i kontakt z orzecznictwem spor-

towo-lekarskim stanowi niezwykle cenną okazję do

udzielania szeregu świadczeń profilaktycznych.

War-

to tutaj wspomnieć o tym, że prawie 86% polskich

sześciolatków ma próchnicę zębów, 80% dwunasto-

latków, z różnych badań to wynika, i wydaje się, że

wprowadzenie obligatoryjnego badania stomatolo-

gicznego jest jednym z cennych elementów orzeczni-

ctwa sportowo-lekarskiego, aczkolwiek zgadzam się,

że być może szachistom nie jest potrzebne profilak-

tyczne, a już na pewno nie jako badania przesiewowe,

wykonanie badania na ergometrze z oceną funkcji

układu krążenia.

Dziękuję uprzejmie.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pytanie dodatkowe w tej sprawie zada pani poseł

Krystyna Poślednia.

Poseł Krystyna Poślednia:

Dziękuję.

Trochę spodziewałam się takiej odpowiedzi pana mi-

nistra w tym zakresie, rozumiem, że te odpowiedzi

są przejawem wielkiej troski o zdrowie naszych dzie-

ci i młodzieży, tych, którzy zaczynają borykać się

z uprawianiem sportu, a będą szli zapewne w stronę

sportu wyczynowego, niemniej należy także przyj-

rzeć się temu, co dzieje się w terenie.

Ja, reprezentu-

jąc województwo wielkopolskie, zauważam duży brak

lekarzy ze specjalizacją sportową, za niskie są też

kontrakty, żeby naprawdę bez wielkich przeszkód

można było dostać się do lekarza sportowego.

Stąd

nasza troska idzie w tym kierunku – chcąc rozwijać

sport, przejść już do fazy sportu amatorskiego, w któ-

rym obowiązują przepisy dotyczące badań zdrowot-

nych, musimy uwzględnić tzw. fazę sportu powszech-

nego.

(Dzwonek) Powszechnie jest znana bariera

dostępu do tej drugiej fazy, brakuje nam tej ciągłości.

I tutaj apelowalibyśmy do Ministerstwa Zdrowia,

żeby rozważyć możliwość, albo monitorować, jakie są

potrzeby co do kontraktowania lekarzy sportowych,

tak żeby zabezpieczyć, umożliwić właściwy dostęp do

badań we właściwym okresie, by młody człowiek

mógł korzystać w pełni z możliwości uczestnictwa

w zawodach sportowych.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Zdrowia Igor Radziewicz-Winnicki

38

Odpowiedzi udzieli pan minister, bardzo proszę.

Podsekretarz Stanu

cę do koncepcji bezpieczeństwa.

Nie ulega wątpliwo-

ści, że medycyna sportowa jest jedną z tych gałęzi

medycyny, które wymagają dalszego inwestowania

i rozwoju.

Blisko 40 mln nakładów na świadczenia

z tego zakresu to, wydaje się, niewspółmierna kwota

w stosunku do potrzeb tej ważnej gałęzi.

Jednak bio-

rąc pod uwagę cykliczność badań, a nie ich pilność,

biorąc pod uwagę fakt, że to są badania, które planu-

je się na rok do przodu, na dwa lata do przodu albo

na pół roku do przodu, w zależności od uprawianej

dyscypliny sportu i wskazań medycznych, ten argu-

ment co do trudnego dostępu i kolejek, jestem prze-

konany, można oddalić.

Myślę, że reprezentując mi-

nistra zdrowia, będę stał na stanowisku, iż bezpie-

czeństwo tych dzieci jest znacznie ważniejsze niż

kwestia ewentualnych utrudnień co do dostępu i moż-

liwości kontynuacji ich kariery sportowej, tym bar-

tutaj o stanach przypadkowych czy błahych dla zdro-

wia.

Jeżeli ktoś uprawia sporty walki i ma bóle głowy

albo zaczyna mieć zmiany w elektroencefalogramie,

ciwwskazanie do kontynuowania tej kariery sporto-

wej, dlatego że zaraz zaczną się, jak można się spo-

dziewać, następstwa fatalne na przykład dla zdolno-

ści poznawczych tego człowieka.

Dlatego bezwzględ-

nie liczba lekarzy medycyny sportowej jest niewy-

starczająca w kraju.

Ale proszę też pamiętać o tym,

że aktualnie obowiązujące rozporządzenie wyraźnie

wskazuje na to, że nie tylko specjalista medycyny

sportowej może udzielać tego typu świadczeń, lecz

także lekarze, którzy są w trakcie specjalizacji – wy-

starczy, że ukończyli kurs wprowadzający do medy-

cyny sportowej, i już mogą udzielać świadczeń.

Bez-

pieczeństwo zdrowotne będzie miało zawsze przewa-

gę nad innymi aspektami, w tym organizacyjnymi,

dla sportu.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Kolejne pytanie kierowane będzie do prezesa

Rady Ministrów, w sprawie planowanego przebiegu

chy Potok) – Mysłowice (Kosztowy II) przez tereny

górnicze kopalń Brzeszcze i Silesia, co może dopro-

wadzić do likwidacji wyżej wymienionych kopalń

i utraty tysięcy miejsc pracy.

Odpowiedzi z upoważ-

nienia prezesa Rady Ministrów udzieli podsekretarz

ska-Bartkiewicz.

Pytanie zadawać będzie pani poseł

Szydło, a pytanie dodatkowe – pan poseł Stanisław

Szwed.

Bardzo proszę, pani poseł.

Poseł Beata Szydło:

Dziękuję bardzo, panie marszałku.

Zarząd Kompanii Węglowej wystosował pismo

do dyrekcji Kopalni Węgla Kamiennego Brzesz-

cze, w którym zobowiązał do przedstawienia w ter-

minie do 15 czerwca 2013 r. programu restruktury-

zacyjnego, obejmującego między innymi oszacowanie

kosztów restrukturyzacji i przedstawienie zasobów

do alokacji ze wstępnym harmonogramem.

Jako uza-

sadnienie tej decyzji zarząd podał między innymi

brak ostatecznej decyzji o przebiegu drogi S1 i zagro-

żenie wynikające z tego faktu dla kopalni.

Jest to po

raz pierwszy tak wyraźnie sformułowane – postawie-

nie kwestii budowy S1 jako zagrożenia.

Mamy nieod-

parte wrażenie, że przyjęcie wariantu C doprowadzi

początkowo do ograniczenia funkcjonowania kopal-

ni, a w kolejnych latach do jej likwidacji, dlatego że

mowa o alokacji środków i zasobów jest niczym in-

nym jak prowadzeniem wprost właśnie do likwidacji

kopalni.

A można też odnieść wrażenie, że podjęcie

decyzji o przebiegu trasy S1 staje się pretekstem do

rozpoczęcia działań, które zapowiedział minister

Tomczykiewicz, czyli mających na celu likwidację

kopalń węgla kamiennego.

Chcę tylko nadmienić, że

obecnie zatrudnionych w zakładzie, w kopalni

Brzeszcze jest 3152 pracowników z 64 gmin woje-

wództwa małopolskiego i śląskiego.

Kopalnia jest

sce.

Jej likwidacja lub ograniczenie funkcjonowania

będzie oznaczać degradację ekonomiczną i społeczną

regionu Małopolski zachodniej.

ła już decyzja dotycząca wyboru wariantu przebiegu

trasy S1, jeżeli tak, to jaki to jest wariant, a jeżeli nie,

to kiedy to nastąpi i czy będzie brane pod uwagę dal-

sze funkcjonowanie kopalni (Dzwonek) zgodnie z kon-

cesją udzieloną przez ministra środowiska do roku

2040 w wyniku wyboru tych wariantów?

Dziękuję.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Proszę o odpowiedź na zadane pytanie panią mi-

nister Patrycję Wolińską-Bartkiewicz.

Bardzo proszę.

39

Dziękuję.

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Przy tak sformu-

łowanym pytaniu powinnam się posilić pomocą ze

strony Ministerstwa Gospodarki, niemniej jednak

chciałabym odnieść się do kwestii, które wynikają

wyłącznie z planowanego przebiegu trasy drogi eks-

presowej S1 na odcinku Kosztowy – Suchy Potok.

To

jest inwestycja, która ma dosyć długą historię, jeżeli

chodzi o przygotowanie i wybór wariantu najkorzyst-

niejszego pod względem społeczno-ekonomicznym.

Historycznie, w lutym 2008 r.

Generalna Dyrekcja

dwóch wojewodów, małopolskiego i śląskiego, wnio-

sek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunko-

się analizą obejmującą pięć wariantów.

Mając na

uwadze problemy urbanizacyjne, szkody górnicze

i znaczne oddziaływanie na teren, obszar dziedzictwa

kulturowego, jakim jest obóz w Oświęcimiu, opraco-

wano wariant szósty przebiegu trasy, który nie mógł

być wzięty pod uwagę z racji ustanowienia obszaru

Natura 2000 Stawy w Brzeszczach i ze względu na

występowanie znaczącego negatywnego oddziaływa-

nia na ten obszar i na gatunek chroniony na tym

obszarze.

Powstał w wówczas pewien pat decyzyjny,

ponieważ w międzyczasie zmieniła się ustawa i wpro-

wadzone zostały nowe organy wydające, odpowie-

dzialne za ochronę środowiska i ocenę oddziaływań

środowiskowych inwestycji.

A więc inwestor zdecy-

dował o wyborze konsorcjum, które zaprojektowało

studium techniczno-ekonomiczno-środowiskowe i za-

proponowało nowe cztery warianty przebiegu tej in-

westycji na terenie województwa śląskiego i małopol-

skiego.

Samo konsorcjum pod względem ekonomicz-

no-społeczno-środowiskowym zarekomendowało do

wyboru jako równorzędne warianty A i C. Przypo-

mnę: Wariant A – 39,7 km; węzły drogowe: Kosztowy

II, Lędziny, Bieruń, Oświęcim, Miedźna, Stara Wieś,

Suchy Potok; przebieg wariantu przez gminy: Mysło-

wice, Lędziny, Imielin, Bieruń, Bojszowy, Miedźna,

Bestwina, Wilamowice, Bielsko-Biała.

Wariant C

– o długości prawie 41 km; węzły drogowe: Kosztowy

Mysłowice, Lędziny, Imielin, Bieruń, Bojszowy,

Oświęcim, Bestwina, Brzeszcze, Wilamowice, Biel-

sko-Biała.

W wariancie II negatywne znaczące oddziaływa-

nie na środowisko nie jest wykluczone.

Wariant D

również jest przez inwestora wskazywany jako ten,

w którym zanadto ingeruje się w obszary chronione

kulturowo i środowiskowo.

Nie ma praktycznie żadnego wariantu, który nie

byłby oprotestowany przez jakąkolwiek stronę, inte-

resariusza, czy samorząd terytorialny, czy gospodar-

cze organizacje, czy Polski Komitet do Spraw

UNESCO i Narodowy Instytut Dziedzictwa.

Do ministerstwa transportu wpływają różne pro-

testy.

Mamy naprawdę potężny udokumentowany

spis problemów, które na miejscu występują.

Obecnie

bardzo dużo skarg i pytań wpływa ze strony organi-

zacji związkowych działających w kopalniach.

Odniosę się do tego, jaki jest harmonogram przy-

gotowań do realizacji tej inwestycji.

Na przełomie

na posiedzeniu Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwe-

stycyjnych, które to ciało znajduje się przy general-

nym dyrektorze dróg krajowych i autostrad w War-

szawie.

To ciało, KOPI, składa się z przedstawicieli

inwestora, projektantów, ale również samorządu te-

rytorialnego i organizacji społecznych.

Chodzi o to,

aby na tym etapie wybrać wariant przebiegu realiza-

cji inwestycji, który najmniej oddziałuje na interesy

wszystkich stron.

To ciało ma zarekomendować wy-

bór najkorzystniejszego wariantu, tak aby inwestor,

czyli generalny dyrektor dróg krajowych i autostrad,

mógł złożyć do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środo-

wiska w Katowicach wniosek o wydanie decyzji o śro-

Mogę zapewnić, że generalny dyrektor, na nasz

wniosek, bo takie rozmowy przeprowadzaliśmy, bę-

dzie bardzo ostrożny w podejmowaniu decyzji w KOPI

i zaprosi wszystkie strony, które zgłosiły się do mini-

sterstwa, również do Generalnej Dyrekcji Dróg Kra-

jowych i Autostrad w sprawie pewnych swoich udo-

kumentowanych interesów.

Można się spodziewać, że KOPI będzie bardzo

długo procedowało wybór najkorzystniejszego wa-

riantu z tych względów, że tak naprawdę nie ma wa-

riantu najkorzystniejszego w tym momencie, opty-

malnego i akceptowanego przez wszystkie strony.

Od wyniku prac KOPI będzie uzależnione to, czy

generalny dyrektor złoży wniosek o wydanie decyzji

lizację inwestycji.

A ta decyzja będzie stanowiła o prze-

biegu drogi.

Wszystkie postulaty i wszystkie kwestie, które

pani poseł podnosiła w pytaniu, będą uwzględnione

przy wyborze najkorzystniejszego wariantu.

Na pew-

no nie dopuścimy do takiej sytuacji, żeby realizować

wariant, który zniszczy nam potencjalne źródło

wzrostu ruchu w tym obszarze, bo w tych analizach

pojawia się sprawa wzrostu potoków, wzrostu natę-

żenia ruchu generowanego przez kopalnie.

Dziękuję

bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Szwed.

Bardzo proszę.

40

Poseł Stanisław Szwed:

Dziękuję, panie marszałku.

Pani minister, jak już pani powiedziała, problem

z wyborem trasy S1 ciągnie się od wielu lat.

Już mie-

liśmy etap wydania decyzji środowiskowej.

Pani po-

seł Beata Szydło mówiła o kopalni Brzeszcze.

Ja po-

wiem o drugiej kopalni, kopalni Silesia, uratowanej

dzięki prywatnemu inwestorowi, który wszedł do niej

i zainwestował tam już ponad 600 mln zł.

To ponad

1600 miejsc pracy.

Kompania Węglowa chciała tę ko-

palnię zlikwidować.

I w jednej kopalni, i w drugiej są duże pokłady

węgla.

I nie może być tak, że wybór któregoś z wa-

riantów trasy nastąpi kosztem tego, że część tych

kopalń zostanie zamknięta czy nie będzie wydobycia

węgla, bo to byłoby zupełnie bezcelowe.

Mówiła pani o Naturze 2000.

Jeżeli jest możliwość

wyboru, to na pewno powinno przeważyć na szali

utrzymanie miejsc pracy, a nie ten drugi wybór, o któ-

rym pani mówiła, dotyczący Natury 2000.

Biorąc pod

uwagę protesty samorządów (Dzwonek), ale i protesty

strony społecznej, jak i zainteresowanych firm, czyli

jednej kopalni i drugiej, warto wrócić do tych pierw-

szych propozycji, które jednak uwzględniały postu-

laty, czyli do szóstej propozycji, która była przyjęta

w pierwotnej wersji.

Była już w tej sprawie podejmo-

wana decyzja o wydaniu warunków środowiskowych.

Dziękuję.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Na pytanie dodatkowe również udzieli odpowiedzi

pani minister Patrycja Wolińska-Bartkiewicz.

Bardzo proszę.

Podsekretarz Stanu

Myślę, że bardziej było to podsumowanie i konty-

nuacja sprawy tamtego pytania.

Oczywiście tak jak

w poprzedniej mojej odpowiedzi mówiłam, obie ko-

palnie i oba pokłady węgla będą brane pod uwagę

przy wyborze najkorzystniejszego wariantu.

Oba-

wiam się jednak, na co chciałabym zwrócić uwagę,

że nie mogę powtórzyć tego, co pan poseł powiedział

– że trzeba coś poświęcić kosztem czegoś.

To będzie

musiało zostać przeanalizowane z uwzględnieniem

bardzo złych doświadczeń z poświęcaniem obszarów

Natura 2000 przy inwestycjach drogowych.

Nie

chcielibyśmy powtarzać tego błędu.

Niemniej jednak

na pewno będą brane pod uwagę wszystkie rozwią-

zania.

Jeżeli chodzi o Naturę 2000, to są pewne pro-

cedury, które pozwalają inwestować w tych obsza-

rach pod warunkiem wykonania szeregu działań.

Oczywiście, jeżeli ten wariant zostanie uznany za

najkorzystniejszy, to tak się stanie.

Niemniej jednak

na pewno nie chcielibyśmy budować jako resort

transportu – myślę, jako cały rząd – dróg w miejscu,

kiedy wywołują one tak straszne protesty i niszczą

zasoby naturalne: czy to węgiel kamienny, czy to ob-

szary chronione w ramach sieci Natura 2000.

Dzię-

kuję bardzo.

Wicemarszałek

Pytania w sprawie powołania programu dotyczą-

cego zdrowia prekoncepcyjnego będą kierowane do

ministra zdrowia.

Odpowiadać będzie podsekretarz

Radziewicz-Winnicki.

Pytania będzie zadawał pan

poseł Waldy Dzikowski, a pytanie dodatkowe zada

pan poseł Łukasz Borowiak.

Bardzo proszę.

Poseł Łukasz Borowiak:

Dziękuję, panie marszałku.

Szanowny Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Zdrowie

prekoncepcyjne można streścić przewodnią myślą

w następujący sposób: dbając o to, aby dziecko uro-

dziło się zdrowe, trzeba zadbać najpierw o zdrowie

jego rodziców, i to już od wczesnego dzieciństwa.

Diagnostyka to dwa projekty Unii Europejskiej

realizowane z udziałem Polski, które nabierają jesz-

cze większego znaczenia wobec systematycznie ma-

lejącej liczby urodzeń w Polsce i ogólnoeuropejskiej

tendencji przesuwania decyzji o rodzicielstwie na lata

późniejsze.

Największym rejestrem EUROCAT jest

Polski Rejestr Wrodzonych Wad Rozwojowych obej-

mujący cały kraj.

Od 2001 r.

Polska aktywnie uczest-

niczy w realizacji wspólnych celów dotyczących mo-

nitorowania i profilaktyki wad wrodzonych w Euro-

pie.

W Polsce niektóre wady wrodzone występują

stotliwością niż wynosi średnia dla wszystkich kra-

jów Unii Europejskiej.

Warto również wspomnieć o projekcie EUROme-

diCAT, który ma na celu sprawdzenie bezpieczeństwa

dla płodów czterech grup leków będących obecnie

przedmiotem szczególnego zainteresowania ze wzglę-

du na ich coraz częstsze stosowanie w okresie ciąży.

Niestety żadne wnioski wypływające z realizacji tych

zdrowia prekoncepcyjnego.

W wielu krajach została

już opracowana strategia działania i istnieją progra-

my rządowe dotyczące zdrowia prekoncepcyjnego.

Działania takie dotyczą nie tylko obszaru opieki me-

dycznej, lecz także edukacji całego społeczeństwa,

w tym także młodzieży szkolnej.

41

W związku z powyższym uprzejmie zapytuję pana

ministra: Czy w najbliższym czasie zostanie opraco-

wana strategia działania oraz program rządowy do-

tyczący zdrowia prekoncepcyjnego?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę o odpowiedź pana ministra Igora Radzie-

wicza-Winnickiego.

Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Zdrowia

danie niezwykle ważnego pytania, przyznam szcze-

rze, że bardzo interdyscyplinarnego, bo państwo

posłowie zadali pytanie w zasadzie wszystkim mini-

strom, a skierowali je – nie wiem dlaczego – wyłącz-

nie do ministra zdrowia.

Otóż wydaje mi się, że warto powiedzieć i zacząć

od tego, że w zasadzie mamy dzisiaj taki program,

którego zadaniem jest poprawa skuteczności i jakości

opieki, czegoś, co nazywamy zdrowiem reprodukcyj-

nym, a mianowicie jest to fragment takiej konstytu-

cji działań na rzecz opieki zdrowotnej i objęcia oby-

wateli szeroko rozumianą ochroną zdrowia, czyli

narodowy program zdrowia.

W celu operacyjnym pod

numerem 7 w „Narodowym programie zdrowia” za-

pisano, iż są to działania z zakresu poprawy opieki

ckiem.

Następnie uwzględniono konkretne działania

czy wskazano kierunek w postaci kształtowania

prozdrowotnych postaw i przeciwdziałania antyzdro-

wotnym zachowaniom przyszłych rodziców w okresie

przedkoncepcyjnym, w czasie ciąży i opieki nad nie-

mowlęciem i małym dzieckiem.

Warto także zauważyć, że Ministerstwo Zdrowia

opracowało standard opieki okołoporodowej, który

został opublikowany jako rozporządzenie ministra

zdrowia.

W końcu w ramach programów zdrowot-

nych realizowanych na podstawie art. 48 czy art. 31

ustawy o świadczeniach realizujemy kilka progra-

mów, których celem jest zmniejszenie problemów

zdrowotnych wynikających z częstości wad wrodzo-

nych, o których mówił pan poseł.

Mamy zatem „Program badań przesiewowych

program, którego celem jest identyfikowanie i wczes-

ne leczenie ciężkich wrodzonych schorzeń.

Mamy

program kompleksowej diagnostyki i terapii we-

wnątrzmacicznej.

Jesteśmy jednym z krajów, który

wykonuje operacje in utero, czyli operacje wewnątrz-

maciczne płodów czy na płodach, które pozwalają

tym płodom rodzić się bez wad wrodzonych, które

zostają stwierdzone w okresie prenatalnym.

Mamy

w końcu od niedawna program leczenia niepłodności

metodą medycznie wspomaganej prokreacji, ale ro-

zumiem, że jest to poza pytaniem pana posła, i mamy

program badań prenatalnych realizowanych ze

świadczeń Narodowego Funduszu Zdrowia, gdzie

kwalifikacją wejścia do programu jest istnienie sze-

regu kryteriów medycznych zwiększających ryzyko

wystąpienia wad wrodzonych u płodu.

W końcu warto powiedzieć, odpowiadając na część

pytań zadanych przez pana posła, że istnieje szereg

czynników obciążających: społecznych, medycznych,

środowiskowych, które powodują zwiększone ryzyko

występowania wad wrodzonych w Polsce.

Szacuje się,

że 3,5–4 na 100 porodów to porody dzieci, które mają

jakąś wadę wrodzoną.

Mamy np. fatalny wskaźnik

w naszym kraju dotyczący palenia tytoniu.

Wielo-

krotnie o tym mówiliśmy.

Wysoka Izba pochylała się

nad tym problemem.

Niestety ciągle 22% Polek to oso-

by, które w czasie ciąży są narażone na bierne palenie,

na wdychanie środowiskowego dymu tytoniowego.

Warto w końcu również powiedzieć, że 7, być

może 10, według różnych badań, kobiet ciężarnych

nie zaprzestaje palenia w czasie ciąży, pali przez całą

ciążę.

Prawdopodobnie 30% – trudno tutaj mówić

o dokładnych danych z uwagi na fakt, że alkohol jest

takim czynnikiem, który nie daje markera biologicz-

nego, a zatem trudno stwierdzić, czy ktoś używa al-

koholu, czy nie używa alkoholu w ciąży w inny sposób

niż za pomocą badań kwestionariuszowych – szacuje

się, że nawet 30%, a na pewno 15% kobiet w ciąży uży-

wa alkoholu, a to, jak wiadomo, jest jednym z najistot-

niejszych czynników powodujących wystąpienie feto-

patii alkoholowej.

To są dane.

Pan poseł w swoim pytaniu dociekał również

obecności badań, które mówią o bezpieczeństwie sto-

sowania produktów leczniczych.

Tu warto powiedzieć, że implementujemy w tej

chwili prawo unijne, a mianowicie dyrektywę unijną

Pharmacovigilance, która wzmacnia nadzór nad

działaniami niepożądanymi produktów leczniczych,

przede wszystkim dając nie tylko profesjonalistom,

ale użytkownikom, czyli pacjentom, prawo do zgła-

szania wszystkich działań niepożądanych.

Spieszę

donieść, jeżeli chodzi o wymienione grupy leków, o któ-

re pytał pan poseł, a mianowicie analogi insuliny,

leki antydepresyjne wczesnego wychwytu serotoniny

oraz leki przeciwpadaczkowe i przeciwastmatyczne,

że dane dotyczące ich toksyczności, zebrane przez

Europejską Agencję Leków EMA, wskazują, że w przy-

padku insuliny glargine nie stwierdzono działania

uszkadzającego ani toksycznego, jeżeli chodzi o płód,

a insulina detemir nie wywołuje wad rozwojowych

i nie działa szkodliwie na płód.

Jeżeli chodzi o krótko

działające analogii insuliny, to brak jest wystarcza-

jących danych, badania na zwierzętach nie wykazały

działania teratogennego.

Retygabina została niedaw-

no objęta obwieszczeniem refundacyjnym, jest to lek

Poseł Łukasz Borowiak

42

stosowany w padaczce.

Mogę domniemywać, że ten

lek autorzy pytania nazywają nowoczesnym lekiem

przeciwpadaczkowym.

Wiadomo o nim tyle, że nie-

stety brak jest wystarczających danych, jeżeli chodzi

o jego stosowanie przez kobiety w ciąży, natomiast

badania na zwierzętach są niewystarczające do oceny

toksyczności reprodukcyjnej.

Lakozamid aktualnie

nie jest refundowany w Polsce, ale brak wystarcza-

jących danych dotyczących jego stosowania przez

kobiety w ciąży również nie pozwala na jednoznacz-

ne stwierdzenie, czy jest to lek toksyczny, czy nie.

(Dzwonek) Jeśli pan marszałek pozwoli, powiem jesz-

cze dwa zdania, by zakończyć wątek leków.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę bardzo.

Sertralina, czyli inhibitor SSRI, o który pytał pan

poseł, również nie ma odpowiednich badań z grupą

kontrolną, żeby stwierdzić, czy rzeczywiście powodu-

je występowanie wad wrodzonych, czy nie.

Jeżeli

chodzi o paroksetynę, niektóre badania sugerują, że

stanowi większe ryzyko dla płodu.

Fluoksetyna nie

wykazuje działania teratogennego, a w wypadku flo-

woksaminy badania na zwierzętach wykazały zwięk-

szenie śmiertelności u płodów i zmniejszenie masy

ciała.

Te dane są oczywiście znane, są w farmakopei,

mają do nich dostęp lekarze.

Te osoby, które prowa-

dzą terapie z innych wskazań, dotyczące padaczki czy

depresji u osób, które są w ciąży, mają dostęp do tej

wiedzy i modyfikują terapię w ten sposób, by nie

zwiększać ryzyka dla płodu.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Kolejne pytania kierowane będą do ministra go-

spodarki.

Będą to pytania w sprawie zapowiedzi mi-

nistra gospodarki dotyczących zamiaru likwidacji

kopalń, a także wyjaśnienia informacji w zakresie

ewentualnej sprzedaży przez Kompanię Węglową SA

Kopalni Węgla Kamiennego Piekary na rzecz spółki

Węglokoks SA.

Odpowiadał będzie sekretarz stanu

w ministerstwie gospodarki pan Tomasz Tomczykie-

wicz.

Pytania zadawał będzie pan poseł Grzegorz

Tobiszowski i pan poseł Jerzy Polaczek.

Bardzo proszę.

Poseł Grzegorz Tobiszowski:

nie Ministrze!

Niedawno pojawiła się pańska wypo-

wiedź, panie ministrze, iż sytuacja w górnictwie po-

woduje, że trzeba będzie się zastanowić nad likwida-

cją niektórych kopalń.

Chciałbym zadać pytanie,

o których kopalniach pan myśli i czy będziemy likwi-

dować kopalnie poprzez połączenie, robiąc dwa za-

kłady zarządzane przez jednego dyrektora, czy bę-

dzie to inna formuła.

Chciałbym skierować konkret-

ne pytanie o kopalnię Brzeszcze, bowiem pojawiły się

głosy, dopytywano się, czy ta wypowiedź obejmuje tę

kopalnię, a także zapytać pana ministra o to, jakie

kryteria przyjmuje ministerstwo, oceniając, że niektó-

re kopalnie trzeba będzie zamykać czy likwidować.

Kolejna kwestia związana jest z obecną sytuacją

na rynku węgla.

Czy ministerstwo, kompania czy

holding mają pomysł, jak przeciwdziałać pojawiającej

się dużej ilości węgla, szczególnie ze Wschodu, z Ro-

sji, na polskim rynku, który to węgiel zaczyna domi-

nować.

Chodzi o sprzedaż węgla kamiennego na pol-

skim rynku.

Dziękuję bardzo.

Poseł Jerzy Polaczek:

Tytułem uzupełnienia, jeżeli można.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Bardzo proszę.

Poseł Jerzy Polaczek:

W kwestii dotyczącej zamiaru sprzedaży Kopalni

Węgla Kamiennego Piekary dziękuję za otrzymaną

odpowiedź, która nadeszła wczoraj.

Wynika z niej, że

KWK Piekary nie zostanie sprzedana na rzecz Wę-

glokoksu, natomiast w tej odpowiedzi jest również

zawarta informacja o tym, iż Kompania Węglowa

będzie poszukiwała innego strategicznego inwestora

dla tego zakładu.

Mam pytanie, gdyby pan minister

próbował nas poinformować, na podstawie jakich do-

kumentów strategicznych Rady Ministrów i ministra

gospodarki był akceptowany ten proces ewentualne-

go zakupu na rzecz tego czy innego inwestora tej

konkretnej kopalni węgla kamiennego, jakie ewen-

tualnie z tego tytułu zostały poniesione koszty.

(Dzwonek) Gdyby pan minister wyjaśnił mi również

kontekst innej natury, z uwagi na to, iż Węglokoks

jest głównym eksporterem węgla, a mamy wielki im-

port.

Na podstawie jakich przesłanek i dokumentów

strategicznych Węglokoksu był procedowany tego

rodzaju zamiar, który, jak się okazuje, nie został zre-

alizowany?

Dziękuję.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

43

O odpowiedź proszę sekretarza stanu w Minister-

Bardzo proszę.

Sekretarz Stanu

wie Posłowie!

Utrzymujące się od dłuższego czasu

spowolnienie gospodarcze powoduje trudności przed-

siębiorstw całego sektora wydobywczego, a w przypadku

górnictwa węgla kamiennego mniejsze zapotrzebo-

wanie na energię wpływa na kłopoty ze sprzedażą

oraz wzrost ilości zapasów na zwałach.

Skutkiem tej

sytuacji jest nadpodaż węgla kamiennego i spadek

jego cen, przy jednoczesnym utrzymaniu poziomu

kosztów.

W związku z powyższym spółki węglowe

uważnie analizują sytuację gospodarczą, opracowują

i wdrażają programy dostosowujące ich funkcjono-

wanie do aktualnej sytuacji rynkowej.

Realizacja

tych programów będzie wymagała wykonania szere-

gu działań o charakterze restrukturyzacyjnym,

zwłaszcza w obszarze redukcji kosztów.

Nie zapadły natomiast żadne decyzje dotyczące

likwidacji kopalń o najsłabszych wynikach ekono-

micznych.

Tak jak wspomniałem, w tej chwili w Kom-

pani Węglowej, największej spółce wydobywczej w kra-

ju i w Europie, trwają analizy kosztów związane

z wszystkimi zakładami górniczymi i przygotowy-

wany jest program naprawczy, który będzie wskazy-

wał kilka wariantów możliwych do realizacji.

Ten

proces trwa i jest to w sposób oczywisty zadanie pre-

zesów spółek i rady nadzorczej, aby w sposób odpo-

wiedzialny i zgodnie ze sztuką górniczą i ekonomicz-

ną podejmować ten program naprawczy, i to się dzie-

je.

Oczywiście wszystkie decyzje są podejmowane

przede wszystkim w oparciu o Kodeks spółek handlo-

wych, a proces restrukturyzacji górnictwa i jego

wsparcia przebiega w oparciu o ustawę z 2007 r.,

której działanie kończy się w 2015 r.

Teraz analizu-

jemy, jakie elementy z tej ustawy muszą znaleźć się

w nowym projekcie ustawy, gdzie zadania, które nie

znikają z pola widzenia, muszą być uregulowane.

Oczywiście chodzi głównie o koszty osierocone, które

realizuje SRK odpowiedzialna za wydatkowanie

środków, które są przyznawane co roku, to jest blisko

500 mln zł, na te procesy związane z kosztami osie-

roconymi.

Jeśli chodzi o ewentualną sprzedaż przez Kompa-

nię Węglową KWK Piekary na rzecz spółki Węglo-

koks, rozważano i analizowano możliwość nabycia

zakładu Piekary przez Węglokoks lub utworzenia

z Kompanią Węglową spółki celowej do eksploatacji

złóż tej kopani.

Oczywiście te rozważania nie są pro-

wadzone przez ministerstwo, tylko przez zarządy,

które odpowiadają za majątek i za prawidłowe funk-

cjonowanie swoich spółek.

Kompania Węglowa prze-

prowadziła prace analityczne w zakresie badań due

diligence zakładu KWK Piekary, ocenę jej złóż oraz

wycenę jej wartości rynkowej w kierunku realizacji

tego przedsięwzięcia.

Węglokoks zapoznał się ze

wszystkimi aspektami działalności KWK Piekary

w chwili obecnej, jak i z planami na przyszłość.

Szcze-

gółowo przeanalizował też różne warianty zaanga-

żowania się w nabycie tej kopalni.

W efekcie Węglo-

koks zrezygnował z realizacji tego projektu głównie

z uwagi na uwarunkowania geologiczno-górnicze

zakładu Piekary, to jest zasoby pozwalające na eks-

ploatację jeszcze przez około 10 lat, jak i uwarunko-

wania społeczne, czyli zdecydowanie negatywne sta-

nowisko związków zawodowych w tym zakładzie.

Rozmowy te, tak jak wspomniałem, były prowadzone

przez zarządy obu spółek w ramach ich kompetencji

ustawowych, jednakże sfinalizowanie tego rodzaju

transakcji, w myśl postanowień statutów Kompanii

Węglowej i Węglokoksu, wymaga zgody walnego

zgromadzenia, którego funkcję pełni minister gospo-

darki.

Żaden z zainteresowanych zarządów nie wy-

stąpił do walnego zgromadzenia z wnioskiem o wy-

rażenie zgody na zbycie lub nabycie zorganizowanej

części przedsiębiorstwa, jakim jest KWK Piekary.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Czy będą pytania dodatkowe kierowane przez pa-

nów posłów?

Bardzo proszę.

Poseł Grzegorz Tobiszowski:

Panie ministrze, korzystając z tego, że dzisiaj też

rozmawiamy o górnictwie, chciałbym zadać pytanie.

Wiemy, że holding węglowy w zeszłym roku pozyskał

miliard złotych z wyemitowanych obligacji.

Ile środ-

ków z tego miliarda zainwestowano konkretnie w po-

kłady węgla, aby uniknąć sytuacji zamykania kopalń

czy zagrożenia zamknięciem kopalń w ramach tej

spółki węglowej?

Poseł Jerzy Polaczek:

Pytanie uzupełniające.

Panie Ministrze, gdyby

pan jeszcze raz spróbował jednak odpowiedzieć na

pytanie, na podstawie jakich dokumentów Rady Mi-

nistrów i ministra gospodarki są realizowane tego

rodzaju projekty, jak nabycie przez spółkę Skarbu

Państwa pod tym samym nadzorem właścicielskim

innego zakładu górniczego.

Odwołam się tutaj do od-

44

powiedzi, jaką otrzymałem wczoraj właśnie od pana

ministra.

Cytuję: Kompania Węglowa będzie poszu-

kiwała innego strategicznego inwestora dla Kopalni

Węgla Kamiennego Piekary.

Gdyby pan mógł ewen-

tualnie rozwinąć tę informację.

Czy chodzi docelowo

wyłącznie o proces sprzedaży tego zakładu górnicze-

go, czy też o program naprawczy, tak jak pan stwier-

dził, wewnątrz Kompanii Węglowej, która podejmuje

działania restrukturyzacyjne?

(Dzwonek) Jeszcze

10 sekund.

Czy mógłby pan ewentualnie odnieść się

do stwierdzenia, że kopalnia jest gotowa zagwaran-

tować miejsca pracy dla zwalnianych pracowników?

Czy tu chodzi o gotowość, czy też gwarancję ewentu-

alnych przekształceń i restrukturyzacji tego zakładu

górniczego, aby w trybie naturalnym zagwarantować

te miejsca pracy?

Między gotowością a gwarancją jest

jednak istotna różnica.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję bardzo.

Proszę, panie ministrze.

Sekretarz Stanu

wie!

Holding węglowy faktycznie pozyskał w ubie-

głym roku środki finansowe w kwocie około 1 mld zł.

To było bardzo trudne przedsięwzięcie, bo branża

nigdy nie cieszyła się uznaniem banków.

Przypomnę,

że jest jednak duże spowolnienie i mimo tak nie-

sprzyjających okoliczności ten kredyt konsorcjum, te

obligacje poręczyło pięć banków i dało środki.

Oczy-

wiście zostało to bardzo dobrze obwarowane przez te

banki.

One głównie miały... pierwsza transza 300 mln

poszła na spłatę zobowiązań wobec instytucji banko-

wych – o ile dobrze pamiętam, bo pytanie jest jakby

nie wprost, tak że mogę się tu co do szczegółów mylić

– i wtedy uruchomiono pozostałe 700 mln.

One były

na przekwalifikowanie zobowiązań krótkotermino-

wych i przeterminowanych na zobowiązanie długo-

terminowe.

To w efekcie poprawiło płynność tej fir-

my, chodzi o lepsze realizowanie płatności wobec

kontrahentów.

To jest działanie na wskroś pożądane.

Można powiedzieć, że ten proces zakończył się aku-

rat sukcesem, bo spółka złapała oddech.

Dzisiaj inwestycje w spółki, we wszystkich spół-

kach węglowych, idą w dobrym tempie.

Wskaźniki,

które dotyczą górnictwa, pokazują, że są inwestowa-

ne znaczące kwoty, i jakby same inwestycje wskazu-

ją, że są przygotowywane fronty robót po to, aby

produkcja węgla była na niezmiennym lub zwiększa-

jącym się poziomie.

Przypomnę, że tak stało się właś-

nie w ubiegłym roku, trochę niefortunnie, bo zwięk-

szono wydobycie węgla energetycznego, podczas gdy

rynek dawał już sygnały w ubiegłym roku, że nie jest

w stanie wchłonąć nawet tej ilości, która była w 2011 r.

W 2012 r. znacząco spadł też import węgla – z 14 mln

do 9 mln ton.

Tak że był to procentowo wielokrotnie

większy spadek zużycia węgla importowanego niż

węgla krajowego.

(Dzwonek)

Oczywiście zadaniem spółek jest sprostanie kon-

kurencji.

Niektóre spółki, a wręcz niektóre zakłady

mogą spokojnie konkurować na rynku z każdym wę-

glem, nawet z tej bliskiej zagranicy, bo niektóre za-

kłady po prostu mają tak dobre warunki geologiczne,

górnicze, jak i dobre złoża, tak że mogą być spokojne

o swoją przyszłość i one są spokojne.

Ale są takie za-

wym rynku i w ten sposób podwyższają średnią cenę

sprzedaży węgla dla spółki i wtedy ona staje się po-

tencjalnie mało konkurencyjna wobec tego napływu

węgla z zagranicy.

Powiem jeszcze o miejscach pracy, bo w odniesie-

niu do górnictwa warto o tym pamiętać, że co roku

z Kompanii Węglowej odchodzi na wcześniejsze eme-

rytury górnicze ponad 4 tys. górników.

Przemysł

górniczy jest w stanie taką liczbę natychmiast za-

trudnić.

Chodzi także o wygaszanie jakichś zakładów

z przyczyn naturalnych, bo przecież wiemy, że np.

w Kazimierzu-Juliuszu na złożach, którymi dzisiaj

dysponuje, kres jest przewidziany w 2017 r.

Każda ze

spółek węglowych jest w stanie na bieżąco zatrudnić

wszystkich z tych zakładów, z tych miejsc, gdzie te

zdolności wydobywcze trzeba ograniczać.

Tak że tu

branża gwarantuje pracę każdemu górnikowi, który

utraciłby miejsce pracy w dotychczasowym zakładzie

wydobywczym ze względu na konieczności ekono-

miczne czy wyczerpywanie się złóż.

Jeszcze chwilę, panie marszałku, jeśli można.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę bardzo.

Oczywiście sposoby dotyczące wygaszania kopal-

ni i zmieniania właściciela są różne.

Mamy przykład,

taki najświeższy, z kopalni Silesia, gdzie to związki

zawodowe były akurat motorem tego, aby ta spółka,

ten zakład, który stale przynosił ogromne straty dla

Kompanii Węglowej, znalazł nabywcę.

Dzisiaj wie-

my, że jest inwestor czeski, który wpompował tam

już setki milionów.

Nie można wprawdzie jeszcze

powiedzieć, że osiągnięto sukces, bo jak wiem, tam

jeszcze nie osiągnięto pewnej zdolności wydobywczej

Poseł Jerzy Polaczek

45

ani ten rachunek ekonomiczny nie jest taki, jakiego

wszyscy oczekujemy.

Trzymamy kciuki za sukces,

żeby ten przykład był wzorcem do rozwiązywania

problemów, bo przecież tam zatrudnienie już wyga-

sało, a dzisiaj jest w tym zakładzie dwa razy tyle

zatrudnionych, co w momencie, w którym kopalnia

ten zakład sprzedawała.

Ale mamy też przykład Czeczota, który najpierw

był połączony z Piastem, a w 2006 r. na górę wyje-

chała ostatnia tona, bo po prostu te złoża okazały się

mało efektywne i nieopłacalne, mimo oczywiście du-

żego sporu, bo to były sąsiednie kopalnie – mamy to

na co dzień – czy tam jeszcze jest co kopać.

Ktoś na koniec, zespół ekspertów, który pracuje

na rzecz spółki, musi umieć podjąć tę decyzję i też ją

sensownie wytłumaczyć, żebyśmy nie mieli takiej

sytuacji jak na początku... czy w końcu tego wieku,

w okresie transformacji, że faktycznie dochodziło do

niektórych zamknięć, które dzisiaj byśmy krytyko-

wali.

Wtedy tak się wydarzyło.

I jestem przekonany,

że specjaliści od wydobycia i ekonomiści są w stanie

bardzo precyzyjnie określić, czy przed jakimś zakła-

dem jest jeszcze przyszłość, czy jest on obciążeniem,

jeśli chodzi o wynik i rentowność, a ta rentowność

jest potrzebna po to, żeby można było inwestować

w te miejsca pracy, a ich jest jeszcze na dziesiątki lat.

Ale zrozumienie tych procesów w górnictwie musi

być nie tylko po stronie właścicielskiej, zarządów spó-

łek, ale też po stronie związków zawodowych.

Do tego

namawiam, aby o tym dyskutować, jednak z zimną

głową, a nie z emocjami.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

I tym apelem pan minister zakończył.

Sekretarz Stanu

w Ministerstwie Gospodarki

Przepraszam pana marszałka, ale myślę, że to

bardzo ważny temat dla Śląska i górników.

Dziękuję.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Kolejne pytanie, w sprawie nowelizacji ustawy o ję-

zyku polskim, kierowane do ministra nauki i szkol-

nictwa wyższego, zada pani poseł Joanna Fabisiak.

Odpowiadał będzie podsekretarz stanu w Minister-

Marek Ratajczak.

Bardzo proszę, pani poseł.

Poseł Joanna Fabisiak:

Bardzo dziękuję.

Panie Ministrze!

Przede wszystkim podziękowa-

nia, że resort zajął się tą sprawą, która w dość odle-

głym czasie była uregulowana poprzez ustawę o języ-

ku polskim, nienowelizowaną, tym samym tryb cer-

tyfikacji jest dość anachroniczny.

Zatem podziękowa-

nie, że państwo zajęliście się tą nowelizacją.

I może

jeszcze słowo komentarza, że język polski staje się

językiem ważnym i potrzebnym.

Na Ukrainie powsta-

ją ciągle nowe szkoły języka polskiego, ogromnie ob-

legane.

Tymczasem ten sposób certyfikacji jest dość

staroświecki, a mianowicie to profesorowie, pracow-

nicy naukowi z Polski jeżdżą, by przepytywać studen-

tów.

Zaproponowaliśmy nową formułę, by to szkoły

języka polskiego, szkoły, gdzie uczy się języka polskie-

go, lub szkoły uzupełniające prowadziły te egzaminy.

Chciałabym zatem prosić o bliższe przedstawie-

uzgodnień, a także zapytać o termin, kiedy może ona

ujrzeć światło dzienne, bo jest to kwestia ważna

z powodów nie tylko prestiżowych, ale także ekono-

micznych.

Te wstępne wyliczenia już wskazują na to,

że jeśli egzaminy przeprowadzą nauczyciele z pol-

skich szkół, będą one dużo tańsze, co oczywiście nie

jest bez znaczenia.

Szczególnie myślę tu o szkołach,

o szkolnych punktach konsultacyjnych, gdzie nauczy-

ciele są bardzo kompetentni i mogą z całym spokojem

te egzaminy przeprowadzać, bowiem mają do tego

wszelkie uprawnienia.

Dziękuję.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

stra Marka Ratajczaka.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Marek Ratajczak:

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Odpowiadając na

to pytanie, a zarazem na uwagi pani poseł, chciałbym

powiedzieć, że rzeczywiście doszliśmy do wniosku, że

dotychczasowy system certyfikacji znajomości języka

polskiego jako języka obcego nie spełnia wymogów

chwili.

Wyraźnie rośnie zainteresowanie językiem

polskim jako językiem obcym.

W 2012 r. przekroczy-

liśmy liczbę tysiąca kandydatów do zdawania egza-

minów upoważniających do uzyskiwania certyfikatu

poza granicami Polski.

I dotychczasowe rozwiązanie,

które było oparte na funkcjonowaniu Państwowej Ko-

misji Poświadczania Znajomości Języka Polskiego

jako Obcego, stało się trudne pod względem – powie-

działbym – organizacyjno-logistycznym.

To znaczy, to

rozwiązanie zakładało, że w przypadku każdorazowej

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki

46

organizacji takiego egzaminu poza granicami Polski

to właśnie członkowie tej komisji musieli się prze-

mieszczać, bo na mocy obowiązującego prawa prze-

wodniczącym komisji przeprowadzającej egzamin

musiał być każdorazowo członek tej Państwowej Ko-

misji Poświadczenia Znajomości Języka Polskiego

jako Obcego niezależnie od tego, gdzie i kiedy taki

egzamin miał być organizowany.

Założenia zostały już poddane procesowi konsul-

tacji.

Konsultacje międzyresortowe zakończyły się

w połowie maja, natomiast termin konsultacji społecz-

nych upłynął 25 maja.

Do konsultacji przedłożyliśmy

projekt założeń, który – powiedziałbym – przewiduje

nie tyle poprawę funkcjonowania dotychczasowego

systemu, ile naprawdę skonstruowanie nowego.

W tym

systemie zamiast Państwowej Komisji Poświadczania

Rada do Spraw Egzaminów z Języka Polskiego jako

Obcego.

Rada ma się składać z 10 specjalistów z za-

kresu języka polskiego oraz 4 przedstawicieli resortów

szczególnie istotnych z punktu widzenia tej kwestii,

a mianowicie resortu, który mam przyjemność repre-

zentować, ale także resortu odpowiedzialnego za spra-

wy edukacji i oświaty, za sprawy kultury i dziedzictwa

narodowego oraz za sprawy zagraniczne.

Istotą, zasadniczym elementem proponowanej

zmiany jest to – na co zresztą pani poseł wskazała

– że instytucje działające w poszczególnych krajach,

szkoły językowe, ale również polskie instytucje, np.

uczelnie, które chciałyby tego typu egzaminy orga-

nizować, będą miały prawo ubiegania się właśnie

o to upoważnienie, prawo do organizowania tego

typu egzaminów.

Właśnie jednym z zadań rady,

o której mówię, będzie przyznawanie takiego prawa

najpierw na okres dwuletni po to, by chociażby

sprawdzić, czy rzeczywiście dana instytucja bezdy-

skusyjnie radzi sobie z organizowaniem tego typu

egzaminów.

Egzaminy będą organizowane w po-

szczególnych krajach poprzez upoważnione do tego

instytucje z udziałem egzaminatorów, którzy oczy-

wiście będą musieli spełniać określone kryteria for-

malne upoważniające ich w ogóle do występowania

w tej roli.

Natomiast nie będzie problemu występu-

jącego w dotychczasowym systemie, czyli problemu,

który na przykład sprowadzał się do tego, że w zasa-

dzie było bardzo trudne, a czasami wręcz niemożliwe

organizowanie egzaminów w kilku miejscach równo-

cześnie, chociażby z uwagi na ograniczenia związane

z kwestiami logistycznymi dotyczącymi liczebności

i na możliwości logistyczne związane z członkami

Państwowej Komisji Poświadczania Znajomości Ję-

zyka Polskiego jako Obcego.

Zakładamy, że ten nowy system będzie systemem

znacznie przyjaźniejszym, jeśli tak można powie-

dzieć, dla kandydatów, bo właśnie, tak jak już mówi-

łem, zdecydowanie rośnie liczba osób zainteresowa-

nych uzyskiwaniem certyfikatu.

Nowy system będzie

pozwalał na uzyskiwanie większej liczby certyfika-

tów – dotychczasowy system nie do końca odpowiadał

obecnym potrzebom, w zasadzie możliwe było uzy-

skanie trzech certyfikatów na trzech różnych pozio-

mach.

Teraz będzie takich certyfikatów sześć.

Zakładamy także, że nowy system będzie mniej

kosztowny z punktu widzenia budżetu państwa, po-

nieważ tak naprawdę zostanie wyeliminowany czy

radykalnie ograniczony element związany z prze-

mieszczaniem się członków komisji.

Tak jak bowiem

powiedziałem, nowa komisja przede wszystkim ma

pełnić rolę instytucji nadzorującej i regulującej funk-

cjonowanie systemu przeprowadzania egzaminów ze

znajomości języka polskiego poza granicami kraju.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Bardzo proszę, pani poseł.

Panie ministrze, proszę pozostać.

Poseł Joanna Fabisiak:

Bardzo dziękuję.

Panie ministrze, te zręby konceptu, które pan przed-

stawił, napawają optymizmem.

Mam dwa krótkie py-

tania.

Jedno dotyczy informacji, bo sądzę, że ciągle dość

archaiczny system pociągał za sobą także archaiczny

system informowania o egzaminach, a studenci i ci,

którzy chcą zdawać egzaminy, powinni dokładnie wie-

dzieć, kiedy one są i jaki jest ich zakres.

Kto wedle nowej

koncepcji będzie odpowiadał za tę informację?

I pytanie już bardzo szczegółowe.

Powiedział pan,

że polskie uczelnie będą mogły ubiegać się o prawo

przeprowadzania egzaminów.

Rozumiem, że uczelnie

polskie czy też stosowne wydziały będą mogły przygo-

towywać testy, natomiast same egzaminy będą prze-

prowadzane przez egzaminatorów lokalnie, przez

osoby mające uprawnienia – podyplomowe studia na-

uczania języka polskiego, certyfikacyjne uprawnienia

egzaminacyjne.

A więc jeśli chodzi o uczelnie polskie,

nie będzie to na zasadzie wysyłania egzaminatorów.

Może sprecyzuję: W jaki sposób polskie uczelnie mogą

uczestniczyć w egzaminowaniu studentów – czy cu-

dzoziemców tylko w Polsce, czy także poza jej grani-

cami?

Dziękuję.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

47

Jeśli chodzi o pierwsze pytanie, to zakładamy, że

istotną rolę, tak jak powiedziałem, w organizacji

i informowaniu potencjalnych chętnych o możliwości

zdawania egzaminu w określonej instytucji będą

ogrywali sami organizatorzy.

W związku z tym, iż są

to egzaminy, które wiążą się z pewną odpłatnością

ze strony uczestników, zakładamy, że oni sami będą

zainteresowani tym, by po prostu maksymalnie roz-

propagować możliwość przeprowadzania tego typu

egzaminów.

Natomiast, co jest oczywiste, jako resort

również będziemy przedstawiać stosowne informa-

cje, chociażby poprzez stronę internetową, o możli-

wości zdawania takich egzaminów i o ośrodkach,

które tego typu egzaminy organizują.

Natomiast jeśli chodzi o rolę polskich uczelni, za-

kładamy, że one również będą mogły uczestniczyć

w procesie organizowania egzaminów, oczywiście

pod warunkiem, że będą prowadziły działalność poza

granicami.

Chociażby poprzez swoich pracowników,

którzy funkcjonują w ośrodkach zagranicznych, będą

mieli na przykład uprawnienia do tego, by występo-

wać w roli egzaminatorów w przypadku tego typu

egzaminów.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Kolejne pytanie również skierowane jest do mini-

stra nauki i szkolnictwa wyższego, a dotyczy kole-

giów nauczycielskich.

Odpowiedzi udzielał będzie

także podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki

czak.

Pytanie zadawał będzie pan poseł Maciej Orze-

chowski.

Proszę bardzo.

Poseł Maciej Orzechowski:

Bardzo dziękuję, panie marszałku.

Zostajemy cały czas w obrębie szkolnictwa wyższego.

W świetle zmian przepisów wprowadzonych ustawą

o szkolnictwie wyższym, zgodnie z jej art. 261 pkt b,

porozumienia zawarte przez organy prowadzące ko-

absolwentom po zdaniu egzaminu dyplomowego ubie-

Nie skutkuje to likwidacją kolegiów, ale znacznym

zmniejszeniem ich atrakcyjności – zaznaczają pra-

cownicy kolegiów nauczycielskich, nauczycielskich

kolegiów języków obcych.

Wykazują oni, iż tracą ko-

legia, które kształcą ze znacznie większym nastawie-

niem na praktyczne umiejętności nauczania niż uni-

wersytety.

Wynika to między innymi z większej licz-

by godzin przeznaczonych na praktyki, jak również

z ukierunkowania przedmiotów wykładanych w ko-

legium na typowo praktyczną naukę zawodu.

Jednym z głównych argumentów zwolenników

likwidacji jest niż demograficzny, jednakże reprezen-

tanci kolegiów wskazują, iż znaczna ich część dobrze

sobie radzi, jeśli chodzi o przyjmowanie absolwentów.

Kandydaci ofertę kolegiów uważają za godną uwagi.

Reprezentanci kolegiów wskazują również, iż funk-

cjonowanie kolegiów w obecnej formule, to znaczy

funkcjonowanie przy uczelni patronackiej, jest ko-

rzystne dla tychże uczelni z uwagi na fundusze po-

zyskane z opłat za egzamin licencjacki, jak również

dlatego, że wielu słuchaczy kolegiów podejmuje na-

ukę na studiach drugiego stopnia właśnie na uczel-

niach patronackich.

Stąd moje pytania: Czy resort uważa utrzymanie

kolegiów w obecnej formie za możliwe?

W jaki sposób

zmiany wpłyną na status kolegiów?

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

mocy art. 261b ustawy Prawo o szkolnictwie wyż-

szym, artykułu, który został przyjęty w ramach

zmian w ustawie 5 listopada 2009 r. – tutaj data jest

dosyć istotna – z dniem 30 września 2015 r. z mocy

prawa przestaną obowiązywać zawarte umowy czy

porozumienia między kolegiami a szkołami wyższy-

mi.

Przypominam, że istotą tych porozumień, istotną

konsekwencją tych porozumień, było to, że absolwen-

ci kolegiów mogli w trybie, można powiedzieć, przy-

spieszonym uzyskać dyplom ukończenia studiów na

poziomie licencjackim, ponieważ praktycznie cały

proces edukacji w ramach kolegium był im zaliczany

na poczet edukacji prowadzącej do uzyskania dyplo-

mu licencjata, i w zasadzie jedynie musieli zaliczyć

egzamin końcowy związany z uzyskaniem dyplomu

ukończenia studiów na poziomie licencjackim.

Pragnę przypomnieć, skąd wzięła się ta zmiana.

Otóż polski system szkolnictwa wyższego od dłuższe-

go już czasu funkcjonuje w ramach rozwiązań tzw.

48

systemu bolońskiego, w zakresie którego mamy cho-

ciażby krajowe ramy kwalifikacji, ale mamy również

dość istotne zmiany związane chociażby z dokumen-

tami wydawanymi absolwentom studiów wyższych,

a mianowicie obok dyplomu jest również tzw. suple-

ment do dyplomu, który dość szczegółowo prezentuje

ścieżkę edukacyjną, która doprowadziła absolwenta

do uzyskania dyplomu ukończenia studiów wyższych.

W tych rozwiązaniach systemowych taka sytuacja,

w której może uzyskać dyplom ukończenia studiów

wyższych osoba, która w zasadzie nie realizowała

żadnego elementu swojej edukacji w instytucji mają-

cej status uczelni wyższej, jest po prostu niemożliwa.

Stąd było to rozwiązanie.

Z tym że nieprzypadkowo – tu wracam do kwestii

dat – jest aż 6 lat różnicy pomiędzy datą wprowadze-

nia tej zmiany legislacyjnej a datą, kiedy te porozu-

mienia mają przestać obowiązywać.

Chodziło o dwie

w kolegiach, jak również tym, które zamierzały jesz-

cze w najbliższym czasie podjąć edukację w kole-

giach, umożliwić zrealizowanie całego programu,

łącznie z elementem wynikającym z porozumień za-

wartych między kolegiami a szkołami wyższymi.

Przypominam, że w związku z tym również te osoby,

które podjęły edukację w kolegiach w roku szkolnym

2012/2013, czyli obecnym roku szkolnym, jeszcze

będą mogły z tego rozwiązania skorzystać.

Po drugie,

chodziło o to, żeby samym kolegiom dać możliwość

przygotowania się do tej zmiany, bo w ustawie prze-

widziano możliwość łączenia się kolegiów ze szkoła-

mi wyższymi, przewidziano możliwość przekształceń

kolegiów, i w sumie w tej chwili już ponad 50 kole-

giów zakończyło swoje funkcjonowanie.

Na przykład

w województwie wielkopolskim nie ma już ani jedne-

go kolegium nauczycielskiego.

Natomiast nadal rze-

czywiście jest kilkadziesiąt, około 90, jednostek ma-

jących status kolegium.

Co się stanie po 30 września 2015 r.?

Jeżeli kole-

gia będą nadal funkcjonowały i nadal będą rekruto-

wały słuchaczy, to ci słuchacze będą mogli normalnie

realizować program edukacyjny i otrzymywać dyplo-

my czy świadectwa kończące ich edukację w kole-

gium i będą mogli z tego tytułu podejmować określo-

ną aktywność zawodową, natomiast nie będą mogli

automatycznie przystępować do egzaminu związane-

go z uzyskaniem dyplomu licencjata.

Natomiast – co

jest bardzo istotne – w przyjętych już przez Radę

Ministrów założeniach do zmian w ustawie Prawo

nowe w polskich realiach rozwiązanie, to jest wpro-

wadzenie możliwości tzw. potwierdzania efektów

uczenia się, właśnie adresowane do ludzi, którzy zre-

alizowali część swojej edukacji w innych instytucjach

skać dyplom ukończenia studiów wyższych, ale jed-

nak poprzez drogę, która przewidywałaby, iż przy-

najmniej część ich doświadczenia, efektów edukacji

wcześniejszej, jest zaliczana na poczet studiów wyż-

szych.

Nie wykluczamy, że te osoby, które mają świa-

dectwo ukończenia kolegiów i będą chciały uzyskać

dyplomy studiów wyższych, będą właśnie kandydata-

mi do skorzystania z tej ścieżki, natomiast to nie bę-

dzie tożsame z dotychczasowym rozwiązaniem, czyli

możliwością automatycznego przystąpienia do egza-

minu kończącego studia wyższe.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Czy jest pytanie dodatkowe?

Poseł Maciej Orzechowski:

Ależ oczywiście, panie marszałku.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Poseł Maciej Orzechowski:

Chciałbym wykorzystać tę rzadką okazję, kiedy

pan minister jest w Wysokiej Izbie, żeby dopytać.

Po-

nieważ pierwsza część pytania dotyczyła ogólnie ko-

legiów, mam dwa pytania szczegółowe.

Na jedno

z nich już częściowo uzyskałem odpowiedź od pana

ministra i prosiłbym ewentualnie o potwierdzenie,

że tak jest.

W jaki sposób od października 2015 r.

słuchacze kolegiów będą mogli otrzymywać tytuł li-

cencjata?

To jest bardzo ważne pytanie dla tych

wszystkich osób, które będą kontynuować naukę

w kolegiach.

Czy po zmianach kolegium będzie da-

wało możliwość kontynuacji nauki na studiach dru-

giego stopnia?

Na to pytanie też częściowo padła

odpowiedź.

Cieszę się, że akurat w Wielkopolsce,

którą mam zaszczyt reprezentować, przekształcenia

te już miały miejsce.

Natomiast pozostaje, tak jak

pan minister powiedział, ponad 90 kolegiów i absol-

wenci, uczestnicy tych kolegiów mają wątpliwości

i mają pytania.

Dobrze by było, gdyby padła stanow-

cza odpowiedź.

Dziękuję bardzo.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Jeśli wolno, powiem tylko tyle – o czym powiedzia-

łem wcześniej – że wszystkie osoby, które są w tej

chwili słuchaczami kolegiów, łącznie z tymi, które

rozpoczęły edukację w roku szkolnym 2012/2013, nie

będą miały problemu z możliwością przystąpienia do

szybkiego uzyskania dyplomu licencjata, ponieważ

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Nauki

49

Informacja bieżąca

umowy obowiązują do września 2015 r., czyli do cza-

su zakończenia przez te osoby pełnego cyklu eduka-

cyjnego w kolegiach.

Natomiast to kolegia, przypo-

minam, nie podlegają ministrowi nauki i szkolnictwa

wyższego, nie do nas należą pewne decyzje związane

generalnie z wizją funkcjonowania kolegiów w przy-

szłości.

Podkreślam tylko, że w naszych rozwiąza-

niach ustawowych zakładamy takie rozwiązanie,

które pozwoli tym osobom, jeżeli kolegia będą rekru-

towały również słuchaczy w tym roku szkolnym,

w kolejnym roku szkolnym, czyli 2013/2014, i ewen-

tualnie później, ubiegać się o możliwość szybszego

uzyskania dyplomu ukończenia studiów na poziomie

licencjackim, aczkolwiek nie będzie to ta sama ścież-

ka, która obowiązywała w wypadku dotychczaso-

wych porozumień.

Poseł Maciej Orzechowski:

Bardzo dziękuję, panie ministrze, za wyczerpują-

cą odpowiedź.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Bardzo dziękuję.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

rządku dziennego: Informacja bieżąca.

nowania służby zdrowia, ze szczególnym uwzględnie-

niem planów Ministerstwa Zdrowia ograniczenia

koszyka świadczeń gwarantowanych i wprowadzenia

dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych, o której przed-

Szanowny Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

Panie

Ministrze!

Panie ministrze, pana szef, minister Ar-

łukowicz mówił zawsze, ostatnio gdy były debaty na

temat służby zdrowia, żeby rozmawiać szczerze

i bardzo konkretnie, rzeczowo.

Panie ministrze, ta-

kich właśnie rzeczowych odpowiedzi, rzeczowej de-

baty od pana oczekujemy.

Co ważniejsze, oczekuje

tego od pana opinia publiczna.

Nie mogę panu odmó-

wić pewnej odwagi.

Odważnie powiedział pan, co

państwo zamierzacie, do czego się przymierzacie.

Myślę tu o ograniczeniu koszyka świadczeń gwaran-

towanych i o wprowadzeniu dodatkowych ubezpie-

czeń.

Szkoda, że tej odwagi zabrakło i nie chcieliście

państwo na ten temat dyskutować w czasie posiedze-

nia Komisji Zdrowia, ale, panie ministrze, co się od-

wlecze, to nie uciecze.

Dzisiaj o to pana pytamy

i będziemy również o to pytać w przyszłości, ponie-

waż opinia publiczna domaga się, żąda od pana, żąda

również i od Wysokiej Izby szczegółowej informacji

w tej sprawie.

Jakie procedury, panie ministrze, chcecie pań-

stwo zlikwidować, chcecie państwo usunąć z koszyka

świadczeń gwarantowanych?

Jak głębokie mają to

być cięcia?

Powiedzmy jasno: jeżeli ma być stworzone

dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne, to te cięcia mu-

szą być i to cięcia raczej głębokie niż płytkie.

Na po-

czątek chcielibyśmy wiedzieć, ile jest prawdy w tych

doniesieniach medialnych, panie ministrze, które

przesądziły na podstawie, jak się okazuje, rozmów

gdzieś w ministerstwie, które procedury zostaną zli-

kwidowane jako bezpłatne i zostaną przesunięte do

ubezpieczeń dodatkowych.

Muszę powiedzieć, że nie zakładałem nigdy, że

będę z tej mównicy cytował pana premiera Tuska.

16 października 2007 r. na konwencji w Bydgoszczy

mówił, że przecież „pacjenci płacą i każdemu – czy

biedny, czy bogaty należy się bezpłatna służba zdro-

wia”.

Nie przypuszczałem, że będę cytował „Gazetę

Wyborczą” z ostatniego piątku, gdzie w komentarzu

do tych, horrendalnych, proszę wybaczyć, panie mi-

nistrze, pomysłów, pani redaktor Nowakowska pisze,

że „polskiego społeczeństwa nie stać na tę reformę,

usunięcie pewnej grupy pacjentów poza margines

dostępnej służby zdrowia”.

Nie ma to, panie ministrze, nic wspólnego z tym

art. 68 konstytucji.

Chodzi tylko zwyczajnie o odpo-

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Nauki

50

wiedzialność za państwo, odpowiedzialność za zdro-

wie Polaków zwłaszcza teraz, kiedy rośnie bezrobo-

cie, kiedy wynosi ono ponad 14%, kiedy coraz więcej

osób jest poniżej progu ubóstwa i kiedy jest duże,

ogromne rozwarstwienie społeczne.

Panie ministrze, proszę powiedzieć, jak pan sza-

cuje, ile tysięcy Polaków stać będzie na te dodatko-

we ubezpieczenia zdrowotne?

5%, 10%, czy może aż

wykluczeni?

To nie wszystkie pytania, panie ministrze.

Obie-

cywał pan jeszcze w marcu, że zajmiecie się poważnie

problemami ratownictwa medycznego.

2 tygodnie,

mówił pan, na zmiany, na rozwiązanie tego proble-

mu.

Niestety trzeba powiedzieć jasno: żadne zmiany,

nawet w rozporządzeniach sprawy nie załatwią.

Tu

potrzebne są zmiany legislacyjne.

Zresztą od począt-

ku tej kadencji słabo jest z tą rządową legislacją.

Pań-

stwo jakoś alergicznie podchodzicie do problemów

kierowania poszczególnych nowelizacji do komisji,

wysługując się posłami bądź senatorami.

Dalej, mówiliście państwo – minister Arłukowicz

mówił o tym z tej mównicy, mówił na konferencjach

prasowych – o likwidacji NFZ.

Co z tą ustawą, panie

ministrze?

Jak długo ona u was będzie leżeć?

My

chcemy o niej dyskutować.

Chcemy dyskutować

o problemach Polaków, o problemach służby zdrowia.

(Dzwonek)

Wreszcie, mamy już za chwilę kolejne przekształ-

cenia szpitali.

Proponowaliśmy odsunięcie w czasie

skutków ustawy o działalności leczniczej o 3 lata,

choćby tylko o 3 lata.

Niestety, państwo odrzuciliście

tę propozycję zmiany ustawy.

Ale co w zamian, panie

ministrze?

Za chwilę skończy się termin oceny spra-

wozdań finansowych za ubiegły rok.

Co wtedy pań-

stwo proponujecie tym szpitalom, np. klinicznym czy

uniwersyteckim, które sobie w tej nowej rzeczywisto-

ści nie poradzą?

I na koniec...

Przepraszam, panie marszałku, za przedłużenie.

Panie Ministrze!

Brakuje pieniędzy w Narodo-

wym Funduszu Zdrowia.

W zeszłym roku to był mi-

liard dwieście, w tym już 200 mln.

Co państwo chce-

cie z tym zrobić?

Jak państwo chcecie poradzić sobie

z tymi brakującymi pieniędzmi?

Jak zasypać tę dziu-

rę?

Czy właśnie – i tu wracam do początku – chcecie

to państwo zrobić za pomocą dodatkowych ubezpie-

czeń zdrowotnych?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

medialne doniesienia, które wywołują pewne obawy

wśród pacjentów.

Problem jest w tym, że te medialne

doniesienia nakręca histeria polityków, którzy albo

z braku wiedzy merytorycznej, w co nie wierzę, bo

doceniam państwa wiedzę merytoryczną, albo przy

udziale zwykłej złej woli straszą Polaków tym, że

w Polsce nie będzie publicznej ochrony zdrowia fi-

nansowanej z Narodowego Funduszu Zdrowia.

Nikt

tej tezy nigdy w Ministerstwie Zdrowia nie podnosił,

natomiast podnosicie ją państwo.

Ba, wręcz pokazu-

jecie przykłady procedur, które będą wyrzucone

z tego bezpłatnego koszyka.

To jest dyskusja, która

rzeczywiście ma charakter bardzo mało merytorycz-

ny, natomiast bardzo populistyczny i dość histerycz-

ny, bo bardzo łatwo przestraszyć chorych, że zabierze

im się bezpłatną ochronę zdrowia.

(Poseł Tomasz Latos: Nikt tak nie mówi.)

W Polsce dzisiaj i w ciągu najbliższych wielu lat

podstawą systemu ochrony zdrowia będzie publiczny

płatnik – Narodowy Fundusz Zdrowia czy jakikol-

wiek inny, ale publiczny płatnik.

Jednak dzisiaj

w Polsce, panie pośle, doskonale pan o tym wie, Po-

lacy poza tym publicznym płatnikiem, jakim jest

Narodowy Fundusz Zdrowia – i wszyscy mamy tam

gwarantowane świadczenia – korzystają z prywat-

nych ubezpieczeń, z abonamentów medycznych.

I nie

są oni liczeni w tysiącach, dzisiaj w Polsce prawie

2 mln ludzi korzysta z abonamentów medycznych,

płaci z własnej kieszeni albo płacą za nich pracodaw-

cy.

Korzystają oni z ochrony zdrowia, wykorzystując

formułę abonamentu medycznego.

Dzisiaj kilkaset

tysięcy ludzi w Polsce wykupiło ubezpieczenia ofero-

wane przez firmy ubezpieczeniowe.

Już dzisiaj.

Nie

zmieniło to ani o jotę tego koszyka gwarantowanego

przez NFZ, a te ubezpieczenia i te abonamenty funk-

cjonują.

My mówimy o pewnym opisie rzeczywistości,

która jest.

Chcielibyśmy, żeby ubezpieczenia dodatkowe,

o których mówimy, nie naruszały koszyka, natomiast

dawały szansę, że ten system się także rozwinie i da

szansę innym ludziom.

Bo w czym jest problem?

Problem abonamentów czy ubezpieczeń dotyczy du-

żych miast.

To jest ekskluzywna grupa, mimo wszyt-

ko, 2,5 mln ludzi.

Chcielibyśmy, żeby to było dość

powszechne, dostępne dla większości, żeby to było

dostępne też dla jednostek publicznej ochrony zdro-

wia, żeby te pieniądze, które dzisiaj są w tym syste-

mie, nie były dostępne tylko dla prywatnych świad-

czeniodawców, dla prywatnych szpitali i klinik czy

prywatnych przychodni specjalistycznych, ale także

dla tych publicznych.

Chcemy ten system opisać i chce-

my go zbudować, dać szansę zbudowania go w sposób,

jakby to powiedzieć, bardziej zorganizowany.

Poseł Tomasz Latos

51

Państwo musi wziąć też odpowiedzialność za lu-

dzi, którzy chcą przekazać własne pieniądze.

Nie mo-

żecie państwo zabronić Polakom wydawania włas-

nych pieniędzy na ochronę zdrowia, bo oni to robią.

Każdy z nas zna kogoś, kto prywatnie był u lekarza,

prywatnie zrobił badania.

To jest też polska rzeczy-

wistość.

Chcielibyśmy dać im szansę, żeby za niewiel-

ką składkę miesięczną mogli korzystać z takich

świadczeń, jak w przypadku ubezpieczenia, żeby nie

musieli płacić z własnej kieszeni przy okazji każdej

wizyty, jeżeli na nią idą, bo to jest ich dobrowolna

decyzja.

Natomiast każdy z tych ludzi jest ubezpie-

czony w Narodowym Funduszu Zdrowia, może ko-

rzystać z publicznej ochrony zdrowia i z niej korzysta.

I wiedzcie doskonale, że ci, którzy idą prywatnie

i płacą, nie zabierają składki z Narodowego Fundu-

szu Zdrowia, tylko ta składka tam zostaje.

Tak więc

opisywanie rzeczywistości, jak by to było, że dodat-

kowe ubezpieczenia zdrowotne, o których chcemy

rozmawiać, zabiorą część ubezpieczeń z Narodowego

Funduszu Zdrowia – taka teza jest kompletnie nie-

prawdziwa.

Nie mam też poczucia, że odkryliśmy Amerykę,

że to odkrycie dotyczące dodatkowych ubezpieczeń

zdrowotnych ociera się prawie o Nagrodę Nobla.

Nie.

Tak jest w wielu krajach rozwiniętych, krajach za-

chodnich, na świecie, gdzie system publicznej ochro-

ny zdrowia jest wspomagany także prywatnymi

ubezpieczeniami.

To nie jest nic nadzwyczajnego.

I jeżeli będziemy o tym rozmawiali w sposób mery-

toryczny i spokojny, to rzeczywiście ta debata ma

sens i ona jest potrzebna.

Natomiast jeżeli będziemy

mówić, że to jest alternatywa, że jeżeli wprowadzimy

dodatkowe ubezpieczenia, to natychmiast zabieramy

ludziom bezpłatną ochronę zdrowia – z taką tezą nie

mogę się zgodzić.

To jest zupełnie niepotrzebne na-

pędzanie histerii i jest to zupełnie nieprawdziwe.

(Poseł Tomasz Latos: Nikt tego nigdy nie powie-

dział.)

Doskonale państwo wiecie, że koszyk i procedury

medyczne, które w nim są, przyjął rząd Platformy

Obywatelskiej i PSL, że ten koszyk został opracowa-

ny w ubiegłej kadencji.

On jest regularnie poprawia-

ny, wzmacniany czy unowocześniany.

To ten rząd

wprowadził koszyk.

A więc zarzucanie nam, że chce-

my dzisiaj z koszyka wyjąć procedury i zmusić Pola-

ków do płacenia za to, co dzisiaj jest w NFZ, jest nie-

uczciwą rozmową.

Nie, nie chcemy tego zrobić, mó-

wimy to po raz kolejny, a państwo z uporem maniaka

czy z uporem godnym lepszej sprawy powtarzacie, że

komuś zabieramy bezpłatną ochronę zdrowia.

Chcę wam powiedzieć, że podstawą w Polsce, nie-

zależnie od tego, kto będzie rządził w tej, kolejnej

kadencji czy za pięć kadencji, będzie publiczna ochro-

na zdrowia.

Ale zamykanie oczu na rzeczywistość,

na to, że oprócz publicznej ochrony zdrowia są też

segmenty prywatnej ochrony zdrowia, jest naiwnoś-

cią.

Wiem, że w państwa projekcie i programie, zresz-

tą tym się chwalicie i szczycicie, mówicie o tym, jest

tylko bezpłatna budżetowa służba zdrowia.

To zna-

czy co?

Chcecie zabronić ludziom chodzić prywatnie

do lekarza, chcecie zabronić im wykupywać…

( Poru-

szenie na sali)

(Poseł Tomasz Latos: Dokładnie odwrotnie.)

To jest ten poziom dyskusji, na którym próbujemy

rozmawiać.

A więc jeżeli będziemy rozmawiać o tym,

co jest celem, co jest naszym celem, czego chcieliby-

śmy, do czego chcielibyśmy doprowadzić, to powiemy,

że nie tylko dać szansę Polakom w dużych miastach,

którzy mogą dzisiaj skorzystać z dodatkowych pry-

watnych ubezpieczeń, ale także umożliwić wejście

w to Polakom, którzy mieszkają w mniejszych miej-

scowościach, dać im szansę na taki produkt, nie obo-

wiązek, szansę.

O tym zaczynamy rozmowy.

Rozma-

wiamy nie tylko z firmami ubezpieczeniowymi, za-

prosiliśmy także pacjentów, zapraszamy też lekarzy,

żeby znaleźć takie rozwiązanie, które będzie bez-

pieczne, i żeby te demony, które krążą w niektórych

głowach, zostały zneutralizowane.

To jest jedno, jeśli

chodzi o tę sprawę.

Ktoś mówi o wyrzucaniu procedur.

Ja czytałem

artykuły w niektórych gazetach, które już pocięły

koszyk.

Gwarantuję wam, że żadna gazeta nie będzie

wyrzucać procedur z koszyka, żaden polityk nie bę-

dzie wyrzucał procedur z koszyka, bo prawnie opisa-

ne jest to, jak to działa.

Jest Agencja Oceny Techno-

logii Medycznych, są specjaliści w poszczególnych

zakresach medycyny i oni decydują o tym, co jest

w koszyku.

Przypomnę jeszcze raz, to ten rząd

w poprzedniej kadencji wprowadził koszyk.

A więc

zarzucanie nam wyrzucania czegoś z koszyka na-

prawdę jest dyskusją trochę nie fair.

Jeśli chodzi o zarzut co do ratownictwa medycz-

nego, o te dwa tygodnie, to, panie pośle, pamiętam to

posiedzenie komisji.

Mówiliśmy o nocnej i świątecz-

nej opiece zdrowotnej.

Powstał projekt, który jest

procedowany.

(Poseł Tomasz Latos: A gdzie ten projekt?)

Powstał projekt, który mówi o tym, że pediatrzy

będą mogli sami sprawować podstawową opiekę zdro-

wotną, otwierać swoje przychodnie.

Powstał projekt,

który w przypadku nocnej i świątecznej opieki zdro-

wotnej premiuje udział pediatrii.

Ta rozmowa była

przecież wypadkową problemu, który dotyczył dzie-

cka.

To już jest zrealizowane w zarządzeniu prezesa

Narodowego Funduszu Zdrowia i jest projekt ustawy,

który jest procedowany w rządzie.

To jest, po tych

dwóch tygodniach to się wydarzyło.

To nie jest tak,

że po dwóch tygodniach złożymy rządowy projekt do

laski marszałkowskiej, bo ta procedura jest jednak

dłuższa.

A więc tutaj dotrzymaliśmy słowa, doczeka-

cie się państwo także tego projektu ustawy w parla-

mencie.

(Poseł Anna Paluch: Kiedy?)

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

52

Brakuje pieniędzy w NFZ i teraz pojawił się za-

rzut, że o 1800 mln zł było mniej w ubiegłym roku,

(Poseł Tomasz Latos: A co z likwidacją NFZ?)

Rzeczywiście, mamy przyjęte sprawozdanie z Na-

rodowego Funduszu Zdrowia, rzeczywiście była

mniejsza składka, co nie było tajemnicą, bo o tym

mówiliśmy przez cały rok.

Doskonale też państwo

wiecie, że dzięki temu, iż nie wydaliśmy tyle środków

na refundację leków, udało się zbalansować cały ten

problem.

I nie obcięto nikomu kontraktu.

Kontrakty

zostały wypłacone wszystkim świadczeniodawcom

w takich kwotach, na jakie były umowy.

Ba, w wielu

województwach wypłacono część nadwykonań.

Za-

kładamy również, że ten rok może być gorszy, jeśli

chodzi o spływ składki, ale mamy rezerwy w Naro-

dowym Funduszu Zdrowia, które naszym zdaniem

pozwolą także na to, aby wszystkie umowy zostały

zrealizowane zgodnie z zapisami i aby nie było obci-

nania kontraktów.

Takich ryzyk na tę chwilę nie ma.

Jeśli chodzi o likwidację NFZ, nie mówiliśmy

o likwidacji NFZ, tylko mówimy o rozdzieleniu funk-

cji płatnika i likwidacji samej centrali jako jednostki.

Ta praca trwa, rozmawiamy o tym.

Uczestniczę

w wielu konsultacjach w regionach, bo taka ustawa,

która dużo zmienia, czy taka głęboka zmiana syste-

mu wymaga naprawdę szerokich konsultacji.

Nie

chcielibyśmy wprowadzić tego akcyjnie.

Staramy się

rozmawiać ze wszystkimi środowiskami, także, a może

głównie z tymi, które wyrażały najwięcej obaw, żeby

ich do tego przekonywać, bo takie zmiany wprowa-

dzone wbrew poszczególnym środowiskom general-

nie się nie udają i budzą duże obawy.

Dlatego staramy

się te wszystkie zmiany wprowadzać w ramach du-

żego konsensusu i rozmawiać o nich z otwartą przy-

łbicą.

Tak jak mówimy o dodatkowych ubezpiecze-

niach, tak samo rozmawiamy o Narodowym Fundu-

szu Zdrowia.

(Dzwonek)

Jeśli chodzi o przekształcenia szpitali, tak się

składa, że już byłem na kilku konwentach marszał-

ków, kilku konwentach starostów i nie widzę dzisiaj

takiego problemu zgłaszanego przez starostów czy

marszałków, którzy nie radziliby sobie ze swoimi

szpitalami.

To są problemy, które dzisiaj nie wy-

brzmiały na żadnym z tych spotkań.

Raczej ci, którzy

decydują się na przekształcenie szpitala i skorzysta-

nie ze środków, które mamy w budżecie na wsparcie,

chcą z tego korzystać, a część uważa, że pokryje stra-

ty ubiegłoroczną…

Jeśli chodzi o szpitale kliniczne, w ministerstwie

jest procedowany projekt ustawy, który roboczo na-

zwany został projektem ustawy o szpitalach klinicz-

nych i który będzie także odpowiedzią na problem

zadłużonych szpitali klinicznych oraz rozwiąże ten

kłopot ustawowo.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Ustalam czas na wystąpienia posłów na 1,5 mi-

nuty.

(Głos z sali: Za krótko.)

Ale do dyskusji zapisało się 41 posłów, a mamy

90 minut na rozpatrzenie całej informacji bieżącej,

w związku z tym przez 1,5 minuty można zadawać

te pytania.

Na sali obserwują nas matki z małymi dziećmi,

młodzież oraz górnicy z kopalni Rudna KGHM Pol-

ska Miedź.

Pozdrawiamy ich w imieniu Izby posel-

skiej.

(Oklaski)

(Poseł Anna Paluch: Po co pozdrowienia?

Trzeba

było im podatków nie podnosić.)

Zapraszamy, jako pierwszy pytania zadawał bę-

dzie pan poseł Maciej Orzechowski.

Bardzo proszę.

Poseł Maciej Orzechowski:

Pan marszałek nie dał zbyt dużo czasu na pytania,

ale postaram się zmieścić w 1,5 minuty.

Poprzednia kadencja upłynęła pod znakiem hasła

ze strony opozycji: komercjalizacja równa się prywa-

tyzacji.

Ja bym bardzo przestrzegał przed tym, żeby

ta kadencja upłynęła pod znakiem hasła, że dodatko-

we ubezpieczenia równają się zabieraniu komuś cze-

goś z koszyka.

Minister Neumann mówił dokładnie

o tym, że już obecnie 2 mln ludzi, i to wcale tych nie

najbiedniejszych, ubezpiecza się za pomocą odpo-

wiednich programów abonamentowych i korzysta ze

służby zdrowia.

Ale co stoi na przeszkodzie, żeby

klucz do takich właśnie ubezpieczeń, czyli taniość

takiego ubezpieczenia i powszechność, spowodował

to, że więcej pieniędzy wpłynie do systemu i więcej

pieniędzy wpłynie do systemu szpitali publicznych?

To moje pierwsze pytanie: Czy ministerstwo rozważa

taką możliwość, żeby za pomocą ubezpieczeń dodat-

kowych, za pomocą właśnie dodatkowych środków

można było finansować procedury w istniejących

publicznych szpitalach, tam, gdzie mamy sprzęt, któ-

ry nie jest wykorzystywany albo nie w pełni jest wy-

korzystywany?

Przecież jego amortyzacja cały czas

postępuje.

I wreszcie, koledzy z Prawa i Sprawiedli-

wości – dzisiaj waszym pomysłem jest likwidacja Na-

rodowego Funduszu Zdrowia, wyrównanie nakładów

na ochronę zdrowia w wysokości 6% PKB, czyli tak

naprawdę podniesienie składki zdrowotnej.

(Dzwo-

nek) Czy nie lepiej zachęcić, przedstawić taką ofertę

polskim pacjentom, żeby chcieli sami dobrowolnie się

ubezpieczać w takim zakresie, jaki uważają za właś-

ciwy, niż zmuszać wszystkich do zwiększania opłat

na służbę zdrowia do 6% PKB?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

53

Wicemarszałek

Głos zabierze w celu zadania pytań pan poseł Da-

riusz Piontkowski, Prawo i Sprawiedliwość.

Proszę bardzo.

sięcy pojawiają się zapowiedzi nowych, rewolucyj-

nych pomysłów Ministerstwa Zdrowia, o czym wspo-

minał mój kolega.

Jak dotąd żadna z tych zapowie-

dzi nie przyniosła szerokich zmian i inicjatyw rzą-

dowych, zaś dostęp do lekarza staje się coraz trud-

niejszy, a chorzy płacą coraz więcej za leki.

Dziś

z kolei mamy do czynienia z zapowiedzią ograni-

czenia koszyka świadczeń gwarantowanych i wpro-

wadzenia dodatkowych płatnych ubezpieczeń.

Bra-

kuje jednak konkretnej propozycji ustawowej, po-

nownie są to tylko ogólniki, co potwierdza w dużej

mierze wystąpienie pana ministra.

Wiemy jedynie,

że propozycje ministerstwa zmierzają do tego, aby

mimo wszystko usunąć część świadczeń z listy za-

biegów bezpłatnych.

Jeżeli będzie to podobny me-

chanizm, jak w przypadku stomatologii, to w tzw.

koszyku zostaną tylko, jak smutno żartują niektó-

rzy, bańki i lewatywa.

Wielu lekarzy obawia się, że

z listy świadczeń bezpłatnych usunięte zostaną

zabiegi nowoczesne, a więc jednocześnie droższe.

W mediach rozpoczęły się już nawet spekulacje,

jakie to mogą być zabiegi.

Najnowsze propozycje Ministerstwa Zdrowia do-

prowadzą do takiej sytuacji, że osoby biedniejsze

nadal będą czekać w wieloletnich kolejkach, tak jak

dzisiaj, a tylko niewielka, najbogatsza grupa pacjen-

tów będzie mogła liczyć na szybką opiekę lekarską.

Polska i tak jest państwem, w którym widać drama-

tyczne zróżnicowanie poziomu życia.

Wprowadzenie

odpłatności w ochronie zdrowia tylko zwiększy tę

dysproporcję.

Brak konkretnych propozycji ustawo-

wych może dodatkowo spowodować nasilenie pato-

logii, gdyż pacjenci będą (Dzwonek) próbowali wszel-

kimi metodami skorzystać jeszcze z bezpłatnej służ-

by zdrowia.

Stąd nasuwa się oczywiste pytanie:

Dlaczego ministerstwo chce podzielić Polaków na

lepszych i gorszych, tych, którzy będą mogli się le-

czyć, i tych, którzy nie będą mieli na to szansy?

I drugie, podstawowe chyba pytanie: Czy minister-

stwo kiedykolwiek przedstawi konkretną, szczegó-

łową i całościową propozycję zmian w ochronie zdro-

wia, czy jak zwykle poprzestanie na wprowadzeniu

fermentu w tej dziedzinie, pozostawiając pacjentów

samym sobie?

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

dzo proszę.

Poseł Piotr Chmielowski:

Tak jak pan przewodniczący Latos nie spodziewał

się, że będzie cytował rządzących z tej mównicy, tak

samo ja się nie spodziewałem, a muszę zacytować

pana ministra Arłukowicza, który tutaj stwierdził,

że system, który zastał, polega na tym, że część pro-

cedur jest niedofinansowana, a część jest przefinan-

sowana.

Dzisiaj państwo przecie do prywatnych

ubezpieczeń.

W pewnym sensie można powiedzieć,

że jest to rozsądne, natomiast z drugiej strony chciał-

bym zapytać o te sławetne procedury.

Kto, na jakim

szczeblu i jakie grupy interesu wpływają na to, że

niektóre procedury są doszacowane, a niektóre są

niedoszacowane, i gdzie ministerstwo w tym roku

– rozumiem, że w tym roku będzie szukało oszczęd-

ności na kontraktację przyszłoroczną – będzie szu-

kało oszczędności w odniesieniu do tych procedur,

które są przeszacowane?

Chciałbym poznać listę tych

procedur, co do których ministerstwo uważa, że są

przeszacowane, dlatego że wszyscy lekarze skarżą się

na to, iż generalnie jest mizeria finansowa.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Ministrze!

Medycyna jest coraz bardziej nowoczesna

i coraz droższa, a skutki leczenia zależą często nie

tylko od pieniędzy, ale my o pieniądzach przede

wszystkim.

Ja chciałbym zapytać, panie ministrze,

o sprawę refundacji leków, ponieważ zdarzają się leki

o tożsamym działaniu, a diametralnie różnych ce-

nach.

Pytanie moje brzmi: Czy Ministerstwo Zdrowia

wspólnie z Narodowym Funduszem Zdrowia anali-

zuje kwestię kwalifikacji leków do refundacji pod

takim kątem, by nie refundować leków droższych,

jeśli nie mają zdolności skuteczniejszego działania

niż leki tańsze?

Nie mogę stwierdzić definitywnie,

panie ministrze, że tak jest, bo nie mam na to dziś

twardego dowodu, ale spotkałem się niedawno z taką

opinią, dlatego pytam, panie ministrze.

(Oklaski)

54

Dziękuję.

można powiedzieć, prezentuje założenia reformy, nie

precyzując ich, będąc nieprzygotowanym i wprowa-

dzając niepokój w opinii publicznej.

Przed chwilą

słuchaliśmy o zapowiedzi likwidacji kilku kopalń.

Teraz słyszymy o ograniczeniu gwarantowanego ko-

szyka świadczeń medycznych i o dodatkowych ubez-

pieczeniach zdrowotnych.

Pan minister dzisiaj przy-

znał, że jakieś zmiany w koszyku będą, więc proszę

powiedzieć: Jakie?

I czy na pewno nie mają związku

z ideą wprowadzenia dodatkowych ubezpieczeń me-

dycznych?

Proszę się też przez chwilę zastanowić: Jeżeli ja-

kaś grupa społeczna uzyska lepszy dostęp do usług

medycznych poprzez dodatkowe ubezpieczenia, czy

ci pozostali nie będą w trudniejszej sytuacji?

Tylko

na wszelki wypadek chcę panu przypomnieć art. 68

konstytucji.

Po pierwsze, każdy ma prawo do ochrony

zdrowia.

Po drugie, obywatelom, niezależnie od ich

sytuacji materialnej, władza publiczna zapewnia

memoria.

Ale ponieważ pan minister sam mówi również

o dalej idących reformach, które także znamy tylko

ze wstępnego opisu, a więc (Dzwonek) likwidacji Cen-

trali NFZ, rozdzieleniu płatnika i wykonawcy świad-

czeń, kto będzie tym płatnikiem?

Po likwidacji Cen-

trali NFZ jak będą naliczane pieniądze dla oddziałów

NFZ?

Przede wszystkim, panie ministrze, czy nowy

algorytm czy jakiś inny sposób podziału pieniędzy

będzie uwzględniał ilość pieniędzy, które w formie

składek są zbierane od obywateli na terenie danego

oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia?

Czy woje-

wództwo śląskie nadal będzie tracić 400 mln zł rocz-

nie – ubezpieczeni tam rodacy – na tej całej operacji,

którą wymyśla resort zdrowia?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Moje pierwsze pytanie brzmi: Do jakiej grupy doce-

lowej są skierowane te ubezpieczenia?

Czy pan nie

zdaje sobie sprawy, że dzisiaj większości Polaków nie

stać jest na te zwykłe opłaty?

Z czego będą mieli za-

płacić dodatkowe ubezpieczenie?

Czy to jest skiero-

wane do jakiejś konkretnej grupy wyborczej Platfor-

my Obywatelskiej, która de facto skorzysta na tej

reformie, ale kosztem właśnie tych pozostałych, któ-

rych dzisiaj nie stać?

Niech pan mi na to odpowie.

Kolejna sprawa.

W jednej z wypowiedzi mówi pan,

że chcą państwo niejako umożliwić to, żeby obywatel

miał szansę, idąc do lekarza…

Dzisiaj nie ma możli -

wości negocjacji ceny, ale dzięki takiemu ubezpiecze-

niu, cytuję pańskie słowa: wtedy mogłoby się okazać,

ministrze, jeżeli mogłoby się okazać, to jak pan

w ogóle tę reformę przygotowuje, jeżeli pan nie jest

pewien tego, czy rzeczywiście będzie taniej, czy nie

będzie taniej?

Niech pan mi wytłumaczy: Skoro ktoś

będzie płacił firmie ubezpieczeniowej, to ta firma jest

firmą filantropijną i ona będzie dokładała do tego,

czy też ta firma będzie liczyła realnie na zysk?

W tych

słowach dla mnie pan całkowicie kompromituje się

i ośmiesza.

No bo firmy ubezpieczeniowe chcą zarobić

czy nie chcą zarobić na tej reformie?

Niech pan jasno

odpowie.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję.

Bardzo proszę.

Promowanie kompleksowości usług medycznych, do-

stęp do nowych technologii diagnostycznych i tera-

peutycznych jest jednym z priorytetów Ministerstwa

Zdrowia i jest podstawą rozwoju nowoczesnej służby

zdrowia.

Onkologia jest tą dziedziną, która musi

spełniać wszystkie te kryteria.

W Polsce powstaje

dzisiaj coraz więcej nowoczesnych ośrodków onkolo-

gicznych.

Przykładem tego jest nowoczesny ośrodek

onkologiczny, który powstał w Gdyni przy szpitalu

PCK, który to zakład może obecnie leczyć nowoczes-

nymi metodami diagnostycznymi dwa razy więcej

pacjentów.

Niestety kontrakt zawarty z Narodowym

Funduszem Zdrowia nie pozwala mu na to.

Panie ministrze, czy istnieje możliwość, aby ze

środków, którymi dysponują dyrektorzy oddziałów

55

wojewódzkich, można było utworzyć rezerwę, która

obecnie jest tworzona na poziomie Centrali Narodo-

wego Funduszu Zdrowia?

Czy w takich sytuacjach,

kiedy powstają nowe ośrodki spełniające kryteria

nowoczesnej medycyny, nie należałoby rozważyć

możliwości, aby z tej rezerwy, która będzie tworzona

na poziomie oddziałów, a nie, tak jak dotychczas, na

poziomie centrali, dyrektor mógł zapłacić za nowy

kontrakt i mógł sam zadecydować o tym (Dzwonek),

na co przeznaczy środki, które zostały mu przyznane

według algorytmu, żeby nie było powrotu środków

raz przyznanych według algorytmu do centrali fun-

duszu?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Proszę bardzo.

Poseł Anna Zalewska:

Apeluje pan jak zwykle, tak jak pan minister Arłu-

kowicz, o merytoryczną dyskusję.

To niestety w pań-

stwa ustach staje się już wyświechtanym frazesem.

Bo gdzie mamy dyskutować merytorycznie?

Przykła-

dem jest ostatnie posiedzenie Komisji Zdrowia, gdzie

jeden z wiceministrów powiedział, że on nie będzie

odpowiadał na pytania, bo nie jest do tego przygoto-

wany.

Gratuluję.

Nie w Sejmie, nie w komisjach, tyl-

ko i wyłącznie na konferencjach prasowych.

Tak

naprawdę państwa problem polega na tym, że właś-

nie eventujecie, zapowiadacie coś, o czym nie wiecie,

jak ma wyglądać w szczegółach, po czym denerwuje-

cie się, że ktoś pyta: No a jak to będzie wyglądać?

Przykład pierwszy z brzegu, bo można je mnożyć

– pewnie do wieczora mogłabym wymieniać wszyst-

kie uwagi pacjentów, lekarzy, izb, Narodowego Fun-

duszu Zdrowia – ratownictwo medyczne.

Od kilku

miesięcy słyszymy, że ktoś nad tym pracuje.

Odbył

się konwent wojewodów w Olsztynie, gdzie również

zastanawiano się, co zrobić z ratownictwem medycz-

nym, nad tym, czy dalej udajemy, że nie ma proble-

mu.

W każdym województwie kontrakty podpisane

są do różnych lat, najdalsze do 2016 r.

Podmioty pry-

watne, a dyrektorem odpowiedzialnym za pion ra-

townictwa medycznego jest wasza dobra znajoma,

składają oferty do Narodowego Funduszu Zdrowia,

opierając się na umowach podpisanych z pracowni-

kami ratownictwa medycznego.

(Dzwonek) Państwo

to w pełni akceptują.

Te podmioty, które nie mają

żadnych wymagań, nie spełniają żadnych wymogów,

proponują tylko niższą cenę, wygrywają.

Nie możemy

dyskutować.

Proszę tylko powiedzieć, gdzie o której

godzinie i kto przedstawi całościowy projekt systemu

ratownictwa medycznego.

To jedna sprawa z setek.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Dziękuję bardzo.

Panie ministrze, ja, i nie tylko ja, boję się, że nie-

długo przy waszym działaniu prywatna służba zdro-

wia zdominuje publiczną, a przede wszystkim chodzi

o jakość wykonywanych usług w tej prywatnej.

Nie

chciałbym, aby było tak, że za pieniądze można bę-

dzie kupić sobie lepsze usługi, a ci, którzy są ubezpie-

czeni i korzystają z publicznej służby zdrowia, takich

usług będą pozbawieni.

Chciałbym wiedzieć, czy pań-

stwo porównujecie tego typu usługi.

Dzisiaj możemy

się dowiedzieć o długich kolejkach w publicznej służ-

bie zdrowie, natomiast w prywatnej służbie zdrowia

takich kolejek nie ma.

Co w tej sprawie państwo ofe-

rujecie?

Nie może być tak, że bogatsza część społe-

czeństwa za pieniądze będzie mogła ratować sobie

życie, a ci, którzy są biedni, których nie stać na zakup

leków, będą tychże usług pozbawieni.

Mówił pan

o dodatkowym ubezpieczeniu.

Dzisiaj nie wiadomo,

czy tego biedniejszego, emeryta, rencistę, będzie stać

na to, aby ubezpieczyć się dodatkowo, czy to jest tyl-

ko oferta dla wybranych.

I jeszcze jedna kwestia, która mnie bardzo zanie-

pokoiła.

Mówił pan o przekształceniach szpitali, o tym,

że samorządy sobie z tym świetnie radzą.

Ale, panie

ministrze, czy zapytał pan samorządy, jakim kosz-

tem to się dzieje, kosztem których niewykonywanych

przez samorządy zadań możliwe jest utrzymywanie

i dopłacanie do ponadnormatywnych świadczeń, ja-

kich muszą udzielać szpitale w powiatach.

A wiemy

dzisiaj, że mają one ogromne problemy z wykonaniem

remontów.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Proszę bardzo.

Poseł Krystyna Kłosin

56

Poseł Jarosław Katulski:

Dziękuję bardzo.

nie Ministrze!

No i mamy festiwal demagogii.

W ze-

szłym tygodniu na poprzednim posiedzeniu jeden

z waszych kolegów poseł Prawa i Sprawiedliwości

bredził po prostu o in vitro, twierdząc, że in vitro

równa się zabójstwu, a dzisiaj w nieco bardziej wy-

szukanych co prawda słowach i bardziej inteligen-

tnie, powiedziałbym, pan przewodniczący Komisji

Zdrowia Tomasz Latos niestety uprawiał demagogię,

insynuując, że my faktycznie chcemy wszystko spro-

wadzić do prywatnej opieki zdrowotnej.

Absolutnie nic

takiego nie padło.

Pan minister to wyjaśniał.

Jednak

już jeden z pańskich kolegów zasugerował, że to przez

nas może dojść do takiej sytuacji, że leczenie w polskiej

medycynie to będą bańki.

Coś tam jeszcze, panie po-

śle, pan dodawał.

Już nie pamiętam co.

(Głos z sali: To jest prawda.)

Prawda jest taka, że polska medycyna jest bardzo

nowoczesna, dysponuje najnowocześniejszymi tech-

nologiami i siłą rzeczy jest coraz droższa.

(Głos z sali: No właśnie.)

Ale to bardzo dobrze, bo my Polakom oferujemy

coraz lepszy produkt.

Nie zamierzamy absolutnie

ograniczać koszyka świadczeń gwarantowanych,

a jeśli do tego dołożymy dodatkowe ubezpieczenia,

które rozszerzą zakres możliwości leczenia dla Pola-

ków, to tylko dobrze.

I cieszę się, że tak właśnie bę-

dzie.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Pan poseł Latos, w jakim trybie?

(Poseł Tomasz Latos: W trybie sprostowania, pa-

nie marszałku.

Byłem wywoływany.)

No, był pan wywołany z nazwiska, więc proszę

bardzo, 1 minuta na sprostowanie źle zrozumianej

pańskiej wypowiedzi.

(Poseł Michał Wojtkiewicz: Mało, 5 minut.)

Poseł Tomasz Latos:

Dziękuję bardzo.

Ministrze!

Panie ministrze, przede wszystkim nigdy

nigdzie, również w dniu dzisiejszym, nie powiedzia-

łem, że państwo likwidujecie całą publiczną służbę

zdrowia bezpłatną i zamiast tego każecie za wszyst-

ko płacić.

Ja tylko posłużyłem się cytatem z pana

wypowiedzi.

Mam nadzieję, panie ministrze, że ko-

rzysta pan z dobrego zwyczaju autoryzowania włas-

nych wywiadów.

Otóż czytamy: Czy resort zdrowia

planuje ograniczenie koszyka świadczeń zdrowot-

nych?

Minister Neumann odpowiada: Tak, jeżeli

chcemy wprowadzić dodatkowe ubezpieczenia zdro-

wotne, to nie mamy innej możliwości.

(Oklaski) Tyl-

ko tyle, panie ministrze, i aż tyle.

I tylko tyle, panie

pośle Katulski, i aż tyle.

O tym rozmawiamy i pyta-

łem o to, jak duże będą te ograniczenia, czego będą

dotyczyły.

(Dzwonek) Na te pytania chcemy uzyskać

odpowiedź.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Bardzo proszę.

mie!

W Polsce bardzo silnie narastają nierówności

w dostępie do usług ochrony zdrowia.

Zaświadcza

o tym długość trwania życia, która na przykład na

wsi w województwie mazowieckim dla mężczyzn wy-

nosi prawie trzy lata mniej niż w mieście, 2,5 roku

w województwie lubelskim i zachodniopomorskim.

Podobnie dłużej żyją kobiety w miastach w dziesięciu

województwach, w województwie pomorskim nawet

o 1 rok.

Przeciętne trwanie życia mężczyzny z wy-

kształceniem wyższym jest o 12 lat dłuższe niż męż-

czyzny z wykształceniem zasadniczym zawodowym

i podstawowym.

Jakie przedsięwzięcia planuje rząd,

aby przeciwdziałać tym narastającym nierównoś-

ciom w dostępie do usług ochrony zdrowia?

Moje pytanie wynika z ostatnich doświadczeń,

które zweryfikowałam w kilku miastach.

Mianowicie

proszę powiedzieć, jakie są przyczyny narastających

trudności z dostępem do usług lekarza ginekologa

i położnika w systemie finansowanym ze środków

publicznych.

Myśmy się przyzwyczaili, że czeka się

8–10 miesięcy na usługę okulisty, ortopedy, ale żeby

w kolejce do lekarza ginekologa w systemie opieki

publicznej czekać 9, 10 miesięcy, to jest po prostu

rzecz niemożliwa.

(Poseł Maciej Orzechowski: Nieprawda.)

Panie pośle, proszę bardzo: w Warszawie na Mo-

kotowie, w Grodzisku Mazowieckim – niedaleko.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

proszę.

Poseł Janina Okrągły:

Panie Marszałku!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

W wielu krajach dodatkowe ubezpieczenia zdrowotne

są normą i w naszym kraju powinny być dostępne dla

tych, którzy będą chcieli zapłacić dodatkową składkę

zdrowotną w zamian za wyższe standardy i poprawę

dostępności świadczeń.

(Głos z sali: I najtańsze leki w szpitalu po roz-

strzygnięciu przetargu.)

Spokojnie.

Dziś teoretycznie mamy gwarancję pełnego dostę-

pu do opieki medycznej, w praktyce na niektóre za-

biegi czeka się jednak dłużej, czasami kilka miesięcy.

(Poseł Anna Zalewska: Kilka lat.)

I ta dodatkowa składka zdrowotna, to dodatkowe

dobrowolne ubezpieczenie powinno pozwolić częścio-

wo rozwiązać te problemy, bo będą dodatkowe pie-

niądze w systemie bez konieczności podnoszenia

podatków.

To oznacza więcej wykonanych zabiegów,

a więc krótsze kolejki.

I pytania.

Na ile Ministerstwo Zdrowia szacuje

ilość osób skłonnych skorzystać z dodatkowego ubez-

pieczenia i na ile szacuje wpływy do systemu z tego

tytułu?

Na jaką kwotę szacuje ministerstwo średnią

bądź minimalną wysokość składki zdrowotnej dodat-

kowego ubezpieczenia dobrowolnego?

Czy będzie

przewidywany system zachęt dla tych osób, na przy-

kład odpis od podatku od osób fizycznych, czy też

będą udogodnienia przewidziane dla pracodawców,

na przykład możliwość finansowania składek z za-

kładowego funduszu świadczeń socjalnych?

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Poseł Artur Górski:

nych sprawach w służbie zdrowia, ważnych i pilnych,

ale chyba nie ma pilniejszej sprawy dla mieszkańców

Warszawy niż uratowanie jedynego w Śródmieściu

szpitalnego oddziału ratunkowego w szpitalu na Sol-

cu.

Narodowy Fundusz Zdrowia odmówił podpisania

kontraktu na SOR ze szpitalem.

Choć od 1 maja szpi-

tal nie otrzymuje pieniędzy na tę niezwykle ważną,

bo ratującą ludzkie życie działalność, to wciąż jeszcze

przyjmuje pacjentów, ale tak będzie tylko do końca

maja.

A co później?

Zamknięcie SOR-u w szpitalu na

Solcu niepokoi dyrektorów innych warszawskich

szpitali.

Dla ich placówek będzie to oznaczało więcej

przyjęć pacjentów i rosnące długi.

Wicedyrektor mazowieckiego NFZ twierdził, że

SOR został zamknięty, bo nie spełniał wymogów mi-

nistra zdrowia dotyczących personelu, sprzętu i bu-

dynku.

Tymczasem okazuje się, że kadry szpitala są

w pełni profesjonalne, szpital posiada nowoczesny

sprzęt, a także wszystkie obszary, strefy i pomiesz-

czenia, jakie wynikają z rozporządzenia ministra

zdrowia.

W szpitalu wykonano zalecenia, których

oczekiwał Narodowy Fundusz Zdrowia, mimo to

SOR zamknięto.

Sam wojewoda mazowiecki przy-

znał, że choć jeszcze wiele jest do zrobienia, szpital

spełnia te kryteria, które są dzisiaj wymagane.

Dlatego mam pytania do pana ministra.

Czy nie

są to przypadkiem źle pojęte oszczędności NFZ ro-

bione kosztem pacjentów, zmniejszające szansę na

szybkie, skuteczne leczenie w zakresie niezbędnym

dla stabilizacji funkcji życiowych?

Czy może pan mi-

nister interweniować, być może pośredniczyć w ne-

gocjacjach między szpitalem, NFZ a władzami War-

szawy, aby uratować SOR w szpitalu na Solcu?

Czasu

jest naprawdę mało.

(Dzwonek)

I jeszcze jedno.

Czy wie pan, ile trzeba czekać

w Warszawie na ostrym dyżurze, by zostać przyjętym

przez jedynego lekarza dyżurnego?

Jeśli ma się szczęś-

cie, 2 godziny, jeśli nie, nawet 6.

Gratuluję panu mini-

strowi tego wyniku.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

proszę.

Poseł Rajmund Miller:

Panie Marszałku!...

(Gwar na sali)

Wicemarszałek

Pan poseł Miller ma głos, proszę o spokój w ła-

wach poselskich.

Bardzo proszę.

Poseł Rajmund Miller:

Myślę, że nie jest tak bardzo źle, jak mówili koledzy

z opozycji.

Szkoda, że nie byli razem ze mną na otwar-

ciu nowych oddziałów w Opolu, w Mosznej – ostatnio

oddział chirurgii ortopedycznej – wspaniałe, nowe,

naprawdę świetnie wyposażone oddziały ze świetnymi

specjalistami.

Ale nie jest też bardzo dobrze, bo, pro-

szę państwa, dobra służba zdrowia kosztuje.

(Poseł Anna Zalewska: Będą puste.)

Pani poseł, ja może skończę, a potem podyskutu-

jemy, bo jest tylko 1,5 minuty.

(Poseł Anna Zalewska: Nie mamy kiedy i gdzie.)

Informacja bieżąca58

Wicemarszałek

Eugeniusz Tomasz Grzeszczak:

Przepraszam, pani poseł.

Poseł Miller ma głos.

(Poseł Anna Zalewska: Przepraszam.)

Poseł Rajmund Miller:

Myślę, że trzeba byłoby wspólnej decyzji o zwięk-

szeniu środków, bo to jest obciążenie społeczne i to

musi być decyzja wszystkich sił społecznych, a z tego

wszystkiego wynika, że aby były mniejsze kolejki,

żeby pacjenci krócej czekali, muszą być w tym syste-

mie większe środki.

Ministerstwo robi wszystko,

żeby te środki w sposób racjonalny rozdzielić.

Ja

szczegółowej, chodzi mi o rozporządzenie dotyczące

lekarzy rehabilitantów, bardzo, że tak powiem, wy-

śrubowane.

Rozporządzenie to mówi o tym, że na

20 łóżek musi być zatrudniony 1 lekarz rehabilitant.

Wnosimy o zniesienie tego rozporządzenia, bo na

zniesienie tego rozporządzenia czekają dyrektorzy

szpitali.

To rozporządzenie w systemie, w którym te

oddziały dobrze pracują, gdzie są lekarze specjaliści

(Dzwonek), gdzie są fizjoterapeuci, powoduje zwięk-

szone koszty funkcjonowania…

Ja pozwolę sobie parę sekund dłużej, ponieważ mi

przerywano…

(Poseł Anna Zalewska: Pomagano posłowi wy-

brnąć...)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Bardzo proszę kontynuować, ale parę sekund, bo

musimy zdążyć przed godz. 17.

Poseł Rajmund Miller:

Panie ministrze, pytanie jest takie: Czy w trakcie

obecnych prac państwo zamierzacie cofnąć, znieść to

rozporządzenie?

Bo szpitale płacą dużo pieniędzy na

zatrudnianie lekarzy rehabilitantów, którzy tam na-

prawdę nie są potrzebni.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Dlaczego pan nam

imputuje, że zabraniamy pacjentom chodzić prywat-

nie do lekarza?

To pan powiedział kilkanaście minut

temu z tej mównicy.

To jest okłamywanie Polaków.

Dlaczego pan nasze poglądy redukuje ad absurdum?

To jest po prostu kłamstwo.

Kolejna kwestia.

Powiedział pan, że projekt usta-

wy dotyczącej pomocy nocnej wpłynie do Sejmu.

Mam jedno konkretne pytanie: Kiedy?

Cały czas za-

powiada pan projekty, cały czas czekamy, projekty

nie spływają, czekamy na Godota, a w ostateczności

wyręczacie się inicjatywą poselską.

Jeżeli pan minister tak rozpaczliwie poszukuje

pieniędzy na finansowanie świadczeń zdrowotnych,

to może najpierw pomyślałby pan o racjonalizacji od-

płatności za świadczenia zdrowotne.

Przecież wiado-

mo, że lepiej najpierw przejrzeć koszyk świadczeń

gwarantowanych, skoro pewne świadczenia są nie-

doszacowane, a za inne Narodowy Fundusz Zdrowia

przepłaca.

To, co pan ma zamiar zrobić, przynajmniej

to, co pan zapowiada, podzieli pacjentów na lepszych

i gorszych.

Zapowiadane szumnie ubezpieczenia do-

datkowe to jest w rzeczywistości wyciąganie z kie-

szeni pacjentów dodatkowych pieniędzy i przerzuca-

nie kosztów finansowania usług medycznych na pa-

cjentów.

Panie Ministrze!

Czy pan uważa, że pacjenci zbyt

mało dopłacają do leków?

Jak szacują firmy zajmują-

ce się oceną rynku leków, pacjenci dopłacili po zmia-

nach zrobionych przez rząd około 800 mln zł.

Czy to

jest jeszcze mało?

Ile jeszcze chcecie wyciągnąć

z kieszeni pacjentów za świadczenia, które zgodnie

z konstytucją powinny się im należeć?

Dziękuję bar-

dzo.

(Oklaski)

forma Obywatelska.

Proszę bardzo.

Poseł Elżbieta Gelert:

Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Obecnie część spo-

łeczeństwa korzysta z dodatkowych ubezpieczeń pry-

watnych, tak jak pan minister powiedział, ale nie

tylko z ubezpieczeń, również z lecznictwa szpitali

prywatnych, które takie usługi oferują.

Faktycznie

brakuje systemowego dodatkowego ubezpieczenia,

z którego skorzystałoby zapewne o wiele więcej osób.

Jednakże myślę, że wprowadzenie takiego dodatko-

wego ubezpieczenia nie może się jednak obyć bez

weryfikacji koszyka, między innymi dlatego, że nie

tylko czas do korzystania z dodatkowych ubezpieczeń

ma być tutaj jedynym kryterium.

Rodzą się w związ-

ku z tym pytania.

Moje pytanie dotyczy wprowadze-

nia dodatkowych ubezpieczeń: Co w zamian otrzy-

mają ci obywatele, którzy z tych ubezpieczeń skorzy-

stają?

Czy będzie wówczas możliwość stopniowego

obniżania składki zdrowotnej do ZUS?

Jeżeli za coś

musimy dodatkowo płacić, to musimy też mieć z tego

jakiś zysk, a dokładnie ci, którzy to zechcą robić.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Głos zabierze pan poseł Marcin Mastalerek z Klu-

bu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Czesław Czechyra:

Dziękuję.

Pneumokoki są główną przyczyną pozaszpitalnych

zakażeń inwazyjnych.

Najbardziej narażone są na nie

dzieci poniżej 5. roku życia i osoby powyżej 60. roku

życia.

Odnotowuje się też wysoką śmiertelność,

zwłaszcza wśród ludzi starszych, w inwazyjnej cho-

robie pneumokokowej.

Wzrasta też systematycznie

odporność bakterii na dostępne antybiotyki.

Najlep-

szym i najbardziej ekonomicznym sposobem ograni-

czenia zachorowalności i śmiertelności spowodowa-

nych przez pneumokoki jest wprowadzenie w Polsce

powszechnych szczepień przeciwko temu drobno-

ustrojowi.

Znany jest również efekt populacyjny ta-

kich działań, kiedy to masowe szczepienie dzieci

wpływa radykalnie na spadek zachorowań wśród

dorosłych.

Szczepienia dostępne są nieodpłatnie tyl-

ko dla dzieci z określonych grup ryzyka, natomiast

dla reszty zalecana jest szczepionka odpłatna.

Wiele

samorządów lokalnych w Polsce od kilku lat realizu-

je z własnych środków programy szczepień przeciwko

zresztą opiniowane przez Agencję Oceny Technologii

Medycznych, lepiej jest bowiem zapobiegać niż leczyć.

Zdrowia rozważa wprowadzenie na listę refundacyj-

ną szczepionki, jeśli program szczepień obowiązko-

wych na 2014 r. nie zostanie rozszerzony o szczepie-

nia przeciwko pneumokokom?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Była medialna zapowiedź ograniczenia koszyka świad-

czeń, zapowiedź dodatkowych ubezpieczeń, a dzisiaj

znów pan mówi o dobrym rządzeniu, o dobrym rządzie

i złej opozycji, która straszy.

Panie ministrze, to już

zgrana płyta.

Wysoka Izbo!

Nie jestem osobą wiekową, ale pa-

miętam sytuację, kiedy w sklepach mięsnych nic już

nie było.

Wtedy ówczesne władze wprowadziły sklepy

komercyjne, gdzie oczywiście ceny były dużo wyższe.

Jaki był efekt?

W sklepach mięsnych dalej naprawdę

nic nie było, nie było już po co tam chodzić, a do

sklepów komercyjnych ustawiały się kolejki.

Czy dzi-

siaj chcemy do takiej sytuacji doprowadzić, tak chce-

my podzielić Polaków?

Panie Ministrze!

W pana wystąpieniu było dużo

polityki, a mało merytoryki.

Chciałabym jednak

panu powiedzieć, że Polacy znają już wiarygodność

tego rządu.

Pamiętamy wszystko, co państwo mówi-

liście, kiedy zmienialiście ustawę o lekach refundo-

wanych.

Dzisiaj, gdy miało być taniej, tak naprawdę

zaoszczędził tylko Narodowy Fundusz Zdrowia, któ-

ry nie przeznaczył tych środków na dodatkowe

świadczenia, na to, żeby zmniejszyć kolejki.

Te środ-

ki zostały w budżecie Narodowego Funduszu Zdro-

wia, który dalej ma braki, a pacjenci płacą za leki

o wiele, wiele więcej.

Niech za przykład posłuży to,

jak ma się opisanie leku do tego, na co lek jest sku-

teczny.

Zgłaszają się do mnie osoby, które miały kie-

dyś refundowane leki.

Dzisiaj już tak nie jest, ponie-

waż lek, który od lat przyjmowali, jest opisany ina-

czej, na inne schorzenie.

Czy państwo to zmienicie?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Barbara Czaplicka:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

Na mocy decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady

Unii Europejskiej nr 1350/2007 ustanawiającej dru-

gi program działań w dziedzinie zdrowia na lata

2008–2013 wydano zalecenie Rady Unii Europejskiej

Poseł Elżbieta Gelert

Informacja bieżąca60

dzinie rzadkich chorób, które zaleca państwom człon-

kowskim ustanowienie i realizację planów dotyczą-

cych chorób rzadkich.

Moje pytanie brzmi następująco: Jaki jest stan

zaawansowania prac Ministerstwa Zdrowia nad pla-

nem dla chorób rzadkich?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

tualności o ochronie zdrowia.

Rusza komercjalizacja

szpitali, wymusza to ustawa o działalności leczniczej.

Zadłużone szpitale, których długi nie zostaną spła-

cone przez samorząd, muszą się przekształcić w spół-

ki handlowe.

Wiceminister zdrowia skrycie zapowia-

da odpłatność za niektóre świadczenia medyczne,

wspópłacenie przez pacjentów.

Posłanka PO bajdu-

rzy coś o tym, że pacjenci cwaniaczą i że jak wezwiesz

karetkę za darmo, będziesz płacił.

Około 30% pacjen-

tów nie podejmuje kuracji, bo nie stać ich na wykup

leków, mamy niebotyczne kolejki do lekarzy specja-

listów i niektórych zabiegów szpitalnych.

Oto niektóre osobiste dramaty.

Marzec tego roku,

Łódź: karetka pogotowia jechała po pacjentkę prawie

70 km, aby przewieźć chorą około 200 metrów na

inny oddział szpitalny, kobieta zmarła.

Kwiecień tego

roku, Kraków: szpital wypisywał do domu pacjenta

po urazie głowy dwa razy, twierdząc, że jest w do-

brym stanie, mężczyzna zmarł.

Limanowa: 41-letni

mężczyzna zmarł przed wejściem do szpitala, a wcześ-

niej dwukrotnie go nie przyjęto itd.

Mamy zatem

chaos, hazard moralny, zdrowie jako towar, odhuma-

nizowanie medycyny, demontaż systemu, zamach na

bezpłatną służbę zdrowia, wszechobecna procedura,

medycyna wykluczeń w zależności od zasobności kie-

szeni, komercjalizacja, a potem prywatyzacja.

A gdzie

pacjent?

Upokorzony, osamotniony, niejednokrotnie

traktowany jak intruz lęka się i powoli konstatuje, że

zmuszają go, jak w tanim sensacyjnym filmie, do wy-

kupienia licencji na życie.

Panie ministrze, czy nie

zapomnieliście o pacjencie, zgubiliście pacjenta?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

lamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Jerzy Ziętek:

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Wysoka Izbo!

Pan minister już przypominał, ale to właśnie za rzą-

dów PO powstał koszyk świadczeń gwarantowanych

i to my regularnie go zmieniamy i unowocześniamy,

to jest fakt.

W mojej ocenie koszyk gwarantowanych

świadczeń musi być oczywiście bardzo dokładnie opi-

sany z myślą o wszystkich pacjentach.

Poza tym jest

to niezbędne do zapoczątkowania procesu racjonali-

zacji finansowania usług medycznych.

Należy rów-

nież zauważyć, że niektóre świadczenia są niedosza-

cowane, a za inne NFZ przepłaca.

Co da doprecyzo-

wanie koszyka świadczeń?

Czy uszczegółowienie

koszyka to lepsza sytuacja dla pacjenta, czy gorsza?

Po drugie, czy w ramach, nazwijmy to, przeglądu

koszyka świadczeń gwarantowanych można liczyć na

to, że świadczenia dotyczące ciąży i jej patologii będą

oddzielone od świadczeń ginekologicznych?

Obecne

połączenie tych świadczeń ogranicza np. liczbę ho-

spitalizacji ciężarnych na oddziale patologii ciąży czy

liczbę wykonywanych operacji w ramach ginekologii

onkologicznej.

Czy ewentualne wprowadzenie dodatkowych do-

browolnych ubezpieczeń pozwoli na zbilansowanie

możliwości płatnika z potrzebami systemu?

Czy

prawdą jest, że obecnie około 2 mln Polaków korzysta

już z abonamentów medycznych i ich liczba się stale

zwiększa?

Czy przy wsparciu rozsądnych regulacji

prawnych Polacy za kilka lat mogliby w znacznie

większym stopniu niż obecnie korzystać z polis?

Czy

w założeniach ubezpieczenia dodatkowe mają być

tanie, czyli dostępne cenowo i powszechnie dostępne?

pieczenia nie były ekskluzywnym produktem, ale

żeby mogło z nich skorzystać 12, 15, 16 mln Polaków,

szych miejscowościach?

W tym roku Polskę obowiązuje procedura nad-

miernego deficytu, ale mam nadzieję, że w 2014 r.

zostanie już ona zdjęta.

Czy wtedy będziemy wpro-

wadzać zachęty finansowe dla osób wykupujących

dodatkowe ubezpieczenia?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Gabriela Masłowska:

Dziękuję, pani marszałek.

Panie ministrze, stan służby zdrowia i dostęp do

ochrony zdrowia budzi nasz wielki niepokój, budzi

Poseł Barbara Czaplicka

oburzenie w społeczeństwie.

Kilka miesięcy temu

rząd zapowiadał, że nie będzie ograniczał koszyka

świadczeń gwarantowanych, czyli bezpłatnych, a tyl-

ko wprowadzi dodatkowe ubezpieczenia.

Teraz do-

wiadujemy się, i potwierdził pan to w swojej wypo-

wiedzi przytoczonej w prasie, że jednak będzie ogra-

niczanie świadczeń nieodpłatnych i wprowadzenie

dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych.

niżka składek zdrowotnych?

Jeżeli nie, to oznacza

wprost, że przerzucacie państwo ciężar korzystania

ze świadczeń na barki osób najuboższych, a skala

zjawiska ubóstwa jest niestety bardzo duża w na-

szym społeczeństwie.

Mamy wielomiesięczne kolejki

do wielu lekarzy różnych specjalności: dwa lata do

endokrynologa, kilka miesięcy do kardiologa itd., itd.

System ratownictwa medycznego praktycznie nie

działa.

Na moich oczach ratownicy wloką po scho-

dach młodą osobę, jak się okazało, bardzo poważnie

chorą, twierdząc, że prawdopodobnie jest po narko-

tykach, a może po nocnej balandze, i nawet ręki nie

podają, żeby pomóc zejść tej młodej osobie po scho-

dach.

(Dzwonek) Czy to jest wzór?

Czy możemy przy-

zwolić na kontynuowanie takiego działania systemu

ratownictwa medycznego?

Mam jeszcze krótkie pytanie.

Panie ministrze,

wobec tego, że stan jamy ustnej Polaków stawia nas

na bardzo wstydliwym miejscu wśród naszych sąsia-

dów, bo zlikwidowaliście gabinety stomatologiczne

w szkołach, pytam, czy zamierzacie również w tym

eksperymencie, który jest, jak sądzę, przed nami,

wymieść z koszyka świadczeń gwarantowanych ko-

lejne zabiegi stomatologiczne.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pozdrawiamy maluchy I kwartału.

zę z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

jest tak, jakbyśmy zapomnieli o słowach, które wy-

powiedział tutaj na początku pan minister.

Wprowa-

dzenie dodatkowych ubezpieczeń nie oznacza tego,

że będą one wprowadzone zamiast koszyka świad-

czeń – to chyba trzeba jasno powiedzieć.

(Głos z sali: Absolutnie tak, nikt tego nie kwestio-

nuje.)

Nie, ale w pewnych wypowiedziach tak to było...

(Głos z sali: Ale zamiast części to już owszem...)

(Poseł Maciej Orzechowski: Pani marszałek, pro-

szę uspokoić pierwszą ławkę.)

Słuchałem dokładnie wypowiedzi pana ministra,

przegląd nie oznacza: zamiast części.

Słuchałem

dzisiejszego wystąpienia pana ministra i ono jest dla

mnie miarodajne.

Z państwa wypowiedzi przema-

wia filozofia, że więcej to mniej.

Nie rozumiem cze-

goś takiego, że jeżeli wprowadzamy do systemu do-

datkowe ubezpieczenia zdrowotne, to w systemie

znajduje się mniej pieniędzy.

Przypomina mi to taką

filozofię, to oczywiście jest natychmiastowe porów-

nanie, że gdy kogoś być może na to nie stać, to prze-

praszam, jak sąsiad ma trzy krowy, to niech mu też

zdechną i będzie miał jedną, tak jak ja.

To jest ta

filozofia, to, co niestety przewija się w wielu wypo-

wiedziach i w myśleniu wielu parlamentarzystów.

Proszę państwa, jeżeli wprowadza się do systemu

więcej, to rozumiem, że być może kogoś zaboli...

(Gwar na sali)

(Poseł Maria Zuba: Jakie jest pytanie?)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Przepraszam, proszę nie przeszkadzać panu po-

słowi.

Poseł Czesław Gluza:

...że ktoś będzie miał szybszy dostęp, natomiast

to poprawi (Dzwonek) sytuację, ponieważ zmniejszy

kolejki.

Panie ministrze, pan tutaj prowadził coś

w rodzaju... padło sformułowanie: demony itd.

Oczy-

wiście wkradła się w to polityka, bo na konferencji

prasowej PiS był spot wyborczy z karetką pogotowia:

stop prywatyzacji szpitali.

A więc wszystko już poszło

na kanwie tej wypowiedzi, dyskusja od Sasa do Lasa.

Myślę, że niestety ochrona zdrowia stała się taką

dziedziną...

(Gwar na sali)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Czesław Gluza:

...walki politycznej, że nawet pana bardzo mery-

toryczne egzorcyzmy niestety nie spowodują tego, że

będziemy mieli koniec tej dyskusji.

(Oklaski)

Poseł Gabriela Masłowska

Informacja bieżąca62

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Myślę, że tę deba-

tę z inicjatywy Klubu Parlamentarnego Prawo i Spra-

wiedliwość warto było dzisiaj przeprowadzić, albo-

wiem dzisiaj padła bardzo ważna deklaracja z ust

pana ministra, że wbrew wcześniejszym zapowie-

dziom gwarantowany koszyk świadczeń medycznych

nie ulegnie modyfikacji na niekorzyść, a więc nie

ulegnie zmniejszeniu.

Dobrze, będziemy się przyglą-

dać i zobaczymy, czy ta deklaracja rzeczywiście bę-

dzie miała poparcie w faktach, ale pragnę zwrócić

uwagę na jeszcze jedną rzecz.

Tutaj parlamentarzy-

ści Platformy Obywatelskiej starali się nam wmówić

to, że nie są likwidatorami publicznej służby zdrowia.

Fakty jednak przemawiają przeciwko wam, bo jak

wytłumaczyć coraz to dłuższe kolejki do specjalistów,

np. w województwie świętokrzyskim na rehabilitację

kardiologiczną pacjent otrzymał skierowanie na ko-

niec 2015 r.

Czy to nie jest likwidacja publicznej służ-

by zdrowia?

Przecież tenże pacjent będzie musiał

skorzystać z prywatnych usług.

Nie jesteśmy prze-

ciwni prywatnej służbie zdrowia, wbrew temu, co pan

minister usiłował nam tutaj wmówić, ale potrafimy

rozróżnić funkcjonowanie publicznej od prywatnej

służby zdrowia, a państwo powinno przede wszyst-

kim zadbać o funkcjonowanie publicznej służby zdro-

wia.

Chciałbym zapytać o bardzo ważną kwestię – bo

to też likwidacja (Dzwonek) publicznej służby zdro-

wia – jak likwidacja ambulatoryjnej pomocy na

świadczenie usług medycznych w nocy i święta.

Cho-

dzi o przypadek z Chmielnika w województwie świę-

tokrzyskim.

Gdyby pan minister był uprzejmy i ze-

chciał się tym problemem zainteresować i udzielić mi

odpowiedzi na piśmie, dlaczego pacjenci zostali ska-

zani na taki luksus, że będą musieli w ramach korzy-

stania z tych usług dojeżdżać do lekarzy po 30 km,

a mieli to bez mała na miejscu.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

lamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Marek Hok:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Ministrze!

W ciągu ostatnich 6, 7 lat polskie szpitale, polska

opieka zdrowotna uzyskały za miliardowe środki

nowy sprzęt medyczny – ultrasonografy, rezonanse

magnetyczne, tomografy, bloki operacyjne.

Po godzi-

nie 14 właśnie w tych szpitalach one stoją puste, są

przykryte najczęściej... nie są wykorzystywane.

(Poseł Anna Zalewska: Wystarczy jeden zapis

w ustawie.)

Myślę, że należy zrobić wszystko, żeby ten sprzęt

był czynny właśnie przez całą dobę.

W tej chwili,

pani poseł, w publicznej służbie zdrowia są 64 mld zł.

Takimi środkami dysponuje Narodowy Fundusz

Zdrowia.

34 mld są poza systemem publicznym.

To

są właśnie dodatkowe ubezpieczenia, to są abona-

menty, prywatne gabinety, prywatne szpitale.

A więc prawie 100 mld zł.

Czy to jest mało?

Myślę,

że to nie jest mało, tylko należy gospodarnie tymi

środkami zarządzać.

Należy wrócić do reformy czy

też powrócić, jeżeli chodzi o podstawową opiekę

zdrowotną, do funkcji, do której została ona powo-

łana – do tego, żeby właśnie szpitalne oddziały ra-

tunkowe, żeby izby przyjęć nie były obłożone tymi

pacjentami, którzy powinni być diagnozowani, po-

winni być prowadzeni przez podstawową opiekę

zdrowotną.

20%, jeżeli chodzi o nasze zdrowie, za-

leży tylko i wyłącznie od ochrony zdrowia, 80% to

są geny, to jest środowisko, to jest tryb życia, w ja-

kim żyjemy.

(Poseł Maciej Orzechowski: Tak, to prawda.)

Na koniec.

Panie pośle Czesławie Hocu, straszy-

cie, pan i pana koledzy, komercjalizacją, prywatyza-

cją służby zdrowia.

Chciałbym państwu oświadczyć

kim mieście Białogardzie pan starosta z panem bur-

mistrzem, popierani przez posłów Prawa i Sprawied-

liwości, komercjalizują, czyli prywatyzują, szpital

powiatowy.

(Poseł Michał Wojtkiewicz: Myśmy wyrzucili już

tego starostę.)

Ten starosta jest i ma poparcie Prawa i Sprawied-

liwości, posłów ziemi koszalińskiej.

(Poseł Anna Zalewska: Przyłącza się pan do słów

potępienia.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Szanowni państwo, chciałabym powiedzieć, że

będę...

(Poseł Czesław Hoc: Proszę o głos.)

Chwileczkę.

...udzielała głosu do 16.45, co oznacza, że nie uda

się najprawdopodobniej wszystkim posłom zabrać

głosu.

Tak więc, żeby jak najwięcej posłów mogło za-

brać głos, upominam o dyscyplinę w zadawaniu py-

tań czy komentowaniu.

(Poruszenie na sali)

(Poseł Maciej Orzechowski: W jakim trybie?)

(Poseł Czesław Hoc: Wywołania mnie.)

(Głos z sali: Nie ma takiego trybu.)

Nie ma trybu wywołania.

(Poseł Anna Zalewska: Ale jest sprostowanie.)

Ale czy koniecznie?

Może pozwoliłby pan innym

zadać pytanie?

Bardzo proszę.

Poseł Czesław Hoc:

Rzeczywiście, pani marszałek, pół minuty, do-

słownie pół minuty.

Wreszcie poseł Platformy Obywatelskiej przyznał,

że komercjalizacja to prywatyzacja, tak powiedział.

(Głos z sali: Do kogo ta mowa?)

To po pierwsze.

A po drugie, tam prawdopodobnie

będą to przekształcać w spółkę prawa handlowego,

dlatego że wymusza to ustawa o działalności leczni-

czej.

To wy wprowadziliście tę ustawę.

(Głos z sali: Wy tak mówicie.)

(Poseł Maciej Orzechowski: Pani marszałkini,

wypowiedź znacznie wykracza poza ramy sprosto-

wania.)

Kilkadziesiąt szpitali w Polsce będzie musiało

przekształcić się w spółki prawa handlowego, bo sa-

morządy nie będą mogły spłacić ich długów.

To wy to

spowodowaliście.

Wy zmuszacie szpitale polskie do

komercjalizacji.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Dziękuję, panie pośle.

Pan odbiera głos kolegom nie tylko z Platformy

Obywatelskiej, ale również z własnego klubu.

Panie Ministrze!

Służba zdrowia nie będzie do-

brze funkcjonowała bez pielęgniarek i położnych,

a w tym względzie jest bardzo źle.

Jeśli chodzi o licz-

bę pielęgniarek zatrudnionych bezpośrednio przy

opiece nad pacjentem, przypadających na 1000 miesz-

kańców, Polska ze wskaźnikiem 7,3 jest na ostatnim

miejscu w Unii Europejskiej.

I niestety liczba pielęg-

niarek ciągle maleje i według prognoz będzie malała.

Średnia wieku pielęgniarek to 46 lat, położnych

w przyszłości na korzystniejsze.

Praca pielęgniarki

czy położnej wymaga ogromnej wiedzy, ale i doświad-

czenia.

I już dziś trzeba myśleć, kto będzie pracował

w szpitalach, przychodniach, gdy te pielęgniarki,

które dzisiaj jeszcze pracują i które mają po 50, 60

lat, odejdą na emeryturę.

Jakie działania podejmuje

ministerstwo, aby te wysoce niepokojące tendencje

zahamować?

Problem jest tym poważniejszy, że

w Polsce ciągle wzrasta liczba osób starszych, wyma-

gających opieki pielęgniarskiej.

I właśnie tym lu-

dziom, emerytom, inwalidom, wy każecie się dodat-

kowo ubezpieczyć.

Proszę powiedzieć, z czego – po-

wtarzam: z czego – oni mają te dodatkowe ubezpie-

czenia zapłacić.

Pytanie drugie.

Czy jest prawdą, że

ministerstwo chce otworzyć taką furtkę i wymagać

niższych norm od pielęgniarek?

Czemu to tak na-

prawdę będzie służyło, bo na pewno nie pacjentowi?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska.

Poseł Grzegorz Sztolcman:

Dziękuję.

Mówimy o koszyku świadczeń gwarantowanych,

o dodatkowych ubezpieczeniach, czyli o pieniądzach.

Moje pytanie będzie z tym związane.

Żyjemy w czasach ogromnego postępu technolo-

gicznego, ale również farmakologicznego w medycy-

nie.

Bardzo wiele procedur, które jeszcze nie tak

dawno można było stosować tylko i wyłącznie w wa-

runkach szpitalnych, w tej chwili można stosować

w warunkach ambulatoryjnych.

Wielu moich kole-

gów lekarzy, ale nie tylko oni, także zarządzający

szpitalami, zwracają moją uwagę na to, że część pro-

cedur, które w tej chwili można stosować tylko w wa-

runkach szpitalnych, można by przesunąć, czy wpi-

sać do rozporządzenia, tak aby można je było stoso-

wać w warunkach ambulatoryjnej opieki specjali-

stycznej.

Z całą pewnością byłoby to bardziej ekono-

micznie.

I tutaj właśnie mówimy już o pieniądzach.

Ale co ważniejsze, myślę, że byłoby to bezpieczniejsze

i lepsze dla pacjentów.

Nie narażałoby ich to na stres

związany z pobytem w szpitalu, a także na ewentu-

alne powikłania, choćby infekcje związane z oporny-

mi szczepami bakterii szpitalnych.

Pytanie: Czy Mi-

nisterstwo Zdrowia w porozumieniu z NFZ planuje

jakąś głębszą, szerszą refleksję nad tymi rozporzą-

dzeniami i przesunięciem przynajmniej części proce-

dur medycznych?

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Informacja bieżąca64

Poseł Zbigniew Kuźmiuk:

Dziękuję.

Pani Marszałek!

Panie Ministrze!

Poruszę prob-

lem refundacji leków, będący konsekwencją wprowa-

dzenia nowej ustawy refundacyjnej.

Od dłuższego

czasu wymieniam korespondencję z ministerstwem,

które mnie zapewnia, że pacjenci dopłacają mniej do

leków refundowanych.

Mam tutaj informację bezpo-

średnio od firmy monitorującej rynek leków – nie

będę wymieniał jej nazwy, żeby jej nie reklamować

– i czarno na białym, bardzo wyraźnie widać, że wy-

datki pacjentów na leki w 2012 r. wyraźnie wzrosły

w stosunku do roku 2011.

Proszę bardzo, recepty

pełnopłatne – pacjenci zapłacili 5,4 mld zł w porów-

naniu do 5 mld zł w 2011 r.

Natomiast jeżeli chodzi

o leki na receptę, do refundacji których pacjenci

mają prawo, a niestety lekarze wystawiają recepty

pełnopłatne, co jest konsekwencją wprowadzenia tej

ustawy, wydatki wyniosły 0,7 mld zł, czyli wzrosły

o 0,2 mld zł.

W wyniku właśnie tej sytuacji współpła-

cenie za leki na receptę wzrosło o 5 punktów procen-

towych – do 57,7%, a poziom współpłacenia za refun-

dowane leki na receptę wzrósł o 2 punkty procentowe

– do 38,7%.

Chciałbym zapytać pana ministra, czy państwo

z tych informacji wyciągniecie jakieś wnioski, bo leki

dla pacjentów miały być tańsze, a są wyraźnie droż-

sze.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani Marszałek!

Wysoki Sejmie!

Panie Ministrze!

System ubezpieczeń dodatkowych, alternatywnych

funkcjonuje obok systemu pochodzącego z budżetu

państwa praktycznie w większości krajów na świecie.

System ten, mówiąc prostym językiem, sprawdza się.

Powoduje również poprawę dostępności usług me-

dycznych dla biedniejszej części społeczeństw, w związ-

ku z czym jest ewidentnym dowodem na poprawę

solidaryzmu społecznego.

W Polsce również właści-

wie taki system istnieje, chociaż wszedł on troszecz-

kę bocznymi drzwiami, więc czas najwyższy, aby to

uporządkować i wprowadzić regulacją ustawową.

Mam pytanie do pana ministra: Czy istnieją sza-

cunki mówiące o wysokości środków w systemie ochro-

ny zdrowia w Polsce pochodzących właśnie z dodat-

kowych ubezpieczeń?

Jaki to jest procent całej puli

środków i jaki to ma wpływ na dostępność systemu?

Czy te opracowania mamy już przygotowane?

Moje kolejne pytanie wynika z tego, że w ostatnim

czasie w mediach właściwie w ramach nagonki i stra-

szenia polskich pacjentów tym, że koszyk zostanie

przeczesany i zostanie wyrzuconych bardzo wiele

procedur, pojawiła się również informacja o tym, że

będzie znaczne ograniczenie środków na stomatolo-

gię.

Stąd moje pytanie: Czy w chwili obecnej plano-

wane są jakiekolwiek zmiany, jeżeli chodzi o dostęp-

ność świadczeń stomatologicznych?

Jeżeli tak, to

takie to są zakresy.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Głos zabierze pan poseł Jacek Osuch z Klubu Par-

Nie ma.

szewska z Klubu Parlamentarnego Platforma Oby-

watelska.

Poseł Elżbieta Radziszewska:

Panie Ministrze!

W związku z zapowiadaną no-

welizacją ustawy dotyczącej koszyka bardzo bym

prosiła o informację, czy w ramach procedowania nad

zmianami będzie uwzględniona kwestia lekarzy po-

siadających pierwszy stopień specjalizacji z poszcze-

gólnych dziedzin medycyny.

Wiemy, że prezes NFZ

pani Agnieszka Pachciarz po przeglądzie sytuacji

związanej niejako z wypychaniem „jedynkowiczów”

z rynku usług medycznych zaproponowała zmiany

tam, gdzie nie trzeba było zmieniać koszyka.

Czy mi-

nisterstwo będzie również w tym zakresie uwzględ-

niać to, że lekarz ze specjalizacją pierwszego stopnia

i mający 25, 30 czy 35 lat praktyki może równie sku-

tecznie proponować leczenie, zwłaszcza w tych obsza-

rach, gdzie dostęp do usług jest utrudniony?

I druga rzecz.

Muszę powiedzieć, że nie spodzie-

wałam się niczego innego jak właśnie takich wypo-

wiedzi ze strony opozycji.

Natomiast chciałabym

państwa prosić.

Jako opozycja macie prawo wszystko

krytykować, udawać, że nie rozumiecie, że nie potra-

ficie czytać ze zrozumieniem, słuchać ze zrozumie-

niem i macie najlepszą terapię w związku z medycy-

ną.

W związku z tym oczekuję, że dyskutować z pań-

stwem...

(Poseł Anna Zalewska: Trzeba mieć, co przeczy-

tać.

Na razie nie ma czego.)

Właśnie: nie ma czego przeczytać.

Jeśli państwo proponujecie budżetowy system fi-

nansowania ochrony zdrowia…

(Poseł Tomasz Latos: Do ministra, nie do nas.)

…jeśli ma na wszystko starczyć pieniędzy, tak jak

tutaj państwo głosicie (Dzwonek), to bardzo proszę

o szacunek, czy składka zdrowotna…

(Poseł Tomasz Latos: Do ministra.

Szkoda czasu.)

...czy budżet, jaki tryb kontraktowania, dla kogo

– żeby w szpitalach, SOR-ach, w specjalistyce ambu-

latoryjnej nie zabrakło.

Od partii, która ma aspirację

rządzić, oczekujemy projektu ustawy dotyczącej

ochrony zdrowia.

(Poseł Anna Zalewska: Pokazujemy, państwo

przegłosowujecie.)

Pokażcie, oczekujemy tego.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pani posłanko, proszę już nie zakłócać procedo-

wania.

Poseł Tadeusz Dziuba:

Panie Ministrze!

Poprzez swoją wypowiedź stwo-

rzył pan wrażenie, jak sądzę zamierzone, że koszyk

gwarantowanych świadczeń medycznych nie będzie

uszczuplony.

Tymczasem w publicznej spowiedzi wy-

znał pan swego czasu, że będzie uszczuplony, ponie-

waż przychody są za małe.

Pragnę zwrócić uwagę, że

niedostatek środków niekoniecznie bierze się z nie-

dostatku przychodów.

Mogą wystąpić inne czynniki,

jak chociażby nieefektywne wydawanie tych pienię-

dzy, które się ma.

Wydaje mi się, że zanim będziemy

debatować ewentualnie o ograniczeniu koszyka

świadczeń gwarantowanych, to najpierw należy

sprawdzić, gdzie są rezerwy, gdzie pieniądze wyda-

wane są nieefektywnie.

W tym kontekście zadaję takie oto pytania: Czy

w celu poprawienia efektywności rząd zamierza na

przykład uzależnić finansowanie podstawowej opieki

zdrowotnej od liczby i rodzaju udzielanych świadczeń

medycznych lub od osiągniętych efektów zdrowot-

nych?

Przypomnę, że tak obecnie nie jest.

Czy służby

rządowe przeprowadziły stosowne analizy symula-

cyjne w tym zakresie?

Czy przewiduje się wdrożenie

w ograniczonej skali pilotażu dla sprawdzenia takie-

go sposobu finansowania?

Przypomnę, że w krajach z rozwiniętą i dobrze

zorganizowaną podstawową opieką zdrowotną potra-

fi ona zaspokoić nawet 90% potrzeb zdrowotnych

populacji.

(Dzwonek) Ogranicza to liczbę kosztow-

nych, a często zbędnych konsultacji specjalistycznych

I jeszcze jedno pytanie.

Wiadomo, że przekazywa-

ne środki pieniężne są źle dzielone między grupy

wiekowe pacjentów.

Czy służby rządowe przygotowa-

ły propozycję zmian w tym zakresie, ponieważ…

(Poseł Tomasz Latos: Kończ już, Tadeusz.)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Tadeusz Dziuba:

…po pierwsze, powinniśmy poszukać rezerw?

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Nie ma.

Do końca czerwca organy założycielskie mają czas na

przyjęcie wykonania planów finansowych szpitali za

2012 r.

Większość szpitali, również te skomercjalizo-

wane, ma straty.

Na komercjalizację tych nieskomer-

cjalizowanych nie ma zgody społeczeństwa.

Co bę-

dzie, jeżeli organ założycielski nie będzie mógł po-

kryć tych strat ze swoich środków, a jednocześnie nie

podejmie decyzji w sprawie przeprowadzenia procesu

komercjalizacyjnego?

Problem ten dotyczy zarówno

szpitali powiatowych, jak i szpitali samorządu woje-

wódzkiego, które są organami założycielskimi dla

szpitali specjalistycznych, w szczególności z takiego

zakresu, jak kardiologia, pediatria czy onkologia.

Stąd też jest to bardzo poważny problem.

Druga sprawa.

Przyznał pan kilkakrotnie, że coś

działa źle na styku pomocy medycznej nocno-świą-

tecznej i pogotowia ratunkowego.

Są na to liczne

przykłady.

Przypomnę chociażby sytuację, jaka mia-

ła miejsce w Łodzi, kiedy za późno udzielono pomocy,

co spowodowało śmierć dziecka.

(Dzwonek) Kolejny

przykład – przewiezienie pacjentki z jednego szpitala

do drugiego, znajdującego się w odległości 100 m,

zakończyło się śmiercią chorej.

Co robi rząd w tym zakresie, żeby ten system

uzdrowić, ale konkretnie, nie na zasadzie: coś ro-

bimy, przygotowujemy?

Kolejna sprawa – system

dopłat.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Poseł Elżbieta Radziszewska

Informacja bieżąca66

Poseł Maria Zuba:

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

z Platformy Obywatelskiej.

Bardzo proszę.

Poseł Andrzej Orzechowski:

soka Izbo!

Polityka finansowania ochrony zdrowia

podobnie jak polityka międzynarodowa wymaga

kompromisu na wiele lat, nie tylko na jedną kadencję.

Padały tutaj słowa o likwidacji publicznej służby

zdrowia czy że dodatkowe ubezpieczenia zdrowotne

to wyciąganie ręki po pieniądze obywateli, tylko wy-

ciąganie ręki.

Myślę, że trzeba spojrzeć na fakty.

Je-

śli porównamy 20 ostatnich lat, rok 1990 i 2010, to

zauważymy, że nakłady na ochronę zdrowia wzrosły

34-krotnie.

W tym samym czasie…

Nominalnie.

W tym samym czasie dochód PKB wzrósł 23-krotnie,

wzrósł procentowy wskaźnik udziału nakładów na

leczenie do 7% PKB z 4,8%.

Bardzo wyraźnie widać, że nakłady na ochronę

zdrowia rosną szybciej niż produkt krajowy brutto.

Są oczywiście pewne obiektywne kryteria i tego tutaj

nie zmienimy.

Myślę, że warto zastanowić się, czy

zwiększać składkę na ubezpieczenie zdrowotne albo

podatki, a jeśli nie, to być może właśnie wprowadzić

dodatkowe ubezpieczenia zdrowotne.

Jest to natural-

ny proces także w innych krajach.

W Wielkiej Bryta-

nii 12% populacji korzysta z dodatkowego ubezpie-

czenia zdrowotnego, w Hiszpanii – 18%, w Niemczech

– 20%, a w Irlandii – 50%.

(Poseł Maciej Orzechowski: We Francji – 70%.)

Nie bójmy się tego, bo dzięki temu można rozwią-

zać problemy nie tylko obecnie rządzących, ale być

może także tych, którzy będą rządzić w przyszłości.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Pan poseł będzie ostatnim posłem, który zabierze

głos w tym punkcie porządku dziennego.

Bardzo proszę, panie pośle.

Poseł Michał Wojtkiewicz:

Dziękuję bardzo, pani marszałek.

Panie Ministrze!

Przedstawia pan wirtualny

świat służby zdrowia i wpycha w to obywateli, a rze-

czywistość jest zupełnie inna.

Tydzień temu przyszła

do mnie rozżalona matka, mówiła, że ma małe dzie-

cko, z którym chodzi do niepublicznego ośrodka zdro-

wia.

Prawie co dwa tygodnie jest tam z tym dzie-

ckiem i to dziecko w ogóle nie jest leczone.

Dlaczego

nie jest leczone?

Dlatego że przepisuje się mu aspiry-

nę, nie ma dokładnych badań, dlatego że to jest przy-

chodnia niepubliczna, szkoda pieniędzy na jakiekol-

wiek szczegółowe badania.

Poszła do lekarza prywat-

nie, bo była do tego zmuszona.

Dostała skierowanie

na szczegółowe specjalistyczne badania bakteriolo-

giczne.

Wróciła do tego niepublicznego ośrodka zdro-

wia, gdzie takie badania powinny być przeprowadzo-

ne, należy jej się to.

I co?

Odmówiono jej.

Niestety

nie zrobimy tego.

Taki jest realny świat.

To jest lista.

Koniec darmowego leczenia.

Panie ministrze, komercja.

Czy jest przeprowa-

dzona taka analiza, ile pieniędzy przeznacza się na

badania, ile płaci się lekarzom, pielęgniarkom, jaki

jest zysk?

Bo komercja jest przewidziana przeważnie

i przede wszystkim po to, żeby mieć zysk, a nie po to,

żeby leczyć pacjentów.

Dziękuję bardzo.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Panie ministrze, mieliśmy, przynajmniej częściowo,

merytoryczną debatę.

Nie ukrywam, że liczę na rze-

telną odpowiedź na pytania, bo pod niektórymi

z tych pytań mógłbym się podpisać, nawet pod pyta-

niami zadanymi przez posłów z Platformy Obywatel-

skiej.

Też chciałbym wiedzieć, panie ministrze, ile

będą kosztowały ubezpieczenia dodatkowe, jaka bę-

dzie składka zdrowotna, co zostanie wykreślone

z koszyka.

O to pytali również pana koledzy klubowi,

nie tylko my.

Chcę podkreślić jedną rzecz.

Nie byłoby całej tej

dyskusji, nie byłoby całej burzy, nie byłoby tych nie-

pokoi społecznych, artykułów prasowych, komenta-

rzy dziennikarskich, które przywołałem, gdyby nie

pańskie czy też pana szefa, ministra Arłukowicza,

wypowiedzi.

To pan powiedział jasno i odważnie,

przyznaję to jeszcze raz, że wprowadzenie dodatko-

wych ubezpieczeń zdrowotnych wymaga cięć w ko-

szyku świadczeń gwarantowanych, wymaga tych

ograniczeń.

W związku z tym trzeba stanąć w praw-

dzie i powiedzieć Polakom, powiedzieć obywatelom

Polski: za to płacimy w dalszym ciągu, a za to płacić

nie będziemy, musicie się dodatkowo ubezpieczyć.

Tego od pana oczekujemy, a nie odwracania kota ogo-

nem, udawania, że nie rozumie pan, że czyta pan bez

zrozumienia i nie słyszy pan naszych wystąpień, że

w ogóle nie ma być finansowania służby zdrowia, że

wszystko ma być odpłatne.

Nikt tego nie mówił, pa-

nie ministrze.

Nawet tabloidy, inne gazety, inne me-

dia też o tym nie mówiły.

Panie ministrze, żądamy, domagamy się jasnych

wyjaśnień, jasnych deklaracji.

Skoro powiedziało się

„a”, trzeba powiedzieć „b”.

Wtedy będziemy wiedzieć,

co dalej z całym systemem, tym bardziej że proble-

mów jest coraz więcej.

Myśmy tu mówili o kilku

z nich, ale można też wspomnieć o innym, dodatko-

wym – kwestia onkologii i wydłużające się kolejki

chociażby na radioterapię.

Mogę posłużyć się przy-

kładem z mojego województwa, ale nie tylko.

Mamy

sytuację, że chcecie państwo na przykład finansować

in vitro, ale brakuje pieniędzy na onkologię.

ręce, nie widzi żadnego rozwiązania, nie podejmuje

działań w tak ważnej sprawie.

Ręczę panu, gwaran-

tuję panu, że jesteśmy otwarci na debatę o różnych

sprawach, również i tych trudnych.

Jesteśmy gotowi

do rozmowy również o kwestiach związanych z on-

kologią.

Mamy przecież program, który jest od wielu

lat realizowany.

Warto się zastanowić, co zrobić, aby

była wystarczająca ilość pieniędzy na leczenie pacjen-

tów onkologicznych i żeby nie było takiej sytuacji

– znów powołam się na jednego z posłów PO, który

o tym mówił – że do godz. 14 sprzęt pracuje, a po

godz. 14 pracownia jest już zamknięta.

Należy też

zadać pytanie, co z systemem, czy w każdym miejscu

ten sprzęt jest właściwie i racjonalnie wykorzystany

i czy właściwie i racjonalnie dokonywane są zakupy.

Mam wrażenie, panie ministrze, że państwo jednak

nie chcecie o tym rozmawiać.

Wracając do państwa

zapowiedzi, powtórzę pytania: Co z ograniczeniami

w koszyku świadczeń gwarantowanych?

Za jakie pro-

cedury Polacy będą musieli płacić, ile i dlaczego?

To

proste pytania, panie ministrze.

Jeżeli pan dziś nie

wie, to kiedy poznamy odpowiedzi na te pytania?

W konsekwencji tego pierwszego pytania intere-

suje mnie, jak w takim razie będą konstruowane do-

datkowe ubezpieczenia zdrowotne.

Co z likwidacją

NFZ?

Nieważne, czy to będzie tylko czapa, czy po-

dział i w ogóle co będzie z tą reformą.

Wreszcie, panie

ministrze, co będzie już nie tylko z przekształceniami

szpitali, ale w ogóle z całym systemem?

Chodzi o to,

o czym nie tak dawno z tej mównicy mówił minister

Arłukowicz, czyli o wspomnianą likwidację NFZ, ale

też o zapowiadaną przez państwa zmianę refundacji

leków.

Przecież jako członkowie Komisji Zdrowia,

jako parlamentarzyści, jako Polacy i jako pacjenci

musimy to wiedzieć, panie ministrze.

Refundacja, jak

już powiedziano, to 600 mln zł dodatkowych wydat-

ków z kieszeni pacjenta.

Nie możemy tego tak zosta-

wić.

Bezrobocie rośnie, panie ministrze, ludzie mają

coraz mniej pieniędzy.

Trzeba temu zaradzić i odpo-

wiedzi na te pytania oczekujemy od pana.

Dziękuję

bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

nisterstwie Zdrowia pana Sławomira Neumanna.

rzeczy nie można zostawić tak, jak wybrzmiały.

Co

do ustawy refundacyjnej warto byłoby pewne rzeczy

odkłamać.

Dzięki ustawie refundacyjnej Polska ma

najtańsze leki w Europie.

Nie wiem, skąd pan poseł

Kuźmiuk miał dane mówiące o tym, że w roku 2012

Polacy dopłacili do leków o 100-procentowej odpłat-

ności 5400 mln, a rok wcześniej było to 5 mld, czyli

dopłacili 400 mln więcej, bo takich danych nie mam.

Natomiast mam dane, które mówią o tym, ile Polacy

dopłacili do leków refundowanych na przestrzeni

tych dwóch lat, czyli między rokiem 2012, kiedy

wprowadzono ustawę refundacyjną, a rokiem 2011 r.,

kiedy tej ustawy nie było.

Otóż dopłacili o miliard

złotych mniej.

Narodowy Fundusz Zdrowia dopłacił

do leków refundowanych 2 mld mniej, a pacjenci mi-

liard mniej.

To jest efekt ustawy refundacyjnej.

Mamy najtańsze leki w Europie.

Jeżeli nawet jest

tak, że Polacy zapłacili za leki o 100-procentowej od-

płatności o 400 mln więcej, to te 600 mln nie jest na

minus u pacjentów, panie pośle, tylko na plus.

Polacy

zapłacili miliard złotych mniej za leki refundowane.

Taka jest relacja, jeśli chodzi o tę ustawę.

Rozumiem,

że państwo możecie się z tym nie zgadzać, możecie

ulegać pewnemu lobbingowi firm farmaceutycznych,

że ta ustawa działa źle, ale tak naprawdę w Polsce

mamy najtańsze leki.

(Poseł Tomasz Latos: Panie ministrze, bez takich

słów.)

Wracając do pytań, postaram się bardzo szybko

odpowiedzieć na większość z nich.

Dlaczego nie ma

założeń do ustawy, o której teraz rozmawiamy?

Chciałbym przypomnieć, że dzisiejsza informacja jest

na prośbę klubu Prawo i Sprawiedliwość.

Nie dlate-

go, że rząd przedstawił czy ministerstwo przedstawi-

ło założenia, tylko dlatego, że państwo chcieli usły-

szeć i porozmawiać o ubezpieczeniach dodatkowych,

które chcemy wprowadzać w przyszłości.

Jeżeli tak

dokładnie czytacie prasę, to wiedzielibyście, że te

prace dopiero się rozpoczęły.

Przedstawimy państwu

założenia, kiedy będziemy gotowi, najszybciej na ko-

niec roku.

Jeszcze jedna rzecz, o której warto podyskutować.

Państwo jak gdyby zaklinacie trochę rzeczywistość,

mówiąc, że publiczna służba zdrowia jest bezpłatna

i te pieniądze biorą się właściwie nie wiadomo skąd.

Otóż te pieniądze biorą się z naszych składek.

Płacąc

składki jako pracownicy, jako przedsiębiorcy, jako

Poseł Tomasz Latos

Informacja bieżąca68

emeryci, składamy się na tę sumę, która w Narodo-

wym Funduszu Zdrowia jest potem redystrybuowana

na świadczenia zdrowotne.

Tej sumy nikt nie zabie-

rze, natomiast dodatkowe ubezpieczenia zdrowotne

mają być dobrowolną daniną ludzi, którzy sami chcą

się ubezpieczyć, nie pomniejszając swojej składki

w Narodowym Funduszu Zdrowia.

Chodzi o wysoce

solidarny produkt, ponieważ te pieniądze, które nie

będą wykorzystane w tej publicznej części, będą słu-

żyły tym wszystkim, którzy z nich korzystają.

Nie

ogranicza to niczego.

w koszyku, to ani ja, ani pan poseł, ani żadna gazeta

nie będzie ustalała tego, co jest w koszyku.

Mamy

świadomość, że żyjemy w kraju, w którym kilka mi-

lionów ludzi korzysta z dodatkowych świadczeń.

Naj-

częściej chodzi o opiekę ambulatoryjną i podstawową,

ale tam też są koszyki.

Nic nie zostało usunięte

z koszyka Narodowego Funduszu Zdrowia po to, żeby

powstały funkcjonujące dzisiaj ubezpieczenia dodat-

kowe, więc w szpitalu jest podobnie.

Zarządzanie

koszykami to właśnie to, co dzisiaj robimy.

Kilkadzie-

siąt procedur w nowym rozporządzeniu koszykowym

dotyczących ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

będzie przeniesionych ze szpitala do procedur jedno-

dniowych.

To jest zarządzanie koszykami, to są

zmiany w koszykach, o których mówimy.

Rzeczywi-

ście następuje racjonalizacja, ale nie ogranicza to

dostępności tych samych zabiegów w szpitalu.

Roz-

mawiamy o tym i będziemy także mówili na ten te-

mat przy okazji dyskusji o koszykach.

Prawda jest

taka – tu się zgadzamy w pełni – że jeżeli mówimy

o dodatkowym ubezpieczeniu zdrowotnym...

(Gwar

na sali)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Bardzo proszę o ściszenie rozmów i o umożliwie-

nie panu ministrowi kontynuowania wypowiedzi.

Sekretarz Stanu

w Ministerstwie Zdrowia

Jeżeli mówimy o tym, że mają powstać dodatkowe

ubezpieczenia zdrowotne, to oczywiście musi też po-

wstać koszyk.

On zostanie ustalony w ramach dodat-

kowych ubezpieczeń zdrowotnych.

Bo mogę sobie

wyobrazić coś takiego, panie pośle, że będzie pan

chciał mieć w koszyku stomatologicznym normalne,

standardowe wypełnienie zęba i za to zapłaci Naro-

dowy Fundusz Zdrowia, ale jeżeli będzie pan marzył

o złotej plombie czy o złotej koronce, to za to NFZ

panu nie zapłaci, będzie musiał pan zapłacić z włas-

nej kieszeni.

To jest chyba oczywiste i o takich ko-

szykach mówimy.

Tak więc poczekałbym z wielką

krytyką tego pomysłu do czasu aż będą rozstrzyg-

nięcia.

Rozumiem, że mogą być takie osoby, które

będą chciały wszystkim fundować z naszych pub-

licznych pieniędzy złote zęby, ale nie widzę takiego

sensu ani takiej potrzeby.

Widzę możliwość, że jeże-

li ktoś sobie tego zażyczy, to może sobie czegoś ta-

kiego zażyczyć w ramach prywatnych ubezpieczeń

czy dopłaty prywatnej.

A więc chciałbym, żebyśmy

o tym porozmawiali.

Warto powiedzieć o jeszcze jednej kwestii, bo tu

padła bardzo wyraźna sugestia, że na Mazowszu do

ginekologa czeka się ponad 170 dni.

Rzeczywiście,

zdążyliśmy to sprawdzić, jest jeden przypadek na

Mazowszu, w Grodzisku, gdzie oczekiwanie na wizy-

tę u ginekologa trwa 170 dni, w kolejce jest 40 osób,

natomiast średnio w przypadku stanów nagłych nie

czeka się ani jednego dnia.

W przypadku planowych

wizyt to jest między jednym dniem a dwoma miesią-

cami, w zależności od wyboru lekarza.

A więc prosił-

bym też, żeby nie przedstawiać takich danych na

podstawie jednego przypadku, nie przedstawiać da-

nych, które jednak zakłamują rzeczywistość.

Pani marszałek, myślę, że na pozostałe pytania

odpowiem na piśmie, bo widzę, że sala nie bardzo jest

gotowa na przyjęcie tej informacji.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Zarządzam 5-minutową przerwę.

do godz. 17 min 10)

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

*

)

głocką oraz przeprowadził dyskusję, w trakcie której

Przystępujemy do trzeciego czytania.

Podczas drugiego czytania wpłynęło 17 poprawek.

Komisja rekomenduje, by przyjąć poprawkę nr 3, na-

tomiast pozostałe poprawki odrzucić.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję, pani poseł.

Komisja w dodatkowym sprawozdaniu przedsta-

ponują wydłużenie okresów trwania urlopu macie-

rzyńskiego.

Nad tymi poprawkami głosować będziemy łącz-

drzeja Romanka.

Poseł Andrzej Romanek:

mam do pana pytanie.

Panie premierze, jeżeli pan

byłby uprzejmy, mam do pana pytanie: Dlaczego pan

nie popiera poprawek Solidarnej Polski, ażeby matki

tzw. gorszego roku objąć tym świadczeniem, którym

objął pan matki I kwartału?

Dlaczego matki gorsze-

go roku, które są tutaj z nami, tylko dlatego że sześć

godzin wcześniej urodziły dziecko, tego świadczenia

mieć nie mogą?

Niech pan to po prostu wytłumaczy

tym kobietom, nie tylko tu, na tej sali, ale w ogóle

w całej Polsce.

Kolejna poprawka.

Pan mówił, to było elementem

pana programu, że rodzina dla pana jest najważniej-

sza.

A więc dlaczego pan nie popiera poprawki Soli-

darnej Polski, żeby stabilizować stosunek pracy, żeby

matki, ojcowie powracający do pracy – to nic nie kosz-

tuje – przez sześć miesięcy byli chronieni, żeby nie

można im było wypowiedzieć ani rozwiązać z nimi

stosunku pracy?

To nic nie kosztuje, to kwestia do-

brej woli.

Pan mówi, że pan chce chronić rodzinę.

A my mó-

wimy, że rodzinę trzeba wspierać, ochrona nie wy-

starczy.

Teraz musi pan stanąć tu, na tej mównicy,

i wytłumaczyć (Dzwonek) matkom tzw. gorszego

roku, dlaczego pan tych poprawek Solidarnej Polski

poprzeć nie chce.

Dziękuję bardzo.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Odpowiedzi udzieli minister pracy i polityki spo-

łecznej pan minister Władysław Kosiniak-Kamysz.

Minister Pracy i Polityki Społecznej

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Panie Premierze!

Szanowni Państwo!

Projektując nowe rozwiązania,

rozwiązania rewolucyjne, rozwiązania, jakich jeszcze

nigdy w Polsce nie było – bo przypomnę, że były rzą-

dy, które skracały urlop macierzyński o 2 tygodnie,

były takie, które wydłużały o 2 tygodnie – ten rząd

proponuje wydłużenie urlopów macierzyńskich,

stworzenie urlopów rodzicielskich, stworzenie rocz-

nej płatnej opieki nad dziećmi, wydłużenie o 26 tygo-

dni.

To jest zmiana rewolucyjna.

(Oklaski) I to nieje-

dyna zmiana w obszarze polityki prorodzinnej.

Ser-

decznie dziękuję Wysokiej Izbie za przyjęcie nowych

rozwiązań dotyczących tworzenia miejsc opieki nad

dziećmi najmłodszymi, nad dziećmi do lat 3, tworze-

nia żłobków, klubów dziecięcych, zatrudniania dzien-

nych opiekunów oraz finansowania samorządu w więk-

szym stopniu, zmniejszenia obciążeń dla samorządu

i rozszerzenia katalogu podmiotów, które mogą za-

trudniać.

To kolejny element polityki prorodzinnej.

Podczas obrad Wysokiej Izby omawiana jest również

ustawa o odprowadzaniu składek za samozatrudnio-

nych, za nieubezpieczonych, za ubezpieczonych w KRUS.

To kolejny punkt programu polityki rodzinnej, pro-

rodzinnej tego rządu.

Skonstruowaliśmy ustawę najbardziej elastycz-

nie, żeby łączyć to z pracą, dzielić pomiędzy rodzica-

mi.

Aktywność zawodową można rozpocząć od 20. ty-

godnia.

Może wspólnie przebywać, razem, ojciec i mat-

ka na urlopie rodzicielskim.

To są nowe, innowacyjne

rozwiązania.

I zawsze pozostaje niedosyt.

Pozostaje

Marszałek

70

niedosyt w tych, którzy kiedyś pewnie mieli 16-tygo-

dniowy urlop macierzyński.

Pozostaje też niedosyt,

jeśli chodzi o tych, którzy są z rocznika 2012, 2011.

Pewnie taki niedosyt pozostaje w nas samych, bo

chcielibyśmy więcej.

Ale żaden rząd nie zaproponował

tak radykalnie zmieniających oblicze polskiej polityki

rodzinnej rozwiązań.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

prawek 1., 2. i 9., zechce podnieść rękę i nacisnąć

Głosowało 408 posłów.

Za poprawkami oddało

przy 1 głosie wstrzymującym się.

W 3. poprawce do art. 186 § 1 wnioskodawcy pro-

ponują, aby prawo do urlopu wychowawczego w wy-

nad dzieckiem przysługiwało nie dłużej jednak niż

Komisja wnosi o przyjęcie tej poprawki.

Głosowało 409 posłów.

Za oddało głos 409 posłów,

W 4. poprawce do art. 186

1

§ 1 pkt 2 wnioskodaw-

cy proponują, aby pracodawca nie mógł wypowiedzieć

6 miesięcy od zakończenia urlopu macierzyńskiego

lub wychowawczego.

od 10. do 14.

Głosowało 410 posłów.

Za poprawkami oddało

głos 167 posłów, przeciwnego zdania było 240 posłów,

W 5. poprawce wnioskodawcy proponują w no-

wym brzmieniu art. 188 inny wymiar zwolnienia od

pracownika wychowującego dzieci do lat 14.

Komisja wnosi o odrzucenie tej poprawki.

Poprawki od 6. do 14. już rozpatrzyliśmy.

W 15. poprawce w dodawanym art. 31

1

projektu

ustawy wnioskodawcy proponują rozszerzenie kata-

logu pracowników uprawnionych do urlopu rodziciel-

skiego na zasadach określonych w tym przepisie

o pracowników posiadających dzieci urodzone przed

Z poprawką tą łączą się poprawki 16. i 17.

Nad tymi poprawkami głosować będziemy łącznie.

prawek od 15. do 17., zechce podnieść rękę i nacisnąć

przy 2 głosach wstrzymujących się.

kiewicz.

Poseł Józefa Hrynkiewicz:

Pani Marszałek!

Panie Premierze!

Wysoki Sejmie!

Chciałabym zadać pytanie: Czy macierzyństwo i ro-

dzicielstwo jest chorobą.

Jeśli jest to choroba, to

słusznie świadczenia te finansowane są ze składko-

wego funduszu chorobowego i otrzymują je tylko

opłacający składkę na to ubezpieczenie.

Jeśli jednak

macierzyństwo nie jest chorobą, ale stanem natural-

nym, to trzeba je finansować z budżetu i wypłacać

wszystkim matkom, a nie tylko tym, które opłaciły

składkę na fundusz chorobowy.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Minister Pracy i Polityki Społecznej

71

Oświadczenia poselskie

(Głosy z sali: Nie było odpowiedzi na pytanie.)

(Oklaski)

Na tym wyczerpaliśmy porządek dzienny 42. po-

siedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

dana Rzońcę.

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Czy pan poseł Rzońca chce wygłosić oświadcze-

nie?

Czy jest pan poseł Rzońca na sali?

(Głosy z sali: nie ma.)

Jeśli nie, to w takim razie proszę panią posłankę

Barbarę Bartuś z Klubu Parlamentarnego Prawo

Bardzo proszę, pani posłanko, wygłosić oświad-

czenie.

Poseł Barbara Bartuś:

Terytorialnego jest świętem o charakterze państwo-

wym przypadającym na dzień 27 maja.

W dniu wczo-

rajszym, w poniedziałek, właśnie 27 maja, miałam

ogromną przyjemność w Starym Sączu uczestniczyć

w obchodach tego święta.

W klasztorze sióstr klarysek, w sanktuarium św.

Kingi, patronki samorządowców, mszę świętą odpra-

wił ordynariusz diecezji tarnowskiej ksiądz biskup

Andrzej Jeż w koncelebrze z księdzem Markiem Ta-

borem, proboszczem parafii św. Elżbiety w Starym

Sączu, i księdzem Marcinem Kokoszką, dyrektorem

Diecezjalnego Centrum Pielgrzymowania im. Jana

rządowców z powiatów sądeckiego, limanowskiego

i gorlickiego oraz parlamentarzystów okręgu sąde-

ckiego ksiądz biskup mówił: Łączy nas ta sama tro-

ska o losy naszych małych ojczyzn.

Podkreślił też, że

wszystko trzeba budować na wartościach niezmien-

nych, a szacunek dla bożych przykazań jest podstawą

szanowania prawa i odpowiedzialności za społeczeń-

stwo.

Biskup ordynariusz wskazywał, że politycy

i samorządowcy są zobowiązani do dawania auten-

tycznego świadectwa życia, bo to na nich skupione są

wzrok i uwaga wielu ludzi.

Małopolska jest szczególnie związana ze świętem

samorządu terytorialnego.

To właśnie na te tereny,

do Wojnicza, w 1239 r. przybyła patronka polskich

samorządowców księżniczka Kinga, córka króla Wę-

gier, narzeczona księcia polskiego Bolesława Wstyd-

liwego.

Później Pani Sądecka przy boku męża brała

udział w sprawowaniu rządów, wykazując stanow-

ju i poddanych.

W czasie niepokojów wewnątrz pań-

stwa, walki o władzę w rozbitym na odrębne i od-

dzielnie rządzone dzielnice Królestwie Polskim, pu-

stoszonym przez najazdy tatarskie, Kinga potrafiła

ność piastowskiego dziedzictwa, a dla podniesienia

Z jej osobą związane są żupy solne w podkrakowskiej

Wieliczce i w Bochni.

Ona sprowadziła górników wę-

gierskich, którzy rozwinęli wydobycie soli w tych

miastach.

Jej życie było pełne wyrzeczeń i prostoty.

W 1279 r., po śmierci męża, ufundowała klasztor

w Starym Sączu, w którym mieszkała aż do swojej

śmierci.

Mimo klęsk, wojen i tragicznych dat w naszej

historii pamięć o księżniczce z Węgier jest nadal

żywa.

swej pielgrzymki do Polski właśnie w Starym Sączu

włączył księżniczkę Kingę do grona świętych.

Nasz

papież w kazaniu wygłoszonym podczas mszy świętej

apelował o ducha służby, uczciwości i prawdy w dzie-

dzinie polityki, działalności gospodarczej, społecznej,

prawodawczej i samorządowej.

Nadrzędną zasadą

ludzkiego działania powinno być dobro wspólne.

Nasz wielki rodak mówił: Dotyczy to również takich

dziedzin życia jak polityka, działalność gospodarcza,

cha służby, uczciwości, prawdy, troski o dobro wspól-

ne nawet za cenę wielkodusznej rezygnacji ze swego,

na wzór świętej księżnej tych ziem.

Tę naukę podczas

obchodów święta samorządowców w Starym Sączu

przypomniał biskup tarnowski ksiądz Andrzej Jeż

i powinna ona nas wszystkich skłonić do refleksji.

Panie i Panowie Posłowie!

Naszą pracę musimy

traktować jako służbę drugiemu człowiekowi.

Man-

dat poselski zobowiązuje do rzetelnej pracy nad waż-

Marszałek

72

Oświadczenia poselskie

nymi ustawami i merytorycznej dyskusji dla dobra

i bezpieczeństwa naszej ojczyzny oraz jej obywateli.

Św. Kinga niech będzie dla nas wszystkich przykła-

dem i wzorem działalności dla dobra wspólnego.

Za-

cznijmy się szanować i promować normalność także

tu, w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej.

Nie można

także ośmieszać Kościoła i wartości, które Kościół

głosi, bo są one ważne, niezmienne oraz nieprzemi-

jające mimo tysięcy lat.

Dzięki wierze, Kościołowi

i dekalogowi przetrwaliśmy jako naród lata niewoli

i upokorzeń.

Pamiętajmy, że jako naród mamy dług

bie Polsce, walczyli o niepodległość i byli wierni do

końca słowom: na pierwszym miejscu Bóg, później

honor i ojczyzna.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Kończąc moje

oświadczenie, pragnę jeszcze raz wrócić myślą do

starosądeckich uroczystości Dnia Samorządu Tery-

torialnego i wyrazić nadzieję, że ziści się myśl ordy-

nariusza tarnowskiego księdza biskupa Andrzeja

Jeża, aby sanktuarium św. Kingi w Starym Sączu

stało się miejscem, gdzie co roku będą spotykać się

małopolscy samorządowcy, aby obchodzić swoje świę-

to.

Dziękuję.

(Oklaski)

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

dziliśmy po raz trzynasty Dzień Samorządu Teryto-

rialnego.

Dzień ten obchodzimy na pamiątkę pierw-

szych po wojnie w pełni demokratycznych wyborów

w Polsce – wyborów do rad gmin w 1990 r.

Osiągnię-

cia polskich samorządów są niepodważalne i trudno

dziś byłoby wyobrazić sobie funkcjonowanie demo-

kratycznego państwa polskiego bez samorządów.

Pragnę więc z tego miejsca pogratulować wszystkim

wójtom, burmistrzom i prezydentom miast.

Pragnę

pogratulować starostom i marszałkom województw,

wszystkim radnym i pracownikom samorządowym,

ale przede wszystkim Polakom, członkom wspólnot

lokalnych i regionalnych, ponieważ rozwój naszych

małych ojczyzn jest sukcesem każdego, kto angażuje

się w rozwój lokalny i regionalny, kto angażuje się we

wszystkie sprawy, które dotyczą tych wspólnot.

W dniu 26 maja, w Dzień Matki, polscy samorzą-

dowcy przybyli na Jasną Górę, aby dziękować Królo-

wej Polski i aby modlić się o potrzebne łaski dla pol-

skich samorządów.

Ogólnopolska pielgrzymka samo-

rządu terytorialnego przybywa na Jasną Górę od

1994 r., a więc tegoroczna pielgrzymka była dwudzie-

stą, jubileuszową.

Pielgrzymka odbyła się pod ha-

słem „Polski samorząd w służbie rodziny”.

Uroczystą

mszę świętą przed obrazem Matki Bożej Królowej

Polski poprzedziła konferencja w sali ojca Augustyna

Zebranych powitał Tadeusz Wrona, przewodni-

czący Ligi Krajowej.

Wprowadzenia do debaty doko-

nał ojciec Sebastian Matecki, przeor Jasnej Góry.

Przewodnictwo obrad objął ksiądz Kazimierz Kurek.

Wykład na temat „Oddziaływanie samorządu na sy-

tuację życiową rodzin” wygłosił ksiądz dr Dariusz

Nowak, diecezjalny duszpasterz rodzin archidiecezji

częstochowskiej.

W debacie panelowej wystąpili: Mał-

gorzata Mańka-Szulik, prezydent Zabrza, Jan Chmie-

lewski, radny miasta Wrocławia, Krzysztof Chojniak,

prezydent Piotrkowa Trybunalskiego, Katarzyna

Buchalczyk, dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy

Rodzinie w Częstochowie, a także ksiądz dr Kazi-

mierz Kurek, salezjanin, były wieloletni krajowy

duszpasterz rodzin.

Następnie zgromadzeni samorządowcy podpisali

odczytany przed obrazem Matki Bożej przez Tadeu-

sza Wronę uroczysty adres z podziękowaniem na ręce

Ojca Świętego Franciszka za dar stolicy apostolskiej

– Kartę Praw Rodziny ogłoszoną 30 lat temu w 5. rocz-

nicę inauguracji pontyfikatu przez błogosławionego

niestety jedynemu posłowi uczestniczącemu w tej

pielgrzymce, przypadł w udziale zaszczyt odczytania

treści przesłania uczestników XX pielgrzymki samo-

rządu terytorialnego na Jasną Górę.

Przesłanie to

zostało przyjęte przez aklamację, a czytamy w nim

m.in.: Rodzina, oparta na trwałym związku mężczy-

zny i kobiety, stanowiąc kolebkę i najskuteczniejsze

stwa, musi być podstawową drogą dla działalności

samorządu terytorialnego.

Respektowanie praw ro-

dziny, zapisanych w Karcie Praw Rodziny, prowadzi

do harmonijnego rozwoju każdej społeczności i całe-

go narodu.

W sytuacji gwałtownych ataków na natu-

ralną strukturę małżeństwa i rodziny i związaną

z tym jej misję wychowawczo-społeczną zwracamy

się do wszystkich samorządowców o ponowienie dzie-

ła promocji Karty Praw Rodziny, aby ten dokument

tak ważny dla współczesnej demokracji i wypływają-

ce z niego przesłanie były wyrazem wdzięczności

wobec błogosławionego Jana Pawła II za każdy dzień

jego pontyfikatu ofiarowanego rodzinom całego świa-

ta.

Pragniemy, aby Karta Praw Rodziny mogła być

podarowana zwłaszcza polskiej młodzieży na drogę

budowania społeczeństwa, które popiera i pozytyw-

nie broni w oparciu o zasadę pomocniczości prawa

i obowiązki rodziny.

Zwracamy się do wszystkich rad-

nych, wójtów, burmistrzów, prezydentów miast, sta-

rostów i marszałków województw, by dzień 22 paź-

Poseł Barbara Bartuś

73

dziernika każdego roku był obchodzony we wspól-

notach lokalnych jako Dzień Praw Rodziny.

Pomoże

to skuteczniej kształtować wzajemne relacje pomię-

dzy rodziną a społeczeństwem i pogłębić świado-

mość odpowiedzialności władz każdego szczebla za

dobro rodzin.

Same zaś rodziny zyskają jeszcze jed-

ną sposobność do tego, aby stawać się aktywnymi

współtwórcami polityki rodzinnej i z odwagą podej-

mować odpowiedzialność za przemianę społeczeń-

stwa.

Koniec cytatu.

Szczęść Boże polskim samorządom będącym

źródłem rozwoju wspólnot lokalnych i regionalnych.

A praw rodziny i godności rodzin będziemy bronić

wspólnie i obronimy je.

Tak nam dopomóż Bóg.

Dziękuję.

Wicemarszałek Wanda Nowicka:

Na tym kończymy 42. posiedzenie Sejmu Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

Porządek dzienny 43. posiedzenia Sejmu, zwoła-

nego na dni 12, 13 i 14 czerwca 2013 r., został paniom

*

)

Informacja bieżąca

– punkt 3. porządku dziennego

Poseł Andrzej Szlachta

wiedzią przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia jeszcze

w tym roku planowane jest usunięcie z koszyka świad-

czeń gwarantowanych niektórych procedur medycz-

nych.

Ministerstwo uzasadnia ten plan koniecznością

wprowadzenia dodatkowych dobrowolnych ubezpie-

czeń zdrowotnych.

Jednocześnie ministerstwo zapew-

nia, że pacjenci nie będą mieli ograniczonego dostępu

do świadczeń.

Ogólnopolski Związek Zawodowy Leka-

rzy uważa, że to nie chęć wprowadzenia dodatkowych

ubezpieczeń zdrowotnych powinna być powodem ogra-

niczenia koszyka świadczeń, ale chęć zrównoważenia

zakresu świadczeń finansowych ze środków publicz-

nych z ilością tych środków, natomiast celem strate-

gicznym takiego działania powinna być likwidacja

limitowania świadczeń zdrowotnych i w konsekwencji

kolejek do leczenia.

OZZL uważa, że ograniczenie koszyka świadczeń

musi być poprzedzone dyskusją z udziałem pacjentów

sterstwo Zdrowia planuje usunięcie z koszyka świad-

nych?

Jeżeli tak, czy ministerstwo planuje, zgodnie

z oczekiwaniem OZZL, przeprowadzenie dyskusji

w tym zakresie ze środowiskiem lekarzy i pacjentów?

Oświadczenia poselskie

Poseł Waldemar Andzel

dynała Stefana Wyszyńskiego.

Panie Marszałku, Wysoka Izbo!

Dziś obchodzimy

32. rocznicę śmierci Prymasa Tysiąclecia kardynała

Stefana Wyszyńskiego.

Osoba księdza prymasa jest

obecnie symbolem umiłowania wolności, sprawiedli-

ności wszystkich Polaków.

Dlatego też chciałbym

powiedzieć kilka słów o tej wybitnej postaci, która

zapisała się na kartach polskiej historii.

Górskiego w Warszawie.

Po ukończeniu gimnazjum

wstąpił do seminarium duchownego we Włocławku.

przyjął 3 sierpnia 1924 r.

Po roku pracy diecezjalnej

Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Studiował

więc na wydziale prawa kanonicznego.

W okresie

ckiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”, które

było ośrodkiem nowatorskich prądów w polskim ka-

tolicyzmie.

Parę lat później został profesorem prawa

W czasie wojny brał udział w konspiracyjnym na-

uczaniu młodzieży i w niesieniu pomocy ludności.

W czasie powstania warszawskiego był kapelanem

grupy „Kampinos” Armii Krajowej oraz szpitala po-

wstańczego w Laskach.

Ksiądz Wyszyński modlił się

wiązki rektora.

W rok od zakończenia II wojny świa-

towej został mianowany biskupem diecezjalnym lu-

belskim.

Święcenia biskupie otrzymał z rąk kardy-

nała Augusta Hlonda, prymasa Polski.

Dwa lata póź-

niej prymas zmarł, a Wyszyński przejął jego obowiąz-

ki.

Został nowym prymasem Polski, a jednocześnie

arcybiskupem Gniezna i Warszawy.

Wobec wzrastających nacisków komunistycznych

Kościoła prymas Wyszyński zmuszony był prowadzić

politykę ustępstw wobec nowej władzy.

Aby uchronić

Kościół i naród od rozlewu krwi, podjął decyzję o za-

warciu porozumienia podpisanego przez episkopat

i władze państwowe.

Posądzany w związku z tym

starał się uratować resztki wolności Kościoła w Polsce,

Z powodu zaostrzenia się polityki wobec Kościoła

prymas został aresztowany i wywieziony z Warsza-

wy.

W opinii lubelskiego urzędu bezpieczeństwa kar-

dynał Stefan Wyszyński był zdolnym dyplomatą,

socjologiem, kaznodzieją i wrogiem Polski Ludowej.

Teksty wystąpień niewygłoszonych

Załącznik nr 1

76

Izolacja prymasa od społeczeństwa trwała 3 lata.

Po zwolnieniu z aresztu prowadził Wielką Nowennę

łowie lat 60. wraz z episkopatem Polski zwrócił się

dów polskiego i niemieckiego, co spowodowało nega-

tywną i gwałtowną reakcję władz partyjnych i pań-

stwowych.

Brał udział we wszystkich wydarzeniach powo-

jennej Polski, wspierając naród szczególnie w chwi-

lach ważnych, przełomowych i dramatycznych, któ-

W latach 60. czynnie uczestniczył w pracach Soboru

6 października 1978 r. na Stolicę Piotrową został

wybrany Polak kardynał Karol Wojtyła, z którym

prymas Wyszyński pozostawał w bliskich stosun-

kach.

Niecały rok później Prymas Tysiąclecia przyjął

po raz pierwszy w Polsce Ojca Świętego Jana Pawła

II.

Dwa lata później u prymasa Wyszyńskiego rozpo-

znano chorobę nowotworową.

Mimo starań lekarzy

nie dało się zahamować jej rozwoju.

Niedługo przed

śmiercią prymas przyjął sakrament namaszczenia

chorych.

28 maja 1981 r., w dzień uroczystości Wniebo-

wstąpienia Pańskiego, Prymas Tysiąclecia kardynał

Wyszyński zmarł.

Miał 80 lat.

57 lat przeżył w ka-

płaństwie, 35 lat był biskupem, 32 – arcybiskupem

gnieźnieńskim i warszawskim oraz prymasem Pol-

ski, 28 lat – członkiem kolegium kardynalskiego.

W tym roku na pielgrzymce mężczyzn do sanktu-

arium maryjnego w Piekarach Śląskich, w której

miałem zaszczyt uczestniczyć, zostało wspomniane

nazwisko wybitnego i zasłużonego prymasa Stefana

Wyszyńskiego.

Należy pamiętać, iż te spotkania piel-

grzymkowe w czasach komunizmu były oazą wolno-

ści dla ludzi pracy Śląska, w których prymas Polski

również uczestniczył.

Poseł Piotr Chmielowski

Oświadczenie w sprawie Mikołowskich Dni Muzyki

W dniach od 18.05 do 8.06 br. w Mikołowie odby-

wa się wielkie święto muzyki klasycznej – Mikołow-

skie Dni Muzyki.

W tym roku po raz XXIII spotyka-

ją się melomani ze Śląska, Polski i z zagranicy, aby

w murach mikołowskich kościołów kontemplować

i cieszyć się muzyką.

Spotkania te doskonale wpisu-

ją się w tezę, że „muzyka łączy ludzi i łagodzi obycza-

je” – można powiedzieć, że program artystyczny i miej-

sca koncertów mają wręcz ekumeniczny i ponadwy-

miarowy charakter.

Bo jakże inaczej nazwać koncert

muzyki i pieśni żydowskich w połączeniu z muzyką

barokową i murami kościoła ewangelickiego w Miko-

łowie?

Jutro, tj. 29.05, w ramach festiwalu, w Sali Kon-

certowej Akademii Muzycznej w Katowicach o godz.

dzin Krzysztofa Pendereckiego.

W programie utwory

jubilata, a także Bottesiniego i Prokofiewa.

Niewątpliwie będzie to uczta dla duszy najwyż-

szych lotów.

W imieniu swoim i organizatorów serdecznie za-

praszam wszystkich do skorzystania z tego wydarze-

nia.

Do zobaczenia w Mikołowie.

Poseł Marian Cycoń

Oświadczenie w sprawie szerszego otwierania się

Sądecczyzny na osoby niepełnosprawne

Szanowna Pani Marszałek!

Państwo Posłanki

i Posłowie!

Od 14 lat na terenie Małopolski realizo-

wana jest niezwykle cenna inicjatywa – festiwal in-

tegracyjny znany pod nazwą „Kocham Kraków z wza-

jemnością”.

Właśnie dziś, gdy wygłaszam to oświad-

czenie, na terenie Krakowa i okolic mają miejsce róż-

ne festiwalowe atrakcje.

Festiwal ten, ceniony bardzo

przez środowiska osób niepełnosprawnych z terenu

całej Polski, przyciąga uczestników niemal z każdego

zakątka kraju.

Ideą festiwalu jest łamanie barier, nie

tylko tych architektonicznych, ale również tych men-

talnych, zakorzenionych najczęściej w głowach ludzi

zdrowych w postaci wielu krzywdzących stereoty-

pów.

Integracja, która ma miejsce podczas festiwalo-

wych dni, ukazuje, jak bardzo kreatywne są osoby

niepełnosprawne, w jak wielu aktywnościach i obsza-

rach życia publicznego uczestniczą ci, których po-

tocznie uważa się za słabszych, za mniej zaradnych.

Spośród dyscyplin rozgrywanych podczas festiwalu

warto wspomnieć chociażby skoki na spadochronach

ludzi poruszających się na co dzień za pomocą wóz-

ków inwalidzkich czy też nurkowanie osób częściowo

sparaliżowanych.

Turnieje na ściance wspinaczkowej

dla osób niepełnosprawnych nie budzą już dzisiaj tyle

zdziwienia, ile budziły jeszcze przed kilkoma laty.

Bardzo ważnym elementem festiwalu są również

spotkania z przedstawicielami instytucji zajmujących

się aktywizacją zawodową osób niepełnosprawnych

pozostających bez pracy.

Podczas festiwalu można

dowiedzieć się, gdzie osoba niepełnosprawna może

podjąć zatrudnienie i gdzie może podnieść swoje kwa-

lifikacje zawodowe.

Są to bardzo cenne spotkania

codawców.

W roku bieżącym małopolski festiwal integracyj-

ny wyszedł po raz pierwszy poza granice Krakowa.

Dzięki porozumieniu podpisanemu przez marszałka

wego Sącza połowa festiwalu odbywa się w tym roku

na Sądecczyźnie, w malowniczych miastach o wielo-

wiekowej historii – Starym i Nowym Sączu.

Uczest-

nicy festiwalu biorą udział nie tylko w rywalizacji

sportowej, ale odwiedzają różne muzea: Dom Świętej

Kingi w Starym Sączu, Muzeum Jana Pawła II, Mu-

zeum Park Etnograficzny w Nowym Sączu oraz Mia-

steczko Galicyjskie będące rekonstrukcją dawnego

77

miasta południowej Galicji.

Pięknym elementem wzbo-

gacającym festiwalowe dni będą: minimaraton śred-

niowiecznymi uliczkami Starego Sącza, koncerty

plenerowe oraz pokazy latających modeli, a niektóre

z nich zostaną wykonane podczas festiwalu przez

osoby niepełnosprawne.

Wzruszającą chwilą będzie

wypuszczenie w niebo przez osoby niepełnosprawne

kilkuset balonów z apelem o pokój na świecie.

Mar-

szałek województwa małopolskiego, podpisując poro-

zumienie o realizacji wspólnie z Nowym Sączem te-

gorocznej edycji festiwalu, wyraził nadzieję, że w przy-

szłości także inne części Małopolski dołączą do orga-

nizatorów tej największej w regionie inicjatywy o cha-

rakterze integracyjnym.

Sądecczyzna jest pierwsza

i niech to będzie zachętą dla innych – zachęcał mar-

szałek.

Dzięki festiwalowi zmienia się spojrzenie na

osoby niepełnosprawne, na ich możliwości, na ich

determinację, na skuteczne starania podejmowane

po to, aby pokazać, że stać ich na wiele, że nie pozo-

stają w tyle.

Organizatorzy oceniają, że w tegorocznej edycji

festiwalu we wszystkich przygotowanych atrakcjach

udział weźmie około 10 tys. osób.

Dzięki tym szacun-

kom festiwal mieści się wśród największych imprez

ogólnopolskich o charakterze społecznym.

Niewątpli-

wie warto rozwijać konwencję podobnych inicjatyw,

gdyż służą one szerokiemu ogółowi społeczeństwa.

Poseł Zenon Durka

(Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska)

Oświadczenie w sprawie dni osób niepełnospraw-

nych w powiecie legionowskim

Z wielką przyjemnością pragnę poinformować

państwa o cyklu wydarzeń, który miał miejsce w pierw-

szych miesiącach tego roku w powiecie legionow-

skim.

Były to dni osób niepełnosprawnych miasta

Legionowo i powiatu legionowskiego.

O osobach niepełnosprawnych i ich potrzebach,

prawach, aspiracjach mówi się ostatnio dużo na róż-

nych forach, nie wyłączając sejmowych sal i kulua-

rów.

Te dyskusje i konferencje pokazują, że większość

z nas dostrzega rangę problemu społecznego – wy-

kluczenia osób niepełnosprawnych.

Doceniam wagę

tych rozmów i cieszę się, że mają miejsce.

Rozważa-

nia te byłyby jednak zawieszone w próżni, gdyby nie

oddolne, lokalne inicjatywy, których autorzy w prak-

tyce usiłują przeciwdziałać wykluczeniu w swoich

społecznościach.

Taki właśnie cel zrealizowali orga-

nizatorzy już II dni osób niepełnosprawnych w po-

wiecie legionowskim.

Cykl wydarzeń rozpoczęty w marcu przeglądami

twórczości plastycznej, muzycznej, teatralnej i litera-

ckiej kończy się właśnie dziś legionowską paraolim-

piadą.

Od marca do maja odbywały się liczne wysta-

wy, prezentacje estradowe i teatralne, integracyjny

plener malarski.

Osoby niepełnosprawne wyszły ze

swoich domów, świetlic, klubów i stały się pełnopraw-

nymi użytkownikami publicznej przestrzeni, poka-

zując, że efekty ich twórczych aspiracji mogą znaleźć

eksponowane miejsce w szerokim obiegu kultury.

Tak duży rozmach przedsięwzięcia, w którym

uczestniczyło ponad tysiąc osób, był możliwy dzięki

współdziałaniu kilkunastu legionowskich instytucji

i stowarzyszeń oraz władz samorządowych, a także

wsparciu kilkudziesięciu wolontariuszy.

Nie bez zna-

czenia jest też przychylne zainteresowanie lokalnej

prasy, rozgłośni radiowej i telewizji.

Mam przekonanie, że jednym z ważnych przeja-

wów siły lokalnej społeczności jest dbałość o tych,

którzy wydają się najsłabsi.

Jeżeli zlikwidujemy od-

dzielające nas bariery, pokonamy mentalne i fizyczne

ograniczenia, pozorna słabość najsłabszych stanie się

również naszą siłą.

Poseł Jerzy Materna

kiej odwilży w 1956 r. już na początku 1957 r. ekipa

seminaria duchowne, konfiskowano książki ze zbio-

rów kościelnych.

działalność duszpasterską proboszcz parafii św. Ja-

dwigi ksiądz Kazimierz Michalski.

Przejął zarządza-

miała siedzibę fundacja Caritas.

Dom Katolicki stał

szantażowały go zapowiedzią odebrania Domu Kato-

lickiego.

Ponieważ groźby te nie skutkowały, wydział

spraw lokalowych wydał 15 marca 1960 r. nakaz

nistyczne postanowiły odebrać parafii św. Jadwigi

poprzez eksmisję.

Tego dnia tuż przed godz. 10 do

eksmisji.

Kiedy parafianie zaczęli blokować wejście,

stawała się coraz bardziej napięta.

Około południa

milicja rozpoczęła rozpraszanie osób zebranych na

78

sta wkroczyła również poznańska kompania Korpu-

su Bezpieczeństwa Wewnętrznego i obsadziła gma-

chy publiczne.

Rozpoczęła się pacyfikacja.

Działania

trum miasta do godz. 17.30 rozproszono wszystkie

duże grupy demonstrantów zaskoczonych zdecydo-

waną i brutalną akcją poznańskiego ZOMO.

nie spacyfikowany przez komunistyczną władzę.

Jego

sowe aresztowania, brutalne pobicia, ścieżki zdrowia

stycznych funkcjonariuszy.

O skali represji świadczy

wyroki uczestników wydarzeń z czerwca 1956 r. w Po-

znaniu.

Kilka osób skazano w pokazowych procesach

za chuligaństwo nawet na 5 lat więzienia.

Ogółem

– narzędzie antyspołecznych planów księdza dziekana”.

30 maja przypada 53. rocznica wydarzeń zielono-

Poseł Józef Rojek

wdrożenie systemu bezpieczeństwa informacji zapła-

ciła około 27 mln zł.

Zdaniem specjalistów taki sy-

stem nie powinien kosztować więcej niż 550 tys. Bio-

rąc pod uwagę bardzo trudną sytuację na kolei, a kon-

kretnie na przykład stratę Polskich Linii Kolejowych

SA w wysokości około 700 mln zł, jeżeli rzeczywiście

miało miejsce wydanie lekką ręką ponad dwudziestu

milionów, jest to działanie, które po prostu szokuje.

Ale to nie jedyna taka informacja w ostatnim cza-

sie.

„Gazeta Polska Codziennie” dotarła do umów,

które ministerstwa i kancelaria prezydenta zawarły

z firmą Cam Media.

Zdaniem „Gazety” wiceprezes

firmy Adam Michalewicz to przyjaciel ministra Sła-

womira Nowaka.

Oczywiście nie byłoby w tym nic

dziwnego, gdyby nie fakt, że, zdaniem „Gazety”, fir-

ma Cam Media na rządowych kontraktach w ostat-

nich latach zarobiła co najmniej kilkadziesiąt milio-

nów złotych.

Przytoczone sytuacje to zaledwie niewielki wyci-

nek naszej ostatnio aferalno-politycznej rzeczywisto-

ści, lecz pomimo to zdaje się, że w kraju, który pod

względem poziomu korupcji bynajmniej nie wlecze

się w ogonie, takie zjawiska wielu specjalnie nie dzi-

wią, a co gorsza, spory odsetek naszych obywateli

nawet na tego typu przejawy rozkładu państwa

najzwyczajniej zobojętniał.

Wszak na prowincji nie-

raz pojawiały się informacje o ustawianych przetar-

gach, dawaniu zarobić cioci ze szwagrem i zawieraniu

umów za niczym nieuzasadnione horrendalne wyna-

grodzenia.

Problem jednak nie tkwi w tym, że coś podobnego

wyprawiało się kiedyś i robi się nadal gdzieś w Polsce,

natomiast w tym, że władza centralna ma dawać

przykład, wskazywać drogę.

W związku z tym, jeśli

to wszystko będzie wyglądać tak właśnie, to nie po-

zostanie nam nic innego, jak skomentować obecną

sytuację polityczną słowami znanego publicysty Ra-

fała Ziemkiewicza, który po wydaniu szokującego

wyroku w sprawie Beaty Sawickiej stwierdził: „Dla

przeciętnego obywatela sygnał jest jasny: można

rozumianą kastą rządzącą”.

Poseł Bogdan Rzońca

rzystane ze środków Funduszu Rezerwy Demogra-

ficznej na uzupełnienie niedoboru funduszu emery-

talnego

Panie Marszałku!

Wysoka Izbo!

W projekcie roz-

duszu emerytalnego wynikającego z przyczyn demo-

graficznych.

Źródła przychodów FRD to przekazane FRD środ-

ki z prywatyzacji mienia Skarbu Państwa oraz środ-

ki pochodzące z części składki na ubezpieczenie eme-

rytalne odprowadzanej przez ZUS do FRD.

Dlatego

wypada zadać tutaj pytanie, na jakiej podstawie rząd

PO–PSL zabiera dotychczasowe oszczędności po-

przednich rządów?

W związku z licznymi prywaty-

zacjami kwota tych środków powinna być znacznie

wyższa.

Nie dość, że obecny rząd nie odłożył ani gro-

sza, to jeszcze grabi oszczędności innych.

Wedle dostępnej mi wiedzy wykorzystanie tych

79

watyzowanie ostatnich 300 państwowych przedsię-

Czemu się tu dziwić, w końcu najłatwiej podbierać

pieniądze z Funduszu Rezerwy Demograficznej i okra-

dać w ten sposób przyszłe pokolenia.

Obawiam się, iż

PSL roztrwonił pieniądze będące ich zabezpiecze-

niem na bieżące potrzeby.

Jako ciekawostkę podam, iż wykorzystywanie

tych środków rozpoczęło się po katastrofie smoleń-

wykorzystanie 2,5 mld zł.

Uważam powyższe działanie za kompletnie nie-

odpowiedzialne, za grabież, którą należy jak najszyb-

ciej powstrzymać.

Dziękuję bardzo.

Poseł Piotr Szeliga

Oświadczenie w sprawie zmian długości urlopów

macierzyńskich.

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Solidarna Polska

od początku swojego istnienia zwracała uwagę na

konieczność prowadzenia aktywnej polityki proro-

dzinnej.

Kierując się tymi względami, podczas dzi-

siejszej debaty złożyłem poprawki do projektu zmian

w przepisach Kodeksu pracy normującego długość

urlopów macierzyńskich.

Poprawki wprowadzają trzy

zasadnicze udogodnienia dla pracowników i praco-

dawców propagujące politykę prorodzinną i zachęca-

jące partnerów do decydowania się na powiększenie

rodziny.

Udogodnienia przedmiotowe polegają na

wydłużeniu urlopu macierzyńskiego, zagwarantowa-

niu pracownikom okresu ochronnego przed wypowie-

dzeniem oraz zapewnieniu pracodawcy zwolnienia

z obowiązku odprowadzania składek na ubezpiecze-

nia emerytalne, rentowe i wypadkowe pracowników,

którzy rozpoczynają świadczenie pracy u dotychcza-

sowego pracodawcy po ukończeniu urlopu macie-

rzyńskiego lub wychowawczego.

Urlop macierzyński pozwala kobiecie w dogod-

nych warunkach zająć się dzieckiem i stanowi jeden

z filarów bezpieczeństwa socjalnego.

Wydłużenie ur-

lopu macierzyńskiego niewątpliwie wpłynie pozy-

tywnie na rozwój psychofizyczny wychowywanych

najmłodszymi jest na bardzo niskim poziomie (śred-

ka dziecka nie jest w stanie bez dodatkowego zaple-

cza zewnętrznego zapewnić opieki na jednym z waż-

niejszych etapów rozwoju.

W związku z powyższym

zapewnić bezpieczne miejsca pracy kobietom, które

wracają z urlopu.

Takim rozwiązaniem jest 6-mie-

sięczny okres ochronny od momentu powrotu do pra-

cy oraz ulga dla pracodawców.

Kobieta powinna mieć

wym.

Wydłużając matce dziecka urlop macierzyński,

należy pamiętać o niedogodnościach, jakie dotykają

pracodawcę.

Pracodawca również powinien otrzymać

wsparcie ze strony państwa.

Dlatego w niniejszym

projekcie zdecydowano się, by w okresie 12 miesięcy

padkowe pracowników wracających do pracy po ur-

lopie macierzyńskim lub wychowawczym opłacane

stanowić będzie ulgę dla pracodawców, którzy utrzy-

mują miejsca pracy rodziców.

Ulga spowoduje, że

pracodawcy nie będą w imię krótkoterminowych ko-

rzyści zwalniać rodziców z pracy, a tym samym do-

prowadzi to do większej stabilności stosunku pracy.

zmniejszającej się liczby urodzeń.

Poseł Andrzej Szlachta

tę w Rzeszowie odbyły się główne uroczystości zwią-

zane z obchodami 20. rocznicy powstania formacji

21.

Brygady Strzelców Podhalańskich.

Te obchody to

duże święto Wojska Polskiego na Podkarpaciu.

Uroczystości rozpoczęła msza święta odprawiona

w kościele garnizonowym w intencji żołnierzy i ojczy-

zny.

Po nabożeństwie przed kościołem, pod tablicą

pamiątkową Samodzielnej Brygady Strzelców Pod-

halańskich spod Narwiku, odczytano apel pamięci,

oddano salwę honorową oraz złożono wiązanki kwia-

tów.

Dalsza część rocznicowych uroczystości odbyła

się na stadionie Podhalańczyka w Rzeszowie, w kom-

pleksie koszarowym 21.

Batalionu Logistycznego.

Meldunek o gotowości pododdziałów brygady zastęp-

cy szefa sztabu Wojsk Lądowych generałowi brygady

Markowi Mecherzyńskiemu złożył dowódca 21.

Bry-

gady Strzelców Podhalańskich pułkownik Wojciech

Kucharski, który powitał następnie wszystkich gości

i uczestników uroczystości.

Wśród nich byli parla-

mentarzyści, samorządowcy, dowódcy 21. BSP z ko-

mendantem głównym Żandarmerii Wojskowej gene-

rałem dywizji Mirosławem Rozmusem i generałem

dywizji Fryderykiem Czekajem, honorowi Podhalań-

czycy, dyrektorzy szkół i zakładów pracy, przedsta-

wiciele wszystkich służb mundurowych, duchowień-

stwa z księdzem dyrektorem Caritas Diecezji Rze-

szowskiej Stanisławem Słowikiem, rodziny żołnierzy,

kombatanci oraz mieszkańcy Rzeszowa i okolic.

80

W czasie apelu zostali wyróżnieni i uhonorowani

żołnierze i sympatycy 21. BSP.

Wręczono gwiazdy

Iraku, gwiazdy Afganistanu, medale za długoletnią

służbę.

Kordzik honorowy otrzymał zastępca dowód-

cy 21. BSP pułkownik Wojciech Marchwica, tytuł

honorowy Zasłużony Żołnierz RP dowódca 1.

Bata-

lionu Czołgów podpułkownik Rafał Kowalik, a od-

znakę honorową Wojsk Lądowych otrzymali major

Wiesław Szczepankiewicz i major Janusz Niedź-

wiedź.

Wręczono również wiele innych medali i wy-

różnień.

Uroczystą defiladę wojskową poprzedził

pokaz jazdy konnej w wykonaniu Oddziału Kawalerii

Ochotniczej „Szwadron Podkarpacia” w barwach 20.

Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego.

Wy-

stąpiły również zespoły dziewcząt oraz Orkiestra

Szałamaistek i Zespół Mażoretek „Incanto”.

Na rze-

szowskich bulwarach odbył się piknik wojskowy,

gdzie można było zapoznać się ze sprzętem wojsko-

wym, którym dysponuje 21.

Brygada Strzelców Pod-

halańskich, a zwieńczeniem uroczystości był występ

Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego.

Poseł Jan Warzecha

wały ostatnio, że dwunastu sędziów Państwowej Ko-

misji Wyborczej poleciało do Moskwy „wymieniać

doświadczenia” z rosyjską Centralną Komisją Wy-

borczą.

Przedstawiciele PKW konsultują się z prze-

wodniczącym rosyjskiej komisji wyborczej, zwanym

przez opozycję w tym kraju „czarodziejem od urn”.

Jest to wyjątkowo skandaliczne posunięcie, dla-

tego należałoby postawić pytanie: Czego polscy sę-

dziowie mogliby się nauczyć w Moskwie?

Dla nikogo

nie jest tajemnicą, że Rosja nie jest krajem w pełni

demokratycznym, a wybory dotychczas prowadzone

to element teatru dla tamtejszego społeczeństwa.

Prawo i Sprawiedliwość pyta: Na czyje zaprosze-

nie znaleźli się tam sędziowie PKW, jaki był cel tej

wizyty oraz jakie są jej efekty?

Ponieważ było to już drugie takie spotkanie, bo

pierwsze miało miejsce w Warszawie w 2012 r., PiS

domaga się wyjaśnień od PKW.

Klub Prawa i Spra-

wiedliwości proponuje też zmiany w Kodeksie wybor-

czym.

Panie Marszałku!

Wysoki Sejmie!

Zachowanie

sędziów dziwi tym bardziej, że OBWE i demokratycz-

ne instytucje regularnie wskazują na nieprawidłowo-

ści podczas rosyjskich wyborów.

Rosyjska opozycja

nazywa je „cudownymi”, a samego szefa „czarodzie-

jem od urn”.

Takie zachowania ze strony najwyższych urzęd-

ników państwowych odpowiedzialnych za prawidło-

wy przebieg wyborów w Polsce budzą ogromny nie-

pokój.

Do zaakceptowania byłaby wizyta i zbieranie

doświadczeń u przedstawicieli organów wyborczych

państw o ugruntowanej demokracji, jak członkowie

DE i NATO.

Mojej partii Prawo i Sprawiedliwość ta wizyta

daje wiele do myślenia i wskazuje, że należy dokład-

nie obserwować przebieg wyborów w Polsce.

Porządek dzienny

Otwarcie posiedzenia

Komunikaty

i macierzyństwa,

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

w sprawach bieżących

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Skarbu

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Transportu,

42. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 28 maja 2013 r.)

str. str.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Transportu,

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki

Punkt 3. porządku dziennego: Informacja

bieżąca

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

Poseł Sprawozdawca

Minister Pracy i Polityki Społecznej

str. str.

Głosowanie

Oświadczenia

Zamknięcie posiedzenia

str. st