corpora: wikisources-pl

text:
←Jakąż myślą natchniona, w jakiejż strefie raju...

Allegri

Poezje

Sonety

August Barbier Widziałem ja na ziemi nadziemską dziewoję...→

Przekład: Konstanty Gaszyński.

ALLEGRI

(z augusta barbier.)

Jeśli w młodem mem sercu dawna wiara znika,

Zapał w niem do sztuk pięknych pozostał nietknięty,

Niewzruszony jak marmur, jako pomnik święty,

Któremu słońce zsyła złoty blask promyka!

I dlatego Allegri, twa stara muzyka

Dla chrześciańskiej mej duszy ma wdzięk niepojęty;

I wracam, przyciągniony głosu jej ponęty,

Zlewać stopnie ołtarzy łzami pokutnika.

I natenczas mój umysł zwątpiały i zimny,

Mój umysł się powoli odrywa od świata

I wraz z twemi pieśniami ku niebu ulata!

I jak niegdyś Perugin, śród jasnych obłoków,

Widzę w białych ich szatach Świętych i Proroków,

Przy dźwięku złotych lutni śpiewających hymny!

1835.


text: Chomla, obrączka do podtrzymywania włosów na głowie.


corpora: sejm

text:
Druk nr 205

Warszawa, 22 lutego 2012 r.

RM 10-13-12

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

następujące zmiany:

1) art. 32 otrzymuje brzmienie:

„Art. 32.

1.

Do oddawania do użytkowania drogi stosuje się

budowlane, z zastrzeżeniem ust. 2 – 7.

2.

W przypadku decyzji o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej wydanej dla drogi posiadającej

organ nadzoru budowlanego, na wniosek inwestora,

w odniesieniu do jezdni lub odcinka drogi, na

których zakończono budowę.

3.

Właściwy organ nadzoru budowlanego może wydać

decyzję o pozwoleniu na użytkowanie drogi, jezdni

lub odcinka drogi, pomimo niewykonania części

robót wykończeniowych, innych robót budowlanych

lub niespełniania wymagań ochrony środowiska,

1)

),

jeżeli stwierdzi, że zostały spełnione warunki

– Prawo budowlane.

Przepisu art. 59 ust. 4 i art. 59e,

w zakresie dotyczącym posiadania przez

przeprowadzającego kontrolę statusu osoby

zatrudnionej we właściwym organie nadzoru

stosuje się.

nadzoru budowlanego określa termin wykonania

pozostałej części robót wykończeniowych lub innych

robót budowlanych i spełnienia wymagań ochrony

9 miesięcy.

5.

Po upływie terminu określonego w ust. 4 właściwy

organ nadzoru budowlanego z urzędu wszczyna

postępowanie w sprawie stwierdzenia wykonania

środowiska.

Organ nadzoru budowlanego w decyzji,

wydanej w porozumieniu z wojewódzkim

inspektorem ochrony środowiska, stwierdza

wykonanie pozostałej części robót wykończenio-

wych lub innych robót budowlanych i spełnienie

wymagań ochrony środowiska, o których mowa

– Prawo ochrony środowiska, na dzień wydania tej

2

stosuje się odpowiednio.

6.

Przepisy ust. 2 – 5 stosuje się odpowiednio do

7.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego może

z aktami sprawy.”;

„Art. 32a.

Odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego,

w zakresie objętym projektem zagospodarowania terenu

w liniach rozgraniczających drogi, nie stanowi istotnego

odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ustawy z dnia

uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych

Art. 2.

Do oddawania do użytkowania dróg, jezdni, odcinków drogi lub

drogowych obiektów inżynierskich realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę

3

dnia 30 czerwca 2012 r.

1)

poz. 1664, z 2010 r.

Nr 21, poz. 104, Nr 28, poz. 145, Nr 40, poz. 227, Nr 76, poz. 489, Nr 119,

poz. 804, Nr 152, poz. 1018 i 1019, Nr 182, poz. 1228, Nr 229, poz. 1498 i Nr 249, poz. 1657 oraz

poz. 897, Nr 178, poz. 1060 i Nr 224, poz. 1341.

01/02/EP

4

zasadnicze cele:

Cel pierwszy, ujednolicenie zasad oddawania do użytkowania dróg publicznych,

w szczególności przez odstąpienie od regulacji, iż decyzje o pozwoleniu na

użytkowanie drogi wydają wojewodowie albo właściwi starostowie.

Odesłanie do

poz. 1623, z późn. zm.) wprowadza do systemu prawa zmianę polegającą na tym, iż

organami właściwymi do przyjmowania zawiadomień o zakończeniu budowy lub

wydania pozwolenia na użytkowanie drogi i drogowych obiektów inżynierskich będą:

1) wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, który wstąpi w kompetencje

wojewody,

W tym zakresie ustalenie właściwości organu będzie następowało z uwzględnieniem

właściwość organów.

Zmiana w tym zakresie jest uzasadniona potrzebą zapewnienia

efektywnego postępowania w zakresie dopuszczania dróg do użytkowania.

Aktualnie

obowiązujące przepisy wskazują, iż wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych

budowlanego.

Rozwiązanie to nie jest efektywne, bowiem to inspekcje nadzoru

budowlanego powiatowe, jak i wojewódzkie są organami właściwymi do oceny prac

budowlanych na gruncie Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 32 ustawy z dnia

w zakresie dróg publicznych.

Proponowana zmiana ma na celu odciążenie wojewodów

oraz starostów w zakresie ww. spraw.

Celem projektu jest również przypisanie tych

zadań organom, które zgodnie z uregulowaniami systemowymi są organizacyjnie

i kompetencyjnie przygotowane do przeprowadzenia postępowań w sprawie pozwolenia

na użytkowanie.

Zmiana w tym zakresie wyeliminuje z porządku prawnego dualizm

kompetencyjny organów administracji państwowej w zakresie spraw pozwolenia na

użytkowanie.

Zatem do oddawania do użytkowania drogi będą miały zastosowanie

wszystkie przepisy ustawy – Prawo budowlane z zastrzeżeniem jedynie odrębności

przewidzianych w art. 32 ust. 2 – 7 ustawy.

Ponadto proponuje się, by zasadą było

podstawie zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego.

Celem drugim jest określenie jednoznacznych zasad oraz warunków, które powinny

zostać spełnione w wypadku wydawania fakultatywnych decyzji o pozwoleniu na

robót budowlanych, a także niespełniania wymagań ochrony środowiska, o których

Konstrukcja przepisu art. 32 ust. 3 jest wzorowana na art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

– Prawo budowlane, z wyłączeniem art. 59 ust. 4 oraz art. 59e ww. ustawy.

Proponowany

przepis ma na celu umożliwienie uzyskania pozwolenia na użytkowanie pomimo

warunków zapewniających bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Decyzja będzie miała

lub drogowy obiekt inżynierski do użytkowania będzie zobowiązany do wskazania

warunkowo dopuszczające drogę albo inny obiekt infrastruktury drogowej będą mogły

2012 r.

Należy podkreślić, iż projekt nie znosi generalnie obowiązku w zakresie

stosowania przepisów techniczno-budowlanych dotyczących spełniania wymagań

budowlane oraz nie ogranicza uprawnień służb i inspekcji właściwych w sprawach

dotyczących Prawa budowlanego.

Zatem inwestor inwestycji drogowej, chcąc uzyskać

2

decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, przewidzianą w art. 32 ust. 3 ustawy, będzie

musiał spełnić wszystkie wymagania przewidziane w ustawie – Prawo budowlane

dotyczące wydawania pozwoleń na użytkowanie m.in. dotyczące obowiązkowej kontroli

i uzgodnienia z właściwymi organami i służbami.

wymagań ochrony środowiska.

Jednakże każdy projekt inwestycyjny należy oceniać

indywidualnie pod kątem możliwości korzystania z proponowanych rozwiązań.

Na

pierwszym etapie takiej oceny będzie dokonywał inwestor, a następnie organ nadzoru

budowlanego.

Dominującym elementem przy ocenie możliwości wcześniejszego oddania

szkodom w mieniu i w środowisku.

Należy również podnieść, iż proponowane

w projekcie ustawy rozwiązania nie oznaczają uchylenia zakazów i ograniczeń

nałożonych na inwestycję drogową prawomocną decyzją o środowiskowych

uwarunkowaniach.

Zarządca drogi będzie miał obowiązek wypełnić wszystkie

wymagania wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tyle że będzie

miał możliwość uzyskania wcześniejszego pozwolenia na użytkowanie drogi, a następnie

wybudowania wszystkich wymaganych urządzeń ochrony środowiska i wykonania

innych zabezpieczeń z zakresu ochrony środowiska w terminie maksymalnie 9 miesięcy.

Ponadto zgodnie z tendencjami ruchowymi w początkowej fazie na drodze oddanej do

użytkowania poziom ruchu drogowego nie osiągnie wartości docelowych, zatem nie

powinno to powodować zbyt dużego negatywnego oddziaływania na środowisko

pomimo niewykonania urządzeń ochrony środowiska.

Po oddaniu drogi do użytkowania

na podstawie proponowanego art. 32 ust. 3 ustawy, będą prowadzone roboty

wykończeniowe i budowlane oraz wykonywane urządzenia ochrony środowiska.

Przy

czym roboty te będą prowadzone poza pasem, gdzie będzie się odbywał ruch drogowy,

tak jak obecnie prowadzone są remonty czy przebudowy dróg i następuje konieczność

zamykania dróg dla ruchu.

Określenie terminu do wykonania pozostałych prac wynikać będzie z zakresu prac

pozostających do wykonania po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Przyjęto,

iż przewidywany charakter tych prac (wykończeniowe, uzupełniające, porządkowe) nie

może pozwalać na zbyt długi okres ich realizacji.

Według ustaleń i analiz

3

harmonogramów prac budowlanych realizowanych przez wykonawców dużych

inwestycji drogowych przyjęto założenie wykonania tych prac w okresie 9 miesięcy od

na wykonanie wszelkich prac przyczyni się do zdyscyplinowania zarówno wykonawcy

prac jak również właściwego zarządcy drogi, który nie będzie wnioskować o wydanie

decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w sytuacji braku możliwości spełnienia warunków

w okresie 9 miesięcy.

Okres 9 miesięcy został wyznaczony z uwzględnieniem

uwarunkowań pogodowych występujących w naszej strefie klimatycznej.

Wyłączenie

wyłącznie umożliwienie przeprowadzenia obowiązkowej kontroli budowy lub obiektu

budowlanego przez osobę, która nie posiada statusu osoby zatrudnionej w organie

nadzoru budowlanego.

Bez zmian pozostaje natomiast kwestia, że taką kontrolę może

przeprowadzać wyłącznie osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane.

Projekt w art. 32a precyzuje, iż odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego,

Projekt ustawy ustanawia obowiązkowe mechanizmy kontroli terminowego wykonania

obowiązków ustalonych w decyzjach warunkowo dopuszczających drogi do

użytkowania.

Właściwy organ nadzoru budowlanego po upływie terminu określonego

w decyzjach z urzędu będzie wszczynał postępowanie w sprawie stwierdzenia wykonania

wykonanych i odebranych na dzień wydania tej decyzji.

Decyzje w tym zakresie będą

wydawane w porozumieniu z wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska.

4

budowlanego będzie stwierdzał jej wygaśnięcie na podstawie art. 162 ustawy – Kodeks

postępowania administracyjnego.

Projekt zawiera propozycję, aby Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego posiadał

kompetencję w zakresie fakultatywnego przejęcia postępowania w sprawie pozwolenia

zmiana właściwości instancyjnej organu ma na celu zapewnienie optymalnej

lub obiektu.

Jest to rozwiązanie analogiczne do postępowania w sprawie przejęcia

postępowania w sprawie katastrofy budowlanej, w którym również występuje zmiana

właściwości instancyjnej organu, tzn. sprawę w określonych przypadkach może przejąć

do rozpatrzenia organ wyższej instancji.

Wprowadzenie do systemu prawa

szczegółowych zasad dopuszczenia dróg do użytkowania wynika z konieczności

zapewnienia „przejezdności” niektórych dróg krajowych, w tym na Turniej Euro 2012.

Przepisy przejściowe przewidują, iż do oddawania do użytku dróg i drogowych

art. 32 w nowym brzmieniu.

Natomiast do spraw wszczętych i niezakończonych

Projekt ustawy przewiduje możliwość oddania do użytkowania drogi, jezdni lub

W tym zakresie w toku konsultacji zgłoszono uwagę, iż projekt na tle konkretnych

stanów faktycznych może odnosić się pośrednio do spraw uregulowanych w dyrektywie

oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz.

UE L 206 z 22.7.1992, str. 7; Dz. Urz.

UE Polskie

ochrony dzikiego ptactwa (Dz. Urz.

UE L 20 z 26.1.2010, str. 7) albo w dyrektywie

5

(Dz. Urz.

UE L 175 z 5.7.1985, str. 40; Dz. Urz.

UE Polskie wydanie specjalne rozdz.

15, t.

1, str. 248).

Należy jednak zauważyć, iż ewentualne odniesienia do niektórych

wymagań ochrony środowiska mieszczą się w granicach obowiązującego prawa.

Nowelizacja ustawy nie zmienia ustalonych warunków co do wymagań ochrony

środowiska oraz przyrody, proponowane rozwiązania mają charakter tymczasowy

i będą obowiązywać do dnia 30 czerwca 2012 r.

Przepis art. 72 ust. 2 ustawy o ochronie

środowiska stanowi, iż wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub

1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach

administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko;

decyzji;

formalne, które muszą być zachowane przy realizacji każdego przedsięwzięcia

budowlanego mogącego oddziaływać negatywnie na środowisko.

Przedstawiony wyżej problem został sprecyzowany przez Ministerstwo Środowiska,

które podniosło zarzut ewentualnej niezgodności art. 32 ust. 4 projektu ustawy z zasadą

naturalne, zgodnie z którą warunki nałożone w wyniku przeprowadzenia oceny

oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko muszą być spełnione przed oddaniem

obiektu do użytkowania, w przeciwnym razie nie spełniają one swojego celu.

Jednocześnie w celu usunięcia ewentualnej niezgodności projektu z prawem Unii

Europejskiej Ministerstwo Środowiska zaproponowało wskazanie maksymalnego

ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Uwzględniając uwagę Ministerstwa Środowiska

art. 32 projektu został uzupełniony w ten sposób, iż ustalono maksymalny termin (nie

dłuższy niż 9 miesięcy) spełnienia wymagań środowiska oraz pozostałych prac.

6

oraz wykonania pozostałych prac.

Wprowadzone do projektu ustawy zmiany mają

uzasadnić stosowanie czasowych, podlegających kontroli odstępstw od wymagań

z zakresu ochrony środowiska.

Mając na uwadze konieczność wyeliminowania sytuacji, które mogą negatywnie

oddziaływać na środowisko naturalne, inwestor powinien objąć drogi, oddane na

podstawie warunkowej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, monitoringiem inwestycji

drogowej w zakresie dotyczącym oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne.

Monitoring jest prowadzony niezależnie od rozwiązań zawartych w ustawie z dnia

w zakresie dróg publicznych.

Specyfika drogi będzie uwzględniona przy ustalaniu zasad

organizacji ruchu, ze szczególnym uwzględnieniem wyeliminowania szkód

możliwością odpowiedniego oznakowania drogi oraz ustalenia odpowiedniej do

warunków dopuszczalnej prędkości pojazdów.

Zastosowanie tymczasowych środków

ustawy o drogach publicznych w zakresie organizacji ruchu na drogach warunkowo

dopuszczonych do użytkowania oraz ich oznakowania.

Zasady organizacji ruchu nie są

zmieniane przez przepisy projektowanej ustawy.

Zarządca drogi ma obowiązek podjąć

wszelkie przewidziane przez obowiązujące przepisy działania w celu zminimalizowania

ryzyka wystąpienia szkód w środowisku naturalnym.

Odnosząc się do potrzeby wyjaśnienia ratio legis rozwiązań dotyczących wyłączenia

art. 59e ustawy – Prawo budowlane należy zauważyć, iż w roku 2012 nastąpi znaczny

wzrost dróg oddawanych do użytkowania.

Organy nadzoru budowlanego nie dysponują

odpowiednią liczbą pracowników.

Wyłączenie warunku, aby obowiązkową kontrolę

obiektu przeprowadzał pracownik danego organu nadzoru budowlanego, umożliwi

wykorzystanie pracowników z innych obszarów właściwości.

Z systemu prawa,

w odniesieniu do dróg, jest eliminowany warunek posiadania statusu pracownika

danego organu nadzoru budowlanego.

W aktualnym stanie prawnym obowiązkową

7

Z uwagi na ważny interes państwa i fakt, iż część przyjętych w ustawie rozwiązań ma

ograniczony termin obowiązywania (30 czerwca 2012 r.) proponuje się, aby ustawa

z 2011 r.

Nr 197 poz. 1172 i Nr 232, poz. 1378), który dopuszcza taką możliwość

w uzasadnionych przypadkach.

Biuletynu Informacji Publicznej.

Nie wpłynął żaden wniosek w trybie przepisów

o działalności lobbingowej.

Projekt nie jest objęty zakresem wynikającym z prawa Unii Europejskiej, a więc nie

wymaga dodatkowego przedstawienia instytucjom i organom UE.

8

OCENA SKUTKÓW REGULACJI

1.

Podmioty na które będzie oddziaływała projektowana ustawa

Przepisy projektowanej ustawy będą oddziaływały na:

– wojewodów,

– starostów,

– organy nadzoru budowlanego,

– zarządców dróg publicznych.

2.

Konsultacje społeczne

następujących podmiotów:

1) Polski Kongres Drogowy,

2) Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP,

3) Ogólnopolska Izba Gospodarcza Drogownictwa,

4) Polska Izba Inżynierów Drogownictwa,

5) Związek Województw RP,

6) Związek Powiatów Miast Polskich,

7) Związek Miast Polskich,

8) Związek Gmin Wiejskich RP,

9) Związek Unia Metropolii Polskich,

10) Unia Miasteczek Polskich,

11) wojewodowie,

12) Polska Zielona Sieć,

13) Centrum Prawa Ekologicznego,

14) Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody „Pro Natura”,

15) Polski Klub Ekologiczny,

16) Biuro Wspierania Lobbingu Ekologicznego,

17) Polska Izba Ekologii,

18) Główny Inspektorat Sanitarny,

19) Państwowa Rada Ochrony Przyrody,

9

20) Liga Ochrony Przyrody,

21) Instytut na Rzecz Ekorozwoju,

22) Instytut Ochrony Środowiska,

23) Państwowa Rada Ochrony Przyrody.

Do projektu ustawy w ramach konsultacji społecznych zgłosili uwagi: Wojewoda

Warmińsko-Mazurski, Wojewoda Podkarpacki, Wojewoda Podlaski, Wojewoda

Wielkopolski, Związek Województw RP, Polski Kongres Drogowy oraz

Ogólnopolska Izba Gospodarcza Drogownictwa.

Polski Kongres Drogowy zaopiniował pozytywnie projekt ustawy, w szczególności

pozytywnie odniósł się do zmiany w art. 32a oraz w art. 32 ust. 3 i 4.

Równocześnie

zgłosił wątpliwości co do fakultatywności działania organu nadzoru budowlanego,

który może, ale nie musi wydać warunkowej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie,

jak też co do rozumienia pojęcia „inne roboty”.

Należy wyjaśnić, iż w uzasadnieniu

wprowadzenie co do zasady w odniesieniu do dróg publicznych analogicznych

obiektów budowlanych.

Jedyną odrębnością pozostaje czasowe wyłączenie

środowiska.

Zatem proponowany przepis ma na celu umożliwienie uzyskania

drogowego.

Zatem to do organu ruchu drogowego powinna należeć ocena, czy

budowana droga spełnia warunki umożliwiające wydanie, tzw. warunkowej decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie drogi.

Podobnie pojęcie „inne roboty” występuje

w ustawie – Prawo budowlane, gdzie również nie zostało zdefiniowane legalnie,

jednakże jego rozumienie nie budzi wątpliwości w praktyce i przepis jest

z powodzeniem stosowany od wielu lat.

10

Ogólnopolska Izba Gospodarcza Drogownictwa, po szerokich konsultacjach

w środowisku wykonawców robót drogowych, pozytywnie zaopiniowała istotne

z punktu widzenia wykonawców zmiany zawarte w projekcie, w szczególności

zmiany zawarte w art. 32a oraz art. 32 ust. 3 i 4.

Propozycja OIGD dotycząca

zdefiniowania pojęcia „innych robót” nie została uwzględniona, gdyż pojęcie „inne

OIGD zgłosiła również wątpliwości dotyczące określenia maksymalnych prędkości

dla pojazdów na drogach oddanych warunkowo do użytkowania, a także do

możliwości przeprowadzenia obowiązkowych kontroli przed wydaniem tzw.

warunkowego pozwolenia na użytkowanie przez osoby niezatrudnione w organie

nadzoru budowlanego.

Należy jednak zauważyć, iż dopuszczalna prędkość na

drodze oddanej do użytkowania warunkowo będzie ustalana zgodnie z przepisami

organ zarządzający ruchem projektu organizacji ruchu.

Projektowane przepisy nie

dotyczą przedmiotowej kwestii i nie zmieniają przepisów powszechnie

obowiązujących regulujących przedmiotową kwestię.

Zatem niewłaściwym pod

względem legislacyjnym byłoby powtarzanie tego zagadnienia w nowelizowanej

ustawie, skoro zostało już ono kompleksowo uregulowane w innym akcie prawnym.

Natomiast wyłącznie stosowania art. 59e ustawy – Prawo budowlane ma na celu

w danym organie nadzoru budowlanego, w celu ułatwienia pracy organom nadzoru

budowlanego.

Nie ma natomiast na celu ogólnego wyłączenia przeprowadzania tej

kontroli ani wyłączenia obowiązku posiadania odpowiednich uprawnień.

Wojewoda Podkarpacki zgłosił wątpliwość do art. 32a w zakresie stosowania

art. 36a ust. 6 ustawy – Prawo budowlane oraz możliwości stosowania tego przepisu

projekt ustawy nie wyłącza tych przepisów Prawa budowlanego, zaś

obowiązywanie projektowanych przepisów w stosunku do pozwolenia na budowę

zostało uregulowane m.in. w przepisach przejściowych.

Uwagi dotyczące zmiany

w zakresie dróg publicznych nie zostały uwzględnione ze względu na przekroczenie

11

zakresu przedmiotowego projektu ustawy.

Będą one brane pod uwagę przy

kompleksowym przeglądzie stosowania przepisów ustawy.

Uwagi Wojewody Podlaskiego dotyczące dołączenia do wniosku o wydanie

tzw. decyzji warunkowej o pozwoleniu na użytkowanie drogi stanowiska organu

ochrony środowiska nie zostały uwzględnione, gdyż oddanie warunkowe jest

ograniczone czasowo i nie ma potrzeby uzyskania opinii tych organów.

Oznacza to,

że organ budowlany, wydając takie pozwolenie, nałoży na zarządcę drogi

obowiązek wykonania pozostałych robót w określonym terminie.

Proponuje się, aby

termin ten nie był dłuższy niż 9 miesięcy.

Uwagi dotyczące sankcji wobec inwestora

w przypadku niewykonania w wyznaczonym terminie pozostałych robót i urządzeń

ochrony środowiska zostały uwzględnione pośrednio w postaci wprowadzenia

dodatkowego postępowania wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego

pozostałych prac.

Uwagi dotyczące zmiany art. 11f i art. 16 ustawy o szczególnych

projektu.

Uwagi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego oraz Wojewody Wielkopolskiego jako

wykraczające poza zakres przedmiotowy ustawy nie zostały uwzględnione.

Będą

Związek Województw RP przedstawił opinie Konwentu Dyrektorów Zarządów

Dróg Wojewódzkich, województwa świętokrzyskiego, województwa łódzkiego,

województwa małopolskiego oraz województwa warmińsko-mazurskiego.

Konwent Dyrektorów Zarządów Dróg Wojewódzkich zgłosił do projektu kilka

uwag.

W ocenie Konwentu propozycja brzmienia art. 32a zawiera wprowadzenie

nieokreślonego katalogu opinii uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, co

może rodzić wątpliwości interpretacyjne, dlatego też zasugerowano, aby w przepisie

wskazać katalog zamknięty dokumentów, jakie ustawodawca miał na myśli,

konstruując omawiany przepis.

Odnosząc się do tej uwagi, należy mieć na

względzie fakt, iż omawiany przepis został zaczerpnięty z art. 32a ust. 5

odnoszącego się do „opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów,

wymaganych przepisami szczególnymi”.

Wobec powyższego można uznać, iż

12

przepis ten został już przeanalizowany przez ustawodawcę i znalazł zastosowanie

w praktyce, nie powodując wątpliwości interpretacyjnych.

Zatem uwaga dotycząca

art. 32a nie została uwzględniona, gdyż brzmienie przepisu jest spójne

z obowiązującymi regulacjami.

W kolejnej uwadze zaproponowano, aby

projektowana zmiana odnosiła się również do dróg jednojezdniowych.

Uwagę tę

zgłoszoną przez województwo małopolskie można co do zasady uznać za

uwzględnioną, bowiem projekt ustawy przesłany do konsultacji dotyczy zarówno

dróg dwujezdniowych, jak i jednojezdniowych.

Ponadto nie jest zasadne

dopuszczenie do warunkowego oddania do użytkowania tylko jednego pasa ruchu

nowo budowanej drogi, gdyż mogłoby to naruszać zasady bezpieczeństwa ruchu

drogowego przez konieczność wprowadzenia ruchu wahadłowego.

Uwaga

dotycząca wskazania terminu zakończenia wszystkich robót i urządzeń ochrony

środowiska w porozumieniu z zarządcą drogi nie została uwzględniona.

W projekcie

ustawy zawarto przepis, iż termin na dokończenie brakujących robót nie może być

dłuższy niż 9 miesięcy i będzie wyznaczany przez organ nadzoru budowlanego.

Opinia z województwa łódzkiego została uwzględniona w zakresie wprowadzenia w

ustawie terminu dla organu nadzoru budowlanego na wykonanie prac oraz

spełnienia wymagań ochrony środowiska.

W projekcie ustawy zaproponowano

maksymalny 9-miesięczny termin na dokończenie robót.

Uwaga województwa

małopolskiego dotycząca art. 17 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach

uwzględniona bowiem wykracza poza zakres nowelizacji.

Odnosząc się do opinii

z województwa świętokrzyskiego w zakresie pojęcia robót wykończeniowych

i innych robót budowlanych należy wyjaśnić, iż pojęcia te są w projekcie używane

w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane.

Uwagi dotyczące nieprecyzyjności art.

32a nie zostały uwzględnione, bowiem w tym zakresie mają zastosowanie przepisy

Wojewoda Świętokrzyski, Wojewoda Pomorski oraz Stowarzyszenie Inżynierów

i Techników Komunikacji RP nie zgłosili uwag do projektu.

i Samorządu Terytorialnego.

W dniu 16 stycznia 2012 r. projekt ustawy został

pozytywnie zaopiniowany przez Zespół do spraw Infrastruktury, Rozwoju

13

Projekt został przekazany do zaopiniowania przez organizacje zajmujące się

problematyką ochrony środowiska.

Po wyznaczonym terminie wpłynęły opinie Ligi

Ochrony Przyrody oraz Państwowej Rady Ochrony Przyrody (Komisja ds. Sieci

Natura 2000), na które zostały udzielone odpowiedzi.

Wejście w życie przepisów nowelizujących ustawę nie wiąże się z kosztami po

stronie sektora finansów publicznych.

Ustawa wywiera skutki w stosunku do

podmiotów realizujących inwestycje drogowe, mających siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz użytkowników tych dróg.

W szczególności

przekazanie zadań do właściwości właściwych wojewódzkich oraz powiatowych

inspektorów nadzoru budowlanego będzie stanowić usankcjonowanie aktualnie

powstałej praktyki.

Decyzje w ww. zakresie są wydawane faktycznie przez

inspektorów nadzoru budowlanego, którzy działają na podstawie porozumień.

4.

Wpływ regulacji na rynek pracy

Wejście w życie projektowanej regulacji nie ma wpływu na rynek pracy

Nie przewiduje się wpływu projektowanej regulacji na konkurencyjność gospodarki

02/02/EP


corpora: openbooks

text:
Władysław Stanisław Reymont

W porębie

Wawrzon!

a wstań ino, to nachlałeś się i będziesz się wylegiwać kiej dziedzic, a ja sobie rady dać nie mogę.

Rafał przecież zaraz mają przyjechać, ino go patrzeć, no!

Zaczęła energicznie potrząsać mężem leżącym w kącie izby na kupie słomy powyrzucanej z łóżek.

— Kobito, mówię ci, odyńdź — mruknął Wawrzon gniewnie i odwrócił się twarzą do ściany.

— Trza wszystko powynosić przed dom, to przecież później będzie lepiej pakować na wóz.

Zboże jeszcze nie zesute do worka, kartofle trzeba znieść ze stodółki, laboga!

tyle roboty, a mnie już kulasy odpadają, a tu chłop, coby pomagać, to se śpi.

Wawrzon — zawołała ze złością, przyskakując do niego — jak nie wstaniesz, to cię tak ździele, że obaczysz!

— Kobito, mówię po dobremu: odyńdź — odrzekł miękko, położył się na brzuchu, głowę wsadził w słomę i tak leżał nieruchomie, nie zważając na krzyki i lamentowania żony.

— O bidna ja sirota, bidna!

To tyle dobroci użyłam za chłopem, tyle, że teraz trza się wynosić na kumorne kiej dziadaki jakie, w taki czas, co i psa wygnać szkoda!

Gospodarska córka pójdzie do ludzi, na wyrobek, kiej jaki łachmytek abo obieżyświat! — narzekała Wawrzonowa, zdejmując obrazy ze ścian, okrywała je zapaskami i wynosiła przed dom pod okap.

Przystawała przed progiem i patrzyła na lśniącą, rozmokniętą drogę biegnącą wskroś świeżej poręby, rozciągającej się szeroko dookoła chałupy, zarzuconej kupami gałęzi i stosami pościnanego drzewa.

Wyglądała, czy nie jedzie Rafał, który miał przewieźć ich ruchomości do wsi, ale nic nie było widać na drodze prócz mgieł sinych, wiszących nisko, i wielkich kałuż wody.

Drobny, przenikający zimnem deszcz padał bezustannie.

Westchnęła ciężko, utarła nos z hałasem, żałośliwym wzrokiem powiodła po chałupie, z której się musieli wyprowadzić, i poszła na drugą stronę do krowy, stojącej na środku, bo już żłób i drabina były wyniesione przed dom, gdzie już stała żółta w kwiaty pąsowe serwantka oszklona, z wymalowanymi na niebiesko półkami, i krzesełka drewniane, ławki, stolik, na którym stała pasyjka czarna, opleciona w różaniec — wiaderka, worki z kartoflami, pęki siana, przewiązane trokiem, łóżka dwa, półki i masa różnych rupieci zwalonych bezładnie na kupę.

Wielka, w czarne łaty maciora leżała na ziemi, uwiązana za nogę do młodego dąbka, rosnącego wprost okna; stękała ciężko, bo ją ssały i tłukły łbami prosięta różowe.

— Siwula!

o siwula! — szeptała Wawrzonowa, głaszcząc pieszczotliwie krowę po obwiśniętym gardle.

Siwula wyciągnęła łeb i szerokim, ostrym językiem lizała ją po obnażonych do ramion rękach.

Wawrzonowej łzy zaćmiły oczy, oderwała się od krowy i poszła do sieni.

— Kucusie, kucu, kucu! — zaczęła zwoływać kury siedzące rzędem na płocie.

Sypnęła im garść ziarna na przynętę, a potem łapała, związywała im skrzydła i układała w wielkiej kobiałce.

Znowu wyjrzała na świat.

Ścieżką od wsi dalekiej, którą widać było zaledwie przez mgły i zadeszczony świat, za porębą szła dziewczyna jakaś.

— Marysia!

a spiesz no się! — krzyknęła, wygrażając biegnącej ręką.

Marysia, boso, w zapasce na głowie, że tylko było widać kawałek zesiniałej od zimna twarzy, przybiegła i spod fartucha wyjęła flaszkę z wódką, trzy rządki bułek i kawał czerwonej kiełbasy.

— Gdzieś siedziała tak długo?

Po chałupach się włóczyłaś, co?

— A juści, długo, a juści!

po chałupach!

Taki śtuk drogi, że zgoniłam się kiej pies, a matula mówią, że długo!

Trza było samy iść abo niechby ociec poszli — odpowiadała żałośliwie dziewczyna, trąc nogę o nogę i chuchając w posiniałe ręce.

— Hale!

będziesz mi się tu odszczekiwać, ty kołtunie jeden — grzmotnęła ją pięścią w plecy.

Marysia przykucnęła przed kominem, w którym tliły się resztki ognia, i zaczęła płakać, rozgrzewając sobie ręce nad węglami, a Wawrzonowa wynosiła resztę sprzętów, patrzyła na drogę wciąż pustą, trzaskała drzwiami, to znowu kopnęła ze złością starego, podobnego do wilka, burego psa, który obwąchiwał wszystkie kąty i ze spuszczonym ogonem, osowiały łaził po izbie, nie mogąc znaleźć sobie miejsca.

Cisza zapanowała w izbie, tylko w szybki bębnił deszcz i z poręby dochodziły słabe odgłosy siekier rąbiących drzewo.

Mętny, szarożółty zmrok zalewał izbę ogołoconą ze sprzętów, zlewał się z czarnym, okopconym sufitem; poszarzały jeszcze bardziej odrapane z wapna ściany.

Porozlewana woda tworzyła na gliniastym toku, położonym w miejsce podłogi, śliskie, grzęskie błoto, w którym dwie kaczki bobrowały dziobami, szukając pożywienia.

Przez wybite szybki małego w szczycie okna wpadał wiatr razem z deszczem, szeleścił, zamiatał słomę porozrzucaną i trząsł zwieszającymi się od sufitu pasami czerwonego papieru, wystrzyżonego w kółka i ząbki, jakie ubierały belki.

Wawrzonowa poszła na małe podwórko, puste i zaśmiecone gnijącymi liśćmi wisień, rosnących przy ogrodzeniu, które leciały jak krwawe płatki na wielką gnojówkę i na dranicowy dach pogięty rozwalającego się chlewka.

Poszła za stodółkę, stojącą nieco dalej, w środku małego pola, rozkopanego po kartoflach i pełnego suchych łęcin i zgniłych kartofli.

Wyrwała jakiś zielony jeszcze chwast dla krowy, obejrzała się smutnie i powróciła, obcierając sobie ustawicznie oczy z łez, których nic powstrzymać nie mogło.

To stawała w progu, chwytała się za głowę i ogłupiałym, mętnym wzrokiem tonęła w szarej przestrzeni.

— Laboga!

Laboga! — jęczała cicho i żałośliwie i znowu się gorączkowo brała do wynoszenia i szykowania nędznych sprzętów.

Serce się jej tłukło w wielkim niepokoju i bólu rozstania z tą chałupą, w której tyle lat mieszkali, i tak ją ten ból ściskał chwilami jakimś kurczem, że aż przysiadała na progu i pozwalała swobodnie płynąć łzom, i tylko cicho i głęboko jęczała.

Wawrzon wciąż leżał, przewracał się z boku na bok, przetarł pięścią zaczerwienione oczy i tak wzdychał, aż Burek przysuwał się do niego, skomlał cicho, drapał go łapą po kożuchu i kręcił ogonem; widząc, że gospodarz nie zwraca uwagi, szedł do komina, siadał koło Marysi i drzemał, patrząc się sennie w dogasające węgielki.

Wreszcie przed samym wieczorem nadjechał Rafał dwiema chudymi szkapinami, zaprzągniętymi do drabiniastego wozu.

— Niech będzie pochwalony! — rzekł, wchodząc z batem w ręku do izby.

— Na wieki — powiedział Wawrzon, podnosząc się z barłogu.

— Witajcie, kumie, a Bóg zapłać, żeście o nas nie zahaczyli.

— I… ino plusk taki, że ślipie jaże zalewa, na drogach błoto po sękle i taki ziąb, że gorzej praży kiej w mrozy.

— No, to trzeba pakować, aby przed nocą zdążyć do wsi.

— A bogać, że nie inaczej — rzekł Rafał, biczysko postawił w kącie, ręce ugrzał nad blachą i wyjąwszy garścią z ognia węgielek czerwony, wsadził go do zgasłej fajki, przysiadł nieco na skrzynce, jeszcze nie wyniesionej, pod oknem, i pykał dymem na izbę.

Wawrzonowa postawiła na oknie wódkę, kiełbasę i bułki.

— Wawrzon, napij się do Rafała!

— O!… po co się macie szkodować! — wymawiał się chłop, a chciwie wciągał nozdrzami zapach czosnku, jaki się rozchodził od kiełbasy, którą Wawrzonowa rozdzielała kozikiem.

— W wasze ręce, Rafale.

— Niech wam będzie na zdrowie.

Wypił, splunął w bok, obtarł rękawem usta i nalewał.

— Jagna, naści i ty, co tam, napij się krzynkę.

Jagna odwróciła się nieco i wolno sączyła wódkę, a chłopi łamali czerstwe bułki i jedli, przegryzając kiełbasą.

— No, jeszcze po jednym, żeby nam się dobrze jechało.

— Pijcie z Bogiem.

— Dziedzic sprzedał las na siampańskie, to my se choć z tej uciechy wypijemy okowitki!

Ażeby ci, ciarachu zapowietrzony, smoły w piekle nie żałowali! — szepnął nienawistnie, spoglądając przez okno ku sinym, zaledwie majaczącym konturom dworu.

— Co prawda, to prawda, adyć teraz to nawet biczysko albo i kozicę trza będzie kupić — westchnął markotnie.

— Kiej był las, to chociaż się ta i człek bojał ździebko, chociażeście i wy pilnowali niezgorzy, ale zawżdy czy chrustu, czy jaki grabik albo sosenkę na porządek, albo żerdkę do płotu, to się ta uścibnęło.

I grzybek jak człowiek zjadł, i jagodów dzieci uzbierały na barszcz, a kiej niekiej jakiego zajączka się grzecznie przetrąciło abo i drugiego ptaszka, a teraz co!

Źle jest, widzi mi się, źle.

— No, jeszcze po jednym, po ostatnim!

Burek, masz i ty kiełbasy, używaj i ty, kiej twój gospodarz po dwudziestu latach musi iść w świat, na kumorne, używaj, siroto!

Pies zawył głucho, jakby zrozumiał, a Jagna wybuchnęła płaczem, oparła się głową o okap komina i płakała spazmatycznie.

— I… raz kozie śmierć, z czyjego woza, to zsiadaj i na pół morza — powiedział wolno Rafał, wytrząsnął popiół, fajkę schował za pazuchę i wyszedł.

Zaczęli się zaraz pakować śpiesznie, wynosili wszystko, co mieli, przestępując progi chałupy pustej z głębokim smutkiem, nie patrząc na siebie, nie rozmawiając.

Kiedy już wszystko było gotowe i Rafał poprzewiązywał wóz powrósłami, aby się nic nie stoczyło na ziemię, Wawrzon wyprowadził krowę i założył jej nowy postronek na rogi.

— Masz, Marysia, prowadź!

— Dziewczyna otuliła się zapaską i poszła, ciągnąc za postronek, bo krowa się opierała, zwracając swój wielki łeb ku chałupie, ryczała, jakby przeczuwając, że ją prowadzą na tułaczkę.

— No, to jedziemy! — zawołał Rafał.

— Zaraz, zaraz! — powiedział Wawrzon i wszedł po raz ostatni do izby, a za nim wsunęła się Jagna; popatrzyli smutnie, chodzili po kątach, rozgrzebywali słomę, oglądali się po ścianach, a wyjść im się jakoś nie chciało, przeciągali bezwiednie chwilę rozstania się z tymi ścianami.

— Wawrzon, jedziemy, bo już mroczeje — zawołał przez okno.

— Jagna, chodź już, chodź.

Co tam, Pan Jezus nas nie opuści.

Wyprowadził żonę i zatrzasnął drzwi za sobą.

— A to w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, jedziemy! — rzekł ponuro, zacisnął mocniej pas na kożuchu, zaciął zęby, i ruszyli.

Jagna wiodła na postronku maciorę i prawie ryczała płacząc.

Wawrzon szedł na ostatku, patrzał ponuro na stosy drzew poobdzieranych z kory, niby na trupy nagie zaścielające pobojowisko, na kupy żółknących już gałęzi, na tysiące pieńków, co niby trzony kolumn zwalonych bieliły się tysiącami po obu stronach drogi, na głębokie doły pełne wody i rdzawych igieł sosnowych, na ścieżynki widoczne teraz, wijące się we wszystkich kierunkach, pozawalane drzewami.

Znał on to wszystko dobrze, znał, jak znał każdy rów, każdą suszkę, każde prawie grubsze drzewo, każdy ducht, co niby ulice przecinały las w kilku kierunkach.

Dwadzieścia lat był gajowym w tym lesie.

Tutaj pasał bydło za młodu, tutaj tylko żył, zrósł się niejako z tymi drzewami, czuł nieświadomie jakieś powinowactwo z tymi olbrzymami, co teraz leżały martwe, bez koron, bez gałęzi, bez życia, niby smutne kadłuby, po których deptano.

Nie zmogły lasu burze, nie zmogły pioruny, które nieraz biły w niego, nie zmogły mrozy, od których nieraz drzewa pękały.

Siekiera przyszła i las padł trupem.

Co on miał tutaj robić?

U Żydów za parobka do pilnowania sągów służyć nie chciał, woli iść w świat, szukać służby, niźli patrzeć.

Ogarniał rozpalonym wzrokiem cały obszar poręby, po której kręciły się gromadki ludzi z piłami i siekierami, toczyły się wozy już naładowane klocami i leciał niewyraźny, tonący w oddaleniu i mgle gwar głosów, turkot wozów, huk siekier i rżenie koni.

Człapał wolno po błocie, czasem wóz wspierał ramieniem na wybojach, czasem nogą odgarnął psa, gdy się przysunął za blisko, i szedł coraz chmurniejszy.

W piersiach tak go coś paliło, jakby się zachłysnął spirytusem.

Ten trzask łupanych kloców i głuchy huk siekier, jaki go dochodził, bił jakby w niego i odrąbywał mu po kawale duszy.

Zacinał coraz silniej zęby, bo chciało mu się rzucić na ziemię i krzyczeć ze wszystkich sił, z tej żałości bezmiernej, jaka go przenikała, ale szedł ciągle.

Deszcz padał coraz gęstszy i jakby zimniejszy, marne, ostatnie brzozy, nie docięte jeszcze nad rowem, zrzucały żółte, ostatnie liście, które leciały z wiatrem niby łzy i niby łzy ciężkie padały na drogę błotnistą, na pieńki, na gałęzie, na niskie krzaki jeżyn, na nędzne leszczyny, na karłowate sosenki, które trzęsły się jakby z zimna i szemrały smutnie.

Na kilku nagich, uschniętych świerkach trzepotało się całe stado wron i krakało żałosną pieśń, że nie ma już gdzie słać gniazd, że nie ma się już gdzie schronić.

Rudawe, podeptane trawy i paprocie walały się w błocie i w żółtych trocinach, które rozlewały się wielkimi plamami niby strugi krwi wytoczonej z lasu.

Stado krów szczypało na polance nędzną trawę i co chwila porykiwało głucho, a kilkoro dzieci siedziało przy ognisku przez deszcz zalewanym; wydobywał się z niego brudny, czarny dym i rozwłóczył postrzępionymi pasmami po porębie, niby z kadzielnicy, jaką okadzają umarłych.

Smutek i wielka melancholia, pełna jęków drzew umierających, przepełniała zamglony świat i przenikała Wawrzonową duszę coraz głębszą żałością i takim gniewem, że byłby gryzł te kamienie, o które się potykał; zaciskał pięści, zgrzytał zębami, przymykał oczy, aby nic nie widzieć, i szedł coraz prędzej.

— Raz kozie śmierć! — powtarzał twardo i ze złością kopał to pieńki, to gałęzie, to zeschłe muchary, które jak kapelusze przekrzywiały się nad rowem przydrożnym.

Pod dębem wielkim i rozłożystym, rosnącym na skraju lasu, który sam jeden ocalał, bo miał na sobie obrazek Matki Boskiej, ukryty pod firankami z muślinu, Wawrzon usiadł, aby nieco odpocząć.

Dąb był kilkusetletni, pokręcony, podarty przez pioruny, pusty wewnątrz, wyciągał dziwacznie pokręcone gałęzie, pełne guzów i sęków, niby potężne pięście, ku niebu i szumiał suchymi liściami.

Był to punkt, do którego Wawrzon za czasów swojej służby dochodził tylko, bo zaraz zaczynały się orne pola, i stąd zawracał z powrotem, a teraz… teraz przestępował te święte lasu progi i nie powróci więcej — idzie na tułaczkę…

— Ażebyście!… ażebyście… — i taki straszny ból skręcił mu wnętrzności, że aż ujął się za brzuch i jęczał.

— Wawrzon, a chodźże prędzej, Rafał nie będą czekali i noc się robi!

— Pódziesz ty, suko, bo cię zakatrupię — mruknął wściekły.

— Hale!

Schlała się swynia gorzałczyskiem i będzie tu po drogach brewerie robić!

— Mówię ci, kobito, odyńdź, bo pożałujesz.

— A juści, ostawie cie tu, a doma będę graty znosić do chałupy.

No, chodź, Wawrzon — dodała czulej, pochylając nad nim czerwoną, zapłakaną twarz, i zaczęła go ciągnąć za rękaw.

— Mówię ci, psiaścirwo, idź, to idź, bo spiorę kiej bydlaka.

Jagna szarpnęła go silniej, Wawrzon się zerwał z ziemi, jakąś gałęzią uderzył ją przez głowę, rzucił o ziemię, kopnął parę razy, złapał postronek od świni, która się podczas tego szamotania wyrwała Jagnie z ręki, i poszedł naprzód wielkimi krokami.

Wawrzonowa z lamentem głośnym zwlekła się z ziemi i poszła za nim.

Wkrótce zginęli w mgle i zmroku zapadającym.

Tylko wrony wielkim stadem krążyły nad dębem i krzyczały żałośnie, a na drodze z poręby ukazywały się krowy, brzęcząc dzwonkami, i jakiś głos krzykliwy śpiewał.

Bydło przeszło i zniknęło we mgle i zmroku, z oddali śpiew coraz słabiej dochodził.

Ostatnie dźwięki utonęły w przestrzeni i spływały z pluskiem deszczu.

Pociemniało nagle, świat zalał szary, wilgotny ton nocy listopadowej, że wszystko się zlało w jedną brudną masę ociemniałą i oślepłą.

Stary dąb tylko szemrał sennie, strącał liście na pola i od poręby, od suchych świerków, od brzóz, od gałęzi płynął jakiś głęboki jęk, jakiś śpiew rozpaczliwy brzmiał ponurymi rytmami: Umarł las!

umarł!

umarł!


text:
Znachor

Rozdział IX

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

– Choćby zażądał tylko papierosów – pomyślała – muszę mu okazać życzliwość.

Byleby prędzej przyszedł.

On jednak nie przyszedł w ogóle.

– Może to i lepiej – pocieszała się Marysia.

– Pani Szkopkowa ma rację, że nie powinnam sobie zawracać mm głowy.

– Przez ciebie umieram.

– Krzyczałam?...

Sama nie wiem dlaczego – powiedziała Marysia.

– Może i śniło mi się coś.

Sny tak łatwo się zapomina.

– Może spotkało go coś złego? – zaniepokoiła się i zaraz skarciła siebie za ten niewczesny niepokój: – Jakim prawem i po co tym się przejmuje?!...

I kiedy już resztę straciła nadziei – stało się.

– Za co?

Czyński potrząsnął głową.

Wydobył z kieszeni cienką, różową książeczkę.

– Wie pani, co to jest?

– Nie.

Marysia nagle spoważniała.

– Zdaje się, że postąpił pan źle nie dotrzymując danej sobie obietnicy.

– Dlaczego? – oburzył się.

– Byłem idiotą! – zawołał z przekonaniem.

– Nie, był pan rozsądny.

Dla nas obojga...

Przecież to nie ma żadnego sensu.

– Marysieńko!

– Wyciągnął do niej ręce.

Potrząsnęła głową.

– Moja ty jedyna!

Mój cudzie!

– Dobry wieczór, panno Marysiu, co dobrego słychać?

– Dobry wieczór – odpowiedziała z uśmiechem.

– Dziękuję.

– Ale zawsze ma panna Marysia niewygodę.

– Jaką niewygodę? – zdziwiła się.

– O jakiej rzeczy?

– A o kanapie.

– O kanapie?

– Szeroko otworzyła oczy.

Młodzi ludzie wybuchnęli głośnym śmiechem.

– Nie wiem, o czym pan mówi...

– O czym mówię, to nie wie, cnotliwa Zuzanna – zwrócił się Zenon do towarzyszy.

– Ale wie, jak się to robi.

Nowy wybuch śmiechu był na to odpowiedzią.

– Boże, Boże... – szeptała rozdygotanymi wargami.

– Jakież to straszne, jakie to ohydne...

Zawracał dziewczynie w głowie, rozkochał ją, a teraz rzucił – przemknęło panu Sobkowi przez głowę.

Dotknął łokcia Marysi i zaczął mówić:

– Cicho, panno Marysiu, cicho – mówił.

– Nie trzeba, nie warto.

Skrzywdził panią... skrzywdził.

Zły człowiek.

Bez sumienia.

– Ale za co, za co!... – płakała Marysia.

– Nie lubiłam go wprawdzie... nigdy...

Ale nic złego mu nie zrobiłam.

Sobek zastanowił się.

– O kim pani mówi?

– O nim, o Wojdylle...

– O starym? – zdumiał się.

– Nie, o tym... eks-kleryku.

– Zenon?...

A cóż ten chuligan pani zrobił?

– Obrzucił mnie wstrętnymi obelgami...

Przy ludziach!

Taki wstyd!...

Taki wstyd!...

Jak ja teraz oczy światu pokażę!

Załamała ręce.

– Łatwo panu tak mówić...

– Nie każdy uwierzy, że czyste.

Uśmiechnęła się.

– Dziękuję, muszę śpieszyć do domu...

Do widzenia.

Zatrzymała się i powiedziała:

– Pan jest taki dobry dla mnie...

Nigdy tego nie zapomnę.

Sobek skrzywił się i machnął ręką.

– Ej – zawołał jeden – panie Sobek.

Chodź pan, zagraj co.

– Jakoś ochoty nie mam.

– Sobek przystanął.

– Co tam ochota – odezwał się drugi głos.

– Siadaj pan z nami, to i ochota przyjdzie.

– A z wami ja nie usiądę – odpowiedział Sobek.

– Czemuż to?

– Kogóż to masz pan na myśli, jeśli łaska?

– O mnie?

– Za cóż pan człowieka obrażasz, panie Sobek? – pojednawczo odezwał się inny głos.

– Pijany czy co?!... – zawołał Zenon.

– Pewnie że o nią – potwierdził Sobek.

– O nią, na którą taki żulik, jak szanowny pan Wojdyłło...

– Zamilcz pan! – krzyknął Wojdyłło.

– Dość mi tego!

– Panu dość, a mnie mało!...

– Patrz pan swego nosa!

– Czego, czego, ty durniu, mam się bać?

– A tak i się boisz, żeby nie dostać po mordzie!...

– Zostawcie, nie warto – łagodnie poradził ktoś z ganku.

– Pewno, że nie warto rąk paskudzić – tymże tonem przyznał Sobek.

– Sam dostaniesz po mordzie! – wrzasnął Zenon.

– Puść – odezwał się zduszony głos Zenona.

– A ot, tobie, chuliganie, ot-tobie, ot, ot, żebyś pamiętał!

Głosowi Sobka towarzyszyły odgłosy uderzeń.

– Nie będę!

– To masz, żebyś pamiętał!

– Nie będę, przysięgam!

– Bracia, ratujcie! – zaskowytał Zenon.

– Panowie – odezwał się jeden z tłumu.

– Dosyć, dosyć!

– Przestańcie! – dodał drugi.

I od razu wszystkie projekty upadły.

– Niech się dzieje, co chce – zdecydowała się.

– Nie, nic mu nie powiem, nic! – postanowiła.

– Tak będzie najrozsądniej.

– Gdy zobaczy, jak zbrzydłam – myślała – zniechęci się do mnie.

Byłoby już lepiej, żeby nie przyjechał.

– Pan Czyński musiał naprawiać swoją maszynę – objaśniła Marysia.

– I chciał się umyć, bo zawalał się smarami.

– Nie nachlapię tu pani zanadto – dodał Czyński.

– Jak ty ślicznie się śmiejesz! – powtarzał Czyński.

– Zwyczajnie.

– Coś musiało się stać – miarkował.

Pan Czyński opuścił niżej okulary i zapytał:

– O co chodzi, Michalesiu?

– Nieszczęście! – jęknęła.

– Cytryn nie ma?

– Ach, co tam cytryny!...

Kom-pro-mi-tac-ja!

– O kim?

– No, o naszym kochanym Leszku.

– O Leszku?

Pani Czyńska podniosła głowę i powiedziała:

– Tak jest, proszę pani.

– Buchalter odetchnął.

– Dwadzieścia cztery grosze.

Czy mam odejść?

– Więc proszę powtórzyć.

Pewno jakieś plotki – z kamiennym spokojem rzekła pani Czyńska.

– Komu? – zerwał się pan Czyński.

– Leszkowi?

– Nie, temu synowi Mosterdzieja, rymarza.

– Więc cóż to nas obchodzi?

– Mniejsza o to.

I cóż ta dziewczyna?

– I cóż się okazuje?

Pan Czyński skrzywił się niemiłosiernie.

– Cóż dalej?

– Jacy wszyscy? – spokojnie zapytała pani Eleonora.

– No, dobrze – przerwała pani Czyńska.

– Dziękujemy Michalesi za informacje.

Zajmę się tą sprawą.

– A to świństwo – myślał jedząc kolację w milczeniu – nie mógł paru tygodni poczekać.

Rachunek – o ile pamięć Leszka nie zawodziła – zawierał pozycje, których za żadną cenę nie chciałby zademonstrować rodzicom.

Zwłaszcza owe rozbite lustra i zbyt wiele, naprawdę zbyt wiele butelek szampana...

– Czy mógłbyś teraz poświęcić nam pół godziny czasu? – odezwała się wstając od stołu pani Czyńska.

– Chcielibyśmy z tobą pomówić.

– Aż pół godziny? – podejrzliwie zapytał Leszek.

– Ależ nie, mamo.

Jestem do waszej dyspozycji.

– Przejdziemy do gabinetu.

– Oho! – mruknął do siebie Leszek.

– Rzecz musi być poważna.

W gabinecie z reguły odbywały się najmniej przyjemne i najbardziej oficjalne konferencje z rodzicami.

– Nie wiem, ojcze, o co chodzi – przybierając ton chłodny i obronny odpowiedział Leszek.

– Chodzi o obrzydliwe burdy wśród miasteczkowych... kawalerów... o burdy wywołane przez ciebie.

Leszek pomyślał z ulgą:

– Więc nie rachunek!

Dzięki Bogu! – i już z całą swobodą uśmiechnął się.

– A czy nie wiesz też nic o niejakiej Marysi – powoli zapytała matka – o ekspedientce ze sklepiku Szkopkowej?

Leszek zaczerwienił się lekko.

– Cóż to ma do rzeczy?

– Bardzo wiele, mój drogi.

– Owszem.

Znam tę Marysię.

Miła dziewczyna.

Chrząknął i dodał:

– Codziennie – podkreśliła matka.

– Być może – zmarszczył brwi.

– I cóż z tego?

– Bywasz tam codziennie i przesiadujesz godzinami.

Leszek żachnął się.

– Daruj, mamo, ale nią popełniłem żadnej zbrodni!

– Nikt ci zbrodni nie zarzuca.

– Więc o co chodzi?

– O takt i godność – dobitnie odpowiedziała pani Czyńska.

– Nie uważam, bym uchybił jednemu lub drugiemu.

Pan Czyński niecierpliwie poruszył się w fotelu.

– Możliwe.

Więc cóż z tego?

– Istotnie, mamo.

– I za odpowiednie dla ciebie?...

Czy tak?...

Odpowiednie dla pana Czyńskiego pod względem towarzyskim, intelektualnym, socjalnym?

Leszek wzruszył ramionami.

– To kwestia poglądu, zapatrywań...

– Kpię sobie z plotek! – zawołał porywczo.

Leszek szeroko otworzył oczy.

– Niestety, synu – odezwał się pan Czyński – mamy zupełnie pewne wiadomości.

– Widzę, że owa panienka bardzo cię obchodzi.

Przygryzł wargi i nie dokończył.

– I jakież konsekwencje zamierzacie z tego wyciągnąć?

Leszek potrząsnął głową.

Pani Eleonora zmierzyła syna ironicznym spojrzeniem.

– Nie, ale skieruję sprawę do sądu!

– Więc każę stangretowi oćwiczyć go batem! – krzyknął zniecierpliwiony.

– A w każdym razie...

Od dzisiejszego dnia nie będziemy ani do fabryki, ani do folwarku brać wyrobów jego ojca!

– Ojciec tu nic nie winien – zauważył pan Czyński.

– Nie widzę powodu do zmiany.

– Ale ja widzę! – krzyknął.

– To jeszcze nas na szczęście nie obowiązuje.

– To trudno – przekonał siebie.

– Przetrwam.

I nagle zjawiło się pytanie:

Odpowiedź przyszła łatwo:

– Marysia...

– Na bardzo wiele – upewnił siebie.

Tak myśleć byłoby dowodem najgłupszej naiwności.

Oczywiście, dziewczynę musi coś z nim łączyć.

Ogarnęło go krańcowe rozdrażnienie.

Sam domysł, podsunięty przez matkę, że owi ludzie są jego... rywalami, wydawał się obrazą, najcięższą obrazą.

– Oto są skutki – myślał z goryczą – zbliżania się do osób z takiego środowiska.

– Jestem jeszcze straszliwie głupi – pomyślał – straszliwie głupi.

– Martwi mnie bardzo głupota Leszka.

– I ja się nie cieszę – dodał pan Stanisław, wstając.

– Późno już.

Czas spać.

– To jest chłopak niezrównoważony – oględnie zauważył pan Czyński.

– Sądzę, Elu, że odmówiliśmy mu zbyt stanowczo.

– Ale sprawiedliwie.

– Więc upierasz się – podchwyciła pani Eleonora – przy tym, by przyjąć warunek Leszka?

– Ja upieram się? – zdziwił się szczerze pan Stanisław.

– Przepraszam cię, Elu... – zaczął pan Czyński, lecz małżonka przerwała mu:

– Ależ... – próbował oponować pan Stanisław – ależ ja...

Ale to już jest dalsza historia.


text:
279.

Gdy z ziemi czyje odlata

Skończone życie,

To więc mówicie:

Że owa dusza skrzydlata,

Gdzieś do lepszego mknie świata,

W jasnym błękicie.

Ach!

Byt nasz, długiemi laty

W łzach trwa i gnębi nas trwogą!

Lecz, jestże ziemia tak srogą

Knieją zatraty,

Że, od niej, inne już światy,

Lepszemi tylko być mogą?

I czy nas na tej dolinie

Sam pobyt, aż tak wyświęci,

Że nawet, choćby wbrew chęci,

Mamy być stąd już jedynie

W nadgród świątynię

Na skrzydłach wzięci?

Z życiem, ku gwiazd gdzieś otchłani,

Odejdą ci tylko, którzy,

Gdy byt na ziemi ich znuży,

Od pokus jej oderwani,

Czynem zaświadczą, że na niej

Być nie chcą dłużej.


text:
Beveridge Wilhelm, (Beveregius), ur. r. 1638 w Barrow, hrabstwie Leicester.

W uniwersytecie w Cambridge odznaczył się głęboką znajomością języków wschodnich; w 18 roku życia napisał dzieło bardzo w swoim czasie cenione: De linguarum orientalium praestantia et usu, cum grammatica syriaca.

Po skończeniu nauk i otrzymaniu stopnia doktora teologji w tymże uniwersytecie, wstąpił do stanu duchownego, szybko posunął się w godnościach: w r. 1684 mianowany kaznodzieją na dworze Wilhelma III, a w 1704, za panowania Anny, biskupem anglikańskiego kościoła.

W cztery lata potém (5 Marca 1708 r.) zakończył życie, powszechnie szanowany z powodu dobroczynności.

Sławę uczonego zjednał sobie dziełem: Συνδικύν albo Pandectae Canonum ss.

Apostolorum et Conciliorum ab Ecclesia graeca receptorum, necnon canonicarum ss. patrum epistolarum, una cum scholiis antiquorum singulis annexis, et scriptis aliis huc spectantibus, quorum plurima ebibliothecae bodleianae aliarumque manuscr. codicibus nunc primum edita; reliqua cum iisdem manuscr. summa fide et diligentia collata.

Totum opus, in duos tomos divisum, Guilielmus Beveregius, Ecclesiae anglicanae presbyter, recensuit, prolegomenis munivit et annotationibus auxit, Oxonii 1672, in fol.

2 v.

Dzieło to, jak tytuł pokazuje, zawiera najdawniejsze ustawy prawa kościelnego, Kanony apostolskie i najdawniejszych koncyljów, listy kanoniczne (tyczące się karności kościelnej) pierwszych ojców kościoła.

W owym czasie Dallaeus głównie utrzymywał, że kanony apostolskie dopiero w V w. ułożone zostały przez jakiegoś fałszerza.

Beveridge w krytycznym rozbiorze, dołączonym do textu tychże kanonów (które Cotelier wydał w dziele: Opp. patrum apostolicorum, 2 edy.

l.

I p.

432—441 i 455—482), dowodził, że chociaż nie pochodzą one od Apostołów samych, są przecież spisane przez mężów apostolskich; że już przy końcu II albo na początku III w. stanowiły podstawę ustaw synodalnych i że pierwotnie zebrane były najprawdopodobniej przez Klemensa aleksandryjskiego, jako Codex canonum Ecclesiae priinitivae.

Wkrótce potém ukazały się i we Francji „Observationes in annotationes Guil.

Bever.

in canones SS.

Apostolorum,“ przez anonima (de la Roque), w których na nowo zwalczyć usiłowano opinję Beveridge’a, a podnoszono zdanie Dallaeusa.

Krytyka ta pobudziła Bever.

do nowych badań, w skutek których ogłosił swój Codex canonum Ecclesiae primitivae vindicatus et illustratus (Lond.

1678).

I to dzieło przedrukował Cotelier, w wydaniu już wzmiankowanèm[1], t.II appendix p.

1, 169.

Dowiódł Beveridge, że kanony apostolskie są daleko dawniejsze, jak to utrzymywał Dallaeus; co zaś do twierdzenia, że pochodzą one od ojców apostolskich, że je zebrał Klemens aleksandryjski, nie wytrzymuje ono krytyki, jak to okazał dr. Drey, w wyborném swem dziele „Neue Untersuchungen über die Constitutionen und Canones der Apostel.“ Beveridge nadto napisał o chronologji dzieło szacowne i kilkakrotnie przedrukowane: Inslitutionum chronologicarum libri duo, una cum totidem arithmetices chronologicae libellis, in 4-o, które w skróceniu wydał I. D. Koeler w Norymberdze, 1718 r.

Grégory ogłosił, z pozostałych jego prac w rękopiśmie, nie wielkiej wartości Thesaurus theologicus, w 4 tom.

in 8; i 2 t. in fol.

Kazań i mniejszych pism religijnych.

W. F.

Przypisy


corpora: CEN

text:
W Polsce zanotowano pierwszy przypadek eksplozji telefonu komórkowego marki Nokia, który został wyposażony w wadliwą baterię.

Telefon wybuchł podczas ładowania i spowodował szkody materialne w mieszkaniu.

W połowie sierpnia 2007 roku koncern poinformowała o wadliwych bateriach w wybranych modelach telefonów, które mogą się przegrzewać ze względu na zwarcie w czasie ładowania.

Jedna z nich eksplodowała niedawno w jednym z tarnowskich mieszkań.

Dziennik Polski opisał przypadek swojego dziennikarza, który posiadał telefon wyposażony w feralną baterię o czym wcześniej - we wrześniu - poinformował producenta i oczekiwał wymiany wadliwej baterii.

Teraz już nie ma co wymieniać bo z telefonu zostały tylko szczątki.

Według dziennika bateria w telefonie wybuchła podczas ładowania.

Na szczęście nikt z domowników nie ucierpiał, ale eksplozja spowodowała straty m. in. okopcony sufit, nadpalony dywan i fragment parkietu.

Producent zapewnia, że to pierwszy przypadek tego typu w Polsce.

Producenci zapewniają, że przypadek ten zostanie poddany ekspertyzie.

Problem dotyczy baterii BL-5C produkowanej przez japoński koncern Matsushita Battery Industrial Co., Ltd. od grudnia 2005 do listopada 2006 roku.

Fabryki opuściło łącznie 46 milionów sztuk baterii.


text:
Augustyn Rafał, *28 VIII 1951 Wrocław, pol. kompozytor, krytyk muz.

i polonista.

Studia kompoz.

odbył w PWSM we Wrocławiu u R. Bukowskiego (1971–74) i w PWSM w Katowicach u H.M. Góreckiego (dyplom 1978).

W l. 1969–74 studiował polonistykę na uniw.

we Wrocławiu (doktorat 1982 — Zagadnienia pokrewieństw strukturalnych w twórczości artystycznej okresu modernizmu).

Od 1973 pracownik Inst.

Filologii Pol.

tegoż uniw.

W l. 1979–80 wykładowca języka pol. w State Univ.

of New York w Stony Brook.

Współpracownik „Ruchu Muzycznego“ i miesięcznika „Odra” oraz PR (m.in. cykl Nowa muzyka, nowa wrażliwość) i TVP (cykl Klasyk, nasz bliski).

1984–94 wraz z M. Pijarowskim kierował festiwalem Musica Polonica Nova we Wrocławiu.

1981–98 członek Komisji Programowej festiwalu Warsz.

Jesień.

Współzałożyciel Wydawnictwa Muz.

„Brevis”.

Sporadycznie występuje jako pianista.


text:
Louis le Cardonnel

Asyż

tłum.

Stefan Napierski

W ów dzień, który jak inne piękne dnie się chyli,

Wielkie woły rogate w przedzmierzchowej chwili

Wracają, przez ciemnego zganiane pastucha.

Poeta stąpa w miasto, a wieczór go słucha.

Tedy, zanim krok jego powstrzymają domy,

Wzrok okala widnokrąg, daleki i stromy,

Myśl błąka się pogodna, w senności leniwa,

Od wzgórz aż po dolinę, tej sielskości chciwa.

Nim pierwsza gwiazda wzejdzie w złoceniach, gdzie strzecha

Wznosi się ku niej lekko: idąc, się uśmiecha.

Spogląda wzdłuż gościńca, co gnie się daleko,

Widzi oliwki szare nad gasnącą rzeką.

Zapomniał wszystkich cierpień, straszliwej boleści:

Jest promienny, jak słońce, które wszechświat mieści.

By wznieść go ponad siebie, znów szepcesz, Naturo.

Godzisz go w samo serce, nienakryta chmurą,

O, czysta pod tym łukiem, gdy opada kula

W blasku, on marzy słońce, jako diament króla,

Wiekuiste, i, zanim światłość w mroku skona,

Gada: urodo ziemi, o, bądź pochwalona.

-----


text:
Henryk Sienkiewicz

H. K. T.

Bajka

Leci sobie drapieżny sęp, leci, leci, wreszcie siada wśród skał przy sokolim gnieździe i poczyna krakać na sokoła:

— W imieniu moich praw, słuchaj mnie!

— Czego chcesz? — pyta sokół.

— Chcę cię zabić i pożreć — powiada sęp.

— A cóż ci po mojej zgubie?

— Co za głupie pytanie i co za brak wykształcenia!

Ciasno mi jest w rodzinnym gnieździe, więc chcę zabrać twoje, abym miał gdzie umieścić moich młodszych synów; po wtóre, mam swoją sępią politykę, której twoje istnienie zawadza; a po trzecie, kraczesz innym głosem niż ja i nie kochasz mnie.

— Co do mego głosu, odzywam się takim, jaki mi Bóg dał, a co do mych uczuć, za cóż ja mam cię kochać?

— Mniejsza o to.

Wiem tylko, że mam prawo zabić i pożreć każdego, kto mnie nie kocha.

— Więc gdybym cię kochał, nie zabijałbyś mnie?

— Ach! — rzecze sęp — gdybyś mnie kochał, oddałbyś mi dobrowolnie swoje gniazdo, a również dobrowolnie dałbyś mi się pożreć, aby moja osoba mogła nieco zaokrąglić się i utyć.

— W każdym razie nie uniknąłbym zguby?

— Rozumie się: jednakże śmierć z poświęcenia przyniosłaby ci większy zaszczyt.

Chwila milczenia.

— Co ma być, to będzie… — mówi wreszcie sokół.

— Ale powiedz mi też, mój kochany, kto cię nauczył tak rozumować?

Usłyszawszy to sęp podnosi głowę i rzecze z wielką dumą:

— Prostaku, to chyba nie wiesz, że ja przez dwa lata byłem na edukacji w ogrodzie zoologicznym w Berlinie!

— Tak?… — mówi sokół.

— Ha!

to w takim razie nadzieja moja tylko w Bogu — i trochę także w… dziobie.

-----


text:
Druk nr 17

Warszawa, 17 listopada 2011 r.

został wskazany Pan Jan Guz - Pełnomocnik Komitetu, a osobą uprawnioną do

Taranowska.

MARSZAŁEK SEJMU

Warszawa, 23 czerwca 2010 r.

BAS-WAPEiM-1032/10

Pan

Bronisław Komorowski

Marszałek Sejmu

Społecznych (pełnomocnik Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej: Jan Guz)

Projekt zakłada zmianę artykułów 24, 27 i 87 ustawy z dnia 17 grudnia

umożliwić wcześniejsze przejście na emeryturę kobietom, które mają okres

Jako okres nieskładkowy zostanie zaliczony tylko przypadający przed dniem

z powodu opieki nad dzieckiem.

Projekt przewiduje ponadto, na określonych

życia (kobiety) i 65 roku życia (mężczyźni).

Odnosząc się do treści proponowanej regulacji należy wskazać

dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.

WE L 6 z 10.1.1979 r., str. 24;

Przepisy projektu odnoszą się do kryterium wieku oraz okresu

składkowego i nieskładkowego, od którego uzależnione byłoby nabycie prawa

do wcześniejszej emerytury oraz do minimalnej emerytury.

Wiek ten i okresy są

różne w odniesieniu do kobiet i mężczyzn, a zaliczanie okresów

wychowywaniem dzieci.

Artykuł 7 ust. 1 lit. a dyrektywy 79/7/EWG stanowi, że

ustalenia wieku emerytalnego dla celów przyznania rent i emerytur oraz

skutków mogących z tego wypływać w odniesieniu do innych świadczeń.

Biorąc pod uwagę cel art. 7 ust. 1 dyrektywy, Trybunał Sprawiedliwości

Unii Europejskiej uznał, że art. 7 ust. 1 lit. a upoważnia państwa członkowskie

do utrzymania w systemach emerytalnych różnych okresów składkowych dla

mężczyzn i kobiet, jeśli wynikają one ze zróżnicowanego wieku emerytalnego.

1

Przewidziane w projekcie zróżnicowanie okresów składkowych dla mężczyzn i

kobiet mieści się w zakresie wyłączenia przewidzianego w art. 7 ust. 1 lit. a

dyrektywy.

Projekt nie narusza prawa UE.

Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie do

przekazywania Komisji Europejskiej tekstów przepisów prawa krajowego

przyjętych przez nie w dziedzinie regulowanej dyrektywą.

Proponowana ustawa

– w przypadku jej uchwalenia – będzie wymagała notyfikacji Komisji

Europejskiej.

4.

Konkluzja

Ubezpieczeń Społecznych nie narusza prawa Unii Europejskiej.

Uchwalona

ustawa będzie wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej.

Dyrektor Biura Analiz Sejmowych

1

Wyrok Trybunału z 7 lipca 1992 r. w sprawie C–9/91 The Queen p. Secretary of State for Social Security, ECR

1992, str.

I–4297, pkt 19.

2

Warszawa, 23 czerwca 2010 r.

BAS-WAPEiM-1033/10

Pan

Bronisław Komorowski

Marszałek Sejmu

Ustawodawczej: Jan Guz) jest projektem ustawy wykonującej prawo Un


text:
W Limerick w Irlandii do końca listopada tego roku będzie trwać szkolenie 400 pracowników firmy Dell z jej nowopowstającej fabryki w Łodzi.

Koszt inwestycji w nową fabrykę w Polsce to ok. 200 milionów euro.

W ciągu kilku lat fabryka ma przyjąć do pracy 3 tysiące osób.

W Polsce produkowane mają być notebooki Latitude oraz Inspiron.

Firma Dell wspiera Wolne Oprogramowanie, jednakże ostatnio mimo deklaracji dystrubuowania produktów Linux, pojawiły się problemy ze sterownikami do ważnych komponentów komputera.

Na razie brakuje sterowników m.in do zewnętrznych urządzeń jak drukarki czy skanery.