text:
Druk nr 1842

Warszawa, 21 czerwca 2013 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Charłampowicz; (-) Joanna Fabisiak; (-) Krzysztof Gadowski; (-) Artur

Mrzygłocka; (-) Mirosława Nykiel; (-) Marzena Okła-

Pitera; (-) Damian Raczkowski; (-) Dorota Rutkowska; (-) Zbigniew

Rynasiewicz; (-) Wojciech Saługa; (-) Krystyna Sibińska; (-) Waldemar

Tomczyk; (-) Radosław Witkowski; (-) Renata Zaremba.

www.klub.platforma.org

Projekt

1

działa, siedzibę kancelarii oraz oznaczony cyfrą rzymską numer porządkowy

stanowiska.

Komornik używa nadto pieczęci imiennej.”;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Zastępca komornika używa pieczęci urzędowej zastępowanego komornika

oraz własnej pieczęci imiennej.”;

2) w art. 15 ust 2a otrzymuje brzmienie:

dni od dnia doręczenia postanowienia.

Do rozpoznania zażalenia stosuje się właściwe

postanowienia.”;

r. poz. 759 i 1544.

3) skreśla się art. 15b;

4) dodaje się art. 15c w brzmieniu:

„15c.

Minister Sprawiedliwości może przenieść komornika na jego wniosek, na

stanowisko do innego rewiru, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i

komornika.”;

„4.

Od decyzji prezesa odmawiającej zgody na dodatkowe zatrudnienie oraz od

sprzeciwu wobec podjęcia dodatkowego zajęcia służy komornikowi w terminie 14

odpowiednio do aplikantów i asesorów komorniczych.”;

6) w art. 34 pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5) inne udokumentowane koszty niezbędne do wykonywania czynności

7) w art. 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Komornikowi należy się zwrot udokumentowanych wydatków gotówkowych

8) w art. 40 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

precyzyjnie tę czynność i termin uiszczenia zaliczki.”;

9) w art. 49:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania

wysokości do 5% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie

wynagrodzenia miesięcznego.”;

„1b.

W przypadku wpłaty całości lub części egzekwowanego roszczenia

bezpośrednio komornikowi lub na rachunek jego kancelarii w terminie nie

dłuższym niż 14 dni od wszczęcia egzekucji, opłata stosunkowa wynosi do 3

% wartości wyegzekwowanego w ten sposób świadczenia.”;

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

823 Kodeksu postępowania cywilnego komornik może pobrać od dłużnika

opłatę stosunkową w wysokości do 2% wartości świadczenia pozostałego do

wyegzekwowania, jednak nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Dłużnik może zażądać uchylenia

komornika jej zwrotu, jeżeli przedstawi orzeczenie pozbawiające tytuł

wykonawczy wykonalności z przyczyn innych niż spełnienie przez niego

świadczenia, a którego nie był w stanie przedstawić, odpowiednio przed

pobraniem opłaty przez komornika albo zanim doszło do umorzenia

postępowania.

Z wnioskiem o zwrot opłaty można wystąpić w okresie 3 lat od

dnia jej pobrania.”;

wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.”

11) art. 53 otrzymuje brzmienie:

rozpoczętą godzinę, przy czym opłata nie może być wyższa niż 100% tego

wynagrodzenia.”;

12) art. 54 otrzymuje brzmienie:

13) art. 55 otrzymuje brzmienie:

suma opłat nie może być wyższa od 50% tego wynagrodzenia.”;

14) art. 56 otrzymuje brzmienie:

tego wynagrodzenia.”;

15) art. 57 otrzymuje brzmienie:

wynagrodzenia miesięcznego, o ile ich udział był konieczny.”;

„2.

Krajowa Rada Komornicza niezwłocznie przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości

swoje uchwały, uchwały i protokoły Krajowego Zjazdu Komorników, walnych

zgromadzeń izb komorniczych oraz uchwały izb komorniczych, a także własne

17) w art. 85 ust. 1 skreśla się pkt 14.

dotychczasowych.

1) Komornik będąc funkcjonariuszem publicznym, używa pieczęci urzędowej z godłem

Rzeczypospolitej Polskiej.

Pieczęć powinna być okrągła i odpowiadać wymogom

do używania urzędowej pieczęci.

Podmioty, które używają urzędowej pieczęci określone są

Polskiej oraz o pieczęciach państwowych, a komornik mieści się w grupie podmiotów

określonych w tym przepisie jako "inne", którym przepisy szczególne nadają prawo do

używania wizerunku orła.

Prawo komornika do używania pieczęci z godłem

Rzeczypospolitej Polskiej jest wyrazem jego publicznoprawnego charakteru jako organu

państwa.

W obliczu obecnie obowiązujących regulacji w otoku pieczęci komornika znajduje

się określenie: komornik sądowy a więc nazwa pełnionej funkcji, a ponadto w otoku

pieczęci powinien być wskazany sąd rejonowy, przy którym dany komornik działa, imię i

nazwisko komornika oraz siedziba kancelarii danego komornika.

Z kolei zastępca

komornika używa pieczęci zastępowanego komornika.

Obecne regulacje wskazują na to, że

on jednak używając pieczęci ma złożyć swój podpis i uczynić wzmiankę o swoim działaniu

w zastępstwie, a podpis zastępcy komornika powinien być czytelny.

Projektodawcy zmiany

przepisów obowiązujących w tym zakresie, chcąc wyeliminować problem posługiwania się

przez zastępcę komornika pieczęcią np. zawieszonego czy odwołanego komornika

prawomocnie skazanego za przestępstwo, proponują, aby komornik jako funkcjonariusz

publiczny używał dodatkowo i obok pieczęci urzędowej z oznaczonym cyfrą rzymską

numerem porządkowym stanowiska - pieczęci imiennej, a zastępca komornika - pieczęci

2) Wedle proponowanych zmian, na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu

Nr 89, poz. 555, z późn. zm.).

W założeniu najważniejszym stało się zatem przesądzenie, że

zażalenie zawieszonego komornika sądowego nie ma wpływu na wykonanie postanowienia

Ministra.

Dzisiaj takie wątpliwości powstają z uwagi na wątpliwości co do zakresu

stosowania przepisów k.p.k. do ustawy komorniczej.

3) i 4) Zgodnie z nowelizacją ustawy o komornikach sądowych i egzekucji proponuje się

likwidację obecnego trybu przeniesienia komornika, wedle którego Minister

właściwego sądu apelacyjnego, może przenieść komornika, za jego zgodą lub na jego

wniosek, na stanowisko komornika w innym rewirze komorniczym, jeżeli przemawiają za

u.k.s.e., lub uzasadniony interes komornika.

Krajowa Rada Komornicza przedstawia opinię

w terminie wyznaczonym, nie krótszym niż 14 dni.

Nienadesłanie opinii w tym terminie nie

wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia (art. 15b ust. 1).

Nie jest

dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do którego Minister

Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" obwieszczenie o wolnym stanowisku

komornika, do czasu zakończenia postępowania o powołanie na to stanowisko (art. 15b ust.

2).

Zgodnie z proponowaną zmianą, Minister Sprawiedliwości będzie mógł przenieść

uzasadniony interes komornika.

Zatem nowy tryb będzie oznaczał tylko zgodę na

przeniesienie kancelarii do innego rewiru, ale nie na cudze – zwolnione stanowisko.

5) Wedle obecnie obowiązującego art. 21 u.k.s.e. komornikowi nie wolno podejmować

dodatkowego zajęcia lub zatrudnienia, które by przeszkadzało w pełnieniu obowiązków

dodatkowego zatrudnienia przez komornika sądowego wymaga uprzedniej zgody prezesa

sądu apelacyjnego i rady izby komorniczej.

Zgoda musi być udzielona z osobna przez dwa

organy.

W ust. 1 przepisu określono jedynie przesłanki negatywne wyrażenia zgody, a więc

odmowy jej wyrażenia.

W przypadku uznania, że dodatkowe zatrudnienie będzie

przeszkadzać w pełnieniu przez komornika obowiązków albo będzie uchybiać powadze

wykonywanego zawodu, prezes sądu apelacyjnego lub (i) rada izby komorniczej odmawia

zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia.

Jeśli powyższe okoliczności nie zachodzą,

zgoda na dodatkowe zatrudnienie musi być udzielona.

Analogicznie do wyżej wskazanych

zasad należy określić przesłanki wyrażenia sprzeciwu wobec podjęcia przez komornika

dodatkowego zajęcia.

Sprzeciw prezesa sądu apelacyjnego może być wyrażony tylko pod

warunkiem, że dodatkowe zajęcie będzie przeszkadzać w pełnieniu przez komornika

nie zachodzą, sprzeciw nie będzie mógł być wyrażony.

Problemem jest natomiast brak

środka odwoławczego od decyzji prezesa sądu apelacyjnego, co jest sytuacją

niedopuszczalną w obliczu kształtowania sfery praw i obowiązków funkcjonariusza

publicznego.

Dlatego też proponuje się, aby od decyzji prezesa odmawiającej zgody na

komornikowi odwołanie do Ministra Sprawiedliwości.

6) i 7) Proponowany zmiany mają na celu doprecyzowanie obecnych regulacji art. 34 pkt 5 i

art. 39 ust. 1.

Chodzi w nich o wyraźne zaznaczenie, że w zakres kosztów działalności

egzekucyjnej mogą być wliczone tylko koszty „udokumentowane”, a nie jak to jest w stanie

obecnym „inne” nienazwane koszty.

Konsekwentnie zakłada się również, że na podstawie

art. 39 ust. 1 należy się komornikowi zwrot tylko „udokumentowanych” wydatków

gotówkowych.

Komornik jest funkcjonariuszem publicznym - osobą zaufania publicznego i

jego postępowanie zwłaszcza w zakresie finansów powinno być przejrzyste.

Każda kwota

pobrana i wydatkowana w egzekucji komorniczej musi być odzwierciedlona w

dokumentach.

8) Propozycja zmiany w tym punkcie ma służyć zobowiązaniu komornika do precyzyjnego

wskazywania czynności, która ma być finansowana z zaliczki.

Konieczne jest też

wskazanie, że komornik określa termin do którego zaliczka ma być wpłacona.

Jest to istotne

ponieważ brak zaliczki powoduje zaniechanie czynności.

9), 10), 11), 12), 13), 14) i 15) Propozycje zmian określone w punktach 9), 10), 11), 12),

13), 14) i 15) zawierają korektę wysokości opłat egzekucyjnych określonych procentowo

pobieranych przez komornika sądowego za dokonanie czynności.

Autorzy projektu

pozostawiają procentowe ustalenie opłat egzekucyjnych, jednakże wprowadzają jasno

określone granice tych opłat, dodatkowo je zmniejszając celem ich dostosowania do realiów

gospodarczych i finansowych.

Zapisanie granic procentowych "do 10%", czy "do 5%" ma

znaczenie również w kontekście stanowiska Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) w

zakresie obowiązków komorników co do badania ich nakładu pracy.

W jednym z

najnowszych orzeczeń, na tle miarkowania opłat, TK stwierdził, że już komornik powinien

ustalić właściwą, odpowiednią do jego nakładu pracy opłatę.

Oznacza to, że np. 12% jest

granicą maksymalną, ale może być mniej.

Niniejszy projekt explicite stanowisko to przenosi

na grunt ustawy, co ma charakter porządkujący i prospołeczny - w istocie wskazując

stronom postępowań na zakres obowiązków komornika.

Jeżeli opłaty będą do ...

%,

komornik zawsze będzie musiał pamiętać, że jego "stawka" ma tylko maksymalne granice.

Faktyczny zaś jej wymiar zależy od podlegającego, ad casum, kontroli sądu nakładu pracy

(kontrola w zakresie wniosku o miarkowanie).

Dodatkowo, odnośnie zmian w art. 49 ust. 2 projekt w opisanym wyżej duchu realizuje

16) Proponuje się, aby w art. 67 u.k.s.e. nałożyć obowiązek na Krajową Radę Komorniczą

niezwłocznego przedłożenia Ministrowi Sprawiedliwości swoich uchwał, uchwał i

uchwał izb komorniczych, a także własnych sprawozdań rocznych wraz z bilansem, w

bowiem stwierdzenie, iż w przypadku braku obowiązku przedkładania Ministrowi

Sprawiedliwości przez Krajową Radę Komorniczą wszystkich swoich uchwał, co również

odnosi się do poszczególnych rad izb komorniczych, nadzór zwierzchni Ministra nad

samorządem komorniczym jest dalece iluzoryczny i nie spełnia swych funkcji.

Jak

podkreśla TK w wyroku z dnia 1 grudnia 2009 r., K 4/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 162,

należy odróżnić zwierzchni nadzór Ministra Sprawiedliwości nad funkcjonariuszami

publicznymi lub osobami korzystającymi z ochrony przysługującej funkcjonariuszom

publicznym od nadzoru nad samorządami zawodowymi adwokatów i radców prawnych.

Nadzór tego rodzaju już w założeniu posiada szerszy zakres przedmiotowy i przyznaje

podmiotowi nadzorującemu większe możliwości działania.

Pomimo obecnie

przysługującego prawa Ministrowi Sprawiedliwości do zażądania w razie potrzeby od

a więc i innych uchwał, słusznym jest wyraźne uregulowanie kwestii obowiązku

przedkładania przez Krajową Radę Komorniczą, jak i rady izb komorniczych wszystkich

podejmowanych przez nie uchwał w terminie, który stwarzałby realną możliwość zwrócenia

uchwały sprzecznej z prawem (zgodnie z procedurą określoną w art. 68 u.k.s.e.).

zadania powierzone przez ustawodawcę w ramach konstytucyjnych funkcji -

reprezentowania osób wykonujących zawód oraz sprawowania pieczy.

Art. 17 Konstytucji

przewiduje tworzenie samorządów zawodowych osób wykonujących zawody zaufania

publicznego i wartość, jaką jest zaufanie publiczne niezbędne przy ich wykonywaniu,

zyskuje także rangę wartości konstytucyjnej.

Niewątpliwie unormowanie art. 17 ust. 1

Konstytucji upoważnia samorządy zawodów zaufania publicznego do sprawowania pieczy

nad należytym wykonywaniem tych zawodów.

Ma być ona sprawowana - z wyraźnego

to, po pierwsze, precyzuje cel i granice sprawowanej pieczy nad wykonywaniem zawodów.

Cel ten to przestrzeganie właściwej jakości - w sensie merytorycznym i prawnym -

czynności składających się na wykonywanie zawodów.

Kolejno sformułowanie art. 17 ust. 1

wyznacza ramy i ukierunkowanie sprawowanej pieczy które determinuje interes publiczny.

Sprawowana piecza służyć powinna - mocą postanowienia konstytucyjnego - ochronie tego

interesu.

Każde działanie samorządu zawodowego w zakresie sprawowania pieczy podlega

zatem konstytucyjnie ukierunkowanej ocenie, dokonywanej z punktu widzenia interesu

publicznego i nakierowania na jego ochronę.

Nie sposób wobec wyżej wskazanej argumentacji znaleźć uzasadnienie dla

określonego w art. 85 ust. 1 pkt 14 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji zakresu

działania Krajowej Rady Komorniczej, polegającego na prowadzeniu działalności

gospodarczej, co więcej – w odniesieniu do pozostałych zawodów prawniczych i ich

samorządów ustawodawca nie przewidział możliwości prowadzenia działalności

gospodarczej.

Nie jest to bowiem cel który byłby zgodny z ideą samorządności określoną w

Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Dlatego też projekt proponuje uchylenie wyżej

wskazanego przepisu.

Należy przy tym z całą mocą podkreślić, że na tle art. 17 ust. 1

Konstytucji swoboda wkraczania przez ustawodawcę w sfery związane z realizacją zadań

samorządu zawodowego nie jest więc nieograniczona, ale wymaga w szczególności

zachowania uprawnień samorządu niezbędnych dla realizacji ustanowionej przez

Konstytucję powinności sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu

zaufania publicznego.

"··''

,.

\.

·._" \j ·,J

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ

POLSKIEJ

BAS-WAPEiM-1772/13

BIURO ANALIZ SEJMOWYCH

KANCELARII SEJMU

Warszawa, 17 hpca 2013 r.

Pani Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

zmianami) sporządza się następującą opinię:

l.

Przedmiot projektu ustawy

Projekt ustawy przewiduje wprowadzenie szeregu zmian w ustawie o

U. z 2012 r. poz. 1544).

Po pierwsze, projekt w istotnym zakresie dotyczy

wysokości opłat za czynności dokonywane przez komornika, precyzując i

ogólnie obniżając maksymalny poziom opłat.

Po drugie, projekt zawiera

rozwiązania dotyczące kosztów działalności egzekucyjnej komornika, zwrotu

wydatków poniesionych w toku egzekucji oraz możliwości żądania zaliczki na

pokrycie wydatków.

Po trzecie, projekt przewiduje wprowadzenie zmian w

przepisach dotyczących sytuacji komomika i przysługujących mu środków

prawnych służących ochronie jego uprawnień (zasad przeniesienia do innego

rewiru, możliwości wniesienia odwołania od rozstrzygnięć w przedmiocie

zawieszenia komomika oraz braku zgody na dodatkowe zatrudnienie).

Po

czwarte, projekt dotyczy również sytuacji Krajowej Rady Komorniczej,

zmierzając do poszerzenia jej obowiązków informacyjnych w stosunku do

Ministra Sprawiedliwości, a także likwidując możliwość prowadzenia przez nią

działalności gospodarczej.

W końcu projekt zawiera postanowienia dotyczące

zasad użycia pieczęci przez komomika i jego zastępcę.

.2

4.

Konkluzja

Przedmiot projektu ustawy o zmianie ustawy o komomikach sądowych i

Dyrekf& Biyra An~.

· Sejmowych

''Lr~

/ Zbigniew Wrona

,..

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ

POLSKIEJ

056t''/84

BIURO ANALIZ SEJMOWYCH

KANCELARII SEJMU

Warszawa, 17 lipca 2013 r.

BAS-W APEiM-1 773/13

Opinia prawna

Pani Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

.· l-''\ >ć.

-

Dyrektor~~ra ~aliz :~owych

/zbi ~i;w \\fro~

Poseł na Sejm RP

Lidia Starań

SEKRETARIAT

MARSZAŁKA SEJMU RP

z 8.

08.

2013

~

WPŁYNĘŁO

Warszawa, dnia 20 sierpnia 2013 r.

Szanowna Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

Na podstawie art. 36 ust. la Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Z poważaniem

d.

''Ot-~ Ol-~ AJ7-.

l

Lidia Starań Poseł na Sejm RP

Autopoprawka

do projektu ustawy

o zmianie ustawy o komornikach sądowych egzekucji zgłoszonego przy piśmie z dnia

l.

W art. l dotychczasowy pkt l otrzymuje brzmienie:

"b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

11

2.

Wart. l dotychczasowy pkt S otrzymuje brzmienie:

,,4.

Od decyzji prezesa sądu apelacyjnego lub uchwały rady izby komorniczej odmawiającej

komorniczych.";".

3.

Wart. l dodaje się pkt 6 w brzmieniu:

"6) wart.

3li

a) pkt S otrzymuje brzmienie:

"S) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego ·i członków komisji egzaminacyjnej,

mając na uwadze nakład ich pracy i zakres obowiązków, z tym, że:

- wynagrodzenie przewodniczącego komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie egzaminu

konkursowego nie może przekroczyć 100% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

"przeciętnym wynagrodzeniem",

komorniczego nie może przekroczyć 120% przeciętnego wynagrodzenia,

wynagrodzenie członka komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie egzaminu

na uwadze dokonanie wypłaty tego wynagrodzenia po złożeniu przez przewodniczącego

protokołu z prac komisji egzaminacyjnej;",

b) pkt 6 otrzymuje brzmienie:

"6) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków zespołu egzaminacyjnego, mając

na względzie, że wynagrodzenie z tego tytułu nie powinno przekraczać 90% przeciętnego

c) pkt 8 otrzymuje brzmienie:

"8) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego członków komisji odwoławczeL

wypłacania, mając na uwadze, że dokonanie wypłaty tego wynagrodzenia następuje po

4.

Wart.

1 dotychczasowe punkty 6 i 7 oznacza się odpowiednio jako pkt 7 i 8.

7.

Wart.

1 dotychczasowy pkt 8 oznacza się jako pkt 9 i otrzymuje on brzmienie:

"9) art. 40 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

wysokość zaliczki i termin jej uiszczenia, jak również pouczenie o skutkach niewykonania

żądania.";

"10) wart.

45 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

"1.

Za wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia pieniężnego

komornikowi przysługuje opłata w wysokości do 2% wartości roszczenia, które podlega

zabezpieczeniu, nie mniejsza jednak niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego i nie

wyższa niż pięciokrotność tego wynagrodzenia.

Opłatę tę uiszcza uprawniony, składając

wniosek o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, a jeżeli nie uiści jej wraz w

wnioskiem, komornik może wezwać uprawnionego do jej uiszczenia w terminie 7 dni.

W

przypadku wezwania, do czasu uiszczenia opłaty komornik nie wykonuje postanowienia o

udzieleniu zabezpieczenia.";

9.

W art. 1 dotychczasowy pkt 9 oznacza się jako pkt 11

brzmienie:

"11) wart.

49:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

otrzymuje on następujące

stosunkową w wysokości do 10% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie

świadczenia z ubezpieczenia społecznego, jak również wypłacanych na podstawie przepisów

emerytalnego otrzymywanego przez dłużnika na podstawie przepisów o zaopatrzeniu

miesięcznego.";

b) po ust. la dodaje się ust. lb w brzmieniu:

doręczenia zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, opłata stosunkowa wynosi do 2% wartości

wyegzekwowanego w ten sposób świadczenia.";

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

11

miesięcznego.

Dłużnik może złożyć do komornika wniosek o uchylenie postanowienia, o

uchylające orzeczenie objęte tytułem wykonawczym, lub zmieniające je w taki sposób, że nie

nadaje się do wykonania, wstrzymujące jego wykonanie, albo stwierdzające utratę jego

mocy- z przyczyn innych niż spełnienie przez dłużnika świadczenia, a którego nie byt on w

lat od jego pobrania.";

"12) art. 50 otrzymuje brzmienie:

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą odebraną rzecz, jednak nie mniej 10% i

nie więcej niż 50% tego wynagrodzenia.";

11.

W art. 1 dotychczasowy pkt 10 oznacza się jako pkt 13 otrzymuje on następujące

brzmienie:

"13) wart.

51 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

"1.

Opłata stała wynosi 15% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za:

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie

11

2.

Opłata stała wynosi 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za egzekucję

opróżnienia lokalu i nie może być wyższa niż dwukrotna wysokość przeciętnego

12.

W art. 1 dotychczasowy pkt 11 oznacza się jako pkt 14 otrzymuje następujące

brzmienie:

"14) art. 53 otrzymuje brzmienie:

13.

Wart.

1 dotychczasowe punkty 12, 13, 14, 15, 16 i 17 oznacza się odpowiednio jako pkt

15, 16, 17, 18, 19 i 20.

Uzasadnienie

Na skutek uwag Ministerstwa Sprawiedliwości, jak również stwierdzonych uchybień

zdecydowano się na wprowadzenie pewnych zmian do zgłoszonego projektu ustawy o

W art. 4 w ust. 2 ustawy dokonano niewielkiej poprawki zgodnie z sugestią

Ministerstwa Sprawiedliwości.

W stanowisku Ministerstwa wskazano, że brak wymogu

wskazania przez zastępcę komornika, że działa on w zastępstwie komornika, nie gwarantuje

transparentności postępowania.

Przychylając się do tej sugestii w poprawionej wersji

omawianego ustępu wskazano, że zastępca powinien zamieścić wzmiankę, że działa w

zastępstwie komornika (niezależnie od posługiwania się własną pieczęcią imienną i pieczęcią

zastępowanego komornika).

W odniesieniu do art. 21 ust. 4 ustawy o komornikach uwzględniono uwagi zgłoszone

przez Ministerstwo Sprawiedliwości wprowadzając tryb odwoławczy również od uchwały

rady izby komorniczej odmawiających zgody na dodatkowe zatrudnienie komornika.

Analogiczny tryb odwoławczy - zarówno od uchwat rady izby, jak i decyzji prezesa sądu

apelacyjnego- powinien przysługiwać także aplikantom i asesorom komorniczym.

W propozycji zmiany w art. 31i zawarto korektę górnych progów wynagrodzeń

członków komisji egzaminacyjnych i zespołu egzaminacyjnego uwzględniając w szczególności

okoliczność, że osoby te niezależnie od pracy w komisji egzaminacyjnej lub zespole

egzaminacyjnym otrzymują wynagrodzenia z tytułu wykonywanych funkcji lub

wykonywanego zawodu.

W odniesieniu do zmiany art. 40 ustawy o komornikach uwzględniono sugestie

Ministerstwa Sprawiedliwości uzupełniając regulację dotyczącą żądania przez komornika

zapłaty zaliczki na pokrycie wydatków o wymóg wskazania przez komornika w żądaniu także

wysokości zaliczki oraz pouczenia o skutkach niewykonania żądania.

porządkujący, gdyż zastępuje się nazewnictwo stron właściwe dla postępowania

egzekucyjnego terminologią stosowaną w kodeksie postępowania cywilnego dla oznaczenia

uczestników postępowania zabezpieczającego (stąd zamiast: "wierzyciel"- "uprawniony").

Z

drugiej strony zmiany mają charakter merytoryczny i zmierzają do odstąpienia od sztywnego

określenia wysokości opłaty na poziomie 2% wartości roszczenia.

Ustalenie granicy

procentowej "do 2%" ma związek ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie

obowiązków komorników badania ich nakładu pracy.

Zmiana ta jest poza tym spójna z

analogicznym określeniem jedynie górnych pułapów opłat w przypadku egzekucji świadczeń

pieniężnych.

Ponadto zgodnie z filozofią proponowanej nowelizacji ustawy-sprowadzającą

się do wprowadzenia różnych form konkurencji pomiędzy komornikami - postuluje się

fakultatywność uiszczania zaliczek w postępowaniu zabezpieczającym.

To znaczy taki

obowiązek będzie ciążył na uprawnionym, o ile zostanie on do tego wezwany przez

komornika.

Zmiany w art. 49 ustawy o komornikach sądowych mają stosunkowo szeroki zakres.

W

ust. 1 uwzględniono propozycje przedstawione przez Ministerstwo Sprawiedliwości

dotyczące zrównania osób otrzymujących świadczenia z ubezpieczenia społecznego z

osobami otrzymującymi zbliżone w swym charakterze świadczenia z zaopatrzenia

emerytalnego.

Dotyczy to osób objętych zaopatrzeniem emerytalnym żołnierzy i

funkcjonariuszy służb mundurowych oraz ich rodzin, którzy nie otrzymują świadczeń

emerytalnych z ubezpieczenia społecznego i w przypadku, gdyby nie zostali objęci

omawianym przepisem, niższa opłata w stawce 5% egzekwowanego roszczenia nie miałaby

do nich zastosowania, co należałoby ocenić negatywnie z punktu widzenia konstytucyjnej

zasady równości.

W ust. 1 wart.

49 zdecydowano się również na obniżenie górnej granicy wynagrodzenia

pobieranego w przypadku egzekucji świadczeń pieniężnych uznając, że dwudziestokrotna

wysokość przeciętnego wynagrodzenia {a więc przeszło 70.000 złotych) stanowi kwotę

wystarczająco wysoką.

Również w stanowisku Ministerstwa Sprawiedliwości podano w

wątpliwość zasadność istnienia górnego progu na poziomie aż 30-krotności przeciętnej płacy.

Odnosząc się jeszcze do pierwotnej wersji nowelizacji ust. 1 wskazano, że "z całą pewnością

jednorazowa opłata egzekucyjna w wysokości odpowiadającej 30 krotności przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego ( ...

) musi skłaniać do rozważań o ratio legis słuszności takiego

rozwiązania".

W przypadku ust. 1b art. 49 ustawy o komornikach również przychylono się do

propozycji Ministerstwa.

Zwrot "od wszczęcia egzekucji" zastąpiono sformułowaniem "od

daty doręczenia zawiadomienia o wszczęciu egzekucji".

Zmiana jest istotna z punktu

widzenia interesów dłużników.

Przyjęcie bowiem, że początkiem terminu 14-dniowego do

dobrowolnej wpłaty kwoty objętej roszczeniem wierzyciela jest podjęcie czynności przez

komornika na skutek wniosku wierzyciela, to w wielu przypadkach dłużnik byłby pozbawiony

możliwości skorzystania z dobrodziejstwa tego przepisu, a przewidującego {w

projektowanym brzmieniu) istotne obniżenie opłaty egzekucyjnej.

Dłużnik byłby pozbawiony

takiej możliwości, gdyby dowiedział się o wszczęciu egzekucji już po upływie 14 dni od

wszczęcia egzekucji {w rozumieniu podjęcia czynności przez komornika).

Jeżeli natomiast

termin 14 dni będzie liczony od doręczenia zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, to dłużnik

zawsze będzie miał możliwość skorzystania z rozwiązania przewidzianego w projektowanym

przepisie i tym samym zmniejszenia kosztów egzekucji, które docelowo obciążają właśnie

jego.

W ust. 1b art. 49 ustawy o komornikach zdecydowano się też na obniżenie opłaty

stosunkowej z 3% do 2% egzekwowanego roszczenia uznając, że przy niewielkim nakładzie

pracy komornika ograniczającym się w praktyce jedynie do wszczęcia egzekucji, opłata w

takiej wysokości będzie wystarczająca, a zarazem będzie stanowiła skuteczny bodziec dla

dłużników chcących uniknąć wysokich kosztów egzekucji.

Istotne znaczenie mają propozycje zmian w ust. 2 art. 49 ustawy o komornikach.

Uwzględniono tu z jednej strony wskazówki wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego

w sprawie P 13/11, który uznał za niezgodny z Konstytucją art. 49 ust. 2 w zakresie, w jakim

w każdym przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z mocy prawa przewidywał

miesięcznego.

Z drugiej zaś - wskazania Ministerstwa Sprawiedliwości co do kręgu

przypadków, w których pobieranie choćby najmniejszej opłaty egzekucyjnej od dłużnika

należałoby uznać za niesprawiedliwe.

W pierwotnej wersji projektu uznano, że takim

przypadkiem jest wydanie orzeczenia pozbawiającego tytuł wykonawczy wykonalności z

powodu innego niż spełnienie świadczenia, a którego to orzeczenia dłużnik nie mógł

przedstawić w trakcie postępowania egzekucyjnego.

Ministerstwo wskazało jednak, że nie

wyczerpuje to wszystkich możliwych przypadków.

Wskazano więc na potrzebę

wprowadzenia podobnego rozwiązania gdy idzie o: wyroki zaopatrzone w klauzulę

natychmiastowej wykonalności uchylone następnie lub zmienione, nakazy zapłaty zmienione

w wyrokach wydanych na skutek wniesienia zarzutów, nakazy zapłaty w postępowaniu

upominawczym, które utraciły moc na skutek wniesienia sprzeciwu (np. w związku z

przywróceniem terminu), różne przypadki wstrzymania wykonania orzeczenia podlegającego

egzekucji, wyroki wydane na skutek wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego.

Dlatego też

zmieniono częściowo projekt zmiany tego artykułu uwzględniając również te inne przypadki

uzasadniające nieobciążanie dłużnika opłatą egzekucyjną.

Za radą Ministerstwa

Sprawiedliwości uporządkowano przy tym terminologię, wskazując ściśle tryb ubiegania się

przez dłużnika o uchylenie postanowienia w przedmiocie kosztów (wniosek do komornika) w

wyżej wskazanych przypadkach.

Zmiany w art. 50 ustawy dotyczącym egzekucji odebrania rzeczy mają na celu

dostosowanie wysokości opłaty do rzeczywistego nakładu pracy komornika.

Obecnie za

czynność odebrania rzeczy pobiera się opłatę wyższą, aniżeli za opróżnienie jednej izby w

nieruchomości, co jest sytuacją absurdalną.

Obecnie nie ma przy tym znaczenia zarówno

wartość rzeczy ruchomej, jak również ich ilość.

W każdym bowiem przypadku pobierana jest

opłata i to w wysokości 50% przeciętnego wynagrodzenia.

W praktyce może to oznaczać, że

wysokość opłaty egzekucyjnej będzie znacznie przekraczać samą wartość rzeczy podlegającej

odebraniu, co mogłoby już nosić znamiona nieuzasadnionej represji wobec dłużnika (swego

rodzaju dotkliwej kary).

Dlatego proponuje się zmianę polegającą na zróżnicowaniu

wysokości opłaty zależnie od ilości rzeczy ruchomych podlegających odebraniu.

Zmiana ta

uwzględnia także fakt, że rzeczy ruchome co do zasady przedstawiają mniejszą wartość

aniżeli nieruchomości.

Dlatego też opłata egzekucyjna również powinna być odpowiednio

niższa w stopniu, jaki możliwie będzie odpowiadał tej różnicy.

Postuluje się dalej idące zmiany w treści art. 51 ustawy, aniżeli zaproponowane w

pierwotnym przedłożeniu.

Opłata stała w wysokości 40% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego za wprowadzenie w posiadania nieruchomości, pobierana w praktyce od

każdej izby, wydaje się niewspółmiernie wysoka.

Górne ograniczenie wysokości opłaty do

wysokości lO-krotności przeciętnego wynagrodzenia jest rozwiązaniem słusznym, ale

niewystarczającym szczególnie w przypadku, gdy postępowaniem egzekucyjnym dotknięte

są osoby korzystające z lokalu mieszkalnego.

W przypadku takich osób koszty egzekucji

osiągają niejednokrotnie kwotę rzędu 10-12 tysięcy złotych.

Opłata w takiej wysokości nosi

znamiona nieuzasadnionej represji w stosunku do dłużnika, który mógł się znaleźć w trudnej

sytuacji niezależnie od swojej woli.

Dlatego opłata w wysokości 10% przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego wydaje się racjonalna.

W trosce o ograniczenie negatywnych

skutków finansowych dla osób eksmitowanych z lokali mieszkalnych proponuje się również

ograniczenie wysokości opłaty do wysokości 2-krotności przeciętnego wynagrodzenia.

Również ogólna stawka w kwocie 15% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego jest -jak

się wydaje-wystarczająca jeśli wziąć pod uwagę, że znaczna część kosztów tej egzekucji jest

pokrywana z wydatków gotówkowych (np. transport specjalistyczny}.

Zmiana wysokości opłaty określonej wart.

53 ustawy za sporządzenie spisu inwentarza i

innego spisu majątku i ustalenie jej ma poziomie 5% jest uzasadniona niewielkim nakładem

pracy i czysto technicznym charakterem czynności nie wymagającej szczególnego nakładu

pracy.

Ustalenie wysokości opłaty na takim poziomie jest spójne z postulowanym ustaleniem

opłaty egzekucyjnej na poziomie 5% w przypadku, gdy egzekucja jest prowadzona ze

świadczeń otrzymywanych periodycznie (wynagrodzenia za pracę, emerytury), w przypadku

których komornik podejmuje tylko proste techniczne czynności.

,..

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ

POLSKIEJ

BAS-W APEiM-2195/13

E"V-- D2D -ł.:J2 {3) /13

BIURO ANALIZ SEJMOWYCH

KANCELARII SEJMU

Warszawa, 6 września 2013 r.

Pani Ewa Kopacz

w wersji uwzględniającej autopoprawkę

Projekt ustawy przewiduj e wprowadzenie szeregu zmian w ustawie o

U. z 2012 r. poz. 1544).

Nowelizacja dotyczy: wysokości opłat za czynności

dokonywane przez komornika; kosztów działalności egzekucyjnej komornika,

zaliczki na pokrycie wydatków, uprawnień komomika i przysługujących mu

użycia pieczęci przez zastępcę komomika oraz wynagrodzenia członków

komisji egzaminacyjnej.

Prawo Unii Europejskiej nie reguluje materii stanowiącej przedmiot projektu

ustawy.

Europejski ej.

..

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ

POLSKIEJ

05702i

BIURO ANALIZ SEJMOWYCH

KANCELARII SEJMU

BAS-W APEiM-2196/13

Elt. -ozo -1-J:L(-;)113

Pani Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

Lidia Staroń), w wersji uwzględniającej autopoprawkę, jest projektem

liz Sejmowych

Zbigniew Wrona

Lidia Staroń

Poseł na Sejm RP

Reprezentant wnioskodawców

projektu ustawy o komornikach

sądowych i egzekucji

SEKRETAniA T

~1ARSZAŁKA SEJ\1U RP

W1~k~l1\

WPŁYNĘŁO

Warszawa, dnia 17 września 2013 r.

Szanowna Pani

EwaKopacz

Marszałek Sejmu RP

ustawy o komomikach sądowych i egzekucji (projekt złożony w dniu 3 lipca

2013 r.), w uzupełnieniu autopoprawki złożonej w dniu 28 sierpnia 2013 r.

wskazuję, iż przedmiot wskazanej autopoprawki nie jest objęty prawem Unii

Europ ej ski ej.

Z poważaniem

Cezary Grabarczyk

Poseł na Sejm RP

SEi<RET.t,fłiAT

\l?f_L~i~K.~ sr:i.;J.\!

C RP

~_._3o.

oa

2

t 13

t:K-DlQ::tQłl!

WPŁYNĘŁO

Szanowna Pani Marszałek,

Warszawa, dnia 30 sierpnia 2013 r.

Pani

Ewa Kopacz

o komornikach sądowych i egzekucji, złożonego przez grupę posłów w dniu

3 lipca 2013 r.

Cezary Tomczyk

Poseł na Sejm RP

SEKRETAfł!AT

MA.RSZ/\LKA Si::JM U RP

''NPŁYNE:i.{)

[ O 7 .• OB ..

Z~

Szanowna Pani Marszałek,

Warszawa, dnia 7 sierpnia 2013 r.

Pani

Ewa Kopacz

00-4 78 Warszawa ·Aleje Ujazdowskie 18 lok.

4

tel./fax: 022 622 05 88,622 84 28;33-e-mail: kirp@kirp.pi·NIP: 526-10-43-011

L.dz.

Q~ 3{/ /OBSiL/20 13 Warszawa, dnia 18 września 2013 r.

Szanowny Pan

Adam Podgórski

Zastępca Szefa Kancelarii Sejmu

~'' ~ '':NL''· l (

~-~ <L ''"''d <f" .)

V(."~-~ '' "''l() "'''''' :

W nawiązaniu do przesłanego przy piśmie GMS-WP-173-238/13 z dnia 26 lipca 2013 r.

przesyłam opinię do przedmiotowego projektu sporządzoną w Ośrodku Badań, Studiów i Legislacji

~~

f

Paweł Bieżuński

Radca prawny

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

Warszawa, 9 września 2013 roku

OPINIA

sporządzona na zlecenie Krajowej Rady Radców Prawnych -Ośrodka Badań,

l.

Uwagi wstępne.

W dniu 3 lipca 2013 roku do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej został skierowany projekt

z klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej (dalej jako "Projekt").

Na dzień

sporządzenia niniejszej opinii Projektowi nie został nadany numer druku sejmowego.

Do Projektu załączono prawie sześciostronicowe uzasadnienie (dalej jako "Uzasadnienie").

o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jednolity Dz. U. 2011, nr 231, poz. 1376

ze zmianami, dalej jako "Ustawa").

Proponowane zmiany sprowadzają się w znacznej

mierze do znacznego obniżenia niektórych opłat egzekucyjnych, jak również określenia

na nowo sposobu ustalania przez komornika opłaty stosunkowej.

Nadto reguluje zasady

posługiwania się pieczęcią przez komornika sądowego i jego zastępcę, możliwości i trybu

zaskarżenia decyzji Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika sądowego, trybu

przeniesienia komornika sądowego do innego rewiru, możliwości zaskarżenia decyzji

o odmowie udzielenia zgody na dodatkowe zatrudnienie komornika sądowego'' lub sprzeciwu

co do podjęcia dodatkowego zatrudnienia, obowiązku przedkładania uchwał organów

samorządu komorników sądowych Ministrowi Sprawiedliwości oraz dopuszczalności

prowadzenia działalności gospodarczej przez Krajową Radę Komorniczą.

2012 roku, P 13/11, OTK- A 2012, nr 6, poz. 67).

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

11.

Zakres proponowanych zmian.

Projekt zakłada dodanie, skreślenie lub zmianę szeregu przepisów Ustawy.

Treść Ustawy,

w zakresie projektowanych zmian, prezentuje się następująco:

b) art. 4 ust. 2: Zastępca komornika używa pieczęci urzędowej zastępowanego

postanowienia.

d) art. 15b: skreślony.

h) art. 39 ust. 1: Komornikowi należy się zwrot udokumentowanych wydatków

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

stosunkową w wysokości do 1120 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Dłużnik

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

opłatę w wysokości 1 O % przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą

wynagrodzenia.

tego wynagrodzenia.

r) art. 57: Za wszystkie czynności z udziałem Policji, żandarmerii Wojskowej,

miesięcznego, o ile ich udział był konieczny.

s) art. 67 ust. 2: Krajowa Rada Komornicza niezwłocznie przedkłada Ministrowi

t) art. 85 ust. 1 pkt 14: skreślony.

Projekt zawiera przepis intertemporalny, zgodnie z którym opłaty egzekucyjne

Projektu).

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

III.

Uwagi szczegółowe.

wyrazem statusu komornika sądowego jako funkcjonariusza publicznego.

Wyrób

oraz wymagania, jakie musi spełniać pieczęć urzędowa, określone są w ustawie z

zm., dalej jako "Ustawa o godle, barwach i hymnie") oraz rozporządzeniu z dnia 7

z późn. zm.).

Komornik posługuje się pieczęcią z wizerunkiem orła na podstawie art.

2a pkt 6 in fine Ustawy o godle, barwach i hymnie, a nie jak zapisano w Uzasadnieniu

- art. 2a pkt 13.

b) Jak wynika z Uzasadnienia, głównym celem proponowanej zmiany jest chęć

wyeliminowania problemu posługiwania się przez zastępcę komornika pieczęcią

za przestępstwo.

c) Istota Projektu sprowadza się do zastąpienia w treści pieczęci urzędowej komornika

sądowego jego imienia i nazwiska oznaczonym cyfrą rzymską numerem

porządkowym.

Dodatkowo, komornik miałby posługiwać się pieczęcią imienną.

Przy czym Projekt nie określa ani treści pieczęci imiennej, ani sposobu nadawania

numeru porządkowego.

Nadto, Projekt powoduje wewnętrzną sprzeczność w treści

Ustawy, bowiem zgodnie z art. 17 Ustawy Komomik używa tytułu: "Komornik Sądowy

określeniem imienia i nazwiska oraz adresu kancelarii.

Bez zmiany treści

przywołanego przepisu nie ma podstaw prawnych do zastąpienia imienia i nazwiska

komornika bliżej niesprecyzowanym numerem porządkowym.

d) Przyjęcie Projektu spowodowałoby nadto sprzeczność z art. 16 c Ustawy o godle,

barwach i hymnie określającym treść pieczęci urzędowej: Urzędową pieczęcią jest

uprawnionego do używania urzędowej pieczęci.

Nazwę podmiotu, czyli w przypadku

komornika sądowego jego tytuł zawodowy, określa właśnie przywołany wyżej art. 17

Ustawy.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

e) Wprowadzenie "oznaczonego cyfrą rzymską numeru porządkowego" może

spowodować problemy wierzycieli, dłużników i innych uczestników postępowania

z należytą identyfikacją komornika sądowego, zwłaszcza w rewirach, gdzie działa

wielu komorników.

Wydaje się, że zdecydowanie łatwiej jest zidentyfikować

komornika po jego imieniu i nazwisku, niż po cyfrze.

Szczegółowe określenie tytułu

zawodowego komornika, dokonane w art. 17 Ustawy, miało właśnie na celu

zapewnienie właściwej identyfikacji.

Lakoniczne Uzasadnienie i brak precyzji w

sformułowaniu projektowanego przepisu, zwłaszcza w kontekście art. 17 Ustawy oraz

proponowanych zmian.

f) W dotychczasowym stanie prawnym zastępca komornika (którym może być asesor

komorniczy lub inny komornik) posługuje się pieczęcią zastępowanego komornika,

(art. 4 ust. 2 Ustawy).

Projekt "czytelny podpis" zastępuje "pieczęcią imienną"

zastępcy.

Nie ma uzasadnienia dla rezygnacji z adnotacji, iż posługujący się własną

pieczęcią imienną zastępca działa właśnie "w zastępstwie" komornika, którego

pieczęcią urzędową się posługuje.

Informacja, iż daną czynność wykonuje zastępca

komornika jest dla stron i innych uczestników postępowania (np. instytucji

udzielających informacji na żądanie komornika) bardzo ważne.

Rozwiązaniem tego

problemu może być bądź uzupełnienie projektowanego przepisu o wymóg czynienia

wyraźnej wzmianki "w zastępstwie", bądź ustawowe zdefiniowanie pieczęci imiennej

zastępcy komornika (poprzez zawarcie w niej treści np. "w zastępstwie", "jako

zastępca").

2.

Zaskarżenie decyzji o zawieszeniu komornika sądowego.

a) Z art. 15 ust. 2a Ustawy wynika, iż do rozpoznania zażalenia stosuje się właściwe

"do rozpoznania zażalenia" zamiast "do zażalenia" uzasadnia tezę o odpowiednim

stosowaniu jedynie tych przepisów k.p.k., które regulują tryb postępowania sądu

odwoławczego przy rozpoznawaniu wniesionego zażalenia.

Zastosowania nie

znalazłyby natomiast przepisy o skutkach wniesienia zażalenia, a więc m. in. 462 § 1

zdanie pierwsze k.p.k. Powyższe oznacza, że postanowienie Ministra

Sprawiedliwości (na marginesie należy podnieść, iż w kontekście systemowym

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

właściwsze byłoby użycie słowa "decyzja" zamiast "postanowienie") nie staje się

natychmiast wykonalne, bo brak jest ku temu podstawy prawnej.

b) Projekt przewiduje dodanie do art. 15 ust. 2a Ustawy, jako ostatniego, zdania

"Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia".

Jak wynika

z Uzasadnienia, celem zmiany ma być wyjaśnienie wątpliwości co do zakresu

stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego do ustawy komorniczej.

Przy

czym najważniejszym stało się przesądzenie, że zażalenie zawieszonego komornika

c) Projektodawcy niestety nie uzasadnili dlaczego w ich ocenie natychmiastowy skutek

postanowienia Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika sądowego jest

"najważniejszy".

Już sam fakt obowiązku albo możliwości (zawieszenie może być

obligatoryjne lub fakultatywne) zawieszenia komornika sądowego przez Ministra

Sprawiedliwości stanowi istotny wyłom w sformułowanej w Konstytucji zasady

domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji).

Wyłom ten znacząco pogłębia

proponowana w Projekcie zmiana art. 15 ust. 2a Ustawy, wprowadzająca

natychmiastową wykonalność nieprawomocnej decyzji Ministra Sprawiedliwości.

Projektodawcy nie biorą chyba pod uwagę możliwości uchylenia przez sąd decyzji

Ministra Sprawiedliwości na skutek zażalenia komornika.

W takim wypadku

okazałoby się, że zawieszenie komornika było bezpodstawne.

Należy przy tym

podkreślić, że od daty zawieszenia komornika przez Ministra Sprawiedliwości do daty

wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie może upłynąć wiele miesięcy (co potwierdza

praktyka), niewykluczone zatem, iż "uniewinniony" komornik wystąpi z roszczeniem

odszkodowawczym przeciwko Skarbowi Państwa za szkodę wywołaną długotrwałym,

bezzasadnym zawieszeniem.

Instytucja zawieszenia komornika sądowego

w obecnym kształcie jest już instytucją wyjątkową.

Dalsze rozszerzanie wyjątku nie

znajduje uzasadnienia.

3.

Przeniesienie komornika sądowego do innego rewiru.

a) Projekt zakłada kompleksową zmianę zasad przenoszenia komornika sądowego

do innego rewiru.

b) Należy pozytywnie ocenić rezygnację z możliwości przeniesienia komornika

sądowego przez Ministra Sprawiedliwości z urzędu, jedynie za zgodą komornika.

Projekt zakłada, iż przeniesienie zawsze nastąpi na wniosek zainteresowanego.

Nie uległy przy tym zmianie przesłanki, jakimi kierować powinien się Minister

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

Sprawiedliwości, a więc zapewnienie prawidłowego i sprawnego prowadzenia

czynności o których mowa w art. 2 Ustawy lub uzasadniony interes komornika.

c) Wątpliwości budzi rezygnacja z obowiązku zasięgnięcia przez Ministra

apelacyjnego.

Opinia samorządu komorniczego stanowi w praktyce ważny element

materiału dowodowego podlegającego ocenie przez Ministra Sprawiedliwości przy

podejmowaniu decyzji o przeniesieniu.

d) Wbrew intencjom twórców Projektu, proponowana zmiana nie wyłącza możliwości

przeniesienia komornika na stanowisko zwolnione w innym rewirze zwolnione przez

innego komornika.

4.

Dodatkowe zajęcie lub zatrudnienie -środek zaskarżenia.

a) Projekt umożliwia komornikowi sądowemu złożenie odwołania do Ministra

Sprawiedliwości od decyzji prezesa sądu apelacyjnego o braku zgody na podjęcie

dodatkowego zatrudnienia lub zgłoszenia przez niego sprzeciwu co do zamiaru

podjęcia dodatkowego zajęcia.

b) Akceptując treść projektowanego przepisu co do zasady, wskazać należy, iż realizuje

on cel określony w Uzasadnieniu jedynie połowicznie.

Podjęcie dodatkowego

zatrudnienia warunkowane jest zgodą prezesa sądu apelacyjnego i rady izby

komorniczej, przy czym jak wskazują w Uzasadnieniu sami projektodawcy - zgoda

jednego organu powoduje niemożność podjęcia przez komornika dodatkowego

zatrudnienia.

Nie ma racjonalnych przesłanek, aby możliwość odwołania ograniczać

jedynie do braku zgody wyrażonej przez prezesa sądu apelacyjnego.

5.

Koszty działalności komornika oraz wydatki w toku egzekucji.

a) Opiniowane zmiany art. 34 pkt 5 i art. 39 ust. 1 Ustawy mają, w ocenie twórców

wliczone jedynie koszty "udokumentowane".

Komornikowi należy się przy tym zwrot

jedynie "udokumentowanych" wydatków gotówkowych.

Należy podzielić stanowisko

projektodawców, iż z uwagi na status komornika sądowego, każda kwota pobrana

i wydatkowana w toku egzekucji komorniczej musi być odzwierciedlona

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

b) Proponowana zmiana nie przyczyni się jednak do realizacji słusznego celu, jakim jest

transparentność finansowa komornika sądowego.

Uwadze projektodawców uszło

komorniczych (Dz. U. 2005, nr 266, poz. 2242, dalej jako "Rozporządzenie

o biurowości i ewidencji"), które powyższy cel w pełni realizuje.

c) Zmiany art. 34 pkt 5 i 39 ust. 1 Ustawy, jako nie zawierające nowej treści

normatywnej, należy uznać za zbędne.

6.

Rozliczenie zaliczki.

a) Zmiana art. 40 ust. 1 Ustawy polega na dodaniu, jako ostatniego, zdania o treści:

zaliczki."

b) Zmianę należy ocenić pozytywnie, choć w dotychczasowym stanie prawnym

w wezwaniu do uiszczenia zaliczki komornicy wskazują czynności warunkowane

uiszczeniem zaliczki i termin uiszczenia zaliczki.

Wymaga tego art. 41 ust. 2 Ustawy,

na które była przeznaczona i zwrócenie niewykorzystanej części.

W celu rozliczenia

zaliczki komornik wydaje postanowienie, w którym określa w szczególności: stronę

lub innego uczestnika postępowania, który uiścił zaliczkę i jej wysokość, czynności,

na poczet których pobrano zaliczkę, ze wskazaniem daty ich dokonania, kwoty

zaliczki zaliczone na pokrycie poszczególnych czynności, z jednoczesnym

wskazaniem sposobu i podstaw ich wyliczenia, oraz kwotę podlegającą zwrotowi

i oznaczenie osoby, na rzecz której zwrot ma nastąpić.

c) Wydaje się więc, iż Projekt nie wprowadza nowych rozwiązań w opiniowanym

zakresie.

7.

Wysokość i sposób ustalenia opłaty egzekucyjnej.

a) Projektowana zmiana treści art. 49 ust. 1 - 2, 51 ust. 4, 53, 54, 55, 56, 57 Ustawy ma

w ocenie projektodawców zmniejszyć wysokość opłat celem dostosowania ich

do realiów gospodarczych i finansowych.

Uzasadnienie bliżej nie precyzuje, w jaki

sposób i jakie realia gospodarcze i finansowe przekładają się na znaczne obniżenie

opłat egzekucyjnych, co uniemożliwia rzetelną ocenę zaproponowanych obniżek

opłaty.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

Art. 49 ust. 1.

b) Duże wątpliwości budzi zapisanie granic procentowych opłaty stosunkowej poprzez

użycie przyimka "do".

Taki zabieg nie wydaje się celowy i wynika z błędnego

założenia wyjściowego projektodawców, jakoby faktyczny wymiar opłaty stosunkowej

zależał od nakładu pracy komornika sądowego.

Do tego użycie zwrotu nieostrego

wymaga istnienia szczególnych gwarancji proceduralnych, zapewniających

przejrzystość i ocenność praktyki wypełniania nieostrego zwrotu konkretną treścią

przez organ decydujący o jego wypełnieniu.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia

24 lutego 2003 roku (K 28/02, OTK ZU 2003, nr 2, poz. 13) stwierdził, iż niejasne

i nieprecyzyjne sformułowanie przepisu prawnego rodzi niepewność jego adresatów

stwarza się dla organów stosujących prawo nazbyt dużą swobodę (a nawet

dowolność) interpretacji.

Uregulowanie w sposób niejasny i nieprecyzyjny

określonych zagadnień może prowadzić do wcielania się przez organ stosujący

prawo w rolę prawodawcy lub jego zastępowania.

Ustawodawca nie może więc

poprzez niejasne formułowanie treści przepisów pozostawiać organom mającym je

i podmiotowego.

Projektowana treść art. 49 ust. 1 nie określa żadnych kryteriów,

którymi komornik miałby się kierować przy ustalaniu wysokości opłaty stosunkowej.

Od przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne należy wymagać szczególnej

precyzji.

Brak precyzji to istotny mankament nie tylko opiniowanej zmiany, ale całego

Projektu.

c) Odnosząc się do nakładu pracy jako kryterium ustalenia wysokości opłaty

stosunkowej (kryterium takie pojawia się w Uzasadnieniu) należy mieć na względzie,

tj. wykonuje tylko takie czynności, na jakie zezwalają mu przepisy.

Konieczne jest

określenie jakiegoś punktu odniesienia, niejako wzorcowego nakładu pracy, z którym

możnaby porównać nakład pracy poniesiony przez komornika w konkretnej sprawie,

aby móc następnie ocenić ten nakład jako niski, normalny lub wysoki lub też prościej

- jako uzasadniający obniżkę opłaty i nieuzasadniający takiej obniżki.

Nakład pracy

sposobu egzekucji, np. egzekucja z nieruchomości wymaga od komornika znacznie

większego nakładu pracy niż egzekucja z rachunku bankowego.

Nie można również

tracić z pola widzenia tego, iż komornik jest funkcjonariuszem publicznym

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

kompetencje i zakres czynności komornika, a więc również i nakład pracy przy

poszczególnych sposobach egzekucji.

Zakładając racjonalność ustawodawcy należy

uznać, iż określona w art. 49 ust. 1 u.k.s.e. wysokość opłaty egzekucyjnej odpowiada

normalnemu nakładowi pracy poniesionemu przez komornika przy danym sposobie

egzekucji, stąd obniżkę opłaty mógłby uzasadniać jedynie nakład pracy niższy.

Niższy nakład pracy musiałby się wiązać z niewykonaniem przez komornika jakichś

czynności, a więc uzasadniałby skargę na czynność komornika, względnie podjęcie

przez sąd czynności nadzorczych w trybie art. 759 § 2 k.p.c., a nie wniosek

o obniżenie opłaty.

Na skutek skargi musiałoby bowiem finalnie dojść do wykonania

stosownych czynności, a więc nakład pracy komornika nie byłby niższy.

Trudno

czynić komornikowi zarzut, że przy wspomnianej już egzekucji z rachunku

bankowego jego czynności ograniczają się w zasadzie do wysłania odpowiedniego

zajęcia do banku prowadzącego rachunek dłużnika, gdyż o rodzaju podjętych

czynności decydują przepisy.

Nie można oceniać nakładu pracy w oderwaniu

od wskazanego przez wierzyciela sposobu egzekucji, gdyż prowadziłoby

to do absurdalnych rezultatów, np. wskazanie przez wierzyciela egzekucji z rachunku

bankowego już samo w sobie stanowiłoby przesłankę obniżenia opłaty.

Należy

również pamiętać, że wysokość opłaty stosunkowej jest zróżnicowana w zależności

od sposobu egzekucji, a więc ustawodawca dokonał już niejako oceny nakładu pracy

komornika i uznając ten nakład za mniejszy przy niektórych sposobach egzekucji

(egzekucja z rachunku bankowego, egzekucja z wynagrodzenia za pracę itd.)

-

zmniejszył wysokość opłaty stosunkowej.

Wszystko powyższe prowadzi w mojej

ocenie do wniosku, iż nakład pracy komornika nie może być samodzielną przesłanką

obniżenia opłaty egzekucyjnej.

Potwierdzają to w praktyce liczne orzeczenia sądów

rozpoznających wnioski o miarkowanie opłaty egzekucyjnej na podstawie art. 49 ust.

w uchwale z dnia 18 lipca 2000 roku, III CZP 23/00 (OSP 2002, nr 3, poz. 36

):"ponadto należy zwrócić uwagę na charakter opłaty egzekucyjnej, która mimo

przeznaczenia jej także na wynagrodzenie komomika nie jest świadczeniem

ekwiwalentnym za jego usługi.

Komomik jest bowiem funkcjonariuszem publicznym

(art. 1 ustawy).

Dlatego opłata egzekucyjna jest daniną publicznoprawną określoną

w ustawie co do wysokości, trybu uiszczania i rozliczania, niezależną

od rzeczywistego nakładu pracy komomika lub jego woli."

d) Dodatkowo wskazać należy, iż twórcy Projektu uzasadniając zmianę art. 49 ust. 1

Ustawy błędnie odwołują się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, jakoby to już

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

Pogląd taki przewija się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (np.

w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 kwietnia 2012 roku, SK 4/1 O, O TK-A 2012, nr 4,

poz.42 czy też z dnia 20 listopada 2012 roku, SK 34/09, OTK-A 2012, nr 1 O, poz.

122) i jest co do zasady słuszny, ale jedynie w odniesieniu do treści art. 49 ust. 1

Ustawy obowiązującej do dnia 28 grudnia 2007 roku, tj. do dnia wejścia w życie

wejścia w życie ww. ustawy zrezygnowano z automiarkowania opłaty stosunkowej

przez komornika na rzecz wprowadzenia obniżonej stawki tej opłaty (8 %)

w przypadku przeprowadzenia egzekucji wybranymi sposobami.

e) Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 maja 2005, P 18/05, OTK-A 2006, nr 5,

poz. 53, przy okazji oceny konstytucyjności miarkowania opłaty na wniosek dłużnika,

jasno stwierdził, iż instytucja ta ma szczególny, wyjątkowy charakter.

Zasadą

pozostaje ponoszenie opłat stosunkowych w ustalonej ustawą wysokości, zaś

możliwość zmniejszenia wysokości opłaty stosunkowej musi być uzasadniona

nadzwyczajnymi okolicznościami.

W kontekście przywołanego wyroku proponowaną

zmianę art. 49 ust. 1 Ustawy należy ocenić negatywnie.

Wpływ na negatywną ocenę

ma również fakt, iż dłużnik (lub w określonych przypadkach wierzyciel)

niezadowolony z wysokości ustalonej opłaty stosunkowej ma prawo złożyć wniosek

nie określa, w jakiej relacji pozostawałoby zmiarkowanie opłaty przez samego

komornika do miarkowania dokonanego przez sąd na skutek wniosku osoby

uprawnionej.

Możliwe więc byłyby sytuacje, w której opłatę zmiarkowaną przez

komornika miarkowałby jeszcze raz sąd.

Dłużnik chcący doprowadzić do obniżenia

opłaty stosunkowej dysponowałby dwoma środkami prawnymi (skarga na czynność

komornika sądowego i wniosek o miarkowanie), co byłoby sprzeczne z zasadą

jednotorowości w postępowaniu cywilnym.

Pewnym sposobem sanacji tego

niepożądanego stanu rzeczy byłoby wyłączenie możliwości miarkowania opłaty przez

sąd w przypadku, gdy została już zmniejszona przez komornika sądowego.

f) Dodatkowo należy podnieść okoliczność, która mimo, iż jest oczywista, wciąż jest

ignorowana, tak w niektórych orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego, jak

i niniejszym Projekcie.

Z opłat egzekucyjnych komornik finansuje koszty działalności

egzekucyjnej (art. 35 Ustawy).

Dopiero nadwyżka pobranej opłaty egzekucyjnej

ponad koszty stanowi dochód komornika sądowego.

Stąd też prosta konstatacja, że

funkcją opłaty egzekucyjnej nie jest jedynie wynagrodzenie komornikowi pracy

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

związanej z realizacją powierzonych mu przez Państwo zadań.

Chodzi przy tym

o realizację ogółu powierzonych komornikowi zadań i pokrycie ogółu powstałych

w związku z tym kosztów, a nie tylko kosztów poniesionych w konkretnej sprawie.

Nie

można przy tym podzielić poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 29 stycznia 2013 roku, K 1/11 (OTK-A 2013, nr 1, poz.6),

iż skoro "komornikowi zawsze przysługuje zarówno opłata egzekucyjna (ewentualnie

obniżona) oraz zwrot wydatków gotówkowych poniesionych w toku egzekucji, to nie

można powiedzieć, że założeniem ustawodawcy było przerzucenie na niego kosztów

działalności egzekucyjnej i zobowiązanie go do ponoszenia tych kosztów z własnego

majątku."

Koszty działalności egzekucyjnej komornika obejmują m. in. koszty

osobowe (wynagrodzenia pracowników), koszty lokalu, koszty korespondencji,

na pokrycie których komornik nie może żądać zaliczki w danej sprawie.

Są to niejako

koszty ogólne, niezwiązane z daną sprawą egzekucyjną.

Finansowane są więc

wyłącznie z uzyskanych opłat egzekucyjnych, a więc skoro nadwyżka uzyskanych

opłat stanowi dochód komornika - kosztem jego majątku.

g) Obecnie wyjątkowość miarkowania opłaty stosunkowej nie wynika wprost

z przepisów, nie mniej, biorąc pod uwagę stanowisko Trybunału Konstytucyjnego

chcąc uniknąć niedającej się usunąć sprzeczności między tą instytucją a przepisami

regulującymi finansowanie egzekucji (w szczególności art. 34 i 35 u.k.s.e.

-

odrywającymi wysokość opłaty egzekucyjnej od konkretnego postępowania

egzekucyjnego, a więc i okoliczności danego postępowania, w tym nakładu pracy

komornika sądowego), konieczne jest stosowanie uprawnienia z art. 49 ust. 7 - 1 O

u.k.s.e. z dużym umiarem i ostrożnością, rezerwując dobrodziejstwo tych przepisów

jedynie dla dłużników znajdujących się w wyjątkowych sytuacjach.

Projekt w obecnym

kształcie, wbrew wytycznym Trybunału, rozszerza możliwość obniżenia opłaty

egzekucyjnej na wszystkie sprawy egzekucyjne.

Do tego Projekt znacznie rozszerza

zakres zastosowania obniżonej stawki opłaty stosunkowej (5 %), co w połączeniu

z nieograniczonym miarkowaniem opłaty stosunkowej może zachwiać finansowymi

podstawami egzekucji w Polsce.

Tak daleko idące zmiany winny być wsparte

odpowiednimi analizami prognozującymi wpływ proponowanych rozwiązań

na sytuację finansową komorników, ale też wierzycieli i dłużników.

Art. 49 ust. 1 b.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

h) Uzasadnienie milczy na temat motywów dodania opiniowanego przepisu , lecz

zapewne w intencji twórców Projektu art. 49 ust. 1 b ma stanowić zachętę dla

dłużników egzekwowanych do dobrowolnej spłaty zadłużenia.

i) Wątpliwości budzi określony w przepisie 14 dniowy termin, liczony od wszczęcia

egzekucji.

Należy w tym miejscu zasygnalizować, że w doktrynie sporne jest

zagadnienie dotyczące chwili wszczęcia egzekucji, zatem w konkretnej sprawie może

okazać się sporne zachowanie 14 dniowego terminu, uzasadniające obniżenie opłaty.

j) Nadto nie można wykluczyć, że na skutek skierowania egzekucji

lub częściowe zaspokojenie wierzyciela nastąpi w terminie krótszym niż 14 dni.

Powstanie problem, w jakiej wysokości pobrać opłatę, jeśli dłużnik również w terminie

14 dniowym dokona dobrowolnej wpłaty.

Projekt nie daje odpowiedzi na te pytanie.

k) Dodatkowo, nie znajduje uzasadnienia premiowanie niesolidnego dłużnika.

Skoro

miałby spłacić dług dobrowolnie to oznacza, że byłby to dług co do zasady

bezsporny.

Zatem brak spłaty na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji

zależałby wyłącznie od woli dłużnika.

Bardzo niska opłata stosunkowa w omawianym

przypadku (zaledwie 3 %) może zachęcić dłużników do zwlekania z uiszczeniem

długu aż do momentu wszczęcia egzekucji.

Groźba wszczęcia egzekucji należności

i poniesienia w związku z tym określonych kosztów straciłaby na znaczeniu, co

z pewnością spowodowałoby wzrost zatorów płatniczych.

Opłata egzekucyjna

straciłaby jedną ze swoich kluczowych funkcji -funkcję prewencyjną.

Wobec

wszystkich podniesionych uwag, proponowaną zmianę należy ocenić negatywnie.

l) Zmiany wskazanych wyżej przepisów polegają na określeniu górnej granicy możliwej

do pobrania opłaty, jak również na obniżeniu wysokości opłat.

m) Uzasadnienie nie daje odpowiedzi na pytanie, dlaczego te akurat opłaty mają ulec

zmniejszeniu, na jakiej podstawie obliczono nowe stawki oraz na jakiej podstawie

i według jakiej metodologii obliczono górne granice opłat.

Nie można wykluczyć, iż na

skutek określenia górnej granicy opłaty w niektórych przypadkach wykonywanie

określonych czynności będzie dla komornika nieopłacalne, co może odbić się

na jakości podjętych działań.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

Wewnętrznego, została obniżona aż pięciokrotnie, do 5 % przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego.

Dodatkowo Projekt warunkuje pobranie opłaty

od ogólnej przesłanki konieczności ich poniesienia (projektowany art. 57 in fine).

W praktyce projektowane rozwiązanie może wywołać wiele wątpliwości

interpretacyjnych, Projekt nie daje bowiem odpowiedzi, kiedy udział wskazanych

wyżej służb jest konieczny.

Art. 49 ust. 2.

o) Art. 49 ust. 2 Ustawy ma w ocenie twórców Projektu zrealizować wyrok Trybunału

Proponowana treść budzi szereg wątpliwości.

p) Przede wszystkim nie jest zasadne zastąpienie zwrotu "komornik pobiera" zwrotem

"komornik może pobrać".

Jak już wcześniej wspomniano, opłata egzekucyjna

ma charakter daniny publicznoprawnej i wszelka dowolność w jej pobieraniu

nie powinna mieć miejsca.

Z treści Projektu nie wynika, jakimi przesłankami miałby

kierować się komornik decydując się na niepobranie opłaty, ani też jaką czynnością

procesową miałby od pobrania opłaty odstąpić.

q) Dalsze wątpliwości budzi kwestia żądania przez dłużnika uchylenia postanowienia

wzywającego go do zapłaty opłaty stosunkowej lub żądania zwrotu opłaty

w przypadku jej pobrania przez komornika, jeśli dłużnik przedstawi orzeczenie

Nie jest jasne, czy niemożność przedstawienia orzeczenia oznacza, iż orzeczenie nie

zostało jeszcze wydane, czy też orzeczenie zostało już wydane, ale z innych

przyczyn natury faktycznej nie było możliwe jego przedłożenie.

Nadto, z sentencji

wyroku pozbawiającego tytuł wykonawczy wykonalności najczęściej nie wynika,

z jakiej przyczyny pozbawienie wykonalności nastąpiło.

Niezbędne jest więc

sięgnięcie do uzasadnienia wyroku i dokonanie przez komornika sądowego

prawidłowej oceny motywów sądu orzekającego.

Można mieć wątpliwości,

czy komornik jest uprawniony do merytorycznego badania treści takiego wyroku.

Dodatkowo, uzasadnienie nie zawsze jest sporządzane, więc w przypadku

dysponowania jedynie sentencją wyroku nie będzie możliwości ustalenia przyczyn

pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego, a w efekcie zastosowania

opiniowanego przepisu.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

r) Dalsze wątpliwości budzi sama możliwość żądania od komornika zwrotu pobranej

opłaty egzekucyjnej.

W dacie orzekania o kosztach i obowiązku ich poniesienia

opłata została przez komornika ustalona, a następnie pobrana prawidłowo.

Dodać

należy, że została pobrana na podstawie prawomocnego postanowienia komornika

żądania zwrotu opłaty nawet po 3 latach od jej pobrania stanowi podważenie

prawomocnego postanowienia komornika.

Trudno wymagać od komornika

sądowego, aby w momencie orzekania o kosztach umorzonego postępowania

antycypował przyszłe rozstrzygnięcia niezawisłego sądu.

Podstawą orzeczenia są

okoliczności faktyczne i prawne z chwili orzekania.

Projekt czyni wyłom w naczelnych

zasadach procesu cywilnego.

s) Nie uzasadniono wreszcie, dlaczego obowiązkiem zwrotu opłaty obarczono

komornika sądowego.

To wierzyciel, jako gospodarz postępowania egzekucyjnego

decyduje o wszczęciu, przebiegu i umorzeniu postępowania.

Ponosi więc pełne

ryzyko wszczęcia niecelowej egzekucji i poniesienia w związku z tym kosztów, w tym

opłaty egzekucyjnej.

Skoro wierzyciel, który wie lub też powinien wiedzieć,

że posiadany przez niego tytuł wykonawczy z przyczyn innych niż spełnienie

świadczenia może zostać pozbawiony wykonalności, decyduje się wszcząć

postępowanie egzekucyjne na podstawie tego tytułu, to powinien liczyć się

z poniesieniem stosownych kosztów.

Należy podkreślić, iż w doktrynie (A Marciniak)

postuluje się przywrócenie partycypacji wierzyciela w kosztach postępowania

egzekucyjnego.

t) Nie jest jasne, czy z uwagi na publicznoprawny charakter opłaty egzekucyjnej

dopuszczalna będzie droga sądowa o zwrot tej opłaty.

u) Projekt w obecnym kształcie umożliwia żądanie zwrotu opłaty na podstawie wyroku

pozbawiającego wykonalność zapadłego w okresie do trzech lat od daty pobrania

opłaty, a więc i uprawomocnienia się postanowienia komornika o umorzeniu

postępowania.

Wydaje się, że bardziej właściwe systemowo byłoby zapewnienie

możliwości zwrotu opłaty jedynie w przypadkach, gdy w dacie orzekania przez

komornika o umorzeniu postępowania istniał już prawomocny wyrok pozbawiający

tytuł wykonawczy wykonalności.

Takie rozwiązanie zapewniłoby względną spójność

mechanizmu zwrotu opłaty z zasadami postępowania cywilnego.

8.

Obowiązki Krajowej Rady Komorniczej w zakresie przekazywania dokumentów

Ministrowi Sprawiedliwości.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

a) Opiniowany przepis rozszerza katalog wewnętrznych aktów prawnych samorządu

komorniczego, które Krajowa Rada Komornicza ma obowiązek przekazywać

Ministrowi Sprawiedliwości.

b) Proponowana zmiana nie budzi wątpliwości.

Dalece wątpliwe jest jednak, aby

na skutek przyjęcia Projektu zwiększyła się efektywność nadzoru Ministra

Sprawiedliwości nad samorządem komorników sądowych.

W obecnym stanie

prawnym Minister Sprawiedliwości może żądać od Prezesa Krajowej Rady

Komorniczej i rad izb komorniczych, w razie potrzeby, również innych dokumentów

niż określone w ust. 2.

Oznacza to, iż katalog dokumentów określonych w art. 67 ust.

2 Ustawy nie jest katalogiem zamkniętym.

9.

Pozbawienie Krajowej Rady Komorniczej możliwości prowadzenia działalności

gospodarczej.

a) Projektowana zmiana polegająca na wykreśleniu z zakresu działania Krajowej Rady

Komorniczej prowadzenia działalności gospodarczej nie budzi większych wątpliwości.

b) Podkreślenia wymaga, iż realizując uprawnienie z art. 85 ust. 1 pkt 14 Ustawy

Krajowa Rada Komornicza utworzyła spółkę Currenda sp. z o.o., której jest jedynym

wspólnikiem.

Spółka wytwarza specjalistyczne oprogramowanie dla kancelarii

komorniczych i sądów powszechnych oraz prowadzi działalność wydawniczą.

gospodarczej powinno zatem uwzględniać istnienie tej spółki, jak również wpływ

utraty prawa do prowadzenia działalności gospodarczej na zakres i możliwość

realizacji nałożonych na Krajową Radę Komorniczą obowiązków.

1 O. Przepisy międzyczasowe.

b) Intencją twórców Projektu było jak się wydaje uregulowanie obowiązywania

znowelizowanej Ustawy w czasie tak, aby znalazła zastosowanie dopiero

do postępowań wszczętych po dacie jej wejścia w życie.

c) Wydaje sie, że bardziej właściwe byłaby zmiana art. 2 Projektu poprzez jasne

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Obecnie art. 2 Projektu reguluje jedynie kwestie

poboru opłaty, a Projekt reguluje przecież również inne kwestie.

11.

Termin wejścia w życie ustawy.

Zawarte w art. 3 Projektu sześciomiesięczne vacatio legis nie budzi wątpliwości.

IV.

Uwagi na temat aspektów ekonomiczno -społecznych Projektu.

1.

W Uzasadnieniu wskazano, iż Projekt nie spowoduje negatywnych skutków finansowych

sposób nie uzasadnili tego twierdzenia.

Wydaje się, że tak kategoryczne stwierdzenie

w kontekście projektowanych zmian winno być poprzedzone gruntowną analizą w zakresie

wpływu zmian na dochody budżetu państwa.

Znaczące obniżenie opłat egzekucyjnych oraz

wprowadzenie rozwiązań zachęcających de facto dłużnika do możliwie jak

najdłuższego zwlekania z regulacją należności może spowodować powstanie zatorów

płatniczych i w efekcie negatywnie odbić się na sferze gospodarczej.

2.

Znaczne rozszerzenie katalogu sposobów egzekucji, przy których komornik pobiera

obniżoną stawkę opłaty egzekucyjnej, spowoduje wzrost aktywności terenowej komorników

sądowych.

Czynności terenowe są najbardziej dotkliwe dla dłużników, w szczególności osób

fizycznych.

Zwiększenie intensywności działań terenowych, a w efekcie zwiększenie

uciążliwości egzekucji, może spowodować wzrost liczby przypadków agresji względem

organów egzekucyjnych.

Należy pamiętać, że komornik sądowy w zakresie swoich

ustawowych czynności reprezentuje Państwo.

Podważanie autorytetu czy też wagi urzędu

komornika godzi jednocześnie w autorytet Państwa.

Dodatkowo, intensyfikacja czynności

terenowych pociągnie za sobą zwiększenie czynności z udziałem Policji, co prócz

generowania dodatkowych kosztów spowoduje znaczne obciążenie tej jednostki i może

utrudnić wykonywanie innych ustawowych zadań.

3.

Projekt jest kolejnym aktem prawnym, który obniża wysokość opłat egzekucyjnych oraz

dodatkowo komplikuje mechanizm ich pobierania.

Przenoszenie całego ryzyka

ekonomicznego związanego z wszczęciem postępowania egzekucyjnego na organ

egzekucyjny musi budzić sprzeciw.

Stałe, jednostronne przerzucanie kosztów egzekucji

na komorników sądowych, może w perspektywie uniemożliwić realizację ustawowych funkcji

komornika.

Należy podkreślić, że komornik realizując tytuły wykonawcze działa

z ustawowego upoważnienia Państwa, niejako w jego imieniu.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

4.

Destabilizacja finansowa kancelarii komorniczych, połączona ze zwiększonym dopływem

nowych komorników, może zachwiać systemem egzekucji w Polsce.

Już teraz wiele

nowopowstających kancelarii ma problemy z osiągnięciem rentowności.

Przyjęcie Projektu

ten stan pogłębi.

5.

Drastyczne obniżenie opłat egzekucyjnych przeprowadzone bez pogłębionej analizy

zwłaszcza nowopowstałych, po prostu upadnie.

Warto podkreślić, iż ani obowiązujące

przepisy, ani Projekt nie przewidują procedury postępowania w razie upadłości kancelarii

komorniczej.

W mojej ocenie wierzyciele, których prawa zostaną wskutek upadłości organu

egzekucyjnego naruszone (np. dojdzie do znacznej przewlekłości postępowania

egzekucyjnego) będą mieli otwartą drogę do uzyskania za taki stan rzeczy odszkodowań

od Skarbu Państwa, bo przecież zapewnienie egzekucji orzeczeń sadowych stanowi jedno

z podstawowych zadań państwa.

Ponadto upadłości sądowych organów egzekucyjnych

fatalnie wpłyną na prestiż państwa i powagę jego instytucji.

6.

Bezspornie, skuteczność egzekucji w Polsce jest niezadowalająca.

Znaczący wpływ

na taki stan rzeczy mają regulacje prawne, które w wielu przypadkach chronią interes

dłużnika kosztem wierzyciela.

Projekt wpisuje się w tą niepokojącą tendencję i z pewnością

nie spowoduje wzrostu skuteczności egzekucji.

7.

Przedstawione wyżej uwagi prowadzą do wniosku, że Projekt nie uwzględnia wszystkich

funkcji opłaty egzekucyjnej.

Opłata egzekucyjna, prócz pełnienia funkcji fiskalnej, mającej

na celu pokrycie kosztów działalności egzekucyjnej komornika, pełnią również funkcję

prewencyjną -mają zmotywować dłużnika do dobrowolnej spłaty zadłużenia.

Znaczące

obniżenie wysokości opłaty stosunkowej przy jednoczesnym zapewnieniu nieograniczonej

możliwości miarkowania tej opłaty spowoduje, iż dłużnikowi zwyczajnie nie będzie opłacało

się płacić w terminie.

Niskie opłaty zachęcą do możliwie najdłuższego zwlekania z zapłatą,

co z kolei może wywołać niepożądane skutki w strukturze finansowej wierzyciela, powodując

np. jego niewypłacalność.

Nie sposób uznać, że pogorszenie sytuacji finansowej podmiotów

gospodarki spowodowane przyjęciem Projektu pozostanie bez wpływu na finanse Państwa.

V. Uwagi końcowe.

1.

Przedłożony Projekt należy ocenić negatywnie.

Proponowane zmiany są nieprecyzyjne

lub nieuzasadnione, zaś ich przyjęcie może jedynie pogorszyć stan egzekucji sądowej

w Polsce.

Nieliczne zmiany, ocenione w niniejszej opinii pozytywnie, nie mogą zmienić

ogólnej oceny Projektu.

Ośrodek Badań, Studiów i Legislacji

2.

Istotnym mankamentem Projektu jest lakoniczne Uzasadnienie, pozbawione pogłębionej

analizy skutków ekonomiczno- prawnych Projektu.

3.

Projekt w ocenie opiniującego może stanowić jedynie przyczynek do dalszych prac,

przy czym zasadnym byłaby spójna zmiana Ustawy w szerszym zakresie, obejmująca

kompleksowo zasady finansowania systemu egzekucji w Polsce.

Prosty zabieg legislacyjny

polegający przede wszystkim na obniżeniu opłat egzekucyjnych nie może przynieść

zadowalającego efektu ani doprowadzić do poprawy obecnego, niezadowalającego stanu

egzekucji.

4.

Krajowa Izba Radców Prawnych co do zasady nie jest przeciwna zmianom stawek opłat

egzekucyjnych, jednak każda taka decyzja ustawodawcy winna być poprzedzona gruntowną

i rzetelną analizą w zakresie jej skutków ekonomicznych, przede wszystkim dla finansowania

całego systemu egzekucji sądowej w Polsce.

Opiniowany projekt takiego wymogu

nie spełnia.

Paweł Bieżuński

Radca prawny

PRZEWODNICZĄCY

KRAJOWEJ RADY SĄDOWNICTWA

Nr WOK-020-102/13

Dot.: GMS-WP-173-238/13

Warszawa.}

9 września 2013 r.

Pan Adam PODGÓRSKI

Zastępca Szefa Kancelarii Sejmu

W załączeniu, uprzejmie przesyłam opinię Krajowej Rady Sądownictwa z dnia

SEKRETARIAT Z-CY SZEFA KS

L dz .

....... u ...... u.łUiiiiUI ...... u .......................

..

2 ~-09. lOU

9ata wpływtt ••••••••._ ..............

~---••

Wiceprzewodnicząca

Krm Rad Sądo nictwa

~.li~

SNSA Małgorza

ODPIS

OPINIA

KRAJOWEJ RADY SĄDOWNICTWA

z dnia 13 września 2013 r.

Biuro Krajowej Rady Sądownictwa

ZA ZGODNOŚĆ Z ORYGINAŁEM

D TOR

Wydziału Orga · acyjnego i Kadr

Biura Krajowe· a Sądownictwa

RZECZPOSPOLITA POLSKA

Warszawa, dnia

o~.og.

2013 r.

PROKURATOR GENERALNY

SEKRETARIAT SZEFA KS

PG VII G 025/279/13

L.dz .............................................

.

Data wpływu ........

R.~: ...

Rą_..?,QJ~.

Pan

Lech Czapla

Szef Kancelarii Sejmu

egzekucji, przekazanego do zaopiniowania Prokuratorowi Generalnemu w trybie art. 3

zakresie odnoszącym się do obszaru działania prokuratury.

L( L

PIERWSZY PREZES

SĄDU NAJWYŻSZEGO

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

BSA V- 021 - 306/13

Warszawa, dnia f O ~?

J 2013 r.

Pan

Adam Podgórski

Zastępca

st~~~ ~/;!fv-a~

Stanisław DĄBROWSKI

\_

SĄD NAJWYŻSZV

BIURO STUDIÓW i ANALIZ

Pl. Krasińskich 214/6, 00-951 Warszawa

BSA V-021-306/13

Warszawa, dnia t .ot, 2013 r.

późn. zm.) ma na celu nowelizację niektórych przepisów dotyczących wykonywania

czynności komorniczych, zwłaszcza doprecyzowanie przepisów odnoszących się do

pobierania opłat przez komorników.

Projekt zawiera także propozycję nowego uregulowania możliwości

przeniesienia komornika do innego rewiru, która jednak budzi wątpliwości.

Proponuje

się skreślenie w ustawie art. 15b i dodanie nowego art. 15c.

Przepis zawarty w

proponowanym art. 15c przewiduje, że Minister Sprawiedliwości może przenieść

art. 2, lub uzasadniony interes komornika.

Przepis ten zastąpiłby art. 15b ustawy,

który ma ulec skreśleniu.

Skreślenie art. 15b ustawy spowoduje, że Minister

Sprawiedliwości nie będzie musiał w kwestii przeniesienia komornika zasięgać opinii

Wyeliminowanie opiniodawczej roli tych organów i pozostawienie możliwości

przeniesienia komornika wyłącznej ocenie Ministra Sprawiedliwości, zwłaszcza

wobec braku możliwości odwołania od jego decyzji, należy zaopiniować negatywnie.

Udział opiniodawczy tych organów powinien zostać w ustawie utrzymany.

Ponadto

należy zauważyć, że skoro art. 15b ustawy ma być skreślony, przepis oznaczony w

projekcie jako art. 15c powinien być oznaczony jako art. 15b.

Przemawia za tym

zachowanie ciągłości numeracji i związek treściowy proponowanego art. 15c z

dotychczasowym art. 15b ustaw


corpora: CEN

text:
– Urząd Komunikacji Elektronicznej nie zgodzi się na podwyżki cen hurtowego dostępu do abonamentu i szerokopasmowego dostępu do internetu, zaproponowane przez Telekomunikację Polską w Strategii wsparcia rozwoju inwestycji telekomunikacyjnych w Polsce w latach 2008-2011 – powiedziała we wtorek w radiu PiN Anna Streżyńska, prezes UKE.

Na pytanie, czy Urząd zgodzi się na te podwyżki, odpowiedziała: – No właśnie nie i to jest clou naszego problemu.

To są dwie podwyżki, które mogłyby nastąpić, gdyby (...) oferta na pętlę lokalną działała prawidłowo, byłaby wdrożona i osiągnęła pewien sukces rynkowy, a to jak dotąd nie nastąpiło.

Telekomunikacja Polska przedstawiła niedawno regulatorowi analizę kosztów zaakceptowaną przez audytora, firmę Ernst & Young.

W strategii inwestycyjnej spółka proponuje m.in. podwyższenie kosztów dwóch najbardziej prorynkowych usług – hurtowego dostępu do abonamentu (WLR) i szerokopasmowego dostępu do internetu (BSA) odpowiednio o 59 i 44 proc.

– Sprawdzam, czy wszystko jest OK, ale od tego, że koszty są prawidłowo obliczone jest i tak bardzo długa droga do tego, żeby je zastosować w praktyce, czyli w cennikach detalicznych dla klientów i w ofertach ramowych dla konkurentów TP SA – poinformowała Streżyńska.

Dodała, że liczy, iż do końca tego miesiąca uda się wypracować stanowisko zarówno co do prawidłowości audytu, jak i co do możliwości zastosowania jego wyników w cennikach.

– Jesteśmy co do jednej rzeczy pewni - absolutnie nie mogą nastąpić podwyżki cenowe.

I po drugie – nie może dojść do sytuacji, gdy zastosowanie tych wyników spowoduje antykonkurencyjne oddziaływanie na pozostałych operatorów – powiedziała.

Streżyńska poinformowała, że są takie sytuacje, gdzie ceny detaliczne dla klientów TP są niższe niż ceny hurtowe dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

– W takich przypadkach wyniki tego audytu nie będą w ogóle stosowane.

Będziemy musieli z TP opracować ścieżkę dojścia do stosowania wyników – zapowiedziała prezes UKE.


corpora: wikisources-pl

text:
←Poniedziałek Pamiętnik pani Hanki

Spotkałyśmy się na schodach bec-a-bec.

Gdy ją zobaczyłam, od razu przeczułam, że poznanie musi nastąpić.

Zatrzymała się i z uśmiechem wyciągnęła do mnie rękę.

– Czy pani pozwoli, że się przedstawię – powiedziała po angielsku.

– Nazywam się Elisabeth Normann.

Wymieniłam swoje nazwisko równie uprzejmie.

– Słyszałam od generała Koczyrskiego – mówiła – najprzyjemniejsze rzeczy o pani.

– Generał jest bardzo miły.

A jakże się pani podoba Krynica?...

– Nadzwyczajnie.

Dla kogoś, kto już jest zblazowany komfortem różnych zagranicznych miejscowości kuracyjnych, Krynica ma urok miłego prymitywu.

Najwyraźniej w świecie chciała podtrzymać i przedłużyć rozmowę.

Teraz już nie ulegało dla mnie wątpliwości, że wie ona, kim jestem.

Zaczyna się niebezpieczna gra.

Ano dobrze.

Nie cofnę się przed nią.

Zapytałam z zainteresowaniem:

– Pani na pewno dużo podróżuje?

– O, tak – odpowiedziała.

– Podróże to moja pasja.

– A stale pani mieszka w Londynie?

Zadałam jej to pytanie, by upewnić ją, że nic o niej nie wiem.

Jacek – o ile go znam – na pewno z nią o mnie nie mówił.

Jeżeli zaś mówił, to tylko w tym sensie, że pragnąłby oszczędzić mi zmartwień z powodu tych spraw.

Miss Normann potrząsnęła przecząco głową.

– O, nie.

Właściwie mówiąc nigdzie stale nie mieszkam.

Najczęściej jeszcze w Paryżu.

Spędzam tam co roku dwa lub trzy miesiące.

– Zazdroszczę pani – powiedziałam.

– Ale raczej pani jest Angielką niż Amerykanką.

Sądząc z akcentu i ze sposobu bycia.

– Dziękuję pani – uśmiechnęła się.

– Rzeczywiście jestem Angielką.

Urodziłam się w Birmingham i w Anglii spędziłam swoje młode lata.

Ale później tak jakoś się złożyło, że w ojczyźnie swej bywałam niezmiernie rzadko.

Moi rodzice z jakichś powodów przyjęli obywatelstwo belgijskie.

– A w Polsce pani jest po raz pierwszy?

– O, tak.

Kiedyś bawiłam tu przejazdem zaledwie parę godzin.

Tego nie można liczyć.

Prawda?

Ale i pani, zdaje się, dużo podróżuje?

Przynajmniej generał wspominał mi, że mąż pani jest dyplomatą, a służba w dyplomacji łączy się z częstym zmienianiem miejsca pobytu.

Nieprawdaż?

– Oczywiście – przyznałam.

– Nie podróżowałam jednak tyle, co pani.

Teraz zaś już od dłuższego czasu siedzimy w Warszawie.

Wymieniłyśmy jeszcze kilka zdań zdawkowych uprzejmości i miss Normann poszła do siebie.

Sprawia zupełnie miłe wrażenie.

Jestem ciekawa, dlaczego nie wspomniała ani słowa o stryju Albinie.

Stryj na pewno nie zwierzył jej się z tego, że rodzina nie utrzymuje z nim stosunków.

Zagadkowa kobieta.

Nie mogę pozbyć się jakiegoś podświadomego przeświadczenia, że ukrywa ona w sobie tajemnice znacznie groźniejsze od tych, które znam.

Nie układałam jeszcze żadnych planów.

Cieszę się jednak z tego, że teraz będę mogła bez wzbudzenia jej podejrzeń wstąpić któregoś dnia do niej i rozejrzeć się w jej apartamencie.

Muszę koniecznie zdobyć sobie identyczny o piętro wyżej.

W razie przyłapania mnie, będę mogła się tłumaczyć pomyłką o piętro.

Rozmawiałam z dyrektorem i obiecał mi, że apartament za dwa dni będzie wolny.

Pan Larsen przychodzi teraz na obiady do „Patrii” i jemy razem.

Jest nader interesującym interlokutorem.


corpora: openbooks

text:
Anton Czechow

Dyrektor pod kanapą

(Zakulisowa historia)

tłum.

A. W.

Dawano „Wodewil z przebieraniem się”.

Klaudia Matwiejewna Dolska-Kauczukowa, młoda, sympatyczna artystka, gorąco oddana świętej sztuce, wpadła do swojej garderoby i zaczęła szybko zrzucać z siebie ubranie cyganki, by w jednej chwili włożyć kostium huzarski.

Żeby uniknąć fałd i aby kostium leżał na niej gładko i ładnie, utalentowana artystka zdecydowała się zrzucić z siebie wszystko do cna i włożyć go wprost na kostium Ewy.

Gdy była już rozebrana i kuląc się od lekkiego chłodu, poczęła wygładzać huzarskie rajtuzy, do uszu jej doszło ciche westchnienie.

Otworzyła szeroko oczy i zaczęła się przysłuchiwać.

Jeszcze raz ktoś westchnął i nawet wyszeptał:

— Och, jakże ciężkie nasze grzechy!

Artystka obejrzała się i nie zobaczywszy ku swemu zdumieniu nic podejrzanego w garderobie, zdecydowała się rzucić okiem na wszelki wypadek pod jedyny mebel — pod kanapę.

I oto właśnie tam ujrzała długą figurę ludzką.

— Kto tu jest? — krzyknęła przerażona, odskakując od kanapy i przykrywając się huzarską kurtką.

— To ja… ja — dał się słyszeć spod kanapy drżący głos — niech się pani nie boi, to ja…

Tss!…

W sepleniącym szepcie, podobnym do skwierczenia patelni, artystka z łatwością poznała głos swego dyrektora Indiukowa.

— To pan? — oburzyła się, czerwona, jak piwonja, — Jak… pan śmiał?!

Cały czas tu, stary podlecu, leżałeś?

Tego jeszcze brakowało!

— Droga… gołąbko moja! — zaczął Indiukow, wysuwając swą łysą głowę spod kanapy — nie gniewaj się, najdroższa!

Zabij mnie, zdepcz, jak żmiję, ale bądź cicho!

Nic nie widziałem, nie widzę i widzieć nie chcę.

Niepotrzebnie nawet pani się zakrywa, piękności moja nieopisana!

Niech pani wysłucha starca, stojącego już jedną nogą w grobie.

Tylko po to tu się ukryłem, by ratować życie!

Ginę!

Niech pani patrzy: włosy mi się najeżyły.

Z Moskwy przyjechał mąż mojej Głaszeńki.

Teraz biega po teatrze i czyha na moją zgubę.

Okropne!

Przecież, nie mówiąc o Głaszeńce, jestem mu winien pięć tysięcy.

— A mnie co do tego?

Wynoś się w tej chwili, albo sama nie wiem, co z tobą, ty podlecu jeden, zrobić!

— Tss… złotko, tss!…

Na kolanach błagam, czołgam się.

Gdzie mam się przed nim ukryć, jeżeli nie u pani?

Znajdzie mnie przecież wszędzie, tylko tu wejść się nie ośmieli.

Błagam!

Proszę!

Dwie godziny temu go widziałem.

Stoję sobie podczas pierwszego aktu za kulisami i patrzę, a tu on idzie z widowni na scenę.

— To znaczy, że pan i podczas dramatu tu leżał? — przeraziła się artystka.

— I… i wszystko pan widział?

Dyrektor zaczął szlochać.

— Drżę!

Trzęsę się!

Zabije przeklęty.

Przecież już raz strzelał do mnie w Nowogrodzie…

W gazetach pisali…

— Ach… to ostatecznie jest nie do wytrzymania!

Wynoś się pan, bo już czas mi się ubierać i wyjść na scenę.

Wynoś się, bo… krzyknę, rozpłaczę się głośno albo lampą cisnę w pana!

— Tss!… nadziejo moja, kotwico zbawienia.

Pięćdziesiąt rubli podwyżki — tylko niech mnie pani stąd nie wyrzuca.

Pięćdziesiąt!

Artystka okryła się jakimiś szmatkami, pobiegła do drzwi, by wołać o pomoc, Indiukow czołgał się za nią na kolanach i złapał ją za nogę powyżej kostki.

— Siedemdziesiąt pięć rubli, tylko nie wypędzaj!— zasyczał, dusząc się.

— Jeszcze pół benefisu dodam.

— Kłamiesz!

— Niech mnie Bóg skarze!

Przysięgam.

Żebym przepadł…

Pół benefisu i siedemdziesiąt pięć rubli podwyżki!

Dolska-Kauczukowa wahała się chwilkę, wreszcie odeszła od drzwi.

— Przecież pan kłamie — powiedziała płaczliwie.

— Niech się pod ziemię zapadnę, niech zbawienia nie doczekam!

Czy to ja gałgan jaki, czy co?

— Dobrze, pamiętaj pan — zgodziła się artystka.

— No, właź pan pod kanapę.

Indiukow ciężko westchnął i sapiąc, wlazł pod kanapę, a Dolska-Kauczukowa zaczęła się prędko ubierać.

Palił ją wstyd, że w jej garderobie pod kanapą leży obcy mężczyzna, ale świadomość, że zrobiła to dla świętej sztuki, dodała jej tyle otuchy, że zrzucając z siebie później huzarskie ubranie, nie tylko nie wymyślała, ale nawet wyrażała współczucie:

— Pan się tam powala, Kuzma Aleksieiczu — Bo przecież najrozmaitsze przedmioty stawiam pod kanapę.

Wodewil się skończył.

Artystkę wywoływano kilkanaście razy; ofiarowano jej bukiet ze wstęgami i napisem: „Zostań z nami!”

Wracając po owacjach do swojej garderoby, spotkała za kulisami Indiukowa.

Zawalany i potargany dyrektor promieniał i zacierał ręce z zadowolenia.

— Cha-cha!…

Wyobraź sobie, gołąbeczko! — powiedział, zbliżywszy się do niej — śmiej się ze starego durnia.

Wyobraź sobie, to nie był wcale Pryndin.

Ha-ha!

Do diabła, długa, ruda broda wprowadziła mnie w błąd…

Pryndin też ma długą, rudą brodę.

Omyliłem sie, stary osioł.

He-he!

Niepotrzebniem cię tylko niepokoił, czarodziejko moja.

— Ale niech pan tylko nie zapomni o tym, co mi pan obiecał — powiedziała Dolska-Kauczukowa.

— Pamiętam, pamiętam, złotko moje, ale… gołąbko droga, to nie był Pryndin!

Myśmy się umawiali tylko co do Pryndina, dlaczego więc mam spełniać obietnicę, skoro to nie był Pryndin.

Gdyby to on był — to co innego, a przecież sama widzisz, że się myliłem.

Jakieś dziwadło wziąłem za Pryndina.

— Co za nikczemność — oburzyła się artystka.

— Nikczemność!

Podłość!

— Gdyby to był Pryndin, to rozumie się, miałaby pani zupełne prawo żądać, żebym spełnił obietnicę, a to przecież był licho wie kto.

Może to był jakiś szewc albo za przeproszeniem, krawiec — to ja mam za niego płacić.

Jestem człowiekiem uczciwym…

Rozumiem…

I odchodząc, wciąż gestykulował i mówił:

— Gdyby to był Pryndin, to rozumie się, byłbym zobowiązany, ale przecież to jakiś nieznajomy…

Jakiś, licho go wie, rudy człowiek i wcale nie Pryndin…

-----


text:
czyrak, czerak, ‘wrzód’; prasłowo; rus.

cziriej, bułg. czirka, serb. słowień.

czir (w słowień.

i z nagłosowem s-, szczirowec).

To samo co grec.

skirros (cośmy pożyczyli jako skir, ‘rak’), o ‘wrzodzie’, od przymiotnika skirros, ‘stwardniały’ (na Rusi czir ‘pierwszy, cienki lód’, ‘śrzesz’).


text:
Botero Jan, ur. r. 1540 w Bena, w Piemoncie, nazywany ztąd Benesius, sekretarz św. Karola Boromeusza.

Po śmierci tego świętego, z polecenia kongregacji Propagandy, przedsięwziął podróż, w celu zbadania religijnego stanu w państwach chrześcjańskich W roku 1599 został nauczycielem księcia sabaudzkiego, otrzymał opactwo św. Michała de la Chiusa w Piemoncie; um.

w Turynie 1617 r.

Pierwszy wystąpił przeciwko zasadom Machiavela, w książce Della ragione di siato i dowodził, że nigdy nie należy odstępować od praw moralnych i poświęcać je dla interesu, tém bardziej, że wszystko, co jest niemoralném, staje się szkodliwém.

Należy do pierwszych statystyków: napisał traktat o sile różnych państw w Europie: Relazioni universali, Vicenza 1595.

Obie te prace napisane po włosku, później były tłumaczone na różne języki i wyszły pod różnemi tytułami (na pol. p. t.

Relatiae powszechne, albo nowiny pospolite rozłożone na 5 części, Krak.

1613, 4-o, inne wyd.

ob.

Bandtkie, Hist. drukarń.

I 190...).

Inne pisma, jak naprzykład Vita dei principi christiani, są mniej znane.

(Wetzer).

W. F.


text: berlinka, ‘szkuta, wicina’; Berlin sam, od nazwy osobowej Berla(?), pojawia się nieraz na Zachodzie i Wschodzie słowiańskim.