corpora: wikisources-pl

text:
Boguchwał v.

Bogufał (Boguphalus), tej nazwy drugi biskup poznański, um.

14 Maja 1258 r. we wsi biskupiej Solec.

Znaną jest pod jego imieniem Kronika, od czasów najdawniejszych do 1252 r., którę dalej kontynuować miał (do 1271) Godzisław Baszko (ob.).

Kronice téj przyznają nasi historycy wielką wartość; wydana jest w II t. zbioru Sommersberga, Wroc.

1729—32; oraz w III t. zbioru Miclera de Kolof, i w Bielowskiego Monumenta t. II, tudzież w tłum.

polskiém Kownackiego (Warsz.

1822 r.).

Aug.

Mosbach, w pismach: Godysław Paweł, dwóch imion dziejopisarz polsko-łaciński XIII w.

(Lwów 1867) i Ueber Godyslaw-Paul ein.

poln.

Chronist d. XIII Jahrh.

(Jena.

1872) dowodzi, że autorem całej kroniki jest Godysław Baszko, nie Boguchwał.


Rafał Czyżycki, Marcin Hundert, Rafał Klóska Wydział Zarządzania i Ekonomiki Usług Uniwersytet Szczeciński O LICZBIE ABONENTÓW TELEFONII KOMÓRKOWEJ W POLSCE ZDANIEM TRZECH STATYSTYKÓW Wprowadzenie Poruszana problematyka konferencji wydaje się szczególnie ważna i interesująca, tym bardziej, że w ramach sekcji na temat wpływu procesów elektronizacji w gospodarce i rozwoju e-biznesu na funkcjonowanie rynku telekomunikacyjnego ocenie poddane zostaną przemiany polskiego rynku telekomunikacyjnego oraz wyartykułowane zostaną kierunki rozwoju polskiego rynku usług telekomunikacyjnych.

Zamiłowania związane z zastosowaniem metod statystycznych w procesach analiz, diagnoz i prognoz gospodarczych skłoniły autorów do ostatecznego wyboru tematyki badań.

Przedmiotem rozważań w niniejszym artykule jest statystyczna analiza i ocena zmian liczby abonentów telefonii komórkowej w Polsce jak również podjęta została próba opisu badanego zjawiska na przestrzeni lat 1998-2005 za pomocą odpowiedniego modelu prognostycznego aby na jego podstawie można byłoby zbudować krótkoterminową prognozę (na rok 2006).

Wyniki badań Stosując najczęściej wykorzystywane miary z metod indeksowych1, a mianowicie przyrosty absolutne i indeksy zarówno jednopodstawowe jak i łańcuchowe, przeprowadzono analizę dynamiki liczby abonentów telefonii komórkowej (w tys.) w Polsce w latach 1998-2005 (por. tabela 1).

Na podstawie uzyskanych wyników należy wyciągnąć następujące wnioski: w porównaniu do roku poprzedniego największy bezwzględny wzrost liczby abonentów telefonii komórkowej w Polsce w latach 1998-2005 wystąpił w roku 2005 i wyniósł on wówczas 6 071 000 abonentów (por. ), przy czym stanowiło to wzrost w stosunku do roku 2004 o 26,29% (por. Więcej informacji na temat metod indeksowych i ich zastosowań znaleźć można m.in. w: R.

Czyżycki.

M. Hundert, R. Klóska: Wybrane zagadnienia ze statystyki.

ECONOMICUS, Szczecin 2006, s. 72-78.

346 Funkcjonowanie rynku telekomunikacyjnego i pocztowego w warunkach ...

mimo, że bezwzględne przyrosty liczby abonentów telefonii komórkowej ostatnimi laty są dużo większe niż pod koniec poprzedniej dekady to jednak procentowe zmiany były znacznie wyższe w początkowym okresie lat objętych badaniem; najmniejszy wzrost liczby abonentów telefonii komórkowej w odniesieniu do roku poprzedniego odnotowano w roku 2003, kiedy to liczba aktywnych kart SIM trzech operatorów komórkowych działających w Polsce była o 3,503 mln, tj. o 25,21% wyższa w porównaniu z rokiem 2002; należy jednak podkreślić fakt, iż w roku 2005 w odniesieniu do roku 1998 (początkowego okresu badania przyjętego za podstawę porównań miar jednopodstawowych) liczba abonentów telefonii komórkowej w Polsce wzrosła o 27,223 min ( ), czyli o 1400,36% (por. ).

Tabela 1 Analiza dynamiki liczby abonentów telefonii komórkowej (w tys.) w Polsce w latach 1998-2005 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 1944 3956 6748 9605 13898 17401 23096 29167 - 2012 2792 2857 4293 3503 5695 6071 0 2012 4804 7661 11954 15457 21152 27223 - 2,0350 1,7058 1,4234 1,4470 1,2521 1,3273 1,2629 1 2,0350 3,4712 4,9408 7,1492 8,9511 11,8807 15,0036 Źródło: obliczenia własne na podstawie danych z: Rocznik Statystyczny 2005, GUS, Warszawa 2005, s. 52-53 (lata 1998-2004) i Rzeczpospolita z dnia 8 marca 2006r. (rok 2005).

Z uwagi na fakt, iż przebieg analizowanej liczby abonentów telefonii komórkowej w Polsce w całym przedziale czasowym objętym badaniem jest dosyć regularny, uzasadnione jest obliczenie pewnej miary syntetycznej a mianowicie średniego tempa zmian, które wyniosło 47,24%.

Interpretując uzyskany wynik w sposób następujący: w latach 1998-2005 liczba abonentów telefonii komórkowej w Polsce z roku na rok wzrastała średnio o 47,24% należy jednak pamiętać, że w początkowym okresie badania przyrosty względne były znacznie wyższe niż ostatnio.

Naiwnie bowiem byłoby oczekiwać, że na koniec 2006 roku liczba abonentów telefonii komórkowej miałaby być o blisko połowę wyższa niż w roku 2005, co dawałoby liczbę aktywnych kart SIM około 43 mln.

Poszukując zatem klasycznego modelu, który w sposób zadowalający opisałby tendencję rozwojową analizowanego zjawiska za pomocą pewnej określonej funkcji matematycznej, w której zmienną zależną jest poziom obserwowanego w czasie zjawiska a zmienną niezależną - zmienna czasowa,

Oddziaływanie sektora telekomunikacyjnego na rozwój e-biznesu 347 najlepszym, spośród zaproponowanych, okazał się model trendu potęgowego2 zapisany wzorem: Jego postać zlinearyzowaną: oszacowano metodą najmniejszych kwadratów, przy czym rezultaty ekonometrycznego modelowania liczby abonentów telefonii komórkowej w Polsce w latach 1998-2005 przedstawiono na poniższym wydruku komputerowym programu Statistica 7.1 firmy StatSoft (por. rysunek 1).

Rys. 1 Rezultaty ekonometrycznego modelowania liczby abonentów telefonii komórkowej w Polsce w latach 1998-2005 Źródło: obliczenia i opracowanie własne.

Dokonując oceny jakości zbudowanego modelu należy zwrócić uwagę, że: 1. wysoka wartość współczynnika determinacji i w związku z tym niska wartość współczynnika indeterminacji świadczą o dosyć dobrym dopasowaniu modelu do danych empirycznych; 2 Więcej informacji na temat szacowania parametrów strukturalnych metodą najmniejszych kwadratów nieliniowych modeli szeregów czasowych oraz ich weryfikacji znaleźć można m.in. w: R.

Czyżycki, M. Hundert, R. Klóska: Wybrane zagadnienia z ekonometrii.

ECONOMICUS, Szczecin 2005, s. 88-106.

348 Funkcjonowanie rynku telekomunikacyjnego i pocztowego w warunkach ...

2. weryfikując współczynnik korelacji wielorakiej celem sprawdzenia postawionej hipotezy wobec wykazano, iż na z góry przyjętym poziomie istotności, nawet dużo niższym niż najczęściej stosowany 0,05, należy odrzucić hipotezę zerową na korzyść alternatywnej, co oznacza, że współczynnik korelacji wielorakiej jest statystycznie istotny a tym samym stopień dopasowania modelu do danych empirycznych jest dostatecznie duży; 3. niska wartość odchylenia standardowego reszt świadczy tym że, niewiele różnią się przeciętnie między sobą zlogarytmowane wartości teoretyczne i empiryczne zmiennej objaśnianej; 4. udział odchylenia standardowego składnika losowego w średniej zlogarytmowanych wartości badanej zmiennej objaśnianej jest na zadowalająco niskim poziomie o czym świadczy niska wartość współczynnika zmienności losowej; 5. ocena istotności parametrów strukturalnych przy użyciu testu t-Studenta celem sprawdzenia wobec pozwoliła wyciągnąć wniosek, iż w obu przypadkach na z góry przyjętym poziomie istotności, nawet dużo niższym niż najczęściej stosowany 0,05, należy odrzucić hipotezę zerową na

korzyść alternatywnej a zatem wszystkie parametry strukturalne oszacowanego modelu są statystycznie istotne.

Ekstrapolując oszacowany model otrzymano punktową prognozę liczby abonentów telefonii komórkowej w Polsce w 2006 roku na poziomie około 30,409 mln.

Ta z kolei stanowiła podstawę do zbudowania prognozy przedziałowej na z góry przyjętym poziomie ufności 0,95.

Zakładając zatem, że zaobserwowana dotychczasowa tendencja rozwojowa nie ulegnie zmianie i nie wystąpią inne uwarunkowania3 mogące w jakikolwiek sposób zakłócić mechanizm rozwoju analizowanego zjawiska, z wysokim 95 - procentowym prawdopodobieństwem należy oczekiwać, że przedział liczbowy w przybliżonych granicach od 26,687 min do 34,673 mln jest jednym z tych przedziałów, które pokryją spodziewaną rzeczywistą liczbę abonentów telefonii komórkowej w Polsce w 2006 roku.

W tym miejscu podkreślić jednak należy, że prognoza jest tylko szacunkiem prawdopodobnej realizacji zmiennej prognozowanej na podstawie posiadanej wiedzy o jej dotychczasowym przebiegu sformułowanym w racjonalny sposób oparty na naukowych podstawach.

Prawidłowo zbudowana prognoza może być zatem użyteczna przy podejmowaniu odpowiednich decyzji gospodarczych, podpowiadać decydentom kierunek działań, ale nie wolno do niej podchodzić bezkrytycznie a tym bardziej utożsamiać z daną decyzją.

Zgodzić należy się przy tym z P. Dittmannem, iż: „iluzją jest wiara, że jesteśmy w stanie całkowicie zgłębić 3 Jednym z podstawowych założeń teorii predykcji jest stabilność zarówno prawidłowości ekonomicznej w czasie jak i rozkładu składnika losowego modelu (szerzej na ten temat m.in. w: R.

Czyżycki, M. Hundert, R. Klóska: Wybrane zagadnienia z prognozowania.

ECONOMICUS, Szczecin 2006, s. 9-14).

W przyjętych założeniach posiłkujemy się tu, za J. B. Gajdą, zasadą braku wystarczającego powodu Laplace''a, w myśl której: „jeśli z analizy modelu nie wynikają wystarczająco uzasadnione obawy o to, że model, jego parametry lub zakłócenia są niestabilne - przyjmujemy, iż są one stabilne" (J.B. Gajda: Prognozowanie i symulacja a decyzje gospodarcze.

Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s.141).

Oddziaływanie sektora telekomunikacyjnego na rozwój e-biznesu 349 tajemnice przyszłości4" i J. Greniem, który z kolei podkreśla, że prognozy nie są planami a jedynie pewnymi informacjami planistycznymi wolnymi od wartościowania i stawiania celów5.

Również Z. Czerwiński i B. Guzik stwierdzają, że choć „jest nęcące (...) sprowadzenie problemu „dobrej" prognozy do problemu wyboru racjonalnego działania (lub racjonalnej decyzji)" to „nie ma podstaw do tego, by zawsze utożsamiać sądy o przyszłości z działaniami lub decyzjami podjętymi wskutek wydania tych sądów"6.

Jeden z najlepszych polskich prognostyków - Z. Pawłowski - stwierdza wręcz krótko, że prognozy jedynie pozwalają na racjonalny wybór najlepszego sposobu działania w przyszłości7.

Podejmując zatem określone decyzje mające wpływ na dalszy kierunek rozwoju polskiego rynku usług telekomunikacyjnych należy z odpowiednim dystansem odnosić się do powyższych prognoz.

Podsumowanie Analizując dane statystyczne z lat 1998-2005 o liczbie abonentów telefonii komórkowej w Polsce zauważono wyraźną tendencję rosnącą.

Zakładając zatem, że dynamika badanego zjawiska nie ulegnie zmianie, oczekiwać należy dalszego wzrostu liczby aktywnych kart SIM w Polsce.

Zdaniem analityków ich liczba „przekroczy liczbę Polaków w 2009 r."8 Warto na koniec podkreślić, że nie bez znaczenia dla zaprezentowanych rozważań pozostaje również fakt, iż metody ilościowe znajdują szerokie zastosowanie w procesach analiz, diagnoz i prognoz gospodarczych a przy ich użyciu opis i ocena kształtowania się zmiennych ekonomicznych w czasie lub przestrzeni, jak również przewidywania dotyczące kierunku i charakteru zmian tych zmiennych stają się bardziej precyzyjne.

P. Dittmann: Metody prognozowania sprzedaży w przedsiębiorstwie.

Akademia Ekonomiczna, Wrocław 2000, s.19.

5 Por. J. Greń: Metodologiczne aspekty prognozowania ekonomicznego.

Przegląd Statystyczny 1978 nr 1, PWN, Warszawa 1978, s. 7.

Cytaty pochodzą z: Z. Czerwiński, B. Guzik: Prognozowanie ekonometryczne.

Podstawy teoretyczne i metody.

PWE, Warszawa 1980, s. 40-42.

Por. Z. Pawłowski: Prognozy ekonometryczne.

PWN, Warszawa 1973 , s. 14.

Interesującą analizę pojęć: czas, prognoza i decyzja oraz powiązań między nimi przedstawił A. Smoluk (por. A. Zeliaś (red.): Przestrzeńno-czasowe modelowanie i prognozowanie zjawisk gospodarczych.

Akademia Ekonomiczna w Krakowie, Kraków 1994, s. 31-38).

8 Rzeczpospolita z dnia 8 marca 2006 roku, s. B


text: Babosze, babusze (tur.), trzewiki tureckie, papucie, pantofle.


text:
←Akt IV Dzika kaczka

Akt V

Henryk Ibsen

Pracownia fotograficzna Hialmara.

Szary zimny poranek, światło nieco przyćmione, na szybach szklanego dachu leży mokry śnieg.

Gina w wielkim fartuchu wychodzi z kuchni ze szczotką i ścierką, idąc ku pokojom mieszkalnym.

Jednocześnie drzwiami głównemi od korytarza wchodzi szybko Jadwiga.

GINA

(zatrzymując się).

No cóż?

JADWIGA.

Tak, mamo, zdaje mi się, że jest na dole u Rellinga.

GINA.

A widzisz.

JADWIGA.

Żona odźwiernego mówiła, iż słyszała, że Relling w nocy przyprowadził z sobą dwóch panów.

GINA.

Zaraz to sobie myślałam.

JADWIGA.

Ale to wszystko jedno, skoro on tu przyjść nie chce.

GINA.

Przynajmniej zejdę na dół i rozmówię się z nim.

(Stary Ekdal w szlafroku i pantoflach z zapaloną fajką wchodzi ze swego pokoju).

EKDAL.

Słuchaj, Hialmarze...

Czy Hialmara niema?

GINA.

Niema go ?

już wyszedł.

EKDAL.

Tak rano?

i w taką śnieżną zawieję?

No no.

Sam muszę odbyć mój ranny spacer.

(Odsuwa drzwi od strychu, Jadwiga mu pomaga i drzwi za nim zasuwa).

JADWIGA.

Pomyśl, mamo.

co to będzie, gdy się dziadek dowie, że ojciec nas chce porzucić.

GINA.

Nie gadaj o tem.

Dziadek nie potrzebuje tego wiedzieć.

Szczęście, że go w domu nie było w czasie tej całej szopki.

JADWIGA.

No tak... ale...

(Grzegorz wchodzi głównemi drzwiami).

GRZEGORZ.

Cóż, trafiła pani na ślad jego?

GINA.

Mówią, że jest u Rellinga.

GRZEGORZ.

U Rellinga?

Czyż doprawdy przebywał z tym człowiekiem.

GINA.

Prawdopodobnie.

GRZEGORZ.

Ależ on tak potrzebował samotności, aby się poważnie skupić, rozejrzeć.

GINA.

Ach!

nazwij pan to, jak chcesz!

(Relling wchodzi głównemi drzwiami).

JADWIGA

(biegnąc ku niemu).

Ojciec jest u pana?

GINA

(jednocześnie).

Czy on tam jest?

RELLING.

Jest.

JADWIGA.

I pan nam nic nie mówi?

RELLING.

Bydlę ze mnie.

Ale naprzód musiałem poskromić tamto opętane bydlę, a potem spałem tak doskonale, że...

GINA.

Cóż Hialmar dziś mówi?

RELLING.

Nie mówi ani słowa.

JADWIGA.

Jakto nie mówi wcale?

RELLING.

Ani sylaby.

GRZEGORZ.

Rozumiem to doskonale.

GINA.

Więc cóż on robi?

RELLING.

Leży na sofie i chrapie.

GINA.

Tak, Hialmar strasznie chrapie.

JADWIGA.

Więc śpi?

Spać może?

RELLING.

Tak się zdaje.

GRZEGORZ.

Po tej wielkiej duchowej walce, którą przejść musiał, to rzecz zrozumiała.

GINA.

On nieprzyzwyczajony włóczyć się po nocy.

JADWIGA.

Mamo, to może dobrze, iż on spać może.

GINA.

I ja tak sądzę.

Niema też powodu budzić go tak rano.

(Do Rellinga) Dziękuję panu.

Teraz trzeba sprzątnąć i uporządkować dom ?

a potem.

Chodź, pomóż mi, Jadwiniu.

(Gina z Jadwigą wchodzą do pokojów mieszkalnych).

GRZEGORZ

(zwracając się do Rellinga).

Czy może mi pan wyjaśnić proces moralny, jaki się teraz odbywa w Hialmarze?

RELLING.

Nie zauważyłem doprawdy, żeby w jego duszy odbywał się jaki proces.

GRZEGORZ.

Jakto, w takiej stanowczej chwili, gdy całe jego życie zmienić ma podstawy?

Jakże pan może sądzić, by osobistość taka jak Hialmar...

RELLING.

On ma być osobistością!

on!

W razie nawet, gdyby miał niegdyś skłonność do podobnej anormalności, wypleniono ją zupełnie jeszcze w jego młodych latach.

Mogę pana o tem upewnić.

GRZEGORZ.

Byłoby to rzeczą dziwną, przy wychowaniu, jakie odebrał.

RELLING.

Pan myśli o tych wyrafinowanych histerycznych starych pannach, jego ciotkach?

GRZEGORZ.

Panie, to były kobiety, które nigdy nie zapomniały o wzniosłych zadaniach życia.

Ale dla pana jest to tylko tematem do żartów.

RELLING.

Teraz nie jestem wcale do nich usposobiony.

Wypalił mi on już nie jednę retoryczną tyradę o tych dwóch "macierzyńskich duszach", nie sądzę jednak, by miał dla nich prawdziwe powody wdzięczności.

Nieszczęściem Hialmara jest, że był zawsze uważany w swojem kółku za coś nadzwyczajnego.

GRZEGORZ.

Alboż tak nie jest?

RELLING.

Nigdym nic nadzwyczajnego w nim nie dostrzegł.

Że w to wierzył jego ojciec, to nic dziwnego, bo stary porucznik był głupcem przez całe życie.

GRZEGORZ.

Był przez całe życie człowiekiem gołębiej prostoty.

Ale pan tego nie rozumiesz.

RELLING.

Niech i tak będzie.

Kiedy ukochany, słodki Hialmar, z wielkim trudem i pracą został studentem, uważanym był także przez kolegów za przyszły luminarz.

Był ładny a to przyciąga — biały, rumiany miał właśnie rodzaj urody, jaki się najwięcej podoba podlotkom, a że przytem miał usposobienie wrażliwe, głos wnikający do duszy i tak świetnie umiał deklamować cudze wiersze, przemawiać cudzemi myślami...

GRZEGORZ

(z goryczą).

Czy mówisz pan rzeczywiście o Hialmarze Ekdalu?

RELLING.

Z przeproszeniem tak wygląda bożyszcze, przed którem pan się w proch korzyłeś.

GRZEGORZ

Zdaje mi się jednak, że nie jestem zupełnie ślepym.

RELLING.

Ale nie daleko panu do tego, bo pan także jesteś chory.

GRZEGORZ.

Co do tego, masz pan słuszność.

RELLING.

Tak jest, cierpisz pan na skomplikowaną chorobę.

Naprzód ta niepomiarkowana gorączka sprawiedliwości, potem, co gorsza, potrzebuje pan zawsze przedmiotu fanatycznych uwielbień, fantazyujesz więc na ten temat i nie poprzestając na doskonałościach własnych, wyszukujesz ich jeszcze u innych.

GRZEGORZ.

Nie znajdując ich w sobie, muszę szukać ich około siebie.

RELLING.

Ależ pan się haniebnie oszukujesz.

Ciągle widzisz i słyszysz jakieś nadzwyczajności, które istnieją tylko w twojej wyobraźni.

Ze swemi idealnemi zadaniami trafiłeś do moralnych żebraków.

Ci ludzie są niewypłacalni.

GRZEGORZ.

Skoro ma pan tak liche wyobrażenie o Hialmarze, nie pojmuję, dlaczego szukasz ciągle jego towarzystwa, jaką w niem możesz znajdować przyjemność?

Miły Boże!

z przeproszeniem, jestem czemś nakształt doktora, muszę więc starać się o pozyskanie biednych chorych, mieszkających w jednym ze mną domu.

GRZEGORZ.

Co pan mówi?

Czyż Hialmar jest chory?

RELLING.

Ludzie, ogólnie mówiąc, są chorzy.

GRZEGORZ.

I jakże pan leczy Hialmara?

RELLING.

Moją zwykłą metodą.

Staram się w nim utrzymywać złudzenia życiowe.

GRZEGORZ.

Złudzenia życiowe?

Zapewne źle usłyszałem?

RELLING.

Mówię: złudzenia życiowe, bo widzi pan, są one najlepszym pobudzającym środkiem.

GRZEGORZ.

Czy mogę zapytać, jakie to złudzenie opanowało Hialmara?

RELLING.

Nie.

Takich tajemnic nie zdradzam przed szarlatanami.

Pan mógłbyś popsuć rai kuracyę.

Metoda jednak jest wypróbowaną Zastosowałem ją także do Molviga, wmówiłem w niego demoniczność, tak panie, musiałem użyć aż tak heroicznego środka.

GRZEGORZ.

Więc on nie jest demonicznym?

RELLING.

Do dyabła, chciałbym wiedzieć, co demoniczność może znaczyć?

Jest to naturalnie dzieciństwo które wymyśliłem, ażeby go przy życiu utrzymać.

Gdyby nie to, ten biedny człowiek najlepszego serca byłby już dawno popadł w zwątpienie i pogardę samego siebie...

A potem porucznik Ekdal... ale ten sam podobno wynalazł sobie lekarstwo.

GRZEGORZ.

Porucznik Ekdal.

A on cóż?

RELLING.

Co pan myśli?

Dlaczego ten pogromca niedźwiedzi siedzi z królikami na strychu?

Niema na świecie szczęśliwszego myśliwca nad tego starego, kiedy może się uganiać pomiędzy temi wszystkiemi gratami.

Kilka zeschłych choinek, zachowanych z wigilijnych wieczorów, przedstawia dla niego górskie knieje, kogut i kury mają znaczenie głuszców i cietrzewi, a króliki biegające po strychu — to niedźwiedzie, z któremi on niegdyś spotykał się odważnie wśród świeżych górskich powiewów.

GRZEGORZ.

Nieszczęśliwy porucznik!

widział zniweczone ideały swojej młodości.

RELLING.

Ale, ale... dlaczego pan ciągle używa cudzoziemskiego wyrazu "ideał?" mamy przecież swojskie słowo — "kłamstwo"

GRZEGORZ.

Pan uważa, że te wyrazy są pokrewne?

RELLING.

Tak jak tyfus i zgniła gorączka.

GRZEGORZ.

Panie doktorze, nie będę spokojny, dopóki Hialmara z rąk pańskich nie uratuję.

RELLING.

Byłoby to dla niego rzeczą najgorszą.

Odejmij pan przeciętnemu człowiekowi złudzenia, a jednocześnie odbierzesz ma szczęście (Do Jadwigi, która wchodzi drzwiami od pokoi mieszkalnych).

No, mateczko dzikich kaczek, idę teraz na dół, zobaczyć, czy ojciec do tej pory leży i rozmyśla nad swoim wielkim wynalazkiem.

(Wychodzi).

GRZEGORZ

(Zbliżając się do Jadwigi).

Widzę po pani, że się to jeszcze nie stało?

JADWIGA.

Co?

Ach!

z dziką kaczką?

Nie.

GRZEGORZ.

Zbrakło pani siły woli w ostatniej chwili.

Nieprawdaż?

JADWIGA.

Nie, tej nie zbrakło.

Ale gdym się obudziła i zastanowiła, wydało mi się to tak dziwacznem...

GRZEGORZ.

Dziwacznem?

JADWIGA.

Sama nie wiem.

Wczoraj wieczorem uznałam to zrazu za rzecz piękną; jednak gdym się przespała i znowu zaczęłam rozmyślać, to już tej piękności nie widzę.

GRZEGORZ.

Wychowując się tutaj, musiałaś pani wiele ze swojej indywidualności utracić.

JADWIGA.

O to mi wcale nie chodzi.

Gdyby tylko ojciec tu chciał wrócić.

GRZEGORZ.

Gdyby pani tylko dobrze otworzyła oczy na to, co stanowi wartość życia, gdybyś posiadała prawdziwego ducha ofiary, obaczyłabyś, że wróciłby do ciebie.

Ale ja nie wątpię o tobie, panno Jadwigo.

(Wychodzi głównemi drzwiami.

Jadwiga chodzi po scenie czas jakiś, potem zwraca się do kuchni.

Jednocześnie odzywa się stukanie na strychu.

Jadwiga odsuwa trocha drzwi, wchodzi niemi stary Ekdal i zasuwa je za sobą).

EKDAL.

Marna przyjemność, samemu odbywać ranną przechadzkę.

JADWIGA.

Nie masz ochoty dzisiaj polować, dziadziu?

EKDAL.

Dziś czas nie jest sposobny, tak tam ciemno, że zaledwie można przedmioty rozeznać.

JADWIGA.

Czy nie przychodzi ci chęć polować na co innego niż na króliki?

EKDAL.

A cóż to złego króliki?

JADWIGA.

Ale tak, naprzykład, na dziką kaczkę.

EKDAL.

Ha!

ha!

boisz się, żebym ci dzikiej kaczki nie zabił?

Nigdy w życiu, nie, nigdy!

JADWIGA.

Możebyś, dziadziu, tego nie potrafił, to musi być trudno trafić dziką kaczkę?

EKDAL.

Nie trafiłbym?

zobaczyłabyś!

JADWIGA.

Jakżebyś się zabrał do tego, dziadziu?

To jest, jakbyś strzelał do dzikich kaczek, wszak nie do mojej!

EKDAL.

Potrzeba strzelać w piersi, widzisz to najpewniejsze, tylko trzeba strzelać pod pióra, rozumiesz?

JADWIGA.

W ten sposób trafiane umierają?

EKDAL.

Naturalnie umierają, tylko trzeba celnie strzelać.

Ale muszę się iść stroić.

Hm!

rozumiesz.

(Idzie do swego pokoju.

Jadwiga czeka chwilkę, ukradkiem spoglądając na drzwi, idzie potem do półek, wspina się zdejmuje z górnej pistolet, przygląda mu się.

Gina wchodzi z mieszkania ze szczotką i ścierką.

Jadwiga niepostrzeżona przez nią kładzie pistolet napowrót).

GINA.

Nie stój tam i nie przewracaj rzeczy ojca, Jadwiniu.

JADWIGA

(odchodzi od półki).

Chciałam tylko kurz zetrzeć.

GINA.

Idź lepiej do kuchni i przypilnuj, by kawa była gorąca.

Wezmę ją z sobą na dół, gdy pójdę do ojca.

(Jadwiga wychodzi; Giną porządkuje i zamiata pracownię.

Za chwilę drzwiami głównemi zagląda Hialmar i wchodzi z wahaniem.

Ubrany jest w palto, bez kapelusza, ma włosy zwichrzone, oczy czerwone i przymglone, jest nie umyty).

GINA

(staje ze szczotką w ręku i patrzy na niego).

Och, to ty; przyszedłeś przecie.

HIALMAR

(wchodzi i odpowiada ponurym głosem).

Przyszedłem, ażeby odejść zaraz.

GINA.

Tak, tak, słyszałam już...

Ale o Jezu!

jak ty wyglądasz?

HIALMAR.

Jak ja wyglądam?

GINA.

A twoje piękne zimowe palto!.

Temu się też dostało.

JADWIGA

(we drzwiach kuchennych).

Mamo, czy trzeba? (spostrzega Hialmara, krzyczy z radości i biegnie ku niemu).

Ojciec!

Ojciec!

HIALMAR

(odwraca się i wyciąga ręce, aleby ją odepchnąć).

Precz!

precz! (do Giny).

Weźże ją odemnie.

GINA

(półgłosem).

Odejdź do pokoju, Jadwiniu.

(Jadwiga wychodzi w milczeniu).

HIALMAR

(zajęty wyciąga szufladę ze stołu).

Muszę wziąć z sobą moje książki.

GINA.

Jakie książki?

HJALMAR.

Naturalnie, dzieła naukowe, czasopisma techniczne, które mi są potrzebne do mego odkrycia.

GINA

(szuka na półkach).

Czy to te, nieoprawne?

HIALMAR.

Te właśnie.

GINA

(kładzie pakę poszytów na stole).

Może Jadwinia ma je poprzecinać?

HIALMAR.

Nie potrzeba.

(Krótka pauza).

GINA.

A zatem zostajesz przy swojem, porzucasz nas, Hialmarze?

HIALMAR

(przewracając kartki).

Ma się rozumieć.

GINA.

HIALMAR

(gwałtownie).

Nie mogę tu pozostać, każda chwila rozdziera mi serce.

GINA.

Niech ci Bóg przebaczy, że mogłeś przypuścić o mnie rzecz podobną.

HIALMAR.

A więc, dowiedź.

GINA.

Zdaje mi się, żeś to ty powinien mi

HIALMAR.

Po takiej przeszłości jak twoja...

Są pewne wymagania, chciałbym powiedzieć, pewne idealne zadania...

GINA.

A dziadek?

Cóż z nim będzie?

HIALMAR.

Znam moje obowiązki, zabiorę z sobą niedołężnego ojca.

Idę do miasta, muszę coś wynaleźć (z wahaniem).

Może kto na wschodach znalazł mój kapelusz?

GINA.

Zgubiłeś kapelusz?

HIALMAR.

Miałem go naturalnie, wracając dziś w nocy, to nie ulega żadnej wątpliwości, jednakże rano znaleźć go nie mogę.

GINA.

O Jezu!

gdzieżeś ty chodził z temi nocnemi Markami?

HIALMAR.

Nie pytaj mnie o takie drobiazgi.

Nie jestem w usposobieniu wspominania podobnych szczegółów.

GINA.

Czyś się tylko nie zaziębił, Hialmarze?

(Idzie do kuchni).

HIALMAR

(mówi sam do siebie z goryczą, wybierając wszystko z szuflady).

Jesteś łotrem, Rellingu, prawdziwy z ciebie hultaj.

Nikczemny uwodziciel.

Och!

gdyby mnie kto raz zgładził z tego świata! (kładzie na stronę listy, znajduje przedarty akt darowizny i zbliża przedarte części.

Słysząc nadchodzącą Ginę, kładzie je szybko na stronę).

GINA

(stawia na stole tacę z przygotowaną kawą).

Oto jest coś gorącego, gdybyś chciał się rozgrzać, a ta chleb z masłem i trochę pekeflejszu.

HIALMAR

(spogląda nieznacznie na śniadanie).

Pekeflejsz!

Niczego nie wezmę w usta pod tym dachem, chociaż blizko od dwudziestu czterech godzin nie jadłem.

Ale mniejsza o to.

Moje notatki — moje zaczęte pamiętniki.

— Gdzież jest mój notatnik, ważne papiery? (otwiera drzwi od mieszkania i cofa się).

Ona tam jest także!

GINA.

Boże mój, przecież dziecko gdzieś być musi.

HIALMAR.

Idź stąd (usuwa się ode drzwi, robiąc jej miejsce.

Jadwiga przestraszona wchodzi do pracowni.

Hialmar trzyma rękę na klamce i mówi do Giny).

Nie chcę, ażeby ostatnie chwile, jakie spędzam w mieszkaniu, które mojem być przestało, zatruwali mi obcy (odchodzi do mieszkania).

JADWIGA

(rzucając się w objęcia matki, pyta cicho drżącym głosem).

Czy to mam być ja?

gina.

Idź do kuchni, Jadwiniu, albo nie, idź lepiej do twego pokoju (zwraca się do drzwi, za któremi jest Hialmar).

Poczekaj trochę, nie przewracaj w komodzie, wiem, gdzie są twoje papiery.

JADWIGA

(stoi przez chwilę nieruchoma w trwodze i niepewności, przygryza wargi, ażeby nie wybuchnąć płaczem, potem zaciska ręce kurczowo i szepce).

Dzika kaczka (przysuwa się do półek i bierze pistolet, odsuwa trochę drzwi od strychu, wchodzi i zasuwa je za sobą.

Hialmar i Gina sprzeczają się w przyległym pokoju).

HIALMAR

(wchodzi, niosąc różne papiery, które kładzie na stole).

Ach!

Na cóż się zda podróżny worek, mam tysiące drobiazgów do zabrania.

GINA

(śledząc go wzrokiem).

Możesz rzeczy zostawić, na teraz tylko weź koszulę świeżą i trochę bielizny.

HIALMAR.

Ach!

te nieznośne przygotowania! (zdejmuje palto i rzuca go na kanapę).

GINA.

A tu kawa stoi i stygnie.

HIALMAR.

Hm! (pije bezwiednie jeden łyk, potem drugi).

GINA

(wycierając krzesła).

Najtrudniej będzie ci znaleźć taki strych dla królików.

HIALMAR.

Co!

miałbym wlec jeszcze za sobą króliki i cały ten kram?

GINA.

Sądzę, że ojciec się bez niego nie obejdzie.

HIALMAR.

Musi się jednak obyć.

Ja muszę się wyrzec większych rozkoszy życia.

GINA

(ściera półki).

Czy mam twój flet włożyć do worka.

HIALMAR.

Nie chcę fletu, ale włóż mi pistolet.

GINA.

Chcesz wziąć pistolet?

HIALMAR.

Tak, nabity pistolet.

GINA

(szukając go).

Niema go, musiał ojciec wziąć go tam z sobą.

HIALMAR.

Więc jest na strychu?

GINA.

Musi tam być.

HIALMAR.

Hm!

Samotny starzec.

(Bierze kawałek chleba z maiłem, je i wypija kawę).

GINA.

Gdybyśmy tylko nie byli wynajęli tego pokoju, mógłbyś się tam wprowadzić.

HIALMAR.

Ja?

Miałbym mieszkać pod tym samym dachem!

Nigdy, przenigdy!

GINA

Mógłbyś przynajmniej parę dni pozostać w naszym pokoju.

Byłbyś tam sam zupełnie.

HIALMAR.

Nigdy nie pozostanę w tych murach.

GINA.

No, to na dole u Rellinga i Molviga.

HIALMAR.

Nie wymawiaj nazwiska tych ludzi.

Obrzydliwość mnie bierze, gdy o nich myślę.

O nie, ja pójdę przez burze i śnieżyce, od domu do domu, szukać schronienia dla ojca i siebie.

GINA.

Ale nie masz kapelusza, Hialmarze, zgubiłeś przecież kapelusz.

HIALMAR.

O te dwa wyrzutki, ci bluźniercy!

Kapelusz musi się znaleźć (bierze drugi kawałek chleba z masłem).

Trzeba się o kapelusz postarać, bo nie mam ochoty narażać swego życia (szuka czegoś na tacy).

GINA.

Czego szukasz?

HIALMAR.

Masła.

GINA.

Zaraz przyniosę (idzie do kuchni).

HIALMAR

(wola za nią).

Nie potrzeba, mogę przecież jeść chleb suchy.

GINA

(przynosi masielniczkę).

Oto masz świeżuteńkie (nalewa mu drugą filiżankę kawy; on siada na kanapie, smaruje chleb, je i pije.

Chwila milczenia).

HIALMAR.

Czy nikt zgoła nie przeszkadzałby mi, gdybym tu parę dni przemieszkał?

GINA.

Dobrze, kiedy chcesz.

HIALMAR.

Nie widzę możności załatwić się tak odrazu z rzeczami ojca.

GINA.

Musisz mu przecie naprzód powiedzieć, że nie chcesz dłużej mieszkać z nami.

HIALMAR

(odsuwając filiżankę).

I to jeszcze!

Poruszać znowu te zawiłe stosunki!

Muszę się wprzód namyśleć, mieć trochę spokoju.

Nie mogę w jednym dniu zbyć się tych wszystkich ciężarów.

GINA.

A jeszcze do tego czas taki okropny.

HIALMAR

(odsuwając list Werlego).

Ten papier jeszcze się tu wala?

GINA.

Nie ruszałam go wcale.

HIALMAR.

Mnie przecież o te strzępy nie chodzi.

GINA.

Ja także nie myślę z nich robić użytku.

HIALMAR.

Nie powinny jednak dostać się do śmietnika, przy przeprowadzaniu się taka rzecz mogłaby...

GINA.

Już ja będę uważać.

HIALMAR.

Właściwie, ta darowizna tyczy się przedewszystkiem ojca.

Jego rzeczą jest zrobić z niej, lub nie zrobić użytku.

GINA

(z westchnieniem).

Biedny ojciec.

HIALMAR.

Dla pewności więc... gdzie jest klajster?

GINA

(idzie do pólek).

Oto jest.

HIALMAR.

Jeszcze pędzel.

GINA.

Masz go (przynosi wzmiankowane przedmioty),

HIALMAR

(biorąc nożyczki).

Jeszcze trzeba papieru po drugiej stronie (tnie i klei).

Daleką jest odemnie myśl targnięcia się na cudzą własność, tem bardziej na własność ubogiego starca — i kogoś jeszcze.

Tak, niech tu chwilę poleży, schowaj ten akt gdy wyschnie, nie chcę go więcej widzieć.

(Grzegorz wchodzi głównemi drzwiami).

GRZEGORZ

(trochę zdziwiony).

Jesteś tu jeszcze, Hialmarze?

HIALMAR

(wstaje szybko).

Zwyciężyło mnie znużenie.

GRZEGORZ.

Jak widzę, jadłeś także śniadanie.

HIALMAR.

Ciało niekiedy dopomina się o swe prawa.

GRZEGORZ.

Cóżeś postanowił?

HIALMAR.

Dla człowieka jak ja istnieje tylko jedna droga.

Zbieram właśnie moje najważniejsze rzeczy, ale jak pojmujesz, to wymaga czasu.

GINA

(trochę niecierpliwie).

Gzy mam ci pokój uprzątnąć, czy też rzeczy pakować?

HIALMAR

(rzucając groźne spojrzenie na Grzegorza).

Pakuj i uprzątaj.

GINA

(bierze worek).

Dobrze, więc włożę tutaj koszulę i inne rzeczy (idzie w głąb mieszkania i drzwi za sobą zamyka).

GRZEGORZ

(po krótkiem milczeniu).

Nigdy mi na myśl nie przyszło, by rzeczy tak się obróciły.

Gdzież tu konieczność porzucenia domu i ogniska?

HIALMAR

(chodzi niespokojnie po pokoju).

Więc jak ci się zdaje?

co mam uczynić?

Nie jestem stworzony do cierpienia, potrzebuję mieć wkoło siebie spokój, wesołość, wygodę.

GRZEGORZ.

Alboż ci tego braknie?

Teraz, zdaje mi się, masz właściwy grunt pod nogami, na którym spokój domowy zbudować możesz.

A pomyśl także o twoim wynalazku, powinieneś żyć dla niego.

HIALMAR.

Ach!

nie mów mi o tym wynalazku, ten wynalazek jest jeszcze w lesie.

GRZEGORZ.

Jakto?

Mój Boże, cóż ja właściwie mam wynaleźć?

Inni już wszystko powynajdywali, co dzień trudniej o coś nowego.

GRZEGORZ.

A tyś włożył w to tyle pracy — zmarnowanej.

HIALMAR.

To ten pustak Relling głowę mi zawracał.

GRZEGORZ.

Relling!

HIALMAR.

Tak, on pierwszy zwrócił moję uwagę, że mógłbym coś wynaleźć w dziedzinie fotografii.

GRZEGORZ.

Aha! — więc Relling.

HIALMAR.

Dało mi to wiele szczęścia.

Nie tyle szło o sam wynalazek, ale Jadwinia w niego wierzyła — wierzyła z całą potęgą swej dziecinnej wyobraźni.

To jest, ja — szalony, byłem przekonany, że wierzyła.

GRZEGORZ.

Czy możesz sądzić, że Jadwinia udawała...

HIALMAR.

Alboż ja wiem?

Jadwinia stoi mi na drodze, przysłoniła mi słońce życia.

GRZEGORZ.

Jadwinia?

Doprawdy?

Jakim sposobem przysłania ci słońce?

HIALMAR

(nie odpowiadając).

Jakżem ją niewypowiedzianie kochał.

Jakże czułem się niewypowiedzianie szczęśliwy, wracając do mego ubogiego mieszkania, gdy ona wybiegała naprzeciw mnie z błyszczącemi oczyma.

O!

ufający szaleniec!

Jakżem ją kochał.

Opowiadałem jej o moim wynalazku, marząc, wyobrażając sobie, że ona kocha mnie także bezgraniczną miłością.

GRZEGORZ.

I to miałoby być zudzeniem?

HIALMAR.

Jakże ja to mogę wiedzieć?

Od Giny nic się nie dowiem, ona nie jest w stanie pojąć idealnej strony tej całej kwestyi.

Ale tobie, Grzegorzu, mogę serce otworzyć do głębi.

Zawsze ta straszna wątpliwość — może Jadwinia nie kochała mnie nigdy?

GRZEGORZ.

Możesz się o tem przekonać (słucha).

Ale co to jest?

Jakby krzyk dzikiej kaczki.

HIALMAR.

Kwacze?

Ojciec jest na strychu.

GRZEGORZ.

Jest tam (oczy błyszczą mu radością) Powiadam ci, że biedna, nieoceniona Jadwinia, da ci dowód prawdy swojej miłości.

HIALMAR.

Jakiż dowód dać mi może?

Nie uwierzę żadnym zapewnieniom z jej strony.

GRZEGORZ.

Jadwinia nie pojmuje fałszu.

HIALMAR.

O tem właśnie przekonany nie jestem, Grzegorzu.

Ileż razy Gina z panią Sorby siedziały tu, gawędziły, szeptały Bóg wie co?

A Jadwinia miała zawsze uszy otwarte.

Może ten list z darowizną nie był wcale niespodzianką.

Zdaje mi się nawet, że coś podobnego zauważyłem.

GRZEGORZ.

Jakiż cię zły duch opętał!

HIALMAR.

Nie, tylko mi się oczy otworzyły.

A przytem obaczysz, ta darowizna to tylko początek.

Pani Sorby zawsze obdarza Jadwinię, a teraz będzie mogła dla niej uczynić, co tylko zechce, może ją od nas zabrać, gdy jej się tak podoba.

GRZEGORZ.

Jadwinia nigdy cię nie porzuci.

HIALMAR.

Nie można się na to spuszczać.

Gdy tamci będą tego chcieli i skiną na nią pełnemi rękoma...

Ach!

a ja, com ją tak niewypowiedzianie kochał, byłbym najszczęśliwszym, gdybym ją był mógł ostrożnie za rękę prowadzić jak dziecię lękające się ciemności, czuję teraz tylko dręczące przekonanie, że biedny fotograf, mieszkający na poddaszu, nigdy nie był dla niej całym światem.

Ona tylko zręcznie starała się być z nim dobrze do czasu.

GRZEGORZ.

HIALMAR.

To właśnie jest najokropniejsze, iż nie wiem, w co mam wierzyć, i nigdy tego wiedzieć nie będę.

Ty oczywiście wątpisz, iż tak jest, jak ja mówię.

Ha!

ha!

zanadto polegasz na idealnych zadaniach, mój dobry Grzegorzu.

Gdy przyjdą tamci, mówię o tych, co mają pełne ręce, i powiedzą dziecku: "U nas będziesz używała życia"...

GRZEGORZ

(szybko).

I cóż sądzisz, żeby się wówczas stało?

HIALMAR.

A gdybym ja ją potem zapytał: "Jadwiniu, czyś gotowa poświęcić mi swoje życie? (śmieje się ironicznie).

Ślicznie dziękuję.

Usłyszałbyś, jaką dałaby odpowiedź.

(Słychać na strychu strzał pistoletowy).

GRZEGORZ

(głośno z radością).

Hialmarze!

HIALMAR.

Ach!

tam znowu polowanie.

GINA

(wchodzi).

Zdaje mi się, Hialmarze, że tam dziadek sam gospodaruje na górze.

HIALMAR.

Idę tam.

GRZEGORZ

(z żywością).

Czekaj chwilę.

Czy wiesz, co to było?

HIALMAR.

Naturalnie, że wiem.

GRZEGORZ.

Nie wiesz, ale ja wiem.

To był dowód.

HIALMAR.

Jaki dowód?

GRZEGORZ.

Ofiara dziecka.

Ona zleciła dziadkowi, by zabił dziką kaczkę.

HIALMAR.

Zabił dziką kaczkę?

GINA.

Co znowu?

HIALMAR.

Ależ w jakim celu?

GRZEGORZ

Chciała ci ofiarować, co miała najdroższego na świecie, w nadziei, że odzyska twoję miłość.

HIALMAR

(wzruszony).

Drogie dziecko!

GINA.

Skądże jej to przyszło?

GRZEGORZ.

Ona pragnęła tylko twojej miłości, Hialmarze, czuła, że bez niej żyć nie może.

GINA

(tłumiąc łzy).

Widzisz, Hialmarze.

HIALMAR.

Gino, gdzie ona jest?

GINA

(szlochając).

Biedaczka, siedzi tam w kuchni.

HIALMAR

(idzie, otwiera drzwi od kuchni i woła).

Jadwiniu, chodź tutaj, chodź do mnie (rozgląda się po kuchni ).

Tam jej niema.

GINA.

Więc jest w swoim pokoju.

HIALMAR

(z głębi).

Nie, tu jej także niema (powraca).

Musiała wyjść.

GINA.

Nie chciałeś cierpieć jej w domu.

HIALMAR.

O, niechby wróciła jaknajprędzej — żebym jej mógł powiedzieć...

Teraz wszystko znów będzie dobrze.

Grzegorzu, zaczynam wierzyć, że możemy jeszcze rozpocząć nowe życie.

GRZEGORZ (spokojnie).

Wiedziałem o tem, przez dziecko powróci spokój i zgoda.

(Stary Ekdal ukazuje się we drzwiach swego pokoju, ubrany w mundur porucznikowski i przypasuje sobie szablę).

HIALMAR

(zdumiony).

Ty tutaj jesteś, ojcze?

GINA.

Czyś strzelał w swoim pokoju?

EKDAL

(zbliżając się z gniewem).

To ty teraz, Hialmarze, sam chodzisz na polowanie?

HIALMAR

(niespokojny ).

Toś nie ty strzelał na strychu?

EKDAL.

Co?

Ja miałem strzelać!

GRZEGORZ

(do Hialmara ).

Sama zabiła dziką kaczkę.

HIALMAR.

Co to znaczy? (śpieszy na strych zagląda i krzyczy).

Jadwinia!

GINA

(biegnąc do drzwi ).

Jezu!

HIALMAR

(wchodząc na strych).

Leży na ziemi!

GRZEGORZ.

Leży! (śpieszy za Hialmarem).

GINA

(jednocześnie).

Jadwinia (biegnie na strych i tam woła).

Nie!

nie!

nie!

EKDAL.

Ha!

ha!

czy i ona zaczęła strzelać.

(Hialmar, Gina i Grzegorz, wnoszą Jadwigą do pracowni, w zwieszonej, kurczowo zaciśniętej prawej ręce Jadwiga trzyma pistolet).

HIALMAR

(przerażony).

Pistolet musiał wystrzelić, ona ugodzoną została.

Wołać ratunku!

Ratunku!

GINA

(wybiega wołając).

Panie Relling, doktorze!

Chodź jak najprędzej.

(Hialmar i Grzegorz kładą Jadwigą na kanapie).

EKDAL

(cicho).

Las się mści.

(klęcząc przy Jadwidze).

Zaraz odzyska przytomność.

Zaraz odzyska przytomność.

Tak, tak!

odzyska!

GINA

(która wróciła).

Gdzie jest raniona?

Nie widzę!

(Relling wchodzi szybko a za nim Molvig bez kamizelki i krawata w rozpiętym surducie).

RELLING.

Co się tu stało?

GINA.

Oni mówią, że Jadwiga się zastrzeliła.

HIALMAR.

Ratuj.

RELLING.

Zastrzeliła się? (odsuwa na bok stół i bada Jadwigę).

HIALMAR

(spogląda na niego z trwogą).

To przecież nie może być niebezpieczne?

Co?

Krwi prawie nie widać.

Niema niebezpieczeństwa?

Prawda?

RELLING.

Jak się to stało?

HIALMAR.

Czy ja wiem?

GINA.

Chciała zastrzelić dziką kaczkę.

RELLING.

Dziką kaczkę!

HIALMAR.

Zapewne pistolet sam wystrzelił.

RELLING.

Hm!

tak.

EKDAL.

Las się mści, a przecież ja się nie boję.

(Wchadzi na strych i drzwi za sobą zasuwa).

HIALMAR

(do Rellinga).

Dlaczego nic nie mówisz?

RELLING.

Kula trafiła w piersi.

HIALMAR.

Ale przyjdzie do siebie?

RELLING.

Widzisz przecież, że ona nie żyje.

GINA

(wybuchając płaczem).

Dziecko!

Dziecko!

GRZEGORZ

(ochrypłym głosem).

W głębinach morskich.

HIALMAR

(zrywając się).

Nie, nie, ona życ musi.

Niech cię Bóg błogosławi, doktorze — ale niech ona żyje, chociażby chwilę, abym jej mógł powiedzieć, jak ja ją zawsze kochałem.

RELLING.

Kula przeszyła serce.

Nastąpił krwotok wewnętrzny.

Śmierć natychmiastowa.

HIALMAR.

A ja, com ją od siebie odpędzał jak zwierzę, ona przerażona uciekła na strych i umarła z miłości dla mnie (szlocha).

O nie módz tego nigdy naprawić.

Nigdy jej tego nie módz powiedzieć (zaciska pięści).

O ty!

tam w górze!

jeżeli jesteś!

Dlaczegoż mi to uczynił?

GINA.

Cicho!

cicho!

Nie mów takich okropnych rzeczy.

Widać nie mieliśmy prawa jej tu zatrzymać!

MOLVIG.

Dzieweczka nie umarła, ale śpi.

RELLING.

Dzieciństwo.

HIALMAR

(uspokojony idzie do kanapy i skrzyżowawszy ramiona patrzy na Jadwigę).

Oto leży martwa i niema.

RELLING

(probuję wyjąć z ręki Jadwigi pistolet).

Jakże go trzyma mocno.

GINA.

Daj pan pokój — złamiesz jej palce.

Niech zatrzyma pistolet w ręku.

HIALMAR.

Niech go z sobą zabierze.

GINA.

Niech tak zostanie.

Ale dziecko nie powinno leżeć tutaj, jakby na pokaz.

Trzeba ją zanieść do jej pokoju.

Pomóż mi, Hialmarze.

(Hialmar i Gina biorą pomiędzy siebie Jadwigę).

HIALMAR

(niosąc córkę).

O Gino!

Gino!

Czy ty to zniesiesz?

GINA.

Musimy jedno drogiemu dopomódz.

Każde z nas ma ją teraz napoły.

MOLVIG

(wyciąga ręce i mruczy).

Niech pan będzie pochwalony.

Z prochu powstałaś, w proch się obrócisz.

RELLING

(szepcze).

Milczże, człowieku, jesteś pijany.

(Hialmar i Gina wynoszą ciało przez drzwi kuchenne, Relling zamyka je za niemi, Molvig wysuwa się przez drzwi od korytarza).

RELLING

(zbliża się do Grzegorza i mówi).

Nikt we mnie nie wmówi, że to był strzał przypadkowy.

GRZEGORZ

(zdrętwiały z przerażenia stoi w osłupieniu).

Nikt nie może powiedzieć, jakim sposobem stała się ta rzecz okropna.

RELLING.

Nabój spalił gorset.

Musiała pistolet przyłożyć do piersi i wystrzelić.

GRZEGORZ.

Jadwiga nie umarła napróżno.

Widział pan, jak boleść ukazała wszystkie wzniosłe strony Hialmara.

RELLING.

Każdy niemal ma taką podniosłą chwilę, gdy Jest pogrążony w boleści nad trupem osoby ukochanej.

Ach!

jak sądzisz, czy długo potrwa u niego ten nastrój?

GRZEGORZ.

Powinien trwać i wzrastać przez całe życie.

RELLING.

Nie upłynie rok, a Jadwinia będzie tylko dla niego pięknym tematem do deklamacyi.

GRZEGORZ.

Jak pan możesz mówić tak o Hialmarze?

RELLING.

Pomówimy o tem, gdy pierwsza trawa porośnie na jej grobie.

Ujrzysz pan wówczas, jak będzie łkając opowiadał o "Dziecku, zbyt wcześnie wyrwanem ojcowskiej miłości".

Obaczysz pan, jak sam siebie nabalsamuje podziwem nad swemi wzruszeniami, cierpieniem, zatem nad własną osobą.

O, wierz mi pan, tak będzie.

GRZEGORZ.

Gdybyś pan miał słuszność a nie ja, niewarto byłoby żyć.

RELLING.

Życie mogłoby być wcale znośne, gdybyśmy się tylko ustrzegli od tych kochanych marzycieli, którzy nachodzą nasze domy ze swemi idealnemi zadaniami.

GRZEGORZ

(do siebie).

W takim razie, rad jestem z mego przeznaczenia.

RELLING.

Z przeproszeniem, a jakież to przeznaczenie?

GRZEGORZ

(odchodząc).

Być trzynastym przy stole.

RELLING.

Do licha, temu wierzę.


corpora: sejm

text:
Druk nr 215

Warszawa, 22 lutego 2012 r.

SEJM

RM 10-12-12

Pani

Ewa Kopacz

Marszałek Sejmu

1)

2)

1) w art. 6 w ust. 1 po pkt 4a dodaje się pkt 4b i 4c w brzmieniu:

organizacjami samorządu gospodarczego.”;

1)

2)

Nr 161, poz. 1277, Nr 168, poz. 1323 i Nr 201, poz. 1540, z 2010 r.

Nr 28, poz. 143 i 146, Nr 107, poz. 679,

Nr 127, poz. 857, Nr 155, poz. 1035 i Nr 239, poz. 1592 oraz z 2011 r.

Nr 234 poz. 1385 i 1386 i Nr 240, poz.

1429.

3) w art. 12a:

„7a) przeciwdziałania wykluczeniu cyfrowemu;

„9) koordynacji interoperacyjności.”;

kinematografii;”;

zakresie przekształceń własnościowych mienia komunalnego, jak również prowadzić

działania związane ze wspieraniem rozwoju i promocją rynku finansowego w Polsce,

w szczególności przez promocję inwestowania na rynku kapitałowym w ramach

prowadzonych procesów prywatyzacyjnych.”;

3)

) wprowadza się następujące zmiany:

„4) minister właściwy do spraw administracji publicznej - jeżeli zbiórka ma być

b) uchyla się ust. 2;

2) art. 5 otrzymuje brzmienie:

Art. 3.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r.

- Kodeks postępowania cywilnego

4)

) w art. 461 § 2

1

otrzymuje brzmienie:

3)

4)

2

„§ 2

1

odwołanie od decyzji organu emerytalnego określonego przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, wojskowego organu emerytalnego albo organu emerytalnego

5)

) w art. 219 pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) podlegających przepisom obowiązującym w jednostkach podległych

wewnętrznych,”.

6)

) art. 2 otrzymuje brzmienie:

654, Nr 129, poz. 735, Nr 138, poz. 806 i 807, Nr 144, poz. 854 , Nr 149, poz. 887, Nr 224, poz. 1342, Nr 233,

poz. 1381 i Nr 234, poz. 1391.

5)

149, poz. 887 i Nr 232, poz. 1378.

6)

149, poz. 887 i Nr 205, poz. 1206.

3

2) wyznaczonych do wykonywania zadań poza wojskiem oraz służbami podległymi

stanowiskach wymienionych w art. 1.”.

z 2011 r.

Nr 212, poz. 1263 i Nr 113, poz. 657) art. 20 otrzymuje brzmienie:

Ochrony Rządu, jednostkach organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej

finansowana z budżetu państwa.

1) na terenie urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

tego ministra,

2) na terenie podmiotów leczniczych tworzonych przez ministra właściwego do

działania tej Inspekcji.

Spraw Wewnętrznych na terenie obiektów Agencji Bezpieczeństwa

1687) w art. 145g ust. 2 otrzymuje brzmienie:

właściwego do spraw wewnętrznych, zapewnia je Rada Ministrów.”.

4

7)

) w art. 101 w ust. 1 i 2 wyrazy

„ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkalnictwa”

zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki

następujące zmiany:

1) art. 12 otrzymuje brzmienie:

funkcjonowaniem systemu powiadamiania ratunkowego.”;

2) art. 14e otrzymuje brzmienie:

ratunkowego,

mowa w art. 14a ust. 5,

powiadamiania ratunkowego oraz liczby stanowisk dyspozytorów medycznych

sprawnego funkcjonowania.”.

8)

) w art. 1 w ust. 2

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

budżetowej, niebędących funkcjonariuszami lub żołnierzami zawodowymi, a Minister

7)

poz. 1015, Nr 171, poz. 1016 i Nr 230, poz. 1371.

8)

poz. 467 i Nr 89, poz. 589, z 2008 r.

Nr 86, poz. 522 i Nr 237, poz. 1654 i 1656, z 2009 r.

Nr 157, poz. 1241

oraz z 2011 r.

Nr 45, poz. 235 i Nr 291, poz. 1707.

5

funkcjonariuszami służby więziennej, określą w drodze rozporządzenia:”.

oraz z 2011 r.

Nr 22, poz. 114 i Nr 185, poz. 1092) wprowadza się następujące

zmiany:

1) tytuł rozdziału 7a otrzymuje brzmienie:

„Wykonywanie zadań Agencji przez Zarząd Zasobów Mieszkaniowych

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”;

2) użyte w art. 78a ust. 1 - 3 i ust. 5, art. 78b ust. 1, art. 78c ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a i

d, art. 78d ust. 1, art. 78e ust. 1 i art. 78f ust. 2, w różnym przypadku, wyrazy

„Zarząd Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i

„Zarząd Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.”.

(Dz. U. Nr 106, poz. 491, z późn. zm.

9)

) wprowadza się następujące zmiany:

w odpowiednim przypadku wyrazami „urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw wewnętrznych”;

2) użyte w art. 7 ust. 2 oraz art. 9 ust. 2, w różnym przypadku, wyrazy „Minister

3) w art. 8 uchyla się ust. 2.

10)

) w art. 40 § 2 otrzymuje brzmienie:

9)

10)

z 2004 r.

Nr 93, poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r.

Nr 163, poz. 1363 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.

Nr 104, poz. 708 i Nr 226, poz. 1648, z 2007 r.

Nr 123,

poz. 849, z 2008 r.

Nr 96, poz. 620 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r.

Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62, poz. 504,

Nr 98, poz. 817, Nr 108, poz. 911, Nr 115, poz. 963, Nr 190, poz. 1475, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589,

z 2010 r.

Nr 34, poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842 i Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r.

Nr 39, poz. 201

i 202, Nr 112, poz. 654, Nr 129, poz. 734, Nr 185, poz. 1092, Nr 217, poz. 1280 i Nr 240, poz. 1431.

6

11)

) w art. 140d pkt 4 otrzymuje brzmienie:

12)

) w art. 26 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

prowadzone są biblioteki w podmiotach leczniczych w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, w domach pomocy społecznej, w zakładach karnych,

wewnętrznych.”.

13)

) w art. 4 pkt 20 otrzymuje brzmienie:

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, służb kontroli celnej, ratownictwa oraz

14)

11)

poz. 1013, Nr 152, poz. 1018, Nr 182, poz. 1228, Nr 219, poz. 1443, Nr 225, poz. 1466 i Nr 257, poz. 1726,

z 2011 r.

Nr 30, poz. 151, Nr 92, poz. 530, Nr 102, poz. 585, Nr 106, poz. 622, Nr 171, poz. 1016, Nr 204,

poz. 1195, Nr 205, poz. 1210, Nr 208, poz. 1240 i 1241, Nr 222, poz. 1321, Nr 227, poz. 1367, Nr 244,

12)

Nr 112, poz. 654 i Nr 207, poz. 1230.

13)

oraz z 2011 r.

Nr 230, poz. 1373.

14)

7

„2) resortu spraw wewnętrznych - wymaga zgody wojewody, wydanej w

15)

) użyte w art. 4 ust. 3 pkt 4, art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 23

ust. 5, art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 3 i art. 27 wyrazy „Centrum MSWiA” zastępuje

się wyrazami „Centrum MSW”.

16)

) wprowadza się następujące zmiany:

„2) minister właściwy do spraw wewnętrznych,”,

b) pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) ministra właściwego do spraw zagranicznych,”;

2) w art. 30 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

3) art. 34 otrzymuje brzmienie:

ochrony fizycznej, jednostki uprawione do przeprowadzania badań oraz wzory

4) w art. 35 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

5) art. 54 otrzymuje brzmienie:

z bronią.”;

Nr 106, poz. 622, Nr 115, poz. 673, Nr 129, poz. 732, Nr 130, poz. 762, Nr 135, poz. 789, Nr 163, poz. 981,

Nr 187, poz. 1110 i Nr 224, poz. 1337.

15)

1382, z 2003 r.

Nr 223, poz. 2215, z 2007 r.

Nr 166, poz. 1172, z 2010 r.

Nr 96, poz. 620 oraz z 2011 r.

Nr 112,

16)

8

6) użyte w art. 6 ust. 1, art. 13, art. 16, art. 19 ust. 2, art. 23 ust. 1, art. 30 ust. 5, art.

38 ust. 6, art. 39 ust. 2, art. 46 ust. 2 i art. 47, w różnym przypadku, wyrazy

17)

) wprowadza się następujące zmiany:

przedsiębiorstwa;”;

2) w art. 35 w ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Zarządzenie wymaga uzgodnienia z Ministrem Sprawiedliwości i ministrem

1117, z późn. zm.

18)

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych.”.

19)

) wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 52 otrzymuje brzmienie:

„Art. 52.

Organy wymiaru sprawiedliwości, prokuratury, organy i jednostki

właściwemu do spraw zagranicznych i odpowiednio Szefowi Agencji

zadań Instytutu Pamięci, o których mowa w art. 1.”;

2) w art. 52f pkt 1 otrzymuje brzmienie:

Ministra Sprawiedliwości oraz ministra właściwego do spraw zagranicznych, a

17)

z 2009 r.

Nr 69, poz. 589 i Nr 143, poz. 1164, z 2010 r.

Nr 109, poz. 709 i Nr 257, poz. 1724 oraz z 2011 r.

Nr 75, poz. 398 i Nr 117, poz. 676.

18)

poz. 669 i Nr 161, poz. 1278, z 2010 r.

Nr 240, poz. 1601 oraz z 2011 r.

Nr 205, poz. 1203.

19)

poz. 561, Nr 85, poz. 571 i Nr 140, poz. 983, z 2009 r.

Nr 178, poz. 1375 oraz z 2010 r.

Nr 79, poz. 522, Nr 94,

poz. 602, Nr 182, poz. 1228 i Nr 201, poz. 1335.

9

jednostki organizacyjne;”.

20)

) w

art. 3 pkt 14 otrzymuje brzmienie:

„14) zamawiającym - rozumie się przez to podmioty zamawiające uzbrojenie, sprzęt

wojskowy lub usługi na potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa,

w szczególności komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej lub komórki

42, poz. 276, z późn. zm.

21)

) wprowadza się następujące zmiany:

1) użyte w art. 5 ust. 4 pkt 2, art. 33e ust. 2, art. 33k ust. 2, art. 63 ust. 2 pkt 2 i art. 124

ust. 1 pkt 2, w różnym przypadku i liczbie, wyrazy „państwowy inspektor sanitarny

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”;

2) w art. 33j w ust. 3 pkt 8 otrzymuje brzmienie:

22)

) w art. 9a w ust. 3 wprowadzenie do

wyliczenia otrzymuje brzmienie:

23)

) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 8 pkt 4 otrzymuje brzmienie:

wyznaczony przez Prezesa Rady Ministrów - jeżeli stan klęski żywiołowej

20)

poz. 972, z 2002 r.

Nr 37, poz. 332, Nr 74, poz. 676 i Nr 81, poz. 733, z 2004 r.

Nr 19, poz. 177 i Nr 238,

poz. 390, z 2006 r.

Nr 251, poz. 1845, z 2007 r.

Nr 50, poz. 331 oraz z 2009 r.

Nr 170, poz. 1332.

21)

22)

1195.

23)

i Nr 191, poz. 1410, z 2007 r.

Nr 89, poz. 590, z 2009 r.

Nr 11, poz. 59 oraz z 2011 Nr 222, poz. 1323.

10

2) w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym, w porozumieniu

do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, w drodze

żywiołowej przy jednoczesnym zminimalizowaniu uciążliwości wynikłych dla

24)

) art. 85

otrzymuje brzmienie:

25)

) kompetencje

organów właściwych do powoływania komisji powypadkowych, ustalania prawa do

do funkcjonariuszy odpowiednio: komisjom lekarskim podległym Szefowi Agencji,

właściwej Agencji.”.

późn. zm.

26)

) w art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

celny Wspólnoty i wyprowadzania poza ten obszar, a także nadawania

do spraw wewnętrznych, mając na uwadze prawidłową realizację obrotu

towarowego oraz uproszczenie formalności celnych przed organami celnymi.”.

27)

) w art. 78 ust. 7a otrzymuje brzmienie:

24)

25)

26)

11

28)

) wprowadza się następujące zmiany:

„2a) minister właściwy do spraw administracji publicznej;”,

2) w art. 14:

spraw administracji publicznej wojewódzkiego planu zarządzania kryzysowego,”,

29)

)

w art. 78 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.”.

27)

28)

poz. 716 i Nr 131, poz. 1076, z 2010 r.

Nr 240, poz. 1600 oraz z 2011 r.

Nr 22, poz. 114.

29)

789, Nr 152, poz. 897, Nr 163, poz. 981, Nr 170, poz. 1015 i Nr 178, poz. 1060.

12

30)

) użyte w art.

7 ust. 4 pkt 1, art. 24 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i art. 43 pkt 1, w różnym przypadku,

wyrazy „Państwowa Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

„Państwowa Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”.

31)

) wprowadza się następujące zmiany:

2) w art. 121 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

mieszaninach (Dz. U. Nr 63, poz. 322) w art. 29 wprowadzenie do wyliczenia

otrzymuje brzmienie:

„Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzeń, o których

mowa w art. 1 ust. 1, sprawują, w zakresie swojej właściwości, Państwowa Inspekcja

Sanitarna, Państwowa Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz

Wojskowa Inspekcja Sanitarna, a także:”.

wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 5 ust. 8 otrzymuje brzmienie:

rozporządzenia, tryb wypłaty i szczegółowy tryb zwrotu zasiłku oraz wzór

uzyskania danych niezbędnych do identyfikacji rodziny lub osób, którym ma być

przyznany zasiłek, oraz potrzebę określenia treści oświadczenia, o którym mowa

w ust. 5, a także mając na względzie zapewnienie sprawnego i terminowego

30)

31)

poz. 1228 oraz z 2011 r.

Nr 63, poz. 322, Nr 73, poz. 390, Nr 117, poz. 677, Nr 134, poz. 779 i Nr 171,

poz. 1016.

13

wypłacania zasiłku poszkodowanym oraz skuteczności zwrotu nienależnie

uzyskanego zasiłku.”;

2) w art. 34 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

Głównego Państwowej Straży Pożarnej, występuje do ministra właściwego do

ochotniczych straży pożarnych.

Po przyznaniu środków przez ministra właściwego

) i niezakończone do tego dnia

właściwego do spraw administracji publicznej.

wewnętrznych i realizujący do tego dnia zadania, które zostają przekazane

niniejszą ustawą ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej, stają

niniejszej ustawy, zawiadomić na piśmie członków korpusu służby cywilnej, o

pracy.

Przepis art. 23

1

odpowiednio.

3.

Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do

32)

).

budżetowych, w tym wynagrodzeń, między częściami, działami i rozdziałami

posiadaniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych, przeznaczonych do

wykonywania zadań, których realizacja została przekazana niniejszą ustawą

wykonawczych wydanych na podstawie art. 19 ust. 3 tej ustawy, w brzmieniu

32)

14

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy

wykonawczych wydanych na podstawie art. 30 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu

09/02/BS

15

UZASADNIENIE

W związku z powołaniem Ministra Administracji i Cyfryzacji zachodzi potrzeba zmiany

zakresu działu sprawy wewnętrzne przez przekazanie m.in. zadań dotyczących

bezpieczeństwu powszechnemu oraz usuwania skutków klęsk żywiołowych i innych

publiczna, podlegającego nowo powołanemu ministrowi.

Charakter przekazywanych zadań

przemawia za przekazaniem ich ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej.

W projekcie dokonuje się zmian:

1. w ustawie o działach administracji rządowej (art. 1):

publiczna – co pociąga za sobą zmiany w:

a) ustawie o stanie klęski żywiołowej – m.in. przekazanie ministrowi

właściwemu ds. administracji publicznej kompetencji do kierowania

działaniami w zakresie zapobiegania skutkom klęsk żywiołowych lub ich

usuwania,

b) ustawie o zarządzaniu kryzysowym – przekazanie ministrowi właściwemu

ds. administracji publicznej m.in. kompetencji do opracowania wytycznych do

wojewódzkich planów zarządzania kryzysowego, a także włączenie ministra

właściwego ds. administracji publicznej jako stałego członka Rządowego

Zespołu Zarządzania Kryzysowego,

powodzi - minister właściwy ds. administracji publicznej (a nie – ds.

wewnętrznych) będzie upoważniony do wydania aktu wykonawczego

podstawie ustawy oraz będzie w porozumieniu z ministrem właściwym ds.

wewnętrznych występował z wnioskiem o przyznane dodatkowych środków

na dotacje dla OSP

przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych, usuwanie ich skutków oraz

odtwarzanie zasobów, a także wiążą się z nadzorem ministra właściwego ds.

administracji publicznej nad wojewodami, w których kompetencji leży m.in.

zwalczanie i usuwanie ich skutków – zgodnie z ustawą o wojewodzie i

administracji rządowej w województwie – art. 22 pkt 2,

2) doprecyzowuje się zakres działu informatyzacja przez dodanie nowych zadań –

przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu, rozwój usług świadczonych drogą

elektroniczną oraz usług na żądanie, koordynacja interoperacyjności, rozwój usług

audiowizualnej w zakresie działalności kulturalnej.

Uzasadnieniem dla tej zmiany

jest tożsamość tematyczna działań zawartych w dziale informatyzacja.

Jednocześnie doprecyzowano zakres działu kultura i ochrona dziedzictwa

narodowego;

2. w ustawie o zbiórkach publicznych– zgodnie z zakresem spraw należących do działu

administracja publiczna – jako podmiot właściwy w sprawach udzielania pozwoleń na

przeprowadzenie zbiórki publicznej oraz wydania rozporządzenia dotyczącego w

przeprowadzaniem wskazuje się ministra właściwego ds. administracji publicznej, a nie –

jak dotychczas – ds. wewnętrznych; przepis przejściowy zakłada kontynuowanie spraw

właściwym ds. administracji publicznej;

3. w ustawie o ochronie przeciwpożarowej wskazuje się, iż nadzór nad systemem

powiadamiania ratunkowego sprawować będzie minister właściwy ds. administracji

publicznej, a nie jak dotychczas – ds. wewnętrznych, co wiąże się także ze zmianą

podmiotu uprawnionego do wydania aktu wykonawczego określającego m.in. sposób

funkcjonowania i organizacji centrów powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich

centrów powiadamiania ratunkowego.

To pociąga za sobą także zmianę upoważnienia do

wydania aktu wykonawczego dotyczącego organizacji i funkcjonowania centralnego

punktu systemu centrów powiadamiania ratunkowego w ustawie – Prawo

telekomunikacyjne.

Podmiotem właściwym do wydania ww. aktów wykonawczych

będzie minister właściwy ds. administracji publicznej.

Powyższe zmiany związane są z koniecznością powierzenia ministrowi właściwemu do

spraw administracji publicznej nadzoru nad funkcjonowaniem systemu powiadamiania

ratunkowego w związku z zadaniami, jakie na wojewodów w zakresie jego

funkcjonowania nakłada art. 14a ust. 8 i 9 ustawy o ppoż.

ministrowi właściwemu ds. informatyzacji, a nie jak obecnie – Prezesowi Rady

Ministrów.

Zmiana wynika z faktu, iż dział administracji rządowej „informatyzacja” obejmuje

sprawy z zakresu rozwoju społeczeństwa informacyjnego.

Ma również związek z

zaleceniem Rządowego Centrum Legislacji wynikającym z decyzji Komitetu Rady

Ministrów odnośnie przekazywania – w miarę możliwości – kompetencji do wydawania

aktów wykonawczych ministrom, a nie – Radzie Ministrów czy Prezesowi Rady

Ministrów.

Pozostałe zmiany są wynikiem powyższych zmian organizacyjnych i polegają na

dostosowaniu nazw ministerstw i ministrów do wprowadzonych zmian organizacyjnych.

Technikę legislacyjną polegającą na zastępowaniu wyrazów innymi wyrazami zastosowano

w tych przepisach projektowanej ustawy, gdzie nadawanie pełnego brzmienia zmienianym

przepisom czyniłoby te nowelizacje zbyt obszernymi.

związku z potrzebą zachowania powiązania uprawnień właścicielskich i regulacyjnych

ministra właściwego ds. łączności.

2

OCENA SKUTKÓW REGULACJI

Projektowana ustawa ma wpływ na organy administracji rządowej, w szczególności

na ministra właściwego do spraw administracji publicznej, spraw wewnętrznych,

informatyzacji, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz Skarbu Państwa, organy

administracji rządowej właściwe w sprawach nadzoru właścicielskiego nad mieniem Skarbu

Państwa, Szefa Służby Cywilnej oraz na pracowników urzędów obsługujących te organy.

2.

Wyniki konsultacji społecznych

Projekt ustawy, z uwagi, iż zawiera jedynie zmiany organizacyjne, nie dotyczy zaś zmian w

zakresie kompetencji, nie wymaga poddania konsultacjom społecznym.

Projekt ustawy został przekazany Radzie Służby Cywilnej.

W uchwale z dnia 24 stycznia

2012 r.

RSC z jednej strony wyraziła wątpliwości związane z proponowanym w zmianach do

ustawy o służbie cywilnej wykonywaniem zadań Prezesa Rady Ministrów przez ministra

właściwego ds. administracji publicznej, z drugiej – wskazała, iż wzmocnienie pozycji ww.

ministra może pozwolić na uporządkowanie kwestii zarządzania zasobami ludzkimi w służbie

cywilnej.

Przepisy te zostały wykreślone z projektu.

Projektowane zmiany nie pociągają za sobą skutków finansowych w postaci wzrostu

budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego.

Przejęcie zadań przez ministra

właściwego do spraw administracji publicznej pociągnie za sobą przejście pracowników oraz

przejęcie składników majątkowych z urzędów obecnie obsługujących właściwych ministrów.

W projekcie proponuje się także przepis uprawniający Prezesa Rady Ministrów do dokonania

odpowiednich przeniesień wydatków i dochodów budżetu państwa.

4.

Wpływ regulacji na rynek pracy

Brak jest wyraźnego wpływu na rynek pracy.

Brak jest wyraźnego wpływu na konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość.

Brak wyraźnego wpływu.

07/02/EP


corpora: openbooks

text:
Tadeusz Gajcy

Ballada o stajence

Matka pełna uśmiechu i chemii

dłonie zamyślała w balii

co wieczór…

trzej królowie spóźnieni płakali.

Nawet aniołki.

Gipsowe i krągłe

na kolędach jak wielbłądach fruwające,

krótkie szatki haftowane ogniem

na jej ręce zrzucały w locie.

Woda nie była zwykła.

Ze źródeł,

gdzie kadzidło rośnie i mirra,

palma także.

I w liściastej urnie

Bóg się mały w piosence obmywa.

Przychodziły do niej z pustyni lwy płowe

gasić czerwone języki,

po głosie ich, po tęsknocie ich — człowiek

zjawił się śpiewny i zwykły.

Na sianie szemrzącym, na szmerze

obok róży cichej i bydła

leżał.

Lecz róża z cierniem

była.

Trzej królowie chłostali zwierzęta,

ramionami ku gwieździe śpiewali,

zamyśliła dłonie matka uśmiechnięta

wonne płótno na zły całun kołysała w balii.

-----

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Dubielecka, Wojciech Kotwica, Aleksandra Sekuła