text:
←Pieśń XVII Boska Komedia

Czyściec

Pieśń XVIII

Dante Alighieri Pieśń XIX→

Wergili wyjaśnia w dalszym ciągu, na czym polega istota miłości i w jakim stosunku pozostaje ona do wolnej woli.

Pośród dusz leniwych poeci spotykają opata klasztoru św. Zenona.

Dante, znużony, zasypia..

1 Koniec położył Mędrzec swej rozprawie,

A chcąc rozpoznać, czym go słuchał chętny,

Oczy mi w twarzy utopił ciekawie.

4 Ja zaś spragniony rzeczy tak ponętnej,

Milczałem usty, a w sobiem tak gwarzył:

„Czy tylko jemu nie będę natrętny?"

7 Lecz szczery Ojciec mój, gdy zauważył,

Że chęć gorącą z nieśmiałości taję,

Mową ośmielił, bym się mówić ważył.

10 Więc rzekłem: „Mistrzu, wzrok mój tak się staje

Bystry od światła twojego przyczyny,

Że coś mi podał, wszystko rozeznaję.

13 Lecz powiedz, proszę, Ojcze mój jedyny:

Co jest ta miłość, przez którą się płodzą,

Mówisz, zarówno dobre, jak złe czyny?"

16 „Niech — odrzekł — w myśl mą źrenice ugodzą

Twego rozumu; niechaj się rozświeci

Błąd tych, co ślepi, przecież ludzi wodzą.

19 Duch, co z natury swej na miłość leci,

Do każdej rzeczy przyjemnej się skłania,

Skoro w nim lubość chęć do lotu wznieci.

22 Wasza pojętność bierze cel kochania

Z rzeczywistości; tu ziemska uroda

W kształtach powabnych duszy się odsłania.

25 A gdy się dusza na jej zachwyt poda,

To zwie się miłość; w niej się po raz wtóry

Przez rozkosz z wami jednoczy przyroda.

28 Jako zaś płomień mocą swej natury

Prąc się, gdzie dłużej może trwać w swym stanie

Ogniowym, zawsze podąża do góry,

31 Tak gdy ogarnie duszę pożądanie,

Które jest ruchem ducha, nie spoczywa,

Aż kochanego przedmiotu dostanie.

34 Teraz się tobie wyraźnie odkrywa

Błąd, którym, ludzie, często się łudzicie,

Że każda miłość przez się jest godziwa.

37 Zda się wam, iż treść w takim pierwobycie

Zawsze jest dobra; lecz że wosk bez skazy,

Nie przeto czyste musi być odbicie".

40 „Myślom śpieszącym za twymi wyrazy

Istność kochania już jest odsłonięta,

Lecz i wątpliwość wzmogła się dwa razy.

43 Skoro nam miłość duszę z zewnątrz pęta,

A dusza drogą odmienną nie chadza,

Przecz jest ta droga raz prosta, raz kręta?"

46 Tak rzekłem, więc on: „Póki moja władza,

Wyjaśnię, z resztą czekaj Beatryczy:

To jest rzecz wiary, mnie w tym rozum zdradza.

49 Wszelki duchowy kształt, co uczestniczy

Ciału, lecz z nim się na wieki dwoiści,

Właściwy przymiot odwiecznie dziedziczy.

52 Ten bez działania w jawie się nie iści,

Ale się w skutkach objawia, jak w drzewie

Życie się znaczy zielonością liści.

55 A zatem człowiek tam na ziemi nie wie,

Kiedy w nim pierwsze wybłyska poznanie,

Gdzie się zażega pierwszych żądz zarzewie.

58 Są mu właściwe, jak pszczole zbieranie

Miodu, więc pierwsza ta wasza chęć czynna

Jest niepodległa chwale ni naganie.

61 Lecz że się do niej wiąże wszelka inna,

Władza wyboru w was odwiecznie tleje;

Ta przyzwolenia progu strzec powinna.

64 To jest pierwiastek, skąd idą nadzieje

Waszej zasługi, w miarę jak w omłocie

Czynów złe ziarna od dobrych odwieje.

67 Ci, co badali duszę w jej istocie,

Poznali, że jest do wolności skłonna;

Ci dali światu naukę o cnocie.

70 Przypuśćmy nawet, że moc nieuchronna

Wszelaką miłość w sercu wam zażega,

W was samych przecie jest tarcza obronna.

73 Beatryks uczy, że ta moc polega

W swobodnej woli; gdy ci los podarzy

Z nią mówić, niech to z pamięci nie zbiega".

76 Księżyc, co późno wstał dla nieba straży,

Blaskiem przerzedził gwiazdy w swej koronie,

Płonąc jak głownia, gdy się cała żarzy.

79 I biegł po nieba obręczy, po stronie

Prażonej słońcem, gdy dla Rzymianina

Między Sardynią a Korsyką tonie.

82 Cień ów uprzejmy, co przezeń mieścina

Pietola rozgłos bierze nad Mantową,

Z brzemienia pytań mych swój kark odgina.

85 Pouczonego jego jasną mową,

Tak mię olśniła prawda niewątpliwa,

Żem stał jak człowiek z odurzoną głową.

88 Aż z rozmarzenia tego mię wyrywa

Gromada duchów, co za nami goni

I już nas sięga, w biegu popędliwa.

91 Jak u Ismenu i Azopu toni

Tebanie nocą w tłumnym korowodzie

Krzykiem błagali Bakcha zbawczej dłoni,

94 Tak się tu sierpem toczą po obwodzie

Pagórka duchy; po czyśćcowym brzegu

Chęć ich i miłość sprawiedliwa bodzie.

97 Wnet są nad nami, bowiem w pełnym biegu

Ogromna ciżba wstęgą się wywija,

A dwaj biadają, wybiegłszy z szeregu:

100 „W górę skwapliwie śpieszyła Maryja;

Cezar z szybkością piorunnych płomieni

Obiegł Marsylię, Ilerdę podbija.

103 Nuże iść w górę, niech się nikt nie leni

Z braku miłości!"; inni zaś wołali:

„Dobra ochota Łaskę uzieleni!"

106 „O duchy, w których żarliwość się pali

Pewnie, by żmudę nagrodzić i zwłokę,

O wy, w czynieniu dobra opieszali,

109 Żywą on tutaj przynosi zewłokę

I pragnie w górę piąć się, gdy zaświta:

Powiedzcie, gdzie są wrota przez opokę?"

112 Takimi słowy mój Wódz je powita.

A na to odrzekł głos jednego cienia:

„Pójdź w tropy: znajdziesz, gdzie brama wybita.

115 Wszyscy jesteśmy tak pełni pragnienia,

Że się zatrzymać trudno; przebacz zatem,

Gdy tu rzecz słuszna w niegrzeczność się zmienia,

118 Jam był Świętego Zenona opatem

Za Barbarossy, po którym w żałobie

Dotąd Mediolan trwa zimą i latem.

121 Ktoś, co już stoi jedną nogą w grobie,

Zapłacze swojej w tym klasztorze sprawy,

Nierad, że władzę tam przywłaszczył sobie,

124 Że jego ciałem i duchem koszlawy

Syn, koszlawego równie urodzenia,

Siedzi, gdzie siedzieć winien pasterz prawy".

127 Nie wiem, czy słowa mówiącego cienia

Tu się kończyły, gdyż był już daleko;

Com słyszał, warte było powtórzenia.

130 On, który zawsze był moją opieką:

„Obróć się — rzecze — obaczysz mar dwoje,

Co opieszałość wyrzutami sieką".

133 Za nami woła głos: „Zginęły roje

Ludu, co środkiem przeszedł morskie wały,

Nim dzieci doszły nad Jordanu zdroje.

136 I ów lud, który w trudzie niewytrwały

Anchizowego osierocił syna

I sam się podał na życie bez chwały".

139 Gdy już nam z oczu zniknęła drużyna

I popędziła, wciąż tocząc się kołem,

Nowych wir myśli w mej głowie się wszczyna

142 I tak obłędnie snuje się pod czołem,

I takich marzeń rozpowija chmarę,

Że w tym błądzeniu powieki zamknąłem

145 I dotykalną obaczyłem marę.


corpora: sejm

text:
Projekt

USTAWA

Art. 1.

z późn. zm. 1) wprowadza się następujące zmiany:

"§ 2.

Notariusz nie ponosi odpowiedzialności za szkodę związaną z depozytem, którego przedmiot stanowią pieniądze, jeżeli szkoda powstała z przyczyn leżących po stronie banku prowadzącego specjalny rachunek założony przez notariusza dla depozytów, których przedmiot stanowią pieniądze, w szczególności w przypadku zawieszenia działalności banku.";

2) po art. 108 dodaje się art. 108a i 108b w brzmieniu:

§ 2.

Na żądanie jednej ze stron czynności notariusz z przyjęcia depozytu spisuje protokół, w którym wymienia datę przyjęcia, ustala tożsamość osoby składającej, termin wydania, osobę uprawnioną do odbioru oraz wskazuje ustalone przez strony warunki wydania.

Zmiana dyspozycji zawartych w protokole wymaga spisania nowego protokołu, chyba że oświadczenie w tym zakresie złożone zostało przez osobę składającą depozyt w innym akcie notarialnym.

Protokół z przyjęcia depozytu powinien zawierać numer rachunku bankowego, o którym mowa w § 1.

§ 4.

Przyjęcie pieniędzy do depozytu uważa się za dokonane z chwilą ich wpływu na wskazany rachunek bankowy.

Art. 108b.

§ 1.

Jeżeli odbiór depozytu nie nastąpi w ciągu tygodnia od daty wydania lub dnia upływu terminu wydania określonych w protokole albo dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 108a § 5, notariusz składa pieniądze lub papiery wartościowe do depozytu sądowego.

§ 2.

W razie zaprzestania prowadzenia kancelarii notarialnej przez notariusza przechowywane dokumenty lub pieniądze przekazuje się do depozytu sądowego.

W celu dokonania tej czynności rada właściwej izby notarialnej niezwłocznie wyznacza notariusza prowadzącego kancelarię notarialną na obszarze jej właściwości.".

Art. 2.

Art. 3.

I. Wyjaśnienie celu ustawy

II.

Przedstawienie rzeczywistego stanu w dziedzinie oraz wskazanie różnic pomiędzy dotychczasowym a przewidywanym stanem prawnym

W art. 49 ustawy – Prawo o notariacie dotyczącym odpowiedzialności cywilnej notariuszy dodano ust. 2, w którym wyłącza się odpowiedzialność notariusza za szkodę związaną z depozytem, którego przedmiot stanowią pieniądze, jeżeli powstała ona z przyczyn leżących po stronie banku prowadzącego rachunek.

Propozycja ta ma na celu jednoznaczne wyłączenie odpowiedzialności notariuszy za nie swoje działania w sytuacji, w której podnoszony jest wobec notariusza zarzut działania z naruszeniem reguł najwyższej staranności.

W praktyce mogłoby to mieć miejsce i dlatego przepis jednoznacznie rozstrzyga tę kwestię (art. 1 pkt 1 projektu).

W art. 1 w pkt 2 w projektowanym art. 108a § 1 ustawy – Prawo o notariacie dodaje się regulację, w myśl której na żądanie jednej ze stron dokonywanej przed notariuszem czynności obejmującej przeniesienie prawa za zapłatą ceny, wynagrodzenia lub innych należności, kwota przypadająca do zapłaty, składana jest na prowadzony przez notariusza rachunek powierniczy.

Proponowana regulacja przewiduje zatem fakultatywność wyboru po stronie jednego z uczestników czynności prawej, na notariusza nakłada zaś obowiązek przyjęcia przedmiotowej kwoty do depozytu.

Propozycja ta zawiera również wymóg co do rodzaju rachunku bankowego, na którym powinny zostać zdeponowane pieniądze dookreślając, iż jest to rachunek powierniczy, o którym mowa w art. 59 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r.

Nr 72, poz. 665, z późn. zm.).

W przyjętym rozwiązaniu, brak jest obowiązku sporządzenia przez notariusza protokołu z tej czynności, zaproponowana zmiana nie powoduje zatem konsekwencji w postaci dodatkowych kosztów, które mogłyby obciążać uczestników obrotu.

Od powyższego rozwiązania ustanowiony został w projekcie wyjątek.

W § 2 art. 108a dodaje się normę przewidującą, iż z przyjęcia depozytu zostanie spsiany przez notariusza protokół, wyłącznie na żądanie jednej ze stron czynności.

Omawiany przepis wprowadza także wymogi co do treści protokołu.

W § 4 dookreślono moment dokonania przyjęcia pieniędzy do depozytu – jest to chwila ich wpływu na rachunek bankowy.

Rozwiązania proponowane w art. 108a § 5 określają zasady i terminy wydawania depozytu uprawnionym podmiotom, w przypadku gdy nie został sporządzony protokół z przyjęcia depozytu.

Proponowana w art. 108a ustawy – Prawo o notariacie zmiana ma zwiększyć bezpieczeństwo obrotu, w szczególności nieruchomościami, poprzez zabezpieczenie zbywcy, który przy podpisaniu umowy przestaje być właścicielem zbywanej nieruchomości, nie mając jednak pewności, czy otrzyma należną za nią cenę i kiedy.

Przyjęcie omawianego rozwiązania prowadzić będzie do sytuacji, w której w tym samym momencie nastąpi wzajemne wykonanie zobowiązań przez strony umowy, tj. przeniesienie prawa będzie się wiązać z jednoczesną zapłatą.

Natomiast w dodawanym art. 108b określono zasady postępowania w przypadku nieodebrania depozytu w odpowiednim terminie albo zaprzestania prowadzenia kancelarii przez notariusza.

W obydwu tych sytuacjach przechowywane dokumenty lub pieniądze zostaną przekazane do depozytu sądowego.

III.

Przedstawienie oczekiwanych skutków społecznych, gospodarczych, finansowych i prawnych

Proponowana zmiana pozytywnie wpłynie na pewność i bezpieczeństwo w zakresie czynności prawnych dotyczących przeniesienia prawa, w szczególności przenoszących własność nieruchomości, jak również wzmocni zaufanie do notariuszy, jako osób zaufania publiczneg


text:
Sejm

w dniu 17 listopada 2011 r.

(drugi dzień obrad)

Warszawa

Ślubowanie poselskie

Zmiana porządku dziennego

kretarzy Sejmu

Głosowanie

Punkt 6. porządku dziennego: Wybór skła-

dów osobowych komisji sejmowych

Głosowanie

Komunikaty

Punkt 7. porządku dziennego: Pierwsze

Punkt 8. porządku dziennego: Pierwsze

wie ustalenia liczby członków Komisji

Głosowanie

Punkt 9. porządku dziennego: Wybór

członków Trybunału Stanu

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

Głosowanie

(Przerwa w posiedzeniu)

Wznowienie posiedzenia

Punkt 7. porządku dziennego: Pierwsze

Głosowanie

Oświadczenia

Poprawki do projektu uchwały w sprawie

1. posiedzenia Sejmu

(Obrady w dniu 17 listopada 2011 r.)

str. str.

(Na posiedzeniu przewodniczy marszałek Sejmu

Ewa Kopacz i wicemarszałek Cezary Grabarczyk)

Marszałek:

Wznawiam posiedzenie.

Wysoka Izbo!

Informuję, że pan poseł Jan Vin-

cent-Rostowski zgłosił się do złożenia ślubowania

poselskiego.

Informuję również, że w związku z wygaśnięciem

mandatów panów posłów Dariusza Barskiego oraz

Bogdana Święczkowskiego, na podstawie art. 251 § 5

niu na ich miejsce panów posłów Jarosława Tomasza

Jagiełły oraz Andrzeja Dąbrowskiego, którzy zgłosili

się do ślubowania poselskiego.

zydialnego.

Pan poseł Andrzej Dąbrowski.

Poseł Andrzej Dąbrowski:

Ślubuję.

Tak mi dopomóż Bóg.

Marszałek:

Pan poseł Jarosław Tomasz Jagiełło.

Poseł Jarosław Tomasz Jagiełło:

Ślubuję.

Tak mi dopomóż Bóg.

Marszałek:

Pan poseł Jan Vincent-Rostowski.

Poseł Jan Vincent-Rostowski:

Ślubuję.

Tak mi dopomóż Bóg.

Marszałek:

Stwierdzam, że panowie posłowie Andrzej Dą-

browski, Jarosław Tomasz Jagiełło oraz Jan Vincent-

-Rostowski złożyli ślubowanie poselskie.

Wysoka Izbo!

Po uzyskaniu jednolitej opinii Kon-

wentu Seniorów podjęłam decyzję o uzupełnieniu

— Pierwsze czytanie przedstawionego przez Pre -

zydium Sejmu projektu uchwały w sprawie ustalenia

nych,

— Pierwsze czytanie poselskiego projektu uchwa -

ły w sprawie zmiany Regulaminu Sejmu Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Projekty uchwał w tych sprawach zostały paniom

nr 7 i 10.

Proponuję także, aby w przypadku wyboru człon-

ków Trybunału Stanu Sejm podjął decyzję o skróce-

nału oraz o rozpatrzeniu wniosków bez przesyłania

Wysoka Izbo!

Prezes Rady Ministrów zgłosił go-

towość przedstawienia na bieżącym posiedzeniu Sej-

mu programu działania Rady Ministrów z wnioskiem

(Wznowienie posiedzenia o godz. 10 min 15)

38

Po zasięgnięciu opinii Konwentu Seniorów Pre-

zydium Sejmu proponuje, aby Sejm przeprowadził

debatę długą nad przedstawionym przez prezesa

strów.

— sekretarzy Sejmu,

— składów osobowych komisji sejmowych.

Kolejnym rozpatrywanym punktem będzie pierw-

sze czytanie poselskiego projektu uchwały w sprawie

skiej.

Następnie przeprowadzimy pierwsze czytanie

Ostatnim rozpatrywanym punktem w dniu dzi-

siejszym będzie wybór członków Trybunału Stanu.

Wysoka Izbo!

Informuję, że Sejm będzie kontynu-

ował obrady 19 listopada br., to jest w sobotę.

Jutro o godz. 12 Sejm wysłucha exposé prezesa

Rady Ministrów.

Po zakończeniu wystąpienia prezesa Rady Mini-

strów zostanie zarządzona dwugodzinna przerwa

w obradach.

Po przerwie rozpoczniemy dyskusję.

Obrady wznowimy w sobotę 19 listopada br. o godz.

10 odpowiedzią prezesa Rady Ministrów.

Następnie przystąpimy do głosowania nad wotum

zaufania dla Rady Ministrów.

W sobotnim bloku głosowań planowane jest rów-

nież dokonanie wyboru składów osobowych Komisji:

— Etyki Poselskiej,

— do Spraw Unii Europejskiej,

— do Spraw Służb Specjalnych.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 5. po-

rządku dziennego: Wybór sekretarzy Sejmu

(druk nr 9).

Prezydium Sejmu, po zasięgnięciu opinii Konwen-

tu Seniorów, przedstawia wniosek w sprawie wyboru

czony.

Przypominam, że zgodnie z art. 6 regulaminu

Sejmu Sejm wybiera 20 sekretarzy w głosowaniu

łącznym, chyba że Sejm postanowi inaczej.

Nikt się nie zgłasza.

Chciałabym przed głosowaniem przypomnieć, że

panie i panowie posłowie będą głosować za pomocą

legitymacji poselskich, a nie tymczasowych kart do

głosowania.

Posłowie, którzy dotychczas nie odebrali legity-

macji poselskich, są proszeni o ich odbiór przy stano-

wisku komputerowym Sekretariatu Posiedzeń Sejmu

na sali posiedzeń Sejmu.

Ogłaszam minutę przerwy.

Jeśli ktoś z państwa jeszcze nie pobrał legitymacji,

bardzo proszę.

(Chwila przerwy)

Przystępujemy do głosowania.

wało 441 posłów, nie było głosów przeciwnych i nikt

wyboru sekretarzy Sejmu.

Na sekretarzy dzisiejszych obrad powołuję panią

poseł Beatę Bublewicz oraz pana posła Marcina Ma-

stalerka.

poseł Beata Bublewicz.

Proszę wyznaczonych posłów sekretarzy o zajęcie

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 6. po-

rządku dziennego: Wybór składów osobowych

Wysoka Izbo!

Prezydium Sejmu, po zasięgnięciu

wie art. 20 ust. 1 regulaminu Sejmu wniosek w spra-

wie wyboru składów osobowych komisji sejmowych.

osobowych komisji sejmowych, w brzmieniu propo-

nowanym w druku nr 8 wraz z erratą, proszę pod-

nieść rękę i nacisnąć przycisk.

przeciw – 1 poseł, wstrzymał się również 1 poseł.

wyboru składów osobowych komisji sejmowych.

Proszę poseł sekretarz o odczytanie komunikatu

w sprawie inauguracyjnych posiedzeń stałych komi-

sji sejmowych w dniu 17 listopada br.

Bardzo proszę.

1. posiedzenie Sejmu w dniu 17 listopada 2011 r.

Wybór sekretarzy Sejmu.

Wybór składów osobowych komisji sejmowych

Marszałek

39

Sekretarz Poseł Beata Bublewicz:

Komunikat w sprawie inauguracyjnych posiedzeń

stałych komisji sejmowych w dniu 17 listopada 2011 r.:

— Komisja Finansów Publicznych – godz. 14, sala

nr 24 w budynku G,

— Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych

– godz. 14, sala nr 22 w budynku G,

— Komisja Ustawodawcza – godz. 14, sala nr 12

w budynku G,

— Komisja Kultury i Środków Przekazu – godz. 14,

sala konferencyjna w nowym Domu Poselskim,

— Komisja Infrastruktury – godz. 14.45, sala nr 24

w budynku G,

— Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka –

godz. 14.

45, sala nr 22 w budynku G,

— Komisja Zdrowia – godz. 14.45, sala nr 12 w bu -

dynku G,

14.45, sala konferencyjna w nowym Domu Poselskim,

— Komisja Edukacji, Nauki i Młodzieży – godz.

15.30, sala nr 24 w budynku G,

— Komisja Obrony Narodowej – godz. 15.30, sala

nr 22 w budynku G,

— Komisja Regulaminowa i Spraw Poselskich –

godz. 15.30, sala nr 12 w budynku G,

— Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej –

godz. 15.30, sala konferencyjna w nowym Domu

Poselskim.

— Komisja Gospodarki – godz. 16.15, sala nr 24

w budynku G,

— Komisja Spraw Zagranicznych – godz. 16.15,

sala nr 22 w budynku G,

— Komisja do Spraw Kontroli Państwowej – godz.

16.15, sala nr 12 w budynku G,

— Komisja Polityki Społecznej i Rodziny – godz.

16.15, sala konferencyjna w nowym Domu Poselskim,

— Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi – godz. 17,

sala nr 24 w budynku G,

— Komisja Samorządu Terytorialnego i Polityki

— Komisja Ochrony Środowiska, Zasobów Natural -

— Komisja Skarbu Państwa – godz. 17, sala kon -

ferencyjna w nowym Domu Poselskim,

— Komisja Innowacyjności i Nowoczesnych Tech -

nologii – godz. 17.45, sala nr 24 w budynku G,

— Komisja Łączności z Polakami za Granicą –

godz. 17.45, sala nr 22 w budynku G,

— Komisja Mniejszości Narodowych i Etnicznych

– godz. 17.45, sala nr 12 w budynku G.

Dziękuję.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

nika w celu przedstawienia uzasadnienia projektu

uchwały.

Poseł Jerzy Budnik:

Pani Marszałek!

Wysoki Sejmie!

Mam zaszczyt

jekt uchwały w sprawie zmiany Regulaminu Sejmu

Zmiany, które proponujemy, a w zasadzie jedna

zmiana, bo pozostałe są pochodną tej pierwszej, mają

charakter wybitnie techniczny i nie są w żadnym

stopniu odejściem od zasad, reguł, które obowiązy-

wały przy ustalaniu składu osobowego Komisji do

Spraw Unii Europejskiej.

Chcemy zachować mecha-

nizm – a tym mechanizmem jest oczywiście algorytm

obecnie obowiązujący przy powoływaniu składu oso-

którego ustala się liczbę posłów przypadających na

poszczególne kluby i porozumienia poselskie.

Robimy to z dwóch względów.

Po pierwsze, ten

mechanizm gwarantuje utrzymanie, realizację bar-

dzo ważnej zasady proporcjonalności, która jest za-

pisana w art. 148a ust. 2 regulaminu Sejmu.

Po dru-

gie, gdy mechanizm ten został wprowadzony do re-

gulaminu Sejmu, był wynikiem szerokiego kompro-

misu i sprawdził się.

Nigdy nie był ani oprotestowany,

ani kontestowany.

Dlatego uważamy, że powinien

pozostać w zapisach regulaminu Sejmu.

Natomiast okazało się, że przy takiej liczbie klu-

bów, które powstały w Sejmie tej kadencji, i przy ta-

kiej ich liczebności nie można było – przy zastosowa-

niu tego mechanizmu – utrzymać się w nakreślonym

przez art. 148a ust. 1 górnym pułapie, jeśli chodzi

o liczbę członków tej komisji, ustalonym na 46.

Dla-

tego proponujemy uchylenie w tym przepisie ust. 1.

Po przyjęciu tej zmiany nie byłoby sztywnego zapisu

w regulaminie mówiącego o liczebności komisji.

Wy-

nikałaby ona każdorazowo z zastosowania tego me-

chanizmu.

Mechanizm ten – chciałbym to zaznaczyć

– wciąż gwarantuje zastosowanie kardynalnej zasady

proporcjonalności ważnej dla wszystkich ugrupowań,

stronnictw reprezentowanych w tej Izbie.

Proponu-

jemy także, żeby liczba wchodzących w skład komisji

członków porozumień liczących co najmniej 15 osób

była ustalana na takich samych zasadach jak w przy-

padku klubów.

Panie Posłanki i Panowie Posłowie!

To są wszyst-

kie zmiany, które proponujemy wprowadzić w omó-

wionym przeze mnie poselskim projekcie uchwały

wnioskodawców bardzo proszę Wysoką Izbę o przy-

jęcie projektu w wersji zapisanej w druku nr 10.

Dzię-

kuję bardzo.

(Oklaski)

40

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

Pan poseł Kazimierz Michał Ujazdowski.

Bardzo proszę.

wymaga umocnienia polityki w dziedzinie surowców,

energii i bezpieczeństwa energetycznego w związku

z perspektywą wydobycia gazu łupkowego w Polsce

i ze względu na wyjątkowe znaczenie tej domeny pu-

blicznej w polityce państwa.

Wyrazem tego w ustroju

Sejmu powinno być powołanie nowej komisji stałej

do spraw surowców, energii i bezpieczeństwa energe-

tycznego (Oklaski), która nie tylko będzie wypełnia-

ła należycie funkcje kontrolne, ale także stanie w obli-

czu zadania stworzenia nowoczesnego ustawodaw-

stwa chroniącego polski interes narodowy.

Dlatego też w imieniu Klubu Parlamentarnego

jektu regulaminu zakładającą powołanie nowej ko-

misji stałej do spraw energii, surowców i bezpieczeń-

stwa energetycznego wraz ze zdeﬁniowaniem jej za-

kresu przedmiotowego.

Do komisji tej powinny nale-

żeć sprawy z zakresu polityki energetycznej państwa

wraz z jej planowaniem, realizacją, nadzorem nad jej

wykonywaniem, z zakresu funkcjonowania otwarte-

go zintegrowanego rynku energii i mechanizmów

zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, z za-

kresu nadzoru właścicielskiego w sektorze wydoby-

cia, wytwarzania, przesyłu, dystrybucji i przetwarza-

nia energii i surowców energetycznych, z zakresu

gospodarowania surowcami mineralnymi o charak-

terze paliw kopalnych, ze szczególnym uwzględnie-

niem węglowodorów, w tym sprawy polityki konce-

syjnej, rozwoju energetyki atomowej i wykorzystywa-

nia energii atomowej na potrzeby społeczno-gospo-

darcze państwa.

W 1997 r. Sejm na pierwszym posiedzeniu powołał

nową komisję stałą – Komisję Rodziny, wprowadził

dużą zmianę regulaminową.

Istnieje więc precedens

w tej sprawie, taki dobry przykład.

Rzecz dotyczy

powołania nowej komisji stałej, wiąże się zatem me-

rytorycznie ze zmianą regulaminu.

którzy mają poczucie, iż ta materia ma wyjątkowe

znaczenie w polityce państwa, o poparcie tej popraw-

ki.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Ubolewam tylko, że pan poseł zgłosił merytorycz-

ną poprawkę, która nie przeszła pierwszego czytania.

Jesteśmy obecnie na etapie drugiego czytania przed-

stawionego projektu uchwały.

Zamykam dyskusję.

do głosowania nad projektem uchwały przystąpimy

prawki w formie pisemnej*

)

.

Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 8. po-

ły w sprawie ustalenia liczby członków Komisji

Zgodnie z art. 137 regulaminu Sejmu w skład Ko-

misji do Spraw Służb Specjalnych wchodzi nie więcej

niż 9 osób.

Sejm, na wniosek Prezydium Sejmu, w drodze

Prezydium Sejmu, po zasięgnięciu opinii Konwen-

tu Seniorów, proponuje, aby Sejm ustalił liczbę człon-

ków tej komisji na 9.

w pierwszym czytaniu projektu uchwały?

Otwieram dyskusję.

Bardzo proszę, pan poseł Arkadiusz Mularczyk.

uwagę, że ustalenie 9-osobowego składu tej komisji

spowoduje, iż jeden z klubów parlamentarnych nie

będzie w niej reprezentowany.

Przypomnę, że dotych-

czasowa praktyka wskazuje, iż wszystkie kluby par-

lamentarne, w szczególności opozycyjne, miały swo-

je miejsce w pracach tej komisji.

Jest to komisja,

która służy do kontroli służb specjalnych w naszym

tego chciałbym wyrazić jakby swój sprzeciw, że Pre-

zydium Sejmu nie uwzględniło Klubu Parlamentar-

nego Solidarna Polska w parytecie tej komisji.

Dzię-

kuję bardzo.

*

)

41

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Do głosu zapisał się również pan poseł Janusz

Palikot.

Bardzo proszę.

Poseł Janusz Palikot:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

Rzeczywiście nie

ma żadnego powodu, żeby klub Solidarnej Polski nie

miał swojego przedstawiciela w Komisji do Spraw

Służb Specjalnych, bo to miejsce dzisiaj przypisane

klubowi Prawa i Sprawiedliwości, który posiada dwa

miejsca w tej komisji, rzeczywiście może się w tej

grupie znaleźć.

Nie ma żadnego powodu, żeby nie

było tak, że Solidarna Polska ma jednego i PiS ma

jednego członka (Oklaski) w Komisji do Spraw Służb

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Pan poseł wybiera się na mównicę?

(Wesołość na

sali)

Bardzo proszę.

Poseł Ludwik Dorn:

nia ze sprawą niesłychanie ważną, ze swoistym pre-

cedensem, który pan poseł Palikot zbył pewną face-

cją, ale ja nie przypominam sobie, by w momencie

konstytuowania się Sejmu, jego organów – bo to in-

aczej sprawy się mają w końcówce, kiedy się zaczyna

różnego rodzaju perystaltyka polityczna (Wesołość na

sali) – eliminowano decyzją Prezydium Sejmu jeden

z klubów z uczestnictwa w Komisji do Spraw Służb

Specjalnych.

Precedensy mają swoją wagę i to źle

wróży na przyszłość tej kadencji, a może także źle

wróży na przyszłość kolejnych kadencji, bo skoro

można to zrobić raz w odniesieniu do Komisji do

Spraw Służb Specjalnych, to można to zacząć robić

w przyszłości w odniesieniu i do tej komisji, i do tych

klubów, które się ukonstytuowały nie jako członko-

wie z innej listy.

Apeluję tutaj o rozwagę i o możliwość

rozważenia zmiany tej decyzji, bo ma ona charakter

precedensowy.

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Zamykam dyskusję.

Poprawek nie zgłoszono.

Proponuję, aby Sejm przystąpił niezwłocznie do

rządku dziennego: Wybór członków Trybunału

Lista kandydatów na zastępców przewodniczące-

go i członków Trybunału Stanu została paniom i pa-

spolitej Polskiej Sejm dokonuje wyboru 2 zastępców

Przypominam, że Sejm podjął decyzję w sprawie

trybunału oraz w sprawie rozpatrzenia wniosków bez

Obecnie wysłuchamy przedstawicieli wniosko-

dawców, którzy przedstawią zgłoszone kandydatury.

dronia w celu przedstawienia kandydatur zgłoszo-

nych przez grupę posłów z Klubu Parlamentarnego

Platforma Obywatelska.

Poseł Jerzy Kozdroń:

forma Obywatelska ośmiu kandydatów na członków

Trybunału Stanu, w tym jednego na stanowisko wi-

ceprzewodniczącego.

Z uwagi na bogaty dorobek osób, które będę pre-

zentował, niewątpliwie zajmie mi to dużo czasu.

Dla-

tego proszę panie i panów posłów o wyrozumiałość,

jeżeli będzie to długo trwało.

Zacznę od kandydata na zastępcę przewodniczą-

cego Trybunału Stanu.

Jest nim pan Józef Adam

Medyk, sędzia Sądu Najwyższego w stanie spoczyn-

42

Uniwersytetu Wrocławskiego.

W latach 1969–1971

był aplikantem w Prokuraturze Wojewódzkiej w Gdań-

Okręgu Wojskowego we Wrocławiu.

W latach 1982–

–1986 wykonywał obowiązki w Biurze Nadzoru Po-

zainstancyjnego.

W 1986 r. został powołany na sta-

nowisko sędziego Sądu Najwyższego.

W 2002 r. prze-

wieku emerytalnego.

Był sędzią dyscyplinarnym,

a od 1999 r. – wiceprzewodniczącym i przewodniczą-

cym Wyższego Sądu Dyscyplinarnego dla wszystkich

sędziów w Polsce.

W latach 1998–2007 pełnił funkcję

komisarza wyborczego w Warszawie.

Od 2002 r.

współpracuje z Biurem Rzecznika Praw Obywatel-

skich.

Jest autorem wielu kasacji skierowanych do

Sądu Najwyższego, a także autorem wielu tez orze-

czeń Sądu Najwyższego wyjaśniających zagadnienia

prawne.

Został odznaczony Srebrnym i Złotym Krzy-

żem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odro-

dzenia Polski oraz Krzyżem Oﬁcerskim Orderu Od-

rodzenia Polski.

Wrocławiu.

Studia prawnicze odbył w latach 1965–

–1969 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocław-

skiego.

Adwokatem został w 1976 r. i rozpoczął wy-

konywanie zawodu.

Lech Adamczyk od 1976 r. bronił

działaczy wrocławskiej opozycji w procesach politycz-

nych.

Od 1980 r. był doradcą Zarządu Regionu Dolny

Śląsk NSZZ „Solidarność”.

Lech Adamczyk od blisko

40 lat jest członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej

oraz Towarzystwa im. Edyty Stein we Wrocławiu,

którego jest współzałożycielem.

W pierwszej kadencji

samorządu terytorialnego orzekał w samorządowym

kolegium odwoławczym.

Był też delegatem Sejmiku

Samorządowego Województwa Wrocławskiego.

Przez

trzy kolejne kadencje, począwszy od 1990 r., był rad-

nym Rady Miejskiej Wrocławia.

Od roku 2005 jest

sędzią Trybunału Stanu.

Kazimierz Barczyk, lat 61, to adwokat, radca

prawny, samorządowiec, sekretarz stanu w Kancela-

tarz Komitetu Społecznego Rady Ministrów, poseł na

Sejm I i III kadencji.

W 1972 r. ukończył studia praw-

nicze na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Odbył aplika-

cję sędziowską.

W latach 1974–1982 orzekał w sądach

rejonowych.

Po wprowadzeniu stanu wojennego jako

jedyny sędzia krakowski został odwołany ze stano-

wiska sędziego wraz z zakazem wykonywania zawo-

du adwokata.

W latach 1980–1982 był prezesem Cen-

trum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych

Solidarności.

Był członkiem Komitetu Obywatelskie-

go przy Lechu Wałęsie.

Inicjator powołanego w 2000 r.

Rządowego Centrum Legislacji.

Od 2009 r. członek

Rady Służby Cywilnej przy Prezesie Rady Ministrów.

Odznaczony Krzyżem Oﬁcerskim Orderu Odrodze-

nia Polski, uhonorowany tytułem „Zasłużony dla

Uniwersytetu Jagiellońskiego” i Medalem 600-lecia

Odnowienia UJ.

W Trybunale Stanu zasiadał przez trzy kadencje.

W latach 2006—2007 był zastępcą przewodniczącego

Trybunału Stanu.

Anna Bogucka-Skowrońska.

Urodziła się w Ra-

domiu.

Ukończyła studia prawnicze na Uniwersyte-

cie Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Od 1971 r. do

dziś wykonuje zawód adwokata.

W latach 1980–1981

była współtwórcą i doradcą struktur miejskich i re-

gionalnych Niezależnego Samorządnego Związku

Zawodowego „Solidarność” w Słupsku, współpra-

cownicą prasy związkowej, oﬁcjalnymgościemIzjaz-

du „Solidarności” w Gdańsku.

W stanie wojennym

była internowana i represjonowana.

Była senatorem

w I, II i III kadencji.

Obecnie jest radną Rady Miej-

skiej w Słupsku.

Była wieloletnim członkiem władz

krajowych adwokatury.

Jest członkiem wyższego

sądu adwokatury.

Posiada wiele odznaczeń, w tym

odznaczenia państwowe: Krzyż Oﬁcerski i Krzyż

Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, medal

25-lecia „Solidarności”, odznakę „Zasłużony dla Ad-

wokatury Polskiej”, medal „Zasłużony dla Wojewódz-

twa Słupskiego”, medal „Zasłużony dla Miasta Słup-

ska”, Medal Ministra Sprawiedliwości.

W latach

2007–2011 była sędzią Trybunału Stanu.

Dariusz Kijowski.

Urodził się 24 października

1955 r. w Białymstoku.

W 1978 r. ukończył admini-

strację na Uniwersytecie Warszawskim, ﬁlia w Bia-

łymstoku.

W 1985 r. uzyskał stopień doktora nauk

prawnych, a w 2000 r. doktora habilitowanego nauk

prawnych.

Od 1990 r. kierował pracami Samorządo-

wego Kolegium Odwoławczej w Białymstoku i orze-

kał w tym kolegium.

W latach 1994–1997 był człon-

kiem Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Mini-

strów.

Od 1990 r. ekspert Biur: Studiów i Analiz

Sejmu i Senatu.

W latach 1996–2001 był członkiem

Zespołu ds. Reformy Administracji Publicznej w In-

stytucie Spraw Publicznych.

W 2004 r. przewodniczy

Radzie Nadzorczej Fundacji Instytut Państwa i Ad-

ministracji.

W 2005 r. – członek zespołu ekspertów

Instytutu Prawa i Administracji, od 2006 r. przewod-

niczący Zespołu ds. Przygotowania Projektu Ustawy

Przepisy Ogólne Prawa Administracyjnego przy

Rzeczniku Praw Obywatelskich.

Autor i współautor

około stu publikacji naukowych z zakresu prawa ad-

ministracyjnego, postępowania administracyjnego

tach 2005–2011 członek Trybunału Stanu.

Pani Romana Orlikowska-Wrońska.

Jest to nowa

kandydatura.

(Poseł Ryszard Kalisz: Brawo!)

(Oklaski)

Dotychczas przedstawiałem osoby, które pełniły

i pełnią funkcje członków Trybunału Stanu.

Pani Romana Orlikowska-Wrońska urodziła się...

(Poseł Ryszard Kalisz: A czy to ważne?)

Nieważne.

Dyplom magistra prawa uzyskała na Uniwersy-

tecie Warszawskim w 1965 r.

Aplikację sądową za-

kończoną egzaminem sędziowskim ukończyła w 1972 r.,

Wybór członków Trybunału Stanu

43

zaś w 1975 r. złożyła egzamin adwokacki.

Od 1975 r.

do chwili obecnej wykonuje zawód adwokata.

Była

obrońcą w procesach politycznych w latach 1980–1988.

Wpisana na listę adwokatów prymasowskiego komi-

tetu pomocy w Warszawie brała udział w 40 spra-

wach karnych politycznych w latach 1980–1989.

Or-

ganizowała w Polsce struktury Amnesty Internatio-

nal oraz od 1989 r. do chwili obecnej jest aktywnym

członkiem tej organizacji.

Uczestniczyła w wielu mię-

dzynarodowych konferencjach związanych z prawa-

mi człowieka – m.in. delegatka Amnesty Internatio-

nal w Londynie na konferencji ONZ dotyczącej praw

kobiet w Pekinie w 1995 r.

Prowadziła sprawy przed

Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Stras-

burgu.

Jest wieloletnim wykładowcą i wizytatorem

w Okręgowej Radzie Adwokackiej w Gdańsku.

Andrzej Wosiński.

Urodził się 27 sierpnia 1951 r.

dziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego.

W latach 1974–1976 odbył aplikację sądową za-

kończoną egzaminem sędziowskim, a następnie apli-

kację adwokacką zakończoną egzaminem w 1979 r.

Od 1979 r. pracuje jako adwokat w Izbie Adwokackiej

w Łodzi.

W latach 80. był członkiem Okręgowej Rady

Adwokackiej w Łodzi, a następnie, w latach 90., przez

okres jednej kadencji członkiem Naczelnej Rady Ad-

wokackiej.

W roku 1980 i 1981 był ekspertem Klubu

Inteligencji Katolickiej w Łodzi.

Udzielał pomocy

prawnej tworzącym się w Łodzi i województwie łódz-

kim niezależnym związkom zawodowym w siedzibie

KiK-u w Łodzi.

W okresie stanu wojennego był obroń-

cą w kilkudziesięciu sprawach karnych i o wykrocze-

nia, występując w obronie osób działających w opo-

zycji i działaczy NSZZ „Solidarność”.

Odznaczony

odznaką „Adwokatura Zasłużonym”.

Od 2007 r. jest

sędzią Trybunału Stanu.

Jolanta Zajdel-Sarnowicz, urodzona w Myszko-

wie, obecnie województwo śląskie, ukończyła studia

prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim, w latach

1964–1966 odbyła aplikację sądową w Sądzie Woje-

wódzkim w Katowicach, którą ukończyła zdaniem

egzaminu sędziowskiego.

W 1970 r. zdała egzamin

tego 1982 r. do 1987 r. była obrońcą w kilkudziesięciu

procesach politycznych.

W latach 1989–1990 była

działaczką Komitetu Obywatelskiego w Katowicach.

Od 1992 r. do 1997 r. była pełnomocnikiem górników

i ich rodzin oraz Komitetu Zakładowego NSZZ „So-

lidarność” przy Kopalni Węgla Kamiennego Wujek.

Od 1991 r. prowadzi indywidualną kancelarię adwo-

kacką.

W latach 1997–2007 była arbitrem w sądzie

polubownym przy Górnośląskiej Izbie Gospodarczej.

W 2006 r. otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Od-

rodzenia Polski, a w 2010 r. medal pamiątkowy mi-

nistra sprawiedliwości Lex Veritas Iustitia.

Od 5 stycz-

nia 2001 r. jest zastępcą przewodniczącego Trybunału

Stanu.

To wszystkie kandydatury, które w imieniu Klu-

bu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej mia-

łem przyjemność przedstawić Wysokiej Izbie.

W imie-

niu tegoż klubu rekomenduję Wysokiej Izbie wybór

wszystkich przedstawionych kandydatów, spełniają

oni bowiem wymogi przewidziane w ustawie o Try-

bunale Stanu, reprezentują bardzo wysoki stopień

przygotowania prawniczego i cechuje ich nienaganna

postawa obywatelska i etyczna.

Dziękuję serdecznie.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo panu posłowi.

szonych przez grupę posłów z Klubu Parlamentarne-

Poseł Stanisław Piotrowicz:

mam zaszczyt zaprezentować pięciu kandydatów na

wodniczącego Trybunału Stanu.

Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość re-

komenduje na stanowisko wiceprzewodniczącego

Trybunału Stanu pana Karola Adama Karskiego.

Pan Karol Adam Karski urodził się 13 maja 1966 r.

Warszawskiego, a w 1991 r. studia z zakresu nauk

politycznych o specjalności stosunki międzynarodo-

we na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych

Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1998 r. Rada Wy-

działu Prawa i Administracji Uniwersytetu War-

szawskiego nadała mu stopień naukowy doktora

nauk prawnych w zakresie prawa, a w 2011 r. dokto-

Ukończył także kursy w Haskiej Akademii Prawa

Międzynarodowego i w Akademii Prawa Europej-

skiego przy Europejskim Instytucie Uniwersyteckim

we Florencji.

Od 1990 r. jest pracownikiem nauko-

wym Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu

Warszawskiego.

W różnych okresach wykładał rów-

nolegle także na innych uczelniach, w tym m.in. na

wydziale prawa Wyższej Szkoły Handlu i Prawa oraz

na wydziale prawa Uniwersytetu Kardynała Stefana

rzyszenia Prawa Międzynarodowego, wchodzi w skład

komitetu naukowego tego stowarzyszenia.

Równolegle z prowadzeniem pracy naukowej pra-

cował także w administracji samorządowej i pań-

stwowej.

Był m.in. wiceministrem spraw zagranicz-

nych oraz radnym samorządu warszawskiego.

Pełnił

m.in. funkcję przewodniczącego Rady m.st. Warszawy,

44

był członkiem Zespołu ds. Polityki Europejskiej Ko-

a także wiceprzewodniczącym Forum Zrównoważo-

nego Rozwoju Rady Europejskich Gmin i Regionów

oraz wiceprezydentem Komitetu Regionów Unii Eu-

pełnił m.in. funkcję przewodniczącego Komisji do

Komisji Spraw Zagranicznych.

Jest autorem kilkudziesięciu publikacji nauko-

wych z zakresu prawa międzynarodowego, prawa

Unii Europejskiej oraz ochrony praw człowieka.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Me-

dalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Medalem

„Za Zasługi dla Policji”, Srebrnym Medalem „Za Za-

sługi dla Obronności Kraju” oraz Srebrnym Medalem

Gloria Artis.

Na członka Trybunału Stanu w imieniu Klubu

duję pana Piotra Łukasza Andrzejewskiego.

Piotr Łukasz Andrzejewski urodził się 2 stycznia

1942 r. w Warszawie.

W 1964 r. ukończył studia

samej uczelni otrzymał absolutorium z historii sztu-

ki.

Po odbyciu aplikacji sędziowskiej i złożeniu egza-

minu sędziowskiego rozpoczął aplikację adwokacką.

W 1971 r. rozpoczął praktykę adwokacką.

Był związany z opozycją demokratyczną.

Na prze-

łomie sierpnia i września 1980 r. był pierwszym kon-

sultantem prawnym Międzyzakładowego Komitetu

nomocnik tego komitetu był autorem pierwszego

wniosku o rejestrację NSZZ „Solidarność” w Sądzie

Wojewódzkim w Warszawie.

Po wprowadzeniu stanu wojennego był obrońcą

w licznych procesach politycznych działaczy NSZZ

„Solidarność”, w tym w pierwszym procesie stanu

z warszawskiego Żerania.

Na I Krajowym Zjeździe

Adwokatury w 1983 r. publicznie potępił łamanie

cenie ówczesnych władz wytoczono mu 8 spraw dys-

cyplinarnych pod pozorem naruszenia wolności sło-

wa.

W wyniku jednej z nich, po rewizji nadzwyczajnej

wiedliwości, został pozbawiony prawa wykonywania

zawodu przez rok.

Był jednym z inicjatorów powtór-

nej rejestracji zakładowych komitetów założyciel-

skich NSZZ „Solidarność” i reprezentował w sądach

ok. 40 takich komitetów.

W wyborach 1989 r. był członkiem Państwowej

Komisji Wyborczej jako przedstawiciel Komitetu

Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie.

Od 1983 r. był członkiem konspiracyjno-doku-

mentacyjnej struktury Komitetu Helsińskiego, a na-

stępnie członkiem założycielem Helsińskiej Fundacji

Praw Człowieka.

W 1988 r. otrzymał nagrodę duń-

skiej Fundacji Paula Lauritzena za działalność

w obronie praw człowieka.

Od 15 grudnia 1991 r. do 6 września 1992 r. pełnił

funkcję dyrektora generalnego – likwidatora dotych-

czasowych struktur państwowej jednostki organizacyj-

nej „Polskie Radio i Telewizja”.

Autor ustawy o zwrocie

stwa oraz reprezentant NSZZ „Solidarność” w proce-

sach wytoczonych na jej podstawie.

Był członkiem Komisji Konstytucyjnej NSZZ „So-

lidarność” i ugrupowań centroprawicowych.

Był

współautorem obywatelskiego projektu konstytucji.

Był też członkiem i przewodniczącym wielu komisji

senackich w trakcie sprawowania mandatu senatora.

Przypomnę, że jako jeden z nielicznych był senato-

rem I, II, III, IV, VI i VII kadencji.

Na członka Trybunału Stanu Klub Parlamentar-

ny Prawo i Sprawiedliwość rekomenduje również

pana Zbigniewa Jana Cichonia.

Pan Zbigniew Jan Cichoń urodził się 21 grudnia

1952 r. w Częstochowie.

W 1975 r. został magistrem

administracji, a w 1976 r. magistrem prawa Uniwer-

sytetu Jagiellońskiego.

Po studiach został zatrudnio-

ny na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego

jako asystent.

W 1976 r. po zatrzymaniu przez Służ-

bę Bezpieczeństwa pod zarzutem działalności prze-

ciwko ustrojowi PRL został zwolniony ze stanowiska

asystenta.

Ukończył aplikację sądową, radcowską

i adwokacką.

W latach 1982–1989 był obrońcą osób

dotkniętych represjami reżimu komunistycznego.

Do

1982 r. był radcą prawnym, a po ukończeniu aplikacji

adwokackiej w 1982 r. został adwokatem.

W latach

1997–2001, a następnie 2005–2007 był sędzią Try-

bunału Stanu.

Sprawował też mandat senatora VII

kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej.

Od 1998 r. do 2010 r. był członkiem Okręgowej

Rady Adwokackiej w Krakowie.

W latach 1993–2009

był przewodniczącym Komisji Praw Człowieka w Okrę-

gowej Radzie Adwokackiej w Krakowie, a w latach

1996–2010 wiceprzewodniczącym Komisji Praw

W 1991 r. był stypendystą Rady Europy w Stras-

burgu, a w 1992 r. był na stypendium na DePaul

University w Chicago na Wydziale Prawa.

Był rów-

nież praktykantem w amerykańskich kancelariach

adwokackich.

Jest absolwentem szkolenia obrońców

przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym w Ha-

dze zorganizowanego w Europäische Rechtsakade-

mie w Trewirze.

Wykładał na konferencjach Rady Europy w Kijowie,

Lwowie, Wilnie, Użgorodzie, Mińsku, Krakowie, Opolu

i Warszawie.

Jest autorem licznych publikacji dotyczą-

cych praw człowieka w czasopismach i periodykach

polskich i zagranicznych, współautorem wydań książ-

kowych poświęconych tej tematyce.

Organizował mię-

dzynarodowe konferencje dotyczące praw człowieka,

w tym m.in. w 2005 r. na temat „Nowe wyzwania przed

Europejskim Trybunałem Praw Człowieka pochodzące

z byłych krajów komunistycznych”.

Poseł Stanisław Piotrowicz

45

Występował w pierwszej polskiej sprawie przed

burgu w 1997 r. oraz w innych sprawach, w tym

w wygranej sprawie o mienie zabużańskie zakończo-

nej sukcesem zmieniającym sytuację prawną 80 tys.

Zabużan.

Jest prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia

Rodzin Katolickich w Krakowie, doradcą „Solidar-

ności” Regionu Małopolska (od powstania związku),

„Solidarności” Rolników Indywidualnych, „Solidar-

ności” Rzemieślników.

Jest też doradcą adwokatem

Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Politechni-

ki Krakowskiej od 1980 r. do chwili obecnej.

Doradza

pro publico bono w poradniach charytatywnych.

Jest

autorem ekspertyz i opracowań programowych dla

AWS, Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” Mało-

polska, a także dla Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Kolejnym kandydatem na członka Trybunału

Stanu z ramienia Prawa i Sprawiedliwości jest pan

Grzegorz Górski.

Pan Grzegorz Górski urodził się 14 grudnia 1961 r.

w Toruniu.

W 1985 r. ukończył studia prawnicze na

łaja Kopernika w Toruniu.

Na tym wydziale dokto-

ryzował się w 1988 r.

Habilitację uzyskał na Wydzia-

go w 1996 r.

W latach 1988–1992 pracował w zakładzie histo-

rii Pomorza Instytutu Historii Polskiej Akademii

Nauk.

Od 1997 r. jest kierownikiem Katedry Historii

gdzie pracuje od 1994 r.

Od 1998 r. jest dyrektorem

Centrum Prawa Amerykańskiego na Katolickim

Uniwersytecie Lubelskim, utworzonego wspólnie

z Chicago-Kent College of Law.

W latach 2001–2005

był kierownikiem sekcji ogólnych nauk o prawie na

Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administra-

cji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

W latach

2004–2007 był rektorem dawnej Szkoły Wyższej

Warszawskiej – Collegium Varsoviense.

W latach

2006–2008 był dyrektorem Instytutu Organizacji

i Zarządzania w Przemyśle w Warszawie.

Jest promotorem czternastu obronionych prac

doktorskich, uczestniczył w wielu przewodach dok-

torskich i habilitacyjnych jako recenzent.

Jest człon-

kiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu i Towa-

rzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lu-

belskiego, a także członkiem Rady Fundacji Archi-

wum Pomorskie Armii Krajowej.

Był współzałożycie-

lem i przez wiele lat wiceprzewodniczącym kolegium

redakcyjnego półrocznika historycznego „Czasy No-

wożytne”.

Obecnie jest zastępcą redaktora naczelne-

go „Studiów Prawniczych KUL”.

Zorganizował po-

nad 20 konferencji naukowych, w tym międzynaro-

dową konferencję historyków prawa w Lublinie

w 1999 r., oraz dwie konferencje naukowe w Chicago

(USA), wspólnie z Chicago-Kent College of Law, po-

święcone przemianom ustrojowym w Polsce i proble-

matyce budowy państwa prawa w Polsce.

Specjalizu-

je się w najnowszej historii Polski oraz w historii

ustroju i prawa Polski po 1918 r., a także w historii

ustroju i prawa USA i Wielkiej Brytanii.

Jest auto-

rem ponad 150 monograﬁi i artykułów naukowych.

Kolejnym kandydatem na członka Trybunału

Stanu z ramienia Klubu Parlamentarnego Prawo

i Sprawiedliwość jest pan Mariusz Muszyński.

Pan Mariusz Muszyński ma 47 lat.

W 1991 r.

ukończył studia prawnicze, a w latach 1991–1992

odbył aplikację w Prokuraturze Rejonowej w Toru-

niu.

W 1993 r. został stypendystą uniwersytetu

w Wiedniu.

W latach 1995–1998 pracował na stano-

wisku starszego eksperta w Ministerstwie Spraw

Zagranicznych w Departamencie Prawno-Traktato-

wym.

Następnie do 2002 r. pełnił funkcję kierownika

działu prawnego i pierwszego sekretarza ambasady

w wydziale konsularnym ambasady Rzeczypospolitej

Polskiej w Berlinie.

W latach 2002–2005 pracował

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Departa-

mencie Prawno-Traktatowym jako radca, a następ-

nie jako kierownik zespołu prawa krajowego i mię-

dzynarodowego prywatnego.

W tym samym czasie

pracował również jako adiunkt na wydziale prawa

tedrze prawa międzynarodowego i prawa europej-

skiego.

W 2005 r. został profesorem uniwersyteckim

na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu

Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie objął stano-

wisko kierownika katedry.

W latach 2006–2007 spra-

wował funkcję przewodniczącego zarządu Fundacji

„Polsko-Niemieckie Pojednanie”.

W latach 2007–

–2009 był członkiem Rady Legislacyjnej przy Preze-

sie Rady Ministrów.

Jest doktorem habilitowanym prawa.

Obecnie

wykłada na Wydziale Prawa i Administracji Uniwer-

sytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warsza-

szarda Łazarskiego w Warszawie.

Od 2007 r. pełni

funkcję prodziekana Wydziału Prawa i Administracji

Jest autorem i współautorem ponad dwustu publika-

cji, w tym około 120 naukowych i około 100 artyku-

łów publicystycznych.

Specjalizuje się w prawie mię-

dzynarodowym publicznym, prawie Unii Europej-

skiej, polskim i niemieckim prawie konstytucyjnym

oraz stosunkach międzynarodowych.

na zastępcę przewodniczącego Trybunału Stanu.

Wszyscy zaprezentowani przeze mnie kandydaci, jak

wynika z przedstawionych biograﬁi,spełniająwymo-

gi określone w przepisach ustawy.

Dotychczasowy

tryb życia, dorobek naukowy, działalność publiczna,

wiedza, jak również doświadczenie życiowe predesty-

nują ich do objęcia proponowanych funkcji.

Dziękuję

państwu za uwagę.

(Oklaski)

(Poseł Ryszard Kalisz: Brawo!)

Marszałek:

Dziękuję panu posłowi.

w celu przedstawienia kandydatury zgłoszonej przez

Platforma Obywatelska.

Poseł Jan Bury:

Polskiego Stronnictwa Ludowego...

(Gwar na sali)

Marszałek:

Szanujmy się nawzajem na tej sali.

Bardzo proszę

wszystkich o zajęcie miejsc.

Tych, którzy mają po-

trzebę prowadzenia rozmów, proszę o opuszczenie

sali.

Proszę o wysłuchanie przedstawiciela klubu Pol-

skiego Stronnictwa Ludowego.

data na członka Trybunału Stanu w osobie pana

doktora Pawła Tomasza Jandy.

Pan sędzia Paweł Tomasz Janda urodził się 15

kwietnia 1973 r. w Łańcucie.

Uzyskał tytuł magistra

prawa na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie Filia

w Rzeszowie.

W 2000 r. po odbyciu aplikacji sądowej

w Sądzie Okręgowym w Rzeszowie i zdaniu egzaminu

sędziowskiego rozpoczął pracę jako asesor w Sądzie

Rejonowym w Rzeszowie w Wydziale Gospodarczym.

W 2003 r. z rąk prezydenta Rzeczypospolitej uzyskał

nominację na sędziego sądu rejonowego.

W 2010 r. po

odbyciu studiów doktoranckich na Uniwersytecie Marii

skiej na Wydziale Prawa i Administracji tego uniwer-

sytetu w Katedrze Postępowania Cywilnego uzyskał

stopień naukowy doktora nauk prawnych.

W 2010 r. pan sędzia Paweł Janda został powoła-

ny przez ministra sprawiedliwości na stanowisko

prezesa Sądu Rejonowego w Rzeszowie, jednego

z największych sądów rejonowych w Polsce.

Od roku

2011 pan sędzia Paweł Janda jest także adiunktem

w Zakładzie Prawa Cywilnego Wydziału Prawa i Ad-

ministracji Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Prowadzi

wykłady między innymi z zakresu prawa zobowią-

zań, upadłościowego i naprawczego.

Pan Paweł Jan-

da jest także wykładowcą w Krajowej Szkole Sądow-

na aplikacjach adwokackiej, radcowskiej i komorni-

czej.

Jest autorem wielu publikacji naukowych z za-

kresu prawa cywilnego, prawa zobowiązań i prawa

materialnego.

Dotychczasowy dorobek naukowy, wiedza praw-

nicza, osiągnięcia naukowe i zawodowe pana Pawła

Tomasza Jandy w pełni uzasadniają jego wybór na

członka Trybunału Stanu.

Niniejszym w imieniu

dowego proszę o poparcie naszego kandydata.

Dzię-

kuję bardzo.

Marszałek:

wicy Demokratycznej i Klubu Parlamentarnego Pol-

skiego Stronnictwa Ludowego.

Bardzo proszę.

Poseł Ryszard Kalisz:

posłów z Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokra-

tycznej i Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnic-

twa Ludowego zgłasza kandydaturę pana Sylweriusza

Marcina Królaka na członka Trybunału Stanu.

Pan Sylweriusz Marcin Królak był członkiem

Trybunału Stanu w latach 2005–2011.

W tej chwili

wykonuje zawód radcy prawnego, jest współwłaści-

cielem kancelarii radców prawnych i adwokatów

w Warszawie.

Wcześniej, w latach 2001–2005, był

wiceministrem sprawiedliwości wielokrotnie repre-

zentującym polski rząd na forum Unii Europejskiej

i ministra sprawiedliwości na posiedzeniu Rady Mi-

nistrów Unii Europejskiej ds. Sprawiedliwości i Spraw

Wewnętrznych.

Jeszcze wcześniej pracował jako wi-

cedyrektor Biura Prawa i Ustroju Kancelarii Prezy-

denta Rzeczypospolitej Polskiej.

Pan mecenas Sylweriusz Marcin Królak jest spe-

cjalistą w zakresie prawa europejskiego.

Napisał bar-

dzo dobrą książkę zawierającą syntezę obowiązują-

cego prawa europejskiego traktatowego i prawa wy-

konawczego.

Pan Sylweriusz Marcin Królak był wcześniej dy-

plomatą.

Był konsulem w wielu placówkach zagra-

nicznych.

Posłowie z Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy De-

mokratycznej i posłowie z Klubu Parlamentarnego

Polskiego Stronnictwa Ludowego wnoszą o wybór

pana Sylweriusza Marcina Królaka na członka Try-

bunału Stanu.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Marszałek:

Ruch Palikota.

Poseł Michał Kabaciński:

Klubu Poselskiego Ruch Palikota zarekomendować

na stanowisko członka Trybunału Stanu wybitnego

prawnika z Lublina mecenasa Janusza Łomżę.

Mecenas Janusz Łomża jest autorytetem dla wie-

lu młodych prawników w Lublinie.

Jest to osoba

uznawana przez profesorów na lubelskich uczelniach

za prawdziwego adwokata.

Pan mecenas Janusz

Łomża poza ogromnym doświadczeniem i wiedzą,

jaką uzyskał w ramach aplikacji nie tylko w Polsce,

ale również za granicą, jest prawnikiem z krwi i ko-

ści, z pokolenia na pokolenie.

Jego dziadek, Jan Po-

liczkiewicz, to współautor Kodeksu cywilnego, z któ-

rego każdy z nas miał okazję lub będzie miał okazję

korzystać, zaś jego ojciec to wybitny karnista, obroń-

ca w wielu skomplikowanych sprawach karnych.

Pan mecenas Janusz Łomża to także społecznik,

który angażuje się w pomoc innym.

Między innymi

poprzez działalność w Radzie Przedsiębiorczości Lu-

belszczyzny pomaga przedsiębiorcom przebić się

przez gąszcz przepisów.

Pan mecenas Janusz Łomża

jest osobą, która nie wykonuje swojego zawodu tylko

i wyłącznie w celach komercyjnych, zarobkowych.

Pan mecenas pomaga również najuboższym poprzez

Fundację Academia Iuris, w której udziela pomocy

prawnej pro bono najuboższym i najbardziej potrze-

bującym.

W imieniu klubu Ruch Palikota rekomenduję pań-

stwu Janusza Łomżę na członka Trybunału Stanu

i bardzo proszę o poparcie tej kandydatury.

Dziękuję

Marszałek:

w celu przedstawienia kandydatury zgłoszonej przez

Poseł Piotr Szeliga:

przedstawić kandydaturę pana Pawła Śliwy na człon-

ka Trybunału Stanu.

Pan Paweł Śliwa urodził się 7 czerwca 1971 r.

w Gorlicach.

W latach 1991–1996 odbył studia magi-

sterskie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwer-

sytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

W la-

tach 1997–2001 odbył aplikację adwokacką, a w 2002 r.

uzyskał wpis na listę adwokatów.

W latach 2004–

–2007 odbył studia doktoranckie na Uniwersytecie

tach 1999–2002 był powiatowym rzecznikiem kon-

sumentów w Gorlicach.

Od 2005 r. prowadzi Kance-

larię Adwokacko-Radcowską w Gorlicach.

Od listo-

pada 2010 r. jest radnym Sejmiku Województwa

Małopolskiego, wiceprzewodniczącym Komisji Ochro-

ny Środowiska i Bezpieczeństwa Publicznego oraz

wiceprzewodniczącym Komisji Rewizyjnej.

Jest

członkiem Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Lipińskiej

„Jastrzębiec”, członkiem Stowarzyszenia im. ks.

Jana Patrzyka oraz członkiem Stowarzyszenia Praw-

ników Temida.

dydata klubu Solidarna Polska i klubu Polskiego

Stronnictwa Ludowego.

Szczególnie proszę o popar-

cie Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

miec-Raczyńską w celu przedstawienia kandydatury

wić Wysokiej Izbie kandydaturę pani prof. Eleonory

Zielińskiej na członka Trybunału Stanu.

Od 2002 r. pani Eleonora Zielińska jest profeso-

rem nauk prawnych.

Jest bezpartyjna.

W latach

2001–2005 pełniła funkcję sędziego Trybunału Sta-

nu.

Pracuje w Instytucie Prawa Karnego na Wydzia-

go i w Wyższej Szkole Administracji Publicznej

w Ostrołęce.

Jest także profesorem w Instytucie Wy-

miaru Sprawiedliwości.

Przedmiotem aktywności

naukowej, badawczej oraz dydaktycznej pani profesor

jest prawo karne i prawo medyczne.

Pani prof. Ele-

onora Zielińska jest recenzentką i promotorką roz-

praw doktorskich i habilitacyjnych, jest członkinią

Komitetu Bioetycznego i Prezydium Polskiej Akade-

mii Nauk.

Należała również do Zarządu Fundacji im.

Stefana Batorego.

Pani profesor jest autorką licznych

publikacji, monograﬁi, w których podejmuje tematy

dotyczące praw pacjenta i lekarza, prawnych aspek-

tów pomocy medycznej, równości praw kobiet i męż-

czyzn oraz harmonizacji prawa polskiego i prawa

unijnego.

Prof. Eleonora Zielińska, wykorzystując swoją

wiedzę i swoje zdolności, wspiera liczne inicjatywy

społeczne w Polsce i na świecie.

W lata 1995–1997

była ekspertem i delegatem rządu Rzeczypospolitej

Polskiej w Komisji do Spraw Statusu Kobiet przy Or-

ganizacji Narodów Zjednoczonych, obecnie jest pol-

skim ekspertem Rady Praw Człowieka przy Organi-

zacji Narodów Zjednoczonych.

W 2011 r. brała czyn-

ny udział w kongresie kobiet, który był jedną z imprez

w Unii Europejskiej.

Swoim zaangażowaniem nauko-

wym i społecznym dzieli się z kolejnymi pokoleniami

polskich prawników.

Jest założycielską i kierowni-

kiem studenckiej poradni prawnej Klinika Prawa

działającej na Wydziale Prawa i Administracji Uni-

wersytetu Warszawskiego.

Pani prof. Eleonora Zielińska prezentuje wysoki

stopień wiedzy prawniczej i znakomitą postawę oby-

watelską, co stanowi gwarancję wywiązania się przez

kandydatkę z powierzonych jej obowiązków z najwyż-

szą starannością.

Dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję bardzo.

Jest zgłoszenie.

Bardzo proszę.

Czy pan poseł…

(Poseł Jerzy Kozdroń: Ja w sprawie formalnej.)

Bardzo proszę.

Poseł Jerzy Kozdroń:

malny.

Wnoszę o rozłączne głosowanie nad każdą ze

zgłoszonych kandydatur.

Marszałek:

Andrzej Romanek.

Bardzo proszę.

Czy pan poseł zrezygnował z zadania pytania?

Bardzo proszę.

Poseł Andrzej Romanek:

wniosku, który został przed chwileczką zgłoszony –

co czynię na podstawie art. 26 ust. 2 regulaminu

Sejmu – chciałbym go poniekąd uzasadnić.

Chodzi tu

o pytanie zasadnicze, o kwestię kandydatów.

Z wie-

dzy, jaką posiadam na temat zgłoszonej kandydatury

pani prof. Eleonory Zielińskiej, wynika, że od począt-

ku transformacji ustrojowej owa pani była aktywną

działaczką…

(Poseł Ryszard Kalisz: Panie pośle, profesor bel-

wederski.)

…na rzecz aborcji.

Jest to uzasadnienie wniosku,

który też zgłaszam.

Oczywiście popieram poprzednio

zgłoszony wniosek o rozłączne głosowanie, tak żeby

nie było głosowania blokiem.

Bardzo proszę – to jest

wniosek mojego klubu – o poparcie tego wniosku.

Dziękuję uprzejmie.

Marszałek:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Ogłaszam 10-minutową przerwę i zwołuję Konwent

Seniorów.

Bardzo proszę – ciemny salonik obok.

Marszałek:

W związku z tym, że po przegłosowaniu – naj-

prawdopodobniej – wniosku formalnego będziemy

musieli być przygotowani na ewentualność rozłącz-

nego głosowania nad każdą z kandydatur, przedłu-

żam przerwę do godz. 12 celem przygotowania do

głosowania.

Dziękuję bardzo.

do godz. 12 min 08)

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Kontynuujemy rozpatrywanie punktu 9. porząd-

ku dziennego: Wybór członków Trybunału Stanu.

Przed przerwą zgłoszono wniosek o rozłączne gło-

sowanie nad przedstawionymi kandydaturami.

Poddam ten wniosek pod głosowanie.

sowaniem nad kandydaturami na zastępców prze-

wodniczącego i członków Trybunału Stanu, zechce

– 133, przy braku posłów wstrzymujących się od

Przechodzimy zatem do głosowania rozłącznego

nad 18 zgłoszonymi kandydaturami.

Przystępujemy do głosowania nad kandydaturą

pana Karola Adama Karskiego.

Karola Adama…

(Poseł Jarosław Kaczyński: Chwileczkę, chwi-

leczkę.)

Przepraszam.

Bardzo proszę, panie przewodniczący.

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

49

Poseł Jarosław Kaczyński:

Dziękuję, pani marszałek.

tać fragmenty, konkluzji dotyczącej działań Komisji

Etyki Poselskiej w sprawie pana Karskiego, a sądzę,

że te zarzuty, które tutaj mają być podstawą nega-

tywnego głosowania, bo można się tego domyślać,

dotyczą tzw. sprawy meleksów.

(Wesołość na sali)

Otóż, szanowni państwo, to słowa pana posła

Henryka Gołębiewskiego z SLD, a więc trudno go

posądzać o jakieś szczególne sympatie wobec pana

Karskiego i naszej partii.

Oto te słowa, przytoczę

tutaj tylko fragmenty: Nie jesteście winowajcami

tego, co stało się na Cyprze.

Te oskarżenia to nie-

uczciwe stawianie sprawy.

Są niewinni.

Proszę państwa, możemy oczywiście przyjmować,

że kampania medialna opisuje nam rzeczywistość

w sposób precyzyjny, natomiast nawet działania na-

szej własnej Izby, instytucji, w której jesteśmy, nie

mają znaczenia, ale sądzę, że to będzie bardzo poważ-

ne nadużycie i będziemy mieli tutaj do czynienia ze

złamaniem pewnego ustalonego już zwyczaju parla-

mentarnego.

Dlatego zgłaszam wniosek formalny

o zwołanie Konwentu Seniorów jeszcze raz i odczy-

tanie w pełni…

(Poseł Stefan Niesiołowski: Odrzucić.)

…tego wniosku.

Dziękuję bardzo.

( Oklaski)

Marszałek:

Chciałabym zwrócić uwagę na to, że wystąpienie

pana prezesa było poza trybem regulaminowym, a więc

nie miało znamion wniosku formalnego, padł on do-

piero na końcu.

W związku z tym, że zgłoszony wnio-

sek formalny dotyczy zwołania Konwentu Seniorów,

przychylam się do tego wniosku i zwołuję Konwent

Seniorów.

Bardzo proszę, zapraszam.

Ogłaszam 5-minutową przerwę.

do godz. 12 min 15)

Marszałek:

Wznawiam obrady.

Karola Adama Karskiego na zastępcę przewodniczą-

cego Trybunału Stanu, zechce podnieść rękę i naci-

210.

Za – 190, przeciw – 65, wstrzymało się 163 po-

słów.

Stwierdzam, że Sejm wobec nieuzyskania bez-

pana Karola Adama Karskiego na zastępcę przewod-

niczącego Trybunału Stanu.

Przystępujemy do głosowania nad kandydaturą

pana Józefa Adama Medyka.

Józefa Adama Medyka na zastępcę przewodniczącego

216.

Za – 297, przeciw – 11, wstrzymało się 123 po-

słów.

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów wybrał pana Józefa Adama Medykę na za-

stępcę przewodniczącego Trybunału Stanu.

pana Lecha Adamczyka.

Lecha Adamczyka na członka Trybunału Stanu, ze-

218.

Za – 425, przeciwnych głosów nie było, wstrzy-

mało się 10 posłów.

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów wybrał pana Lecha Adamczyka na członka

Trybunału Stanu.

pana Piotra Łukasza Andrzejewskiego.

Piotra Łukasza Andrzejewskiego na członka Trybuna-

223.

Za – 443 posłów, przeciw – 1 głos, wstrzymał się

1 poseł.

głosów wybrał pana Piotra Łukasza Andrzejewskie-

go na członka Trybunału Stanu.

pana Kazimierza Barczyka.

Kazimierza Barczyka na członka Trybunału Stanu,

224.

Za głosowało 437 posłów, przeciw – 3, wstrzy-

głosów wybrał pana Kazimierza Barczyka na członka

Trybunału Stanu.

pani Anny Boguckiej-Skowrońskiej.

50

Anny Boguckiej-Skowrońskiej na członka Trybuna-

224.

Za oddało głosy 438 posłów, przy braku głosów

przeciwnych i 8 posłach wstrzymujących się.

głosów wybrał panią Annę Bogucką-Skowrońską na

członka Trybunału Stanu.

pana Zbigniewa Jana Cichonia.

Zbigniewa Jana Cichonia na członka Trybunału Sta-

nu, zechce podnieść rękę i nacisnąć przycisk.

224.

Za oddało swój głos 156 posłów, przeciw – 286

Stwierdzam, że Sejm nie wybrał pana Zbigniewa

pana Grzegorza Górskiego.

Grzegorza Górskiego na członka Trybunału Stanu,

224.

Za oddało swoje głosy 446 posłów, przy 1 głosie

przeciw i braku posłów wstrzymujących się.

głosów wybrał pana Grzegorza Górskiego na członka

Trybunału Stanu.

pana Pawła Tomasza Jandy.

Pawła Tomasza Jandy na członka Trybunału Stanu,

225.

Za oddało swoje głosy 441 posłów, przeciw – 1,

wstrzymało się 7 posłów.

głosów wybrał pana Pawła Tomasza Jandę na człon-

ka Trybunału Stanu.

pana Dariusza Ryszarda Kijowskiego.

Dariusza Ryszarda Kijowskiego na członka Trybuna-

226.

Za oddało swoje głosy 312 posłów, przeciw – 133

posłów, wstrzymało się 6 posłów.

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów wybrał pana Dariusza Ryszarda Kijowskiego

na członka Trybunału Stanu.

pana Sylweriusza Marcina Królaka.

226.

Za oddało swój głos 429 posłów, przeciw zagło-

sowało 8 posłów, wstrzymało się od głosu 13 po-

słów.

głosów wybrał pana Sylweriusza Marcina Królaka

pana Janusza Krzysztofa Łomży.

Janusza Krzysztofa Łomży na członka Trybunału

226.

Za oddało swój głos 295 posłów, przeciw – 150

posłów, wstrzymało się 5 posłów.

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów wybrał pana Janusza Krzysztofa Łomżę na

członka Trybunału Stanu.

pana Mariusza Muszyńskiego.

Mariusza Muszyńskiego na członka Trybunału Sta-

225.

Za oddało swój głos 446 posłów, przeciw – 1 po-

seł, wstrzymało się 2 posłów.

głosów wybrał pana Mariusza Muszyńskiego na

członka Trybunału Stanu.

pani Romany Orlikowskiej-Wrońskiej.

Romany Orlikowskiej-Wrońskiej na członka Trybuna-

sowało 126 posłów, wstrzymało się 10 posłów.

na członka Trybunału Stanu.

Marszałek

51

Przystępujemy do głosowania nad kandydaturą

Pawła Śliwy na członka Trybunału Stanu, zechce

226.

Za oddało swój głos 448 posłów, przy 1 pośle

wstrzymującym się i 1 głosie przeciwnym.

Stwierdzam, że Sejm bezwzględną większością

głosów wybrał pana Pawła Śliwę na członka Trybu-

nału Stanu.

Przystępujemy do głosowania nad kandydaturą

pana Andrzeja Wosińskiego.

Andrzeja Wosińskiego na członka Trybunału Stanu,

226.

Za oddało swój głos 442 posłów, przy 2 głosach

przeciwnych i 7 posłach wstrzymujących się.

ka Trybunału Stanu.

pani Jolanty Zajdel-Sarnowicz.

Jolanty Zajdel-Sarnowicz na członka Trybunału Sta-

226.

Za oddało swój głos 443 posłów, przy 2 głosach

przeciwnych i 5 posłach wstrzymujących się.

głosów wybrał panią Jolantę Zajdel-Sarnowicz na

członka Trybunału Stanu.

pani Eleonory Zielińskiej.

Eleonory Zielińskiej na członka Trybunału Stanu,

głosów wybrał panią Eleonorę Zielińską na członka

Trybunału Stanu.

Stwierdzam, że Sejm wybrał jednego z zastępców

przewodniczącego Trybunału Stanu oraz 15 człon-

ków Trybunału Stanu.

W związku z tym zarządzam zgłaszanie kandy-

datur na wakujące miejsca w Trybunale Stanu do

dnia 18 listopada br. do godz. 18, czyli do jutra do

godz. 18.

(Poseł Maks Kraczkowski: Wniosek formalny.)

W jakim trybie?

(Poseł Maks Kraczkowski: Wniosek formalny.)

Bardzo proszę.

Poseł Maks Kraczkowski:

Pani Marszałek!

Wysoka Izbo!

To jest kwestia for-

malna.

Ze względu na to, że pierwsze głosowanie nad

kandydaturą pana profesora Karola Karskiego rozpo-

częło się, część posłów klubu Prawa i Sprawiedliwości

oddała swój głos – byłem wśród tych posłów.

Pani mar-

szałek była uprzejma ogłosić 5 minut przerwy, a po

2 minutach wcześniejsze głosowanie zostało anulowa-

ne i głosowaliśmy po raz kolejny.

Zasygnalizowałem

ten problem w sekretariacie obrad.

Uważam, że jest

to podstawa do reasumpcji tamtego głosowania.

Bar-

dzo dziękuję.

(Oklaski)

Marszałek:

Dziękuję za tę uwagę.

Powracamy do rozpatrzenia punktu 7. po-

Sejm wysłuchał uzasadnienia projektu uchwały

oraz przeprowadził pierwsze i drugie czytanie.

W drugim czytaniu tego projektu uchwały zgło-

szono poprawkę, która została paniom i panom po-

słom doręczona.

Przystępujemy do trzeciego czytania.

Pan poseł Ujazdowski.

Bardzo proszę, panie pośle.

że zgłoszona poprawka oznacza nie tylko większą rolę

Sejmu w zakresie surowców, energii i bezpieczeństwa

energetycznego, ale w istocie jakąkolwiek rolę, dlate-

go że w obecnym zakresie przedmiotowym komisji

sejmowych problematyka surowców, energii i bezpie-

czeństwa energetycznego nie jest przypisana żadnej

komisji, naprawiamy lukę w tej sprawie.

Nie ma tego

w materii działania ani Komisji Gospodarki, ani Ko-

misji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych

i Leśnictwa, nie ma wyraźnej podstawy.

szałek, a wcześniej pana przewodniczącego, jakie są

merytoryczne podstawy głosowania przeciw, skoro

naprawiamy oczywisty błąd, lukę, która istnieje.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

52

Marszałek:

Informuję pana posła, że jesteśmy właśnie przed

głosowaniem.

W poprawce wnioskodawcy proponują, aby ustano-

wić nową komisję stałą: Komisję Energii, Surowców

Energetycznych i Bezpieczeństwa Energetycznego.

Przystępujemy do głosowania.

przeciw zagłosowało 247 posłów, przy 33 posłach

wstrzymujących się.

głosów przeciwnych mieliśmy 2, wstrzymało się 136

posłów.

Na tym zakończyliśmy rozpatrywanie punktów

stopada 2011 r.

Proszę pana marszałka Grabarczyka o przejęcie

prowadzenia obrad.

(Oklaski)

(Głosy z sali: Ooo!)

(Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek

Nie widzę dalszych zgłoszeń.

Zamykam listę.

Proszę pana posła Łukasza Zbonikowskiego o za-

branie głosu.

(Gwar na sali)

Poseł Łukasz Zbonikowski:

oświadczenie w sprawie zamieszek, do jakich doszło

na ulicach Warszawy w dniu Święta Niepodległości

bieżącego roku.

Chyba nikomu nie trzeba tłumaczyć, jak bezcenną

wartością jest wolność.

Każdy powinien mieć także

świadomość tego, iż nigdy nie można mieć pewności,

że owa wolność zostaje dana narodowi raz na zawsze.

Jak pokazuje długa i skomplikowana historia naszego

kraju, Polacy nie zawsze byli narodem wolnym, dlate-

go też szczególnie doceniają tę wartość.

Zatem pra-

wem każdego Polaka jest prawo do świętowania rocz-

nicy odzyskania niepodległości przez jego kraj, zarów-

no po to, by uczcić obecną możliwość życia w wolnym

państwie, jak i po to, by wyrazić szacunek dla tych,

którzy wiele lat temu się do tego przyczynili.

Dzień 11 listopada tego roku miał być kolejną oka-

zją do świętowania, jednakże wydarzeniom, które

wtedy nastąpiły, daleko jest do obrazu właściwego

obchodzenia święta narodowego.

W związku z zaist-

niałą sytuacją powstaje pytanie: Dlaczego stołeczne

władze wyraziły zgodę na zorganizowanie ponad 20

rozmaitych manifestacji w tym dniu?

Dlaczego pozwo-

liły na krzyżowanie się przemarszów wrogich sobie

ideologicznie grup, choć było oczywiste, że dojdzie do

konfrontacji?

Co więcej, zastrzeżenia budzi nie tylko

liczba przemarszów, ale także charakter wielu z nich.

Władze Warszawy zgodziły się bowiem na lewicowe

marsze protestacyjne wymierzone przeciwko obywa-

telom chcącym świętować niepodległość.

Wszakże

z góry było wiadomo, że tego typu konfrontacja naj-

prawdopodobniej wywoła ferment.

Niepojęte jest rów-

nież, iż władze Polski i Warszawy tolerowały, pozwo-

liły lewicowym organizacjom na zapraszanie wrogo

nastawionych do obywateli naszego kraju socjalistów

niemieckich, prawdopodobnie wnuczków niemieckich

socjalistów narodowych.

(Poruszenie na sali)

Niewytłumaczalne jest, aby w XXI w. w środku

Europy, w kraju członkowskim Unii Europejskiej do-

chodziło do sytuacji, że z zagranicy sprowadzani są

bojownicy dopuszczający się aktów agresji wobec oby-

wateli państwa obchodzącego Święto Niepodległości.

(Burzliwe oklaski, poruszenie na sali) Jak można do-

puścić do tego, aby w tak istotnym i symbolicznym

dla Polaków dniu władza godziła się na zapraszanie

potomków naszych zaborców i psucie jednego z naj-

ważniejszych dla naszej ojczyzny świąt.

(Wesołość na

sali, oklaski) Czyżby krzywdy wyrządzone polskiemu

narodowi przez zachodniego sąsiada były jeszcze nie-

wystarczające?

Owe antypolskie organizacje odpo-

wiedzialne za ten stan rzeczy powinny ponieść karę

za czyny, których się dopuściły, bo działania te były

niczym innym jak zdradą stanu.

Gdzie się podziały osoby, które chętnie biorą i ko-

lekcjonują władzę, ale nigdy nie chcą wziąć odpowie-

dzialności?

Gdzie jest pan premier Tusk, który jest

ju, któremu podlegają służby oraz Policja?

Czemu

znikła i nie wypowiada się na ten temat prezydent

Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz – osoba, która

wydawała zgody i pozwolenia na to, co się stało

w stolicy?

Czemu żadne media nie zadają tych pytań?

53

A co można powiedzieć o posłach polskiego parlamen-

tu: Kaliszu, Palikocie, Nowickiej, Biedroniu (Oklaski,

poruszenie na sali), którzy wsparli manifestację ma-

jącą rozbić polskie Święto Niepodległości?

Jeżeli oni

wstydzą się być Polakami i brzydzą się niepodległej

Polski, to niech kandydują do Bundestagu, a nie do

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Czy minister spra-

wiedliwości i prokurator generalny nie powinni roz-

ważyć, czy te działania wymierzone w niepodległą

Polskę nie wypełniają znamion zdrady stanu z Ko-

deksu karnego?

(Głos z sali: Skandal!)

Nawet nie próbuję sobie wyobrazić, jak wielkie

byłoby poruszenie i powszechne zgorszenie w Euro-

pie i na świecie, gdyby doszło do sytuacji odwrotnej,

to jest gdyby zorganizowane grupy Polaków udały się

na przykład do Niemiec i tam dopuściły się szykano-

wania oraz ﬁzycznej agresji względem ludzi świętu-

jących swą niepodległość lub zjednoczenie.

(Porusze-

nie na sali)

(Posłowie Klubu Poselskiego Ruch Palikota ude-

Jak by to wyglądało, gdyby kilkuset Polaków po-

jechało do Moskwy w czasie prowokacyjnego święta

wypędzenia Polaków z Kremla?

Byłaby natychmia-

stowa reakcja zarówno ze strony Niemiec, jak i z Ro-

sji, przynajmniej na poziomie dyplomatycznym.

W Pol-

sce ze strony władzy jest cisza.

Głównie dlatego, że

panuje nad sytuacją w kraju.

Premier Donald Tusk niejednokrotnie zapewniał

o swej wielkiej miłości do ojczyzny.

Jednak jak w ży-

ciu codziennym, tak i w tym przypadku…

(Poseł Armand Ryﬁński: Hańba, panie pośle,

wstyd.)

(Głos z sali: Hańba!)

(Gwar na sali)

…powinna ona objawiać się nie deklaracjami, lecz

czynami.

Dając przyzwolenie na tego rodzaju działa-

nia i nie wyciągając z nich żadnych należytych kon-

sekwencji, premier dowiódł, że te zapewnienia były

jedynie kolejnymi czczymi słowami, jakie padały

z jego ust.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Poseł Joanna Fabisiak:

szym, roboczym, że tak powiem, posiedzeniu wszyst-

kim Polakom na całym świecie, bo dwie trzecie z nas

mieszka tu, w ojczyźnie, a jedna trzecia, ok. 20 mi-

lionów, rozproszona jest po całym świecie, Polakom,

którzy wzięli udział w wyborach, którzy zdali ten

egzamin z demokracji, którzy mają świadomość waż-

ności wyborów dla losów Polaki, chciałabym z trybu-

ny sejmowej złożyć podziękowania.

Szczególnie kie-

ruję je do tych, którzy aktywnie zaangażowali się

w wybory.

Skieruję słowo podziękowania właśnie do

zagranicy.

Były to bowiem wybory szczególne dla

wszystkich Polaków mieszkających poza granicami.

Mieli oni możliwość głosowania nie tylko bezpośred-

niego, ale także drogą internetową, listownie i jak

wiemy, znacznie zwiększyła się liczba osób aktywnie

zaangażowanych.

Bardzo za to dziękujemy.

Dziękuję wreszcie wszystkim tym, którzy głoso-

wali na partię, którą reprezentuję, na Platformę Oby-

watelską, a także – za to dziękuję szczególnie, na

moją osobę.

Wszyscy prosiliśmy o poparcie w Polsce

i za granicą, a więc jest to dobry czas, żeby powie-

dzieć: dziękuję.

Dziękuję tym, którzy nam zaufali,

którzy mi zaufali.

Raz jeszcze składam zobowiązanie,

że czas sprawowania mandatu wykorzystam jak naj-

lepiej, by służyć Polsce i Polakom na całym świecie.

Dziękuję bardzo.

(Oklaski)

Wicemarszałek Cezary Grabarczyk:

Dziękuję.

większość z państwa wie, nie jestem entuzjastką

członkostwa Polski w Unii Europejskiej.

Niemniej

jednak, a może paradoksalnie właśnie dlatego, za

pożyteczne uważam poszerzanie swej wiedzy z za-

kresu funkcjonowania Unii.

Jeden z problemów, nad

którymi warto się zastanowić, dotyczy sposobu, w jaki

działalność Unii Europejskiej wpływa na uprawnie-

nia polskiego Sejmu.

Osobiście uważam, że wpływ

ten, niestety, jest negatywny.

Ktoś może zadać pyta-

nie: Dlaczego negatywny?

Odpowiem na to pytanie,

odwołując się do fragmentu raportu dr. Roberta

Grzeszczaka z 2009 r. pt. „Subsydiarna demokracja.

Rola parlamentów narodowych w Unii Europejskiej

w traktacie z Lizbony”.

Raport ten opublikowany

został na stronie Fundacji Konrada Adenauera.

W ra-

porcie dr Grzeszczak pisze m.in.: Procesy integracji

europejskiej wiążą się z przeniesieniem na rzecz in-

stytucji wspólnotowych zadań, które wcześniej tra-

dycyjnie leżały w gestii państw członkowskich.

Już

ponad 80% ustawodawstwa gospodarczego pochodzi

z Brukseli, a nie z polskich Sejmu i Senatu, niemiec-

kich Bundestagu i Bundesratu, włoskich Camera dei

deputati i Senato della Repubblica, duńskiego Folke-

tinget czy szwedzkiego Riksdagu.

Powtórzę: nie 10%,

nie 30%, nie 50%, tylko ponad 80%.

Jutro prezes Rady Ministrów Donald Tusk przed-

stawi w Sejmie program swojego rządu, wnosząc

Oświadczenia poselskie

54

o udzielenie mu wotum zaufania.

Prawdopodobnie

zasadnicza treść przemówienia jest już gotowa.

Tym

niemniej zapewne może jeszcze ulec skorygowaniu

czy też uzupełnieniu.

W związku z powyższym pra-

gnę zwrócić się do pana, panie premierze, z pewnym

pytaniem.

Moim zdaniem byłoby dobrze, gdyby usto-

sunkował się pan do poruszonego przeze mnie zagad-

nienia już w jutrzejszym exposé.

Od stycznia 2000 r. wydawany jest w Polsce mie-

sięcznik „Monitor Unii Europejskiej”.

Na łamach

tego pisma w październiku 2011 r. ukazał się artykuł

doktora Pawła Świebody zatytułowany „Tusk Euro-

pejczyk?”.

Paweł Świeboda jest członkiem tzw. Grupy

Spinelli.

W jej skład wchodzą 33 osoby.

Celem Grupy

Spinelli jest, cytuję: działanie na rzecz Europy fede-

ralnej oraz postnarodowej.

Nie będę ukrywać, że je-

stem tym zaniepokojona.

Teraz, proszę państwa, pragnę zacytować frag-

ment artykułu „Tusk Europejczyk?” zamieszczone-

go, przypominam, na łamach październikowego nu-

meru pisma „Monitor Unii Europejskiej”.

Paweł

Świeboda pisze: „Jest wreszcie pytanie o potencjalne

europejskie aspiracje Donalda Tuska.

Z końcem tego

roku z funkcji przewodniczącego Parlamentu Euro-

pejskiego odchodzi Jerzy Buzek.

Polska nie będzie

więc miała przedstawiciela na żadnym odcinku eu-

ropejskiego świecznika poza tym, co nam przysługu-

je z rozdzielnika, czyli funkcji komisarza.

Jedyną

osobą, która może wiarygodnie w Europie o coś za-

walczyć, jest Donald Tusk.

Kadencja szefa Komisji

Europejskiej upływa w 2014 r.

Podobnie druga, 2,5-

-roczna kadencja przewodniczącego Rady Europej-

skiej.

Czy przejście Tuska do europejskiej kadry

przed kolejnymi wyborami w Polsce nie byłoby zwień-

czeniem polskiego powrotu do Europy i ostatecznym

potwierdzeniem naszej roli we Wspólnocie?”.

Proszę państwa, we wtorek na łamach „Rzeczpo-

spolitej” pisano na temat możliwej perspektywy

zwolnień grupowych.

Są to bardzo niepokojące sy-

gnały.

Gdyby do tego doszło, część Polaków stanęła-

by przed dramatyczną koniecznością poszukiwania

innego miejsca zatrudnienia.

Wśród nich są zatrud-

nieni, którzy starają się o zmianę pracodawcy.

W trakcie rozmowy kwaliﬁkacyjnej padają różne py-

tania.

Kandydaci pytani są na przykład o to, jak wy-

obrażają sobie swoją przyszłość zawodową, co chcieliby

robić zawodowo za kilka czy kilkanaście lat itd.

Myślę,

że dobrze mnie rozumieją chociażby studenci.

Jutrzejsza debata w Sejmie to rodzaj swoistej roz-

mowy kwaliﬁkacyjnej.

Donald Tusk będzie pełnił

rolę kandydata do pracy.

Jego exposé będzie czymś

w rodzaju listu motywacyjnego.

Natomiast posłom

przypadnie rola grupowego pracodawcy, pracodawcy

szczególnego, gdyż wybranego przez naród.

W związku z tym jako jedna z reprezentantek

owego szczególnego pracodawcy kieruję tu z tego

miejsca pytanie do pana premiera Donalda Tuska.

Panie premierze, czy jest pan zainteresowany obję-

ciem w 2014 r. funkcji przewodniczącego Rady Euro-

pejskiej lub przewodniczącego Komisji Europejskiej?

Panie premierze, liczę na to, że odpowie mi pan na

to pytanie (Dzwonek) i to już jutro w trakcie wygła-

szania swego exposé.

Dziękuję za uwagę.

(Oklaski)

Dziękuję za przestrzeganie dyscypliny czasowej

podczas wygłaszania oświadczeń.

Na tym zakończyliśmy oświadczenia poselskie.

stopada do godz. 12.

Dziękuję.

Poseł Gabriela Masłowska

Poprawki do projektu uchwały

,,4a) Energii, Surowców Energetycznych i Bezpie-

czeństwa Energetycznego”.

2.

W załączniku do uchwały Regulamin Sejmu

Rzeczypospolitej Polskiej „Przedmiotowy zakres

działania komisji sejmowych” po pkt 4 dodaje się pkt

czeństwa Energetycznego należą sprawy polityki

alizacją i nadzorem nad jej wykonywaniem, sprawy

funkcjonowania otwartego zintegrowanego rynku

energetycznego państwa, sprawy nadzoru właściciel-

skiego nad własnością publiczną w sektorze wydoby-

granicznej polityki energetycznej, sprawy gospodarki

nych ze szczególnym uwzględnieniem węglowodorów,

wej na potrzeby społeczno-gospodarcze państwa”.

(Mariusz Błaszczak

w imieniu Klubu Parlamentarne


corpora: wikisources-pl

text:
Arcybiskup lwowski (jego prawa) miał swych suffraganów biskupów: przemyskiego, chełmskiego, kijowskiego, kamienieckiego i bakońskiego w Mołdawii.

Tego ostatniego poddał mu synod prow.

r. 1621 odbyty (cap.

4), naznaczając mu miejsce na synodach po biskupach inflanckich.

Niegdyś i łucki do metropolii lwowskiej należał, jak wywodzą Skrobiszewski (Vitae archiep.

halic.

c.

3) i Kromer (lib.

2); później jednak do arcybiskupa gnieźn. przeszedł (Niesiecki, Korona.

I.

25), chociaż arcyb.

lwowski nie przestał uważać go za swego suffragana, jak się to pokazuje z synodu lwow.

r. 1564.

Arcybiskup lwow.

nie miał szczególnych przywilejów, któreby, czy to z prawa ogólnego, czy prowincjonalnego, wyłączały go.

Używał więc władzy, jakiej prawo kanoniczne dozwala arcybiskupom metropolitom.

Do niego szły apellacje od biskupów suffraganów i ich officjałów; od arcyb.

lwowskiego zaś, szły do arcybiskupa gniez.

jako legata urodzonego, lub do nuncjatury.

Podlegał prymasowi arcybiskupowi gnieźn.

(Leona X bulla Pro excell.; Const. prov.

lib.

1. de off. ordin.)

Musiał więc stawać na synody prowincjonalne, przez prymasa zwoływane; dla zachowania jednak służących mu praw, arcybiskup gnieź.

wezwania na synod nie wysyłał wprost od siebie do suffraganów lwowskiej metropolji, lecz wysyłał je do arcybiskupa lwow., a ten znowu kommunikował je swoim biskupom.

Przez wzgląd przecież na odległość miejsca, tak on, jako jego suffragani i ich kapituły byli dyspensowani od osobistej bytności na synodach, lecz interessa swe mogli tam załatwiać przez posłów (Const. prov.

l. 1. de off. ordin.).

Na synodzie warsz. r. 1634, Stan.

Grochowski był osobiście przytomny; na innych zaś, arcybiskupi lwowscy zasiadali przez delegatów, jak akta tych synodów okazują.

Rzadkie mamy przykłady, by arcybiskupi lwowscy ze swymi suffraganami odprawiali synody prowincji ruskiej.

Dwa tylko takie zebrania dotąd są znane: o synodzie r. 1532, pod arcyb.

Bern.

Wilczkiem, wspomina Zubrzycki w Kronice m.

Lwowa str. 154; drugiego zaś, za Pawła Tarły r. 1564 odbytego, akta zostały podane do druku przez ks. Sew.

Morawskiego, i wyszły p. t.

Akta synodu prowincjonalnego lwowskiego w r. 1564 odbytego (Lwów 1860 r.).

Ponieważ dochody arcybiskupa lwow.

były dawniej, stosunkowo do uposażenia innych biskupstw, zbyt szczupłe, przeto, aby mógł godność swą odpowiednio piastować, tak w kościele jako i w senacie, wolno mu było trzymać jeszcze jakie inne beneficjum, t. j. opactwo lub prepozyturę, co się nie sprzeciwiało ustawie państwa (konst. r. 1633. tit.

Incompatibilia, Vol.

leg.

III f.

799).

A gdy rezydował u boku króla, wypłacano mu za to ze skarbu państwa złot.

500, co konstytucja r. 1576 przyznała mu, jak równie innym, uboższym biskupom, zwłaszcza biskupom Rusi.

X. Z. Ch.


text:
CIELĘCINA.

* * *

Wybierać cielęcinę ze skórką z tłostością bardzo białą i jakby przezroczystą.

Cielęcina nie oblana tłustością, gdy mięso jest czerwonawe i nérki oblane czerwonawym tłuszczem, jest złą takiéj nigdy nie należy kupować, gdyż jest bez smaku.


corpora: CEN

text:
Port Gdańsk stara się o powstanie terminalu gazowego LNG na terenie Portu Północnego.

W tym celu odbyło się 16 grudnia spotkanie przedstawicieli PGNiG S.A. z Zarządem Morskiego Portu Gdańsk S.A.

Od dłuższego czasu Polska stara się o dywersyfikację kierunków dostaw gazu ziemnego, do tej pory poza wydobyciem gazu na terenie naszego kraju duże ilości importujemy z Rosji.

Parę lat temu zamierzano wybudować gazociąg ze Skandynawii, aby importować gaz z Norwegii, obecnie co raz głośniej jest o planie wybudowania terminalu lub terminali przeładunku gazu naturalnego w stanie ciekłym LNG.

Gaz LNG ma być transportowany drogą morską do naszych portów.

Jednym z planowanych miejsc lokalizacji terminalu LNG jest Gdańsk, drugim Świnoujście.

Wg Prezesa ZMPG S.A. - Andrzeja Kasprzaka - bardziej korzystna jest lokalizacja w Porcie Gdańsk, gdzie gotowa już jest infrastruktura do przyjęcia dużych gazowców mogących bezpiecznie wpływać do głębokowodnego Portu Północnego, duże wolne tereny pod inwestycje oraz do pobliskich Pszczółek dochodzi główny krajowy gazociąg.

Świnoujście byłoby korzystniejszą opcją przy możliwości reeksportu gazu do Niemiec, ale powstaje już tam terminal gazowy w Wilhelmshaven.

Gdański terminal LNG przewidziany jest do przeładunku 4 mln ton skroplonego gazu (5 mld m sześc.) kosztem do 400 mln euro i znajdować się ma w Porcie Północnym, gdzie już istnieje terminal węglowy, paliwowy, LPG oraz powstaje głębokowodny terminal kontenerowy.

W najbliższym czasie mają być również podpisane umowy na powstanie terminalu zbożowego oraz rudoportu.


text:
19.

Krystjan nie mógł się obejść bez Ewy.

Ciemń go ogarniała, gdy ją na krótko choćby opuszczał.

Wszystko co się do niej odnosiło, posiadało znamię pożegnania na zawsze.

Każdy uścisk dłoni, czy wymiana spojrzeń, miały rzewność i ból ostatniej chwili.

Tosamo przebijało w miłości jego.

Cecha czepiania się kurczowego, ofiarności, cierpliwości, a często posłuszeństwa.

Wyrażał to przy sposobności podawania płaszcza, szklanki, z której pić chciała, ramienia, gdy była zmęczona, oraz czekaniu, gdy po nim przybywała na umówione miejsce.

Czuła to i pytała często, on jednak nie umiał wyjaśnić.

Mógłbym opisać uczucie tej rozłąki bliskiej, co atoli miało nastąpić potem, nie wiedział.

Zdawał sobie jasno sprawę, że idzie tu nietylko o rozłąkę z nią samą, ale z wszystkiem co mu dotąd było miłe, cenne i nieodzowne.

Ale nic nie wiedział, nie kreślił planu i nie roztrząsał go wcale.

Nie miał sam żadnych życzeń, czy pragnień, zato Ewa miała sio rozmaitych żądań i wpadała w gniew, gdy któreś nic zostało spełnione.

Postanowiła wyruszyć na morze, a on najął jacht i przez dwa tygodnie pływali po Atlantyku.

Zatęskniła za Paryżem, a on zawiózł ją tam autem.

Ucztowali u Foyota przy rue de Tournon, wraz z zaproszonymi przez nią przyjaciółmi, literatami, malarzami i muzykami, a nazajutrz wrócili.

Posłyszawszy o jakimś czarownym zamku normandzkim w stylu średniowiecznym, zapragnęła go widzieć przy świetle księżyca.

Wyruszyli w czasie pełni, kiedy była nadzieja na pogodne noce.

Potem pociągnęła ją katedra w Rouen, następnie słynna kultura róż, którą posiadał baron Zerbaulen w okolicy Gandawy, dalej wycieczka w Ardenny, zachód słońca nad jeziorem zuiderskiem, konna przejażdżka po parku richmandzkim.

Rembrandt w Hadze i uroczysty obchód w Anlwerpji.

— Czy cię to nie nuży? — spytał pewnego dnia Krystjan z nieokreślonym uśmiechem, czyniącym wrażenie fałszu.

— Świat jest wielki, a krótka młodość! — odparła.

— Piękno kłoni się do mnie, dla mnie istnieje, a bezemnie umrze.

Od biedy posiadam Ignifera, głodu niczem zaspokoić nie mogę.

Oświetla mg ziemię i ułatwia każdą drogę.

Widzisz teraz coś uczynił, kochanku mój.

— Strzeż się Ignifera! — rzekł Krystjan, z tymsamym pozornie chytrym uśmiechem.

— Jest tu Fjedor Szilagin! — powiedziała, a powieki jej opadły ciężko.

— Tylu tu ludzi, — odrzekł — większej części nie znam wcale.

— Nie spostrzegasz żadnego, ale wszyscy cię widza! — zauważyła Ewa.

— Wszyscy się dziwują, pytając: Kimże jest ten młodzieniec smukły, wykwintny, o śnieżnych zębach i błękitnych oczach?

Wszakże słyszysz szepty?

Jestem z tego dumna.

— Cóż oni o mnie wiedzą?

Zostaw ich w spokoju.

— Kobiety bledną na twój widok.

Wczoraj widziałam na promenadzie młodą kwieciarkę, Flamandkę.

Spojrzała na ciebie, a potem zaczęła śpiewać.

Czyś nie słyszał?

— Nie.

Cóż to była za pieśń?

Ewa przysłoniła oczy dłonią i jęła śpiewać zcicha, z wyrazem napoły bolesnym, napoły swawolnym:

Ou sont nos amoureuses?

Elles sont au tombeau,

Dans un séjour plus beau,

Elles sont hereuses.

Elles sont près des anges,

Au fond du ciel bleu,

Ou elles chantant les louanges

De ta Mère de Dieu.

Szarpnęło mnie to za serce i nienawidziłam cię przez minutę.

Ileż uczucia płynie z serca człowieczego, a niema dlań naczynia.

Wstała nagle.

— Jest to Fjedor Szilagin! — rzekła z rozbłysłemi oczyma.

Krystjan podszedł do okna.

— Deszcz pada! — zauważył.

Ewa wyszła z pokoju, nucąc półgłosem: — Ou sont nos amoureuses?

Elles sont ou tombeau...

Wieczorem zeszli na wybrzeże.

— Widziałam pannę Gamaleję, — opowiadała Ewa — przedstawił mi ją Fjedor Szilagin.

To jego kochanka, Tatarka, piękna jak żmija, a dziwna, jak nieznane krajobrazy, o których się marzy.

Zmierzyła mnie spojrzeniem i stoczyłyśmy walkę.

Rozmowa miała za treść Marję Baskirczew i jej pamiętnik.

Ona twierdziła, że istoty tego rodzaju, należy dusić zaraz po urodzeniu.

Widzę atoli, drogi mój, że nie wiesz wcale kim była Marja Baskirczew.

Była to jedna z owych kobiet, które przychodzą na świat o sto lat za wcześnie i zamarzają, jak kwiaty w lutym.

Krystjan milczał, dumając o twarzach zmarłych rybaków, widzianych ubiegłej nocy.

— Panna Gamaleja przywiozła mi z Londynu pozdrowienie W. Księcia, — zakończyła Ewa, — który tu zjedzie na tydzień.

Krystjan milczał dalej.

Dwanaście kobiet i dziewiętnaścioro dzieci otaczało zwłoki rybaków.

Wszystko to, ubogo odziane, tonęło w zamrozie żałoby.

Poszli dalej, oddalając się od łoskolu fal, a Ewa spytała:

— Czemu się nic śmiejesz?

Czyś zapomniał śmiać się?

Brzmiało to jak krzyk.

Krystjan milczał.

— Jutro jest kiermasz w Dudreele! — powiedziała Ewa porywczo, chwytając szal, który powiewał w wietrze.

— Pojedziemy do Dudreele.

Występuje tam pulcinello.

Będziemy się śmiać... będziemy się śmiać, Krystjanie.

— Ubiegłej nocy była burza, — opowiadał.

— Pamiętasz, że byliśmy długo tam, pośród wydm.

Nad ranem, spać nie mogąc, zeszedłem ponownie na wybrzeże.

W tej chwili właśnie uprzątano przyniesione falą zwłoki rybaków.

Trzy łodzie zatonęły w nocy, niedaleko mola, gdyż nie sposób było dać im pomocy.

Siedmiu ludzi zaniosło ich na noszach do trupiarni.

Szlo za nimi kilku biedaków, poszedłem i ja.

W trupiarni świeciła się latarnia.

Ściekająca ze zwłok woda, utworzyła wielką kałużę.

Nakryło płaszczami twarze topielców.

Z kobiet jedna tylko płakała.

Brzydotą przypominała zbutwiały pień, ale wśród płaczu zmieniła się całkiem.

I jakże mam się śmiać, Ewo, jakże?

Nie przestaję myśleć o rybakach, którzy dzień za dniem zarabiają na życie tam, daleko, na morzu.

I jakże mam się śmiać?

Ewa oburącz przytknęła szal do policzków.

Zwyczajnym swym tonem, nie podnosząc, jak zawsze głosu, ciągnął Krystjan dalej:

Wczoraj, w jakimś barze pokazali mi Wiguniewski i Botho Thurgew pięćdziesięcioletniego mężczyznę, byłego śpiewaka operowego, który miał ongiś sławę i dużo pieniędzy.

Poprzedniego dnia padł w ulicy, wycieńczony głodem.

Miał jednak w kieszeni dwadzieścia franków.

Zapytany, czemu nie użył tych pieniędzy na zaspokojenie głodu, powiedział, że była to zaliczka na koszta jazdy do Hawru, gdzie miał dostać miejsce w kabarecie, co mu się udało po długich staraniach.

Ale bilet do Hawru kosztuje trzydzieści pięć franków, toteż od dwu tygodni starał się usilnie o resztę kwoty.

Nie tknął owych dwudziestu franków, wiedząc, że jeśli wyda jednego choćby centima, przepadł już z kretesem.

, Tego dnia, kiedy upadł wyczerpany, minął termin przybycia do Hawru.

Nazajutrz odniósł agentowi zaliczkowane przezeń pieniądze.

Pokazano mi tego człowieka.

Siedział przy pustej filiżance, z głową opartą na rękach.

Zanim zdążyłem przysiąść się doń znikł, potem zaś nikt go już nie widział...

Jakże tedy mogę się śmiać, Ewo, jakże się mogę śmiać, myśląc o tem wszystkiem?

Nie żądaj dziś odemnie, bym się śmiał.

Nic nie odparła, gdy zaś wrócili do domu, padła mu w ramiona, wołając:

— Muszę cię ucałować.

Jęła całować tak gwałtownie, że z warg jego popłynęła krew.

— Idź sobie teraz! — rozkazała, czyniąc gest odprawy.

— Idź, a jutro, pamiętaj, jedziemy na kiermasz do Dudreele.


corpora: openbooks

text:
Franciszek Karpiński

Powrót z Warszawy na wieś

Otóż mój dom ubogi, też lepione ściany,

Też okna różnofarbne, piec niepolewany,

I niska strzecha moja!..

Wszystko tak jak było,

Tylko się ku starości więcej pochyliło!

Szczęśliwy!

kto na małym udziale przebywa,

Spokojny siadł przy stole wiejskiego warzywa;

Z swej obory ma mięso, z ogrodu jarzynę,

Z domu napój i wierną przy boku drużynę.

Obym ja był tak dawniej myślił, oszukany!

I w ukrytym gdzie kącie żył raczej nieznany;

Gdyby o mnie w powiecie nawet nie wspomniano;

I tylko mię sąsiadem dobrym nazywano!

Bym się żywił z krwawego rąk moich wyrobku,

Żył na świecie bez wieści, umarł bez nagrobku,

Com zyskał, że rzuciwszy ubogie zagrody,

Chciałem nieopatrzony płynąć przeciw wody?

I widząc na me oczy, jak drudzy tonęli,

Jam sobie myślił:…

„Oni płynąć nie umieli”.

Com zyskał na wysokie pańskie pnąc się progi,

Gdzie po śliskich ich stopniach, obrażając nogi,

Nic się z moim lepszego nie zrobiło stanem,

Prócz marnego wspomnienia, że gadałem z panem.

Kiedy mię ojciec stary żegnał przy swym zgonie:

„Idź — mówił — synu, na świat; w jakiej będziesz stronie,

Pamiętaj, że na prawdzie nikt nigdy nie traci:

Zostawiam cię ubogim, prawda cię wzbogaci”.

Słuchałem cię, ojcze mój, goszcząc między pany;

Takem pisał lub mówił, jak był przekonany.

Nie brałem sobie za cel ludzkie głosić winy,

A jeślim kogo chwalił, nigdy bez przyczyny,

Cóżem zyskał pochlebstwem nie służąc nikomu?

Otom wrócił uboższym, niż wyjechał z domu.

Nie przeto, święta Cnoto, porzucić cię trzeba,

Że wieku dzisiejszego nic nie dajesz chleba,

Choćby mi jeszcze wolniej miało szczęście pociec,

Bo i z prawdą pięknie jest, i tak kazał ojciec.

Trzeba wyznać, jak było, że mi coś dawano,

Ale wszystkie godziny życia kupić chciano,

Żebym wieczny niewolnik nosił jarzmo czyje,

Żył cały komuś, a sam zapomniał, że żyję;

A wreszcie mi nadzieją szafowano szczodrze.

Nikomum źle nie robił, ani mnie nikt dobrze.

Nadziejo!

czyż ja ciebie w złotej chciał mieć szacie,

Żeby oczy pospólstwo obracało na cię?

Żebym słynął majątkiem?

drugiemi pomiatał?

Nie o tom ja pod drzwiami Fortuny kołatał.

Jedna wioska do śmierci, jeden dom wygodny,

Gdzie bym jadł nie z wymysłem, ale wstał niegłodny;

Gdzie bym się nie usuwał nikomu do zgonu,

Swym pługiem zoranego pilnował zagonu;

Spokojnym będąc na tem, co stan mierny niesie,

Stałbym sobie na dole, niech kto inny pnie się.

W tym zamiarze praca mię całe życie tłoczy;

Nad książkami straciłem i zdrowie, i oczy:

Nad książkami, które ja, co gębie odjąłem,

Może zbytecznym na mnie nakładem ściągnąłem.

Cóż mi książki oddały?

Jak niewierna niwa,

Co zgubiła nadzieję rolnikowi żniwa;

Po wieku mego wiosny niewróconej szkodzie,

Nachylony ku zimie, zostałem o głodzie.

Za lat Symonidesów albo Kochanowskich,

Może znalazłbym sobie Zamoyskich, Myszkowskich,

Przy których bym wygodnie wieku mego użył,

I pismem pożytecznem narodowi służył.

Dziś zabierz mi kto księgi, ten sprzęt nieszczęśliwy,

Do których mię przywiązał nałóg uporczywy;

I co mi będzie lepiej w ubóstwie usłużne,

Zamieniaj na motyki i żelaza płużne.

Porzucę nad pismami myśli kłopotliwe;

A serce niech mi tylko zostanie dotkliwe,

Żebym się mógł nad losem biedniejszych litować,

I przy pracy miał sposób bliźniego ratować.

Mario!

siostro moja!

jakżeś się kwapiła!…

Prawieś wraz z mym powrotem i ty tu przybyła!

Czego, stojąc w tym kącie z twarzą wyniszczoną,

Otoczona dziatkami, nieszczęśliwa żono,

Poglądasz mi na ręce, rychło jakim datkiem,

Wesprę cię, już goniącą majątku ostatkiem.

Nędza was jak popadła, tak statecznie gniecie.

I tyś także, jak widzę, prawdą szła na świecie.

Opłakana rodzino!

Wy myślicie ślepi:

«On był między panami i nam będzie lepiej».

Byłem i byłbym pewnie panom na coś zdatny;

To wiem, a tego nie wiem, za com niepopłatny.

Stało się!

nie mam swojej, kopmy cudzą grzędę.

Podeprzeć tę lepiankę!

jeszcze w niej przebędę!

-----


text:
Barwica, barwiczka — tak nazywano rumienidło, czerwienidło, ruż, wogóle farbę, którą kobiety, zwłaszcza dawne mieszczki, lice piększyły i rumieńca sobie przydawały.

Śleszkowski, tłómacz „Tajemnic Pedemontana“ (r. 1620), powiada, że „barwice robią z barwicy szarłatnej (postrzyżyny z sukna szkarłatnego), która rozmącona daje farbę różyczkową ku malowaniu... robią ją też z brezylii“.


text:
Cesaris Anioł Gabrjel de, jezuita włoski, astronom, ur. 30 Paźdz.

1749 r., pracował w kolegjach prowincji medjolańskiej.

Po zniesieniu jezuitów, był dyrektorem obserwatorjum medjolańskiego; wydawał Ephemerides astronomicas od r. 1775—1802; pracował nad mapą Lombardji; † 18 Kwiet.

1832 r.


text:
Charles Baudelaire

Wyznanie

tłum.

Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Luba, słodka kobieto, raz jeden, jedyny

Ty się o ramię me wsparła,

A w mroku duszy mojej pamięć tej godziny

Nie starła się, nie zamarła.

Późno już było; na kształt nowego medalu

Pełnia podnosiła lice,

A uroczystość nocy spływała jak fala

Na śpiące grodu ulice.

Biegając u ścian domów i u bram przedsieni,

Kotów gromada swawolna,

Z uchem na czatach, albo na kształt drogich cieni

Towarzyszyła nam z wolna.

Nagle wpośród zbliżenia, jakie wywołało

Półświatło nocy niepewne,

Z twych ust, z których wesele tylko zawsze brzmiało,

Z ust, co tak dźwięczne i śpiewne,

Z twych ust, tchnących radością, jak w jasne poranki

Fanfara rozgłośnie brzmiąca,

Dziwaczna nuta skargi, na kształt niespodzianki,

Wyrwała się tęskna, drżąca.

Jak dziecina kaleka, brzydka, głupowata,

Której się wstydzą rodzice —

I którą by na długo, chcąc ukryć od świata

W ciemną zamknięto piwnicę,

Biedny Aniele!

nuta głosiła krzykliwa,

Że „nic pewnego na świecie!

I że egoizm ludzki jakkolwiek się skrywa,

We wszystkim zdradzi się przecie;

Iż rzemiosła piękności niewesołe dzieje,

Że nie rozkoszne zadanie

Tancerki, która zimna na rozkaz szaleje,

A śmiech ma na zawołanie;

Że budować na sercach jest to niedorzeczność,

Że piękność, miłość, rozkosze

Kruche są, że niepamięć pogrąża je w wieczność

Jak śmiecie, zgarnąwszy w kosze”.

Ach!

często, często potem myślą wyzywałem

Tę noc, ten smutek, milczenie, —

I to straszne przed serca konfesjonałem

Twe wyszeptane zwierzenie.

-----


text:
Wczoraj na konferencji w Wiedniu zostało powołane nowe międzynarodowe zrzeszenie związków zawodowych – Międzynarodowa Konfederacja Związków Zawodowych (International Trade Union Confederation; ITUC).

Według danych Międzynarodowej Organizacji Pracy ITUC skupia 306 organizacji związkowych ze 154 krajów i reprezentuje 168 mln ludzi.

ITUC powstała ze zjednoczenia dwóch dotychczas największych światowych zrzeszeń związkowych – Światowej Konfederacji Pracy (World Conference of Labour; WCL) i Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych (International Confederation of Free Trade Unions; ICFTU), które formalnie rozwiązały się we wtorek.

ITUC – tak jak poprzedniczki – będzie miała swoją siedzibę w Brukseli.

Powołanie nowej organizacji ma położyć kres trwającym od dziesiątków lat sporom między chrześcijańskimi a reformistycznymi związkami zawodowymi i wzmocnić ruch związkowy w reprezentacji interesów pracowników w czasach globalizacji.

Poza zrzeszeniem pozostała jednakże komunistyczna Światowa Federacja Związków Zawodowych (World Federation of Trade Unions; WFTU) zrzeszająca 145 organizacji z 42 mln ludzi.

Celem nowej organizacji ma być zapewnienie "porządnej pracy dla wszystkich", jak stwierdził jej przewodniczący, Brytyjczyk Guy Ryder.

"Zjednoczeni w solidarności, będziemy w przyszłości silniejsi", oświadczył poprzedni szef WCL, Belg Willy Thys.

Do zadań zrzeszenia będzie należeć walka o prawa związków zawodowych na całym świecie.

Ma ono również organizować międzynarodowe kampanie na rzecz ochrony środowiska i społecznie sprawiedliwej polityki rozwoju.

Jednym ze współzałożycieli globalnego zrzeszenia jest polskie OPZZ.


text:
Arsaces.

Było to wspólne nazwisko królów partyjskich, od Arsacesa, który był założycielem państwa Partów, około 250 przed Chr.

Tu wspominamy tylko o Arsacesie VI, inaczej zwanym Midrydatesem, który panował za czasów machabeuszowskiego Szymona i o którym jest mowa w I Machab.

14, 1—3.

Ten władca rozszerzył granice państwa Partyjskiego, na wschód do Indu, a na zachód do Eufratu, zkąd nazywano go królem Persji i Medji.

Król Syrji Demetrjusz II (Nikanor), ten sam, który r. 143 p. Chr. uznał niezawisłość państwa Judzkiego od rządów syryjskich (I Mach.

13, 34—42), namówiony przez Greków z drugiego brzegu Eufratu, powziął zamiar odzyskania prowincji, zdobytych przez Partów.

Około 140 r. przed Chr. wyruszył Demetrjusz w granice nieprzyjacielskie i zajął niektóre kraje.

Arsaces, dowiedziawszy się o tém, wyprawił przeciwko niemu wojsko; król syryjski, pod pozorem układów, w zasadzkę wprowadzony, dostał się do niewoli, wojsko zaś jego pobite i wytępione.

Demetrjusza, ku tém większemu poniżeniu, oprowadzano i pokazywano w prowincjach, które do niego odpadły; później obchodzono się z nim łagodniej, a nawet Arsaces oddał mu własną córkę Rodagunę w małżeństwo.

Po śmierci Arsacesa VI, król syryjski odzyskał wolność, w skutek szczęśliwej wyprawy, poprowadzonej przeciwko Partom, przez króla syryjskiego Fraatesa, około 130 r. przed Chr.

(Jos.

Antt.

XIII.

7.

Justin.

1, 36. c.

9, 41. c.

4, 5.

Oros.

lib.

5. c.

4).

(Wetzer).