corpora: sejm

text:
Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej

w dniach 28 i 29 lutego oraz 1 i 2 marca 2012 r.

ANEKS

Posłowie Kazimierz Ziobro i Beata Kempa .

.

.

.99

Posłowie Małgorzata Adamczak

Poseł Arkady Fiedler oraz grupa posłów .

.

.

.116

Poseł Jagna Marczułajtis-Walczak

Posłanki ZoﬁaCzernow

str. str.

TREŚĆ

część 1

str. str.

Posłowie Włodzimierz Bernacki

Posłowie Włodzimierz Bernacki

Posłowie Józefa Hrynkiewicz i Jan Warzecha.

.

.

.

.188

Posłowie Dariusz Cezar Dziadzio

Posłanki Agnieszka Kołacz-Leszczyńska

Poseł Beata Kempa oraz grupa posłów.

.

.

.

241

Posłowie Joachim Brudziński i Michał Jach .

.

.

245

Posłowie Czesław Hoc i Jolanta Szczypińska.

.

.

254

Poseł Jadwiga Wiśniewska oraz grupa posłów .

.

.

.262

Poseł Agnieszka Pomaska

Poseł Maciej Orzechowski

Posłowie Piotr Tomański i Renata Butryn .

.

.288

Posłowie Krzysztof Brejza

str. str.

Posłowie Andrzej Adamczyk

Posłowie Julia Pitera i Janusz Cichoń.

.

.

.

.

355

Zapytania

Posłowie Jarosław Pięta

Posłowie Witold Czarnecki i Adam Hofman .

.

.

400

str. str.

Posłowie Renata Butryn

Posłanki Ewa Drozd

Odpowiedzi na zapytania

Podsekretarz stanu Paweł Orłowski.

.

.

.

.

.

441

Podsekretarz stanu Radosław Stępień .

.

.

.

459

Podsekretarz stanu Andrzej Paraﬁanowicz .

.

.465

Podsekretarz stanu Andrzej Włodarczyk.

.

.

.

.488

Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska .

.

.

.490

Podsekretarz stanu Marek Ratajczak.

.

.

.

.

.522

str. str.

Podsekretarz stanu Igor Ostrowski .

.

.

.

.

.

.527

Podsekretarz stanu Dominik Radziwiłł .

.

.

.527

str. str.

1) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie nowych

kompetencji kierowników urzędów stanu cywilnego

ludności – do ministra spraw wewnętrznych – ponow-

na (334),

2) posła Łukasza Borowiaka w sprawie problemu

widoczności tablicy rejestracyjnej w sytuacji monta-

żu na hakach samochodów osobowych bagażnika na

3) poseł Wandy Nowickiej w sprawie niepodpisa-

nia przez Polskę Konwencji Rady Europy z dnia 11 maja

2011 r. w sprawie zapobiegania i zwalczania przemo-

4) posła Henryka Siedlaczka w sprawie propono-

wanych zmian dotyczących badań lekarskich oraz

ponownych egzaminów na prawo jazdy dla kierow-

ców po ukończeniu 70. roku życia – do ministra

nowna (619),

5) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie złożonej

przez prezesa Rady Ministrów polskim przedsiębior-

com obietnicy abolicji i zwrotu już wpłaconych nie-

słusznie pieniędzy do ZUS z tytułu rzekomych zale-

głych składek emerytalno-rentowych – do prezesa

6) poseł Marii Nowak w sprawie Komisji Mająt-

kowej i ewentualnej likwidacji Funduszu Kościelnego

7) posła Czesława Hoca w sprawie zamiaru posa-

dowienia elektrowni atomowej w miejscowości Gąski

k. Mielna – do ministra gospodarki – ponowna (766),

8) poseł Julii Pitery w sprawie rozporządzenia

ministra sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2011 r.

nienia ich na oﬁcjalnych stronach ministerstwa

– do ministra sprawiedliwości – ponowna (802),

9) posła Krzysztofa Lipca w sprawie konieczności

podjęcia przez państwo polskie działań mających na

celu wynagrodzenie szkody wyrządzonej przez orga-

ny władzy publicznej żołnierzom górnikom – do pre-

zesa Rady Ministrów (1829),

10) posła Dariusza Seligi w sprawie uwag do kon-

traktów dotyczących ambulatoryjnej opieki specjali-

stycznej w Rawie Mazowieckiej – do ministra zdro-

wia (1830),

11) posła Dariusza Seligi w sprawie planowanej

lokalizacji Centralnego Portu Lotniczego w Babsku

morskiej (1831),

12) posła Dariusza Seligi w sprawie likwidacji

Sądu Rejonowego w Opocznie – do ministra sprawie-

dliwości (1832),

13) posła Wiesława Stanisława Janczyka w spra-

wie wprowadzenia nowej podstawy programowej,

zgodnie z którą sześciolatki traﬁającedoklaspierw-

szych nie mają opanowanej umiejętności czytania

– do ministra edukacji narodowej (1833),

14) posła Janusza Cichonia w sprawie projektu

rozporządzenia Rady Ministrów odnośnie do wa-

runków, form i trybu realizacji przedsięwzięcia do-

tyczącego rozwijania kompetencji uczniów i nauczy-

no-komunikacyjnych – do ministra edukacji naro-

dowej (1834),

15) poseł Ewy Wolak w sprawie projektu rozpo-

rządzenia dotyczącego warunków technicznych, ja-

kim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

pozwalające na odbiór programów radiowych i tele-

wizyjnych drogą satelitarną – do ministra admini-

16) poseł Ewy Wolak w sprawie budowy wschod-

niej obwodnicy Wrocławia – do ministra transportu,

17) poseł Bożeny Sławiak w sprawie planowanych

nakładów ﬁnansowychnaFunduszPracynaprogra-

my promocji zatrudnienia w 2012 r. – do ministra

18) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie kon-

traktowania świadczeń zdrowotnych przez NFZ

19) posła Łukasza Borowiaka w sprawie podwy-

żek płac dla służb mundurowych – do ministra spraw

wewnętrznych (1839),

20) posła Artura Dębskiego w sprawie korzysta-

nia z Warszawskiej Kolei Dojazdowej przez osoby nie-

Załącznik nr 1

Druk 207

2

pełnosprawne ruchowo – do ministra transportu,

21) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie zmian organizacyjnych, restrukturyzacyjnych

i konsolidacyjnych w PGE Dystrybucja SA Oddział

Łódź-Teren – do ministra skarbu państwa (1841),

22) poseł Barbary Kudryckiej w sprawie błędnie

zdeﬁniowanegoprzelewuprzeznadawcęiniemożno-

ści odzyskania przekazanej kwoty od odbiorcy – do mi-

nistra ﬁnansów(1842),

23) poseł Anny Fotygi w sprawie polityki oświato-

wej rządu – do ministra edukacji narodowej (1843),

24) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie nowelizacji

25) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie aktywiza-

cji zawodowej osób niepełnosprawnych – do ministra

26) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie kwaliﬁka-

cji ratowników medycznych – do ministra zdrowia

(1846),

27) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie znacznego

wzrostu cen leków stosowanych podczas leczenia cho-

roby Alzheimera i Parkinsona – do ministra zdrowia

(1847),

28) posła Jerzego Budnika w sprawie przygotowy-

wanych zmian w obecnym systemie kształcenia za-

wodowego – do ministra edukacji narodowej (1848),

29) posła Andrzeja Orzechowskiego w sprawie za-

bezpieczenia dla woj. warmińsko-mazurskiego środ-

ków ﬁnansowychnafunkcjonowanieWarmińsko-Ma-

zurskiego Ośrodka Adopcyjnego w Olsztynie z dwie-

ma ﬁliami w Ełku i Elblągu – doministra pracy

i polityki społecznej (1849),

30) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie nad-

używania art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty

przez niektóre jednostki samorządu terytorialnego

funkcji dyrektora szkoły lub placówki po przeprowa-

dzonym i rozstrzygniętym konkursie na okres krót-

szy niż 5 lat szkolnych – do ministra edukacji naro-

dowej (1850),

31) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie zapo-

wiadanej przez rząd likwidacji znacznej części obwo-

dowych urzędów miar, w tym Obwodowego Urzędu

Miar w Białymstoku – do ministra gospodarki

(1851),

32) posła Stanisława Pięty w sprawie planowanej

likwidacji niektórych sądów okręgowych, w tym Sądu

Okręgowego w Bielsku-Białej – do ministra sprawie-

dliwości (1852),

33) posła Stanisława Pięty w sprawie pogłębiają-

cego się regresu edukacyjnego będącego wynikiem

rządów Platformy Obywatelskiej – do ministra edu-

kacji narodowej (1853),

34) posła Stanisława Pięty w sprawie zapłaty za

państwa (1854),

35) posła Wojciecha Szaramy w sprawie ograni-

czenia chorym na gruźlicę dostępu do leków usunię-

tych z listy leków refundowanych – do ministra zdro-

wia (1855),

36) posła Wojciecha Szaramy w sprawie planów li-

kwidacji Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu – do mi-

37) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie nie-

uwzględnienia przez Zakład Emerytalno-Rentowy

cjonariuszy organów bezpieczeństwa państwa, które

nabyli po 15 latach służby, w wysokości 40% podsta-

wy jej wymiaru – do ministra spraw wewnętrznych

(1857),

38) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie konsul-

tacji społecznych projektów rozporządzeń wykonaw-

czych MEN do ustawy o systemie oświaty – do mini-

stra edukacji narodowej (1858),

39) posła Krzysztofa Lipca w sprawie prywatyza-

cji spółek Skarbu Państwa na przykładzie Siarkopo-

lu SA w Grzybowie – do ministra skarbu państwa

(1859),

40) posła Zbigniewa Rynasiewicza w sprawie li-

kwidacji Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie – do mi-

nistra sprawiedliwości (1860),

41) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia

i banki – do ministra sprawiedliwości (1861),

42) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie pla-

nowanego cięcia deﬁcytukosztemsamorządów–domi-

nistra ﬁnansów(1862),

43) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie za-

miaru likwidacji Rejonu Energetycznego w Biłgoraju

– do ministra skarbu państwa (1863),

44) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie pro-

ﬁlaktykirakapiersiukobietwwieku25–49lat–domi-

nistra zdrowia (1864),

45) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie

funkcjonowania grup producenckich w branży owo-

cowo-warzywnej – do ministra rolnictwa i rozwoju

wsi (1865),

46) posła Roberta Kołakowskiego w sprawie li-

kwidacji delegatur Skarbu Państwa – do prezesa

47) posła Roberta Kołakowskiego w sprawie prze-

znaczenia środków ﬁnansowychnawdrażanieusta-

– do prezesa Rady Ministrów (1867),

48) posła Roberta Kołakowskiego w sprawie po-

garszającej się sytuacji ﬁnansowejopiekizdrowotnej

na Mazowszu – do ministra zdrowia (1868),

49) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

zniesienia opłat za przejazdy autostradą A1 na odcin-

ku węzeł Turzno – węzeł Czerniewice – do prezesa

Rady Ministrów (1869),

50) posła Stanisława Ożoga w sprawie koncentra-

cji rejonów energetycznych przez PGE Dystrybucja

SA – do ministra skarbu państwa (1870),

3

51) posła Stanisława Ożoga w sprawie nieprawi-

dłowości przy oddaniu do użytku Stadionu Narodo-

wego – do ministra sportu i turystyki (1871),

52) posła Stanisława Ożoga w sprawie wpływu

podwyżki składki rentowej na sytuację ﬁnansową

podmiotów służby zdrowia – do ministra zdrowia

(1872),

53) poseł Ewy Kołodziej w sprawie aktualnych

informacji na temat wykonalności zadań 2. i 4. do-

tyczących odcinków linii kolejowych przebiegają-

cych przez Katowice oraz Tychy w ramach „Moder-

nizacji linii kolejowej E65 Południe odcinek Gro-

dzisk Mazowiecki – Kraków/Katowice – Zwardoń/

Zebrzydowice – granica państwa” w latach 2014–

54) poseł Ewy Kołodziej w sprawie wdrożenia

w Polsce Child Alertu – alarmu uruchamianego

w przypadku zaginięcia dziecka, którego życie jest za-

grożone – do ministra spraw wewnętrznych (1874),

55) posła Macieja Mroczka w sprawie podwyższe-

nia stawek za używanie prywatnych pojazdów przez

listonoszy Poczty Polskiej SA – do ministra transpor-

56) posła Macieja Mroczka w sprawie zmiany

w Regulaminie pracy Rady Ministrów – do prezesa

Rady Ministrów (1876),

57) posła Jana Ziobry w sprawie planowej likwi-

dacji sądów rejonowych, w tym Sądu Rejonowego

w: Bochni, Dąbrowie Tarnowskiej oraz Wieliczce –

do ministra sprawiedliwości (1877),

58) posła Joachima Brudzińskiego w sprawie ko-

nieczności podjęcia działań zmierzających do obniże-

nia cen benzyny oraz oleju napędowego – do ministra

ﬁnansów(1878),

59) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

wzrostu obciążenia obowiązkami kuratorskiej służby

sądowej w Polsce – do ministra sprawiedliwości

(1879),

60) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

dostępności dopalaczy na rynku w Polsce – do mini-

61) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie sub-

wencji dla oświaty – do ministra edukacji narodowej

(1881),

62) posła Andrzeja Dudy w sprawie działań MSP

jako organu nadzoru właścicielskiego wobec spółki

Skarbu Państwa Przedsiębiorstwo Usług Hotelar-

skich i Turystycznych „Kraków” w Krakowie, a w szcze-

gólności planowanej przez zarząd tej spółki likwida-

cji Zespołu Szkół Zawodowych „Budostal” – do mini-

stra skarbu państwa (1882),

63) posła Kazimierza Moskala w sprawie podwyż-

szenia maksymalnych stawek za 1 km przebiegu po-

jazdów niebędących własnością pracodawcy, używa-

nych do celów służbowych – do ministra transportu,

64) posła Kazimierza Moskala w sprawie potrzeby

nowelizacji art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia

65) posła Kazimierza Moskala w sprawie wymogu

rozwiązania stosunku pracy jako warunku koniecz-

nego do nabycia prawa do emerytury – do ministra

66) posła Kazimierza Moskala w sprawie wykre-

ślenia z listy leków refundowanych niektórych pa-

sków do mierzenia poziomu cukru we krwi – do mi-

nistra zdrowia (1886),

67) posła Kazimierza Moskala w sprawie polityki

kadrowej rządu – do prezesa Rady Ministrów (1887),

68) posła Kazimierza Moskala w sprawie podwój-

nych standardów moralnych stosowanych w rządzie

– do prezesa Rady Ministrów (1888),

69) posła Kazimierza Moskala w sprawie nierów-

nego traktowania osób uprawnionych do świadczenia

łecznej (1889),

70) posła Kazimierza Moskala w sprawie ograni-

czania pacjentom przez NFZ dostępu do leczenia – do mi-

nistra zdrowia (1890),

71) posła Kazimierza Moskala w sprawie plano-

wanej reformy administracyjnej dotyczącej jednostek

powiatowych – do ministra administracji i cyfryzacji

(1891),

72) posła Kazimierza Moskala oraz grupy posłów

w sprawie wzrostu użycia substancji psychoaktyw-

nych przez młodzież – do ministra zdrowia (1892),

73) posła Kazimierza Moskala oraz grupy posłów

w sprawie kłopotów szpitali z kupnem leków po wej-

zdrowia (1893),

74) posła Kazimierza Moskala oraz grupy posłów

75) posła Kazimierza Moskala oraz grupy posłów

w sprawie braku przygotowania do wprowadzenia

dowych i technikach – do ministra edukacji narodo-

wej (1895),

76) posła Kazimierza Moskala oraz grupy posłów

w sprawie kosztów wypłat odpraw dla nauczycieli

i pracowników likwidowanych szkół – do prezesa

Rady Ministrów (1896),

77) posła Kazimierza Moskala oraz grupy posłów

w sprawie absurdalnych stawek podatku VAT na nie-

które artykuły spożywcze – do ministra ﬁnansów

(1897),

78) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

represjonowania dyslektyków w szkołach – do mini-

stra edukacji narodowej (1898),

79) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

prowadzenia złej gospodarki na jeziorze Orzysz

– do ministra środowiska (1899),

80) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie za-

kazu rejestrowania nasion, obrotu i upraw odmian ro-

ślin GMO w Polsce – do ministra środowiska (1900),

81) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

egzaminów dla kandydatów na egzaminatorów i eg-

4

zaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia

skiej (1901),

82) posła Zbigniewa Włodkowskiego w sprawie

edukacji uczniów ze sprzężonymi niepełnospraw-

nościami oraz uczniów z niepełnosprawnością

w stopniu głębokim – do ministra edukacji naro-

dowej (1902),

83) poseł Anny Grodzkiej w sprawie zmian prze-

pisów dotyczących obowiązkowych ubezpieczeń pod-

miotów leczniczych – do ministra zdrowia (1903),

84) posła Józefa Rojka w sprawie reformy są-

downictwa w Polsce – do ministra sprawiedliwości

(1904),

85) posłów Kazimierza Ziobry i Beaty Kempy

w sprawie planowanej likwidacji sądów rejonowych

w niektórych miastach powiatowych woj. podkarpac-

kiego: Brzozowie, Kolbuszowej, Lesku, Lubaczowie,

Leżajsku, Nisku, Przeworsku i Strzyżowie – do mi-

nistra sprawiedliwości (1905),

86) posła Witolda Klepacza w sprawie połączenia

ul. 11 Listopada w Sosnowcu z drogą ekspresową S1

morskiej (1906),

87) posła Witolda Klepacza w sprawie budowy

chodnika przy drodze krajowej nr 78 w miejscowości

Goleniowy, gm. Szczekociny – do ministra transpor-

88) posła Witolda Klepacza w sprawie nowych re-

gulacji wyznaczających granice zadłużenia samorzą-

du – do ministra ﬁnansów(1908),

89) posła Witolda Klepacza w sprawie uruchomie-

nia legalnego przejścia przez torowisko w Dąbrowie

Górniczej – do ministra transportu, budownictwa

90) posła Witolda Klepacza w sprawie bezpłatne-

go przejazdu autostradami A1 i A4 w aglomeracji ślą-

sko-zagłębiowskiej – do ministra transportu, budow-

91) posła Dariusza Jońskiego w sprawie spraw-

dzania spełnienia wymagań kwaliﬁkacyjnychupraw-

niających do zajmowania się eksploatacją urządzeń,

instalacji lub sieci – do ministra gospodarki (1911),

92) posła Marka Łapińskiego w sprawie budowy

drogi ekspresowej S5 na odcinku Wrocław – Korzeń-

93) posła Marka Łapińskiego w sprawie zatwier-

dzenia przez Komisję Europejską alokacji dodatko-

wych środków wspólnotowych z tzw. krajowej rezer-

wy wykonania i zmian w krajowych sektorowych

programach operacyjnych – do ministra rozwoju re-

gionalnego (1913),

94) posłów Małgorzaty Adamczak i Łukasza Bo-

rowiaka w sprawie obwodnicy Gostynia – do mini-

(1914),

95) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie za-

kwaliﬁkowaniadotychczasowejdrogikrajowejnr3

jako drogi gminnej – do ministra transportu, budow-

96) poseł Ligii Krajewskiej w sprawie postępowa-

nia odwoławczego w sprawie decyzji wojewody mazo-

wieckiego nr 21/10 z dnia 18 listopada 2011 r., pro-

wadzonego przed ministra transportu, budownictwa

97) poseł Ligii Krajewskiej w sprawie refundacji

leku Equoral – do ministra zdrowia (1917),

98) posła Tadeusza Arkita w sprawie przekształ-

cania niektórych szkół ponadgimnazjalnych w licea

ogólnokształcące dla dorosłych – do ministra eduka-

cji narodowej (1918),

99) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie pracy

100) poseł Małgorzaty Adamczak w sprawie usta-

słów w sprawie drastycznego wzrostu opłat za ubez-

pieczenie odpowiedzialności cywilnej podmiotów me-

dycznych zwanych świadczeniodawcami – do mini-

stra zdrowia oraz ministra sprawiedliwości (1921),

102) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie obowiązków lekarzy specjalistów

w zakresie bezpośredniego określania stopnia refun-

dacji na receptach, wynikających ze zmian w ustawie

zdrowia (1922),

103) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie uzyskiwania przez obywateli danych

dotyczących okresu swojego zatrudnienia i wynagro-

104) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie uzależnienia kwoty refundacji od da-

nych w charakterystyce produktu leczniczego z pomi-

nięciem standardów leczniczych – do ministra zdro-

wia (1924),

105) posła Piotra Chmielowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie umożliwienia w planach zagospoda-

rowania przestrzennego inwestycji, które powodują

dyskomfort zapachowy – do ministra rozwoju regio-

106) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie

żywności genetycznie modyﬁkowanejGMO–domi-

nistra zdrowia (1926),

107) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie sub-

wencji oświatowej – do ministra edukacji narodowej

(1927),

108) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie li-

kwidacji Sądu Rejonowego w Działdowie – do mini-

stra sprawiedliwości (1928),

109) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie wy-

sokości zasiłku pogrzebowego – do ministra pracy

110) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie pod-

niesienia progu dochodowego uprawniającego do za-

5

łecznej (1930),

111) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie rosną-

cych cen paliw – do prezesa Rady Ministrów (1931),

112) posła Wojciecha Penkalskiego w sprawie

środków ﬁnansowychprzeznaczonychnarealizację

zadań na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia

113) poseł ZoﬁiCzernowwsprawiedrastycznego

ograniczenia doﬁnansowaniaprojektówaplikowanych

do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

na 2012 r. przez samorządowe instytucje kultury

w ramach ogłoszonych naborów wniosków – do mini-

114) posła Tadeusza Arkita w sprawie obowią-

zującego terminu realizacji zleceń na zaopatrzenie

dycznymi i w środki pomocnicze – do ministra

zdrowia (1934),

115) posła Tadeusza Arkita w sprawie obowiązku

przeprowadzania badań pracowników posiadających

rzy oprócz czynności wykonywanych w ramach pod-

stawowej umowy o pracę sporadycznie kierują pojaz-

dami w ramach przejazdów służbowych – do ministra

zdrowia (1935),

116) posła Arkadego Fiedlera w sprawie podjęcia

działań legislacyjnych zmierzających do przyznania

odszkodowań osobom przymusowo zatrudnionym

–1954 na terenie Polski – do ministra pracy i polityki

społecznej (1936),

117) posła Janusza Dzięcioła w sprawie reorgani-

zacji sądownictwa i planowanej likwidacji niektórych

sądów z dniem 1 lipca 2012 r. – do ministra sprawie-

dliwości (1937),

118) posła Janusza Dzięcioła w sprawie projektu

reformy systemu emerytalnego służb mundurowych

119) posła Janusza Dzięcioła w sprawie uposażeń

funkcjonariuszy Służby Więziennej – do ministra

sprawiedliwości (1939),

120) posła Janusza Dzięcioła w sprawie aktuali-

zacji wojewódzkich planów gospodarki odpadami

– do ministra środowiska (1940),

121) posła Arkadego Fiedlera oraz grupy posłów

w sprawie naruszania przepisów ustawy z dnia 16 wrze-

– do ministra spraw wewnętrznych (1941),

122) posła Henryka Siedlaczka w sprawie art. 71

123) poseł Elżbiety Gapińskiej w sprawie budowy

północnej i północno-zachodniej obwodnicy Płocka

morskiej (1943),

124) poseł Elżbiety Gapińskiej w sprawie zmian

w prawie rodzinnym zmierzających do uczestnicze-

nia w procesie wychowawczym i opiece nad dziećmi

obydwojga rodziców po rozwodzie lub separacji – do mi-

nistra sprawiedliwości (1944),

125) posła Tomasza Smolarza w sprawie refunda-

cji preparatów stosowanych w leczeniu fenyloketonu-

rii – do ministra zdrowia (1945),

126) posła Tomasza Smolarza w sprawie planów

prywatyzacji narodowych uzdrowisk – do ministra

skarbu państwa (1946),

127) posła Jerzego Ziętka w sprawie problemów

w walce z czerniakiem w Polsce – do ministra zdro-

wia (1947),

128) poseł Jagny Marczułajtis-Walczak oraz gru-

py posłów w sprawie zajęć wychowania ﬁzycznegodla

klas I–III – do ministra edukacji narodowej (1948),

129) poseł Krystyny Kłosin w sprawie zagadnień

związanych z projektem ustawy o odnawialnych źró-

dłach energii – do ministra gospodarki (1949),

130) poseł Krystyny Kłosin w sprawie projektu

ustawy o likwidacji delegatur terenowych ministra wła-

ściwego do spraw Skarbu Państwa oraz o zmianie nie-

których ustaw – do ministra skarbu państwa (1950),

131) posła Jana Ziobry w sprawie zmniejszenia

przez rząd środków ﬁnansowychnaaktywnąwalkę

nej (1951),

132) posła Jerzego Rębka w sprawie interpretacji

art. 12 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świad-

czeń socjalnych – do ministra sprawiedliwości (1952),

133) posła Jerzego Rębka w sprawie prywatyzacji

PKP Cargo SA – do ministra transportu, budownic-

134) posła Jerzego Rębka w sprawie likwidacji

wielu rejonów energetycznych na wschodzie kraju

– do prezesa Rady Ministrów (1954),

135) posła Józefa Rojka w sprawie nowelizacji

narodowej (1955),

136) posła Józefa Rojka w sprawie rozwoju geria-

trii w Polsce – do ministra zdrowia (1956),

137) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

nadmiernych kosztów ubezpieczenia szpitali z tytułu

zdarzeń medycznych – do ministra zdrowia (1957),

138) poseł Joanny Fabisiak w sprawie procederu

handlu punktami karnymi w Internecie – do mini-

(1958),

139) poseł Joanny Fabisiak w sprawie nadużyć

związanych ze zwolnieniem z podatku VAT usług

pocztowych – do ministra ﬁnansów(1959),

140) poseł Joanny Fabisiak w sprawie zjawiska

tzw. sekstingu wśród młodzieży – do ministra edu-

141) poseł Wandy Nowickiej w sprawie wykonania

sce – do prezesa Rady Ministrów (1961),

142) posła Henryka Siedlaczka w sprawie odmo-

wy zwrotu kosztów kształcenia pracownika młodo-

cianego z powodu niezdania przez niego teoretycznej

6

części egzaminu zawodowego – do ministra edukacji

narodowej (1962),

143) posła Henryka Siedlaczka w sprawie zwrotu

nienależnie pobranej opłaty za kartę pojazdu – do mi-

skiej (1963),

144) posła Jerzego Ziętka w sprawie działalności

rad rodziców i rad szkół – do ministra edukacji naro-

dowej (1964),

145) posłanek Zoﬁi Czernow i Agnieszki Ko-

łacz-Leszczyńskiej w sprawie problemów z wdraża-

(1965),

146) posła Henryka Kmiecika w sprawie poczynie-

nia zdecydowanych kroków mających na celu po-

wstrzymanie aparatu celnego i ﬁskalnegoodirracjo-

nalnych działań polegających na zawężającym inter-

pretowaniu pojęcia: samochód specjalny, co w efekcie

powoduje, że do wartości samochodów typu np. ambu-

lans czy karetka w przypadku ich kupna przez pla-

cówki służby zdrowia doliczany jest podatek akcyzowy

oraz podatek VAT – do ministra ﬁnansów(1966),

147) posła Henryka Kmiecika w sprawie potrzeby

znowelizowania ustaw podatkowych w celu zmiany

modelu rozliczania się przedsiębiorców z urzędem

skarbowym z należnych podatków – do ministra ﬁ-

nansów (1967),

148) posła Henryka Kmiecika w sprawie naduży-

wania przez ZUS instytucji prawnej określanej jako

dodatkowa opłata z tytułu nieopłacania składek

– do prezesa Rady Ministrów (1968),

149) posła Artura Górczyńskiego oraz grupy po-

słów w sprawie właściwego funkcjonowania Stadionu

150) posła Wojciecha Penkalskiego oraz grupy po-

słów w sprawie projektu rozporządzenia ministra

sprawiedliwości w sprawie zniesienia niektórych są-

dów rejonowych, utworzenia zamiejscowych wydzia-

łów w niektórych sądach rejonowych oraz zmiany

dów okręgowych i sądów rejonowych oraz ustalenia

wiedliwości (1970),

151) posła Tomasza Makowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie podziału środków dla samorządów

województw na realizację zadań dotyczących proce-

dur przysposobienia wynikających z ustawy o wspie-

152) posła Tomasza Makowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie wskaźników zmian cen nieruchomości,

chomościami – do prezesa Rady Ministrów (1972),

153) posła Michała Tomasza Pacholskiego w spra-

wie obowiązkowego ubezpieczenia z tytułu zdarzeń

154) posła Stanisława Szweda w sprawie orzeczeń

ZUS dotyczących niezdolności do pracy osób ze

stwierdzonymi chorobami zawodowymi na mocy usta-

155) posła Stanisława Szweda w sprawie nowe-

dotyczącego wyliczania podstawy wymiaru emery-

(1975),

156) posła Stanisława Szweda w sprawie noweli-

zacji art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych

157) posła Stanisława Szweda w sprawie nierów-

nego traktowania kobiet korzystających z urlopów

macierzyńskich w zakresie prawa do dodatkowego

łecznej (1977),

158) posła Stanisława Szweda w sprawie zwolnie-

nia z podatku VAT SMS-ów przekazywanych na cele

pożytku publicznego – do ministra ﬁnansów(1978),

159) posła Stanisława Szweda w sprawie sposobu

rekrutacji na stanowiska urzędnicze – do ministra

administracji i cyfryzacji (1979),

160) posła Stanisława Szweda w sprawie noweli-

zacji przepisów regulujących dostęp do środków po-

mocniczych i sprzętu ortopedycznego – do ministra

zdrowia (1980),

161) posła Bogdana Rzońcy w sprawie obowiązy-

(1981),

162) posła Bogdana Rzońcy w sprawie skutków

163) posła Bogdana Rzońcy w sprawie przyzna-

wania mieszkań dla wychowanków usamodzielnia-

jących się i opuszczających domy dziecka – do mini-

164) posła Bogdana Rzońcy w sprawie powoływa-

nia przez wójtów i burmistrzów członków gminnych/

miejskich komisji rozwiązywania problemów alkoho-

lowych – do ministra zdrowia (1984),

165) posła Bogdana Rzońcy w sprawie opracowa-

nia procedury sądowego zobowiązania do podjęcia

leczenia dla osób uzależnionych od narkotyków, do-

palaczy, leków, Internetu, gier i hazardu – do mini-

stra zdrowia (1985),

166) posła Bogdana Rzońcy w sprawie waloryzacji

kwoty zasiłku pielęgnacyjnego – do ministra pracy

167) posła Piotra Pyzika w sprawie zwrócenia Pol-

sce wraku samolotu TU-154M – do ministra sprawie-

dliwości (1987),

168) posła Piotra Pyzika w sprawie byłej premier

Ukrainy Julii Tymoszenko – do ministra spraw za-

granicznych (1988),

169) posła Piotra Pyzika w sprawie jednorazowe-

go odszkodowania dla żołnierzy górników za przy-

musową pracę w kopalniach i kamieniołomach w la-

7

łecznej (1989),

170) posła Piotra Pyzika w sprawie listy „polskich

faszystów” opublikowanej na stronie internetowej

opracowanej przez organizację Antifa Polska – do mi-

nistra spraw wewnętrznych (1990),

171) posła Marka Polaka w sprawie aktywizacji

zawodowej osób wkraczających na rynek pracy

172) posła Marka Polaka w sprawie zniesienia na-

kazu jazdy z włączonymi światłami mijania przez

całą dobę, bez względu na porę roku – do ministra

(1992),

173) posła Marka Polaka w sprawie umożliwienia

obywatelom samodzielnego tankowania gazu LPG

na stacjach paliw – do ministra transportu, budow-

174) posła Marka Polaka w sprawie nauczania hi-

storii XX w. – do ministra edukacji narodowej (1994),

175) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie koli-

zdrowia (1995),

176) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie ujed-

nolicenia zasad przyznawania oraz wysokości zasiłku

pielęgnacyjnego i dodatku pielęgnacyjnego – do mi-

177) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie zamknię-

cia z powodu remontu drogi krajowej nr 81 w Wiślicy

morskiej (1997),

178) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie likwidacji

międzynarodowego połączenia kolejowego między Ży-

liną a Krakowem i Katowicami oraz możliwości przy-

wrócenia niezbędnych połączeń – do ministra trans-

179) posła Roberta Wardzały w sprawie terminów

budowy autostrady A4 na odcinku węzeł Szarów

– węzeł Krzyż – do ministra transportu, budownic-

180) posła Roberta Wardzały w sprawie ofert

składanych abonentom telefonicznym przez przed-

stawicieli operatorów telefonii komórkowej narusza-

jących elementarne zasady uczciwości i rzetelności

– do ministra administracji i cyfryzacji (2000),

181) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie na-

łożenia na usługi konserwatorskie 23-procentowej

stawki podatku VAT – do ministra kultury i dziedzic-

182) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie no-

wej tzw. ustawy refundacyjnej niosącej ze sobą wiele

negatywnych skutków – do ministra zdrowia (2002),

183) posła Stefana Strzałkowskiego w sprawie sy-

tuacji kurateli sądowej w Polsce – do ministra spra-

wiedliwości (2003),

184) posła Stefana Strzałkowskiego w sprawie

wnoszonego przez jednostkę samorządu terytorial-

nego – do ministra ﬁnansów(2004),

185) posła Stefana Strzałkowskiego w sprawie

ustalania wysokości progu pomocy w zakresie świad-

łecznej (2005),

186) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie skut-

ków zaniechania realizacji projektu kolei dużych pręd-

kości w Polsce – do ministra transportu, budownictwa

187) posłów Włodzimierza Bernackiego i Ryszar-

da Terleckiego w sprawie ﬁnansowegowsparciadla

Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie

188) posła Wojciecha Zubowskiego w sprawie le-

ków umieszczonych na liście leków refundowanych

– do ministra zdrowia (2008),

189) posła Macieja Małeckiego w sprawie we-

wnętrznego rozporządzenia polskiego przewoźnika

narodowego PLL LOT, które wprowadza zakaz no-

szenia przez personel pokładowy symboli religijnych

– do ministra skarbu państwa (2009),

190) posła Macieja Małeckiego w sprawie prac

przeciwpowodziowych prowadzonych w korycie Wi-

sły na odcinku od Świniar do Kępy Polskiej oraz na

odcinku od Płocka do Wyszogrodu – do ministra śro-

dowiska (2010),

191) posła Tomasza Garbowskiego w sprawie od-

płatności ponoszonych przez cudzoziemców podejmu-

jących studia i odbywających szkolenia na uczelniach

192) posła Rajmunda Millera w sprawie ustano-

wienia nieodpłatnych przejazdów komunikacją zbio-

rową dla kombatantów – do ministra pracy i polityki

społecznej (2012),

193) posłów Włodzimierza Bernackiego i Ryszar-

demograﬁcznejwPolsce–doministrapracyipolity-

ki społecznej (2013),

194) posłów Włodzimierza Bernackiego i Ryszar-

procesu dydaktycznego na uczelniach wyższych

195) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie po-

nadzakładowego układu zbiorowego pracy w szkol-

nictwie wyższym – do ministra nauki i szkolnictwa

wyższego (2015),

196) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie refun-

dacji leku dla chorych na cystynozę – do ministra

zdrowia (2016),

197) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

utrzymania starych łącznic w obrębie węzła drogo-

wego Czerniewice w związku z budową autostrady

198) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

małej liczby zagranicznych studentów wybierających

8

Polskę w ramach unijnego programu wymiany stu-

denckiej Erasmus – do ministra nauki i szkolnictwa

wyższego (2018),

199) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

zagrożeń wynikających z projektu ustawy z dnia

8 grudnia 2011 r. o ﬁnansachpublicznych–domini-

stra ﬁnansów(2019),

200) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

odpowiedzi na interpelację dotyczącą jednostek geo-

dezyjnych – do ministra ﬁnansów(2020),

201) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

limitu punktów ECTS uprawiającego do korzystania

z zajęć na studiach stacjonarnych w uczelniach pu-

blicznych bez wnoszenia opłat – do ministra nauki

202) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

obaw dotyczących porozumienia ACTA – do ministra

administracji i cyfryzacji, ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego oraz ministra spraw zagranicz-

nych (2022),

203) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

reaktywacji Ośrodka Łączności z Cudzoziemcami

talnika „Kontakt” – do ministra spraw zagranicz-

nych oraz ministra nauki i szkolnictwa wyższego

(2023),

204) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

propozycji zwiększających poziom innowacyjności

nistra nauki i szkolnictwa wyższego oraz ministra

gospodarki (2024),

205) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

poprawy sytuacji mieszkaniowej młodych osób – do mi-

206) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

spodarowania terenu – do ministra transportu, bu-

207) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

potrzeby zmiany przepisów dotyczących nielegalnej

dystrybucji materiałów reklamowych – do ministra

ministra sprawiedliwości (2027),

208) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

procedury wyłaniania przychodni w konkursach

NFZ – do ministra zdrowia (2028),

209) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

ulg biletowych dla osób pobierających zasiłek przed-

(2029),

210) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

211) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

kampanii społecznej „Tiry na tory” prowadzonej przez

Instytut Spraw Obywatelskich – do ministra trans-

212) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

koncepcji otwartego rządu – do ministra administra-

213) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

problemów w ﬁnansowaniuprzezgminyipowiaty

214) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

polityki prorodzinnej – do prezesa Rady Ministrów

(2034),

215) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

standardów panujących w PKP – do ministra trans-

216) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

raportu „Bariery rozwoju kadry akademickiej” opra-

cowanego przez Radę Młodych Naukowców – do mi-

217) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

barier administracyjno-prawnych w rozwoju przed-

siębiorczości – do ministra gospodarki (2037),

218) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

nistra spraw zagranicznych (2038),

219) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

Ogólnokrajowego Cyfrowego Systemu Łączności

Radiowej – do ministra administracji i cyfryzacji

(2039),

220) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

ustalenia sytuacji prawnej przedsiębiorców prowadzą-

cych jednoosobowe ﬁrmy,odktórychZUSżądazale-

głych składek – do prezesa Rady Ministrów (2040),

221) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

rozpowszechniania elektronicznych usług admini-

stracji publicznej – do ministra administracji i cyfry-

zacji (2041),

222) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

przewlekłości postępowań o wpis do ksiąg wieczy-

stych – do ministra sprawiedliwości (2042),

223) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

224) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

długości praktyk zawodowych potrzebnych do uzy-

skania uprawnień budowlanych – do ministra trans-

225) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

skomplikowanego systemu podatkowego dla przed-

siębiorców – do ministra ﬁnansów(2045),

226) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

rejestracji pojazdów osobowych – do ministra trans-

227) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

przeznaczonych dla pracowników ministerstw w la-

tach 2008, 2009, 2010 i 2011 – do prezesa Rady Mi-

nistrów (2047),

228) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

Rady Ministrów w latach 2008, 2009, 2010 i 2011

9

229) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

rodowego (2049),

230) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

231) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

– do ministra sportu i turystyki (2051),

232) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

nistra sprawiedliwości (2052),

233) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

uki i Szkolnictwa Wyższego w latach 2008, 2009,

szego (2053),

234) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

stra ﬁnansów(2054),

235) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

236) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

nistra skarbu państwa (2056),

237) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

nictwa i Rozwoju Wsi w latach 2008, 2009, 2010

238) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

ministracji i Cyfryzacji w latach 2008, 2009, 2010

239) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

zdrowia (2059),

240) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

Spraw Wewnętrznych w latach 2008, 2009, 2010

241) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

– do ministra rozwoju regionalnego (2061),

242) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

stra środowiska (2062),

243) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

– do ministra edukacji narodowej (2063),

244) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

stra gospodarki (2064),

245) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

– do ministra obrony narodowej (2065),

246) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

247) posła Jana Warzechy w sprawie niezgodności

umowy ACTA z Konstytucją RP – do ministra spra-

wiedliwości (2067),

248) posła Jana Warzechy w sprawie dochodów

z mandatów – do ministra ﬁnansów(2068),

249) posła Jana Warzechy w sprawie wyłączenia

z opodatkowania podatkiem akcyzowym zakupu ka-

retek pogotowia – do ministra ﬁnansów(2069),

250) posła Jana Warzechy w sprawie likwidacji

szkół – do ministra edukacji narodowej (2070),

251) posła Jana Warzechy w sprawie wzrostu

opłat za pobyt dzieci w żłobkach – do ministra pracy

252) posła Jana Warzechy w sprawie koncesji na

wydobywanie gazu łupkowego – do ministra środo-

wiska (2072),

253) posłów Józefy Hrynkiewicz i Jana Warzechy

w sprawie spadku liczby urodzeń dzieci w Polsce w

2011 r. – do prezesa Rady Ministrów (2073),

254) posła Józefa Rackiego w sprawie zawierania

umów na świadczenia ambulatoryjnej opieki zdro-

wotnej – do ministra zdrowia (2074),

255) posła Józefa Rackiego w sprawie wstrzyma-

nia przez Narodowy Fundusz Zdrowia prac związa-

nych z realizacją projektu kolei dużych prędkości

256) posła Józefa Rackiego w sprawie podpisywa-

nia przez Narodowy Fundusz Zdrowia kontraktów

dla poradni ginekologicznych funkcjonujących na te-

renie gmin – do ministra zdrowia (2076),

257) posła Józefa Rackiego w sprawie skrócenia

czasu przejazdu pociągów – do ministra transportu,

258) posła Józefa Rackiego w sprawie likwidacji są-

dów rejonowych – do ministra sprawiedliwości (2078),

259) posła Józefa Rackiego w sprawie moderniza-

cji drogi krajowej nr 15 na odcinku Zduny – Kroto-

szyn – Jarocin – do ministra transportu, budownic-

260) posła Józefa Rackiego w sprawie skreślenia

z rejestru zabytków części zabytku, jakim jest cały

obszar miasta Kalisza w granicach z 1957 r. – do mi-

10

261) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie zwięk-

szenia dostępności świadczeń zdrowotnych dotyczą-

cych operacyjnego leczenia zaćmy dla mieszkańców

pow. kłodzkiego – do ministra zdrowia (2081),

262) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie pry-

watyzacji sześciu spółek uzdrowiskowych – do mini-

stra skarbu państwa (2082),

263) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie utrzy-

mania na rynku zawodu regulowanego zarządcy nie-

ruchomości – do ministra sprawiedliwości (2083),

264) poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie pla-

nowanej deregulacji zawodu przewodnika turystycz-

nego – do ministra sprawiedliwości oraz ministra

sportu i turystyki (2084),

265) posła Artura Dębskiego w sprawie stacjono-

wania Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Islam-

skiej Republice Afganistanu – do ministra obrony

narodowej (2085),

266) posła Piotra Szeligi w sprawie zmniejszenia

nej (2086),

267) posła Piotra Szeligi w sprawie sytuacji cho-

rych na cukrzycę – do ministra zdrowia (2087),

268) posła Piotra Szeligi w sprawie bezpłatnego

przekazywania pacjentowi niezbędnych w leczeniu

materiałów i przyrządów – do ministra zdrowia

(2088),

269) posłów Piotra Polaka i Roberta Telusa

w sprawie tzw. optymalizacji pracy służb eksploata-

cyjno-ruchowych oraz konsolidacji rejonów i poste-

runków energetycznych w PGE Dystrybucja SA

270) posła Lecha Kołakowskiego w sprawie pilne-

go dokończenia budowy drogi krajowej nr 61 na od-

cinku przebiegającym przez Rydzewo od km 130+170

do km 132+249,72 – do ministra transportu, budow-

271) posła Dariusza Seligi w sprawie projektu Eu-

ropejskiego Centrum Bio- i Nanotechnologii – do mi-

nistra ﬁnansów(2091),

272) posła Andrzeja Dery w sprawie niepublicz-

nego ośrodka adopcyjno-opiekuńczego w Otwocku –

273) posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie

funkcjonowania sezonowej bazy Lotniczego Pogoto-

wia Ratunkowego w Zegrzu Pomorskim w okresie

od 27 kwietnia do 4 listopada 2012 r. – do ministra

zdrowia (2093),

274) posła Waldemara Sługockiego w sprawie re-

alizacji przez jednostki samorządu terytorialnego

zadań nałożonych przez ustawę o wspieraniu rodziny

275) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

wpisów do ksiąg prowadzonych przez górskie schro-

niska – do ministra sportu i turystyki (2095),

276) posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

archiwizowania dokumentacji zlikwidowanych przed-

(2096),

277) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie do-

datkowych warunków realizacji świadczeń medycz-

nych w zakresie leczenia szpitalnego jaskry i zaćmy

– do ministra zdrowia (2097),

278) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie łą-

czenia w zespoły szkolne placówek z dużą liczbą

uczniów – do ministra edukacji narodowej (2098),

279) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie po-

prawy sytuacji rodziców i opiekunów dzieci i osób

łecznej (2099),

280) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

nielegalnych komisów samochodowych działających

na terenie Polski – do ministra transportu, budow-

281) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie za-

wieszenia działalności ﬁrmyprzezpodatnikówVAT

Unii Europejskiej zgodnie z regulacjami ustawy

(2101),

282) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie za-

sad doﬁnansowaniazProgramuRozwojuObszarów

Wiejskich na lata 2007–2013 – do ministra rolnictwa

283) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

modyﬁkacjiprogramu„Radosnaszkoła”–domini-

stra edukacji narodowej (2103),

284) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie na-

liczania odsetek ustawowych przy zwrocie świadczeń

rodzinnych nienależnie pobranych – do ministra pra-

285) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

przepisów dotyczących ulgi rehabilitacyjnej – do mi-

nistra ﬁnansów(2105),

286) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie za-

wierania nowych umów z rodzinami zastępczymi

287) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

dystrybucji i zaopatrzenia w drewno małych oraz

średnich ﬁrm–doministraśrodowiska(2107),

288) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie

obowiązku tworzenia zespołów interdyscyplinar-

nych zajmujących się zapobieganiem rodzinnej prze-

(2108),

289) posła Adama Abramowicza w sprawie wpro-

wadzenia abolicji obejmującej zadłużenie w opłatach

abonamentu radiowo-telewizyjnego – do prezesa Rady

Ministrów (2109),

290) posła Jarosława Zielińskiego w sprawie pla-

nowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości likwi-

dacji znacznej części sądów rejonowych w Polsce

– do ministra sprawiedliwości (2110),

291) poseł Marii Nowak w sprawie polityki proro-

292) poseł Marii Nowak w sprawie osób urzędowo

pozbawionych zameldowania – do ministra admini-

11

stracji i cyfryzacji oraz ministra pracy i polityki spo-

łecznej (2112),

293) poseł Marii Nowak w sprawie danych Euro-

statu dotyczących osób zagrożonych ubóstwem lub

wykluczeniem społecznym w Unii Europejskiej –

294) poseł Marii Nowak w sprawie wzrastającej

liczby chorych na nowotwory – do ministra zdrowia

(2114),

295) poseł Marii Nowak w sprawie innowacyjności

polskiej gospodarki – do ministra gospodarki (2115),

296) poseł Marii Nowak w sprawie procedury

przyznawania grantów na uczelniach wyższych

297) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie wy-

maganych ustawą potwierdzeń ważności ubezpiecze-

(2117),

298) posła Waldemara Andzela w sprawie akcyzy

nałożonej na węgiel i koks – do ministra ﬁnansów

(2118),

299) posła Waldemara Andzela w sprawie wyso-

kich cen paliw – do ministra ﬁnansów(2119),

300) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie popra-

wy bezpieczeństwa w ruchu pieszych poprzez insta-

lację sygnalizacji świetlnej przy drodze krajowej

nr 12 w Błaszkach – do ministra transportu, budow-

301) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie zaka-

zu noszenia symboli religijnych przez pracowników

302) poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie pod-

jęcia pilnych działań przez MSZ wobec zniszczenia

przez wojska izraelskie studni zbudowanych i remon-

towanych przez PAH ze środków otrzymanych z bu-

dżetu państwa polskiego – do ministra spraw zagra-

nicznych (2122),

303) posła Piotra Babinetza w sprawie zasadności

planowanej likwidacji sądów rejonowych na Podkar-

paciu – do ministra sprawiedliwości (2123),

304) posła Piotra Babinetza w sprawie zasadności

optymalizacji pracy rejonów i posterunków energe-

bu państwa (2124),

305) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie no-

welizacji ustawy Prawo budowlane – do ministra

(2125),

306) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie fał-

szywych danych znajdujących się w Centralnym Wy-

kazie Ubezpieczonych NFZ – do ministra zdrowia

(2126),

307) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie przepi-

sów ustawy o dokumentach paszportowych – do mi-

nistra spraw wewnętrznych (2127),

308) posła Waldy Dzikowskiego w sprawie reje-

stru kandydatów na kierowców – do ministra trans-

309) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie

przywrócenia bezpośredniego połączenia PKP na

trasie Bolesławiec – Warszawa – do ministra trans-

310) posła Roberta Kropiwnickiego w sprawie ko-

rekty wpłat do budżetu państwa środków z przezna-

gmin – do ministra ﬁnansów(2130),

311) posła Stanisława Lamczyka w sprawie mo-

dernizacji linii kolejowych w północnej Polsce – do mi-

skiej (2131),

312) posła Stanisława Lamczyka w sprawie zapi-

sów ustawy Prawo wodne – do ministra środowiska

(2132),

313) posła Łukasza Borowiaka w sprawie możli-

wości wskazania źródeł ﬁnansowaniabudowyprzed-

szkola, na przykładzie gm. Bojanowo w pow. rawic-

kim – do ministra edukacji narodowej (2133),

314) posła Łukasza Borowiaka w sprawie opłaca-

nia przez powiatowe urzędy pracy składki zdrowot-

nej za bezrobotnych bez prawa do zasiłku – do mini-

315) posła Łukasza Borowiaka w sprawie likwi-

dacji szkół publicznych – do ministra edukacji naro-

dowej (2135),

316) posła Łukasza Borowiaka w sprawie realiza-

cji inwestycji związanej z budową drogi ekspresowej

317) posłów Dariusza Cezara Dziadzia i Jerzego

Borkowskiego w sprawie zapowiadanej likwidacji

Sądu Rejonowego w Leżajsku – do ministra sprawie-

dliwości (2137),

dowy elektrowni jądrowej w Polsce – do ministra go-

spodarki (2138),

319) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – do mini-

(2139),

320) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

wzrostu składki rentowej dla przedsiębiorstw – do mi-

w dotowaniu niepublicznych przedszkoli – do ministra

ﬁnansów(2141),

322) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

zmniejszenia się bezpieczeństwa w polskich szkołach

prawy jakości funkcjonowania instytucji zajmujących

łecznej (2143),

324) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

trudności z ukończeniem prac konserwatorskich

w Toruniu z powodu podwyższenia stawki podatku

325) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

obowiązkowych ubezpieczeń odpowiedzialności cy-

12

wilnej za błędy popełnione podczas leczenia – do mi-

nistra zdrowia (2145),

326) poseł Anny Elżbiety Sobeckiej w sprawie

błędnego rejestru osób ﬁgurującychwCentralnym

Wykazie Ubezpieczonych NFZ – do ministra zdrowia

(2146),

327) poseł Haliny Rozpondek w sprawie ustawo-

wego obowiązku powtarzania części praktycznej eg-

zaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa

jazdy, w sytuacji gdy przebieg egzaminu praktyczne-

go nie został zarejestrowany z powodu awarii urzą-

dzenia nagrywającego przebieg egzaminu – do mini-

(2147),

328) poseł Haliny Rozpondek w sprawie podwyż-

szenia kwoty zasiłku pielęgnacyjnego – do ministra

329) poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie nowe-

lizacji ustawy o systemie oświaty dotyczącej sposobu

naliczania dotacji dla niepublicznych placówek oświa-

towych zgodnie z projektem ustawy z dnia 8 grudnia

oraz niektórych innych ustaw – do ministra ﬁnansów

(2149),

330) posła Artura Górskiego w sprawie zapowiedzi

zwrotu polskiej ziemi potomkom niemieckich wypę-

dzonych – do ministra spraw zagranicznych (2150),

331) posła Artura Górskiego w sprawie braku

możliwości darmowego oglądania w Internecie pro-

gramów informacyjnych TVP w Ameryce Północnej

i Południowej – do ministra spraw zagranicznych

(2151),

332) posłanek Agnieszki Kołacz-Leszczyńskiej

i ZoﬁiCzernowwsprawiepropozycjizmianwusta-

wie o działalności leczniczej związanej z prowadze-

niem opieki paliatywnej i hospicyjnej przez stowarzy-

szenia, fundacje, kościoły, kościelne osoby prawne

i związki wyznaniowe – do ministra pracy i polityki

333) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie prze-

kazywania dotacji celowych organizacjom pożytku

(2153),

334) posła Zbyszka Zaborowskiego w sprawie

opłat za przejazd gliwickim odcinkiem autostrady A4

morskiej (2154),

335) posła Jana Ziobry w sprawie budowy Stadio-

nu Narodowego w Warszawie – do ministra sportu

i turystyki (2155),

336) posła Jana Ziobry w sprawie budowy stadio-

nów piłkarskich na Mistrzostwa Europy w piłce

(2156),

337) poseł Beaty Kempy oraz grupy posłów

w sprawie planów likwidacji schronisk dla nieletnich

– do ministra sprawiedliwości (2157),

338) posła Maksa Kraczkowskiego w sprawie sys-

temu weryﬁkacjiosóbubezpieczonych–doministra

zdrowia (2158),

339) posła Marka Opioły w sprawie rządowych

planów dotyczących zmian w podziale administracyj-

nym kraju – do prezesa Rady Ministrów (2159),

340) posła Marka Opioły w sprawie dodania do li-

sty linii o szczególnym znaczeniu państwowym linii

kolejowej relacji Modlin – Płock – do ministra trans-

341) posła Marka Gosa w sprawie ubezpieczenia

społecznego osób ﬁzycznychprowadzącychprzeka-

zaną w drodze umowy z gminą szkołę publiczną – do mi-

342) poseł Stanisławy Prządki w sprawie potrze-

dotyczącej zwrotu kosztów jednostkom samorządu

terytorialnego za uczniów przedszkoli niebędących

mieszkańcami gminy dotującej przedszkola – do mi-

nistra edukacji narodowej (2162),

343) posła Artura Dunina w sprawie deregulacji

zawodów – do ministra sprawiedliwości (2163),

344) posła Artura Dunina w sprawie regulacji

prawnych związanych z podpisaniem umowy ACTA

(2164),

345) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie kon-

kursów na świadczenia medyczne – do ministra zdro-

wia (2165),

346) posłów Joachima Brudzińskiego i Michała Ja-

cha w sprawie sprzeciwu wobec zamiaru likwidacji

Elektrowni Dolna Odra położonej w Nowym Czarno-

wie k. Gryﬁna–doministraskarbupaństwa(2166),

347) posła Łukasza Borowiaka w sprawie szkole-

nia kierowców zawodowych oraz perspektywy uru-

chomienia kształcenia w zawodzie kierowcy mecha-

nika w systemie szkolnictwa zawodowego – do mini-

stra edukacji narodowej (2167),

348) posła Józefa Lassoty w sprawie sytuacji prze-

woźników wykonujących przewozy okazjonalne osób

ustawy o transporcie drogowym – do ministra trans-

349) poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie uregu-

lowania sytuacji prawnej przedsiębiorców prowadzą-

cych działalność gospodarczą na podstawie wpisu

opodatkowania podatkiem dochodowym – do mini-

stra ﬁnansów(2169),

350) poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie obo-

wiązków, których spełnienie wymagane jest przy bu-

dowie tunelów foliowych na podstawie ustawy Prawo

351) poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie potrzeby

nowelizacji ustawy o świadczeniach pielęgnacyjnych

w związku z rozbieżnościami interpretacyjnymi wy-

nikającymi z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzin-

352) posła Henryka Siedlaczka w sprawie zamia-

ru utworzenia z dniem 1 września 2012 r. centrum

kształcenia zawodowego i ustawicznego – do mini-

stra edukacji narodowej (2172),

13

353) poseł Krystyny Łybackiej w sprawie funkcjo-

nowania na wyższych uczelniach jednostek prowa-

dzących naukę języków obcych – do ministra nauki

354) posła Jacka Czerniaka w sprawie procedury

powołania konsultanta krajowego w dziedzinie neu-

rologopedii i wątpliwości wysuwanych wobec nowo

powołanej osoby przez Zarząd Główny Polskiego

Związku Logopedów – do ministra zdrowia (2174),

355) poseł Izabeli Kloc w sprawie aktywizacji za-

wodowej ludzi młodych – do ministra pracy i polityki

społecznej (2175),

356) posła Tomasza Kaczmarka w sprawie dzia-

łania policji podczas zapewniania bezpieczeństwa

uczestnikom koncertu inaugurującego działalność

Stadionu Narodowego – do ministra spraw wewnętrz-

nych (2176),

357) posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie pla-

nowanej kwoty nakładów z Funduszu Pracy na ak-

tywizację zawodową osób bezrobotnych w woj. mało-

(2177),

358) posłów Barbary Bartuś i Roberta Telusa

w sprawie planowanego podniesienia wieku emery-

talnego – do prezesa Rady Ministrów (2178),

359) posłów Czesława Hoca i Jolanty Szczypiń-

skiej w sprawie niesprawiedliwych i wysoce nieetycz-

nych konsekwencji niespójnych i błędnych rozwiązań

prawnych w ustawie o działalności leczniczej dla pa-

cjentów i podopiecznych hospicjów, zakładów opie-

kuńczo-leczniczych, pielęgnacyjno-opiekuńczych, szkół,

przedszkoli, świetlic, zakładów dobroczynnych, pro-

wadzonych przez fundacje, kościoły, kościelne osoby

prawne, związki wyznaniowe, zgromadzenia zakon-

ne, wykonujących działalność leczniczą w ramach

swojej działalności statutowej i niegospodarczej

– do ministra zdrowia (2179),

360) posłów Barbary Bartuś i Roberta Telusa

w sprawie ograniczania środków ﬁnansowychnaak-

361) posłów Barbary Bartuś i Roberta Telusa

w sprawie nieprzydzielenia częstotliwości katolickiej

Telewizji Trwam na multipleksach naziemnej telewi-

zji cyfrowej – do prezesa Rady Ministrów (2181),

362) posła Marka Matuszewskiego w sprawie znie-

sienia tzw. podatku Belki od ubezpieczeń w III ﬁlarze

363) posła Marka Matuszewskiego w sprawie

umieszczenia Telewizji Trwam na multipleksie cy-

frowej telewizji naziemnej – do ministra kultury

364) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

odszkodowań dla osób prywatnych za szkody wyrzą-

dzone przez zwierzęta chronione – do ministra śro-

dowiska (2184),

365) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

szkód wyrządzanych przez zwierzęta chronione

– do ministra środowiska (2185),

366) posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

zmiany na stanowisku dyrektora Białowieskiego Par-

ku Narodowego – do ministra środowiska (2186),

367) posła Sławomira Zawiślaka w sprawie funk-

cjonowania małych ubojni lokalnych oraz ułatwienia

sprzedaży bezpośredniej – do ministra rolnictwa

368) poseł Marzeny Machałek w sprawie koniecz-

nych inwestycji na Polanie Jakuszyckiej w Szklarskiej

Porębie – do ministra sportu i turystyki (2188),

369) poseł Marzeny Machałek w sprawie wyda-

wania koncesji na poszukiwanie rud uranu w Sude-

tach – do ministra środowiska (2189),

370) poseł Marzeny Machałek w sprawie plano-

wanego wprowadzenia podatku od kopalin – do mi-

nistra ﬁnansów(2190),

371) poseł Marzeny Machałek w sprawie plano-

wanej likwidacji niektórych sądów rejonowych – do mi-

nistra sprawiedliwości (2191),

372) poseł Jadwigi Wiśniewskiej oraz grupy po-

składanych w 2011 r. przez Platformę Obywatelską,

dotyczących Śląska – do prezesa Rady Ministrów

(2192),

373) posła Roberta Telusa oraz grupy posłów

w sprawie szokujących wyników badań wieprzowiny

w niemieckich supermarketach – do ministra rolnic-

374) posła Kazimierza Gołojucha w sprawie skut-

do ministra sprawiedliwości (2194),

375) posła Jerzego Szmita w sprawie podziału re-

zerwy NFZ i płatności za nadlimitowe usługi szpital-

ne w woj. warmińsko-mazurskim – do ministra zdro-

wia (2195),

376) posła Jerzego Szmita w sprawie zmiany pro-

jektu rozporządzenia ministra sprawiedliwości i od-

stąpienia od likwidacji Sądów Rejonowych: w Mrą-

gowie, Piszu oraz w Braniewie – do ministra sprawie-

dliwości (2196),

377) posła Jerzego Szmita w sprawie refundacji

kosztów zakupu pasków pomiarowych INR służą-

cych do oceny krzepliwości krwi – do ministra zdrowia

(2197),

378) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

zasadności powierzenia wykonywania prac nad usta-

wą wprowadzającą podatek od wydobycia niektórych

kopalin Komisji Finansów Publicznych – do prezesa

Rady Ministrów (2198),

379) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

przesunięcia do 2030 r. realizacji projektu kolei du-

żych prędkości – do ministra transportu, budownic-

380) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

skutków nowelizacji ustawy o utrzymaniu czystości

(2200),

14

381) posła Mariusza Oriona Jędryska w sprawie

planów prywatyzacji Uzdrowiska Lądek-Długopole

SA – do ministra skarbu państwa (2201),

382) posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

braku ulgowych jednorazowych przejazdów dla stu-

dentów komunikacją autobusową – do ministra trans-

383) posła Bartosza Kownackiego w sprawie pro-

jektu likwidacji sądów rejonowych liczących mniej niż

15 sędziów – do ministra sprawiedliwości (2203),

384) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie zniesienia

sądów rejonowych na obszarze właściwości Sądu

Okręgowego w Olsztynie i Sądu Okręgowego w El-

blągu – do ministra sprawiedliwości (2204),

385) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie obywatel-

przyrody – do ministra środowiska (2205),

386) posła Mieczysława Golby w sprawie likwida-

cji rejonów energetycznych na Podkarpaciu – do mi-

nistra skarbu państwa (2206),

387) posła Mieczysława Golby w sprawie likwida-

cji niektórych sądów rejonowych – do ministra spra-

wiedliwości (2207),

388) posła Mieczysława Golby w sprawie niezado-

walającego stanu polskiej sieci elektroenergetycznej

– do ministra gospodarki (2208),

389) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie pro-

blemu społecznego, jakim jest brak konsultacji spo-

łecznych przy ustalaniu lokalizacji budowy masztu

telefonii komórkowej – do ministra transportu, bu-

390) posła Jarosława Rusieckiego w sprawie pod-

jęcia inicjatywy ustawodawczej mającej na celu ure-

gulowanie kwestii ubezpieczenia społecznego osoby

ﬁzycznejprowadzącejszkołępublicznąnapodstawie

umownego przekazania uprawnień, zgodnie z ustawą

łecznej (2210),

391) posła Tomasza Latosa oraz grupy posłów

w sprawie planów tworzenia metropolii – do ministra

rozwoju regionalnego (2211),

392) posła Piotra Zgorzelskiego w sprawie funk-

cjonowania Funduszu Pracy oraz ograniczania środ-

ków ﬁnansowych na zadania, które przedmiotowy

fundusz obsługuje – do ministra ﬁnansów(2212),

393) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

prywatyzacji Polfy Warszawa SA – do prezesa Rady

Ministrów (2213),

394) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

wprowadzenia programu dla chorych na łuszczycę

– do ministra zdrowia (2214),

395) poseł Haliny Szymiec-Raczyńskiej w sprawie

rozszerzenia uprawnień do sporządzania poświad-

czeń przez organy samorządu terytorialnego – do mi-

nistra sprawiedliwości (2215),

396) poseł Izabeli Kloc w sprawie wzrostu wy-

datków samorządów spowodowanego wejściem w ży-

(2216),

397) posła Artura Górskiego w sprawie nieprofe-

sjonalnego działania Warszawskiego Biura Handlo-

wego na Tajwanie – do ministra spraw zagranicznych

(2217),

398) posła Artura Górskiego w sprawie odszkodo-

wania dla skierowanych w czasach PRL do zastępczej

służby wojskowej w kopalniach i kamieniołomach –

399) poseł Agnieszki Pomaskiej oraz grupy po-

słów w sprawie nowelizacji przepisów dotyczących

przeprowadzania zbiórek publicznych – do ministra

spraw wewnętrznych (2219),

400) poseł Agnieszki Pomaskiej oraz grupy po-

słów w sprawie wydłużenia terminu ważności pasz-

portów dla dzieci – do ministra spraw wewnętrznych

(2220),

401) poseł Urszuli Augustyn w sprawie interpre-

tacji art. 18 ust. 3 ustawy o zasadach ﬁnansowania

(2221),

402) poseł Urszuli Augustyn w sprawie rozlicza-

nia należności za bilety między spółkami kolejowymi

morskiej (2222),

403) posła Czesława Czechyry w sprawie możli-

wości zmiany przepisów ustawy o emeryturach ka-

pitałowych, które uregulowałyby ustalanie prawa

do emerytury rolniczej przy uwzględnieniu okresów

ubezpieczenia w ZUS oraz KRUS – do ministra rol-

404) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

posłów w sprawie dowozu uczniów do szkół zgodnie

405) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy

sprawiedliwości (2225),

406) posła Macieja Orzechowskiego oraz grupy po-

słów w sprawie umieszczania przy drogach atrap oraz

znaków informacyjnych D-51 – do ministra transpor-

407) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie re-

alizacji świadczeń zdrowotnych w rodzaju ambulato-

ryjnej opieki specjalistycznej – do ministra zdrowia

(2227),

408) posłów Piotra Tomańskiego i Renaty Butryn

w sprawie przesunięcia środków w ramach aktual-

nego planu ﬁnansowego NFZ, bez konieczności

zwiększania budżetu NFZ, na uregulowanie nieza-

płaconych świadczeń medycznych za 2011 r. na Pod-

karpaciu – do ministra zdrowia (2228),

409) posłów Piotra Tomańskiego i Renaty Butryn

w sprawie zaniechania likwidacji Sądu Rejonowego

w Lesku – do ministra sprawiedliwości (2229),

410) posłów Piotra Tomańskiego i Renaty Butryn

w sprawie podjęcia działań legislacyjnych idących

w kierunku zmiany przepisów prawa w przedmiocie

zwrotu utraconych dochodów przez gminy pow. sta-

15

lowowolskiego, w związku z ograniczeniami wynika-

jącymi z programu Natura 2000 – do ministra środo-

wiska (2230),

411) posła Józefa Lassoty w sprawie podjęcia dzia-

łań umożliwiających szerszy dostęp do proﬁlaktyki

RSV u dzieci przedwcześnie urodzonych – do mini-

stra zdrowia (2231),

412) posłów Krzysztofa Brejzy i Piotra Cieślińskie-

go w sprawie rozliczeń ﬁnansowychmiędzyoddziała-

mi wojewódzkimi NFZ – do ministra zdrowia (2232),

413) posła Lucjana Marka Pietrzczyka w sprawie

ubezpieczenia społecznego osoby ﬁzycznejprowadzącej

publiczną szkołę przekazaną w drodze umowy z gminą

414) posła Andrzeja Buły w sprawie umieszczenia

medykamentu Cuprenil na liście refundowanych le-

ków – do ministra zdrowia (2234),

415) posła Macieja Mroczka w sprawie likwidacji

działalności gospodarczej na byłym przejściu gra-

nicznym w Świecku – do ministra transportu, bu-

416) posła Andrzeja Kani w sprawie podjęcia zde-

cydowanych działań mających na celu zmniejszenie

bezrobocia, aktywizację zawodową, przeciwdziałanie

wykluczeniu społecznemu wśród najmłodszego poko-

lenia mieszkańców naszego kraju – do ministra pra-

417) posła Andrzeja Kani w sprawie realizacji

2009–2032” oraz spełnienia warunków umożliwiają-

cych jego pełną realizację mającą do końca 2032 r.

zlikwidować występowanie w Polsce azbestu i wyro-

bów azbestowych – do ministra gospodarki (2237),

418) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie za-

kończenia przebudowy linii kolejowej Łódź – Warsza-

419) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie syste-

mu zarządzania ruchem – do ministra transportu,

420) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pro-

gramu Gambit 2005 i egzaminów na prawo jazdy

morskiej (2240),

421) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie pla-

nów zmiany zasad opłacania składek na ubezpiecze-

nie społeczne – do ministra ﬁnansów(2241),

422) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie pla-

nowanych dalszych zmian organizacyjnych w PGE

Dystrybucja SA w Lublinie – do ministra skarbu pań-

stwa (2242),

423) posła Leszka Millera w sprawie możliwości

zagospodarowania środków z tytułu opłaty za wyda-

nie pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie

obszarach morskich, które zostaną wydane dla pro-

jektów morskich farm wiatrowych – do ministra ﬁ-

nansów (2243),

424) posła Leszka Millera w sprawie stanowiska

rządu do projektu rozporządzenia Komisji Europej-

skiej ustanawiającego nowy mechanizm ﬁnansowy

Connecting Europe Facility – „Łącząc Europę” –

do prezesa Rady Ministrów (2244),

425) posła Leszka Millera w sprawie wykorzysta-

nia potencjału gospodarczego morskiej energetyki

wiatrowej na polskich obszarach morskich – do pre-

zesa Rady Ministrów (2245),

426) poseł Barbary Bubuli w sprawie niebezpie-

czeństwa wygaśnięcia przepisów umożliwiających

karanie nieuczciwych pracodawców za niepłacenie

składek ZUS za pracowników wobec niewykonania

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 li-

stopada 2010 r. (sygn. akt P29/09) – do ministra pra-

427) poseł Marii Nowak w sprawie ochrony praw-

nej dzieci poczętych, lecz nienarodzonych – do mini-

stra sprawiedliwości (2247),

428) poseł Marii Nowak w sprawie nauczania ję-

zyków obcych w szkołach gimnazjalnych i ponadgim-

nazjalnych – do ministra edukacji narodowej (2248),

429) poseł Izabeli Kloc w sprawie środków ﬁnan-

sowych przeznaczonych na wspieranie działań mają-

liczby miejsc w młodzieżowych ośrodkach wycho-

(2249),

430) posła Piotra Walkowskiego w sprawie wej-

ścia w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady 2011/72/UE z dnia 14 września 2011 r. zmie-

niającej dyrektywę 2000/25/WE w odniesieniu

do przepisów dotyczących ciągników wprowadzonych

do obrotu w ramach programu elastyczności – do mi-

skiej (2250),

431) posła Piotra Walkowskiego w sprawie inter-

432) posła Piotra Walkowskiego w sprawie zwro-

pędowego wykorzystywanego przy produkcji rolnej

– do prezesa Rady Ministrów (2252),

433) posła Tomasza Latosa w sprawie rozporządze-

nia ministra zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. dotyczą-

cego świadczeń gwarantowanych z zakresu ambula-

toryjnej opieki specjalistycznej – do ministra zdrowia

(2253),

434) posła Łukasza Gibały w sprawie nieuzasadnio-

nego zakazu reklamy wprowadzonego przez art. 29

ust. 8 i 9 ustawy o grach hazardowych – do ministra

ﬁnansów(2254),

435) posła Łukasza Gibały w sprawie nadużywania

przez Policję i inne uprawnione organy instytucji prze-

szukania prowadzonego bez postanowienia sądu lub

prokuratora – do ministra sprawiedliwości (2255),

436) posła Jacka Świata w sprawie zwrotu przez

jednostki samorządu terytorialnego dotacji celowych

16

na realizację zadań własnych określonych w ustawie

(2256),

437) poseł Beaty Kempy w sprawie świadczeń pie-

(2257),

438) poseł Beaty Kempy w sprawie listy leków

refundowanych dla diabetyków – do ministra zdro-

wia (2258),

439) poseł Beaty Kempy w sprawie przyznania

uprawnień dla pracowników lotniskowych służb ra-

towniczo-gaśniczych – do prezesa Rady Ministrów

(2259),

440) poseł Beaty Kempy w sprawie rządowego

kopalin – do prezesa Rady Ministrów (2260),

441) poseł Beaty Kempy w sprawie prywatyzacji

Kopalni i Zakładów Chemicznych Siarki Siarkopol

(2261),

442) poseł Beaty Kempy w sprawie projektu likwi-

dacji stanu spoczynku sędziów i prokuratorów

– do ministra sprawiedliwości (2262),

443) poseł Barbary Bubuli w sprawie planów

rozwoju sektora budownictwa po 2012 r. – do mi-

skiej (2263),

444) poseł Barbary Bubuli w sprawie ogranicze-

nia lub likwidacji uprawnień budowlanych tzw. wy-

konawczych i projektowych – do ministra transportu,

445) poseł Barbary Bubuli w sprawie zamiaru

likwidacji szkoły publicznej Zespołu Szkół Zawo-

dowych Budostal w wyniku restrukturyzacji

i prywatyzacji Przedsiębiorstwa Usług Hotelar-

skich i Turystycznych – do ministra skarbu pań-

stwa (2265),

446) poseł Barbary Bubuli w sprawie przyszłości

Stadionu Narodowego w Warszawie – do ministra

447) posła Armanda Kamila Ryﬁńskiegowspra-

wie polskich placówek dyplomatycznych – do mini-

448) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie zmia-

ny kryteriów oceny ofert w postępowaniu przetargo-

wym – do prezesa Rady Ministrów (2268),

449) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie wy-

dłużenia terminów składania ofert w postępowaniu

przetargowym w odniesieniu do usług i dostaw oraz

w odniesieniu do zamówień poniżej progu UE – do pre-

zesa Rady Ministrów (2269),

450) posła Roberta Biedronia w sprawie ochrony

nych przez kościoły i związki wyznaniowe w Rze-

(2270),

451) poseł Barbary Kudryckiej w sprawie włącze-

nia Białegostoku do grona miast metropolitalnych

– do ministra rozwoju regionalnego (2271),

452) poseł Iwony Guzowskiej w sprawie sytuacji

Fundacji Ochrony Zdrowia i Rehabilitacji Niepełno-

(2272),

453) posła Marka Łatasa w sprawie obowiązko-

wych ubezpieczeń podmiotów leczniczych – do mini-

stra zdrowia (2273),

454) posła Stanisława Wziątka w sprawie sytuacji

wości (2274),

455) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie przeka-

zywania przez emerytów i rencistów 1% podatku do-

chodowego od osób ﬁzycznychnarzeczorganizacji

pożytku publicznego – do ministra ﬁnansów(2275),

456) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie kosztów

utrzymania terminali płatniczych – do ministra ﬁ-

nansów (2276),

457) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie zasad wy-

dawania zaświadczeń o dysleksji – do ministra edu-

kacji narodowej (2277),

458) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie Central-

nego Wykazu Ubezpieczonych – do ministra zdrowia

(2278),

459) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie problemu

płatności dostawcom i usługodawcom – do ministra

(2279),

460) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie znakowa-

nia produktów spożywczych – do ministra rolnictwa

461) posła Jerzego Budnika w sprawie ewentual-

nych systemowych zmian w organizacji inspekcji sa-

nitarnej na szczeblu powiatowym – do ministra zdro-

wia (2281),

462) posła Jerzego Budnika w sprawie interpre-

tacji art. 226 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny

463) posła Stanisława Pięty w sprawie wprowa-

dzenia przez PLL LOT SA regulaminu pracy łamią-

cego Konstytucję RP oraz naruszającego godność

pracowników, zawierającego zakaz noszenia symboli

religijnych, i odwołania prezesa spółki – do ministra

skarbu państwa (2283),

464) posła Stanisława Pięty w sprawie przepro-

wadzenia w jednostkach Wojska Polskiego prelekcji

historycznych oraz zintensyﬁkowaniapracyoﬁcerów

korpusu wychowawczego celem zapobieżenia dalszej

kompromitacji żołnierzy uczestniczących w uroczy-

stościach „ku czci armii sowieckiej wyzwalającej Pol-

skę” – do ministra obrony narodowej (2284),

465) posła Michała Jarosa w sprawie poszerzenia

regulacji dotyczących członków personelu lotniczego

oraz kandydatów na członków personelu lotniczego,

którzy nie podlegają badaniom lotniczo-lekarskim

morskiej (2285),

466) posła Michała Jarosa w sprawie uniﬁkacji

koloru taksówek w obrębie gmin miejskich – do mi-

17

nistra transportu, budownictwa i gospodarki mor-

skiej (2286),

467) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie pla-

nów rozwoju sieci drogowej w Polsce wschodniej

w latach 2012–2015 – do ministra transportu, bu-

468) poseł Barbary Kudryckiej w sprawie stanu

przygotowań szkół na przyjęcie sześciolatków – do mi-

nistra edukacji narodowej (2288),

469) posła Jerzego Polaczka w sprawie stanu prac

nad projektem zmieniającym rozporządzenie Rady

Ministrów w sprawie autostrad płatnych, z uwzględ-

nieniem zmiany odcinków zwolnionych z opłat za

przejazd autostradami A1 i A4 w woj. śląskim – do mi-

skiej (2289),

470) posła Artura Górczyńskiego w sprawie nie-

prawidłowości w Polskim Związku Piłki Nożnej

– do ministra sportu i turystyki (2290),

471) poseł Joanny Fabisiak w sprawie przeciw-

działania bezrobociu wśród absolwentów szkół wyż-

(2291),

472) poseł Joanny Fabisiak w sprawie zasadności

kontroli NFZ i nakładania kar na placówki medycz-

ne – do ministra zdrowia (2292),

473) poseł Joanny Fabisiak w sprawie danych na

temat zakażeń HIV u obywateli Polski – do ministra

zdrowia (2293),

474) poseł Joanny Fabisiak w sprawie ogranicza-

nia praw konsumentów przez ubezpieczycieli – do mi-

nistra ﬁnansów(2294),

475) posła Artura Dębskiego w sprawie nagród

dowej w województwach w latach 2008, 2009, 2010

476) posła Łukasza Borowiaka w sprawie koniecz-

ności pilnej interwencji w związku z trudną sytuacją,

w Lesznie – do ministra zdrowia (2296),

477) posła Łukasza Borowiaka w sprawie budowy

obwodnicy Wschowy – do ministra transportu, bu-

478) posła Łukasza Borowiaka w sprawie zmiany

świadczeń rodzinnych nienależnie pobranych – do mi-

479) posła Łukasza Borowiaka w sprawie braku

czytelnych regulacji prawnych co do nabywania oraz

późniejszego używania miejsc parkingowych w umo-

wach z deweloperami – do ministra transportu, bu-

480) posła Łukasza Borowiaka w sprawie zapew-

nienia jednostkom samorządu terytorialnego udzia-

łu w dochodach publicznych odpowiednio w stosunku

do przypadających im zadań – do ministra ﬁnansów

(2300),

481) poseł Barbary Bartuś w sprawie masowej li-

kwidacji szkół – do ministra edukacji narodowej

(2301),

482) poseł Barbary Bartuś w sprawie organizo-

rodowej (2302),

483) posła Adama Lipińskiego w sprawie ﬁnanso-

wania przez NFZ leków osłonowych stosowanych

przy chorobach nowotworowych oraz leków dla pa-

cjentów po transplantacjach – do ministra zdrowia

(2303),

484) posła Adama Rogackiego w sprawie plano-

wanej likwidacji Sądu Rejonowego w Pleszewie – do mi-

nistra sprawiedliwości (2304),

485) posła Adama Rogackiego w sprawie plano-

– do ministra sprawiedliwości (2305),

486) posła Adama Rogackiego w sprawie plano-

– do ministra sprawiedliwości (2306),

487) posła Adama Rogackiego w sprawie plano-

nistra sprawiedliwości (2307),

488) posła Kazimierza Ziobry w sprawie pilnej

konieczności zwiększenia środków Funduszu Pracy

na aktywizację bezrobotnych w woj. podkarpackim

489) posła Dariusza Jońskiego w sprawie szcze-

gólnej pomocy dla rodzin wielodzietnych w trudnej

sytuacji materialnej przy wykupie lokali od Wojsko-

wej Agencji Mieszkaniowej – do ministra obrony na-

rodowej (2309),

490) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie na-

gród rocznych dla szefów jednostek podległych mini-

styki (2310),

491) posła Michała Kabacińskiego w sprawie li-

kwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Zaopa-

trzenia Ortopedycznego w Lublinie – do ministra

zdrowia (2311),

492) poseł Barbary Bartuś w sprawie optymali-

zacji pracy służb eksloatacyjno-ruchowych oraz kon-

solidacji rejonów i posterunków energetycznych

stwa (2312),

493) poseł Anny Grodzkiej w sprawie zgłoszenia

Polski do Partnerstwa na rzecz Otwartego Rządu

– do prezesa Rady Ministrów (2313),

494) poseł Anny Grodzkiej w sprawie stopniowego

podnoszenia cen leku Omnadren 250 stosowanego

przy terapii hormonalnej osób transseksualnych K/M

– do ministra zdrowia (2314),

495) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie

przewlekłego procesu wydawania decyzji dotyczą-

cej przebudowy ul. Marsa w Warszawie – do mini-

skiej (2315),

496) posła Adama Kwiatkowskiego w sprawie ła-

mania przez organy władzy publicznej zasad demo-

kratycznego państwa prawa – do prezesa Rady Mini-

strów (2316),

18

497) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie skan-

dalicznej decyzji minister Joanny Muchy o przyzna-

niu premii dla odchodzącego prezesa Narodowego

Centrum Sportu i jednoczesnego braku dotacji dla

Fundacji im. Brata Alberta – do prezesa Rady Mini-

strów (2317),

498) posła Jacka Żalka w sprawie niektórych wąt-

pliwości powstałych na tle nowelizacji ustawy o ochro-

(2318),

499) posła Jacka Żalka oraz grupy posłów w spra-

wie funkcjonowania Krajowej Rady Radiofonii i Te-

wego (2319),

500) posła Wojciecha Szaramy w sprawie syste-

matycznego wzrostu zatrudnienia w administracji

publicznej – do prezesa Rady Ministrów (2320),

501) posła Wojciecha Szaramy w sprawie noweli-

zacji ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycz-

nym – do ministra zdrowia (2321),

502) posła Waldemara Sługockiego w sprawie za-

bezpieczenia źródeł ﬁnansowaniamodernizacjipołu-

dniowej jezdni autostrady A18 (granica państwa – Ol-

szyna – węzeł Krzyżowa – A4) – do ministra trans-

503) posła Waldemara Sługockiego w sprawie opo-

datkowania przedsiębiorców podatkiem dochodowym

– do ministra ﬁnansów(2323),

504) posła Mirosława Pluty w sprawie możliwości

zwiększenia algorytmu ﬁnansowania uczestnika

warsztatu terapii zajęciowej, uwzględniającego co-

roczną inﬂacjęod2009r.–doministrapracyipoli-

tyki społecznej (2324),

505) posła Mirosława Pluty w sprawie podjęcia

działań w kierunku rozwiązania problemu niezapła-

conych świadczeń medycznych za 2011 r. – do mini-

stra zdrowia (2325),

506) posła Mirosława Pluty w sprawie ustawy

o świadczeniach rodzinnych oraz prawa do przyzna-

507) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie warszta-

tów terapii zajęciowej – do ministra pracy i polityki

społecznej (2327),

508) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie przeka-

zywania 1% podatku dochodowego od osób ﬁzycz-

nych na rzecz organizacji pożytku publicznego ze

wskazaniem celu szczegółowego – do ministra pracy

509) poseł Iwony Kozłowskiej w sprawie stawki

podatku VAT od usług rehabilitacyjnych – do mini-

stra ﬁnansów(2329),

510) posłów Andrzeja Adamczyka i Mariusza

Błaszczaka w sprawie kar umownych za przerwanie

budowy autostrady A2 przez chińskie konsorcjum

511) posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie za-

rządzania polską pomocą rozwojową w kontekście

uruchomienia działalności Polskiej Fundacji Między-

narodowej Współpracy na rzecz Rozwoju „Wiedzieć

Jak” – do ministra spraw zagranicznych (2331),

512) posła Krzysztofa Szczerskiego w sprawie pro-

(2332),

513) posła Edwarda Siarki w sprawie zmniejsze-

nia nakładów z Funduszu Pracy na aktywizację za-

wodową osób bezrobotnych – do ministra pracy i po-

514) posła Edwarda Siarki w sprawie działań

umożliwiających samorządom spłatę istniejących zo-

bowiązań w myśl art. 234 ustawy o ﬁnansachpu-

blicznych – do ministra ﬁnansów(2334),

515) posła Edwarda Siarki w sprawie sytuacji ﬁ-

nansowej zakładów opiekuńczo-leczniczych – do mi-

nistra zdrowia (2335),

516) posła Edwarda Siarki w sprawie niewyzna-

czenia operatora mającego świadczyć tzw. usługę po-

wszechną – do ministra administracji i cyfryzacji

(2336),

517) posła Edwarda Siarki w sprawie zmian prze-

miotów leczniczych z tytułu zdarzeń medycznych

518) posła Jana Ziobry w sprawie wystąpienia

konﬂiktuinteresówwdziałalnościprezesaZarządu

CDM sp. z o.o. pełniącego rolę konsultanta w procesie

przeprowadzania strategicznej oceny oddziaływania

portu” i jednocześnie pełniącego funkcje prezesa Za-

rządu Enerco sp. z o.o. oraz wiceprezesa Zarządu

Polskiej Izby Gospodarczej Energii Odnawialnej –

morskiej (2338),

519) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie zasad

obliczania wysokości wynagrodzenia pracownika w świe-

tle ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

520) poseł Małgorzaty Niemczyk w sprawie nie-

gospodarności i niecelowości w gospodarowaniu środ-

kami ﬁnansowymiprzezMinisterstwoSportuiTu-

rystyki w zakresie dotacji dla Polskiego Związku

521) posłów Julii Pitery i Janusza Cichonia

w sprawie likwidacji Funduszu Obsługi Zadłużenia

Zagranicznego – do ministra ﬁnansów(2341),

522) posła Andrzeja Romanka w sprawie zabez-

pieczenia środków budżetowych na realizację przez

gminy programów opieki nad bezdomnymi zwierzę-

tami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt – do mi-

nistra ﬁnansów(2342),

523) poseł Izabeli Kloc oraz grupy posłów w spra-

wie stanu realizacji obietnic wyborczych składanych

w 2011 r. przez PO, dotyczących Śląska, w zakresie

tzw. ustawy metropolitalnej – do prezesa Rady Mini-

strów (2343),

524) poseł Stanisławy Prządki w sprawie wielo-

letniego odwlekania ustanowienia planu ochrony re-

zerwatu Jeziorko Czerniakowskie przez Regionalną

19

Dyrekcję Ochrony Środowiska w Warszawie – do mi-

nistra środowiska (2344),

wie kosztów utrzymania Krajowej Rady Radiofonii

526) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie likwida-

cji połączeń komunikacji publicznej z wielu mniej-

szych miejscowości – do ministra transportu, budow-

527) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie niedo-

stępności niektórych leków immunosupresyjnych

– do ministra zdrowia (2347),

528) poseł Anny Bańkowskiej w sprawie nasilają-

cego się zjawiska przemocy w polskich szkołach

529) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie zmian

legislacyjnych przepisów dotyczących szczególnych

sie dróg publicznych, mających na celu usprawnienie

działalności jednostek samorządu terytorialnego

morskiej (2349),

530) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie zmian

datkowej, mających na celu usprawnienie działalno-

ści jednostek samorządu terytorialnego – do ministra

ﬁnansów(2350),

531) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie zmian

i zagospodarowania przestrzennego, mających na

532) posła Krzysztofa Jurgiela w sprawie zmian

blicznych, mających na celu usprawnienie działalno-

533) poseł Izabeli Kloc w sprawie likwidacji połą-

czeń kolejowych na trasach Rybnik – Bielsko-Biała,

Rybnik – Chałupki, Katowice – Wisła-Głębce, Biel-

sko-Biała – Czechowice-Dziedzice – Pszczyna – Ryb-

nik, Czechowice-Dziedzice – Cieszyn, Częstochowa

– Lubliniec – Opole oraz Bytom – Gliwice – do mini-

(2353),

534) poseł Katarzyny Matusik-Lipiec w sprawie

łączenia stypendiów ministra i rektora – do ministra

535) posła Jerzego Polaczka w sprawie likwidacji

przez Zarząd Województwa Śląskiego największej sa-

modzielnej placówki muzealnej w województwie –

Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu – do ministra

536) posła Jerzego Polaczka w sprawie wyjaśnie-

nia niektórych zagadnień związanych z zakupem

taboru Pendolino przez PKP InterCity SA (na który

to zakup udzielono rządowych gwarancji ﬁnanso-

wych) i wprowadzeniem go do eksploatacji w 2014 r.

strów (2356),

537) posła Roberta Biedronia w sprawie nielegal-

nych transferów i tajnych więzień CIA w Polsce

538) poseł Marii Zuby w sprawie planu likwidacji

na terenie woj. świętokrzyskiego Sądów Rejonowych:

we Włoszczowie, Opatowie, Staszowie, Kazimierzy

Wielkiej, Skarżysku-Kamiennej i Pińczowie – do mi-

nistra sprawiedliwości (2358),

539) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie zwięk-

szenia środków na aktywizację osób bezrobotnych

– do ministra ﬁnansów(2359),

540) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie pilnej

waloryzacji progów dochodowych uprawniających

społecznej (2360),

541) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie ko-

nieczności uchwalenia ustawy regulującej zadania

i uprawnienia pracownika socjalnego – do ministra

542) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie wpi-

sania na listę leków refundowanych leków osłono-

wych stosowanych podczas chemioterapii – do mini-

stra zdrowia (2362),

543) poseł Jadwigi Wiśniewskiej w sprawie ko-

nieczności zmiany zapisu dotyczącego uznania dzia-

łalności leczniczej za działalność gospodarczą w usta-

wie o lecznictwie – do ministra zdrowia (2363),

544) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie refor-

(2364),

545) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie likwi-

dacji Sądu Rejonowego w Węgrowie – do ministra

sprawiedliwości (2365),

546) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie projek-

tu zniesienia Sądu Rejonowego w Garwolinie – do mi-

nistra sprawiedliwości (2366),

547) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie zmian

nistrów (2367),

548) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie zmian

zasad podziału środków ﬁnansowychnaświadczenia

opieki zdrowotnej pomiędzy oddziały wojewódzkie

NFZ – do ministra zdrowia (2368),

549) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie reali-

zacji świadczeń pieniężnych i uprawnień przysługu-

jących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przy-

musowo zatrudnionym w kopalniach węgla, kamie-

niołomach, zakładach rud uranu i batalionach bu-

(2369),

550) poseł Krystyny Pawłowicz w sprawie

zwiększenia kryterium dochodowego świadczeń

nej (2370),

551) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

procedur stosowania przymusu bezpośredniego

w szpitalach psychiatrycznych – do ministra zdrowia

(2371),

20

552) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

dokonania rejestracji pojazdu w Polsce na podstawie

dokumentu Vehicle Salvage Export Certiﬁcate(V963)

morskiej (2372),

553) posła Łukasza Zbonikowskiego w sprawie

niekorzystnych zmian dotykających kierowców po-

przez wprowadzenie nowego systemu fotoradarów

morskiej (2373).

1) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

nariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (17),

2) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Andrzeja Włodarczyka – z upoważnienia ministra

sprzedaży prywatnym spółkom najlepszych oddzia-

łów szpitali publicznych (65),

3) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Na-

nych dla bezpieczeństwa państwa (142),

4) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

dlaczka w sprawie projektu zmiany rozporządzenia

dowego (273),

5) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Na-

wego oraz planów likwidacji szkolnictwa zawodowe-

go (274),

6) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Ja-

kuba Szulca – z upoważnienia ministra – na interpe-

lację poseł Moniki Wielichowskiej w sprawie zwięk-

szenia liczby gabinetów stomatologicznych świadczą-

cych usługi w ramach NFZ, które przez wiele lat

współpracowały z NFZ (311),

7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji Piotra Kołodziejczyka – z upoważ-

sła Jacka Falfusa w sprawie opłat za wypisy i wyrysy

z operatu ewidencyjnego (343),

8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w sprawie kryteriów stosowanych wobec kandydatów

na biegłych sądowych (374),

9) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Marka Habera – z upoważnienia ministra – na inter-

pelację poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie progra-

mów leczenia nowoczesnymi metodami (617),

10) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

łożeń zawartych w exposé ministra zdrowia Bartosza

Arłukowicza (649),

11) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

nia ze stanowiska doradcy szefa ABW, po zatrzyma-

niu w październiku A. M., do 2010 r. dyrektora Cen-

trum Projektów Teleinformatycznych MSWiA, któ-

remu prokuratura zarzuca korupcję przy przetargach

na sprzęt i oprogramowanie instytucji podległych re-

sortowi (741),

12) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

Izabeli Kloc w sprawie koncesji na naziemne nada-

wanie telewizji cyfrowej dla Telewizji Trwam (742),

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie zniesienia kary pozbawienia wolności jako

jednego z rodzajów sankcji dla osób jadących na ro-

werze w stanie nietrzeźwości (773),

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tu stacji kolejowej Chełm Miasto (783),

15) ministra spraw wewnętrznych Jacka Cichoc-

kiego na interpelację posła Armanda Kamila Ryﬁń-

skiego w sprawie wyjaśnienia, czy marsze organizo-

wane przez posłów Prawa i Sprawiedliwości oraz

Solidarnej Polski, a także inne wypowiedzi, np. w Par-

lamencie Europejskim, dotyczące polskiej prezydencji

w UE, nie są inspirowane przez rosyjskie służby spe-

cjalne lub służby innych państw (807),

16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

niaka w sprawie projektu rozporządzenia ministra

sprawiedliwości dotyczącego zniesienia niektórych

sądów rejonowych, utworzenia zamiejscowych wy-

działów w niektórych sądach rejonowych oraz usta-

lenia ich siedzib i obszarów właściwości (836),

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

funkcjonowania gabinetu politycznego w kontekście

zapowiadanych oszczędności w administracji publicz-

nej (855),

18) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

nistracji i Cyfryzacji Piotra Kołodziejczyka – z upo-

zatrudnienia w urzędach wojewódzkich w kontekście

21

zapowiadanych oszczędności w administracji publicz-

nej (857),

19) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw We-

niu klęskami żywiołowymi, jakie mogą wyniknąć na

skutek podziału MSWiA (860),

20) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

Moskala w sprawie chaosu po wprowadzeniu ustawy

refundacyjnej (862),

21) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie problemów z funkcjonowaniem systemu

e-myta (864),

22) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

prawidłowości w Ministerstwie Sportu i Turystyki

dotyczących programu „Moje boisko – Orlik 2012”

(865),

23) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Dariusza Piontkowskiego w sprawie

ustawowego obowiązku korzystania z samochodów

pozostających w dyspozycji wojewódzkich ośrodków

ruchu drogowego podczas zdawania egzaminu pań-

stwowego na prawo jazdy kategorii B (873),

24) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

Zarząd Telewizji Polskiej SA emisji programów lokal-

nych na antenie TVP2 (874),

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie zniesienia Sądu Rejonowego w Ząbko-

wicach Śląskich i utworzenia w obszarze właściwości

Sądu Okręgowego w Świdnicy, w Sądzie Rejonowym

w Dzierżoniowie zamiejscowych wydziałów: cywilne-

go, karnego, rodzinnego i nieletnich z siedzibą w Ząb-

kowicach Kłodzkich (875),

26) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie podległości Sądów Rejonowych w Kra-

snymstawie i Włodawie (877),

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wia Andrzeja Włodarczyka – z upoważnienia mini-

wie konieczności każdorazowej wizyty u lekarza

w celu wypisania recepty dla pacjentów przewlekle

chorych i wymagających ciągłego leczenia tymi sa-

mymi lekami (882),

28) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zapalenie trzustki (899),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie planów likwidacji Sądu Rejonowego

w Łukowie (909),

30) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowi-

w sprawie kar grożących Polsce za nieprzestrzeganie

norm jakości powietrza (910),

31) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

czyńskiej w sprawie działań mających na celu prze-

ciwdziałanie obecności pijanych kierowców na dro-

gach (919),

32) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

systemu viaTOLL (922),

33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie planów likwidacji niektórych sądów rejonowych

(928),

34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie kontrowersyjnego postanowienia Sądu Re-

jonowego w Opolu rejestrującego Stowarzyszenie

Osób Narodowości Śląskiej (931),

35) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jacka

wie funkcjonowania znowelizowanych przepisów

ustawy Prawo zamówień publicznych (935),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

gramu terapeutycznego „Leczenie szpiczaka mnogie-

go lenalidomidem” (939),

37) ministra gospodarki Waldemara Pawlaka na

propozycji wprowadzenia jednolitego zakładowego

układu zbiorowego pracy dla pracowników JSW SA

(942),

38) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

niaka w sprawie utworzenia tzw. funduszu skupo-

wego (949),

39) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

terpelację posła Tomasza Garbowskiego w sprawie

22

dymisji wiceministrów odpowiedzialnych za sprawy

bezpieczeństwa podczas współorganizowanego przez

Polskę turnieju ﬁnałowegoMistrzostwEuropywPił-

ce Nożnej UEFA Euro 2012 (952),

40) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

Rzońcy w sprawie obowiązywania przepisów ustawy

o pracownikach samorządowych (953),

41) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barba-

w sprawie zmian w ustawie Prawo o szkolnictwie

wyższym (955),

42) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

barwników używanych do produkcji artykułów spo-

żywczych (956),

43) podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju

Regionalnego Iwony Wendel – z upoważnienia mini-

i Stanisława Ożoga w sprawie „Koncepcji przestrzen-

nego zagospodarowania kraju 2030” (960),

44) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

nów rozbudowy gazociągu Nord Stream (964),

45) ministra administracji i cyfryzacji Michała

Boniego – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

założeń i tez „Projektu długookresowej strategii roz-

woju kraju – Polska 2030.

Trzecia fala nowoczesno-

ści” (970),

46) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

granicznych Jana Borkowskiego – z upoważnienia

rosława Zielińskiego w sprawie działań państwa pol-

47) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

posłów w sprawie godzin obsługi interesantów

w urzędach państwowych (973),

48) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

oraz grupy posłów w sprawie likwidacji miejsc pracy

w ArcelorMittal Poland SA (976),

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kiej w sprawie planów likwidacji sądów, w których

zatrudnionych jest poniżej 10 sędziów (985),

beckiej w sprawie liczby polskich rodzin żyjących na

skraju ubóstwa (990),

51) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie czynności typowych dla usług i produkcji

geodezyjnej, bezprawnie przypisanych jednostkom

budżetowym podległym marszałkowi woj. wielkopol-

skiego (991),

52) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

tyńskiego z warszawskiej Starówki (994),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

terpelację posłów Tadeusza Woźniaka i Andrzeja Dery

w sprawie sposobu zapewnienia dostępu do świadczeń

zdrowotnych przez zakłady opieki zdrowotnej ﬁnan-

sowane ze środków NFZ (1001),

54) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

likwidacji świętokrzyskich Sądów Rejonowych we

Włoszczowie, Opatowie, Staszowie, Kazimierzy Wiel-

kiej, Skarżysku-Kamiennej i Pińczowie (1006),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

likwidacji małych sądów rejonowych (1007),

56) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

likwidacji Sądów Rejonowych w Miliczu, Strzelinie

oraz Wołowie (1008),

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

nie, Ostrzeszowie oraz Pleszewie (1009),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

pl.ID Projekt Zintegrowany Moduł Obsługi Końco-

wego Użytkownika (1012),

59) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie projektu rozporządzenia ministra sprawie-

dliwości w sprawie zniesienia niektórych sądów rejo-

nowych, utworzenia zamiejscowych wydziałów w nie-

których sądach rejonowych oraz zmiany rozporzą-

dzenia w sprawie sądów apelacyjnych, sądów okręgo-

60) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

Jurgiela w sprawie planowanej likwidacji Obwodo-

wych Urzędów Miar w Białymstoku, Ełku, Kętrzy-

nie, Olsztynie, Siedlcach i Zamościu (1016),

23

61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji niektórych sądów rejonowych

(1017),

skiego w sprawie obciążenia gmin zadaniami z za-

kresu pomocy społecznej (1019),

63) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie zmiany właściwości terytorialnej komisji

egzaminacyjnej ds. egzaminu adwokackiego dla Izby

Adwokackiej w Bielsku-Białej z komisji mającej sie-

dzibę w Krakowie na komisję mająca siedzibę w Ka-

towicach (1020),

64) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie projektu rozporządzenia dotyczącego znie-

sienia niektórych sądów rejonowych, utworzenia za-

miejscowych wydziałów w niektórych sądach rejono-

wych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie sądów

(1022),

65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie ﬁnansowanianowychzadańjedno-

stek samorządu terytorialnego wynikających z usta-

(1026),

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

nia roli transportu kombinowanego w Polsce po-

przez wprowadzenie tranzytu towarów przy użyciu

kolei (1027),

67) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Bartuś w sprawie drastycznego wzrostu bezrobocia

w Małopolsce (1029),

68) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

bary Bartuś w sprawie planowanej przez rząd de fac-

to likwidacji waloryzacji świadczeń emerytalno-ren-

towych w 2012 r.

(1030),

69) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie przesłanek i skutków projektu rozpo-

rządzenia dotyczącego zniesienia sądów rejonowych,

sądach rejonowych oraz zmian rozporządzenia doty-

czącego sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i są-

właściwości, w szczególności w odniesieniu do Suchej

Beskidzkiej (1032),

70) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie niedoszacowania subwencji oświatowej na 2012 r.

(1033),

71) prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Jacka

– na interpelację posła Wojciecha Ziemniaka w spra-

wie interpretacji pojęcia „rażąco niskiej ceny” sfor-

mułowanego w ustawie Prawo zamówień publicznych

(1034),

72) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wie badań kierowców po 65. roku życia (1035),

73) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zycji zniesienia specjalizacji lekarskiej z hipertensjo-

logii (1037),

74) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

75) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Ja-

lację posła Artura Dębskiego w sprawie planowanej

nowelizacji ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu za-

stwowej Inspekcji Sanitarnej (1043),

76) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

ﬁnansowejdlagmin,którychdużapowierzchniaob-

jęta jest obszarem Natura 2000 (1045),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi Andrzeja Butry – z upoważnienia

w sprawie populacji pszczół w Polsce (1048),

78) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

go w sprawie zadośćuczynienia dzieciom niepełno-

sprawnym za skutki eksperymentów pseudomedycz-

nych dokonanych na ich rodzicach przez niemieckich

lekarzy, w niemieckich obozach koncentracyjnych

79) przewodniczącego Rządowej Rady Ludnościo-

wej Zbigniewa Strzeleckiego – z upoważnienia preze-

Giżyńskiego w sprawie zagrożenia kryzysem demo-

graﬁcznym(1051),

80) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

24

pelację posła Szymona Giżyńskiego w sprawie wyku-

pu akcji ﬁrmyBiotondzieńprzedopublikowaniem

listy leków refundowanych (1052),

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

możliwych nieprawidłowości przy przetargach rozpi-

sywanych przez Centrum Systemów Informacyjnych

Ochrony Zdrowia (1055),

82) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

w sprawie obwodnicy Inowrocławia (1056),

83) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie podwyżki akcyzy na paliwa (1057),

84) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie subwencji oświatowej na 2012 r. należnej

jednostkom samorządu terytorialnego (1058),

85) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

kowskiego w sprawie zamiaru zmiany obszaru wła-

ściwości Prokuratury Okręgowej w Olsztynie oraz

likwidacji niektórych prokuratur rejonowych na ob-

szarze woj. warmińsko-mazurskiego (1061),

86) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

nowelizacji ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu

87) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

gi w sprawie procesu wydawania koncesji na poszu-

kiwanie gazu łupkowego (1068),

88) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie zamiaru likwidacji Sądu Rejonowego

w Wieliczce (1069),

89) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Bochni (1070),

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Dąbrowie Tarnowskiej (1071),

91) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

dotychczasowego statusu istniejącej stacji Bartodzie-

je w ramach modernizowanej linii kolejowej nr 8

i odstąpienia od budowy stacji Lesiów Nowa na grun-

tach wsi Wola Owadowska (1072),

92) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Michała Wojtkiewicza w sprawie kart

kandydatów na kierowców (1073),

93) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

ka w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego we Włoda-

wie (1075),

94) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

szowie (1076),

95) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

rozwoju sieci kolejowej i transportu kolejowego w Pol-

sce wschodniej w latach 2012–2015 (1077),

96) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tu przejazdu kolejowego tzw. kowelskiego kat. A,

położonego w km 249+226 linii kolejowej Warszawa

– Dorohusk (1078),

97) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

limitów na zakup leków przez szpitale (1079),

98) podsekretarza stanu w Ministerstwie Śro-

i Jerzego Borowczaka w sprawie wydobycia gazu

łupkowego (1081),

99) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

Adamczak w sprawie cieków melioracyjnych (1082),

100) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

czak w sprawie funkcjonowania jednostek Policji

(1083),

101) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie utrzymania samodzielności Sądu Rejono-

wego w Trzciance (1085),

102) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Mrzygłockiej w sprawie projektu rozporządzenia ma-

jącego na celu zniesienie niektórych sądów rejono-

25

wych oraz nowelizacji rozporządzenia dotyczącego

sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów re-

ściwości (1086),

103) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Wojciecha Szaramy w sprawie akcepta-

cji przez Ministerstwo Zdrowia zmiany planu wydat-

ków na leczenie w 2012 r., dokonanej przez prezesa

NFZ (1088),

104) ministra rolnictwa i rozwoju wsi Marka Sa-

wickiego na interpelację posła Sławomira Kopyciń-

skiego w sprawie działalności Agencji Nieruchomości

Rolnych (1089),

105) ministra pracy i polityki społecznej Włady-

sława Kosiniaka-Kamysza na interpelację posła Wie-

sława Stanisława Janczyka w sprawie problemu dys-

kryminacji i niedozwolonych pytań na rozmowach

rekrutacyjnych o pracę (1091),

106) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Krzysztofa Kwiatkowskiego w sprawie

rozszerzenia studium wykonalności KDP (1093),

107) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

projektu rozporządzenia ministra sprawiedliwości

szarów właściwości (1094),

108) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie potrzeby kontynuacji pracy Sądu Rejono-

wego w Wołowie (1095),

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Jacka Osucha w sprawie niejasności przy

kontynuowaniu modernizacji linii kolejowej E65

Grodzisk – Zebrzydowice/Zwardoń, na przykładzie

problemów powstałych w gm. Olkusz po ogłoszeniu

decyzji o wstrzymaniu dalszych prac do 2030 r.

(1097),

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wacji miejsc w 2 klasie w pociągach Twoich Linii

Kolejowych, uruchamianych przez spółkę PKP In-

terCity, dotowanych z budżetu państwa (1098),

111) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

bezpieczeństwa podróżnych w nocnych pociągach Two-

ich Liniach Kolejowych uruchamianych przez spółkę

PKP InterCity (1099),

112) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

wie działalności przedsiębiorstwa Zielony Śląsk

113) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

stycznego wzrostu kosztów ubezpieczenia szpitali

(1105),

114) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie wprowadzenia podatku od kopalin (1107),

115) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posłów Renaty Butryn i Piotra Tomańskiego

w sprawie możliwości przyśpieszenia budowy drogi

wa Wola) (1108),

116) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posłów Renaty Butryn i Piotra Tomańskiego

w sprawie zwiększenia nakładów ﬁnansowychnabu-

dowę ścieżek rowerowych oraz podniesienia bezpie-

czeństwa cyklistów (1110),

117) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Mariusza Witczaka w sprawie prac nad

projektem kolei dużych prędkości (1112),

118) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

w sprawie represji stosowanych wobec posiadaczy

Karty Polaka, osób polskiego pochodzenia z Litwy

i Białorusi (1114),

119) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie

oraz Sądu Rejonowego w Zambrowie (1115),

120) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

terpelację posła Zbigniewa Dolaty w sprawie chaosu

w wielkopolskiej służbie zdrowia wywołanego dzia-

łaniami Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego

NFZ (1117),

121) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

kiego w sprawie zabezpieczenia środków ﬁnansowych

dla samorządów na realizowanie roszczeń z tytułu

działań żywiołu (1119),

122) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

26

ministra – na interpelację posła Ryszarda Terleckie-

go w sprawie problemu interpretacji przepisów doty-

czących naliczania zaległych składek przedsiębior-

com, którzy okresowo zawieszali działalność gospo-

darczą (1120),

123) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

grupy posłów w sprawie incydentu z udziałem pol-

skiego dyplomaty w Mińsku na Białorusi (1122),

124) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie planu likwidacji niektórych sądów rejonowych,

ze szczególnym uwzględnieniem Sądu Rejonowego

w Rykach (1123),

125) wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

Szyszki w sprawie pobierania przez niektórych ope-

ratorów telefonii komórkowej nieuprawnionych opłat

za wybrane połączenia (1124),

126) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji niektórych sądów rejonowych,

ze szczególnym uwzględnieniem sądów w Gorlicach,

Limanowej, Muszynie i Zakopanem (1125),

127) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie likwidacji niektórych sądów rejonowych, ze szcze-

gólnym uwzględnieniem sądów w Hrubieszowie, Ja-

nowie Lubelskim, Krasnymstawie, Łukowie, Opolu

Lubelskim, Rykach i Włodawie (1126),

128) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Janowie Lubelskim, Krasnymstawie, Łukowie, Opo-

lu Lubelskim, Rykach i Włodawie (1127),

129) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie projektowanej likwidacji Sądu Rejonowego

w Skarżysku-Kamiennej (1128),

130) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie likwidacji niektórych sądów rejonowych w woj.

lubelskim (1129),

131) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

zurek w sprawie wysokości środków na aktywizację

zawodową bezrobotnych dla urzędów pracy w 2012 r.

(1130),

132) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie planowanych zmian obszaru właściwości

Prokuratury Okręgowej w Olsztynie oraz likwidacji

warmińsko-mazurskiego (1134),

133) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

szawa Wschodnia – Wrocław Główny – Jelenia Góra

trasą przez Legnicę i Węgliniec (1135),

134) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację poseł Krystyny Łybackiej w sprawie zasad

kontraktowania specjalistycznych świadczeń me-

dycznych przez NFZ (1136),

135) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie podejmowania decyzji o poważnych zmianach

w polskim sądownictwie (1141),

136) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie projektu rozporządzenia dotyczącego znie-

137) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

Gabrieli Masłowskiej w sprawie trybu i skutków de-

cyzji KRRiT dotyczącej dostępu podmiotów do cyfro-

wego nadawania naziemnej telewizji (1143),

138) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie planowanej likwidacji Sądu Rejo-

nowego w Brzezinach (1148),

139) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

planowanej likwidacji specjalizacji z zakresu chorób

naczyń, czyli angiologii (1149),

140) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

sława Wiplera w sprawie postępów w budowie „Elek-

tronicznej platformy gromadzenia, analizy i udostęp-

nych” w świetle problemów z refundacją leków i pla-

nowanym uruchomieniem Centralnego Wykazu Ubez-

pieczonych (1150),

141) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

granicznych Mikołaja Dowgielewicza – z upoważnie-

142) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

rzystania obiektów sportowych po zakończeniu Mi-

strzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012 (1154),

27

143) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Beaty Kempy w sprawie reaktywacji po-

łączeń kolejowych relacji Wrocław Główny – Wieluń

Dąbrowa, z wykorzystaniem odcinka Kępno – Syców

– Oleśnica (1155),

144) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie przekształcenia 1.

Łomżyńskiego Batalio-

nu Remontowego im. gen. Mariana Raganowicza w

cywilne warsztaty techniczne (1156),

145) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

dryska w sprawie likwidacji Sądów Rejonowych

w Krotoszynie, Kępnie, Ostrzeszowie oraz Pleszewie

(1158),

146) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

Biura ds. Obrony Przeciwrakietowej (1160),

147) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

du Skarbowego w Kamiennej Górze do budynku bę-

dącego własnością ZUS (1163),

148) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ty zadłużenia po SPZOZ w Kostrzynie nad Odrą

w likwidacji (1166),

149) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

der Coghena w sprawie skargi wniesionej przez na-

uczyciela na rzekomo niesłuszne pozbawienie go służ-

bowego mieszkania (1169),

150) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

ustawy o refundacji leków, środków spożywczych

bów medycznych w zakresie zapisów dotyczących

chorób reumatycznych (1173),

151) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

chorych na cukrzycę (1174),

152) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

likwidacji niektórych sądów rejonowych w woj. świę-

tokrzyskim (1175),

153) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Waldemara Sługockiego w sprawie planu

modernizacji linii kolejowej CE59 Międzylesie – Wro-

cław – Zielona Góra – Kostrzyn n. Odrą – Szczecin

w 2012 r.

(1177),

154) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

działalności misyjnej rozgłośni regionalnych (1178),

155) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

budowy węzłów drogowych na nowo oddanym odcin-

ku autostrady A2 (Nowy Tomyśl – Świecko, Świecko

– granica państwa) (1179),

156) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Dariusza Jońskiego w sprawie warun-

sie ich niezbędnego wyposażenia (1180),

157) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie odstąpienia od planowanej likwidacji po-

szczególnych sądów rejonowych w woj. świętokrzy-

skim (1182),

158) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji niektórych sądów rejonowych

(1184),

159) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

kowskiej – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów

niekorzystnych dla woj. podlaskiego społeczno-gospo-

darczo-przestrzennych rozwiązań zawartych w rzą-

dowym projekcie „Koncepcji przestrzennego zagospo-

darowania kraju 2030” z października 2011 r. doty-

czących m.in. pozbawienia stolicy woj. podlaskiego

aspiracji w zakresie osiągnięcia statusu metropolii,

przesunięcia realizacji kluczowych inwestycji infra-

strukturalnych w zakresie budowy dróg ekspreso-

wych S8 i S19 oraz modernizacji linii kolejowej Rail

Baltica (1186),

160) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

ki cen leków na chorobę Alzheimera (1187),

161) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admi-

Marka Krząkały w sprawie zmian w ustawie o wspie-

162) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

28

ważnienia ministra – na interpelację posła Marka

łania bezrobociu (1190),

163) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie funkcjonowania kart chipowych NFZ w woj. ślą-

skim (1191),

164) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Krzysztofa Gadowskiego w sprawie pro-

jektu nazewnictwa zjazdów z autostrady A1 (1192),

165) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

interpelację posła Stanisława Gawłowskiego w spra-

wie obniżenia refundacji za paski do glukometrów

(1194),

166) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie momentu powstania obowiązku podatkowego

transakcji potwierdzanych fakturą (1195),

167) sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów

terpelację poseł Krystyny Łybackiej w sprawie wyso-

kości prowizji od transakcji dokonywanych kartami

płatniczymi (1196),

168) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie projektu rozporządzenia ministra spra-

wiedliwości dotyczącego zniesienia niektórych sądów

rejonowych, w tym Sądów Rejonowych: w Krośnie Od-

rzańskim, Strzelcach Krajeńskich, Sulęcinie, Wscho-

wie oraz w Żaganiu (1199),

169) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w sprawie

peryferyzacji pow. kłodzkiego (1200),

170) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kiej-Libery w sprawie naliczania okresów pracy upraw-

niających pracowników samorządowych do otrzymania

nagrody jubileuszowej (1202),

171) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Oleśnie

(1203),

172) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

komplikacji w handlu paliwami spowodowanych nie-

którymi przepisami ustawy o podatku akcyzowym

od węgla i koksu (1204),

173) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie projektu rozporządzenia ministra sprawiedliwo-

ści dotyczącego zniesienia sądów rejonowych oraz

zmian rozporządzenia dotyczącego sądów apelacyj-

nych, sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz

174) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie funkcjonowania ośrodków adopcyjnych na

gruncie nowej ustawy o wspieraniu rodziny i syste-

175) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

realizacji projektu kolei dużych prędkości (1207),

176) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie planowanej likwidacji mniejszych sądów (1208),

177) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie zapowiadanej likwidacji niektórych sądów

rejonowych w kraju (1209),

178) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

znawania świadczeń przedemerytalnych (1210),

179) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie zadośćuczynienia dla osób przymu-

sowo zatrudnianych w kopalniach węgla i kamienio-

łomach w latach 1949–1959 (1211),

180) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zadośćuczynienia dla osób przymusowo

zatrudnianych w kopalniach i kamieniołomach w la-

tach 1949–1959 (1212),

181) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

interpelację poseł Bożeny Sławiak w sprawie propo-

zycji zmiany w rozporządzeniu ministra zdrowia

182) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

pelację posła Marka Rząsy w sprawie procedury prze-

kazywania składek na ubezpieczenie zdrowotne do-

tyczących wyłącznie osób bez prawa do zasiłku dla

bezrobotnych (1216),

183) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

29

nistra – na interpelację poseł Teresy Piotrowskiej

w sprawie likwidacji niektórych sądów rejonowych

na terenie woj. kujawsko-pomorskiego (1217),

184) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

wyznaczenia czasu aktualizacji wojewódzkich pla-

nów gospodarki odpadami w związku z obowiązkami

nach oraz niektórych innych ustaw (1218),

185) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie sytuacji Zakładów Chemicznych ZACHEM

SA w Bydgoszczy (1219),

186) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

fundacji leków stosowanych w leczeniu cukrzycy

– analogów długo działających (1220),

187) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

go w sprawie konkursu dotacji na promocję funduszy

europejskich (1224),

188) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie warunków pracy pracowników medycz-

nych (1230),

189) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posła Witolda Klepacza w sprawie budowy

autostrady A1 na odcinku od Pyrzowic do Częstocho-

wy (1231),

190) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

dzenia w całej Polsce, na wzór woj. śląskiego, elek-

tronicznej karty ubezpieczenia zdrowotnego (1232),

191) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

sława Janczyka w sprawie problemu dyskryminacji

na rynku pracy osób chorych na stwardnienie rozsia-

ne (1233),

192) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

żających się prac związanych z montażem barier

dźwiękochłonnych wzdłuż drogi krajowej S1 w obrę-

bie Cieszyna oraz przekroczenia o blisko miesiąc de-

klarowanego wcześniej terminu udrożnienia węzła

Krasna na tej drodze (1235),

193) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tego zamknięcia drogi krajowej nr 81 na czas jej re-

montu (1236),

194) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

Państwa Jana Burego – z upoważnienia ministra

w sprawie planów PGE SA łączenia niektórych rejo-

nów energetycznych i likwidacji niektórych poste-

runków energetycznych, szczególnie w Garwolinie

(1237),

195) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

Polaka w sprawie przywrócenia dobrego imienia do-

wódcy Sił Powietrznych RP śp. gen. Andrzejowi Bła-

sikowi oraz załodze samolotu TU-154M, którzy zgi-

nęli w katastroﬁe smoleńskiej w dniu 10 kwietnia

196) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

jektu ustawy o ubezpieczeniu społecznym twórców

197) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ru cofania liczników samochodowych (1242),

198) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

hama Godsona w sprawie działań sprzyjających przy-

jazdom studentów zagranicznych (1244),

199) ministra skarbu państwa Mikołaja Budzanow-

skiego na interpelację posła Johna Abrahama Godsona

w sprawie ustawy reprywatyzacyjnej (1245),

200) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

ograniczonego dostępu do informacji w obcych języ-

kach na dworcach kolejowych (1246),

201) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

usprawnienia i modernizacji połączeń PKP (1247),

202) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

sów Dominika Radziwiłła – z upoważnienia ministra

w sprawie stawek za wykorzystywanie prywatnego

samochodu w celach służbowych (1250),

203) podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospo-

na w sprawie rezygnacji z dotacji unijnych przez pol-

skie przedsiębiorstwa (1251),

204) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

30

pelację posła Jacka Osucha w sprawie wątpliwości

dotyczących pozbawienia dotychczasowej kategorii

DK 94 na odcinku od węzła Modlnica (gm. Wielka

Wieś) do ul. Jasnogórskiej w Krakowie (1253),

205) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tekarzy (1254),

206) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zmniejszenia środków ﬁnansowychnaświadczenie

opieki zdrowotnej na terenie Mazowsza (1255),

207) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

gospodarowania przez Agencję Nieruchomości Rol-

nych mieszkaniami po zlikwidowanych PGR-ach

(1258),

209) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

skala w sprawie obliczania dodatku za wysługę lat

funkcjonariuszy Służby Więziennej (1262),

210) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

skala w sprawie zagrożenia, jakim dla ﬁnansówszpi-

tali będzie wprowadzenie obowiązkowego ubezpie-

czenia od odpowiedzialności cywilnej za błędy popeł-

nione podczas leczenia (1265),

211) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

skala w sprawie zapisów tzw. ustawy refundacyjnej

zabraniających szpitalom przyjmowania darowizn

(1266),

212) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

ków wykonywania przewozu okazjonalnego (1267),

213) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

rządu w przeciwdziałaniu przemocy w szkołach

(1268),

214) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

cych kontrowersje nieścisłości związanych z projek-

tem ustawy zezwalającej na jazdę samochodami po

drogach w budowie w czasie Euro 2012 (1269),

215) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

w sprawie manipulacji Litwinów przy układaniu gra-

nic okręgów wyborczych na niekorzyść polskiej

mniejszości (1270),

216) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

Sługockiego w sprawie Europejskiego Funduszu Rol-

nego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (1271),

217) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Stanisława Gawłowskiego w sprawie środ-

ków ﬁnansowychwbudżecieGDDKiAnalata2012–

–2014 na realizację inwestycji, jaką jest przebudowa

skrzyżowań w ciągu DK nr 11 i DK nr 25 w m.

Bo-

bolice (1272),

218) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wości modernizacji linii kolejowej nr 275 łączącej

Wrocław z granicą państwa i dalej Berlinem na od-

cinku Żagań – Gubinek – granica państwa (1273),

219) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posła Waldemara Sługockiego w sprawie bu-

dowy drogi ekspresowej S3 na odcinku Sulechów

– Zielona Góra – Legnica – granica państwa (1274),

220) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

go w sprawie poparcia wniosku aplikantów z Izby

Adwokackiej w Bielsku-Białej o zmianę właściwości

Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egza-

minu adwokackiego (1275),

221) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Strzelinie

(1276),

222) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1277),

223) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edu-

kacji Narodowej Joanny Berdzik – z upoważnienia

w sprawie realizacji zadań oświatowych przez pod-

miot, który tworzą gmina i organizacja pozarządo-

wa (1279),

224) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

zagospodarowania żużlu powstającego w procesie

spalania odpadów komunalnych (1280),

31

225) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie skutków wprowadzenia podatku od kopa-

lin (1281),

226) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1282),

227) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

cioła w sprawie funkcjonowania domów dziecka jako

całodobowych placówek opiekuńczo-wychowawczych

(1283),

228) sekretarza stanu w Ministerstwie Admini-

w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządo-

wych (1284),

229) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

interpelację posła Jerzego Ziętka w sprawie śląskiej

karty ubezpieczenia zdrowotnego (1285),

230) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ważenia w przyszłości propozycji zmiany opodatko-

wania samochodów osobowych sprowadzanych z za-

granicy (1287),

231) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

(1289),

232) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

posłów w sprawie kart chipowych używanych w woj.

śląskim przez pacjentów NFZ (1292),

233) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

słów w sprawie budowy bramek na śląskich odcin-

kach autostrad A1 i A4 (1293),

234) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kiego w Tychach (1294),

235) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

posłów w sprawie swobodnego dostępu do posterun-

ku celnego pocztowego przy ul. Karola Miarki 6

w Zabrzu (1295),

236) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

i Marka Stolarskiego w sprawie stanu budynków

mieszkalnych dzielnicy Karb w Bytomiu (1296),

237) podsekretarza stanu w Ministerstwie Fi-

riusza Oriona Jędryska w sprawie rządowego pro-

jektu ustawy o podatku od wydobycia niektórych

kopalin (1301),

238) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

pelację posła Józefa Rojka w sprawie refundacji leku

Milupa Cystilac (1302),

239) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

go w sprawie planu ochrony rezerwatu Jeziorko Czer-

niakowskie (1303),

240) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

szenia w pierwotnym planie ﬁnansowymna2012r.

środków ﬁnansowychnaświadczeniaopiekizdrowot-

nej na Mazowszu (1305),

241) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kowego ubezpieczenia szpitali od tzw. zdarzeń me-

dycznych (1308),

242) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

środków na Fundusz Pracy (1309),

243) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

rzechy w sprawie spadku liczby osób bezrobotnych

objętych aktywnymi formami przeciwdziałania bez-

robociu (1310),

244) sekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

rzechy w sprawie wzrostu przestępczości w pol-

skich szkołach (1311),

245) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

dliwości Grzegorza Wałejki – z upoważnienia ministra

cedury powoływania na urząd sędziego (1313),

246) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rol-

sława Szweda i Jerzego Szmita w sprawie emerytur

rolniczych dla osób, które podlegały mieszanemu

ubezpieczeniu społecznemu (ZUS i KRUS) (1314),

247) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

32

da w sprawie dobowego czasu pracy osób niepełno-

sprawnych (1317),

248) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie ustanowienia przejęcia przez Skarb Państwa

odpowiedzialności za zobowiązania upadłych, zlikwi-

dowanych i niewypłacalnych spółek Skarbu Państwa

wobec poszkodowanych pracowników, dla których za-

sądzone zostały renty wyrównawcze (1319),

249) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie wyłączenia umorzonej kwoty zaległości

czynszowych z deﬁnicjidochoduwustawieoświad-

czeniach rodzinnych (1320),

250) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

ga w sprawie wydzierżawienia przez NASK Agorze

domen internetowych Polska.pl i Poland.pl (1323),

251) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

wie podjęcia prac nad nowelizacją ustawy o systemie

oświaty (1325),

252) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie niewypłacania w terminie przysługujące-

go pracownikowi wynagrodzenia oraz innych świad-

czeń uzyskiwanych ze stosunku pracy (1327),

253) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie podniesienia progu dochodowego upraw-

niającego do zasiłku rodzinnego (1328),

254) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

oraz podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

Tchórzewskiego w sprawie planowanej likwidacji czę-

ści sądów rejonowych, prokuratur rejonowych oraz

rejonów energetycznych (1331),

255) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie opodatkowania książek i e-booków (1333),

256) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ka w sprawie interpretacji przepisów prawa w przy-

padku zbiegu świadczeń emerytalnych otrzymywa-

nych z ZUS i KRUS (1334),

257) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie sprzedaży ośrodka narciarskiego Pilsko

(1337),

258) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

pek w sprawie wysokości środków na aktywizację za-

wodową bezrobotnych w 2012 r. w powiatach: żywiec-

kim, bielskim, cieszyńskim i pszczyńskim (1338),

259) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Małgorzaty Pępek w sprawie sytuacji na

trasie kolejowej Żywiec – Sucha Beskidzka (1339),

260) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

podwyższenia opłaty eksploatacyjnej od wód mine-

ralnych i opłaty za gospodarcze korzystanie ze śro-

dowiska od wód zwykłych (1340),

261) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Rzońcy w sprawie trudności interpretacyjnych doty-

czących ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocz-

nym dla pracowników jednostek sfery budżetowej

(1341),

262) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie kryterium dochodowego uprawniającego do otrzy-

mania funduszy z rządowego programu „Wyprawka

szkolna” (1343),

263) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

daży uprawnień do emisji dwutlenku węgla (1344),

264) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

zwolnienia z podatku VAT SMS-ów wysyłanych na

cele pożytku publicznego (1345),

265) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

wie rosnącej przestępczości wśród uczniów (1346),

266) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Gospodarki Dariusza Bogdana – z upoważnienia

w sprawie rankingu wolności gospodarczych na

świecie (1347),

267) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

nia prezesa NFZ uniemożliwiającego korzystanie

z kart elektronicznych NFZ funkcjonujących na Ślą-

sku (1348),

268) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie nowej

linii pociągu InterCity z Trójmiasta do Berlina z po-

minięciem Lęborka, Słupska, Koszalina i Szczecina

(1350),

33

269) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

pelację posła Ryszarda Zawadzkiego w sprawie zwro-

tu opłat za kartę pojazdu (1354),

270) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

interpelację posła Tomasza Smolarza w sprawie po-

zycji niepublicznych ZOZ-ów w związku z ubieganiem

271) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie problemów sprzedawców opału (1357),

272) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

konań Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lesz-

nie za usługi medyczne w latach 2009–2011 (1358),

273) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ruchomościami gminnymi (1359),

274) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

snymstawie (1360),

275) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

tuszczaka w sprawie likwidacji Prokuratury Rejono-

wej w Parczewie (1361),

276) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(1362),

277) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

nicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz

278) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

zacji rozporządzenia ministra infrastruktury zmie-

niającego rozporządzenie w sprawie warunków tech-

nicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego

wyposażenia (1367),

279) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym w Dzien-

niku Ustaw (1368),

280) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie nowelizacji ustawy o systemie oświaty,

która umożliwiałaby realizację przez gminy zadań

oświatowych wskazanych w art. 1 i art. 2 w związku

z art. 5 z udziałem innych podmiotów, w tym orga-

nizacji pozarządowych (1369),

281) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Zaborowskiego w sprawie zmiany właściwości Komi-

sji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu

(1371),

282) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety Bień-

w sprawie promocji funduszy europejskich (1373),

283) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

ku skutecznego leku przeciwko gruźlicy na liście le-

ków refundowanych (1376),

284) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

Pacjenta (1377),

285) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie rosnących cen paliw na polskich stacjach

benzynowych (1379),

286) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie optymalnego zabezpieczenia interesów

osób korzystających z odwróconych kredytów hipo-

tecznych (1382),

287) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

przepisów ustawy o działalności leczniczej (1383),

288) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wie ﬁnansowanianiepublicznychprzedszkoli(1384),

289) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

ka w sprawie agresji wśród młodzieży w wieku szkol-

nym (1386),

290) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie nowelizacji art. 2 ust. 2 ustawy o świad-

czeniu pieniężnym przysługującym osobom deporto-

wanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obo-

34

zach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycz-

nych Republik Radzieckich (1388),

291) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie komunikatu Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego

NFZ o kartach ubezpieczenia zdrowotnego na terenie

woj. śląskiego (1390),

292) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

skiego w sprawie wsparcia dla ﬁlii Uniwersytetu

w Białymstoku funkcjonującej w Wilnie (1393),

293) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pra-

wań i zadośćuczynienia dla byłych żołnierzy gór-

ników (1394),

294) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

Osucha w sprawie konieczności zwiększenia subwen-

cji oświatowej dla samorządów (1396),

295) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

ki PKP LHS dotyczącej podjęcia decyzji o zamonto-

waniu ekranów akustycznych w Olkuszu (1397),

296) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

kiego w sprawie sytuacji prawnej żołnierzy górników

dotyczącej otrzymania zadośćuczynień za przymuso-

we zatrudnianie w kopalniach węgla i kamienioło-

mach (1398),

297) podsekretarz stanu w Ministerstwie Admini-

stracji i Cyfryzacji Magdaleny Wilamowskiej – z upo-

Borkowskiego i Artura Bramory w sprawie projektu

ustawy o powiecie metropolitalnym w zakresie doty-

czącym konurbacji śląskiej (1399),

298) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

nień grupowych (1401),

299) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie braku logiki w opodatkowaniu jednorazo-

wych i wielorazowych pieluch dla dzieci (1402),

300) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowi-

dryska w sprawie sposobu wyznaczenia obszarów

Natura 2000 i tzw. Shadow List oraz nakładania się

i konﬂiktówzobszaramiwystępowaniazłóżkopalin

(1403),

301) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zmian w zasadach wypłacania świadczenia

pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego (1406),

302) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

skiego w sprawie zasad ﬁnansowaniamłodzieżowych

ośrodków wychowawczych (1407),

303) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

cha w sprawie wdrażania „Projektu optymalizacji

Dystrybucja SA” oraz jego skutków na terenie woj.

podkarpackiego (1411),

304) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

nistracji i Cyfryzacji Igora Ostrowskiego – z upoważ-

rowiaka w sprawie zmian dotyczących redukcji za-

trudnienia w Poczcie Polskiej SA (1412),

305) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

ków, zadanie pn. „Obręb Srebrna Góra; etap I – wy-

konanie niezbędnych prac zabezpieczających w ra-

mach remontu i rewaloryzacji wiaduktu żdanowskie-

go z pierwszej dekady XX w.”

(1415),

306) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

kontraktów z NFZ na udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej przez łódzkie przychodnie (1417),

307) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

sona w sprawie sugestii dotyczących programu nauki

w roku szkolnym 2012/2013 (1420),

308) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

sona w sprawie projektu „Cyfrowa szkoła” (1421),

309) podsekretarz stanu w Ministerstwie Trans-

umieszczenia na liście projektów indywidualnych in-

westycji „Przebudowa drogi krajowej nr 91 w Często-

dową węzła DK91 z DK1” (1425),

310) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

w sprawie reformy szkolnictwa (1426),

311) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

35

wie sprzedaży mieszkań w towarzystwach budownic-

twa społecznego (1428),

312) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ryka Siedlaczka w sprawie braku regulacji prawnych

dotyczących przekazywania świadczeń z tytułu ubez-

pieczenia społecznego pomiędzy Rzecząpospolitą Pol-

ską a Republiką Kazachstanu (1430),

313) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

w ustawie o transporcie drogowym w kwestii uzyska-

nia licencji lub zgłoszenia dodatkowego pojazdu

do posiadanej licencji (1431),

314) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posła Piotra Babinetza w sprawie elektronicz-

nego systemu poboru opłat viaTOLL oraz kar nakła-

danych przez ITD oraz GDDKiA (1437),

315) ministra spraw zagranicznych Radosława

Sikorskiego – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

w sprawie odpowiedzi ministra spraw zagranicznych

– na interpelację nr 654 posła Szymona Giżyńskiego

– dyskwaliﬁkującejosobęRadosławaSikorskiegona

stanowisku ministra spraw zagranicznych Rzeczy-

pospolitej Polskiej (1439),

316) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

go w sprawie prognozowanego spadku eksportu wie-

przowiny (1444),

317) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w sprawie oszczędności w Ministerstwie Sprawiedli-

wości (1447),

318) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

Państwa (1450),

319) sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

320) minister nauki i szkolnictwa wyższego Bar-

i Szkolnictwa Wyższego (1453),

321) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

322) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

(1458),

323) sekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospo-

wie oszczędności w Ministerstwie Rolnictwa i Roz-

325) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

gionalnego (1462),

326) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

nych (1463),

327) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

ności w Ministerstwie Zdrowia (1464),

328) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

Piotra Szeligi w sprawie polskiej prezydencji w UE

(1467),

329) minister sportu i turystyki Joanny Muchy

(1470),

330) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

kiewicza w sprawie planowanych przez Zarząd PGE

Dystrybucja SA w Lublinie zmian organizacyjnych

(1473),

331) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

go w sprawie likwidacji szkół przez samorządy, w tym

szkół zawodowych (1476),

332) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

likwidacji specjalizacji – angiologii (1477),

333) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

Krzysztofa Michałkiewicza w sprawie kierunków

proponowanych zmian w zakresie wspólnej polityki

rolnej na lata 2014–2020 (1478),

334) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

36

Jońskiego w sprawie kontraktowania świadczeń

335) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

ka Kuchcińskiego w sprawie proponowanej przez

rząd kwotowej waloryzacji rent i emerytur (1483),

336) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zadośćuczynienia za przymusową pracę

w kopalniach węgla (1487),

337) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Boguckiego w sprawie projektu ustawy budżetowej

na 2012 r.

(1489),

338) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

nu prac nad ustawą o przeciwdziałaniu uciążliwo-

ściom zapachowym (1493),

339) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

palin (1494),

340) podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa

seł Jolanty Szczypińskiej w sprawie wzrostu upraw-

nień Najwyższej Izby Kontroli (1496),

341) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

w sprawie udziału Polski w śledztwie dotyczącym za-

mordowania polskiego księdza i opieki placówek dy-

plomatycznych nad polskimi misjonarzami (1498),

342) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie planowanego tworzenia grup przedszkol-

no-podstawowych i gimnazjalno-licealnych w świetle

projektu nowelizującego ustawę o ﬁnansachpublicz-

nych (1500),

343) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

wie planowanej likwidacji Rejonu Energetycznego

Tarnobrzeg (1501),

344) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

Rzeszów (1502),

345) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie planowanej likwidacji Prokuratury Rejo-

nowej w Parczewie (1505),

346) sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa

w sprawie zagwarantowania rolnikom należności za

dostarczane produkty rolne (1506),

347) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie zmniejszenia kwoty dotacji dla niepublicz-

nych i prywatnych przedszkoli oraz innych form wy-

chowania przedszkolnego (1507),

348) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

planowanej reformy terenowej administracji miar

wyrażonej w założeniach do ustawy Prawo o miarach

(1513),

349) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

planowanego ograniczenia dostępu do usług pielę-

gniarskich i położniczych (1520),

350) sekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

nienia ministra oraz sekretarza stanu w Minister-

stwie Zdrowia Jakuba Szulca – z upoważnienia

uwag i wniosków pokontrolnych NIK w zakresie

zapobiegania nadwadze i otyłości dzieci i młodzie-

ży szkolnej (1524),

351) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

pelację posłów Stanisławy Prządki i Zbigniewa Ma-

tuszczaka w sprawie przebudowy drogi krajowej S17

(1525),

352) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Piotra van der Coghena oraz grupy posłów

w sprawie dostosowania połączeń Warszawa – Za-

wiercie do realnych potrzeb mieszkańców północnej

części woj. śląskiego (1527),

353) podsekretarz stanu w Ministerstwie Środo-

go w sprawie naliczania opłat od wód głębinowych

wykorzystywanych do produkcji wody mineralnej

i napoi (1528),

354) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

czyka w sprawie zmiany sposobu gratyﬁkacjiﬁnan-

sowej nauczycielom, którym nadano tytuł honorowy

profesora oświaty (1529),

355) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

37

przyspieszenia budowy węzłów Łagów i Myszęcin na

nowo powstałym odcinku autostrady A2 (1531),

356) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie podatku od nieruchomości przewidzianego

dla budynków mieszkalnych i letniskowych (1534),

357) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie szczegółowych warunków realizacji

bierających świadczenie pielęgnacyjne (1535),

358) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Dziadzia oraz grupy posłów w sprawie zamrożenia

progów uprawniających rodziny wychowujące dzieci

do otrzymywania zasiłków rodzinnych (1538),

359) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

szów – Korczowa (1539),

360) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

milas oraz sekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wiedliwości Stanisława Chmielewskiego – z upoważ-

oraz grupy posłów w sprawie Publicznego Gimna-

zjum im. Polskiej Organizacji Zbrojnej w Bodzanowie

w pow. płockim (1544),

361) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

w sprawie planów Zarządu PGE Dystrybucja SA do-

tyczących likwidacji rejonów i posterunków energe-

tycznych na terenie woj. lubelskiego (1545),

362) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

jednostki samorządu terytorialnego właściwego

do wyboru kierownika samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej (1565),

363) minister edukacji narodowej Krystyny Szu-

(1579),

364) ministra rozwoju regionalnego Elżbiety

Bieńkowskiej na interpelację poseł Beaty Kempy

gionalnego (1589),

365) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

nych (1591),

366) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

wości (1592),

367) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

talnego (1598),

368) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie przyznania odszkodowania dla osób, które

w latach 1949–1959 były przymusowo zatrudniane

w kopalniach i kamieniołomach (1600),

369) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wykorzystania aparatury medycznej przekazywanej

szpitalom przez Fundację Wielkiej Orkiestry Świą-

tecznej Pomocy (1608),

370) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

wie braku od 6 lat waloryzacji kwoty zasiłku pielę-

gnacyjnego (1611),

371) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

w sprawie planowanej likwidacji Obwodowego Urzę-

du Miar w Białymstoku (1612),

372) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

wie badań lekarskich i psychologicznych osób ubie-

gających się o wydanie licencji oraz posiadających

373) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

wie zwiększenia subwencji oświatowej (1633),

374) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Michała Jarosa w sprawie konieczności

poszerzenia skrzyżowania AOW i drogi krajowej

nr 8 o jeden pas ruchu w miejscowości Mirków (1635),

375) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

budowy odcinka drogi ekspresowej S5 Wrocław – Po-

znań na listę inwestycji realizowanych po 2013 r.

w ramach „Programu budowy dróg krajowych na

376) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

go w sprawie urlopów ojcowskich dla zawodowych

wojskowych (1647),

377) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

niezbędnych kroków celem utrzymania dotychczaso-

wej struktury organizacyjnej rejonów energetycz-

38

nych mających swoje siedziby na terenie woj. podkar-

packiego, a podległych Zarządowi PGE Dystrybucja

SA w Lublinie (1652),

378) podsekretarz stanu w Ministerstwie Eduka-

skiego w sprawie uwzględnienia w subwencji oświa-

towej ﬁnansowaniaodprawdlanauczycieli(1686),

379) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

lację posła Zbigniewa Konwińskiego w sprawie par-

kowania samochodów Państwowej Inspekcji Sanitar-

nej na drogach publicznych w streﬁepłatnegoparko-

wania (1697),

380) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

objęcia subwencją oświatową przedszkoli (1706),

381) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

zy w sprawie zapewnienia pomocy prawnej uchodź-

com (1738),

382) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

cję posła Michała Jarosa w sprawie wprowadzenia

systemu poboru opłat za przejazd na drogach krajo-

wych przebiegających w obrębie granic miast (1741).

1) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

funkcjonowania art. 22 ustawy o rehabilitacji zawo-

sprawnych – od ministra pracy i polityki społecznej

(135) – 72 dni,

2) posłów Przemysława Wiplera i Dawida Jackie-

wicza w sprawie rezygnacji PGE Polskiej Grupy

Energetycznej SA z zaangażowania się w budowę

elektrowni jądrowej na Litwie – od prezesa Rady Mi-

nistrów (557) – 47 dni,

3) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

obaw załóg pracowniczych i samorządów terytorial-

nych związanych z rozpoczętym procesem prywaty-

zacji KWB Konin i Adamów – od prezesa Rady Mini-

strów (999) – 20 dni,

4) poseł Beaty Kempy w sprawie przygotowań re-

prezentacji polskiej do olimpiady w Londynie – od mi-

nistra sportu i turystyki (1153) – 14 dni,

5) posła Kazimierza Moskala w sprawie gwałtow-

nego wzrostu bezrobocia – od prezesa Rady Mini-

strów (1256) – 9 dni,

6) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie nie-

bezpiecznej umowy ACTA – od ministra administra-

cji i cyfryzacji (1248) – 8 dni,

7) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

umowy ACTA – od prezesa Rady Ministrów (1249)

– 8 dni,

ubezpieczenia zdrowotnego – od ministra admini-

stracji i cyfryzacji (1285) – 8 dni,

9) poseł Anny Paluch w sprawie listu intencyjne-

go podpisanego przez prezesa KZGW z ENERGA-HY-

DRO sp. z o.o. – od ministra środowiska (1288)

– 8 dni,

10) posła Kosmy Złotowskiego w sprawie ataków

na rządowe strony internetowe – od prezesa Rady

Ministrów (1307) – 8 dni,

11) posła Stanisława Ożoga w sprawie zamiarów

ratyﬁkowaniaprzezPolskęumowydotyczącejobrotu

towarami podrobionymi ACTA – od ministra admi-

nistracji i cyfryzacji (1321) – 8 dni,

12) posła Stanisława Pięty oraz grupy posłów

w sprawie przyjęcia przez Radę Ministrów umowy

13) posła Przemysława Wiplera w sprawie podpi-

sania przez rząd umowy handlowej ACTA – od pre-

zesa Rady Ministrów (1332) – 8 dni,

14) posła Artura Ostrowskiego w sprawie ochrony

członków Funduszu Socjalnego Sprzedawców „Ruch”

przed bezekwiwalentnym przejmowaniem majątku

powstałego z ich składek, zgromadzonego w celu za-

bezpieczenia socjalnego członków funduszu i ich ro-

– 7 dni,

15) poseł Ewy Wolak w sprawie porozumienia

ACTA – od ministra administracji i cyfryzacji (1364)

– 6 dni,

16) posła Jarosława Żaczka w sprawie zagrożeń

dla wolności słowa, pluralizmu politycznego oraz

podstawowych zasad demokracji wynikających z za-

miaru podpisania przez polski rząd umowy między-

narodowej ACTA – od prezesa Rady Ministrów (1374)

– 6 dni,

17) poseł Wandy Nowickiej w sprawie regulacji

prawnych istotnych dla funkcjonowania społeczeń-

stwa sieciowego w Polsce, w kontekście umowy han-

dlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami pod-

robionymi ACTA – od prezesa Rady Ministrów (1363)

– 5 dni,

18) posła Jacka Brzezinki w sprawie odpłatności

za leki mające jednoznacznie określony poziom re-

fundacji, ale tylko w przypadku określonych wskazań

medycznych, np. cukrzycy, czy jaskry – od ministra

zdrowia (1404) – 5 dni,

19) posła Jana Ziobry oraz grupy posłów w spra-

wie zapowiadanego przez Radę Ministrów podpisania

– 5 dni,

20) posłów Andrzeja Halickiego i Marcina Kier-

wińskiego w sprawie projektu rozporządzenia mini-

ny rozporządzenia w sprawie sądów apelacyjnych,

39

sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz ustale-

nia ich siedzib i obszarów właściwości – od ministra

sprawiedliwości (1435) – 5 dni,

21) posła Roberta Wardzały w sprawie reformy

struktury organizacyjnej sądownictwa powszechne-

go – od ministra sprawiedliwości (1436) – 5 dni,

22) posła Piotra Szeligi w sprawie oszczędności

w Ministerstwie Środowiska – od ministra środowi-

ska (1457) – 5 dni,

23) posła Piotra Szeligi w sprawie oszczędności

w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji – od mi-

nistra administracji i cyfryzacji (1459) – 5 dni,

24) posła Piotra Szeligi w sprawie przygotowań

nistra sportu i turystyki (1469) – 5 dni,

25) poseł Barbary Bartuś w sprawie planowanego

ograniczenia wolności Internetu poprzez podpisanie

przez Polskę porozumienia ACTA – od ministra ad-

ministracji i cyfryzacji (1479) – 5 dni,

26) posła Jacka Boguckiego w sprawie likwidacji

niektórych sądów rejonowych – od ministra sprawie-

dliwości (1488) – 5 dni,

27) posła Szymona Giżyńskiego w sprawie opubli-

kowania wyników badań kopii czarnych skrzynek

samolotu TU-154M wykonanych przez naukowców

na w Krakowie w kontekście ubiegłorocznych rapor-

tów ministra J. Millera i Międzypaństwowego Komi-

tetu Lotniczego (MAK) gen. T. Anonidy – od prezesa

Rady Ministrów (1497) – 5 dni,

28) poseł Jolanty Szczypińskiej oraz grupy posłów

w sprawie ograniczenia wolności Internetu poprzez

nistra administracji i cyfryzacji (1499) – 5 dni,

29) poseł Beaty Mazurek w sprawie braku dialogu

społecznego w trakcie prac nad nową ustawą refunda-

cyjną – od prezesa Rady Ministrów (1508) – 5 dni,

społecznego dotyczącego umowy ACTA – od prezesa

Rady Ministrów (1509) – 5 dni,

31) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie re-

organizacji sądów powszechnych w Polsce – od mini-

stra sprawiedliwości (1516) – 5 dni,

32) posła Andrzeja Jaworskiego w sprawie sytuacji

w gdańskiej ﬁrmieEnergaSA–spółceSkarbuPań-

stwa – od prezesa Rady Ministrów (1522) – 5 dni,

33) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

reorganizacji sądów rejonowych – od ministra spra-

wiedliwości (1526) – 5 dni,

34) poseł Bożenny Bukiewicz w sprawie projektu

rozporządzenia przewidującego likwidację sądów rejo-

nowych i utworzenie w ich miejsce wydziałów zamiej-

scowych – od ministra sprawiedliwości (1532) – 5 dni,

35) posła Mieczysława Golby w sprawie wsparcia

ﬁnansowegodlaklubówsportowychipiłkarskichna

wynagrodzenia instruktorów i trenerów – od mini-

stra sportu i turystyki (1540) – 5 dni.

ZAPYTANIA

1) posła Arkadiusza Mularczyka w sprawie zda-

rzeń o charakterze kryminalnym zagrażających zdro-

wiu i życiu kierowców taksówek, działań prewencyj-

nych Policji oraz technicznych sposobów poprawy

bezpieczeństwa w taksówkach – do ministra spraw

wewnętrznych (460),

2) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie projektu

pozbawienia samodzielności Sądu Rejonowego w Zduń-

skiej Woli – do ministra sprawiedliwości (461),

3) posła Cezarego Olejniczaka w sprawie braku

wyceny i wypłaty odszkodowań właścicielom budyn-

ków i gruntów leżących na trasie budowy drogi eks-

presowej S8 – do ministra transportu, budownictwa

4) posła Krzysztofa Tchórzewskiego w sprawie

pogarszającej się sytuacji ﬁnansowejopiekizdrowot-

nej na Mazowszu – do ministra zdrowia (463),

5) posła Jana Szyszki w sprawie zmniejszającej się

liczby rodzin pszczelich – do ministra rolnictwa i roz-

6) posła Jana Szyszki w sprawie stanowiska pre-

zesa Rady Ministrów dotyczącego płacenia abona-

mentu radiowo-telewizyjnego – do prezesa Rady Mi-

nistrów (465),

7) posłów Jarosława Pięty i Marka Krząkały

w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organi-

– do ministra edukacji narodowej (466),

8) posła Sławomira Neumanna w sprawie moż-

liwości zapewnienia pobytu większej liczby dzieci

w placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu

nej (467),

9) posła Wojciecha Szaramy w sprawie kontrak-

tów na świadczenia ambulatoryjnej opieki endo-

krynologicznej w Gliwicach – do ministra zdrowia

(468),

10) posła Wiesława Stanisława Janczyka w spra-

wie utrudnień związanych z przejazdem drogą woje-

wódzką nr 975 Dąbrowa Tarnowska – Dąbrowa

w miejscowości Kurów, gdzie utrzymano zakaz ruchu

na strategicznym komunikacyjnie odcinku drogi

zniszczonej przez powódź i osuwisko w 2010 r. – do mi-

skiej (469),

11) poseł Domiceli Kopaczewskiej w sprawie pla-

nów ministra sprawiedliwości dotyczących przyszło-

ści niektórych sądów okręgowych – do ministra spra-

wiedliwości (470),

12) posła Zbigniewa Pacelta w sprawie regulacji

wybranych zagadnień z zakresu pomocy społecznej

13) poseł Anny Fotygi w sprawie petycji Polonii

zamieszkałej w Vancouver – do ministra spraw za-

granicznych (472),

40

14) poseł Izabeli Kloc w sprawie projektu pakietu

obniżenia kosztów pracy w spółce Tauron Wytwarza-

nie SA – do ministra skarbu państwa (473),

15) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie nieza-

trudniania wymaganej liczby osób niepełnospraw-

nych przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów oraz

szereg instytucji centralnych – do prezesa Rady Mi-

nistrów (474),

16) posła Grzegorza Adama Woźniaka w sprawie

obowiązku wynikającego z art. 5a ust. 4 ustawy

o systemie oświaty dotyczącego przedstawienia in-

formacji o stanie realizacji zadań oświatowych – do mi-

nistra edukacji narodowej (475),

17) posła Joachima Brudzińskiego w sprawie od-

stąpienia przez rząd od współﬁnansowaniabudowy

nowego przebiegu drogi nr 13 wraz z budową obwod-

nicy Przecławia – do ministra transportu, budownic-

18) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie nało-

żenia korekty ﬁnansowejwwysokości25%wartości

kontraktu na roboty budowlane na miasto Wojkowi-

ce w woj. śląskim – do ministra środowiska (477),

19) posła Jerzego Borkowskiego w sprawie budo-

wy odcinków autostrad A1 i A4 – do ministra trans-

20) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie do-

stępu pacjentów do świadczeń medycznych oraz pla-

nów połączenia Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego

w Lesznie z Wojewódzkim Szpitalem Neuropsychia-

trycznym w Kościanie – do ministra zdrowia (479),

21) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie

modernizacji bazy lotniczej w Powidzu – do ministra

obrony narodowej (480),

22) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie moż-

liwości doﬁnansowaniaremontuParaﬁiPolskokato-

lickiej pod wezwaniem Matki Boskiej Zwycięskiej

dowego (481),

23) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie przy-

znania dodatkowych środków ﬁnansowychnabudo-

Publicznych im. M. Reja w Rejowcu – do ministra

sportu i turystyki (482),

24) poseł Izabeli Katarzyny Mrzygłockiej w spra-

wie ﬁnansowaniaratownictwagórskiegownaszym

kraju – do ministra spraw wewnętrznych (483),

bec likwidacji Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wycho-

wawczego im. Marii Grzegorzewskiej w Niemieńsku

w gm. Drawno w pow. choszczeńskim – do ministra

edukacji narodowej (484),

26) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie pro-

pozycji Ministerstwa Sprawiedliwości dotyczącej re-

organizacji sądów powszechnych w Polsce i związanej

z tym likwidacji Sądu Okręgowego we Włocławku

– do ministra sprawiedliwości (485),

27) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie pro-

– do ministra sprawiedliwości (486),

28) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie pro-

nistra sprawiedliwości (487),

29) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie pro-

nistra sprawiedliwości (488),

30) posła Zbigniewa Girzyńskiego w sprawie pro-

brzyniu – do ministra sprawiedliwości (489),

31) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie zabez-

pieczenia internetowych stron rządowych przed ata-

kami hakerów – do ministra administracji i cyfryza-

cji (490),

32) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie planów

włączenia Kopalni Soli Bochnia w struktury grupy

kapitałowej w Wieliczce – do ministra skarbu pań-

stwa (491),

33) posła Ryszarda Terleckiego w sprawie progra-

mu restrukturyzacji jednoosobowej spółki Skarbu

Państwa Przedsiębiorstwo Usług Hotelarskich i Tu-

rystycznych „Kraków” w Krakowie i zamiarów likwi-

dacji należącego do niej Zespołu Szkół Zawodowych

Budostal – do ministra skarbu państwa (492),

34) posła Piotra Polaka w sprawie obniżenia środ-

ków z Funduszu Pracy na 2012 r. przeznaczonych na

wypłatę wynagrodzeń dla pracowników powiato-

35) posła Macieja Małeckiego w sprawie polityki

informacyjnej organów administracji rządowej, a w szcze-

gólności Ministerstwa Sprawiedliwości – do prezesa

Rady Ministrów (494),

37) poseł Elżbiety Rafalskiej w sprawie działań

wojewody lubuskiego dotyczących terenów byłego

terminalu towarowych odpraw celnych oraz byłego

przejścia granicznego w Świecku – do ministra ad-

38) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie projektu

nej (497),

39) posła Arkadiusza Litwińskiego w sprawie sta-

nowiska Rady Miasta Szczecina o zakazie sprzedaży

napojów alkoholowych w godzinach nocnych od 2015 r.

zdrowia (498),

40) posła Tadeusza Arkita w sprawie warunków

41

wanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szko-

łach, oddziałach oraz ośrodkach, na przykładzie Spe-

cjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Chrza-

nowie – do ministra edukacji narodowej (499),

41) posła Tadeusza Arkita w sprawie planów in-

westycyjnych dotyczących budowy Beskidzkiej Drogi

Integracyjnej – do ministra transportu, budownictwa

42) posła Tadeusza Arkita w sprawie postępu prac

inwestycyjnych na zaporze w Świnnej Porębie – do mi-

nistra środowiska (501),

43) posła Tadeusza Arkita w sprawie waloryzacji

44) posła Jana Ziobry w sprawie zmian legislacyj-

nych związanych z kształceniem zawodowym oraz

podstawami programowymi kształcenia w zawodach

– do ministra edukacji narodowej (503),

45) posła Józefa Rojka w sprawie planowanego

połączenia Kopalni Soli Wieliczka z Kopalnią Soli

Bochnia – do ministra skarbu państwa (504),

46) posła Józefa Rojka w sprawie rekompensaty

dla byłych żołnierzy górników – do ministra pracy

47) posła Artura Górskiego w sprawie domniema-

nych nieprawidłowości przy rozstrzygnięciu konkur-

su na dyrektora gimnazjum nr 55 na warszawskim

Żoliborzu – do ministra edukacji narodowej (506),

48) posła Johna Abrahama Godsona w sprawie

łecznej (507),

49) posła Henryka Kmiecika w sprawie zgodności

reguł zawartych w dokumencie określanym jako

ACTA z Kartą Praw Podstawowych Unii Europej-

skiej – do prezesa Rady Ministrów (508),

50) posłów Witolda Czarneckiego i Adama Hof-

mana w sprawie działania systemu weryﬁkującego

dane zawarte we wnioskach składanych w konkur-

sach na świadczenie usług zdrowotnych na terenie

Policji dotyczących fałszywych alarmów bombowych

w budynkach sądowych w Bielsku-Białej – do mini-

stra spraw wewnętrznych (510),

52) posła Stanisława Szweda w sprawie zasad

kontraktacji usług medycznych przez NFZ – do mi-

nistra zdrowia (511),

53) posła Stanisława Szweda w sprawie zmian

54) posła Stanisława Szweda w sprawie odzieży

ﬁrmowejpracownikówprzedsiębiorstwaWARSSA

morskiej (513),

55) posła Stanisława Szweda w sprawie stawek

podatku VAT na pieluszki – do ministra ﬁnansów

(514),

56) posła Stanisława Szweda w sprawie gwałtow-

nego wzrostu liczby bezrobotnych w styczniu 2012 r.

i ograniczenia środków Funduszu Pracy na aktywi-

zację zawodową bezrobotnych – do ministra pracy i

57) posła Marka Polaka w sprawie remontu od-

cinka drogi krajowej nr 52 w miejscowościach Andry-

chów i Inwałd, woj. małopolskie – do ministra trans-

58) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie potrakto-

wania przez Urząd Celny w Bielsku-Białej przyzna-

wania uczestnikom MTB Beskidy nagród w formie

losowania w kategoriach gry hazardowej – loterii

promocyjnej – do ministra ﬁnansów(517),

59) poseł Małgorzaty Pępek w sprawie budowy

drogi S69 – do ministra transportu, budownictwa

60) posła Krzysztofa Borkowskiego w sprawie li-

kwidacji sądów rejonowych w subregionie siedleckim

– do ministra sprawiedliwości (519),

61) posła Marka Gosa w sprawie prywatyzacji Ko-

palni i Zakładów Chemicznych Siarki Siarkopol SA

z siedzibą w Grzybowie – do ministra skarbu pań-

stwa (520),

62) poseł Stanisławy Prządki w sprawie uchwały

ny do Regulaminu pracy Rady Ministrów – do preze-

sa Rady Ministrów (521),

63) posła Artura Dunina w sprawie spłaty polskiej

pożyczki dla Islandii udzielonej w październiku

2009 r. – do ministra ﬁnansów(522),

64) poseł Anny Nemś w sprawie budowy obwod-

nicy Zawiercia – do ministra transportu, budownic-

65) posła Stanisława Lamczyka w sprawie świad-

cyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długotermi-

nowej domowej – do ministra zdrowia (524),

66) posła Stanisława Lamczyka w sprawie reali-

zacji postulatów mieszkańców dotyczących przywró-

cenia rozkładu jazdy pociągów sprzed katastrofy

w Korzybiu – do ministra transportu, budownictwa

67) posła Grzegorza Sztolcmana w sprawie planu

zlikwidowania Sądu Rejonowego w Lublińcu – do mi-

nistra sprawiedliwości (526),

68) poseł Bożeny Szydłowskiej w sprawie przy-

spieszenia postępowania administracyjnego dotyczą-

cego Osiedla Lotnictwa Polskiego w Poznaniu –

morskiej (527),

69) posła Henryka Siedlaczka w sprawie możliwo-

ści wyegzekwowania przez właścicielkę budynku go-

spodarczego odszkodowania za szkody powstałe na

skutek eksploatacji górniczej – do ministra sprawie-

dliwości (528),

70) posła Ryszarda Zbrzyznego w sprawie planów

likwidacji Sądu Rejonowego w Złotoryi – do ministra

sprawiedliwości (529),

71) posła Tomasza Kuleszy w sprawie projektu

zarządzenia ministra sprawiedliwości dotyczącego

likwidacji Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie,

42

Schroniska dla Nieletnich w Pobiedziskach oraz

Schroniska dla Nieletnich w Warszawie-Okęciu – do mi-

nistra sprawiedliwości (530),

72) posła Tomasza Kuleszy w sprawie decyzji prze-

woźnika Polskich Linii Lotniczych LOT dotyczącej

zakazu noszenia przez personel pokładowy symboli

religijnych w widocznym miejscu – do ministra trans-

73) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie li-

kwidacji biura obsługi klienta ﬁrmy ENERGA SA

w Krotoszynie – do ministra skarbu państwa (532),

74) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie prze-

jęcia przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Zespołu Szkół Przyrodniczo-Politechnicznych Cen-

trum Kształcenia Ustawicznego w Marszewie – do mi-

75) posła Michała Wojtkiewicza w sprawie nie-

przyznania środków na działalność koncertową Cen-

trum Paderewskiego Tarnów – Kąśna Dolna na

wego (534),

76) posła Michała Wojtkiewicza w sprawie zjazdu

z autostrady A4 w miejscowości Wierzchosławice oraz

budowy wschodniej obwodnicy Tarnowa – do mini-

(535),

77) posła Artura Dunina w sprawie kontraktów

podpisanych przez Łódzki Oddział Wojewódzki NFZ

na świadczenie usług medycznych – do ministra zdro-

wia (536),

78) posła Artura Dunina w sprawie podpisania

kontraktu warunkowego na działalność Szpitalnego

Oddziału Ratunkowego w Zgierzu – do ministra

zdrowia (537),

79) posła Wojciecha Szaramy w sprawie zagroże-

nia wstrzymania budowy nowej sali koncertowej Na-

rodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia

w związku z limitem zadłużenia samorządów usta-

lonym przez ministra ﬁnansów–doministraﬁnan-

sów (538),

80) posła Wojciecha Szaramy w sprawie nieprze-

dłużenia kontraktu Śląskiego Oddziału Wojewódz-

kiego NFZ z NZOZ Szpitalem Wielospecjalistycznym

sp. z o.o. w Gliwicach w zakresie okulistyki – do mi-

nistra zdrowia (539),

81) posła Adama Szejnfelda w sprawie likwidacji

patologii zatorów płatniczych w gospodarce – do mi-

nistra ﬁnansów(540),

82) posła Marka Matuszewskiego w sprawie pla-

nowanej likwidacji Rejonu Energetycznego w Wielu-

niu – do ministra skarbu państwa (541),

83) posła Marka Matuszewskiego w sprawie bu-

dowy sygnalizacji świetlnej przy drodze krajowej

84) posła Piotra Szeligi w sprawie planowanych

blinie – do ministra skarbu państwa (543),

85) posła Piotra Szeligi w sprawie obowiązkowego

ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych, na przy-

kładzie szpitali woj. lubelskiego – do ministra zdro-

wia (544),

86) posła Ryszarda Zawadzkiego w sprawie linii

kolejowej Wodzisław Śląski – Chałupki – do mini-

skiej (545),

87) posła Józefa Lassoty w sprawie braku przy-

stanku w miejscowości Sułków w gm. Wieliczka po

modernizacji drogi krajowej nr 4 – do ministra trans-

88) posłów Renaty Butryn i Piotra Tomańskiego

w sprawie braku możliwości wypłacania nagród ju-

bileuszowych za 50-letni i dłuższy staż pracy – do mi-

89) posła Andrzeja Kani w sprawie ewentualnej

reorganizacji różnorodnych inspekcji działających

(548),

90) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie podwyż-

ki opłat za przejazd płatnym odcinkiem autostrady A4

na odcinku Kraków – Katowice – do ministra trans-

91) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie aneksu

nr 6 do umowy koncesyjnej ze spółką Stalexport Au-

tostrada Małopolska SA, podpisanego w ostatnich

miesiącach – do ministra transportu, budownictwa

92) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie efektów

pracy zespołu analizującego zapisy umowy koncesyj-

nej z ﬁrmą Stalexport Autostrada Małopolska SA

morskiej (551),

93) posła Andrzeja Adamczyka w sprawie oczeki-

wania na wjazd na autostradę A4 Kraków – Katowi-

ce oraz jej ewentualnej rozbudowy – do ministra

(552),

94) posła Artura Górskiego w sprawie działań sto-

łecznej Policji wobec Warszawskiego Klubu Sporto-

wego Gwardia – do ministra spraw wewnętrznych

(553),

95) posła Witolda Klepacza w sprawie planów re-

strukturyzacji w spółce Tauron Wytwarzanie SA

– do ministra skarbu państwa (554),

96) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie dyrekty-

krewnych prawu autorskiemu w zakresie własności

intelektualnej oraz tantiem, jakie powinny płacić au-

torom książek biblioteki – do ministra kultury i dzie-

97) poseł Aleksandry Trybuś w sprawie procedur

przyznawania dodatków specjalnych i nagród preze-

som samorządowych kolegiów odwoławczych – do mi-

98) posła Jacka Świata w sprawie zawierania kon-

traktów z lekarzami – do ministra zdrowia (557),

99) posła Jacka Świata w sprawie opieki nad oso-

bami starszymi i obłożnie chorymi – do ministra pra-

43

100) poseł Anny Zalewskiej w sprawie łączenia

funkcji prezydenta miasta z dyżurami w Specjali-

stycznym Szpitalu im. dra A. Sokołowskiego w Wał-

brzychu i pełnieniem tam funkcji ordynatora oddzia-

łu kardiologicznego – do ministra administracji i cy-

fryzacji (559),

101) poseł Anny Zalewskiej w sprawie dalszego

rozwoju KGHM Polska Miedź SA w perspektywie za-

powiadanego opodatkowania wydobycia miedzi i sre-

bra – do ministra skarbu państwa (560),

102) poseł Anny Zalewskiej w sprawie przekształ-

cenia Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego w Świd-

nicy w Wydział Zamiejscowy Społecznej Akademii

szego (561),

103) posła Marka Rząsy w sprawie wprowadzenia

do podstawy programowej zawodów z obszaru kształ-

cenia rolniczo-leśnego z ochroną środowiska nauki

prowadzenia samochodu osobowego – do ministra

edukacji narodowej (562),

104) posła Armanda Kamila Ryﬁńskiegowspra-

105) posła Mieczysława Marcina Łuczaka w spra-

wie podjęcia prac nad zmianą ustawy Karta Nauczy-

ciela – do ministra edukacji narodowej (564),

106) posła Adama Szejnfelda w sprawie dalszego

funkcjonowania na terytorium Polski specjalnych

107) posła Adama Szejnfelda w sprawie poprawy

jakości i efektywności pracy pracowników admini-

zacji (566),

108) poseł Jadwigi Zakrzewskiej w sprawie nieru-

chomości położonych na terenie Kampinoskiego Par-

ku Narodowego oraz w jego bezpośrednim sąsiedz-

twie – do ministra środowiska (567),

109) posła Krzysztofa Brejzy w sprawie trudności

w uzyskaniu rekompensat za pozostawione mienie

zabużańskie – do ministra skarbu państwa (568),

110) posłanek Ewy Drozd i Agnieszki Hanajczyk

w sprawie rozstrzygnięcia wątpliwości odnośnie

do interpretacji przepisów w celu uznania kwaliﬁ-

kacji nauczycielskich – do ministra edukacji naro-

dowej (569),

111) posła Łukasza Borowiaka w sprawie plano-

nistra sprawiedliwości (570),

112) posła Łukasza Borowiaka w sprawie plano-

113) poseł Anny Zalewskiej w sprawie projektu

likwidacji Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze – do mi-

nistra sprawiedliwości (572),

114) poseł Anny Zalewskiej w sprawie naliczenia

podatku od nieruchomości na rzecz gminy Marcino-

wice z tytułu użytkowania 15 farm wiatrowych – do mi-

nistra ﬁnansów(573),

115) poseł Anny Zalewskiej w sprawie nielegalne-

go składowiska odpadów i gruzu na terenie Zespołu

Szkół Ogólnokształcących w Świebodzicach – do mi-

nistra środowiska (574),

116) posła Artura Dunina w sprawie podatków

płaconych przez podmioty gospodarcze będące wła-

ścicielami dużych sieci handlowych – do ministra ﬁ-

nansów (575),

117) posła Adama Szejnfelda w sprawie problemu

z rozwojem turystyki górskiej wynikającego z progra-

mu Natura 2000 – do ministra środowiska (576),

118) posła Adama Szejnfelda w sprawie obowiąz-

ku wprowadzenia specjalnych audycji dla osób nie-

pełnosprawnych przez przedsiębiorców nadających

lokalne programy telewizyjne – do ministra kultury

119) posła Waldemara Sługockiego w sprawie

możliwości przyspieszenia rzeczowej realizacji budo-

wy dwujezdniowej przeprawy mostowej przez Odrę

chowa, która będzie docelowo elementem drogi eks-

presowej S3 – do ministra transportu, budownictwa

120) posła Waldemara Sługockiego w sprawie za-

miaru likwidacji niektórych sądów rejonowych na

(579),

121) posła Artura Dunina w sprawie zmian

w ustawie Karta Nauczyciela – do ministra edukacji

narodowej (580),

122) posła Tadeusza Iwińskiego w sprawie prze-

znaczenia środków unijnych na budowę południowej

obwodnicy Olsztyna – do ministra rozwoju regional-

nego (581),

123) posła Jerzego Polaczka w sprawie podania

norm technicznych, jakie zastosowano i na podstawie

których dopuszczono położenie murawy na Stadionie

124) poseł Bożeny Sławiak w sprawie wysokości

125) poseł Magdaleny Gąsior-Marek w sprawie

rozpoczęcia procedury likwidacji Samodzielnego Pu-

blicznego Zakładu Zaopatrzenia Ortopedycznego

tanie poseł Beaty Mazurek w sprawie ewentualnego

przekazania budynku położnego w Chełmie przy pla-

cu Niepodległości 1, pozostającego w zarządzie Lu-

belskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie (112),

2) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju

usza Tomaszewskiego w sprawie ﬁnansowanialokal-

44

nych centrów rozwoju kapitału społecznego, tzw.

Świetlików (136),

3) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

wie ujawnienia naruszenia procedur dokonywania

zakupów na Uniwersytecie Łódzkim (163),

wie realizacji priorytetów polskiej prezydencji z ob-

szarów działania Ministerstwa Sportu i Turystyki

(196),

5) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w sprawie zamierzeń likwidacji Sądu Rejonowego

w Kolbuszowej (230),

6) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w Nisku (231),

7) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w Strzyżowie (232),

8) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

w Leżajsku (233),

9) sekretarza stanu w Ministerstwie Administra-

majątku przekazanego na rzecz Kościoła katolickie-

go w latach 1989–2011 (238),

10) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

kolejowego Chełm Miasto (242),

11) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

12) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie planowanego rozporządzenia ministra sprawie-

dliwości zakładającego likwidację Sądu Rejonowego

w Ząbkowicach Śląskich (256),

13) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

przez GDDKiA Oddział w Krakowie od porozumienia

z zarządem dróg wojewódzkich dotyczącego przebudo-

wy drogi wojewódzkiej nr 768 w związku z budową

14) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

skiego w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Kro-

toszynie (259),

wie zmian w obecnej strukturze organizacyjnej sys-

temu orzecznictwa w Małopolsce (260),

16) podsekretarza stanu w Ministerstwie Transpor-

Jana Cedzyńskiego w sprawie odcinków dróg krajo-

wych przekazanych samorządom gminnym (261),

17) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie posła Tomasza Szymańskiego w sprawie na-

zewnictwa węzłów autostradowych (262),

18) minister nauki i szkolnictwa wyższego Barba-

ry Kudryckiej – z upoważnienia prezesa Rady Mini-

strów – na zapytanie posła Jerzego Materny w sprawie

dalszych akcji rządu po uzyskaniu zgody Komisji Eu-

ropejskiej na nadanie nazwy „Copernicus” europej-

skiemu systemowi globalnego monitoringu środowi-

ska i bezpieczeństwa, dawnemu GMES (263),

19) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

ty Szczypińskiej w sprawie niekontrolowanych wysy-

łek psów do Niemiec (264),

20) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie refunda-

cji leków immunosupresyjnych (265),

21) podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawie-

– na zapytanie poseł Marzeny Doroty Wróbel w spra-

wie planowanej likwidacji Sądów Rejonowych w Lip-

sku, Przysusze, Szydłowcu oraz Zwoleniu (267),

22) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

nistra – na zapytanie posła Sławomira Kopycińskie-

go w sprawie ujawnianych przez środki masowego

przekazu przypadków wskazujących na nękanie nie-

których przedsiębiorców przez organy kontroli skar-

bowej (268),

23) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

zniesienia Sądu Rejonowego w Łęczycy (269),

24) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

w sprawie zabezpieczenia środków na kontynuowa-

nie w 2012 r. prac remontowych w obiekcie przy

ul. Reformatorów w Wejherowie, przeznaczonym na

potrzeby Sądu Rejonowego w Wejherowie (270),

45

25) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie posła Jana Cedzyńskiego w sprawie przebudo-

wy drogi krajowej nr 73 na odcinku miejskim

(od skrzyżowania ulic Ściegiennego i Popiełuszki

do granic Kielc) i pozamiejskim (podzielonym na dwa

fragmenty: od granic Kielc do Woli Morawickiej oraz

obwodnica Morawicy) (271),

26) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

skiego w sprawie likwidacji niepublicznych ośrodków

adopcyjno-opiekuńczych, w których przed wejściem

w życie ustawy, przeprowadzono w 2010 r. mniej niż

20 procedur adopcyjnych zakończonych przysposo-

bieniem dziecka (274),

27) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

szowskiego i Grzegorza Matusiaka w sprawie akcyzy

na węgiel (275),

28) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Pleszewie

(276),

29) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie (277),

30) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Gostyniu (278),

31) sekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska

wie budowy biogazowni we wsi Zielona Łąka k. Ple-

szewa w woj. wielkopolskim (279),

32) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki

skiego w sprawie utrzymującej się dramatycznej sy-

tuacji małych ﬁrmwbranżypaliwowejnaprzykła-

dzie FUH Polfer sp. z o.o. (280),

33) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

Janczyka w sprawie konieczności odstąpienia od dzia-

łań likwidacyjnych i restrukturyzacyjnych planowa-

nych w odniesieniu do wydziałów i statusu organiza-

cyjnego dziewięciu sądów rejonowych w Małopolsce

– Miechów, Sucha Beskidzka, Wieliczka, Gorlice, Li-

manowa, Muszyna, Zakopane, Bochnia i Dąbrowa

Tarnowska (282),

34) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie posła Cezarego Tomczyka oraz grupy posłów

w sprawie wykupu gruntów pod budowę drogi eks-

presowej S8 (284),

35) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

i Andrzeja Biernata w sprawie planów zlikwidowania

Sądu Okręgowego w Zduńskiej Woli (285),

36) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wiedzi na wniosek złożony przez prezydenta miasta

Krakowa o uszczegółowienie odpowiedzi przesłanej

do wojewody małopolskiego, znak: RF1/033-127/333/

FIA/RBL/2010/2292, dotyczącej zmiany interpretacji

pojęcia dochodów budżetu państwa z tytułu najmu

Państwa (286),

37) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

likwidacji Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie (287),

38) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

39) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

nowanych zmian organizacyjnych w PGE Dystrybu-

cja SA w Lublinie (289),

40) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

blemów w walce z czerniakiem (291),

wickiego na zapytanie poseł Beaty Kempy w sprawie

zmienionych zasad wynagradzania inspektorów te-

renowych w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

Rolnictwa (292),

42) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

linii kolejowej Leszno – Głogów (294),

43) sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedli-

skiego w sprawie projektu zniesienia Schroniska dla

Nieletnich w Pobiedziskach (295),

44) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

– na zapytanie poseł Katarzyny Matusik-Lipiec w spra-

wie wykreślenia specjalizacji w dziedzinie angiologii

z projektu rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie

45) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

46

nie (299),

46) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

zapytanie posła Bolesława Grzegorza Piechy w spra-

wie wyników audytu i kontroli prowadzonych w Cen-

trum Onkologii – Instytucie im. M. Skłodowskiej-Cu-

rie w Warszawie (300),

47) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

tarzyny Mrzygłockiej w sprawie ujednolicenia zasad

postępowania wobec osób bezrobotnych z prawem

do zasiłku, korzystających ze szkoleń lub staży doﬁ-

nansowanych z Europejskiego Funduszu Społeczne-

go, z tytułu czego odprowadzane są składki na ubez-

pieczenie społeczne (302),

48) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

powiatowych urzędów pracy względem osób zatrud-

nionych i korzystających z refundacji kosztów wypo-

sażenia lub doposażenia stanowiska pracy lub przy-

znanych środków ﬁnansowychnarozpoczęciewła-

snej działalności gospodarczej i przebywających na

urlopie wychowawczym (303),

49) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

w sprawie obowiązku wystawienia PIT-8C przez

spółdzielnie mieszkaniowe w związku z wykonaniem

remontów sﬁnansowanychprzezspółdzielnie(305),

50) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie pozostawienia obecnego statusu Sądu Re-

jonowego w Tucholi (306),

51) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Arndta w sprawie możliwości włączenia do progra-

mów „Dziedzictwo cyfrowe” oraz „Kultura+” insty-

tucji kościelnych w procesie digitalizacji dziedzictwa

kulturowego (307),

52) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie zmiany właściwości terytorialnej komisji egza-

minacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokac-

kiego właściwej dla Izby Adwokackiej w Bielsku-Bia-

łej z komisji mającej siedzibę w Krakowie na komisję

z siedzibą w Katowicach (308),

53) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie posła Wojciecha Szaramy w sprawie akceptacji

recept drukowanych przy użyciu elektronicznych

kart ubezpieczenia zdrowotnego i sprzecznych komu-

nikatów wydawanych przez Śląski Oddział Woje-

wódzki NFZ (309),

54) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

nisterstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra

tanie posła Marka Łatasa w sprawie planowanej likwi-

dacji Chóru Polskiego Radia w Krakowie (311),

55) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie sytuacji byłych żołnierzy górników (312),

56) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

tanie posła Piotra Babinetza w sprawie refundacji

przez NFZ wyrobów medycznych będących przed-

miotami ortopedycznymi i środkami pomocniczymi

(313),

57) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zasad obliczania dochodu uprawniającego

do pobierania świadczeń (314),

58) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie zamiaru likwidacji sądów i prokuratur w niektó-

rych miejscowościach będących siedzibami powiatów

(315),

59) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

wątpliwości związanych ze zmianą miejsca stacjono-

wania karetki obsługującej rejon Rabki-Zdroju (316),

60) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

sowej ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

na zakup silnika do łodzi, niezbędnego do działań

Sądeckiego Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ra-

tunkowego w Nowym Sączu (319),

61) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

w sprawie możliwości uzyskania dodatku do świad-

czenia emerytalnego pobieranego z KRUS z tytułu

pracy w szkodliwych warunkach (320),

62) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

inwestycji kolejowych w Wielkopolsce (322),

63) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

dry Trybuś w sprawie nowelizacji ustawy o prawie

tach sądowych w sprawach cywilnych (323),

64) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

ki Mieczysława Kasprzaka na zapytanie poseł Anny

Grodzkiej w sprawie korzyści dla polskich przedsię-

47

biorstw wynikających z zawarcia umowy handlowej

mi (326),

65) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie poseł Anny Grodzkiej w sprawie zasadności

klasyﬁkacjidrogikrajowejnr94(329),

66) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

sła Johna Abrahama Godsona w sprawie nierucho-

mości przy ul. Srebrzyńskiej 49 w Łodzi (330),

67) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie możliwości podjęcia prac nad nowelizacją

68) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

środków z funduszy unijnych, o jakie może się starać

Kompania Węglowa SA, na cele związane z likwida-

cją szkód górniczych po byłej Kopalni Węgla Kamien-

nego Siersza w Trzebini (333),

69) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

Rojka w sprawie zwiększenia środków Funduszu

rzecz aktywizacji zawodowej bezrobotnych w Ma-

łopolsce (334),

70) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw

stwowej Straży Pożarnej w Tarnowie (336),

71) sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

posła Kazimierza Michała Ujazdowskiego w sprawie

terminu wydania aktów wykonawczych do ustawy

o przewozie towarów niebezpiecznych (337),

72) sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury

bary Bartuś w sprawie wsparcia ﬁnansowego dla

Chóru Polskiego Radia w Krakowie (338),

73) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zadośćuczynienia dla żołnierzy górników

za przymusową pracę w batalionach pracy w kopal-

niach węgla i uranu oraz w kamieniołomach (340),

74) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

tanie posła Stanisława Szweda w sprawie budowy

drogi ekspresowej S69 Bielsko-Biała – Zwardoń, od-

cinek Przybędza – Milówka, tzw. obejście Węgierskiej

Górki (341),

75) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zaliczania służby wojskowej do okresu pra-

charakterze w przypadku osób, które pracowały

przed pójściem do służby i po powrocie w szczegól-

76) podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

wie dowozu dzieci do szkół w świetle ustawy o syste-

mie oświaty (343),

77) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

nansowania działalności szpitali w związku z obo-

wiązkiem zawarcia ubezpieczenia od zdarzeń me-

dycznych (345),

78) sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu

blinie (346),

79) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Krasnym-

stawie (347),

80) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

(348),

81) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

wie (349),

82) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

czeństwa na przejściu dla pieszych w miejscowości

Niemce (droga krajowa nr 19 – skrzyżowanie ul. Wil-

lowej i Woli Niemieckiej) (352),

83) podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki

Czerniaka w sprawie przyszłości Centrum Naucza-

nia i CertyﬁkacjiJęzykówObcychUMCSwLubli-

nie (353),

84) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w sprawie uprawnień prokuratorów w stanie spo-

48

czynku i możliwości pełnienia przez nich innych

funkcji (354),

85) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

talnego w pełnej wysokości przez emeryta rolnika,

którego żona nie osiągnęła jeszcze wieku emerytal-

nego (355),

86) podsekretarza stanu w Ministerstwie Eduka-

wadzkiego w sprawie warunków, jakie muszą speł-

niać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzie-

zorowania (356),

87) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zasiłku opiekuńczego dla rodzica dziecka

niepełnosprawnego (357),

88) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

ﬁnansowaniaprzezsamorządyzadańzzakresupie-

czy zastępczej (358),

89) podsekretarza stanu w Ministerstwie Admi-

wanej zmiany organizacyjnej w Centrum Usług Kon-

cesjonowanych Poczty Polskiej SA w Chełmie (359),

90) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

udostępniania informacji o udzielonej pomocy pu-

blicznej (362),

91) sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia

kopolskim (363),

92) ministra skarbu państwa Mikołaja Budza-

skiego i Ryszarda Zbrzyznego w sprawie prywatyza-

cji ZE PAK (364),

93) podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy

w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego (365),

94) podsekretarza stanu w Ministerstwie Środo-

– na zapytanie poseł Moniki Wielichowskiej w spra-

wie planów działań ministra środowiska mających

na celu wyeliminowanie uciążliwości spowodowa-

nych funkcjonowaniem instalacji ﬁrmyMo-BrukSA

na terenie Wałbrzycha (366),

95) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

posłów w sprawie opieki nad niepełnosprawnymi ru-

chowo dziećmi podczas dowozu do szkół i specjali-

stycznych ośrodków opiekuńczych (369),

wickiego na zapytanie posła Krzysztofa Michałkie-

wicza w sprawie polityki rolnej prowadzonej przez

Radę Ministrów (373),

97) podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnic-

wicza w sprawie zasad ogłoszenia obszaru woj. lubel-

skiego strefą wolną od upraw organizmów zmodyﬁ-

kowanych genetycznie (374),

98) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finan-

wysokości kwoty subwencji oświatowej na 2012 r.,

ze szczególnym uwzględnieniem sposobu jej wylicze-

nia (376),

99) sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodar-

wie poprawy wzrostu innowacyjności polskiej gospo-

darki (377),

100) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie dalszego funkcjonowania Marynarki Wo-

jennej (379),

101) sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony

w sprawie rozwiązania 36.

Specjalnego Pułku Lot-

nictwa Transportowego (381),

102) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

bytku, klasztoru Benedyktynek (382),

103) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

w sprawie wprowadzenia małego ruchu granicznego

pomiędzy Polską a Białorusią (383),

104) ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Krząkały w sprawie sytuacji w raciborskim oddziale

Archiwum Państwowego w Katowicach (385),

105) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

wodnicy miasta Koźmina Wielkopolskiego w ciągu

drogi krajowej nr 15 (390),

106) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Krotoszynie (393),

49

107) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Ostrzeszowie (394),

108) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Pleszewie (395),

109) podsekretarza stanu w Ministerstwie Spra-

w Rawiczu (396),

110) podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdro-

troli procesu uzyskania specjalizacji z położnictwa

i ginekologii we Wrocławiu (420),

111) sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Za-

skiego w sprawie działań podjętych przez MSZ na

rzecz obywatela polskiego zatrzymanego w dniu 17 li-

stopada 2011 r. przez policję w Pekinie (423),

112) sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji

w sprawie interpretacji rozporządzenia ministra edu-

kacji narodowej z dnia 20 sierpnia 2010 r. zmieniają-

cego rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu

113) podsekretarza stanu w Ministerstwie Trans-

o rozpoczęciu budowy obwodnicy Wielunia w ciągu

1) posła Zbigniewa Matuszczaka w sprawie prze-

kazania na rzecz miasta Chełma prawa własności

do zabudowanej nieruchomości położonej w Chełmie

przy placu Niepodległości 1 – od ministra admini-

stracji i cyfryzacji (187) – 29 dni,

2) posła Tadeusza Tomaszewskiego w sprawie re-

alizacji priorytetów polskiej prezydencji z obszarów

działania Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

– od ministra spraw wewnętrznych (207) – 20 dni,

3) poseł Anny Grodzkiej w sprawie udostępnienia

posiadanych stanowisk negocjacyjnych innych państw

pojawiających się w czasie prowadzonych w poufności

negocjacji dotyczących ACTA – od prezesa Rady Mi-

nistrów (328) – 9 dni,

4) posła Wojciecha Szaramy w sprawie dostępu

do leczenia interferonem chorych na stwardnienie

rozsiane w woj. śląskim – od ministra zdrowia

(310) – 8 dni,

5) posła Jana Cedzyńskiego w sprawie planowa-

nego podpisania umowy handlowej dotyczącej zwal-

czania obrotu towarami podrabianymi – od ministra

administracji i cyfryzacji (351) – 6 dni,

6) poseł Iwony Ewy Arent w sprawie podpisania

– 5 dni,

7) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie likwi-

dacji Sądu Rejonowego w Rawiczu – od ministra

sprawiedliwości (391) – 5 dni,

8) posła Macieja Orzechowskiego w sprawie likwi-

dacji Sądu Rejonowego w Gostyniu – od ministra

sprawiedliwości (392) – 5 dni.

(nr 334)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Pytając o stan przy-

gotowań urzędów stanu cywilnego do wejścia w życie

ustawy o ewidencji ludności, miałam na myśli zwią-

zaną z tym faktem konieczność nowelizacji ustawy

o aktach stanu cywilnego, szczególnie w zakresie umoż-

liwiającym kierownikowi urzędu stanu cywilnego

dokonywanie czynności innych niż te, które określa

ustawa Prawo o aktach stanu cywilnego, a które wy-

nikają z ustawy o ewidencji ludności.

Z odpowiedzi udzielonej na interpelację dowie-

działam się, że prace nad nową ustawą bądź jej no-

welizacją ograniczają się wyłącznie do prac koncep-

cyjnych, tymczasem ministerstwu od wielu lat znane

są poważne problemy związane ze stosowaniem nie-

których przepisów, szczególnie w zakresie obrotu

prawnego z zagranicą, ze względu na ich wadliwą

redakcję, co wiąże się z niewłaściwą lub różną inter-

pretacją na terenie kraju.

Istnieje więc pilna potrze-

ba nowelizacji ustawy Prawo o aktach stanu cywil-

nego, przede wszystkim w zakresie następujących

przepisów:

— art. 62 ust. 3 i 4 cytowanej ustawy, w zakresie

umożliwiającym złożenie oświadczenia o nazwisku

dzieci, w sytuacji, gdy tylko jedno z rodziców posiada

polskie obywatelstwo,

— art. 67 ustawy Prawo o aktach stanu cywilne -

go, polegający na dodaniu ust. 3 wyłączającego moż-

liwość uzupełnienia aktu zgonu datą zgonu w postę-

powaniu administracyjnym.

W świetle kodeksu cy-

wilnego postępowanie to zastrzeżone jest wyłącznie

do postępowania cywilnego; ustalenie daty zgonu,

należące do kompetencji lekarza, może być zastąpio-

ne jedynie orzeczeniem sądu.

Wiadome jest, że organy administracyjne II in-

stancji, jak również orzeczenia WSA w świetle niedo-

precyzowania art. 67 ustawy Prawa o aktach stanu

cywilnego są sprzeczne z ogólną zasadą znaczenia okre-

ślania daty zgonu dla wygaśnięcia zdolności prawnej

osoby ﬁzycznej.

Niesatysfakcjonujące jest stanowisko zaprezento-

wane w odpowiedzi na interpelację, iż podniesione

sprawy stanowią jedynie część zagadnień wymaga-

jących rozważenia.

W istocie, jest to część zagadnień,

ale właśnie te, o które pytam występują na tyle ma-

sowo, że brak właściwych rozwiązań komplikuje oby-

watelom codzienne życie.

Pragnę przypomnieć, że w roku 2008 MSWiA

przedłożyło do konsultacji projekt nowelizacji ustawy

— Co było powodem zaniechania dalszych prac

nad projektem?

— Czy ministerstwo podejmie niezwłocznie prace

nad nowelizacją ustawy, przynajmniej w tym najpil-

niejszym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 350)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie problemu widoczności

na hakach samochodów osobowych

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę ponownie

gach w związku z montowaniem na hakach samocho-

dów bagażników na rowery występują problemy ze

zidentyﬁkowaniemtablicrejestracyjnychpojazdów.

W sposób oczywisty uniemożliwia to identyﬁkację

51

pojazdów.

Wydziały komunikacji starostw dla każde-

go pojazdu mechanicznego wydają tylko dwa egzem-

plarze tablic rejestracyjnych, a w takim wypadku,

aby rejestracja pojazdu była dostatecznie widoczna,

potrzebne są trzy.

Obecnie przepisy prawa nie prze-

widują wydania trzeciej tablicy rejestracyjnej.

Tabli-

ce rejestracyjne wydawane są w komplecie dla okre-

ślonego pojazdu.

Rozwiązanie kwestii widoczności tablicy rejestra-

cyjnej w sytuacji przewożenia rowerów z wykorzysta-

niem bagażnika mocowanego na zaczepie z tyłu pojaz-

du nie ogranicza się jedynie do wprowadzenia przepi-

su umożliwiającego wydanie przez organ rejestrujący

właścicielowi pojazdu trzeciej tablicy rejestracyjnej.

W tym zakresie bardzo istotny jest aspekt prawny za-

pewnienia bezpieczeństwa użytkownikom ruchu dro-

gowego w przypadku stosowania takiego wyposażenia

oraz dopuszczenia takiego wyrobu (bagażnika) do ob-

rotu.

W obecnym stanie prawodawstwa europejskiego

nie ma określonych wymagań homologacyjnych dla

takich bagażników.

Nieliczne państwa stosują własne

rozwiązania w tym zakresie.

Z informacji uzyskanej z ministerstwa wynika, że

wprowadzenie omawianych rozwiązań mogłoby być

powiązane z art. 31 dyrektywy 2007/46/WE, który

ma zastosowanie w zakresie dopuszczania do ruchu

oryginalnych części lub wyposażenia, które nie są

objęte systemem homologacji.

Jednak Komisja Euro-

pejska nie określiła dotychczas w wykonaniu ww. art. 31

załącznika do tej dyrektywy, który stanowiłby wykaz

ww. przedmiotów wyposażenia.

W obecnym stanie

prawnym bagażniki nie podlegają certyﬁkacjiobowiąz-

kowej, stosownie do prawodawstwa europejskiego.

(własne) rozwiązania prawne w omawianej sprawie,

które umożliwią użytkowanie bagażników rowero-

wych zamontowanych na tyłach samochodów?

2.

Jakie europejskie rozwiązania w UE powinny

być wprowadzone w celu swobodnego montowania

bagażników rowerowych, bez naruszania obowiązu-

jących przepisów prawa w naszym kraju?

3.

Czy ministerstwo podjęło działania w przed-

miotowej sprawie, informując organy UE o występu-

jącym problemie użytkowników samochodów, na któ-

rych zamontowane są bagażniki rowerowe?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 392)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie niepodpisania przez Polskę

– ponowna

ministra z ponowną interpelacją w sprawie niepod-

pisania przez Polskę konwencji Rady Europy przyję-

tej przez Komitet Ministrów Rady Europy w Stam-

bule w dniu 11 maja 2011 r.

dotyczącej zapobiegania

mowej.

W otrzymanej na interpelację odpowiedzi

znalazła się informacja, że Ministerstwo Spraw Za-

granicznych przeprowadza szczegółowy przegląd

ustawodawstwa krajowego celem ustalenia, jakie

zmiany legislacyjne będą niezbędne do zagwaranto-

wania zgodności prawa polskiego z postanowieniami

przedmiotowej konwencji.

Wypracowanie stanowiska

w tej sprawie przez resort spraw zagranicznych mia-

ło nastąpić do końca stycznia 2012 r.

Z kolei na posiedzeniu w dniach 23–27 stycznia

2012 r.

Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Euro-

py przyjęta została rezolucja wzywająca do zdecydo-

wanego zaangażowania w promowanie, ochronę i sku-

teczną implementację praw kobiet na całym świecie,

nego raportu wynika, że na świecie przemoc niepro-

porcjonalnie bardziej dotyka kobiet.

Statystycznie co

trzecia kobieta doświadczyła w swoim życiu bicia,

dzielnie o sobie decydować.

Tylko 19% członków par-

lamentu na świecie to kobiety.

W przyjętej rezolucji

wyrażone zostało zaniepokojenie możliwym pogor-

szeniem nierówności na skutek różnego wpływu kry-

zysu ﬁnansowegonasytuacjękobietimężczyzn.

Wy-

rażony został postulat zastosowania odpowiednich

środków naprawczych, zaś rządy poszczególnych państw

powinny zapewnić zrównoważoną reprezentację ko-

biet w instytucjach politycznych oraz rozważyć wpro-

wadzenie zasady równości do systemu Europejskiej

wego protokołu.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy zadać Panu

Ministrowi następujące pytania:

1.

Czy zostało już wypracowane stanowisko Mini-

sterstwa Spraw Zagranicznych w kwestii, jakie zmiany

legislacyjne będą niezbędne do zagwarantowania zgod-

ności prawa polskiego z postanowieniami przedmioto-

wej konwencji, zgodnie z zapowiedzią zamieszczoną

52

w udzielonej odpowiedzi na interpelację?

Jeśli nie, to kie-

dy można się spodziewać tego stanowiska?

2.

Czy w kontekście przyjętej przez Zgromadzenie

zaangażowania w promowanie, ochronę i skuteczną

implementację praw kobiet planowane są jakieś dzia-

łania na szczeblu polskiej administracji rządowej?

Z poważaniem

Poseł Wanda Nowicka

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 619)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie proponowanych zmian

dotyczących badań lekarskich

dla kierowców po ukończeniu 70. roku życia

– ponowna

Szanowny Panie Ministrze!

W styczniu br. skiero-

wałem do Pana interpelację poselską w sprawie pro-

ponowanych zmian dotyczących osób po ukończeniu

70. roku życia, będących posiadaczami prawa jazdy.

Zmiana ta polegać ma m.in. na obowiązkowym

poddawaniu się ponownym badaniom lekarskim i po-

nownemu zdawaniu egzaminów przez posiadaczy waż-

nego prawa jazdy, którzy ukończyli 70 lat.

Ponieważ w odpowiedzi na moją interpelację od-

niósł się Pan jedynie do kwestii egzaminów, kieruję

ponownie w niniejszej sprawie następujące pytania:

1.

Czy badania lekarskie dla posiadaczy prawa

jazdy będą obowiązkowe po ukończeniu przez nich

70. roku życia?

2.

W jakich odstępach czasu badania te będą po-

wtarzane?

3.

Czy dla posiadaczy prawa jazdy, którzy ukończyli

70 lat, będą stosowane przedziały czasowe ważności tego

dokumentu, a jeżeli tak, to jakie to będą okresy czasu?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 658)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie złożonej przez

przedsiębiorcom obietnicy abolicji

i zwrotu już wpłaconych niesłusznie

pieniędzy do ZUS z tytułu rzekomych

zaległych składek emerytalno-rentowych

– ponowna

Szanowny Panie Premierze!

W interpelacji z dnia

22 grudnia 2011 r. pytałem Pana Premiera o to, jakie

działania podjął Pan Premier, by spełnić obietnicę

abolicji dla przedsiębiorców poszkodowanych przez

ZUS.

Pytałem również, czy zostały przygotowane

prawne rozstrzygnięcia, które uniemożliwiałyby są-

dowe postępowania ZUS przeciw przedsiębiorcom,

którzy przecież działali zgodnie z obowiązującym

w stosownym czasie prawem.

23 stycznia 2011 r. otrzy-

małem na moją interpelację odpowiedź podpisaną

przez pana ministra Władysława Kosiniaka-Kamysza.

Niestety we wspomnianej odpowiedzi, poza przytoczo-

nymi przepisami określającymi zasady podlegania

ubezpieczeniom społecznym, nie ma ani słowa na te-

mat przeze mnie poruszony.

Nie ma odpowiedzi na

stało się tak, ponieważ interpelację skierowano omył-

kowo do ministra pracy i polityki społecznej zamiast

do Pana Premiera, jak ją adresowałem.

W związku z opisaną sytuacją oraz faktem otrzy-

mania wielu listów od przedsiębiorców, którzy spotkali

się z Panem Premierem 12 października 2011 r., po któ-

rym to spotkaniu Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

podała komunikat: „(…) w Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów Premier spotkał się z przedstawicielami po-

szkodowanych przedsiębiorców” (…)

„W rozmowach

udział wzięli także m.in. minister ﬁnansówJacekRo-

stowski, minister członek Rady Ministrów Michał Boni

oraz prezes ZUS Zbigniew Derdziuk.

Minister Michał

Boni wraz prezesem ZUS mają pracować nad stosow-

nymi rozwiązaniami w tej kwestii, tak żeby nie karać

osób prowadzących działalność gospodarczą zaległymi

składkami i odsetkami w sytuacji, gdy osoby te działa-

ły w dobrej wierze”, co zostało jednoznacznie odebrane

jako zapowiedź działań mających rozwiązać tę trudną

sytuację – pragnę raz jeszcze zapytać Pana Premiera:

Na jakim etapie są obecnie prace zapowiedziane

przez Pana Premiera, które prowadzić miał minister

Michał Boni i prezes ZUS Zbigniew Derdziuk?

Czy powstały już stosowne rozporządzenia, które

uniemożliwiłyby sądowe postępowania wobec przed-

siębiorców poszkodowanych przez ZUS?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

53

Interpelacja

(nr 671)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie Komisji Majątkowej i ewentualnej

likwidacji Funduszu Kościelnego – ponowna

Szanowny Panie Premierze!

Odpowiedź na moją

interpelację z dnia 22 grudnia 2011 r. (znak: SPS-

-023-671/11) w sprawie Komisji Majątkowej i ewen-

tualnej likwidacji Funduszu Kościelnego uważam za

niewystarczającą.

W odpowiedzi, umieszczonej na stro-

nie sejmowej w dniu 2 lutego 2012 r., znalazło się

wiele ogólnych informacji natury prawnej (jak cho-

ciażby przywołane zostały ustawy, na podstawie któ-

rych powołano Komisję Majątkową oraz Fundusz

Kościelny, które to ustawy były również przywołane

przeze mnie w interpelacji), nie znalazły się nato-

miast jasne i konkretne odpowiedzi na część posta-

wionych pytań.

Z uwagi na powyższe ponownie proszę o jasne i pre-

cyzyjne wyjaśnienie deklaracji, które znalazły się

w exposé Prezesa Rady Ministrów.

1.

Dlaczego w swoim wystąpieniu połączył Pan

likwidację Komisji Majątkowej z likwidacją Funduszu

Kościelnego, którego działalność opiera się na zupeł-

nie innych przepisach, zaś przyczyną jego powstania

było przejęcie przez państwo polskie – zgodnie z ów-

czesnymi przepisami – majątku Kościołów, który to

majątek nie został zwrócony (Komisja Majątkowa

zwracała majątek przejęty niezgodnie z prawem?)?

W odpowiedzi na moją interpelację znalazł się zapis:

„minister administracji i cyfryzacji zobowiązany jest

do przygotowania założeń do projektu ustawy o zmia-

nie ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyzna-

nia oraz niektórych innych ustaw.

Stosowny projekt

przewidywać będzie zamianę dotychczasowego Fun-

duszu Kościelnego na bardziej nowoczesne sposoby

ﬁnansowaniaróżnychformdziałalnościKościołów”.

Na czym mają polegać te zmiany i kiedy prace nad

nimi zostaną upublicznione?

2.

W Pana odpowiedzi znalazł się fragment opi-

sujący, w jaki sposób osoby duchowne uczestniczą

w systemie ubezpieczeń społecznych.

Oznacza to, że ma

Pan wiedzę o fakcie, że duchowni są włączeni w ten

system.

Proszę więc wytłumaczyć, dlaczego w swoim

exposé stwierdził Pan, że „duchowni powinni uczest-

niczyć w powszechnym systemie ubezpieczeń spo-

łecznych”, co sugerowało, jakoby obecnie w tym sys-

temie nie uczestniczyli?

3.

Jak należy rozumieć zapowiedzianą przez

Pana w exposé renegocjację konkordatu?

Czego mia-

łaby ona dotyczyć, skoro kwestie zmian dotyczących

Komisji Majątkowej oraz Funduszu Kościelnego ta-

kich renegocjacji nie wymagają?

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 766)

do ministra gospodarki

w sprawie zamiaru posadowienia elektrowni

– ponowna

Szanowny Panie Premierze!

Uzasadnienie.

W na-

wiązaniu do mojej interpelacji poselskiej z dnia 2 stycz-

nia 2012 r., znak SPS-023-766/12, i w związku z dość

kuriozalną i zdumiewającą odpowiedzią proszę o po-

nowną odpowiedź w następujących kwestiach:

W 2010 r. Ministerstwo Gospodarki zleciło wyko-

nanie dokumentu „Ekspertyza na temat kryteriów

uzgodnionych lokalizacji”.

Wykonał go Energoprojekt

Warszawa SA z udziałem ośmiu podmiotów.

Doku-

ment zawierał m.in. 17 kryteriów lokalizacji, np.: in-

tegracja z systemem elektroenergetycznym, sejsmolo-

gia i inżynieria sejsmiczna, demograﬁaiużytkowanie

ziemi, studia ﬂoryifauny,bezpieczeństwojądrowe

i aspekty ochrony radiologicznej, ogólne skutki środo-

wiskowe, miejscowa infrastruktura, charakterystyka

transportu powietrznego, lądowego i morskiego, aspek-

ty prawne, konsultacje społeczne i inne.

W podsumowaniu tego dokumentu przedstawiono

takie oto wnioski: zdecydowanie uznano lokalizację

pod pierwszą w Polsce elektrownię jądrową Żarno-

wiec oraz trzy następne równorzędne lokalizacje:

Warta-Klempicz, Kopań, Nowe Miasto (potem Beł-

chatów, Nieszawa, Tczew, Choczewo itd.).

Dla przypomnienia, w latach 80. i 90. proponowa-

na kolejność lokalizacji:

1) Żarnowiec,

2) Warta-Klempicz, Karolewo,

3) Kopań, Nowe Miasto, Gościeradów, Chotcza.

Wcześniej, 10 listopada 2009 r.

Rada Ministrów

przyjęła dokument „Polityka energetyczna do 2030 r.”,

w których również zawarto proponowane 28 lokali-

zacji.

I oto decyzja inwestora z dnia 25 listopada 2011 r.,

czyli Polskiej Grupy Energetycznej SA, który podał

listę trzech potencjalnych lokalizacji elektrowni ją-

drowej:

1) Choczewo, woj. pomorskie, gm. Choczewo,

2) Żarnowiec, woj. pomorskie, gm. Krokowa i Gnie-

wino,

3) Gąski, woj. zachodniopomorskie, gm. Mielno.

Otóż po pierwsze, w żadnym dokumencie nie było

lokalizacji w Gąskach, k. Mielna, po drugie, w oﬁcjal-

nej odpowiedzi Ministerstwa Gospodarki na moją

interpelację poselską czytamy: PGE SA będzie pro-

wadził własne rozpoznanie potencjalnych lokalizacji

pierwszej elektrowni jądrowej i prace te mogą w efek-

cie doprowadzić do wskazania innych miejsc niż lo-

kalizacje z listy Ministerstwa Gospodarki; oraz dru-

gie wielce zdumiewające zdanie: decyzję w sprawie

wyboru miejscowości Gąski jako miejsca potencjalnej

54

budowy elektrowni jądrowej podjął inwestor – PGE

SA i tylko on może się z niej wycofać.

Wobec powyższego mam zasadnicze pytania:

1.

Po co zatem „Ekspertyza na temat kryteriów

uzgodnionych lokalizacji”, skoro i tak tylko i jedynie

inwestor PGE SA podejmuje samodzielnie decyzję?

Ile kosztował powyższy dokument i w jaki sposób

został wyłoniony jego wykonawca w sytuacji, gdy od

początku było wiadome, że dokument będzie miał

niewielką wartość, by nie powiedzieć – żadnej?

2.

Kiedy podjęto uchwałę Zarządu PGE SA, kto

ją podpisał i jakie było jej uzasadnienie, kto i kiedy

prowadził badania w oparciu o 17 kryteriów ewalu-

acyjnych wytypowania miejscowości Gąski k. Mielna

jako potencjalnej lokalizacji budowy elektrowni ją-

drowej?

3.

Jak Pan Premier wytłumaczy i wyjaśni, że w de-

mokratycznym państwie prawa, w Polsce, której ustrój

dawczej, wykonawczej i władzy sądowniczej, gdzie

władzę ustawodawczą sprawuję Sejm i Senat, wyko-

nawczą prezydent RP i Rada Ministrów, a władzę

sądowniczą sądy i trybunały, nagle ponad wszystki-

mi władzami jest niepodzielna władza PGE SA?

4.

Jak Pan Premier wyjaśni wyjątkowo bierne po-

stępowanie rządu PO i PSL w bezpardonowym dążeniu

PGE SA do posadowienia elektrowni jądrowej w Gą-

skach, nie bacząc na sprzeciw społeczny, skoro Konsty-

tucja RP stanowi, że władza zwierzchnia w Rzeczypo-

spolitej Polskiej należy do narodu oraz naród sprawuje

oddziaływania na środowisko nakazuje, by wszelkie

inwestycje mogące oddziaływać ujemnie na środowisko

były opiniowane przez lokalną społeczność?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

(nr 802)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie rozporządzenia

ministra sprawiedliwości

oraz nieudostępnienia ich na oﬁcjalnych

stronach ministerstwa – ponowna

powiedzi na moją interpelację poselską z dnia 3 stycz-

nia 2012 r. (znak: BM-I-071-19/12/3, DIRS IV-0411-

-1/12) w sprawie nieudostępnienia w odpowiednim

terminie na oﬁcjalnychstronachMinisterstwaSpra-

wiedliwości nowych wzorów urzędowych formularzy

o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego uprzejmie

proszę o uzupełnienie odpowiedzi o wyjaśnienie na

podstawie rejestru zmian, kiedy zostały wprowadzo-

ne nowe wzory formularzy.

Z informacji zamieszczo-

nych na stronach Ministerstwa Sprawiedliwości wy-

nika, że ostatnia modyﬁkacjawzakładcedotyczącej

formularzy KRS była dokonana 9 stycznia 2012 r.

o godz. 12.49.

Zgodnie z § 16 ust. l rozporządzenia

nych udostępnianych w BIP oraz próby dokonywania

Proszę o wyjaśnienie, kto jest odpowiedzialny za

aktualizowanie informacji zwartych w BIP, w szcze-

gólności za czuwanie nad aktualnością informacji

wykorzystywanych w postępowaniach sądowych (for-

mularze, numery kont, adresy sądów itp.).

Z wyrazami szacunku

Poseł Julia Pitera

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 1829)

do prezesa Rady Ministrów

wyrządzonej przez organy władzy publicznej

żołnierzom górnikom

Szanowny Panie Premierze!

Konstytucja Rzeczy-

pospolitej Polskiej w art. 77 mówi, że „Każdy ma pra-

władzy publicznej”.

Obecnie w naszym państwie, któ-

re często określa się jako demokratyczne państwo

prawa, ten właśnie artykuł konstytucji wydaje się

prosty i oczywisty.

Zbyt często jednak zapomina się

o tym, że państwo to, określane jako III Rzeczypo-

spolita, jest – przez zaniechania i zaniedbania tych,

którzy to państwo tworzyli – prawnym kontynuato-

rem bardzo szczególnego w tym zakresie dorobku

swojej poprzedniczki, Polskiej Rzeczypospolitej Lu-

dowej.

To właśnie w tym okresie, kiedy w naszym kraju

wbrew większości narodu polskiego zdecydowano

o budowie ustroju „dobrobytu” i tzw. sprawiedliwości

55

społecznej, dochodziło w naszym kraju do tak wielu

nadużyć ze strony władzy publicznej, że często kłó-

ciły się one nawet z ówcześnie obowiązującym pra-

wem.

Skrupulatne rozliczenie wszystkich tych nad-

użyć jest nie tylko obowiązkiem prawnym obecnej

władzy, ale jest także nade wszystko jej powinnością.

Jestem głęboko przekonany, że właśnie tą drogą po-

winno pójść państwo polskie w bardzo przez to pań-

stwo zaniedbanej sprawie żołnierzy górników – oby-

wateli polskich, którzy w bardzo szczególny sposób

zostali zakwaliﬁkowanidotzw.elementuniepewne-

go klasowo.

Sprawa jest o tyle poważna, że dotyczy

ona grupy ponad 200 tys. mężczyzn, spośród których

do dnia dzisiejszego żyje jeszcze ok. 40 tys. W latach

1949–1959 mężczyźni ci zostali skierowani do zastęp-

czej służby wojskowej w tzw. batalionach pracy, pra-

cując w tym okresie przymusowo w kopalniach i ka-

mieniołomach.

Z tej grupy ponad 1000 osób zginęło

przy pracy, a dziesiątki tysięcy przypłaciły tę bardzo

szczególną służbę utratą zdrowia, nieodwracalnym

kalectwem i przedwczesną śmiercią.

Nie mogło być

inaczej w sytuacji, gdy czas pobytu tych mężczyzn

w batalionach pracy trwał od 24 do 36 miesięcy.

W tym

czasie pracowali oni często po 16, a nawet 20 godzin

na dobę i byli przy wykonywaniu tej pracy traktowa-

ni tak samo jak pracujący razem z nimi więźniowie.

Kierowano ich na najgorsze i najbardziej niebezpiecz-

ne odcinki pracy w kopalniach węgla, uranu i kamie-

niołomach.

W najgorszej niewątpliwie sytuacji są

obecnie ci spośród nich, których skierowano do przy-

musowej pracy w kopalniach uranu.

Z udokumento-

wanej liczby 2870 osób, które tam pracowały, do dziś

żyje niespełna 200 osób.

Niemal wszyscy z nich nie-

zdolni są do samodzielnej egzystencji.

O tym, jak ci

ludzie byli przez władzę publiczną traktowani, może

świadczyć fakt, że za swoją przymusową ciężką pracę

otrzymywali w formie żołdu wynagrodzenie kilka-

krotnie niższe niż pracujący w zdecydowanie lep-

szych warunkach górnicy cywile.

Jakby tego było

mało, z wynagrodzenia ok. 1000 zł każdemu z nich

potrącano ponad połowę na wyżywienie, zakwatero-

wanie i ubranie.

Czy takiej sytuacji nie należy uznać

za wyjątkowo ohydne i karygodne nadużycie?

Czy

państwo polskie nie powinno obecnie naprawić

ogromnej krzywdy, jaką wyrządzono tym ludziom?

Odpowiedź na takie pytania może być tylko jedna –

państwo polskie nie tylko powinno, ale wręcz musi

wszystkie te krzywdy naprawić.

To nie tylko obowią-

zek państwa, ale wręcz powinność władzy publicznej,

która, będąc prawnym kontynuatorem władz z okre-

su po zakończeniu II wojny światowej, jest do tego po

prostu zobowiązana.

dzi na następujące pytania:

1.

Czy żołnierze górnicy przymusowo zatrudnieni

przez państwo polskie w okresie powojennym mogą

liczyć na zagwarantowane im przez Konstytucję Rze-

czypospolitej Polskiej wynagrodzenie szkody, jaka

została im wyrządzona przez niezgodne z prawem

działania władzy publicznej?

Jeżeli tak, to jaka jest

procedura ubiegania się przez nich lub ich spadko-

bierców o takie wynagrodzenie szkody, a jeśli nie

mogą na to liczyć, to na jakiej podstawie i co kiero-

wany przez Pana rząd zamierza zrobić, aby stało się

to możliwe?

2.

Co stoi na przeszkodzie, aby żyjących do dziś

żołnierzy górników można było uznać za inwalidów

wojskowych?

Czy zmiana przepisów w tym zakresie

jest możliwa w najbliższym czasie i czy kierowany

przez Pana rząd zamierza podjąć w tym zakresie sto-

sowną inicjatywę legislacyjną?

3.

Czy kierowany przez Pana rząd podejmował kie-

dykolwiek jakieś działania mające na celu uregulowa-

nie statusu prawnego żołnierzy górników, aby w imie-

niu państwa polskiego zadośćuczynić tym ludziom za

to, jak to państwo kiedyś ich potraktowało?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Lipiec

Starachowice, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1830)

do ministra zdrowia

w sprawie uwag do kontraktów

dotyczących ambulatoryjnej opieki

specjalistycznej w Rawie Mazowieckiej

nywaniem mandatu poselskiego oraz w związku ze

stanowiskiem Urzędu Miasta Rawy Mazowieckiej

w sprawie kontraktów dotyczących ambulatoryj-

nej opieki specjalistycznej w Rawie Mazowieckiej

zwracam się do Pana o dokonanie weryﬁkacjitychże

kontraktów.

W pełni podzielam stanowisko Urzędu

Miasta Rawy Mazowieckiej i wyrażam głębokie za-

niepokojenie wynikami konkursu Narodowego Fun-

duszu Zdrowia na świadczenie opieki zdrowotnej na

terenie miasta Rawa Mazowiecka.

Zwracam się do Pana o zainteresowanie decyzją

podjętą przez Łódzki Oddział Narodowego Funduszu

Zdrowia i wnioskuję o:

1.

Przeprowadzenie przez Ministerstwo Zdrowia

kontroli procedury konkursowej w Łódzkim Oddzia-

le Narodowego Funduszu Zdrowia, w wyniku której

nie przyznano kontraktu na świadczenie usług me-

dycznych w przychodniach specjalistycznych w Rawie

Mazowieckiej.

2.

Proszę o przekazanie wyników kontroli.

3.

Czy Ministerstwo Zdrowia przeprowadzi kontro-

lę procedury konkursowej w Łódzkim Oddziale Woje-

wódzkim NFZ, w wyniku której nie przyznano kon-

56

traktu na świadczenie usług medycznych w przychod-

niach specjalistycznych w Rawie Mazowieckiej?

Z wyrazami szacunki

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1831)

do ministra transportu, budownictwa

nywaniem mandatu poselskiego zwracam się do

temat planowanej lokalizacji Centralnego Portu Lot-

niczego w Babsku.

1.

Jaki jest okres realizacji inwestycji?

2.

Jaki jest zakres oddziaływania, tj. wywłaszczeń

pod lokalizację, na terenie gminy Kowiesy?

Informacje te są niezbędne do sporządzenia

planów inwestycyjnych gminy na przyszłe lata, ak-

tualizacji strategii rozwoju gminy.

Liczę, że Pan Mi-

nister udzieli mi jednoznacznej odpowiedzi.

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1832)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z wykony-

waniem mandatu poselskiego oraz w związku ze sta-

nowiskiem Zarządu Powiatu w Opocznie w sprawie

do Pana o dokonanie weryﬁkacjiprojekturozporzą-

dzenia w zakresie reorganizacji sądów rejonowych.

W pełni podzielam stanowisko Zarządu Powiatu

w Opocznie oraz Rady Miejskiej w Opocznie i wyra-

żam głębokie zaniepokojenie brakiem przyjęcia ar-

gumentów za pozostawieniem Sądu Rejonowego w Opocz-

nie.

Nie ma racjonalnych przesłanek do zlikwidowania

Sądu Rejonowego w Opocznie i utworzenia wydzia-

łów zamiejscowych Sądu Rejonowego w Tomaszowie

Mazowieckim.

Likwidacja sądu jako samodzielnej jed-

nostki spowoduje konieczność przekazywania akt do

sądu macierzystego w każdej sytuacji, gdzie decyzje

podejmuje prezes sądu, wydłuży to czas trwania po-

stępowań, co w konsekwencji spowoduje, że efekt bę-

dzie odwrotny do zamierzonego, a koszty przekazy-

wanych akt będą znacznie wyższe, niż wysokość

dodatku funkcyjnego prezesa.

Brak prezesa sądu na

miejscu spowoduje, iż nadzór nie będzie sprawowany

właściwie, znacznie przedłuży się postępowanie

skargowe, gdyż wniesienie skargi spowoduje koniecz-

ność przekazywania akt do sądu macierzystego.

Te

i wiele innych argumentów za pozostawieniem w Opocz-

nie Sądu Rejonowego skłaniają mnie do zadania pytań

Panu Ministrowi:

1.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości wie jak długo

będą istniały wydziały zamiejscowe, ponieważ już po-

jawiają się informacje, że od stycznia 2013 r. będą

likwidowane wszystkie wydziały zamiejscowe ksiąg

wieczystych?

2.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości przeprowa-

dziło badania jak funkcjonują nieliczne istniejące wy-

działy zamiejscowe, czy nie panuje w nich problem ze

sprawnym obiegiem dokumentów?

3.

Jak brak kierownictwa sądu w wydziałach za-

miejscowych wpłynie na współpracę z władzami sa-

morządowymi oraz pozostałymi służbami stojącymi

na straży porządku prawnego?

4.

Co ma większy wpływ na skrócenie czasu trwania

postępowań: likwidacja małych sądów, czy przyśpie-

szenie procesu zmian procedury karnej i cywilnej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

(nr 1833)

do ministra edukacji narodowej

traﬁające do klas pierwszych nie mają

opanowanej umiejętności czytania

Zgodnie z nową podstawą programową do klas

pierwszych traﬁająsześciolatki,któreniepoznały

w zerówce liter.

Tymczasem nowy program szkolny

zakłada, że maluchy w ciągu jednego roku muszą

opanować umiejętność czytania.

Dla wielu sześcio-

latków jest to niewykonalne.

Szkoły, pędząc z materiałem, nie mają odpowied-

nio dużo czasu, by pochylić się nad każdym uczniem.

Doszło więc do tego, że coraz więcej maluchów z po-

czątkowych klas szkoły podstawowej korzysta z ko-

repetycji.

W internecie można znaleźć coraz więcej

ogłoszeń związanych z udzielaniem korepetycji dla

57

najmłodszych.

Zamieszczają je studenci, a także do-

świadczeni nauczyciele, którzy na co dzień obserwu-

ją to niepokojące zjawisko.

W opanowaniu uczniom umiejętności czytania

przeszkadzają także nowe podręczniki.

Czytanki,

które proponuje się maluchom są za długie, zbyt

trudne i zbyt kolorowe.

Ponadto książki wydrukowa-

ne są małymi literkami, a zadania, jakie ma wykonać

uczeń są porozrzucane po całej książce.

Chcąc pomóc

uczniom, nauczyciele coraz częściej sięgają po stare

podręczniki i elementarze.

1.

Czy ministerstwo wprowadzając reformę edu-

kacji, wzięło pod uwagę fakt, iż dzieci w tym wieku

mogą sobie nie poradzić z nauką czytania w ciągu

1 roku, na którą kiedyś sześciolatki miały 2 lata?

2.

Czy możliwe jest ułatwienie przyswajania wie-

dzy maluchom przez wydawanie, m.in. podręczni-

ków, które są napisane jasno i przejrzyście, nie zawie-

rają zbyt dużo kolorowej treści?

3.

Czy dopuszczalne jest, aby dzieci z początkowych

klas szkoły podstawowej, które mają problemy z czy-

taniem korzystały z korepetycji?

Skoro przed wprowa-

dzeniem reformy nie miały z tym problemu?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

Limanowa, dnia 2 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1834)

do ministra edukacji narodowej

form i trybu realizacji przedsięwzięcia

Szanowna Pani Minister!

Z niepokojem przyjmu-

ję informację od niepublicznych szkół i placówek od-

nośnie do projektu rozporządzenia Rady Ministrów

sięwzięcia dotyczącego rozwijania kompetencji uczniów

formacyjno – komunikacyjnych, w którym to szko-

ły niepubliczne nie są uwzględnione.

Wynikający

z ustawy oświatowej obowiązek państwa do zapew-

nienia wszystkim dzieciom wykształcenia na pozio-

mie podstawowym i równoczesne wykluczenie szkół

niepublicznych z projektu „Cyfrowa szkoła” zamyka

drogę rozwoju zainteresowań i uzdolnień dzieci i mło-

dzieży oraz wyrównywania szans edukacyjnych wsi.

Szkoły i placówki niepubliczne, to nie tylko szkoły

w wielkich miastach, to również szkoły wiejskie, które

są równocześnie centrum rozwoju wsi.

Bardzo proszę o odpowiedź na pytania: Czy mini-

sterstwo umożliwi, poprzez zmiany zapisów w rozpo-

rządzeniu:

1.

Udział w pilotażu szkołom niepublicznym?

2.

Rozszerzenie wdrożenia TIK w procesie na-

uczania na zajęciach lekcyjnych w klasach I-IV?

Z poważaniem

Poseł Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

(nr 1835)

do ministra administracji i cyfryzacji

dotyczącego warunków technicznych,

jakim powinny odpowiadać budynki

drogą satelitarną

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z przygo-

towywanym projektem rozporządzenia w sprawie

i Telekomunikacji zasygnalizowała brak szczegółowe-

go doprecyzowania przepisów, który może skutkować

utrudnionym dostępem do platform satelitarnych.

Zdaniem specjalistów, zgodnie z projektem wszystkie

budynki będą musiały zostać wyposażone w kon-

kretne instalacje, m.in. specjalne okablowanie oraz

zestaw antenowy, które posłużą do odbioru progra-

mów radiowych i telewizyjnych, rozpowszechnionych

drogą naziemną.

W katalogu obowiązkowych instala-

cji, jak wskazują eksperci, nie został wymieniony ze-

staw antenowy i okablowanie, dzięki którym możliwy

będzie przez mieszkańców odbiór satelitarny.

Odbiór

programów przy użyciu tej technologii jest bardzo

popularny w Polsce.

Korzysta z niego około 6 mln

gospodarstw domowych.

Brak wspomnianego zapisu

w katalogu może doprowadzić do naruszenia tzw. neu-

tralności technologicznej, promowana bowiem będzie

w omawianym projekcie rozporządzenia tylko telewizja

naziemna.

Chętni do skorzystania z szerszej oferty

programowej zmuszeni będą do wyboru któregoś

z operatorów kablowych.

Czy Ministerstwo Cyfryzacji i Administracji w pra-

cach nad projektem rozporządzenia planuje uzupeł-

nienie katalogu obowiązkowych instalacji o przepisy

dotyczące odbioru telewizji satelitarnych?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 30 stycznia 2012 r.

58

Interpelacja

(nr 1836)

do ministra transportu, budownictwa

wschodniej obwodnicy Wrocławia

Szanowny Panie Ministrze!

Wschodnia obwodni-

ca Wrocławia, droga Bielany – Łany – Długołęka,

winna odciążyć ruch samochodowy na drogach Wro-

cławia i okolicznych miejscowości.

Wschodnia obwod-

nica Wrocławia powstaje etapami.

Obecnie gotowym

odcinkiem jest rondo na końcu ul. Buforowej, przy

wyjeździe z miasta w stronę Strzelina i węzła Wro-

cław Wschód na autostradzie A4.

W trakcie budowy

jest też następny fragment z Siechnic do miejscowo-

ści Łany, ma być ukończony w styczniu 2013 r.

Na

kolejny odcinek obwodnicy wschodniej, między ron-

dem w Żernikach Wrocławskich a Siechnicami, prze-

targ ma być rozstrzygnięty w najbliższym czasie, po

czym powinny rozpocząć się prace.

Budowa sﬁnan-

sowana zostanie z budżetu województwa dolnoślą-

skiego oraz ze środków unijnych.

DSDiK szacuje, że

droga kosztować będzie około 70 mln zł.

Na kolejne

fragmenty mieszkańcy Wrocławia i Dolnego Śląska

będą musieli poczekać dłużej.

Żeby obwodnica speł-

niała swoją funkcję, musi połączyć się jeszcze z Bie-

lanami i Długołęką.

Te etapy DSDiK planuje reali-

zować najwcześniej w 2015 r.

Dla rozwoju aglomera-

cji wrocławskiej oraz sprawnego, bezpiecznego i bez-

kolizyjnego transportu samochodowego niezbędne

jest szybkie sﬁnalizowaniepracbudowlanych,dzięki

którym możliwe będzie całkowite wyprowadzenie

ciężkiego transportu kołowego oraz tranzytu osobo-

wego poza Wrocław.

Budowa WOW jest inwestycją

bardzo istotną dla Dolnego Śląska.

Jednak możliwo-

ści ﬁnansoweWojewództwaDolnośląskiegoniepo-

zwalają na szybkie ukończenie tej potrzebnej trasy.

Czy jest możliwość przekazania środków ﬁnan-

sowych z Ministerstwa Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej dla województwa dolnośląskie-

go celem szybkiego ukończenia Wschodniej Obwodni-

cy Wrocławia?

Z poważaniem

Poseł Ewa Wolak

Wrocław, dnia 26 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1837)

do ministra pracy i polityki społecznej

ﬁnansowych na Fundusz Pracy na programy

promocji zatrudnienia w 2012 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Lubuska Wojewódzka

Rada Zatrudnienia przedstawiła mi stanowisko do-

tyczące środków przeznaczonych na Fundusz Pracy,

na program promocji zatrudnienia w 2012 r.

Na po-

czątku 2011r.

środki, jakimi dysponowały samorządy

województwa lubuskiego, zostały znacząco ograni-

czone w stosunku do lat poprzednich.

W latach 2003–

–2010 rada z zadowoleniem obserwowała wzrost na-

kładów na Fundusz Pracy, co owocowało pozytywną

sytuacją na lubuskim rynku pracy.

Rada przedstawi-

ła mi następujące dane o dyspozycji środków dla pu-

blicznych służb zatrudnienia:

— rok 2003 – 45,5 mln zł;

— rok 2004 – 48,6 mln zł;

— rok 2005 – 65,2 mln zł;

— rok 2006 – 57,0 mln zł;

— rok 2007 – 77,3 mln zł;

— rok 2008 – 82,2 mln zł;

— rok 2009 – 92,3 mln zł;

— rok 2010 – 149,1 mln zł.

Natomiast w roku 2011 kwota ta wyniosła 42,4 mln zł

i jest najniższa w ciągu ostatnich 10 lat.

Z pierwszych

informacji na temat planów na przyszły rok wyni-

ka, że nakłady będą utrzymane na podobnym po-

ziomie.

Rada z pełnym zrozumieniem przyjmuje, że na-

kłady na programy promocji zatrudnienia nie mogą

być na podobnym poziomie, co w roku 2010 r.

Jednak

planowana w projekcie ustawy budżetowej z dnia

6 grudnia 2011 r. kwota środków Funduszu Pracy na

programy promocji zatrudnienia na rok 2012 jest po-

równywalna z rokiem poprzednim, a więc najskrom-

niejszym.

Rada zatrudnienia proponuje, aby za opty-

malne uznać nakłady z roku 2008 podniesione o współ-

czynniki inﬂacji.

W projekcie budżetu zakłada się

kwotę 3 435 080,0 tys. zł, z tego 717 583,0 tys. zł prze-

znaczone jest na koszty związane ze specjalizacją

rzy dentystów, pielęgniarek i położnych.

Tym samym

nakłady na rok 2012 na typowe dla publicznych służb

zatrudnienia programy promocji zatrudnienia będą

realnie mniejsze niż w 2008 r. o 878 767,3 tys. zł.

Wojewódzka rada zatrudnienia dostrzega proble-

my związane z niebezpieczeństwem przekroczenia

ustawowych limitów deﬁcytu i zadłużenia państwa.

W roku 2011 stan Funduszu Pracy był zadawalający,

a planowana nadwyżka w szacowanej wielkości

5 366 140,0 tys. zł na koniec 2011 r. oraz 7 174 112,0 tys.

zł na koniec 2012 r. (wzrost o 1 807 972,0 tys. zł,

tj. o 33,7%) daje podstawy do twierdzenia, że rządzi

się zdrowymi zasadami.

Istnieje również możliwość

59

swoistego wyrównania nakładów do poziomu 2008 r.,

przy czym i tak Fundusz Pracy zwiększy swój stan

na koniec 2012 r. o ok. l mld zł.

Przy aktualnym pro-

jekcie budżetu odnosi się wrażenie, że Fundusz Pra-

cy stał się swoistym zakładnikiem długu sektora ﬁ-

nansów publicznych.

Wykorzystanie środków Funduszu Pracy jest efek-

tywne.

W Polsce ponad połowa uczestników aktyw-

nych form znajduje w ich wyniku zatrudnienie.

Wo-

jewództwo lubuskie od lat znajduje się w czołówce

rankingów pod względem najkorzystniej wykorzysty-

wanych środków i najwyższej stopy ponownego za-

trudnienia (w wyniku aktywnych form zatrudnienia

uzyskuje ponad 60% uczestników).

Rada zatrudnienia przypomina, iż środki Fun-

duszu Pracy nie służą aktywizacji już aktywnych

osób, lecz wspierają powrót na rynek pracy osób,

które nie posiadają odpowiednich kwaliﬁkacji,bra-

kuje im stosownego doświadczenia zawodowego czy

też wręcz mają złożone trudności indywidualne i spo-

łeczne (osoby w szczególnej sytuacji na rynku pra-

cy).

Ograniczanie nakładów na programy promocji

zatrudnienia skutkuje ograniczeniem liczby osób,

które skorzystać mogą z tej szansy.

Stale rośnie od-

setek osób długotrwale bezrobotnych (z 36% w 2009 r.

do 47% w 2011 r. –dane dla województwa lubuskiego

za miesiąc wrzesień).

Istnieje realne zagrożenie utrwa-

lania bezrobocia strukturalnego, którego przezwy-

ciężenie w kolejnych latach będzie bardzo trudne

i będzie wymagać o wiele większych nakładów ﬁ-

nansowych niż działania, które można podjąć już

teraz.

W opinii wojewódzkiej rady zatrudnienia i zgodnie

z prognozami Ministerstwa Finansów, jak również

wielu niezależnych ośrodków wskazuje się na to, że

rozwój gospodarczy Polski nie jest zagrożony, a wzrost

PKB będzie przynajmniej stabilny.

Zdaniem wniosko-

dawcy gospodarka będzie rosła, a pracodawcy będą

potrzebować kolejnych pracowników.

Jeżeli utrwali się

bezrobocie strukturalne, pracodawcy nie znajdą odpo-

wiednich pracowników.

Problemy będą narastać.

Ewidentnym przykładem jest niedostatek środ-

ków na praktyczną naukę zawodu w postaci przygo-

towania zawodowego młodocianych i dorosłych.

Nie-

dopasowanie kwaliﬁkacjikadrdopotrzebpracodaw-

ców jest już faktem.

W województwie lubuskim ponad

20% zawodów to zawody deﬁcytowe,wktórychpra-

codawcy realnie nie znajdują pracowników.

Ograni-

czanie środków na tę formę powoduje dalsze utrwa-

lanie niedopasowania o charakterze strukturalnym,

istotne trudności z pozyskaniem odpowiednich pra-

cowników oraz związane z tym bariery rozwojowe

ﬁrm.

Wcałokształcieprzekładasiętonaniniejszy

strumień środków dla budżetu państwa w postaci

różnego rodzaju podatków (PIT, VAT, akcyza).

Szanowny Panie Ministrze, biorąc pod uwagę

przytoczone powyżej argumenty składam następują-

ce pytania:

1.

Jakie jest stanowisko Pana w tej sprawie?

2.

Czy możliwe będzie zwiększenie nakładów Fun-

duszu Pracy na programy promocji zatrudnieni, re-

alizowane przez publiczne służby zatrudnienia do

poziomu zbliżonego do roku 2008 r.?

Z poważaniem

Poseł Bożena Sławiak

Sulęcin, dnia 2 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1838)

do ministra zdrowia

w sprawie kontraktowania

Szanowny Panie Ministrze!

Łódzka prokuratura

wspólnie z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego

podjęła śledztwo w sprawie konkursów prowadzo-

nych przez Łódzki Oddział Wojewódzki Narodowego

Funduszu Zdrowia na rok 2012.

Śledczy sprawdzają,

czy nie doszło do łapownictwa, poświadczenia nie-

prawdy lub niekorzystnego rozporządzenia publicz-

nym majątkiem.

Dyrektor łódzkiego NFZ wydał za-

rządzenie nr 199/11 z dnia 08 listopada 2011 r., że

nie będzie prowadził obligatoryjnych kontroli nowych

przychodni, które przystąpiły do konkursu, co mogło

doprowadzić do składania ofert z nieprawdziwymi

informacjami.

Nie przyznawano dodatkowych punk-

tów za ciągłość świadczeń, zaś w komisji kwaliﬁku-

jącej do przyznania świadczeń zasiadał wojewódzki

konsultant, który jest współwłaścicielem spółki, któ-

ra kontrakt otrzymała.

Szanowny Panie Ministrze, to tylko niektóre za-

rzuty wobec NFZ w Łodzi, jakie wpłynęły do łódzkiej

prokuratury.

Z powodu braku umów z NFZ, pacjenci

nie mogą korzystać z części poradni.

Są odsyłani do

odległych od ich miejsca zamieszkania miejsc.

Przez

Łódź przetoczyła się fala protestów i zapowiadane są

następne.

Wobec tych faktów proszę Pana Ministra o zapre-

zentowanie opinii w przedmiotowej sprawie i odpo-

wiedź na następujące pytania:

sprawdzenia ofert i nie zachowaniu ciągłości świad-

czeń, 1,5 tys. konkursów w ekspresowym tempie,

w trakcie których rozstrzyga się kto będzie leczył

łodzian przez najbliższe trzy lata, to prawidłowe

działanie wojewódzkiego NFZ?

2.

Czy w sytuacji, jaka powstała na skutek takich

działań łódzkiego NFZ, widzi Pan Minister możli-

wość powtórzenia konkursów pod kontrolą Minister-

stwa Zdrowia?

3.

Wszystkie przychodnie podlegające Urzędowi

Miasta Łodzi przegrały w konkursach na prowadze-

nie poradni specjalistycznych.

Wobec tego lekarze i pie-

60

lęgniarki oraz personel pomocniczy stracą pracę.

Czy

Ministerstwo Zdrowia widzi możliwość zagospodaro-

wania zwalnianego personelu?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1839)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie podwyżek płac

dla służb mundurowych

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie otrzy-

muję liczne zapytania od przedstawicieli związków

zawodowych służb mundurowych w sprawie podwy-

żek płac dla strażaków, pograniczników i funkcjona-

riuszy służby więziennej.

Zarobki w służbach mundurowych w dużej mierze

uzależnione są od tzw. kwoty bazowej, która ma zna-

czący wpływ na wysokość zarobków funkcjonariuszy

Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożar-

nej i Służby Więziennej.

Jednak, jak pokazuje prak-

tyka, służby mundurowe domagają się konkretnych

podwyżek.

Zgodnie z informacjami, że służby mun-

durowe, tj. Policja i wojsko mają otrzymywać od lipca

2012 r. wyższe pensje.

Podwyżka ma wynieść średnio

300 zł.

Biorąc pod uwagę brak podwyżek uposażeń dla

funkcjonariuszy PSP, SW i SG, a także szczególny

charakter służby oraz poziom inﬂacji,proszęoudzie-

lenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Czy przewidziany jest w tym roku wzrost płac

dla pozostałych służb mundurowych, jeśli tak, to kie-

dy oraz w oparciu o jakie kryteria to nastąpi?

2.

Jakie przesunięcia środków budżetowych umoż-

liwią zapewnienie ﬁnansowaniapodwyżekdlawszyst-

kich służb mundurowych?

3.

Czy podwyżki płac dla funkcjonariuszy PSP,

SW i SG będą zapewnione na poziomie analogicznym

jak w przypadku funkcjonariuszy Policji i wojska?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Leszno, dnia 2 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1840)

do ministra transportu, budownictwa

z Warszawskiej Kolei Dojazdowej

przez osoby niepełnosprawne ruchowo

Ministra w kwestii dotyczącej korzystania z War-

szawskiej Kolei Dojazdowej przez osoby niepełno-

sprawne ruchowo.

Stan faktyczny: W myśl przepisów ustawy Prawo

oraz rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu

kolejowym, obywatele niepełnosprawni i osoby o ogra-

niczonej sprawności ruchowej powinny mieć możli-

wość korzystania z usług przewozowych kolei na rów-

ni z obywatelami pełnosprawnymi.

W związku z tym,

w szczególności należy zwrócić uwagę na udostępnie-

nie osobom niepełnosprawnym ruchowo informacji

pozwalających na swobodne korzystanie ze środków

transportowych, w tym również Warszawskiej Kolei

Dojazdowej.

WKD zakupiła i udostępniła pasażerom nowe

niskopodłogowe składy kolejowe, przystosowane do

przewozu osób niepełnosprawnych, co więcej z wypo-

wiedzi rzecznika prasowego spółki WKD Krzyszto-

fa Kuleszy wynika, że dostosowanie taboru do po-

trzeb osób niepełnosprawnych jest dla kolei jednym

z priorytetów.

Z tego względu w nowo zakupionych

składach więcej miejsca przeznaczono na wózki inwa-

lidzkie, kosztem miejsc siedzących.

Tymczasem w chwili obecnej pasażerowie niepeł-

nosprawni, jak również osoby z wózkami dziecięcymi

nie mogą korzystać w usług WKD, gdyż na obowią-

zujących rozkładach jazdy kursy składów niskopo-

dłogowych nie zostały zaznaczone.

W kasach na sta-

cjach WKD również nie udziela się informacji o tych

kursach, co w praktyce uniemożliwia zaplanowanie

podróży i przejazd wspomnianej grupie osób.

W związku z powyższym wracam się do Pana Mi-

Dlaczego do chwili obecnej spółka WKD, pomimo

obowiązujących przepisów, które ją do tego obligują,

nie udostępnia informacji o kursach składów nisko-

podłogowych?

Kiedy informacje te zostaną umieszczone na roz-

kładach jazdy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

61

Interpelacja

(nr 1841)

do ministra skarbu państwa

restrukturyzacyjnych i konsolidacyjnych

mojego biura poselskiego wpłynęło pismo w związku

z przewidywanymi w latach 2012–2013 zmianami

organizacyjnymi, restrukturyzacyjnymi i konsolida-

cyjnymi w PGE Dystrybucja SA Oddział Łódź-Teren,

których to efektem ma być likwidacja Rejonu Ener-

getycznego w Wieluniu, Posterunku Energetycznego

w Działoszynie oraz Posterunku Energetycznego

w Złoczewie.

Obecna struktura organizacyjna zapewnia od-

biorcom energii elektrycznej bezpośrednią i szybką

obsługę oraz pewność zasilania w energię.

Po wdro-

żeniu zapowiedzianego nowego schematu i regulami-

nu organizacyjnego oraz po połączeniu Rejonu Ener-

getycznego Wieluń z Bełchatowem pewność zasilania

w energię elektryczną tutejszych odbiorców stanie

pod dużym znakiem zapytania.

Proszę o przedstawienie proponowanej koncepcji

przemian organizacyjnych z przedstawieniem zasad-

ności wprowadzanych zmian, w szczególności likwi-

dacji jednostek terenowych i ich skutków.

o odpowiedzi na pytania:

1.

Dlaczego przy realizacji projektu konsolidacji

i restrukturyzacji placówek terenowych PGE Dys-

trybucja SA Oddział Łódź-Teren (likwidacja Rejonu

Energetycznego Wieluń) nie wzięto pod uwagę zwięk-

szenia zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego

(ciągłość dostaw, czas likwidacji awarii) dla regionu

oraz największych odbiorców terenu obsługiwanego

przez RE Wieluń, np. Cementownia Warta, Wielton

SA , szpital powiatowy itp.

2.

Jakie koszty poniesie Skarb Państwa w związku

z realizacją procesu likwidacji placówek terenowych

PGE Dystrybucja SA Oddział Łódź-Teren, wynikają-

cych z wypłat odszkodowań i boniﬁkatzaniedotrzyma-

nie standardów jakościowych obsługi klienta oraz wy-

dłużenia przerw w dostawie energii elektrycznej?

3.

Dlaczego przy podejmowaniu takiej decyzji nie

wzięto pod uwagę aktualnego stanu sieci i problemu

dużej awaryjności oraz wydłużonego czasu i zwięk-

szonych kosztów dojazdu w celu likwidacji awarii?

4.

Jakie inne przesłanki poza merytorycznymi

leżą u podstaw przewidzianej likwidacji Rejonu Ener-

getycznego Wieluń, skoro spełnione są wszystkie wy-

mogi określone w opracowanym projekcie?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 24 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1842)

do ministra ﬁnansów

w sprawie błędnie zdeﬁniowanego przelewu

przez nadawcę i niemożności odzyskania

przekazanej kwoty od odbiorcy

Szanowny Panie Ministrze!

Zgłosiła się do mnie

pani G. M., właścicielka ﬁrmy„GramiBis”wKona-

rzycach, z prośbą o interwencję w poniższej sprawie.

Dnia 21.11.2010 r. ﬁrma„GramiBis”dokonałaomył-

kowego przelewu na kwotę 16 380,82 zł na konto ban-

kowe Firmy Produkcyjno-Handlowo-Usługowej SEBI

T. G. Faktycznie zobowiązanie ﬁnansowenaww.kwo-

tę dotyczyło ﬁrmyŻelplasts.c.iwynikałozdwóch

faktur, których kopie przesyłam w załączeniu*

)

.

Z informacji uzyskanych od pani M. wynika, że

ﬁrma„GramiBis”opopełnionymbłędziedowiedzia-

ła się 8.12.2010 r. od przedstawiciela ﬁrmyŻelplast

s.c. pana S. K., który telefonicznie poinformował pa-

nią M. o niezapłaconej należności.

Od tego dnia pani

M. podjęła działania mające na celu wyjaśnienie całej

sprawy.

Począwszy od wystosowania pisma do dyrek-

tora oddziału Alior Banku SA w Krakowie przy ul.

Wielickiej 72 pani K. Ż., poprzez wystosowanie pisma

przez pana T. G. do dyrektora ww. oddziału Alior

Banku SA w Krakowie z prośbą o zwrot omyłkowo

przekazanej kwoty na konto ﬁrmy„GramiBis”,ażpo

wystosowanie pisma przez panią M. do prezesa Za-

rządu Alior Banku SA w Warszawie z prośbą o inter-

wencję w niniejszej sprawie.

Dnia 16 maja 2011 r. pani G. M. wystosowała rów-

nież pismo do Komisji Nadzoru Finansowego z proś-

bą o pomoc w odzyskaniu pieniędzy od Alior Banku.

Z odpowiedzi z dnia 1 czerwca 2011 r. wynika, iż przy-

padek pani M. nie leży w zakresie kompetencji Ko-

misji Nadzoru Finansowego.

Z dokumentacji przedstawionej przez panią M. wy-

nika, iż omyłkowo przekazana kwota została zaksię-

gowana na poczet zaległości ﬁnansowychﬁrmypana

T. G. wobec oddziału Alior Banku SA w Krakowie

przy ul. Wielickiej 72.

Pani M. podkreśla, iż ﬁrma

„Grami Bis” nie jest żyrantem kredytu pana T. G.

i nie ma żadnych zobowiązań ﬁnansowychwobecﬁr-

my SEBI.

Tym samym odmowa zwrotu (pismo z dnia

21.04.2011 r.) omyłkowo przekazanej kwoty ze strony

Alior Banku na konto ﬁrmy„GramiBis”jestniezro-

zumiała.

o udzielanie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy

*

)

62

ministerstwo może przeprowadzić postępowanie wy-

jaśniające w niniejszej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Barbara Kudrycka

Białystok, dnia 30 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1843)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie polityki oświatowej rządu

Szanowna Pani Minister!

Wyrażając swoje głębo-

kie zaniepokojenie sytuacją polityki oświatowej rzą-

du, zwracam się do Pani Minister z interpelacją po-

selską w sprawie dotyczącej planowanej likwidacja

placówki przedszkolnej nr 4 w Nowym Dworze Gdań-

skim.

W trakcie wykonywania przeze mnie obowiązków

poselskim uzyskałam informację o trudnej sytuacji

związanej z jednej strony z planami burmistrza No-

wego Dworu Gdańskiego, który mając na uwadze nie

najlepszą sytuację ﬁnansówgminy,pragnieracjona-

lizować jej wydatki oświatowe poprzez likwidację

przedszkola, a z drugiej strony – sytuacją zdespero-

wanych rodziców i obawiających się zwolnień pracow-

ników placówki.

Przedszkole niepubliczne nr 4 w Nowym Dworze

Gdańskim jest jedynym publicznym przedszkolem w mie-

ście.

Jest to duża, dobrze wyposażona, dysponująca od-

powiednim zapleczem placówka z dwoma ośrodkami

zamiejscowymi, do której uczęszcza około 300 dzieci.

Dobrze wykwaliﬁkowanakadraprzedszkolazapewnia

odpowiednią jakość kształcenia i edukacji, zyskując uzna-

nie i bardzo dobrą opinię wśród rodziców.

Z informacji, jakie uzyskałam, spotykając się zarów-

no z burmistrzem Nowego Dworu Gdańskiego, jak i z dy-

rektorem przedszkola, wynika, że prowadzenie ww.

placówki jest dla budżetu gminy poważnym obciąże-

niem ﬁnansowymitowzględyekonomiczneprzesą-

dzają o planowanych działaniach władz miasta.

Po dru-

giej stronie konﬂiktusąrodzice,którzypodnoszą,że

względy ekonomiczne nie powinny mieć charakteru

decydującego przy rozstrzyganiu o losach jednostki.

Rodzice argumentują, że do oceny przydatności placów-

ki oświatowej nie mogą mieć zastosowania kryteria ren-

towności ekonomicznej, jakim poddaje się przedsiębior-

stwa.

Nadrzędny powinien być interes dziecka, a uza-

sadnione obawy rodziców budzi także kwestia wzrostu

opłat za korzystanie z usług przedszkola.

Analizując doniesienia medialne z całego kraju,

nie sposób nie zauważyć, że „proces” likwidacji oświa-

towych placówek szkolnych i przedszkolnych aktual-

nie trwa.

Wobec powyższego proszę Panią Minister

sowe gmin (poza ogólną subwencją na oświatę) w re-

alizacji wychowania przedszkolnego i szkolnego?

2.

Czy MEN ma opracowany program umożliwia-

jący weryﬁkacjępodjętychprzezorganyprowadzące

placówki oświatowe decyzji o likwidacji?

tety rządu w zakresie krajowej polityki edukacyjnej?

4.

W jaki sposób MEN planuje uporządkować kwe-

stie ﬁnansowaniasystemupolskiejoświaty?

Z poważaniem

Poseł Anna Fotyga

Gdańsk, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1844)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie nowelizacji ustawy

Szanowny Pani Ministrze!

Dnia 1 stycznia 2012 r.

rząt, według której handel zwierzętami domowymi,

poza rejestrowanymi hodowlami, jest nielegalny.

We-

dług obowiązujących przepisów wykroczeniem jest

sprzedawanie i kupowanie zwierząt domowych na

targowiskach i giełdach, a handel nimi jest legalny

jedynie w miejscach hodowli i schroniskach.

Jak oce-

niają przedstawiciele organizacji działających na rzecz

zwierząt, takie działania wpłyną na ograniczenie

pseudohodowli zwierząt i ochronią je przed nieodpo-

wiedzialnym rozmnażaniem w warunkach często

wręcz skandalicznych.

Jednakże wielu nielegalnych

hodowców psów i kotów znalazło sposób na obejście

przepisów.

W sieci bez problemu można znaleźć ogło-

szenia, w których psy oferowane są za darmo jako

dodatek do smyczy lub ulubionej zabawki, na przy-

kład: Sprzedam miskę za 500 zł – kot gratis.

Zdarza-

ją się także przypadki, kiedy właściciele w zamian za

oddanie zwierzęcia oczekują pokrycia kosztów jego

wychowania, na przykład: Psa oddam za darmo.

Za

przeprowadzone odrobaczanie i szczepienia należy

się 800 zł.

nistra z uprzejmą prośbą o odpowiedź na pytania:

1.

Jakie sankcje nakładane są na nieuczciwych

hodowców zwierząt domowych?

2.

Czy ministerstwo planuje podjęcie działań ma-

jących na celu wprowadzenie zakazu ogłaszania sprze-

daży zwierząt domowych, które nie posiadają rodo-

wodu?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 3 lutego 2012 r.

63

Interpelacja

(nr 1845)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie aktywizacji zawodowej

osób niepełnosprawnych

ne stanowią grupę bezrobotnych, która ze względu

na różnego rodzaju bariery społeczne ma bardzo duże

problemy w znalezieniu zatrudnienia.

Należy zazna-

czyć, iż podjęcie pracy zawodowej przez takie osoby

nie tylko poprawia ich sytuację ﬁnansową,alejest

dla nich swoistą terapią – niezwykle korzystnie wpły-

wa na ich kondycję psychiczną oraz podnosi poczucie

ich wartości.

W Polsce większość osób niepełno-

sprawnych jest bierna zawodowo, a wskaźnik ich za-

trudnienia w kraju jest jednym z najniższych w Eu-

ropie.

Jak wynika z badań rynku pracy, w opinii

społecznej wciąż zdarzają się krzywdzące przekona-

nia, iż niepełnosprawni nie są dobrymi pracownika-

mi, a pracodawcy obawiają się konieczności zapew-

nienia takim osobom dodatkowych udogodnień lub

świadczeń, których nie musieliby płacić, zatrudniając

osoby w pełni sprawne.

Mając na uwadze wyżej opisany problem, zwra-

wiedź na poniższe pytania:

1.

Jakie działania mające na celu aktywizację

zawodową osób niepełnoprawnych podejmuje mini-

sterstwo?

Uprzejmie proszę o podanie wskaźnika

efektywności podejmowanych działań.

2.

Z jakich instrumentów rynku pracy mogą ko-

rzystać osoby niepełnosprawne?

3.

Jakie działania mające na celu przeciwdziała-

nie dyskryminacji osób niepełnosprawnych na rynku

pracy podejmuje ministerstwo?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Interpelacja

(nr 1846)

do ministra zdrowia

w sprawie kwaliﬁkacji

ratowników medycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 10 usta-

zawód ratownika medycznego może wykonywać oso-

ba, która m.in.:

cja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europej-

skiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA),

— posiada kwaliﬁkacjedowykonywaniazawodu

ratownika medycznego nabyte w państwie członkow-

skim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwie członkowskim EFTA.

Oznacza to, że w Polsce wykonują zawód ratow-

nika medycznego zarówno absolwenci polskich uczel-

ni, jak i zagranicznych.

Tymczasem absolwenci na-

szych uczelni nie mogą wykonywać tego zawodu za gra-

nicą, jeśli legitymują się dyplomem uzyskanym w Pol-

sce.

Nasze dyplomy nie są akceptowane w państwach

Unii Europejskiej ani poza jej granicami i – aby pod-

jąć zatrudnienie w swoim zawodzie za granicą – kwa-

liﬁkowaniratownicymedycznimusząnanowoprze-

chodzić odpowiednie kursy i szkolenia na zasadach

określonych przez dane państwo.

nisterstwo Zdrowia zamierza podjąć działania, aby

zmienić tę niekorzystną sytuację ratowników me-

dycznych i tym samym umożliwić im pracę za grani-

cą na podstawie dyplomów polskich uczelni?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 1 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1847)

do ministra zdrowia

w sprawie znacznego wzrostu cen leków

Alzheimera i Parkinsona

Szanowny Panie Ministrze!

Nowe zasady refun-

dacji spowodowały znaczny wzrost cen wielu leków.

Przykrym tego przykładem jest wzrost ceny leku o na-

zwie Exelon najczęściej stosowanego przy leczeniu

objawowym łagodnej do średnio zaawansowanej po-

staci otępienia typu alzheimerowskiego.

Z informacji przekazanych do biura poselskiego

przez pacjentów wynika, że lek ten nie posiada za-

miennika, a jego cena za miesięczną kurację ze wzglę-

du na nowe zasady refundacji wzrosła aż trzykrotnie

(z 80 zł w grudniu zeszłego roku do 250 zł obecnie).

Exelon, zdaniem zainteresowanych, jest istotnym

elementem przy leczeniu różnego rodzaju otępień

umysłowych, wpływa na poprawę pamięci u chorych,

ich zdolność do koncentracji, a także na niektóre ob-

jawy behawioralne, np. agresję.

Problem wzrostu cen

tego leku dotyczy kilkuset tysięcy chorych.

Podobnie niekorzystna sytuacja dotyczy osób do-

tkniętych chorobą Parkinsona.

Jak sygnalizują pa-

64

cjenci, podstawowe leki dotychczas używane stały się

dla nich nieosiągalne cenowo.

Dotyczy to m.in. leków

o nazwie Madopar oraz Requip, których cena wzrosła

o ponad 300%.

W Polsce tylko z powodu otępienia cierpi ponad 400

ra.

Zdaniem specjalistów liczba chorych na ww. cho-

roby w najbliższych latach gwałtownie wzrośnie.

Ze względu na społeczną oraz moralną wagę pro-

blemu proszę Pana Ministra o odpowiedź na nastę-

1.

Czy Pan Minister dostrzega ten problem i jak

zamierza go rozwiązać?

2.

Czy i kiedy przywrócona zostanie dostępność

tanich leków, dotychczas powszechnie stosowanych

przy leczeniu choroby Parkinsona i Alzheimera?

3.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania,

których efektem będzie zwiększenie dostępności spe-

cjalistycznej opieki instytucjonalnej, coraz częściej

niezbędnej ze względu na stan zdrowia pacjentów,

jak i możliwości opiekuńcze wielu rodzin?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1848)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przygotowywanych zmian

w obecnym systemie kształcenia zawodowego

Szanowna Pani Minister!

W celu poprawy jakości

kształcenia zawodowego w czerwcu 2008 r. minister

edukacji narodowej powołał Zespół opiniodawczo-do-

radczy ds. kształcenia zawodowego, w skład którego

weszli przedstawiciele kilku ministrów, organizacji

pracodawców, w tym Związku Rzemiosła Polskiego,

organizacji branżowych, przedstawiciele związków

zawodowych oraz środowisk samorządowych i oświa-

towych.

Dla potrzeb tego zespołu Związek Rzemiosła

Polskiego przygotował opracowanie dotyczące „Sku-

tecznych mechanizmów zachęcających pracodawców

do włączenia się w proces planowania, realizacji i wa-

lidacji kwaliﬁkacjizawodowych”,zuwzględnieniem

problemów przygotowania zawodowego młodocia-

nych pracowników.

Z informacji, które do mnie docierają ze środowi-

ska rzemieślniczego, wynika, że nie jest ono w pełni

zadowolone z wyników prac tego zespołu.

W związku

1.

Które postulaty zawarte w opracowaniu przy-

gotowanym przez Związek Rzemiosła Polskiego zo-

stały uwzględnione w końcowym projekcie moderni-

zacji kształcenia zawodowego?

2.

Jaki jest efekt konsultacji przeprowadzonych

w tej sprawie ze środowiskami, które funkcjonują

w szeroko rozumianym obszarze kształcenia zawo-

dowego?

3.

Kiedy można się spodziewać zmian w obecnym

systemie kształcenia zawodowego?

Wdzięczny będę Pani Minister za udzielenie od-

powiedzi na ww. pytania.

Z poważaniem

Wejherowo, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1849)

do ministra pracy i polityki społecznej

dla woj. warmińsko-mazurskiego

środków ﬁnansowych na funkcjonowanie

Warmińsko-Mazurskiego Ośrodka

Adopcyjnego w Olsztynie

z dwiema ﬁliami w Ełku i Elblągu

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę poruszyć te-

mat dotyczący podziału środków dla samorządów

województw, w tym wysokości dotacji przeznaczonej

dla województwa warmińsko-mazurskiego, na reali-

zację przysposobienia, zgodnie z zapisami ustawy

Przyjęta w czerwcu przez Sejm ubiegłej kadencji

ustawa miała za zadanie: dobro dzieci, ich szczególną

ochronę, zrozumienie oraz harmonijny rozwój, po-

nadto dobro rodziny – podstawowej komórki społecz-

nej i naturalnego środowiska rozwoju.

W rzeczywistości, by móc spełnić te wszystkie po-

stulaty, potrzebne są niezbędne środki dla istnienia

ośrodków.

Przyznana dla regionu kwota 283 tys. zł

na I półrocze 2012 r. nie daje możliwości funkcjono-

wania Warmińsko-Mazurskiego Ośrodka Adopcyjne-

go w Olsztynie, a tym samym dwóch ﬁlii:wElblągu

i Ełku, powołanych uchwałą Sejmiku Województwa

Warmińsko-Mazurskiego.

Faktem jest też, że część województw otrzymała

na pierwsze półrocze nawet powyżej 60% zgłoszone-

go zapotrzebowania, w sytuacji gdy województwu

warmińsko-mazurskiemu przekazano jedynie 23,3%

wnioskowanych środków.

Niezadowolenie samorzą-

dów wynika z faktu przekazywania kolejnych zadań

bez odpowiednich środków ﬁnansowychnajegore-

alizację.

Zwracam tutaj szczególną uwagę przede wszyst-

kim na skutki, jakie niesie ze sobą działanie ustawy

65

dla rodzin adopcyjnych w województwie warmińsko-

-mazurskim.

Przypomnę, że zgodnie z nową ustawą

1 stycznia 2012 r. dotychczasowe ośrodki adopcyjne

ulegają likwidacji, a za utworzenie nowych odpowia-

dają marszałkowie województw.

Zmiany związane

z likwidacją niepublicznych ośrodków i stworzeniem

jednej publicznej placówki w Olsztynie z oddziałami

w Ełku i Elblągu, podyktowane są nową ustawą

o wychowaniu i systemie pieczy zastępczej.

W jej zapisach znajdują się wytyczne, zgodnie

z którymi ośrodkami adopcyjnymi podległymi samo-

rządowi mogą być te, które w 2010 r. przeprowadziły

minimum 10 – w przypadku publicznych i 20 – w przy-

padku niepublicznych – procedur adopcyjnych.

W związku z tym, że warunki te spełnił tylko

ośrodek publiczny w Olsztynie, tylko on dostał samo-

rządowe wsparcie i pozwolenie na dalszą działalność.

I to on będzie musiał przejąć wszystkie dotychczaso-

we postępowania adopcyjne.

Budzi to poważny nie-

pokój środowiska rodzin adopcyjnych oczekujących

na adopcje, które obawiają się znacznego wydłużenia

czasu w oczekiwaniu na adopcję dziecka.

To bardzo

dotkliwy cios w samorządową politykę społeczną i ro-

dzinną.

1.

Jak zatem mają funkcjonować ﬁliewEłkuiEl-

blągu, skoro fundusze przyznane na prowadzenie

ośrodka są niewystarczające nawet dla Olsztyna?

Taki radykalizm prowadzi też do tego, że wiele ro-

dzin będzie musiało pokonywać duże odległości, aby

uczestniczyć w szkoleniach i innych procedurach

związanych z adopcją.

2.

Przyjęty algorytm podziału wskazuje na wyjąt-

kowo krzywdzące potraktowanie naszego regionu.

Zatem co zaważyło na przyjęciu tak kuriozalnego po-

działu?

3.

Czy ministerstwo zamierza podjąć działania

w celu zabezpieczenia dla województwa warmińsko-

-mazurskiego środków ﬁnansowych w niezbędnej

wysokości?

Przecież potrzeby naszego województwa

do prowadzenia procedur adopcyjnych są porówny-

walne z innymi regionami kraju.

Z poważaniem

Poseł Andrzej Orzechowski

Ełk, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1850)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nadużywania art. 36a ust. 13

i rozstrzygniętym konkursie

na okres krótszy niż 5 lat szkolnych

Wykonując mandat poselski spotykam się z zastrze-

żeniami osób bezpośrednio zainteresowanych, a tak-

że nauczycieli, rodziców i radnych, dotyczącymi nad-

używania przepisu art. 36a ust. 13 ustawy z dnia 7 wrze-

dzące szkoły i placówki oświatowe.

Aktualnie obowiązujące przepisy prawa oświato-

wego nie określają wprost kompetencji organu spra-

wującego nadzór pedagogiczny (kuratora oświaty)

przy powierzaniu funkcji dyrektora szkoły, ale regu-

lacje dotyczące sprawowania nadzoru pedagogiczne-

go zdeﬁniowanewart.33i34ustawyoświatowej

dają organowi nadzoru pedagogicznego co najmniej

podstawę do badania prawidłowości stosowania pra-

wa w tym zakresie.

Powinien tu mieć zwłaszcza za-

z którego wynika m.in., że organ sprawujący nadzór

pedagogiczny może polecić w drodze decyzji organowi

prowadzącemu usunięcie uchybień w wyznaczonym

terminie, jeżeli ma miejsce naruszenie przepisów

ustawy, albo powiadomić o tym niezwłocznie woje-

wodę (art. 34 ust. 5).

Zasadniczy problem przy stosowaniu przepisu

art. 36a ust. 13 polega na tym, że ustawa ani żaden

akt wykonawczy nie precyzuje, w jakich uzasadnio-

nych przypadkach po przeprowadzonym i rozstrzy-

gniętym konkursie można powierzyć stanowisko dy-

rektora szkoły lub placówki na okres krótszy niż

5 lat szkolnych.

Kryteria stosowane przy kwaliﬁko-

waniu takich uzasadnionych przypadków, chociaż

uznaniowe, nie mogą być jednak dowolne.

Muszą być

one w każdym przypadku w sposób czytelny sformu-

łowane, konkretnie uzasadnione i jawne.

z późn. zm.) – uprzejmie proszę Panią Minister o udzie-

1.

Czy minister edukacji narodowej i kuratorzy

oświaty prowadzą stosowne analizy dotyczące przed-

stawionego problemu i czy ten aspekt działalności

organów prowadzących jest przedmiotem zaintereso-

wania organów sprawujących nadzór pedagogiczny

i – w wyniku ich aktywności – wojewodów?

66

2.

Jakie sytuacje uznane przez organy samorządu

terytorialnego za uzasadnione przypadki zostały od-

notowane i zaakceptowane w latach 2007–2011 przez

kuratorów oświaty?

3.

Czy kuratorzy oświaty, wypełniając zadania

z zakresu nadzoru pedagogicznego i realizując poli-

tykę oświatową państwa na terenie poszczególnych

województw, stwierdzili przypadki powierzenia funk-

cji dyrektora szkoły lub placówki na okres krótszy

niż 5 lat bez właściwego i przekonującego uzasadnie-

nia?

Ilu i jakich szkół i placówek one dotyczyły?

4.

Ile decyzji w latach 2007–2011 (z wyodrębnie-

niem poszczególnych lat) o powierzeniu po przepro-

wadzonym i rozstrzygniętym konkursie funkcji dy-

5 lat szkolnych podjęły samorządy jako organy pro-

wadzące?

Których samorządów oraz których szkół

i placówek decyzje te dotyczyły?

5.

Jakie uzasadnione powody zadecydowały w la-

tach 2007–2011 o powierzeniu, po przeprowadzonym

i rozstrzygniętym konkursie, na okres krótszy niż

5 lat szkolnych funkcji dyrektorów poszczególnych

szkół, dla których organem prowadzącym są miasta

Białystok i Suwałki w woj. podlaskim?

Odpowiedź na powyższe pytania dotyczy nie tylko

konkretnych szkół i osób, ale ma również istotne zna-

czenie dla oceny prawidłowości stosowania przepisów

prawa oświatowego, a nawet oceny samych przepi-

sów.

Nie może być akceptacji dla dowolności decyzji

w sprawach, które mają duży wpływ na stabilność

i jakość funkcjonowania szkół i placówek oświato-

wych.

Jeżeli ustawową zasadą jest wyłanianie kan-

dydata na dyrektora szkoły lub placówki w drodze

konkursu i powierzanie jej na okres 5 lat, nie może

jednocześnie obok tego funkcjonować przepis, który

bez jakiejkolwiek realnej kontroli pozwala organom

prowadzącym omijać tę zasadę i powierzać wyłonio-

nym w drodze konkursu kandydatom funkcję dyrek-

tora szkoły na okres krótszy.

Prowadzi to do desta-

bilizacji pracy szkół i placówek, stwarza poczucie

tymczasowości nie tylko u dyrektora, któremu w taki

sposób zostało powierzone kierowanie szkołą, ale tak-

że u nauczycieli, pracowników szkoły, rodziców i uczniów.

Na podkreślenie zasługuje fakt, że dyrektor szkoły

nie jest w stanie zrealizować przedłożonej w trakcie

postępowania konkursowego koncepcji pracy szkoły

obliczonej na 5 lat szkolnych w okresie 1 roku bądź

2, 3 czy 4 lat, a przecież przed upływem okresu, na

który została powierzona mu funkcja dyrektora, bę-

dzie za to oceniany.

Jeżeli dojdziemy do wniosku, że

przepisy są prawidłowe, a budzi wątpliwości i zastrze-

żenia ich stosowanie, trzeba poddać ten obszar dzia-

łalności szkół i organów prowadzących skuteczniej-

szej kontroli, jeżeli natomiast uznamy, że same prze-

pisy są niewłaściwe, należy dążyć do ich zmiany.

Jako

uzyskać niezbędne dane, które pozwolą na rzetelną

ocenę tego problemu.

W zależności od tej oceny za-

mierzam podjąć odpowiednie działania w ramach

sprawowania mandatu poselskiego, łącznie z ewen-

tualną inicjatywą w zakresie zmiany stosownych

przepisów prawa oświatowego.

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Suwałki, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1851)

do ministra gospodarki

w sprawie zapowiadanej przez rząd

likwidacji znacznej części obwodowych

urzędów miar, w tym Obwodowego

Zgodnie z opracowanymi przez Ministerstwo Go-

spodarki założeniami do nowelizacji ustawy Prawo

o miarach planowana jest likwidacja znacznej części

funkcjonujących obecnie obwodowych urzędów miar.

Ma ona dotyczyć 35 obwodowych urzędów miar,

wskaźnik decydujący o likwidacji przyjęto kryterium

dochodowości na pracownika.

Dane, jakimi kierowa-

no się w procesie przygotowywania założeń, pocho-

dziły z roku 2009, co nie ma uzasadnienia z uwagi

na cykliczny charakter czynności metrologicznych.

Obwodowy Urząd Miar w Białymstoku jest jedy-

ną placówką tego typu funkcjonującą w wojewódz-

twie podlaskim.

Po jego likwidacji cała północno-

-wschodnia część naszego kraju pozbawiona byłaby

dostępu do usług metrologicznych oraz nadzoru me-

trologicznego nad użytkownikami przyrządów po-

miarowych.

W założeniach do zmiany powyższej ustawy przy-

jęto, że przyniesie ona oszczędności dla budżetu pań-

stwa w wysokości ok. 9 mln zł rocznie.

Nie sposób się

z tym zgodzić, gdyż analizy dyrektorów okręgowych

urzędów miar, związków zawodowych i przedsiębior-

ców przemawiają raczej za tym, iż likwidacja placó-

wek terenowych zwiększy koszty zarówno po stronie

budżetu państwa, jak i po stronie użytkowników

przyrządów pomiarowych, nie mówiąc już o kosztach

społecznych.

Szacuje się, że straty państwa mogą wy-

nosić ok. 7 mln zł.

Koszty poniesione przez użytkow-

ników przyrządów pomiarowych są trudne do precy-

zyjnego oszacowania, ale z pewnością będą one

znaczne i negatywnie wpłyną na ich kondycję ﬁnan-

sową.

Niepodważalne jest też to, iż Obwodowy Urząd

Miar w Białymstoku spełnia założenia o dochodowo-

ści na pracownika, które zostały przyjęte w projekcie

nowelizacji ustawy w nowelizacji ustawy.

Argumen-

tem przemawiającym za pozostawieniem Obwodowe-

go Urzędu Miar w Białymstoku jest również fakt

szerokiego spectrum usług metrologicznych, jakie

67

wykonuje ta placówka na terenie przez nią obsługi-

wanym.

Białostocki urząd legalizuje, wzorcuje i spraw-

dza średnio 14 tys. szt. przyrządów pomiarowych

rocznie i osiąga dochody w wysokości 1 111 480 zł.

Ponadto Obwodowy Urząd Miar w Białymstoku

świadczy usługi w zakresie metrologii dla ﬁrm,któ-

re wskutek planowanej likwidacji stracą do nich do-

stęp lub będzie on mocno utrudniony.

Warto też do-

dać, że w związku z likwidacją placówki znacząco

wzrosną koszty legalizacji przyrządów pomiarowych

z uwagi na wzrost kosztów dojazdu do najbliższego

obwodowego urzędu miar, który według założeń

znajdowałby się w Ostrołęce, a najbliższy okręgowy

urząd miar – w Warszawie.

Dla małych i średnich

dodatkowe koszty, które źle wpłyną na ich kondycję

ﬁnansową.

Proponowana likwidacja Obwodowego

Urzędu Miar w Białymstoku może doprowadzić do

upadku zakładów serwisowych i naprawiających

przyrządy pomiarowe, które działają na terenie wo-

jewództwa podlaskiego.

W propozycji nowelizacji ustawy nie wspomniano

o znacznym utrudnieniu w sprawowaniu kontroli

i nadzoru metrologicznego.

Z uwagi na likwidację

większości obwodowych urzędów miar kontrola stacji

benzynowych, przedsiębiorstw naprawiających i in-

stalujących tachografy, placówek handlowych i skle-

pów będzie utrudniona z powodu znacznych odległo-

ści, jakie będą musieli pokonywać kontrolerzy.

Utrud-

ni to nadzór i przyczyni się do wydłużenia czasu

oczekiwania na kontrolę danej placówki.

Zmiany ustawy przygotowane przez Ministerstwo

Gospodarki będą dodatkowym utrudnieniem dla

przedsiębiorców, których obowiązkiem jest legaliza-

cja przyrządów pomiarowych oraz dla urzędu, które-

go zadaniem jest kontrola i nadzór.

Brak tej kontroli

spowoduje wymierne straty z tytułu braku legalizacji

i nieprawidłowego działania przyrządów pomiaro-

wych.

Nie sposób nie zauważyć i nie podkreślić kosztów

społecznych likwidacji Obwodowego Urzędu Miar

w Białymstoku i innych jednostek metrologicznych

w kraju.

Z punktu widzenia konsumenta niewzorco-

wane i niekontrolowane przyrządy pomiarowe mogą

generować konkretne straty po stronie obywateli na-

bywających towary i usługi.

Przykładem mogą być

skutki używania dystrybutora paliw na stacji benzy-

nowej, którego nieprawidłowe wskazania przy braku

właściwej kontroli przepływomierza prowadzić mogą

do sytuacji, w której nabywca paliwa będzie płacił za

litr benzyny lub oleju napędowego, a w rzeczywisto-

ści tankował objętość o jakiś procent niższą.

Sprawowanie nadzoru metrologicznego należy do

zadań państwa, z realizacji którego musi się ono wy-

wiązywać.

Likwidacja dużej części obwodowych urzę-

dów miar w kraju utrudni wykonywanie tego zadania

oraz spowoduje obniżenie jego jakości i skuteczności.

1.

Czy wobec oczywistych argumentów przema-

wiających przeciwko proponowanym zmianom usta-

wy Prawo o miarach resort gospodarki i rząd wycofa

się z przyjętych błędnych i szkodliwych założeń do

przygotowywanego projektu?

2.

Czy przy ewentualnych zmianach organizacyj-

nych sieci urzędów miar w kraju zostanie utrzymany

Obwodowy Urząd Miar w Białymstoku lub też zosta-

nie utworzony Okręgowy Urząd Miar w Białymstoku

obsługujący obszar północno-wschodniej Polski (co

miałoby głębokie uzasadnienie)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

(nr 1852)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanej likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji, które

wości prowadzone są prace przygotowawcze w spra-

wie likwidacji niektórych sądów okręgowych, w tym

Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej.

Uprzejmie proszę

o informację, jakie kryteria uwzględniane są przy

opracowaniu tych planów.

Tego rodzaju procesy po-

winny być poprzedzone głęboką analizą, uzyskaniem

opinii środowisk i instytucji bezpośrednio związa-

nych z likwidowanym sądem oraz szeroką debatą

publiczną.

Uprzejmie zwracam uwagę, że Sąd Okręgowy w Biel-

sku-Białej charakteryzuje wysoka sprawność postę-

powań oraz brak spraw zaległych, pomimo znaczne-

go obciążenia sędziów.

Sąd Okręgowy w Bielsku-Bia-

łej jest sądem pełnowydziałowym (z wyjątkiem wy-

działu gospodarczego, który w ubiegłym roku został

przeniesiony do Katowic).

W strukturze sądu okrę-

gowego funkcjonuje także rodzinny ośrodek diagno-

styczno-konsultacyjny.

Sąd Okręgowy w Bielsku-Bia-

łej zatrudnia 40 wysoko wykwaliﬁkowanychsędziów

i 150 doświadczonych pracowników administracyj-

nych.

Do sądu okręgowego traﬁająodwołaniaodde-

cyzji ZUS wydawanych przez oddział ZUS w Bielsku-

-Białej.

Wszystko to przemawia za pozostawieniem

Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej w dotychczaso-

wym kształcie organizacyjnym.

Kiedy zostanie ujawniona informacja na temat

przewidzianych do likwidacji sądów okręgowych?

Kiedy zostaną ujawnione kryteria, według których

68

wytypowano sądy okręgowe do likwidacji?

Do jakich

podmiotów i środowisk Ministerstwo Sprawiedliwo-

ści wystąpiło z prośbą o opinię w tej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 3 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1853)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie pogłębiającego się

regresu edukacyjnego będącego wynikiem

Szanowna Pani Minister!

Z informacji medialnych

wynika, że od września br. wprowadzony będzie nowy

model kształcenia ponadgimnazjalnego.

Jego elemen-

tem będzie ograniczenie nauczania przedmiotów na

poziomie podstawowym.

Nauczanie historii zostanie

ograniczone o 90 godzin lekcyjnych, a języka polskiego

– o 60 godzin.

Według ocen pedagogów i dydaktyków

projektowana reforma zminimalizuje wiedzę ogólną

uczniów, utrudni funkcjonowanie w życiu społecz-

nym oraz ograniczy dostęp do dóbr kultury.

Autorzy reformy przyjmują błędne założenie, że

młody człowiek w wieku 15 lat jest przygotowany do

podjęcia decyzji o swojej przyszłej drodze rozwoju za-

wodowego.

Ani rozwój indywidualny, ani społeczny

nie pozwalają młodzieży w tym wieku na głębsze

rozpoznanie swoich predyspozycji oraz zaintereso-

wań naukowych i talentów zawodowych.

Wprowadzenie w życie tego rodzaju projektu ozna-

czać będzie znaczące pogorszenie ogólnego wykształ-

cenia młodego pokolenia oraz utratę pracy dla tysię-

cy wykwaliﬁkowanychnauczycieli.

Czy Pani Minister zamierza wprowadzać w życie

ten projekt przygotowany w okresie kierowania mi-

nisterstwem przez panią minister Katarzynę Hall?

Czy w ministerstwie edukacji przeprowadzono ana-

lizy skutków proponowanej reformy?

Czy założe-

nia projektu konsultowano ze związkami zawodo-

wymi, organizacjami pozarządowymi i środowiskami

edukacyjnymi?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

(nr 1854)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Spółka Gremi Media,

należąca do krakowskiego przedsiębiorcy, nabyła w lip-

cu ubiegłego roku spółkę Mecom Poland Holdings

SA, do której należało 51,01% udziałów spółki Pres-

spublica, wydawcy tytułów: „Rzeczpospolita” (sprze-

daż ok. 140 tys. egz.), „Uważam Rze” (sprzedaż ok.

130 tys.) oraz portali internetowych, w tym portalu

www.rp.pl. Uzgodniona cena wynosiła 80 mln zł.

Czy

za akcje, których właścicielem był Skarb Państwa, na-

bywca zapłacił całą kwotę w terminie?

Czy występował

o przesunięcie terminu zapłaty?

Jeśli tak, to czy taka

zgoda została mu udzielona?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 30 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1855)

do ministra zdrowia

w sprawie ograniczenia chorym

na gruźlicę dostępu do leków usuniętych

z listy leków refundowanych

Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdro-

wia chorzy na gruźlicę powinni przyjmować cztery

podstawowe leki.

Od 1 stycznia br. na nowej liście

leków refundowanych nie ma dwóch z nich, tj. izonia-

zydu i ethambutolu.

Usunięcie tego pierwszego jest

spowodowane zaprzestaniem produkcji przez Jelfę.

Lek ten występuje również w preparacie łączonym

z rifampicyną, ale – zgodnie z informacjami lekarzy

– nie może być podawany wszystkim chorym ze

względu na brak tolerancji u części pacjentów.

Ra-

tunkiem jest tylko zgoda Ministerstwa Zdrowia na

tzw. import docelowy, co niestety wydłuża proces le-

czenia.

Problem związany z ethambutolem dotyczy

stwierdzonej nierentowności produkcji leku.

Nowa

ustawa refundacyjna uniemożliwia złożenie do nego-

cjacji cenowych leku w cenie wyższej niż w 2011 r.

To

powoduje, że chorzy płacą od stycznia 2012 r. cenę

w pełnej wysokości, bez refundacji, tj. ok. 50 zł.

W Polsce rocznie notuje się ok. 8 tys. zachorowań,

bezpłatny dostęp do leczenia gruźlicy jest zatem spra-

wą niezwykle istotną.

Mając na uwadze dobro chorych oraz przedstawio-

ne powyżej informacje, zwracam się do Pana Mini-

69

1.

Czy ministerstwo jest w stanie skrócić czas trwa-

nia procedur niezbędnych, aby możliwe było sprowa-

dzenie leku w ramach tzw. importu docelowego, co

skróciłoby czas oczekiwania chorych na gruźlicę?

2.

Czy są już znane powody, dla których część pro-

ducentów leków nie złożyła aplikacji i jakie są ich

plany dotyczące ewentualnego wnioskowania o obję-

cie refundacją leków w przyszłości?

3.

Czy możliwe jest odstąpienie ministerstwa od

obowiązku złożenia przez producentów pełnej analizy

farmakoekonomicznej, co przyśpieszyłoby procedurę

wystąpienia o refundację?

Jakie są ewentualnego za-

grożenia związane z rezygnacją z tego warunku?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1856)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie planów likwidacji

Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu

Muzeum Górnośląskie w Bytomiu jest największą

instytucją muzealną funkcjonującą w województwie

śląskim.

Jego początki sięgają roku 1910, kiedy to gru-

pa miłośników miasta zawiązała Bytomskie Towarzy-

stwo Muzealno-Historyczne i korzystając z prywat-

nych kolekcji, pamiątek oraz miejskich archiwaliów,

utworzyła pierwsze lokalne muzeum, które w krótkim

czasie osiągnęło rangę placówki regionalnej.

Dzisiaj, po ponad 100 latach działalności, Mu-

zeum Górnośląskie jest bez wątpienia perłą na ślą-

skiej mapie kulturalnej.

Bogate zbiory, przekraczają-

ce już ponad półtora miliona obiektów, są największą

tego typu kolekcją w całym regionie.

Dzięki pomysło-

wości i zapałowi pracowników Muzeum Górnoślą-

skiego placówka ta może dzisiaj poszczycić się wielo-

ma cennymi obiektami.

Tak jest na przykład z kolek-

cją współczesnej sztuki polskiej, której powstanie

MGB zawdzięcza w głównej mierze wieloletniemu pra-

cownikowi muzeum, która w powszechnej opinii jest

jedną z najlepszych kolekcji, jakie znajdują się w pla-

cówkach muzealnych całego kraju.

W tym przeboga-

tym zbiorze znalazły się niemal wszystkie kierunki

i trendy, jakie zaistniały w polskiej sztuce w przecią-

gu ostatniego półwiecza.

Wśród twórców, których

działa podziwiać możemy w Bytomiu, są m.in.: Edward

Dwurnik, Leon Tarasewicz, Jerzy Nowosielski czy

Władysław Hasior.

Oczywiście kolekcja sztuki współczesnej nie jest

jedyną pozycją, jaką poszczycić się może bytomskie

muzeum.

Dział sztuki, który jest jedną z najważniej-

szych części Muzeum Górnośląskiego, to – obok sztu-

ki współczesnej – także galerie: malarstwa polskiego

(od końca XVIII wieku do czasów najnowszych), ma-

larstwa europejskiego (XVI–XX wiek), rysunku i gra-

ﬁkipolskiejczynowoczesnejrzeźbypolskiej.

Kolekcje

działu sztuki obejmują wiele dziedzin i mają bardzo

współczesność.

Także pozostałe działy: archeologii,

etnograﬁi,przyrody,historiiczyKresównależądo

znaczących i cieszących się uznaniem zbiorów.

Waż-

nym osiągnięciem jednego z nich – działu historii –

jest zainicjowanie i organizowanie ogólnopolskich

seminariów powstań śląskich i plebiscytu.

W ciągu

ostatnich dwudziestu lat zorganizowano, we współ-

pracy z wieloma wiodącymi instytucjami naukowy-

mi, 16 seminariów, publikując materiały posesyjne

w cyklu wydawnictw.

Muzeum Górnośląskie to nie tylko możliwość ob-

cowania ze sztuką najwyższych lotów, ale także dzia-

łalność edukacyjna.

Dzięki pozyskanym przez mu-

zeum środkom zewnętrznym gruntownie wyremon-

towano i przystosowano do tego typu działań muze-

alną świetlicę, w której niemal codziennie odbywają

się spotkania lub zajęcia, dzięki którym starsi i młod-

si bytomianie mają możność zdobywania w sposób

przystępny wiedzy o historii, kulturze czy sztuce.

Dział Edukacji MGB posiada szeroką ofertę lekcji

muzealnych, warsztatów i wykładów zarówno dla dzie-

ci, jak i dorosłych.

Na wszystkich wystawach stałych

oraz czasowych organizuje zajęcia połączone z warsz-

tatami plastycznymi.

Przedział wiekowy uczestni-

ków kształtuje się od przedszkola po liceum, a także

grupy studenckie.

Lekcje muzealne opracowane są tak,

nia w szkołach.

Na Galerii Malarstwa Polskiego oraz

Galerii Sztuki Współczesnej z oferty muzeum korzy-

stają już nawet czterolatki.

Warto również wspomnieć o wykładach z historii

sztuki, które przyciągają wielu miłośników szeroko

rozumianego życia artystycznego – wśród słuchaczy

spotkać można zarówno młodzież, jak i dość liczną

grupę słuchaczy uniwersytetu III wieku.

Dział od

ośmiu już lat organizuje także prestiżowy ogólnopol-

ski konkurs „Obraz a słowo” na literacki opis dzieła

malarskiego, który swoim patronatem objęła mini-

ster edukacji narodowej.

Tematem każdej edycji jest

obraz wybrany z Galerii Malarstwa Polskiego, znanej

i cenionej wystawy w całym kraju.

Kolejnym sukce-

sem pracowników działu jest dobrze już znany miesz-

kańcom Bytomia i sąsiadujących miast cykl sobot-

nich spotkań z wiedzą, podczas których młodzież ma

okazję wysłuchać ciekawej prelekcji pracowników

merytorycznych bytomskiego muzeum, a następnie

w tzw. pracowni aktywności twórczej wykonać nie-

zwykle ciekawe prace plastyczne (m. in. mozaiki, wi-

traże, egipskie sarkofagi).

Również tutaj można

wziąć udział w kursie nauki rysunku.

Jako jedyne muzeum w Polsce w 2010 r. dział edu-

kacji włączył się w ogólnoświatową imprezę i zorga-

70

nizował Międzynarodowy Dzień Księżyca – przepro-

wadzono wówczas wykłady, zajęcia plastyczne, quizy

oraz nocną obserwację księżyca.

Jest to kolejna już

i przyciągnęła wówczas zainteresowanych z wielu

odległych miejsc, m.in. z Łodzi i Wrocławia.

Projekty

opracowywane przez dział wielokrotnie uzyskiwały

akceptacje i fundusze na realizacje niezwykle cieka-

wych pomysłów edukacyjnych dla bytomskiej (i nie

tylko) młodzieży.

Na tle śląskich, a śmiało można

stwierdzić, że na tle placówek zajmujących się edu-

kacją kulturalną, Muzeum Górnośląskie wypraco-

wało sobie bardzo wysoką pozycję.

Dlatego też z niedowierzaniem mieszkańcy Byto-

mia przyjęli informacje o planach likwidacji Muzeum

Górnośląskiego i uczynienia z niego ﬁliipowstające-

go w Katowicach Muzeum Śląskiego.

Na łamach

miejskiego tygodnika „Życie Bytomskie” M. K. z Biu-

ra Prasowego Urzędu Marszałkowskiego Wojewódz-

twa Śląskiego zadeklarowała niedawno, iż połączenie

obu instytucji miałoby nastąpić już w przyszłym

roku.

Dyrektor bytomskiej placówki D. A. w wyda-

nym oświadczeniu napisał m.in.: Pragnę podkreślić,

iż największe na Górnym Śląsku muzeum bytomskie

(w sensie liczby posiadanych zbiorów) to jedyne w re-

gionie Muzeum Górnośląskie, nasz górnośląski Luwr.

Nasze zasoby są efektem troski o dziedzictwo kultu-

rowe oraz naturalne Górnego Śląska zarówno setek

pracowników (w minionym już stuleciu istnienia), jak

też – bez przesady – tysięcy mieszkańców naszego

regionu (w tym walczącego dziś o życie Bytomia –

w różnych okresach istniał kiedyś w muzeum dział

historii miasta).

Wszyscy oni widzieli sens w tworze-

niu i powiększaniu zasobów muzeum.

Podjęte przez marszałka województwa działania

są więc z punktu widzenia zarówno władz Bytomia,

dyrekcji muzeum, jak i mieszkańców działaniami

regionu.

Eliminacja sztuki wysokiej ze zubożałego

Bytomia – bo do tego sprowadzi się połączenie MGB

z MŚ – spowoduje dalszą degradację tego miasta

i trwale osłabi jego kulturalny potencjał.

Biorąc powyższe pod uwagę, uprzejmie proszę

twa śląskiego dotyczące likwidacji Muzeum Górno-

śląskiego w Bytomiu?

2.

Jaka jest opinia ministerstwa w przedstawionej

sprawie?

3.

Czy w związku z koniecznością wydania zgody

na połączenie obydwu placówek przez MKiDN roz-

waży Pan przeprowadzenie szerokich i przede wszyst-

kim merytorycznych konsultacji z wszystkimi zain-

teresowanymi sprawą podmiotami?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1857)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie nieuwzględnienia

w wysokości 40% podstawy jej wymiaru

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 23.01.2009 r.

Sejm VI kadencji przyjął ustawę (Dz. U. Nr 24, poz. 145),

która pozbawiła byłych funkcjonariuszy organów

bezpieczeństwa państwa przeważającej części emery-

tur wypracowanych zgodnie z postanowieniami usta-

funkcjonariuszy (…) oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53,

poz. 214, ze zm.).

W następstwie wdrożenia pierwsze-

go z przywołanych powyżej aktów prawnych (zwa-

nego dalej także ustawą zmieniającą) wskaźnik, we-

dług którego zostały naliczone zredukowane świad-

czenia emerytalne wspomnianych funkcjonariuszy

(niejednokrotnie – co pozwalam sobie tu zauważyć

– pozytywnie zweryﬁkowanychw1990r.iczęstobar-

dzo zasłużonych dla procesu transformacji ustrojowej

naszego kraju oraz dla demokratycznej Polski), wy-

organach.

Szanowny Panie Ministrze!

Ze względu na rażący

błąd w zakresie realizacji przez Zakład Emerytalno-

-Rentowy MSWiA kluczowego postanowienia ustawy

zmieniającej (pozostający w jaskrawej sprzeczności

z intencją parlamentu RP i oceną Trybunału Kon-

stytucyjnego), polegający na nieuwzględnianiu prawa

do emerytury policyjnej byłych funkcjonariuszy or-

ganów bezpieczeństwa państwa, które nabyli po 15 la-

niniejszym przypominam następujące fakty, które

dzenie dwu komisji sejmowych – Komisji Administra-

cji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Polityki Spo-

łecznej i Rodziny poświęcone poprawkom do projektu

— na posiedzeniu tym była głosowana poprawka

nr 3 do ustawy zmieniającej, zgłoszona przez posłów

Klubu Parlamentarnego PiS, zmierzająca – co zosta-

ło stwierdzone absolutnie jednoznacznie przez repre-

zentantkę tych posłów (poseł Barbarę Bartuś) – do

pozbawienia byłych funkcjonariuszy organów bezpie-

czeństwa państwa prawa do emerytury policyjnej,

— za odrzuceniem przedmiotowej poprawki gło -

sowało 30 posłów – członków dwu wspomnianych

komisji sejmowych, natomiast za jej wprowadzeniem

do projektu wyżej wymienionej ustawy – 21 posłów,

71

— w dniu 19.12.2008 r. w głosowaniu nr 29 prze -

prowadzonym na 32 posiedzeniu Sejmu, 266 posłów

oddało swoje głosy przeciw wprowadzeniu przed-

miotowej poprawki numer 3 do projektu ustawy zmie-

niającej, przy 159 głosach za poprawką tą się opo-

wiadających.

Przy sposobności przypominam, iż poprawka za-

warta w druku sejmowym nr 1352-A okazała się

w konkretnym przypadku – z niezrozumiałych przy-

czyn – zdecydowanie szersza od głosowanej w dniu

17.12.2008 r. przez dwie komisje sejmowe na posie-

dzeniu poświęconym poprawkom do ustawy zmienia-

jącej, na którym zarekomendowano Sejmowi odrzu-

cenie poprawki opatrzonej numerem 3.

Jej wersja

zamieszczona w druku sejmowym nr 1352-A postulo-

wała mianowicie usunięcie z ustawy o zaopatrzeniu

– obok prawa do emerytury policyjnej byłych funk-

wy jej wymiaru, kwestię rekomendacji czego (wyłą-

cznie) członkowie połączonych komisji głosowali

w przypadku poprawki numer 3 – także możliwości

wzrostu świadczeń emerytalnych następującego w re-

zultacie uwzględniania, przy ich naliczaniu, okresów

składkowych i nieskładkowych, określonych, wraz

z tym prawem, w art. 15 ust. 1 tejże ustawy, zmie-

rzając ponadto do zmniejszenia rocznego wskaźnika

wzrostu emerytury za lata służby i okresów z nią

równorzędnych, o których mowa w art. 13 wymienio-

nego ostatnio aktu prawnego.

Należy dodać, że proto-

kół dokumentujący przebieg wzmiankowanego posie-

dzenia wspomnianych komisji został zamieszczony

Liczne obowiązki służbowe nie pozwoliły najpraw-

dopodobniej Panu Ministrowi na śledzenie biegu

nale Konstytucyjnym w dniach 13.01 i 24.02.2010 r.

sędziowie TK, rozpatrując wniosek grupy posłów,

wydali orzeczenie – przy 5 zdaniach odrębnych – że

badana ustawa jest zgodna z Konstytucją.

Jednakże

– co należy tu podkreślić – wyrok taki zapadł przy

przeświadczeniu składu orzekającego, że ustawa ta

pozostawiła funkcjonariuszom organów bezpieczeń-

stwa państwa prawo do 40% podstawy wymiaru eme-

rytury po 15 latach służby.

Takie przeświadczenie

sędziów Trybunału Konstytucyjnego wynika przede

wszystkim z uzasadnienia przedmiotowego wyroku,

gdzie znajdują się następujące, niezwykle ważne

w obecnej sytuacji sformułowania – cytuję:

1) „Przechodząc do rozpatrzenia zarzutu nad-

miernej ingerencji w prawo do zabezpieczenia spo-

łecznego, Trybunał Konstytucyjny ustalił, że ustawo-

dawca obniżył sposób naliczania podstawy wymiaru

emerytury (…) funkcjonariuszy organów bezpie-

czeństwa Polski Ludowej, którzy pozostawali w służ-

ny rok” – może oznaczać w tym przypadku jedynie

każdy kolejny (…)” musi następować, zgodnie z lo -

gicznym rozbiorem zdania, właśnie po roku 15., lecz

także dlatego, iż wskaźnik 2,6%, stanowiący tu swo-

isty punkt wyjścia, może wchodzić w grę dopiero po

tymże roku – podkreślenie moje);

2) „Trybunał jednocześnie stwierdza, że ustawo-

dawca utrzymał na dotychczasowych zasadach (…)

służby” („ utrzymał na dotychczasowych zasadach”

oznaczać może tylko – bez najmniejszych wątpliwości

zmienił, czyli że pozostawił relację 15 lat służby =

kreślenie moje);

3) „Trybunał Konstytucyjny dostrzega również,

że ustawodawca, obniżając podstawę wymiaru eme-

rytury funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa

państwa służących w latach 1944–1990, przewidział

tawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

(art. 15b ust. 2)” (zawarty w ustawie zmieniającej

nakaz odpowiedniego stosowania art. 15 powołanej

tu ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oznacza m.in.

że organ emerytalny powinien bezwzględnie brać pod

świadczeń, treść art. 15 ust. 1 tej ustawy, w którym

to przepisie znajduje się następujący zapis: „Art. 15.1.

Emerytura dla funkcjonariusza, który pozostawał

kreślenie moje).

W dniu 13.01.2010 r. sędzia Trybunału Konstytu-

cyjnego i zarazem wybitna specjalistka z zakresu pra-

wa pracy i ubezpieczeń społecznych – prof. dr hab.

Teresa Liszcz – przedstawiła na sali TK, przy aproba-

cie pozostałych 13 członków składu orzekającego

ną dotyczącą potraktowania przez ustawę zmieniają-

cą kwestii: 15 lat służby a prawo funkcjonariuszy or-

ganów bezpieczeństwa państwa do 40% podstawy

wymiaru emerytury.

W wykładni tej, zawartej w przy-

toczonych poniżej fragmentach stenogramu wypowie-

dzi wyżej wymienionej, podkreśliła ona, iż – cytuję:

1) „Art. 15b w tej zaskarżonej ustawie w swoim

ust. 2 stanowi wyraźnie: Przepisy art. 14 i 15 stosu-

je się odpowiednio.

A przepis art. 15 stanowi: Eme-

rytura dla funkcjonariusza, który pozostawał w służ-

stawy jej wymiaru za 15 lat służby – to zostaje”.

2) „(…) nie jest to zbyt elegancko, przejrzyście na -

pisane, ale tego się nie da inaczej rozumieć.

Zostaje

3) „Czyli został zmniejszony tylko ten jeden prze-

licznik dotyczący okresów służby powyżej 15 lat –

40%”.

„Dla mnie była oczywista taka wykładnia, jaką

tu przedstawiłam.”

72

Przedstawiając Panu Ministrowi powyższy stan

rzeczy, w załączeniu przedkładam, jako swego rodza-

ju materiał pomocniczy (a może raczej poglądowy)

broszurę opracowaną przez zespoły prawne Stowarzy-

szenia Emerytów i Rencistów Policyjnych oraz Związ-

ku Byłych Funkcjonariuszy Służb Ochrony Państwa

zatytułowaną: „Dokumenty poświadczające prawo

funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa państwa

15 latach służby”, zwracając się zarazem do Pana

o wyjaśnienie, z jakiego powodu podległy Panu Za-

kład Emerytalno-Rentowy MSWiA nie uwzględnia,

wbrew woli parlamentu, przy ponownym ustalaniu

wysokości świadczeń emerytalnych byłym fun-

kcjonariuszom objętym ustawą zmieniającą, ich pra-

Z poważaniem

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1858)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie konsultacji społecznych projektów

rozporządzeń wykonawczych MEN

do ustawy o systemie oświaty

Szanowna Pani Minister!

Bardzo ważnym punk-

tem tworzenia nowych regulacji prawnych w zakre-

sie edukacji jest dialog z partnerami społecznymi.

Na

podstawie konsultacji w wojewódzkich komisjach

dialogu społecznego minister edukacji narodowej

może zapoznać się ze stanowiskiem osób stosujących

na co dzień wprowadzone przepisy prawa.

W 2011 r. dokonano nowelizacji ustawy o systemie

oświaty.

Wraz z nowymi regulacjami ustawowymi

rozpoczęto prace nad projektami aktów wykonaw-

czych do powyższej ustawy.

Na szczeblach wojewódz-

kich odbywają się obecnie konsultacje w sprawie

przyszłych rozporządzeń.

Część podmiotów biorących aktywny udział w dia-

logu społecznym wyraża swój sprzeciw wobec trybu

i sposobu przeprowadzenia tych konsultacji.

Ich nie-

pokój budzi nieuwzględnienie argumentów przedsta-

wionych przez zainteresowane tym procesem pod-

mioty społeczne.

Szczególną uwagę zwracają oni na kontrowersyj-

ne kwestie dotyczące m.in. skrócenia czasu praktycz-

nej nauki zawodu oraz na nowe podstawy programo-

we kształcenia w zawodach.

Partnerzy społeczni jed-

noznacznie wskazują, iż nowe rozwiązania wpłyną

negatywnie na jakość kształcenia zawodowego, a tak-

że osłabią pozycję absolwentów szkół zawodowych na

rynku pracy.

znane są Pani opinie kierowane przez wojewódzkie

komisje dialogu społecznego, a także w jakim zakre-

sie należy się spodziewać uwzględnienia zgłaszanych

postulatów w procesie przygotowywania ostateczne-

go kształtu przedmiotowych rozporządzeń?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 3 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1859)

do ministra skarbu państwa

spółek Skarbu Państwa na przykładzie

Siarkopolu SA w Grzybowie

Szanowny Panie Ministrze!

Na moje ręce wpłynął

protest załogi Kopalni i Zakładów Chemicznych Siar-

ki Siarkopol SA w Grzybowie w związku z opubliko-

waniem w dniu 13 stycznia 2012 r. przez ministra

skarbu państwa zaproszenia do negocjacji w sprawie

nabycia akcji ww. spółki, wyrażający zdecydowany

sprzeciw wobec prywatyzacji spółki.

Załoga uważa, że w obecnej sytuacji ekonomiczno-

-gospodarczej sprzedaż pakietu 85% akcji, których

właścicielem jest Skarb Państwa, jest wielkim błę-

dem ze względu na fakt, iż dobrze prosperująca spół-

ka zapewni o wiele większe korzyści w długoletniej

perspektywie gospodarczej niż jednorazowy dochód

budżetowy.

Firma jest motorem gospodarczym regio-

nu staszowskiego, dając zatrudnienie dla około 1000

rodzin, i źródłem aktywności gospodarczej dla han-

dlu, usług i kilkudziesięciu ﬁrmtegoregionu.

Obec-

nie spółka znajduje się w doskonałej kondycji ﬁnan-

sowej, generuje duży zysk, a więc stać ją na wszystkie

inwestycje niezbędne dla dalszego jej rozwoju.

Kopalnie i Zakłady Chemiczne Siarki Siarkopol

w Grzybowie powstały w 1966 r. jako pierwsza kopal-

nia siarki w Polsce i Europie, gdzie podjęto eksplo-

atację złóż siarki metodą otworową.

W latach 80.

Pol-

ska była jednym z największych eksporterów siarki

na świecie.

W roku 1983, w celu przedłużenia działal-

ności ﬁrmy,rozpoczętobudowęKopalniSiarkiOsiek.

Pomimo rządowego „priorytetu” budowy, całą inwe-

stycję ﬁnansowanoześrodkówwłasnychprzedsię-

biorstwa.

W końcowej fazie, aby dokończyć budowę,

załoga wykazała się wielkim poświęceniem, rezygnu-

jąc z części wypłat i premii.

Kopalnia rozpoczęła pro-

dukcję w 1993 r.

W późniejszych latach branża ko-

palnictwa siarki została poddana bardzo głębokiej

dekoniunkturze cenowej.

Tego trudnego okresu nie

73

wytrzymały inne funkcjonujące kopalnie, ogłaszając

upadłość bądź likwidację.

Siarkopol Grzybów prze-

prowadził w tym okresie głęboką restrukturyzację,

koszty ograniczono do minimum, przeprowadzono

trzykrotne dotkliwe zwolnienia grupowe.

Pracowni-

cy znowu wykazali, jak bardzo zależy im na ﬁrmie.

Dla ratowania miejsc pracy zrezygnowano z części

wynagrodzeń wynikających z Karty Górnika i zakła-

dowego układu zbiorowego pracy.

Poświęcenie przy-

niosło znakomity efekt.

Dzięki temu przedsiębior-

stwo aktualnie jest jedyną ﬁrmąwkrajuinaświecie,

która prowadzi kopalniane wydobycie siarki.

Załoga wyraża obawę przed ewentualnym przeję-

ciem spółki przez prywatny kapitał nastawiony na

szybki zysk i zwrot poniesionych kosztów, a co za tym

idzie, rabunkową eksploatację złóż górniczych.

Jako

przestrogę załoga wskazuje Kopalnię Siarki Basznia,

gdzie po rabunkowej eksploatacji pozostawiono zde-

gradowane tereny i skażone środowisko Skarbowi

Państwa i podatnikom.

W ostatnich latach nastąpił wzrost cen siarki.

Po-

zwoliło to na rozpoczęcie odtwarzania zamortyzowa-

nego parku maszynowego, remontu urządzeń oraz

odbudowanie infrastruktury socjalnej.

Ostatnie mie-

siące przyniosły kolejny wzrost cen naszych produk-

100 mln zł.

Zdecydowanie postawiono na rozwój.

Pod-

jęto szereg działań o charakterze techniczno-inwe-

stycyjnym, m.in. budowę nowoczesnej instalacji siar-

ki nierozpuszczalnej i pozyskanie nowych terenów

eksploatacyjnych.

Produkty Siarkopolu są podstawą

do produkcji nawozów sztucznych wytwarzanych

przez zakłady chemiczne w Policach, Puławach, Tar-

nowie i wiele innych.

Na bazie wyrobów ﬁrmyprodu-

kuje się szereg środków ochrony roślin.

Przejęcie

spółki przez obcy kapitał może doprowadzić do znacz-

nych podwyżek cen nawozów, a tym samym znacząco

pogorszyć sytuację w rolnictwie.

Uważam, podobnie jak załoga przedsiębiorstwa,

że w interesie Skarbu Państwa jest odstąpienie od

prywatyzacji spółki i wpisanie jej na listę spółek nie-

podlegających prywatyzacji.

Wobec tak zdecydowanych i niekorzystnych dla

ﬁrmydziałańzestronySkarbuPaństwawsytuacji,

wszystkie inwestycje, stawiam ponownie pytanie:

Jaki tak naprawdę jest cel tej prywatyzacji?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Lipiec

Kielce, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1860)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji Schroniska

dla Nieletnich w Łańcucie

W związku z otrzymanym apelem od przewodni-

czącego Rady Powiatu Łańcuckiego pana Stanisława

Panka pozwalam sobie poruszyć sprawę planowanej

od l lipca 2012 r. likwidacji Schroniska dla Nieletnich

w Łańcucie, które zostało wytypowane w projekcie

zarządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 5 stycz-

nia 2012 r. w sprawie zniesienia Schroniska dla Nie-

letnich w Łańcucie, Schroniska dla Nieletnich w Po-

biedziskich oraz Schroniska dla Nieletnich w War-

szawie-Okęciu.

Schronisko dla Nieletnich w Łańcucie jest jedyną

tego typu placówką w woj. podkarpackim oraz mało-

polskim.

Warto podkreślić bardzo dobrą współpracę

schroniska zwłaszcza w dziedzinie badań specjali-

stycznych oraz przeprowadzanych hospitalizacji wy-

chowanków w powiatowym Szpitalu im. św. Michała

Archanioła w Łańcucie na oddziałach psychiatrii dla

dzieci i młodzieży bez ponoszenia dodatkowych kosz-

tów związanych z transportem, tak jak to się dzieje

w innych placówkach w Polsce.

Schronisko w Łańcu-

gdzie zostały spełnione warunki do utworzenia gru-

py interwencyjnej dla wychowanków o najwyższym

stopniu demoralizacji, których izolacja wynika z za-

grożeń dla społeczeństwa.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za

utrzymaniem placówki w Łańcucie jest fakt, iż w cią-

gu ostatnich 5 lat z budżetu Ministerstwa Sprawie-

dliwości wydano ponad 1 mln zł na podwyższenie

standardów bezpieczeństwa.

Również lokalne samo-

rządy przyczyniły się do poprawy infrastruktury pu-

blicznej, z której korzystają wychowankowie schro-

niska, do której należą m.in. stadion sportowy, bo-

iska „Orlik”, korty tenisowe, kryta pływalnia, basen

otwarty.

Należy również wspomnieć o wysoko wy-

kwaliﬁkowanejkadrzespecjalistów,którzyzatrud-

nieni są w Schronisku dla Nieletnich w Łańcucie.

Wobec powyższego wnoszę o zapoznanie się z przed-

stawioną sprawą i udzielenie odpowiedzi na następu-

jące pytania:

1.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości dostrzega

przedstawiony powyżej problem?

2.

Czy decyzja ministerstwa o likwidacji placówki

w Łańcucie jest ostateczna?

3.

Czy istnieje możliwość utrzymania Schroniska

dla Nieletnich w Łańcucie?

Poseł Zbigniew Rynasiewicz

Leżajsk, dnia 7 lutego 2012 r.

74

Interpelacja

(nr 1861)

do ministra sprawiedliwości

W związku z interwencją grupy wałbrzyskich

emerytów, którzy przepracowali kilka lat we Francji

i otrzymują z tego tytułu emerytury, uprzejmie pro-

szę o zapoznanie się z problemem i odpowiedź na py-

tanie.

Osoby uprawnione do otrzymywania świadczeń

zagranicznych zobowiązane są do okresowego przed-

stawiania władzom danego państwa poświadczenia

pozostawania przy życiu.

Kwestię sporządzania tego

typu poświadczeń reguluje ustawa z dnia 14 lutego

W myśl i na mocy § l rozporządzenia do poświad-

czenia pozostawania przy życiu upoważnione zo-

stały organy samorządu terytorialnego i banki.

Jednakże w miejscowościach, w których znajdują

się kancelarie notarialne, dokonywanie takich po-

świadczeń należy do wyłącznej kompetencji nota-

riusza.

Zapis ten dyskryminuje mieszkańców więk-

szych miast, upoważnionych do otrzymywania

świadczeń zagranicznych, którzy muszą zapłacić za

sporządzenie poświadczenia przez notariusza.

Pro-

blem dotyczy w większości osób starszych, których

stan zdrowia nie pozwala na wizytę w kancelarii

notarialnej, dlatego do opłaty za notarialne po-

świadczenie muszą doliczyć koszty dojazdu nota-

riusza.

Władze lokalne, posiadając dostęp do bazy

danych zawierającej ewidencję ludności, mają moż-

liwość zweryﬁkowania zameldowania oraz po-

twierdzenia pozostawania osoby przy życiu.

Dlatego

powierzenie przez ministra sprawiedliwości, w dro-

dze rozporządzenia, dokonywania poświadczeń przez

władze samorządowe również w miejscowościach,

szłoby naprzeciw potrzebom społeczeństwa.

Należy

utrudnić codzienną pracę urzędom.

Rozwiązanie ma

świadczenia, nie ponosząc kosztów, oraz ujednolice-

nie zasad sporządzania poświadczeń bez względu na

miejsce zamieszkania.

Biorąc pod uwagę specyﬁkęprzytoczonegopro-

blemu, w tym poczucie dyskryminacji mieszkań-

ców większych miast, w których działają kancela-

rie notarialne, proszę odpowiedź na następujące

pytanie: Czy ministerstwo zamierza zrównać prawo

do dokonywania poświadczeń o pozostawaniu przy

życiu przez organy samorządowe bez względu

na funkcjonowanie kancelarii notarialnej w danej

miejscowości?

Z wyrazami szacunku

Wałbrzych, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1862)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planowanego cięcia deﬁcytu

kosztem samorządów

Szanowny Panie Ministrze!

Samorządowcy od

dłuższego czasu wyrażają zaniepokojenie informa-

cjami o planach resortu ﬁnansówpolegającychna

ograniczeniu deﬁcytówsamorządów.

Jeśli resort ﬁnansów, walcząc z zadłużeniem

sektora publicznego, nałoży kolejne ograniczenie na

ﬁnansesamorządówterytorialnych,towydatkima-

jątkowe gmin, powiatów i województw mogą zmaleć

aż o 5,1 mld zł.

Paradoksalnie na wprowadzeniu takich restryk-

cji najbardziej ucierpią samorządy terytorialne Pol-

ski wschodniej, które już obecnie dzieli ogromny dy-

stans od zamożniejszych regionów.

Kolejne ograni-

czenie deﬁcytu utrudni lub też wręcz uniemożliwi

ubieganie się tych samorządów o fundusze unijne oraz

zaprzeczy idei programu operacyjnego dla Polski

wschodniej, bowiem znaczną część ich dzisiejszego de-

ﬁcytustanowiązabezpieczeniakwotniezbędnych

do realizacji inwestycji koniecznych dla wyrówny-

wania dystansu, jaki dzieli regiony wschodniej

Polski od wysoko rozwiniętych regionów Polski cen-

tralnej i zachodniej.

Głównym efektem takiego roz-

wiązania będzie drastyczne ograniczenie wydat-

ków inwestycyjnych i modernizacyjnych na terenach

Polski wschodniej, co spowoduje dalsze pogłębienie się

dysproporcji w rozwoju i poziomie życia poszczegól-

nych regionów kraju.

Jest to zatem działanie sprzecz-

ne z wielokrotnie deklarowaną polityką zrównoważo-

nego rozwoju.

1.

Czy ministerstwo zna sygnalizowany problem?

2.

Czy nałożenie na samorządy kolejnych ograniczeń

deﬁcytuniepogłębidysproporcjirozwojowychiniepo-

gorszy sytuacji biednych regionów Polski wschodniej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 9 stycznia 2012 r.

75

Interpelacja

(nr 1863)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zamiaru likwidacji

Rejonu Energetycznego w Biłgoraju

Szanowny Panie Ministrze!

W piśmie skierowanym

do mojego biura poselskiego pracownicy Rejonu Ener-

getycznego w Biłgoraju stanowczo sprzeciwiają się dzia-

łaniom Zarządu PGE Dystrybucja SA w Lublinie po-

legającym na likwidacji rejonu Biłgoraj, zmniejsze-

niu zakresu działalności, uszczupleniu liczby posterun-

ków energetycznych oraz redukcji etatów.

W obecnej strukturze organizacyjnej funkcjonuje

rejon energetyczny oraz pięć posterunków: Żółkiewka,

Józefów, Frampol, Biłgoraj i Tarnogród, które obsłu-

gują odbiorców z 17 gmin.

Jak twierdzą pracownicy,

pozwala to na szybkie reagowanie na wszelkie awarie

i nieprawidłowości w działaniu sieci elektroenerge-

tycznej, jak również pewność zasilania w energię.

Po konsolidacji rejonów energetycznych jednost-

ka w Biłgoraju zostanie zlikwidowana, zostaną tyl-

ko trzy posterunki energetyczne, które zdaniem

pracowników spowodują znaczne utrudnienia dla

klientów w dostępie do odległych jednostek, zwięk-

szy to czasochłonność usuwania i likwidowania

awarii.

Wzrosną koszty obsługi odbiorców oraz kosz-

ty napraw i prac eksploatacyjnych.

Planowane wprowadzenie zmian podważa dotych-

czasowy dorobek, jaki udało się wypracować na prze-

strzeni 45 lat istnienia RE Biłgoraj, i budzi wśród

pracowników uzasadnione obawy o utrzymanie miejsc

pracy.

townej zmiany w strukturze organizacyjnej spółki?

2.

Czy spółka przeprowadziła analizy prawne

i ekonomiczne uzasadniające zlikwidowanie rejonu

Biłgoraj?

3.

Czy obecni pracownicy likwidowanych jedno-

stek będą mieli gwarantowane zatrudnienie w nowej

strukturze spółki?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1864)

do ministra zdrowia

w sprawie proﬁlaktyki raka piersi u kobiet

w wieku 25–49 lat

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim okresie

do mojego biura poselskiego zgłosiły się kobiety sy-

gnalizując problem braku proﬁlaktycznych badań

piersi dla kobiet po 25. roku życia.

Rak piersi jest najczęściej występującym nowo-

tworem złośliwym u kobiet.

Stanowi ok. 20% wszyst-

kich zachorowań na nowotwory złośliwe u Polek.

Do-

tychczas realizowany program bezpłatnych badań

mammograﬁcznychskierowanyjestdokobietwwie-

nie wykonywały badania w ramach proﬁlaktykizdro-

wotnej lub otrzymały w ramach jego realizacji pisem-

ne wskazania do wykonania ponownego badania po

Rak gruczołu piersiowego jest nowotworem o dłu-

giej fazie przedklinicznej, objawia się po latach uta-

jonego wzrostu.

Dlatego najwięcej zachorowań notu-

je się u pacjentek po 50. roku życia.

Problem dotyczy

jednak wszystkich kobiet po 25. roku życia, które nie

są objęte żadnym programem, a tylko proﬁlaktykai

wczesne wykrycie choroby pozwolą na całkowite wy-

leczenie.

Nie każdą kobietę stać na badania mammo-

graﬁczne,dlategoteżtylkobezpłatneisystematycz-

ne badania piersi w wielu przypadkach mogą urato-

wać życie.

problem braku bezpłatnych badań proﬁlaktycznych

dla kobiet po 25. roku życia?

2.

Czy ministerstwo rozważy możliwość opra-

cowania i wprowadzenia programu bezpłatnych ba-

dań mammograficznych dla kobiet po 25. roku życia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1865)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

grup producenckich

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 15 wrze-

śnia 2000 r. o grupach producentów rolnych usta-

76

nowiła ramy prawne w zakresie organizowania

się rolników w grupy producentów oraz ogólne wa-

runki ich funkcjonowania i udzielania im pomocy

ﬁnansowejześrodkówpublicznych.

Grupą producentów rolnych nazywamy podmiot

gospodarczy skupiający rolników w celu wspólnej

sprzedaży produktów rolnych wytworzonych w go-

spodarstwach członków grupy.

W mojej interpelacji pragnę zwrócić uwagę na

funkcjonowanie grup producenckich w branży owo-

cowo-warzywnej.

Grupy te otrzymywaną pomoc ﬁnansowąpowin-

ny przeznaczać głównie na inwestycje związane z upra-

wą, zbiorem oraz przechowywaniem do sprzedaży

owoców i warzyw w stanie świeżym.

Zdarza się natomiast, że uzyskiwane środki ﬁ-

nansowe przez te grupy wykorzystywane są nie tak,

jak zakłada ustawodawca.

Zamiast przechowalni do przechowywania i ma-

gazynowania owoców i warzyw budowane są obiekty,

które w istocie są zamrażalniami, ponieważ posiada-

ją grube ściany, podgrzewane podłogi oraz ponadwy-

miarowe urządzenia chłodnicze pozwalające na uru-

chomienie w bardzo krótkim czasie komór mroźnych

o temperaturze -22°C.

Tak powstałe obiekty są zakładami przetwórczy-

mi różniącymi się od istniejących tylko tym, że do ich

budowy nie zostały zaangażowane środki ﬁnansowe

współwłaścicieli oraz funkcjonują według zasad zde-

cydowanie bardziej korzystnych niż istniejące zakła-

dy.

Dotyczy to np. zwolnień z podatku od nierucho-

mości, a także podatku dochodowego.

Jak podkreślają w swoim stanowisku członkowie

Stowarzyszenia Przetwórców Owoców i Warzyw, pro-

wadzi do niezdrowej i wyniszczającej konkurencji

zarówno na rynku skupu owoców i warzyw, jak też

w sprzedaży gotowych wyrobów na eksport.

Nie kwestionując zasadności istnienia grup pro-

ducenckich, należałoby według stowarzyszenia prze-

twórców dokonać wnikliwej analizy, czy zrealizowa-

ne inwestycje oraz będące w stadium realizacji lub

planowane do realizacji spełniają funkcje wynikające

z ustawy zacytowanej na wstępie.

Szanowny Panie Ministrze!

Brak wnikliwej kon-

troli oceny realizacji inwestycji, gdzie ma miejsce

nadinterpretacja obowiązujących przepisów, może

istniejących dobrze zorganizowanych i wyposażonych

zakładów zajmujących się mrożeniem owoców i wa-

rzyw.

Spowoduje to utratę wielu tysięcy miejsc pracy

i inne wymierne ujemne skutki, jak np. wpływy do

budżetu państwa.

Pytania moje kieruję do ministra rolnictwa i roz-

woju wsi, instytucji zarządzającej Programem Roz-

woju Obszarów Wiejskich.

1.

Czy ministerstwu znany jest zasygnalizowany

problem?

2.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo,

aby wyjaśnić zaistniałą sytuację oraz zapewnić na

przyszłość harmonijną współpracę na rynku owoców

i warzyw pomiędzy grupami producentami a zakła-

dami zajmującymi się ich mrożeniem?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

(nr 1866)

do prezesa Rady Ministrów

delegatur Skarbu Państwa

Państwa zaniepokojeni planami likwidacji ich dele-

gatur od 1 maja 2012 r.

Planami likwidacji objęte są

delegatury w następujących miastach: Białystok,

Ciechanów, Gdańsk, Katowice, Kielce, Kraków, Lu-

blin, Łódź, Poznań, Rzeszów, Szczecin, Toruń, Wro-

cław.

Projekt ustawy o likwidacji delegatur terenowych

zmianie niektórych ustaw jest uznaniowy i nie zawie-

ra kompleksowej analizy następstw zarówno w ob-

szarze ﬁnansowym,jakiorganizacyjnym.

Według pracowników delegatur Skarbu Państwa

przeznaczonych do likwidacji poziom oszczędności

nie został skalkulowany z uwzględnieniem wzrostu

kosztów wykonywania zadań przez centralę mini-

sterstwa i wojewodów.

Pracownicy ci podnoszą, że:

1.

Wykazywane oszczędności na poziomie 1,2 mln

zł w kolejnym roku po likwidacji delegatur wynikają

z redukcji kosztu wynajmu lokali wraz z kosztami

mediów.

Poziom tych oszczędności nie wydaje się zna-

czący z punktu widzenia skutków ﬁnansowych,wkon-

tekście wzrostu kosztów po przeniesieniu części za-

dań do centrali ministerstwa, w szczególności wsku-

tek wzrostu kosztów delegacji służbowych i outsour-

cingu niektórych usług.

Biorąc pod uwagę tylko ilość

obsłużonych walnych zgromadzeń/zgromadzeń wspól-

ników (dalej: WZ/ZW) oraz przeprowadzonych kon-

troli w spółkach i przedsiębiorstwach państwowych

z tytułu np. nadzoru nad umowami prywatyzacyjny-

mi, tj. łącznie 1386 podróży służbowych (w tym 572

w celu uczestniczenia w WZ/ZW), będzie to wymagać

poniesienia kosztów delegacji pracowników centrali

ministerstwa na poziomie kilkuset tysięcy złotych.

Dodatkowo ministerstwo nie przewiduje oszczędno-

ści z tytułu wynagrodzeń zwolnionych pracowników

delegatur, zakładając, iż będą one zadysponowane

w formie premii za wzrost efektywności na rzecz pra-

cowników centrali.

Konkludując, z punktu widzenia

77

kosztów osobowych (płace, premie, nagrody) co do

zasady nie nastąpi zmiana dotychczasowego ich po-

ziomu, a wyłącznie zmiana ich struktury i miejsca

ponoszenia w ramach organizacji ministerstwa.

Przekazanie niektórych zadań do wykonania woje-

wodom nie przyniesie również oszczędności, albo-

wiem nastąpi jedynie przesunięcie środków budżeto-

wych między resortami, bez zmniejszenia ich wyso-

kości.

Nie będzie to stanowić też ograniczenia pozio-

mu zatrudnienia w administracji rządowej, a wręcz

„pociągnie” to za sobą zwiększenie zatrudnienia

w urzędach wojewódzkich.

2.

Nie można się zgodzić z autorami projektu, by

zaawansowanie procesu przekształceń własnościo-

wych zmniejszało liczbę nadzorowanych podmiotów

przez delegatury, bowiem właśnie w związku z szyb-

kim tempem procesu prywatyzacji wzrasta liczba

zawartych umów prywatyzacyjnych, które to z kolei

są przekazywane do nadzoru delegaturom według

właściwości terenowej.

Na koniec 2011 r. liczba nad-

zorowanych umów wyniosła 149 szt., gdzie wartość

zobowiązań inwestycyjnych do skontrolowania i roz-

liczenia osiągnęła 8 058,49 mln zł.

Zadań więc w tym

zakresie nie ubywa, a wręcz przybywa.

Przedsta-

wione dane statystyczne świadczą dodatkowo o tym,

że usytuowanie delegatur w terenie zapewnia bez-

pośredni i sprawny nadzór nad majątkiem Skarbu

Państwa.

3.

W ocenie skutków projektu zawarto błędne

przekonanie, iż przedmiotowe regulacje nie będą mia-

ły wpływu na konkurencyjność gospodarki i przed-

siębiorczość.

Poszczególne delegatury nadzorują ak-

tualnie realizację zobowiązań inwestycyjnych często

rzędu kilkuset milionów złotych, a praktyka kilku

ostatnich lat pokazuje, iż coraz częściej występują

próby uchylania się inwestorów od obowiązku wy-

wiązania się z podjętych zobowiązań umownych

(zwłaszcza realizacji inwestycji oraz kontynuowania

działalności przez sprywatyzowane podmioty).

Brak

bezpośredniego, prewencyjnego i skutecznego nad-

zoru może skutkować likwidacją wielu sprywatyzo-

wanych podmiotów oraz niewykonaniem zobowiązań

inwestycyjnych, a przecież zmniejszone inwestycje

lub likwidacja podmiotów niewątpliwie mają bezpo-

średni wpływ na konkurencyjność nie tylko regio-

nów, ale i całej gospodarki.

4.

Od listopada 2008 r. delegatury skutecznie nad-

zorują procesy likwidacji i upadłości podmiotów z udzia-

łem Skarbu Państwa.

Założony przez projekt ustawy

powrót do stanu sprzed 2008 r. skutkować będzie

wzrostem kosztów likwidacji z uwagi na brak bezpo-

średniego nadzoru nad procesem zbywania majątku

przez likwidatora.

Raport NIK dowiódł, iż przed ro-

kiem 2008 – na skutek zdalnego sterowania proce-

sem likwidacji z siedziby ministerstwa – występowa-

ły przypadki likwidacji podmiotów bez zapewnienia

wpływów do Skarbu Państwa, a likwidatorzy trak-

towali spółki Skarbu Państwa jak prywatne syneku-

ry.

Tymczasem po przejęciu nadzoru właścicielskiego

przez delegatury terenowe zostało wykreślonych

z KRS 125 podmiotów.

Oznacza to, iż decyzja o prze-

kazaniu delegaturom nadzoru właścicielskiego nad

prowadzonymi procesami likwidacji i upadłości wy-

warła pozytywny wpływ na zwiększenie dynamiki

i skuteczności prowadzonych procesów, co w konse-

kwencji przyczyniło się i przyczynia się do zwiększe-

nia wpływów budżetowych z tego tytułu.

Zaznaczyć

należy, iż delegatury są jednostkami, których dzia-

łalność generuje dochody do budżetu państwa na po-

ziomie wyższym od kosztów ich funkcjonowania.

Wpły-

wy do budżetu w roku 2011 osiągnęły ok. 40 mln zł,

a w 2012 r. planuje się osiągnąć wpływy w wysokości

50 mln zł, podczas gdy oszczędności z tytułu funk-

cjonowania wszystkich delegatur mają wynieść

1,2 mln zł.

5.

Kompetencje delegatur obejmują również re-

prezentowanie ministra skarbu państwa w postępo-

waniach egzekucyjnych (1592 postępowań na koniec

2011 r.) oraz sprawach spadkowych (857 postępowań

na koniec 2011 r.).

Ilościowe obciążenie delegatur ww.

postępowaniami stanowi przesłankę decentralizacji

realizacji tych zadań i pomimo iż część z nich mogła-

by zostać przekazana wojewodom, to w dużej mierze

(np. długi wynikające z rozwiązanych umów o odda-

nie mienia do odpłatnego korzystania) zadania te

mają zostać przekazane do centrali.

Za decentraliza-

cją przemawia konieczność uczestnictwa w postępo-

waniach o wyjawienie majątku, licytacjach, radach

wierzycieli, spisie inwentarza, możliwość bezpośred-

niego negocjowania spłaty zadłużenia i podpisania

stosownych umów-układów ratalnych.

Wykonywanie

ww. zadań przez pracowników centrali ministerstwa

przyniesie kolejny wzrost kosztów przedmiotowej re-

gulacji.

6.

W delegaturach, które istnieją od 1991 r., za-

trudniona jest wysoko wykwaliﬁkowana,przeszko-

lona kadra pracowników, która posiada doświadcze-

nie w realizacji zadań i zapewnia ich prawidłowy

przebieg w zakresie zabezpieczenia interesów Skarbu

Państwa w obszarze działania poszczególnych dele-

gatur.

Są to specjaliści z zakresu prawa, ﬁnansów

przedsiębiorstw, rachunkowości, gospodarowania

mieniem itd., w których wykształcenie Skarb Pań-

stwa zainwestował znaczne środki w formie m.in.

licznych szkoleń.

Likwidacja delegatur oznacza więc

degradację dobrej bazy kadrowej, informatycznej

i lokalowej, która może być wykorzystana w wypeł-

nianiu funkcji kontrolno-nadzorczych.

Należy pod-

kreślić, iż w 2011 r., w ramach działań oszczędnościo-

wych realizowanych przez rząd, przeprowadzono

w delegaturach redukcję zatrudnienia, w wyniku

której zlikwidowano ok. 25% etatów, mimo iż kontro-

le zewnętrzne (NIK, CBA) wskazywały na zbyt małą

obsadę kadrową w stosunku do wykonywanych za-

dań.

Ponadto istnieją również obawy, iż wojewodowie

w celu zapewnienia prawidłowej realizacji przejętych

zadań będą zmuszeni przeprowadzić nabór pracow-

ników.

Tym samym poziom zatrudnienia w admini-

stracji rządowej się nie zmniejszy, co było głównym

celem przedmiotowej regulacji.

W konkluzji osoby te stwierdziły, że:

78

— nie zostanie osiągnięty poziom zakładanych

oszczędności (brak wyliczeń autorów projektu ustawy

co do kalkulacji wzrostu kosztów przejętych zadań –

koszty usług outsourcingu oraz koszty delegacji),

— nie zostanie zrealizowany zamiar efektywnej

i skutecznej polityki w sferze uprawnień właściciel-

skich Skarbu Państwa,

— zostanie utrudniony bezpośredni nadzór nad

podmiotami objętymi umowami prywatyzacyjnymi,

procesami likwidacyjnymi i upadłościowymi, postę-

powaniami sądowymi itp.,

— nie nastąpi zmniejszenie środków budżetowych

na administrację i zatrudnienie,

— jedynym efektem likwidacji delegatur będzie

zmiana struktury zatrudnienia pomiędzy centralą

a regionami.

Pracownicy ci w kontekście wyżej cytowanego ra-

portu NIK oraz mając na względzie działanie w in-

teresie Skarbu Państwa, jak również kierując się

chęcią rzeczywistego zmniejszenia kosztów działania

ministerstwa, uważają, że uzasadniony jest wniosek

w trybie art. 241 K.p.a. w zakresie usprawnienia pra-

cy urzędu i polepszenia ochrony majątku Skarbu

Państwa m.in. poprzez przekazanie większych upraw-

nień nadzorczych delegaturom terenowym, np. w za-

kresie spółek z mniejszościowym udziałem Skarbu

Państwa oraz nadzoru nad procesami restrukturyza-

cji.

Delegatury terenowe z racji swego położenia w róż-

nych częściach kraju mają zdecydowanie większą

orientację w problemach związanych z funkcjonowa-

niem tych podmiotów.

nych argumentów przez pracowników 13 delegatur

terenowych ministra skarbu państwa celowe byłoby

pozostawienie tych delegatur?

2.

Jak odnosi się rząd do enumeratywnie podnie-

sionych uwag przez pracowników delegatur Skarbu

Państwa?

Z poważaniem

Poseł Robert Kołakowski

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1867)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przeznaczenia środków

ﬁnansowych na wdrażanie ustawy

o wspieraniu rodziny i systemie

selskiego wpłynęła petycja samorządowców powiatu

sochaczewskiego w sprawie przeznaczenia środków

ﬁnansowychnawdrażanieustawyowspieraniuro-

2011 r. oraz w sprawie wykorzystywania zakupów

inwestycyjnych w ramach RPO innych niż statutowo

oraz art. 59 ustawy o pomocy społecznej w sprawie

przyjęcia mieszkańca.

W petycji samorządowcy sformułowali następują-

ce postulaty, które przytoczę enumeratywnie:

1.

Nowe regulacje prawne nakładają na samorząd

powiatowy i gminy realizację nowych zadań, w isto-

cie nie wskazując dodatkowych środków ﬁnansowych

z tym związanych.

Już przy dotychczas stawianych

zadaniach wysokość tych środków ﬁnansowychnie

była wystarczająca.

Rozwiązaniem może być zmiana

niektórych zadań samorządu powiatowego i gminne-

go z obowiązkowych na dobrowolne w zależności od

kondycji ﬁnansowejdanegosamorządu.

2.

Doﬁnansowaniedlagminipowiatówzadań

w ramach pieczy zastępczej i wspierania rodziny po-

winno być rozwiązane systemowo i z perspektywą

długotrwałą, a nie w ramach corocznej rezerwy.

3.

Stworzenie realnych i konstruktywnych me-

chanizmów z realną perspektywą czasową i ﬁnanso-

wą sprzyja podejmowaniu przez rodziny funkcji ro-

dzin zastępczych, gdyż nie ma podstaw, by oczekiwać

zwiększonej liczby kandydatów na rodziny zastępcze

i prowadzących rodzinne domy dziecka.

Założenia

ustawy dotyczące osiągnięcia standardów (rozwój

pieczy rodzinnej kosztem likwidacji placówek opie-

kuńczo-wychowawczych) są nierealne, nieosiągalne

w praktyce i w najbliższym czasie możemy spodzie-

wać się „zapaści” w tym obszarze.

4.

Trzeba się zastanowić, co pomimo niesprzyja-

jących i negatywnie ocenianych rozwiązań ustawy

o wspieraniu rodziny można uratować, korzystając

z tych sprawdzonych rozwiązań wypracowanych

przez ostatnie 12 lat.

Przede wszystkim należy wpro-

wadzić do ustawy o wspieraniu rodziny termin „pra-

ca socjalna”.

Dorobek (w tym naukowy i praktyczny)

dotyczący jej rozwoju powinien być wykorzystany.

5.

Wnioskujemy o wprowadzenie zmian do ustawy

cej procedury przyjęcia do DPS osób na zasadach

„komercyjnych”.

Zmiany powinny dotyczyć osób po-

noszących 100% odpłatności za pobyt, czyli tzw. pobyt

komercyjny.

W ww. przypadku powinna być pominię-

ta procedura wywiadu środowiskowego (ewentualnie

jego dobrowolność) przy kierowaniu pensjonariuszy

przez MOPS i GOPS do DPS.

Umowa powinna być

podpisana przez dyrektora placówki lub dyrektora

PCPR.

Ustawodawca, bojąc się komercjalizacji, okre-

śliłby procedurę ilości miejsc komercyjnych w DPS.

6.

Wnioskujemy o zmianę dotyczącą zakupów in-

westycyjnych i budowy obiektów ze środków RPO.

Obecne przepisy są bardzo restrykcyjne.

Zmiana,

o której mowa, pozwalałaby instytucjom wykorzystać

sprzęt bądź budynki na potrzeby okolicznych miesz-

kańców oraz poszerzyć zakres działalności danej pla-

cówki.

Pozwoliłoby to na uzyskanie dodatkowych

79

środków ﬁnansowychdlaplacówki,jednocześnieod-

ciążając budżet powiatu i gminy.

1.

Czy przychyli się Pan do postulatów samorzą-

dowców powiatu sochaczewskiego?

2.

Jakie konkretne działania zostaną podjęte przez

rząd w celu realizacji poszczególnych postulatów?

Z poważaniem

Poseł Robert Kołakowski

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1868)

do ministra zdrowia

w sprawie pogarszającej się

sytuacji ﬁnansowej opieki zdrowotnej

na Mazowszu

Szanowny Panie Ministrze!

Z powodu zmiany al-

gorytmu nastąpił duży spadek udziału Mazowsza

w globalnej kwocie środków ﬁnansowych.

Według

poprzedniego algorytmu udział Mazowieckiego Od-

działu Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdro-

wia w ogólnej kwocie środków ﬁnansowychnaświad-

czenia opieki zdrowotnej w roku bieżącym wynosiłby

15,7352%, natomiast w planie ﬁnansowymna2012r.

według obecnego algorytmu udział ten zmniejszył się

do poziomu 14,0453%, co stanowi spadek o 1,6899%.

W związku z tym plan na 2012 r. zmniejszył się

o 416 996 tys. zł i stanowi 95,32% planu z roku 2011,

przez co Mazowsze jest jedynym oddziałem NFZ, któ-

remu przyznano niższe środki niż na rok ubiegły.

Przyznanie przez prezesa NFZ dodatkowych środ-

ków ﬁnansowychzfunduszuzapasowegowwysoko-

ści 537 706 tys. zł pozwoli ma utrzymanie w roku

2012 świadczeń na dotychczasowym poziomie, ale

jest to działanie doraźne i nie może być trwałym me-

chanizmem ﬁnansowym.

Jeżeli nadal będzie utrzymywała się tendencja do

corocznego zmniejszania planu ﬁnansowego MOW

NFZ (naliczanego według tego algorytmu), skutko-

wać to będzie ograniczeniem działalności na Mazow-

szu wielu placówek o kluczowym znaczeniu dla opie-

ki zdrowotnej na terenie województwa.

W perspekty-

wie drugoplanowej będzie miało to też negatywne

skutki dla pacjentów, ponieważ będzie leczonych

mniej osób.

Rada Mazowieckiego OW NFZ postuluje o podję-

cie działań zmierzających do opracowania do maja

2012 r. nowej ﬁlozoﬁipodejściadopodziałuśrodków

ﬁnansowychpomiędzyoddziaływojewódzkieNFZ,

uwzględniającej specyﬁkacjęistniejącychnaterenie

Mazowsza wysokospecjalistycznych placówek służby

zdrowia.

Zdaniem Rady Mazowieckiego OW NFZ zmiana

metodologii podziału środków ﬁnansowychpomiędzy

oddziały wojewódzkie NFZ powinna zostać przygo-

towana i zaproponowana przez niezależny zespół eks-

percki.

Według rady najlepszym rozwiązaniem byłoby

zapewnienie Mazowieckiemu OW NFZ od 2013 r.

środków ﬁnansowychnieniższychniżwrokupo-

przednim.

1.

Czy Pan Minister przychyli się do postulatów

Rady Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ?

nia MOW NFZ wystarczających środków ﬁnanso-

wych na utrzymanie na dotychczasowym poziomie

świadczeń opieki zdrowotnej?

3.

Czy zostanie zmieniony dotychczasowy algo-

rytm?

Z poważaniem

Poseł Robert Kołakowski

(nr 1869)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zniesienia opłat

węzeł Turzno – węzeł Czerniewice

Szanowny Panie Premierze!

Zamierzeniem roz-

budowy i modernizacji sieci drogowej jest usprawnie-

nie i przyspieszenie komunikacji.

Jednakże jak po-

kazuje doświadczenie, zwiększająca się liczba auto-

strad paradoksalnie powoduje zakłócanie i utrudnia-

nie tejże komunikacji w naszym kraju.

Winę za ten

stan rzeczy ponoszą opłaty pobierane za przejazdy

niektórymi szlakami komunikacyjnymi, skłaniające

kierowców do wybierania innych tras.

Wkrótce pro-

blem ten będzie dotyczył również Torunia.

Jak dotąd przejazd odcinkiem autostrady A1, bę-

dącym również obwodnicą miasta, był bezpłatny, jed-

nak wraz z dniem 11 lutego br. ma to ulec zmianie.

Wprowadzenie opłat za korzystanie z odcinka nie-

wątpliwie wywoła negatywne dla miasta implikacje.

Skłoni to bowiem wielu kierowców do zaniechania

podróżowania autostradową obwodnicą i ipso facto

przyczyni się do przeniesienia tego ruchu do miasta

Torunia.

Sytuacja ta spowoduje dodatkowe znaczne obcią-

żenie sieci komunikacyjnej miasta oraz pogorszenie

sprawności przejazdów.

Należy mieć na uwadze fakt,

iż zmiany uderzą głównie w regularnych użytkowni-

ków tej drogi, tj. osoby dojeżdżające do miejsca pracy,

80

ale będą także powodem przeniesienia do miasta ru-

chu ciężarowego, co ma szczególny wpływ na sytuację

komunikacyjną, której kondycja już dziś jest kłopo-

tliwa.

Zwielokrotnienie liczby pojazdów oznacza nie

tylko paraliż sieci ulicznej prowadzący do wydłuże-

nia czasu podróży i większych wydatków wygenero-

wanych przez jej remonty, ale także znaczny wzrost

emisji zanieczyszczeń, poziomu wibracji i hałasu.

Decyzja o rozpoczęciu pobierania opłat za korzyst-

nie z autostrady na odcinku autostrady A1 węzeł

Turzno – węzeł Czerniewice jest krzywdząca, tym bar-

dziej iż w przypadku kilku miast w Polsce istnieje

możliwość korzystania z bezpłatnych obwodnic auto-

stradowych.

Zatem zwolnienie od tych opłat części

miast i jednoczesne obligowanie innych do ich wnosze-

nia jest wbrew konstytucyjnej zasadzie równego trak-

towania wszystkich przez władze publiczne.

Ponadto wprowadzenie konieczności wnoszenia

opłat pomiędzy Czerniewicami a Lubiczem spowodo-

wałoby bezprecedensowe pobieranie opłat za korzy-

stanie z trasy ekspresowej, tj. trasy S10 dodatkowo

przebiegającej na tym odcinku.

W związku z powyższym w ramach budowy

sprawnej infrastruktury i harmonijnego rozwoju re-

gionu kujawsko-pomorskiego właściwym rozwiąza-

niem byłoby zaniechanie realizacji planu pobierania

opłat za korzystanie z autostrady A1 wyłącznie na

odcinku pomiędzy ww. węzłami.

Szanowny Panie Premierze!

Proszę o odpowiedź

w trosce o interes publiczny, zamierza Pan zwolnić z

opłat korzystanie z autostrady A1 pomiędzy węzłami

Turzno i Czerniewice?

2.

Czy zamierza Pan w sposób jednolity uregulo-

wać kwestię odpłatności za korzystanie z obwodnic

autostradowych za pomocą aktu prawnego dotyczą-

cego wszystkich tego typu podmiotów?

3.

Dlaczego rząd – zamiast usprawniać ruch po-

jazdów – wprowadza chaos i utrudnienia dla miast

takich, jak Toruń, które muszą borykać się z proble-

mem wzmożonego ruchu tranzytowego w mieście,

mimo zbudowanej obwodnicy, która w zamierzeniu

miała ten problem rozwiązać?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1870)

do ministra skarbu państwa

w sprawie koncentracji rejonów

energetycznych przez PGE Dystrybucja SA

W ostatnim czasie otrzymałem wiele pism w spra-

wie planowanej przez PGE Dystrybucja SA restruk-

turyzacji energetyki w województwie podkarpackim.

Szczególnie nieuzasadnione i szkodliwe są zamiary

likwidacji rejonu energetycznego w Rzeszowie, Tar-

nobrzegu i Przemyślu.

Wszystkie trzy miasta są du-

żymi ośrodkami.

Rzeszów jest stolicą województwa,

miastem o silnym znaczeniu logistycznym, gospodar-

czym i przemysłowym.

Miasto zamieszkuje 180 tys.

mieszkańców, a powiat rzeszowski ziemski kolejne

170 tys. ludzi.

Powiat rzeszowski liczy w najdalej od-

dalonych od siebie miejscowościach ponad 90 km.

W południowej części jest to teren górzysty, o utrud-

nionym dostępie.

Poza tym analiza klimatyczna ja-

sno pokazuje, że województwo podkarpackie jest bar-

dzo często nawiedzane przez klęski żywiołowe.

Jak można zapewniać mieszkańców o solidnej ob-

słudze, przy takich odległościach i potężnym ruchu

w samym mieście w godzinach szczytu?

Nie wyobra-

żam sobie dobrej i solidnej obsługi po likwidacji jed-

nego z tych rejonów energetycznych.

Podobnie sytu-

acja przedstawia się w Tarnobrzegu i Przemyślu.

Plany PGE Dystrybucja są pozornymi oszczędnościa-

mi, bo koszty po restrukturyzacji będą wyższe, a ob-

sługa gorsza.

1.

Czy znane jest Panu stanowisko samorządów

terytorialnych oraz pracowników i związków zawodo-

wych z zakładów podległych PGE Dystrybucja SA?

2.

Czym podyktowane są zamiary likwidacji rejo-

nów energetycznych w województwie podkarpackim?

3.

W jaki sposób PGE Dystrybucja SA chce zapew-

nić mieszkańcom usługi na odpowiednim poziomie,

skoro na jeden połączony rejon energetyczny w Rze-

szowie miałoby przypadać 350 tys. mieszkańców,

w tym wielu oddalonych o 50 km od stolicy?

4.

Dlaczego PGE Dystrybucja SA bez konsultacji

i debaty publicznej autorytarnie podejmuje decyzje

w sprawie likwidacji potrzebnych społeczeństwu jed-

nostek energetycznych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1871)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie nieprawidłowości przy oddaniu

do użytku Stadionu Narodowego

Jak informują media, Stadion Narodowy jest jed-

nym z najdroższych tego typu obiektów w Europie.

Znane są już fakty na temat braku zabezpieczeń od-

powiednich do przeprowadzania meczy piłkarskich

o wysokim stopniu ryzyka.

Brakuje stanowiska do-

81

wodzenia dla służb odpowiedzialnych za bezpieczeń-

stwo, a otwarcie przekładano z czerwca z powodu

schodów niespełniających norm.

Na uwagę zasługuje fakt pośpiesznego otwarcia

stadionu bez przeprowadzenia wszystkich potrzeb-

nych procedur, na przykład ewakuacji.

1.

Komu i czemu ma służyć Stadion Narodowy,

skoro nie można na nim rozegrać meczu w ramach

Superpucharu Polski?

2.

Kto przygotowywał specyﬁkacjęistotnychwa-

runków zamówienia na etapie projektowania i nie

uwzględnił podstawowego celu istnienia stadionu po

Euro 2012?

3.

Kto ponosi odpowiedzialność za marnotrawie-

nie tak wielkiej sumy z publicznych pieniędzy?

4.

Jakie są przewidywane koszty utrzymania sta-

dionu i kto je będzie ponosił po Euro 2012?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

(nr 1872)

do ministra zdrowia

w sprawie wpływu podwyżki składki

Czy znany jest Panu fakt, że wzrost składki ren-

towej o 2 punkty procentowe spowoduje znaczne

zwiększenie kosztów funkcjonowania podmiotów

świadczących opiekę zdrowotną?

Z danych, które po-

siadam z województwa podkarpackiego, nie wynika,

aby którykolwiek podmiot otrzymał rekompensatę

od Narodowego Funduszu Zdrowia na pokrycie tych

dodatkowych kosztów.

Znana Pana troska o dobro

pacjentów, mam nadzieję, spowoduje działanie w celu

przekazania dodatkowych pieniędzy dla podmiotów

świadczących opiekę zdrowotną.

1.

W jaki sposób zamierza Pan chociaż w części

rekompensować koszty opieki zdrowotnej poniesione

przez zakłady opieki zdrowotnej?

2.

Czy niedoﬁnansowaneplacówkisłużbyzdrowia

mają ponosić koszty chorego systemu ﬁnansówpu-

blicznych państwa?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Ożóg

(nr 1873)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie aktualnych informacji

dotyczących odcinków linii kolejowych

przebiegających przez Katowice oraz Tychy

w ramach „Modernizacji linii kolejowej E65

granica państwa” w latach 2014–2020

Szanowny Panie Ministrze!

Kolej dużych prędko-

ści to obecnie ważny temat dla rozwijającej się infra-

struktury Polski.

Ministra o perspektywę wykonania modernizacji li-

nii kolejowej na wskazanych odcinkach (miasto Ka-

towice oraz Tychy w latach 2014–2020).

Czy terminy

wykonania poszczególnych etapów tych zadań (2. i 4.)

w pierwszej fazie prac są dalej aktualne?

Dodatkowo pragnę zapytać: W jaki sposób zosta-

nie przeprowadzona modernizacja linii kolejowej na

terenie południowych dzielnic Katowic, w tym

zwłaszcza w dzielnicy Podlesie?

Na terenie dzielnicy Podlesie biegną dwa łuki ko-

lejowe, które w wyniku modernizacji i procesu dosto-

sowawczego do kolei dużych prędkości muszą zostać

znacząco przebudowywane (zmniejszanie kątów, łu-

ków – prostowanie ich).

Mieszkańcy dzielnicy Podle-

sie w Katowicach zapytują, jak odbędzie się ten pro-

ces. W trakcie tej modernizacji niesłychanie ważne

jest, aby jak najmniej ingerować w istniejącą zabudo-

wę mieszkaniową, przy jak najmniejszej zajętości te-

renu oraz w sposób maksymalnie ograniczający ne-

gatywne oddziaływanie na środowisko lokalne, jak

i naturalne.

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1874)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie wdrożenia w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Ostatnie wydarzenia

w Sosnowcu przywołały powtórnie dyskusję odnośnie

do wdrożenia w Polsce systemu skutecznie wspiera-

jącego poszukiwanie zaginionych dzieci.

Fundacja

82

Itaka od wielu lat przekonuje o konieczności wpro-

wadzenia rozwiązań na miarę XXI wieku – funkcjo-

nujących i znanych w innych krajach europejskich

i USA.

Efektem wspólnej pracy w tym temacie była

złożona przez Fundację Itaka w listopadzie 2011 r.

koncepcja wprowadzenia takich rozwiązań w Polsce.

Interpeluję w sprawie wdrożenia w Polsce Child

Alertu, systemu alarmowego uruchamianego w przy-

padku zaginięcia dziecka, którego życie jest zagrożo-

ne.

Jak powszechnie wiadomo, w poszukiwaniu zagi-

nionych dzieci najważniejszy jest czas.

Dlatego wpro-

wadzenie takiego systemu umożliwiającego szybkie

rozpowszechnienie wizerunku oraz informacji doty-

czących poszukiwanego dziecka docelowo przyspie-

szy czas poszukiwań, umożliwiając szybsze dotarcie

do potencjalnych informatorów, i ostatecznie zwięk-

sza szanse odnalezienia zaginionych.

Child Alert wymaga współpracy określonych insty-

tucji, w tym przede wszystkim Policji i mediów.

Wyma-

ga również określenia procedur jego uruchamiania,

koordynacji przepływu informacji pomiędzy instytucja-

mi zaangażowanymi oraz doprecyzowania sytuacji,

w których jego użycie jest bezspornie wskazane.

Jak pokazują statystyki, liczba dzieci zaginionych

sza się różnorodność motywów porwań i zaginięć dzie-

ci.

Jestem pewna, że wdrożenie w Polsce Child Alertu

usprawni poszukiwania zaginionych, przy okazji

zwiększając również wrażliwość społeczną obywateli

na dobro dzieci.

Warto przypomnieć, że system taki dzia-

ła już w 11 różnych krajach Unii Europejskiej i sku-

tecznie pomaga odnajdywać zaginione dzieci.

W związku z powyższym kieruję na ręce Pana

Ministra następujące pytania:

1.

Jak oceniane są przez resort propozycję złożone

przez Fundację Itaka?

2.

Kiedy możemy spodziewać się uruchomienia

Child Alertu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej?

Z poważaniem

Poseł Ewa Kołodziej

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 1875)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie podwyższenia stawek

za używanie prywatnych pojazdów

Szanowny Panie Ministrze!

Coraz wyższe koszty

eksploatacji pojazdu są problemem pracowników Pocz-

ty Polskiej, którzy własnych samochodów używają do

celów służbowych.

Ostatnia zmiana rozporządzenia

w tym zakresie miała miejsce w 2007 r.

Stawki te nie gwarantują zwrotu ponoszonych

kosztów, a przeciwnie, w dzisiejszych czasach ta gru-

pa musi dopłacać z tytułu wykonywanego zawodu do

działalności Poczty Polskiej.

Spowodowane jest to

tym, iż ceny benzyny, ropy oraz części eksploatacyj-

nych na przestrzeni pięciu lat stanowczo się podwyż-

szyły.

W wyniku tego stawki określone w 2007 r. nie

odpowiadają dzisiejszym realiom i powinny zostać

dostosowane do standardów, jakie obowiązują dnia

dzisiejszego.

Wraz z początkiem ubiegłego roku niektóre orga-

nizacje zawodowe rozpoczęły pisemną koresponden-

cję w sprawie zmiany ww. stanu rzeczy.

Jedną z tych

organizacji był Niezależny Samorządny Związek Za-

wodowy Listonoszy Poczty Polskiej.

Listonosze, któ-

rzy korzystają ze swoich samochodów do obsługi re-

jonów doręczeń, poruszają się po wszelkiego rodzaju

drogach, a konieczność zatrzymywania się i urucha-

miania pojazdu ponownie, do kilkudziesięciu razy

dziennie, powoduje agresywną eksploatację pojazdu,

co znacznie wpływa na jego zużycie.

Listonosze to rów-

nież grupa zawodowa świadcząca usługi powszechne,

które z racji swej powszechności winny być objęte

szczególną uwagą państwa, bowiem na państwie spo-

czywa obowiązek zapewnienia jej dostępności.

Po-

nadto wyżej wymieniona grupa zawodowa to też gru-

pa społeczna, której wynagrodzenie jest o wiele niż-

sze niż aktualnie występująca średnia krajowa.

Od-

wlekanie w czasie uchwalenia rozporządzenia z po-

wodu ujemnych skutków dla budżetu państwa nie

może być powodem przerzucania kosztów na pracow-

ników dla sprawnego funkcjonowania ﬁrmy,wktórej

są zatrudnieni.

Podstawą do zmiany tzw. kilometrówki jest ana-

liza naukowa zlecona przez Ministerstwo Infrastruk-

tury, a sporządzona przez Instytut Transportu Sa-

mochodowego.

Na podstawie tej analizy został przy-

gotowany projekt rozporządzenia, który winien był

Nowe ministerstwo przedstawiło dnia 7 grudnia 2011 r.

nowy projekt i w ten sposób konsultacje społeczne

rozpoczęły się od początku.

W związku z nakreślonym wyżej problemem

1.

Jak długo będzie trzeba czekać na zmianę staw-

ki rozliczeniowej za przejechany kilometr przez listo-

noszy własnym samochodem do celów służbowych?

2.

Który projekt rozporządzenia (z lipca 2011 r.

czy grudnia 2011 r.) wejdzie w życie?

3.

Czy zostaną zwrócone listonoszom poniesione

do tej pory rzeczywiste koszty używania samochodu

do celów służbowych (przynajmniej od czasu jedno-

znacznego stwierdzenia braku ich adekwatności w wy-

niku przeprowadzonych badań naukowych)?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maciej Mroczek

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

83

Interpelacja

(nr 1876)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zmiany w Regulaminie pracy

Niezaprzeczalnym faktem jest, że wraz z przyję-

ciem przez Radę Ministrów uchwały nr 214 z dnia

6 grudnia 2011 r. zostało ograniczone prawo obywa-

teli i ich organizacji do udziału w procesie stanowie-

nia prawa.

Uchwała ta ograniczyła i tak niewielką

już możliwość udziału obywateli w procesie partycy-

pacji prawa.

W demokratycznym państwie prawnym tworzo-

nym przez społeczeństwo obywatelskie prawo do

uczestniczenia w procesie legislacyjnym powinno być

zagwarantowane ustawowo.

Wymagania meryto-

ryczne wobec założeń ustaw stanowią odtąd krótki

dokument prezentujący intencje prawodawcy i obej-

mują wyłącznie „zwięzłe przedstawienie celu projek-

towanej ustawy oraz zakresu przewidywanej regula-

cji i zasadniczych kwestii wymagających uregulowa-

nia, w tym zniesienia dotychczasowych lub powoła-

nia nowych organów lub instytucji”.

Na tym etapie

nie będzie potrzebne przygotowanie szczegółowych

ocen skutków społeczno-gospodarczych projektowa-

nych zmian.

W związku z powyższą nowelizacją pro-

szę o odpowiedź na pytania:

1.

W jakim celu została wprowadzona nowelizacja?

2.

Na czym ma polegać test regulacyjny dotyczący

wstępnej analizy skutków ekonomicznych, ﬁnanso-

wych i społecznych?

3.

Jakie jest stanowisko Rady Ministrów w sto-

sunku do sprzeciwu niektórych organizacji obywa-

telskich dotyczących wprowadzenia nowelizacji?

Poseł Maciej Mroczek

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1877)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowej likwidacji

sądów rejonowych, w tym Sądu Rejonowego

w sprawie planowanej przez polski rząd reformy sys-

temu sądownictwa, której skutkiem ma być likwida-

cja 1/3 wszystkich sądów rejonowych w Polsce, w tym

sądów rejonowych w moim okręgu, tj. Sądu Rejono-

wego w Bochni, Sądu Rejonowego w Dąbrowie Tar-

nowskiej oraz Sądu Rejonowego w Wieliczce.

Obywatele, którzy zostaną pozbawieni dostępu do

sądów rejonowych w swoich powiatach, organizują

się licznie w celu ich obrony przed likwidacją.

Miesz-

kańcy zbierają podpisy przeciwko zamykaniu sądów.

Organizacje społeczne, samorządowcy oraz pracow-

nicy sądów tworzą liczne rezolucje dla obrony zagro-

żonych likwidacją instytucji, m.in.: Rada Miasta

Bochnia, Rada Powiatu Bocheńskiego, sędziowie bo-

cheńskiego sądu, NSZZ „Solidarność”, Stowarzysze-

nie Bochniaków i Miłośników Ziemi Bocheńskiej,

Rada Powiatu Wielickiego, Rada Miejska w Dąbrowie

Tarnowskiej i wiele innych instytucji.

Mieszkańcy

boją się odcięcia ich od instytucji wymiaru sprawie-

dliwości.

O istnieniu sądów powinna decydować ich spraw-

ność działania oraz zapotrzebowanie mieszkańców

na korzystanie z instytucji wymiaru sprawiedliwości.

Błędem rządu jest oparcie reformy sądownictwa wy-

łącznie na kryterium liczby etatów pracujących sę-

dziów.

Mamy do czynienia z sytuacją, gdzie skutecz-

ność i potrzeba działania sądu nie decydują o jego

bycie.

Planowana reforma może doprowadzić do sy-

tuacji, gdzie zlikwidowany zostanie sąd, który rozpa-

truje większą liczbę spraw, lecz zatrudnia np. o jed-

nego sędziego mniej.

Wszystkie trzy sądy, o których

mówię, są sądami bardzo sprawnymi, które rocznie

rozpatrują dziesiątki tysięcy spraw.

Sądy te obejmu-

ją jurysdykcją łącznie prawie 300 tys. mieszkańców

(powiat wielicki – 110 tys. mieszkańców, powiat bo-

cheński – 100 tys. mieszkańców, powiat dąbrowski

– 60 tys. mieszkańców).

Odebranie tak dużej liczbie

obywateli podstawowej instytucji wymiaru sprawie-

dliwości jest dla nich bardzo krzywdzące i bardzo

utrudni im życie.

Konstytucja RP zakłada powszechny dostęp do

wymiaru sprawiedliwości.

Przez powszechność wy-

miaru sprawiedliwości należy rozumieć również jego

dostępność.

Jeżeli korzystanie z instytucji wymiaru

sprawiedliwości staje się zbyt utrudnione lub zbyt

drogie, to nie możemy mówić już o powszechnym do-

stępie do wymiaru sprawiedliwości.

W związku z li-

kwidacją sądów rejonowych w Bochni, Dąbrowie Tar-

nowskiej i Wieliczce wielu mieszkańców będzie mu-

siało zrezygnować z sądowego dochodzenia swoich

racji.

Sprawy przed polskimi sądami trwają zbyt dłu-

go.

Wieloletnie dojeżdżanie obywateli do sądów odda-

lonych o kilkadziesiąt kilometrów dla wielu z nich

okaże się zbyt drogie.

Polski rząd powinien zatem

rozpocząć reformę systemu sądownictwa od skraca-

nia czasu trwania spraw.

Przenosząc sądy rejonowe do wielkich miast, po-

zbawiamy mniejsze regiony ośrodków, które kształ-

tują postawy obywatelskie społeczeństwa.

Działania

te mogą doprowadzić także do zmniejszania zaufania

społecznego obywateli do instytucji państwowych.

Warto również dodać, iż wszystkie trzy samorządy,

którym dzisiaj chce się odebrać sądy, wydały w ostatnich

latach wiele milionów złotych na remonty sądowych

gmachów.

Przekazywały one też wielokrotnie tereny

pod inwestycje dla rozwoju i rozbudowy sądów.

84

Dzisiaj musimy wyraźnie wyrazić brak naszej zgo-

dy na reformę sądownictwa, która spowoduje ogra-

niczenie dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

Sądy

Rejonowe w Bochni, Dąbrowie Tarnowskiej oraz Wie-

liczce powinny zostać utrzymane i powinny służyć

lokalnym społecznościom do realizowania ich podsta-

wowego prawa, jakim jest powszechny dostęp do wy-

miaru sprawiedliwości.

Nie możemy się zgodzić na

reformowanie Polski poprzez likwidację kolejnych

instytucji państwowych.

Czy likwidacja Sądów Rejonowych w Bochni, Dą-

browie Tarnowskiej oraz Wieliczce nie ograniczy

zbytnio dostępu obywateli do wymiaru sprawiedli-

wości?

Czy oparcie reformy systemu sądownictwa jedy-

nie na kryterium liczby etatów sędziowskich nie jest

błędem?

Czy ewentualna reforma nie powinna opie-

rać się na kryterium sprawności działania sądów

oraz kryterium zapotrzebowania mieszkańców na

korzystanie z instytucji wymiaru sprawiedliwości?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Niepołomice, dnia 1 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1878)

do ministra ﬁnansów

w sprawie konieczności podjęcia działań

zmierzających do obniżenia cen benzyny

oraz oleju napędowego

Szanowny Panie Ministrze!

W okresie pierw-

szych trzech miesięcy 2011 r. ceny paliw wzrosły

o kilkadziesiąt groszy na litrze.

W ostatnim kwarta-

le tego roku mamy do czynienia ze wzrostem sięgają-

cym przeszło złotówki na litrze kupowanego przez pol-

skich kierowców paliwa.

Również w okresie stycznia

2012 r. ceny te wzrosły o dalsze kilkadziesiąt groszy.

Przeprowadzone zaś przez ekspertów prognozy wska-

zują, że jest to tendencja stała, a koszty zakupu paliw

będą jeszcze wydatnie wzrastać.

W rezultacie każdy

kierowca, który tankuje benzynę na stacji benzyno-

wej, jest obecnie zmuszony do zapłaty ok. 5,65 zł, zaś

tankując olej napędowy, musi już uiścić kwotę

rzędu 5,80 zł.

W niektórych rejonach kraju ceny sięgają, a w przy-

padku benzyny E98 wydatnie przekraczają już kwo-

tę 6 zł za litr paliwa.

Są to wartości sytuujące ceny

paliw na polskich stacjach benzynowych w ka-

tegorii jednych z najwyższych w Europie i to już

nie tylko w porównaniu do siły nabywczej pieniądza,

ale również w relacji nominalnej.

Regułą jest już bo-

wiem, że polscy kierowcy przekraczają granicę z Niem-

cami, po to, aby tuż za naszym pasem granicznym,

na pobliskiej stacji benzynowej, zatankować swój sa-

mochód, co i tak jest wydatnie tańsze, nawet przy

uwzględnieniu konieczności wymiany waluty na euro.

Wyżej opisana sytuacja niesie ze sobą bardzo wie-

le poważnych konsekwencji, zarówno w wymiarze

spodarczym.

Po pierwsze, prowadzi do znaczącego

podwyższenia kosztów transportu drogowego, co jed-

noznacznie przekłada się na podwyższenie cen arty-

kułów pierwszej potrzeby, czyli żywności.

Uderza to

zaś przede wszystkim w osoby gorzej sytuowane,

które są szczególnie wrażliwe na wahania (podwyż-

ki) cen artykułów spożywczych.

Po drugie zaś, tak

wydatny wzrost cen benzyny oraz oleju napędowego

wywołuje gwałtowne obniżenie rentowności działal-

ności gospodarczej prowadzonej przez polskie przed-

siębiorstwa.

Wzrost kosztów transportu przekłada się

wprost na zmniejszenie środków obrotowych, a ich

brak wywołuje z kolei zmniejszenie możliwości in-

westycyjnych.

W perspektywie długoterminowej od-

czuć będzie można dalsze spowolnienie polskiej go-

spodarki oraz dalsze wzmożenie kryzysu.

Tymczasem, jak wynika ze szczegółowych wyli-

czeń, na koszt jednego litra benzyny bezołowiowej

E95, która obecnie kosztuje ok. 5,65 zł, w nie-

znacznej części składa się rzeczywisty koszt paliwa

wraz z marżą sprzedawcy, które łącznie wynoszą nie-

spełna 2,60 zł.

Resztę stanowią podatki i opłaty po-

noszone przez dystrybutorów oraz sprzedających na

rzecz Skarbu Państwa, a mianowicie (i w przybliże-

niu) kwota 1,73 zł to podatek akcyzowy, 0,10 zł to

opłata paliwowa, zaś 1,22 zł to podatek VAT.

Oznacza to, że obciążenia na rzecz Skarbu Państwa

sięgają prawie 55% ceny sprzedawanego paliwa.

Jestem przekonany, że w okresie pogłębiającej się

recesji gospodarczej obciążenia publicznoprawne

o charakterze skarbowym, jakimi obłożona jest cena

benzyny oraz oleju napędowego, powinny ulec wydat-

nemu zmniejszeniu.

Przyczyni się to w sposób nie-

budzący wątpliwości do zahamowania galopujących

cen żywności oraz może w dalszej perspektywie po-

prawić rentowność prowadzenia działalności gospo-

darczej.

Z niezrozumiałych jednak względów minister

ﬁnansówutrzymujenadalwysokiwspółczynnikob-

ciążenia paliw należnościami o charakterze skar-

bowym.

Taka sytuacja jest niedopuszczalna i po-

winna ulec jak najszybszej zmianie, czego wyrazem

byłoby obniżenie należności z tytułu podatku akcyzo-

wego oraz podatku VAT.

Czy Pan Minister dokonał rzeczowej analizy

struktury należności skarbowych, jakim obciążony

jest obrót, a w rezultacie sprzedaż benzyny oraz oleju

napędowego?

Dlaczego, pomimo wydatnej stagnacji gospodar-

czej i rosnących cen towarów pierwszej potrzeby,

w tym żywności, Pan Minister utrzymuje tak wysokie

85

obciążenia skarbowe w obrocie paliwami, w sytuacji

gdy ich obniżenie spowodowałoby zahamowanie

wzrostu cen żywności oraz zwiększyło liczbę środ-

ków obrotowych i inwestycyjnych polskich przedsię-

biorców?

Czy mając na uwadze trudną sytuację polskich

kierowców, zmuszonych do tankowania paliwa za

ceny jedne z najwyższych w Europie, Pan Minister

podejmie decyzje, których rezultatem będzie obniże-

nie cen benzyny oraz oleju napędowego, oraz kiedy

takie działania będą miały miejsce?

Poseł Joachim Brudziński

Szczecin, dnia 30 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1879)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie wzrostu obciążenia obowiązkami

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas dyżuru po-

selskiego przyjąłem kuratora sądowego z terenu po-

wiatu gnieźnieńskiego, który w imieniu całej spo-

łeczności kuratorów zaprezentował stanowisko do-

tyczące wzrostu obciążenia obowiązkami kurator-

skiej służby sądowej w Polsce.

Kuratorzy sądowi realizują określone przez prawo

nym, diagnostycznym, proﬁlaktycznym i kontrol-

nym, związane z wykonywaniem orzeczeń sądu, oraz

inne czynności określone w przepisach szczególnych

wyraźnie określają rodzaj wykonywanych przez ku-

ratorów zadań.

Zdaniem kuratorów sądowych ciągle wzrasta licz-

nież ilość spraw przez nich prowadzonych.

Poważ-

nym problemem jest niewystarczająca liczba sekre-

tarzy wykonujących czynności z zakresu obsługi

biurowej kraterów.

Poprawa efektywności pracy ku-

ratorów, szczególnie w obliczu nowych zadań zwią-

zanych z dozorem elektronicznym i organizowaniem

kary ograniczenia wolności, wymaga zdecydowanego

zwiększenia liczby etatów kuratorskich, a także za-

pewnienia im odpowiednich szkoleń, obsługi biurowej

i sprzętu biurowego.

tania:

1.

Czy resort przewiduje dodatkowe zatrudnienie

w kuratorskiej służbie sądowej?

2.

Czy resort planuje zwiększenie liczby szkoleń

dla pracowników?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 1880)

do ministra zdrowia

w sprawie dostępności dopalaczy

macji medialnych, na rynku dopalacze można bez

większych przeszkód kupić w Internecie.

Zwiększa się

liczba osób, które traﬁajądoszpitalizobjawamiza-

życia nieznanej substancji psychoaktywnej.

W szpita-

lu w Poznaniu w ostatnich dwóch tygodniach takich

pacjentów było aż kilkunastu.

Najczęściej są to bar-

dzo młodzi ludzie.

Pacjenci przyjęci ostatnio do szpi-

tala przyznają, że dopalaczy zażywają regularnie, ale

nigdy wcześniej tak nie cierpieli.

Zdobycie substancji,

której sprzedaż w Polsce jest zabroniona, to dla nich

żaden problem.

Taka liczba przypadków może dziwić, bo od ponad

roku w Polsce obowiązuje zakaz handlu dopalaczami,

który – jak się okazuje – można w bardzo łatwy sposób

obejść.

Przed rokiem rząd ogłosił sukces w wojnie wy-

toczonej sprzedawcom dopalaczy.

Znowelizowano

ustawę, skonﬁskowanotowarizamkniętotzw.smart-

shopy.

Skąd zatem pochodzą dopalacze, które zażyły

osoby wymagające pomocy lekarskiej na oddziale tok-

sykologii?

Z informacji przedstawianych przez media

wynika, że jeden z większych wirtualnych sklepów

z „artykułami kolekcjonerskimi” udostępnia swoją

ofertę w 29 językach, także po polsku.

Właśnie trwa

wyprzedaż na część oferty, a wybierać można spośród

kilkudziesięciu artykułów w takich kategoriach, jak:

magiczne płyny, sole i pudry, imprezowe pigułki oraz

mieszanki ziołowe.

Firmy handlujące w sieci dopalaczami są zareje-

strowane poza Polską i nie można ich zlikwidować ani

ścigać właścicieli.

Nie podlegają polskim przepisom za-

kazującym handlu i wyprowadzania do obrotu tych

specyﬁków.

Wielezﬁrmzarejestrowanychjestnp.na

hiszpańskiej Ibizie.

Wcześniej ulubionymi krajami

dopalaczowego biznesu były Czechy i Słowacja, ale

państwa te również zakazały handlu tzw. nowymi nar-

kotykami.

1.

Jakie działania podjął rząd w celu skutecznego

przeciwdziałania w stosowaniu środków odurzających?

86

2.

Jakie działania zamierza podjąć resort w najbliż-

szym czasie, aby zniwelować powyższy problem?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 1881)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie subwencji dla oświaty

Szanowna Pani Minister!

Obejmując urząd mini-

stra edukacji narodowej, powiedziała pani m.in.:

sem stabilizacji i spokojnego wdrażania zainicjowa-

nych wcześniej działań.

Dzisiaj najważniejsza jest

uczycieli oraz reagowanie na ich potrzeby.

Natomiast

Koszty oświaty w ciągu ostatnich 4 lat znacznie

wzrosły.

Nauczyciele zarabiają coraz więcej, subwen-

cja nie starcza na pokrycie ich płac.

Samorządy,

przede wszystkim gminne, stoją na skraju bankruc-

twa.

Większość budżetu muszą przeznaczyć na po-

krycie kosztów utrzymania szkół.

Funkcjonujące roz-

wiązania prawne dotyczące systemu oświaty w znacz-

nym stopniu przyczyniają się do dodatkowych obcią-

żeń ﬁnansowychsamorządów,cozkoleirodzikoniecz-

ność racjonalizacji wydatków na oświatę m.in. poprzez

likwidację szkół.

A tych likwiduje się coraz więcej.

I nie zawsze powodem jest niż demograﬁczny.

Wobec tych faktów proszę Panią Minister o zapre-

1.

Czy słuszne jest z punktu widzenia stabilizacji

w systemie oświaty wypłacanie przez organa samorzą-

dowe dodatków uzupełniających (art. 30a Karta Na-

uczyciela) zamiast, tak jak było to dotychczas, corocz-

nego negocjowania regulaminów wynagradzania?

2.

Czy udzielanie urlopu dla poratowania zdrowia

bez konieczności komisyjnego orzekania o stanie

zdrowia nauczyciela nie prowadzi, zdaniem pani mi-

nister, do generowania dalszych strat ﬁnansowych

samorządów?

3.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej przewi-

duje starania o podniesienie wysokości obecnej sub-

wencji oświatowej, która nie pokrywa rzeczywistych

kosztów, w części, która z założenia powinna być po-

kryta z subwencji?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 12 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1882)

do ministra skarbu państwa

w sprawie działań MSP jako organu

planowanej przez zarząd tej spółki likwidacji

Zespołu Szkół Zawodowych „Budostal”

Szanowny Panie Ministrze!

W odpowiedzi na apel

nauczycieli i pracowników Zespołu Szkół Zawodo-

wych „Budostal” w Krakowie (os.

Kościuszkowskie

2A), będącego jednym z elementów schematu organi-

zacyjnego jednoosobowej spółki Skarbu Państwa,

Przedsiębiorstwa Usług Hotelarskich i Turystycz-

nych „Kraków” w Krakowie (PUHiT), zwracam się

z do Pana Ministra jako organu nadzoru właściciel-

skiego nad spółką z interpelacją o wyjaśnienie.

1.

Czy przeprowadzono kontrolę zasadności i ce-

lowości działań podejmowanych przez zarządu spół-

ki PUHiT w ramach programu restrukturyzacji

spółki?

2.

Czy planowana przez zarząd spółki PUHiT li-

kwidacja Zespołu Szkół Zawodowych „Budostal” na

os.

Kościuszkowskim 2A w Krakowie jest zasadna,

w sytuacji gdy szkoła dynamicznie się rozwija i nie

korzysta z bieżących środków ﬁnansowychspółki?

z polityką rządu i ministra skarbu państwa w odnie-

sieniu do placówek szkolnictwa zawodowego?

4.

Czy możliwe jest wyodrębnienie z majątku spół-

ki, oferowanego do przetargu publicznego na nabycie

udziałów spółki PUHiT „Kraków”, części mienia

w postaci nieruchomości położonej w os.

Kościusz-

kowskim 2A, zabudowanej budynkiem wykorzysty-

wanym przez zespół szkół, w którym od 1967 r. re-

alizowane są cele dydaktyczno-edukacyjne?

Spółka PUHiT „Kraków” powstała z przekształ-

cenia przedsiębiorstwa państwowego, które było or-

ganem prowadzącym szkołę.

W dniu 9 stycznia 2012 r.

zarząd spółki PUHiT „Kraków” jako organ prowa-

dzący Zespół Szkół Zawodowych „Budostal” podjął

uchwałę nr 1/2012 o zamiarze rozwiązania ZSZ „Bu-

dostal” i likwidacji z dniem 31 sierpnia 2012 r. szkół

wchodzących w jego skład tj.:

87

— zasadniczej szkoły zawodowej,

— technikum na podbudowie gimnazjum,

— technikum uzupełniającego dla dorosłych.

O fakcie tym w dniu 12 stycznia 2012 r. zostali

oﬁcjalniepoinformowanirodzice,uczniowieinauczy-

ciele.

Działania zarządu spółki zmierzające do likwida-

cji zespołu szkół budzą zrozumiały sprzeciw nauczy-

cieli, pracowników rodziców i uczniów.

Sprzeciw ten

trudno uznać za bezzasadny w sytuacji, gdy zespół

szkół rozwija się dynamicznie, rozbudowuje bazę dy-

daktyczną, proponuje nowe zawody dostosowane do

potrzeb rynku pracy i mimo niżu demograﬁcznego

cieszy się ciągłą tendencją wzrostową naboru.

Tymczasem zarząd spółki PUHiT pismem z dnia

7 listopada 2011 r. skierowanym do dyrektora ZSZ

„Budostal” nakazał zaprzestanie działań związa-

nych z naborem uczniów na rok szkolny 2012/2013.

Wykonanie tego polecenia spowoduje zmniejszenie

liczby uczniów, a tym samym zmniejszenie przyszłych

dotacji ze strony miasta Krakowa na działalność

szkoły.

Szkoła utrzymuje się z tych dotacji.

Spółka

PUHiT nie partycypuje w kosztach związanych z jej

utrzymaniem (np. wszelkie prace remontowe i kon-

serwacyjne ﬁnansowanesązdotacji,podobniejak

całe wyposażenie szkoły).

Sytuacja ﬁnansowaszkoły

jest dobra, stabilna i bez zadłużeń.

Ograniczenie nabo-

ru z pewnością ją pogorszy i będzie faktycznym kro-

kiem w kierunku likwidacji szkoły.

Wobec powyższego jako poseł na Sejm RP zwra-

czerpującą odpowiedź na postawione w niniejszej

interpelacji pytania, a także o szczególnie wnikliwą

analizę działań zarządu spółki PUHiT „Kraków”

z punktu widzenia ochrony interesów Skarbu Pań-

stwa oraz interesu publicznego.

Z wyrazami szacunku

Poseł Andrzej Duda

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1883)

do ministra transportu, budownictwa

stawek za 1 km przebiegu pojazdów

niebędących własnością pracodawcy,

używanych do celów służbowych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Wysokość stawek za 1 km przebiegu pojazdu, we-

dług których pracodawca pokrywa koszty używania

pojazdów prywatnych używanych przez pracowni-

ków do celów służbowych (tzw. kilometrówka), okre-

ślona jest w rozporządzeniu ministra infrastruktury

lania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów

wych, motocykli i motorowerów niebędących własno-

ścią pracodawcy.

Od dnia wejścia w życie tego rozpo-

rządzenia realne koszty eksploatacji pojazdów uległy

znaczącemu wzrostowi.

Nienowelizowane od lat roz-

porządzenie jest nieadekwatne do potrzeb i warun-

ków ze względu na wzrastające koszty eksploatacji

pojazdów, spowodowane m.in. wzrastającymi cenami

paliwa.

Obowiązujące wskaźniki nie gwarantują pra-

cownikom zwrotu rzeczywistych kosztów ponoszo-

nych przez nich z tytułu używania własnych pojaz-

dów dla celów służbowych.

Dlatego, w celu zagwa-

rantowania pracownikom pełnej rekompensaty rze-

czywistych ponoszonych przez nich kosztów eksplo-

atacji pojazdów, niezbędna jest zmiana ww. rozporzą-

dzenia poprzez ustalenie na wyższym poziomie sta-

wek za 1 km przebiegu pojazdów wykorzystywanych

do celów służbowych.

snością pracodawcy, używanych do celów służbo-

wych?

2.

Kiedy zwiększone zostaną tzw. kilometrówki?

3.

Jakie wskaźniki będą adekwatne do ponoszo-

nych przez pracowników kosztów używania własnych

pojazdów dla celów służbowych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1884)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie potrzeby nowelizacji art. 49

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Zgłaszający się do mnie przedstawiciele urzędów

pracy sugerują potrzebę zmiany przepisu art. 49 usta-

88

Nr 69, poz. 415, ze zm.), której efektem byłaby ważna

forma wsparcia dla rodzin wielodzietnych.

Aktualne brzmienie ww. przepisu wymienia gru-

py osób, względem których mogą być stosowane in-

strumenty rynku pracy.

Są to m.in. bezrobotni do

25. roku życia, długotrwale albo po zakończeniu re-

ust. 2 pkt 2, albo kobiety, które nie podjęły zatrud-

nienia po urodzeniu dziecka, powyżej 50. roku życia,

bez kwaliﬁkacjizawodowych,bezdoświadczeniaza-

wodowego lub bez wykształcenia średniego czy bez-

robotni samotnie wychowujący co najmniej jedno

dziecko do 18. roku życia – pkt 5.

Osoby zajmujące się przeciwdziałaniem bezrobo-

ciu proponują wprowadzenie do ww. przepisu pkt 5a

w brzmieniu: bezrobotnych wychowujących co naj-

mniej troje dzieci do 18. roku życia.

Warto zauważyć, że byłoby sprawiedliwe społecz-

nie, gdyby osoby bezrobotne mające na utrzymaniu

więcej niż dwoje dzieci mogły korzystać z takiego sa-

mego przywileju, jak osoby samotnie wychowujące

dzieci.

Brak zaliczenia bezrobotnych rodziców z ro-

dzin wielodzietnych do grupy osób pozostających

ryczenie i poczucie krzywdy, często wymusza bowiem

pozostawanie w rejestrze bezrobotnych przez 12 mie-

sięcy, podczas gdy pracodawcy, korzystając ze wspar-

cia Funduszu Pracy, chętnie zatrudniliby te osoby

tuż po zarejestrowaniu.

Oczywiście pojawią się skutki ekonomiczne ta-

kiego zapisu dla Funduszu Pracy, jednak objęcie

szczególną formą wsparcia ww. grupy osób nie wią-

że się bezpośrednio z koniecznością zwiększenia

puli środków, jakimi powiatowe urzędy pracy dys-

ponują na podstawie decyzji ministra pracy i polity-

ki społecznej.

Wprowadzenie do art. 49 ustawy ww. zapisu po-

zwoliłoby na objęcie wsparciem bezrobotnych rodzi-

ców wychowujących co najmniej troje dzieci.

Są to

formy wsparcia przy użyciu instrumentów rynku

pracy – szczególnie tych, o których mowa w art. 50

ust. 2, art. 51, art. 53, art. 57 i art. 61 ustawy o pro-

lepszyłaby sytuację rodzin wielodzietnych na rynku

pracy?

2.

Czy docierają do ministerstwa sugestie o ko-

nieczności takiej zmiany przepisów?

3.

Czy i kiedy rozważana jest zmiana art. 49 usta-

brzmieniu?

4.

Czy wprowadzone zostaną dodatkowe instru-

menty polepszające sytuację na rynku pracy rodzin

wielodzietnych?

Kiedy to nastąpi i jakie działania

mogą zostać podjęte?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1885)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie wymogu rozwiązania

do nabycia prawa do emerytury

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na prośbę

członków NSZZ „Solidarność” oraz na podstawie usta-

jęcie działań w przedstawionej poniżej sprawie.

Członkowie NSZZ „Solidarność” zwrócili uwagę

kach jest rozwiązanie umowy o pracę, zanim pracow-

nik złoży wniosek o wcześniejsze świadczenie.

Takie unormowanie budzi kontrowersje – nie daje

bowiem obywatelom gwarancji, że otrzymają wcze-

śniejszą emeryturę, jeśli rozstaną się z pracodawcą.

Co więcej, ubezpieczony nie ma możliwości sądowego

potwierdzenia odpowiedniego stażu w szczególnych

warunkach bez rozwiązania stosunku pracy.

Sąd,

który rozpoznaje odwołanie od decyzji odmawiającej

przyznania emerytury, po ustaleniu, że ubezpieczony

nie zwolnił się z pracy, nie ma obowiązku badania

innych przesłanek przyznania świadczenia.

Na uwa-

wobec ubezpieczonych ubiegających się o świadczenie

na podstawie innych przepisów ustawy emerytalnej.

Ponadto obecne regulacje znacznie komplikują pro-

cedurę ubiegania się o wcześniejszą emeryturę, co

jest widoczne przede wszystkim w sytuacjach, gdy

ZUS kwestionuje długość okresu wykonywania pracy

w szczególnych warunkach.

Ubezpieczony jest w ta-

kim przypadku zmuszony do dochodzenia prawa do

emerytury na drodze sądowej.

Jak wynika z prakty-

ki, sąd rozpoznający odwołanie od odmownej decyzji

ZUS o przyznaniu prawa do emerytury, po ustaleniu,

że ubezpieczony nie rozwiązał stosunku pracy, nie

ma obowiązku prowadzenia postępowania w celu

ustalenia spełnienia pozostałych przesłanek przy-

znania świadczenia.

wany przez członków NSZZ „Solidarność” w sprawie

89

wymogu rozwiązania stosunku pracy jako warunku

2.

Czy i kiedy ministerstwo podejmie działania legi-

slacyjne w celu zmiany powyższych nieprawidłowości

wskazanych przez członków NSZZ „Solidarność”?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1886)

do ministra zdrowia

refundowanych niektórych pasków

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na prośbę

przedstawicieli Podkarpackiego Stowarzyszenia Przy-

jaciół Dzieci i Młodzieży z Cukrzycą w Rzeszowie

oraz na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu

wionej poniżej sprawie.

Chorzy na cukrzycę, po wprowadzeniu nowej listy

leków refundowanych, stanęli przed dylematem, czy

w ogóle mierzyć poziom cukru we krwi.

Wielu cho-

rych – 70% – ma glukometry ﬁrmyRoche,napaski

których nie ma refundacji.

W aptekach nie ma innych

glukometrów.

Po latach walki o refundację insulin

analogowych chorzy dostali „prezent” w postaci dużo

droższych dla nich insulin i ok. 1800% droższych pa-

sków do glukometrów.

Problem jest poważny, dotyczy

często osób, których dochody to najniższa krajowa na

3-,4-osobową rodzinę.

ła ogromnej rzeszy chorych na cukrzycę ustawa re-

fundacyjna?

2.

Czy i kiedy na listę leków refundowanych po-

wrócą paski do glukometrów ﬁrmyRocheiinnych,

jakich używają chorzy?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1887)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Najmłodszy pracownik gabinetu politycznego mi-

nistra w Pańskim rządzie ma 21 lat.

Większość to

ludzie, którzy wcześniej pracowali w biurach posel-

skich obecnych ministrów, a obecnie zarabiają wielo-

krotność przeciętnego wynagrodzenia osób w tak

młodym wieku.

Członkiem gabinetu politycznego mi-

nistra Sikorskiego jest 23-letnia córka ministra ﬁ-

nansów – osoba zaraz po studiach, bez doświadczenia

zawodowego.

Funkcje ministrów sportu i transportu

pełnią osoby kompletnie niezwiązane z tą tematyką.

Wynika z tego, że ostatnio wykryta przez media spra-

wa zatrudnienia na stanowisku wicedyrektora Cen-

tralnego Ośrodka Sportu, odpowiedzialnego za kwe-

stie programowo-sportowe, właściciela salonu fry-

zjerskiego też nie powinna dziwić i jest czymś nor-

malnym.

1.

Czy taka polityka personalna prowadzona przez

Pańskich ministrów jest działaniem przez Pana ak-

ceptowanym, czy może dostrzega Pan jakieś niepra-

widłowości i zostaną wyciągnięte konsekwencje?

2.

Czy dostrzega Pan związek między wszech-

stronnymi sukcesami rządu a polityką kadrową pro-

wadzoną przez Pański rząd?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1888)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie podwójnych standardów

moralnych stosowanych w rządzie

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

W lokalnym zielonogórskim wydaniu „Gazety Wy-

borczej” z 1 lutego br. znalazła się informacja o bur-

mistrzu Nowogrodu Bobrzańskiego, który decyzją

90

wojewody lubuskiego (PO) musi odejść ze stanowi-

ska, ponieważ posiada udziały w grupie drobiarskiej

warte 5 tys. zł.

Spóźnił się o trzy miesiące z ich zby-

ciem od momentu przyjęcia stanowiska.

Wojewoda

z Pańskiego nadania skrupulatnie wyciąga konse-

kwencje za przewinienia, które Pan bagatelizuje, na-

zywa „gapiostwem” i nie wyciąga konsekwencji, jeśli

sprawa – dużo poważniejsza – dotyczy członków Pań-

skiego rządu.

Przykład z poprzedniej kadencji rządu – za podob-

ną historię wiceminister skarbu z PSL dostał tylko

naganę, a jego zachowanie zostało określone przez

Pana „gapiostwem”.

Minister nabył 50% udziałów

w ﬁrmiemogącejhandlowaćm.in.energiąelektrycz-

ną, dziedziną, która mu podlegała.

W związku z tym

złamał ustawę antykorupcyjną.

Ta zezwala na obję-

cie jedynie 10% udziałów lub akcji przez ministra

bądź wiceministra.

W obecnej kadencji poseł PSL

z Podkarpacia również pełnił funkcję wiceministra

skarbu odpowiedzialnego m.in. za… energetykę.

Tłu -

maczenie się „niezamierzonym błędem” przez „praw-

nika”, członka Krajowej Rady Sądownictwa było że-

nujące i niewiarygodne.

Tolerowanie takich zacho-

wań przez prezesa Rady Ministrów i stosowanie po-

dwójnych kryteriów moralnych jest niedopuszczalne.

Tym bardziej że opisany przypadek nie jest wyjąt-

kiem.

W ostatnim czasie podobne postępowanie zo-

stało udowodnione rzecznikowi Pańskiego rządu,

spółki w momencie objęcia funkcji sekretarza stanu.

On również nie poniósł konsekwencji, jakie teraz gro-

żą burmistrzowi lubuskiego miasta.

1.

Jak, jeśli nie stosowaniem podwójnych kryte-

riów moralnych, nazwałby Pan opisane wyżej przy-

kłady niewyciągania konsekwencji wobec osób zaj-

mujących ministerialne stanowiska, które złamały

ustawę antykorupcyjną?

2.

Czy dostrzega Pan problem?

3.

Czy w dalszym ciągu kierował się Pan będzie

podwójnymi standardami wobec „swoich” i innych?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1889)

do ministra pracy i polityki społecznej

osób uprawnionych

do świadczenia pielęgnacyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Rzecznik praw obywatelskich w swoim wystąpie-

niu do ministra pracy i polityki społecznej zwróciła

uwagę na przyjęte rozwiązania w zakresie zmian do-

tychczasowego systemu organizowania i zasad dzia-

łania ośrodków adopcyjno-opiekuńczych.

Przyjęte

przez Radę Ministrów rozwiązanie w zakresie upraw-

nienia do dodatkowej pomocy ﬁnansowejjedyniedla

wybranej grupy osób uprawnionych do świadczenia

pielęgnacyjnego zostało przez pozostałe osoby pobie-

rające świadczenie pielęgnacyjne, a nieobjęte pomocą

wynikającą z rządowego programu, odebrane z du-

żym rozgoryczeniem.

Zainteresowani podkreślają, iż

czują się dyskryminowani, gdyż znajdują się w takiej

samej sytuacji prawnej jak osoby, które pomoc ﬁnan-

sową mogą otrzymać.

Często padają również zarzuty

naruszenia konstytucyjnej zasady równości.

Obecna

sytuacja jest dla grupy osób wykluczonych z prawa

do dodatkowej pomocy ﬁnansowej niezrozumiała

także z tego powodu, że na mocy rozporządzenia

wie szczegółowych warunków realizacji rządowego

pielęgnacyjne pomoc ﬁnansowaprzysługiwaławszyst-

kim osobom uprawnionym w listopadzie i grudniu

2011 r. do świadczenia pielęgnacyjnego.

opisanej sprawie?

legislacyjne w celu zmiany powyższych nieprawidło-

wości wskazanych przez RPO?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1890)

do ministra zdrowia

w sprawie ograniczania pacjentom

przez NFZ dostępu do leczenia

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Wiele placówek zdrowia, głównie małych, zniknie

z rynku, ponieważ fundusz stawia im wymogi nie do

przejścia.

Konsekwencją tego będzie znaczne ograni-

czenie pacjentom dostępu do leczenia, zwłaszcza

91

w mniejszych miastach.

W mediach codziennie poja-

wiają się informacje, że w regionach, w których NFZ

ogłosił konkursy na leczenie w szpitalach i przychod-

niach, ich wyniki budzą kontrowersje.

Kontrakty

straciły przychodnie cieszące się renomą, przyjmują-

ce pacjentów od kilkunastu lat.

wielu lecznic co do wyników konkursów NFZ?

Jaka

według danych ministerstwa jest skala problemu?

2.

Czy dostrzega Pan problem ograniczenia do-

stępności leczenia dla pacjentów z mniejszych miej-

scowości?

3.

Czy i jakie podejmie Pan działania w tej sprawie?

Z poważaniem

(nr 1891)

do ministra administracji i cyfryzacji

reformy administracyjnej

dotyczącej jednostek powiatowych

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Planowana i częściowo już realizowana likwida-

cja powiatowych komend Policji, prokuratur, sądów

rejonowych lub innych jednostek powiatowych ozna-

cza ograniczenie mieszkańcom dostępu do podsta-

wowych usług, m.in. ochrony zdrowia, bezpieczeń-

stwa, edukacji, pomocy rodzinie czy też do admini-

stracji.

Planowane posunięcia mogą grozić ukształ-

towanej demokracji lokalnej i samorządności na

szczeblu powiatowym.

W skali społecznej powiat

jest podstawowym modułem organizacji życia zbio-

rowego.

Powiaty spełniają ważną rolę choćby w sys-

temie bezpieczeństwa.

Likwidacja prokuratur, są-

dów rejonowych, komend powiatowych Policji ozna-

cza powolne osłabianie znaczenia powiatów jako

ważnych struktur administracyjnych i samorządo-

wych.

Trudno więc nie mieć wrażenia, że propozycje

i decyzje stopniowej likwidacji instytucji obejmują-

cych swym działaniem obszar powiatu (prokuratu-

ra, sądy, Policja) zmierzają ostatecznie do zlikwido-

wania w przyszłości powiatów.

2.

Jakie są przyczyny planowanych likwidacji in-

stytucji na szczeblu powiatowym?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1892)

do ministra zdrowia

w sprawie wzrostu użycia substancji

psychoaktywnych przez młodzież

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

prosimy o podjęcie działań w przedstawionej poniżej

Media donoszą o niepokojącym zjawisku wzrostu

popularności marihuany wśród ludzi młodych.

Mimo

że zamknięcie sklepów z dopalaczami uznano za suk-

ces, pustkę po nich natychmiast zapełniła marihu-

ana.

Wzrasta również liczba odkrywanych przez Po-

licję plantacji konopi indyjskich.

Najnowsze badanie

młodzieży szkolnej, zrealizowane w ramach progra-

mu ESPAD na zlecenie Państwowej Agencji Rozwią-

zywania Problemów Alkoholowych i Krajowego Biu-

ra do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, dowodzi,

że z nielegalnych substancji psychoaktywnych naj-

bardziej rozpowszechniona wśród nastolatków jest

marihuana.

Z badania wynika, że po wyraźnym spad-

ku popularności marihuany w 2007 r. obecnie przy-

było młodych, którzy po nią sięgają.

Przynajmniej

raz w życiu paliło ją 37% uczniów szkół ponadgimna-

zjalnych (17–18 lat) i 24% gimnazjalistów (15–16 lat).

Kiedy w 2007 r. zrobiono taki sam sondaż, wykazał

on, że gimnazjalistów sięgających po ten narkotyk

było 16%.

Na wzrost popularności marihuany złożyło się

w dużej mierze zamknięcie sklepów z dopalaczami

w październiku 2010 r.

Wówczas marihuana zaczęła

odgrywać rolę substancji alternatywnej.

Inną przy-

czyną wzrostu liczby nastolatków sięgających po tę

używkę wydają się być również akcje Ruchu Palikota

i działaczy ruchu Wolne Konopie domagających się

legalizacji.

Przez te działania coraz więcej nastolat-

ków sądzi, że palenie konopi nie szkodzi.

30% gim-

nazjalistów uważa, że sporadyczne palenie może być

groźne – w 2007 r. tak sądziło 42%.

Z kolei 66% za

ryzykowne uważa regularne palenie.

Wcześniej tak

sądziło prawie 80%.

92

1.

Czy ministerstwo dostrzega problem wzrostu

użycia substancji psychoaktywnych przez młodzież?

2.

Czy dostrzega Pan związek między zwiększe-

niem atrakcyjności marihuany dla młodzieży a me-

dialnymi akcjami, między innymi Ruchu Palikota,

na rzecz jej legalizacji?

Czy ministerstwo podejmie

jakiekolwiek działania informacyjne i edukacyjne

skierowane do młodzieży wskazujące na szkodliwość

tej substancji?

3.

Czy i kiedy ministerstwo podejmie działania

w celu zahamowania wzrostu liczby młodzieży sięga-

jących po marihuanę i inne substancje psychoaktyw-

ne, podobne do tych przeciwko dopalaczom?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1893)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Problem, z jakim borykają się szpitale po wpro-

wadzeniu ustawy refundacyjnej, dotyczy leków prze-

ciwzakrzepowych, wielu antybiotyków, leków prze-

ciwbólowych czy maści.

Ustawa refundacyjna podzie-

liła bowiem wszystkie leki na tzw. grupy limitowe.

Przepisy ustawy nakazują szpitalom kupowanie

wszystkich preparatów z jednej grupy w jednej cenie.

Jaki z tym kłopot, widać na przykładzie insulin

– w jednej grupie są insuliny ludzkie (ok. 100 zł) i ana-

logi (ok. 140 zł), ale zgodnie z nowymi przepisami

szpital musi kupić wszystkie po cenie nie wyższej niż

100 zł.

Wszystkie leki przeciwzakrzepowe, stosowane

między innymi u chorych przygotowywanych do ope-

racji, też wrzucone zostały do jednej grupy, choć ich

Z ustawy wynika też inny poważny i nierozwią-

zany dotąd problem.

Lekarze mogą teraz przepisy-

wać ze zniżką leki tylko na te choroby, które zostały

wymienione przy rejestracji danego preparatu w Unii

Europejskiej.

To krzywdzący przepis dla tysięcy dzie-

ci cierpiących na choroby reumatyczne, gdzie ceny

leków są nieporównywalnie większe.

Podobny pro-

blem mają rodzice chorych na raka, bo większość le-

ków jest zarejestrowana tylko dla dorosłych.

Więcej

płacić muszą też osoby korzystające dotychczas z tań-

szych zamienników – na ogół są one rejestrowane

przez ﬁrmytylkonajednąchorobę,choćwiadomo,

że podobnie jak lek oryginalny pomagają na co naj-

mniej kilka.

Tak jest na przykład z wieloma antybio-

tykami.

Tysiące chorych straciło też możliwość ku-

pienia refundowanych heparyn.

Większość prepara-

tów z tej grupy jest zarejestrowana na leczenie za-

krzepicy, ale rutynowo stosuje się je także w proﬁlak-

tyce przeciwzakrzepowej u pacjentów z chorobami

krążenia, po operacjach, złamaniach i założeniu gip-

su czy na dializach.

By przeprowadzić dializę, chorzy

muszą mieć założoną przetokę tętniczo-żylną.

W jej

obrębie występuje zwiększone ryzyko powstania za-

krzepu, dlatego niektórym naszym chorym heparyna

ratuje życie.

2.

Czy i jakie działania zamierza podjąć minister-

stwo, by wyeliminować powyżej opisane nieprawidło-

wości?

Z poważaniem

(nr 1894)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planu likwidacji Schroniska

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Planowane likwidacje schronisk dla nieletnich,

w tym placówki w Łańcucie, wydają się być niezro-

zumiałe nie tylko ze względu na 57 lat dobrego funk-

cjonowania tej placówki, ale również ze względu na

zagrożenie pozbawienia młodzieży profesjonalnej re-

socjalizacji.

To jedna z najbardziej doświadczonych

tego typu placówek w kraju i jedyna na terenie woje-

wództw podkarpackiego i małopolskiego.

Aktualnie

pod opieką pracowników jednostki jest 33 wychowan-

ków.

Jako jedyna z niewielu placówek w kraju pro-

wadzi grupę interwencyjną o zaostrzonym rygorze,

przeznaczoną dla najniebezpieczniejszych młodocia-

nych przestępców.

Plany ministerstwa dziwią tym

bardziej, że po sąsiedzku znajduje się szpitalny od-

93

dział psychiatrii dla dzieci i młodzieży, współpracu-

jący ze schroniskiem szczególnie w zakresie badań

specjalistycznych oraz przeprowadzanych hospitali-

zacji wychowanków.

Ponadto w łańcuckiej placówce poniesiono olbrzy-

mie nakłady na doposażenie schroniska dla pod-

opiecznych objętych szczególnym dozorem, których

nie można porównać z warunkami w nieprzystoso-

wanej do tego placówce w Gackach, między innymi

do której mają być kierowani młodzi przestępcy.

Lo-

kalne samorządy przyczyniły się do poprawy infra-

struktury publicznej, z której korzystają wychowan-

kowie schroniska, do której należą między innymi

stadion sportowy, boiska „Orlik”, skatepark, korty

tenisowe, kryta pływalnia i basen otwarty prowadzo-

ne przez MOSiR w Łańcucie.

Planowane oszczędno-

ści jeśli nawet będą, to niewielkie, między innymi ze

względu na koszty transportu skazanych do innych

województw.

Ponadto wywiezienie skazanego z dala

od domu nie polepszy procesu jego resocjalizacji.

Na

cuje wielu świetnych pedagogów, a utrata 64 etatów

stawia mieszkańców Łańcuta w bardzo trudnej sy-

tuacji, tym bardziej że są to wieloletni pracownicy,

dla których znalezienie pracy będzie bardzo trudne

czy wręcz niemożliwe.

z planowaną likwidacją Schroniska dla Nieletnich

w Łańcucie?

2.

Jakimi kryteriami kieruje się ministerstwo,

decydując się na likwidację Schroniska dla Nieletnich

w Łańcucie?

3.

Czy ministerstwo rozważy możliwość odstąpienia

od planów likwidacji, biorąc pod uwagę zdecydowany

sprzeciw społeczności lokalnej i samorządowców?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1895)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

simy o podjęcie działań w przedstawionej poniżej

Do zasadniczych szkół zawodowych i techników

1 września wchodzi reforma programowa.

Terminarz

resort edukacji przerzucił na ich barki konieczność

sad.

Dopiero na początku stycznia MEN opublikował

kluczowy dokument dotyczący reformy, czyli nową

dług tych standardów nauczyciele mają napisać nowe

programy nauczania.

Czas mają do końca kwietnia,

bo wtedy każda szkoła musi przedłożyć do samorzą-

du arkusz organizacyjny, czyli dokument między in-

dziale pedagogów do ich nauczania.

Nie wszyscy na-

uczyciele mają doświadczenie, by to zrobić, i nikt nie

zapłaci im za pracę przy pisaniu programów.

pokojenia dyrektorów i nauczycieli szkół zawodowych

w związku z nieprzygotowanym wprowadzeniem no-

wej podstawy programowej?

szkołom we wprowadzaniu zmian?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1896)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Działając na podsta-

Z końcem roku szkolnego może przestać istnieć

kilkaset szkół w całej Polsce.

Brak działań rządu

w kierunku pomocy samorządom w utrzymaniu pla-

cówek oświatowych i nakładanie na nich coraz to

nowych obowiązków bez koniecznych na to środków

94

powoduje, że szukają oszczędności w likwidowaniu

szkół.

Likwidacja szkoły oznacza w przeważającej więk-

szości przypadków rozwiązanie stosunku pracy ze

wszystkimi zatrudnionymi w niej pracownikami, bez

względu na zajmowane stanowisko oraz szczególną

ochronę stosunku pracy.

Z tytułu utraty zatrudnie-

nia pracownikom przysługuje prawo do odprawy, któ-

rej wysokość uzależniona jest u nauczycieli od formy

zatrudnienia, a u pracowników niebędących nauczy-

cielami dodatkowo od liczby zatrudnionych osób (gdy

w szkole jest zatrudnionych mniej niż 20 osób, odpra-

wy nie przysługują tej grupie pracowników).

W przy-

padku rozwiązania stosunku pracy z powodu całko-

witej likwidacji szkoły nauczycielom przysługuje od-

prawa pieniężna.

1.

Nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie

ściomiesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie

umowy o pracę przysługują świadczenia określone

nia z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie-

dotyczących pracowników w wysokości:

Może się również zdarzyć, że nauczyciel, z któ-

rym rozwiązuje się stosunek pracy z powodu li-

kwidacji szkoły, odchodzi na emeryturę lub rentę.

W takim wypadku oprócz odprawy z tytułu roz-

wiązania stosunku pracy z powodu likwidacji

szkoły nauczycielowi przysługuje odprawa emery-

talna.

1.

Ilu nauczycieli według szacunkowych danych

rządu straci pracę z końcem obecnego roku szkolne-

go wskutek między innymi antysamorządowej poli-

tyki Pańskiego gabinetu?

2.

Czy dostrzega Pan, jakim obciążeniem dla sa-

morządów będzie wypłata odpraw dla nauczycieli

i pracowników likwidowanych szkół?

3.

Ile w skali kraju wydadzą samorządy na odpra-

wy dla zwalnianych nauczycieli?

4.

W przypadku przeniesienia do innej placówki

możliwe jest ocalenie stosunku pracy przez nauczy-

cieli zatrudnionych przez mianowanie i urzędników

samorządowych – wówczas nie ma odprawy, ale za-

chowany jest stosunek pracy.

Ilu nauczycieli i pra-

cowników szkół może zostać przeniesionych do in-

nych placówek oświatowych?

5.

Czy i jakie Pan Premier zabezpieczył dodat-

kowe środki ﬁnansowewceluzrekompensowania

wydatków ponoszonych przez samorządy na odpra-

wy dla nauczycieli w związku z likwidacją oddzia-

łów lub szkół?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1897)

do ministra ﬁnansów

w sprawie absurdalnych stawek podatku VAT

na niektóre artykuły spożywcze

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Żywność powszechnie uznawana za niezdrową

opodatkowana jest niższą stawką VAT niż wiele pod-

stawowych produktów żywnościowych, jak na przy-

kład kawa czy herbata.

Kontrowersje budzi opodat-

kowanie jednego z podstawowych artykułów, jakim

jest woda mineralna, najwyższą stawką podatku VAT,

podczas gdy chipsy lub zupy instant są sprzedawane

z preferencyjnymi stawkami podatku.

Taka sytu-

acja zapewne nie jest elementem troski o zdrowie

obywateli.

Innym absurdem jest również fakt, że na przykład

ketchup objęty jest stawką 8%, podczas gdy musztar-

da, a więc podobny produkt, stawką 23%.

Z kolei

pieczywo o przedłużonej przydatności do spożycia

jest obłożone stawką 23%, a zwykły chleb stawką 5%.

Przepisy momentami są więc nieczytelne i stwarzają

pole do interpretacji.

To z kolei naraża ﬁrmynanie-

bezpieczeństwo płacenia kar za niewłaściwe sklasy-

ﬁkowanietowarów.

w systemie podatkowym w zakresie stawek podatku

2.

Jaka jest przyczyna ustalania stawek VAT w ten

sposób, że na produkty uważane za niezdrowe nakła-

dane są niższe stawki podatku VAT niż na wiele pod-

stawowych produktów spożywczych?

dłowości?

95

4.

Czy ministerstwo bierze pod uwagę możliwość

wprowadzenia podwyższonej stawki podatku VAT na

żywność określaną powszechnie jako niezdrową?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Moskal

(nr 1898)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie represjonowania

dyslektyków w szkołach

Szanowna Pani Minister!

Deklaracja Praw Dziec-

najlepszego.

Postuluje zapewnienie każdemu dziecku

optymalnych warunków rozwoju, z poszanowaniem

jego odmienności.

Podnosi, że dziecko z powodu nie-

dojrzałości ﬁzycznejiumysłowejwymagaszczególnej

oraz odpowiedniej opieki i troski oraz odpowiedniej

opieki prawnej.

Parlament Europejski postuluje, żeby

państwa członkowskie zwróciły szczególną uwagę na

wszelkie formy dyskryminacji dzieci, w tym dyskry-

minacji dzieci dotkniętych trudnościami w nauce

(np. dysleksja, dyskalkulia, dyspraksja) lub różnymi

innymi rodzajami niepełnosprawności.

Wzywa do wpro-

wadzenia nowych zestawów przedmiotów i materia-

łów do szkół zapewniających wykształcenie ogólne,

aby umożliwić młodym ludziom cierpiącym na jedno

z najczęstszych zaburzeń uczenia się, dysleksję, po-

myślne ukończenie studiów pomimo problemu z przy-

swajaniem wiedzy.

Dyslektycy mają trudności ze zrozumieniem i na-

pisaniem tekstu wyrażonego słowami.

Przejawia się

to zatrzymaniem umiejętności czytania na poziomie

czytania elementarnego (II klasa szkoły podstawo-

wej) i nieosiągnięciem poziomu czytania zaawanso-

wanego lub opóźnieniem umiejętności czytania o 3–4

lata oraz poważnymi zaburzeniami w budowaniu wy-

powiedzi na piśmie, w tym przypadku samo nie-

uwzględnienie błędów ortograﬁcznych.

Brakumie-

jętności czytania dyslektycy nadrabiają wyrobieniem

sobie innych zdolności, zwłaszcza rozumowania ob-

razami.

Stąd potraﬁąmyślećkilkatysięcyrazyszyb-

ciej niż inni.

Wielu dyslektyków dzięki swoim osią-

gnięciom zasłużyło na miano osób wybitnych.

Nie-

stety, nie są to zdolności zauważane i rozwijane w szko-

le.

Są z pasją tłumione.

W piśmiennictwie podaje się, że dyslektycy są sła-

bymi uczniami, ale dobrymi studentami.

Jednak pol-

ska szkoła postawiła sobie za cel wyeliminowanie

uczniów z dysleksją w postaci głębokiej z życia szkol-

nego i w konsekwencji społecznego.

Wraz z reformą

oświaty pojawiły się egzaminy zewnętrzne.

Spowo-

dowały, że nauczyciel znalazł się pod presją ewentu-

alnych konsekwencji z powodu wykrycia braków wie-

dzy u jego ucznia.

Powstała obawa, że nawet uczciwi

nauczyciele nie będą już zwalniali dyslektyków z obo-

wiązku opanowania całości materiału szkolnego

i w konsekwencji będę gnębili ich wymaganiami nie-

możliwymi do spełnienia.

Autorzy reformy oświaty

sięgnęli do światowych doświadczeń w uczeniu dys-

lektyków oraz postanowień konwencji ratyﬁkowa-

nych przez Polskę.

Wprowadzono przepisy nakłada-

jące na nauczyciela obowiązek dostosowania wyma-

gań edukacyjnych do potrzeb uczniów ze specyﬁcz-

nymi trudnościami w uczeniu się.

Miały udaremnić

nakładanie na dyslektyków obowiązków szkolnych,

którym oni nie byli w stanie podołać.

Młody człowiek rozwija się optymalnie, jeśli funk-

cjonuje w grupie rówieśniczej, gdzie systematycznie

stawiane mu są odpowiednie zadania i na bieżąco jest

rozliczany z ich wykonywania.

Zadania powinny być

tak dobrane, żeby potraﬁłimsprostaćibyskłaniały

go do wytężonej pracy.

Powinny zapewnić uczniowi

możliwość odnoszenia sukcesów, mierzonych w szko-

le wysoką oceną, oraz uczyć przeżywania porażek.

Jeśli dany uczeń otrzymuje wyłącznie zadania, któ-

rych nie potraﬁwykonać,naukaszkolnatracidla

niego jakikolwiek sens.

Dyskryminacja kilkusetty-

sięcznej rzeszy uczniów z dysleksją w postaci głębo-

kiej i dysleksją występującą łącznie z ADHD polega

na tym, że w szkole stawia się im wymagania niedo-

stosowane do ich potrzeb, co nie zapewnia im prawidło-

wego rozwoju, lecz go hamuje.

Terroryzuje się ich sta-

łym stawianiem wymagań, którym nie są w stanie spro-

stać.

Dyskryminacja uczniów z dysleksją w postaci

głębokiej i dysleksją występującą łącznie z ADHD po-

lega też na tym, że w odróżnieniu od pozostałych uczniów

na egzaminach wymaga się od nich wiedzy, której nie

przerabiali w szkole, co obniża ich wynik i utrudnia do-

stęp do kolejnych etapów edukacyjnych.

stępującej kwestii: Czy MEN planuje dostosowanie

wymogów egzaminacyjnych do możliwości uczniów

z dysleksją?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 24 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1899)

do ministra środowiska

w sprawie prowadzenia złej gospodarki

96

Orzysz.

Najcenniejszym bogactwem miasta i gminy

Orzysz są doskonałe warunki naturalne w postaci

czystych jezior i lasów.

Środowisko pozostało nieska-

żone ekologicznie.

Na terenie gminy nie ma znaczą-

cych zakładów przemysłowych.

Tutejszą przyrodę

tem gminy jest rozległe jezioro Orzysz (pow. 1011 ha,

maksymalna głębokość 36 m).

Jezioro ma wyjątkowo

rozwiniętą linię brzegową, w większości porośniętą

lasami.

Do jeziora nie są zrzucane żadne ścieki.

Wszystkie te walory oraz różnorodność gatunków

ryb stwarzają idealne warunki do rozwoju wędkar-

stwa i aktywnego wypoczynku nad wodą.

Jedyny realny kierunek rozwoju gminy i miasta

powiązany powinien być z walorami, jakie daje jezio-

ro.

Jednym z najważniejszych warunków rozwoju tu-

rystyki i agroturystyki w naszym klimacie jest węd-

karstwo.

Należy brać przykład z krajów wysoko roz-

winiętych.

Statystyki nie kłamią.

W krajach skandy-

nawskich postawiono na rozwój turystyki i agrotu-

rystyki w oparciu o wędkarstwo.

Wiele małych miej-

scowości w Szwecji i Norwegii utrzymuje się z agro-

turystyki i obsługi wędkarstwa.

Nie buduje się wiel-

kich hoteli i ośrodków, ale buduje się pensjonaty, kom-

pleksy domków, kwatery prywatne, kempingi.

Więk-

szość wędkarzy z rodzinami woli wyjechać na wypo-

czynek do Norwegii lub Szwecji.

Walory środowisko-

we podobne, ryby pewne.

Klimat znacznie surowszy,

pogoda nie lepsza niż u nas, ale jakoś to turystom nie

przeszkadza.

Koszty wyjazdu wyższe, ale też to nie

przeszkadza.

Właścicielem jeziora Orzysz, w imieniu Skarbu

Państwa, jest marszałek województwa.

Z ramienia

marszałka jeziorem zarządza Regionalny Zarząd Go-

spodarki Wodnej w Warszawie.

Na mocy ustawy Pra-

wo wodne z dnia 18 lipca 2011 r.

RZGW w drodze

przetargu wydzierżawił jezioro Polskiemu Związkowi

Wędkarskiemu w Suwałkach.

Wiosną były dni, że nie

można było wypłynąć z Zatoki Wierzbińskiej.

Przy

dużej prędkości łodzi może dojść do tragedii.

Było to

zgłaszane dzierżawcy jeziora.

Wszędzie rozstawione

są sieci i żaki rybackie, bardzo często nieoznakowa-

ne.

Wielokrotnie było to zgłaszane do dzierżawcy je-

ziora.

Jezioro eksploatowane jest ponad stan.

Więk-

szość łowionych przez wędkarzy ryb to ryby małe, te,

których nie udało się odłowić rybakom.

Wiele jest ryb

okaleczonych.

w następującej kwestii: Czy w kontekście przedsta-

wionych nadużyć możliwe jest doprowadzenie do wy-

powiedzenia dzierżawy jeziora Gospodarstwu Rybac-

kiemu PZW z Suwałk przez RZGW Warszawa?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 5 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1900)

do ministra środowiska

w sprawie zakazu rejestrowania nasion,

obrotu i upraw odmian roślin GMO w Polsce

selskiego zwróciły się Koalicja Polska Wolna od GMO

oraz instytucje i organizacje skupiające rzesze osób

zaalarmowanych konsekwencjami, jakie niosą ze

sobą uprawy odmian roślin GMO.

W świetle istnie-

jących dowodów na szkodliwy wpływ upraw odmian

roślin GMO oraz potencjalny poziom zagrożenia, jako

działania zapobiegawcze i przezorność, powinny zo-

stać wprowadzone natychmiastowe zakazy dotyczące

poszczególnych odmian roślin, zanim zostaną ukoń-

czone prace nad projektem ustawy o GMO oraz usta-

wy o nasiennictwie.

Niemcy zakazały upraw, ponie-

waż „niezbadane są konsekwencje długotrwałego spo-

żywania GMO przez ludzi”.

Austria zakazała upraw

GMO, ponieważ „nie da się zachować różnorodności

biologicznej, jeśli wprowadzi się do przyrody GMO”.

Francja zakazała upraw GMO, ponieważ „rośliny

GMO krzyżują się, zanieczyszczając ekologiczne upra-

wy”.

Natomiast Włochy zakazały upraw GMO, ponie-

waż „proces uwolnienia organizmów GMO do przy-

rody jest nieodwracalny”.

Podstawą prawną krajo-

wych zakazów była klauzula bezpieczeństwa zawar-

ta w unijnej dyrektywie 2001/18 dotyczącej GMO.

Kierując się wynikami badań nad GMO, prowadzo-

nymi na całym świecie, rządy 6 państw uznały, że

genetycznie modyﬁkowanakukurydzamożezagrozić

różnorodności biologicznej na ich terenach.

Ponadto

8 września 2011 r.

Europejski Trybunał Sprawiedli-

wości uznał, że kraje członkowskie mogą wprowadzić

zakazy upraw poszczególnych gatunków GMO na

podstawie rozporządzenia nr 1829/2003.

Opracowa-

ny przez naukowców i sygnowany przez rządy krajów

całego świata, opublikowany na zlecenie ONZ i Ban-

ku Światowego w kwietniu 2008 r., raport nt. rolnic-

twa na naszym globie pt. „Międzynarodowa ocena

wpływu nauki technologii rolniczych na rozwój” ja-

sno stwierdza, że uprawy GMO nie stanowią rozwią-

zania głodu, biedy czy zmian klimatycznych.

natychmiastowych zakazów dotyczących poszczegól-

nych odmian roślin, zanim ukończone zostaną prace

nictwie?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

97

Interpelacja

(nr 1901)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie egzaminów dla kandydatów

ubiegających się o uprawnienia

Do mojego biura poselskiego zgłosił się instruktor

jazdy, który prowadzi szkolenia kandydatów na kie-

rowców i kierowców w zakresie wszystkich kategorii

praw jazdy oraz szkolenia kierowców zawodowych

przez 25 lat.

W dniu 08.10.2011 r. uczestniczył w eg-

zaminie dla kandydatów na egzaminatorów i egza-

minatorów osób ubiegających się o uprawnienia do

kierowania pojazdami silnikowymi.

Pomimo udzie-

lenia prawidłowych odpowiedzi otrzymał ocenę ne-

gatywną.

Pomimo próśb o wskazanie popełnionych

błędów otrzymał informację, że ewentualne błędy nie

będą wskazane ze względu na utajenie pytań egza-

minacyjnych.

Z regulaminu przeprowadzania egza-

minu wynika, że utajeniu podlegają pytania przed

egzaminem, a nie po egzaminie.

Pismo do Ministerstwa Infrastruktury z prośbą

o podanie treści pytań, w których popełnił błędy, dało

tylko tyle, że zasugerowano, gdzie popełnił błędy, jed-

nak treści pytań nie podano.

Absolutnie nic nie dało

pismo do Kancelarii Premiera oraz RPO.

Nic nie

dało skierowanie sprawy do NSA w Warszawie.

Skut-

kowało to brakiem reakcji.

w następujących kwestiach:

Dlaczego RPO do dnia dzisiejszego nie wyjaśnił

sprawy?

Dlaczego pytania z zakresu przepisów ruchu dro-

gowego są tajne?

Dlaczego utajenie pytań nastąpiło w wyniku re-

gulaminu, a nie ustawy?

Przecież Konstytucja RP

mówi o utajeniu w wyniku ustawy.

Dlaczego kandydat na egzaminatora nie ma pra-

wa wglądu w dokumentację egzaminu?

Dlaczego wydruk z arkusza odpowiedzi następu-

je czasami z godzinnym oczekiwaniem po zakończe-

niu egzaminu?

Przecież na egzaminie państwowych

dla kierowców następuje od razu, bezzwłocznie po

zakończeniu egzaminu.

Dlaczego kandydat na egzaminatora ma mniejsze

prawa niż przestępca?

Gdzie powinien udać się doświadczony instruktor

jazdy, aby wywalczyć swoje podstawowe prawa, jakie

powinien mieć obywatel tego kraju?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1902)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie edukacji uczniów ze sprzężonymi

niepełnosprawnościami oraz uczniów

Szanowna Pani Minister!

System edukacji uczniów

o specjalnych potrzebach edukacyjnych jest mało

elastyczny, tworzący sztuczne podziały i prowadzący

do segregacji uczniów.

Podział uczniów ze względu na

stopień upośledzenia umysłowego ma niewiele wspól-

nego ze zdrowym rozsądkiem.

Dobrym przykładem

są dzieci z pogranicza lekkiego i umiarkowanego lub

znacznego i głębokiego upośledzenia umysłowego.

Sztywny podział powoduje, że sytuacja edukacyjna

dwojga uczniów, mających określone orzeczenie jest

znacząco różna, chociaż ich możliwości poznawcze są

zbliżone.

Ustawa o systemie oświaty art. 16 ust. 7

mówi, że za spełnianie obowiązku, o którym mowa

jęciach rewalidacyjno-wychowawczych, organizowa-

nych zgodnie z odrębnymi przepisami.

Według roz-

wie zasad organizowania zajęć rewalidacyjno-wycho-

wawczych dla dzieci i młodzieży upośledzonych umy-

słowo w stopniu głębokim, obowiązek szkolny może

być przez tę grupę realizowany tylko poprzez udział

w zespołowych zajęciach rewalidacyjno-wycho-

wawczych organizowanych na terenie szkół bądź

ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz zaję-

ciach indywidualnych realizowanych w domu dziec-

ka.

Przepisy oświatowe dotyczące organizacji edu-

kacji pozostałych grup uczniów zawierają wytycz-

ne, których w tym rozporządzeniu nie ma.

Brakuje

w nim określenia podstawy programowej, zakresu tre-

ści nauczania i wychowania, wyodrębnionych form

zajęć.

Są jedynie nakreślane obszary oddziaływań.

Sugeruje to przewagę oddziaływań opiekuńczych nad

edukacyjnymi, taki jest zresztą praktyczny wymiar

tych przepisów.

Tymczasem wspieranie rozwoju

dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym jest

możliwe tylko dzięki specjalistycznej edukacji, a nie

opiece.

Uczniowie z głęboką niepełnosprawnością in-

telektualną uczą się nowych umiejętności, rozwijają

swoje kompetencje poznawcze, społeczne, porozumie-

wania się, ruchowe.

Uważamy, że ten proces nabywa-

nia nowych umiejętności, powinien być nazywany rów-

nież w świetle prawa edukacją.

Ponadto dzieci i mło-

dzież z głębokim upośledzeniem nie mają gwaranto-

wanych prawem: uczestniczenia w zajęciach świetli-

cowych – nie ma innej grupy dzieci, która byłaby

pozbawiona tej możliwości, a ich rodzice takiego

wsparcia w organizacji czasu pozalekcyjnego; ade-

kwatnej grupy rówieśniczej – przepisy oświatowe po-

zwalają, aby małe dzieci z głębokim upośledzeniem

98

były w jednej grupie ze znacznie nawet starszymi ko-

legami; udziału w lekcjach religii; otrzymywania świa-

dectw szkolnych oraz legitymacji.

W myśl przepisów

oświatowych dzieci i młodzież z głęboką niepełnospraw-

nością intelektualną są pozbawieni statusu ucznia.

1.

Czy możliwe jest objęcie dzieci i młodzież z głę-

bokim upośledzeniem umysłowym edukacją, a nie

zajęciami rewalidacyjno-wychowawczymi?

2.

Czy możliwe jest nadanie dzieciom i młodzieży

z głębokim upośledzeniem umysłowych statusu ucznia

wraz ze wszystkimi prawami wiążącymi się z nim?

Poseł Zbigniew Włodkowski

Pisz, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1903)

do ministra zdrowia

w sprawie zmian przepisów

dotyczących obowiązkowych ubezpieczeń

podmiotów leczniczych

Szanowny Panie Ministrze!

Niepokoi mnie kieru-

nek zmian systemowych wprowadzonych na mocy

ubezpieczenia odpowiedzialności szpitala z tytułu zda-

rzeń medycznych w rozumieniu ustawy z dnia 6 li-

Pacjenta.

Zmiany te wpłyną negatywnie na sytuację

szpitali, narażając je na pogorszenie jakości lub

zmniejszenie ilości usług lub nawet na upadek.

W bu-

dżecie państwa nie ma przewidzianych środków na

niwelowanie negatywnych skutków wynikających ze

stosowania omawianej ustawy.

Pragnę zwrócić uwa-

gę Pana Ministra, że zapisy ww. ustawy de facto na-

kładają na podmioty lecznicze podwójny obowiązek

ubezpieczenia z tytułu ryzyka wystąpienia szkody

przy wykonywaniu działalności leczniczej.

Konsekwen-

cją realizacji zapisów ww. ustawy będzie wzrost kosz-

tów ubezpieczeń, a w następstwie wypłat odszkodo-

wań, których wysokości nie da się oszacować w chwi-

li obecnej, a w kolejnych latach koszty te mogą jeszcze

bardziej wzrosnąć.

Chciałabym również zwrócić uwa-

gę na to, że obecnie nie istnieje w zakresie omawia-

nego tu obowiązku konkurencja na rynku ubezpie-

czeń, ponieważ tylko jeden ubezpieczyciel publiczny

oferuje zawarcie umowy w tym zakresie, lecz nieste-

ty na warunkach ﬁnansowychniedozaakceptowa-

nia przez podmioty lecznicze, podczas gdy konkuren-

cja w przypadku ubezpieczeń obowiązkowych jest

jedynym czynnikiem obniżającym wysokość składki

ubezpieczeniowej.

W efekcie mamy do czynienia z sy-

tuacją nałożenia przez ustawodawcę obowiązku ubez-

pieczeniowego bez równoczesnego uruchomienia in-

strumentów, które taką usługę ubezpieczeniową po-

zwolą wycenić według wolnorynkowych stawek.

Sprawą kluczową jest według mnie to, iż pienią-

dze pacjentów skupione w NFZ i przeznaczone na

leczenie traﬁądoﬁrmubezpieczeniowych.

Ubezpie-

czenia budżetowych usługodawców medycznych

w tak trudnej sytuacji bilansu służby zdrowia nie

powinny być pokrywane z i tak skromnych środków

przewidzianych na leczenie pochodzących ze środków

społecznych.

Mając na uwadze katastrofalne skutki, do których

może doprowadzić realizacja obecnych zapisów usta-

wy, a także brak jakichkolwiek korzyści dla pacjen-

tów z niej wynikających, zwracam się do Pana Mini-

stra z prośbą o udzielenie informacji, jakie kroki za-

mierza podjąć Ministerstwo Zdrowia w celu zniwelo-

wania negatywnych skutków zapisów wspomnianej

ustawy.

Jednocześnie chcę podkreślić, że nie neguję

konieczności opłacania przez podmioty lecznicze

ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej z tytułu zda-

rzeń medycznych.

Konieczne jednak jest wprowadze-

nie takich zmian, które zapewnią bardziej racjonalne

wydatkowanie ograniczonych środków publicznych

z poszanowaniem podstawowych dla systemu opieki

zdrowotnej wartości, jakimi są zdrowie i życie pacjen-

tów – a nie zasilanie ﬁnansowopodmiotówubezpie-

czeniowych.

Mając na uwadze powyższe, zwracam się

z pytaniem: Jakie kroki Ministerstwo Zdrowia za-

mierza podjąć w celu określenie warunków dotychcza-

sowego obowiązkowego ubezpieczenia, aby obejmowa-

ło nowy zakres ryzyka ubezpieczeniowego?

Ponadto

zdeﬁniowania(poprzezzmianywustawieorazstosow-

nych rozporządzeniach) podstawy dochodzenia rosz-

czeń przed komisjami orzekającymi, aby nie było moż-

liwe dochodzenie w tej procedurze roszczeń w takich

sprawach, które bezwzględnie wymagają procedury

sądowej, w celu zapewnienia praw konstytucyjnych

wszystkich stron ewentualnego sporu.

Z poważaniem

Poseł Anna Grodzka

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1904)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie reformy sądownictwa w Polsce

Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej in-

terpelacji: W związku z projektem rozporządzenia

rejonowych, utworzenia zamiejscowych wydziałów

99

rządzenia w sprawie sądów apelacyjnych, sądów okrę-

i obszarów właściwości, które ma zmierzać wprost do

likwidacji 115 Sądów Rejonowych m.in. w Bochni,

Dąbrowie Tarnowskiej i Wieliczce, jak również kate-

gorycznymi protestami i sprzeciwami reprezentan-

tów lokalnych społeczności wskazanych powyżej

miast wnoszę o zmianę planów Ministerstwa Spra-

wiedliwości, które w obecnym kształcie są złe dla wy-

miaru sprawiedliwości i uderzają w jego istotę.

W mojej ocenie zmiany zaproponowane przez Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości budzą poważne zastrze-

żenia i wątpliwości, w szczególności w zakresie doty-

czącym przyjętego kryterium eliminacyjnego w po-

staci liczby etatów sędziowskich w poszczególnych

sądach, które posłużyło następnie do wytypowania

sądów przeznaczonych do likwidacji.

Mechaniczne

i sztywne kryterium nie uwzględnia takich aspek-

tów, jak liczba wpływających do sądu spraw, skutecz-

ność i szybkość w ich rozpoznawaniu oraz odległości,

jakie strony będą zmuszone pokonywać w celu uzy-

skania werdyktu.

Brak przyjęcia tych relewantnych

czynników dyskwaliﬁkujeprojektrozporządzenia

i wymusza uznanie go za kompletnie nieprzygotowa-

ne i szkodliwe rozwiązanie.

Wprowadzenie przedmiotowych zmian może

oznaczać zasadnicze pogorszenie jakości obsługi in-

teresantów.

Wymaga podkreślenia, iż działalność

mniejszych sądów jest bardziej ekonomiczna i efek-

tywna niźli funkcjonowanie dużych kombinatów są-

downiczych.

Jako egzempliﬁkację warto wskazać

sposób załatwiania spraw cywilnych procesowych

w Bochni, gdzie czas trwania takiego postępowania

wynosi średnio ok. 102 dni, gdy w Polsce – ok. 198

dni.

Ewentualny fakt utworzenia zamiejscowych wy-

działów nie zniweluje skutków nowych warunków

działania instytucji wymiaru sprawiedliwości, tym

bardziej że nie przewiduje się utworzenia wydziałów

pracy ani ksiąg wieczystych w zamiejscowych pla-

cówkach.

Z uwagi na znaczne odległości pomiędzy

miejscem zamieszkania potencjalnych interesantów

a sądem, sięgających niejednokrotnie kilkudziesięciu

kilometrów, z czym wiąże się konieczność poniesienia

dodatkowych kosztów przejazdu, może to także skut-

kować rezygnacją z dochodzenia przez nich swoich

praw i ochrony własnych interesów.

W konsekwencji

działania te mogą prowadzić do naruszenia zagwa-

rantowanej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

zasady szerokiego dostępu do sądu, wyrażonej w art. 45

konstytucji i art. 6 ratyﬁkowanejprzezPolskęEuro-

pejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Wymaga zauwa-

żenia, iż Trybunał Konstytucyjny w swoich orzecze-

niach podkreślał również, że w państwie prawnym

prawo do sądu nie może być rozumiane jedynie for-

malnie, jako dostępność drogi sądowej w ogóle, lecz

i materialnie, jako możliwość prawnie skutecznej

ochrony praw na drodze sądowej.

W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską:

1.

Jakie czynniki i faktory miały wpływ na przygo-

towanie projektu przedmiotowego rozporządzenia?

2.

Dlaczego criterium divisionis w postaci liczby

etatów sędziów zostało zaakceptowane jako wyłączne

i determinujące kryterium ustania bytu poszczegól-

nych sądów?

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości dys-

ponuje badaniami w tej materii, które uzasadniałoby

jego zastosowanie?

3.

Ile czasu poświęcono na przygotowanie wstęp-

nego projektu rozporządzenia, który został rozesłany

do prezesów sądów?

4.

Jakie oszczędności przewiduje Ministerstwo

Sprawiedliwości w wypadku likwidacji 115 sądów re-

jonowych?

Mając zatem powyższe na uwadze, proszę Pana

kwestii i stosowną odpowiedź w trybie regulowanym

Poseł Józef Rojek

Tarnów, dnia 12 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1905)

do ministra sprawiedliwości

Brzozowie, Kolbuszowej, Lesku, Lubaczowie,

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt rozporzą-

dzenia ministra sprawiedliwości likwidujący sądy

rejonowe w niektórych miastach powiatowych woje-

wództwa podkarpackiego wzbudza oburzenie wielu

samorządowców oraz mieszkańców.

Sądy rejonowe niewątpliwie pełnią ważną rolę

w miastach powiatowych jako przymiot władzy są-

downiczej, nadają im społeczny prestiż, a przewidywa-

na reorganizacja sądów na wydziały zamiejscowe

przyczyni się do degradacji miast powiatowych, a to

z kolei sprzeciwia się celom reformy samorządowej

z 1998 r.

Planowane zmiany organizacyjne wywołały niepo-

kój i niezadowolenie społeczne oraz poczucie margina-

lizacji ośrodków miejskich, w których zlokalizowane

są obecnie sądy rejonowe, jak i ich mieszkańców.

Prosimy wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decy-

zji o likwidacji sądów rejonowych koszty społeczne pro-

ponowanych zmian w rejonie naszego województwa

o wysokiej stopie bezrobocia, co pogłębi jeszcze bar-

dziej niekorzystną sytuację na rynku pracy.

Planowa-

na likwidacja przyczyni się do znacznych utrudnień

i opóźnień w załatwianiu spraw związanych z obsłu-

gą mieszkańców.

Będą musieli oni tracić czas na do-

jazdy na znaczne odległości, ponosząc tym samym

100

większe koszty transportu.

Nie bez znaczenia jest

tutaj poczucie bezpieczeństwa obywateli, świadomość,

że blisko nich znajduje się sprawnie działający organ

wymiaru sprawiedliwości, który ukarze przestępców,

rozstrzygnie sprawy prywatne.

Sprawność prowadze-

nia postępowań sądowych wymaga bowiem, by sąd był

blisko miejsca zdarzenia, zamieszkania świadków,

osób podlegających odpowiedzialności karnej czy

stron postępowania cywilnego.

Sprawnie działający sąd

znajdujący się blisko miejsca zamieszkania daje także

duże poczucie bezpieczeństwa matkom, często bezrad-

nym, które muszą sądownie walczyć o prawa swoich

dzieci.

Oszczędności wynikłe z likwidacji sądów są pozor-

ne.

W rzeczywistości będzie to przeniesienie kosztów

na zwykłego obywatela i na inne urzędy państwowe.

Dodatkowych nakładów ﬁnansowychwymagaćbędzie

choćby konwojowanie sprawców przez policję.

Ważną sprawą dla mieszkańców miast i powiatów

jest idące za likwidacją sądów przeniesienie do innych

miast wydziału ksiąg wieczystych, w którym obywa-

tele bardzo często załatwiają swoje sprawy.

Przy podejmowaniu decyzji tak wysokiej rangi

w wymiarze sprawiedliwości należałoby przeprowa-

dzić konsultacje z samorządami gminnymi i powia-

towymi, ponieważ one są najlepiej zorientowane, jak

wygląda sytuacja społeczno-gospodarcza w danej gmi-

nie czy powiecie.

Wszelkie zamiary likwidacji sądów

powinny być zatem konsultowane z samorządem te-

rytorialnym jako reprezentantem społeczeństwa.

1.

Czy istnieje możliwość wstrzymania działań

zmierzających do likwidacji sądów w miejscowościach

będących siedzibami powiatów?

2.

Czy wzięte zostały pod uwagę skutki społeczne

tej reformy?

Jeśli tak, to jakie?

Posłowie Kazimierz Ziobro

i Beata Kempa

Rzeszów, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1906)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie połączenia ul. 11 Listopada

Szanowny Panie Ministrze!

W ubiegłym roku mia-

sto Sosnowiec wraz z GDDKiA podjęło wspólną inwe-

stycję, która dotyczyła połączenia ul. 11 Listopada

z drogą ekspresową Sl. W ciągu tego czasu gm. Sosno-

wiec wydała ok. 20 mln zł na następujące prace:

— budowa drogi

— budowa chodników

— odwodnienie

— przebudowa ronda przy ul. 11 Listopada

— przebudowa linii tramwajowej

— oświetlenie.

Gmina i władze miasta Sosnowca w pełni wywią-

zało się z umowy i deklaracji z GDDKiA.

Prace, któ-

re miały być wykonane po stronie gminy, zostały zre-

alizowane w 100%.

Po tym etapie prac GDDKiA odmówiło budowy

węzła, dopóki nie powstaną kolejne odcinki drogi wy-

budowane przez miasto.

Gmina Sosnowiec po upływie roku spełniła nowe

warunki GDDKiA:

— wydłużono drogę od ronda przy ul. 11 Listopa -

da o 230 m,

— gotowy jest łącznik z ul. Jedności – bezkolizyj -

ny wjazd tirów do zakładów dąbrowskiej podstrefy,

— w kierunku drogi ekspresowej powstały dwie

dwupasmowe jezdnie.

Mimo wykonania ww. robót dyrekcja GDDKiA

nadal nie podjęła inwestycji w celu połączenia ul. 11 Li-

stopada z drogą ekspresową Sl.

W związku z wystosowanym pismem w tej spra-

wie do dyrekcji GDDKiA z dnia 23.01.2012 r. otrzy-

małem odpowiedź w dniu 03.02.2012 r. sygn.

GDDKiA-O/KA-P l /DM/051II’4/2012 negatywnie

brzmiącą w przedmiotowej sprawie.

Z pisma wynika, że dotychczas nie zostało podpisa-

ne żadne porozumienie dotyczące wspólnej inwestycji.

Sprawdzając u źródeł, dotarłem do porozumie-

nia, które zostało podpisane w Katowicach w dniu

08.05.2006 r. pomiędzy GDDKiA Oddział Katowice

a gm. Sosnowiec, w którym strony zgodnie wyrażają

wolę realizacji budowy połączenia drogowego wska-

zanego wyżej.

wać wcześniejszych uzgodnień, które pozytywnie

wpłyną na udrożnienie i zintegrowanie regionalnego

układu komunikacyjnego?

2.

Czy Pan Minister jest wstanie wyegzekwować

od GDDKiA wykonanie zobowiązań poczynionych

wobec gm. Sosnowiec?

3.

Jaki według Pana Ministra jest realny termin

wykonania przedmiotowej inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Witold Klepacz

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

101

Interpelacja

(nr 1907)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Po zapoznaniu się ze

stanem faktycznym istniejącym na drodze krajowej

DK 78 w miejscowości Goleniowy, gm. Szczekociny,

uwzględniając interwencje jej mieszkańców oraz mo-

nity władz gminnych, poparte analizą i wnioskami

Komendy Powiatowej Policji w Zawierciu stwierdza-

jącą zagrożenie dla bezpieczeństwa pieszych, w pełni

popieram zasadność budowy 270 mb chodnika wzdłuż

DK 78 w tej miejscowości.

Na przestrzeni ostatnich lat na tym krótkim odcin-

ku zginęło 19 osób.

Wynika z tego, że życie ludzkie to

wartość ok. 14 mb niewybudowanego chodnika.

Nie

można dopuścić do tego, aby tych ludzkich tragedii

było więcej.

Mieszkańcy wsi Goleniowy mają prawo

czuć się bezpieczni.

Byłem przekonany, kierując odpowiednie pismo, że

zrozumieniem i pełną odpowiedzialnością podejmie

tą sprawę i zabezpieczy środki na jak najszybszą jej

realizację.

Otrzymałem odpowiedź od pani dyrektor GDDKiA

Ewy Tomali-Boruckiej, że wnioskowana budowa chod-

nika jako zadanie inwestycyjne musi uzyskać zabez-

pieczenie ﬁnansowewbudżeciepaństwawydzielonym

na drogownictwo.

Zgodnie z programem przyjętym

przez rząd RP tylko zadania priorytetowe wymienio-

2011–2015” uzyskują zabezpieczenie ich finanso-

wania.

Przedmiotowa budowa chodnika nie jest wy-

mieniona w przytoczonym wyżej programie, jej reali-

zacja wchodzi w grę po 2015 r.

Jednocześnie otrzymałem zapewnienie, że w przy-

padku wcześniejszego uzyskania środków ﬁnanso-

wych mój wniosek zostanie niezwłocznie rozpatrzony.

W związku z tym zadaję Panu Ministrowi nastę-

pujące pytania:

1.

Czy w związku z analizą i wnioskami Komendy

ną konieczność budowy chodnika, która w znacznym stop-

niu poprawi bezpieczeństwo pieszych, uzna Pan Mini-

ster ww. inwestycję jako zadanie priorytetowe?

2.

W jakim najkrótszym terminie mogą być zabez-

pieczone środki finansowe na realizację budowy

ww. chodnika?

3.

Czy Pan Minister przewiduje korekty w „Pro-

które uwzględnią realizację tej inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Witold Klepacz

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 1908)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nowych regulacji wyznaczających

granice zadłużenia samorządu

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 stycznia 2014 r.

mają wejść w życie nowe reguły wyznaczające grani-

ce zadłużenia się samorządów.

Możliwość zadłużenia

się jednostek samorządu terytorialnego ma być za-

leżna od relacji wielkości obsługi długu do nadwyżki

operacyjnej z trzech minionych lat.

Takie rozwiąza-

nie w znaczący sposób ograniczy możliwość zaciąga-

nia kredytów przez samorząd.

Wprowadzenie nowych rozwiązań zostało przez

Ministerstwo Finansów uzasadnione wzrastającym

regularnie zadłużeniem jednostek samorządu tery-

torialnego.

Rzeczywiście w ostatniej dekadzie dług

ten wzrósł 5-krotnie.

Trzeba jednak zaznaczyć, że sta-

nowi on zaledwie 6% długu publicznego.

Dziś proble-

mem nie jest zadłużający się samorząd, lecz zadłuża-

jące się państwo.

Zapewne kroki podejmowane przez Ministerstwo

Finansów wynikają z obawy przed przekroczeniem

drugiego progu ostrożnościowego, czyli 55% długu

w relacji do PKB.

Szukanie oszczędności nie może

jednak odbywać się kosztem samorządów.

Zaciągane

przez nie kredyty nie są przejadane, lecz są wykorzy-

stywane na ważne inwestycje lokalne, które służą

rozwojowi całego kraju.

Dodatkowo pożyczki pozwa-

lały na pełne wykorzystanie dotacji unijnych wyma-

gających uzupełnienia wkładem własnym.

Ograni-

czenie tej możliwości tylko utrudni wykorzystanie

przez samorząd tak szumnie obiecywanych przez

rząd 300 mld zł z nowej perspektywy ﬁnansowej

Unii Europejskiej na lata 2013–2020.

Będzie to

skutkowało zaprzepaszczeniem wyjątkowej szansy

rozwojowej.

Ponadto nagłe drastyczne cięcia wydat-

ków samorządów spowodują istotne zmniejszenie

rynku zamówień publicznych.

W bezpośredni spo-

sób przełoży się to na przedsiębiorców, których usłu-

gi nie będą już potrzebne.

W obecnej sytuacji gospodarczej, kiedy spadają

przychody z podatku PIT i CIT, samorządy muszą

szukać zewnętrznych źródeł ﬁnansowania.

Tylkota-

kie rozwiązanie pozwoli im na równomierny rozwój.

Trzeba jednocześnie podkreślić, że jednostką samo-

rządu terytorialnego nie grozi kryzys ﬁnansówpu-

blicznych, gdyż ich udział w długu publicznym to

zaledwie kilka procent.

Dodatkowo rząd regularnie

przerzuca na samorządy zadania bez określonych

środków ﬁnansowania.

Jakoprzykładmożeposłużyć

zrzucenie na barki samorządu odpowiedzialności za

utrzymanie dróg wojewódzkich łącznie z oświetle-

niem.

102

1.

Dlaczego Ministerstwo Finansów zamiast za-

brać się wreszcie za reformę ﬁnansówpublicznych,

stara się przerzucić odpowiedzialność za dług pu-

bliczny na samorząd?

2.

Czy Ministerstwo Finansów planuje w jakikol-

wiek sposób realnie ograniczyć rosnący deﬁcytpań-

stwa?

3.

W jaki sposób Ministerstwo Finansów wyobra-

ża sobie dalszy równomierny rozwój Polski w sytu-

acji, w której w wyniku błędnych decyzji minister-

stwa wyraźnie ograniczone zostaną możliwości roz-

wojowe samorządu?

Z poważaniem

Poseł Witold Klepacz

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1909)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie uruchomienia legalnego przejścia

Szanowny Panie Ministrze!

Po tragicznej śmierci

25-letniego mężczyzny, który zginął w lipcu 2010 r.

na kładce kolejowej w Dąbrowie Górniczej Strzemie-

szycach, PKP Polskie Linie Kolejowe zamknęły kład-

ki w całym regionie, których stan techniczny nie po-

zwalał na dalszą eksploatację.

Zarządca infrastruktury kolejowej powinien na-

tychmiast podjąć działania na rzecz urządzenia

przejścia przez torowisko, zaś docelowo powinien

przywrócić bezkolizyjne przejście.

Niedługo minie pół-

tora roku, przejście nadal jest nieczynne, a PKP nic

w tym kierunku nie zrobiło.

Mieszkańcy Strzemie-

szyc, udając się do sklepów czy na pocztę, zmuszeni

są przechodzić przez tory.

Przechodząc przez tak nie-

bezpieczne i nieprzeznaczone do tego miejsce, wiele

osób doznało urazów ciała.

Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego

w Katowicach w październiku 2010 r. nakazał PKP

SA remont kładki, ale kolej odwołała się od tej decy-

zji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w War-

szawie, argumentując m.in. że kładka nie ma związ-

ku z infrastrukturą kolejową.

Główny Inspektorat

Nadzoru Budowlanego w Warszawie w połowie lute-

go 2010 r. przesłał do sądu pismo, wnosząc o oddalenie

skargi PKP.

Zły stan techniczny kładki jest niepod-

ważalny i stwarza zagrożenie dla mieszkańców.

PKP

nie zgadza się jednak z rozstrzygnięciami w tej spra-

wie i ciągle się od nich odwołuje.

Spory sądowe nie

zwalniają jednak PKP z obowiązku remontu kładki.

Kładkę zamknięto w trosce o bezpieczeństwo miesz-

kańców, niestety efekt jest całkowicie odwrotny.

PKP twierdzi, że kładka nie znajduje się w za-

sobach oddziału PKP.

Miasto nie zgadza się z ta-

kim rozumowaniem kolei, ponieważ jest to teren

zamknięty PKP, wyłączony z jurysdykcji władz

miejskich.

Rozstrzyga to rozporządzenie ministra

infrastruktury.

Gmina nie może wydatkować środ-

ków własnych na infrastrukturę kolejową, ponie-

waż żaden przepis nie określa takiego zadania jako

własne gminy, tak więc do fakultatywnego wyko-

nania i ﬁnansowania pewnych działań w sferze

publicznej gmina musi mieć delegację w postaci

przepisów prawa.

1.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej zamierza poczynić konkretne

kroki w celu uruchomienia przez PKP legalnego

Strzemieszycach?

2.

Czy ministerstwo przewiduje współpracę i wspar-

cie dla władz miasta w celu rozwiązania problemu

społecznego dotyczącego legalnego przejścia przez

torowisko?

3.

Co jeszcze musi się wydarzyć (zginął już młody

człowiek), aby PKP zabrało się do pracy?

4.

Kiedy w PKP zacznie obowiązywać zasada, że

bezpieczeństwo pasażerów i obywateli jest najważ-

niejsze?

Z poważaniem

Poseł Witold Klepacz

(nr 1910)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie bezpłatnego przejazdu autostradami

Szanowny Panie Ministrze!

Na Śląsku i w Zagłę-

biu ponad 44 tys. osób podpisało się pod petycją

w sprawie bezpłatnej autostrady A1 od granicy w Go-

rzyczkach do węzła Pyrzowice.

Ci sami ludzie

wspierają również starania o bezpłatną autostradę

kowice.

Autostrada A1 to część korytarza wykorzystywa-

nego do komunikacji tego regionu Polski z Portem

Lotniczym Katowice w Pyrzowicach, przebiega ona

wewnątrz najsilniej zurbanizowanego w skali kraju

103

obszaru, który zamieszkuje około trzech milionów

mieszkańców.

Propozycja odejścia od poboru opłat

tylko na odcinku pomiędzy węzłami Bytom i Sośnica

ogranicza w ten sposób potencjał doświadczonych

procesem restrukturyzacji gmin subregionu zachod-

niego, którym autostrada A1 stworzyła nowe warun-

ki do inwestowania i lokalizowania nowych inwesty-

cji gospodarczych.

Wprowadzenie opłat i budowa

bramek na węzłach autostradowych doprowadzi do

paraliżu w regionie.

Akcja społeczna zainicjowana w tej sprawie przez

redakcję „Dziennika Zachodniego” przebiegała bar-

dzo dynamicznie.

Codziennie pod petycją podpisywa-

ły się setki ludzi.

Akcje wspierały inne śląskie media:

Radio Katowice, Telewizja TVS, Nowiny Rybnickie

i Radio 90.

Głos zabrali również samorządowcy.

Od-

powiednie stanowisko przesłał do Pana Ministra Sej-

mik Województwa Śląskiego oraz Górnośląski Zwią-

zek Metropolitalny.

Argumenty prezydentów miast,

parlamentarzystów, wojewody śląskiego i marszałka

skupiają się na negatywnych skutkach wprowadze-

nia odpłatności za przejazd autostradami dla miesz-

kańców miast nie tylko metropolii, ale także dla kie-

rowców z Wodzisławia, Rybnika czy Częstochowy, dla

których autostrady A1 i A4 stanowią główna trasę

przejazdów o charakterze lokalnym.

Drogi te stano-

wią swoisty łącznik pomiędzy dużymi ośrodkami go-

spodarczymi województwa śląskiego.

Głos ponad

44 tys. obywateli poparty opinią ekspertów i władz

14 miast to wspólny głos ponad wszelkimi podziała-

mi, świadczący o celowości objęcia zwolnieniem

przedmiotowych odcinków A1 i A4 z opłat.

1.

Czy Panu Ministrowi wiadomo, że nieobjęcie

ww. odcinków autostrad A1 i A4 zwolnieniem z opłat

będzie skutkować drastycznym zwiększeniem ruchu,

hałasu, zanieczyszczenia spalinami, zwiększeniem

liczby wypadków i kolizji w wyniku koncentracji po-

jazdów w obszarze punktów poboru opłat zlokalizo-

wanych w śródmieściach Bytomia i Katowic oraz na

drogach alternatywnych z uwagi na chęć ucieczki

przed opłatami?

2.

Czy ministerstwo przewiduje konsultacje spo-

łeczne z przedstawicielami wszystkich organizacji

i instytucji zaangażowanych w tę akcję?

3.

Czy Pan Minister planuje w tej sprawie wizytę

na Śląsku, aby na miejscu przekonać się o wadze pro-

blemu, z jakim borykają się mieszkańcy aglomeracji?

Z poważaniem

Poseł Witold Klepacz

(nr 1911)

do ministra gospodarki

w sprawie sprawdzania spełnienia

wymagań kwaliﬁkacyjnych uprawniających

do zajmowania się eksploatacją urządzeń,

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 54 ust. 1

getyczne, wraz z późniejszymi zmianami, sprawdze-

nie spełnienia wymagań kwaliﬁkacyjnychprzepro-

wadza się w przypadku: osób (...) zajmujących się

eksploatacją urządzeń, instalacji lub sieci, świadczą-

cych usługi na rzecz konsumentów (...) oraz mikro-

przedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębior-

ców (...) co 5 lat.

W związku z licznymi zapytaniami kierowanymi

przez osoby posiadające świadectwa kwaliﬁkacyjne

uprawniające do zajmowania się eksploatacją urzą-

dzeń, instalacji i sieci, które w myśl powyższych prze-

pisów zobowiązane są do odnawiania swoich kwali-

ﬁkacjico5lat,proszęoodpowiedzinanastępujące

pytania:

1.

Dlaczego co 5 lat przeprowadza się sprawdzenie

spełnienia wymagań kwaliﬁkacyjnychwprzypadku

osób zajmujących się eksploatacją urządzeń, instala-

cji lub sieci, świadczących usługi na rzecz konsumen-

tów oraz mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich

przedsiębiorców, a wobec pozostałych osób ten obo-

wiązek został zniesiony?

2.

Czy przewidywane są dalsze zmiany ustawy

związane ze zniesieniem tego obowiązku również wo-

bec pozostałych osób, tj. wobec osób zajmujących się

siębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1912)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Maciej Jankowski,

podsekretarz stanu w Ministerstwie Transportu, Bu-

104

downictwa i Gospodarki Morskiej, w odpowiedzi na

moje zapytanie nr 192 w sprawie działań, jakie za-

mierza podjąć dolnośląski oddział GDDKiA w celu

zlikwidowania utrudnień w ruchu na DK nr 5 na od-

cinku wieś Kryniczno – węzeł Wrocław-Północ na

AOW, informuje, iż „Program budowy dróg krajowych

na lata 2011–2015” przewiduje budowę drogi ekspre-

sowej S5 z Wrocławia do Korzeńska z możliwością jej

realizacji po roku 2013.

Wybudowanie drogi ekspreso-

wej z pewnością poprawi płynność komunikacyjną na

drodze, zwłaszcza na odcinku dzisiaj najbardziej ob-

ciążonym, tj. z Wrocławia do Trzebnicy.

niem: Jakie działania związane z budową drogi eks-

presowej S5 z Wrocławia do Korzeńska GDDKiA za-

mierza podjąć w latach 2012–2013, tak aby zgodnie

z aktualnym „Programem budowy dróg krajowych

na lata 2011–2015” w sezonie budowlanym 2014 r.

mogła trwać inwestycja?

Czy resort planuje przepro-

wadzenie wykupu gruntów zgodnie z przygotowa-

nym do podpisu przez wojewodę dolnośląskiego ZRiD

w roku 2012, na co są zabezpieczone środki w budże-

cie państwa na bieżący rok?

Czy resort uwzględnia

możliwość uruchomienia prac budowlanych na odcin-

ku drogi ekspresowej S5 Wrocław – Korzeńsko w roku

2013 w związku z możliwością pojawienia się oszczęd-

ności w ramach PO IŚ 2007–2013 w związku z nie-

rozliczeniem innych projektów realizowanych przez

GDDKiA w Polsce?

Jeśli nie, to jakie tak zaawanso-

wane dokumentacyjnie, jak budowa drogi ekspreso-

wej S5 z Wrocławia do Korzeńska, są przewidziane

przez resort do uruchomienia w razie pojawienia się

uwolnionej alokacji środków w ramach PO IŚ 2007–

–2013, tak aby nie utracić dotacji unijnych do roku

2015?

Z poważaniem

Poseł Marek Łapiński

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

(nr 1913)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie zatwierdzenia przez Komisję

Europejską alokacji dodatkowych środków

wspólnotowych z tzw. krajowej rezerwy

wykonania i zmian w krajowych sektorowych

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z uchwałami

z dnia 9 lutego 2011 r.

Komitetu Monitorującego NSRO

dokonano alokacji dodatkowych środków wspólnoto-

wych z tzw. krajowej rezerwy wykonania dla krajo-

wych sektorowych programów operacyjnych oraz

regionalnych programów operacyjnych.

W związku

cedury przekazania przez ministra kultury i dzie-

dzictwa narodowego środków dla Muzeum Narodo-

wego we Wrocławiu na inwestycję remontu Pawilonu

Czterech Kopuł proszę o odpowiedź na pytanie: Czy

środki z KRW zatwierdzone przez KM NSRO jako

dodatkowe w ramach krajowej rezerwy wykonania

zostały już formalnie udostępnione dla resortu kul-

tury i czy uruchomione zostały procedury aktualiza-

cji list indykatywnych w ramach priorytetów wdra-

żanych przez MKiDN?

Proszę także o odpowiedź: Na

jakim etapie jest podpisywanie umów na realizację

rozbudowy Opery Wrocławskiej oraz remontu Pawi-

lonu Czterech Kopuł realizowanego przez Muzeum

Narodowe we Wrocławiu?

Z poważaniem

Poseł Marek Łapiński

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 1914)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie obwodnicy Gostynia

z prośbą o zwrócenie uwagi na bardzo ważny aspekt

dotyczący budowania dróg w Wielkopolsce.

Jedną

z bardzo ważnych inwestycji, która nie cierpi zwłoki,

poza ekspresową drogą S5 na odcinku Poznań – Wro-

cław, jest obwodnica Gostynia.

Proszę o odpowiedź,

czy i kiedy planowana jest budowa owej obwodnicy.

Jest to bardzo długo oczekiwana przez wszystkich

mieszkańców powiatu gostyńskiego inwestycja.

Dziś

całkowity ruch samochodowy odbywa się przez cen-

trum Gostynia, co niestety utrudnia funkcjonowanie

mieszkańcom, jak i osobom, które muszą się „prze-

bić” przez Gostyń w dalszym kierunku.

Owa inwe-

stycja z pewnością przyczyniłaby się do poprawy bez-

pieczeństwa w samym Gostyniu, jak również pozwo-

liłaby na szybsze przemieszczanie się aut w inne re-

jony Polski.

W świetle powyższego proszę o odpowiedź: Czy

Pan Minister dostrzega wyżej opisany problem oraz

w jaki sposób zamierza go Pan rozwiązać?

Posłowie Małgorzata Adamczak

i Łukasz Borowiak

Kościan, dnia 13 lutego 2012 r.

105

Interpelacja

(nr 1915)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie zakwaliﬁkowania dotychczasowej

drogi krajowej nr 3 jako drogi gminnej

Szanowny Panie Ministrze!

Zakończenie budowy

drogi krajowej S3 na odcinku Szczecin – Klucz – Go-

rzów Wielkopolski spowodowało, że w stosunku do

biegnącego równolegle starego odcinka ww. drogi za-

z późn. zm.), który stanowi, iż: „odcinek drogi zastą-

piony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą

czasowej kategoryzacji i zaliczony do kategorii dróg

gminnych”.

Droga krajowa nr 3, którą zastąpiono nowo wy-

budowanym odcinkiem S3 Szczecin – Gorzów Wiel-

kopolski, została zaliczona do kategorii dróg gmin-

nych całkowicie niezgodnie z jej znaczeniem oraz

możliwościami samorządów gminnych, na terenie

których się znajduje.

Od 2 lat trwają nieustanne pro-

blemy z utrzymaniem właściwego stanu techniczne-

go starego odcinka drogi krajowej nr 3.

Problem na-

rasta zwłaszcza w okresie zimowym.

Cały czas trwa

proceduralny spór związany z formalnoprawnym

przekazaniem dróg tego typu do zasobów poszczegól-

nych gmin i do ich zarządzania.

Biorąc pod uwagę, iż w najbliższych latach należy

spodziewać się odebrania do użytku kolejnych zna-

czących kilkudziesięciokilometrowych odcinków dróg

ekspresowych (S3, S7, S17), zwracam się do Pana Mi-

z późn. zm.) nie powinien być zastąpiony bardziej

racjonalnym i przewidującym każdorazowo orzeka-

niem przez wojewodę w formie decyzji administracyj-

nej o zakwaliﬁkowaniudotychczasowychdrógkrajo-

wych w związku z budową nowych odcinków dróg

ekspresowych?

Decyzja taka wydawana byłaby wraz z pozwole-

niem na użytkowanie nowej drogi ekspresowej, po-

przedzona analizą stanu faktycznego, a zwłaszcza

uwarunkowań lokalnych.

Podstawę prawną powyższej interpelacji stanowi

Szczecin, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1916)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie postępowania odwoławczego

w sprawie decyzji wojewody mazowieckiego

prowadzonego przez ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Składam interpelację

w sprawie toczącego się postepowania odwoławczego

z dnia 18 listopada 2011r., prowadzonego przez mi-

skiej.

Za pismem ministra transportu, budownictwa

i gospodarki morskiej z dnia 19 grudnia 2011 r. zwra-

cam się z zapytaniem, jaki termin określa Pan Mini-

ster w sprawie wydania decyzji przez organ II instan-

cji.

Sytuacja mieszkańców, którzy nie zaskarżyli de-

cyzji, jest dramatyczna: czekają w pełnym napięciu,

spakowani, nie znając swojego przyszłego losu.

Nie

wiedzą, czy dostaną jakiekolwiek odszkodowanie.

W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską:

Kiedy Pan Minister podejmie odpowiedź w sprawie

ww. decyzji?

Z poważaniem

Poseł Ligia Krajewska

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1917)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Przedstawiam stan

faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji.

Na nowej liście leków refundowanych zabrakło leku

na młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (Mo.8.4).

Do biura poselskiego zgłosiła się matka z prośbą

o interwencję: jej 17-letni syn od ponad roku choruje

na tę chorobę.

Po wielu metodach leczenia, tylko ww.

lek nie pogarszał jego stanu zdrowia.

Chłopiec, jeśli

przerwie leczenie, jest zagrożony trwałym inwalidz-

twem.

W ubiegłym roku koszt leku wynosił od 1 gr

do 18 PLN za opakowanie.

Według nowych przepisów

koszt jednego opakowania leku Equoral wynosi

350 PLN.

Chłopiec potrzebuje dwóch opakowań mie-

sięcznie, co daje koszt 700 PLN.

Dodatkowo chłopiec

przyjmuje następujące leki: Diprophos – koszt opa-

kowania 300 PLN, metypred – 35 PLN, Xefo Rapid

– 20 PLN, oraz witaminy, których koszt miesięczny

106

wynosi ok. 100 PLN.

Matka nie ma możliwości ﬁnan-

sowania tak drogiego leczenia.

Zgodnie z opinią pro-

wadzącego lekarza reumatologa (załącznik nr 1*

)

)

chłopiec nie może przyjmować innych leków z powo-

du występujących u chłopca objawów niepożądanych,

takich jak: omdlenia, zaburzenia widzenia oraz ogól-

ne osłabienie organizmu.

Chłopiec uczęszcza do II

klasy liceum ogólnokształcącego, często z powodu bar-

dzo złego samopoczucia matka musi zabierać go ze

szkoły w ciągu dnia.

Jeśli chłopiec przerwie leczenie

lekiem Equoral i zostanie w tak młodym wieku ska-

zany na wózek inwalidzki, to koszt przyznanej mu

renty będzie zdecydowanie wyższy niż refundacja

leku Equoral.

W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską

i stawiam pytanie: Dlaczego lek Equoral nie znalazł

się na liście leków refundowanych?

Z poważaniem

Poseł Ligia Krajewska

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 1918)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie przekształcania

niektórych szkół ponadgimnazjalnych

lają na przekształcanie niektórych szkół ponadgimna-

zjalnych w licea ogólnokształcące dla dorosłych.

Rów-

nocześnie w myśl art. 9 ustawy o systemie oświaty

(przed i po zmianie) wśród typów szkół ponadgimna-

zjalnych są licea ogólnokształcące, nie ma szkoły po-

nadgimnazjalnej typu liceum ogólnokształcące dla

dorosłych.

Rada powiatu, zakładając szkołę zgodnie

typ, nazwę i siedzibę, czasem akt założycielski szkoły

określa jej rodzaj.

Zgodnie z art. 62 ustawy o systemie

oświaty w zespół można łączyć szkoły różnego typu.

Biorąc pod uwagę obowiązujące prawo oświatowe

o wyjaśnienia.

Pytania:

1.

Czy liceum ogólnokształcące oraz liceum ogól-

nokształcące dla dorosłych to szkoły różnego rodzaju,

ale tego samego typu?

2.

Czy liceum ogólnokształcącego i liceum ogólno-

kształcącego dla dorosłych nie można połączyć w ze-

spół, bo są szkołami tego samego typu?

3.

W jakiego typu szkołę należy przekształcać szko-

nia 2011 r.?

4.

Czy szkoła pn. liceum ogólnokształcące, dla

której organ prowadzący określił typ liceum ogólno-

kształcące, nie określił rodzaju szkoły, może ogłosić

nabór do klasy pierwszej liceum ogólnokształcącego

dla dorosłych?

Organ prowadzący, nadając jej pierw-

szy statut, określił w nim organizację kształcenia dla

młodzieży, zatem rada pedagogiczna zmieni statut,

określając w nim organizację kształcenia dla mło-

dzieży i dla dorosłych.

5.

W zespole szkół w roku szkolnym 2010/2011

funkcjonują szkoły: uzupełniające liceum ogólnokształ-

cące, technikum, liceum ogólnokształcące.

Przekształ-

uzupełniające liceum ogólnokształcące w liceum ogól-

nokształcące dla dorosłych, w nowym roku szkolnym

w tym zespole funkcjonowałyby szkoły: liceum ogól-

nokształcące dla dorosłych, technikum, liceum ogól-

nokształcące.

Dwie z nich są tego samego typu,

można łączyć szkoły różnych typów.

Czy w takim przy-

padku właściwa jest likwidacja uzupełniającego li-

ceum ogólnokształcącego, a rada pedagogiczna istnie-

jącego liceum ogólnokształcącego zmienia statut tak,

aby mogli w istniejącym liceum ogólnokształcącym

uczyć się dorośli?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1919)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie pracy osób niepełnosprawnych

Szanowny Panie Ministrze!

Nie od dzisiaj wiado-

mo, iż w tych czasach bardzo trudno jest znaleźć do-

brą pracę.

Chciałabym zwrócić uwagę Pana Ministra

na bardzo ważny problem dotyczący zatrudniania

osób niepełnosprawnych w tzw. zakładach pracy

chronionej.

Niejednokrotnie docierają do mnie sygna-

ły z całej Wielkopolski o bardzo niepokojącym syste-

mie zatrudniania osób niepełnosprawnych w zakła-

dach pracy chronionej.

W ostatnim czasie problem

ten odżył też w Kościanie.

W pewnym zakładzie pra-

cy chronionej, który specjalizuje się w świadczeniu

usług porządkowych, rozpoczęła się quasi-restruktu-

ryzacja.

Pracownicy, którzy pracują w owym zakła-

dzie, co do zasady posiadają lekki stopień niepełno-

sprawności.

Firma ta postanowiła, iż będzie zatrud-

niać od tej pory osoby tylko z umiarkowanym stop-

niem niepełnosprawności lub też z lekkim, ale z li-

*

)

107

terką „P”, czyli z chorobą psychiczną.

Jak łatwo się

domyślić, znakomita większość dotychczasowych

pracowników nie spełnia tego wymogu, a co za tym

idzie zostaną zwolnieni.

Większej części załogi koń-

czą się właśnie umowy o pracę na czas określony.

Zakład pracy chronionej zaproponował załodze na-

stępujące rozwiązanie: jeśli ktoś nie spełnia ww. wa-

runków, ma możliwość podjęcia pracy za 1000 zł

brutto na umowę zlecenia.

W świetle powyższego do-

skonale widać, jak funkcjonuje system, który jest

krzywdzący dla osób niepełnosprawnych.

Firma, któ-

ra zatrudnia osoby niepełnosprawne z umiarkowa-

nym lub też znacznym stopniem niepełnosprawności,

dostaje wyższe doﬁnansowanienapracownikazPań-

stwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełno-

sprawnych.

Niestety, nie liczą się w tej sytuacji osoba

niepełnosprawna i jej kompetencje, lecz liczą się pie-

niądze.

Nie ulega wątpliwości, iż należy podjąć dzia-

łania zmierzające do systemowego rozwiązania tej

patologicznej sytuacji, jaka została wyżej opisana.

Proszę o odpowiedź: Czy Pan Minister dostrzega

Poseł Małgorzata Adamczak

Kościan, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1920)

do ministra pracy i polityki społecznej

o świadczeniach rodzinnych

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z wieloma

sygnałami z samorządów województw zwracam się

zmienić zapisów ustawy o świadczeniach rodzinnych

w punktach dotyczących naliczania odsetek ustawo-

wych przy zwrocie świadczeń nienależnie pobranych

po to, by usprawnić działające prawo.

Obecnie wyżej

opisaną kwestię reguluje art. 30 ust 8 ww. ustawy.

Samorząd Województwa Wielkopolskiego postuluje,

by ten artykuł miał następujące brzmienie: „Kwoty

legają zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami na

Odsetki naliczane są po upływie 14 dni od dnia do-

ręczenia decyzji o zwrocie świadczeń rodzinnych nie-

należnie pobranych do dnia spłaty”.

Takie brzmienie artykułu pozwoli na naliczenie

odsetek dopiero od momentu, kiedy organ ustali pra-

womocną decyzją, że świadczenia pobrane w Polsce

były świadczeniami nienależnie pobranymi.

Uchroni

to strony postępowania od spłaty odsetek za czas

trwania postępowania, na który nader często strona

postępowania, jak również organ prowadzący postę-

powanie nie mają wpływu.

Zgodnie z zasadą zaufania

obywateli do organów państwa obywatel (strona po-

stępowania) powinien być chroniony przed negatyw-

nymi skutkami przeprowadzanego postępowania.

Bardzo często zdarza się, że dana osoba pobiera

świadczenie rodzinne, natomiast nie ma świadomo-

ści, iż robi to bezprawnie.

Co więcej, zmiana tego

przepisu z pewnością zmniejszy ilość odwołań od de-

cyzji organu o zwrocie, co z pewnością przyczyni się

do bardziej efektywnego działania organu admini-

stracji.

(nr 1921)

do ministra zdrowia

oraz

ministra sprawiedliwości

w sprawie drastycznego wzrostu opłat

za ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej

podmiotów medycznych zwanych

świadczeniodawcami

Szanowny Panie Ministrze!

Z początkiem roku

2012, po wejściu w życie zmian ułatwiających uzy-

skanie odszkodowania, drastycznie wzrosły stawki

ubezpieczeniowe dla SPZOZ-ów i innych świadcze-

niodawców.

Nie ma najmniejszej wątpliwości, że

wzrost stawek o ponad 60% wynika z kalkulacji ry-

zyka, które ponosi ubezpieczyciel.

Pomijając aspekty

prawne wyłączeń zdarzeń z polis, sytuacja taka do-

datkowo dociąża ﬁnansowoświadczeniodawców,nie-

jednokrotnie tych, którzy już wcześniej utracili płyn-

ność ﬁnansową.

Wieludyrektorówszpitaliniejest

w stanie pogodzić się z tymi zmianami.

Z drugiej

strony wiemy, że niektóre zdarzenia medyczne nie są

błędami w sztuce, a wielu pacjentów usiłuje wyłudzić

odszkodowania.

Pacjent, który podejmie usiłowanie

wyłudzenia i przegra w sądzie, nie ponosi za to żad-

nych konsekwencji.

W związku z tym pytam:

1.

Czy nie byłoby korzystne przeanalizowanie pol-

skiego systemu prawnego akonto wyciągania konse-

kwencji wobec osób usiłujących wyłudzić odszkodo-

wania, co niewątpliwie zmniejszyłoby liczbę roszczeń,

gdyż zostałyby one wyeliminowane z lęku przed kon-

sekwencjami np. karnymi?

108

2.

Czy przeprowadzono analizy w Ministerstwie

Zdrowia, jaki jest stosunek rzeczywistych uchybień

do wyłudzeń?

Z poważaniem

Poseł Piotr Chmielowski

Mikołów, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1922)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązków lekarzy specjalistów

stopnia refundacji na receptach,

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie w kraju nie-

jednokrotnie spotykamy się z wielomiesięcznymi ko-

lejkami do lekarzy specjalistów i w wielu rejonach z nad-

wykonaniami w relacji zakontraktowanych usług

w NFZ.

Jak w takiej sytuacji można zrozumieć obo-

wiązek wpisywania przez lekarza np. specjalistę stop-

nia refundacji leków na receptę?

Czynność ta wiąże

się bezwzględnie z oderwaniem przynajmniej kilku-

minutowym od badania pacjenta i wyszukiwaniem

w odpowiednich programach w Intrenecie bądź w do-

kumentacji papierowej właściwego stopnia refundacji.

Jest to czynność – obowiązek bardzo czasochłonny

i w dodatku angażujący administracyjnie osobę, która

powinna zająć się wyłącznie leczeniem.

cyzowanymi przepisami zawartymi w rozporządze-

niu ministra zdrowia z dnia 6.05.2008 r. w sprawie

opieki zdrowotnej wprowadzających konieczność co-

rocznych konsultacji pacjentów „u nadspecjalisty”

ograniczającymi kontynuację leczenia przez lekarza

podstawowej opieki zdrowotnej, o ile posiada on za-

świadczenie od „nadspecjalisty”.

Tego typu niedopre-

cyzowanie powoduje, że dochodzi do przypadków,

w których osoby chore długoterminowo, aby uzyskać

lepszy stopień refundacji, muszą czekać wiele miesię-

cy na zaświadczenie od „nadspecjalisty” do dalszej

kontynuacji leczenia.

Zwracam uwagę, że stan pa-

cjentów z reguły jest dynamiczny i wymaga szybkich

interwencji w zakresie terapii.

W związku powyższym pytam:

Kiedy ministerstwo rozwiąże ten problem, za-

kładając dobrą wolę w relacji z NFZ i świadczenio-

dawcami?

Czy istnieje już koncepcja rozwiązania tego pro-

blemu?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 1923)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie uzyskiwania przez obywateli

Szanowny Panie Ministrze!

Przez wiele lat obo-

wiązywał system, w którym emeryturę obliczano na

nych.

Po uzyskaniu wieku emerytalnego pracownik

przedstawiał w ZUS-ie dokumenty o zatrudnieniu z ostat-

nich 10 lat i uzyskiwał emeryturę.

To na obywatelu cią-

żył obowiązek przedstawienia dokumentów.

Jednak są

przypadki w naszym kraju, w których obywatel nie

może przedstawić dokumentów z wymaganego okresu.

Posłużę się przykładem.

Osoba pracująca przeszła na

rentę inwalidzką w roku 1975 i aby uzyskać właściwą

podstawę emerytalną sama musi przedstawić dokumen-

ty o zatrudnieniu z lat 1965–1975, ale zakłady, w któ-

rych pracowała, nie istnieją, a dokumentację zniszczy-

ły.

Uzyskując świadczenia rentowe w roku 1975,

przedstawiła wszystkie parametry o zatrudnieniu,

jednak ZUS ich nie posiada, pomimo iż przez tyle lat

wypłacał rentę.

W związku z tym pytam Panów:

1.

W jaki sposób i gdzie można uzyskać z ZUS-u

dane o składanych deklaracjach i wypłatach?

2.

Dlaczego ZUS w sytuacji bezradności obywate-

la sam nie oferuje usługi znalezienia odpowiednich

danych i ich interpretacji?

3.

Dlaczego jest tak, że jakaś mała pomyłka bądź

niedopłata sprzed bardzo wielu lat zostaje odnalezio-

na i wyegzekwowana, a nie da się odnaleźć podsta-

wowych informacji o swoim zatrudnieniu?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

109

Interpelacja

(nr 1924)

do ministra zdrowia

w sprawie uzależnienia kwoty refundacji

od danych w charakterystyce produktu

leczniczego z pominięciem

standardów leczniczych

Obecnie refundacją objęte są jedynie, poza nielicz-

nymi wyjątkami, produkty lecznicze, które można

przepisywać według wskazań wynikających z cha-

rakterystyki produktu leczniczego.

Powoduje to ogra-

niczenie refundacji do wskazań najstarszych i niepeł-

nych, nieobejmujących najnowszych wskazań medy-

cyny, jak również doświadczeń lekarzy.

W tym miej-

scu należy nadmienić, że standardy leczenia są na

bieżąco monitorowane poprzez publikację towarzystw

naukowych, które z kolei są wykładnią postępowania

klinicznego.

Natomiast charakterystyki produktu lecz-

niczego są elementami deklaratywnymi przez produ-

centa podawanymi podczas rejestracji wyrobu leczni-

czego w urzędzie rejestracji i nijak mają się do do-

świadczeń i opracowań klinicznych prowadzonych

przez kadrę i towarzystwa naukowe.

Składam więc w imieniu kilku ﬁrmfarmaceutycz-

nych następujące pytania:

1.

Czy ﬁrmymajądeklarowaćwurzędzierejestra-

cji dodatkowe charakterystyki produktu leczniczego

i wskazania ich stosowania, co może doprowadzić do

śmieszności, dlatego że we własnym interesie każdy

producent będzie chciał wpisać maksymalnie dużo za-

stosowań?

2.

Czy ministerstwo i NFZ planuje w najbliższym

czasie zmianę taktyki w zakresie refundacji, odno-

sząc się wyłącznie do wskazań przez lekarza właści-

wego leku?

3.

Interesuje mnie również, kto personalnie wpadł

na pomysł karania karami ﬁnansowymilekarzy,

w sytuacji gdy lekarz przepisze lek na inną procedurę

według kodów NFZ niż taką, która odpowiada cha-

rakterystyce produktu leczniczego?

Zwracam uwagę,

że tego typu postępowanie, jeżeli lekarz będzie kie-

rował się dobrem pacjenta, będzie prowadziło do fał-

szowania kartotek i zamiast np. kataru lekarz będzie

wpisywał zapalenie oskrzeli.

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 1925)

do ministra rozwoju regionalnego

oraz

ministra środowiska

w sprawie umożliwienia

w planach zagospodarowania przestrzennego

inwestycji, które powodują

dyskomfort zapachowy

Szanowna Pani Minister!/Szanowny Panie Mini-

strze!

Zdarza się, że inwestorzy, np. fermy kurze bądź

hodowcy innego drobiu, korzystają z planów zagospo-

darowania przestrzennego i budują swoje instalacje

produkcyjne na terenach zabudowanych.

Jest to zgod-

ne z prawem, ale stwarza olbrzymi dyskomfort dla

innych mieszkańców, nawet nie z najbliższego są-

siedztwa, ale oddalonych np. o kilkaset metrów.

W związku z tym pytam:

1.

Czy i na jakim etapie zgodnie z wytycznymi

Unii Europejskiej opracowana jest ustawa tzw. zapa-

chowa?

2.

W jaki sposób w formie prawnej można zabez-

pieczyć obywateli przed skutkami inwestycji, które są

uciążliwe zapachowe na terenach zamieszkałych?

3.

Czy opracowanie i zgoda na plany zagospoda-

rowania przestrzennego są wyłącznie domeną gmin

w świetle wyżej przedstawionych faktów?

Poseł Piotr Chmielowski

oraz grupa posłów

(nr 1926)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie żywności genetycznie

modyﬁkowanej GMO

Panie Ministrze!

Coraz bardziej liczne środowiska

zarówno producentów, jak i konsumentów żywności

wyrażają swoje zaniepokojenie związane z planami

genetycznie modyﬁkowanych.

Wpoczątkowymokre-

sie hodowli roślin transgenicznych miały być one prze-

łomem w rolnictwie; rośliny odporne na klimat, cho-

roby i szkodniki zmniejszałyby koszty upraw i roz-

wiązałyby problem głodu na świecie.

Kolejne lata sto-

sowania GMO ujawniły jednak uboczne tego efekty.

W krajach Ameryki, gdzie żywność modyﬁkowana

genetycznie jest powszechnie produkowana, zaobser-

wowano zwiększenie zachorowań i objawów ostrej

alergii, wystąpiły też przypadki śmiertelne.

Orga-

110

nizm ludzki może przejąć niektóre cechy z genów

modyﬁkowanychroślinizwierząt,zmienićdziałanie

antybiotyków na organizm człowieka.

Fałszywy jest też pogląd, że żywność zmodyﬁko-

wana genetycznie wymaga stosowania małej ilości

środków ochrony roślin.

Chwasty rosnące w środo-

wisku takich roślin stopniowo nabierają cech zwięk-

szonej odporności i naturalną konsekwencją staje się

wymóg stosowania coraz większych ilości herbicy-

dów.

Kolejnym negatywnym zjawiskiem jest utrata

kontroli nad zasiewami, gdyż nasiona roślin zmody-

ﬁkowanychulegająryzykuzmieszaniazroślinami

obojętnymi genetycznie.

Zmiana technologii produk-

cji prowadzi do zmniejszenia różnorodności roślin,

a to skutkuje niebezpieczeństwem niepozostawienia

alternatywnych upraw w przypadku choroby, która

mogłaby objąć całą monokulturę.

Problemem kluczo-

wym jest jednak brak pełnej wiedzy na temat poten-

cjalnych konsekwencji spożywania GMO.

Niezbędne

w tej sytuacji jest prowadzenie badań, które dowiodą

braku szkodliwości takiej żywności dla zdrowia czło-

wieka i jego środowiska.

pytanie: Jakie działania w tym zakresie zamierza

podjąć rząd i jakie środki przeznaczyć na badania

związane z żywnością genetycznie modyﬁkowaną?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 1927)

do ministra edukacji narodowej

Samorządom lokalnym została naliczona zbyt

niska subwencja oświatowa wraz z zwiększonymi

coraz to nowymi zadaniami wynikającymi z ustawy

o systemie oświaty.

Wydatki ﬁnansowenakładanena

samorządy związane z realizacją zadań oświatowych,

powodują nadmierne obciążenie ich budżetów.

W roku

szkolnym 2011/2012 skokowo wzrosła liczba płatnych

urlopów zdrowotnych nauczycieli.

Urlopy te stanowią

parasol ochronny dla pedagogów obawiających się

planowanych zwolnień w oświacie.

Zdarzenia te są

pokłosiem likwidacji wielu placówek oświatowych, na

których utrzymanie nie stać samorządy.

Dodatkowo

należy wspomnieć o wypłacie niemałych kwot od-

praw dla zwalnianych z pracy nauczycieli.

Subwencja

oświatowa nie pokrywa kosztów zapowiadanych co-

rocznie przez rząd podwyżek nauczycielskich uposa-

żeń.

Działania te nakręcające spiralę wydatków są

drogą prowadzącą donikąd.

W związku z powyższym nasuwa się apel samo-

rządów o wprowadzenie zmian w zakresie naliczania

subwencji oświatowej.

Potrzeby ﬁnansowewoświacie,

wysoce niedoszacowane, powodują zadłużanie się

gmin, szczególnie gmin wiejskich.

Jedynym i nie-

uchronnym wyjściem z takiej sytuacji jest likwidacja

Proszę Panią Minister o udzielenie odpowiedzi na

poniższe pytania:

1.

Czy tegoroczna subwencja oświatowa w pełni

pokrywa wydatki samorządów na oświatę?

2.

Jakie działania naprawcze w kwestii właściwe-

go oszacowania wydatków na oświatę planuje podjąć

rząd?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

(nr 1928)

do ministra sprawiedliwości

w Działdowie

likwidacji sądów powszechnych o obsadzie do 14 sta-

nowisk sędziowskich do Sądu Rejonowego w Działdo-

wie został przesłany projekt rozporządzenia dotyczą-

cy likwidacji m.in. ww. sądu.

Sąd Rejonowy w Dział-

dowie obejmuje swym zasięgiem teren całego powiatu

działdowskiego, tj.5 gmin, w tym 2 miasta: Działdowo

i Lidzbark.

Obszar ten zamieszkuje ponad 66 000 miesz-

kańców.

Sąd w Działdowie, działający obecnie pod

nazwą rejonowy, powstał wiele lat temu i funkcjonu-

je do dziś.

Wcześniej w latach 70. sąd był zlikwidowa-

ny, co utrudniło życie mieszkańcom, ponieważ musieli

dojeżdżać do oddalonego o 25 km Sądu Rejonowego

w Mławie, potem sąd reaktywowano, obecnie sytuacja

się powtarza.

Na terenie objętym właściwością sądu

funkcjonuje prokuratura, areszt śledczy i wszystkie

instytucje powiatowe.

Odległość do Sądu Rejonowego

w Ostródzie, który miałby być macierzystym sądem

dla likwidowanego Sądu Rejonowego w Działdowie,

wynosi około 68 km.

Brak jest informacji dotyczących

wydziału ksiąg wieczystych, w związku z tym istnie-

ją obawy, iż zostanie on zlikwidowany.

Wydział ten

został zmodernizowany i skomputeryzowany, na co

przeznaczono ogromne nakłady ﬁnansowe.

Wostat-

nich latach budynek sądu został poddany generalne-

mu remontowi, a także skomputeryzowany.

Dzięki

kilkunastomilionowym nakładom ﬁnansowymstwo-

rzono jednostkę przystosowaną do samodzielnego

funkcjonowania o bardzo dobrych warunkach do dzia-

łania i pracy.

111

W małych miastach, takich jak Działdowo, braku-

je miejsc pracy; likwidując poszczególne wydziały i ogra-

niczając zatrudnienie, pozbawia się pracowników

miejsca pracy.

Konsekwencją likwidacji sądów rejono-

wych może być likwidacja rejonowych prokuratur.

W Sądzie Rejonowym w Działdowie w stosunku do roku

2010 nastąpił wzrost wpływu spraw.

W zdecydowanej

większości wpływ spraw jest opanowany, a zaległości

są stopniowo zmniejszane.

Biorąc pod uwagę możliwość pogorszenia dostępu

mieszkańców powiatu do wymiaru sprawiedliwości,

zwracam się o ponowne przeanalizowanie decyzji

o likwidacji Sądu Rejonowego w Działdowie, z uwzględ-

nieniem wszelkich argumentów o charakterze społecz-

nym i ekonomicznym.

1.

Jakie czynniki miały wpływ na podjęcie decyzji

o reorganizacji Sądu Rejonowego w Działdowie?

2.

Czy jest szansa na zmianę decyzji i pozostawie-

nie sądu w takim stanie organizacyjnym, jakim jest

w chwili obecnej?

3.

Kiedy zapadnie ostateczna decyzja w powyższej

sprawie?

4.

Czy pracownicy Sądu Rejonowego w Działdowie

dostaną propozycję pracy?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

(nr 1929)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim okresie

znacznemu obniżeniu uległa kwota zasiłku pogrze-

bowego.

Kwota ta w obecnym stanie rzeczy, gdy

wszędzie widoczny jest wzrost cen, nie jest opty-

malna w związku z pokryciem kosztów pochówku.

Zasiłek pogrzebowy jest ostatnim świadczeniem, ja-

kie wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych na

rzecz ubezpieczonego.

Rodziny zmarłych zmuszone

są do angażowania dodatkowych środków własnych,

dopłacając do usług pogrzebowych.

Czy nie powinno

być tak, że kwota zasiłku powinna starczać na pod-

stawowe usługi związane z pochówkiem?

o odpowiedź na następujące pytanie: Czy planowane

jest podjęcie jakichkolwiek działań, które spowodo-

wałyby wzrost zasiłku pogrzebowego?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

(nr 1930)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie podniesienia progu dochodowego

uprawniającego do zasiłku rodzinnego

Szanowny Panie Ministrze!

Problem, który pra-

gnę poruszyć, dotyczy zbyt niskiego progu docho-

dowego uprawniającego do otrzymania pomocy zwią-

zanej z wypłatą zasiłków rodzinnych.

Próg ten wy-

nosi w przeliczeniu na osobę 504 zł, a jeśli człon-

kiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne – 583 zł.

Taka sytuacja ma miejsce od 2004 r. i jest niezmien-

na, pomimo iż wzrosły zarówno wysokość minimal-

nego wynagrodzenia za pracę, jak też wysokość śred-

niej płacy, powodując, że kwota ta nieadekwatna jest

do aktualnych realiów ekonomicznych społeczeństwa.

Widoczny jest również znaczny wzrost cen żywności,

jak również wydatków związanych z prowadze-

niem gospodarstwa domowego.

Z dniem l stycznia

wzrosły także ceny ubranek dla niemowląt i obu-

wia dla dzieci w związku z podniesieniem stawki VAT

z 8% do 23%.

Według takiego stanu rzeczy próg ten – przy za-

łożeniu osiągania minimalnych wynagrodzeń przez

obojga pracujących rodziców wraz z dwójką dzieci –

eliminuje rodzinę z grona świadczeniobiorców, a prze-

cież dochód na tym poziomie sytuuje ją na granicy ma-

terialnego ubóstwa.

Otoczenie opieką państwa takich

rodzin wydaje się tu być moralnym nakazem, a taka

sytuacja nie świadczy o prowadzeniu racjonalnej po-

lityki prorodzinnej państwa.

1.

Dlaczego od 2004 r. wysokość progu dochodo-

wego uprawniającego do otrzymania zasiłku rodzin-

nego nie uległa zwiększeniu?

2.

Jakie działania planuje podjąć rząd, aby zwięk-

szyć progi dochodowe uprawniające do zasiłków ro-

dzinnych?

3.

Jakie działania zabezpieczające sytuację naj-

uboższych obywateli rząd zamierza podjąć w związku

z drastycznymi podwyżkami cen żywności i opłat ko-

munalnych oraz w jakim terminie zostaną zaprezen-

towane te przedsięwzięcia?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

112

Interpelacja

(nr 1931)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rosnących cen paliw

Szanowny Panie Premierze!

Od 1 stycznia 2012 r.

wzrosła akcyza na paliwo, obecnie obserwuje się ro-

snący poziom cen podstawowych produktów żyw-

nościowych oraz wzrost opłat za usługi komunalne.

Bulwersują i budzą społeczny sprzeciw ceny m.in. ole-

ju napędowego.

Wzrost cen paliw stymuluje deko-

niunkturę ekonomiczną, zwiększa inﬂację,którapod

koniec 2011 r. osiągnęła poziom bliski 4,8%.

Wskaź-

nik ten ma tendencję wzrostową, skutkiem dalszego

jego wzrostu będzie pogłębianie się kryzysu gospo-

darczego w kraju.

Wobec tych faktów zwracam się do

Pana Premiera z pytaniami:

l.

Czy monitoruje się sytuację wzrostu cen paliwa

w Polsce w powiązaniu ze wzrostem wskaźnika in-

ﬂacji?

2.

Czy w tej sytuacji nie należy zastanowić się nad

wprowadzeniem odrębnej stawki VAT na paliwa?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

(nr 1932)

do ministra pracy i polityki społecznej

przeznaczonych na realizację zadań na rzecz

Szanowny Panie Ministrze!

Sytuacja na rynku

pracy w końcówce roku 2011 i na początku 2012 r.

nie napawa optymizmem.

Stopa bezrobocia kształ-

tuje się w chwili obecnej na poziomie ok. 12,5%.

Re-

prezentuję region o wyjątkowo wysokim wskaźni-

ku osób pozostających bez pracy – w województwie

warmińsko-mazurskim wynosi on ok. 20,1%.

W celu

zobrazowania sytuacji: w powiecie braniewskim wskaź-

nik ten wynosi 30,8%, w powiecie piskim – 32,2%.

Rok ubiegły, tj. rok 2011, to okres, w którym na ﬁ-

nansowanie realizacji zadań na rzecz promocji za-

wizację zawodową rząd zaangażował niewystarcza-

jące środki ﬁnansowe.

Według opinii organów pu-

blicznych służb zatrudnienia, organizacji związko-

wych i organizacji pracodawców środki Funduszu

Pracy ujęte w planie ﬁnansowymnarok2012nie

gwarantują właściwego wykonania zadań wynika-

pewnienia niewłaściwej wysokości środków na akty-

wizację bezrobotnych w tych regionach spowoduje, że

niekorzystna sytuacja w regionie warmińsko-mazur-

skim utrwali się.

Zmiany na lokalnych rynkach pra-

cy tym samym będą niezadowalające.

Należy wziąć pod uwagę również inny aspekt tego

problemu, a mianowicie wzrost liczby zatrudnionych;

to także więcej osób płacących podatki, jak też mniej

podopiecznych korzystających z usług opieki społecz-

nej.

Uruchomienie zwiększonych środków dla obsza-

rów o szczególnie wysokim wskaźniku bezrobocia

spowoduje włączenie do grupy aktywnych zawodowo

osób, które bez wsparcia środkami publicznymi po-

zostają jako wykluczone z rynku pracy.

W związku

1.

Jakie środki ﬁnansowe w tym roku planuje

przeznaczyć rząd na ww. cele?

2.

Czy istnieje możliwość zwiększenia środków

Funduszu Pracy przewidzianych na rok 2012 w celu

wsparcia regionów o najwyższym wskaźniku bezro-

bocia?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Penkalski

(nr 1933)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie drastycznego ograniczenia

doﬁnansowania projektów aplikowanych

do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Ogłoszony przez Pana

Ministra nabór wniosków o doﬁnansowanieprzed-

sięwzięć kulturalnych w 2012 r. w poszczególnych

programach i priorytetach spotkał się z ogromnym

zainteresowaniem placówek kultury, twórców, orga-

nizacji pożytku publicznego, kościołów i innych ani-

matorów kultury.

Niestety ogłoszone I wyniki, odrzucające większość

wniosków, spotkały się z niezrozumieniem, niezado-

woleniem i interwencjami m.in. w moim biurze posel-

skim.

Oczywistą jest dla mnie sprawą, że wszystkich,

a nawet większości wniosków nie można załatwić po-

zytywnie, jednak skala negatywnych rozstrzygnięć

w porównaniu do roku ubiegłego na przykładzie jele-

niogórskich placówek kultury, gdzie odrzucono prawie

100% wniosków, wymaga wyjaśnienia.

Placówki kultury prowadzone przez samorządy

gminne, powiatowe i wojewódzkie korzystały z doﬁ-

113

nansowania Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego, szczególnie na imprezy o znaczeniu regio-

nalnym i ogólnopolskim.

Tym bardziej było to uza-

sadnione, że nie mogły one brać udziału w konkursach

ogłaszanych przez samorządy powiatowe i wojewódz-

lontariacie.

Jedyną formą doﬁnansowaniakrajowe-

go, zwłaszcza dużych imprez kulturalnych, był udział

w naborach ogłaszanych przez Ministerstwo Kultury

i Dziedzictwa Narodowego.

Niestety wyniki tegorocz-

nych rozstrzygnięć wskazują na brak możliwości po-

zyskania środków z tego źródła.

Jak zatem należy ﬁnansowaćimprezyozasięgu

regionalnym i krajowym?

Jakie są szanse na ich kon-

tynuację?

Jakimi kryteriami kierowano się przy roz-

patrywaniu wniosków?

Poniżej przedstawiam wybrane, ważniejsze wnio-

ski, które nie znalazły akceptacji:

1.

Program „Dziedzictwo kulturowe, priorytet:

Wspieranie działań muzealnych:

— konserwacja eksponatów muzealnych przezna-

czonych na stałą wystawę rozbudowanego Muzeum

Karkonoskiego w Jeleniej Górze.

2.

Program „Dziedzictwo kulturowe”, priorytet:

Ochrona zabytków:

— Świerzawa, kościół z XIV w., remont drewnianej

konstrukcji więźby dachowej wraz z wymianą pokry-

cia dachu.

Paraﬁaod3latbezskuteczniewnioskuje

do ministerstwa o dotację na remont dachu, którego

stan ulega systematycznemu pogorszeniu, a zabytki

ruchome w kościele ulegają dewastacji.

Świerzawa ma

blisko 30% stopę bezrobocia.

3.

Program „Wydarzenia artystyczne”, priorytet:

Sztuki wizualne:

— XII konkurs graﬁczny im. Józefa Gielniaka

(pod patronatem ministra kultury);

— projekty biura wystaw artystycznych, w tym wy -

stawa Piotra Dumały – rysunki i ilustracje, wystawa

i spotkanie z wybitnym twórcą polskiej animacji ﬁl-

mowej.

4.

Program „Dziedzictwo kulturowe”, priorytet:

Teatr i taniec:

— Festiwal Teatrów Wędrujących – Międzynaro -

dowy Festiwal Teatrów Ulicznych – wniosek Teatru

wal jest jednym z najstarszych festiwali teatralnych

w Polsce.

W 2012 r. planowano 30. edycję festiwalu;

— 42.

Jeleniogórskie Spotkania Teatralne; wnio -

skujący jak wyżej.

Spotkania teatralne od ponad

40 lat są stałym mocnym punktem na mapie kulturo-

wej miasta i regionu.

5.

Program „Wydarzenia artystyczne”, priorytet:

Muzyka:

— XIX Ogólnopolski Festiwal Gwiazdy Promują

organizowany przez Filharmonię Dolnośląską w Je-

leniej Górze, w którym biorą udział wszystkie uczel-

nie muzyczne w kraju;

— „Fenomen Karola Szymanowskiego” – Filhar -

monia Dolnośląska.

Niepokojącą sprawą jest wycofanie się minister-

stwa z doﬁnansowaniaważnychimprezkulturalnych

realizowanych przez placówki samorządowe.

Samo-

rządy lokalne ponoszą wydatki związane z utrzyma-

niem tych placówek.

Nie stać ich często na ﬁnanso-

wanie imprez regionalnych i ogólnopolskich.

Wspar-

cie tych imprez przez ministerstwo było ważnym

argumentem dla samorządów.

Przedstawiając powyższą informację, proszę Pana

Dlaczego tak drastycznie ograniczono doﬁnanso-

wanie imprez kulturalnych o charakterze cyklicz-

nym, które prezentowały wysoki poziom artystyczny,

cieszyły się dużym zainteresowaniem i były doﬁnanso-

wywane od lat?

Kto, zdaniem Pana Ministra, winien wspierać ﬁ-

nansowo imprezy kulturalne o charakterze ponadre-

gionalnym i ogólnopolskim?

Dlaczego od 3 lat brak jest poparcia dla uratowa-

nia romańskiego kościoła z XIV w. w Świerzawie?

Dlaczego blisko 100% wniosków z mojego okręgu

wyborczego, mimo pozytywnych ocen merytorycz-

nych, zostało odrzuconych?

Z poważaniem

Poseł ZoﬁaCzernow

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1934)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązującego terminu

realizacji zleceń na zaopatrzenie

W czasie pełnienia dyżurów poselskich zwrócili

w swojej sprawie wskazali na problem realizacji zle-

ceń na zaopatrzenie w wyroby medyczne będące

cze.

Zwrócili oni uwagę, że obowiązujący 30-dniowy

termin realizacji zlecenia czasami powoduję, że nie

mogą oni dokonać odbioru sprzętu, o jaki zabiegają

w wyznaczonym czasie.

Z informacji uzyskanych przez pacjentów od urzęd-

ników Narodowego Funduszu Zdrowia wynika, że

zlecenia na wszystkie refundowane przedmioty orto-

pedyczne i środki pomocnicze są ważne przez 30 dni

od daty wystawienia zlecenia przez lekarza.

Otrzy-

mane zlecenie lekarskie musi zostać potwierdzone do

refundacji przez oddział wojewódzki NFZ.

Data waż-

ności zlecenia liczona jest od dnia wystawienia zlece-

114

nia włącznie do dnia przyjęcia go do realizacji.

Waż-

ność zlecenia upływa w 30. dniu od daty wystawienia

zlecenia, bez względu na dzień kalendarzowy, w któ-

rym ten dzień przypada.

Zlecenie na środki pomoc-

nicze przysługujące comiesięcznie jest ważne do koń-

Zainteresowani pacjenci podnoszą w swej inter-

wencji, że czas na realizację często nie pozwala im

tego dokonać z różnych względów.

Zdarza się, że są

w trakcie leczenia choroby uniemożliwiającej im spraw-

ne poruszanie się, przeszkodą mogą być też sroga

zima lub warunki pogodowe utrudniające przemiesz-

czanie się osób niepełnosprawnych, przeziębienie itp.

W związku z tym nieraz zdarza się, że termin 30-dnio-

wy ulega przekroczeniu przez nich.

Wówczas zmu-

szeni są ponownie udać się do lekarza w celu wypisa-

nia de facto takiego samego zlecenia lub przedłuże-

nia terminu ważności o kolejny miesiąc.

Tworzą się

przez to zbędne kolejki i następne zbędne utrudnie-

nia dla pacjentów, a także dla lekarzy.

Wydaje się, że

wydłużenie czasu realizacji zlecenia na przykład do

90 dni pozwoliłoby uniknąć takich problemów pa-

cjentów.

Pytanie: Czy Ministerstwo Zdrowia, mając na

uwadze to, że dotychczasowe rozwiązania często nie-

potrzebnie dodatkowo obciążają wizytami zarówno

pacjentów, jak i lekarzy, bierze pod uwagę wprowa-

dzenie takich rozwiązań, które wydłużyłyby czas re-

alizacji zleceń na zaopatrzenie w wyroby medyczne

mocnicze?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1935)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązku przeprowadzania

którzy oprócz czynności wykonywanych

w ramach podstawowej umowy o pracę

sporadycznie kierują pojazdami

w ramach przejazdów służbowych

Nowelizacja rozporządzenia ministra zdrowia z dnia

rowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), wprowa-

dzona w dniu 15 kwietnia 2011 r., w § 4 w ust. 4

projektowanego rozporządzenia wprowadza dodatko-

wy pkt 5 nakładający na osoby posiadające prawo

czynności wykonywanych w ramach podstawowej

umowy o pracę okresowo bądź sporadycznie (w ra-

mach obowiązków służbowych) kierują pojazdem,

obowiązek poddawania się badaniu okulistycznemu

oceniającemu widzenie zmierzchowe i zjawisko

olśnienia.

Przeprowadzając badanie proﬁlaktyczne,

niku nr 1: Wskazówki metodyczne w sprawie prze-

prowadzania badań proﬁlaktycznychpracowników,

w lp.

V, pkt 2, w którym określono, iż przy wykony-

waniu prac wymagających pełnej sprawności psycho-

ruchowej w zakres wymaganego badania wstępnego,

poza badaniem ogólnym wykonywanym przez leka-

rza orzekającego, wchodzą również badania okuli-

styczne i neurologiczne oraz testy sprawności psycho-

ruchowej wykonywane przez psychologa.

Zrozumiały jest wymóg kierowania na szczegóło-

we badania i przeprowadzanie ich w przypadku osób

stale korzystających ze służbowego środka transpor-

tu (np. przedstawiciele handlowi, kierowcy zawodo-

wi), gdyż kierowanie pojazdem stanowi podstawową

czynność w ramach umowy o pracę.

Ponadto powie-

rza im się mienie pozostające poza ich własnością,

np. samochód służbowy.

Zdarza się jednak, że korzy-

stanie z przejazdów służbowych odbywa się tylko

sporadycznie.

Jako przykład można podać sytuację,

kiedy wójt, burmistrz, szef ﬁrmykorzystazsamocho-

du służbowego sporadycznie, pod nieobecność kie-

rowcy.

Często wykorzystuje swój samochód prywatny

do celów służbowych, np. delegacja, wówczas nie musi

wykonywać badań dodatkowych.

Jeśli jednak użyje

samochodu służbowego, to odbywa bardzo szczegóło-

we badania na równi z pracownikami używającymi

samochodu służbowego do wykonywania podstawo-

wych celów wynikających z ich umowy o pracę.

Wy-

daje się to zbędne, ponieważ osoba sporadycznie

wykonująca przejazdy służbowe powierzonym pojaz-

dem w czasie starania się o prawo jazdy przechodzi

niezbędne badania w celu jego otrzymania.

Powie-

lanie tych badań i wzbogacanie ich o kolejne, jeszcze

bardziej szczegółowe, wydaje się w takim przypadku

niekonieczne dla sporadycznych przejazdów służbo-

wych.

Pytanie: Czy Ministerstwo Zdrowia bierze pod

uwagę wprowadzenie takich zmian w obowiązują-

cych przepisach, które zwalniałyby z obowiązku ba-

dań pracowników posiadających już prawo jazdy ka-

cę sporadycznie tylko kierują pojazdem w ramach

przejazdów służbowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

115

Interpelacja

(nr 1936)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie podjęcia działań legislacyjnych

w latach 1949–1954 na terenie Polski

Do mojego biura poselskiego wpłynęło pismo z proś-

bą o interwencję w sprawie podjęcia działań legisla-

cyjnych zmierzających do przyznania odszkodowań

renie Polski.

Czy ministerstwo przewiduje podjęcie działań w kie-

runku przygotowania projektu ustawy, która mogła-

by być podstawą do wypłaty odszkodowań za przy-

musową pracę?

Uzasadnienie: W latach 1949–1959 na podstawie

pozasądowych decyzji władz ponad 200 tys. młodych

mężczyzn zostało zakwaliﬁkowanychdogrupy„ele-

ment niepewny klasowo” i skierowanych do pracy

w kopalniach, kamieniołomach i batalionach budow-

lanych.

Czas przymusowej pracy trwał od 24 do 36 mie-

sięcy.

Katorżnicza praca w kopalniach uranu, węgla

kamiennego i rud oraz w kamieniołomach trwała

nieraz do 16 godzin dziennie.

Górnicy byli źle kar-

mieni, nie dbano o ich higienę i podobnie jak więź-

niów kierowano ich do pracy w najgorsze i najniebez-

pieczniejsze miejsca w kopalniach.

Z ponad 200 tys.

przeżyło zaledwie 40 tys., a w kopalniach uranu

z 2870 żyje ok. 200, wszyscy są niezdolni do samodziel-

nej egzystencji wskutek chorób popromiennych.

Osoby te, tak poszkodowane przez organy władzy

własnej ojczyzny, w wolnej Polsce nie doczekały się

przez ponad 20 lat żadnego odszkodowania.

Jedynie

na mocy ustawy z dnia 2.09.1994 r. o świadczeniu

rzom zastępczej służby wojskowej przymusowo za-

trudnionym w kopalniach węgla, kamieniołomach,

sługuje im świadczenie pieniężne (ok. 180 zł na mie-

siąc za 20 m-cy przymusowej pracy) oraz dodatek

energetyczny.

Tylko pracujący w kopalniach uranu

otrzymali jednorazowe odszkodowanie, i tak inwali-

dzi I grupy – 22 tys. zł, inwalidzi II grupy – 15 tys. zł

a 9500 zł pozostali.

Przymusowo zatrudnieni w ko-

palniach węgla, kamieniołomach i batalionach bu-

dowlanych takiego odszkodowania nie otrzymali.

Wydaje się oczywiście słuszne podjęcie działań

legislacyjnych, które pozwoliłyby na przyznanie jed-

norazowych odszkodowań za przymusową pracę i utra-

cone zdrowie dla pozostałych osób, które obecnie są

w zaawansowanym wieku, schorowane i w trudnej

sytuacji materialnej.

zując uprawnienia posła RP, uprzejmie proszę o od-

powiedź na niniejszą interpelację.

Z poważaniem

Poznań, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1937)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie reorganizacji sądownictwa

i planowanej likwidacji niektórych sądów

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt rozporządze-

nia w tej sprawie przewiduje likwidację m.in. Sądu

Okręgowego we Włocławku oraz Sądów Rejonowych

w Aleksandrowie Kujawskim, Chełmnie, Golubiu-

-Dobrzyniu, Mogilnie, Nakle n. Notecią, Radziejowie,

Rypinie, Tucholi, Wąbrzeźnie i Żninie.

Budzi to ka-

tegoryczne protesty społeczności lokalnych i władz

samorządowych.

Likwidacja sądu w każdym przy-

padku wpłynie w znacznym stopniu na podniesienie

kosztów załatwiania spraw przez obywateli.

Pań-

stwo, oddalając od obywatela podstawowe instytucje

życia społecznego, przerzuca na społeczeństwo do-

datkowe obciążenia ﬁnansowe.

Stanowićtowreszcie

będzie ograniczenie dostępności obywatela do sądu.

Jednocześnie neguje się idee podziału administracyj-

nego państwa, zaprzeczając w ten sposób głównym

założeniom reformy administracyjnej kraju.

Ewen-

tualne oszczędności z tego tytułu będą doraźne, nie-

wielkie i nie zrównoważą kosztów społecznych refor-

my wymiaru sprawiedliwości.

Samorządy lokalne

wyrażają oburzenie, że zostały pominięte w procesie

konsultacji w tak ważnej sprawie oraz podkreślają

fakt, że nie sprzyja to budowaniu społeczeństwa oby-

watelskiego.

Zapytuję Pana Ministra: Czy priorytetowe zna-

czenie miały przesłanki merytoryczne, czy też za-

działały inne mechanizmy oraz czy przewiduje się

korekty w projekcie reorganizacji?

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

Grudziądz, dnia 9 lutego 2012 r.

116

Interpelacja

(nr 1938)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie projektu reformy systemu

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z toczą-

cymi się pracami nad rozwiązaniami systemowymi

dotyczącymi uprawnień emerytalnych wszystkich

służb mundurowych zapytuję Pana Ministra, czy roz-

ważana będzie również kwestia uprawnień dla straż-

ników gminnych (miejskich).

Wydaje się być rzeczą oczywistą, iż 65-letni straż-

nik nie spełnia oczekiwań społeczeństwa względem

tej funkcji.

Jest zrozumiałe, że wymagać to będzie

konsultacji opartych o współpracę administracji rzą-

dowej i samorządowej.

Trudno nie docenić roli straży

gminnych (miejskich) w zakresie ochrony porządku

publicznego, a w szczególności faktu, że obecność

straży ma istotny wpływ na zmniejszenie liczby od-

notowanych czynów zabronionych i wzrost społecz-

nego poczucia bezpieczeństwa.

W przypadku odpowiedzi negatywnej na posta-

wione na wstępie pytanie proszę o informację: Czy

i kiedy rozważa Pan Minister wystąpienie z inicjaty-

wą legislacyjną w tym zakresie?

Z poważaniem

Interpelacja

(nr 1939)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie uposażeń funkcjonariuszy

Służby Więziennej

Szanowny Panie Ministrze!

Wobec braku w bu-

dżecie na 2012 r. środków na podwyżkę uposażeń

funkcjonariuszy Służby Więziennej NSZZ Funkcjo-

nariuszy i Pracowników Więziennictwa żąda objęcia

tej formacji analogicznymi podwyżkami, jak funkcjo-

nariuszy Policji.

Zdaniem związkowców objęcie podwyżkami jedy-

nie Policji to dowód na próbę podziału służb mundu-

rowych, które wobec szczególnego charakteru zadań

stawianych przed nimi w bieżącym roku w zakresie

zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego państwa

takich działań ze strony rządu nie aprobują.

Załączając stanowisko zarządu głównego związ-

ku, zapytuję Pana Ministra: Czym takie zróżnico-

wanie jest uzasadnione i czy podwyżka uposażeń

w tej grupie zawodowej jest deﬁnitywniewykluczo-

na w 2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

(nr 1940)

do ministra środowiska

w sprawie aktualizacji wojewódzkich

planów gospodarki odpadami

Szanowny Panie Ministrze!

Niniejsza interpelacja

podyktowana jest przesłanym na adres mojego biura

stanowiskiem Sejmiku Województwa Kujawsko-Po-

morskiego w przedmiotowej sprawie.

nych ustaw.

W myśl art. 16 powołanej wyżej ustawy

sejmik województwa jest obowiązany uchwalić, w ter-

tualizowany wojewódzki plan gospodarki odpadami.

Biorąc pod uwagę procedury przewidziane usta-

wą, poprzedzające podjęcie uchwały, zdaniem sejmi-

ku termin 6-miesięczny jest zdecydowanie za krótki

i uniemożliwia rzetelne oraz odpowiedzialne sporzą-

dzenie dokumentu, który stanowić będzie podstawę

podjęcia uchwały w sprawie wykonania wojewódzkie-

go planu gospodarki odpadami, stanowiącej akt pra-

wa miejscowego.

Zapytuję Pana Ministra: Czy resort rozpatruje

możliwość zmian legislacyjnych w celu wydłużenia

okresu aktualizacyjnego do 12 miesięcy?

Z poważaniem

Poseł Janusz Dzięcioł

(nr 1941)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie naruszania przepisów ustawy

Ostatnimi czasy w wielu mediach pojawiły się in-

formacje o masowym naruszaniu przepisów ustawy

117

nie zwierząt oraz ustawy o utrzymaniu czystości

ka 2011 r.) poprzez sprzedaż zwierząt domowych

(psy i koty) w sposób niedozwolony.

Wyżej wymienio-

na ustawa miała zlikwidować handel zwierzętami z sa-

mochodów, na ulicach oraz targowiskach itp. i ograni-

czyć sprzedaż jedynie do zarejestrowanych hodowli.

W związku z tym pytamy Pana Ministra:

1.

Czy w sposób właściwy przebiega egzekwowa-

nie przepisów ww. ustawy?

2.

Czy w praktycznym stosowaniu tej ustawy wy-

stępują trudności powodujące konieczność doprecy-

zowania konkretnych jej uregulowań?

Uzasadnienie: W wielu mediach pojawiły się infor-

macje dotyczące trudności w egzekwowaniu ustawy

z dnia 16 września 2011 r., która obowiązuje dopiero

od ponad miesiąca.

Opisywane i pokazywane są przy-

padki jawnego wypaczania treści przepisów dotyczą-

cych m.in. handlu zwierzętami domowymi (psy i koty)

poprzez oferowanie ich za darmo lub obowiązkowo

np. ze smyczą o wartości 500 zł.

W skrajnych przypad-

kach sprzedawano jabłka + gratis pies.

Ustawa powstała, by w cywilizowanym społeczeń-

stwie zabronić niehumanitarnego handlu zwierzęta-

mi z nielegalnych hodowli.

Opisane przypadki świadczą o naigrywaniu się

z prawa i jako takie nie powinny być tolerowane.

Wła-

ściwa reakcja na brak poszanowania prawa poprzez

skuteczne jego egzekwowanie przez organy do tego

powołane powinna stanowić nauczkę za wszelkie pró-

by jego naruszania.

Stąd ważne jest takie działanie

organów Policji, które będzie zapobiegało próbom

ośmieszania przepisów, a poprzez odpowiednie kary

stanowić będzie prewencję ogólną i szczególną.

zując uprawnienia posłów RP, uprzejmie prosimy

Poznań, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 1942)

do ministra transportu, budownictwa

sprowadzonego z terytorium państwa członkowskie-

go Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować

pojazd na terytorium RP, w terminie 30 dni od dnia

Problem, z którym zwracam się do Pana, dotyczy

samochodów, które są sprowadzane do kraju z prze-

znaczeniem na części i zezłomowania zbędnej reszty.

Nie wiadomo bowiem, czy podlegają one rejestracji

– identycznie jak samochody sprowadzane w celu ich

eksploatacji – czy też nie.

Sprawa jest o tyle istotna,

że rejestracja pojazdu wiąże się z ponoszeniem kosz-

tów.

W przypadku samochodów przeznaczonych na

części auto nie będzie w ogóle eksploatowane.

Stąd, mając na uwadze wynikłe wątpliwości, kie-

ruję do Pana Ministra następujące pytania:

1.

Czy kupując pojazd sprowadzony z krajów Unii

Europejskiej z przeznaczeniem na części, istnieje obo-

wiązek jego rejestracji?

2.

Jakich czynności należy dokonać, aby legalnie

wwieźć do Polski pojazd przeznaczony wyłącznie do

rozbiórki na części?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 1943)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z rozwo-

jem Petrochemii, a obecnie koncernu PKN Orlen miesz-

kańcy Płocka obserwują narastający od lat problem

komunikacyjny w mieście.

Z daleka omijają nasze

miasto autostrady i drogi szybkiego ruchu.

Brakuje

połączeń kolejowych.

Z tego powodu Płock jest obec-

nie rozjeżdżany przez ciężki transport, którym wy-

wozi się produkty z Orlenu.

Transport kolejowy od-

bywa się przez środek miasta.

Płock jest jednym z niewielu miast tej wielkości

bez obwodnicy, pomimo że mieszczą się tutaj ważne

dla funkcjonowania gospodarki polskiej zakłady pra-

cy o znaczeniu strategicznym.

Niestety obwodnice

Płocka nie znalazły się w „Programie budowy dróg

krajowych na lata 2008–2012” (uchwała Rady Mini-

gotowanym przez rząd premiera Jarosława Kaczyń-

skiego.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

odwleka budowę dwóch obwodnic Płocka: północnej

i północno-zachodniej.

118

pujące pytania:

1.

Czy rząd planuje umieszczenie w planach bu-

dowy dróg krajowych i autostrad obwodnic Płocka?

2.

W jakim terminie jest możliwa realizacja tych

inwestycji ważnych dla funkcjonowania naszego

miasta?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gapińska

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 1944)

do ministra sprawiedliwości

w procesie wychowawczym i opiece

Szanowny Panie Ministrze!

Powszechnym zjawi-

skiem w ostatnich latach w wydawanych przez sądy

rodzinne decyzjach o prawach opieki nad dzieckiem

stała się praktyka pozbawiania władzy rodzicielskiej

ojców.

Kiedy rodzicom w trakcie sprawy rozwodowej

nie udaje się porozumieć co do kontaktów z dzieckiem,

sądy rodzinne w Polsce, często bez wyraźnej przyczy-

ny, takiej jak patologia (agresja, alkoholizm itp.), po-

zbawiają ojców praw do opieki rodzicielskiej nad nie-

letnimi dziećmi.

Kierowane przez ojców wnioski do

są rozpatrywane na niekorzyść ojca.

Nie bierze się

pod uwagę faktu, że dla dziecka samo rozstanie ro-

dziców jest przeżyciem traumatycznym i nie powinno

się bez wyraźnej przyczyny pozbawiać dziecka kon-

taktu z jednym z rodziców.

Takie działania wpływa-

ją krytycznie na rozwój emocjonalny dzieci, ich po-

czucie bezpieczeństwa i często stają się przyczyną

wielu niepowodzeń w życiu dorosłym.

Orzekanie sądów rodzinnych powinno być w tych

sprawach bardzo wyważone i respektować prawa każ-

dej ze stron, tym bardziej że częstą praktyką jest wy-

korzystywanie dziecka jako narzędzia do walki z dru-

gim rodzicem, zarówno podczas sprawy rozwodowej,

jak i po jej zakończeniu.

W sytuacji, gdy ojciec dziecka

chce być odpowiedzialny za przyszłość swojego potom-

ka, prawo powinno umożliwić mu takie działania.

Tymczasem często napotyka na duże trudności ze

strony prawa, które nie są niczym uzasadnione.

Rozstanie rodziców jest dla młodego człowieka

niezmiernie trudną sytuacją, ponieważ zaburza do-

tychczasowy porządek funkcjonowania jego świata.

Dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, może wyizo-

lować się z życia społecznego, cierpieć z powodu za-

burzeń rozwojowych.

W procesie wychowawczym

potrzeba dwojga rodziców, dlatego brak równomier-

nego traktowania ich przez prawo tylko nasila nega-

tywne aspekty i tak ciężkiej dla dziecka sytuacji roz-

wodu.

W związku z tym kieruję pytania:

Jak duża liczba rodziców jest pozbawiana władzy

rodzicielskiej lub jest im ona ograniczana bez poważ-

nej przyczyny?

Jaką liczbę stanowią w tej grupie mat-

ki, a jaką ojcowie dzieci?

Czy ministerstwo widzi problem i czy zamierza

wprowadzić takie zmiany w prawie rodzinnym, któ-

re ograniczą możliwości zakazania kontaktów mię-

dzy rodzicami a dziećmi?

Jak polskie orzekanie w tym zakresie przez sądy

rodzinne wygląda na tle orzekania w prawie europej-

skim i światowym?

Czy przewidywane są zmiany w prawie związane

z orzekaniem o losie dzieci w trybie postępowania

zabezpieczającego?

Z poważaniem

Poseł Elżbieta Gapińska

(nr 1945)

do ministra zdrowia

w sprawie refundacji preparatów

stosowanych w leczeniu fenyloketonurii

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym z głównych

założeń ustawy refundacyjnej, która weszła w życie

1 stycznia br., miała być poprawa dostępu pacjentów

do leków refundowanych.

W przypadku niektórych

schorzeń obserwuje się jednak odwrotną sytuację,

a wycofanie wielu produktów z poziomu odpłatności

ryczałtowej i wprowadzenie wysokich dopłat dla pa-

cjentów powoduje liczne utrudnienia w kontynuowa-

niu dotychczasowego leczenia.

Przykładem mogą być

preparaty stosowane przy fenyloketonurii (PKU),

spośród których dla większości zmniejszono limity

refundacyjne i wprowadzono znaczne dopłaty dla pa-

cjentów.

Dotyczy to leków przeznaczonych dla wszyst-

kich grup wiekowych pacjentów cierpiących na to

schorzenie.

Preparaty, które pozostały na liście re-

fundacyjnej i na które nie wprowadzono dopłat, nie

w każdym przypadku mogą być uznane za zamien-

niki dotychczas stosowanych leków, gdyż przede

wszystkim różnią się kalorycznością, co w przypadku

pacjentów z fenyloketonurią ma bardzo istotne zna-

czenie dla ich bezpieczeństwa.

Osoby z PKU powinny

mieć również możliwość alternatywnego wyboru pre-

paratów ze względu na różną tolerancję produktów

i możliwe skutki uboczne.

Radzenie sobie z tą choro-

119

bą narzuca pacjentom restrykcyjną dietę (m.in. wy-

kluczenie z jadłospisu mięsa, mąki, nabiału i ich prze-

tworów), co samo w sobie jest sporym wyrzeczeniem,

dlatego z punktu widzenia chorych korzystne byłoby,

gdyby mieli tani dostęp do kilku preparatów o kilku

różnych smakach, co chociaż w niewielkim stopniu

ograniczy monotonię odżywiania się i ułatwi wytrwa-

nie w diecie.

Warto zauważyć, że w przypadku tej cho-

roby leczenie powinno być kontynuowane przez całe

życie, a zaprzestanie go może powodować wzrost licz-

by pacjentów z upośledzeniem umysłowym.

Mając powyższe na względzie, proszę o odpowiedź

na następujące pytanie:

Czy możliwe jest wprowadzenie na listę leków re-

fundowanych przy poziomie odpłatności ryczałtowej

w wysokości 3,20 zł bez dodatkowych dopłat ze stro-

ny pacjentów następujących preparatów: Phenyl-free

1, XP-Analog LCP, Milupa PKU 1-mix, XP-Maxa-

mum, Lophlex, Minaphlex, Milupa PKU 2-mix, Easi-

phen, Milupa PKU 2 shake?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Smolarz

Warszawa, dnia 31 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1946)

do ministra skarbu państwa

narodowych uzdrowisk

Szanowny Panie Ministrze!

Uzdrowiska to dobra

narodowe, które odgrywają bardzo ważną rolę w sys-

temie ochrony zdrowia ludności.

W minionym okre-

sie dość znaczna liczba zakładów uzdrowiskowych

została sprywatyzowana.

Aby zapobiec ryzyku pry-

watyzacji wszystkich uzdrowisk, w art. 64 ustawy

Nr 167, poz. 1399, z późn. zm.) znalazł się zapis obli-

gujący ministra skarbu państwa do określenia w po-

rozumieniu z ministrem zdrowia w drodze rozporzą-

dzenia wykazu zakładów lecznictwa uzdrowiskowego

bu Państwa, które nie będą podlegać prywatyzacji.

Zabezpieczenie to miało na celu m.in. zapewnienie

równego i powszechnego dostępu do lecznictwa uzdro-

wiskowego oraz zapewnienie leczenia uzdrowiskowe-

go o zróżnicowanych kierunkach leczniczych.

Wspomniane rozporządzenie weszło w życie w paź-

dzierniku 2008 r. i została w nim zawarta lista 7 uzdro-

wisk narodowych wykluczonych z planów prywaty-

zacji.

Niemniej jednak pojawiają się informacje o ko-

lejnych próbach wycofania się z tych zapisów i dopro-

wadzenia do prywatyzacji 6 wymienionych uzdro-

wisk, a wyłączenia z planów prywatyzacji jedynie

Uzdrowiska Krynica-Żegiestów SA z siedzibą w Kry-

nicy-Zdroju.

1.

Czy rzeczywiście wykaz zakładów lecznictwa

uzdrowiskowego prowadzonych w formie jednooso-

bowych spółek Skarbu Państwa, które nie będą pod-

legać prywatyzacji, ma zostać zredukowany z sied-

miu do jednego?

2.

Czy Pan Minister nie uważa, że w przypadku

faktycznego zredukowania tego wykazu do jednego

uzdrowiska może to być sprzeczne z zapisem ustawy

uzdrowiskowej, który mówi o wykazie zakładów lecz-

nictwa uzdrowiskowego, wskazując tym samym na

liczbę mnogą tychże placówek?

uzdrowiska zapis ustawy mówiący o zapewnieniu

równego i powszechnego dostępu do lecznictwa

uzdrowiskowego o zróżnicowanych kierunkach lecz-

niczych nie będzie spełniony?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Smolarz

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 1947)

do ministra zdrowia

w sprawie problemów w walce

W Europie zachorowalność na czerniaka rośnie

średnio o 10% rocznie.

Wśród Polaków zapadalność

na ten nowotwór podwaja się co 10 lat, zaś wyniki

leczenia związane z większym zaawansowaniem tego

nowotworu w naszym kraju kształtują się na pozio-

mie około 60% w porównaniu z ponad 80% w krajach

Europy Zachodniej.

Polska ma też największy w Eu-

ropie wskaźnik liczby zgonów w stosunku do liczby

zachorowań.

Eksperci oceniają, że na czerniaka naj-

częściej umierają ludzie, którzy nie myślą o sobie jako

o grupie ryzyka.

Czerniak jest złośliwym nowotworem skóry.

Kie-

dy się pojawi, rośnie szybko, dając wczesne i liczne

przerzuty.

Ryzyko wystąpienia czerniaka zwiększają

przypadki tej choroby w rodzinie, duża liczba zna-

mion barwnikowych na skórze, częste oparzenia sło-

neczne, długotrwałe przebywanie na słońcu i korzy-

stanie z solarium.

Na czerniaka szczególnie narażo-

ne są osoby o jasnej karnacji, niebieskich tęczówkach

i włosach blond lub rudych.

120

Problemy związane ze stale rosnącą zachorowal-

nością na czerniaka uwidaczniają się na etapie dzia-

łań zarówno prewencyjnych, jak i związanych z le-

czeniem pacjentów.

Nadal nierozwiązaną, poważną kwestię stanowi

brak działań proﬁlaktycznych i niska świadomość

społeczna związana z brakiem wiedzy w zakresie

proﬁlaktyki,awprzypadkuosóbjużchorych–brak

dostatecznego dostępu do terapii przedłużających ży-

cie osób z zaawansowanym czerniakiem.

Ważnymi problemami są również sprawy związa-

ne z:

1) właściwym raportowaniem i zgłaszaniem no-

wotworów;

2) niską świadomością społeczną;

3) działaniami edukacyjnymi;

4) kampaniami medialnymi.

Pana Ministra z następującym pytaniem.

W sierpniu

2011 r. został złożony do Ministerstwa Zdrowia przy-

gotowany merytorycznie ze strony zarówno lekarzy,

jak i konsultantów krajowych projekt programu te-

rapeutycznego.

Kiedy zostanie dokonana jego ocena

i ewentualne wdrożenie, a tym samym udostępnienie

chorym?

Poseł Jerzy Ziętek

Katowice, dnia 24 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1948)

do ministra edukacji narodowej

dla klas I–III

Szanowna Pani Minister!

Od czasu wprowadze-

nia w 1999 r. reformy oświaty zmieniającej system

kształcenia w Polsce trwa dyskusja na temat naucza-

nia wychowania ﬁzycznegowklasachI–IIIwszkole

podstawowej.

Zgodnie z zapisami zawartymi w pod-

stawie programowej edukacji wczesnoszkolnej, przy-

gotowanej przez MEN, główną zasadą edukacji wcze-

snoszkolnej jest stopniowe i łagodne przeprowadzenie

dziecka z kształcenia zintegrowanego do nauczania

przedmiotowego w klasach IV–VI szkoły podstawo-

wej.

Obecnie w klasach I–III szkoły podstawowej ob-

wiązuje system nauki zintegrowanej, w którym nie

ma wydzielonych lekcji wychowania ﬁzycznego.

Za-

jęcia z wf. w klasach I–III prowadzone są przez na-

uczycieli nauczania początkowego, a nie wykwaliﬁ-

kowanych nauczycieli wf. (absolwentów AWF).

Z głosów, jakie słyszymy od rodziców, wynika, że

zazwyczaj lekcje te sprowadzają się jedynie do wyjścia

na spacer.

Ponadto bardzo często są też zastępowane

zajęciami z innych przedmiotów.

A przecież wycho-

wanie ﬁzycznepełnibardzoważnefunkcjeedukacyj-

ne, rozwojowe i zdrowotne.

Aktualne statystyki i ba-

dania potwierdzają zły stan zdrowia dzieci.

Ponad

80% dzieci ma płaskostopie, koślawe kolana, krzywy

kręgosłup, coraz większa liczba dzieci cierpi także na

otyłość i nadwagę.

Główną przyczyną tego stanu rze-

czy jest zmiana naszego trybu życia z aktywnego ru-

chowo na tzw. sedenteryjny (siedzący).

Najwięcej wad

postawy powstaje właśnie u dzieci w wieku 6–8 lat,

które zaczynają spędzać od kilku do kilkunastu go-

dzin dziennie w pozycji siedzącej.

Stąd tak ważne są zajęcia z wychowania ﬁzyczne-

go dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym.

Bardzo po-

trzebują one regularnych zajęć ruchowych, ponieważ

wpływa to nie tylko pozytywnie na ich rozwój, ale

także od najmłodszych lat uczy ich aktywnego trybu

życia.

Ponadto największe obawy budzi także fakt,

że dziecko po takich trzyletnich zajęciach („nieprofe-

sjonalnych”) nie będzie w stanie nadrobić zaległości

ruchowych i poprawić występujących wad postawy.

1.

Czy ministerstwo podjęło jakieś działania

w celu zmiany obecnie obowiązujących przepisów?

2.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić obo-

wiązek prowadzenia zajęć lekcyjnych z wychowania

ﬁzycznegowklasachI–IIIprzezwykwaliﬁkowanych

nauczycieli (absolwentów AWF)?

Z poważaniem

Poseł Jagna Marczułajtis-Walczak

oraz grupa posłów

(nr 1949)

do ministra gospodarki

w sprawie zagadnień związanych

o odnawialnych źródłach energii

Szanowny Panie Ministrze!

22 grudnia 2011 r.

nowszej ustawy o odnawialnych źródłach energii

(OZE), kierując ją do społecznych konsultacji, które

właśnie dobiegły końca.

Przygotowanie projektu usta-

wy jest krokiem w kierunku realizacji naszych zobo-

wiązań unijnych dotyczących rozwoju sektora ener-

getyki odnawialnej i dlatego z zadowoleniem trzeba

przyjąć przedmiotową publikację.

Ustawa o odnawial-

nych źródłach energii ma transponować do prawa pol-

skiego postanowienia dyrektywy 2009/28/WE o pro-

mocji energii ze źródeł odnawialnych, deﬁniować

ramy prawno-gospodarcze umożliwiające optymal-

ny, racjonalny i dynamiczny rozwój sektora, ale przede

121

wszystkim tworzyć podstawy do rozwoju tego typu

instalacji w sposób, który przynosić będzie faktycz-

ne korzyści dla społeczeństwa, ochrony przyrody i go-

spodarki Polski.

Stąd ważne jest, aby nie tylko har-

monizowała ona normę prawa polskiego z wymaga-

niami UE, ale także aby wprowadzała rozwiązania

korzystne z punktu widzenia rozwoju źródeł odna-

wialnych w Polsce, przy równoczesnym wymogu

ochrony przyrody.

Projekt przewiduje zmianę systemu wsparcia, róż-

nicującą poziom takiej pomocy w zależności od ceny

energii elektrycznej, technologii i wieku jednostek

wytwórczych, która może spowodować rozwój droż-

szych i nowych technologii wytwórczych – biogazow-

ni rolniczych, ogniw fotowoltaicznych, elektrowni

wiatrowych lądowych i morskich.

Ponadto powiąza-

nie wysokości wsparcia ze średnią ceną energii elek-

trycznej na rynku – co proponuje projekt ustawy –

stwarza długookresową stabilność zarówno dla inwe-

storów, jak i odbiorców końcowych.

Przykładowo

można wyliczyć wiele dobrych rozwiązań, takich

m.in. jak instalowanie przydomowych elektrowni

słonecznych i wiatrowych o mocy do 40 kW oraz bio-

gazowni o mocy nawet 100 kW – ustawa nazywa te

źródła energii mikrokoinstalacjami.

Praktycznie

każdy, kto postanowi zainstalować na własnym dachu

ogniwa słoneczne, będzie mógł zrobić to bez dodatko-

wych opłat.

Co więcej, wyprodukowaną przez siebie

energię elektryczną będzie mógł odsprzedać elek-

trowni, która będzie miała obowiązek ją zakupić.

Jednakże nie można przeoczyć faktu, iż wiele za-

pisów projektu ustawy wzbudza wyraźne kontrower-

sje, głównie wśród inwestorów, którzy podają w wąt-

pliwość sens ich wprowadzania.

Oponenci niektó-

rych zapisów ustawy twierdzą, iż pod szyldem aktu

prawnego o odnawialnych źródłach energii rząd pró-

buje zlikwidować istniejący obecnie system wsparcia

energii odnawialnej, a wprowadzane zmiany nie tyl-

ko nie przyczynią się do rozwoju energetyki odna-

wialnej w Polsce, ale wręcz mogą działać na jej szko-

dę i zmniejszą szansę wprowadzenia OZE do szer-

szego użytku.

Według ich twierdzeń zmiany zapro-

ponowane przez resort skutkowałyby znaczącym

wyhamowaniem rozwoju energetyki odnawialnej

w naszym kraju.

Przy drastycznej obniżce poziomu

wsparcia dla energetyki wiatrowej proponowanej przez

ministerstwo, z jednoczesnym zwiększeniem innych

ryzyk inwestycyjnych, nie ma szans na tak znaczący

rozwój tej technologii.

Energetyka odnawialna to jedyny bowiem seg-

ment rynku, w którym licznie pojawili się prywatni

gracze.

Prywatny przemysł odnawialny napędzali

zwłaszcza „wiatrowcy”, którzy postawili dotychczas

farmy o łącznej mocy przekraczającej 1500 MW,

z czego blisko 1400 MW to wiatraki wybudowane za

pieniądze niezależnych od państwa inwestorów.

Z tego

też powodu najwyraźniejsze głosy sprzeciwu napły-

wają odnośnie do energetyki wiatrowej, gdzie inwe-

storzy twierdzą, iż wprowadzenie projektu ustawy

będzie dla nich katastrofą.

Podnoszą oni, iż projekt

ustawy, który w praktyce odebrał energetyce wiatro-

wej możliwość rozwoju, sprawił, że niektórzy inwe-

storzy zaczęli wstrzymywać ﬁnansowaniekolejnych

inwestycji.

Nowe przepisy o odnawialnych źródłach

energii wywołają lawinę bankructw – alarmują „wia-

trowcy”.

Projekt ustawy znosi bowiem obowiązek za-

kupu energii odnawialnej od dużych producentów,

takich jak farmy wiatrowe.

Elektrownia kupi od nas

nasz prąd, ale nie więcej niż 30% wyprodukowanej

energii.

Co więcej, cena, za jaką sprzedamy naszą ener-

gię, będzie niższa niż ta, którą sami płacimy za prąd.

Ustawa mówi, że elektrownia nie może zapłacić nam

za kilowat mniej niż 70% ceny z poprzedniego roku.

Podanie ceny minimalnej to dobry pomysł, pytanie

tylko, czy elektrownie nie potraktują tej ceny jako

obowiązującej.

Przy takiej cenie produkcja prądu na

sprzedaż nie będzie opłacalna dla małych producen-

tów, ponieważ cena nie pokryje kosztów wytwarza-

nia.

Nie warto więc będzie budować większych in-

stalacji w nadziei na zarobek.

W tej chwili ogniwa

fotowoltaiczne są wciąż zbyt drogie, a instalacja ma-

łych przydomowych wiatraków jest także nieopłacal-

na.

Otwarcie furtki dla małych, przydomowych elek-

trowni to krok w dobrą stronę, ale nie wydaje się że

Polacy masowo skorzystają z tej możliwości.

Zapisy

w ustawie zachęcają do instalacji OZE wyłącznie na

własne potrzeby.

Próba zbudowania większej insta-

lacji będzie po prostu nieopłacalna.

Nadto krytycy podnoszą, iż projekt ustawy nie

przewiduje jasnych i stabilnych reguł wsparcia sek-

tora OZE.

Zmiany te pogarszają reguły ﬁnansowe

i dochodowość OZE w porównaniu ze stanem aktu-

alnie obowiązującym, a założenia wsparcia określo-

nego na zupełnie innych zasadach niż dotąd powo-

dują utratę zaufania inwestora do państwa oraz ob-

niżają wiarygodność inwestora wobec instytucji kre-

dytujących.

Stawia to pod znakiem zapytania przy-

gotowywane i planowane do ﬁnansowaniaprojekty,

gdyż brak znajomości podstawowych wskaźników

rentowności inwestycji uniemożliwia jakiekolwiek

długoterminowe kalkulacje

W związku z tym, że temat zmian w zakresie

OZE, wprowadzonych do przedmiotowego projektu

ustawy, budzi tak ogromne emocje i zainteresowanie

oraz że pojawiły się głosy pełne niepokoju o konsekwen-

cje, jakie one niosą, zwłaszcza o dalszy rozwój sekto-

ra OZE w Polsce, chciałabym zwrócić się do Pana

1.

Ile wynosi roczna produkcja energii ze źródeł

odnawialnych w Polsce na przestrzeni ostatnich

10 lat i jaki jest jej udział procentowy w całości pro-

dukowanej energii?

2.

Jaki udział w produkcji energii ze źródeł odna-

wialnych ma energia produkowana przez turbiny

wiatrowe?

3.

Czy projekt ustawy ma przynieść wzrost pro-

dukcji energii z OZE?

A jeśli tak, to na jakim pozio-

mie jest planowany ten wzrost?

122

4.

Jaki wpływ planowane zmiany mają wywrzeć

na wielkość produkowanej energii przez turbiny wia-

trowe?

5.

Kiedy Ministerstwo Gospodarki planuje uzy-

skanie przez Polskę udziału energii z OZE w całości

produkowanej energii, na wymaganym przez UE

15-procentowym poziomie?

Z poważaniem

Poseł Krystyna Kłosin

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1950)

do ministra skarbu państwa

w sprawie projektu ustawy o likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 28 grudnia

2011 r.

Ministerstwo Skarbu Państwa przedstawiło

projekt ustawy o likwidacji delegatur terenowych mi-

nistra właściwego do spraw Skarbu Państwa oraz

ww. jednostek i przekazanie ich zadań i kompetencji

ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa

z możliwością ich powierzenia wojewodom.

W uza-

sadnieniu przedmiotowego projektu jako przyczynę

tychże zmian wskazano zaawansowanie procesu prze-

kształceń własnościowych, a co jest z tym związane

– zmniejszenie liczby nadzorowanych podmiotów.

Po-

nadto projekt ma dążyć do racjonalizacji struktur

administracyjnych przez zmniejszenie poziomu za-

trudnienia w administracji.

Nie można jednakże pozostać obojętnym wobec

licznych głosów sprzeciwu, zgodnie z którymi przed-

miotowy projekt nie realizuje celów, dla których zo-

stał opracowany.

Zastrzeżenia padają ponadto pod

adresem lakonicznego uzasadnienia i błędnej oceny

skutków tychże regulacji, jak również braku kom-

pleksowej analizy następstw w obszarze zarówno ﬁ-

nansowym, jak i organizacyjnym.

Według oponentów

projektowanych regulacji likwidacja delegatur, która

ma z jednej strony zagwarantować oszczędności,

a z drugiej strony zapewnić realizację zadań dotych-

czas wykonywanych przez delegatury przy jednocze-

snym nienaruszaniu ustawowych zadań ministra

realizacji założonych celów.

Na obronę swych argu-

mentów podnoszą oni, iż wbrew ocenie zawartej

w uzasadnieniu skutków regulacji przedmiotowej

ustawy poziom oszczędności nie został skalkulowany

zadań przez centralę ministerstwa i wojewodów.

Zarzuty zgłaszane do projektu ustawy o likwida-

cji delegatur terenowych ministra właściwego do

ustaw przedstawiają się następująco:

cingu niektórych usług.

Tylko na przykładzie ilości

obsłużonych walnych zgromadzeń/zgromadzeń wspól-

z tytułu na przykład nadzoru nad umowami prywa-

tyzacyjnymi, tj. łącznie 1386 podróży służbowych

gać będzie poniesienia kosztów delegacji pracowni-

ków centrali ministerstwa na poziomie kilkuset ty-

sięcy złotych.

Dodatkowo ministerstwo nie przewi-

duje oszczędności z tytułu wynagrodzeń zwolnionych

dysponowane w formie premii za wzrost efektywności

na rzecz pracowników centrali.

Konkludując, z punktu

widzenia kosztów osobowych (płace, premie, nagro-

dy) co do zasady nie nastąpi zmiana dotychczasowe-

go ich poziomu, a wyłącznie nastąpi zmiana ich struk-

tury i miejsca ponoszenia w ramach organizacji mi-

nisterstwa.

Przekazanie niektórych zadań do wyko-

nania wojewodom nie przyniesie również oszczędno-

ści, albowiem nastąpi jedynie przesunięcie środków

budżetowych między resortami bez zmniejszenia ich

wysokości.

Nie będzie to stanowić też ograniczenia

poziomu zatrudnienia w administracji rządowej,

a wręcz pociągnie to za sobą zwiększenie zatrudnie-

nia w urzędach wojewódzkich.

2.

Nie można zgodzić się z autorami projektu, by

zorowanych umów wyniosła 149, gdzie wartość zobo-

wiązań inwestycyjnych do skontrolowania i rozlicze-

nia osiągnęła 8058,49 mln zł.

Zadań więc w tym za-

kresie nie ubywa, a wręcz przybywa.

Przedstawione

tuowanie delegatur w terenie zapewnia bezpośredni

123

uchylania się inwestorów od obowiązku wywiązania

się z podjętych zobowiązań umownych (zwłaszcza

ści przez sprywatyzowane podmioty).

Brak bezpo-

średniego, prewencyjnego i skutecznego nadzoru

może skutkować likwidacją wielu sprywatyzowanych

podmiotów oraz niewykonaniem zobowiązań inwe-

stycyjnych, a przecież zmniejszone inwestycje lub li-

kwidacja podmiotów niewątpliwie mają bezpośredni

wpływ na konkurencyjność nie tylko regionów, ale

i całej gospodarki.

z udziałem Skarbu Państwa.

Założony przez projekt

bezpośredniego nadzoru nad procesem zbywania ma-

jątku przez likwidatora.

Raport NIK dowiódł, iż

przed rokiem 2008 – na skutek zdalnego sterowania

procesem likwidacji z siedziby ministerstwa – wystę-

powały przypadki likwidacji podmiotów bez zapew-

nienia wpływów do Skarbu Państwa, a likwidatorzy

traktowali spółki Skarbu Państwa jak prywatne sy-

nekury.

Tymczasem po przejęciu nadzoru właściciel-

skiego przez delegatury terenowe zostało wykreślo-

o przekazaniu delegaturom nadzoru właścicielskiego

przyniosła pozytywny wpływ na zwiększenie dyna-

miki i skuteczności prowadzonych procesów, co

w konsekwencji przyczyniło się i przyczynia się do

rych działalność generuje dochody do budżetu pań-

stwa na poziomie wyższym od kosztów ich funkcjo-

nowania.

Wpływy do budżetu w roku 2011 osiągnęły

z tytułu funkcjonowania wszystkich delegatur mają

waniach egzekucyjnych (1592 postępowania na ko-

niec 2011 r.) oraz sprawach spadkowych (857 postę-

powań na koniec 2011 r.).

Ilościowe obciążenie dele-

gatur ww. postępowaniami stanowi przesłankę de-

centralizacji realizacji tych zadań i, pomimo iż część

z nich mogłaby zostać przekazana wojewodom, w du-

żej mierze (np. długi wynikające z rozwiązanych

umów o oddanie mienia do odpłatnego korzystania)

decentralizacją przemawia konieczność uczestnictwa

w postępowaniach o wyjawienie majątku, licytacjach,

pośredniego negocjowania spłaty zadłużenia i podpi-

sania stosownych umów – układów ratalnych.

Wyko-

nywanie ww. zadań przez pracowników centrali mi-

nisterstwa przyniesie kolejny wzrost kosztów przed-

miotowej regulacji.

niem itd., w których wykształcenie Skarb Państwa

dację dobrej bazy kadrowej, informatycznej i loka-

lowej, która może być wykorzystana w wypełnianiu

funkcji kontrolno-nadzorczych.

Należy podkreślić, iż

w 2011 r. w ramach działań oszczędnościowych re-

alizowanych przez rząd przeprowadzono w delega-

turach redukcję zatrudnienia, w wyniku której zli-

kwidowano ok. 25% etatów, mimo iż kontrole ze-

wnętrzne (NIK, CBA) wskazywały na zbyt małą ob-

sadę kadrową w stosunku do wykonywanych zadań.

Tym samym poziom zatrudnienia w administracji

rządowej nie zmniejszy się, co było głównym celem

przedmiotowej regulacji.

Wobec powyższego i w związku z tym, że temat

likwidacji delegatur ministra właściwego do spraw

Skarbu Państwa wywołuje wątpliwości w zakresie jej

racjonalności ekonomicznej, oraz ze względu na za-

pewnienie należytej ochrony interesów Skarbu Pań-

stępującymi pytaniami:

1.

Ile wynoszą planowane oszczędności z tytułu

likwidacji delegatur terenowych MSP w ujęciu łącz-

nym i z wyszczególnieniem konkretnych ich składni-

ków, tj. np. oszczędności z tytułu redukcji etatów,

redukcji kosztów najmu lokali wraz z kosztami me-

diów itd.?

2.

Czy została przeprowadzona kalkulacja kosztu

przejęcia zadań likwidowanych delegatur MSP przez

centralę ministerstwa, urząd wojewódzki i podmioty

outsourcingowe oraz kosztów delegacji?

Jeśli tak, to

ile one wynoszą łącznie oraz w rozbiciu na poszcze-

gólne składniki?

3.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa przewiduje

wprowadzenie dodatkowych instrumentów w posta-

ci np. wewnętrznej polityki, zasad organizacyjnych

itp. w celu zapewnienia dalszego skutecznego i efek-

tywnego realizowania uprawnień właścicielskich

Skarbu Państwa?

4.

Czy przeprowadzono analizę pod względem ko-

niecznego wzrostu zatrudnienia w urzędach woje-

wódzkich oraz w Ministerstwie Skarbu Państwa ze

względu na zwiększenie zadań i kompetencji przez

nie wykonywanych?

Jeśli tak, to ile etatów ten wzrost

obejmuje?

Poseł Krystyna Kłosin

124

Interpelacja

(nr 1951)

do ministra pracy i polityki społecznej

środków ﬁnansowych na aktywną walkę

z bezrobociem

Szanowny Panie Ministrze!

Na początku lutego

2012 r. do mojego biura poselskiego wpłynął apel nr 7/12

Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 30 stycz-

nia 2011 r. w sprawie zwiększenia środków ﬁnanso-

wych na aktywną walkę z bezrobociem.

Wojewódzcy

radni zwracają uwagę, iż w budżecie na rok 2012

środki na aktywizację osób bezrobotnych w Małopol-

rok 2010.

Ograniczenie środków na poziomie plano-

wanym przez polski rząd może doprowadzić do spa-

raliżowania programów aktywizacji osób bezrobot-

nych w województwie małopolskim, ale też w całej

Polsce.

Obecnie bezrobocie na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej wynosi 12,5% (dane GUS z grudnia 2011 r.).

Już pojawiły się informacje o przekroczeniu granicy

13,3% bezrobocia w styczniu 2012 r.

Co bardziej za-

trważające, ponad 30% wszystkich bezrobotnych to

wiadaną przez rząd kolejną falą kryzysu należy się

spodziewać pogorszenia kondycji naszego rynku pra-

cy.

Odpowiedzialny rząd w zaistniałej sytuacji powi-

nien podwoić wysiłki i środki na walkę z bezrobo-

ciem, szczególnie poprzez aktywne metody jego zwal-

czania.

Tym samym nie do przyjęcia jest realizowane

w budżecie na 2012 r. ograniczanie funduszy na ak-

tywne zwalczanie bezrobocia.

Zmniejszanie środków

na programy skierowane na aktywne zwalczanie bez-

robocia przyniesie w kolejnych latach fatalne skutki.

Dotyczy to przede wszystkim zwalczania bezrobocia

wśród osób młodych.

Działania rządu doprowadzą do

pogorszenia się i tak już złej sytuacji na rynku pracy

i zwiększenia bezrobocia.

gospodarowania większych środków na aktywne me-

tody zwalczania bezrobocia i aktywizację osób bez-

robotnych w 2012 r.?

2.

Czy ograniczenie wydatków na aktywizację osób

bezrobotnych w budżecie na rok 2012 nie spowoduje

dramatycznego wzrostu bezrobocia w Polsce?

3.

Jakie kroki zamierza podjąć rząd i jakie pro-

gramy wprowadzić w celu aktywnego zwalczania

bezrobocia, szczególnie wśród osób młodych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1952)

do ministra sprawiedliwości

środki zgromadzone na rachunku zakładowego fun-

duszu świadczeń socjalnych podlegają ochronie przed

egzekucją zarówno w sądowym, jak i administracyj-

nym postępowaniu egzekucyjnym.

Przepis ten zdaniem doktryny oznacza na pewno,

że wierzyciele pracodawcy (zakładu pracy) nie mogą

egzekwować swoich należności ze środków zgroma-

dzonych na rachunku ZFŚS oraz że środki te mogą

podlegać egzekucji tylko wówczas, gdy zobowiązania

pracodawcy zostały zaciągnięte w związku z realiza-

cją działań wynikających z jego funkcji socjalnej, ﬁ-

nansowanych z ZFŚS.

W doktrynie powstał jednak spór co do ochrony

przed egzekucją tych środków, które zostały już przy-

znane pracownikowi lub innej uprawnionej osobie

w formie świadczenia socjalnego, ale nie zostały jesz-

cze wypłacone na rachunek beneﬁcjenta,zaśkomor-

nik dochodzi od tegoż beneﬁcjentaokreślonychśrod-

ków na drodze postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę

1.

Czy w sytuacji gdy pracodawca otrzymuje od

komornika pismo z żądaniem o przekazanie na ra-

chunek komornika środków przyznanych pracowni-

kowi z ZFŚS, w związku z prowadzonym przeciwko

pracownikowi postępowaniem egzekucyjnym, praco-

dawca zobowiązany jest do przekazania komornikowi

tych środków, czy też środki te nie podlegają egzeku-

cji z uwagi na przepis art. 12 ust. 2 ustawy o zakła-

dowym funduszu świadczeń socjalnych, ponieważ

dopóki znajdują się na rachunku ZFŚS, mają status

środków ZFŚS?

2.

Czy w sytuacji gdy pracownikowi przyznane

zostało świadczenie rzeczowe z ZFŚS, traktowane

w przepisach prawa podatkowego tak jak świadczenie

ﬁnansowe, to również to świadczenie podlega (tu-

dzież nie podlega) zajęciu komorniczemu?

Poseł Jerzy Rębek

Warszawa, dnia 25 stycznia 2012 r.

125

Interpelacja

(nr 1953)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie prywatyzacji PKP Cargo SA

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji uzyska-

nych w Ministerstwie Transportu wynika, że spółka

PKP Cargo SA jest przygotowana do prywatyzacji.

Decyzją Zarządu PKP SA ﬁrmazostaniesprzedana

inwestorowi strategicznemu, którym może być inwe-

stor branżowy lub ﬁnansowy.

Należy stwierdzić, że drugi pod względem rozmia-

rów działalności przewoźnik kolejowy w Polsce jest

7 razy mniejszy od PKP Cargo SA.

Nie stać go więc

na zakup PKP Cargo SA, jeśli będzie ona prawidłowo

wyceniona.

Na zakup większościowego pakietu akcji

PKP Cargo SA stać z branży tylko kolej niemiecką,

rosyjską, chińską lub innego dużego państwa, przy

czym koleje w tych krajach są i mają pozostać wła-

snością tych państw.

Tak więc forsowanie sprzedaży

PKP Cargo SA inwestorowi branżowemu oznacza, że

miejsce państwa polskiego w roli właściciela PKP

Cargo SA może realnie zająć inne państwo.

Taki sam skutek docelowy wywoła sprzedaż PKP

Cargo SA tzw. inwestorowi ﬁnansowemu,którypo

kilku latach będzie chciał wyjść z tej inwestycji.

Re-

alny scenariusz wyjścia dla inwestora ﬁnansowego

to odsprzedaż PKP Cargo SA państwowym kolejom

innego państwa.

Inwestor ﬁnansowymożewyjśćzin-

westycji także poprzez wprowadzenie akcji spółki na

zauważyć, że może to zrobić także państwo polskie

już obecnie, bez konieczności odpłatnego posługiwa-

nia się tzw. inwestorem ﬁnansowym.

PKP Cargo SA jest drugim pod względem wielko-

ści przewozów przewoźnikiem kolejowym w UE.

W Polsce udział PKP Cargo SA w przewozach wyno-

si 70%.

PKP Cargo SA przewozi ładunki dla wszyst-

kich największych ﬁrmwkrajuitransportujewięk-

szość surowców i materiałów z państw WNP.

Ma

zatem wgląd poprzez listy przewozowe w specyﬁkacje

obrotu handlowego (dane szczególnie wrażliwe) dla

wszystkich branż polskiej gospodarki, a poprzez swo-

je frachty przewozowe wpływa na konkurencyjność

polskiej gospodarki.

Wynikające z dotychczas forso-

wanego trybu prywatyzacji ryzyko przejęcia PKP

Cargo SA przez kolej innego państwa niesie w sobie

zagrożenia dla największych polskich przedsiębiorstw

korzystających z usług PKP Cargo SA i jednocześnie

konkurujących na rynku z ﬁrmamizagranicznymi.

Powyższe ryzyka będą zasadniczo zminimalizo-

wane, jeśli prywatyzacja PKP Cargo SA odbywałaby

się poprzez wprowadzenie jej akcji na Giełdę Papie-

rów Wartościowych w Warszawie.

Przy rozproszo-

nym akcjonariacie giełdowym państwo polskie dys-

ponujące nawet mniejszościowym pakietem akcji

może skutecznie wpływać na strategiczne decyzje

PKP Cargo SA, a zarząd nie będzie poddawany pre-

sji, jaka niewątpliwie będzie miała miejsce, jeśli kon-

trola kapitałowa nad PKP Cargo SA przejdzie w ręce

innego państwa.

Czy Pan Minister rozważy zmianę sposobu pry-

watyzacji PKP Cargo SA z zamiaru sprzedaży tej

ﬁrmyinwestorowistrategicznemunatrybprywaty-

zacji przez Giełdę Papierów Wartościowych w War-

szawie?

Czy nie sądzi Pan, że lepszym rozwiązaniem jest

zatrzymanie w rękach Skarbu Państwa choćby

mniejszościowego pakietu akcji, tak jak jest to prak-

tykowane w największych polskich ﬁrmach,których

akcje są notowane na GPW?

Czy nie lepsza jest częściowa i sukcesywna sprze-

daż akcji należących do Skarbu Państwa w połącze-

niu z emisjami nowych akcji, z których środki traﬁ-

łyby do spółki i służyłyby ﬁnansowaniujejprogramu

rozwoju?

Były minister infrastruktury pan Cezary Grabar-

czyk uruchomił z niezrozumiałych powodów proces

prywatyzacji PKP Cargo SA wyłącznie w drodze jej

sprzedaży tzw. inwestorowi strategicznemu.

Udzielił

w tej sprawie niezbędnych pełnomocnictw dla Zarządu

PKP SA, który według wypowiedzi pani prezes ma

go SA (w ramach tzw. due diligence) specjalistów

z ﬁrm,którewyraziłyzainteresowaniezakupemspół-

ki, i udostępnić im wszystkie strategiczne i wrażliwe

dane rynkowe i ekonomiczne decydujące o kondycji

i przyszłości PKP Cargo SA.

Nie ulega wątpliwości, że

są wśród nich najwięksi konkurencji PKP Cargo.

Ko-

leje te uzyskają za darmo, poprzez wykonywanie due

diligence, dostęp do wszystkich najważniejszych infor-

macji gospodarczych o PKP Cargo SA.

Należy w tym

miejscu dodać, że ﬁrmyprzeprowadzająceduediligen-

ce wcale nie muszą kupić akcji PKP Cargo SA, wcale

nie muszą nawet złożyć ofert na zakup tych akcji.

Sprzedaż PKP Cargo SA w obecnym stanie ma-

jątkowym spółki też może nie dojść do skutku, jednak

pomimo tego konkurenci PKP Cargo SA uzyskają na

mocy decyzji prezes Zarządu PKP SA dostęp do wie-

lu ważnych danych rynkowych i ekonomicznych.

Szkodliwość obecnej procedury prywatyzacyjnej jest

zatem oczywista i dlatego należy ją przerwać.

Czy zamierza Pan zweryﬁkowaćprzezniezależ-

nych ekspertów, innych niż dotychczas zatrudnia-

nych, wycenę spółki PKP Cargo SA z uwagi na za-

sadniczą, korzystną dla spółki, zmianę zewnętrznych

warunków gospodarowania?

Czy Pan Minister rozważy przeprowadzenie we-

ryﬁkacjiprzezniezależnychekspertówzakresuwy-

posażenia majątkowego PKP Cargo SA?

Chodzi w szczególności o wyłączenie z zasobów ma-

jątkowych PKP Cargo SA składników infrastruktury

kolejowej, które w myśl regulacji unijnych i krajowych

powinny być ogólnodostępne i przekazane do PKP

PLK SA jako zarządcy infrastruktury kolejowej.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Rębek

126

Interpelacja

(nr 1954)

do prezesa Rady Ministrów

Polska Grupa Energetyczna Dystrybucja, spół-

ka należąca do Skarbu Państwa, planuje likwidację

wielu rejonów energetycznych na wschodzie kraju.

Zarząd tej spółki operuje raczej określeniem: opty-

malizacja pracy rejonów, która ma nastąpić w cią-

gu 2 lat.

Planowane zmiany spowodują likwidację

już w tym półroczu wielu rejonów energetycznych

w województwie lubelskim, lecz jest to tylko pierw-

szy etap tej optymalizacji.

Likwidacja struktur te-

renowych przy jednoczesnej rozbudowie oddziałów

i centrali spółki dotknie kolejno także inne woje-

wództwa ściany wschodniej, tj. województwa pod-

karpackie, świętokrzyskie, mazowieckie, podla-

skie, a nawet łódzkie.

W procesie tym kierownictwo PGE Dystrybucja

SA z siedzibą w Lublinie deklaruje poszanowanie

praw pracowniczych bez konieczności wypowiadania

umów o pracę, przy jednoczesnej likwidacji ponad

połowy rejonów energetycznych.

Eksperci z branży

energetycznej otwarcie mówią o rozpoczętym proce-

sie redukcji zatrudnienia o ok. 5 tys. osób w ciągu

kilku następnych lat.

Wprowadzony program ma

przynieść zysk rzędu 1,5 mld zł rocznie.

Już w roku

ubiegłym w PGE Dystrybucja SA nastąpiła 7-procen-

towa redukcja zatrudnienia między innymi na sku-

tek programów dobrowolnych odejść, na które spółka

wydała znaczące środki ﬁnansowe,abudżetprzejął

związane z tym koszty utrzymania bezrobotnych.

W przeważającej ilości każdy ze zwalnianych tym

sposobem pracowników stał się bezrobotnym i kolej-

no korzysta z emerytur pomostowych.

Czy to jest

właściwy sposób na poprawę rynku pracy, w sytuacji

gdy większościowym właścicielem PGE Dystrybucja

SA i stroną obsługującą koszty bezrobocia jest ten

sam Skarb Państwa?

Przed zbytnim optymizmem

związanym z cięciem załóg w energetyce ostrzega

między innymi prof. Mieczysław Mielczarski, który

otwarcie wyraża obawę, że z energetyki odejdą naj-

lepsi fachowcy, korzystający z programów dobrowol-

nych odejść.

Kierownictwo PGE Dystrybucja twierdzi, że

w przypadku połowy oddziałów PGE poziom wskaź-

ników jakościowych jest jednym z gorszych w sekto-

rze, a wyniki tej analizy wyznaczyły kierunki zmian.

To nie prawda!

Czy Pan Premier wie o tym, że po-

ziom większości przywoływanych wskaźników jest

zdecydowanie gorszy np. w oddziale PGE Białystok,

gdzie została przeprowadzona tzw. restrukturyzacja

jeszcze w roku 2005?

Oddział Lublin (obecnie re-

strukturyzowany) jest jednym z najlepszych w tej

grupie.

Po co zatem ten cały zamęt, czy kierownictwu

PGE Dystrybucja SA zależy na wysokim poziomie

funkcjonowania ﬁrmyizadowoleniaodbiorców,czy

też chodzi wyłącznie o osiągnięcie krótkotrwałego

efektu ekonomicznego?

Krótkotrwałego efektu, po-

nieważ Polskę wschodnią czeka już w niedługiej

przyszłości proces reelektryﬁkacjiterenówwiejskich,

obecnie prawie nierealizowany.

Czy Pan Premier zdaje sobie sprawę, że ok. 70%

sieci energetycznej na wschodzie Polski wybudowana

była w latach 60.?

Tereny te wbrew pozorom rozwi-

jają się, bo są tu przewagi konkurencyjne w postaci

niezagospodarowanych popegeerowskich terenów

i taniej siły roboczej, ale też wymagają szczególnej

troski ze strony dostawców energii elektrycznej, w tym

przypadku PGE Dystrybucja SA z siedzibą w Lubli-

nie.

Procesu tego nie przeprowadzi się pomyślnie,

jeśli teraz pozbędzie się najbardziej wartościowych

fachowców oraz oddali od końcowych użytkowników

i nowych inwestorów biura obsługi klientów czy

ośrodki eksploatujące sieć, którymi są obecne rejony

energetyczne.

Nie negujemy potrzeby restrukturyzacji spółki,

jesteśmy jednak zdziwieni bardzo szkodliwym i nie-

profesjonalnym sposobem jej chaotycznego i pośpiesz-

nego wprowadzania.

Sposób i zakres restruktury-

zacji, o którym informuje nas prasa, podważa całe

dobro, jakie udało się do tej pory wypracować, budzi

uzasadnione obawy o los pracujących ludzi oraz

wprowadza pogorszenie jakości pracy i obsługi klien-

tów.

Nasze zdumienie i wielki niepokój budzą słowa

kierownictwa, że spółka jest przedsiębiorstwem

prywatnym i dziś nie można stwierdzić, jaki jest po-

dział akcji, wobec czego nikt z zarządu nie ma obo-

wiązku konsultować tych zmian z samorządami i de-

mokratycznie wybranymi przedstawicielami społe-

czeństwa.

Deklaracje zarządu spółki PGE Dystrybucja SA

z siedzibą w Lublinie, że „nie przewiduje się likwida-

cji rejonów energetycznych, a jedynie w niektórych

przypadkach zmianę statusu na posterunek” są sprzecz-

ne z publicznymi oświadczeniami osób kierownictwa

o zamiarze sprzedaży części zasobów i mienia, np.

w Radzyniu Podlaskim.

Czy tak nieodpowiedzialne

i niegospodarne praktyki są tylko wyrazem wielkiej

niekompetencji i świadomego wprowadzania chaosu

kompetencyjnego?

Dlaczego kierownictwo spółki tak

niewiele uwagi poświęca zabezpieczeniu środków na

reelektryﬁkacjesiecienergetycznej?

Mówisięoroz-

woju ﬁrmy,ataknaprawdędużaczęśćzyskutraﬁa

do budżetu państwa w formie dywidendy i nie jest

przeznaczana na rozwój ﬁrmy.

Panie Premierze:

Czy prowadzony proces restrukturyzacji PGE

Dystrybucja służyć ma osiągnięciu jak najwyższego

krótkookresowego zysku, a w ślad za tym nastąpi

sprzedaż kolejnych pakietów akcji tej spółki?

Jeśli tak, to czy Skarb Państwa zachowa pakiet

większościowy, lepszą kontrolę i zagwarantuje kom-

petentne zarządzanie nad wspólnym majątkiem PGE

127

Dystrybucja SA z siedzibą w Lublinie, służącym wprost

zwiększeniu konkurencyjności wschodnich obszarów

Polski?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Rębek

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 1955)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Stan faktyczny stano-

wiący kontekst złożonej interpelacji: w obecnym sta-

nie prawnym nie jest możliwe powierzenie zadań

tom mieszanym z udziałem gminy.

Jak coraz częściej

podkreślają samorządowcy, nie jest dla nich do końca

zrozumiałe, dlaczego jednostki samorządu teryto-

rialnego posiadające osobowość prawną nie mogą

prowadzić przy udziale podmiotów trzecich szkół re-

alizujących zadania oświatowe.

Zdaniem samorzą-

dowców takie rozwiązanie może stanowić atrakcyjną

formę rozszerzenia obszaru działalności podmiotów

uprawnionych do realizacji zadań przewidzianych

ustawą o systemie oświaty.

W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską.

Czy ministerstwo podejmie działania zmierzające do

liwiałaby realizację przez gminy zadań oświatowych

z udziałem innych podmiotów, w tym organizacji po-

zarządowych?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

(nr 1956)

do ministra zdrowia

w sprawie rozwoju geriatrii w Polsce

terpelacji: W naszym kraju obecnie żyje około 5 mln

ludzi, którzy mają ponad 65 lat.

Z oczywistych powo-

tego wkrótce, jako gwałtownie starzejące się społe-

czeństwo, staniemy wobec poważnych problemów me-

dycznych związanych z tym zjawiskiem.

Niestety wie-

le wskazuje na to, że do leczenia coraz większej licz-

by ludzi w podeszłym wieku nasze państwo nie jest

w ogóle przygotowane.

Świadczą o tym m.in. nastę-

pujące liczby.

Na oddziałach geriatrycznych w szpita-

lach mamy zaledwie 500 łóżek, a te placówki – jak

nietrudno się domyśleć – są tylko w niektórych regio-

nach kraju (głównie na Śląsku).

Oczywiście geriatria

nie może się rozwijać bez dostatecznej liczby lekarzy,

a mamy ich – bagatela – nieco więcej niż 100.

To jest

ostatni moment, aby rozwijać w naszym kraju lecz-

nictwo geriatryczne, które decyduje i będzie decydo-

wać o godnej starości nas i przyszłych pokoleń.

W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską:

Jakie działania podejmuje i będzie podejmować pod-

legły Panu Ministrowi resort w celu rozwoju geriatrii

w naszym kraju?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

Tarnów, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1957)

do ministra zdrowia

w sprawie nadmiernych kosztów

Szanowny Panie Ministrze!

Wielkopolski Związek

Szpitali Powiatowych informuje, że chcąc wywiązać

się z obowiązku określonego w art. 25 ust. 3 ustawy

pkt 2 tegoż artykułu, szpitale zrzeszone w związku

podjęły próby zawarcia umów ubezpieczenia z tytułu

zdarzeń medycznych, określonych w przepisach usta-

poz. 417, ze zm.), obejmującej zdarzenia medyczne

w rozumieniu tej ustawy.

Oferty złożone przez jedynego oferenta, którym

w skali całego kraju było PZU SA, opiewały jednak

na niezwykle wysokie kwoty.

Najniższa z zapropono-

wanych wynosiła 265 000 zł, najwyższa – 589 000 zł.

Średnia kwota to 336 702 zł.

W zestawieniach propo-

nowanych przez ubezpieczyciela PZU trudno znaleźć

korelację między wielkością szpitala, liczbą pacjen-

tów, szkodowością a zaproponowana stawką.

Postę-

powania te zostały unieważnione, ponieważ cena

jedynej złożonej oferty przekraczała kwoty, jakie szpi-

tale mogły przeznaczyć na realizację zamówienia

(warto zauważyć, że wartość ofert była tak wysoka,

że przekraczała możliwości płatnicze poszczególnych

jednostek).

Część szpitali przeprowadziła te postępowania

w ramach wspólnego przetargu (grupy przetargowej)

128

prowadzonego przez Szpitale Wielkopolskie sp. z o.o.,

a większość – samodzielnie.

Związek informuje też,

że tylko trzy szpitale powiatowe województwa wiel-

kopolskiego zawarły umowy z uwagi na zakres swej

działalności i w związku z tym bardziej proporcjonal-

ną do ich budżetu składkę.

Jednak wszystkie repre-

zentowane przez związek szpitale podzielają przed-

stawiony w interpelacji pogląd.

Związek podkreśla jednocześnie, iż wszystkie

szpitale posiadają umowę ubezpieczenia od odpowie-

nia 2011 r. o działalności leczniczej.

Ubezpieczenie

to, mimo że składka w większości przypadków wzro-

98% (średnia w roku 2011 wynosiła 122 200 zł, przy

rozpiętości od 56 000 zł do 275 703 zł, a w roku

2012 średnia wynosi 242 403 zł, przy rozpiętości od

71 600 zł do 472 737 zł), zostało przez nas zaakcep-

towane.

Ubezpieczenie OC chroni nas przed odszko-

dowaniami zasądzanymi przez sądy powszechne

w trudnej do przewidzenia wysokości (niekiedy sądy

przyznają ponadmilionowe odszkodowania), a mimo

to składka jest niższa niż w przypadku ryzyka za-

płaty odszkodowania z tytułu zdarzenia medyczne-

go, gdzie ustawa ograniczyła wysokość odszkodowa-

nia do wysokości 100 tys. zł i 300 tys. w przypadku

zgonu pacjenta.

Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż:

a) do dziś nie wydano rozporządzenia wykonaw-

czego przewidzianego w art. 67k ust. 11 ustawy o pra-

winno określić szczegółowo zakres i warunki ustala-

nia wysokości świadczeń oraz jego wysokości w od-

niesieniu do jednego pacjenta w przypadku poszcze-

gólnych rodzajów zdarzeń oraz przewidzianego w art. 67l

ust.7, pomimo że zmiana ustawy została ogłoszona

2 czerwca 2011 r.

Brak przepisów wykonawczych wy-

klucza prawidłową realizację jakichkolwiek przepi-

sów dotyczących zdarzeń medycznych,

b) zgodnie z art. 67k ustawy o prawach pacjenta

że w przypadku wyczerpania sumy ubezpieczenia lub

niezawarcia odpowiedniej umowy ubezpieczenia szpi-

tal będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

Wobec powyższego proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Kiedy zostanie wydane rozporządzenie do art. 67

Pacjenta?

2.

Z jakich źródeł szpitale mają pokryć koszty tego

dodatkowego ubezpieczenia?

3.

Czy nakładanie takich obowiązków na szpitale

bez zabezpieczenia środków ﬁnansowych spowoduje

znaczące pogorszenie kondycji ekonomicznej szpitali?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1958)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie procederu handlu

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku lat można

zaobserwować kwitnący w sieci handel punktami

karnymi za wykroczenia drogowe.

Od lipca 2011 r.

obsługą fotoradarów zajmuje się Główny Inspektorat

Transportu Drogowego, który otrzymał dodatkowe

środki na zakup kolejnych 300 urządzeń.

Głównym

zadaniem fotoradarów jest zwiększenie bezpieczeństwa

na drogach poprzez zmniejszenie liczby wypadków.

Fo-

toradary nie przynoszą jednak oczekiwanego rezultatu,

gdyż wiele osób unika mandatu, sprzedając otrzyma-

ne punkty karne.

Nietrudno znaleźć ogłoszenie (głów-

nie na portalach motoryzacyjnych) oferujące przejęcie

punktów karnych w zamian za określoną kwotę.

Ceny

wahają się między 100–200 zł za punkt.

Z drugiej

strony, raz na pół roku każdy kierowca może odbyć

szkolenie, dzięki któremu ubywa z jego konta 6 punk-

tów karnych.

Koszt takiego szkolenia to 300 zł.

Za-

tem na punktach można zarobić.

Różnica pomiędzy

kwotą uzyskaną za przyjęcie punktów na siebie a wy-

datkiem na szkolenie stanowi zysk.

Obserwujemy więc,

że pojawił się nowy zawód „punkciarz”.

del punktami karnymi grozi do trzech lat pozbawie-

nia wolności, jednak udowodnienie, że ktoś sprzedał

punkty karne jest prawie niemożliwe.

W związku z po-

nia zostały podjęte przez resort, aby wyeliminować

proceder handlu punktami karnymi?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1959)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nadużyć związanych

Szanowny Panie Ministrze!

Od 2011 r. obowiązu-

je znowelizowana ustawa o VAT, w której został zmie-

niony m.in. zapis zwalniający z VAT usługi pocztowe.

Poczta Polska jako jedyny podmiot zobligowany do

świadczenia powszechnych usług pocztowych, czyli re-

129

alizowanych w interesie publicznym, może korzystać

z tego zwolnienia.

30 stycznia br. w „Dzienniku Gazeta Prawna” uka-

zał się artykuł przedstawiający nadużycia Poczty

Polskiej polegające na rozszerzeniu zwolnienia z VAT

na usługi indywidualnie negocjowane oraz świadczo-

ne na rzecz podmiotów gospodarczych.

Takie działa-

nia nie tylko naruszają przepisy podatkowe, ale rów-

nież uderzają w zasady uczciwej konkurencji na rynku.

Jeśli bowiem w przetargach organizowanych na pod-

stawie prawa o zamówieniach publicznych stają dwa

podmioty świadczące usługi pocztowe, w tym jeden,

który swoją cenę opiera na zwolnieniu podatku VAT,

to już na samym początku ma przewagę 23%.

Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy ministerstwo

przewiduje działania mające na celu zapewnienie rów-

nych warunków konkurencji na rynku pocztowym?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

(nr 1960)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zjawiska

Szanowna Pani Minister!

Z niepokojem przyjmu-

ję wiadomości o coraz powszechniejszym zjawisku

wśród młodzieży tzw. sekstingu.

Polega ono na wy-

syłaniu innym nagich zdjęć lub ﬁlmówprzezInternet

lub telefon komórkowy.

Badania opublikowane 5

grudnia 2011 r. na łamach amerykańskiego medycz-

nego pisma Pediatrics są zatrważające.

Co piąty ame-

rykański nastolatek przyznaje się do sekstingu.

Nie-

stety zjawisko to dotarło również do Polski.

Młodzi

ludzie wysyłają sobie erotyczne zdjęcia i ﬁlmywideo

często w formie żartu lub jako wyraz miłości.

Zgod-

nie z art. 191a §1 Kodeksu karnego rozpowszechnia-

nie wizerunku nagiej osoby bez jej zgodny podlega ka-

dzież, upubliczniając zdjęcia erotyczne, nie ma tej świa-

domości.

Pani Minister, proszę o odpowiedź na pytania:

2.

Czy ministerstwo przygotowało specjalne pro-

gramy, aby ustrzec młodzież przed konsekwencjami

sekstingu?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

(nr 1961)

do prezesa Rady Ministrów

ku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia

Trybunał uznał naruszenie przez Polskę art. 3 (pra-

wo do wolności od nieludzkiego i poniżającego trakto-

wania) oraz art. 8 (prawo do poszanowania życia pry-

watnego) Europejskiej Konwencji o ochronie praw

Efekt działania przepisów ustawy o planowaniu

rodziny w połączeniu z odpowiednimi artykułami Ko-

deksu karnego penalizującymi wykonanie aborcji

wbrew ustawie w Polsce określany jest, także przez

Europejski Trybunał Praw Człowieka, jako mrożący

(z ang. chilling effect).

Państwo polskie zostało na mocy

przedmiotowego wyroku zobligowane do sformułowa-

nia przesłanek regulujących możliwość przeprowadze-

nia legalnej aborcji w taki sposób, aby ten efekt został

złagodzony.

W obecnym stanie lekarze obawiają się

podejmowania decyzji o aborcji z powodu ryzyka kary,

jaka im grozi w przypadku mylnej interpretacji prze-

słanek.

W przedmiotowym wyroku Europejski Trybunał

Praw Człowieka zwrócił również uwagę na to, jak

w Polsce wykonywane są przepisy dotyczące klauzu-

li sumienia dla lekarzy, i stwierdził nieprawidłowości

w tym zakresie.

Nakazał takie unormowania, które

przy jednoczesnych gwarancjach poszanowania su-

mienia lekarzy sprawią, że z ich powodu pacjenci nie

będą pozbawieni możliwości realizacji swoich praw

wynikających z obowiązujących regulacji.

Organiza-

cje pozarządowe wielokrotnie wskazywały na fakt, że

w Polsce klauzula sumienia jest nadużywana i szkodzi

to prawidłowej realizacji praw pacjentów.

Teraz zosta-

ło to potwierdzone wyrokiem Europejskiego Trybunału

Praw Człowieka.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w omawia-

nym wyroku wskazał również, że Polska nie dopełniła

swojego obowiązku zapewnienia skarżącej dostępu

do odpowiednich świadczeń diagnostycznych w od-

powiednim czasie, pomimo że w sposób obiektywny

były one dostępne i możliwe do przeprowadzenia.

Choć obecnie realizowane są programy zdrowotne

badań prenatalnych, nie są one jednak gwarancją dla

przeprowadzenia odpowiednich procedur diagnostycz-

nych u kobiet do nich uprawnionych.

Wciąż bowiem

konieczne jest uzyskanie skierowania od lekarza pro-

wadzącego ciążę i w tym zakresie sytuacja kobiet

miała miejsce sprawa skarżącej R. R. Zatem pomimo

realizacji programów brak możliwości uzyskania skie-

130

opóźniony lub niemożliwy.

Trybunał zobowiązał Pol-

skę do zapewnienia odpowiednich prawnych i proce-

duralnych ram gwarantujących kobietom ciężarnym

dostęp do świadczeń diagnostycznych oraz pełnej i rze-

telnej informacji na temat ich ciąży.

W wyroku Trybunału z dnia 26 maja 2011 r. znaj-

duje się również wyraźne zobowiązanie do zaopatrze-

nia kobiet ciężarnych w praktyczne i skuteczne środ-

ki do ochrony ich prawa do legalnej aborcji.

Wprowa-

dzone na mocy wyroku w sprawie Alicji Tysiąc prawo

lekarza jest niestety mechanizmem martwym.

Jak

wynika ze sprawozdań rzecznika praw pacjenta za

rok 2009 i 2010, sprzeciwy takie w zasadzie nie wpły-

wają do biura rzecznika, co niewątpliwie świadczy

alizacji prawa kobiety do świadczeń przysługujących

jej na mocy obowiązujących przepisów.

1.

Kiedy rząd RP zamierza przedstawić propozy-

cję nowych rozwiązań prawnych pozwalających na

lepszy dostęp kobiet do świadczeń diagnostycznych

w odpowiednim czasie?

2.

Jak rząd RP zamierza zmienić uregulowania

prawne w zakresie klauzuli sumienia, by nie była ona

przeszkodą w realizacji praw pacjentek wynikających

z obowiązujących regulacji?

3.

Jakie działania zamierza podjąć rząd RP, aby

prawo kobiet do badań prenatalnych było respektowa-

ne, także na etapie wyegzekwowania świadczenia?

4.

Jakie działania zamierza podjąć rząd RP,

aby kobiety faktycznie miały dostęp do skutecz-

nego i działającego w praktyce środka ochrony ich

praw w zakresie zdrowia reprodukcyjnego?

5.

Czy i kiedy powstanie nowy program dzia-

łań rządu w sprawie wykonywania wyroków Eu-

ropejskiego Trybunału Praw Człowieka wobec Pol-

ski, który obejmie lata 2007–2011 (i tym samym dwa

ważne wyroki w sprawach reprodukcyjnych)?

Z poważaniem

Poseł Wanda Nowicka

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 1962)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie odmowy zwrotu kosztów

kształcenia pracownika młodocianego

z powodu niezdania przez niego

teoretycznej części egzaminu zawodowego

w imieniu starostów powiatów, a także pracodawców

prowadzących przygotowanie zawodowe dla pracow-

ników młodocianych będących uczniami zasadni-

czych szkół zawodowych.

cę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje

doﬁnansowanie kosztów kształcenia.

Wśród doku-

mentów, jakie należy dołączyć do wniosku, składa-

nego do wójta, burmistrza, lub prezydenta miasta,

ustawa wymienia m.in. dyplom, świadectwo lub za-

świadczenie potwierdzające ukończenie przez pra-

cownika młodocianego nauki zawodu i zdanie sto-

sownego egzaminu, zgodnie z rozporządzeniem mi-

publicznych.

Na podstawie § 109 niniejszego rozporządzenia

uczeń szkoły zawodowej (także pracownik młodocia-

ny), aby uzyskać tytuł zawodowy, winien złożyć sto-

sowny egzamin zawodowy.

Jednocześnie rozporzą-

dzenie to w § 110 ustala, że egzamin zawodowy prze-

prowadza się w dwóch etapach: teoretycznym i prak-

tycznym.

W przypadku pracowników młodocianych

pracodawca odpowiada za przygotowanie do egzami-

nu praktycznego.

Zajęcia zawodowe teoretyczne są

zaś realizowane w ramach zajęć w szkole.

Na podstawie przepisów rozporządzenia ministra

wie praktycznej nauki zawodu, w przypadku pracow-

ników młodocianych może być ona organizowana

przez pracodawcę, który zawarł z nimi stosowną

umowę.

Uczestniczący w praktykach młodociani po-

zostają przy tym nadal uczniami szkoły ponadgim-

nazjalnej.

Problem pojawia się wówczas, gdy uczeń będący

pracownikiem młodocianym nie zdał części teore-

tycznej, co dyskwaliﬁkujewcałościegzaminzawodo-

wy.

Nie otrzymuje wówczas stosownego dyplomu,

oświaty.

Brak dyplomu powoduje utratę możliwości

uzyskania zwrotu kosztów kształcenia młodocianego

pracownika, choćby nawet część praktyczna, za któ-

rą pracodawca ponosi odpowiedzialność, zaliczona

została na ocenę pozytywną.

Sytuacja ta wydaje się zdecydowanie krzywdząca

dla pracodawców zawierających umowy o praktyczną

naukę zawodu z uczniami, którzy przecież wywiąza-

li się ze swojego obowiązku, ponosząc w związku

z tym konkretne koszty.

Co więcej, taka sytuacja

skutecznie zniechęca pracodawców do zawierania

stosownych umów z uczniami szkół zawodowych, co

pociąga za sobą bardzo niekorzystne następstwa ﬁ-

nansowe.

Szkoły i ich organy prowadzące (miasta/

gminy) zostaną bowiem zmuszone do przygotowania

się do kształcenia praktycznego w określonych zawo-

dach, co wymagać będzie na pewno znacznych nakła-

dów.

W skrajnych przypadkach sytuacja taka może

131

doprowadzić do zaprzestania kształcenia w niektó-

rych zawodach.

Szanowna Pani Minister!

W związku z licznymi

interwencjami w tej sprawie kieruję do Pani nastę-

pujące pytania:

1.

Czy utrata zwrotu kosztów kształcenia pracow-

nika młodocianego przez pracodawcę, z powodu niezda-

nego egzaminu pisemnego, jest zdaniem Pani Minister

właściwym i pożądanym rozwiązaniem sprawy?

kretnie zasadach będzie zwracał pracodawcom po-

niesione koszty?

3.

Czy – w przypadku gdy gminy zostaną „zmu-

szone” do ponoszenia powyższych kosztów – zostaną

na to przeznaczone stosowne środki ﬁnansowezbu-

dżetu państwa?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

(nr 1963)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie zwrotu nienależnie pobranej

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie przepi-

sów rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia

od 21 sierpnia 2003 r. do 15 kwietnia 2006 r. opłatę

za kartę pojazdu w wysokości 500 zł.

W tym czasie

starostwa i miasta na prawach powiatu wydały po

kilka tysięcy kart.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycz-

nia 2006 r. uznał przepis rozporządzenia ustalający

Pierwsze wnioski o zwrot nienależnie pobranej

opłaty za kartę pojazdu wpłynęły w maju 2006 r.

W odpowiedzi na te wnioski samorządy w większości

odmawiały zwrotu pobranej opłaty, informując, że

w chwili jej pobierania działały zgodnie z obowiązu-

jącymi przepisami prawa.

W związku z powyższym

poszkodowani występowali na drogę powództwa cy-

wilnego.

Wyroki sądów nakazywały zwrot pobranej

odsetkami.

Sądy drugiej instancji podtrzymywały w tej

kwestii rozstrzygnięcia sądów pierwszej instancji.

Problem zwrotu nadpłaty za wydanie karty po-

jazdu narasta lawinowo, począwszy od 2010 r.

Do każ-

dego starostwa wpływa kilkadziesiąt wniosków dzien-

nie, co w praktyce oznacza konieczność wypłacenia

z budżetów powiatów łącznie kwot sięgających cza-

sem 2–2,5 mln zł, w zależności od liczby i tempa skła-

dania wniosków.

Stwarza to poważne zagrożenie dla

prawidłowej realizacji przyjętego budżetu, a tym sa-

mym powoduje zagrożenie dla zakresu i jakości re-

alizowanych przez powiatu zadań.

Szanowny Panie Ministrze!

Ponieważ opisany

problem naraża budżety starostw na wypłatę odszko-

dowań sięgających coraz wyższych łącznie kwot, kie-

nienależnie pobraną opłatę za wydanie karty pojazdu

nie powinien obciążać budżetu państwa?

2.

Dlaczego to powiaty mają w całości pokrywać

koszty wypłaty odszkodowań?

3.

Dlaczego budżet powiatowy ma ponosić w cało-

ści konsekwencje ﬁnansowezarealizacjęźlestano-

wionego prawa?

Warszawa, dnia 30 stycznia 2012 r.

(nr 1964)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie działalności

Ustawa o systemie oświaty w art. 53 i 54 określa

– poza istnieniem w szkołach rady pedagogicznej, sa-

morządu uczniowskiego i rady szkoły – sposób po-

wstawania i działania rady rodziców.

Rady szkoły,

mimo że zgodnie z wolą ustawodawcy mają najwięk-

sze kompetencje, są tworzone niezmiernie rzadko.

W przypadku rady rodziców i samorządu uczniow-

skiego ich funkcjonowanie w szkole jest obligatoryjne

(poza wyjątkami jak np. zakłady poprawcze), tak

więc wszystkie placówki mają tego typu organy.

Rady rodziców powinny mieć rzeczywisty wpływ

na funkcjonowanie szkół zgodnie z zapisami zawar-

tymi w art. 54 ust. 2 ustawy.

Niestety nie pozwala to

na pełne włączenie się rodziców w proces wycho-

wawczy.

Jedyną bowiem osobą zapewniającą w mia-

rę realny kontakt rady rodziców ze szkołą jest dyrek-

tor szkoły, zwyczajowo zapraszany na posiedzenia

rady.

Rady rodziców nie mają jednak możliwości

wypracowania wspólnie z nauczycielami – jak to

jest możliwe w przypadku rad szkoły – celów i kie-

runków współpracy.

Równie utrudnione jest rozwi-

nięcie współpracy na linii rodzic – szkoła poprzez

132

np. organizację zajęć pozalekcyjnych i zatrudnianie

nauczycieli w celu realizacji działań, które nie są

mowej i tzw. kartówek.

Rada rodziców jako organ

szkoły nie ma niestety osobowości prawnej i w związ-

ku z tym nie może otrzymać numeru REGON.

Rady

rodziców, co równie istotne, mają duże trudności

w założeniu konta bankowego; mimo to mogą i gro-

madzą pieniądze z dobrowolnych wpłat rodziców i in-

nych źródeł.

oświaty, rada rodziców w celu wspierania działalno-

ści szkoły może gromadzić fundusze z dobrowolnych

rady rodziców zakładają wybór osób odpowiedzial-

nych za zbieranie, gromadzenie oraz dysponowanie

środkami ﬁnansowymi.

Zwyklesąto2–3osoby,wska-

zane z racji pełnionej funkcji, tzn. przewodniczący

rady rodziców, zastępca przewodniczącego i/lub skarb-

nik.

Kompetencje rady w wydatkowaniu tych środ-

ków są jednak ograniczone.

Może ona np. doﬁnanso-

wać wycieczkę, ale już nie ma kompetencji ani pod-

staw prawnych do jej zorganizowania.

Jedyną możliwością poszerzenia kompetencji ro-

dziców jest w chwili obecnej stworzenie stowarzy-

szenia.

Wtedy stowarzyszenie i rada rodziców mogą

bez problemu zatrudniać nauczycieli do dodatkowej

pracy lub organizować wycieczki.

Jednakże powoła-

nie do życia stowarzyszenia jest procesem skompli-

kowanym i rady rodziców, jako organy mające zgod-

nie z ustawą jednoroczną kadencję, nie tworzą go.

nej Pani Minister z następującymi pytaniami:

1.

Czy ministerstwo planuje zmiany związane ze

zwiększeniem możliwości działania rad rodziców

oraz ich statusem prawnym?

2.

Czy nie byłoby wskazane, aby w szkołach obli-

gatoryjnie tworzono rady szkoły jako organy, w któ-

rych powinni współpracować rodzice, nauczyciele

i przedstawiciele uczniów?

3.

Czy ministerstwo ma w planach zobligowanie

samorządów do tworzenia rad oświatowych?

Poseł Jerzy Ziętek

Katowice, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1965)

do ministra pracy i polityki społecznej

ustawy o wspieraniu rodziny

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu l stycznia 2012 r.

znaczenie ma praca z rodziną, którą to pracę reali-

zować będą asystenci rodziny.

Ustawa szczegółowo

określa wymogi stawiane asystentowi, jego zadania,

prawa, obowiązki i odpowiedzialność.

To bardzo waż-

na i odpowiedzialna funkcja, gdyż od efektów pracy

asystenta, jego zaangażowania w pracy z rodziną nie-

wydolną wychowawczo zależeć będzie lepsza opieka nad

dziećmi, a w konsekwencji umożliwienie bezpiecznego

wychowania dzieci w naturalnej rodzinie.

Niestety w ślad za ustawą nie idą przepisy wyko-

nawcze.

I tak:

1.

Brak rozporządzenia określającego zasady wy-

nagradzania asystenta.

Kiedy wejdzie w życie rozpo-

rządzenie regulujące te zagadnienia?

Nie ma obecnie

podstaw do rozpoczęcia rekrutacji.

2.

Opublikowany na stronie internetowej mini-

sterstwa projekt rozporządzenia zakłada niskie wy-

nagrodzenie asystenta rodziny i koordynatora ro-

dzinnej pieczy zastępczej, przy bardzo dużych zada-

niach i odpowiedzialności.

Praca asystenta rodziny

jest porównywalna z pracą pracownika socjalnego, któ-

remu obecnie obok zasadniczego wynagrodzenia przy-

sługuje dodatek do wynagrodzenia w wysokości 250 zł

miesięcznie za świadczenie pracy socjalnej w środowi-

sku.

Asystent rodziny i koordynator rodzinnej pieczy

zastępczej nie mają takich możliwości.

Wprowadzenie dodatków umożliwiłoby ponadto

zróżnicowanie wynagrodzeń w zależności od liczby

rodzin objętych opieką asystenta, a także byłaby

szansą zatrudnienia dobrych fachowców.

Projekt nie

zakłada żadnych form motywacji.

Uprzejmie prosimy Pana Ministra o udzielenie

odpowiedzi na postawione pytania.

Posłanki ZoﬁaCzernow

i Agnieszka Kołacz-Leszczyńska

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1966)

do ministra ﬁnansów

w sprawie poczynienia zdecydowanych kroków

mających na celu powstrzymanie aparatu celnego

i ﬁskalnego od irracjonalnych działań

polegających na zawężającym

interpretowaniu pojęcia: samochód specjalny,

samochodów typu np. ambulans czy karetka

służby zdrowia doliczany jest podatek

Pomimo wielu interwencji oraz głosów irytacji

w sprawie nowelizacji ustawy o podatku VAT, w tym

konkretnie unormowań zawartych w załączniku do

133

porcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652) dotyczą-

cych pojazdów specjalnych, w tym ambulansów i ka-

retek, zmuszony jestem do podjęcia działań mających

na celu ponowne uzmysłowienie resortowi ﬁnansów

naganności polityki nicnierobienia i chowania głowy

w piasek.

Ministerstwo Finansów zna problem i zja-

wisko naliczania przez urzędy celne akcyzy od ww.

pojazdów.

Tego rodzaju „proceder” nie dotyczy tylko

pojazdów, które są zakupywane w roku bieżącym, ale

także tych zakupionych w latach 2007–2009.

Pragnę

przypomnieć, że rzecznik praw obywatelskich RP

-67751-V/11M K/GM) podejmuje interwencję w spra-

wie skargi dotyczącej wykazu pojazdów samochodo-

wych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu

przepisów Prawa o ruchu drogowym, jednakże pomi-

mo upływu 5 miesięcy temat ten jest w dalszym cią-

gu nieuregulowany.

Świadczą o tym otrzymywane

sygnały od dyrektorów placówek służby zdrowia oraz

informacje prasowe („Gazeta Prawna” z dnia 27 stycz-

nia 2012 r. artykuł pt. „Fiskus wsiadł do karetek,

będzie mniej ambulansów”).

Z uwagi na powyższe proszę o pilne ustosunko-

wanie się do poniższych pytań:

1.

Czy resort ﬁnansówpodjąłjużdziałaniamają-

ce na celu uniemożliwienie doliczania podatku akcy-

zowego oraz dotyczące utrudnień w odliczaniu podat-

ku naliczonego (VAT) w obszarze pojazdów specjal-

nych, w tym karetek i ambulansów?

2.

Ile postępowań celnych i skarbowych dotyczą-

cych wydania decyzji w sprawie domiaru akcyzy w tego

rodzaju sprawach zostało już zakończonych?

3.

Czy Ministerstwo Finansów zamierza w jakiś

sposób wydane już i krzywdzące decyzje zmienić?

4.

Czy skrupulatność służb celnych w tym zakre-

sie nie jest uwarunkowana dodatkową gratyﬁkacją

pieniężną wynikającą z „urzędowej” interpretacji de-

ﬁnicjipojazduspecjalnego?

5.

Czy resort ﬁnansównieobawiasię,żewra-

mach kolejnej akcji Wielkiej Orkiestry Świątecznej

Pomocy będą zbierane pieniądze dla służb celnych na

wykup karetki ze składu celnego?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Lubawka, dnia 12 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1967)

do ministra ﬁnansów

w sprawie potrzeby znowelizowania

Interpelacja dotyczy znowelizowania następują-

cych ustaw podatkowych:

chodowym od osób prawnych,

dowym od osób ﬁzycznych,

– w zakresie zapisów ustanawiających jakościowo

inny model rozliczania się przedsiębiorców z właści-

wym urzędem skarbowym z należnych podatków,

którego podstawowym ﬁlarembyłobyotrzymanieod

swojego kontrahenta należności brutto z tytułu

sprzedaży towaru lub też wykonania usługi.

Bardzo poważną bolączką wielu przedsiębiorców

jest problem tzw. złych długów.

Przedsiębiorca, wy-

stawiając faktury i określając w nich terminy ich za-

płaty, nie ma żadnych narzędzi do skutecznego prze-

strzegania reżimu płatności.

Każda zrealizowana

sprzedaż powoduje określone prawem podatkowym

powstanie przychodu i co za tym idzie powstanie obo-

wiązku podatkowego.

Zatory płatnicze, które istnie-

ją w relacjach gospodarczych naszego kraju, powodu-

ją ogromne trudności dla wielu podmiotów gospodar-

czych w realizowaniu ich obowiązków ﬁskalnych

względem państwa.

Zbyt często zdarza się, że scena-

riusz przedsiębiorstw znajdujących się w takiej sytu-

acji wygląda następująco: dokonanie sprzedaży – wy-

stawienie faktury – brak płatności ze strony kontra-

henta – obowiązek sporządzenia deklaracji podatko-

wej i dokonanie wpłaty podatku – brak środków ﬁ-

nansowych na zapłatę podatku i powstanie zalęgłości

podatkowej – egzekucja – upadłość lub likwidacja

działalności.

Obecne mechanizmy nie tworzą dla przedsiębior-

ców żadnych istotnych mechanizmów broniących

przed tego rodzaju sytuacjami.

W związku z tym co-

raz częściej wielu z nich szuka innych, alternatyw-

nych rozwiązań, które nierzadko prowadzą na drogę

przestępczą.

Stąd naturalne i logiczne wydaje się sformułowa-

nie pytania: Czy w związku z ogólnoświatowym kry-

zysem czy też regresem gospodarczym nie byłoby

celowe wprowadzenie mechanizmów pozwalających

na rozliczanie się z ﬁskusemdopierowmomenciepeł-

nej realizacji zapłaty?

Stworzenie takiego mechanizmu wprowadziłoby

w relacjach gospodarczych upragniony porządek i jed-

nocześnie pewność otrzymania należności za sprze-

dany towar czy też wykonanie usługi.

Pozwoliłoby to

134

także na realne i zgodne ze stanem rzeczywistym

przedstawianie gospodarki Polski w statystyce.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 1968)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nadużywania przez ZUS

instytucji prawnej określanej

Działając na podstawie otrzymanych skarg, pragnę

zapoznać Pana Premiera z sytuacją, która powoduje,

iż wielu przedsiębiorców sytuuje Polskę nie jako pań-

stwo prawa i niezawisłych sądów, ale jako państwo

prawa „powielaczowego” oraz „sądów kapturowych”

będących synonimem sądu działającego w tajemnicy

Zakład Ubezpieczeń Społecznych może wymie-

rzyć nierzetelnemu płatnikowi składek, oprócz odse-

tek za zwłokę, opłatę dodatkową.

Podstawą do usta-

lenia takiej kary jest niepłacenie bądź zaniżanie wy-

sokości składek na ubezpieczenie społeczne oraz zdro-

wotne i składek na Fundusz Gwarantowanych Świad-

czeń Pracowniczych.

W przypadkach tych ZUS może

wymierzyć (niezależnie od odsetek za zwłokę) dodat-

kową opłatę w wysokości do 100% nieopłaconych

w terminie składek (art. 24 ust. 1 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych).

Podana wysokość tej sank-

cji jest pojęciem bardzo nieprecyzyjnym, brak jej sfor-

malizowanych kryteriów.

Jak dotąd nie wiadomo, na

jakiej postawie orzeka się o konkretnej wysokości

omawianej sankcji.

Sformułowanie „do 100%”

daje dużą możliwość manipulacji tym rodzajem kary.

W przypadku zaistnienia sytuacji wymierzenia kary

za niepłacenie składek w postaci opłaty dodatkowej

organ ścigający, czyli w tym przypadku ZUS, wydaje

pisemną decyzję, co do której przysługuje płatnikowi

możliwość odwołania się do sądu.

Płatnik musi zo-

stać zapoznany z tą decyzji.

W dniu 18 listopada 2010

r.

Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie

dotyczącej sankcji za nieodprowadzanie składek na

ubezpieczenie społeczne i stwierdził, iż przepisy na-

kładające opłatę dodatkową są niezgodne z konsty-

tucją oraz Międzynarodowym Paktem Praw Obywa-

telskich i Politycznych.

Wydawać by się mogło, iż sprawa ta została za-

mknięta, jednakże ten sam Trybunał Konstytucyjny

wyroku dopiero po 18 miesiącach od momentu jego

opublikowania w Dzienniku Ustaw.

Okres ten miał

za zadanie nie dopuścić do stanu prawnego, w któ-

rym nieopłacenie składek do ZUS nie byłoby zabez-

pieczone żadną sankcją.

Jednakże należy pamiętać,

że zarówno treść tego przepisu, jak i szczególny 18-

-miesięczny okres jego wygaszania był i jest ukierun-

kowany na tych przedsiębiorców, którzy w sposób

nagminny, uporczywy i złośliwy nie realizują ciążą-

cych na nich obowiązków.

Nie powinien ten przepis

działać i sankcjonować tych przedsiębiorców, którzy

tracili płynność ﬁnansowąniezeswojejwiny.

Reasumując, wnoszę pytanie: Czy Pan Premier

zamierza w jakiś zdecydowany sposób ukrócić samo-

wolę i nadgorliwość urzędników odpowiedzialnych

w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych za tego rodza-

ju praktyki mające na celu dwukrotne karanie przed-

siębiorców?

Zmuszony jestem dodać, że z uwagi na fakt, iż

Trybunał Konstytucyjny określił 18-miesięczne me-

morandum na wyeliminowanie tego krzywdzącego

zapisu z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,

obserwuję z niepokojem wzrost wszczętych z urzędu

postępowań w tych sprawach.

Wiele oddziałów i in-

spektoratów ZUS (w tym m.in. Inspektorat w Ka-

miennej Górze) stara się wszcząć, zakończyć i ukarać

przedsiębiorcę jeszcze pod rządami zakwestionowa-

nych przez TK przepisów.

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

(nr 1969)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie właściwego funkcjonowania

Stadionu Narodowego

Szanowna Pani Minister!

Od pewnego czasu spra-

wa Stadionu Narodowego i jego właściwego funkcjo-

nowania w przyszłości wzbudza wiele emocji.

Narodowe Centrum Sportu – spółka celowa powo-

łana przez ministra sportu – rozpoczęło rozmowy

o współpracy w organizacji imprez z ﬁrmąAEGFa-

cilities Europe, światowym potentatem w branży

rozrywkowej.

Zawarcie umowy, która nie będzie wy-

kluczać współpracy z innymi promotorami, ma na-

stąpić w czerwcu.

Wzbudza to mój niepokój i rodzi pytania:

1.

Po co tworzyć struktury w postaci zarządcy –

NCS, po co zawierać kontrakty menadżerskie, w któ-

rych zagwarantowane są wysokie premie bez względu

na fakt niedotrzymania terminu realizacji przedsię-

wzięcia, skoro spółka zawiera nowe umowy z ﬁrmami

zewnętrznymi, które mają być organizatorem ewen-

135

tualnych imprez odbywających się na Stadionie Naro-

dowym?

2.

Dlaczego w ramach działalności Centralnego

Ośrodka Sportu, który w swojej strukturze organi-

zacyjnej ma powołany dział promocji i marketingu,

nie zakłada się realizacji przedsięwzięć związanych

z organizacją przyszłych imprez plenerowych, maso-

wych i sportowych w zakresie, do jakiego dział ten zo-

stał stworzony?

3.

Czy wobec faktu, iż w opiniach ekspertów

roczny koszt utrzymania tak dużego obiektu wyno-

sić może ponad 30 milionów złotych, Skarb Państwa

stać na zawieranie dodatkowych umów z ﬁrmamize-

wnętrznymi i generowanie tym samym dodatkowych

kosztów?

4.

W związku z niejasnością kwestii wypłat premii

dla pracowników NCS – pomimo opóźnień przy bu-

dowie Stadionu Narodowego – proszę o ujawnienie

treści umów menadżerskich zawartych z pracownika-

mi NCS.

Poseł Artur Górczyński

oraz grupa posłów

(nr 1970)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie projektu rozporządzenia

Panie Ministrze!

Projekt powyższego aktu praw-

nego, przewidującego de facto likwidację 154, a we-

dług ostatnich doniesień 122, sądów rejonowych o ob-

sadzie poniżej 14 sędziów, został rozesłany w grud-

niu 2011 r. do prezesów sądów apelacyjnych i okrę-

gowych w celu zaopiniowania.

Powyższy projekt nie

zawierał jakiegokolwiek uzasadnienia, które pozwo-

liłoby na zapoznanie się z faktycznymi intencjami

jego autora.

Brak możliwości zapoznania się z ar-

gumentami przemawiającymi za zniesieniem niektó-

rych sądów rejonowych z góry wykluczył jakąkolwiek

racjonalną polemikę.

Rodzi się więc pytanie, czy Ministerstwo Sprawie-

dliwości faktycznie chciało zapoznać się z opiniami

prezesów sądów i zatrudnionych w nich pracowni-

ków, czy też tryb konsultacji w tym przedmiocie ma

charakter czysto pozorny.

Wątpliwości w tym wzglę-

dzie powstały w momencie, gdy w mediach ukazały

się liczne wypowiedzi Pana Ministra i jego współpra-

cowników świadczące o tym, że zmiany w zakresie

struktury sądów są już faktycznie przesądzone.

Je-

dynie z przekazów medialnych wynika, że celem li-

kwidacji sądów o liczbie do 14 etatów orzeczniczych

jest „racjonalizacja” wykorzystania kadry sędziow-

skiej poprzez zwiększenie jej mobilności.

Ministerstwo odstąpiło od pierwotnie lansowane-

go w mediach argumentu, jakoby za proponowanymi

zmianami przemawiała konieczność cięć wydatków

w tej sferze, ponieważ samo nie było w stanie przed-

stawić żadnych przekonujących wyliczeń w tym zakre-

sie.

Okazałoby się, że jedyne realne oszczędności to

zmniejszenie dodatku funkcyjnego dla sędziego, któ-

ry będąc jednocześnie prezesem sądu rejonowego,

pełni funkcję przewodniczącego wydziału, a wy-

datki budżetowe związane z planowaną reorgani-

zacją i koszty społeczne dalece przekraczałyby ra-

cjonalną granicę.

Odnosząc się do kwestii „racjonalizacji” wykorzy-

stania kadry sędziowskiej, pojawia się kluczowe py-

tanie, dlaczego ministerstwo uważa, że należy likwi-

dować sądy o obsadzie mniej niż 14 etatów orzeczni-

czych, a nie np. o obsadzie 5 czy też 10 sędziów.

Prze-

cież jeszcze jesienią 2011 r.

Ministerstwo Sprawiedli-

wości wskazywało na potrzebę likwidacji tych sądów

rejonowych, w których zatrudnionych jest do 5 sę-

dziów.

Skąd więc taka nagła zmiana w tak krótkim

czasie?

Za populistyczny uznać należy argument, że pla-

nowana reorganizacja ma przyczynić się do zracjo-

nalizowania obsady stanowisk sędziowskich w skali

całego kraju i likwidacji dysproporcji co do obcią-

żenia wpływem spraw pomiędzy sędziami z wiel-

kich aglomeracji a sędziami orzekającymi w mniej-

szych sądach rejonowych.

Pogląd tego rodzaju nie wytrzymuje krytyki i zo-

stał skutecznie podważony nie tylko przez prezesów

sądów zagrożonych likwidacją.

W tym zakresie od-

syłam Pana Ministra do lektury wywiadu, jaki uka-

zał się w „Dzienniku Gazeta Prawna” z dnia 1 lutego

2012 r. z uznanym autorytetem i praktykiem, I pre-

zesem Sądu Najwyższego, który wprost wyraził

pogląd, że „(...) połączenie małych sądów niewiele

daje, gdyż orzekają one z reguły na bieżąco.

Tam

na sprawę czeka się miesiąc.

Z połączenia dwóch

dobrze działających sądów może wynikać jedynie

zamęt i chaos organizacyjny.

To nie ulży sędziom

warszawskim (...)”.

W pełni należy zgodzić się z poglądem, że „dla

Ministra Sprawiedliwości optymalne byłoby utwo-

rzenie jednego sądu rejonowego w Warszawie (...)

dzięki temu będzie mógł rozsyłać sędziów po całej

Polsce bez ich zgody, obchodząc w ten sposób za-

sadę nieprzenoszalności sędziego”.

Prawdą jest, że w skali kraju obserwuje się nie-

równomierność rozmieszczenia sędziów, co wpływa

na różnice w obciążeniu ich pracą.

Planowana reor-

ganizacja niczego tu jednak nie zmieni.

136

Już w 2006 r., tj. w okresie rządów PiS-u, w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości powołano specjalną ko-

mórkę w postaci Biura Analiz i Etatyzacji Sądow-

nictwa Powszechnych, której podstawowym zada-

niem było i jest:

1) dokonywanie analiz obciążenia pracą sędziów

i innych pracowników sądownictwa powszechnego

oraz ich rozmieszczenia w poszczególnych jednost-

kach organizacyjnych;

2) opracowywanie i wdrożenie programu racjonal-

nego wykorzystania sędziów (...);

3) zapewnienie etatyzacji sądów powszechnych

do rzeczywistych potrzeb wynikających ze stanu ob-

ciążenia pracą i opracowywanie wniosków o dokona-

nie obwieszczeń o wolnych etatach sędziowskich ce-

lem właściwego ich rozmieszczenia w skali kraju.

Tak więc podstawową rolą tego biura było wyrów-

nanie wszelkich nieprawidłowości w obsadzie etatów

orzeczniczych w skali kraju.

Dlaczego więc obecnie Pan Minister sięga po tak

skrajny instrument, jakim jest likwidacja tak wielu

sądów rejonowych, w tym samym celu, jaki przy-

świeca pracy wspomnianego biura?

Czy to oznacza, że ten biurokratyczny twór funk-

cjonujący od 6 lat nie spełnił celów, dla których został

stworzony?

Po co w takim razie w tym biurze zatrudnianych

jest tylu doświadczonych sędziów plus cały aparat

obsługi administracyjno-informatycznej, który zaj-

muje się tworzeniem obszernych sprawozdań sta-

tystycznych?

Tego rodzaju opracowania i zestawie-

nia z powodzeniem może przecież wykonać dobrze

wyszkolony personel analityczny.

W tym kontekście z pewną nadzieją można

przyjąć informacje, które ukazały się w „Rzeczpo-

spolitej” w dniu 8 lutego 2012 r., z których wynika,

że z armii 150 sędziów delegowanych do pracy w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości ok. 40 ma wrócić do

pracy orzeczniczej w macierzystych sądach.

Nawet jeśli te zapowiedzi się zrealizują, pozo-

staje otwarta kwestia, czy istotnie pozostałych 110

sędziów jest niezbędnych dla właściwego funkcjono-

wania ministerstwa?

Taka rzesza sędziów z powodzeniem zreali-

zowałaby w istotnym zakresie zamierzenia Pana

Ministra zmierzające do wyrównania dysproporcji

w obciążeniu pracą sędziów orzekających w dużych

ośrodkach miejskich.

Wydaje się jednak, że problem znacznego ob-

ciążenia sędziów w dużych aglomeracjach w po-

równaniu do sędziów orzekających w mniejszych

ośrodkach jest wyolbrzymiony przez Ministerstwo

Sprawiedliwości i celowo wykorzystywany w sposób

instrumentalny dla uzyskania poklasku w sprawie

w gruncie rzeczy politycznego zamysłu zmiany struk-

tury sądów najniższego szczebla.

Odwołując się do „Analizy wpływu, załatwie-

nia i pozostałości spraw oraz obciążenia sędziów

w sądach rejonowych w 2010 r.”, opracowanej przez

wspomniane Biuro Analiz i Etatyzacji Sądownictwa

Powszechnego Ministerstwa Sprawiedliwości (za

2011 r. taka analiza nie została jeszcze opracowana),

przykładowo można wskazać, jak kształtuje się wy-

dajność pracy sędziów w sprawach karnych w du-

żych i małych ośrodkach miejskich (tabela widnie-

jąca na stronach 93–96 analizy).

Otóż średnie załatwienie spraw karnych ogółem

w przeliczeniu na 1 sędziego w skali kraju wynio-

sło 799,35 sprawy, natomiast w najistotniejszej

kategorii spraw o symbolu „K” zasadniczo średnio

w kraju w 2010 r. 1 sędzia załatwił 156,56 spraw.

Tymczasem w sądach rejonowych w dużych

aglomeracjach wskaźniki te kształtują się na żenu-

jąco niskim poziomie (zdecydowanie poniżej średniej

krajowej) w porównaniu z małymi sądami rejonowy-

mi, co przykładowo obrazuje poniższa tabela.

Sąd Rejonowy

Załatwienie spraw

karnych ogółem

na 1 sędziego

Załatwienie spraw

karnych o symbolu

„K” zasadniczo

na 1 sędziego

Warszawa-Śródmieście 443,03 72,74

Dla miasta Warszawy 585,98 85,87

Warszawa-Praga-Południe 520,14 98,82

Warszawa-Wola 460,92 88,30

Katowice Wschód 488,39 84,39

Gdańsk Południe 748,45 93,41

Nowe Miasto Lubawskie 1014 246,5

Braniewo 885 141,12

Iława 1026 209

Złotów 1496,67 358

Powyższe przykładowe dane dobitnie pokazują,

że wydajność pracy sędziów orzekających w małych

sądach rejonowych zdecydowanie przekracza wy-

dajność sędziów orzekających w dużych sądach.

Na-

wet jeśli uwzględnić inny stopień złożoności spraw,

w żaden sposób nie da się obronić tezy, jakoby w ma-

łych ośrodkach sędziowie wkładali mniejszy wysiłek

w pracę niż w dużych aglomeracjach.

Z przytoczonych danych jednoznacznie też wy-

nika, że praca w małych sądach jest lepiej zorgani-

zowana.

Niekorzystne wyniki osiągane przez duże

sądy rejonowe same w sobie powinny uzmysłowić

Panu Ministrowi, że fałszywa jest teza, iż łączenie

mniejszych sądów w większe organizacje przyczyni

się do usprawnienia wymiaru sprawiedliwości.

Kolejna sprawa związana jest z kwestią niekon-

sekwencji w samych założeniach projektowanych

przez Pana Ministra zmian.

Dlaczego nagle odstąpiono od pomysłu likwidacji

152 sądów rejonowych i obecnie jest mowa o 120 ta-

kich sądach?

Dlaczego nie wszystkie sądy rejonowe o obsadzie

poniżej 14 sędziów są likwidowane?

Dla przykładu projektem likwidacji objęty jest

przygraniczny Sąd Rejonowy w Braniewie, liczący

11 sędziów, a likwidacji nie podlega Sąd Rejonowy

137

w Bartoszycach, posiadający identyczną obsadę

w pionie orzeczniczym.

Obydwa sądy są porównywalne pod względem tak

wpływu spraw, jak i obsady urzędniczej.

Każdy z nich

znajduje się w rejonie przygranicznym.

Na obszarze

właściwości Sądu Rejonowego w Braniewie funk-

cjonują aż 4 przejścia graniczne z Federacją Rosyj-

ską (2 drogowe, l kolejowe, l morskie).

Taki stan rze-

czy bez wątpienia ma wpływ na zwiększoną liczbę

spraw.

Szczególny charakter sądu przygranicznego bez

maga utrzymania prężnej struktury organizacyjnej

tej jednostki.

Prezes Sądu Rejonowego w Branie-

wie z tej racji jako reprezentant wymiaru spra-

wiedliwości na podległym sobie terenie utrzymuje

bieżące kontakty ze Strażą Graniczną, urzędem cel-

nym i jednostkami Policji i bierze udział w koordy-

nowaniu wzajemnej współpracy, co jest konieczne

przy tak newralgicznym położeniu geograﬁcznym.

Planowane od dnia 1 maja 2012 r. otwarcie małego

ruchu przygranicznego z Federacją Rosyjską, który

obejmie znaczną część mieszkańców województw

pomorskiego i warmińsko-mazurskiego, spowoduje

lawinowe (podobnie jak w latach 2005–2007) zwięk-

szenie liczby spraw, jak i zwiększenie potrzeby koor-

dynowania współpracy tego sądu ze służbami obsłu-

gującymi granicę państwa, będącą jednocześnie tak-

że granicą zewnętrzną Unii Europejskiej i strefy

Schengen.

Sąd Rejonowy w Braniewie odnotowuje znacz-

nie większy niż średnia krajowa wpływu spraw na

1 sędziego i przekracza ten miernik, jeśli chodzi o ich

załatwienie.

Jakie jest więc uzasadnienie dla likwidacji tej jed-

nostki organizacyjnej wymiaru sprawiedliwości?

Jeśli chodzi o oszczędności na zmniejszonym do-

datku funkcyjnym dla prezesa tego sądu, to w żaden

sposób nie zrekompensuje on kosztów związanych

z koniecznością wędrówki akt pomiędzy sądami

w Braniewie a Elblągiem, kosztów zmiany pieczęci,

tablic informacyjnych, druków, kosztów dojazdu osób

nadzorujących i zmiany systemów informatycznych.

Proszę zatem o odpowiedź na pytania:

Jakie jest faktyczne uzasadnienie dla likwidacji

niektórych sądów rejonowych i jakiej ich liczby pro-

jekt dotyczy?

Czy ma to związek z planowaną likwidacją po-

wiatów?

Jakie są kryteria przyjęte za podstawę propozycji

likwidacji tychże sądów?

Dlaczego przez 6 lat funkcjonowania Biura Analiz

i Etatyzacji Sądownictwa Powszechnego Ministerstwa

Sprawiedliwości nie spełniło ono podstawowego celu,

dla którego zostało powołane, tj. nie zapewniło rów-

nowagi obsady etatów orzeczniczych w skali kraju?

Jaka była liczba sędziów i pracowników admini-

stracyjnych zatrudnionych w tym biurze w chwili jego

utworzenia, tj. w 2006 r.?

O ile procent wzrosło zatrudnienie w tym biurze

sędziów i pracowników administracyjnych, licząc od

momentu jego utworzenia do końca 2011 r.?

Dlaczego sędziów pracujących w tym biurze nie

zastąpi Pan przeszkolonymi analitykami, którzy

w równym stopniu mogliby opracowywać dane staty-

styczne?

Dlaczego sędziowie delegowani do Ministerstwa

Sprawiedliwości są cały czas na etatach w macierzy-

stych sądach, które utrzymują takie martwe dusze,

wypłacając im wynagrodzenia i wszystkie dodatki

z własnych środków?

Utrzymywanie tej fikcji po-

zwala w sposób dowolny zwiększyć faktyczne za-

trudnienie w ministerstwie o dowolną liczbę eta-

tów, ponieważ sędziowie delegowani nie są ujmo-

wani w statystykach obrazujących wzrost zatrud-

nienia w administracji rządowej.

Dlaczego uważa Pan, że duże sądy rejonowe po-

wstałe po likwidacji mniejszych dają gwarancję

sprawnego funkcjonowania w sytuacji, gdy doświad-

czenie lat minionych oraz zwykłe doświadczenie ży-

ciowe przekonują, iż bardziej wydajne i sterowalne są

małe sądy rejonowe?

Dlaczego panaceum na bolączki dużych sądów

upatruje Pan w możliwości delegowania sędziów

z mniejszych sądów, skoro analiza wydajności pracy

wypada niekorzystnie dla sędziów z dużych aglome-

racji?

Dlaczego niektóre porównywalne ze sobą sądy re-

jonowe są likwidowane, np. Sąd Rejonowy w Branie-

wie, a inne nie, np. Sąd Rejonowy w Bartoszycach?

Dlaczego przedstawiciele ministerstwa łącznie

z Panem demagogicznie zapewniają w mediach, że

celem projektu nie jest likwidacja niektórych sądów,

skoro taki jest rzeczywisty sens podjętych działań?

Dlaczego w projekcie w miejsce zlikwidowanych

sądów proponuje Pan utworzenie wydziałów zamiej-

scowych, a nie ośrodków zamiejscowych?

Poseł Wojciech Penkalski

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 1971)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie podziału środków

zadań dotyczących procedur przysposobienia

wynikających z ustawy o wspieraniu

pozostaje sprawa związana z komunikatem ministra

ków dla samorządów województw na realizację zadań

138

ny i systemie pieczy zastępczej.

Niepokój nasz, a także innych parlamentarzystów

województwa warmińsko-mazurskiego i nie tylko,

budzi wysokość przyznanych środków na realizację

tych przedsięwzięć.

Kwota dotacji przeznaczona dla

regionu warmińsko-mazurskiego eliminuje całkowi-

cie możliwość wykonywania statutowych zadań przez

Warmińsko-Mazurski Ośrodek Adopcyjny w Olszty-

nie z jego ﬁliamiwElbląguiEłku.

Opierając się na danych przedstawionych przez

marszałka województwa warmińsko-mazurskiego,

protest budzić może fakt, że cześć województw otrzy-

mała na pierwsze półrocze nawet powyżej 60% zgło-

szonego zapotrzebowania, w sytuacji gdy wojewódz-

twu warmińsko-mazurskiemu przekazano jedynie

22,3% wnioskowanych środków.

Region warmińsko-mazurski to jeden z najsłab-

szych ekonomicznie w kraju, o słabo rozwiniętej in-

frastrukturze społecznej, wymaga szczególnych

działań, a przede wszystkim uruchomienia właści-

wych środków ﬁnansowych.

Środkitewinnywspo-

sób najbardziej optymalny wspierać inicjatywy spo-

łeczne, w tym zadania wynikające z ustawy o wspie-

my więc o zweryﬁkowanie przyznanej na ten cel

kwoty celem zapewnienia marszałkowi wojewódz-

twa warmińsko-mazurskiego optymalizacji działań

w tym przedmiocie.

Mając na względzie powyższe, proszę o podjęcie

stosownych działań, jak również odpowiedź na na-

stępujące pytania:

1.

Z czego wynika algorytm podziału środków dla

poszczególnych województw?

2.

W jakim okresie należy spodziewać się działań

rozprawczych eliminujących podział środków dla wo-

jewództw?

Proszę o odpowiedź na piśmie w ww. sprawie.

Z poważaniem

Ełk, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1972)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wskaźników zmian

Szanowny Panie!

21 lipca 2011 r.

Trybunał Kon-

stytucyjny rozpoznał wniosek rzecznika praw obywa-

telskich dotyczący wskaźników zmian cen nierucho-

zuje, że ustawodawca nałożył na prezesa GUS obo-

wiązek ogłaszania wskaźników zmian cen nierucho-

mości.

o gospodarce nieruchomościami, prezes GUS ani

razu nie ogłosił wskaźników zmian cen nieruchomo-

ści, a więc nie wykonał obowiązku, jaki nałożył na

niego ustawodawca.

Pytania:

zes Głównego Urzędu Statystycznego opublikował

wskaźniki zmian cen nieruchomości?

2.

Jakie konkretnie konsekwencje zostaną wycią-

gnięte w stosunku do prezesa GUS w związku z ra-

żącym zaniedbaniem i notorycznym niewykonywa-

niem obowiązku ogłaszania wskaźników?

3.

Z jakich funduszy rząd zamierza pokryć rosz-

czenia właścicieli nieruchomości, które są bezpośred-

nim wynikiem zaniedbań związanych z niewywiązy-

waniem się z ciążącego obowiązku przez prezesa

GUS?

Proszę o odpowiedź w ww. sprawie.

(nr 1973)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia

Do mojego biura poselskiego wpłynął pisemny

wniosek dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w Łę-

czycy z prośbą o podjęcie działań w związku z dodat-

kowym ubezpieczeniem z tytułu zdarzeń medycz-

nych, powodującym kolejne obciążenia ﬁnansowedla

placówek służby zdrowia.

Jak wynika z ww. wniosku, nowy obowiązek po-

noszenia przez jednostki służby zdrowia dodatko-

wych kosztów wynika wprost z zapisów ustawy z dnia

Zapis ten w sposób negatywny wpłynie na sytu-

ację ﬁnansowąszpitalawŁęczycyorazwieluinnych

szpitali w Polsce, które i bez tego dodatkowego ob-

ciążenia są w bardzo trudnym położeniu.

Przyczyni

się również do ograniczenia dostępności świadczeń me-

dycznych dla pacjentów szpitala, ze względu na wzrost

kosztów z tytułu tychże ubezpieczeń.

Przepisy ustawy o działalności leczniczej w spo-

sób jednoznaczny obligują szpitale do zawarcia umo-

wy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, obej-

139

mującej szkody będące następstwem udzielania świad-

czeń zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zanie-

chania udzielania świadczeń zdrowotnych.

W ocenie dyrektora szpitala nie istnieje uzasad-

nienie dla wprowadzenia dwu obowiązkowych ubez-

pieczeń, obejmujących ten sam zakres odpowiedzial-

ności szpitala.

Jedno z tych ubezpieczeń ma być re-

alizowane w przypadku sądowego dochodzenia rosz-

czeń, a drugie w przypadku dochodzenia roszczenia

odszkodowawczego, na zasadach określonych w usta-

Brak obecnie podstaw do oszacowania wysokości

potencjalnych roszczeń pacjentów, co powoduje, że

w postępowaniach przetargowych, przeprowadza-

nych przez szpitale w trybie ustawy Prawo zamówień

publicznych, zgłasza się tylko jeden ubezpieczyciel,

PZU, i określa bardzo wysokie składki.

Średnio wy-

noszą one ok. 400 tys. zł i powodują wzrost kosztów

ubezpieczeń nawet o 300%!

Ministra z prośbą o zapoznanie się z niniejszą inter-

pelacją oraz odpowiedź na następujące pytanie:

Czy zamierza Pan Minister uwzględnić argumen-

ty przedstawiane przez szpitale i wystąpić z inicjaty-

wą ustawodawczą w zakresie:

1) nałożenia na szpitale obowiązku posiadania

tylko jednej umowy obowiązkowego ubezpieczenia,

zapewniającego ochronę w przypadku dochodzenia

roszczeń przez pacjenta,

2) zobowiązania szpitali do ponoszenia w ramach

posiadanych środków kosztów ewentualnych rosz-

czeń pacjentów orzeczonych przez komisje wojewódz-

kie, co oznaczałoby pozostawienie szpitalom wyboru

dodatkowego dobrowolnego ubezpieczenia wg wła-

snej oceny,

3) zdeﬁniowaniapodstawydochodzeniaroszczeń

przed komisjami orzekającymi, aby nie było możliwe

mych sprawach, które bezwzględnie wymagają pro-

cedury sądowej?

Poseł Michał Tomasz Pacholski

Łęczyca, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1974)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie orzeczeń ZUS dotyczących

Zgodnie z art. 12 ww. ustawy:

1) niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest

ność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia

ności do pracy po przekwaliﬁkowaniu;

2) całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która

3) częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która

nej z poziomem posiadanych kwaliﬁkacji.

Wiele osób ma stwierdzoną decyzją sanepidu cho-

robę zawodową, np. pylicę.

Prawne skutki choroby

zawodowej skutkują tym, że każdy lekarz na mocy

art. 2 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza musi zapobie-

gać chorobom, dlatego jego orzeczenie winno wobec

np. górnika skutkować niezdolnością do pracy, gdyby

chory chciał wrócić na stanowisko pracy, gdzie byłby

dalej narażony na czynnik potęgujący tę chorobę za-

wodową.

Nie ma zatem żadnego prawnego uzasadnienia, aby

lekarz ZUS zanegował tę elementarną zasadę orzecz-

nictwa lekarskiego.

Rolą lekarza ZUS w tym przypad-

ku jest określenie jedynie, czy ta ewidentna niezdolność

do pracy nie powoduje niezdolności do pracy według

poziomu posiadanych kwaliﬁkacji.

Jednakorzecznicy

ZUS wydają orzeczenia o treści: „nie jest niezdolny do

pracy”, bez podania podstawy prawnej, a winni wyda-

wać orzeczenie w oparciu o art. 12 ust. 3.

W większości przypadków orzeczenia orzeczników

ZUS sprzeczne są z orzeczeniami lekarzy medycyny

pracy niedopuszczającymi osoby z chorobami zawodo-

wymi do pracy na stanowiskach, na które mają kwa-

liﬁkacje,anaktórychpoprzedniopracowali.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc pod uwagę

wiele skarg na orzeczenia ZUS, zwracam się do Pana

decyduje o sposobie orzekania o zdolności do pracy?

2.

Kto i jak często kontroluje orzeczenia wydawa-

ne przez lekarzy orzeczników ZUS?

3.

Ile osób z chorobami zawodowymi pracuje na

stanowiskach powodujących zagrożenie ich zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1975)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie nowelizacji art. 15 ustawy

wymiaru emerytur i rent

Nowelizacja ww. ustawy z 28 lipca 2011 r. zmie-

niła art. 174 ust. 3 w sposób pozwalający wyliczyć

podstawę wymiaru kapitału początkowego, biorąc

140

pod uwagę wynagrodzenia z kolejnych 10 lat kalen-

Sposób obliczania podstawy wymiaru emerytur

i rent zapisany w art. 15–23 ww. ustawy nie daje

możliwości wyliczenia jej z kolejnych 10 lat kalenda-

rzowych z całego okresu zatrudnienia, a jedynie z ostat-

wniosek o emeryturę lub rentę.

Lata od 1990 r. to

okres wielkich restrukturyzacji, bezrobocia, mający

w wielu wypadkach ogromny wpływ na wysokość

wynagrodzeń, a w konsekwencji na wysokość podsta-

wy wymiaru świadczeń.

Wielu emerytów i rencistów zgłasza zastrzeżenia nie-

równego traktowania ubezpieczonych wobec prawa.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc powyższe pod

uwagę, wnoszę następujące pytanie: Czy przewiduje

się nowelizację art. 15 ustawy o emeryturach i ren-

tach z FUS zezwalającą na wyliczenie podstawy wy-

miaru emerytury i renty z 10 kolejnych lat kalenda-

rzowych z całego okresu zatrudnienia?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1976)

do ministra pracy i polityki społecznej

Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia

1 czerwca 2010 r. sygn. akt S 1/10, przyjmując, że

przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jedynie

części osób zobowiązanych do alimentacji narusza

zasadę równości i sprawiedliwości społecznej orzekł,

że pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyj-

nego osoby sprawującej opiekę nad osobą pozostają-

cą w związku małżeńskim jest niezgodne z konsty-

tucją, która chroni małżeństwo i rodzinę.

TK przed-

stawił Sejmowi uwagi dotyczące niezbędności dzia-

łań ustawodawczych, zmierzających do zapewnienia

spójności zasad przyznawania świadczenia pielę-

gnacyjnego.

Mimo powyższego po ostatniej nowelizacji ustawy

i interpretacji ministra pracy i polityki społecznej za-

wartej w odpowiedzi z dnia 12 grudnia 2010 r. na

moje zapytanie poselskie art. 17 ust. 5 pkt 2a nadal

nie daje prawa do świadczenia pielęgnacyjnego opie-

kunowi, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje

w związku małżeńskim, z wyjątkiem przypadku, kie-

dy oboje małżonkowie legitymują się orzeczeniami

o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Według ostatniego wyroku WSA w Olsztynie świad-

czenie pielęgnacyjne przysługuje sprawnej żonie opie-

kującej się chorym mężem.

Sąd uznał, że ostatnia

nowelizacja nie czyniła zadość wywodom Trybunału

Konstytucyjnego.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc po uwagę po-

stanowienie Trybunału Konstytucyjnego, wyrok

WSA w Olsztynie oraz utrwalone orzecznictwo uzna-

jące, że przepisów ustawy o świadczeniach rodzin-

nych nie wolno interpretować w sprzeczności z pod-

stawowymi wartościami konstytucyjnymi, zwracam

się z następującymi pytaniami:

1.

Dlaczego opiekun, najczęściej to współmałżo-

nek, osoby pozostającej w związku małżeńskim nie

ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego?

2.

Kiedy ustawa o świadczeniach rodzinnych zo-

stanie znowelizowana z uwzględnieniem postanowie-

nia Trybunału Konstytucyjnego?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 3 lutego 2012 r.

(nr 1977)

korzystających z urlopów macierzyńskich

1080) mówi, że: Pracownik, który nie przepracował

kości proporcjonalnej do okresu przepracowanego

Zgodnie z art. 2 ust. 3 „Przepracowanie co naj-

mniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do

padkach korzystania (pkt 6):

a) z urlopu wychowawczego,

b) z urlopu dla poratowania zdrowia,

c) przez nauczyciela lub nauczyciela akademickie-

kształcenia zawodowego.

Ustawa o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym

nierówno traktuje matki korzystające z urlopów ma-

cierzyńskich i wychowawczych, co świadczy o anty-

rodzinnej polityce.

Matka, która przebywała na urlopie macierzyń-

skim połączonym np. z okresem choroby łącznie przez

ponad pół roku, nie ma prawa do dodatkowego wy-

141

nagrodzenia rocznego, tzw. trzynastki, a powracają-

ce z urlopu wychowawczego np. po 7 czy 8 miesiącach

w danym roku mają prawo.

Sytuacja ta wynika z braku jednoznacznej inter-

pretacji ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocz-

nym.

Czy urlop macierzyński należy traktować jak

urlop wypoczynkowy?

Panie Ministrze, zaistniała sytuacja zmusza do

postawienia następujących pytań:

1.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić deﬁni-

cję okresu przepracowanego?

2.

Czy ministerstwo przewiduje w inny sposób do-

precyzowanie zapisów ustawy o dodatkowym wyna-

grodzeniu rocznym?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 31 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 1978)

do ministra ﬁnansów

Rozporządzenie ministra ﬁnansówzdnia4sierp-

nia 2010 r. zwolniło z VAT kwoty darowane za po-

średnictwem SMS-ów na cele pożytku publicznego.

Mimo to większość pieniędzy pozyskiwanych w ten

sposób nadal jest opodatkowana.

Aby SMS-y były zwolnione z podatku, operatorzy

muszą spełnić aż osiem warunków.

Jednym z nich

jest np. zawarcie pisemnej umowy z organizacją po-

żytku publicznego w sprawie przekazania tych środ-

ków.

Zastosowanie tych przepisów powoduje, że ope-

ratorzy muszą zastosować wiele zmian m.in. w swo-

ich systemach informatycznych, co niejednokrotnie

komplikuje i spowalnia możliwość przeprowadzenia

akcji charytatywnej i uzyskania kwoty ze zwolnione-

go podatku.

Zwolnienie powyższe nie obejmie SMS-ów ani po-

prepaidów.

Biorąc pod uwagę zawiłość rozporządzenia z dnia

4 sierpnia 2010 r., zwracam się do Pana Ministra

1.

Czy przewiduje się zmiany przepisów, które po-

zwolą szybko i bez przeszkód uzyskać fundacjom

środki ﬁnansowezpodatkuVATodwszystkichope-

ratorów, niezależnie od rodzaju umowy klienta z ope-

ratorem?

2.

Czy przewiduje się złagodzenie warunków prze-

kazywania podatku VAT fundacjom przez operato-

rów sieci komórkowych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 1979)

do ministra administracji i cyfryzacji

System i sposób rekrutacji na wolne stanowiska

urzędnicze budzi wiele zastrzeżeń i często nie działa

w sposób, który umożliwia pozyskanie wartościo-

wych oraz wykwaliﬁkowanychpracowników.

Wwie-

lu wypadkach zatrudnia się pracowników na stano-

wiska „pełniącego obowiązki”, doradcy czy asysten-

ta, które nie są objęte ustawowym trybem naboru,

nikach samorządowych przesuwa się ich na stanowi-

ska urzędnicze.

Nie daje to gwarancji zatrudnienia osób zdolnych

i wykształconych w kierunku stanowiska, na które

powinien być prowadzony nabór.

Jest to dyskryminujące i krzywdzące dla osób,

które podchodzą do rekrutacji z zewnątrz i nie są trak-

towane na równi z kandydatami zatrudnionymi już

w urzędzie na stanowiskach „nieurzędniczych”.

W ustawie o pracownikach samorządowych nie

zapisano żadnej kontroli nad prowadzeniem naboru

ani sankcji za naruszenie przepisów o naborze.

nowiska urzędniczego?

2.

Czy przewiduje się likwidację możliwości prze-

sunięcia ze stanowiska „nieurzędniczego” na urzęd-

nicze?

3.

Czy ministerstwo przewiduje zmiany w syste-

mie konkursowym na wolne stanowiska urzędnicze,

które umożliwią kandydatom z zewnątrz brać na

równych prawach udział w konkursie?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 1980)

do ministra zdrowia

w sprawie nowelizacji przepisów

regulujących dostęp do środków

pomocniczych i sprzętu ortopedycznego

Przepisy regulujące dostęp do środków pomocni-

czych i przedmiotów ortopedycznych nie uległy istot-

nym zmianom od 2004 r.

Nieadekwatne limity ceno-

we na zaopatrzenie pomocnicze i ortopedyczne, ska-

142

zują osoby niepełnosprawne na wybór sprzętu o bar-

dzo niskiej jakości i krótkim czasie eksploatacji.

Skandalicznym w XXI w. jest stosowanie limitów

ilościowych na pieluchomajtki dla dorosłych i na wor-

ki stomijne, a także refundacja na aparat słuchowy

jedynie na jedno ucho oraz okres oczekiwania w ko-

lejce po refundowany sprzęt, np. aparaty słuchowe

czy wózki inwalidzkie, który wynosi nawet ponad

12 miesięcy.

Środki pomocnicze i przedmioty ortopedyczne są

dla osób niepełnosprawnych i przewlekle chorych,

artykułami pierwszej potrzeby.

Bez zaopatrzenia

w te wyroby stają się osobami wykluczonymi z życia

zawodowego i społecznego, co w wielu wypadkach ma

poważne konsekwencje życiowe i zdrowotne.

Nawiązując do deklaracji złożonej w exposé przez

premiera o szczególnej wrażliwości na sytuację osób

niepełnosprawnych i biorąc powyższe pod uwagę,

1.

Kiedy zostaną zmienione przepisy regulujące

dostęp do środków pomocniczych i sprzętu ortope-

dycznego?

2.

Kiedy zostaną zniesione limity na pielucho-

majtki dla dorosłych i worki stomijne?

3.

Kiedy objęte zostaną refundacją podwójne

sprzęty, np. aparaty słuchowe na dwoje uszu?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 1981)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie obowiązywania ustawy

o wspieraniu rodziny i systemie

zm.).

Ustawa wprowadziła szereg nowych instytucji,

m.in. asystenta rodziny, którego zadaniem jest pro-

wadzenie pracy z rodziną przeżywającą problemy

opiekuńczo-wychowawcze.

Praca asystenta rodziny

jest wykonywana w ramach stosunku pracy w syste-

mie zadaniowego czasu pracy albo umowy o świad-

czenie usług.

Wykaz stanowisk, z uwzględnieniem wszystkich

kategorii stanowisk, na których mogą być zatrudnie-

ni pracownicy samorządowi, oraz warunki i sposób

wynagradzania pracowników samorządowych za-

trudnionych na podstawie umowy o pracę, w tym mi-

nimalny poziom wynagrodzenia zasadniczego na po-

szczególnych stanowiskach, określa rozporządzenie

nagrodzenia pracowników samorządowych (Dz. U.

Do dnia dzisiejszego rozporządzenie to nie zosta-

ło dostosowane do potrzeb ustawy o wspieraniu ro-

dostosowaniem ww. rozporządzenia do potrzeb wy-

2.

Kiedy należy spodziewać się wprowadzenia do

ww. rozporządzenia stanowiska asystenta rodziny?

Z należnymi wyrazami

Poseł Bogdan Rzońca

Jasło, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1982)

do ministra pracy i polityki społecznej

W sprawie skutków ekonomicznych dla budżetu

Szanowny Panie Ministrze!

Art. 104 ww. ustawy

szeniu w razie osiągania przez świadczeniobiorcę

wy ostatnio ogłoszonego przez prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego.

Obecnie kwoty te wynoszą odpowiednio:

— 3416 zł – przeciętne wynagrodzenie za III

kwartał 2011 r.,

— 4440,80 zł – 130% przeciętnego wynagrodzenia

za III kwartał 2011 r.,

— 2391,20 zł – 70% przeciętnego wynagrodzenia

za III kwartał 2011 r.

Natomiast w razie osiągania przychodu w kwocie

nagrodzenia za kwartał kalendarzowy, tj. 2391,20 zł,

świadczenie ulega zmniejszeniu o kwotę przekrocze-

nia, nie większą jednak niż kwota maksymalnego

143

1) 24% kwoty bazowej obowiązującej przy ostat-

niej waloryzacji w 1998 r. dla emerytury lub renty

kwota zmniejszenia wynosi 503,62 zł/mc,

2) 18% kwoty bazowej, o której mowa w pkt 1 dla

obecnie kwota ta wynosi 377,89 zł/mc,

osoba – obecnie kwota ta wynosi 428,27 zł/mc.

Ponadto od dnia 1 stycznia 2012 r. prawo do ren-

ty socjalnej (wynoszącej obecnie 611,67 zł) zawiesza

nych tj. kwoty 2391,20 zł.

do mojego biura poselskiego traﬁają skargi ww.

świadczeniobiorców, którzy zmniejszenie lub zawie-

szenie świadczenia emerytalnego lub rentowego

traktują jako swoiste karanie ich za aktywność za-

wodową, chciałbym uzyskać następujące informacje

za 2011 lub za 2010 r.:

1.

Ilu emerytów dotyczyło zmniejszenie świadcze-

nia i jaki to przyniosło efekt ﬁnansowydlabudżetu

ZUS w tym okresie?

2.

Ilu emerytów dotyczyło zawieszenie świadcze-

3.

Ilu rencistów z orzeczoną całkowitą niezdolno-

ścią do pracy i do samodzielnej egzystencji dotyczyło

zmniejszenie świadczenia i jaki to przyniosło efekt

ﬁnansowydlabudżetuZUSwtymokresie?

4.

Ilu rencistów z orzeczoną całkowitą niezdolno-

zawieszenie świadczenia i jaki to przyniosło efekt ﬁ-

nansowy dla budżetu ZUS w tym okresie?

5.

Ilu rencistów z orzeczoną całkowitą niezdolno-

ścią do pracy dotyczyło zmniejszenie świadczenia

w tym okresie?

6.

Ilu rencistów z orzeczoną całkowitą niezdolno-

ścią do pracy dotyczyło zawieszenie świadczenia i jaki

okresie?

7.

Ilu rencistów z orzeczoną częściową niezdolno-

8.

Ilu rencistów z orzeczoną częściową niezdolno-

9.

Ilu rencistów z rentą socjalną dotyczyło zawie-

szenie świadczenia i jaki to przyniosło efekt ﬁnanso-

wy dla budżetu ZUS w tym okresie?

10.

Czy prawdą jest, że świadczenia emerytalno-

-rentowe służb mundurowych nie podlegają zmniej-

szeniom i zawieszeniom bez względu na wysokość

uzyskanych przychodów?

11.

Ilu mamy obecnie w naszym kraju wszystkich

dorabiających emerytów i rencistów?

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym ponadto

poznać Pana stanowisko na temat:

1.

Zasadności utrzymywania ww. zapisów art. 104

dotyczących ograniczania świadczeń w zależności od

wysokości uzyskanych przychodów, skoro może to

powodować ucieczkę pracujących świadczeniobiorców

w tzw. szarą strefę i niepłacenie składek na ubezpie-

czenia społeczne i zdrowotne oraz podatków.

2.

Czy ministerstwo pracy badało wpływ i efekt

ﬁnansowyww.ucieczkidlabudżetuZUS,NFZiSkar-

bu Państwa?

3.

Czy według Pana Ministra zasadnym jest po-

trącanie wyższych kwot zmniejszenia świadczeń dla

rencistów z orzeczoną całkowitą niezdolnością do pra-

cy niźli dla rencistów z orzeczoną częściową niezdol-

nością do pracy – odpowiednio 503,62 zł/mc i 377,89 zł/

mc, skoro wiadomo, że osoby niepełnosprawne ze

znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnospraw-

ności ponoszą bardzo duże dodatkowe wydatki na

zakup sprzętu rehabilitacyjno-ortopedycznego, środ-

ków pielęgnacyjnych i sanitarnych oraz na zabiegi

rehabilitacyjno-lecznicze?

4.

Czy nie uważa Pan Minister, że utrzymywanie

omawianych tutaj limitów jest niczym innym, jak

tworzeniem barier ekonomicznych dla osób niepełno-

sprawnych?

Bardzo proszę o obszerne wyjaśnienia w tej sprawie.

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 1983)

do ministra pracy i polityki społecznej

dla wychowanków usamodzielniających się

i opuszczających domy dziecka

Szanowny Panie Ministrze!

Wychowankowie do-

mów dziecka po wyjściu z placówek wracają do śro-

dowisk patologicznych i zdemoralizowanych.

Sytu-

acja ta powoduje, że oddziaływania wychowawcze,

proﬁlaktyczneiresocjalizacyjneprowadzonenate-

renie placówek opiekuńczych są nieskuteczne i z góry

skazane na niepowodzenie.

Wielu wychowanków domów dziecka opuszczają-

cych placówki wraca do pijących rodziców, do tzw.

144

melin, do środowisk przestępczych, co powoduje u nich

znaczny stopień demoralizacji, wchodzenie w konﬂikt

z prawem oraz powstawanie uzależnień.

W konsekwen-

cji wychowankowie po wyjściu z placówek wracają do

środowisk patologicznych, zdemoralizowanych.

przewidują mieszkań dla wychowanków usamodziel-

niających się i opuszczających domy dziecka?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 1984)

do ministra zdrowia

w sprawie powoływania przez wójtów

i burmistrzów członków gminnych/miejskich

komisji rozwiązywania

problemów alkoholowych

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie to burmistrz

lub wójt decyduje o tym, kogo powołuje do gminnych/

miejskich komisji rozwiązywania problemów alkoho-

lowych.

Brak jednolitych wytycznych zwiększa praw-

dopodobieństwo powoływania osób niekompetent-

nych, przypadkowych, które nie posiadają odpowied-

nich umiejętności, kwaliﬁkacjidopracyzosobami

uzależnionymi oraz współuzależnionymi.

Tymcza-

sem w gminnych/miejskich komisjach powinny za-

siadać osoby, które pracują w instytucjach pomoco-

wych na terenie danego środowiska lokalnego (aby

mogły wymieniać się posiadanymi informacjami na

temat funkcjonowania danego pacjenta), powinny

posiadać odpowiednie wykształcenie z zakresu tera-

pii, proﬁlaktyki,medycyny,prawaorazdoświadcze-

nie w pracy z osobami uzależnionymi.

1.

Dlaczego dotąd nie opracowano jednolitych wy-

tycznych w sprawie powoływania przez wójtów/bur-

mistrzów członków gminnych/miejskich komisji roz-

wiązywania problemów alkoholowych?

2.

Kiedy zostanie znowelizowana ustawa o wycho-

wi (z dnia 26 października 1982 r.)?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 1985)

do ministra zdrowia

w sprawie opracowania procedury sądowego

zobowiązania do podjęcia leczenia

dopalaczy, leków, Internetu, gier i hazardu

Szanowny Panie Ministrze!

Obecnie jedynie oso-

by uzależnione od alkoholu są objęte sądowym zobo-

wiązaniem do leczenia uzależnienia.

Takie zobowią-

zanie jest nakładane na drodze wyroku sądu w wy-

dziale rodzinnym i nieletnich.

Okres zobowiązania

sądowego trwa dwa lata.

W tym czasie pacjent zobo-

wiązany jest podjąć terapię w trybie ambulatoryj-

nym.

W przypadku niepodjęcia powyższego leczenia

odwykowego sąd może zmienić placówkę leczącą

z niestacjonarnej na zamkniętą.

W przypadku osób uzależnionych od narkotyków,

dopalaczy, hazardu, leków, Internetu i gier nie istnie-

je powyższa procedura.

Osoby takie mogą być podda-

ne leczeniu wyłącznie w wyniku nałożenia na nie ta-

kiego obowiązku przez sąd na drodze sprawy karnej.

dura sądowego zobowiązania do podjęcia leczenia dla

2.

Dlaczego dotąd nie poszerzono zakresu zadań

miejskich/gminnych komisji rozwiazywania proble-

mów alkoholowych o inne uzależnienia?

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 1986)

do ministra pracy i polityki społecznej

kwoty zasiłku pielęgnacyjnego

Szanowny Panie Ministrze!

Matki opiekujące się

dziećmi z głębokim upośledzeniem psychicznym i ﬁ-

zycznym, mającymi I grupę inwalidzką, apelują o po-

moc państwa dla dzieci, których z uwagi na ubezwła-

snowolnienie opiekunem prawnym są rodzice/rodzic.

Rodzice ci otrzymują na opiekę nad wymienionymi

dziećmi zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł na oso-

bę.

Kwota ta nie była waloryzowana od lat, co spra-

wia, że i tak stosunkowo niewielka ilość pieniędzy

straciła na wartości z uwagi na inﬂację.

Należydo-

145

dać, iż dzieci te z uwagi na stan zdrowia wymaga-

ją stałego podawania różnych leków i medykamen-

tów, których zakup często przekracza możliwości

rodziców.

W takiej sytuacji zachodzi pilna potrzeba istotne-

go zwaloryzowania kwoty zasiłku pielęgnacyjnego.

1.

Czy ministerstwo zamierza w istotny sposób

zwaloryzować zasiłek pielęgnacyjny?

2.

Czy ministerstwo podejmie jakieś działania

Z poważaniem

Poseł Bogdan Rzońca

(nr 1987)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zwrócenia Polsce

wraku samolotu TU-154M

Szanowny Panie Ministrze!

Minęły blisko dwa

lata od katastrofy smoleńskiej, a wrak samolotu TU-

-154M nadal znajduje się na ziemi rosyjskiej.

Jednym z najważniejszych dowodów, na którym

winny być prowadzone badania w celu wykluczenia

niekorzystnych dla rządu polskiego wielu hipotez,

jest właśnie wrak tegoż samolotu, który ciągle znaj-

duje się na terytorium Rosji.

W programie „Tomasz Lis na żywo” w dniu 16 stycz-

nia 2012 r. wypowiadali się dwaj piloci, jeden pilot cy-

wilny, drugi pilot wojskowy.

Jednogłośnie stwierdzili,

iż fakt, że do tej pory wrak samolotu nie został zwró-

cony Polsce, jak również że doszło do pocięcia elemen-

tów samolotu, jest niedopuszczalny z punktu widzenia

badania wypadków lotniczych.

Nawet tak kontrowersyjna postać jak dziennikarz

Tomasz Lis, podsumowując duże wątpliwości w śro-

dowisku lotniczym co do faktu niesprowadzenia wra-

ku do kraju, stwierdził cyt.: „Skandal plus skandal”.

Ażeby móc jednoznacznie wykluczyć inne tezy i po-

twierdzić bezpośrednią przyczynę z raportu komisji

Jerzego Millera, że to uderzenie w brzozę było powo-

dem tragedii, należy przeprowadzić badania na skrzy-

dle samolotu.

Jednakże służby rosyjskie i prokura-

tura rosyjska nie ułatwiają nam tego ze względu na

mało stanowcze stanowisko w tej sprawie zajmowane

przez przedstawicieli rządu polskiego.

Skrzydło samolotu TU-154M to bezdyskusyjnie

bardzo istotny dowód w sprawie, ale nie tylko, gdyż

znajdują się tam jeszcze inne znaczące dowody, które

powinny być przedmiotem badań przez polskich eks-

pertów.

W kabinie pilotów znajdują się tak istotne

w tym dochodzeniu przyrządy, jak: radiowysokościo-

mierz, barometr wysokościowy i znaczący przycisk

„uchod”.

Niestety do żadnego z tych przyrządów nie mamy

dostępu z prostego powodu, iż wrak samolotu prze-

bywa nadal na terenie, gdzie doszło do tragicznego

zdarzenia, a ze strony polskiej nie widać działań

zmierzających do ściągnięcia wraku i chęci gruntow-

nego i obiektywnego przeprowadzenia postepowania

wyjaśniającego to nieszczęsne wydarzenie.

Jednakże istotną kwestią jest to, jak przejdzie do

historii rząd polski, który zaniechał stanowczych

działań zmierzających do ściągnięcia wraku samolo-

tu do kraju, póki jeszcze przedstawia on jakąś war-

tość dowodową.

Mając na uwadze dobro osób, które 10 kwietnia

2010 r. straciły swoich bliskich, wszystkich Polaków,

którzy stracili prezydenta RP, zwracam się z uprzej-

1.

Czy zamierza Pan podjąć w końcu zdecydowane

działania mające na celu sprowadzenie wraku samo-

lotu TU-154M?

2.

Jakie są powody przedstawiane przez stronę

rosyjską uniemożliwiające wydanie wspomnianego

wraku?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

Gliwice, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1988)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie byłej premier Ukrainy

Szanowny Panie Ministrze!

Minęło już 5 miesięcy

od czasu aresztowania, a następnie skazania byłej

premier Ukrainy Julii Tymoszenko.

Uznana została

winną podpisania niekorzystnej umowy na dostawę

gazu z Rosji.

Miało to spowodować ogromne straty

państwowego przedsiębiorstwa Naftohaz Ukraina.

Wyrok wydany na byłą premier został zgodnie

uznany przez przedstawicieli Unii Europejskiej za

motywowany politycznie.

Miał prawdopodobnie na

celu trwałe usunięcie Julii Tymoszenko z ukraińskiej

sceny politycznej, gdyż ordynacja wyborcza tego kra-

ju wyraźnie zakazuje kandydowania osobom skaza-

nym do wyborów parlamentarnych oraz prezydenc-

kich.

Po uprawomocnieniu się wyroku była premier zo-

stała przeniesiona do kolonii karnej znajdującej się

146

w Charkowie.

Świat obiegły wówczas niepokojące in-

formacje o warunkach przetrzymywania skazanej

oraz stanu jej zdrowia.

Pojawiały się nawet szokują-

ce wieści mówiące, że Julia Tymoszenko nie jest

w stanie samodzielnie chodzić czy nawet opuścić łóż-

ka.

Jako odpowiedź na wspomniane zarzuty władze

Ukrainy wypuściły ﬁlmzceliskazanej,któryrzeko-

mo „wyciekł” do Internetu.

1 lutego zeznająca przed amerykańską senacką

podkomisją do spraw europejskich córka Jewhenija

Tymoszenko poinformowała, że jej matka jest tortu-

rowana.

Jest ona celowo pozbawiana snu oraz celowo

otoczona nienależytą opieką lekarską.

Może to pro-

wadzić do bezpośredniego pogorszenia stanu zdrowia

byłej premier.

Z informacji prasowych wynika, że cór-

ka prowadząca kampanię na rzecz uwolnienia swojej

matki zamierza również odwiedzić Polskę.

W związku z powyższymi informacjami kieruję

do Pana Ministra następujące pytania:

2.

Czy zamierza Pan podczas ewentualnej wizyty

w Polsce Jewheniji Tymoszenko umożliwić zdanie

relacji na temat stanu zdrowia i warunków odbywa-

nia kary jej matki?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

(nr 1989)

w sprawie jednorazowego odszkodowania

dla żołnierzy górników za przymusową pracę

w kopalniach i kamieniołomach

w latach 1949–1959

Szanowny Panie Ministrze!

W latach 1949–1959

znaczne grupy organizacji niepodległościowych były

prześladowane i represjonowane z powodów politycz-

nych.

Znaczna część z nich została skierowana do

palniach węgla kamiennego, uranu i kamieniołomach.

Spora liczba oﬁarrepresjiwojennychiokresupowo-

jennego straciła zdrowie, często życie, a wielu z nich

zostało inwalidami do końca życia.

Z ponad 200 tys. byłych żołnierzy górników obec-

nie żyje zaledwie około 40 tys., natomiast żołnierzy

wydobywających uran w granicach 200 osób, więk-

szość z nich wskutek chorób popromiennych nie jest

zdolna do samodzielnej egzystencji.

W temacie nieludzko eksploatowanych w okresie

represji stalinowskich ponad 200 tys. młodych męż-

czyzn były interpelacje i zapytania poruszane przez

posła Platformy Obywatelskiej oraz posła niezrzeszo-

nego za rządów Prawa i Sprawiedliwości, których

wówczas, jak widać, interesował los żołnierzy górni-

ków, ale ta troska nie przetrwała do dnia dzisiejszego.

Ówczesna minister pracy i polityki społecznej pani

Anna Kalata w odpowiedzi zaznaczyła, iż podległy

jej resort stoi na stanowisku, że zagadnienie zadość-

uczynienia przez polskie państwo weteranom walki

o niepodległość i oﬁaromrepresji,wtymrównieżżoł-

nierzy górników, niewątpliwie wymaga nowych ure-

gulowań prawnych.

Uważam, że po 60 latach, gdy liczba osób będą-

cych wówczas zakwaliﬁkowanychjakoelementkla-

sowo obcy i politycznie obciążony, jest znacznie niż-

sza, wydaje się słusznym znaleźć rozwiązania ko-

rzystne, szczególnie dla tych żołnierzy górników,

którzy obecnie znajdują się w trudnej sytuacji mate-

rialnej bądź zostali inwalidami w wyniku doznanych

represji.

Mając na uwadze dobro osób represjonowanych,

dzi na następujące pytania:

wość wypłaty odszkodowania jednorazowego dla żoł-

nierzy górników?

2.

Czy jednym z wyznaczników ewentualnego od-

szkodowania byłby okres trwania pracy?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

Gliwice, dnia 1 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1990)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie listy „polskich faszystów”

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia 7 stycznia 2012 r.

ultralewicowa organizacja Antifa Polska ogłosiła na

swojej stronie internetowej operację Blitzkrieg mają-

cą na celu wyszukiwanie ludzi uznanych za neonazi-

stów.

Według jakich kryteriów, prawdopodobnie nie

wiedzą sami autorzy umieszczonej listy.

Wątpliwości co do zawartości merytorycznej wspo-

mnianej listy „polskich faszystów” budzi fakt, że

znaleźli się na niej tacy ludzie jak K. K. piastujący

stanowisko pracownika Państwowego Muzeum na

Majdanku.

Osoba ta zajmuje się m.in. przygotowy-

waniem wystaw upamiętniających oﬁarynazistów.

Wkrótce po upublicznieniu wspomnianej listy wie-

le instytucji, w tym m.in. Prokuratura Rejonowa War-

szawa-Mokotów, rzecznik praw obywatelskich oraz

147

powiedziało wszczęcie z urzędu postępowania w spra-

wie ujawnienia danych osobowych.

Niestety poza de-

klaracjami nie widać żadnych efektów pracy wspo-

mnianych urzędów.

Lista wciąż jest dostępna, co więcej

organizacja oświadczyła, że nie zostanie usunięta.

Pragnę przypomnieć, że wcześniej istniała podob-

na sytuacja dotycząca przeciwników politycznych

organizacji Antifa Polska, gdzie na stronie Redwatch

publikowane były dane osób o zapatrywaniach lewi-

cowych.

We wspomnianej sytuacji wraz z deklaracja-

mi organów ścigania szły wręcz spektakularne aresz-

towania oraz determinacja, by jak najszybciej zakoń-

czyć wspomnianą sprawę.

i bezpieczeństwo osób znajdujących się na liście wspo-

mnianej organizacji, kieruję do Pana Ministra nastę-

1.

Jakie jest Pana stanowisko w przedstawionej

sprawie?

celu ochronę obywateli Rzeczypospolitej Polskiej bez-

prawnie umieszczonych na wspomnianej liście „pol-

skich faszystów”?

Z poważaniem

Poseł Piotr Pyzik

(nr 1991)

do ministra pracy i polityki społecznej

Według raportu rządowego „Młodzi 2011” ludzie

pomiędzy 18. a 34. rokiem życia stanowią ponad 50%

bezrobotnych w kraju.

Młody człowiek tuż po studiach, czyli jeszcze bez

doświadczenia zawodowego, znajduje się w wyjątkowo

trudnej sytuacji.

Firmy nie chcą inwestować w szko-

lenia młodych pracowników.

Nie widzą korzyści w za-

trudnianiu osób dopiero wkraczających na rynek pra-

cy.

Pracodawcy poszukują ludzi z doświadczeniem,

a młody pracownik nie jest dla nich atrakcyjny i tu

tworzy się błędne koło, gdyż pozostający bez pracy

młody człowiek żadnego doświadczenia nie zdobywa.

To może skutkować długotrwałym bezrobociem.

Doskonałą okazją dla absolwenta na zdobycie do-

świadczenia w wybranej branży zazwyczaj jest staż.

To również szansa dla pracodawcy, który przez kilka

miesięcy może szkolić człowieka za darmo, a potem

zatrudnić już doświadczonego na umowę o pracę.

Do-

tychczas młodzi bezrobotni mogli liczyć na wiele form

pomocy i aktywizacji zawodowej płynących z urzędu

pracy, tj. płatne staże czy też szkolenia.

Zmniejszenie

jednak przez rząd o połowę środków na ten cel utrud-

nia młodym zdobycie doświadczenia i skazuje ich na

bezrobocie.

Pytania:

1.

Czy rząd zamierza stworzyć korzystny system

preferencji dla pracodawców zatrudniających osoby

młode, wkraczające na rynek pracy?

2.

Czy rząd zamierza przeznaczyć większe środki

ﬁnansowenaaktywizacjęzawodowąmłodychludzi?

Pozostaję z wyrazami szacunku

Andrychów, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1992)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie zniesienia nakazu jazdy

z włączonymi światłami mijania

Obecne przepisy przewidują konieczność porusza-

nia się po drogach publicznych pojazdów silnikowych

względu na porę roku.

Przepisy te funkcjonują już

niemal od 5 lat.

Tymczasem liczba wypadków na pol-

skich drogach w ciągu tego okresu nie spadła.

Włączone w dzień światła mijania sprawiają, że

dostrzeganie obiektów niewyposażonych w nie, takich

jak piesi, rowerzyści, zwierzęta, pojazdy zaprzęgowe,

maszyny rolnicze, jest utrudnione, ponieważ światła

te podnoszą próg widzialności, poniżej którego oko

ludzkie nie reaguje lub reaguje z opóźnieniem.

Jazda z włączonymi światłami mijania przez całą

dobę jest nieekonomiczna i nieekologiczna, gdyż za-

równo zwiększone zużycie paliwa, jak i zużycie żaró-

wek i akumulatorów, a co za tym idzie, konieczność

produkowania ich w większej ilości negatywnie wpły-

wają na środowisko.

Światła mijania zostały tak zaprojektowane, aby

oświetlać drogę przed samochodem, dlatego nie na-

dają się do sygnalizowania obecności samochodu.

Do

tego celu służą specjalnie zaprojektowane światła do

jazdy dziennej, w które wyposażone są wszystkie

nowe samochody sprzedawane w Polsce.

W samocho-

dach niewyposażonych w światła do jazdy dziennej

rolę tę mogłyby pełnić światła pozycyjne.

Dlatego też

wskazane byłoby wprowadzenie nakazu używania

świateł do jazdy dziennej – jeśli pojazd jest w nie wy-

posażony – lub świateł pozycyjnych w pozostałych

Oznaczałoby to zniesienie obowiązku jazdy w tym

okresie na światłach mijania i utrzymanie go w po-

zostałej części roku.

148

Nakaz jazdy z włączonymi światłami mijania nie

obowiązuje w wielu krajach europejskich, m.in. w Niem-

czech, Szwajcarii i we Francji, co więcej, nakaz taki

został wycofany w Austrii.

Pytanie: Czy rząd, uwzględniając postulaty i opi-

nie wielu środowisk, widzi możliwość zniesienia na-

Pozostaję z wyrazami szacunku

(nr 1993)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie umożliwienia obywatelom

Szanowny Panie Ministrze!

W wielu krajach Eu-

ropy, takich jak Chorwacja, Francja, Niemcy czy Ho-

landia, tankowanie gazu LPG na stacjach paliw może

odbywać się bez udziału pracownika stacji.

Tymcza-

sem w Polsce, w oparciu o przepisy § 15a rozporzą-

runków technicznych dozoru technicznego w zakre-

sie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, napra-

wy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnie-

niowych (Dz. U. z 2006 Nr 199, poz. 1469), osoby

napełniające zbiorniki LPG powinny posiadać odpo-

wiednie uprawnienia wydane przez TDT, potwier-

dzające kwaliﬁkacjeniezbędnedowykonaniatych

czynności.

Samodzielne tankowanie gazu LPG spo-

wodowałoby obniżenie jego ceny o około 5–10 gr na

litrze, co ma niebagatelne znaczenie, biorąc pod uwa-

robków obywateli.

Pytanie: Czy ministerstwo widzi możliwość zmia-

ny przepisów dotyczących tankowania gazu LPG na

stacjach w taki sposób, żeby umożliwić kierowcom

samodzielne jego tankowanie?

Pozostaję z wyrazami szacunku

(nr 1994)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nauczania historii XX w.

Dla każdego narodu edukacja historyczna jest

źródłem tożsamości i samoświadomości, tworzy po-

czucie obywatelskiej odpowiedzialności za wspólnotę

i tłumaczy jej miejsce wśród innych narodów.

Powin-

na zatem stanowić niezbędny składnik kształcenia

humanistycznego każdego obywatela.

Aby edukacja

historyczna spełniała te zadania, powinna przede

wszystkim skupiać się na analizie i interpretacji pro-

cesów i wydarzeń najnowszych, tzn. takich, które

miały lub mają nadal bezpośredni wpływ na współ-

czesność.

Niestety praktyka pokazuje, że polska szko-

ła celów tych nie realizuje.

Na każdym etapie kształ-

cenia zarówno w szkole podstawowej, gimnazjum, jak

i w szkole ponadgimnazjalnej stosunkowo wiele uwa-

gi poświęca się najstarszym okresom historycznym,

które są omawiane na początku kursu historii w tych

szkołach i nie ciąży na nich presja czasu.

Tak więc

w polskich szkołach więcej uczy się o starożytności

i o Piastach, a nie ma w nich miejsca na rzetelne

poznanie XX w.

Na nauczanie o nim przeznacza się

ostatnie miesiące szkoły, kiedy uczniowie przygoto-

wują się już do egzaminów końcowych, przeważnie

z innych przedmiotów, a nawarstwione zaległości

programowe z historii zmuszają do bardzo pobieżne-

go potraktowania dziejów najnowszych.

Zdarza się,

że w skrajnych przypadkach kurs historii w gim-

okresie wojen napoleońskich.

Taka konstrukcja pro-

gramów nauczania sprawia, że w wielu szkołach nie

ma miejsca na dogłębne zrozumienie historii XX w.,

który z punktu widzenia obecnego pokolenia jest naj-

ważniejszym okresem w dziejach Polski, a przez braki

w nauczaniu pozbawiani są tej świadomości młodzi

Polacy.

Pytania:

1.

Czy ministerstwo planuje zwiększenie liczby

godzin przeznaczonych na nauczanie historii XX w.,

nawet kosztem godzin nauczania o wcześniejszych

okresach historycznych?

2.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie rów-

nolegle z kursem historii od jego początku regular-

nych lekcji poświęconych dziejom najnowszym,

np. 1 godziny w miesiącu?

3.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie ta-

kich zmian w podstawie programowej nauczania hi-

storii, aby nauczyciele mieli możliwość i czas na rze-

telne omówienie XX w.?

Pozostaję z wyrazami szacunku

149

Interpelacja

(nr 1995)

do ministra zdrowia

w sprawie kolizji pomiędzy ustawą

Szanowny Panie Ministrze!

Większość domów po-

mocy społecznej rozpisała przetargi i podpisała umo-

wy na dostawę leków jeszcze przed wejściem w życie

ustawy refundacyjnej i większość z nich nadal obo-

wiązuje.

Problem polega na tym, że ceny leków w nich

określone różnią się od cen wyznaczonych na liście

leków refundowanych.

W sytuacji, jaka powstała, je-

żeli dom pomocy społecznej kupi lek drożej, złamie

ustawę o zamówieniach publicznych.

Jeśli apteka sprze-

da im lek taniej, to ona złamie ustawę refundacyjną,

która jasno stanowi, że ceny leków są sztywne i nie

wolno ich obniżać.

Sprzedawane DPS bez żadnych

upustów leki spowodują, że różnicę w cenie będą mu-

sieli pokryć pacjenci.

Zdecydowana większość pensjo-

nariuszy takich domów to ludzie pobierający rentę

socjalną albo najmniejszą emeryturę.

Zgodnie z prze-

pisami 70% tych pieniędzy traﬁadokasydomupo-

mocy społecznej.

To oznacza, że podopieczni domów

mają na własne wydatki mniej niż 150 zł miesięcznie.

Dyrektorzy DPS stanęli przed nie lada dylematem:

wykupić leki po nowych, wyższych cenach, by nie

przerywać leczenia, czy ograniczyć wydatki na wy-

żywienie, odzież czy środki czystości?

1.

Przepisy której ustawy w odniesieniu do wyżej

opisanego przykładu są obowiązujące?

2.

Czy w sytuacjach gdy podopieczni domów po-

mocy społecznej ze względu na brak pieniędzy nie

będą mogli wykupić leków i przerwą leczenie, mini-

sterstwo przewiduje jakieś inne formy pomocy czy

wystarczy przekazanie tych pacjentów do szpitali,

które siłą rzeczy będą zmuszone do kontynuowania

leczenia?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Łowicz, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 1996)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ujednolicenia zasad przyznawania

oraz wysokości zasiłku pielęgnacyjnego

gnacyjne przyznawane osobom chorym, niepełnospraw-

nym i starszym są ważnym składnikiem w domo-

wych budżetach tych ludzi.

Zasiłek pielęgnacyjny

w wysokości 153 zł ostatni raz weryﬁkowanybył

w 2006 r., chociaż jego weryﬁkacjapowinnabyćdo-

konywana co 3 lata.

Jest to najniższe świadczenie

wypłacane z budżetu państwa i nawet nie jest pod-

wyższane w terminach przewidzianych przez ustawę

o świadczeniach rodzinnych.

Dodatek pielęgnacyjny

w wysokości 186,71 zł waloryzowany jest co roku

w terminie waloryzacji emerytur i rent.

Świadczenia

te wypłacane są na podstawie dwóch różnych ustaw,

jednak kryteria, na podstawie których są one przy-

znawane, są bardzo podobne.

W moim odczuciu, ale

także na podstawie skarg i pytań wpływających do

mojego biura poselskiego, uważam, że różnicowanie

kwoty zasiłku pielęgnacyjnego oraz dodatku pielę-

gnacyjnego jest nieuzasadnione i wymaga ujednoli-

cenia zasad ich przyznawania, nazewnictwa i termi-

nów ich waloryzacji bądź weryﬁkacji.

niona kwota na weryﬁkacjęzasiłkupielęgnacyjnego?

są prowadzone prace mające na celu coroczną wery-

ﬁkacjęświadczeńrodzinnychorazzrównaniewypła-

canej kwoty zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku pielę-

gnacyjnego?

umieszczenie w jednym akcie prawnym wszystkich

dodatków do emerytur i rent i ujednolicenie kryte-

riów ich przyznawania?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

150

Interpelacja

(nr 1997)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

W gminie Skoczów

w miejscowości Wiślica trwa remont drogi krajowej

DK nr 81.

Roboty budowlane, związane z usuwaniem

skutków powodzi z 2010 r., prowadzone będą, jak po-

informował wykonawca, przy całkowitym zamknię-

ciu drogi na obu jezdniach między 15 lutego a 15 paź-

dziernika i skierowaniu ruchu pojazdów na uciążliwy

objazd.

Nie jest to zgodne z zapewnieniami General-

cu ub.r. poinformowała władze samorządowe gminy

Skoczów o tym, że niezbędne do wykonania prace

prowadzone będą w większości przy zapewnieniu cią-

głości ruchu w obu kierunkach, z jednoczesnym tym-

czasowym zamknięciem jednego pasa.

Jedynie krót-

kotrwały końcowy etap robót miał być prowadzony

przy całkowitym zatrzymaniu ruchu na DK nr 81.

Projekt organizacji ruchu na czas remontu przed-

stawiony do zaopiniowania nijak się ma do tych wcze-

śniejszych ustaleń.

Całkowite zamknięcie ruchu w obu

kierunkach na DK nr 81 na tak długi czas w trwają-

cym w Beskidach do końca marca sezonie zimowym,

a następnie wiosennym, letnim i jesiennym, jest roz-

wiązaniem bardzo niekorzystnym.

Na dodatek ruch

skierowany zostanie na bardzo obciążoną w tej chwi-

li, przez wzgląd na omijanie bramownic do poboru

opłat DK nr 81, drogę DW nr 938 Pawłowice – Cie-

szyn.

Nadmienię, że jak wynika z informacji gminy

Skoczów, została ona pominięta w procedurach po-

przedzających wydanie decyzji związanych z remon-

tem DK nr 81, nie została ona poinformowana o zmia-

nach wcześniejszych ustaleń i nie otrzymała do wia-

domości pozwolenia na budowę.

Chciałabym w związku z powyższym otrzymać

odpowiedzi na następujące pytania.

1.

Dlaczego doszło do zmiany pierwotnych założeń

tymczasowej, na czas remontu DK nr 81, zmiany or-

ganizacji ruchu?

2.

Dlaczego przyjęte zostało rozwiązanie korzyst-

ne dla wykonawcy, a niekorzystne społecznie?

3.

Czy jest jeszcze możliwe utrzymanie przejezd-

ności DK nr 81 w czasie trwania prac?

4.

Czy ogromny ruch na DK nr 81 w trakcie koń-

ca sezonu zimowego oraz w lecie nie uzasadnia ko-

nieczności utrzymania przejezdności DK nr 81 w tych

okresach?

5.

Jakie kroki zostaną podjęte w tej sprawie?

Poseł Małgorzata Pępek

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 1998)

do ministra transportu, budownictwa

a Krakowem i Katowicami oraz możliwości

przywrócenia niezbędnych połączeń

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy regionu,

który reprezentuję, oraz samorządowcy i turyści do-

magają się przywrócenia na tory pociągów między-

narodowych kursujących w komunikacji transgra-

nicznej między Polską a Słowacją na trasach Kraków

– Żylina oraz Katowice – Żylina.

Pociągi te zostały

wykreślone z rozkładów jazdy ku ogromnemu zdzi-

wieniu i przy dezaprobacie wielu pasażerów.

Stało się

komunikacji na tej linii (bo pociągi te zawsze prze-

woziły dużą liczbę pasażerów), a na skutek braku

porozumienia pomiędzy stronami polską a słowacką

oraz za pośrednictwem wejścia w życie nowej ustawy

Brak pociągów wymienionych relacji wywołuje

ogromne problemy w komunikacji publicznej, cierpią

na tym studenci, turyści, samorządy, cały turystycz-

ny region.

Obecnie między Żywiecczyzną a Krako-

wem, gdzie studiuje bardzo wielu młodych mieszkań-

ców Beskidów, nie ma żadnego dogodnego połączenia

kolejowego.

Apelując o podjęcie działań w celu przywrócenia

zlikwidowanych połączeń, chciałabym zaproponować

najbardziej efektywne pory kursowania, odpowiada-

jące potrzebom lokalnym i turystycznym, zapotrze-

bowaniu osób dojeżdżających do pracy i szkół, w tym

uczelni wyższych.

Relacja Katowice – Żylina – Katowice: wyjazd co-

dziennie z Żyliny ok. godz. 8.50 (możliwe jest wtedy

połączenie z Bratysławy), Katowice ok. godz. 13 (po-

łączenie do Wrocławia, Poznania i Szczecina); wyjazd

z Katowic ok. 14.15, Żylina ok. 18.30.

Relacja Kraków – Żylina – Kraków: najszybsza

i najkrótsza trasa przez Suchą Beskidzką i Żywiec,

gdzie czas przejazdu można skrócić nawet do 2,5 godz.;

w soboty i niedziele wyjazd z Krakowa ok. godz. 7.40,

w Żywcu ok. godz. 10.36, Żylina ok. godz. 13; powrót

z Żyliny ok. godz. 15.30, Kraków Główny ok. godz. 20.50;

w dni robocze wyjazd z Żyliny ok. godz. 3.50, Kraków

ok. godz. 9.00; powrót z Krakowa ok. godz. 16.40,

Żylina ok. godz. 22.

Proszę o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

1.

Czy jest możliwe uwzględnienie pociągów tych

międzynarodowych relacji w nowym rozkładzie jazdy

i jakie kroki podejmie w tym kierunku kierowany

przez Pana resort?

2.

Czy prowadzone są rozmowy ze stroną słowac-

ką w tej sprawie lub czy takie będą prowadzone?

151

3.

Czy międzynarodowe pociągi łączące Słowację

z Polską zostaną włączone do nowego rozkładu jaz-

dy?

Czy kolej widzi palący problem, jaki narasta po

likwidacji tych kursów?

4.

Czy przedstawione propozycje kursów tych po-

ciągów zostaną przeanalizowane i uwzględnione w pla-

nowaniu nowych rozkładów jazdy pociągów?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

(nr 1999)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie terminów budowy autostrady A4

Szanowny Panie Ministrze!

Na odcinku autostra-

dy węzeł Szarów – węzeł Brzesko od km 455+900 do

km 479+000 trwają prace budowalne.

Sam odcinek

został podzielony na trzy mniejsze odcinki.

Zgodnie

z oﬁcjalnymiinformacjamiznajdującymisięnaoﬁ-

cjalnej stronie kontraktu www.a4szarow-krzyz.pl

obowiązujące terminy zakończenia prac to: 24 lutego

2012 r. w przypadku odcinka węzeł Szarów – węzeł

Brzesko, styczeń 2013 r. w przypadku odcinka węzeł

Brzesko – węzeł Wierzchosławice oraz 27 stycznia

2012 r. w przypadku odcinka węzeł Wierzchosławice

– węzeł Krzyż.

Tymczasem nawet powierzchowna obserwacja po-

stępów prac na odcinku węzeł Szarów – węzeł Brzesko

oraz węzeł Wierzchosławice – węzeł Krzyż pozwala

stwierdzić, że o dotrzymaniu tych terminów nie może

być mowy.

W przypadku trzeciego z wymienionych

wcześniej odcinków trudno o taką ocenę z uwagi na

znacznie bardziej odległy termin ﬁnalizacjirobót.

W związku tym proszę o odpowiedź na następu-

1.

Jaki jest realny termin zakończenia prac na

każdym z wymienionych odcinków?

2.

Jakie przyczyny spowodowały opóźnienia w re-

alizacji odcinków: węzeł Szarów – węzeł Brzesko oraz

3.

Czy wobec osób lub ﬁrmodpowiedzialnychza

powstałe opóźnienia zostaną wyciągnięte konse-

kwencje i na czym będą one polegały?

4.

Czy wobec dotychczasowych doświadczeń z opóź-

nieniami w realizacji inwestycji drogowych zamierza

Pan przedsięwziąć jakieś kroki, które mogłyby zapo-

biec powtarzaniu się podobnych sytuacji w przyszło-

ści, i na czym miałyby one polegać?

Z poważaniem

Poseł Robert Wardzała

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 2000)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie ofert składanych abonentom

operatorów telefonii komórkowej

naruszających elementarne zasady

uczciwości i rzetelności

Szanowny Panie Ministrze!

Od lat operatorzy te-

lefonii komórkowej praktykują składanie telefonicz-

nych ofert handlowych abonentom, których ﬁnalnym

efektem bywa przesyłanie za pośrednictwem kuriera

umowy na usługi telefoniczne.

Przedstawiciele ope-

ratorów telefonicznych proponują dotychczasowym

abonentom umowy na rzekomo korzystniejszych za-

sadach, proponując m.in. większy limit minut prze-

znaczonych na rozmowy w ramach tego samego lub

niższego abonamentu, dodatkowe usługi dla abonen-

tów, takie jak możliwość darmowych połączeń w ra-

mach tej samej sieci czy dostęp do Internetu z atrak-

cyjnym limitem transferu danych.

Jak wynika z informacji przekazywanych przez

wielu abonentów, telefonicznie składane oferty nie za-

wierają często wszystkich informacji niezbędnych, by

klient mógł podjąć jak najbardziej korzystną dla siebie

decyzję.

Nie informuje się go o wszystkich możliwych

korzyściach wynikających z przedłużenia umowy,

np. o możliwości otrzymania za darmo aparatu telefo-

nicznego, nie powiadamia się o tym, że odbiór przesył-

ki kurierskiej jest równoznaczny z podpisaniem umo-

wy na świadczenie usług telefonicznych.

wania tego typu praktyk marketingowych, które

wprowadzają w błąd abonenta?

2.

Jakie konsekwencje ponosi operator telefoniczny

składający ofertę handlową, która faktycznie wprowa-

dza w błąd klienta?

3.

Czy telefoniczna akceptacja złożonej oferty i bę-

dący jej konsekwencją odbiór przesyłki kurierskiej

z nową umową faktycznie oznaczają jej podpisanie

przez klienta?

3.

W jaki sposób klient po przyjęciu przesyłki ku-

rierskiej może odstąpić od przesłanej mu umowy?

4.

Czy przedstawiciele operatorów telefonicznych

zobowiązani są do respektowania składanych telefo-

nicznie skarg abonentów na nieuczciwe, ich zdaniem,

oferty handlowe?

5.

Czy przedstawiciele operatorów telefonicznych

nicznie żądania abonenta nieskładania mu żadnych

telefonicznych ofert handlowych?

Z poważaniem

Poseł Robert Wardzała

Warszawa, dnia 5 lutego 2012 r.

152

Interpelacja

(nr 2001)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

na usługi konserwatorskie 23-procentowej

do przyszłości” (Józef Piłsudski)

Szanowny Panie Ministrze!

Sprawowanie funkcji

ministra kultury i dziedzictwa narodowego wiąże się

nie tylko ze sprawnym zarządzaniem resortem i środ-

kami pieniężnymi, ale – a może przede wszystkim

– z wrodzoną wrażliwością na sztukę, kulturę, doro-

bek naszych przodków.

O ile można wyuczyć się za-

rządzania resortami obrony narodowej, spraw we-

wnętrznych, ﬁnansów,tozumiejętnościądozarza-

dzania ministerstwem kultury trzeba się urodzić.

Jako osoba wrażliwa, przyzna mi pan, Panie Mi-

nistrze rację, że utrzymanie naszych zabytków w do-

brym stanie, w należytym szacunku, leży w interesie

nas wszystkich, obecnych i następnych pokoleń.

Wpro-

wadzenie 23-procentowego podatku na usługi kon-

serwatorskie wprowadza olbrzymi chaos na rynku

tychże usług, jak i wśród osób nim szczególnie zain-

teresowanych.

Dotychczasowe przepisy sprzyjały

w sposób szczególny realizacji programu ochrony za-

bytków jako narodowego dziedzictwa kulturowego.

Niestety wprowadzenie tak wysokiego podatku i ob-

łożenie nim usług konserwatorskich grozi załama-

niem się harmonogramów realizacji inwestycji mają-

cych na celu ich ratowanie.

Jakby tego było mało, nowelizacja ustawy o po-

nie uwzględniła faktu, że w obiegu prawnym są obo-

wiązujące wieloletnie umowy dotyczące ﬁnansowa-

nia inwestycji, w tym inwestycji z udziałem środków

Unii Europejskiej.

Nie muszę daleko szukać, dla przykładu podam

Panu Ministrowi toruńską Starówkę, stanowiącą

zwarty zespół urbanistyczny z wieloma obiektami

architektury średniowiecznej i okresów później-

szych, która została wpisana na listę światowego

niu prac konserwatorskich oraz zerowego podatku

spod niszczejących tynków wydobyto skrywane pięk-

no toruńskich kamienic, przedłużono żywot i este-

tykę wielu zabytkom, w tym sakralnym.

Wartość tych

prac objętych doﬁnansowaniem,określonaprzezpo-

szczególnych partnerów, oparta była na kosztory-

sach inwestorskich i prawie obowiązującym w latach

2008–2009.

Znakomita część planowanych prac była

zwolniona z podatku VAT, co pozwoliło uratować

sporą część zabytków.

Pozostałej części nie ruszono,

pozostawiono ją w rękach niszczejącego czasu, a wie-

le z nich wymaga natychmiastowej pracy konserwa-

torów.

Patrzę na zachodzące zmiany z przerażeniem, po-

nieważ dodatkowe obciążenie kosztów renowacji 23-

-procentowym podatkiem będzie skutkowało powol-

ną dewastacją tychże zabytków.

Z perspektywy ma-

lowniczych starówek, zadbanych zabytków różnego

rodzaju, pozostaną zniszczone, opuszczone, szare bu-

dynki.

Taki widok zamiast przyciągać turystów, bę-

dzie ich tylko odpychał.

Stracimy na tym wszyscy, i sa-

morządy, i lokalni przedsiębiorcy, a przede wszystkim

mieszkańcy danych miast.

Biorąc pod uwagę, jak bardzo zbulwersowane jest

zarówno środowisko konserwatorów zabytków, jak

i osoby i instytucje (m.in. samorządy i paraﬁe)ztru-

dem znajdujące środki na renowację zabytków, liczę

na wnikliwą analizę wyżej opisanego problemu oraz

szybką i precyzyjną odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Jak w zaistniałej sytuacji poradzić mają sobie

podmioty realizujące prowadzone prace konserwa-

torskie?

2.

Jakie plany i środki zaradcze ma Ministerstwo

Kultury i Dziedzictwa Narodowego wobec realnej

groźby załamania się inwestycji w zakresie konser-

wacji i renowacji zabytków w Polsce po fatalnych de-

cyzjach rządu podnoszących z dnia na dzień koszty

tych działań o 1/4?

3.

Dlaczego w czasie negocjacji międzyresorto-

wych nie oprotestował Pan tak niekorzystnych

zmian, które de facto oznaczają znaczące uszczuple-

nie (szacowane na ok. 20%) środków przeznaczanych

na konserwację zabytków w Polsce?

4.

Jeżeli (jak twierdzi Ministerstwo Finansów)

zmiany były nieuniknione i podyktowane implemen-

towaniem prawa Unii Europejskiej, dlaczego nie wy-

stąpił Pan o to, aby stawka podatku była niższa, tak

5.

Czy planuje Pan przedłożyć (w trybie pilnym)

która przywróci zwolnienie od podatku VAT prac

konserwatorskich?

6.

Jeśli nie jest możliwe przywrócenie zwolnienia

prac konserwatorskich z podatku VAT, czy przedłoży

Pan projekt zmian, który obniży ten podatek ze staw-

ki 23% do 8%?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Girzyński

Toruń, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2002)

do ministra zdrowia

w sprawie nowej tzw. ustawy refundacyjnej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z zapowie-

dziami resortu zdrowia i ustawą refundacyjną w tym

153

roku lista leków refundowanych ma być aktualizo-

wana co dwa miesiące.

Środowiska farmaceutyczne

oraz prawnicze sygnalizowały wiele uwag, w tym za-

strzeżenia dotyczące zgodności nowej ustawy w za-

kresie działalności gospodarczej z konstytucją.

Nowa

ustawa nakłada na apteki sztywne ceny i wszystkie

apteki, w całym kraju, będą miały je dokładnie takie

same.

Apteka zobowiązana będzie stosować odpłat-

ności wynikające z ustawy.

Nie będzie zatem raba-

tów, upustów, leków za 1 gr, akcji promocyjnych, sprze-

daży według cen hurtowych itd.

Według projektu Ministerstwa Zdrowia leki, któ-

re są obecnie refundowane, po aktualizacji mogą

z niej zostać usunięte.

Pacjent będzie mógł przyjąć

wtedy zamiennik pod warunkiem, że dany lek orygi-

nalny będzie go posiadał, inaczej trzeba będzie kupić

preparat pełnopłatny.

Pomysł ten godzi zarówno

w interesy pacjentów, jak i aptekarzy oraz hurtownie

farmaceutyczne, a wychodzi na przeciw koncernom

farmaceutycznym – właśnie odwrotnie niż informo-

wał pan premier Donald Tusk.

Niepewność i częste

zmiany listy leków refundowanych wpłyną na liczbę

zamawianych medykamentów przez hurtownie oraz

utrudnienia w ich dostarczaniu aptekom i pacjentom.

Tymczasem prawo wymaga od aptek, by leki były

dostępne w ich magazynach.

Nowymi obowiązkami zostaje obciążony kierow-

nik apteki, który na każdą swoją nieobecność musi

wyznaczyć zastępcę posiadającego uprawnienia do

pełnienia funkcji kierownika apteki.

Kierując się troską o dobro świadczeniobiorców

– pacjentów oraz środowisk farmaceutycznych,

1.

Jakie merytoryczne i społeczne uzasadnienie

ma wprowadzenie aktualizacji listy leków refundo-

wanych co dwa miesiące?

2.

Jakie argumenty, według Ministerstwa Zdro-

wia, przemawiają za tym, że ustawa refundacyjna

jest korzystna dla pacjentów (proszę wziąć pod uwa-

gę sztywne ceny nałożone na apteki wcześniej wspo-

mnianą ustawą), a nie dla koncernów farmaceutycz-

nych.

Czy utrzymanie jednakowej ceny preparatów

medycznych na tym samym poziomie w wielkim mie-

ście a w małym miasteczku lub wsi, gdzie pensje

i utrzymanie apteki jest na znacznie niższym pozio-

mie, klientów znacznie mniej, jest równym dbaniem

o interesy wszystkich obywateli?

3.

Jakie rozwiązania przewiduje Pan Minister dla

aptek i hurtowni farmaceutycznych, które poniosą

dodatkowe koszty tytułem usunięcia leków z listy le-

ków refundowanych znajdujących się w ich magazy-

nach?

4.

Jakie konsekwencje przewiduje ministerstwo

dla aptek mających podpisany kontrakt z NFZ w ra-

zie nieposiadania w swoim asortymencie leków obję-

tych refundacją z powodu ograniczonej ich liczby

w hurtowniach farmaceutycznych?

5.

Czy przewiduje Pan Minister konsultacje ze

środowiskami farmaceutycznymi, przy uwzględnie-

niu opinii społecznej, w sprawie ograniczonej liczbo-

wo w skali roku aktualizacji listy leków refundowa-

nych bądź odejścia od niektórych założeń nowej usta-

wy lub ulg dla aptek i hurtowni, które w konsekwen-

cji obniżyłyby koszty leków pacjentom?

Z poważaniem

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 2003)

do ministra sprawiedliwości

rają do mnie informacje dotyczące aktualnych pro-

blemów kurateli sądowej w Polsce, na które chciał-

bym zwrócić Pana uwagę.

Kuratorzy sądowi wykonują określone przez pra-

wo zadania o charakterze wychowawczo-resocjaliza-

cyjnym, diagnostycznym, proﬁlaktycznymikontro-

lnym, związane z wykonywaniem orzeczeń sądu,

nych.

Zapisy ustaw wyraźnie określają rodzaj wyko-

nywanych przez kuratorów zadań i wskazują na do-

niosłą rolę, jaką kuratorzy odgrywają nie tylko w struk-

turze sądownictwa, lecz także w życiu i organizacji

społeczeństwa, w tym w szczególności społeczności

lokalnych.

Realizując nałożone na siebie obowiązki, kurato-

rzy dostarczają sądom rodzinnym i karnym materiał

diagnostyczny, umożliwiający im poznanie osób, o któ-

rych losie orzekają.

Realizują także funkcję wspiera-

jącą i korekcyjno-wychowawczą względem podopiecz-

nych, wobec których sądy orzekły środki wychowaw-

cze lub karne środki probacyjne, a które ze względu

na ich cechy osobowe oraz rodzaj popełnionych czy-

nów nie muszą i nie powinny być izolowane od swoich

środowisk.

Kuratorzy pełnią ponadto rolę ochronną

wobec dzieci, których rodzicom ograniczono władzę

rodzicielską, a względem tych ostatnich funkcję ko-

rygującą i wychowującą.

Wykonują też różnorodne

zadania kontrolne wobec osób podlegających opiece,

kurateli, przebywających w rodzinach zastępczych

lub placówkach opiekuńczych, osób skazanych za

przestępstwa i wykroczenia, udzielają pomocy ma-

terialnej osobom zwalnianych z zakładów karnych,

a od 2008 r. uczestniczą także w wykonywaniu kary

temie dozoru elektronicznego (SDE).

Różnorodność i specyﬁka zadań kuratorskich

sprawia, że wszelkie próby przedstawienia ich wkła-

du w utrzymanie porządku społecznego przekraczają

154

ramy analiz statystycznych.

Ich przytoczenie umoż-

liwi jednak choć częściowe unaocznienie roli i sytu-

acji kurateli sądowej w Polsce.

Na dzień 31 grudnia 2010 r. kuratorska służba

sądowa liczyła 5206 osób (5205,5 etatów): 90 kura-

torów okręgowych i ich zastępców, którzy kierowali

kadrą 5116 kuratorów zawodowych, w tym 81 apli-

kantów kuratorskich.

Kuratorzy zawodowi dla do-

rosłych (3137,5 etatów) współpracują z liczącą 17 943

osób kadrą kuratorów społecznych, a 1978 kuratorów

zawodowych rodzinnych współpracuje z 12 995 ku-

ratorami społecznymi.

Kuratorzy zawodowi wykony-

wali w 2010 r. zadania w 442 455 sprawach osób ska-

zanych wyrokami sądów karnych oraz 181 434 spra-

wach podopiecznych sądów rodzinnych.

Ponadto ku-

ratorzy dla dorosłych przeprowadzili 311 448, a ro-

dzinni 332 372 wywiadów środowiskowych.

W pro-

wadzonych przez siebie sprawach kuratorzy dla do-

rosłych złożyli 159 296 wniosków, a kuratorzy ro-

dzinni 80 822 różnego rodzaju wniosków do sądu

o modyﬁkacjęorzeczenialubumorzeniepostępowa-

nia.

Równocześnie kuratorzy zakończyli postępowa-

nie sądowe w ponad 400 000 spraw: kuratorzy dla

dorosłych – w 309 673 sprawach: 156 295 objętych

dozorem, 109 400 – dotyczących kary ograniczenia

wolności oraz 40 165 sprawach dotyczących kontroli

okresu próby, przerwy w karze i przygotowania do

zwolnienia.

Natomiast kuratorzy rodzinni zakoń-

czyli postępowanie w 101 323 sprawach, w tym

w 62 611 sprawach z nadzorem.

Mając na uwadze powyższe statystyki oraz ilość

i różnorodność prowadzonych przez kuratorów spraw,

bardzo poważnym problemem jest ilość sekretarzy

wykonujących czynności z zakresu obsługi biurowej

kuratorów.

Liczba sekretarzy skierowanych do wy-

łącznej obsługi kuratorów wyniosła 256, do obsługi

częściowej (obok zadań wykonywanych w wydziałach

sądu) – 121, czyli łącznie 377 osób.

Mając na uwadze powyższe liczby, trzeba podkre-

ślić, że nadal nie każdy z 516 zespołów kuratorskich

ma obsługę biurową.

W dalszym ciągu 147 zespołów

jest pozbawionych jakiejkolwiek obsługi sekretarsko-

-biurowej.

Powyższe oznacza, że w zespołach kuratorskich,

w których w dalszym ciągu brak jest jakiejkolwiek

obsługi biurowej, czynności sekretarskie obciążają

kuratorów zawodowych.

Podkreślić należy, że poprawa efektywności pracy

kuratorów, zwłaszcza w obliczu nowych zadań zwią-

zwiększenia liczy etatów kuratorskich, a także za-

pewnienia im odpowiednich szkoleń oraz przede

wszystkim obsługi biurowej i sprzętu biurowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, proszę

1.

Czy, a jeżeli tak, to kiedy planuje się zwiększe-

nie uposażeń kuratorów w związku z nałożeniem na

nich nowych zadań, m.in. dozoru elektronicznego?

2.

Czy w najbliższych latach planuje się zwiększe-

nie liczby etatów kuratorskich?

3.

Czy planowane jest – w związku ze zwiększe-

niem ilości zadań nałożonych na kuratorów zawodo-

wych – zwiększenie ilości szkoleń?

nie liczby etatów sekretarskich i czy ministerstwo

zamierza przeznaczyć środki na ten cel?

Z poważaniem

Poseł Stefan Strzałkowski

Białogard, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2004)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zwolnienia od podatku

rają do mnie pytania dotyczące zwolnień od podatku

od towarów i usług.

Problem jest bardzo szeroki, jed-

nak chciałbym zwrócić uwagę na jedno zagadnienie

z tego zakresu, które może mieć znaczące konse-

kwencje ﬁnansowedlajednosteksamorząduteryto-

rialnego.

Jednostka samorządu terytorialnego – jako po-

datnik podatku od towarów i usług – zamierza wnieść

aport do spółki prawa handlowego.

Przedmiotem

tego aportu miałyby być wybudowane do końca 2005 r.

ze środków ﬁnansowychjednostkisamorządutery-

torialnego, przy doﬁnansowaniu ze środków Unii

Europejskiej, budynki i budowle, stanowiące stację

uzdatniania wody (wraz z gruntem) oraz wybudowa-

na do końca 2006 r. kanalizacja sanitarna z przepom-

powniami i sieć wodociągowa.

Po wykonaniu ww. budynków i budowli zostały one

przekazane „na stan” jednostki samorządu terytorial-

nego i podlegają umorzeniu zgodnie z przepisami usta-

cały ten czas ani jednostka samorządu terytorialnego,

ani obsługujący ją urząd nie korzystały z ww. urzą-

dzeń, nie zawierały umów, których przedmiotem by-

łyby te budynki i budowle, a tym samym nie wykorzy-

stywały je na cele czynności opodatkowanych.

W drodze umów użytkowania przedmiotowe bu-

dynki, budowle i grunt zostały oddane spółce do uży-

wania i pobierania pożytków.

Spółka eksploatowała

je jak własne, czerpiąc z nich dochody opodatkowane.

Mając na uwadze powyższe, dostawa (aport) była-

by zatem dokonana w ramach pierwszego zasiedle-

nia.

Jednostce samorządu terytorialnego nie przy-

sługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego

155

z faktur dokumentujących poniesione wydatki na wy-

budowane przedmiotowych budynków i budowli wobec

braku związku ze sprzedażą opodatkowaną.

Nie pono-

siła też wydatków na ich ulepszenie.

Spółka prawa handlowego, na rzecz której miałby

byś wniesiony aport, powołana została przez sześć

gmin w celu realizacji zadania własnego w zakresie

nia i oczyszczania ścieków komunalnych, określonego

morządzie gminnym.

Wniesionym wkładem niepieniężnym (aportem)

jednostka samorządu terytorialnego pokryłaby udzia-

ły w podwyższonym kapitale zakładowym spółki.

Interpretacje organów podatkowych w tym zakre-

sie są bardzo różne.

Zasadne byłoby ustalenie, że dostawa (aport) przed-

miotowych budynków, budowli i gruntów korzysta ze

zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt l0a

rym zwalnia się od podatku dostawę budynków, bu-

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwa-

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków

obiektów.

Jak wskazane zostało powyżej, jednostce samorzą-

du terytorialnego nie przysługiwało prawo do odlicze-

nia podatku naliczonego z faktur dokumentujących

wydatki poniesione na wybudowanie przedmioto-

wych budynków i budowli, wobec braku związku ze

sprzedażą opodatkowaną.

Nie ponosiła także wydat-

ków na ich ulepszenie.

Zgodnie natomiast z treścią art. 29 ust. 5 ustawy

wy budynków lub budowli trwale z gruntem zwią-

zanych albo części takich budynków lub budowli,

z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się war-

tości gruntu.

Mając na uwadze powyższe, grunt będący przed-

miotem dostawy (aportu) winien podlegać opodatko-

waniu według takiej stawki podatku od towarów

i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub

ich części na nim posadowione.

Zatem w sytuacji, gdy

budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwol-

nienia od podatku od towarów i usług, również do-

stawa (aport) gruntu korzystać winno ze zwolnienia

od tego podatku.

Mając jednak na uwadze rozbieżne interpretacje

organów podatkowych w tym zakresie, proszę o odpo-

1.

Czy w przedstawionej sytuacji budynki, budow-

le lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku

od towarów i usług przewidzianym w art. 43 ust. 1

2.

Czy grunt, na którym posadowione są budynki,

budowle lub ich części, objęty jest zwolnieniem przewi-

dzianym dla tych budynków, budowli lub ich części?

3.

Czy w rezultacie czynność wniesienia przez jed-

nostkę samorządu terytorialnego aportu w postaci

przedmiotowych budynków, budowli i gruntu korzy-

Z poważaniem

Poseł Stefan Strzałkowski

Białogard, dnia 20 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2005)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ustalania wysokości progu pomocy

w zakresie świadczeń rodzinnych

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas spotkań z oby-

watelami w moim biurze poselskim informowany je-

stem o niepokojącej sytuacji w zakresie pomocy ro-

dzinom w trudnej sytuacji ﬁnansowejinatenpro-

blem pragnę zwrócić Pana uwagę.

Otóż zasady i spo-

sób udzielania pomocy rodzinom w trudnej sytuacji

ﬁnansowejizasadywypłacaniatychświadczeńure-

tej ustawy było wprowadzenie instrumentów pomocy

rodzinom najuboższym oraz znajdującym się w trud-

nej sytuacji życiowej.

Oczywiste jest, że wprowadzo-

ny musiał zostać pewien sposób weryﬁkacjiosób,któ-

rym przyznane mogą być świadczenia będące przed-

miotem tego uregulowania.

Zasady ustalania progu

udzielania pomocy opisane zostały w przepisach

art. 18 i 19 wyżej powołanej ustawy.

Zgodnie z jej

oraz wysokości świadczeń rodzinnych podlegają we-

ryﬁkacjico3lata,zuwzględnieniemwynikówba-

dań progu wsparcia dochodowego rodzin.

Obecnie

wysokość dochodu na jedną osobę stanowiąca pod-

stawę ubiegania się o zasiłek rodzinny wynosi 504 zł

sprawności.

Wyżej wymienione granice dochodu na jednego

członka rodziny zostały wprowadzone rozporządze-

wie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby

łek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych.

Rozporządzeniem tym ustalone zostały także wyso-

kości świadczeń rodzinnych.

Jak podniesione zostało

156

wyżej, kwoty te podlegają weryﬁkacjico3lata,zuwzględ-

nieniem wyników badań progu wsparcia dochodowego

rodzin.

W moim odczuciu jest to niezrozumiałe.

W ob-

liczu wszechogarniającej drożyzny i gwałtownego

wzrostu kosztów utrzymania oraz spadku wartości

pieniądza ustalanie nowych progów raz na 3 lata jest

niezwykle krzywdzące dla osób, które tej pomocy po-

trzebują.

Utrzymanie rodziny (obecnie) za kwotę po-

niżej 504 zł w przeliczeniu na jednego członka ro-

dziny wiąże się z życiem w ubóstwie, a utrzymywa-

nie tego progu na niezmienionym poziomie przez

okres 3 lat nie daje rodzinom korzystającym z tej po-

mocy możliwości poprawy warunków życia, zwłasz-

cza że wysokość świadczeń rodzinnych w tym okre-

sie również nie ulega zmianie.

1.

Jaka jest opinia ministerstwa w przedmiotowej

sprawie?

2.

Czy ministerstwo planuje podjąć jakiekolwiek

działania w celu zmiany przepisu art. 18 ustawy

tj. zwiększenia częstotliwości weryﬁkacjikwot,októ-

wysokości świadczeń rodzinnych?

Z poważaniem

Poseł Stefan Strzałkowski

(nr 2006)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie skutków zaniechania realizacji

projektu kolei dużych prędkości w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt kolei dużych

prędkości w Polsce miał być jednym z największych

wyzwań infrastrukturalnych w najbliższych latach.

W grudniu ub.r. dowiedzieliśmy się, iż Rzeczpospoli-

ta Polska pod rządami premiera Donalda Tuska nie

podoła realizacji tego zadania, tak wyczekiwanego

przez kolejarzy, pasażerów i całe społeczeństwo.

W 2008 r. Międzyresortowy Zespół ds. Kolei Dużych

Prędkości opracował „Program budowy i uruchomie-

nia przewozów kolejami dużych prędkości w Polsce”,

który został przyjęty uchwałą Rady Ministrów

nr 276/2008 z dnia 19 grudnia 2008 r.

W uzasadnieniu do uchwały dowiadujemy się, iż:

Celem nadrzędnym „Programu budowy i uruchomie-

nia kolei dużych prędkości w Polsce” jest stworzenie

w Polsce systemu przewozów kolejami dużych pręd-

kości, połączonego z siecią kolejową Unii Europej-

skiej.

Ponadto realizacja programu przyczyni się do

stworzenia spójnego i efektywnego systemu trans-

portu kolejowego w kraju.

Na potrzeby sprawnej realizacji uchwały Rady Mi-

nistrów zostało powołane Centrum Kolei Dużych

Prędkości – komórka PKP Polskich Linii Kolejowych,

która zatrudnia 42 pracowników.

Łączne koszty

utrzymania jednostki to 5 mln zł.

Podczas konferencji prasowej Pana Ministra w dniu

7 grudnia 2011 r. dowiedzieliśmy się, iż projekt ten

zostaje odłożony o dwie dekady.

Moje zdziwienie bu-

dzi tryb odłożenia w czasie realizacji projektu kolei

dużych prędkości, gdyż faktycznie PKP PLK nie mają

podstaw formalnych do zaniechania prac, zobligowa-

ne uchwałą rządu Donalda Tuska.

Co więcej, to właśnie sam premier Donald Tusk,

podpisując powyższą uchwałę, stwierdza: Zaniecha-

duje marginalizację transportu kolejowego i zmianę

ralne niż kolej: samochodu osobowego i samolotu.

Ponadto: Zgodnie z deklaracją złożoną przez pre-

zesa Rady Ministrów pana Donalda Tuska w exposé

zadania programu powinny być tak zaplanowane

i wykonywane, aby najdalej w 2011 r. rozpoczęła się

realizacja projektu na pierwszym odcinku linii du-

żych prędkości.

Jest zatem zastanawiający dwugłos i diametralna

różnica w ocenie wykonalności priorytetów pomiędzy

konstytucyjnym ministrem odkładającym plan KDP

a decyzjami jego przełożonego – prezesa Rady Mini-

strów Donalda Tuska.

Obecnie trwają przecież prace koordynowane

przez Centrum Kolei Dużych Prędkości w zakresie:

— prac analitycznych i przygotowawczych do bu -

dowy nowej linii kolejowej dużych prędkości mającej

stanowić połączenie Warszawy z Łodzią, Poznaniem

i Wrocławiem oraz do modernizacji linii kolejowej E65

na odcinku Grodzisk Mazowiecki – Kraków – Katowi-

ce – Zebrzydowice/Zwardoń – granica państwa;

— sporządzenia studium wykonalności – doku -

mentacji przedprojektowej dla „Modernizacji linii

kolejowej E65/C-E65 na odcinku Grodzisk Mazowiec-

ki – Kraków/Katowice – Zwardoń/Zebrzydowice –

granica państwa”, stacje kolejowe: Czechowice Dzie-

dzice, Zebrzydowice i Zwardoń.

Powyższe zadania są realizowane przy wsparciu

funduszy europejskich, więc tym bardziej bulwersu-

je fakt, iż Centrum Kolei Dużych Prędkości przy

PKP PLK może zostać zlikwidowane, mimo że ku

końcowi zbliża się proces budowania wartych miliony

złotych studiów wykonalności.

mrożeniu” projektu kolei dużych prędkości minister-

157

stwo wycofuje się z realizacji obecnie trwających kon-

traktów?

2.

Na jakim poziomie kształtują się dotychczaso-

we koszty realizacji programu budowy i uruchomie-

uruchomienia (wydatkowane kwoty) do końca stycz-

nia 2012 r., m.in. za dotychczas wykonane prace przy-

gotowawcze?

3.

Ile wynoszą koszty administracyjne realizacji

programu budowy i uruchomienia kolei dużych pręd-

kości w Polsce zarówno po stronie ministerstwa

transportu, jak i PKP PLK (Centrum Kolei Dużych

Prędkości)?

4.

Jakie są zobowiązania ﬁnansoweztytułuobec-

nie trwających kontraktów (oraz innych umów),

z podaniem ich terminów realizacji i terminów płat-

ności za ich wykonanie?

Jakie są potencjalne kary

umowne za zerwanie kontraktów/umów z winy za-

mawiającego?

5.

W związku z bardzo dużym społecznym zain-

teresowaniem dalszymi losami projektu KDP na te-

renie powiatów krakowskiego i olkuskiego zwracam

się o szczegółową informację: Na jakim etapie znaj-

dują się prace projektowe i przygotowawcze realizacji

odcinka KDP Psary – Olkusz – Kraków?

Jakie są

realne terminy realizacji drugiej fazy inwestycji na

tym odcinku (lata): wykup gruntów, budowa linii

wraz z towarzyszącą infrastrukturą i oddanie całego

odcinka do użytkowania?

Czy w pracach studialnych

przewiduje się przystanek kolei dużych prędkości

w Olkuszu?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2007)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie ﬁnansowego wsparcia

dla Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie

w Londynie

Szanowna Pani Minister!

15 grudnia br. minie

60 lat od momentu, w którym za sprawą dekretu pre-

zydenta Rzeczypospolitej Polskiej Uniwersytet Na

Obczyźnie uzyskał status prawny właściwy dla szko-

ły akademickiej (w rozumieniu ustawy o szkołach

akademickich z 1933 r.).

Polski uniwersytet działa-

jący nieprzerwanie od momentu jego powołania speł-

nił wyjątkowo ważną rolę w zachowaniu polskości

wśród Polaków mieszkających w Wielkiej Brytanii.

Środowisko skupione wokół PUNO aktywnie, nie tyl-

ko moralnie, ale i ﬁnansowo,wspierałodziałalność

antykomunistyczną na terenie PRL-u.

W związku z powyższym uprzejmie prosimy Pa-

nią Minister o odpowiedź na pytanie: Kiedy można

się spodziewać odpowiednich działań zmierzających

do ﬁnansowegowsparciadlaPolskiegoUniwersytetu

na Obczyźnie, które byłoby nie tylko formą zadość-

uczynienia za lata walki o zachowanie polskości, ale

również zachowaniem bardzo ważnej polskiej placów-

ki naukowej poza granicami Rzeczypospolitej?

Z poważaniem

Posłowie Włodzimierz Bernacki

i Ryszard Terlecki

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2008)

do ministra zdrowia

w sprawie leków umieszczonych

na liście leków refundowanych

zmieniona została lista leków objętych refundacją.

Zgodnie z zapewnieniami rządu lista ta miała zawie-

rać leki lepsze i tańsze niż refundowane w roku 2011.

Zmiany na wykazie dotyczyły m.in. insuliny i pasków

do glukometru; w chwili obecnej na liście znajduje się

insulina produkowana przez ﬁrmęBioton,aniema

już insuliny o nazwie Humalog.

Z informacji uzyskanych od środowisk lekarskich

i pacjentów chorych na cukrzycę wynika, że w nie-

których przypadkach pacjenci ci powinni brać wła-

śnie insulinę o nazwie Humalog, ze względu na złe

tolerowanie obecnie refundowanej insuliny produko-

wanej przez ﬁrmęBioton.

Od1stycznia2012r.pa-

cjenci zmuszeni do brania Humalogu będą ponosić

znaczne koszty zakupu leku, na co ich często po pro-

stu nie stać.

W związku z tym ci chorzy, biorąc insu-

linę objętą refundacją albo nie biorąc żadnej (zgodnie

z deklaracjami uzyskanymi od pacjentów zgłaszają-

cych problem), narażają się na powikłania i utratę

zdrowia.

Zwracam się do Pana Ministra o zasięgnię-

cie opinii środowisk lekarskich w tej sprawie i pilne

umieszczenie insuliny Humalog na liście leków re-

fundowanych.

W związku z opisaną sytuacją proszę także o od-

powiedź na następujące pytania:

Czy przy tworzeniu listy leków refundowanych

zbadano, jaki odsetek pacjentów ze względu na niską

tolerancję może stosować tylko insulinę Humalog?

Czy oszacowano koszty związane z leczeniem pa-

cjentów wykazujących niską tolerancję na inne ro-

dzaje insuliny, obecnie objęte refundacją?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Zubowski

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

158

Interpelacja

(nr 2009)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wewnętrznego rozporządzenia

polskiego przewoźnika narodowego PLL

przez personel pokładowy symboli religijnych

Szanowny Panie Ministrze!

Z głębokim zaniepo-

kojeniem przyjąłem doniesienia prasowe z dnia 10 lu-

tego 2012 r. dotyczące wewnętrznego rozporządzenia

wprowadzonego przez polskiego przewoźnika naro-

dowego PLL LOT, które zakłada zakaz noszenia przez

miejscu.

Plany opisane przez media zostały potwier-

dzone przez pracowników spółki, którzy zapoznali

się z nowym regulaminem mającym obowiązywać już

od 1 marca br. Jak podaje „Nasz Dziennik”: „Nowe

wewnętrzne rozporządzenie przedkładane pracowni-

kom LOT, którzy są zobowiązani zapoznać się z nim,

określa zasady dyscypliny mundurowej.

Opisano je

w dokumencie <<Zasady obsługi pokładowej>>, któ-

ry zawiera rozdział: Umundurowanie.

W podrozdzia-

le: Biżuteria czytamy: <<Niedozwolone jest noszenie

w widocznym miejscu biżuterii obrazującej symbole

religijne>>”.

Równie bulwersująca jest informacja, że „powyż-

sze zmiany w regulaminie zostały wprowadzone bez

żadnych konsultacji z załogą”.

W odpowiedzi na głosy krytyki rzecznik Polskich

Linii Lotniczych LOT stwierdził – jak podają media

– że: „Pokład samolotu jest niezwykle specyﬁczną

przestrzenią, gdzie ludzka wrażliwość oraz sytuacje

są często nieprzewidywalne.

Naszym zadaniem jest

stworzenie takiej sytuacji, by nie wywoływać tego

rodzaju sytuacji.

A wozimy coraz więcej pasażerów

– wyznawców przeróżnych religii i możemy spodzie-

wać się przeróżnych sytuacji”.

Pragnę w tym miejscu zwrócić uwagę Pana Mini-

stra na fakt, iż zakaz noszenia symboli religijnych

czy prawo nakazujące zdejmowanie krzyży były w Pol-

sce zawsze przejawem działania państwa totalitar-

nego.

Jako parlamentarzysta muszę również Panu

Ministrowi, członkowi polskiego rządu przypomnieć,

że ten najważniejszy dla naszej cywilizacji symbol na

ponad 50 lat zniknął z sali plenarnej polskiego par-

lamentu nie na wniosek samych posłów, ale w wyni-

ku decyzji narzuconej nam przez obce mocarstwo:

sowieckiego okupanta, który – tak jak niedawno pod-

ległe Panu Ministrowi władze PLL LOT – żądał usu-

wania symboli religijnych z przestrzeni publicznej.

Co więc, Panie Ministrze, dzieje się dzisiaj, skoro

w polskiej spółce, należącej do Skarbu Państwa, z wol-

nej woli próbuje się realizować to, co dawniej było

zewnętrznym przymusem wynikającym z braku nie-

podległego państwa?

Ale nie tylko kontekst historyczny tych zachowań

jest jednoznaczny.

Przypomnę jeszcze Panu Mini-

strowi, że osoby odpowiedzialne za takie działania

względem swoich pracowników naruszają wprost tre-

ści zawarte w samej ustawie zasadniczej Rzeczypo-

spolitej Polskiej.

Preambuła Konstytucji RP stwier-

dza bowiem jasno, iż:

zyskawszy w 1989 r. możliwość suwerennego i demo-

kę o niepodległość okupioną ogromnymi oﬁarami,za

kulturę zakorzenioną w chrześcijańskim dziedzic-

twie Narodu i ogólnoludzkich wartościach, nawiązu-

jąc do najlepszych tradycji Pierwszej i Drugiej Rze-

czypospolitej, [...] ustanawiamy Konstytucję Rzeczy-

pospolitej Polskiej [...].”

Źródłem wszelkich praw obywatelskich zawar-

tych w uroczystej preambule jest kultura zakorzenio-

na w chrześcijańskim dziedzictwie narodu i warto-

ściach ogólnoludzkich, którą w naszym kraju symbo-

lizuje właśnie krzyż.

Można zatem, powołując się również na treść praw

podstawowych gwarantowanych przez art. 31 Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który mówi o tym,

że „każdy jest zobowiązany szanować wolności i pra-

wątpliwości, czy wprowadzanie regulaminu, który

zakazuje obywatelom polskim odwoływanie się w ich

miejscu pracy do chrześcijańskiego dziedzictwa ich

narodu nie jest w istocie łamaniem porządku konsty-

tucyjnego Rzeczypospolitej.

I jeszcze jeden, bardziej pragmatyczny, bo zwią-

zany z wizerunkiem spółki, aspekt całej sprawy.

LOT

jako ﬁrma o wspaniałych, przedwojennych trady-

cjach jeszcze do niedawna wykorzystywała w re-

lacjach z klientami swoją chlubną historię, również

tę najnowszą.

Przypomnę, że np. w 1999 r. papież Jan

Paweł II spotkał się nie gdzie indziej, tylko w hanga-

rach portu lotniczego Okęcie z pracownikami ﬁrmy.

Spotkanie było wyrazem podziękowania dla pracow-

ników linii LOT, którzy od lat towarzyszyli papieżo-

wi w jego licznych pielgrzymkach.

Ojciec Święty po-

wiedział wtedy: „Bardzo wam dziękuję za tę szcze-

gólną pomoc w mojej posłudze Kościołowi”.

Jan Pa-

weł II dziękował wtedy nie tylko za współpracę, ale

i za kaplice na polskich lotniskach, w których – jak

podkreślał – „pracownicy i podróżni mogą znaleźć

chwile wyciszenia i modlitwy”.

Jak działania obec-

nych władz spółki mają się do tamtych wydarzeń?

Jaką szkodę wyrządziły one wizerunkowi PLL LOT

w oczach pracowników i klientów spółki?

Szanowny Panie Ministrze!

11 lutego br. rzecznik

PLL LOT, w imieniu zarządu spółki, przedstawił in-

formację o wycofaniu się ﬁrmy ze skandalicznych

zapisów, przyznając tym samym, że wprowadzenie

przedmiotowego regulaminu odbyłoby się ze szkodą

dla spółki i prawdopodobnie, jak wykazałem wyżej,

wiązałoby się z sytuacją łamania prawa oraz strat

powodowanych ewentualnymi odszkodowaniami.

Jak

przedstawiono w tekście oświadczenia: „szanując przy-

wiązanie do tradycji i wrażliwość Polaków, rozumie-

my ich poruszenie i oburzenie” i dalej „pragniemy

159

jednocześnie przeprosić wszystkie osoby, które zosta-

ły w jakikolwiek sposób dotknięte i urażone tym przy-

padkiem.

Szanując przywiązanie do tradycji i wraż-

liwość Polaków, rozumiemy ich poruszenie i oburze-

nie […] w celu wyeliminowania jakichkolwiek wąt -

pliwości, dyrektor Biura Marketingu i Produktu zo-

stał zobowiązany do zmiany i doprecyzowania zapisu

wzbudzającego tyle emocji w taki sposób, by nie bu-

dziły one dla nikogo jakichkolwiek wątpliwości”.

W moim przekonaniu powyższe oświadczenie nie

kończy jednak sprawy, której geneza i okoliczności

powinny być w pełni i jak najszybciej wyjaśnione

przez Pana Ministra.

na następujące pytania:

1.

Kto imiennie odpowiadał w PLL LOT za opra-

cowanie nowego regulaminu określającego m.in. za-

sady umundurowania personelu?

2.

Jaki był merytoryczny powód umieszczenia

w regulaminie zapisu mówiącego, że „niedozwolone

jest noszenie w widocznym miejscu biżuterii obrazu-

jącej symbole religijne”?

3.

Czy przedmiotowy regulamin, który zakazuje

obywatelom polskim odwoływania się w ich miejscu

był w PLL LOT bądź Ministerstwie Skarbu Państwa

przedmiotem analizy pod kątem zgodności z prawem,

a w szczególności z Konstytucją RP?

Jeśli tak, to jaki

był wynik tej analizy?

4.

Jakie konsekwencje poniosą osoby bezpośred-

nio odpowiedzialne za opracowanie szkodliwego dla

spółki regulaminu oraz ich przełożeni, którzy za-

twierdzili zawarte w rozporządzeniu wewnętrznym

szkodliwe treści?

5.

Czy Zarząd PLL LOT miał przed dniem 10 lute-

go 2012 r. wiedzę o kontrowersyjnych treściach zawar-

tych w dokumencie „Zasady obsługi pokładowej”?

Jeśli tak, to jakie były jego działania w tej sprawie?

6.

Czy Zarząd PLL LOT złożył Panu Ministrowi

wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie?

Jeśli tak, to

jak brzmiała ich treść?

Jeśli nie, to czy będzie się Pan

Minister tychże domagał?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2010)

do ministra środowiska

w sprawie prac przeciwpowodziowych

prowadzonych w korycie Wisły na odcinku

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę zwrócić Pana

uwagę na fakt, iż mieszkańcy Świniar, gdzie w 2010 r.

został przerwany wał przeciwpowodziowy, znów nie

zostali należycie zabezpieczeni przed niebezpieczeń-

stwem powodzi.

Inwestycje prowadzone na Wiśle

w okolicach Płocka nie są bowiem w żadnym stopniu

wystarczające do zabezpieczenia mieszkających tam

ludzi oraz ich dobytku.

Oﬁcjalniepopowodziachz2010r.regionalnyza-

rząd gospodarki wodnej wykonał najpilniejsze prace

na odcinku od Wyszogrodu do Włocławka.

Jak mi

przekazano, zostały wykonane m.in.: roboty pogłę-

biarskie w korycie Wisły od Świniar do Kępy Polskiej

we zabezpieczenia i naprawy uszkodzonych zapór

bocznych, zapory dolinowej i wałów wstecznych zbior-

nika we Włocławku, wału przeciwpowodziowego w Do-

brzykowie oraz skarpy w Wyszogrodzie.

Dokonano

również remontów uszkodzonych obiektów w pom-

powniach Borowiczki i Tokary.

Tymczasem mieszkańcy Świniar, Troszyna Pol-

skiego, Nowego Troszyna, z którymi rozmawiałem

w ramach podjętej przeze mnie interwencji, przed-

stawiają zupełnie inny obraz przeprowadzonych prac.

Twierdzą, że pogłębiarki prawie wcale nie pojawiały

się na wysokości ich gospodarstw, a wybrany z rzeki

piach został złożony na brzegach Wisły.

I rzeczywi-

ście jeszcze dziś można udać się w okolice Świniar

i obejrzeć zwały ziemi złożone przy samej rzece.

Woda

podmywa więc wydobyty piach z powrotem do rzeki.

Szanowny Panie Ministrze!

Czy tak właśnie ma

wyglądać wybranie piachu z Wisły w okolicach Świ-

niar i ochrona przeciwpowodziowa na tych terenach?

Kolejną kwestią jest fakt istnienia dwóch admini-

stratorów Wisły.

Korytem zarządzają regionalne za-

rządy gospodarki wodnej, natomiast za wały, prze-

pompownie i inną infrastrukturę, poza korytem rze-

ki, odpowiadają zarządy melioracji i urządzeń wod-

nych, czyli służby marszałków województw.

Taki

stan ma również – w moim przekonaniu – wpływ na

brak robót regulacyjnych.

Na kępach rosną lasy

drzew, nurt rzeki niesie kolejne tysiące ton namułu,

który gromadzi się przed zaporą we Włocławku.

Ist-

nieje zatem poważne niebezpieczeństwo, że nieba-

wem dno koryta rzeki znajdzie się powyżej poziomu

terenów za wałem.

W związku z wyżej opisaną sytuacją mieszkańcy

czują się pozostawieni samym sobie.

Dzieje się tak,

pomimo że od ostatniej wielkiej powodzi z 2010 r.

mijają zaledwie dwa lata.

I przez te dwa lata, jak wy-

nika z relacji mieszkańców, a także moich obserwacji,

właściwe służby nie potraﬁłylubniemiałyśrodków,

by właściwie zabezpieczyć ludzi mieszkających w po-

bliżu Wisły.

Moim obowiązkiem jest więc zwrócenie

Panu Ministrowi uwagi na fakt, iż tragedia, która

niedawno miała miejsce, może powtórzyć się w ciągu

najbliższych kilku miesięcy, a by temu zapobiec, po-

trzebne są Pana zdecydowane działania.

Kończąc, chciałbym podkreślić, iż o stan zabez-

pieczeń przeciwpowodziowych w powiatach płockim

i sochaczewskim pytałem już podczas posiedzenia

turalnych i Leśnictwa, które miało miejsce 21 grud-

160

nia 2011 r.

Do dziś nie otrzymałem jednak obiecanej

przez sekretarza stanu, pana Stanisława Gawłow-

skiego, odpowiedzi.

1.

W jakich dokładnie dniach były prowadzone

prace dotyczące pogłębiania koryta Wisły w powia-

tach płockim i sochaczewskim (dzień, kilometr Wisły,

skierowane siły)?

2.

Ile godzin zostało przepracowanych w ramach

powyższych działań?

3.

Ile ton piachu wybrano z koryta Wisły w rejonie

Świniar, Troszyna Polskiego, Nowego Troszyna?

Mieszkańcy twierdzą, że bardzo mało.

4.

Czy piach był składowany przy rzece w Świnia-

rach, a nie był wywożony poza wał?

Jeśli tak, to dla-

czego?

5.

Jakie ustalenie poczyniły między sobą Regional-

dem melioracji i urządzeń wodnych w sprawie usunię-

cia kęp w korycie Wisły na przedmiotowym odcinku?

6.

Jaka pomoc została udzielona powodzianom,

którzy ucierpieli w 2010 r.?

7.

Kiedy dokładnie przekazano środki na pomoc

dla nich?

8.

W jakiej dokładnie wysokości były to środki?

9.

Jakie wymogi musiały spełnić osoby poszkodo-

wane, by móc otrzymać pomoc ﬁnansową?

10.

Jakie środki są przewidziane na pogłębianie

koryta Wisły w tym rejonie?

Czy RZGW w Warszawie

uznaje je za wystarczające?

11.

Czy RZGW w Warszawie uznaje wykonane pra-

ce za wystarczające, by zapewnić ochronę przeciwpo-

wodziową terenom dotkniętym tragedią w 2010 r.?

12.

Które instytucje, urzędy i podmioty prywatne

były odpowiedzialne przez ostatnie dwa lata za po-

szczególne prace przy pogłębianiu koryta Wisły na

przedmiotowym odcinku?

13.

Jakie działania podejmie Pan Minister w związku

z przedstawioną przeze mnie w interpelacji sytuacją?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2011)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie odpłatności ponoszonych

przez cudzoziemców podejmujących studia

i odbywających szkolenia

Rozporządzenie ministra nauki i szkolnictwa

diów i szkoleń oraz ich uczestnictwa w badaniach

naukowych i pracach rozwojowych stanowi, iż cudzo-

ziemcy podejmujący studia pierwszego stopnia, stu-

dia drugiego stopnia oraz jednolite studia magister-

skie i szkolenia oraz uczestniczący w badaniach na-

ukowych i pracach rozwojowych w uczelniach pu-

blicznych na zasadach odpłatności lub podejmujący

stanowiącą rocznie równowartość nie mniej niż 2000

euro na studiach pierwszego lub drugiego stopnia

albo jednolitych magisterskich, a cudzoziemcy przyj-

mowani na studia doktoranckie i studia podyplomo-

we w uczelniach publicznych na zasadach odpłatności

podwyższone o równowartość 200 euro, niezależnie

Negatywne skutki przedmiotowego zapisu można

pokazać na przykładzie Uniwersytetu Opolskiego,

gdzie chęć studiowania zgłasza coraz większa liczba

obywateli Ukrainy.

Obowiązujący przepis tworzy z jed-

nej strony trudną do pokonania dla nich barierę ﬁ-

nansową, z drugiej zaś stanowi przeszkodę w pozy-

skiwaniu przez uczelnię dochodów ze studiów niesta-

cjonarnych (płatnych), uniwersytet nie może bowiem

pobierać od cudzoziemców obowiązującej obywateli

polskich odpłatności w wysokości 3500 zł za rok.

Rek-

tor może wprawdzie na indywidualny i uzasadniony

wniosek zainteresowanego obniżyć odpłatność dla

studenta do kwoty obowiązującej studentów polskich,

ale jej obniżenie z kolei urząd skarbowy traktuje jako

przychód i żąda należnego podatku.

Ponadto decyzja

o obniżeniu czesnego może pociągnąć za sobą forma-

listyczny zarzut Najwyższej Izby Kontroli dotyczący

zaniżania dochodów uniwersytetu.

chętni do wypełnienia luki spowodowanej zmniejsza-

jącą się liczbą studentów studiów płatnych, uniwer-

sytet dysponuje kadrowymi i lokalowymi warunka-

mi, aby tych chętnych kształcić i jednocześnie czer-

pać dochody uzupełniające szczupłe dotacje państwo-

we, ale przedmiotowe rozporządzenie skutecznie to

uniemożliwia.

Takich ograniczeń nie mają uczelnie

prywatne, które – jak łatwo się domyśleć – chętnie

przyjmują studentów zagranicznych.

obecną trudną sytuację uczelni państwowych, Mini-

sterstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przewiduje

zmianę przedmiotowego rozporządzenia?

Poseł Tomasz Garbowski

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

161

Interpelacja

(nr 2012)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ustanowienia nieodpłatnych

przejazdów komunikacją zbiorową

dla kombatantów

Przedstawienie stanu faktycznego: Kombatanci

to grupa społeczna w podeszłym wieku, a średnia ży-

cia wynosi 87 lat.

Proszę o przeanalizowanie proble-

mu i ewentualne zgłoszenie propozycji bezpłatnych

przejazdów komunikacją zbiorową dla kombatantów

przy opiniowaniu projektu ustawy o Korpusie Wetera-

nów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.

Czy planuje się propozycję legislacyjną w tej spra-

Poseł Rajmund Miller

Nysa, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2013)

do ministra pracy i polityki społecznej

sytuacji demograﬁcznej w Polsce

niem, jakie stoi przed państwem polskim w związku

z zapaścią demograﬁczną.

WedługdanychGUS-u

w 2010 r. pierwszy raz po sześciu latach wzrostu spa-

ich 419,4 tys., a w 2010 r. ich liczba zmalała do 413,3 tys.

Konsekwencją niskiej liczby urodzin jest ujemny przy-

rost naturalny: w pierwszym półroczu 2011 r. urodzi-

osób.

Nie sprawdziły się prognozy demograﬁczneGUS-u,

według których do 2013 r. miał się utrzymać dodatni

przyrost naturalny dzięki efektowi tzw. echa wyżu de-

mograﬁcznego.

Osobyurodzonewlicznychrocznikach

lat 70. i 80. miały decydować się na potomstwo, jednak

zła polityka państwa wobec rodzin zniechęciła je do

tego.

Mając na uwadze znaczenie sytuacji demograﬁcz-

nej dla pozycji międzynarodowej kraju, uprzejmie pro-

1.

Jak się przedstawia długofalowa strategia rzą-

du mająca na celu poprawę sytuacji demograﬁcznej

w Polsce?

2.

Jakie zachęty dla rodzin i młodych małżeństw

przewiduje ministerstwo w celu stymulowania przy-

rostu naturalnego?

Z poważaniem

Posłowie Włodzimierz Bernacki

(nr 2014)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie nadmiernej biurokratyzacji

procesu dydaktycznego

rastającą w ostatnich latach biurokratyzacją życia

środowiska akademickiego, w tym szczególnie proce-

su dydaktycznego.

Społeczność akademicka zaniepo-

kojona jest rozwiązaniami zaproponowanymi w roz-

szego oraz rozporządzeniu z dnia 4 listopada 2011 r.

w sprawie wzorcowych efektów kształcenia, wedle

których wszystkie uczelnie w kraju zobowiązane są

do opracowania nowych syllabusów przedmiotów.

Na

wielu uczelniach nakazuje się na przykład szczegó-

łowe opisywanie kryteriów oceny studentów z dokład-

nością do pół stopnia w ramach poszczególnych efek-

tów kształcenia, a dodatkowo należy określić, czego

student nie umie lub nie potraﬁ,gdywystawiasięmu

ocenę niedostateczną.

Nauczyciele akademiccy za-

miast prowadzić właściwy proces dydaktyczny, zobo-

wiązani są poświęcić więcej czasu na proces ewalu-

acji studentów.

Myślenie takie i wynikające z niego

działania zaprzeczają podstawowym celom pracy

uczelni.

W związku z powyższym uprzejmie prosimy

odbiurokratyzowania procesu dydaktycznego na

wyższych uczelniach?

Z poważaniem

Posłowie Włodzimierz Bernacki

(nr 2015)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie ponadzakładowego układu

zbiorowego pracy w szkolnictwie wyższym

pieniem KSN NSZZ „Solidarność” w czerwcu 2011 r.

z inicjatywą zawarcia ponadzakładowego układu zbio-

rowego pracy w szkolnictwie wyższym.

Przed wybo-

rami parlamentarnymi przeprowadzone zostały

wstępne rozmowy, ale po wyborach strona ministe-

rialna zawiesiła kontakty.

KSN NSZZ „Solidarność”

162

w listopadzie 2011 r. przedstawiła obszerne stanowi-

sko uzasadniające niesłuszność zastrzeżeń minister-

stwa wobec projektu układu, jednak do tej pory nie

otrzymała odpowiedzi.

Sytuacja ta wzbudza niepokój

europejskich organizacji pracowników akademickich,

o czym świadczy list wysłany przez przewodniczące-

go ETUCE (European Trade Union Committee for

Education) do prezesa Rady Ministrów Donalda Tu-

ska.

Pomimo upływu ponad dwu miesięcy pozostaje

on bez odpowiedzi.

Społeczność akademicka zaniepokojona jest rów-

nież faktem zaostrzania polityki kadrowej wbrew idei

przepisów przejściowych.

Dla przykładu, zamiast

przedłużenia zatrudnienia – mowa o obowiązku ha-

bilitacyjnym – o okres przewidziany statutami uczel-

ni w ich brzmieniu sprzed 1 października 2011 r.

praktykuje się zwalnianie adiunktów już po upływie

pierwszego okresu zatrudnienia (po 9 latach najczę-

ściej) i ogłaszanie konkursów, w których mogą brać

udział zwolnieni.

W związku z powyższym uprzejmie

1.

Kiedy ministerstwo ponownie podejmie dialog

z reprezentantami związków zawodowych, dotyczący

ponadzakładowego układu zbiorowego pracy w szkol-

nictwie wyższym?

2.

Jakie kroki podejmie ministerstwo w celu re-

spektowania przez uczelnie przejściowych przepisów

dot. polityki krajowej?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

(nr 2016)

do ministra zdrowia

na cystynozę

blemem pacjentów chorych na cystynozę, którzy nie

mogą otrzymać refundacji niezbędnego dla nich leku

– cystyny.

Specjaliści z Polskiego Towarzystwa Ne-

frologii Dziecięcej przygotowali odpowiedni doku-

ment i poprzez konsultantów krajowych z nefrologii

przekazali go do Ministerstwa Zdrowia w lutym 2011 r.

Jednak dopiero pod koniec września materiały zosta-

ły przesłane do konsultacji ekspertów Agencji Oceny

Technologii Medycznej (ATOM), która nie zdążyła

wydać rekomendacji projektu do końca 2011 r.

Tym-

czasem od stycznia 2012 r. obowiązują nowe przepisy

ustawy refundacyjnej, według których to ﬁrmafar-

maceutyczna musi starać się o refundację programu

lekowego.

Pacjenci cierpiący na cystynozę muszą za-

tem czekać kolejne miesiące, aż ﬁrmaOrphanEuro-

pe dostarczy uaktualnione analizy farmakoekono-

miczne leku.

Ministerstwo Zdrowia jednak nie wy-

dało jeszcze rozporządzenia określającego minimalne

wymagania dotyczące analiz produktu leczniczego,

który zabiega o włączenie do koszyka świadczeń.

Brak

dostępu do cystyny skazuje chorych na kalectwo –

nieleczona cystynoza prowadzi bowiem do nieodwra-

calnego uszkodzenia nerek, narządu wzroku, wątro-

by i kości.

Budżet państwa również poniesie straty

w wyniku niepodjęcia programu lekowego, ponieważ

transplantacja nerek – konieczna w przypadku nie-

leczonej cystyny – kosztuje nawet do kilkudziesięciu

tysięcy złotych, podczas gdy zapewnienie kuracji

wszystkim chorym – ok. 250–300 tys. zł.

W związku

1.

Dlaczego ministerstwo zwlekało z przekaza-

niem dokumentów przygotowanych przez konsultan-

tów krajowych w dziedzinie nefrologii do ATOM,

w wyniku czego agencja nie zdążyła wydać rekomen-

dacji dla programu lekowego?

2.

Czy minister przewiduje tymczasową pomoc

w uzyskaniu leku przez chorych na cystynozę, do cza-

su aż ﬁrmazewnętrznadostarczyuaktualnioneana-

lizy farmakoekonomiczne celem refundacji leku?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

(nr 2017)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie utrzymania starych łącznic

stępuję, dotyczy niezgodności nowego kształtu węzła

drogowego Czerniewice z dotyczącymi go decyzjami

lokalizacyjnymi autostrady A1.

Jak wynika z dostęp-

nych informacji, węzeł Czerniewice będzie łączył au-

tostradę A1 z drogą ekspresową S10, jednakże bez

bezpośredniego połączenia z miastem Toruniem i do-

tychczasową drogą krajową nr 1.

Obecnie połączenie

to istnieje, jednakże planowane jest jego usunięcie,

co jest rozbieżne zarówno ze wspomnianymi wcze-

śniej decyzjami lokalizacyjnymi autostrady obejmu-

jącymi tenże odcinek, jak i z oczekiwaniami użyt-

kowników trasy.

Tego typu rozwiązanie okazałoby

się bowiem posunięciem wyjątkowo niekorzystnym

dla kierowców, gdyż oznaczałoby konieczność korzy-

stania z płatnych odcinków na przedmiotowej trasie,

163

a także skomplikowałoby dojazd do i wyjazd z miasta

Torunia poprzez ich wydłużenie.

Również mieszkańcy

głównie południowej części województwa od strony

Włocławka stracą bardzo dogodne i naturalne połą-

czenie drogowe, czyli skrzyżowanie DK nr 1 z A1.

Zaniechanie rozbiórki istniejących łącznic w Czer-

niewicach umożliwiłoby zachowanie połączenia dro-

gi krajowej nr 1 z autostradą A1, co byłoby dla podró-

żujących znacznym udogodnieniem, a więc posunię-

ciem zgodnym z ideą przyświecającą modernizacji

sieci drogowej.

Ponadto byłoby to bardzo logiczne i go-

spodarne.

Po co wydawać pieniądze na rozbiórkę waż-

nych i dogodnych połączeń komunikacyjnych, skoro

wcześniej już wydano pieniądze na ich wybudowanie.

Pomysł takich rozbiórek to marnotrawstwo publicz-

nych pieniędzy i utrudnianie kierowcom życia na

drogach.

Zostawienie ich natomiast umożliwiłoby re-

alizację postulatów głoszonych przez społeczność To-

runia i województwa kujawsko-pomorskiego, aby bez-

kosztowo zorganizować południową obwodnicę To-

runia z dodatkowo naturalnym połączeniem drogi

krajowej nr 1 z A1, omijając bramki poboru opłat.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Z jakiego powodu nowy kształt węzła Czernie-

wice jest niezgodny z wiążącymi się z nim decyzjami

lokalizacyjnymi dotyczącymi autostrady A1?

2.

Czy istnieje szansa na zdroworozsądkową de-

cyzję, czyli zachowanie starych łącznic w obrębie wę-

zła drogowego w Czerniewicach?

3.

Co z obietnicami premiera pańskiego rządu, że

obwodnicowe odcinki autostrad wokół miast będą

bezpłatne?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2018)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie małej liczby zagranicznych

w ramach unijnego programu

wymiany studenckiej Erasmus

Szanowna Pani Minister!

Od czasu uruchomienia

programu Erasmus przez Komisję Europejską w 1987 r.

zyskał on w Europie ogromną rzeszę zwolenników,

którzy chętnie korzystają z możliwości wzięcia udzia-

łu w ﬁnansowanychwyjazdachnastudiawinnym

kraju europejskim.

Projekt cieszy się także niesłab-

nącą popularnością w naszym kraju, jednakże doty-

czy to jedynie polskich studentów wyjeżdżających za

granicę, natomiast sytuacja wygląda o wiele gorzej,

jeżeli chodzi o obcokrajowców chcących wybrać Pol-

skę na miejsce kształcenia.

Podczas gdy rodzimych

studentów korzystających z programu Erasmus jest

nawet kilkanaście tysięcy rocznie, to cudzoziemców

chcących studiować w Polsce jest znacznie mniej,

np. w roku 2010 było ich aż 2,5 raza mniej, tj. około

6 tys., co daje odsetek zagranicznych studentów w Pol-

sce na poziomie zaledwie 0,5%, podczas gdy w kra-

jach o znacznie mniejszej populacji, takich jak Węgry

czy Czechy, wskaźnik ten jest równy kilku procen-

tom.

W związku z tego rodzaju proporcjami Polska

plasuje się na szarym końcu pośród innych państw

biorących udział w projekcie.

W oczach studentów

z zagranicy Polska jest dla nich krajem stosunkowo

mało atrakcyjnym ze względu na położenie geogra-

ﬁczneisłaborozwiniętąinfrastrukturę,jednaknaj-

istotniejszą barierą zniechęcającą cudzoziemców do

studiowania nad Wisłą jest relatywnie niewielka licz-

ba przedmiotów wykładanych w języku angielskim,

co czyni pobieranie nauki niemożliwym i znacznie

utrudnia międzynarodową współpracę uczelni wyż-

szych.

Kwestia liczby studentów z zagranicy powinna

być coraz poważniej rozważana przez polskie uczel-

nie w związku ze zmniejszająca się liczbą studentów

podobną koniecznością pozyskiwania ich właśnie

poza granicami naszego kraju.

następujące pytania:

1.

Czy planowane jest, aby władze polskich uczel-

ni otrzymały wyraźne dyspozycje, których realizacja

jest niezbędna do tego, aby w Polsce zwiększyła się

liczba zagranicznych studentów?

2.

Czy ministerstwo poczyniło jakieś kroki, aby

tworzyć warunki zachęcające uczelnie do pozyskiwa-

nia takowych studentów?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2019)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zagrożeń wynikających

o ﬁnansach publicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Zamierzeniem projek-

tu Ministerstwa Finansów z dnia 8 grudnia 2011 r.

dotyczącego nowelizacji ustawy o ﬁnansachpublicz-

nych jest dostosowanie poziomu długu publicznego

oraz deﬁcytusektorapublicznegodostanuokreślo-

nego w traktacie z Maastricht, tj. odpowiednio ≤ 60%

PKB i ≤ 3% PKB.

Osiągnięcie tychże poziomów mia-

164

łoby umożliwić krajom członkowskim UE wprowa-

dzenie mechanizmów stymulujących gospodarkę

w okresie kryzysu ekonomicznego.

Niestety, wdroże-

nie projektu zmian w ustawie o ﬁnansachpublicz-

nych będzie oznaczało katastrofalne skutki zarówno

dla polskich samorządów, jak i dla całego kraju.

Przy-

czyni się to bowiem do ponad 20-procentowego zmniej-

szenia zaplanowanych inwestycji samorządowych,

konieczności wstrzymania lub nawet całkowitego od-

stąpienia od realizacji inwestycji już rozpoczętych

oraz wydłużania ﬁnansowania inwestycji wspiera-

nych środkami płynącymi z Unii Europejskiej, co

grozi utratą tychże środków z powodu ryzyka niedo-

trzymania terminów zakończenia realizacji projek-

tów.

Z kolei zmniejszenie ilości inwestycji przyczyni

się do spadku produktu krajowego brutto, ogranicze-

nia działalności przedsiębiorstw lub ich upadku, a co

za tym idzie redukcji inwestycji sektora prywatnego

i spadku wpływów z podatków VAT, CIT oraz akcyzy.

Na domiar tego próby dostosowania poziomu długu

publicznego i deﬁcytusektorapublicznegodostanu

określonego w przedmiotowym traktacie spowodują

wzrost bezrobocia wygenerowanego przez utratę

miejsc pracy z wycofanych inwestycji, a tenże wzrost

przyczyni się do większych wydatków na sferę spo-

łeczną i niższej konsumpcji, co będzie kolejnym czyn-

nikiem obniżania się wpływów z podatków i maleją-

cego PKB.

Co więcej, konieczność zrywania umów

z wykonawcami, jaką pociągną za sobą zmiany w usta-

wie o ﬁnansachpublicznych,będzienietylkonieko-

rzystna dla samorządów, ale także będzie to stano-

wiło naruszenie Prawa zamówień publicznych,

a niegospodarność wynikająca z konieczności rezy-

gnacji z realizowania inwestycji już przygotowanych

będzie oznaczała naruszenie dyscypliny ﬁnansów

publicznych.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Dlaczego proponowany jest projekt zmian w usta-

wie generujący naruszanie prawa, tj. dyscypliny ﬁnan-

sów publicznych i Prawa zamówień publicznych?

2.

Z jakiego powodu rząd nie rozważył ewentual-

ności tymczasowego zamrożenia poziomu deﬁcytu

wynikającego z obecnych przepisów ustawy o ﬁnan-

sach publicznych oraz kwot zawartych w samorządo-

wych wieloletnich planach ﬁnansowych?

3.

Czy dokonano oszacowania dodatkowych kosztów

związanych z wdrożeniem proponowanych zmian?

4.

Jak wielkie straty w PKB zostaną spowodowa-

ne poprzez tak znaczne ograniczenie inwestycji w jed-

nostkach samorządu terytorialnego?

5.

Jaka część środków pochodzących z UE będzie

musiała zostać zwrócona w przypadku wprowadze-

nia w życie projektu zmian w ustawie o ﬁnansach

publicznych?

6.

Dlaczego rząd ogranicza możliwości rozwoju

jednostek samorządu terytorialnego, których docho-

dy własne są poniżej średniej krajowej?

7.

Jedno z założeń projektu zmian w ustawie

mówi, że informacje o możliwym deﬁcycienanastęp-

ny rok zostaną przekazane samorządom w dniu 5 paź-

dziernika, tj. tylko miesiąc przed upływem terminu

sporządzenia projektu budżetu.

Dlaczego?

8.

Inne założenie projektu zmian wskazuje, iż kwo-

ta uzupełniająca dzielona ma być do dnia 31 stycznia

roku budżetowego, czyli w ostatecznym terminie

uchwalenia budżetu.

Na jakich zasadach ma być dzie-

lona rzeczona kwota?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

(nr 2020)

do ministra ﬁnansów

w sprawie odpowiedzi na interpelację

Szanowny Panie Ministrze!

W czasie trwania VI

kadencji rządu wystosowałem do Ministerstwa Fi-

nansów interpelację (nr 24 300), w której na prośbę

grupy geodetów wielkopolskich wskazałem istnienie

poważnych problemów z uwolnieniem ze struktur

urzędu marszałkowskiego czynności typowych dla

kom budżetowym podległym marszałkowi wojewódz-

twa.

W owej interpelacji zwróciłem się do ministra

ﬁnansówzszeregiempytańdotyczącychrzeczonej

sprawy, jednak odpowiedź przedstawicielki resortu

pani podsekretarz stanu Hanny Majszczyk została

sformułowana wadliwie i lekceważąco, gdyż nie po-

dejmowała zagadnień zawartych w przedstawionych

pytaniach.

Odzew ten był wyjątkowo niesatysfakcjo-

nujący zarówno dla mnie, jak i dla grupy geodetów

wielkopolskich.

W związku z powyższym ponawiam wcześniej

przytoczone pytania i uprzejmie proszę o udzielenie

należytej i wyczerpującej odpowiedzi:

1.

Dlaczego resort nie egzekwuje dyspozycji usta-

wy o ﬁnansachpublicznychnakazującejlikwidację

tego rodzaju jednostek z dniem 1 stycznia 2011 r. lub

też dopuszcza bezprawnie pozorowaną likwidację

tych jednostek, na przykład przez zmianę nazwy bez

zmiany w zatrudnieniu?

2.

Dlaczego, pomimo że w statutach tych bezpraw-

nie tworzonych jednostek budżetowych zostały wy-

mienione czynności należące do działalności gospo-

darczej w ramach wolnego rynku, a nie do wykony-

wania ich przez samorząd wojewódzki, minister wy-

raża zgodę na przekazywanie dotacji celowych na te

nielegalne prace?

3.

Dlaczego resort przydziela dotacje celowe na

czynności, które nie powinny być wykonywane przez

jednostki budżetowe?

165

4.

Z jakiego powodu dopuszcza się funkcjonowanie

niezgodnych z prawem struktur oraz brakuje kontro-

li nad tworzeniem nowych „pomocniczych jednostek

budżetowych”?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

(nr 2021)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie limitu punktów ECTS

uprawniającego do korzystania z zajęć

publicznych bez wnoszenia opłat

Szanowna Pani Minister!

Sprawa, z którą wystę-

nie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy

zm.), określającej m.in. prawo do korzystania z zajęć

na studiach stacjonarnych bez wnoszenia opłat w od-

niesieniu do liczby punktów ECTS uzyskanych przez

studenta.

Z tekstu art. 164a rzeczonej ustawy wyni-

ka, że student, który rozpoczął studia stacjonarne

lub w latach następnych, ma prawo do korzystania

diów pierwszego stopnia uzyskał co najmniej 180 punk-

tów ECTS, tj. 30 punktów na jeden semestr, w przy-

padku studiów drugiego stopnia – co najmniej 90 punk-

tów ECTS lub w przypadku jednolitych studiów ma-

gisterskich – co najmniej 300 punktów ECTS w sys-

temie studiów 5-letnich bądź 360 punktów ECTS

w systemie studiów 6-letnich.

Dodatkowo student

studiów stacjonarnych, który rozpoczął studia w uczel-

ni publicznej w roku akademickim 2011/2012 lub

do korzystania z zajęć na określonym poziomie stu-

diów, za które może uzyskać nie więcej niż 30 punk-

tów ECTS.

Publikacja przedmiotowej ustawy nastąpiła

21 kwietnia 2011 r., jednak w wielu uczelniach infor-

macje na temat rzeczonych zmian były dla kandyda-

tów na studentów niedostępne.

Tenże brak informa-

cji wpłynął na wiele błędnych decyzji w sprawie wy-

boru kierunku studiów.

W przypadku studentów,

którzy rozpoczęli studia stacjonarne w uczelni pu-

blicznej w roku akademickim 2011/2012 i po zalicze-

niu co najmniej jednego semestru przerwali studia,

aby podjąć je ponownie na innym kierunku, limit

punktów ECTS na tymże kierunku umożliwiający

korzystanie z zajęć bez wnoszenia opłat zostanie po-

mniejszony o liczbę punktów wykorzystanych już

przy zaliczeniu semestru (bądź semestrów) na kie-

runku poprzednim.

Doprowadzi to do sytuacji, w któ-

rej limit punktów może nie być wystarczający do

ukończenia studiów bez wnoszenia opłat, co przeczy

idei studiów stacjonarnych, a przede wszystkim utrud-

nia zdobycie tytułu naukowego.

W tym miejscu na szcze-

gólną uwagę zasługuje fakt, że z powodu niedosta-

tecznej liczby punktów ECTS po zmianie kierunku

studiów cierpią także studenci wybitnie uzdolnieni,

którzy nierzadko borykają się z trudnościami ﬁnan-

sowymi, a co za tym idzie w obawie przed dodatko-

wymi opłatami rezygnują z pobierania nauki.

W ten

sposób wyjątkowo utalentowanym, młodym ludziom

komplikuje się bądź całkowicie zamyka drogę do ka-

riery.

1.

Z czego wynika konieczność wnoszenia opłat za

nadprogramowe punkty ECTS, skoro o ich wykorzy-

staniu decyduje jedynie zaliczenie przedmiotu, a nie

uczęszczanie na zajęcia?

2.

Dlaczego uczelnie nie informowały studentów

przyszłych i obecnych o charakterze tychże istotnych

zmian?

Czy nie zostały do tego zobowiązane?

3.

Czy w przypadku zmiany kierunku studiów na

pokrewny przedmioty zaliczone na kierunku poprzed-

nim powtarzające się na nowo podjętym będą mogły

zostać przepisane, aby uniknąć konieczności po-

nownego ich zaliczania i wykorzystywania punktów

ECTS?

4.

Dlaczego wdrażany jest system utrudniający

lub nawet uniemożliwiający zdobycie tytułu nauko-

wego także najzdolniejszym studentom?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 1 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2022)

do ministra administracji i cyfryzacji,

oraz

w sprawie obaw dotyczących

porozumienia ACTA

media, a dotyczącą studenta z Wielkiej Brytanii oskar-

żonego z powodu domniemanego naruszenia praw

autorskich.

Zwracam się do Pana Ministra z interpe-

lacją, ponieważ obawiam się, iż w związku z podpi-

166

saniem ACTA podobne praktyki mogą mieć miejsce

w naszym kraju.

Sprawa wygląda następująco.

Wspomniany stu-

dent prowadził na terenie Wielkiej Brytanii serwis

internetowy pozwalający zamieszczać odnośniki do

treści wideo, w tym również do tych upowszechnio-

nych bez zgody osoby posiadającej prawa autorskie.

Strona internetowa sama w sobie nie miała praw au-

torskich, gdyż, jak stanowi brytyjskie prawo, na jej

serwerach nie były umieszczane żadne pliki łamiące

prawa autorskie.

Umożliwiała jedynie wymianę ad-

resów do wszelkiej maści materiałów wideo.

W świe-

tle brytyjskiego prawa student nie popełnił żadnego

wykroczenia, mimo to został wydany nakaz jego eks-

tradycji do USA, gdyż w myśl tamtejszego prawa zo-

stał on uznany za groźnego przestępcę.

Według studenta, jak i większości opiniotwórców,

proces ten będzie pokazowy oraz ma być przestrogą

dla innych internautów prowadzących tego typu – już

tylko z pozoru legalne – serwisy internetowe.

Uważam, że tego typu praktyka jest niedopusz-

czalna i odbiera nam pewien rodzaj suwerenności.

Opisany przypadek dotyczy Wielkiej Brytanii, jed-

nakże również w Polsce mogliśmy odczuć przedsmak

zbyt dużej ingerencji obcego mocarstwa w przypadku

głośnej sprawy telefonu z Ambasady USA dotyczące-

go dyscypliny partyjnej.

Czy według ministra podobna sytuacja będzie mo-

gła mieć miejsce w Polsce?

Czy to oznacza, że tysiące młodych polskich inter-

nautów zostanie narażonych na ekstradycje do obcego

kraju oraz proces sądowy za prowadzenie w świetle

polskiego prawa legalnych serwisów internetowych?

Czy według ministerstwa porozumienie ACTA nie

doprowadzi do ograniczenia suwerenności kraju w ob-

szarze prawnym?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Łódź, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2023)

do ministra spraw zagranicznych

oraz

w sprawie reaktywacji Ośrodka Łączności

Szanowna Pani Minister!/Szanowny Panie Mini-

strze!

Zwracam się do Pani Minister/Pana Ministra

z uprzejmą prośbą o zainteresowanie się problemem

dotyczącym reaktywacji Ośrodka Łączności z Cudzo-

ziemcami Absolwentami Polskich Szkół Wyższych.

Ośrodek powstał przy Uniwersytecie Łódzkim

w 1992 r. i działał tam do 2006 r.

W lipcu 1993 r. rada

programowa ośrodka wystosowała wniosek do De-

partamentu Polityki Naukowej i Kulturalnej MSZ

oraz Biura Kształcenia Zagranicznego MEN o powo-

łanie biuletynu – kwartalnika o nazwie „Kontakt”

– dla cudzoziemców wykształconych w Polsce.

Według założenia czasopismo miało się samoﬁ-

nansować poprzez reklamy polskich i zagranicznych

przedsiębiorców.

Pierwszy numer pisma ukazał się

w marcu 1994 r., a ostatni w 2005 r.

Wydarzeniem,

które zostało zrelacjonowane w pierwszych nume-

rach, był I Zjazd Zagranicznych Absolwentów Pol-

skich Uczelni, który odbył się 12–14 września 1994 r.

na Uniwersytecie Łódzkim.

Wzięło w nim udział

172 absolwentów z całego świata.

„Kontakt” prowadził działalność informacyjną,

popularyzatorską i naukową.

Utrzymywał bezpo-

średnią łączność z absolwentami w ich krajach ma-

cierzystych, a także brał udział w życiu środowiska

studentów i absolwentów zagranicznych pozostają-

cych w Polsce.

W biuletynie publikowano artykuły ukazujące do-

robek polskiej nauki, gospodarki i kultury; zamiesz-

czano informacje o ekonomicznych, ﬁnansowychipraw-

nych aspektach współpracy z Polską.

Prezentowano

w formie reklamowej informacje o polskich ﬁrmach

zainteresowanych współpracą gospodarczą w formie

eksportu, importu, kooperacji, tworzenia joint ven-

tures oraz obopólnego inwestowania.

Prezentowały

się tam polskie uczelnie wyższe zabiegające o studen-

tów zagranicznych.

Od czasu zamknięcia biuletynu zmieniła się prze-

strzeń polityczna, a także technologia przekazywa-

nia informacji.

Istnieją czasopisma branżowe i strony

internetowe, na których zainteresowani mogą sami

wyszukiwać odpowiednich informacji.

Istnieją pro-

gramy i agencje rządowe promujące Polskę jako miej-

sce działalności gospodarczej.

Uczelnie wyższe pro-

mują oferowane kierunki studiów.

Jednak zarówno

ośrodek łączności, jak i kwartalnik „Kontakt” pełni-

ły ważną rolę w utrzymywaniu aktywnych i wielo-

stronnych więzi między Polską a absolwentami pol-

skich wyższych uczelni, dla których nasz kraj przez

wiele lat był domem.

Kształcenie cudzoziemców w Polsce trwa od lat

50.

Nasi absolwenci mieszkają w przeszło 100 krajach

świata, często zajmując u siebie eksponowane stano-

wiska w dziedzinie polityki, ekonomii i spraw spo-

łecznych.

Przez wiele lat Polska jako kraj oraz uczelnie

bądź instytucje polskie odpowiedzialne za edukację

cudzoziemców nie były zainteresowane utrzymywa-

niem kontaktów z cudzoziemcami wykształconymi

tutaj.

Nie zostały też wydane odpowiednie doku-

menty formalnoprawne ustalające zasady współpra-

cy z cudzoziemcami, którzy ukończyli studia w Pol-

167

sce.

Taka sytuacja doprowadziła do utraty wielu

cennych kontaktów.

Jednocześnie w Polsce nie ma wciąż polityki przy-

ciągającej studentów zagranicznych.

Z danych OECD

dowiadujemy się, że w 2025 r.

Polska będzie krajem,

w którym liczba studentów obniży się o przeszło 700 tys.

Studenci zagraniczni mogliby wypełnić te miejsca.

Tak więc reaktywowanie w Polsce Ośrodka Łączności

szych (Liason Centre for Foreign Graduates of Polish

Universities) pozwoliłoby nie tylko na stałe utrzymy-

wanie kontaktów z byłymi studentami, ale także na

promocję polskich uczelni i studiów dzięki nim.

Cza-

sopismo „Kontakt” w wersji internetowej byłoby zna-

komitą reprezentacją pracy ośrodka.

wiedź na pytanie: Czy ministerstwo, biorąc pod uwa-

gę przedstawioną powyżej sytuację, może uwzględnić

w swoich planach przy współpracy z MNSzWiT reak-

tywowanie jednostki takiej jak Ośrodek Łączności

szych oraz kwartalnika „Kontakt”?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2024)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

dialnymi doniesieniami na temat poziomu innowa-

cyjności w Polsce oraz miejsca Polski w światowych

rankingach innowacyjności.

Raz do roku Komisja Europejska publikuje raport

z rankingiem innowacyjności, który jest wyliczany

na podstawie 26 wskaźników.

Wskaźniki dotyczą róż-

nych zagadnień, m.in.: zasobów ludzkich dla nauki

i techniki, patentów, edukacji, nakładów na działal-

ność innowacyjną, technologii informatycznych,

technologii telekomunikacyjnej, dostępu do Interne-

tu.

Wszystkie one stanowią o łącznym poziomie ogól-

nej innowacyjności danego państwa.

Z ostatniego

raportu wynika, że Polska znalazła się na 23. miejscu

rankingu; jest to jedno z ostatnich miejsc.

Gorzej wy-

padły tylko Litwa, Łotwa, Bułgaria i Rumunia.

W ska-

li od 0 do 1 Polska uzyskała łączną ocenę 0,3, nato-

miast średnia unijna wynosi 0,540.

Wynika z tego,

że poziom innowacyjności Polski znajduje się znacz-

nie poniżej średniej.

Niepokojący jest również fakt,

że rok temu Polska była w rankingu o jedno miejsce

wyżej.

Oznacza to, że nie dość, iż poziom innowacyj-

ności jest niski, to jeszcze ulega dalszemu spadkowi.

Uważam zatem, że jest w tym obszarze wiele do zro-

bienia.

Wyniki Polski w opisanym rankingu są niepoko-

jąco słabe.

Szczególnie źle wypadamy w zakresie licz-

by przedsiębiorstw innowacyjnych, współpracy nauki

z biznesem oraz komercjalizacji wyników prac ba-

dawczo-rozwojowych.

Od 2008 r. znacząco spada ilość

małych i średnich przedsiębiorstw inwestujących w ba-

dania i rozwój.

Zmniejsza się również ilość przedsię-

wzięć ﬁnansowanychzeźródełventurecapital,umoż-

liwiających realizację inwestycji wysokiego ryzyka,

w tym w szczególności przedsięwzięć innowacyjnych.

Alarmującym zjawiskiem opisanym w raporcie jest

marazm i stagnacja w poziomie wydatków przedsię-

biorstw na cele badawczo rozwojowe.

Polscy przed-

siębiorcy od wielu lat skarżą się na brak komplekso-

wego systemu wsparcia działalności badawczo-roz-

wojowej oraz wdrażania innowacji.

Dotacje unijne

częściowo odgrywają rolę stymulatora, są jednak roz-

wiązaniem tymczasowym.

W związku z tak złą oceną

polskiej innowacyjności w raporcie niezbędne wyda-

je się opracowanie długoterminowych rozwiązań,

które zmniejszą niepewność przedsiębiorców co do

możliwości uzyskania wsparcia oraz będą promować

w szerokim zakresie inwestowanie w badania i roz-

wój.

Przykładem prostych rozwiązań, które mogą

stanowić istotny bodziec dla biznesu, mogą być np. sys-

temy odliczeń i ulg podatkowych, które, przy odpo-

wiedniej konstrukcji, mogą stać się atrakcyjną alter-

natywą dla dotacji UE, przede wszystkim ze względu

na eliminację subiektywizmu w procesie przyznawa-

nia wsparcia.

Z racji tego, że pojęcie innowacyjności jest nie tyle

szerokie, ile dotyczy wielu obszarów funkcjonowania

państwa, pozwoliłem sobie skonkretyzować zapyta-

nia tylko z punktu widzenia działalności Pani Mini-

tyczące innowacyjności w obszarze gospodarki:

Czy ministerstwo ma świadomość niskiego pozio-

mu Polski w opisywanym rankingu?

Jakie działania ministerstwo prowadzi w zakresie

zwiększania innowacyjności w Polsce?

Jakie działania ministerstwo prowadzi w celu

promocji uzyskiwania patentów przez polskich na-

ukowców?

Jak wygląda promocja naukowców, którzy przy-

czyniają się do wzrostu innowacyjności?

Czy ﬁnansowanieuczelniorazjednostekbadaw-

czych jest zależne od wdrażania innowacji przez te

ośrodki?

Jakie są planowane rozwiązania systemowe

zwiększające innowacyjność w obszarze B+R na naj-

bliższe lata?

Istotnym elementem zwiększającym innowacyj-

ność szkolnictwa wyższego jest rozwijanie metod e-

-learningowych.

Czy planowane są programy popu-

laryzujące tę metodę nauki?

168

Największy rozwój innowacyjności jest zauważal-

ny przy współpracy na linii nauka – przedsiębior-

stwo.

Zatem czy ministerstwo planuje wprowadzenie

narzędzi oraz programów mających na celu zacie-

śnienie współpracy pomiędzy nauką a praktyką, czy-

li pomiędzy pracownikami naukowymi a przedsię-

biorcami?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie propozycji zwiększających

nologii telekomunikacyjnej, dostępu do Internetu.

Wszystkie one stanowią o łącznym poziomie ogólnej

innowacyjności danego państwa.

Z ostatniego rapor-

ba małych i średnich przedsiębiorstw inwestujących

w badania i rozwój.

Zmniejsza się również ilość przed-

sięwzięć ﬁnansowanych ze źródeł venture capital,

umożliwiających realizację inwestycji wysokiego ry-

zyka, w tym w szczególności przedsięwzięć innowa-

cyjnych.

Alarmującym zjawiskiem opisanym w rapor-

cie są marazm i stagnacja w poziomie wydatków

przedsiębiorstw na cele badawczo-rozwojowe.

Polscy

pleksowego systemu wsparcia działalności badawczo-

-rozwojowej oraz wdrażania innowacji.

Dotacje unij-

ne częściowo odgrywają rolę stymulatora, są jednak

rozwiązaniem tymczasowym.

W związku z tak złą

wydaje się opracowanie długoterminowych rozwią-

zań, które zmniejszą niepewność przedsiębiorców co

wać w szerokim zakresie inwestowanie w badania

i rozwój.

Przykładem prostych rozwiązań, które

na przykład systemy odliczeń i ulg podatkowych, któ-

re, przy odpowiedniej konstrukcji, mogą stać się atrak-

cyjną alternatywą dla dotacji UE, przede wszystkim

przyznawania wsparcia.

tylko z punktu widzenia działalności Pana Ministra.

ce innowacyjności w obszarze gospodarki:

W związku z faktem, iż ministerstwo kierowane

przez Pana Ministra jest nowym urzędem, czy pla-

nowane jest stworzenie strategii na rzecz rozwoju

innowacyjności w Polsce?

Jakie ministerstwo planuje podjąć działania

w związku z tak niską pozycją Polski w opisywanym

rankingu?

Od kilku lat Polska oscyluje w okolicach 60. miejsca

w rankingu NRI oceniającym poziom informatyzacji

państwa.

Zinformatyzowanie państwa ma duży

wpływ na poziom innowacyjności.

Czy są planowane

jakiekolwiek działania mające przyspieszyć proces

informatyzacji?

Cyfryzacja urzędów jest istotnym elementem wpły-

wającym na postrzeganie Polski jako kraju innowa-

cyjnego.

Jakie są plany w tym obszarze?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

w sprawie propozycji zwiększających

169

dialnymi doniesieniami na temat poziomu innowa-

siębiorstw na cele badawczo-rozwojowe.

Polscy przed-

re zmniejszą niepewność przedsiębiorców co do moż-

liwości uzyskania wsparcia oraz będą promować

Jak wygląda promocja polskich przedsiębiorstw w

zakresie wprowadzanych innowacji?

Na jakie przywileje może liczyć przedsiębiorca,

który wdraża innowację w swoich produktach lub

usługach?

Na jakie wsparcie ze strony ministerstwa może

liczyć przedsiębiorca, którego działalność przyczynia

się do wzrostu innowacyjności w Polsce?

Czy ministerstwo planuje podjęcie systematycz-

nych działań mających na celu ciągłe podnoszenie

poziomu innowacyjności gospodarki Polski?

Czy ministerstwo planuje, a jeżeli tak, to w jakiej

skali, doﬁnansowanieprojektówwpływającychnain-

nowacyjność w przedsiębiorstwie, na przykład tak

zwanych inkubatorów przedsiębiorczości, których ce-

lem jest wspieranie młodych przedsiębiorców?

Jakie rozwiązania systemowe zwiększające inno-

wacyjność w obszarze przedsiębiorczości są planowa-

ne na najbliższe lata?

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie narzędzi

pracy pomiędzy nauką a praktyką, czyli pomiędzy

pracownikami naukowymi a przedsiębiorcami?

Czy planowane jest wprowadzenie programów ma-

jących na celu propagowanie rozwoju odnawialnych

źródeł energii, m.in.: instalacji solarnych, ogniw foto-

woltaicznych?

Takie przyszłościowe rozwiązania znacz-

nie rzutują na poziom innowacyjności w Polsce.

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2025)

do ministra pracy i polityki społecznej

ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę zwrócić uwa-

gę Pana Ministra na kwestię deﬁcytu liczby po-

wierzchni mieszkaniowej w stosunku do potrzeb w tym

zakresie.

Zgodnie z oﬁcjalnymiszacunkamiwPolsce

brakuje blisko 1,5 mln mieszkań.

Na podstawie da-

nych Głównego Urzędu Statystycznego można przy-

nieruchomości (domów i mieszkań).

Oznacza to, że

wskaźnik wynosi 2,9 osoby na jedną jednostkę miesz-

170

kaniową.

Dla porównania w Niemczech, Dani czy Szwe-

cji wskaźnik ten wynosi dwie osoby, natomiast przecięt-

ny wskaźnik dla całej Unii Europejskiej wynosi 2,4

osoby.

Stan niedoboru nieruchomości ma bezpośrednie

przełożenie na stosunkowo wysoki poziom cen w relacji

do zarobków.

Za roczną pensję netto przeciętny Polak

może bowiem nabyć zaledwie kilka metrów kwadrato-

wych mieszkania.

Szczególnie cierpią na tym młode

osoby, których sytuacja (choćby ze względu na wyższy

poziom bezrobocia czy niższe dochody) jest dużo gorsza,

a czasami wręcz dramatyczna.

Ostatnia nowelizacja programu pomocy w tym

zakresie „Rodzina na swoim” wprowadziła dodatko-

we zaostrzenia, m.in. obniżenie współczynnika limi-

tu cenowo-kosztowego, wprowadzenie ograniczenia

wiekowego, a także zakończenie programu z dniem

31 grudnia 2012 r.

Jednocześnie w porównaniu do

państw tzw. starej Europy niewielki jest także rynek

mieszkań pod wynajem.

Publiczny rynek najmu

praktycznie nie istnieje (poza najmem komunalnym,

dla specyﬁcznej grupy ludności).

Z kolei prywatny

rynek najmu jest, po pierwsze, bardzo mały, a po dru-

gie, jest to głównie szara strefa, stymulowana przez

obowiązujące regulacje.

— Jakie konkretne i rzeczywiste działania zamie -

rza podjąć rząd w celu uruchomienia programu (z prze-

znaczeniem środków z budżetu państwa) realnie

wspomagającego polskich obywateli (szczególnie mło-

dych) w zdobywaniu własnego mieszkania?

— Czy w tym zakresie na przykład zamierza się

wykorzystać nieruchomości Skarbu Państwa, które

można byłoby wnosić do spółek celowych w systemie

partnerstwa publiczno-prywatnego, na których moż-

na byłoby wznosić budynki poprawiające sytuację

mieszkaniową w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2026)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie wydawania decyzji o warunkach

wydawaniem decyzji o warunkach zabudowy i zago-

spodarowania terenu.

W przypadku braku miejscowego planu zagospo-

gospodarowania terenu.

Często zdarza się, że na da-

nym terenie nie ma uchwalonego miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego, a prace nad no-

wym trwają latami.

Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania ad-

ministracyjnego decyzja powinna być wydana w cią-

gu dwóch miesięcy, jednocześnie postępowanie admi-

nistracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudo-

runków zabudowy.

W praktyce może to oznaczać wy-

danie decyzji po jedenastu miesiącach.

Dopiero po

uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy możliwe

jest przygotowanie projektu budowlanego i wystąpie-

nie o pozwolenie na budowę.

W dzisiejszych czasach, dynamicznie zmieniającej

się sytuacji ekonomicznej nie tylko osób prywatnych czy

ﬁrm,alenawetpaństw,okresjedenastumiesięcymoże

decydować o powodzeniu lub klęsce inwestycji.

Tak dłu-

a co za tym idzie, ich pracowników i rodzin.

Czy ministerstwo rozważa możliwość skrócenia do-

puszczalnego czasu zawieszenia postępowania admi-

nistracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabu-

dowy?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2027)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie potrzeby zmiany przepisów

Ministra z prośbą o zwrócenie uwagi na jeden z za-

pisów Kodeksu wykroczeń obowiązujący w Polsce.

Polskie miasta zmagają się z problemem utrzyma-

nia czystości.

Każdego roku w budżetach miast zapi-

sywane są ogromne sumy, które przeznaczane są na

sprzątanie podległych miastu terenów.

Zmorę pol-

skich miast stanowią nielegalne reklamy oraz ogło-

szenia, które zawieszane są w miejscach niedozwolo-

nych, a w dodatku najbardziej widocznych.

Niezmier-

nie często są to słupy, przystanki, klatki schodowe

oraz mury budynków.

Koszty usuwania nielegalnych

171

reklam i ogłoszeń są wysokie, a ich usunięcie bardzo

często jest trudne i pozostawia trwałe ślady w miej-

scach ich zawieszenia.

Służby miejskie są całkowicie bezsilne w wykry-

waniu i karaniu sprawców tych wykroczeń.

Niestety

spowodowane jest to zapisem art. 63a Kodeksu wy-

kroczeń, który obecnie brzmi: § 1.

Kto umieszcza

Z artykułu wynika wprost, iż karze podlegać

mogą jedynie bezpośredni sprawcy takiego wykro-

czenia.

Zapis ten nie jest więc skuteczny ze względu

na trudności złapania sprawcy na tzw. gorącym

uczynku oraz fakt, iż sprawcą najczęściej jest osoba

zatrudniana przez organizacje zlecające reklamę.

Rozwiązaniem wyżej opisanego problemu mogła-

by być zmiana art. 63 Kodeksu wykroczeń w taki

sposób, aby karze podlegały osoby lub organizacje,

których ogłoszenia i reklamy zawieszane są w miej-

scach nielegalnych.

Każde ogłoszenie zawiera kon-

takt do jego nadawcy, dzięki czemu kierowanie upo-

mnień czy wyjaśnień byłoby niezwykle szybkie.

Karę

stanowić by mogło również wezwanie do usunięcia

nielegalnych informacji, co stanowiłoby formę pre-

wencji przed ponownym zawieszaniem ogłoszeń.

Oczywiście ostateczną karę powinny stanowić grzyw-

ny, z których wpływy do budżetu miasta mogłyby być

przeznaczane na utrzymanie miasta w pożądanej

czystości.

Dodatkowo pragnę nadmienić, iż w tej samej spra-

wie traﬁładomarszałkaSejmuinterpelacjanr4429

z dnia 20 lipca 2006 r. skierowana przez pana posła

Jana Rokitę, która nie przyniosła zamierzonego re-

zultatu.

Czy istnieją jakiekolwiek przesłanki uniemożli-

wiające wprowadzenie zmiany w Kodeksie wykro-

czeń w zakresie opisanym w interpelacji?

Czy istnieje możliwość nowelizacji Kodeksu wy-

kroczeń w wyżej opisanym zakresie?

Z poważaniem

(nr 2028)

do ministra zdrowia

w sprawie procedury wyłaniania przychodni

wyłaniania przychodni w konkursach organizowa-

nych przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Sprawa zo-

stała poruszona przez wiele odwiedzających mnie

osób podczas moich dyżurów poselskich.

Otrzyma-

łem także wiele skarg drogą listowną, dotyczących

tej procedury.

Sposób przyznawania kontraktów przez NFZ z po-

zoru wydaje się transparentny.

Istnieje wzór, według

którego wylicza się konkurencyjność danego ośrod-

ka.

Według niego wylicza się na podstawie pewnych

kryteriów ocenę.

Można by powiedzieć, że powoduje

to powstanie bardzo sterylnego systemu, według któ-

rego bardziej konkurencyjne przychodnie otrzymują

większą ilość punktów, w związku z czym wygrywa-

ją konkurs.

Niestety, mimo istnienia z pozoru przejrzystych

zasad, sposób wyłaniania przychodni często budzi

wiele kontrowersji.

Placówki medyczne, które do tej

pory sprawnie funkcjonowały, przegrywają konkur-

sy.

System jest korupcjogenny, a jego mnogość zasad

oraz ocen doprowadza do powstania wielu niejasno-

ści.

W wielu przypadkach wybór przychodni odbywał

się na zasadzie dobranych kryteriów, np. odnośnie do

stażu pracy lekarzy.

Częstokroć wymogi są stawiane

w sposób uprzywilejowujący konkretne przychodnie.

Samo przyznawanie ocen za poszczególne kryteria

też nie zawsze jest wystarczająco transparentne.

Czy ministerstwo ma świadomość niejasności pro-

cedur wyłaniania przychodni w kontraktach z Naro-

dowym Funduszem Zdrowia?

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie narzędzi

mających uczynić bardziej transparentnym sposób

nadawania ocen placówkom medycznym?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2029)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie ulg biletowych dla osób

Zwracam się z do Pana Ministra w związku z sy-

tuacją, w której znajdują się osoby pobierające zasiłek

przedemerytalny.

Status tych osób określa ustawa

rytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252, ze zm.).

Świadczenia emerytalne ulegają okresowej walo-

ryzacji.

Od dnia 1 marca 2011 r. ich wysokość wyno-

si 867,25 zł w skali miesiąca.

Jest to kwota, za którą

172

znaczna część obywateli pobierających świadczenia

emerytalne musi przeżyć przez cały miesiąc.

Kwota

ta jest znacznie mniejsza od kwoty świadczenia eme-

rytalnego, którego średnia w Polsce wynosi 1507 zł

(stan na 2010 r.).

Zastanawiający jest dla mnie fakt, że osoby będą-

ce na zasiłku przedemerytalnym nie są uprawnione

do ulg biletowych, jak ma to miejsce w przypadku

emerytów.

Uważam, że zasadna byłaby zmiana tego

stanu rzeczy.

letowych, przede wszystkim w obszarze komunikacji

miejskiej i krajowej?

Kiedy ewentualna zmiana weszłaby w życie?

Poseł John Abraham Godson

(nr 2030)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmiany ustawy

niesieniu sędziego na jego wniosek na inne miejsce

służbowe decyduje minister sprawiedliwości.

Przepis

ten ani żaden inny nie przewiduje żadnej szczegóło-

wej formy dla tej decyzji, nie przewiduje także żad-

nych kryteriów podejmowania tego rodzaju decyzji.

Tym samym, podejmując decyzję w przedmiocie prze-

niesienia służbowego sędziego za jego zgodą, mini-

ster sprawiedliwości kieruje się wyłącznie pełną

uznaniowością.

Co więcej, powyższa decyzja ministra sprawiedli-

wości jest niezaskarżalna.

Ponieważ opisywana de-

cyzja ministra sprawiedliwości nie przybiera formy

decyzji administracyjnej, nie przysługuje od niej od-

wołanie do sądu administracyjnego.

Również przepi-

przewidują możliwości zaskarżania decyzji ministra

sprawiedliwości opartych na art. 75 ust. 1 cytowanej

ustawy.

Nadmienić przy tym należy, iż w innych wypad-

towanej ustawy (przeniesienie sędziego przez mini-

stra sprawiedliwości bez jego zgody w przypadku

nizacji sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub

sądu lub w przypadku niedopuszczalności zajmowa-

nia stanowiska sędziego w danym sądzie wskutek

albo powstania powinowactwa) przenoszonemu sę-

dziemu, zgodnie z art. 75 § 4 ustawy Prawo o ustroju

sądów powszechnych, przysługuje odwołanie do Sądu

Najwyższego.

Powyższa sytuacja, zwłaszcza w kontekście braku

możliwości zaskarżenia uznaniowej decyzji ministra

sprawiedliwości nieuwzględniającej wniosku sędzie-

go o przeniesienie na miejsce służbowe w innym niż

dotychczas sądzie oraz braku kontroli takich decyzji

przez inny organ, może stanowić zagrożenie dla nie-

zawisłości sędziowskiej.

Zwłaszcza w kontekście po-

wtarzających się odmownych decyzji ministra spra-

wiedliwości.

W powyższym przedmiocie może także powodo-

wać naruszenie zasady konstytucyjnej równowagi

władzy sądowniczej i władzy wykonawczej oraz nie-

zależności obu tych władz.

Dlatego też uważam, że konieczne jest podjęcie

działań legislacyjnych zmierzających do wprowadze-

nia możliwości zaskarżenia decyzji podejmowanych

przez ministra sprawiedliwości w przedmiocie prze-

winny sprowadzać się do wprowadzenia możliwości

wniesienia przez zainteresowanego sędziego odwoła-

nia od powyżej opisanej decyzji ministra sprawiedli-

wości do innego organu, np. Sądu Najwyższego lub

Krajowej Rady Sądownictwa.

Wydaje mi się również

słuszne wprowadzenie regulacji wstrzymującej dys-

ponowanie przez ministra sprawiedliwości etatem

służbowym w sądzie, do którego chce się przenieść

sędzia.

Przynajmniej do czasu rozstrzygnięcia przez

organ odwoławczy odwołania, o którym mowa powy-

żej.

W innym bowiem przypadku, mimo uwzględnie-

nia odwołania od decyzji ministra sprawiedliwości,

może okazać się, iż sędzia i tak nie zostanie przenie-

siony do danego sądu wobec obwieszczenia w Dzien-

niku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” wolnego stanowiska sędziowskiego w tym

sądzie, do którego sędzia chciał się przenieść.

Powyższe stanowisko podzieliła Krajowa Rada

w sprawie przeniesienia sędziego sądu powszechnego

na jego wniosek na inne miejsce służbowe.

W związku z wyżej opisaną sprawą zwracam się

pytania:

Czy ministerstwo planuje podjęcie jakichkolwiek

działań legislacyjnych zmierzających do wprowadze-

służbowe?

Jakie inne rozwiązania w związku z brakiem

możliwości zaskarżenia uznaniowej decyzji ministra

proponuje ministerstwo, aby decyzja ministra nie

była niezaskarżalna, a sędzia miał możliwość odwo-

173

łać się od decyzji np. do Sądu Najwyższego lub Kra-

jowej Rady Sądownictwa?

Poseł John Abraham Godson

(nr 2031)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie kampanii społecznej

czoną właśnie kampanią społeczną „Tiry na tory”.

W krajach Europy Zachodniej większość ruchu

tranzytowego odbywa się po autostradach.

Ponieważ

zamiast poruszać się po szybkich i bezpiecznych tra-

sach zmuszone są jeździć po drogach lokalnych.

Nie

chodzi wyłącznie o to, że ciężarówki rozjeżdżają na-

wierzchnię.

Boczne, budowane wiele lat temu drogi

nie wybaczają błędów.

Są wąskie, mają źle przygoto-

wane pobocza, wzdłuż których ciągną się szpalery

drzew.

Ciężarówki tamują ruch, próba wyprzedzenia

17-metrowego, bujającego się na dziurach składu na

wąskiej, krętej drodze tira to ekstremalne doświad-

czenie i nie lada wyczyn.

Nie dziwi więc, że duże po-

parcie społeczne szybko zyskało w Polsce hasło „tiry

na tory”.

Pomysł jest genialny w swej prostocie – ła-

dowanie podróżujących tranzytem przez nasz kraj

ciężarówek na pociągi ma wiele zalet.

Oprócz odkor-

kowania dróg spadną koszty transportu, zmniejszy

się liczba wypadków, a wszyscy oddychać będziemy

czystszym powietrzem.

Z końcem 2011 r. zakończona została akcja spo-

łeczna „Tiry na tory” prowadzona przez Instytut

Spraw Obywatelskich.

Kampania ta trwała dwa lata.

Pod petycją o uznanie hasła „tiry na tory” za cel i za-

sadę polskiej polityki transportowej podpisało się

w tym czasie ponad 81 tys. osób.

Była współﬁnanso-

wana przez Program Operacyjny „Infrastruktura i śro-

dowisko” oraz Narodowy Fundusz Ochrony Środo-

wiska i Gospodarki Wodnej.

Czy ministerstwo zamierza wykorzystać efekty

Jakie rząd planuje działania w celu rozwoju kole-

jowego transportu towarowego w Polsce?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2032)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie koncepcji otwartego rządu

Idea otwartego rządu (open government) jest jed-

ną z najważniejszych koncepcji wdrażanych w nowo-

czesnych i demokratycznych państwach.

W Unii Eu-

ropejskiej agenda w tym zakresie obowiązuje de fac-

to od wejścia w życie tzw. dyrektyw PSI (Public Sec-

tor Information) w 2003 r.

Dyrektywa 2003/98/WE

formacji sektora publicznego (Directive 2003/98/EC

17 November 2003 on the re-use of public sector in-

formation).

Podkreśla się, że sektor publiczny stale

zbiera, produkuje, reprodukuje i rozpowszechnia sze-

roki zakres informacji w wielu obszarach działalno-

ści (społecznej, ekonomicznej, geograﬁcznej, tury-

stycznej, pogodowej, patentowej czy edukacyjnej).

Otwarta informacja sektora publicznego może być

bardzo istotnym materiałem sprzyjającym rozwojowi

usług prowadzonych w skali całej Wspólnoty.

Chodzi o stworzenie możliwości ponownego wy-

korzystywania informacji sektora publicznego przez

obywateli, którzy następnie są w stanie wykorzysty-

wać w bardziej efektywny sposób swój potencjał i sty-

mulować wzrost gospodarczy całego obszaru UE.

W podobnym tonie wypowiada się ministerialna de-

klaracja w sprawie eGovernment z Malmö, tzw. de-

klaracja z Visby (Creating impact for an eUnion 2015

– The Visby Declaration) zawarta w trakcie szwedz-

kiej prezydencji w 2009 r. czy wreszcie Europejska

Agenda Cyfrowa.

Skandynawia nie jest jednak wyjątkiem na mapie

państw wyznaczających standardy w zakresie poli-

tyki open government i zaawansowanych projektów

ICT.

Znaczącymi sukcesami na tym polu może się

także poszczycić Wielka Brytania.

Od wielu lat wdra-

ża ona bowiem ideę wzmacniania obywateli w rela-

cjach z władzą.

Jest to polityka wyposażania obywa-

teli we władzę (tzw. empowering citizens).

Jednocześnie należy podkreślić, że prezydent Oba-

ma swój urząd rozpoczął od złożenia memorandum

w sprawie transparentności oraz otwartego rządu

(Memorandum on transparency and open govern-

ment memorandum).

Materializacją założeń memo-

randum jest dyrektywa z 2009 r.

(United States Open

Government Directive) opisująca sposoby, w jaki or-

gany administracji federalnej winny dochodzić do

postulowanego poziomu otwartości i transparentno-

ści.

Są to instrumenty wdrażające łatwą wymianę

informacji na linii obywatel – władza, możliwość re-

alizacji partycypacyjnego budżetowania, ekonomiza-

cji wymiany danych (redukcji dokumentów papiero-

wych) czy pozwalające na przeprowadzanie dyskusji

w czasie rzeczywistym na różne tematy proponowane

174

przez organy rządowe.

Dostęp do danych odbywa się

w formatach umożliwiających ich dalsze przetwarza-

nie.

W tym zakresie należy wymienić kilka świato-

wych przykładów takich narzędzi elektronicznych:

— amerykańskie Data.gov – jako swoiste repozy -

torium dla wszelkich informacji publicznych,

— brytyjskie Data.uk. gov,

— koreańskie Cyber Policy Forum,

— kanadyjskie Service Kanada,

— belgijskie The Crossroad,

— ﬁńskieData.suomi.ﬁ,

— hiszpańskie Aporta.es

Na jakim etapie jest wdrażanie postanowień dy-

rektywy2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

korzystywania informacji sektora publicznego oraz

Europejskiej Agendy Cyfrowej w Polsce?

Jakie instrumenty zamierza przygotować rząd, by

wzmocnić proces demokratycznych konsultacji z oby-

watelem, zbliżyć relacje poprzez instrumenty ICT

i utworzyć repozytorium informacji sektora publicz-

nego, które winien udostępnić obywatelom w celu ich

wykorzystywania w życiu codziennym (choćby na

wzór amerykańskiego Data.gov)?

Poseł John Abraham Godson

(nr 2033)

do ministra pracy i polityki społecznej

przez gminy i powiaty pobytu osób

w domach pomocy społecznej

który dotyka gminy oraz powiaty, na których bar-

kach spoczywa doﬁnansowaniepobytuosóbwlokal-

nych domach pomocy społecznej.

Pobyt w domach pomocy społecznej (DPS) prowa-

dzonych przez samorządy jest odpłatny do wysokości

wają go: mieszkaniec, jego rodzina i gmina, z której

został skierowany.

Jednak za wszystkie osoby, które

traﬁłydoDPS-ówprzed2004r.,płaciwyłączniebu-

dżet.

Z informacji uzyskanych bezpośrednio od osób

zarządzających domami pomocy społecznej wynika,

woduje, że samorządy muszą tę różnicę pokrywać

same.

Największe problemy z pokryciem tej różnicy

mają DPS-y z powiatów, gdzie większość stanowią

osoby skierowane przed 2004 r.

Przykład stanowią

DPS-y w powiecie brzezińskim.

Źródłem ﬁnansowa-

nia utrzymania mieszkańców przyjętych do domów

pomocy społecznych jest dotacja (obecnie 1478,78 zł)

i odpłatność mieszkańca (przeciętnie 550 zł).

W roku

2011 średni miesięczny koszt utrzymania mieszkań-

ca DPS w Brzezinach wyniósł 2342 zł.

W 2012 r.

w związku ze znaczącym wzrostem cen realne kosz-

ty funkcjonowania DPS zapewne będą wyższe.

Oczywiste jest, iż w obecnej sytuacji ﬁnansowej

kraju trudno jest wymagać zwiększenia dotacji.

Na-

leży więc rozpatrzeć możliwości wykorzystania in-

nych źródeł ﬁnansowaniapobytuosóbwDPS-ach.

Jednym z rozwiązań może być wprowadzenie współ-

ﬁnansowania kosztu utrzymania przez najbliższą

rodzinę dla wszystkich podopiecznych DPS-u.

Przy

obecnym systemie opłacania pobytu w DPS-ach ro-

dziny tylko w niewielkim stopniu uczestniczą w współ-

ﬁnansowaniu.

Portalgazetaprawna.pljakoprzykład

podaje DPS w Świdniku, w którym do pobytu członka

rodziny dopłaca 5% rodzin, ale w Płocku już 15,5%.

Kolejnym pomysłem na ﬁnansowaniepobytuosób

w DPS może być wykorzystany przez banki odwró-

cony kredyt hipoteczny.

Z tą różnicą, iż osoba mająca

mieszkać w DPS, w przypadku śmierci, przekazywa-

łaby swój lokal do dyspozycji gminy.

Natomiast gmi-

na zobowiązana byłaby ﬁnansować pobyt w DPS.

Sprzedaż lokalu zasilałaby fundusz gminy, który sta-

nowiłby niejako zwrot poniesionych kosztów utrzy-

mania mieszkańca DPS.

Czy istnieje możliwość wprowadzenia zapisu praw-

nego umożliwiającego przekazanie gminie mieszkania

w zamian na ﬁnansowaniepobytuwdomupomocy

społecznej?

Czy ministerstwo pracuje nad znalezieniem dodat-

kowego wsparcia ﬁnansowegolubzmianamipraw-

nymi umożliwiającymi dodatkowe źródła ﬁnansowa-

nia dla DPS?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2034)

do prezesa Rady Ministrów

alarmującymi wskaźnikami demograﬁcznymi, we-

dług których należy podjąć pilną interwencję w dzia-

175

łaniach rządu RP w zakresie prowadzenia polityki

prorodzinnej.

Prowadzone przez demografów badania i analizy

wskazują, że trwający od kilkunastu lat spadek dziet-

ności dotyczy w coraz większym stopniu kolejnych

roczników młodzieży.

Wśród przyczyn tego zjawiska

wymienia się: zwiększone zainteresowanie zdobywa-

niem wykształcenia, trudności na rynku pracy,

zmniejszenie świadczeń socjalnych na rzecz rodziny,

brak w polityce społecznej ﬁlozoﬁiumacnianiarodzi-

ny i generalnie trudne warunki społeczno-ekono-

kreacyjnym.

Zgodnie z opiniami ekspertów, w naj-

współczynnika dzietności.

Do roku 2020 przewidy-

wany jest systematyczny spadek, gdyż w wiek naj-

większej rozrodczości wejdą mało liczebne roczniki

kobiet urodzonych na przełomie stuleci.

W całym

okresie prognostycznym, w wyniku małej liczby uro-

dzeń i przy niewielkim wzroście liczby zgonów, przy-

rost naturalny będzie ujemny, a po roku 2020 zjawi-

sko to będzie się jeszcze pogłębiać.

Systematycznie

z obecnych prawie 6 mln do 3 mln w 2030 r.

Istotne

przesunięcie nastąpi w proporcjach miedzy liczbą

72; jednocześnie znacznie zwiększy się obciążenie

ludnością w wieku poprodukcyjnym, na niekorzyść

osób w wieku przedprodukcyjnym.

Malejąca dziet-

ność i wzrastająca długość życia powodują starzenie

się społeczeństwa.

Do 2030 r. średni wiek mieszkań-

ca Polski (obecnie wynosi on około 37 lat) wzrośnie

do ponad 45 lat, z tendencją do dalszego wzrostu.

Dodatkowo według danych Głównego Urzędu Staty-

stycznego w najbliższych latach wzrośnie skala mi-

gracji zagranicznych, stąd zwiększy się nieznacznie

ujemne saldo migracji.

Decyzja o urodzeniu dziecka to niezwykle istotny

problem dla potencjalnych rodziców w kontekście ﬁ-

nansowym.

Brak perspektyw na stałą i pewną pracę

ze stabilnymi zarobkami to ważny powód, dla któ-

rego młodzi ludzie nie decydują się na powiększenie

rodziny.

Z raportów Centrum im. Adama Smitha przywo-

łanych na portalu gazetaprawna.pl wynika, że wy-

datki na dzieci w ostatnich latach drastycznie wzro-

sły.

W 2008 r. eksperci wyliczyli, że na utrzymanie

dziecka do 20. roku życia rodzice wydają średnio ogó-

łem 160 tys. zł.

To koszty tylko szkoły, wyżywienia,

ubrania.

Tymczasem w roku 2011 kwota ta wyniosła

już o 30 tys. więcej, czyli 190 tys. zł.

Blisko połowa

Polaków na wrześniową wyprawkę szkolną wydała

500–1000 zł.

Kilkanaście procent rodziców wyłożyło

nawet 1500 zł.

Średnio koszt ten wynosił 662 zł.

Przy

każdym kolejnym dziecku wydatek ten rośnie o po-

nad 500 zł.

We wrześniu wzrosły ceny za przedszko-

la i pomimo wprowadzenia tzw. ustawy żłobkowej

rodzice nadal mają utrudniony powrót do pracy.

Żłob-

ków nie przybywa, nianie pracują nadal nielegalnie,

a instytucja tzw. dziennej mamy, czyli rodzica, który

opiekuje się w swoim domu także innymi dziećmi, nie

wypaliła.

Z badań organizacji pozarządowych wynika, że

w tych krajach, gdzie udaje się pogodzić macierzyń-

stwo z zatrudnieniem kobiet, dzietność jest większa.

Z kolei w Polsce młoda matka ma utrudniony dostęp

do rozwoju kariery po urodzeniu dziecka, a przy

dwojgu i większej liczbie dzieci jej szanse na pracę

maleją.

Kobiety mające wyższe wykształcenie czę-

ściej decydują się na pierwsze dziecko niż bezrobotne,

ale z kolei bezrobotne częściej decydują się na drugie

dziecko.

Do urodzenia dzieci zniechęcają także trudności

łączenia pracy z macierzyństwem.

W Polskich wa-

runkach konieczne jest odciążenie czasowe rodzin.

Przeciętnie dziecko do 3. roku życia wymaga opieki

50 godzin tygodniowo.

W wieku szkolnym – do 27 go-

dzin tygodniowo.

Pomijając czas, kiedy śpi, również

należy sprawować opiekę.

W dzisiejszych realiach

trudno o to, by jedna z osób w rodzinie w ogóle nie

pracowała.

Dlatego kluczową kwestią jest dostęp do

opieki dla dziecka.

Jeśli na zatrudnienie opiekunki

mogą pozwolić sobie tylko bogatsi, to następuje roz-

warstwienie społeczeństwa.

Osób niezamożnych nie

stać na pomoc i ich dzietność jest wówczas mniejsza.

Opieka musi więc być wspomagana ﬁnansowo.

Po-

winna być również większa oferta zajęć pozaszkol-

nych dla dzieci.

W tym przypadku konieczne jest

gruntowne przemyślenie reformy edukacyjnej w taki

sposób, aby nauczyciele zostali włączeni w program

polityki prorodzinnej w taki sposób, aby dziecko dłu-

żej mogło przebywać pod opieką placówki oświatowej,

również w wakacje.

Znaczącym problemem jest brak efektywnej po-

mocy osobom najbardziej rokującym na urodzenie

dziecka.

Mowa oczywiście o młodych osobach, często

wykształconych, które podjęły stałą pracę.

Ich docho-

dy jednak nie pozwalają na zakup własnego miesz-

kania lub wskutek umów na czas określony nie po-

siadają zdolności kredytowej.

Na otrzymanie miesz-

kania socjalnego według standardów pomocy społecz-

nej są jednak zbyt zamożni.

Takie rodziny nie mają co

liczyć na pomoc państwa i przy dyskusji na temat

polityki prorodzinnej należy zwrócić szczególną uwa-

gę na takie właśnie osoby.

Zdaniem ośrodków badania demograﬁi skutki

starzenia się społeczeństwa są fatalne.

Przy braku

zastępowalności pokoleń rośnie liczba starszych osób,

maleje natomiast liczba osób zatrudnionych.

W ta-

kim przypadku nie będzie komu pracować na emery-

tury.

Tam, gdzie jest mniej pracujących, zmniejsza

się potencjał rozwojowy gospodarki.

W tym miejscu należy przywołać przykłady pro-

wadzenia polityki prorodzinnej przez inne kraje eu-

ropejskie.

We Francji, która postrzegana jest jako

wysoce sprzyjająca polityce prorodzinnej, istnieje roz-

budowany system pomocy ﬁnansowej.

Pierwszedziec-

ko traktowane jest jako spełnienie potrzeby rodziców,

176

drugie jest już traktowane jako istotne ze społeczne-

go punktu widzenia.

Państwo francuskie przyznaje

też zasiłek na rozpoczęcie roku szkolnego, dla samot-

też preferencyjny system ulg podatkowych.

Francja

wspiera też powrót kobiet na rynek pracy, są żłobki,

ogródki dziecięce, państwo wspiera także zatrudnia-

nie opiekunek.

Kolejnym państwem prowadzącym

szeroko rozbudowaną politykę prorodzinną jest Szwe-

cja, która także wspiera rodziny ﬁnansowo,dającim

zasiłki.

Urlop rodzicielski w Szwecji trwa 480 dni

i mogą z niego korzystać zarówno kobiety, jak i męż-

czyźni.

Irlandia oprócz zasiłków i ulg podatkowych

wprowadziła pomoc dla uboższych w postaci rodzin-

nych zasiłków na ubranie i obuwie szkolne, zakup

podręczników.

Irlandia rozwinęła system opieki nad

dziećmi poprzez żłobki, przedszkola, ogniska dla

dzieci, opiekunki i centra opieki oraz usługi eduka-

cyjne wyrównujące szanse dzieci 3–4-letnich.

W przypadku opracowywania długofalowej strate-

gii reformowania polityki prorodzinnej konieczne są

jak najszersze konsultacje społecznie, by w odpowied-

nim czasie przewidzieć ewentualne negatywne dla ro-

dziny skutki, tak jak w przypadku prawa do zasiłków

dla samotnych rodziców, które w 2004 r. spowodowa-

ło gwałtowny wzrost separacji i rozwodów.

Jak powiedział prezydent Bronisław Komorowski

w ramach debaty „Solidarne społeczeństwo – bez-

pieczna rodzina”: „Polityka rodzinna nie może być

traktowana jako źródło oszczędności, trzeba w nią

inwestować jako gwarancję dobrej przyszłości Pola-

ków.

(…) polityka rodzinna jest jednym ze strategicz -

nych tematów i najważniejszych wyzwań, przed ja-

kim stoi Polska”

Jakie działania zamierza wprowadzić polski rząd

w zakresie poprawy polityki prorodzinnej państwa?

Jakie działania zamierza podjąć rząd, aby zapo-

biec katastrofalnym skutkom, jakie może przynieść

niż demograﬁczny?

Jaka jest strategia działania polskiego rządu

w zakresie zreformowania polityki prorodzinnej pań-

stwa?

Jakie środki pomocy dla rodzin, których nie stać

na powiększenie rodziny lub które nie mogą sobie na

to pozwolić z innych względów społeczno- ekonomicz-

nych, przewiduje wprowadzić polski rząd?

Jak wygaszenie programu „Rodzina na swoim”,

wprowadzenie ograniczenia dostępu do kredytów hi-

potecznych, problem absolwentów z podjęciem pracy

odnosi się do prowadzonej przez państwo polityki

prorodzinnej?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2035)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie standardów panujących w PKP

wania kolei w Polsce.

Chciałbym podzielić się kilko-

ma przemyśleniami oraz zapytać o istotne sprawy

z punktu widzenia pasażera pociągu.

Problemem są przede wszystkim niedogrzane wa-

gony pociągów.

W takich warunkach kilkugodzinna

podróż jest nie tyle niekomfortowa, ile niebezpieczna

dla zdrowia.

W szczególności gdy ze środków komu-

nikacji kolejowej korzystają dzieci oraz osoby starsze.

Ostatnimi czasy odbywałem podróż na trasie Łódź

– Warszawa i widziałem, jak pasażerowie męczą się,

podróżując w takich warunkach.

Dostaję wiele ko-

mentarzy w tej sprawie.

Oto niektóre z nich:

„Panie Pośle, taka sytuacja to żadna nowość.

Od

przeszło 4 lat z różną regularnością jeździłem na tra-

sie Łódź – Warszawa i ten problem był zawsze obecny.

Nie raz i nie dwa razy po takiej podróży lądowałem

na tydzień w łóżku z wysoką temperaturą.

Poza bra-

kiem ogrzewania warto również się zastanowić, gdzie

są przejazdy na tej trasie w 65 minut?

»Do Warszawy

w godzinę«, jeśli dobrze pamiętam, było nawet ha-

słem reklamowym w pewnym momencie, tuż po za-

kupieniu nowych, superwygodnych składów (niedo-

stosowanych do istniejących torów, przez co przez

długie miesiące pociągi jeździły grubo ponad dwie

godziny)”.

„(...) wczoraj w nocy wracałam z Gdańska do Łodzi.

Wagon, w który wsiadłam, miał jedynie trzy przedzia-

ły ogrzewane.

Chociaż to i tak za duże słowo.

Włączo-

ny był tylko podmuch ciepłego powietrza przy oknie,

a nie grzejniki pod siedzeniami.

Przesiadłam się do

wagonu bezprzedziałowego, który miał być najcieplej-

szy.

Okazało się to oczywiście nieprawdą.

Można po-

wiedzieć, że ja jechałam krótko – »tylko« 7 godzin, ale

inni pasażerowie jechali do końca, czyli do Wisły.

Pro-

szę mi nie mieć za złe, co teraz powiem: Cieszę się, że

spotkało to akurat Pana Posła.

A dlaczego?

Bo wiem,

że Pan coś z tym zrobi.

I oby skutecznie”.

„Wreszcie może ktoś się tym zajmie, codziennie

jadę tym pociągiem od rana i zimnica, że nie da się wy-

trzymać, a do Warszawy bądź co bądź ponad 2 godzi-

ny się jedzie (…)”.

„Jechałem ostatnio z Nowego Targu do Warsza-

wy: puchowa kurtka i czapka narciarska »w miarę

zapewniały mi komfort«.

Dla mnie to jest niezrozu-

miałe, że płacę za bilet i marznę”.

Dość istotnym problemem są również notoryczne

opóźnienia pociągów.

Zjawisko to wywodzi się z sze-

regu różnych okoliczności, a nasila się szczególnie

w okresie zimowym, podczas dużych opadów śniegu,

który zalegając na torach, uniemożliwia sprawny prze-

177

jazd pociągom.

Z roku na rok jest tak samo i sprawa

nie zostaje rozwiązana.

Opóźnienia są nagminne

i znacznie częstsze niż w innych krajach.

Problem opóźnień oraz braku ogrzewania to tylko

cześć problemów, które napotykają pasażerowie.

Jeden

z pasażerów wysłał do mnie list, w którym pisze:

„Często podróżuję po Polsce koleją i odnoszę wra-

żenie, że pasażer jest kłopotliwym dodatkiem do po-

ciągu.

Wagony są stare, często brudne, a na domiar

złego ich drzwi bywają wypaczone lub mają źle na-

smarowane zawiasy, co osobie niemającej siły zapa-

śnika uniemożliwia wyjście z pociągu (…)”.

Rozumiem, że na obecną chwilę priorytetem są

działania polepszające standard kolei na okres mi-

strzostw Euro 2012, które odbędą się na przełomie

wiosny i lata, czyli w okresie, w którym dysfunkcje

kolei związane z zimową porą roku nie będą zauwa-

żalne.

Niemniej jednak chciałbym zaznaczyć, że pro-

blemy kolei podczas zimy zdarzają się co roku i że już

teraz należy podjąć działania mające zapobiegać sy-

tuacjom opisanym w tej interpelacji.

W związku z w powyższym zwracam się do Pana

Czy ministerstwo planuje podjąć działania mają-

ca na celu wprowadzenie narzędzi ograniczających

notoryczne opóźnienia pociągów?

dopuszczanie do sytuacji, w której pociągi w czasie

przewozu pasażerów są nieogrzewane?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2036)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie raportu „Bariery rozwoju

przez Radę Młodych Naukowców

nisterstwa w związku z opublikowaniem niżej opisa-

nego raportu.

W styczniu 2011 r. opublikowany został raport

„Bariery rozwoju kadry akademickiej” opracowany

przez Radę Młodych Naukowców działającą przy mi-

nistrze nauki i szkolnictwa wyższego.

Raport został

opracowany na podstawie badania ankietowego pra-

cowników naukowych w Polsce.

Młodzi naukowcy

w swoim raporcie szczegółowo zdiagnozowali proble-

my początkujących badaczy.

Przeprowadzone badania ankietowe pozwoliły zi-

dentyﬁkowaćbariery,którestająnaprzeszkodzie

w rozwoju naukowym polskiej kadry akademickiej.

Według badań główne bariery rozwoju naukowców

w Polsce to:

— zbyt niskie kwoty przyznawane na badania na -

ukowe,

— brak możliwości zatrudniania nowych osób,

— otrzymywanie stanowisk, stopni naukowych,

grantów na podstawie układów środowiskowych,

a nie jako efekt mierzalnych osiągnięć naukowych

Powyższe odpowiedzi były wskazywane przez naj-

większą rzeszę respondentów, niejako stawiając je na

szczycie piramidy barier w rozwoju naukowym.

Jakie działania legislacyjne planuje prowadzić lub

prowadzi ministerstwo w odpowiedz na raport Rady

Młodych Naukowców?

Jakie ministerstwo prowadzi działania wspiera-

jące młodych naukowców?

Jakie działania ministerstwo podejmuje w celu mini-

malizacji barier w rozwoju kadr naukowych w Polsce?

Z poważaniem

(nr 2037)

do ministra gospodarki

w sprawie barier administracyjno-prawnych

w rozwoju przedsiębiorczości

który dotyka zarówno początkujących, jak i doświad-

czonych przedsiębiorców.

Uważają oni, że zbyt rozbu-

dowany system administracyjno-gospodarczy, z ogrom-

ną liczbą niepotrzebnych procedur i przeciągającymi

się postępowaniami administracyjnymi, w znaczący

sposób ogranicza działania inwestycyjne ﬁrm.

Ra-

port Banku Światowego klasyﬁkujePolskęna70.miej-

scu pod względem łatwości prowadzenia działalności

gospodarczej.

Według organizacji zrzeszających przed-

siębiorców podstawowym problemem dla przedsię-

biorczości w Polsce jest to, że państwa jest w gospo-

darce za dużo.

Liczba dokumentów, z którymi zapoznać się po-

winien przedsiębiorca, aby skutecznie działać w me-

andrach administracji państwowej, jest tak duża, że

żaden mały przedsiębiorca nie jest w stanie sam po-

siąść całej wiedzy.

Oprócz krajowych przepisów przed-

siębiorca powinien znać dodatkowo dyrektywy unij-

178

ne, które nakładają na przedsiębiorców mnóstwo

obowiązków.

Liczne organizacje zrzeszające przedsiębiorców

prowadzą co roku szereg badań oceniających kondy-

cję polskich ﬁrm.

Wynikaznich,żeryzykozwiązane

z otoczeniem regulacyjnym jest w Polsce wyjątkowo

wysokie ze względu na często zmieniające się przepi-

sy i tysiące wydawanych rozporządzeń.

Jako przy-

kład można podać fakt, iż same tylko regulacje zwią-

zane z VAT były zmieniane 2 tys. razy od 1993 roku,

a w 2010 r. rząd dokonał blisko 40 nowelizacji ustaw

podatkowych.

Jako te najbardziej dokuczliwe wymie-

niane są przede wszystkim nieprecyzyjne przepisy

i niestabilne prawo oraz zbyt wysokie koszty pracy.

Prawdziwa zmorą są jednak przewlekłe procedury

administracyjne oraz postępowania sądowe, które

potraﬁądoprowadzićnawetdobankructwa.

Małe i średnie przedsiębiorstwa zmuszone są do

działania w bardzo nieprzychylnych warunkach

prawnych i ekonomicznych, które powodują, że co trze-

cia mała ﬁrmanieutrzymujesięnarynkupopierw-

szym roku działalności.

Samo Ministerstwo Gospo-

darki w raporcie „Przedsiębiorczość w Polsce 2010”

przyznaje, że otoczenie regulacyjne wciąż pozostaje

w katalogu istotnych czynników hamujących wzrost

przedsiębiorczości w Polsce.

Tymczasem OECD su-

geruje, że złagodzenie przepisów podniosłoby polski

PKB o 14% w ciągu 10 lat.

Według tej instytucji de-

regulacja może być najlepszym sposobem na obecnie

trwającą falę spowolnienia gospodarczego.

Z badań

Centrum im. Adama Smitha wynika, że 71% pracow-

ników małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce

lat temu.

Według raportu w roku 2010 liczba urzęd-

ników w Polsce wyniosła prawie milion i w ciągu

że rozrost biurokracji jest niezwykle niekorzystny dla

przedsiębiorców.

Czy rząd może podjąć działania deregulacyjne,

które wpłynęłyby na ułatwienia w prowadzeniu dzia-

łalności gospodarczej w Polsce?

Co jest powodem tak częstych zmian przepisów?

Czy rząd planuje wprowadzić program konsultacji

z przedsiębiorcami, które ukazałyby główne proble-

my i sposób ich rozwiązania w prowadzeniu działal-

ności gospodarczej w Polsce?

zacji przedsiębiorczości w ostatnich latach?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2038)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zniesienia wiz do USA

ministerstwa w zakresie negocjacji z administracją

USA w celu zniesienia wiz w ruchu międzynarodo-

wym dla obywateli Polski.

Podczas ostatniej wizyty Baracka Obamy w Pol-

sce jednym z głównych oczekiwań obywateli polskich

dotyczących tych odwiedzin była deklaracja pracy

nad zniesieniem wiz do Stanów Zjednoczonych Ame-

ryki Północnej dla obywateli Polski.

Gesty oraz słowa

padające podczas wizyty były obiecujące co do podję-

cia przez administrację prezydenta Obamy działań

zmierzających do lobbowania w Kongresie USA na

rzecz zniesienia wiz.

Polska prasa i portale internetowe we wrześniu

i październiku 2011 r. informowały, iż coraz więcej

wskazuje na to, że amerykański prezydent może do-

prowadzić do zniesienia obowiązku wizowego dla Po-

laków.

Administracja prezydenta Baracka Obamy

przedstawiła techniczne rozwiązanie, które umożliwi

rozszerzenie programu bezwizowego na państwa ta-

kie, jak Polska.

Dzięki połączeniu baz danych doty-

czących imigracji, zagrożenia terrorystycznego i prze-

stępczości można łatwo sprawdzić, kto nielegalnie

przedłużył pobyt w USA.

Jakie działania prowadzi ministerstwo na rzecz

W jakim stopniu rząd Polski prowadzi dialog z kon-

gresmenami USA na temat zniesienia wiz do USA?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2039)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie Ogólnokrajowego Cyfrowego

Szanowny Panie Ministrze!

Jak podała Najwyż-

sza Izba Kontroli w uzasadnieniu do swojego raportu

w sprawie kontroli dotyczącej systemu powiadamia-

nia ratunkowego (tzw. CPR) i zarządzania kryzyso-

wego, istotną przeszkodę dla wdrożenia odpowied-

179

nich standardów bezpieczeństwa stanowi różnorodna

infrastruktura w zakresie łączności radiowej bądź jej

brak.

Najlepszym dotąd znanym rozwiązaniem w za-

kresie ujednolicania infrastruktury łączności jest

wdrożenie systemu TETRA (ang. Terrestrial Trun-

ked Radio bądź wcześniej TransEuropean Trunked

Radio).

Jak wiadomo, jest to otwarty standard cy-

frowej radiotelefonicznej łączności tzw. trankingo-

wej, stworzony przez Europejski Instytut Norm Te-

lekomunikacyjnych specjalnie dla służb bezpieczeń-

stwa publicznego i ratownictwa.

System ten jest

wprowadzony (częściowo lub całościowo) bądź ak-

tualnie wdrażany we wszystkich państwach UE

poza Polską!

Podstawowym powodem wykorzystywania tego

systemu jest funkcjonalność zapewniająca korzysta-

nie z narzędzia komunikacyjnego zapewniającego

niezakłóconą, wydzieloną i bezpieczną koordynację

funkcjonowania i skuteczną współpracę takich służb,

w tym w szczególności Policji, straży pożarnej czy

pogotowia ratunkowego.

Za realizację zadania do 2011 roku odpowiadało

Centrum Projektów Informatycznych MSWiA.

Jak

podawano oﬁcjalnie,celemprojektubyło„zwiększe-

nie bezpieczeństwa publicznego oraz zmniejszenie

ew. strat związanych z klęskami żywiołowymi czy

aktami terrorystycznymi poprzez zwiększenie efek-

tywności współdziałania służb porządku publicznego

i ratownictwa oraz podmiotów zaangażowanych

w obsługę piłkarskich mistrzostw Europy Euro 2012.

Realizacja ww. celu będzie możliwa poprzez zapew-

nienie nowoczesnej bezprzewodowej cyfrowej platfor-

my komunikacyjnej.

Funkcjonalność platformy umoż-

liwi wymianę korespondencji głosowej, jak również

mobilny i bezpieczny dostęp do zasobów bazodano-

wych, w tym danych SIS.

W oparciu o wdrożone roz-

wiązanie możliwe będzie zapewnienie nowoczesnych

stanowisk dowodzenia/kierowania posiadających

gwarantowaną komunikację z siłami zlokalizowany-

mi bezpośrednio na miejscu zdarzenia”.

Ogłoszony we wrześniu 2010 r. przetarg na I etap

wdrażania systemu TETRA (w miastach organiza-

torach mistrzostw Euro 2012 w piłce nożnej) unie-

ważniono.

Jak wygląda aktualnie agenda działań, które realnie

i skutecznie doprowadzą do powstania ogólnopolskie-

go systemu łączności TETRA, i kiedy ten system fak-

tycznie powstanie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2040)

do prezesa Rady Ministrów

przedsiębiorców prowadzących

jednoosobowe ﬁrmy,

od których ZUS żąda zaległych składek

przedsiębiorców prowadzących jednoosobowe ﬁrmy,

wobec których Zakład Ubezpieczeń Społecznych żąda

zaległych składek.

Reforma ubezpieczeń społecznych wprowadzona

w 1998 r. dała możliwość wyboru między składką na

noszącej 60% przeciętnego wynagrodzenia a składką

kładczej przy równoczesnym prowadzeniu działalno-

ści – opłacaną od podstawy stanowiącej faktycznie

nimalnej.

Od 2010 r.

ZUS przyjął inną interpretację prze-

pisów, według której przedsiębiorca nie może wy-

brać takiej podstawy przychodu, która będzie niż-

sza od 60% średniego wynagrodzenia.

ZUS stwier-

dził, że przedsiębiorcy, którzy płacili w latach

1999–2010 niższe składki, nie wywiązali się z obo-

wiązku ubezpieczenia zdrowotnego.

Stało się tak,

mimo iż ZUS w ciągu spornego okresu przyjmował

dokumenty rozliczeniowe i płatności.

W konse-

kwencji zażądał uregulowania zaległych składek.

W takiej sytuacji jest co najmniej kilkadziesiąt ty-

sięcy przedsiębiorców.

O ile mi wiadomo, prawo nie

działa wstecz.

Dnia 18 października 2010 r.

Pan Premier przy-

jął grupę przedstawicieli przedsiębiorców, którzy

przekazali projekt ustawy, która umarzałaby rosz-

czenia ZUS wobec drobnych przedsiębiorców, od któ-

rych zakład domaga się rzekomo zaległych składek.

Z doniesień przedsiębiorców wynika, że Pan Premier

obiecał pomoc.

Od tamtego czasu zaprzysiężono nowy

skład parlamentu, powołano nowy rząd i cała sprawa

ucichła.

pujące zapytania:

1.

Na jakim etapie obecnie jest wyżej przedstawio-

na sprawa?

2.

Czy rząd w dalszym ciągu działa w omawianej

sprawie?

3.

Kiedy można się spodziewać jej ﬁnału?

4.

Czy ZUS ma w ogóle prawo domagać się zale-

głych składek od przedsiębiorców, skoro wówczas, gdy

je płacili, działali zgodnie z obowiązującym prawem

i stosowali się do obecnie panujących przepisów?

180

5.

Czy żądania ZUS w stosunku do przedsiębior-

ców nie są łamaniem prawa, które jasno mówi o tym,

iż prawo nie działa wstecz?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2041)

do ministra administracji i cyfryzacji

elektronicznych usług

administracji publicznej

Szanowny Panie Ministrze!

Jak powszechnie wia-

domo, od kilku lat funkcjonuje w Polsce portal e-ad-

ministracji, zwany ePUAP (elektroniczna platforma

usług administracji publicznej).

Szlachetna inicjaty-

wa miała przybliżyć obywatelowi urzędy zarówno

centralne, jak i samorządowe.

Chodziło o udostępnie-

nie obywatelom możliwości załatwiania spraw urzę-

dowych bez wychodzenia z domu.

Projekt powstał i zo-

stał zrealizowany – co jest sporym osiągnięciem.

Udostępnienie kanałów elektronicznych miało

otworzyć drogę do automatyzacji świadczenia wielu

usług, skutkującej dalszą oszczędnością czasu pracy

ludzi zarówno po stronie administracji, jak i odbior-

ców usług (w tym w szczególności przedsiębiorców).

Wraz z funkcjonowaniem platformy pojawiły się co

najmniej dwa poważne problemy (poza jej utrzymy-

waniem generującym środki publiczne).

Pierwszy to

wymóg posiadania podpisu elektronicznego lub pro-

ﬁluzaufanego,którynadawanyjestprzezePUAP.

Drugi to powszechność usług dostępnych na ePUAP.

Niektóre urzędy faktycznie korzystają z nowych moż-

liwości, zamieszczając masowo liczbę spraw dostęp-

nych elektronicznie, on-line (np. Aleksandrów Ku-

jawski – dużo ponad 150 spraw udostępnionych).

Większość jednak udostępnia kilka do kilkudziesię-

ciu (niektóre w ogóle), co powoduje że e-administracja

w Polsce istnieje tylko teoretycznie.

Ministra z uprzejmym zapytaniem: Jakie działania

zostaną podjęte oraz w jakich terminach w celu re-

alnego pobudzenia platformy ePUAP do życia, w szcze-

gólności:

— zachęcenia urzędów w Polsce do regularnego

poszerzania katalogu usług dostępnych na ePUAP;

— rozpowszechniania u obywateli faktu istnie -

nia portalu ePUAP i zachęcenia do rejestrowania

się na nim;

— ułatwienia dostępu do podpisu elektronicznego,

np. poprzez integrację podpisu elektronicznego z do-

wodem osobistym bądź poprzez inną formułę?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2042)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie przewlekłości postępowań

o zainteresowanie się długością postępowań o wpis

do ksiąg wieczystych.

W mieście Łodzi postępowanie o wpis do księgi

wieczystej może trwać nawet sześć miesięcy lub dłu-

żej.

Jest to szczególnie uciążliwe dla osób kupujących

nieruchomość na kredyt.

W takim przypadku bank

udzielający kredytu żąda od klienta wykupienia do-

datkowego ubezpieczenia na czas trwania postępo-

wania o wpis do księgi wieczystej aż do momentu

uzyskania wpisu.

Stanowi to dodatkowe obciążenie ﬁnansowedla

kupujących nieruchomość.

Obciążenie, które zwięk-

sza i tak już duże koszty zakupu i obsługi kredytu.

Ze względu na światowy kryzys gospodarczy, a co za

tym idzie, zaostrzenie przepisów dotyczących udzie-

lania kredytów mieszkaniowych uważam, że każda

nawet najmniejsza pomoc ze strony państwa skutku-

jąca zwiększeniem siły nabywczej obywatela jest na

wagę złota.

Czy ministerstwo planuje podjąć działania mające na

celu skrócenie postępowań o wpis do ksiąg wieczy-

stych?

A jeżeli tak, to jakie?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2043)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie propozycji zwiększających

blikowanymi ostatnio medialnymi doniesieniami od-

181

nośnie do poziomu innowacyjności w Polsce oraz miej-

sca Polski w światowych rankingach innowacyjności.

się na 23. miejscu rankingu, jest to jedno z ostatnich

miejsc.

Gorzej wypadły tylko Litwa, Łotwa, Bułgaria

ocenę 0,3, natomiast średnia unijna wynosi 0,540.

duje się znacznie poniżej średniej.

Niepokojący jest

poziom innowacyjności jest niski, to ulega jeszcze

ści przedsiębiorstw innowacyjnych, współpracy na-

uki z biznesem oraz komercjalizacji wyników prac

badawczo-rozwojowych.

Od 2008 r. znacząco spada

przedsięwzięć ﬁnansowanychzeźródełVentureCa-

pital, umożliwiających realizację inwestycji wysokie-

go ryzyka, w tym w szczególności przedsięwzięć in-

nowacyjnych.

Alarmującym zjawiskiem opisanym

ków przedsiębiorstw na cele badawczo-rozwojowe.

brak kompleksowego systemu wsparcia działalności

badawczo-rozwojowej oraz wdrażania innowacji.

Do-

tacje unijne częściowo spełniają rolę stymulatora, są

ne wydaje się opracowanie długoterminowych roz-

wiązań, które zmniejszą niepewność przedsiębiorców

mować w szerokim zakresie inwestowanie w badania

wiedniej konstrukcji mogą stać się atrakcyjną alter-

szerokie, co dotyczy wielu obszarów funkcjonowania

nia tylko pod kątem działalności Pani Minister.

Czy ministerstwo ma świadomość niskiego pozio-

Czy ministerstwo poprzez programy nauczania

kształtuje w uczniach postawy proinnowacyjne oraz

kreatywność wśród uczniów?

W jakim zakresie ministerstwo promuje wprowa-

dzanie innowacji w Polskich szkołach?

Jak wygląda na dzień dzisiejszy wykorzystanie

nowych technologii w procesie nauczania?

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie w szko-

łach tzw. tablic interaktywnych?

Tablice takie funk-

cjonują na zasadzie dużych dotykowych monitorów

mogących wyświetlać dowolną treść.

Istotnym elementem zwiększającym innowacyj-

e-learningowych.

Czy planowane są programy popu-

Czy ministerstwo planuje wprowadzenie innowa-

cyjnych rozwiązań w postaci wyposażenia szkół

w interaktywne urządzenia zastępujące podręczniki

i zeszyty (tzw. tablety)?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2044)

do ministra transportu, budownictwa

zawodowych potrzebnych do uzyskania

uprawnień budowlanych

potrzebnych do uzyskania uprawnień budowlanych.

lane, z późniejszymi zmianami, jednym z wymogów

podejścia do egzaminu na uprawnienia jest odbycie

praktyki zawodowej.

Praktyka ta trwa łącznie

– w zależności od specjalności – dwa lub trzy lata.

Często zdarza się, że osoba chcąca uzyskać upraw-

nienia spędza o wiele więcej czasu na uzyskaniu nie-

zbędnego doświadczenia.

Organ samorządu zawodo-

wego po weryﬁkacjiczynnościwykonywanychprzez

praktykanta może odrzucić doświadczenie zawodo-

we, które zdaniem organu nie spełnia wymogów for-

malnych.

Jedną z przyczyn może być np. odbycie prac

pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia, ale

niemającej wyższego wykształcenia.

182

Na rynku funkcjonuje wiele osób pełniących sa-

modzielne funkcje techniczne w budownictwie, które

otrzymały uprawnienia w czasach, gdy wyższe wy-

kształcenie nie było konieczne do ich uzyskania.

Reasumując, czas na ukończenie wyższych stu-

diów zawodowych i czas potrzebny na odbycie prakty-

ki do egzaminu zawodowego na uprawnienia w peł-

nym zakresie to co najmniej siedem lub osiem lat.

Jest to bardzo długi okres na wyszkolenie specjalisty

z danej dziedziny.

Czy ministerstwo rozważa możliwość skrócenie

czasu praktyki zawodowej?

Jak ministerstwo ocenia współpracę z organami

samorządów zawodowych?

Jakie inne rozwiązania proponuje ministerstwo

odnośnie do skrócenia czasu na wyszkolenie specja-

listów?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2045)

do ministra ﬁnansów

w sprawie skomplikowanego systemu

podatkowego dla przedsiębiorców

o zajęcie się problemem wysokiego stopnia skompli-

kowania przepisów podatkowych dla przedsiębiorców

w naszym kraju.

Z badań PKPP Lewiatan wynika, że dla 73%

przedsiębiorców przepisy podatkowe są zbyt skompli-

kowane i stanowią istotną barierę w rozwoju ﬁrmy.

Przedsiębiorcy uważają skomplikowane i niejasne

przepisy podatkowe za czynnik hamujący rozwój or-

ganizacji.

Częste zmiany prawa, niejasne i niezrozu-

miałe przepisy podatkowe, brak jednolitych interpre-

tacji podatkowych, a także niedostatek interpretacji

tykają polski system podatkowy.

Działając w warun-

kach niepewności, przedsiębiorca nie jest skory do po-

dejmowania decyzji długofalowych.

W związku z nie-

jasnością przepisów ponosi także koszty odsetek i kar

ﬁnansowych.

Dotegodochodzątakżekosztyzwiąza-

ne z wypełnieniem obowiązków podatkowych.

Obec-

nie zajmuje to ﬁrmie325godzinrocznie.

Takiczas

wadzonym m.in. przez Bank Światowy.

Dla porów-

nania światowa średnia to 282 godziny.

Wyprzedza-

Z opublikowanych przez Deloitte wyników bada-

nia opinii przedsiębiorców na temat polskiego syste-

mu podatkowego wynika, że przepisy dotyczące po-

szczególnych rodzajów podatków zostały ocenione

krytycznie.

70% ankietowanych uznało regulacje

CIT za bardzo skomplikowane, podobnie niemal 60%

ocenia regulacje VAT i PIT.

Najprawdopodobniej wpły-

nęły na to częste zmiany w prawie.

W ciągu ostatnich

10 lat ustawa o CIT zmieniała się 60 razy, podobnie

z ustawą o VAT.

Ponad 34% badanych podatników,

będąc na miejscu ministra ﬁnansów,wprowadziłoby

poważne ograniczenie możliwości wprowadzania

zmian legislacyjnych.

Przedsiębiorcy za najbardziej uciążliwy z wymo-

gów dokumentacyjnych uznali przygotowywanie do-

kumentacji z zakresu cen transferowych (61%), któ-

rą w Polsce obowiązkowo muszą przedstawić orga-

nom ﬁrmyrealizującetransakcjeowartościjużod

20 tys. euro rocznie.

Otoczenie podatkowe jest jednym z ważniejszych

czynników warunkujących prowadzenie działalności

gospodarczej, stąd w interesie każdego podatnika

jest, aby system podatkowy, w ramach którego dzia-

ła jego ﬁrma,byłmaksymalnieprzejrzysty,stabilny

i tym samym umożliwiający realizację długofalowych

strategii biznesowych opartych na pewnych i bez-

piecznych założeniach prawno-podatkowych.

Wiele organizacji zrzeszających pracodawców alar-

muje, iż skomplikowany system podatkowy w Polsce

to na tyle istotna bariera, iż może spowodować zna-

czące zmniejszenie się sektora m.ś.p. oraz rejestrację

ﬁrmwinnychkrajachUEwceluzmniejszeniaobo-

wiązków administracyjnych w stosunku do urzędów

podatkowych.

prowadzi ministerstwo w celu uproszczenia systemu

podatkowego w Polsce?

Co jest powodem prowadzenia tak skomplikowa-

nej polityki skarbowej państwa?

Co stanowi barierę w upraszczaniu systemu po-

datkowego w Polsce?

Czy rząd prowadzi dialog z organizacjami zrze-

szającymi pracodawców w celu uproszczenia systemu

podatkowego dla przedsiębiorców?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

183

Interpelacja

(nr 2046)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie rejestracji pojazdów osobowych

procesem rejestracji pojazdów osobowych.

Rejestracja pojazdu osobowego wymaga od posia-

dacza nakładów ﬁnansowych oraz nakładu czasu.

Obecne procedury, choć już znacznie usprawnione,

w porównaniu z procesami rejestracji występujący-

mi w niektórych krajach członkowskich Unii Euro-

pejskiej nadal sprawiają, że właściciel pojazdu zmu-

szony jest odbyć wizytę w odpowiednim urzędzie,

którego godziny pracy często pokrywają się z godzi-

nami pracy obywatela, i związane są dodatkowo

z wniesieniem opłaty oraz skompletowaniem wyma-

ganych dokumentów.

Jeden dzień, w którym urzędy

czynne są nieco dłużej, nie wystarczy.

Dochodzi do

sytuacji, w której wszyscy ci, którzy w pozostałe dni

nie mają szansy załatwić wszystkich formalności,

przychodzą właśnie we wtorek (dzień, w którym

urzędy czynne są zazwyczaj do godz. 17.00).

Wią-

że się to z koniecznością stania w długich kolejkach.

Zdarza się tak, że nie da się dopełnić wszystkich for-

malności jednego dnia.

Zebranie potrzebnych dokumentów może wiązać

się niekiedy z koniecznością wizyty w innych urzę-

dach, co stanowi dodatkowe utrudnienie, zwiększa

nakład ﬁnansowyiczaspotrzebnynazałatwienienie-

zbędnych formalności.

Dla przykładu w Republice Irlandii jedyną czyn-

nością wymaganą od posiadacza pojazdu przy reje-

stracji jest wpisanie danych nowego właściciela do kar-

ty pojazdu i wysłanie jej pocztą do urzędu komunika-

cyjnego.

Urząd odsyła dokument na adres nowego

właściciela i formalności związane z rejestracją po-

jazdu, jakich musi dopełnić posiadacz, zostają zakoń-

czone.

Nie wymaga się od obywatela osobistej wizyty

w urzędzie, a jedyne koszty, jakie ponosi właściciel

pojazdu, to te związane z wysłaniem korespondencji.

Nie ma konieczności wyrabiania nowych tablic reje-

stracyjnych, gdyż są one nadawane tylko raz i pozo-

stają niezmienne.

Czy ministerstwo rozważa możliwość uproszcze-

nia formalności związanych z rejestracją pojazdów

osobowych?

Jeśli tak, to jakie działania podejmuje minister-

stwo, aby ograniczyć przeszkody biurokratyczne sto-

jące przed właścicielami rejestrującymi pojazdy oso-

bowe?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

(nr 2047)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nagród przeznaczonych

dów państwowych: „Urzędnikom państwowym, któ-

rzy wzorowo wykonują obowiązki, przejawiają inicja-

Pomimo obietnic rządu o ograniczeniu biurokracji

i kosztów z nią związanych, niepokojące są sygnały

o milionowych nagrodach przyznawanych ministe-

rialnym urzędnikom.

grody dla ministerialnych urzędników w latach:

2008, 2009, 2010 i 2011?

Ile wynosiły kwoty za powyższe premie i nagrody

w poszczególnych ministerstwach?

Jakie czynniki decydowały o wysokości nagród

przyznawanych poszczególnym urzędnikom?

Jak wysokość premii i nagród przekładała się na

efektywność prac wykonywanych przez nagrodzo-

nych urzędników?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2048)

do prezesa Rady Ministrów

184

grody dla urzędników Kancelarii Prezesa Rady Mi-

Jakie czynniki decydowały o wysokości nagród

(nr 2049)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

i kosztów z nią związanych niepokojące są sygnały

(nr 2050)

do ministra transportu, budownictwa

Patrz interpelacja nr 2049, str. 184.

Interpelacja

(nr 2051)

do ministra sportu i turystyki

(nr 2052)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie nagród przeznaczonych

(nr 2053)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

(nr 2054)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nagród przeznaczonych

185

Interpelacja

(nr 2055)

do ministra pracy i polityki społecznej

(nr 2056)

do ministra skarbu państwa

(nr 2057)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

(nr 2058)

do ministra administracji i cyfryzacji

(nr 2059)

do ministra zdrowia

w sprawie nagród przeznaczonych

(nr 2060)

do ministra spraw wewnętrznych

(nr 2061)

do ministra rozwoju regionalnego

(nr 2062)

do ministra środowiska

w sprawie nagród przeznaczonych

(nr 2063)

do ministra edukacji narodowej

(nr 2064)

do ministra gospodarki

w sprawie nagród przeznaczonych

186

Interpelacja

(nr 2065)

do ministra obrony narodowej

(nr 2066)

do ministra spraw zagranicznych

(nr 2067)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie niezgodności umowy ACTA

Szanowny Panie Ministrze!

Eksperci i prawnicy

alarmują, że parafowanie przez Polskę porozumienia

ACTA może naruszać konstytucyjne prawa obywate-

li.

Początkowo ogólna treść dokumentu nie wywołu-

je niepokoju, ale to właśnie ten ogólny charakter jest

kwestią problematyczną.

Może prowadzić do rozbież-

nych interpretacji, przed czym ostrzegają fachowcy,

między innymi Magda Piech – ekspert Polskiej Kon-

federacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan.

Przy-

kładowo art. 27 przewiduje, że każda strona zapew-

nia w swoim prawie dostępność procedur dochodze-

nia i egzekwowania, tak aby umożliwić skuteczne

telektualnej, które odbywa się w środowisku cyfro-

wym.

Podobne obowiązki wynikają również z art. 6.

Może to oznaczać, że koncern medialny może wnieść

do sądu sprawę przeciw osobom naruszającym jego

prawa.

Kolejną problematyczną kwestią jest sytuacja,

czy przed wydaniem wyroku ﬁrma lub producent

może domagać się np. zablokowania strony WWW.

Inny problem wynika z art. 27 ust. 4, który stanowi

o „niezwłocznym ujawnieniu posiadaczowi praw in-

formacji wystarczających do zidentyﬁkowaniaabo-

nenta, którego konto zostało użyte do domniemane-

go naruszenia”.

Nasuwa się pytanie: Czy dostawca

będzie musiał podawać dane personalne?

Eksperci

przewidują, że na osoby ﬁzyczne,prawneiinnejed-

nostki organizacyjne nakładane będą nieznane dziś

prawu polskiemu obowiązki ujawnienia danych oso-

bowych osób podejrzewanych o naruszenie norm kon-

wencyjnych.

Generalny inspektor ochrony danych

osobowych również uważa, że porozumienie ACTA

może naruszać konstytucję.

Protestują również śro-

dowiska naukowe i wskazują elementy, których w po-

wyższym dokumencie zabrakło.

ACTA nie wyłącza

odpowiedzialności dostawców za treści umieszczane

w sieci, nie precyzuje również kwestii monitoringu

danych.

Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji

wyraziła stanowisko, że jeśli wprowadzi się odpowie-

dzialność po stronie przedsiębiorców internetowych

za treści umieszczane przez użytkowników oraz obo-

wiązek ich monitorowania, to nie tylko doprowadzi

to do cenzury w Internecie, ale przede wszystkim

sens straci istnienie biznesowych platform interne-

towych.

Polski rząd twierdzi, że ACTA nie wprowa-

dza obowiązku monitorowania transmisji danych

przez dostawców usług internetowych.

Podczas prac

nad kontrowersyjnym porozumieniem krytyczną opi-

nię na jego temat wydało grono 25 profesorów z kra-

jów Unii Europejskiej.

Napisali oni, że zaostrzając

przepisy wykonawcze, zapomina się o wprowadzeniu

odpowiednich przepisów ochronnych.

Mając na uwadze powyższe kontrowersje, zwracam

1.

Czy ministerstwo dysponuje opiniami lub eks-

pertyzami niezależnych podmiotów w kwestii zgod-

ności regulacji ACTA z Konstytucją Rzeczypospolitej

Polskiej?

2.

Czy ministerstwo przewiduje przygotowanie

przepisów służących ochronie prywatności użytkow-

ników Internetu?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2068)

do ministra ﬁnansów

w sprawie dochodów z mandatów

Szanowny Panie Ministrze!

Według ostatnich do-

niesień prasowych planuje się zwiększyć o 2514% do-

chody z mandatów karnych nakładanych na kierow-

ców.

Operacja ta ma dać rządowi 1,2 mld zł dodatko-

wych wpływów do budżetu państwa.

Taka kwota

została wymieniona w informacji do wiceprezydenta

Komisji Europejskiej, w którym ministerstwo tłuma-

czy, skąd weźmie środki na łatanie polskiego deﬁcy-

tu.

W całej Polsce planuje się ustawić 300 radarów.

Wśród kierowców panuje przekonanie, że fotora-

dary są traktowane jako maszynka do zarabiania

187

pieniędzy, udowodniły to już niektóre polskie samo-

rządy, które inwestowały w podobne urządzenia, za-

silając gminny budżet.

Jednym z rekordzistów była

gmina Biały Bór w województwie zachodniopomor-

skim, która w 2009 r. zarobiła dzięki radarom ok. 7

mln zł.

Dla porównania w tym samym roku 124 rada-

ry policyjne w całej Polsce przyniosły wpływy w wy-

sokości 27 mln zł.

W związku z powyższym problemem zwracam się

go ministerstwo planuje ratować ﬁnansepubliczne

kosztem kierowców, którzy już i tak płacą wysokie

rachunki na stacjach za szybko drożejące paliwo?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2069)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wyłączenia z opodatkowania

karetek pogotowia

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o podatku akcyzo-

wym zakup karetki pogotowia objęty jest także tą

daniną publiczną.

Stawka akcyzy na ambulanse sa-

nitarne wynosi 18,6% podstawy opodatkowania,

gdyż pojazdy te najczęściej wyposażone są w silniki

o pojemności powyżej 2000 cm

3

.

Sytuacja ta skutku-

je wyższą ceną zakupu karetki pogotowia, nawet

o kilkanaście tysięcy złotych.

Koszty te ponoszą sta-

cje pogotowia ratunkowego oraz szpitale, co utrudnia

zastępowanie starszych ambulansów nowoczesnymi,

lepiej wyposażonymi.

Trudno wytłumaczyć niewłą-

czenie karetek pogotowia do kategorii pojazdów spe-

cjalnych zwolnionych z podatku akcyzowego.

Pojazdy

te przecież służą ratowaniu życia i zdrowia pacjen-

tów, tak więc polskie państwo powinno tworzyć re-

gulacje prawne, które nie będą wpływały na zawyża-

nie ich ceny zakupu.

dług ministerstwa nie powinno się wprowadzić prze-

pisów, które wyłączyłyby karetki pogotowia z opo-

datkowania podatkiem akcyzowym?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2070)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

W ubiegłym roku zgło-

szono do zamknięcia 335 szkół, a prasa i eksperci

twierdzą, że podobny los może spotkać w 2012 r. na-

wet 800 placówek edukacyjnych.

Najczęściej wymie-

nianym argumentem i uzasadnieniem są koszty

utrzymania szkół związane z demograﬁąizmniej-

szającą się liczbą uczniów.

Warto przeanalizować, czy

jedynym i właściwym wyjściem z takiej sytuacji jest

likwidacja szkół.

Trudno nie uwzględniać malejącej

liczby uczniów, ale czy nie likwiduje się zbyt pochop-

nie szkół, szczególnie tych, którym na przetrwanie

brakuje niewielkich środków?

Eksperci i psychologo-

wie twierdzą, że rozwiązaniem byłoby tworzenie

mniejszych klas.

Dzieci w takich warunkach mają więk-

szy dostęp do wiedzy.

Są mniej zestresowane, a na-

uczyciele mogą do nauki każdego ucznia podejść in-

dywidualnie.

Decyzje oszczędnościowe byłyby przeko-

nywujące, gdyby nie dostrzegalna rozrzutność w ﬁ-

nansach państwa.

Oto niemal z dnia na dzień oka-

zuje się, że jesteśmy w stanie doﬁnansowaćMiędzy-

narodowy Fundusz Walutowy kwotą blisko 25 mld zł

i nie stanowi to podstawy do poważnej debaty sejmo-

wej.

Szef Narodowego Centrum Sportu ma otrzymać

ponad pół miliona złotych premii, choć nie dokonano

w czasie wszystkich odbiorów technicznych na Sta-

dionie Narodowym.

Dla przykładu bogata Dania

wyda na unijną prezydencję znacznie mniej niż wy-

dała biedniejsza Polska.

Tymczasem na utrzymanie

szkoły na wsi brakuje niejednokrotnie kilkadziesiąt

lub kilkaset tysięcy złotych w skali roku.

To pokazu-

je, że problem nie zawsze tkwi w niekorzystnej demo-

graﬁiiwbrakuśrodkówﬁnansowych,a w prioryte-

tach rządu.

W związku z powyższymi kwestiami zwracam się

do Pani z następującymi pytaniami:

Czy ministerstwo planuje utworzenie wieloletnie-

go planu ratowania chociaż części placówek wstępnie

przeznaczonych do likwidacji?

Ilu szkołom grozi likwidacja w miastach, a ilu

na wsi?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

188

Interpelacja

(nr 2071)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Przepisy ustawy z dnia

uprościć zasady funkcjonowania żłobków, a placówki

te miały być bardziej dostępne dla najmłodszych.

Na-

leży zwrócić uwagę, że tego typu instytucje opiekuń-

czo-edukacyjne są jednym z podstawowych elemen-

tów polityki prorodzinnej, które pozwalają matkom

wrócić do pracy.

Dzięki powszechności tego typu pla-

cówek zwiększa się aktywność zawodowa kobiet i sprzy-

ja to poprawie współczynnika dzietności, który w Pol-

sce obecnie oscyluje na niepokojąco niskim poziomie

i wynosi 1,4, czyli poniżej poziomu zapewniającego

prostą zastępowalność pokoleń.

Jednak według do-

niesień prasowych od czasu wejścia w życie przepisów

przedmiotowej ustawy opłaty za pobyt dzieci w żłob-

kach w skali całego kraju wzrosły średnio o 26%,

a w wielu miejscowościach wzrosły nawet o kilkaset

procent.

Tym samym opieka instytucjonalna dzieci

do lat 3, która miała być coraz bardziej powszechna

w Polsce dla wielu rodziców, może być nieosiągalna

ze względu na wysokie koszty.

1.

Czy nie powinno się w przedmiotowej ustawie

wprowadzić przepisów gwarantujących określoną

ilość bezpłatnych godzin opieki?

2.

Czy nie byłoby zasadnym wprowadzenie sub-

wencji dla samorządów na doﬁnansowanieinstytucji

opiekuńczo-edukacyjnych do lat 3?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2072)

do ministra środowiska

w sprawie koncesji

Szanowny Panie Ministrze!

Szybkie uruchomie-

nie przemysłowego wydobycia gazu łupkowego miało

być priorytetem obecnego rządu.

Pierwszy gaz miał

popłynąć do odbiorców już w 2014 r.

W tym celu trwa-

ją konsultacje w sprawie powołania pełnomocnika

rządu ds. gazu łupkowego.

Były również plany powo-

łania urzędu centralnego zajmującego się gazem łup-

kowym, ale udaremnił je minister ﬁnansów.

Wtejsy-

tuacji rolę tę przejęło Ministerstwo Środowiska.

Pre-

mier uznał sprawę poszukiwań złóż gazowych za

priorytetową.

Nowy pełnomocnik rządu ma zadbać,

by na drodze Polski do uniezależnienia się od dostaw

gazu z zewnątrz nie pojawiły się przeszkody.

W związ-

ku z tym miały być szybko przygotowywane odpo-

wiednie przepisy i działania, które wprowadziłyby

nadzór nad procesem koncesyjnym.

Zaangażowanego

w sprawy gazu łupkowego eksperta – prof. Mariusza

Jędryska niepokoi zjawisko, które występuje przy

procesie wydawania koncesji na wydobycie gazu łup-

kowego.

Chodzi o pojawienie się wtórnego rynku ob-

rotu koncesjami.

Cena jednej koncesji została osza-

cowana przez podmioty działające na rynku wtór-

nym w przedziale 50–100 mln zł, podczas gdy polski

rząd sprzedaje koncesję w cenie kilkadziesiąt razy

niższej.

Według przewidywań amerykańskich eks-

pertów posiadamy ogromne złoża szacowane na oko-

ło 5,3 bln m

3

.

W związku z poruszonymi wyżej kwestiami

ministerstwo nie powinno dokonać wyceny pozo-

stałych, wolnych koncesji na wydobycie gazu łup-

kowego, tak aby podmioty zewnętrzne nie czerpa-

ły nieuzasadnionych, spekulacyjnych zysków z wtór-

nej ich sprzedaży?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 2073)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie spadku liczby urodzeń dzieci

Szanowny Panie Premierze!

Według danych

Głównego Urzędu Statystycznego w 2011 r. w Polsce

urodziło się 391 tys. dzieci, a rok wcześniej 413 tys.,

a więc nastąpił spadek o 22 tys. Liczba urodzeń w cią-

gu ostatnich lat ciągle maleje.

Dla porównania z ro-

kiem 2011 jest około 25% mniej urodzeń niż w roku

1990 i o blisko 40% w stosunku do wielkości rejestro-

wanych urodzeń podczas ostatniego wyżu demogra-

ﬁcznego, a jako przykład niech posłuży rok 1983,

kiedy urodziło się 724 tys. dzieci.

Według ekspertów

aktualnie złą tendencję łagodzi wyż demograﬁczny

z pierwszej połowy lat 80., gdyż obecnie w wiek naj-

wyższej płodności wchodzą kobiety urodzone w la-

tach 1979–1985.

Niepokój budzi współczynnik dziet-

ności w Polsce wynoszący 1,4.

Według ekspertów

najbardziej korzystna sytuacja demograﬁcznazacho-

189

dzi wówczas, gdy współczynnik dzietności kształtuje

się na poziomie 2,1–2,15, co oznacza, że w danym

roku na 100 kobiet w wieku 15–49 lat przypada 210–

–215 urodzonych dzieci, aktualnie wynosi on tylko

140.

Obecny poziom reprodukcji nie gwarantuje

prostej zastępowalności pokoleń, bo od 1989 r.

utrzymuje się okres depresji urodzeniowej.

Sytu-

acja ta doprowadzi do wzrostu liczby i odsetka ludzi

w wieku starszym, poprodukcyjnym i do załamania

się całego systemu zabezpieczenia społecznego.

We-

dług szacunkowych danych ogólna liczba ludności

w Polsce do roku 2035 może się zmniejszyć o 2,2 mln

osób.

Tempo spadku liczby ludności do 2020 r. może

wynieść od 2 do 3% średnio rocznie, zaś po roku

2020 spadek ten może się mieścić w granicach mię-

dzy 5 a 10% w skali roku.

Zakłada się, że w 2060 r.

co trzecia osoba w Polsce będzie miała powyżej 65 lat.

Można wskazać wiele czynników, które wpływają

na niewystarczający współczynnik dzietności w pol-

skim społeczeństwie.

Na pewno wpływ ma niestabil-

na sytuacja młodych ludzi na rynku pracy i brak

pewności zatrudnienia i dochodów.

Według danych

2012 r. stopa bezrobocia wynosiła 13,3%, co oznacza,

że bez pracy jest blisko 2100 tys. osób.

Średni koszt

wychowania dziecka do 20. roku życia według eks-

pertów wynosi około 190 tys., zł, a brak stabilnej sy-

tuacji ﬁnansowejmłodychpolskichrodzinwpływa

na decyzje o liczbie posiadanych dzieci.

Poprawie

przedstawionego wyżej stanu nie sprzyjało wiele do-

tychczasowych decyzji rządu.

Za przykład można po-

dać ograniczoną dostępność do instytucji opiekuńczo-

-edukacyjnych dla małych dzieci.

Odpowiednia liczba

miejsc w takich placówkach w znaczący sposób uła-

twiłaby godzenie aktywności zawodowej wielu rodzi-

ców z obowiązkami macierzyńskimi.

W Polsce odse-

tek dzieci do lat 3 korzystających ze żłobków lub in-

nych form opieki instytucjonalnej wynosi 8,6% i jest

w wieku przedszkolnym jest objętych tą formą wy-

chowania.

Dla porównania średnia w krajach Unii

Europejskiej wynosi 80%.

Można także podać przykłady innych decyzji rzą-

du, które stoją w sprzeczności z polityką prorodzinną.

Podniesienie stawki podatku VAT na ubranka i obu-

wie dziecięce z 7% do 23% doprowadziło do wzrostu

cen tych towarów.

Wprowadzony został 5-procentowy

podatek VAT na książki, w tym na podręczniki szkol-

ne.

Wygaszany zostaje także program „Rodzina na

swoim”, którego celem jest pomoc w zakupie miesz-

kania, przede wszystkim młodym małżeństwom.

Re-

asumując, obecna polityka rządu nie zachęca do pod-

jęcia decyzji o posiadaniu dziecka i w niewystarcza-

jący sposób wspiera już istniejące młode polskie ro-

dziny.

W związku z tą sytuacją zwracamy się do Pana

1.

Czy kierowany przez Pana rząd dostrzega na-

rastający problem związany z niekorzystnym stanem

demograﬁcznympolskiegospołeczeństwa?

2.

Jakie działania rząd planuje podjąć w celu ukie-

runkowania polityki na rodzinę?

Z poważaniem

Posłowie Józefa Hrynkiewicz

i Jan Warzecha

(nr 2074)

do ministra zdrowia

w sprawie zawierania umów na świadczenia

Szanowny Panie Ministrze!

Prezes NFZ w zarzą-

dzeniu dotyczącym zawierania umów na świadczenia

lił minimalny czas pracy poradni na minimum 12 go-

dzin w ciągu 3 dni – popołudnie i dopołudnie.

Decyzja ta w życiu okazała się niesłuszna, w trak-

cie postępowań konkursowych spowodowała, że wie-

le poradni z przyczyn formalnych zostało odrzuco-

nych.

Przykładem mogą być poradnie ginekologiczne

w ośrodkach gminnych, które tą decyzją zostały prak-

tycznie zlikwidowane, a skutki medyczne przełożą

się na duży wzrost zaawansowanych chorób w tym

zakresie.

Podobny los spotkał specjalistyczne poradnie dla

dzieci, które do tej pory funkcjonowały jeden dzień

w tygodniu i obsłużyły wszystkich zarejestrowanych

pacjentów.

Przykład poradni preluksacyjnych, które

winny być w każdym mieście powiatowym, a inne

dziecięce winny być w byłym mieście wojewódzkim,

tak jak było do tej pory.

Wystarczy tylko pomyśleć, ile z tego tytułu zaosz-

czędzi się kosztów pacjentów, kiedy będą mieli bliższą

dostępność.

Wystarczy podjąć decyzję, by dyrektor od-

działu wojewódzkiego NFZ mógł podejmować indywi-

dualne decyzje mające na celu odstępstwo od obowią-

zującej zasady.

Z tego tytułu nie wzrosną koszty dla

NFZ, a zwiększy się dostępność dla pacjenta.

Panie Ministrze, proszę o udzielenie odpowiedzi

je zmianę decyzji prezesa NFZ powodującą zwiększe-

nie dostępności poradni preluksacyjnych?

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

Kalisz, dnia 14 lutego 2012 r.

190

Interpelacja

(nr 2075)

do ministra transportu, budownictwa

z realizacją projektu kolei dużych prędkości

Szanowny Panie Ministrze!

Władze samorządowe

Nowych Skalmierzyc, miasta Kalisza i miasta Łodzi,

zaniepokojone realną możliwością wstrzymania prac

kości (KDP) biegnącej z Warszawy przez Łódź, aglo-

merację kalisko-ostrowską do Poznania i Wrocławia,

rzających do kontynuowania tych prac.

W 2007 r. ku zadowoleniu mieszkańców Wielko-

polski, a szczególnie jej południowo-zachodniej części

(aglomeracji kalisko-ostrowskiej), prezes Rady Mini-

strów Donald Tusk w swoim exposé zapowiedział

przejście w 2011 r. z fazy stadium w fazę realizacji.

19 października 2011 r. linia kolei dużych prędkości

została wpisana do międzynarodowych sieci TEN-T,

a linia E20 Warszawa – Poznań – Berlin przewidzia-

na została do natężonego ruchu towarowego, przez

co zostanie znacznie obciążona.

W listopadzie 2011 r.

Rada Ministrów przyjęła

„Wieloletni program inwestycji kolejowych na lata

2011–2013”, w którym zabezpieczono środki na dal-

sze prace przygotowawcze kolei dużych prędkości.

15 listopada 2011 r. międzyresortowy zespół, po wy-

borach parlamentarnych, wybrał i zaakceptował wa-

riant pierwszy przebiegu linii KDP i skierował go do

dalszej realizacji.

Konieczność realizacji drugiego etapu prac, który

zakończyć winien się 17 grudnia 2012 r., związana

jest z dokładnym określeniem pasa granicznego kory-

tarza KDP, rezerwacji terenów, modernizacji infra-

struktury i przygotowania terenu do wykupu.

Koleje dużych prędkości to szansa dla woj. mazo-

wieckiego, łódzkiego, wielkopolskiego i Dolnego Ślą-

ska, także dla Pomorza, Śląska i Małopolski, a doce-

lowo dla wszystkich województw.

Zaprzestanie prac

nad tą koleją to tak, jakbyśmy dziś zaprzestali budo-

wy autostrad.

Jestem przekonany, że plan budowy

KDP nie koliduje z planami modernizacji istniejących

linii kolejowych.

Należy równolegle prowadzić mo-

dernizację kolei tradycyjnych i jednocześnie realizo-

wać europejskie wytyczne dotyczące rozbudowy szyb-

kiej kolei, tak jak buduje się autostrady, drogi woje-

wódzkie, powiatowe i gminne.

Remont starej sieci

kolejowej jest niewiele tańszy od budowy nowej.

Pla-

nowany tunel pod Łodzią powinien być budowany

jako element kolei dużej prędkości i aglomeracyjnej.

Trzeba również wspomnieć, że z gminy Godziesze

Wielkie, jak również Kobyla Góra wpłynęły do mnie

wnioski sprzeciwiające się budowie kolei przez ich

teren.

Obawa ta jest podyktowana m.in. podzieleniem

gruntów gospodarstw rolnych na części, może i bez

dojazdu.

Wyznaczenie korytarza wiąże się z podzia-

łem gruntów rolnych na części, często bez dojazdu.

Zakończenie drugiego etapu prac wyznaczającego

korytarz przebiegu KDP będzie dobrym momentem

przystąpienia do prac scaleniowo-wymiennych przez

służby geodezyjne.

Prace te zapewnią łatwiejsze po-

zyskanie gruntów, jak również zabezpieczą ciągłość

funkcjonowania gospodarstw rolnych.

Panie Ministrze, proszę o udzielenie odpowiedzi

1.

Co było przyczyną wydania oświadczenia o wstrzy-

maniu realizacji prac projektowych?

2.

Czy były przeprowadzone analizy kosztowe, lo-

kalizacyjne itp., które by dały podstawę do wydania

decyzji o wstrzymaniu?

3.

Jakie będą koszty i konsekwencje związane ze

wstrzymaniem realizacji zawartych umów (kary

umowne)?

4.

Jakie będą konsekwencje wynikające z podpisa-

nych umów i listów intencyjnych z rządem Republiki

Federalnej Niemiec i rządem Republiki Czeskiej?

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

Interpelacja

(nr 2076)

do ministra zdrowia

w sprawie podpisywania przez

Narodowy Fundusz Zdrowia kontraktów

na terenie gmin

Szanowny Panie Ministrze!

Samorządy gmin i po-

wiatu kaliskiego zwróciły się do mnie w sprawie od-

mowy podpisania kontraktu dla poradni ginekolo-

gicznych funkcjonujących na terenie gmin przez Na-

rodowy Fundusz Zdrowia.

Na podstawie zarządzenia prezesa Narodowego

Funduszu Zdrowia jednostki regionalne funduszu

kontraktujące świadczenia medyczne na 2012 rok od-

mawiają podpisania kontraktu dla poradni ginekolo-

gicznych funkcjonujących na terenach gmin, gdy czas

pracy tych poradni jest krótszy niż 12 godzin w ty-

godniu.

W przypadku typowych gmin wiejskich funkcjo-

nujący dotychczas system opieki lekarskiej – gineko-

logicznej – przewidywał (w oparciu o analizę liczeb-

ności populacji kobiet oraz odpowiadającej jej wyce-

nie punktowej), iż lekarz specjalista w tej dziedzinie

prowadzić będzie swoje usługi w wymiarze 8–8,5 go-

dzin tygodniowo.

W takiej sytuacji były m.in. ośrod-

ki zdrowia na terenie powiatu kaliskiego.

191

W majestacie obowiązujących obecnie przepisów

dotyczących zawierania kontraktów poradnie te zo-

staną zlikwidowane, a pacjentkom zostaną zaofero-

wane usługi medyczne w przychodniach miejskich.

Dotychczasowe poradnie były tańsze i wystarczające.

Pragnę ostro zaprotestować przeciw takiemu rozwią-

zaniu, gdyż stworzy ono olbrzymią niedogodność dla

pacjentek, naruszy wypracowaną przez wiele lat

praktykę i metodykę opieki nad kobietą i matką,

ograniczy dostępność usług medycznych.

Gminne ośrodki zdrowia przez lata funkcjonowa-

nia poradnictwa specjalistycznego w zakresie gine-

kologii zdecydowanie poprawiły bazę niezbędnego

sprzętu diagnostycznego, co doprowadziło do tego, iż

poradnie te spełniały wymagane standardy badań

i proﬁlaktykiwtymzakresie.

Obecniejednymcię-

ciem dokonało się amputacji tych dobrych praktyk

służących praktycznej realizacji polityki opieki nad

kobietą i rodziną.

Panie Ministrze!

Proszę o udzielenie odpowiedzi

Zdrowia, ogłaszając nabór wniosków na podpisanie

kontraktów, winien wziąć pod uwagę potrzeby udo-

godnień mieszkańców, a nie wydłużać czasu pracy

poradni ponad potrzeby?

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

(nr 2077)

do ministra transportu, budownictwa

czasu przejazdu pociągów

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy aglome-

racji kalisko-ostrowskiej wyrażają swoje niezadowo-

lenie z wprowadzenia rozkładu jazdy pociągów rela-

cji Wrocław – Kalisz – Łódź – Warszawa.

Zgodnie z zapowiedzią w odpowiedzi na moją in-

terpelację minister infrastruktury zobowiązał się, że

czas przejazdu pociągów na odcinku Kalisz – Łódź

– Warszawa ulegnie skróceniu.

Z odpowiedzi wyni-

kało również, że pociągi będą miały krótszy czas

przejazdu, bo z Łodzi Kaliskiej będą jechały prosto

przez Łowicz do Warszawy.

W nowym rozkładzie jazdy, obowiązującym do 29

lutego, pociągi nie skróciły czasu przejazdu, ale go

znacznie wydłużyły.

Przykład: pociąg z Kalisza –

godz. 6.33, przyjazd do Warszawy – 11.05, a więc czas

przejazdu wynosi 4 godziny 28 minut.

Pociągi wjeż-

dżają na stacje: Łódź Kaliską, Łódź Chojny, Łódź

Widzew, obsługujące Łódź, która i tak ma ponad mia-

rę pociągów w proporcji do innych regionów.

Panie Ministrze!

Przy zapowiedzi wstrzymania

prac projektowych kolei dużych prędkości znikła na-

dzieja rozwiązania problemu kolejowego dla aglome-

racji kalisko-ostrowskiej.

Czy zatem mieszkańcy Ka-

lisza i okolic będą mogli przemieszczać się do War-

szawy w czasie przejazdu, jaki był w końcowych la-

tach XX w., tj. 3 godz. i 15 min.?

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

(nr 2078)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji sądów rejonowych

wiatów: rawickiego, pleszewskiego, krotoszyńskiego

i ostrzeszowskiego, zaniepokojone realną możliwością

likwidacji sądów rejonowych, zwróciły się do mnie

nej reorganizacji sądów powszechnych.

Likwidacja sądów w wielu powiatach jest działa-

niem niekorzystnym, które zostanie negatywnie

przyjęte przez społeczność tam zamieszkującą.

Pro-

jektowana reforma wymiaru sprawiedliwości skom-

plikuje życie mieszkańców, narażając ich na liczne

niedogodności, wzrost kosztów dojazdu, stratę czasu

itp.

Szczególny problem wiąże się z księgami wieczy-

stymi, gdyż dokonanie stosownych wpisów będzie się

wiązać z wielokrotnymi wyjazdami.

Przeniesienie rozpoznania całości lub części spraw

z małej jednostki sądu do innej większej jednostki

niesie za sobą istotne problemy organizacyjne i loka-

lowe, którym może ona nie sprostać.

Pragnę zaznaczyć, że prawie wszystkie samorzą-

dy okazywały daleko idącą pomoc w stwarzaniu lep-

szych warunków funkcjonowania tych jednostek na

swoim terenie, przekazując obiekty z zasobów komu-

nalnych czy partycypując w kosztach remontów i wy-

posażania.

Likwidacja wielu sądów rejonowych spowodowa-

łaby dojazdy do pracy wielu sędziów, którym koszty

podróży zmuszony byłby pokrywać budżet państwa.

Małe sądy mają budynki wyremontowane i dobrze

wyposażone, zapewnione są dobre warunki pracy, zaś

uczestnicy procesów nie muszą pokonywać dziesiąt-

ków kilometrów i tracić na to wielu godzin.

W praktyce sędziowie orzekający w małych jed-

nostkach załatwiają więcej spraw aniżeli w dużych;

dla potwierdzenia tej tezy wystarczy zapoznać się

z informacjami o działalności sądów okręgowych.

192

Praca małych sądów czy prokuratur powoduje popra-

wę statystycznych wskaźników w kraju.

W związku z powyższymi faktami samorządy

z obawą przyjmują informacje o planowanej reformie

sądownictwa i likwidacji małych sądów.

Nie przeko-

nują ich argumenty natury ekonomicznej.

W ocenie

samorządów nie ma przesłanek przemawiających za

likwidacją sądów.

Działania te winny być poddane

szczegółowej analizie i przekonsultowane z samorzą-

dami lokalnymi.

Panie Ministrze!

Mając na uwadze powyższe pro-

blemy, zwracam się z zapytaniami:

1.

Czy resort wycofa się z projektowanej reformy?

2.

W jakim zakresie i w jakim czasie resort pla-

nuje przeprowadzić reformę sądownictwa?

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

(nr 2079)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Interpelacja ponow-

na, na pierwszą nie otrzymałem odpowiedzi.

Dotyczy

Rada Powiatu Krotoszyńskiego oraz Rada Miej-

ska Koźmina Wielkopolskiego zwróciły się do mnie

z apelem o przyspieszenie realizacji modernizacji dro-

rocin, ze szczególnym uwzględnieniem odcinka Kro-

toszyn – Koźmin Wielkopolski.

Katastrofalny stan

drogi sygnalizowany jest już od wielu lat.

Analizując liczbę zdarzeń drogowych w latach

2007–2011 na odcinku drogi Krotoszyn – Wałków,

odnotowano 11 wypadków drogowych, w których zgi-

nęło 10 osób, a 6 zostało rannych.

Ponadto na tak

krótkim, 25-kilometrowym odcinku drogi wydarzyło

się 196 kolizji drogowych.

Najczęstszą przyczyną za-

istniałych zdarzeń jest nie tylko nadmierna pręd-

kość, ale przede wszystkim zły stan nawierzchni dro-

gi (głębokie koleiny, ubytki nawierzchni).

Szczególnie tragiczne żniwo przyniósł rok 2011.

26 marca 2011 r. w miejscowości Wałków zginęły

2 osoby.

Jedną z przyczyn tych tragicznych w skutkach

wypadków jest zły stan nawierzchni drogi nr 15.

Odwlekanie w czasie kapitalnego remontu będzie

skutkowało dalszymi, tragicznymi zdarzeniami dro-

gowymi.

Bieżące remonty nie przynoszą oczekiwa-

nych rezultatów.

Mając na uwadze bezpieczeństwo uczestników ru-

chu drogowego, Rada Powiatu Krotoszyńskiego w imie-

niu mieszkańców powiatu oraz osób przemieszczają-

cych się tranzytem przez powiat krotoszyński doma-

ga się podjęcia wszelkich możliwych działań celem

przyspieszenia realizacji inwestycji drogowej – drogi

rocin.

wiedzi na następujące pytanie: W jakim czasie GDDKiA

zamierza naprawić drogę nr 15 na odcinku Zduny –

Krotoszyn – Jarocin w celu poprawy bezpieczeń-

stwa?

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

(nr 2080)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie skreślenia z rejestru zabytków

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z nieza-

kończeniem sprawy skreślenia z rejestru zabytków

w granicach z 1957 r., od 19 sierpnia 2005 r. proszę

o objęcie jej osobistym nadzorem.

17 stycznia 2011 r. zwróciłem się po raz drugi do

Pana w tej tak ważnej dla miasta Kalisza sprawie.

Z otrzymanej odpowiedzi wynika, że opinie w przed-

miotowej sprawie zostaną poddane ocenie, a strony

w dwutygodniowym terminie będą mogły wnieść do

ministra kultury i dziedzictwa narodowego swoje

uwagi, wnioski i żądania.

Do dnia dzisiejszego brak jest ostatecznego roz-

strzygnięcia.

W interpelacji postawiłem następujące

pytania:

1.

Kiedy uruchomione zostaną procedury w spra-

wie zmiany decyzji wojewódzkiego konserwatora za-

bytków z 1957 r., o co wnosił prezydent miasta Kali-

sza w piśmie z dnia 19 sierpnia 2005 r.?

2.

Kiedy prezydent miasta Kalisza zostanie poin-

formowany o postępie prac nad zmianą decyzji woje-

wódzkiego konserwatora zabytków z 1956 r.?

3.

Dlaczego procedury w sprawie zmiany dwóch

ww. decyzji WKZ, tożsamych co do obszaru objętego

ochroną, nie są prowadzone łącznie, o co wnosił pre-

zydent miasta Kalisza?

4.

Kiedy zapadnie rozstrzygnięcie w formie sto-

sownej decyzji w omawianych sprawach?

Panie Ministrze!

Proszę o udzielenie odpowiedzi

193

się, i kiedy, załatwienia sprawy poruszonej w mojej

interpelacji z 13 listopada 2009 r., będącej w rozpa-

trzeniu w Pana resorcie od 2005 r.?

Z poważaniem

Poseł Józef Racki

(nr 2081)

do ministra zdrowia

świadczeń zdrowotnych dotyczących

operacyjnego leczenia zaćmy

Szanowny Panie Ministrze!

W wyniku rozstrzy-

gnięć konkursowych obejmujących umowy na rok

2012 jedyny w powiecie kłodzkim oddział okulistycz-

ny otrzymał środki ﬁnansowe,którepozwalająnaprzy-

jęcie i wykonanie planowanego usunięcia zaćmy

u ok. 40 chorych w miesiącu.

W kolejce na ten zabieg zapisanych jest ponad

4 tys. mieszkańców powiatu kłodzkiego.

Czas ocze-

kiwania na leczenie operacyjne wynosi ponad 5 lat.

Biorąc pod uwagę możliwości personelu i specjalistycz-

ny sprzęt – możliwa jest realizacja 100–160 zabiegów

miesięcznie – co pozwoliłoby skrócić czas oczekiwa-

nia do 2 lat.

Rada Powiatu Kłodzkiego poprzez podjęcie uchwa-

ły 25 stycznia 2012 r. wyraziła głębokie zaniepokojenie

ograniczeniem dostępności świadczeń zdrowotnych

w zakresie operacyjnego leczenia zaćmy.

Kontrakt na rok 2012 dla oddziału okulistyki

w SCM Polanica-Zdrój w sposób ewidentny ogranicza

dostęp do leczenia schorzenia grożącego utratą wzro-

ku, marginalizuje pacjentów powiatu kłodzkiego.

W powiecie kłodzkim zamieszkuje wiele osób star-

szych o niskich dochodach, występuje też wysoki sto-

pień bezrobocia i korzystanie przez mieszkańców po-

wiatu z komercyjnych usług zdrowotnych jest znacz-

nie ograniczone, a czasem wręcz niemożliwe.

Zaćma to poważna choroba oczu, która zaniedba-

na może mieć dramatyczne skutki.

W Polsce stanowi

poważny problem społeczny.

Proces ten może trwać

trzymać.

Jedyną skuteczną metodą leczenia jest za-

bieg chirurgiczny.

Po krótkiej, całkowicie bezbolesnej

operacji świat znów nabiera ostrości i barw.

Warto też podkreślić, że zaćma jest przyczyną śle-

poty odwracalnej, jednak zbyt długie oczekiwanie na

zabieg prowadzi do stanu zaćmy przejrzałej lub pęcz-

niejącej, która grozi nieodwracalną utratą wzroku.

Szanowny Panie Ministrze!

Należy pilnie podjąć

działania umożliwiające wykonanie w jedynym od-

dziale okulistyki SCM Polanica-Zdrój większej ilo-

ści zabiegów usuwania zaćmy, co wiąże się ze zwięk-

szeniem środków ﬁnansowych przekazywanych

przez DOW NFZ we Wrocławiu na realizację ww.

zadań gwarantujących ich właściwą dostępność dla

pacjentów.

Panie Ministrze, biorąc powyższe pod uwagę, za-

niepokojona sytuacją zdrowotną wielu mieszkańców

powiatu kłodzkiego, proszę Pana Ministra o odpo-

wiedź na pytanie: W jaki sposób Pana resort zmierza

rozwiązać tak trudny problem społeczny na ziemi

kłodzkiej?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

Warszawa, dnia 5 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2082)

do ministra skarbu państwa

sześciu spółek uzdrowiskowych

Szanowny Panie Ministrze!

Związki zawodowe

działające w spółce akcyjnej Uzdrowisko Lądek-Dłu-

gopole z/s w Lądku-Zdroju z wielkim niepokojem od-

noszą się do ponownej próby prywatyzacji ostatnich

sześciu z siedmiu spółek uzdrowiskowych wydzielo-

nych jako uzdrowiska „narodowe”.

Koncepcja prywatyzacji spółek uzdrowiskowych

opracowana w latach 2004–2005, kilkakrotnie aktu-

alizowana, pozycjonowała niezmiennie spółkę Uzdro-

wisko Lądek-Długopole w grupie spółek wyłączonych

z prywatyzacji.

W ocenie związków najistotniejszym

czynnikiem determinującym taką decyzję, także po

uwzględnieniu zmian w otoczeniu gospodarczym, ja-

kie powstały od momentu opracowania koncepcji

(m.in. zasady i poziom ﬁnansowanialecznictwauzdro-

wiskowego, coraz większe wymagania co do standar-

du świadczonych usług, rosnąca konkurencja), było

uwzględnienie wartości i unikalnego charakteru na-

turalnych zasobów uzdrowiska (niepowtarzalne

wody lecznicze: radonowo-siarczkowo-ﬂuorkowe,ter-

malne!) oraz wielowiekowej (w naszym wypadku od

XII w.) tradycji leczenia i znaczenia w systemie usług

uzdrowiskowych.

W ocenie działających w spółce organizacji związ-

kowych decyzja o wyłączeniu z procesu prywatyzacji

uzdrowisk o szczególnym znaczeniu dla krajowego

systemu opieki zdrowotnej, stanowiących jednocze-

śnie wartościową część dobra narodowego – jest ce-

lowa i jak najbardziej warta podtrzymania.

Uważają

również, iż nie należy prywatyzować ostatniego na-

rodowego uzdrowiska z terenu Dolnego Śląska (po-

194

zostałe 5 zespołów uzdrowiskowych zostało już spry-

watyzowane lub jest w trakcie tego procesu).

Spółka Uzdrowisko Lądek-Długopole mimo trud-

nej sytuacji rynkowej osiągnęła dodatni wynik ﬁnan-

sowy, jednocześnie prowadząc modernizację obiektów

uzdrowiskowych, nie korzystając z pomocy ﬁnanso-

wej ministra skarbu państwa.

Ponadto uważają, że podjęcie ewentualnych dzia-

łań prywatyzacyjnych dotyczących spółki Uzdrowi-

sko Lądek-Długopole w chwili, gdy kryzys gospodar-

czy uniemożliwiłby pozyskanie wiarygodnego, pew-

nego i godnego zaufania inwestora, jest niecelowe.

Tylko narodowe uzdrowiska zapewnić mogą równość

i powszechność dostępu do lecznictwa uzdrowisko-

wego o zróżnicowanych kierunkach leczenia.

Uważają, że nie istnieją żadne, ani ekonomiczne,

ani organizacyjne przesłanki, które przemawiałyby

za podjęciem działań prywatyzacyjnych.

W ocenie

organizacji związkowych dotychczas przeprowadzone

prywatyzacje spółek uzdrowiskowych nie pozwoliły

na pozyskanie inwestorów strategicznych, którzy są

gotowi rzeczywiście zainwestować w infrastrukturę

zakupionych spółek, a osiągnięte przez MSP wpływy

ze sprzedaży ich akcji okazały się bardzo niskie.

Szanowny Panie Ministrze, w ocenie zaintereso-

wanych uzdrowiska polskie powinny istnieć i rozwi-

bywało przy okazji prywatyzowania innych podmio-

tów – ale powinny istnieć i rozwijać się przez pokole-

nia dla dobra Polski.

Istnieją dobra narodowe, które nie podlegają pry-

watyzacji, a w tym: parki narodowe, zasoby natural-

ne, dobra kultury narodowej, większość placówek

oświatowych i służby zdrowia oraz uzdrowiska, któ-

re są integralną częścią systemu ochrony zdrowia.

Szanowny Panie Ministrze, biorąc powyższe pod

sort, po konsultacji z ministrem zdrowia, ma zamiar

przeprowadzić proces prywatyzacji sześciu rzeczo-

nych spółek uzdrowiskowych?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

(nr 2083)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie utrzymania na rynku zawodu

regulowanego zarządcy nieruchomości

Szanowny Panie Ministrze!

W imieniu Stowarzy-

szenia Zarządców i Pośredników w Obrocie Nieru-

chomościami z siedzibą w Opolu oraz wielu grup za-

wodowych, w tym zarządców nieruchomości z kilku

stowarzyszeń działających w woj. opolskim, przed-

stawicieli środowiska bankowego i ubezpieczycieli,

którzy czynnie zajmują się współpracą z zarządcami

nieruchomości na gruncie zawodowym i mają wyro-

biony pogląd na jakość pracy zarządców oraz istotę

i sens utrzymania zawodu zarządcy nieruchomości,

pragnę przedstawić ich stanowisko w sprawie projek-

tu deregulacji tego zawodu.

Zgodnie z intencją ustawodawcy, działalność za-

wodowa zarządców nieruchomości powinna charak-

teryzować się wysokim profesjonalizmem.

Zadaniem zarządcy, który sprawuje nadzór nad

sprawami majątkowymi właściciela, jest aktywne za-

rządzanie kapitałem, który został ulokowany w nie-

ruchomości.

W świetle ustawy o gospodarce nieruchomościami

– art. 185.1.: Zarządzanie nieruchomością polega na

jących na celu w szczególności: 1) zapewnienie wła-

ściwej gospodarki ekonomiczno-ﬁnansowejnierucho-

mości; 2) zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania

nie właściwej gospodarki energetycznej w rozumie-

niu przepisów Prawa energetycznego; 4) bieżące ad-

ministrowanie nieruchomością; 5) utrzymanie nie-

ruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej

ruchomość.

Zarządca nieruchomości jest zobowiązany do wy-

konywania tych czynności zgodnie z zasadami wyni-

kającymi z przepisów prawa i standardami zawodo-

wymi ze szczególną starannością właściwą dla zawo-

dowego charakteru tych czynności oraz zasadami

sadą ochrony interesu osób, na których rzecz wyko-

nuje czynności zarządzania nieruchomością.

Szanowny Panie Ministrze!

Po 1989 r. nastąpiła

zmiana podejścia do działalności zarządzania nieru-

chomościami.

Powstała konieczność powołania i praw-

nego uregulowania specjalistycznego zawodu zarząd-

cy nieruchomości.

Była to odpowiedź na zapotrzebo-

wanie inwestorów krajowych i zagranicznych.

W świetle regulowania praw własnościowych w wy-

niku zmiany systemu politycznego i gospodarczego

konieczne stało się ustanowienie profesji, która speł-

niałaby wymagania stawiane przez świat biznesu.

Ponadto przyjęcie Polski do Unii Europejskiej podyk-

towało konieczność wysoce profesjonalnego przygo-

towania do pełnienia zawodu zarządcy nieruchomo-

ści i możliwości zatrudniania przez właścicieli naj-

wyższej klasy fachowców.

Zgodnie z prawem to wła-

ściciel lub zarządca odpowiada za utrzymanie nieru-

chomości w sposób gwarantujący jej bezpieczne użyt-

kowanie.

Dlatego właściciele obecnie zlecą i zapłacą

za usługę zarządzania osobie posiadającej fachową

wiedzę po to tylko, żeby mieć zapewnione bezpieczeń-

stwo i gwarancję prowadzenia prawidłowej polityki

w gospodarowaniu ich mieniem.

195

Nie mogą to być osoby przypadkowe, nieposiada-

jące żadnych gwarancji prawnych do pełnienia zawo-

du usankcjonowanego przepisami z prawnie określo-

nymi zasadami wykonywania.

Doświadczenie pokazuje, że instytucje bankowe,

zakłady ubezpieczeń w sposób poważny i rzetelny

współpracują głównie z właścicielami reprezentowa-

nymi przez licencjonowanych zarządców, co wpływa

korzystnie na cenę i zakres usług oferowanych przez

nich produktów.

O ile w pierwszych latach funkcjonowania insty-

tucji zarządzania nieruchomościami właściciele

zwracali dużą uwagę na cenę świadczonej usługi za-

rządzania, o tyle w ostatnich latach zwracają szcze-

gólną uwagę na fachowość i kompletność świadczonej

usługi.

Jest to wynik wzrostu poczucia odpowiedzial-

ności właścicieli za nieruchomość.

Po transformacji ustrojowej w latach 90. zaczęto

postrzegać nieruchomość jako: obiekt rynkowy – lo-

kata kapitału, przedmiot obrotu/wymiany, źródło

osiągania dochodów – dochody czynszowe, obiekt

kredytowy, obiekt ﬁskalny,obiektzarządzania.

Prze-

mianom ustrojowym towarzyszyła coraz większa

świadomość, że zabezpieczenie ulokowanego kapita-

łu, a tym bardziej jego wzrost wymaga profesjonal-

nego zarządzania.

Wartość rynkowa nieruchomości

niewątpliwie zależy od jakości zarządzania, i jako

narzędzie biznesu ma wpływ na dochód właściciela.

Dowodem specyﬁki nieruchomości oprócz cech

ekonomicznych są również jej cechy instytucjonalno-

-prawne.

Funkcjonowanie nieruchomości wymaga

stworzenia całego otoczenia prawnego regulującego

przez realizację, obrót, eksploatację, aż do fazy wy-

cofania z eksploatacji, co z mocy prawa zabezpiecza

zarządca nieruchomości.

Szanowny Panie Ministrze!

„Uwolnienie zawodu”

zarządcy nieruchomości poprzez likwidację licencji

doprowadzi do narażenia rzeszy właścicieli na ko-

nieczność powierzenia majątku osobom nieprzygoto-

wanym merytorycznie i technicznie do wykonywania

czynności zarządzania, co w konsekwencji spowoduje

wiele strat i obniżenie wartości nieruchomości, a za-

interesowani twierdzą, że w skrajnych przypadkach

– do powstania trwałych nieodwracalnych szkód.

Przejmując obowiązki wynikające z zarządzania,

zarządca odpowiada często za olbrzymi majątek, ja-

kim są nieruchomości lub generowane przez te nie-

ruchomości dochody.

Wszelkie inwestowanie w nie-

ruchomość, mimo iż stanowi jedno z określonych

prawem czynności zarządzania, możliwe jest tylko za

zgodą właściciela.

Obecnie zarządca jest zobowiąza-

ny posiadać obowiązkowe ubezpieczenie z tytułu pro-

wadzonej działalności zawodowej.

W przypadku po-

wstania szkód związanych z tą działalnością także

właściciel może dochodzić swych roszczeń przez ubez-

pieczenie.

Profesjonalnie przygotowany zarządca nie-

ruchomości powinien znać wszystkie (minimum

ok. 39 aktów prawnych) przepisy prawne regulujące

gospodarkę nieruchomościami, które obejmuje cały

cykl kształcenia w celu uzyskania licencji.

Przygotowywanie podczas studiów i praktyki za-

wodowej planu zarządzania, który stanowi m.in. pod-

stawę uzyskania licencji, uczy przyszłego zarządcę

przeprowadzania analizy zarządzania nieruchomo-

ściami oraz kształtuje jego umiejętności planowania

operacyjnego i strategicznego.

Cechy te mają podsta-

wowy wpływ na zmniejszenie kosztów utrzymania

nieruchomości i podniesienie jej wartości.

Ponadto

do profesjonalnego prowadzenia działalności w za-

kresie zarządzania nieruchomościami niezbędna rów-

nież jest wiedza z wielu innych dziedzin, która obej-

muje: zagadnienia techniczne (budowlane, instala-

torskie, elektryczne, malarskie i inne), elementy wie-

dzy ekonomicznej (zakres sporządzania planów ﬁ-

nansowych, kosztorysowania, prawa rynku, ocena efek-

tywności ekonomicznej), wiedzę z zakresu psycholo-

gii i nauk społecznych, szczególnie z zakresu umie-

jętności interpersonalnych – rozumienie drugiej osoby

w bezpośrednim kontakcie, umiejętność słuchania

i negocjacji, wiedzę o najemcach i ich otoczeniu oraz

umiejętności integracyjne, wiedzę administracyjno-

prawną, wiedzę menedżerską oraz podstawowe zasa-

dy marketingu.

W świetle obecnych przepisów prawa, aby rozpocząć

wykonywanie zawodu zarządcy nieruchomości, wyma-

gane jest ukończenie rocznych studiów podyplomowych

lub kierunkowych, w trakcie których zdobywa się po-

trzebną do wykonywania tego zawodu wiedzę.

Uzupełnieniem zdobytej wiedzy jest obowiązek

odbycia półrocznej praktyki zawodowej w zakresie

zarządzania nieruchomościami.

Z chwilą zlikwidowania regulacji zawodu zarząd-

cy nieruchomości ustanie również prawny wymóg

ustawicznego podnoszenia kwaliﬁkacjizawodowych,

co może doprowadzić do sytuacji sprzed okresu funk-

cjonowania zawodu, tj. do radykalnego obniżenia ja-

wartości samych nieruchomości oraz stanu ich bez-

pieczeństwa.

Natomiast współpraca z zawodowym profesjona-

listą, zobowiązanym prawnie do ustawicznego pod-

noszenia kwaliﬁkacjizawodowych,gwarantujebez-

pieczeństwo i komfort zamieszkania, jak również

przynosi wymierne korzyści ﬁnansowe.

Znajomość przepisów prawa budowlanego pozwa-

la na wykrywanie występujących zagrożeń na nieru-

chomości i zapobieganiu ich powstawaniu.

Zlecając

przegląd roczny i pięcioletni, zarządca jest zoriento-

wany co do zakresu opracowania oraz posiada umie-

jętność czytania przeglądów rocznych i pięcioletnich

i zna skutki, jakie mogą wystąpić, i potraﬁprzekazać

je właścicielom.

Ponadto na bazie tych przeglądów

potraﬁsporządzićplankolejnościprowadzonychre-

montów i potraﬁzareagowaćwprzypadkuwystępo-

wania zagrożenia.

Negocjowanie ubezpieczenia nie-

ruchomości – wybór optymalnego wariantu.

Umie-

196

jętne podpowiadanie właścicielom, co z wykonywa-

nych prac remontowych doprowadza do wzrostu

wartości nieruchomości, a więc do zadowolenia obu

stron tego procesu – właściciela, bo wzrosła wartość

jego nieruchomości, a zarządcy, bo podejmowane de-

cyzje były słuszne i prawidłowe, zwiększając zaufanie

watnym doradcą.

Znajomość przepisów prawa energetycznego po-

zwala na optymalizację kosztów dostawy mediów,

negocjowanie umów na dostawę mediów i zapobiega-

nie umieszczaniu w umowach niedozwolonych klau-

zul przez te podmioty (naturalni monopoliści).

Pro-

wadzenie całego procesu termomodernizacyjnego, od

uchwały wspólnoty, poprzez audyt, montaż ﬁnanso-

wy i nadzór nad całym procesem.

Konstruowanie pla-

nów termomodernizacyjnych nieruchomości, zapew-

niając fachową obsługę oraz ﬁnansowanieprac.

Wy-

konywanie czynności zwykłego zarządu – znajomość

przepisów Kodeksu cywilnego, umiejętność czytania

uchwał samorządów lokalnych i ich wdrażania.

Uczest-

nictwo w wizjach lokalnych, m.in. z organami nad-

zoru budowlanego.

Szeroko rozumiane doradztwo i edukacja właści-

cieli w zakresie zarządzania nieruchomościami, a co

za tym idzie, następuje edukacja w prowadzeniu

przez właścicieli m.in. spraw spadkowych, które rzu-

tują na ﬁnansewspólnoty,wykonywaniuremontów

swoich lokali, przekształcaniu użytkowania wieczy-

stego na własność, potrzeby inwestowania w nieru-

chomość jako całość.

Ponadto licencjonowany zarządca nieruchomości

jest zobowiązany do posiadania ubezpieczenia OC.

z ewentualnych zaniedbań ze strony zarządcy.

Jest

rzeczą bezsporną, że osoba zarządzająca cudzym ma-

jątkiem musi stwarzać rękojmię należytego wykona-

nia powierzonych jej obowiązków.

Dochodzenie rosz-

czeń od zarządcy w procesie cywilnym jest długo-

trwałe, a w razie nieposiadania przez zarządcę ma-

jątku gwarantującego pokrycie zasądzonych kwot –

po prostu nieskuteczne.

Stąd konieczność posiadania

odpowiedniego ubezpieczenia gwarantującego pokry-

cie roszczeń poszkodowanych.

Obowiązkowe ubezpie-

czenie OC zarządcy nieruchomości praktycznie po-

krywa każdą szkodę.

Jednakże takie ubezpieczenie

może posiadać tylko osoba posiadająca licencję za-

rządcy nieruchomości.

Obecnie żadna ﬁrmaubezpie-

czeniowa nie sprzeda takiego ubezpieczenia osobie

nieposiadającej licencji, gdyż ryzyko wystąpienia

szkody jest niewspółmiernie wysokie, a osoba nie-

spełniająca postanowień rozporządzenia ministra

ﬁnansówniejestdlatowarzystwubezpieczeniowych

partnerem.

Oprócz odpowiedzialności cywilnej zarządca nie-

ruchomości niewypełniający swoich obowiązków pod-

lega odpowiedzialności zawodowej, polegającej na

stosowaniu sankcji zawodowych za naruszenie okre-

ślonych reguł postępowania.

Wobec zarządcy z tytu-

łu tej odpowiedzialności mają zastosowanie określo-

ne ustawą kary dyscyplinarne.

Może podlegać rów-

nież odpowiedzialności karnej w przypadku popeł-

nienia przestępstwa gospodarczego

Likwidacja licencji pozbawi właściciela możliwo-

ści roszczeń w zakresie kontroli prawidłowości wy-

konywania zawodu.

Obecnie zarządca jest zobligowany oprócz prze-

strzegania prawa również do stosowania standardów

zawodowych, które zostały przyjęte przez środowi-

sko.

Poza tym poprzez zapisy ustawowe zarządca zo-

bligowany jest do starannego wykonywania zawodu

pod rygorem utraty licencji i, tak jak w przypadku

innych zawodów, można mu to uprawnienie cofnąć.

W zasadzie zawód zarządcy już z chwilą jego po-

wołania mimo regulacji prawnych był na rynku nie-

ruchomości zawodem otwartym.

Wybór zarządcy

ny.

Umowa o powierzenie zarządzania nieruchomo-

ścią nie jest umową nazwana.

Postanowienia pomię-

dzy właścicielem nieruchomości a zarządcą są kształ-

towane dowolnie i w swej treści, szczególnie w zakre-

sie wynagradzania, nie są określone prawem i kształ-

towane są dobrowolnie.

Zamiast zamiaru likwidacji licencji uprawniającej

do wykonywania zawodu zarządcy należałoby rozsze-

rzyć obowiązek zarządzania przez licencjonowanych

zarządców wszystkimi nieruchomościami samorzą-

dów i Skarbu Państwa.

Gospodarowanie tymi nieruchomościami jest ﬁ-

nansowane głównie ze środków ﬁnansowychpodat-

ników, w oparciu o ustawę o ﬁnansachpublicznych

oraz prawo zamówień publicznych.

Nawet jeśli nie

jest wykonywane przez osoby zupełnie przypadkowe,

trudno zakwaliﬁkować takie działanie do zarządu

bezpośredniego.

Ten sam organ, który umożliwia

zdobycie kwaliﬁkacjidoprawidłowegozarządzania

nieruchomościami (majątkiem – towarem), zwalnia

jednocześnie z obowiązku zarządzania nieruchomo-

ściami publicznymi przez wykwaliﬁkowanychzarząd-

ców, a wykształceni, profesjonaliści w zakresie zarzą-

dzania nieruchomościami właśnie tam przede wszyst-

kim powinni być zatrudnieni w celu zabezpieczenia

i pomnożenia wartości mienia publicznego.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc pod uwagę

zdecydowany sprzeciw środowiska zawodowego za-

rządców nieruchomości odnośnie do deregulacji ich

zawodu, proszę Pana Ministra o odpowiedź na pyta-

nie: Czy w związku z tym rozważa Pan Minister utrzy-

manie na rynku zawodu regulowanego zarządcy nie-

ruchomości?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

197

Interpelacja

(nr 2084)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie planowanej deregulacji

zawodu przewodnika turystycznego

Szanowna Pani Minister!

Przewodnicy sudeccy

przy Oddziale PTTK Ziemi Kłodzkiej w Kłodzku

z niepokojem śledzą pojawiające się w mass mediach

informacje, iż minister sprawiedliwości przygotowu-

je projekt ustawy deregulujący zawód przewodnika

turystycznego.

Turystyka jest i będzie jednym z najważniejszych

czynników rozwoju gospodarczego regionu dolnoślą-

skiego i ziemi kłodzkiej.

Oprócz walorów turystycz-

nych ważną rolę odgrywa personel zatrudniony na

szeroko pojętym rynku turystycznym.

W pewnym

sensie przewodnik turystyczny reprezentuje Pola-

ków, jest więc ważną wizytówką naszego kraju.

Ma-

jąc to na względzie, ustawodawca ustawą z 29 sierp-

nia 1997 r. o usługach turystycznych objął zawód

przewodnika regulacją.

Dzięki niej w ciągu kilkuna-

stu lat w całej Polsce pojawiła się kadra świetnie wy-

kształconych, przygotowanych pod każdym wzglę-

dem do świadczenia usług na najwyższym poziomie

przewodników turystycznych.

Należy jednoznacznie podkreślić, iż zawód prze-

wodnika nie jest zawodem zamkniętym, koncesjono-

wanym ani regulowanym.

Jest zawodem licencjono-

wanym.

Nie istnieje żaden z góry ustalony limit prze-

wodników.

Nie istnieją również żadne dodatkowe

restrykcje czy bariery w dostępie do tego zawodu,

poza obowiązkiem odbycia kursu oraz zdania egza-

minu państwowego.

Podczas kursu osoba ubiegająca się o prawo do

oprowadzania turystów zdobywa wiedzę o mieście,

regionie, jego historii, kulturze, zabytkach czy mu-

zeach.

Zaznajamia się również z metodyką prowadze-

nia grupy, udzielaniem pierwszej pomocy etc.

Bez

posiadania rzeczonej wiedzy trudno sobie wyobrazić

profesjonalne wykonywanie tego zawodu.

Dlatego kurs,

jak i egzamin, który sprawdza kompetencje kandy-

data, ma jak największe uzasadnienie.

Przewodnicy,

którzy mają stosowne kwaliﬁkacjepoodbyciukursu

i pozytywnym zdaniu egzaminu, są gwarantem naj-

wyższej jakości świadczonych usług.

Jeśli mamy dbać o jak najwyższą jakość usług tu-

rystycznych oferowanych turystom polskim i zagra-

nicznym, co przekłada się na kreowanie wizerunku

kraju i naszych regionów na świecie, to nie można tej

działalności oddać w ręce osób przypadkowych, któ-

rych wiedza w żaden sposób nie jest weryﬁkowana.

W dokumencie rządowym przyjętym w dniu

26 września 2008 r. pt. „Kierunki rozwoju turystyki

do 2015 roku” czytamy zapis: „turystyka przyczynia

się do odkrywania najcenniejszych zasobów kulturo-

wych i środowiskowych, których eksponowanie po-

prawia wewnętrzny i zewnętrzny wizerunek kraju,

regionów oraz miejscowości”.

„Turystyka jest dzie-

dziną (…) budującą świadomość społeczności lokal -

nych i regionalnych, wzmacniającą i scalającą kapitał

społeczny, pełniącą funkcje edukacyjne, podwyższa-

jącą dumę z miejsca zamieszkania, wzmacniającą

odpowiedzialność za swoje otoczenie, kreującą dba-

łość o ład przestrzenny, estetykę i środowisko przy-

rodnicze, o silnym oddziaływaniu kulturotwórczym,

kształtującą wrażliwość i poczucie piękna, dostarcza-

jącą przeżyć duchowych, kreującą wartościowe pro-

pozycje zagospodarowania wolnego czasu, umożli-

wiającą zachowania prozdrowotne, prorodzinne i pro-

ekologiczne”.

Co bardzo istotne: „ze względu na wol-

niejszy wzrost liczby turystów zagranicznych niż ocze-

kiwany wzrost ich wydatków szczególnego znaczenia

nabiera wzrost jakości usług i rozszerzenie oferty

usług dostępnych w czasie pobytu w Polsce”.

Na tę jakość składa się również obsługa przewod-

nicka.

Każde państwo różnymi – mniej lub bardziej

regulowanymi – metodami dba o to, aby osoby opro-

wadzające turystów posiadały odpowiednie kwaliﬁ-

kacje poparte rzetelną wiedzą teoretyczną i prakty-

ką.

Taka oferta przewodnicka daje pewność, że tury-

ści miło i bezpiecznie spędzają czas, a goście zagra-

niczni wyjadą od nas zainspirowani do poszerzenia

swej wiedzy i powrotu do Polski.

Szanowna Pani Minister!

W związku z narasta-

jącym niepokojem środowiska zawodowego przewod-

ników turystycznych uprzejmie proszę o odpowiedź

1.

Czy to Pani resort, któremu podlega branża

turystyczna, czy minister sprawiedliwości będzie od-

powiedzialny za wprowadzenie tej deregulacji?

2.

Jeśli Pani resort, to na czym będzie polegała

deregulacja?

3.

Jakie wymagania formalne będą przewidziane

dla osób mających w przyszłości wykonywać zawód

przewodnika?

4.

Czy deregulacja ma objąć grupy przewodników

górskich?

5.

Czy w związku z deregulacją zostanie otwarty

rynek dla przewoźników i pilotów?

6.

Jakie przewiduje się zapobieganie niebezpie-

czeństwu opanowania rynku usług przewodnickich

przez szarą strefę, z czym należy poważnie się liczyć,

dopuszczając do rynku usług przewodnickich dora-

biających amatorów?

7.

W jaki sposób zamierza się zagwarantować wy-

soką jakość usług przewodnickich, taką jaką do tej

pory gwarantowały zapisy ustawy z 29 sierpnia 1997

r. o usługach turystycznych, a w szczególności art.

20 pkt 1, art. 22, art. 30 pkt 1, art. 2?

8.

Czy wszystkie zawody podlegające pod Mini-

sterstwo Sportu i Turystyki będą uwolnione i w ja-

kim stopniu – czy całkowicie, czy częściowo?

Z poważaniem

Poseł Monika Wielichowska

198

Interpelacja

(nr 2084)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanej deregulacji

Szanowny Panie Ministrze!

Przewodnicy sudeccy

kandydata, ma jak największe uzasadnienie.

Prze-

wodnicy, którzy mają stosowne kwaliﬁkacjepoodby-

ciu kursu i pozytywnym zdaniu egzaminu, są gwa-

rantem najwyższej jakości świadczonych usług.

i środowiskowych, których eksponowanie poprawia

wewnętrzny i zewnętrzny wizerunek kraju, regionów

budującą świadomość społeczności lokalnych i regio-

nalnych, wzmacniającą i scalającą kapitał społeczny,

z miejsca zamieszkania, wzmacniającą odpowiedzial-

ność za swoje otoczenie, kreującą dbałość o ład prze-

strzenny, estetykę i środowisko przyrodnicze, o sil-

nym oddziaływaniu kulturotwórczym, kształtującą

duchowych, kreującą wartościowe propozycje zago-

spodarowania wolnego czasu, umożliwiającą zacho-

wania prozdrowotne, prorodzinne i proekologiczne”.

Co bardzo istotne: „ze względu na wolniejszy wzrost

liczby turystów zagranicznych niż oczekiwany wzrost ich

kości usług i rozszerzenie oferty usług dostępnych

1.

Na czym będzie polegała deregulacja?

2.

Jakie wymagania formalne będą przewidziane

3.

Czy deregulacja ma objąć grupy przewodników

5.

Jakie przewiduje się zapobieganie niebezpie-

7.

Czy wszystkie zawody podlegające pod Mini-

199

Interpelacja

(nr 2085)

do ministra obrony narodowej

w sprawie stacjonowania

Polskiego Kontyngentu Wojskowego

w kwestii dotyczącej stacjonowania Polskiego Kon-

tyngentu Wojskowego w Islamskiej Republice Afga-

nistanu.

Obecna sytuacja: Prezydent Rzeczypospolitej Pol-

skiej wydał postanowienie dotyczące przedłużenia sta-

cjonowania ww. kontyngentu wojskowego do 13 kwiet-

nia 2012 r.

Jest to kolejny wyznaczony przez prezy-

denta termin począwszy od 9 listopada 2007 r.

i w ko-

lejnych latach wyznaczany co pół roku.

Pomimo obietnic dotyczących wycofywania pol-

skich Sił Zbrojnych z obszaru Afganistanu ich liczba

stacjonujących żołnierzy nie maleje, a wręcz przeciw-

nie – rośnie: od 120 osób w 2002 r., poprzez 1600

w latach 2008–2009, aż do 2500 żołnierzy w roku 2011.

Obecnie żołnierze w Afganistanie są mniej zaanga-

żowani w działania typowo zbrojne, a bardziej „reali-

zują misję o charakterze stabilizacyjnym i doradczo-

-szkoleniowym dla utrzymania bezpieczeństwa i sta-

bilizacji w rejonie odpowiedzialności, pomocy w od-

budowie Afganistanu i wspierania afgańskich władz

Należy zastanowić się, czy przebywanie żołnierzy

poza krajem w tak dużej liczbie jest zasadne i czy przy-

nosi realne korzyści dla Polski.

Z jakiego powodu stacjonowanie wojsk i utrzy-

mywanie misji w Afganistanie jest z roku na rok

przedłużane?

Czy data 13 kwietnia 2012 r. jest istotnie datą

wycofania Polskiego Kontyngentu Wojskowego?

Jaki jest harmonogram wycofania Polskiego Kon-

tyngentu Wojskowego z Afganistanu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Artur Dębski

(nr 2086)

do ministra pracy i polityki społecznej

selskiego napływają informacje od radnych sejmików

wojewódzkich o zmniejszeniu środków na aktywiza-

cję osób bezrobotnych.

Ograniczenie środków na po-

ziomie planowanym przez rząd może doprowadzić do

sparaliżowania programów aktywizacji osób bezro-

botnych w całej Polsce.

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2087)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji chorych na cukrzycę

Panie Ministrze!

Od kilku lat obiecywano diabe-

tykom refundacje nowoczesnych insulin, tzw. analo-

gów, które znacznie ułatwiają życie.

Do dziś tych in-

sulin na liście leków refundowanych nie ma.

Koszt

takiej insuliny to ponad 200 zł.

W niektórych sytu-

acjach, zwłaszcza u małych dzieci, jest to jedyna dro-

ga leczenia.

W tym roku po raz kolejny mówiono dia-

betykom, że mogą liczyć na refundacje tego leku.

200

Skończyło się jak zwykle.

Mamy wręcz do czynienia

z procederem o wiele gorszym.

Podniosły się ceny

wszystkich insulin na rynku.

Jeśli dodamy do tego,

że apteki nie mogą walczyć cenami, dojdzie do sytu-

acji, w której miesięczny koszt leczenia podniesie się

dwukrotnie.

Co prawda jest tańszy zamiennik, insu-

lina zwierzęca, którą przestano na szeroką skalę sto-

sować kilkanaście lat temu.

Wielu cukrzyków jest

w stanie pogodzić się z takim obrotem sprawy.

Nie-

wielu stać na to, żeby kupić droższą insulinę.

Jednak

jest grupa chorych na cukrzycę typu 1, którzy nie

będą w stanie zapłacić większej kwoty w aptece.

Byli

chorzy, którzy potraﬁlijechaćdodrugiegomiasta,

żeby znaleźć najtańszą insulinę.

Doliczając koszt

transportu, opłacało im się to.

Ministerstwo szczyci się, że na nowej liście leków

zaoszczędzi 1 mld zł.

Nie ma próżni.

Te pieniądze

wypłyną z kieszeni pacjentów.

Jest sytuacja, która

uderzy w chorych na cukrzycę bardziej niż wyższe

koszty insuliny.

Tym problemem jest wzrost cen pa-

sków do mierzenia poziomu glikemii we krwi.

Na li-

ście leków refundowanych brakuje także produktów

najpopularniejszych, zarazem najlepszych ﬁrmpro-

dukujących paski do glukometrów.

Z produktów tych

ﬁrmkorzysta90%chorującychnacukrzycę.

Wśród

środków zaproponowanych przez ministerstwo nie

ma takich o podobnej jakości.

Dla chorych jest to

ważne.

Kilkakrotne przekłuwanie ciała jest prostsze,

gdy technologia jest nowocześniejsza.

Ponadto jeśli

na listę nie wrócą środki wiodących marek, trzeba

będzie się zaopatrzyć w nowe urządzenia do pomiaru

glikemii we krwi.

Paski są bowiem przystosowane

wyłącznie do jednego rodzaju glukometrów.

Zakup

nowego urządzenia to koszt około kilkudziesięciu zło-

tych.

Niekiedy dochodzi do 100 zł.

Można rzec, że działania ministerstwa to kolejny

krok przeciwko chorym na cukrzycę.

Zaczęło się od

ograniczenia leczenia w poradniach, gdzie za cukrzy-

ków płaci się mniej.

Później nie dotrzymano słowa

z refundacją pomp insulinowych, które znacząco

zwiększają komfort życia chorych na cukrzycę.

Po-

dobnie było ze wspomnianymi wcześniej analogami

insuliny.

Dziś radykalnie wzrastają koszty leczenia.

Trzeba mieć też świadomość, że światowe koncerny

produkujące środki dla diabetyków są twardymi gra-

czami.

Oskarża się ich nawet o wstrzymywanie ba-

dań nad leczeniem naszej choroby.

Mimo wszystko

bez ich produktów ciężko jest żyć.

Z rozmów z chorymi wiem, że w tej chorobie po-

trzebna jest stałość, dbałość o siebie i spokój.

Zmiana

insuliny może poważnie rozregulować chorobę.

Wów-

czas takie osoby traﬁądoszpitalaipaństworównież

poniesie koszty.

Dlatego w imieniu złączonych wspól-

ną chorobą proszę o zastanowienie się nad tymi zmia-

nami.

Pan Minister sam jest przecież lekarzem.

Kiedy będą refundowane insuliny nowoczesne,

tzw. analogi?

Kiedy będą niższe ceny insulin i leków dla cho-

rych na cukrzycę?

Kiedy będą refundowane paski do glukometrów

innych ﬁrm,jaktobyłodotychczas,ijakiebędąich

ceny?

W jaki sposób będą rozprowadzane nakłuwacze

do insulin oraz glukometry?

Czy tylko przez apteki,

a nie tak, jak było wcześniej?

W jaki sposób będą mogły wspierać ﬁrmyfarma-

ceutyczne stowarzyszenie diabetyków, które prowa-

dzi badania przesiewowe w swoim rejonie działania,

w sprzęt i niezbędne akcesoria potrzebne do wykony-

wania takich badań?

Kiedy 2,5 mln chorych na cukrzycę powie, że po-

lepszyły się warunki związane z leczeniem cukrzycy,

to znaczy polepszy się jakość, dostępność oraz cena

leków będzie zadowalająca?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 2 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2088)

do ministra zdrowia

w sprawie bezpłatnego przekazywania

Panie Ministrze!

Zwracają się do mnie lekarze z za-

pytaniem o wykładnię obecnie obowiązującego prawa.

Chodzi o ustalenie, czy w świetle obecnego prawa przy-

chodnia, lekarz, pielęgniarka ma prawo do bezpłatne-

go przekazywania pacjentowi niezbędnych w leczeniu

materiałów i przyrządów, takich jak:

— wstrzykiwacze insulinowe,

— glukometry,

— materiały edukacyjne (diety, sposoby postępo -

wania w różnych sytuacjach, ćwiczenia itp.),

— dzienniczki samokontroli ciśnienia i glikemii,

— identyﬁkatoryinformująceinnychochorobie

w sytuacjach nagłych, np. opaski na przedramię

z napisem: cukrzyca.

Bez wstrzykiwaczy insulinowych nie jest możliwe

poprawne podawanie insuliny, a poza przychodnią,

szpitalem są praktycznie niedostępne.

Pacjent po

otrzymaniu wstrzykiwacza musi zostać przeszkolony

odnośnie do sposobu użycia.

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

201

Interpelacja

(nr 2089)

do ministra skarbu państwa

w sprawie tzw. optymalizacji pracy

służb eksploatacyjno-ruchowych

oraz konsolidacji rejonów i posterunków

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku tygodni

trwa zamieszanie i niepokój wobec planów PGE Dys-

trybucja dotyczących zmian w spółce w zakresie

funkcjonowania rejonów i posterunków energetycz-

nych oraz zlikwidowania od tego roku biur obsługi

klienta przez PGE Obrót w miastach takich jak

Opoczno, w którym jest ok. 30 tys. odbiorców energii

elektrycznej.

Z naszych informacji wynika, iż w dniu

21 lutego 2012 r. pod ministerstwem ma odbyć się

demonstracja pracowników PGE, którzy chcą wrę-

czyć Panu petycję odnoszącą się do ww. problematy-

ki.

Wiemy także o raporcie benchmarkingowym

przygotowanym przez koncern Ernst & Young dla

Zarządu PGE, z którego wynika, że nie powinien on

być ostatecznym uzasadnieniem wprowadzanych

zmian.

Raport ten jest tylko porównaniem struktury

organizacyjnej z innymi grupami energetycznymi.

Dlatego działania PGE postrzegane są jako kroki

w złym kierunku.

Przede wszystkim chodzi o wątpli-

wą kwestię dalszego zatrudnienia dla pracowników

znoszonych placówek.

Jednak problem jest głębszy.

Przenoszenie kompetencji z mniejszych ośrodków do

większych będzie przyczynkiem do ich marginaliza-

cji lub likwidacji, a w ich następstwie do rozsprzeda-

nia majątku.

Szukanie oszczędności w ten sposób

spowoduje negatywne skutki społeczne.

Szczególnie

dla osób starszych będzie to problem, ponieważ nie

każdy ma możliwość dojazdu do innego miasta czy

korzystania z Internetu w celu załatwiania spraw

związanych z obsługą klientów.

1.

Czy ograniczenie ilości rejonów i posterunków,

a tym samym oddalenie ich od klienta nie przyczyni

się do obniżenia jakości obsługi?

2.

Czy będą rzeczywiste oszczędności i czy są rze-

telne analizy potwierdzające te oszczędności?

3.

Czy te zmiany spowodują niższe koszty za do-

starczaną energię elektryczną?

4.

Czy nie zostanie zagrożone bezpieczeństwo

energetyczne oraz parametry dostarczanej energii?

5.

Czy wszyscy pracownicy będą mieli zapewnio-

ne zatrudnienie i na jakich warunkach?

Z poważaniem

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2090)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie pilnego dokończenia budowy

Zdesperowani mieszkańcy wsi Rydzewo (gmina

Miastkowo, powiat łomżyński) po wielu bezskutecz-

nych próbach uzyskania konkretnych informacji

(pism do GDDKiA w Łomży, Białymstoku oraz Cen-

trali GDDKiA w Warszawie) zgłosili się do mnie z pe-

tycją w sprawie pilnego dokończenia budowy drogi

Z przedstawionych informacji wynika, iż droga nr 61

została przebudowana i oddana do użytku w roku

2008.

Inwestor pozostawił niedokończoną budowę na

wyżej wymienionym odcinku we wsi Rydzewo.

Na pod-

stawie wizji lokalnej w Rydzewie stwierdzam, iż rze-

czywiście odcinek drogi nr 61 we wsi Rydzewo nie

został przebudowany.

Na przedmiotowym odcinku drogi istniejąca in-

frastruktura drogowa jest zdegradowana.

Zniszcze-

nia (we fragmentach) uniemożliwiają właściwą eks-

ploatację drogi wszystkim kierowcom, jak również

mieszkańcom Rydzewa i okolicznych wsi.

Dziury i gar-

by w drodze powodują, że ciężki ruch tranzytowy TIR-ów

wywołuje drgania oraz uciążliwy hałas przekracza-

jący dopuszczalne normy.

Efektem tego są spękania

ścian nośnych prawie we wszystkich domach położo-

nych przy drodze.

Dalsze użytkowanie tych domów

stwarza niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia miesz-

kających ludzi.

Bardzo duży ruch na tej drodze, ze względu na

brak odpowiedniej infrastruktury, utrudnia codzien-

ne życie mieszkańcom Rydzewa jak również bezpiecz-

ne funkcjonowanie Szkoły Podstawowej w Rydzewie.

Narażone jest bezpieczeństwo dzieci uczęszczających do

Szkoły Podstawowej w Rydzewie, a także dzieci dojeż-

dżających do gimnazjum w Miastkowie i szkół ponad-

gimnazjalnych w Łomży i Ostrołęce.

Na odcinku Ry-

dzewa jest tylko jedna wiata przystankowa zlokali-

zowana po przeciwnej stronie zatoki przystankowej

w kierunku Łomży.

Szczegółowe informacje dotyczące opisanej sytu-

acji przedstawione są w załącznikach (pisma, petycje,

fotograﬁeitp.)*

)

.

Sytuacja mieszkańców Rydzewa jest wręcz tra-

giczna, dlatego też proszę Pana Ministra o podjęcie

nadzwyczajnych działań w celu jak najszybszego wybu-

dowania brakującego odcinka drogi krajowej nr 61

w Rydzewie (ok. 1,5 km) wraz z infrastrukturą towa-

rzyszącą: zatoki dla autobusów, rozjazdy, lewo- i prawo-

skręty, chodniki i inne.

*

)

202

Panie Ministrze, wnoszę o aktualizację listy odcin-

ków priorytetowych (Rydzewo jest na 397 pozycji do

realizacji na 566 odcinków w skali kraju) gwarantu-

jącą wybudowanie drogi w Rydzewie w 2012 r. ze wzglę-

du na wygaszający się termin pozwolenia na budo-

wę.

Zaniechanie tego przedsięwzięcia naraziłoby

budżet państwa na dodatkowe poważne koszty ﬁnan-

sowe.

Byłoby to rażącą niegospodarnością, a życie i zdro-

wie mieszkańców Rydzewa i okolic narażone byłoby na

dalsze niebezpieczeństwo.

Bardzo proszę Pana Ministra o równoczesne

zainteresowanie się i udzielenie pomocy właścicie-

lom zniszczonych budynków znajdujących się przy tej

drodze.

W nieodległej przyszłości mogą grozić one

zawaleniem i stać się zagrożeniem dla zdrowia i życia

mieszkających w nich ludzi.

Pytania do Pana Ministra:

1.

Dlaczego zaniechano budowy drogi krajowej

2.

Czy Pan Minister posiada wiedzę, że aktualne

pozwolenie na budowę kończy się w styczniu 2013 r. i jakie

mogą być skutki niezrealizowania tej inwestycji?

3.

W jakim terminie zostanie przebudowany bra-

kujący odcinek drogi krajowej nr 61 w Rydzewie?

4.

Czy zdaje sobie Pan Minister sprawę z zagro-

żeń, jakie powodują popękane ściany nośne w budyn-

kach znajdujących się przy drodze krajowej nr 61?

5.

Czy znana jest Panu Ministrowi sytuacja za-

grożeń i zniszczeń drogi w Rydzewie?

Z poważaniem

Poseł Lech Kołakowski

Łomża, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2091)

do ministra ﬁnansów

w sprawie projektu Europejskiego

Centrum Bio- i Nanotechnologii

waniem mandatu poselskiego zwracam się do Pana

doﬁnansowaniazrezerwycelowejbudżetupaństwa

projektu „Europejskiego Centrum Bio- i Nanotechno-

logii” (ECBNT).

Projekt ECBNT, koordynowany

przez Politechnikę Łódzką, powstał jako wspólna

inicjatywa łódzkich wyższych uczelni i placówek na-

ukowych zrzeszonych w konsorcjum BioTechMed.

Ce-

lem projektu jest integracja badań i kształcenia z za-

kresu biotechnologii, nanomateriałów i nanotechno-

logii, aby osiągnąć potencjał badawczy umożliwiający

rozwój zaawansowanych inteligentnych technologii

Projekt ECBNT, którego wartość całkowita wyno-

si 153 687 141 zł netto, został zakwaliﬁkowanyprzez

zarząd województwa łódzkiego do indykatywnego

wykazu indywidualnych projektów kluczowych dla

Regionalnego Programu Operacyjnego WŁ na lata

2007–2013, z doﬁnansowaniemwwysokości50%,

tzn. 74 593 570 zł (umowa została podpisana).

Pro-

jekt ECBNT uzyskał także poparcie Ministerstwa

środków rezerwy celowej budżetu państwa.

MNiSzW wystąpiło ze stosownym wnioskiem za

pośrednictwem Ministerstwa Rozwoju Regionalnego

do Ministerstwa Finansów, jednak na dzień dzisiejszy

nie otrzymało pozytywnej odpowiedzi.

W związku

pytanie: Czy projekt ECBNT zostanie przez Mini-

sterstwo Finansów doﬁnansowane?

Jeślinie,tojakie

są powody braku doﬁnansowaniatakważnegoprzed-

sięwzięcia dla polskiej nauki?

Z wyrazami szacunku

Poseł Dariusz Seliga

Skierniewice, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2092)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie niepublicznego ośrodka

adopcyjno-opiekuńczego w Otwocku

kierowane są interwencje związane z niepodpisaniem

przez pana Adama Struzika, marszałka wojewódz-

twa mazowieckiego, zlecenia zadania prowadzenia

ośrodka adopcyjnego na 2012 r. niepublicznemu ośrod-

kowi adopcyjno-opiekuńczemu w Otwocku, założone-

mu przez Fundację Dziecko – Adopcja – Rodzina

w Otwocku.

województwa zleca na okres co najmniej 12 miesięcy

zadanie prowadzenia ośrodka adopcyjno-opiekuńcze-

go tym podmiotom niepublicznym, których ośrodki

adopcyjnych.

Wskazane powyżej rozwiązanie prawne dotyczące

różnego potraktowania ośrodków adopcyjno-opie-

kuńczych ze względu na liczbę przeprowadzonych

procedur adopcyjnych godzą zarówno w osoby zamie-

rzające przysposobić dziecko, jak i osoby, które są

w trakcie procedury przysposobienia.

Zainteresowa-

ni wyrażają słuszną obawę, iż likwidacja niepublicz-

nego ośrodka adopcyjno-opiekuńczego w Otwocku

w sposób drastyczny ograniczy dostęp do adopcji,

203

a w konsekwencji spowoduje ponowne rozpoczynanie

czasochłonnych procedur przysposabiania dziecka.

Natomiast dostęp do innych ośrodków adopcyjnych

zostanie utrudniony z uwagi na zwiększone odległo-

ści i koszty dojazdu.

Niewątpliwie zmniejszenie liczby

ośrodków znacząco wydłuży czas trwania procedur

adopcyjnych.

Jak bardzo krzywdzący jest zapis art. 245 ust. 1

cytowanej ustawy nakazujący ośrodkom adopcyjno-

-opiekuńczym zrealizowanie co najmniej 20 procedur

ka, świadczy chociażby to, że:

— niepubliczny ośrodek adopcyjno-opiekuńczy

w Otwocku uzyskał w ciągu ostatnich 16 miesięcy naj-

lepszy wynik w kraju – aż 103 adoptowanych dzieci;

— ogromna liczba rodzin (około 80) została już

przeszkolona przez ośrodek i oczekuje na dokończe-

nie procedury adopcyjnej;

— niepubliczny ośrodek adopcyjno-opiekuńczy

w Otwocku osiągnął bardzo dobry wynik (aż 15 pro-

cedur adopcyjnych) uzyskany w roku 2010 w ciągu

4,5 miesiąca funkcjonowania – z uwagi na fakt, iż

cytowana ustawa wymaga 20 adopcji w ciągu całego

roku, proporcjonalnie licząc, ośrodek wykonał swój

ustawowy obowiązek;

— niepubliczny ośrodek adopcyjno-opiekuńczy

w Otwocku zrealizował swoje zadania w sposób

w pełni samodzielny, przy braku jakiegokolwiek do-

ﬁnansowaniazsubwencjibudżetowych.

Moim zdaniem ośrodek adopcyjny, który ma bar-

dzo dobre wyniki (aż 339 rodzin pozostających pod

opieką ośrodka) i jest przyjazny rodzicom – świadczy

o tym fakt stosunkowo krótkiego oczekiwania na ad-

opcję, co jest niezwykłą rzadkością w procesie przy-

sposabiania dziecka w Polsce – nie powinien napoty-

kać żadnych przeszkód w swym funkcjonowaniu, lecz

przeciwnie – powinien mieć zapewnione ze strony

państwa wszelkie warunki celem ułatwienia podej-

mowanych działań.

Wejście w życie ustawy służyło

przecież nie ograniczaniu adopcji, ale wprowadzeniu

możliwych udogodnień w systemie adopcyjnym.

Do-

dam, że – zgodnie z preambułą ustawy – przy doko-

nywaniu wszelkich decyzji w tej mierze należy kiero-

wać się przede wszystkim dobrem dziecka, tak aby

cjonujące ośrodki adopcyjno-opiekuńcze są likwido-

wane ze względów formalnych.

1.

Jakie działania zostały lub będą podjęte odno-

śnie do rodziców, którzy zostali przeszkoleni przez

niepubliczny ośrodek adopcyjno-opiekuńczy w Otwoc-

ku i oczekują na dokończenie procedury adopcyjnej?

2.

Jakie uzasadnienie ma zastosowanie art. 245

cytowanej ustawy w stosunku do niepublicznego

ośrodka adopcyjno-opiekuńczego w Otwocku, który

dzielny, przy braku jakiegokolwiek doﬁnansowania

z subwencji budżetowych?

3.

Czy Minister Pracy i Polityki Socjalnej podej-

mie działania zmierzające do nowelizacji art. 245 cy-

towanej ustawy, ustanawiającego rygor 20 procedur

adopcyjnych w roku 2010 i nieuwzględniającego przy-

padku rozpoczęcia funkcjonowania niepublicznych

ośrodków adopcyjno-opiekuńczych w 2010 r.?

Poseł Andrzej Dera

Ostrów Wielkopolski, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2093)

do ministra zdrowia

w sprawie funkcjonowania sezonowej bazy

Lotniczego Pogotowia Ratunkowego

w Zegrzu Pomorskim w okresie

Szanowny Panie Ministrze!

Wnoszę interpelację

o wsparcie zabiegów mających na celu zapewnienie

funkcjonowania sezonowej bazy Lotniczego Pogotowia

bezpieczeństwa i zdrowia mieszkańców regionu środ-

kowopomorskiego, a także przebywających na tym

obszarze turystów.

Od kilku lat śmigłowcowa służba medyczna wspo-

maga w okresie wakacji system ratownictwa medycz-

nego na Pomorzu Środkowym.

W minionym roku

dzięki ﬁnansowemuudziałowiblisko50samorządów

z tego terenu, a także zaangażowaniu wojewody i mar-

szałka województwa zachodniopomorskiego zdoła-

liśmy stworzyć specjalistyczną bazę śmigłowcową

ratownictwa medycznego, obejmującą obiekty medycz-

no-socjalne dla personelu oraz hangar dla helikopte-

ra, a także niezbędny sprzęt zapewniający optymalne

warunki pracy załogi.

Wszyscy uczestnicy tego przed-

sięwzięcia deklarują dalsze sukcesywne rozwijanie in-

frastruktury bazy, chcąc stworzyć warunki do prze-

kształcenia jej docelowo w bazę stałą.

Dotychczasowe doświadczenia z funkcjonowania

pogotowia lotniczego, którego promień działania wy-

nosi 80 km, a lokalizacja w Zegrzu Pomorskiem pozo-

staje najbardziej efektywna pod względem operacyj-

nym, zapewniając szybkie dotarcie z pomocą medycz-

ną do rejonów dotychczas pozbawionych takich moż-

liwości, w pełni potwierdzają zasadność wydłużenia

okresu aktywności zespołu HEMS na naszym tere-

nie.

W ciągu minionego roku tylko w sezonie waka-

cyjnym wykonał on ponad sto misji ratowniczych,

z których około 70% stanowiły wyloty do wypadków

drogowych.

Statystyki dowodzą jednoznacznie, że z roku na

dzaju zdarzeń wymagających natychmiastowej po-

mocy medycznej.

Jednocześnie wydłuża się czas do-

jazdu do poszkodowanych tradycyjnego pogotowia

204

ratunkowego.

W tych okolicznościach nieporównanie

skuteczniejsze działania ratownicze oraz możliwości

natychmiastowego przybycia z pomocą medyczną

zapewnia służba ratunkowa HEMS, dysponująca no-

woczesnym śmigłowcem E-135, wyposażonym w spe-

cjalistyczny sprzęt medyczny do ratowania i podtrzy-

mania życia.

Za przedłużeniem działania Lotniczego Pogoto-

przedzający miesiące wakacyjne przemawia także

fakt organizacji w naszym kraju Euro 2012, co spo-

woduje zapewne wzmożony ruch turystyczny na dłu-

go przed sezonem letnim.

W Kołobrzegu bazę trenin-

gowo-pobytową będzie miała reprezentacja piłkarzy

Danii, za którymi przyjadą na środkowe wybrzeże

liczni fani i kibice.

Ich bezpieczeństwo, zwłaszcza

w zakresie ochrony zdrowia i życia, w dużej mierze za-

leżeć będzie od sprawności i możliwości działania lo-

kalnych służb ratowniczych, których ważnym ogni-

wem jest Lotnicze Pogotowie Ratunkowe z bazą w Ze-

grzu Pomorskim.

Biorąc pod uwagę powyższe przedstawione przeze

mnie argumenty oraz bliski termin planowanego

uruchomienia bazy zwracam się do Pana Ministra

na pytanie: Czy wesprze Pan nasze starania o uru-

chomienie bazy Lotniczego Pogotowia Ratunkowego

w Zegrzu Pomorskim, podzielając naszą troskę o stan

bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia na środkowym

Pomorzu?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Gawłowski

Koszalin, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2094)

do ministra pracy i polityki społecznej

samorządu terytorialnego zadań

Szanowny Panie Ministrze!

1 stycznia 2012 r. we-

wprowadza szereg nowych instytucji wsparcia rodziny

na szczeblu gminnym oraz powiatowym.

Nakłada

również szereg zadań własnych na jednostki samorzą-

du terytorialnego.

Powołanie do życia nowych struk-

tur związanych z realizacją ustawy o wspieraniu ro-

dziny i systemie pieczy zastępczej, a następnie ich

funkcjonowanie w kolejnych latach będzie wiązało się

z wyłożeniem przez samorządy bardzo poważnych

środków ﬁnansowych.

Niestetyzgodniezinformacją

do uzasadnienia ustawy, nie zostaną one w wystarcza-

jącej ilości zapewnione przez budżet państwa.

Już wstępne szacunki w uzasadnieniu do projek-

tu ustawy zakładały niedoszacowanie co do pierw-

szego roku jej wdrażania, a każdy kolejny rok funk-

cjonowania ustawy to dramatycznie rosnące niedoﬁ-

nansowanie.

Dlatego też w obliczu trudnej sytuacji

budżetu państwa sytuacja ta powoduje poważne za-

niepokojenie wśród przedstawicieli władz samorzą-

dów lokalnych.

Za przykład może posłużyć sytuacja powiatu

strzelecko-drezdeneckiego położonego w wojewódz-

twie lubuskim.

Zgodnie z założeniami ustawy powiat

ten z dniem 1 stycznia bieżącego roku wdrożył nowe

zadania i zobowiązania, które przedstawiają określo-

ne skutki ﬁnansowe.

Popierwsze,stworzenienowej

struktury organizacyjnej to dodatkowe obciążenie

roczne dla budżetu powiatu w kwocie 135 000 zł (za-

trudnienie kierownika działu zespołu ds. pieczy za-

stępczej, 2 koordynatorów, psychologa, pedagoga

i innych specjalistów wg indywidualnych potrzeb ro-

dzin zastępczych oraz koszty utrzymania innych pra-

cowników i lokali, które również powiat musi zabez-

pieczyć).

Po drugie, nowe świadczenia, jakie wprowa-

dza ustawa, to kolejne obciążenie w kwocie 600 000 zł,

bowiem powiat zamiast dotychczasowego 1 000 000 zł

na rok 2012 musi zabezpieczyć 1 600 000 zł na świad-

czenia dla rodzin zastępczych.

Pragnę podkreślić, że przedstawione wyżej obli-

czenia określające koszty wdrożenia ustawy przez

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Drezdenku

jako wyznaczonego przez starostę strzelecko -drez-

deneckiego organizatora rodzinnej pieczy zastępczej,

zakładają niezbędne minimum ﬁnansowe.

Gdyby

przywołany powiat założył realizację wszystkich za-

dań wskazanych w ustawie, koszty byłyby dwukrot-

nie wyższe i sięgnęłyby 1 500 000 zł, których nie

byłby w stanie w swoim budżecie zabezpieczyć.

zastępczej to wyczekiwany i potrzebny akt prawny,

który zakłada przede wszystkim dobro pokrzywdzo-

nych przez los dzieci.

Jednakże samorządy bez odpo-

wiedniego wsparcia ﬁnansowanegoniebędąwstanie

realizować wskazanych przez nią zadań.

W związku

1.

Czy w trakcie przygotowywania ustawy kiero-

wany przez Pana resort dokonał analizy kosztów jej

wprowadzenia przez samorządy terytorialne?

2.

Czy w trakcie przygotowywania założeń usta-

wy przeprowadzona została fachowa ocena możliwo-

ści ﬁnansowychjednosteksamorządówlokalnychco

do realizacji nałożonych na nie obowiązków zwia-

nych z realizacją przedmiotowej ustawy?

3.

Czy kierowane przez Pana ministerstwo prze-

widuje zmiany w przepisach, które zmniejszą obcią-

żenia ﬁnansowesamorządówterytorialnychzwiąza-

ne z realizacją określnych we wspomnianej ustawie

zadań?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zielona Góra, dnia 7 lutego 2012 r.

205

Interpelacja

(nr 2095)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie wpisów do ksiąg prowadzonych

Szanowna Pani Minister!

W większości górskich

schronisk znajdują się książki wyjść i powrotów, na-

leży w nich wpisać godzinę wyjścia oraz czas zaplano-

wanego powrotu.

We wpisie powinno umieścić się:

datę, liczbę osób, planowaną trasę wycieczki, a także

godziny wyjść i planowanego powrotu.

Informację

taką należy również zapisać w razie przejścia z jedne-

go schroniska do innego.

Niestety, osoby wychodzące

w góry często stosownych wpisów nie dokonują, tym

samym lekceważąc podstawowe zasady bezpieczeństwa.

Często nie mają świadomości, jak duże ryzyko niesie

ze sobą na przykład gwałtowna zmiana pogody lub

brak odpowiedniego ekwipunku.

Konsekwencją nieodpowiedzialnych zachowań są

m.in. ogromnie kosztowne akcje ratownicze.

Wydat-

kowane na ten cel środki znacznie zwiększają się

w przypadkach gdy, nieznane jest choćby planowane

miejsce pobytu turysty.

z zapytaniem, czy rozważała pani możliwość wprowa-

dzenia obowiązku dokonywania tego rodzaju wpisów

w księgach prowadzonych przez schroniska.

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2096)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie archiwizowania dokumentacji

zlikwidowanych przedsiębiorstw

W trakcie dyżurów poselskich coraz częściej sy-

gnalizowane mi są problemy dotyczące wydawania

zaświadczeń Rp-7 potrzebnych m.in. do ustalania

wysokości świadczeń emerytalnych.

Coraz częściej zdarza się, że pracownicy nie mają

możliwości przedstawienia stosownego dokumentu do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Przykładem może

być sytuacja, która dotknęła pracowników jednego ze

zlikwidowanych łódzkich przedsiębiorstw.

Dokumen-

tacja nie została przekazana do archiwów państwo-

wych, tym samym byli pracownicy nie są w stanie do-

starczyć wymaganych zaświadczeń potrzebnych do usta-

lenia wysokości świadczeń.

z zapytaniem: Jakie działania zamierza podjąć resort,

by takich sytuacji uniknąć?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Kwiatkowski

(nr 2097)

do ministra zdrowia

w sprawie dodatkowych warunków

realizacji świadczeń medycznych w zakresie

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z rozporzą-

czenia szpitalnego w skład personelu uprawnionego

do wykonywania operacji okulistycznych jaskry i za-

ćmy powinna wchodzić pielęgniarka – specjalistka

w zakresie pielęgniarstwa operacyjnego.

Wymóg ten

zdaniem specjalistów okulistyki dotyczy zabiegów, któ-

re są wprawdzie najczęstsze, ale za to znacznie mniej

skomplikowane, a co za tym idzie, mniej niebezpiecz-

ne, od wielu innych przeprowadzanych w okulistyce,

np. przeszczepów rogówki.

Wspomniane obostrzenie przepisów, zdaniem spe-

cjalistów, pojawia się w okulistyce, gdzie faktyczny

udział pielęgniarki w przebiegu całego zabiegu jest

niewielki.

Ich zdaniem takiego wymogu nie stawia

się np. w kardiochirurgii, chirurgii naczyniowej, to-

rakochirurgii, chirurgii ogólnej i onkologicznej, gdzie

pielęgniarka w znacznie większym zakresie wspomaga

pracę zespołu lekarskiego.

Jak podaje prasa, doświadczenia z kontraktowa-

nia np. w Śląskim Oddziale Wojewódzkim pokazują,

że NFZ zapis o wymogu zatrudniania pielęgniarki –

specjalistki w zakresie pielęgniarstwa operacyjnego

czyta literalnie i odrzuca ofertę wszystkich świadcze-

niodawców, którzy nie posiadają pielęgniarki z wyma-

ganą specjalizacją.

Specjaliści przekonują, że obecna

sytuacja może spowodować spadek dostępności wspo-

mnianych zabiegów, a wprowadzony wymóg będą mo-

gły spełniać jedynie duże, najczęściej wielospecjalistycz-

ne jednostki szpitalne.

Ponadto, jak informują lekarze,

zapisy rozporządzenia w sprawie świadczeń gwaranto-

du personelu uprawnionego do wykonywania operacji

okulistycznych jaskry i zaćmy mogą doprowadzić do

nieprzyznania kontraktów wielu placówkom na le-

czenie operacyjne zaćmy w ramach chirurgii jednego

dnia.

Jak informuje rzecznik prasowy Śląskiego OW

NFZ, konkurs na tzw. zakres skojarzony z okulistyką

w oddziale śląskim został przerwany, ponieważ wielu

świadczeniodawców, w tym strategicznych, w złożonej

ofercie nie przedstawiło pielęgniarek operacyjnych, któ-

re są wymagane w tym przypadku.

206

W związku z taką sytuacją proszę Pana Ministra

1.

W jaki sposób resort zdrowia zamierza rozwią-

zać sprawę dodatkowego wymogu w zakresie składu

personelu przy zabiegach jaskry i zaćmy?

2.

Czy wspomniany wymóg jest merytorycznie

uzasadniony?

3.

Czy ministerstwo zamierza zmienić rozporzą-

dzenie w tej materii?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2098)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie łączenia w zespoły szkolne

Szanowna Pani Minister!

Ustawa z dnia 19 sierp-

niektórych innych ustaw przewiduje możliwość grupo-

wania kilku szkół i placówek w jedną jednostkę, choć

nadal działałyby one pod swoimi adresami.

Zgodnie

z nią placówki oświatowe będą miały wspólną kadrę

pedagogiczną, wspólnych specjalistów i jako grupa

będą wspólnie zarządzane.

Warto podkreślić, iż szkoły

dów.

Obecnie w całej Polsce następują reorganizacje

placówek oświatowych.

Samorządy decydują się na

likwidację szkół, przekazywanie ich innym podmiotom

oraz łączenie.

Połączenie kilku szkół w jeden zespół

może spowodować, że powstaną placówki, do których

będzie uczęszczać nawet po kilka tysięcy uczniów.

się do propozycji łączenia w zespoły szkolne placówek

z dużą liczbą uczniów?

Kiedy i w jakich sytuacjach jest

to uzasadnione?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2099)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie poprawy sytuacji rodziców

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 stycznia 2010 r.

dżetowych świadczenie pielęgnacyjne przyznawane

jest bez względu na osiągane dochody na czas trwa-

nia orzeczenia o niepełnosprawności.

Świadczenie

nym osobom, na których ciąży obowiązek alimenta-

cyjny wówczas, gdy krewny 1. stopnia nie może spra-

wować osobistej opieki lub gdy takiej osoby nie ma.

Świadczenie przysługuje także opiekunowi faktyczne-

mu dziecka, jeżeli nie podejmuje on lub rezygnuje

wowania opieki nad osobą legitymującą się orzecze-

niem o niepełnosprawności.

Świadczenie pielęgnacyj-

ne przeznaczone jest na pokrycie utraty dochodu

w związku z rezygnacją lub niepodjęciem zatrudnie-

pełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności

pełnosprawności.

W związku z pobieraniem świadczenia pielęgna-

cyjnego (520 zł) rodzice i opiekunowie osób niepełno-

sprawnych nie mają możliwości posiadania statusu

osoby bezrobotnej, zaś całodobowa opieka sprawowa-

na nad osobą niepełnosprawną nie uprawnia ich do

posiadania statusu osoby pracującej.

Jak donoszą ro-

dzice i opiekunowie ze Zdunowskiego Stowarzyszenia

Wzajemnej Pomocy w Zdunach, brak indywidualnego

statusu społecznego skutkuje m.in. brakiem możliwo-

ści rozwijania swoich kwaliﬁkacjizawodowych–nie

mogą korzystać ze szkoleń zawodowych podnoszących

umiejętności zawodowe.

Pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego z ty-

tułu opieki nad niepełnosprawnym zobowiązuje

ośrodek pomocy społecznej do opłacania składek eme-

rytalnych opiekunom przez okres 20 lat składkowych.

Po upływie tego okresu opiekunowie i rodzice osób

i dzieci niepełnosprawnych nadal otrzymują świad-

czenie, jednak już bez opłacanych składek emerytal-

nych.

Po tak krótkim okresie opłacania składek eme-

rytalnych miesięczna emerytura pozwoli na życie jedy-

nie w ubóstwie.

Opiekunowie postulują o możliwość

podejmowania pracy zarobkowej po 20-letnim okresie

składkowym.

Członkowie Zdunowskiego Stowarzyszenia Wza-

jemnej Pomocy w Zdunach apelują o polepszenie do-

stępu osób i dzieci niepełnosprawnych do rehabilitacji

w sanatoriach czy w miejscu zamieszkania.

Środki

PFRON, które otrzymują powiatowe centra pomocy

rodzinie na turnusy rehabilitacyjne (cena turnusu re-

habilitacyjnego od 1500 zł), nie są adekwatne do ceny

takiego turnusu oraz możliwości ﬁnansowychdanej

rodziny.

207

propozycji opiekunów osób niepełnosprawnych doty-

czących szkoleń zawodowych, pracy zarobkowej oraz

rehabilitacji?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2100)

do ministra transportu, budownictwa

komisów samochodowych działających

Szanowny Panie Ministrze!

Jak donosi prasa,

najnowszym problemem miejskich włodarzy oraz

mieszkańców miast stały się komisy widmo.

Osoby

zawodowo trudniące się sprowadzaniem używanych

samochodów stawiają je na ogólnodostępnych par-

kingach, a następnie wystawiają na aukcjach inter-

netowych.

Komis oﬁcjalnienieistniejeiniereklamu-

je się, dzięki czemu nie musi posiadać zgody na zaję-

cie terenu do prowadzenia działalności gospodarczej.

Tego typu komisy działają na terenie całej Polski.

Swobodne zajmowanie publicznych parkingów han-

dlarzom umożliwia nieprecyzyjne prawo dotyczące

korzystania z miejskiej przestrzeni publicznej.

Działalność komisów widmo najbardziej odczuwają

zostawienia auta z dala od domu.

Jednak przy obecnym

stanie prawnym władze miejskie nie mogą usuwać

z parkingów samochodów wystawionych na sprzedaż.

1.

Jak w ramach obowiązujących przepisów samo-

rządy mogą zapobiegać zjawisku nielegalnych komisów?

2.

Czy ministerstwo przewiduje doprecyzowanie

przepisów regulujących status nielegalnych komisów?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2101)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zawieszenia działalności ﬁrmy

przez podatników VAT Unii Europejskiej

obowiązywał przepis, który nakazywał podatnikom

zarejestrowanym jako podatnicy VAT UE składanie

deklaracji podatkowych mimo zawieszenia ﬁrmyna

podstawie przepisów o swobodzie działalności gospo-

darczej.

Zmiana przepisów miała odciążyć podatników

od konieczności wysyłania deklaracji podatkowych

spólnotowych, a urzędy skarbowe od obowiązków zwią-

zanych z przyjmowaniem i przechowywaniem takich

deklaracji.

nie mają obowiązku składania deklaracji podatkowej

za okresy rozliczeniowe, które dotyczą zawieszenia.

Jak podaje prasa, jeśli jednak podatnik VAT UE sko-

rzysta z tego ułatwienia, może zostać wykreślony

z rejestru podatników.

Niestety, w ustawie o VAT po-

został przepis, zgodnie z którym naczelnik urzędu

skarbowego wykreśla z urzędu z rejestru podatników

VAT UE przedsiębiorcę, który nie złoży deklaracji po-

tały.

Dotyczy to ﬁrm,któredziałalnośćzawiesząna

nej deklaracji VAT.

W takim przypadku podatnik bę-

dzie musiał dokonać ponownej rejestracji do celów VAT

U E, gdyż w przeciwnym wypadku ponosi ryzyko za-

kwestionowania przez urząd skarbowy prawa do sto-

sowania 0-procentowej stawki VAT przy wewnątrzw-

spólnotowej dostawie towarów.

podjąć resort celem wyeliminowania trudności po-

datników VAT EU?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2102)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie zasad doﬁnansowania

z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie ze stanowi-

skiem Komisji Europejskiej z dnia 13 stycznia 2009 r.

w ramach działań Programu Rozwoju Obszarów

Wiejskich na lata 2007–2013 podatek VAT jest nie-

kwaliﬁkowalnydlakrajowych,regionalnychilokal-

nych organów władzy publicznej.

Stanowisko to jest

zgodne z aktem prawnym UE regulującym zasady

wsparcia z europejskiego funduszu rolnego.

Jednak

w sytuacji gdy z PROW na lata 2007–2013 korzysta-

ją przedsiębiorcy, wśród których istnieją ﬁrmyzwol-

208

nione z opodatkowania VAT, sprawa wygląda zupeł-

nie inaczej.

Opisana sytuacja dotyczy zasad doﬁnansowania

z PROW na lata 2007–2013 w ramach działania:

Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw.

Instytucją

zarządzającą programem jest Ministerstwo Rolnic-

twa i Rozwoju Wsi, a instytucją wdrażającą program

jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnic-

twa.

Środki na doﬁnansowaniewtymprogramiepo-

chodzą w większości z Europejskiego Funduszu Rol-

nego Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Zasady dotyczące

ustalania kwaliﬁkacjiwydatkówprzykorzystaniu

z doﬁnansowania reguluje rozporządzenie Rady

ropejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów

Wiejskich.

Art. 71 ust. 3 tego aktu ma brzmienie: „Za-

sady dotyczące kwaliﬁkowalnościwydatkówustala

się na poziomie krajowym, z zastrzeżeniem szczegól-

nych warunków ustanowionych w niniejszym rozpo-

rządzeniu dla niektórych środków obszarów wiej-

skich.

Do wkładu z EFRROW nie kwaliﬁkująsięna-

stępujące koszty:

a) VAT, z wyjątkiem podatku VAT niepodlegają-

cego zwrotowi, jeżeli jest rzeczywiście i ostatecznie

ponoszony przez beneﬁcjentówinnychniżosobynie-

podlegające opodatkowaniu, o których mowa w art. 4

do podatków obrotowych – wspólny system podatku

ru podatku”.

Z kolei w rozporządzeniu ministra rolnictwa i roz-

wych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty

pomocy ﬁnansowejwramachdziałania:Tworzenie

i rozwój mikroprzedsiębiorstw, objętego Programem

w § 13 ust. 4 pkt 1 czytamy, że „Pomoc nie obejmuje

stanowiące o możliwości odzyskania podatku VAT

W art. 43 pkt 1 znajduje się wykaz usług zwolnionych

od podatku VAT.

Zdaniem przedsiębiorców ﬁrmy

świadczące wymienione usługi są poszkodowane przy

korzystaniu z doﬁnansowaniazPROW,ponieważnie

mogą ani odliczyć tego podatku, ani też uznać go za

koszt kwaliﬁkowany przy korzystaniu z dotacji

PROW 2007–2013.

W efekcie tej rozbieżności prawnej

przedsiębiorstwa zwolnione z VAT będą musiały do-

datkowo zainwestować 23% swoich nakładów ﬁnan-

sowych na realizację projektów w oparciu o doﬁnan-

sowanie z PROW na lata 2007–2013, Tworzenie i roz-

wój mikroprzedsiębiorstw.

Dla małych i dopiero co

utworzonych ﬁrmbędzietobardzodużeobciążenie

ﬁnansowe.

działania podejmuje resort celem ujednolicenia prze-

pisów dotyczących kwaliﬁkowalnościpodatkuVAT

przy dotacjach z PROW?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2103)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie modyﬁkacji

programu „Radosna szkoła”

Szanowna Pani Minister!

„Radosna szkoła” to

rządowy program, który powstał w 2009 r.

Zgodnie

z założeniami programu resort udziela wsparcia ﬁ-

nansowego między innymi na zwrot kosztów utwo-

rzenia lub modernizacji szkolnych placów zabaw.

Jednym z wymaganych warunków, który musi speł-

niać taki plac zabaw, jest podłoże wykonane z gumy

pomarańczowo-granatowej lub z zielonej (w zabytko-

wych częściach miasta).

Jak donosi prasa, niektóre

gminy, które otrzymały dotacje w ramach programu

„Radosna szkoła”, nie korzystają z nich, ponieważ

gumowe podłoże placów stanowi ponad 50% kosztów

ich budowy.

Samorządy rezygnują z udziału w pro-

gramie, w zamian budują place z podobnymi urzą-

dzeniami, ale z nawierzchnią piaskową lub trawia-

stą.

Samorządowcy wybierają również wariant budo-

wy placów z nawierzchnią gumową pod samymi

urządzeniami, na pozostałej części powierzchni sto-

sując piasek bądź trawę.

Pani Minister z pytaniem: Czy ministerstwo w związ-

ku z takimi reakcjami samorządów przewiduje mo-

dyﬁkacjęprogramu„Radosnaszkoła”wceludobro-

wolności doboru wykorzystywanej nawierzchni na

placach zabaw?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2104)

do ministra pracy i polityki społecznej

przy zwrocie świadczeń rodzinnych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 30

ustawy o świadczeniach rodzinnych kwoty świadczeń

209

towi łącznie z ustawowymi odsetkami na rachunek

te są naliczone od pierwszego dnia miesiąca następu-

jącego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do

dnia spłaty.

Jak informuje samorząd województwa

wielkopolskiego, zmiana tego zapisu uchroniłaby

trwania, na które często ani strony, ani organ pro-

wadzący daną sprawę nie mają wpływu.

Proponują

oni, aby art. 30 ustawy brzmiał następująco: „Kwoty

samorządowcy, taki zapis pozwalałby na naliczenie

jący ustali prawomocną decyzją, iż świadczenia po-

brane w Polsce były świadczeniami nienależnie po-

branymi.

Dodają, również iż, uzasadnione wydaje się,

by odsetki ustawowe były naliczone dopiero od upra-

womocnienia się (tj. po 14 dniach od jej odebrania

przez stronę postępowania) decyzji stwierdzającej, iż

świadczenia rodzinne w danym okresie były pobiera-

ne nienależnie, a nie od momentu, kiedy dana osoba

zaczęła z nich korzystać.

Ponadto twierdzą oni, iż

zmiana zapisu przyczyniłaby się również do większej

ściągalności świadczeń rodzinnych nienależnie po-

branych.

morządowców dotyczącej zmiany zapisu art. 30 ust. 8

ustawy o świadczeniach rodzinnych?

2.

Czy ministerstwo zamierza podjąć prace legi-

slacyjne w celu zmiany ww. punktu ustawy?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2105)

do ministra ﬁnansów

w sprawie przepisów

dotyczących ulgi rehabilitacyjnej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z nowelizacją

ustawy o PIT podatnik ponownie ma prawo skorzy-

stać z ulgi rehabilitacyjnej w zeznaniu za 2011 r.

Do-

tyczy ona odliczania od dochodu kwoty wydatkowa-

nej na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związa-

nych z ułatwieniem wykonywania czynności życio-

wych, poniesionych przez podatnika będącego osobą

maniu pozostają w tym roku osoby niepełnosprawne.

Warto dodać, iż dochód można pomniejszyć m.in. o:

adaptację i wyposażenie mieszkań oraz domów, przy-

stosowanie samochodów, pobyt na turnusach reha-

bilitacyjnych, przewóz na zabiegi leczniczo-rehabili-

tacyjne (także wydatki na używanie samochodu oso-

bowego) czy też leki.

Najczęściej wykorzystywaną formą odliczeń w ra-

mach ulgi rehabilitacyjnej pozostaje odliczenie limi-

towane kwotowo do 2280 zł rocznie, dotyczące opła-

cania przewodników osób niewidomych i niepełno-

sprawnych, utrzymania psa asystującego oraz użyt-

kowania samochodu osobowego stanowiącego wła-

sność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej na

potrzeby koniecznego przewozu na niezbędne zabie-

gi leczniczo-rehabilitacyjne.

Warto podkreślić, iż zgod-

chce skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej, musi posiadać

dokument stwierdzający poczynienie wydatku, za-

wierający w szczególności dane identyﬁkującekupu-

jącego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego,

płaty.

Mogą to być np. faktura, rachunek, bankowy

dowód wpłaty.

Jak wynika z doniesień prasowych, petenci z kro-

toszyńskiego urzędu skarbowego informowani są

przez pracowników, iż mają oni prawo do odliczania

w zeznaniu podatkowym za rok 2011 wydatków na

konieczne wyjazdy samochodem osobowym na zabie-

gi jedynie do wysokości poniesionych kosztów.

1.

Jaką kwotę mogą odliczyć osoby korzystające

z ulgi rehabilitacyjnej dotyczącej użytkowania samo-

chodu osobowego na potrzeby koniecznego przewozu

na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne?

2.

Jakie dokumenty musi posiadać taka osoba, by

dokonać odliczenia?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2106)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zawierania nowych umów

z rodzinami zastępczymi

Szanowny Panie Ministrze!

Obowiązująca od 1

mie pieczy zastępczej zawiera regulacje dotyczące

tworzenia zawodowych rodzin zastępczych.

Ustawa

nie przewiduje jednak możliwości tworzenia rodziny

210

zastępczej zawodowej na terenie innego powiatu.

Ro-

dzina nie może już zawierać umowy o pełnienie funk-

cji rodziny zawodowej ze starostą miejsca pochodze-

nia dzieci.

Warto podkreślić, iż wiele powiatów w Polsce za-

trudnia do opieki nad jego dziećmi m.in. rodziców

zastępczych z sąsiednich powiatów.

Jak informuje

gazeta „Rzeczpospolita”, powiaty zmuszone są szu-

kać opiekunów z innych terenów, gdyż brak jest chęt-

nych w zawodzie opiekuna zastępczego.

W przypad-

ku gdy osoby są zainteresowane pełnieniem tej funk-

cji, zdarza się, iż podległa im jednostka samorządowa

nie chce ich zatrudnić.

1.

W jaki sposób starostowie mają rozwiązać sy-

tuację, kiedy rodzice zastępczy i dzieci pochodzą z róż-

nych powiatów?

2.

Czy zapisy nowej ustawy dotyczą również ro-

dzin zastępczych, które przed 1 stycznia podpisały

umowę na pełnienie funkcji zawodowej rodziny za-

stępczej?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2107)

do ministra środowiska

w sprawie dystrybucji i zaopatrzenia

Szanowny Panie Ministrze!

Przemysł drzewny

zajmuje bardzo ważną pozycję w gospodarce naszego

kraju.

Warto podkreślić, iż daje on ponad 260 tys.

miejsc pracy, a ponieważ zlokalizowany jest głównie

na obrzeżach nieuprzemysłowionych małych miast

oraz na terenach wielskich, to dla miejscowej ludno-

ści stanowi realnie jedyną możliwość podjęcia pracy

zarobkowej.

W skład przemysłu drzewnego wchodzą

m.in. przemysł tartaczny, przemysł wyrobów stolar-

skich, przemysł stolarki budowlanej, sklejek i płyt,

opakowań drewnianych, a także przemysł zapałczany.

W związku z ilością lasów w Polsce ta gałąź przemysłu

odgrywa bardzo istotną rolę.

Jest ona źródłem zna-

czących dochodów dla Skarbu Państwa wynikających

z eksportu surowca za granicę, jak również dochodów

ze sprzedaży krajowym przedsiębiorstwom.

Jak informują pracownicy przemysłu drzewnego,

z roku na rok spada dostęp przede wszystkim małych

i średnich ﬁrmdosurowcadrzewnegotartacznego,

pozyskiwanego z drzewostanów lasów państwowych.

Twierdzą oni, iż skutkuje to koniecznością ograni-

czania lub okresowego zaprzestania produkcji, a na-

wet likwidacji ﬁrm.

Ponadtozdaniempracowników

przedstawiony stan rzeczy przyczynia się również do

wzrostu bezrobocia na rynku pracy.

Jak informują

pracownicy związani z przemysłem drzewnym, obo-

wiązujący w Lasach Państwowych system przetar-

gów na zakup drewna powoduje, iż w przetargach

uczestniczą podmioty niezwiązane z branżą drewna.

Dodają również, iż udział w przetargu takich osób

ma charakter spekulacyjny i powoduje nieuzasadnio-

ny wzrost cen surowca.

Ponadto Ogólnopolski Zwią-

zek Pracodawców Przemysłu Drzewnego twierdzi, iż

od czasu wprowadzenia aukcyjnego systemu sprze-

daży rodzimi przedsiębiorcy nabywają średnio o 10–

–12% mniej drewna każdego kolejnego roku, co na

rok 2012 przekłada się na spadek o 50–60% w sto-

sunku do ilości kupowanego przez te ﬁrmysurowca

drzewnego w 2007 r.

czącego dystrybucji i zaopatrzenia w drewno małych

2.

Czy forma przetargów oraz dystrybucji drewna

w Lasach Państwowych są zgodne z wymogami usta-

wy o zamówieniach publicznych?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2108)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie obowiązku tworzenia zespołów

interdyscyplinarnych zajmujących się

zapobieganiem rodzinnej przemocy

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z obowiązu-

jącą od sierpnia 2010 r. znowelizowaną ustawą o prze-

ciwdziałaniu przemocy w rodzinie na gminy nałożo-

no obowiązek tworzenia zespołów interdyscyplinar-

mocy.

Ponadto wraz z powiatami musiały one opra-

cować i realizować program przeciwdziałania przemo-

cy w rodzinie, w tym zapewnić miejsca w ośrodkach

wsparcia (a w przypadku powiatów także w ośrod-

kach interwencji kryzysowej).

Jak wynika z doniesień prasowych, niemal w ty-

siącu gmin nadal nie powstały zespoły interdyscypli-

narne, które miały pracować z rodzinami zagrożony-

mi przemocą.

Tylko co trzeci powiat opracował plan

dotyczący przeciwdziałania takiej przemocy.

Ponadto

podkreśla się, iż ponad rok od wejścia w życie nowych

przepisów tylko w 60% gmin powołano takie zespoły.

Najlepszą średnią ma woj. małopolskie, gdzie zespoły

211

powstały w 167 gminach na 182 gminy (92%).

Znacz-

nie gorzej jest na Lubelszczyźnie, gdzie tylko co trze-

cia gmina wywiązała się z tego obowiązku.

W Dolno-

śląskiem, Łódzkiem i Mazowieckiem zespołów inter-

dyscyplinarnych nie ma jeszcze połowa gmin.

Ponad-

to, jak donosi prasa, nie wszystkie samorządy gmin-

ne opracowały swój program przeciwdziałania prze-

mocy w rodzinie oraz ochrony jej oﬁar.

Średniakra-

jowa w tym zakresie wynosi 70%.

Największe zaan-

gażowanie wykazały gminy małopolskie – z obowiąz-

ku wywiązała się tam zdecydowana większość jedno-

stek (94%).

Dodaje się również, iż jeśli chodzi o przy-

gotowanie i realizację programów w powiatach, to

jedynie samorządy powiatowe z terenu województwa

warmińsko-mazurskiego przekroczyły próg 50%.

Najmniej aktywne w tym zakresie są powiaty z wo-

jewództw: świętokrzyskiego, śląskiego i zachodnio-

pomorskiego.

problemu?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2109)

do prezesa Rady Ministrów

obejmującej zadłużenie w opłatach

Szanowny Panie Premierze!

KRRiT, uznając, że

opłaty abonamentowe podlegają egzekucji w trybie

administracyjnym, wysyła obecnie za pośrednictwem

Poczty Polskiej upomnienia o zaległości w abonamen-

cie, często do osób starszych oraz bezrobotnych i scho-

rowanych, o niewielkich dochodach.

Zaległości wielu

osób niepłacących abonamentu powstały z winy dez-

informacji, której zostali oni poddani.

Od 2006 r.

Pan

osobiście nawoływał do niepłacenia abonamentu.

Wtórowali Panu inni politycy z PO.

Przypomnę kilka

Pańskich wypowiedzi w tej sprawie:

— Październik 2007 r.

To nie jest telewizja pu -

bliczna.

„Przestańmy udawać, że płacimy abonament na

dziemy chcieli wyegzekwować misyjność mediów.

Będę zawsze wszystkim mówił kolegom z PO i PSL,

że kto rządzi mediami publicznymi, przegrywa wybo-

szą być koniecznie w mediach publicznych.

Ta ekipa

kich, którzy tak drastycznie nadużyli mediów publicz-

nych do własnych celów politycznych, czeka bardzo

surowe rozliczenie.

Nie wykluczam, że także w trybie

karnym.

Nie chcę straszyć prywatyzacją, lecz oczeku-

ję od mediów publicznych misji”.

— Listopad 2007 r.

To wyłudzanie pieniędzy.

„Wszystkie dotychczasowe starania, takie jak (...)

instytucja abonamentu, mające prowadzić do ochro-

ny mediów publicznych przed nadmiernym upolitycz-

nieniem okazały się wyłącznie instrumentami – mó-

wię to z pełną odpowiedzialnością – wyłudzania pie-

niędzy od Polaków na rzecz budowania propagando-

wej machiny rządowej”.

— Kwiecień 2008 r.

Abonament to haracz.

„Abonament radiowo-telewizyjny jest archaicz-

nym sposobem ﬁnansowania mediów publicznych,

le utrzymać ten niesprawiedliwy, a kosztowny sys-

cjonalnego wydawania pieniędzy publicznych, pienię-

dzy podatnika, jeśli chodzi o media publiczne”.

— Maj 2008 r.

To wyjątkowo obłudny system.

„Chciałbym powiedzieć, że nie spoczniemy dopóty,

temu narzucania haraczu Polakom szczególnie nieza-

stać z tego materialnie w sposób nieuzasadniony,

dziej ambitni politycy wykorzystywali te media pu-

bliczne we własnym interesie”.

Te nawoływania do zaniechania płacenia abona-

mentu wywołały skutek, znacznie spadły wpływy

z abonamentu w mediach publicznych.

Powstały za-

ległości w wysokości około 1,8 mld zł.

Wprowadził

Pan w błąd tysiące osób, które przestały płacić abo-

nament i z tego powodu teraz mają kłopoty.

Apeluję

do Pana, aby wziął Pan odpowiedzialność za tych

ludzi i wystąpił z inicjatywą abolicji z tego tytułu.

Dodatkowym argumentem za abolicją jest brak

dobrej polityki informacyjnej.

Wiele osób, którym

przysługiwało zwolnienie z opłat abonamentowych ze

względu na wiek, niskie dochody lub niepełnospraw-

ność, nie wiedząc o potrzebie formalnego zgłoszenia

tego faktu na piśmie do KRRiT, nie płaciły abona-

mentu, sądząc, że są automatycznie zwolnione z opłat.

Żyły w nieświadomości do czasu, kiedy pod koniec

roku 2011 KRRiT rozesłała tysiące upomnień o zale-

głościach, często z kilku lat.

Są to kwoty nie do udźwi-

gnięcia dla emerytów i osób schorowanych.

Czy, biorąc odpowiedzialność za swoje słowa i nieudol-

ną politykę informacyjną, wystąpi Pan z inicjatywą

wprowadzenia abolicji?

Z poważaniem

Poseł Adam Abramowicz

Biała Podlaska, dnia 15 lutego 2012 r.

212

Interpelacja

(nr 2110)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planowanej

przez Ministerstwo Sprawiedliwości

likwidacji znacznej części

sądów rejonowych w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Spra-

wiedliwości planuje wprowadzenie zmian w sieci są-

dów, polegających na likwidacji dużej części sądów

rejonowych w Polsce lub (i) przekształceniu ich w wy-

działy zamiejscowe większych jednostek sądowych.

Likwidacji mają ulec 122 sądy rejonowe, co stanowi

ponad 1/3 wszystkich funkcjonujących dotychczas

sądów tego szczebla.

Zapowiedzi te wywołują prote-

sty i konﬂiktyspołeczne.

Wobroniezagrożonychli-

kwidacją sądów zabiera głos samo środowisko sę-

dziowskie, jak również zabierają głos pracownicy

administracyjni i samorządy terytorialne oraz oby-

watele.

Dochodzi nawet – jak w przypadku Bochni

– do powoływania społecznych komitetów obrony

przewidzianych do likwidacji sądów rejonowych.

Pla-

ny resortu sprawiedliwości wygenerowały już spory

pomiędzy poszczególnymi sądami walczącymi o prze-

trwanie oraz konﬂiktypomiędzysamorządami,któ-

re angażują się w obronę swoich sądów rejonowych,

proponując poszerzenie ich właściwości terytorialnej

kosztem sądów sąsiednich, których rzecznikami są

z kolei samorządy, na terenie których są one zlokali-

zowane.

Według autorów reformy projektowane zmiany

mają obniżyć koszty i usprawnić funkcjonowanie są-

dów.

Są to jednak argumenty, które nie zostały po-

parte żadnymi głębszymi analizami i ekspertyzami

i budzą poważne wątpliwości związane z tym, czy

planowana reorganizacja w ogóle przyniesie jakiekol-

wiek pozytywne efekty.

W uzasadnieniu swoich pro-

pozycji Ministerstwo Sprawiedliwości nie przedsta-

wiło konkretnych i wiarygodnych wyliczeń ﬁnanso-

wych, które wskazywałyby na możliwe do osiągnięcia

rzeczywiste oszczędności i określałyby ich skalę.

Nie

wiadomo też, jak realnie przekształcenia te miałyby

usprawnić pracę polskiego sądownictwa i przyczynić

się do zwiększenia szybkości orzekania i skrócenia

przewlekłości procesów sądowych.

Z doświadczenia

i statystyk wynika, że to duże jednostki sądowe wy-

magają usprawnienia ich pracy, a wskaźniki świad-

czące o sprawności działania przemawiają raczej za

dalszym funkcjonowaniem mniejszych jednostek,

w których przy porównywalnej liczbie spraw przypa-

dających na jednego sędziego okres oczekiwania na

wyroki jest znacznie krótszy niż w dużych sądach.

Dodatkowe obciążenie ich obowiązkami, po rozsze-

rzeniu właściwości terytorialnej i podporządkowaniu

im wydziałów zamiejscowych dotychczas odrębnych

sądów rejonowych, może doprowadzić do jeszcze więk-

szych problemów w orzecznictwie tych jednostek.

Wiele wskazuje na to, że planowane zmiany mogą

przynieść efekty odwrotne do zakładanych – nie po-

prawią sytuacji w większych sądach, a sprawność dzia-

łania mniejszych jednostek zostanie obniżona.

Bę-

dzie to więc szkodliwe równanie w dół.

Przekształcenie części sądów rejonowych w wy-

działy zamiejscowe sądów rejonowych funkcjonują-

cych w większych miastach utrudni sprawowanie

kontroli ich pracy i nadzoru nad ich funkcjonowa-

niem. Powszechne i oczywiste doświadczenie w sferze

zarządzania przekonuje, że skuteczny nadzór musi

być procesem regularnym i ciągłym, czemu na pew-

no nie będą sprzyjać odległości pomiędzy miejscem

pracy prezesów sądów rejonowych a usytuowaniem

podporządkowanych im wydziałów zamiejscowych

zlokalizowanych często w miastach oddalonych o kil-

kadziesiąt kilometrów.

Nie załatwią tego do końca

nowoczesne środki komunikacji, zaś oszczędności ﬁ-

nansowe będą iluzoryczne (niewielka różnica w do-

datku funkcyjnym prezesa mniejszego sądu rejono-

wego i przewodniczącego wydziału w sądzie rejono-

wym, koszty podróży służbowych związanych z obo-

wiązkami prezesa sądu w stosunku do wydziałów za-

miejscowych, koszty przejazdów służbowych delego-

wanych sędziów, koszty przewozu i przesyłki doku-

mentów, konieczność ich zabezpieczenia, zwiększone

koszty połączeń telefonicznych itp.).

Podkreślić trzeba również, na co wskazywałem

już w swojej interpelacji skierowanej w VI kadencji

Sejmu do ministra sprawiedliwości, z 22 stycznia

2010 r., że stabilność instytucjonalna struktur pań-

stwowych, w tym stabilność instytucji wymiaru spra-

wiedliwości, jest jedną z fundamentalnych wartości

i jednym z warunków prawidłowego działania pań-

stwa.

Obecne plany zmian w sieci placówek sądow-

nictwa wywołują spotęgowany niepokój społeczny,

zwłaszcza że podejmowane są one jednocześnie z li-

kwidacją wielu innych instytucji publicznych – szkół

wiejskich i zlokalizowanych w mniejszych miastach

placówek Poczty Polskiej, urzędów metrologicznych,

posterunków Policji, jednostek prokuratury, placó-

wek kultury, szpitali i przychodni lekarskich.

Świe-

żym i bolesnym kontekstem wzmacniającym złe sko-

jarzenia jest niedawna likwidacja sądów pracy w wie-

lu jednostkach sądownictwa.

Aby wykonywać sku-

tecznie swoje zadania, państwo musi zapewnić nie-

zbędne do tego instrumenty, a do nich bez wątpienia

należy zorganizowanie właściwych instytucji oraz

zapewnienie im warunków działania.

Proponowane zmiany w sieci sądów rejonowych

nie uwzględniają również związanych z tym kosztów

społecznych, tym bardziej że nie ma żadnej pewności

co do tego, czy w ewentualnych wydziałach zamiej-

scowych powstałych w miejsce zlikwidowanych są-

dów rejonowych będą utrzymane wszystkie dotych-

czasowe części ich struktury (np. w sytuacji gdy do-

tychczas w danym sądzie rejonowym funkcjonują

wydziały: karny, cywilny, rodzinny i nieletnich oraz

ksiąg wieczystych po przekształceniach część z nich

może być z łatwością w ramach decyzji reorganiza-

213

cyjnych zamykana).

Nie istnieją też żadne gwarancje,

że przekształcenie niektórych sądów rejonowych w wy-

działy zamiejscowe będzie ostatnim etapem tej „re-

formy” i że wydziały te nie będą później likwidowane.

Wydłuży to drogę obywatela do sądu, utrudni dotar-

cie do niego stronom i świadkom, w szczególności uboż-

szej części społeczeństwa, co będzie dotkliwe zwłasz-

cza na terenach dotkniętych dużym bezrobociem

(znaczne odległości, rzadkie połączenia w komunika-

cji publicznej, koszty podróży).

Funkcjonowanie sądu wiąże się z potrzebą dzia-

łalności adwokatów oraz radców prawnych i ich kan-

celarii.

Likwidacja sądu rejonowego w danym mieście

będzie powodowała przenoszenie aktywności adwo-

katów i radców prawnych do większych miast, co jesz-

cze bardziej utrudni i ograniczy mieszkańcom mniej-

szych miejscowości i tak pozostawiający wiele do ży-

czenia dostęp do usług prawniczych.

Realność i praw-

dziwość powyższych prawidłowości potwierdza do-

tychczasowe doświadczenie jednostek sądowych funk-

cjonujących w ostatnich latach jako wydziały zamiej-

scowe większych sądów rejonowych.

Z działalnością sądów rejonowych ściśle wiąże się

wykonywanie zadań jednostek prokuratury.

Likwi-

dacja sądów rejonowych może więc w sposób automa-

tyczny, prędzej czy później, pociągać za sobą zamy-

kanie prokuratur rejonowych.

Pojawia się nawet oba-

wa, że to samo może dotyczyć w przyszłości komend

powiatowych Policji zlokalizowanych w tych mia-

stach i powiatach.

Proces ten będzie prowadził w dal-

szej konsekwencji do zakwestionowania zasadności

utrzymywania niektórych samorządów szczebla po-

wiatowego w Polsce.

Wszystko to oddala procesy spo-

łeczne od realizacji zasady zrównoważonego rozwoju

kraju i poszczególnych regionów.

Należy zauważyć,

że większość sądów zagrożonych likwidacją posiada

dobre warunki lokalowe, w których tworzenie zaan-

gażowane były i nadal są samorządy lokalne.

W wie-

lu przypadkach przekazały one do użytku sądu swo-

je obiekty i wniosły wymierny wkład ﬁnansowywich

adaptację i remonty.

Wskazane okoliczności, argumenty i uwarunko-

wania dotyczą całej Polski, ale w sposób szczególnie

intensywny ujawniają się w województwie podlaskim

i we wschodniej części naszego kraju.

Wynika to

z położenia, rozległości terytorialnej, struktury spo-

łecznej i uwarunkowań ekonomicznych tej części na-

szego kraju oraz realizowanej w ciągu ostatnich 5 lat

polityki rządu w stosunku do województw Polski

wschodniej.

Obrazują to z całą wyrazistością przed-

stawione niżej przykłady.

Jedno z zagrożeń dotyczy zapowiadanej likwidacji

Sądu Rejonowego w Augustowie i przekształcenia go

w wydział zamiejscowy Sądu Rejonowego w Ełku.

Za

utrzymaniem samodzielnego sądu rejonowego w tym

mieście, oprócz innych argumentów, które odnoszą

się do wszystkich sądów rejonowych, przemawia fakt

położenia powiatu augustowskiego w streﬁeprzygra-

nicznej i na obszarze atrakcyjnym turystycznie.

W okresie letnim liczba ludności powiatu augustow-

skiego znacznie wzrasta, co sprzyja przestępczości

i uzasadnia funkcjonowanie odrębnej i sprawnie dzia-

łającej placówki sądowniczej.

Innym argumentem

jest bliskość przejść granicznych i wzmożony ruch

nadgraniczny oraz związana z tym przestępczość

graniczna.

Sąd Rejonowy w Augustowie posiada do-

bre warunki lokalowe oraz potencjał kadrowy, który

umożliwia rzetelne i sprawne wykonywanie nałożo-

nych na niego zadań.

Nie bez znaczenia jest rozle-

głość terenu, jaki pozostaje w jurysdykcji augustow-

skiej placówki.

W myśl proponowanych zmian sieci sądów rejono-

wych Augustów stałby się wydziałem zamiejscowym

Sądu Rejonowego w Ełku, co znacząco utrudni spra-

wowanie władzy sądowniczej na obszarze powiatu

augustowskiego.

Podporządkowanie ewentualnego

wydziału zamiejscowego Sądowi Rejonowemu w Ełku

stwarzałoby szereg trudności wynikających z tego,

że właściwość terytorialna ełckiego sądu rejonowego

jako podstawowej jednostki organizacyjnej sądownic-

twa rozciągałaby się na obszarze dwóch województw:

warmińsko-mazurskiego i podlaskiego.

O ile podpo-

rządkowanie Sądu Rejonowego w Ełku Sądowi Okrę-

gowemu w Suwałkach jest rozwiązaniem pożądanym

(opowiadałem się za nim w swoich wystąpieniach kie-

rowanych do ministra sprawiedliwości), o tyle połą-

czenie części obszaru dwóch województw przy wy-

znaczeniu właściwości terytorialnej sądu rejonowego

byłoby decyzją błędną.

Sąd Rejonowy działałby wów-

czas w jednym województwie, a jego wydział zamiej-

scowy w innym, co stwarzałoby szereg barier w co-

dziennej współpracy z innymi instytucjami, a w szcze-

gólności z prokuraturą i policją.

Zagrożenie konfliktem społecznym stwarzają,

o czym już wspominałem, wysuwane przez niektóre

samorządy terytorialne propozycje ratowania jed-

nych sądów kosztem drugich, tak jak czyni to w swo-

im wystąpieniu z dnia 10 stycznia 2012 r., skierowa-

nym do Pana Ministra, starosta augustowski Fran-

ciszek Wiszniewski, sugerując przekształcenie Sądu

Rejonowego w Sejnach w wydział zamiejscowy Sądu

Rejonowego w Augustowie lub poszerzenie właściwo-

ści terytorialnej Sądu Rejonowego w Augustowie

o przekształcone w wydziały zamiejscowe sądy rejo-

nowe w Sejnach i Grajewie.

Efektem proponowanej reorganizacji sieci sądów

rejonowych, o czym także już wspominałem, jest

skłócenie ze sobą placówek sądowniczych oraz samo-

rządów terytorialnych.

Taka sytuacja ma miejsce

w przypadku Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazo-

wieckiem oraz Sądu Rejonowego w Zambrowie.

Po-

wstał w tej sprawie spór o to, który z tych sądów ma

pozostać samodzielną jednostką, a który ma być

przekształcony w wydział zamiejscowy tego drugie-

go.

Spór ten antagonizuje nie tylko działaczy samo-

rządowych, ale również mieszkańców obu miast i po-

wiatów.

Rada Miasta Zambrów 29 grudnia 2011 r.

przyjęła stanowisko, w którym słusznie podkreśla,

że „plan likwidacji Sądu Rejonowego w Zambrowie

i rozparcelowanie go pomiędzy Sąd Rejonowy w Wy-

214

sokiem Mazowieckiem a Sąd Rejonowy w Łomży jest

(dla społeczności lokalnej) niezrozumiały i sprzeczny

z interesem społecznym”.

Rada Miasta Zambrów przywołuje przy tym kon-

kretne argumenty przemawiające za utrzymaniem

placówki rejonowej w tym mieście.

Zambrów jest mia-

stem powiatowym o znacznej wielkości (23 tys. miesz-

kańców).

Baza lokalowa Sądu Rejonowego w Zambro-

wie jest w dobrym stanie, a ponadto władze miasta

Zambrowa wydały pozytywną decyzję o rozbudowie

sądu.

Należy odnotować ten fakt jako troskę lokal-

nego samorządu o placówkę sądu rejonowego, której

istnienie w tym mieście jest ze wszech miar uzasad-

nione.

Podobne stanowisko zajął w tej sprawie Zarząd

Powiatu Zambrowskiego.

Władze powiatu podkreśla-

ją, że „likwidacja Sądu Rejonowego w Zambrowie nie

przyniesie pożądanych efektów ekonomicznych, a je-

dynie zburzy sprawnie funkcjonującą strukturę or-

ganizacyjną”.

Podkreślają, że sąd ten mieści się w do-

godnym miejscu, jest wyposażony w nowoczesny sprzęt,

dysponuje odpowiednią liczbą sal rozpraw oraz po-

mieszczeń dla sędziów i urzędników sądowych.

Zarząd

Powiatu Zambrowskiego przywołuje również inny

przekonujący argument w postaci obserwowanego

rozwoju gospodarczego miasta i powiatu, co generu-

je wzrost liczby sporów rozpatrywanych przez sąd

cywilny i wzrost przestępczości podlegającej rozpo-

znaniu przez sąd karny.

Równie zasadne argumenty przywołują władze

samorządowe miasta i powiatu Wysokie Mazowieckie

w sprawie utrzymania sądu rejonowego w tym mie-

ście.

Ze stanowiska zajętego przez wszystkie samo-

rządy powiatu wysokomazowieckiego (władze powia-

tu wysokomazowieckiego, miasta Wysokie Mazo-

wieckie, miast i gmin Ciechanowiec, Czyżew, Szepie-

towo oraz gmin Wysokie Mazowieckie, Klukowo,

Kobylin Borzymy, Kulesze Kościelne i Nowe Piekuty)

wynika, że akceptują one proponowane przez resort

sprawiedliwości zmiany pod warunkiem, że zapew-

nione zostanie dalsze istnienie Sądu Rejonowego

w Wysokiem Mazowieckiem.

W uzasadnieniu swojego stanowiska samorządow-

cy przywołują słuszne i niepodważalne argumenty

w postaci tradycji Sądu Rejonowego w Wysokiem Ma-

zowieckiem (sąd w tym mieście został zlikwidowany

w 1975 r. w wyniku komunistycznych represji, a przy-

wrócony dopiero w 1991 r. przez władze niepodległej

Rzeczypospolitej), dużej rozległości terytorialnej po-

wiatu i znacznej liczby jego mieszkańców (60 tys.),

zbudowanej sieci połączeń umożliwiających dostęp

mieszkańców miast i gmin wchodzących w skład po-

wiatu do wymiaru sprawiedliwości w mieście powia-

towym Wysokie Mazowieckie.

Kolejnym argumen-

tem przemawiającym za pozostawieniem sądu w Wy-

sokiem Mazowieckiem jest dobra baza lokalowa, wy-

starczająca liczba sal rozpraw i pomieszczeń pomoc-

niczych.

Ponadto środowiska samorządowe reprezen-

tujące mieszkańców powiatu wysokomazowieckiego

podkreślają kwaliﬁkacjesędziówzatrudnionychwsą-

dzie rejonowym oraz załatwianie spraw sądowych

bez zbędnej zwłoki.

W pełni potwierdzając argumenty zarówno samo-

rządowców powiatu zambrowskiego, jak i wysokoma-

zowieckiego oraz solidaryzując się z ich stanowi-

skiem, pragnę jednoznacznie podkreślić, że w zaist-

niałej sytuacji jedynym racjonalnym rozwiązaniem

i szansą na zażegnanie powstałego konﬂiktu,który

może wyrządzić szkody społecznościom lokalnym nie

tylko w odniesieniu do aktualnego przedmiotu sporu,

ale również w dłuższej perspektywie (tak powstają

trwałe, niepotrzebne i bezsensowne animozje po-

między mieszkańcami sąsiednich jednostek admi-

nistracyjnych), jest odstąpienie od planów likwidacji

któregokolwiek z tych sądów i pozostawienie ich

jako funkcjonujących w dalszym ciągu odrębnych

jednostek sądownictwa w postaci Sądu Rejonowego

mbrowie.

W moim przekonaniu nie istnieje również żadne

merytoryczne, ﬁnansoweanispołeczneuzasadnienie

planu likwidacji Sądu Rejonowego w Sokółce i wcie-

lenia go do Sądu Rejonowego w Białymstoku.

Sąd

Rejonowy w Sokółce jest największym spośród sądów

przewidzianych do likwidacji w województwie podla-

skim.

Podporządkowanie go i tak już dużej jednostce

Sądu Rejonowego w Białymstoku w żadnym razie nie

polepszy jakości i sprawności działania wymiaru

sprawiedliwości na tym terenie.

Z posiadanych prze-

ze mnie informacji wynika, że Sąd Rejonowy w So-

kółce na przestrzeni wielu ostatnich lat osiąga naj-

lepsze w całym okręgu białostockim wyniki mierzo-

ne odsetkiem spraw rozpatrywanych przez sądy

pierwszej instancji, w przypadku których czas trwa-

nia postepowania nie przekracza 12 miesięcy.

W ostat-

nich 3 latach liczba etatów sędziowskich zmniejszyła

się w tym sądzie z 14 do 12, a liczba załatwionych

spraw w przeliczeniu na jednego sędziego kształto-

wała się na poziomie przeszło dwukrotnie wyższym

aniżeli w niektórych innych większych sądach rejo-

nowych.

Sąd Rejonowy w Białymstoku jest obecnie

jednym z największych sądów w kraju, zatrudnia 85

sędziów i 382 osoby należące do szeroko rozumianej

administracji.

Sąd ten w nieodległej przyszłości wy-

magać będzie raczej podziału na dwie mniejsze jed-

nostki, więc jego jeszcze większe rozbudowywanie

jest pozbawione racjonalności.

Po ewentualnym prze-

kształceniu Sądu Rejonowego w Sokółce w wydział

zamiejscowy Sądu Okręgowego w Białymstoku pre-

zes tej dużej jednostki musiałby sprawować nadzór,

w tym w istotnej części na odległość, nad 97 sędzia-

mi, 25 referendarzami i ok. 420 osobami pionu admi-

nistracyjnego.

Skuteczność zarządzania i nadzoru

nad taką strukturą będzie stała pod poważnym zna-

kiem zapytania.

Dodatkowym argumentem przema-

wiającym za utrzymaniem samodzielnego sądu

w Sokółce jest bliskość przejścia granicznego z Bia-

łorusią w Kuźnicy Białostockiej oraz perspektywa

otwarcia tzw. małego ruchu granicznego pomiędzy

Polską a Białorusią.

215

Przy okazji trwającej obecnie dyskusji o sieci są-

dów rejonowych w Polsce pojawiają się różne propo-

zycje odnoszące się do ich właściwości terytorialnej.

Wobec dotkniętych subiektywizmem i wzajemnie

sprzecznych propozycji zgłaszanych przez zaintere-

sowane środowiska trudne i niebezpieczne byłoby

dokonywanie zmian w tym zakresie obecnie, w czasie

wielopłaszczyznowych konﬂiktów wywołanych za-

mierzeniami rządu.

Jednakże po odrzuceniu błędnej

koncepcji proponowanych zmian, gdy już opadną

emocje, resort sprawiedliwości powinien zastanowić

się nad tym, czy pewne racjonalne korekty teryto-

rialne nie byłyby potrzebne.

Spośród wszystkich zgła-

szanych ostatnio propozycji „rozbiorowych” w woje-

wództwie podlaskim wskazałbym jedną jako przy-

kład godny rozważenia.

Dotyczy to sugestii poszerze-

nia jurysdykcji Sądu Rejonowego w Sokółce o gminy

pozostające dotychczas w obszarze kognicji Sądu Re-

jonowego w Białymstoku: Czarna Białostocka, Ja-

świły i Jasionówka.

Służyłoby to wyrównywaniu ob-

szaru działania i liczby spraw pomiędzy mniejszymi

i większymi sądami.

Zapewne podobnych sytuacji

jest w Polsce znacznie więcej.

Podobnie niezrozumiały i nieuzasadniony jest za-

miar likwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie i prze-

kształcenia go w wydział zamiejscowy Sądu Rejono-

wego w Łomży.

Realizacja tego zamiaru prowadziła-

by do znacznego ograniczenia mieszkańcom gmin

powiatu grajewskiego dostępu do wymiaru sprawie-

dliwości.

Grajewo nie ma połączeń kolejowych z Łom-

żą, a publiczna komunikacja autobusowa jest coraz

bardziej redukowana.

Siedziba Sądu Rejonowego

w Grajewie znajduje się w bezpośredniej bliskości

urzędów samorządowych, co sprzyja szybszemu za-

łatwianiu przez obywateli dotyczących ich spraw, bez

konieczności poświęcania czasu na przemieszczanie

się i ponoszenia dodatkowych kosztów.

Powszechnie

wiadomo, jakie bariery musi pokonywać przeciętny

obywatel z powodu biurokratycznych przepisów, pro-

cedur i praktyk w polskich urzędach i instytucjach

publicznych.

Nie należy ich mnożyć.

Szczególnie do-

tkliwa byłaby likwidacja Wydziału Ksiąg Wieczy-

stych Sądu Rejonowego w Grajewie, która spowodo-

wałaby konieczność częstych dojazdów mieszkańców

22-tysięcznego miasta Grajewo i całego ponadpięć-

dziesięciotysięcznego powiatu po każdy wypis i za-

świadczenie do położonej w odległości 60–100 km

(w zależności od gminy) Łomży.

Brak odrębnego

Sądu Rejonowego w Grajewie oznaczałby zapewne

zaprzestanie działalności Zespołu Kuratorskiej Służ-

by Sądowej, co miałoby negatywny wpływ na reso-

cjalizację jego podopiecznych, których część stanowią

nieletni.

Z analizy porównawczej wpływu, załatwienia

dach rejonowych wynika, że wskaźniki te w Sądzie

Rejonowym w Grajewie są co najmniej porównywal-

ne ze wskaźnikami w sądach w Białymstoku, Łomży

i Warszawie.

Przy podobnym obciążeniu pracą sę-

dziów w stosunku do innych sądów w Sądzie Rejono-

wym w Grajewie znacznie szybciej zapadają rozstrzy-

gnięcia, a to właśnie przewlekłość spraw sądowych

stanowi dzisiaj jeden z najważniejszych problemów,

z jakimi musi uporać się polski wymiar sprawiedli-

wości.

Te i inne aspekty przemawiające przeciwko

likwidacji Sądu Rejonowego w Grajewie przywołuje

w swoim stanowisku z 29 grudnia 2011 r.

Rada Po-

wiatu Grajewskiego.

Samorządowcy podkreślają rów-

nież znaczenie rozpoczętej inwestycji polegającej na

budowie nowej siedziby Sądu Rejonowego w Grajewie

z udziałem powiatu, który przekazał na ten cel swo-

je grunty.

W przypadku likwidacji Sądu Rejonowego

poniesione nakłady zostałyby zmarnowane, a prze-

widywane oszczędności, i tak iluzoryczne, na pewno

nie pokryłyby strat z tego tytułu.

Uzasadniony niepokój wzbudza również groźba

likwidacji Sądu Rejonowego w Sejnach, mimo że na-

leży on do najmniejszych sądów rejonowych w Polsce

i w województwie podlaskim.

Za utrzymaniem tego

sądu przemawia przygraniczne położenie powiatu

sejneńskiego: na granicy z Republiką Litwy, co gene-

ruje szczególne rodzaje przestępczości (przemyt to-

warów i ludzi, przemyt samochodów pochodzących

z kradzieży, przestępstwa akcyzowe i celne).

Sąd Re-

jonowy w Sejnach powstał stosunkowo niedawno, bo

w 2004 r., a na jego organizację, remonty i adaptację

budynku wydano do grudnia 2011 r. około 800 tys.

zł, z czego udział ﬁnansowyStarostwaPowiatowego

w Sejnach wyniósł prawie 680 tys. zł.

W przypadku

likwidacji sądu rejonowego nakłady te zostałyby

zmarnotrawione.

Obecnie Sąd Rejonowy w Sejnach dysponuje bar-

dzo dobrymi warunkami lokalowymi, jest zinforma-

tyzowany, działa prawidłowo, szybko i sprawnie, od

wielu lat zajmuje najwyższe miejsca w okręgu, jeżeli

chodzi o szybkość postępowania i rozstrzygania

spraw przy porównywalnym w stosunku do innych

sądów obciążeniu sędziów.

W 2010 r. statystycznie na

jednego sędziego Sądu Rejonowego w Sejnach przy-

padały 1264 załatwione sprawy.

Statystyki świadczą

w sposób niekwestionowany, że niewielka obsada ka-

drowa nie stanowi żadnej przeszkody w sprawnym

i szybkim załatwianiu spraw.

Przykład Sądu Rejono-

wego w Sejnach pokazuje, że najważniejszym kryte-

rium, które powinno wyznaczać organizację struktur

sądownictwa, jest efektywność pracy sądów, a nie

liczba zatrudnionych w nich sędziów.

Warto dodać, że w Wydziale Ksiąg Wieczystych

Sądu Rejonowego w Sejnach prowadzonych jest ak-

tualnie ok. 13 tys. ksiąg wieczystych.

Zdecydowany

sprzeciw wobec planowanej likwidacji Sądu Rejono-

wego w Sejnach wyraziła w stanowisku z 30 grudnia

2011 r.

Rada Powiatu Sejneńskiego, podkreślając, że

decyzja taka „stanowiłaby jawne zanegowanie celów

reformy administracyjnej kraju, której główną ideą

było stworzenie powiatów jako centrów regionalnej

integracji samorządowej oraz danie możliwości

mieszkańcom kompleksowego załatwiania spraw in-

dywidualnych właśnie na szczeblu powiatu”.

216

1.

Czy wobec wielu oczywistych i niekwestiono-

wanych argumentów przemawiających przeciwko

likwidacji sądów rejonowych obejmującej 1/3 wszyst-

kich sądów rejonowych w Polsce Ministerstwo Spra-

wiedliwości wycofa się ze swoich planów reorgani-

zacji struktury sądownictwa prowadzącej do utrud-

nień i ograniczeń w dostępie obywateli do sprawnie

działającego wymiaru sprawiedliwości?

2.

Czy Pan Minister weźmie pod uwagę przedsta-

wione okoliczności i uwarunkowania dotyczące dzia-

łalności sądów rejonowych w województwie podla-

skim i odstąpi od zamiaru likwidacji bądź przekształ-

cenia w wydziały zamiejscowe sądów rejonowych

w Augustowie, Grajewie, Sokółce, Zambrowie i Sej-

nach oraz zażegna konﬂiktpomiędzyspołecznościa-

mi lokalnymi powiatów wysokomazowieckiego i za-

mbrowskiego poprzez pozostawienie sądów rejono-

wych, które powinny nadal funkcjonować w obu tych

miastach?

Wyrażam nadzieję, że Pan Minister zechce i bę-

dzie w stanie spojrzeć na organizację wymiaru spra-

wiedliwości w naszym kraju z szerszej perspektywy

społecznej i uzna racje przemawiające za odstąpie-

niem od nieprzemyślanych i szkodliwych w swoich

skutkach decyzji, które budzą tyle sprzeciwu tak wie-

lu środowisk i instytucji.

Z wyrazami szacunku

Poseł Jarosław Zieliński

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2111)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Główny Urząd Staty-

styczny opublikował analizę sytuacji społeczno-go-

spodarczej Polski w 2011 r.

Jedna z części dotyczyła

demograﬁi.

Liczba zarejestrowanych urodzeń ży-

wych w 2011 r. wyniosła 391 tys., tj. o 22 tys. mniej

niż w 2010 r.

W tym samym czasie zmarło około 376

tys. osób, więc przyrost naturalny ludności wyniósł

15 tys. osób.

GUS informuje, iż tak niska liczba urodzeń nie

gwarantuje prostej zastępowalności pokoleniowej.

Media, powołując się na badania zlecone Centrum

Rozwoju Zasobów Ludzkich przez Ministerstwo Pra-

cy i Polityki Społecznej, informują iż prawie jedna

trzecia Polaków w ogóle nie zamierza mieć dzieci.

Spowodowane jest to głównie niepewnością na rynku

pracy, niskimi pensjami, ale także brakiem wsparcia ze

strony państwa dla młodych małżeństw i rodziców.

Proszę o odpowiedzi na pytania:

1.

Czy ministerstwo przygotowuje plan działania

długofalowego w dziedzinie polityki prorodzinnej,

aby zmienić tę tendencję?

2.

Na jaką pomoc mogą liczyć młode małżeństwa

i młodzi rodzice ze strony państwa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

(nr 2112)

do ministra pracy i polityki społecznej

urzędowo pozbawionych zameldowania

Szanowny Panie Ministrze!

W trakcie mojej wie-

loletniej już pracy poselskiej zetknęłam się kilka razy

z problemem osób pozbawionych zameldowania i wszyst-

kimi tego faktu konsekwencjami.

Ostatnio zgłosił się do mego biura poselskiego

w Chorzowie pan K. S., którego żona wymeldowała

ze stałego miejsca pobytu podczas jego służbowej nie-

obecności.

Pan S. był kierowcą TIR-a i jako taki czę-

sto przebywał dłużej poza domem.

Został urzędowo

wymeldowany i dopóki miał pracę, fakt ten niezbyt

mu przeszkadzał.

Niedawno pracę jednak stracił

i mimo że bardzo chce na nowo się zatrudnić, jest to

niemożliwe bez zameldowania.

Nikt nie chce mu też

wynająć mieszkania, a tym bardziej go w nim zamel-

dować.

Nie może skorzystać z opieki społecznej, nie

może zmienić dokumentów.

Według obowiązujących

przepisów jest to człowiek pozbawiony podstawowych

praw obywatelskich.

Moje pytania:

1.

Jak w wyżej wymienionej sytuacji ministerstwo

zamierza pomóc osobom chcącym podjąć pracę a nie-

posiadającym zameldowania?

2.

Jakie przepisy regulują opisaną sytuację?

3.

Czy ośrodki pomocy społecznej mają możliwość

wsparcia takich osób?

4.

Czy ministerstwo zna skalę wielkości tego pro-

blemu, bo przecież przypadek pana S. nie jest odosob-

niony?

Poseł Maria Nowak

217

Interpelacja

(nr 2112)

do ministra administracji i cyfryzacji

urzędowo pozbawionych zameldowania

obecności w miejscu zamieszkania.

Pan S. był kie-

rowcą TIR-a i jako taki często przebywał dłużej poza

kolejną, bez zameldowania zatrudnienie go jest nie-

rzystać z opieki społecznej, nie może zmienić doku-

mentów.

Według obowiązujących przepisów jest to

skich, z głosowaniem włącznie.

Moje pytania:

Jakie postępowanie przewiduje prawo admini-

stracyjne w takiej sytuacji?

Czy ministerstwo zna skalę wielkości tego proble-

(nr 2113)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie danych Eurostatu

dotyczących osób zagrożonych ubóstwem

Szanowny Panie Ministrze!

Eurostat 8 lutego

2012 r. opublikował dokument, w którym podał in-

formację, iż w 2010 r. aż 115 mln, czyli 23%, wszyst-

kich obywateli 27 państw Unii Europejskiej było za-

grożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym.

Do grup zagrożonych i wykluczonych kwaliﬁkowano

osoby, które spełniały co najmniej jedno z trzech kry-

teriów: życie na granicy ubóstwa, ciężka sytuacja

materialna lub życie w gospodarstwach domowych

o tzw. niskiej intensywności pracy.

Według wyliczeń Eurostatu Polska należy do gro-

na państw podwyższających średnią unijną – około

27,8%, czyli ponad 10 mln polskich obywateli zagro-

żonych jest ubóstwem lub wykluczeniem społecznym.

Eurostat dokonał także podziału na grupy, z którego

wynikło, iż w Polsce ponad 30% dzieci, prawie 28%

osób w wieku produkcyjnym i niemal 25% osób po

65. roku życia należy do grup zagrożonych lub wy-

kluczonych.

Dlatego proszę o odpowiedzi na pytania:

1.

Jakie środki z bieżącego budżetu są przezna-

czone na pomoc osobom zagrożonym ubóstwem lub

wykluczeniem społecznym?

2.

Jak są rozdzielane ww. środki na poszczególne

województwa i według jakich kryteriów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 2114)

do ministra zdrowia

w sprawie wzrastającej liczby chorych

Szanowny Panie Ministrze!

Główny Urząd Staty-

styczny opublikował analizę dotyczącą sytuacji spo-

łeczno-gospodarczej kraju w 2011 r.

Wśród wskaźni-

ków demograﬁcznychuwzględnionoliczbęzgonów,

która wyniosła około 376 tys. Ponad 70% wszystkich

zgonów spowodowanych było chorobami układu krą-

żenia i chorobami nowotworowymi.

Badacze stwierdzili szybki wzrost liczby zachoro-

walności oraz śmiertelności na nowotwory – prawie

25% wszystkich zgonów w 2011 r.

Wielu lekarzy uwa-

ża, iż wykrycie choroby we wczesnym stadium zna-

cząco wpływa na proces leczenia, a w konsekwencji

na skuteczne wyleczenie pacjenta.

Dlatego proszę o odpowiedzi na pytania:

1.

Czy ministerstwo przekazuje środki pieniężne in-

stytutom badawczym zajmującym się poszukiwaniem:

a) przyczyn chorób nowotworowych,

b) leków przeciw chorobom nowotworowym?

2.

Jakie środki ministerstwo przeznaczyło w te-

gorocznym budżecie na:

a) programy przeciwdziałania chorobom nowo-

tworowym,

b) pacjentów z chorobami nowotworowymi?

3.

Czy ministerstwo przeprowadzi program badań

wczesnego wykrywania chorób nowotworowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

218

Interpelacja

(nr 2115)

do ministra gospodarki

w sprawie innowacyjności

polskiej gospodarki

Szanowny Panie Premierze!

Komisja Europejska

opublikowała tzw. tablice wyników innowacyjności

za 2011 rok, które wskazują poziom nowoczesności

gospodarek poszczególnych państw.

Polska zajęła ostat-

nią pozycję wśród państw nazwanych umiarkowany-

mi innowatorami, plasując się na 23. miejscu spośród

27 państw.

Końcowy rezultat obliczany jest po uwzględnieniu

24 elementów, które następnie przekładają się w ska-

li od 0 do 1, gdzie im niższy wynik, tym mniej inno-

wacyjna gospodarka.

W tegorocznym badaniu śred-

nia unijna wyniosła 0,540, a polska gospodarka osią-

gnęła ledwie wynik 0,300, spadając o jedną pozycję

w porównaniu z ubiegłorocznym zestawieniem.

Do największych problemów z innowacyjnością

w Polsce badacze zaliczyli system badań naukowych,

małą innowacyjność niewielkich przedsiębiorstw oraz

słabość zasobów intelektualnych i innowacyjnych.

Już ponad pół roku temu o innowacji w polskiej

gospodarce traktował raport pod kierownictwem

pana prof. dra hab. Krzysztofa Rybińskiego, przed-

stawiany w Sejmie i podczas obrad Komisji Innowa-

cyjności i Nowoczesnych Technologii.

Raport wska-

zywał, iż Polska pomimo dużych nakładów na inno-

wacyjność wytworzyła model wydatkowania środ-

ków, który w rzeczywistości szkodzi innowacyjności.

Potwierdzeniem tej tezy jest wciąż zwiększająca się

różnica pomiędzy Polską a gospodarkami innych państw

Unii Europejskiej.

Dlatego proszę o odpowiedzi na pytania:

nia środków na wprowadzanie innowacyjności w pol-

skiej gospodarce?

2.

Jak ministerstwo chce zachęcić prywatnych

przedsiębiorców do inwestowania w innowacyjność

w swoich ﬁrmach?

3.

Czy ministerstwo ma plan zmiany systemu ba-

dań naukowych?

4.

Czy Ministerstwo Gospodarki współpracuje

Wyższego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 2116)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie procedury przyznawania grantów

Szanowna Pani Minister!

Środowiska naukowe

starczającym poziomem ﬁnansowaniabadań.

Do-

datkowo w wielu ośrodkach panuje przekonanie, iż

pewne jednostki są faworyzowane przy rozdziale

środków ﬁnansowych,innezaśmajądużetrudno-

ści z pozyskaniem pieniędzy w ramach projektów

badawczych.

Niektórzy naukowcy podejrzewają na-

wet, że rozdział środków odbywa się nie tylko na

drodze oceny merytorycznej wniosku, ale zależy

także od tego, z jakiej jednostki wywodzi się oso-

ba składająca wniosek.

Z uwagi na powyższe, pra-

gnąc zweryﬁkowaćtepogłoski,proszęozestawie-

nie obejmujące lata 2009–2011, w którym ujęte

zostaną:

— lista recenzentów wraz z podaniem, z jakiej

jednostki naukowej się wywodzą,

— ilość recenzji wniosków badawczych wykona -

nych przez poszczególnych recenzentów, z rozbiciem

na recenzje pozytywne (rekomendujące wniosek do

ﬁnansowania)oraznegatywne(rekomendującenie-

ﬁnansowaniewniosku),wrazzzaznaczeniem,ilere-

cenzji pozytywnych dotyczyło wniosków pochodzą-

cych z jednostki, w której zatrudniony jest recenzent,

oraz ile recenzji pozytywnych dotyczyło wniosków

z innych jednostek,

— ilość wniosków o ﬁnansowanieprojektówba -

dawczych wpływających z poszczególnych jednostek

oraz procentowy udział wniosków zakwaliﬁkowanych

do ﬁnansowania(wrozbiciunaposzczególnelata).

Do niedawna recenzje wniosków poza oceną

punktową zawierały szeroki, często kilkustronicowy

opis w formie dyskusji merytorycznej.

Było to cenne

źródło uwag, zwłaszcza dla młodych naukowców, któ-

rzy na podstawie recenzji mogli poprawić swój wnio-

sek i próbować złożyć go na kolejny konkurs.

Obecnie

poza oceną punktową zdarzają się recenzje, które

w części opisowej zawierają 2–3 zdania.

Z uwagi na

powyższe moje pytania:

1.

Czy ministerstwo dostrzega problem wynikają-

cy ze zbyt lakonicznej oceny opisowej wniosku

(zwłaszcza jego części merytorycznej)?

Czy planowa-

ne są jakieś kroki, które będą temu przeciwdziałać?

2.

Czy ministerstwo nie uważa za zasadne, by na-

zwiska recenzentów były, po sporządzeniu recenzji,

jawne dla wnioskujących?

Pozwoliłoby to wnioskują-

cym, w przypadku uzyskania recenzji negatywnej,

na podjęcie dyskusji z recenzentem na forum środo-

wiska naukowego; możliwość taka spowodowałaby

219

zapewne podniesienie poziomu recenzji zarówno w za-

kresie merytorycznym, jak i redakcyjnym.

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 2117)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie wymaganych ustawą potwierdzeń

ważności ubezpieczenia w KRUS

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 lutego br. obo-

z 2012 r., poz. 123), która na okres przejściowy do

dek na ubezpieczenie zdrowotne rolników oraz zasa-

dy ich ﬁnansowania.

Najejpodstawierolnicymający

powyżej 6 hektarów przeliczeniowych będą musieli

obowiązkowo opłacać składki do funduszu za każdą

osobę mieszkającą w gospodarstwie (domownicy oraz

współmałżonek).

Właściciele gospodarstw rolnych

o powierzchni poniżej 6 hektarów przeliczeniowych

będą zwolnieni z tego obowiązku, a składki za nich

będzie opłacać budżet.

W celu potwierdzenia prawa do posiadania

ubezpieczenia Narodowy Fundusz Zdrowia stosuje

procedury, które wymagają od rolników (ubezpie-

czonych w KRUS) następujących dokumentów: do-

kument określający zobowiązanie z tytułu składek,

wystawiony przez KRUS na rolnika lub domowni-

ka podlegającego obowiązkowemu ubezpieczeniu

wskazana, zaświadczenie, podstemplowana przez

KRUS legitymacja, decyzja o podleganiu ubezpie-

czeniu społecznemu rolników.

Dowód wpłaty skład-

ki zdrowotnej respektowany jest tylko w przypad-

ku prowadzenia działów specjalnych produkcji rol-

nej.

Przyjęto, że dokument potwierdzający prawo

stawienia, w przypadku legitymacji – daty po-

świadczenia.

Sytuacja ta spowoduje, że KRUS będzie musiał

wystawiać tysiące zaświadczeń mimo tego, że rolnicy

otrzymują już potwierdzenia od ubezpieczyciela –

kwartalnie, a chory rolnik zmuszony zostanie do nie-

ustannych odwiedzin oddziałów KRUS w celu uzy-

skania zaświadczeń.

Biorąc pod uwagę, że obecnie w KRUS ubezpie-

czonych jest 1,4 mln rolników, pragnę zapytać Pana

Ministra: Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

opracowało skalę kosztów – miesięcznie i rocznie –

wydawania przez KRUS comiesięcznych zaświadczeń

potwierdzających ważność ubezpieczenia rolników?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2118)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Dnia l stycznia 2012 r.

weszła w życie akcyza na węgiel i koks do celów opa-

łowych.

Jej wysokość wyliczana jest według wartości

opałowej węgla i wynosi ok. 30–40 zł na tonie.

Nie

ma problemów, aby kupić węgiel z akcyzą.

Formal-

ności pojawiają się wówczas, gdy nabywca chce sko-

rzystać z przysługującego mu zwolnienia z tego po-

datku.

Z akcyzy zwolniony jest bowiem węgiel m.in.

dla gospodarstw domowych, dla działalności rolniczej

czy do produkcji prądu.

Aby jednak kupić węgiel bez

akcyzy, zwolnione podmioty muszą wypełniać aż

4 dokumenty, w których udowodnią, że przysługuje

im ulga oraz potwierdzą odbiór węgla osobiście.

Nie

ma problemu, gdy węgiel kupuje w kopalni końcowy

nabywca.

Problem pojawia się w momencie, gdy robi

to za niego pośrednik, czyli np. znajomy dysponujący

ciężarówką.

Wówczas osoba taka musi posiadać no-

tarialne pełnomocnictwo upoważniające do odbioru,

co wiąże się z dodatkowym kosztem ok. 20 zł.

W przy-

padku braku takiego pełnomocnictwa odbierający

węgiel na zlecenie zapłaci akcyzę.

Wprowadzeniu akcyzy na węgiel i koks towarzy-

szą ogromna biurokracja i związane z nią koszty.

Klient indywidualny, chcąc kupić worek węgla bez ak-

cyzy, musi wypełnić 4 dokumenty i wylegitymować

się dowodem osobistym.

Następnie sprzedawca wy-

stawia 4 dokumenty, z których dwa klient zabiera ze

sobą, a po powrocie do domu wypełnia rubryczkę

„węgiel odebrałem w miejscu” i jeden z tych doku-

mentów przynosi z powrotem na skład.

Za ewentu-

alne błędy odpowiada sprzedawca i to on zobowiąza-

ny jest do prowadzenia ewidencji i archiwizacji tych

dokumentów.

Skutkuje to ogromnymi utrudnieniami

organizacyjnymi dla przedsiębiorstw.

Problem polega

również na tym, iż obowiązek ewidencjonowania

sprzedaży spowoduje z pewnością wzrost ceny tego

surowca.

Na koszt złoży się nie tylko konieczność za-

kupu papieru, oprogramowania i sprzętu do druko-

wania dokumentów, ale często także zatrudnienie

dodatkowego pracownika potrzebnego do kontrolo-

wania ewidencji.

To wszystko przełoży się na wzrost

ceny węgla nie tylko dla przedsiębiorców, ale także

220

dla gospodarstw domowych i innych podmiotów zwol-

nionych z akcyzy.

1.

Czy ministerstwo przewiduje zmianę przepisów

tak, aby ułatwić korzystanie z ulgi osobom do niej

uprawnionym?

2.

Jakie kroki ma zamiar poczynić ministerstwo,

aby wprowadzenie akcyzy na węgiel i koks nie spo-

wodowało wzrostu cen tych surowców dla klientów

indywidualnych?

Poseł Waldemar Andzel

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2119)

do ministra ﬁnansów

w sprawie wysokich cen paliw

Szanowny Panie Ministrze!

Nowy rok przywitał

nas tragiczną sytuacją na stacjach benzynowych,

gdzie ceny paliw poszybowały do poziomów niespoty-

kanych nigdy wcześniej w dziejach naszego państwa.

Na przestrzeni ostatnich 2 lat paliwa podrożały o po-

nad 40%.

Obecnie za litr najpopularniejszej benzyny

bezołowiowej płacimy średnio 5,63 zł, za litr bezoło-

wiowej 98 – ok. 5,82 zł, natomiast cena autogazu

waha się w granicach 2,86 zł.

Jeszcze gorzej wygląda

sytuacja w przypadku oleju napędowego, którego

cena przewyższyła już cenę benzyny i plasuje się na

poziomie ok. 5,81 zł za litr.

Sytuacja ta najbardziej

dotyka właścicieli ﬁrmtransportowych,atakżezwy-

kłych obywateli.

Wraz ze wzrostem cen paliw w górę

idą ceny niemal wszystkich produktów dostępnych

na rynku, w tym również artykułów spożywczych,

co w szczególności uderza w ludzi najmniej zamoż-

nych.

Tak ważne jest więc, by wykorzystać wszystkie

dostępne środki, jakimi dysponuje państwo, aby po-

wstrzymać wzrost cen paliw lub doprowadzić do ich

obniżenia.

Polskie koncerny podnoszą ceny paliw

głównie z powodów niezależnych od nich – spadający

kurs złotego oraz podwyżka akcyzy na olej napędowy,

która weszła w życie l stycznia 2012 r.

Łącznie wzrost

akcyzy i opłaty paliwowej spowodował wzrost ceny

oleju napędowego mniej więcej o 19 gr z VAT.

Dla

przypomnienia w Polce około 50% ceny paliwa sta-

nowią: 23-procentowy podatek VAT, akcyza, oraz

tzw. opłata paliwowa.

Dla porównania we Francji,

gdzie zarobki są dużo wyższe, VAT na paliwo wynosi

19,6%.

oraz o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy w obecnej sytuacji, w której ceny paliw osią-

gnęły tak wysoki poziom, możliwe są obniżka podat-

ku VAT na benzynę, olej napędowy i LPG oraz wpły-

nięcie na polskie koncerny naftowe, aby te obniżyły

swoją marżę?

2.

Czy rząd zwróci się do Unii Europejskiej o wpro-

wadzenie niższej niż minimalna stawka akcyzy na

paliwa i olej napędowy?

3.

Czy rząd zamierza wprowadzić inne elementy

obniżające ceny paliw w Polsce?

Poseł Waldemar Andzel

(nr 2120)

do ministra transportu, budownictwa

w ruchu pieszych poprzez instalację

sygnalizacji świetlnej przy drodze krajowej

selskiego zwracają się zarówno mieszkańcy, jak i sa-

morządowcy gminy Błaszki z prośbą o podjęcie inter-

wencji w sprawie zapewnienia bezpieczeństwa w ru-

chu drogowym poprzez instalację sygnalizacji świetl-

nej.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad,

do której kierowano również w tej sprawie wiele pism

interwencyjnych, niestety nie podjęła do dzisiaj żad-

nych działań.

Dlatego zgodnie z ustawą o pełnieniu mandatu

jęcie natychmiastowych działań dotyczących zajęcia

się kwestią poprawy bezpieczeństwa w ruchu pie-

szych poprzez instalację sygnalizacji świetlnej przy

przez środek miasta.

Od wielu lat lokalna społeczność gminy i miasta

Błaszki podkreśla potrzebę usytuowania takiej sy-

gnalizacji.

Według danych z 1 września 2011 r. mia-

sto liczy 2408 mieszkańców.

Jest to więc obszar o wzmo-

żonym ruchu pieszych i skupisko wielu obiektów

użyteczności publicznej.

Przedmiotową jezdnię prze-

kraczają osoby dorosłe i dzieci, przemieszczające się

codziennie do kościoła, banków, pawilonów handlo-

wych, restauracji, na plac targowy, stadion sportowy,

do szkół, przedszkoli, na dworzec autobusowy, pocztę,

cmentarz oraz do urzędu gminy.

To najbardziej ruchli-

we, a tym samym niebezpieczne miejsce w Błaszkach.

Ze względu na duże natężenie ruchu na drodze kra-

jowej nr 12 inicjatywa ta ma ogromne znaczenie dla

poprawy bezpieczeństwa mieszkańców.

Dotychczaso-

we rozwiązania komunikacyjne są bowiem dalece

niewystarczające i stwarzają realne zagrożenie dla

221

życia i zdrowia zarówno mieszkańców gminy i miasta

Błaszki, jak i podróżnych.

Z informacji, które otrzymałam, mimo wielokrot-

nie zgłaszanych potrzeb w tym zakresie, zarówno ze

gminy Błaszki, sprawa nie doczekała się dotąd ocze-

kiwanej ﬁnalizacji.

W trosce o bezpieczeństwo mieszkańców zwracam

Proszę o analizę bezpieczeństwa i odpowiedź na na-

szą interpelację w tej sprawie.

Zazwyczaj takie wnioski mieszkańców i ich obser-

wacje są niezwykle trafne.

Panie Ministrze!

1.

Czy i kiedy podejmie Pan w tej sprawie koniecz-

ne działanie w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad dla poprawy bezpieczeństwa pieszych

mieszkańców, szczególnie tych najmłodszych, czyli

dzieci i młodzieży?

2.

Czy Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Au-

tostrad jest zobowiązana do analizy bezpieczeństwa

pieszych na drogach krajowych i w przypadku ko-

nieczności zainstalowania sygnalizacji świetlnej po-

winna podjąć w tej sprawie natychmiastowe działa-

nie, aby zapobiec tragedii, na które to działanie

mieszkańcy gminy Błaszki i samorządowcy oczekują

już od bardzo wielu lat?

Liczę na szybką i pozytywną odpowiedź, na którą

zainteresowani mieszkańcy gminy i miasta Błaszki

czekają od wielu lat.

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2121)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zakazu noszenia symboli

Od 1 marca w życie ma wejść nowy regulamin dla

pracowników Polskich Linii Lotniczych LOT.

W re-

gulaminie tym można znaleźć kontrowersyjny zapis

o zakazie noszenia przez pracowników linii symboli

religijnych.

Nowe rozporządzenie określa zasady dyscypliny

mundurowej.

Według jednego z zapisów pracowni-

kom zabrania się noszenia symboli religijnych w wi-

docznym miejscu.

Za opracowanie regulaminu odpo-

wiada w tym przypadku dział marketingu ﬁrmy.

Tymczasem zapis jest bulwersujący dla wielu pra-

cowników PLL LOT.

Jak wiadomo, mężczyźni pra-

cujący w ﬁrmieczęstowpinaliwklapymundurów

symbol ryby oznaczający przynależność do chrześci-

jaństwa.

Kobiety z kolei mają zwyczaj noszenia na

łańcuszkach niewielkich krzyżyków lub medalików.

Niektórzy pracownicy przyznają się także do nosze-

nia ze sobą Pisma Świętego i lektury tegoż w wolnych

chwilach czy przerwach.

Pracownicy zaznaczają, iż

zmiany te zostały wprowadzone bez jakichkolwiek

konsultacji z załogą.

Ponadto za złamanie zapisu gro-

zić mogą pracownikom kary dyscyplinarne bądź na-

gany, co w tej sytuacji jest już absurdem.

Wspomniany zapis w regulaminie jest w mojej

ocenie kuriozalny i ukazuje próbę wprowadzania po-

prawności politycznej w najgorszym tego słowa zna-

czeniu.

Takie działania dyskryminują katolików

w przestrzeni życia publicznego i godzą w podstawo-

we prawa gwarantowane przez art. 31 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, który wyraźnie mówi

o tym, że „każdy jest obowiązany szanować wolności

nia tego, czego prawo mu nie nakazuje”.

Trzeba też

przypomnieć orzeczenie Europejskiego Trybunału

usunięcia krzyża w jednej z włoskich szkół.

Sędzio-

wie orzekli, iż krzyż nie oddziałuje negatywnie na

uczniów wyznających inną religię bądź uczniów bez

wyznania.

Innym przykładem niech będzie paździer-

nik 2006 r., gdy 55-letnia Nadia Eweida zajmująca

się odprawą pasażerów na londyńskim lotnisku He-

athrow, nie zgadzając się na rezygnację z noszenia

krzyżyka na szyi, została zawieszona w swoich obo-

wiązkach.

W jej obronie wówczas stanęło wiele osób

i środowisk, w tym m.in. premier Wielkiej Brytanii

Tony Blair i Kościół anglikański.

Senat RP w uchwale z 4 lutego 2010 r. w sprawie

poszanowania krzyża jednoznacznie stwierdził, że

krzyż, będący znakiem chrześcijaństwa, na trwałe

stał się dla wszystkich Polaków, bez względu na ich

wyznanie, symbolem powszechnie akceptowanych

wartości uniwersalnych, a także dążenia do prawdy,

sprawiedliwości i wolności Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto Senat uznał, iż wszelkie próby zakazu umiesz-

czania krzyża w przestrzeni publicznej muszą być

uznane za godzące w naszą tradycję, pamięć i dumę

narodową.

Ponadto przypominam, iż wolność wyzna-

nia należy na całym świecie do powszechnie akcep-

towanych i uznanych przez społeczność międzynaro-

dową praw człowieka.

Przypominam, iż Powszechna

Deklaracja Praw Człowieka, przyjęta przez 58 państw

członkowskich ONZ podczas Zgromadzenia Ogólnego

w Palais de Chaillot w Paryżu (Francja), zdeﬁniowa-

„Każdy człowiek ma prawo do wolności myśli, sumie-

uczanie, praktykowanie, uprawianie kultu i prze-

strzeganie obyczajów”.

Co więcej, Powszechna Deklaracja Praw Człowie-

ka wyraźnie wskazuje, iż w sytuacji przestrzegania

222

zasad wolności religijnej niedozwolone jest zabrania-

nie wiernym swobodnego uzewnętrzniania swoich

znania lub łamania zasad już wybranej wiary.

Jak widać, PLL LOT wyraźnie nie stosuje się do

powszechnie przyjętych i uznanych standardów i za-

pisów prawa międzynarodowego oraz Powszechnej

Deklaracji Praw Człowieka.

PLL LOT jest spółką Skarbu Państwa, a to oznacza,

iż resort skarbu ma instrumenty wpływu na dyrekcję

spółki, a także może w razie konieczności podjąć próbę

ingerencji w wewnętrzne regulacje spółki.

Dlatego też

kieruję do Pana Ministra następujące pytania:

dzę o planowanych zmianach w regulaminie wprowa-

dzających te godzące w wolność wyznania zapisy?

2.

Jeśli tak, to dlaczego nie podjęło działań ma-

jących na celu niewprowadzania do nowego regula-

minu zapisu wyraźnie łamiącego prawa człowieka?

Poseł Jolanta Szczypińska

Słupsk, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2122)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie podjęcia pilnych działań

przez MSZ wobec zniszczenia

i remontowanych przez PAH ze środków

otrzymanych z budżetu państwa polskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Jakie zostaną podjęte

działania przez MSZ RP wobec oburzającego i skan-

dalicznego faktu złamania praw i umów międzyna-

rodowych przez wojska izraelskie, które w swoich

działaniach zrównały buldożerami z ziemią beduiń-

ską osadę Rahava w południowym Hebronie na Za-

chodnim Brzegu, w wyniku czego zniszczono co naj-

mniej jedną cysternę wody, którą Polska Akcja Hu-

manitarna odbudowywała ze środków budżetu pań-

stwa polskiego?

Wcześniej niszczono również inne

cysterny wody odbudowywane przez PAH.

Warto pamiętać, że ze środków ﬁnansowychotrzy-

manych od polskiego MSZ oddział Polskiej Akcji Hu-

manitarnej w Jerozolimie odbudował w Rahavie

sześć zbierających wodę cystern pochodzących jesz-

cze z czasów rzymskich.

W drugiej połowie 2011 r.

PAH odrestaurowała łącznie 20 cystern, w Rahavie

i dwóch innych wioskach.

Niektóre mieszczą aż 230 m

3

wody.

Dla Palestyńczyków są one ich jedynym źró-

dłem dostępu do wody.

Jak donoszą agencje prasowe, wojska izraelskie

o świcie 14 marca zrównały buldożerami z ziemią

osadę beduińską, niszcząc studnie z wodą, pozbawia-

jąc tym samym ludność tam zamieszkałą dostępu do

wody.

Pretekstem do zniszczenia osady miał być brak

posiadania dokumentów zezwolenia przez Beduinów

do zamieszkania w tej wiosce, które miałyby potwier-

dzać ich prawo do tego terenu.

Beduini są bardzo

biednymi ludźmi, zamieszkującymi te tereny od wie-

ków i nie mają żadnych możliwości sﬁnansowania

tych formalności.

Organizacje pozarządowe z całego świata coraz

głośniej wyrażają oburzenie postępowaniem władz

izraelskich, które utrudniają ludności palestyńskiej

dostęp do wody.

Stanowi to ich zdaniem naruszenie

umowy z 1994 r. podpisanej przez Icchaka Rabina

i Jasera Arafata rok po słynnych rozmowach w Oslo

pod naciskiem prezydenta USA Billa Clintona.

Umo-

wa stanowiła, że woda jest wspólna, a dostęp do niej

równy.

W praktyce, aby wywiercić studnię, Palestyńczy-

cy muszą zdobyć zgodę komisji izraelsko-palestyń-

skiej, w której Izrael ma prawo weta, a także 13 de-

partamentów Izraelskiego Urzędu Administracji

Cywilnej.

Trwa to średnio pięć lat, a ponad 94% po-

dań jest odrzucanych.

To jest oczywista dyskrymina-

cja narodu palestyńskiego prowadząca do prób eks-

terminacji.

Panie Ministrze!

Wobec informacji PAH dotyczą-

cej organizacji żydowskich osadników Regavim, któ-

ra obecnie naciska na władze wojskowe, aby zburzy-

ły kolejną wioskę Zanutę, w której PAH remontowa-

ła cysterny wody, na podstawie ustawy o wykonywa-

o pilną i szczegółową odpowiedź na moje pytania:

1.

Czy MSZ RP zajmie zdecydowane stanowisko

wobec władz izraelskich potępiające działania wojsk

izraelskich uniemożliwiające dostęp do wody ludno-

ści cywilnej – Beduinom?

2.

Jakie konkretne działania podejmie MSZ, aby

zapobiec kolejnym aktom agresji polegającym na nisz-

czeniu studni odbudowywanych przez PAH?

3.

Czy MSZ domagać się będzie od władz Izraela

zwrotu kosztów poniesionych przez PAH i czy je już

oszacowano?

4.

Jakie straty ﬁnansoweprzyniosłaakcjawojsk

izraelskich w odniesieniu do polskich podatników?

5.

Czy znany jest Panu Ministrowi również raport

francuskiej komisji parlamentarnej ds. zagranicz-

nych, w którym określiła izraelską politykę w zakre-

sie dystrybucji wody na Zachodnim Brzegu Jordanu

jako apartheid?

Raport ten oskarża Izrael o dyskry-

minację w udostępnianiu wody oraz o niszczenie pa-

lestyńskich studni i cystern.

„Około 450 tys. izrael-

skich osadników na Zachodnim Brzegu zużywa wię-

cej wody niż 2,3 mln mieszkających tam Palestyń-

czyków”

Z poważaniem

Poseł Jolanta Szczypińska

223

Interpelacja

(nr 2123)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zasadności planowanej likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z projek-

towaną przez Pana Ministra likwidacją sądów rejo-

nowych w Przeworsku, Kolbuszowej, Nisku, Brzozo-

wie, Strzyżowie, Lesku, Lubaczowie oraz Leżajsku,

uzasadnianą planowanymi oszczędnościami, chciał-

bym zwrócić uwagę Pana Ministra na negatywne

aspekty tego rozwiązania.

Projekt rozporządzenia ministra sprawiedliwości

zamiejscowych wydziałów w niektórych sądach rejo-

nowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie sądów

tyczy sądów, w których pracuje do 14 sędziów.

W ich

miejsce powstałyby wydziały zamiejscowe cywilne

i karne.

Na Podkarpaciu redukcja ma dotknąć 8 są-

dów.

Samorządowcy podkreślają, że nie były prowa-

dzone żadne konsultacje społeczne w tej sprawie.

Pla-

nowane rozwiązanie jest niekorzystne, gdyż spowodu-

je marginalizację powiatów oraz spadek bezpieczeń-

stwa mieszkańców.

Państwo i jego instytucje nie mogą

odsuwać się od obywateli, zwłaszcza na Podkarpaciu,

gdzie dojazd ze wsi i małych miasteczek do centrów

administracyjnych jest znacznie utrudniony.

Sądy ujęte w ww. projekcie rozporządzenia mini-

stra sprawiedliwości działają już wiele lat, ich istnie-

nie na podległym im terenie jest ukształtowane hi-

storycznie, tworzą one zwarty system administracyj-

noprawny i trwale wpisują się w strukturę regionów.

Małe, w ocenie Ministerstwa Sprawiedliwości, sądy

rejonowe prowadzą rocznie bardzo dużo spraw.

Na przy-

kład do Sądu Rejonowego w Przeworsku w roku 2010 r.

wpłynęło 7509 spraw, natomiast do Wydziału Ksiąg

Wieczystych – 8069, łączny wpływ spraw w 2010 r.

wynosił 15 578 spraw, przy czym załatwione zostały

łącznie 15 543 sprawy.

W roku 2011 statystyki wy-

glądały podobnie.

Wpływ spraw od l stycznia do

27 grudnia 2011 r. wynosił 6634, do Wydziału Ksiąg

Wieczystych wpłynęło 8248, co daje łączny wpływ

14 882, w tym spraw załatwionych – 14 777.

Duże zaniepokojenie wywołuje projekt likwidacji

sądów rejonowych m.in. wśród społeczności powiatu

brzozowskiego.

W przypadku likwidacji sądu 66 tys.

mieszkańców powiatu brzozowskiego zostanie pozba-

wionych łatwego dostępu do sądu, co stanowi dra-

styczne ograniczenie funkcji i podstawowych zadań

państwa na poziomie lokalnym.

Ze statystyki wyni-

ka, że w roku 2011 w Sądzie Rejonowym w Brzozowie

załatwiono blisko 13 tys. spraw, z czego 4,5 tys. sta-

nowią sprawy poza księgami wieczystymi.

Sąd Rejo-

nowy w Brzozowie funkcjonuje od wielu lat, przez co

ugruntował się trwale w systemie instytucji lokalne-

go bezpieczeństwa i wymiaru sprawiedliwości.

Po-

nadto ściśle współpracuje z Komendą Powiatową Po-

licji oraz Prokuraturą Rejonową w Brzozowie.

Wy-

pracowane przez wiele kolejnych lat zasady współ-

pracy oraz niewielkie odległości dzielące siedziby

tych instytucji skutkują działaniem efektywnego sys-

temu wymiaru sprawiedliwości na terenie powiatu

brzozowskiego.

Likwidacja jednej jego z podstawo-

wych instytucji – sądu –diametralnie pogorszy jego

działanie.

Zdaniem praktyków (prezesów sądów rejonowych

oraz adwokatów i radców prawnych, którzy są prze-

ciwni temu projektowi) oraz samorządowców takie

rozwiązanie nie przyniesienie znaczących oszczędno-

ści, a jedynie spowoduje wydatki dla zwykłych oby-

wateli, którzy każdą sprawę będą zmuszeni kierować

do właściwego sądu rejonowego położonego w odda-

lonej miejscowości.

W efekcie likwidacja sądów rejo-

będzie powodować utrudnienia dla stron.

Zostanie

również spowolniony czas załatwiania spraw, gdyż

większe jednostki będą musiały dodatkowo rozpatry-

wać sprawy skutecznie załatwiane przez mniejsze

sądy rejonowe, przez co ilość zgłaszanych spraw prze-

łoży się na wydłużenie czasu postępowania.

1.

Czy uważa Pan Minister za zasadną likwidację

sądów rejonowych w Przeworsku, Kolbuszowej, Ni-

sku, Brzozowie, Strzyżowie, Lesku, Lubaczowie oraz

Leżajsku, rozpatrujących rocznie kilkanaście tysięcy

spraw?

2.

W jakim czasie zamierza Pan przeprowadzić

konsultacje z samorządem sędziowskim oraz zgro-

madzeniem ogólnym sędziów w tej sprawie?

3.

Czy rozważy Pan Minister rezygnację z nieko-

rzystnego dla mieszkańców Podkarpacia projektu

w postaci likwidacji sądów rejonowych w Przewor-

sku, Kolbuszowej, Nisku, Brzozowie, Strzyżowie, Le-

sku, Lubaczowie oraz Leżajsku?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2124)

do ministra skarbu państwa

w sprawie zasadności optymalizacji pracy

wanymi przez Zarząd PGE Dystrybucja SA zmiana-

224

mi terenowej infrastruktury rejonów energetycz-

nych, zawartymi w projekcie optymalizacji pracy

trybucja SA, spotkałem się z licznymi interwencjami

zarówno przedstawicieli samorządu terytorialnego,

jak i mieszkańców Jasła, Przemyśla i Przeworska.

Rejony energetyczne przeznaczone do likwidacji i prze-

kształcenia w posterunki energetyczne to rejony

energetyczne w Jaśle, Przemyślu i Przeworsku.

Ob-

sługują one w pełnym zakresie bardzo duży obszar.

Rejon Energetyczny Jasło obsługuje 3 miasta: Ja-

sło, Biecz i Kołaczyce, oraz 11 gmin: Biecz, Brzyska,

Dębowiec, Jasło, Kołaczyce, Krempna, Lipinki, Nowy

Liczba odbiorców wynosi ok. 48 tys., łączny obszar

działania wynosi 966 km

2

.

Rejon Energetyczny Jasło

zatrudnia 100 pracowników.

Rejon Energetyczny

Przemyśl zatrudnia 106 pracowników przy przesyła-

niu energii elektrycznej do prawie 57 tys. odbiorców

zamieszkałych na terenie 2 miast (Przemyśl i Dy-

nów) i 11 gmin należących do powiatów przemyskie-

go i rzeszowskiego.

Łączny obszar obsługiwanego

terenu to 1394,7 km

2

.

W skali roku jest przesyłane

około 260 tys. MWh energii.

Rejon Energetyczny

Przeworsk obsługuje obszar obejmujący powiat prze-

worski i dwie gminy powiatu jarosławskiego w woje-

wództwie podkarpackim.

Liczba odbiorców energii

elektrycznej na obsługiwanym obszarze wynosi ok.

31 tys., łączny obszar działania Rejonu Energetycz-

nego Przeworsk wynosi 844 km

2

.

Roczna sprzedaż

energii elektrycznej to ponad 66,5 tys. MWh.

Rejon

Energetyczny Przeworsk zatrudnia 88 osób.

Likwidacja rejonów wiąże się z utratą wielu miejsc

pracy w regionie o bardzo wysokim stopniu bezrobo-

cia, prowadzi do degradacji Podkarpacia i stagnacji

gospodarczej.

Obecni pracownicy bardzo dobrze zna-

ją teren obsługiwany przez ich rejon energetyczny, co

przekłada się na szybkość i sprawność usuwania awa-

rii.

Wiąże się z tym również dodatkowa możliwość

zatrudniania nowych pracowników przez rejony

energetyczne i przyuczania ich przy doświadczonych

pracownikach szczególnie do prac terenowych.

Prze-

kształcenie rejonów energetycznych w posterunki

energetyczne negatywnie wpłynie na poczucie bez-

pieczeństwa energetycznego mieszkańców.

Działają-

ca obecnie, optymalna, struktura rejonów energetycz-

nych została historycznie ukształtowana w oparciu

o warunki demograﬁczne,społeczno-gospodarczeite-

renowe.

W konsekwencji likwidacji rejonów znacząco

wydłuży się czas reakcji na awarię i dojazdu do miej-

sca uszkodzenia sieci energetycznej oraz zwiększą się

koszty przejazdu.

Takie rozwiązanie będzie stanowi-

ło znaczące utrudnienie w załatwianiu spraw przez

mieszkańców z odległych terenów.

1.

Czy została przeprowadzona analiza dotycząca

wpływu projektu na rynek pracy w całym kraju, w tym

na Podkarpaciu?

2.

Czy ministerstwo zamierza zorganizować de-

batę publiczną nad zasadnością zmian ujętych w pro-

jekcie optymalizacji pracy rejonów i posterunków

3.

Czy Pan Minister powtórnie rozważy decyzję

w sprawie reorganizacji struktur terenowych PGE

Dystrybucja SA, uwzględniając postulaty zarówno

przedstawicieli samorządów terytorialnych, jak i miesz-

kańców Jasła, Przemyśla i Przeworska?

Z poważaniem

Poseł Piotr Babinetz

(nr 2125)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z treścią art. 29

ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego (ustawa z dnia 7 lip-

ca 1994 r., z późn. zm., tekst ujednolicony, stan praw-

ny na dzień 1 stycznia 2012 r.) uzyskanie pozwolenia

na budowę nie jest konieczne w zakresie budowy tym-

czasowych obiektów budowlanych, niepołączonych

w zgłoszeniu budowy, ale nie później niż przed upły-

wem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określone-

go w ww. zgłoszeniu.

Deﬁnicjętymczasowegoobiektu

budowlanego zawiera art. 3 pkt 5 Prawa budowlane-

go, zgodnie z którym przez tymczasowy obiekt bu-

dowlany należy rozumieć obiekt budowlany przezna-

czony do czasowego użytkowania w okresie krótszym

nice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wy-

stawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneuma-

tyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiek-

ty kontenerowe.

Powyższe zwolnienie nie dotyczy

dowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środo-

wiska.

W związku ze zmianami dokonującymi się w tech-

nologii produkcji materiałów stosowanych przy wy-

konywaniu obiektów tymczasowych (np. hale namio-

towe są dziś odporne na ekstremalne warunki klima-

tyczne, mogą być wykorzystywane również przy bar-

dzo niskich temperaturach) wydaje się zasadna rewi-

zja przepisów dotycząca ograniczenia czasowego

–120 dni – jako maksymalnego terminu, po którym

należy obiekt rozebrać i ponownie uzyskać zgodę na

jego postawienie.

Zarówno czas potrzebny na rozpa-

225

trzenie zgłoszenia, jak i konieczność rozbiórki i po-

nownego montażu dezorganizuje pracę obiektu, pod-

nosi koszty, naraża na dewastację konstrukcji.

Może

też być czynnikiem, który zniechęca potencjalnego

inwestora do podjęcia całościowej procedury zgłosze-

nia obiektu.

Trzeba mieć na uwadze fakt, że tego

typu konstrukcje służą dziś często jako obiekty so-

cjalne przy dużych inwestycjach budowlanych, które

trwają zdecydowanie dłużej niż określone ustawą

120 dni.

Wobec przedstawionych argumentów, zgłasza-

nych przez przedsiębiorców odczuwających skutki

wynikające z przytoczonych przepisów, pragnę zapy-

tać Pana Ministra: Czy uważa Pan Minister za za-

sadną zmianę art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo

budowlane, umożliwiającą tymczasowym obiektom

budowlanym przedłużenie statusu ich tymczasowo-

ści, tak by nie dezorganizować działalności trwale

i bezpiecznie w nich prowadzonej?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2126)

do ministra zdrowia

w sprawie fałszywych danych znajdujących się

w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

Niedawne doniesienia

medialne ujawniające, że w Centralnym Wykazie

Ubezpieczonych Narodowego Funduszu Zdrowia za-

rejestrowanych jest 850 posłów (ponieważ nie wyre-

jestrowano posłów z poprzedniej kadencji) oraz 4 mln

ubezpieczonych, którzy już nie żyją, skłaniają mnie

do zadania Panu Ministrowi następujących pytań:

Jak wobec tak szokujących informacji pacjenci mają

wierzyć w prawidłowe funkcjonowanie systemu bazy

danych NFZ, na której mają opierać się lekarze wy-

stawiający recepty zgodnie z obowiązującą od 1 stycznia

tego roku ustawą o refundacji leków?

Czy minister zdrowia wobec istnienia realnych prze-

słanek, iż obecny stan Centralnego Wykazu Ubez-

pieczonych NFZ może sprzyjać nadużyciom, podjął

działania naprawcze w związku z zaistniałymi za-

fałszowaniami i wyjaśniające, kto jest za nie odpo-

wiedzialny?

Jakie są na dziś gwarancje, że zgodnie z wcześniej-

szymi zapowiedziami do września bieżącego roku

uda się zweryﬁkowaćdanetak,abybyłyonewiary-

karze z nich korzystający wypisywaliby recepty nie-

zgodnie ze stanem rzeczywistym?

Czy nie byłoby zasadne w tej sytuacji wprowadze-

nie, funkcjonującej z dobrymi efektami od 10 lat w wo-

jewództwie śląskim, powszechnie obowiązującej, po-

twierdzającej prawo do świadczeń z NFZ, karty chi-

powej?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

(nr 2127)

do ministra spraw wewnętrznych

o dokumentach paszportowych

Od 2 lat paszporty dla dzieci w wieku do lat 5,

wydawane w Polsce, są ważne tylko przez rok (art. 32

paszportowych, z późn. zm., w dalszej części zwanej

„ustawą”, oraz art. 33 ust. 2 ustawy).

Jest to okres

mi.

Należy zwrócić uwagę, że większość państw wy-

kiem w wieku poniżej 5 lat poza terenem strefy Schen-

gen, musi występować dwukrotnie o paszport dla

czące minimalnej długości ważności paszportu wjazd

rządzenia zdjęć paszportowych oraz z dojazdu w celu

właściwego urzędu wojewódzkiego, rodziny, które

pragną podróżować z dziećmi poniżej 5. roku życia, są

pod względem ﬁnansowymdyskryminowanewsto-

sunku do pozostałych rodzin.

Opłata paszportowa

wynosi obecnie 30 zł.

Gdyby wyrabiać dziecku pasz-

port co pół roku, to do 5. urodzin rodzice muszą wy-

dać na same opłaty 300 zł.

Szczególnie trudne prze-

szkody muszą przezwyciężyć osoby wychowujące

samotnie dziecko, jeśli ich były partner i ojciec dziec-

ka nie zgadza się na wyjazd dziecka za granicę.

W ta-

kim przypadku za każdym razem uzyskanie nowego

226

Wyrywkowe sprawdzenie informacji o długości

ważności paszportu dla małych dzieci wskazuje, że

jest wyjątkiem.

Zgodnie z prawem niemieckim pasz-

port dla dziecka jest ważny 6 lat, najdłużej do ukoń-

czenia 12. roku życia.

We Francji paszporty wydawa-

symalny okres ważności paszportu wynosi 10 lat,

carii paszport dla dziecka do 18. roku życia jest waż-

ważny 5 lat.

Na Słowacji dzieci do 5. roku życia do-

stają paszport ważny 2 lata.

W Bułgarii – 5 lat (doty-

– 5 lat.

W USA – 5 lat.

W Australii – 5 lat.

Na podsta-

wie wyszczególnionych danych można przypuszczać,

portowych wydawanych małym dzieciom obowiązu-

jące w Polsce są nadmiernie rygorystyczne w stosun-

ku do rzeczywistych potrzeb.

Czy zatem ministerstwo dostrzega konieczność

zmian zapisów ustawy w tym kontekście, zważywszy

na przykłady uregulowań w innych państwach?

Poseł Waldy Dzikowski

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

(nr 2128)

do ministra transportu, budownictwa

na kierowców

Plan resortu transportu odnośnie do powstania

rejestru kandydatów na kierowców wzbudził wątpli-

wości wśród starostw, które, zgodnie z założeniami,

byłyby odpowiedzialne za weryﬁkacjękartkandyda-

tów ubiegających się o prawo jazdy.

Powiaty podnoszą

również, iż tego typu rozwiązania będą generowały

dodatkowe koszty, a do tego wysuwa się argument

dotyczący niekonstytucyjności takiego projektu.

Jak ministerstwo odnosi się do tych obaw?

Na ja-

kim etapie jest plan wprowadzenia tego typu systemu

i kiedy przewiduje się wprowadzenie rejestru kandy-

datów na kierowców?

Poseł Waldy Dzikowski

(nr 2129)

do ministra transportu, budownictwa

bezpośredniego połączenia PKP

dotyczącymi bezpośredniego połączenia kolejowego

na trasie Warszawa – Zgorzelec bądź Warszawa – Le-

Prezydent miasta Bolesławiec pan Piotr Roman

zwrócił się do Ministerstwa Transportu, Budownic-

średniego połączenia kolejowego na trasie Warszawa

– Zgorzelec.

Zwrócił on uwagę na niewykorzystanie

zmodernizowanej trasy E30 w III paneuropejskim

korytarzu transportowym od zachodniej granicy pań-

stwa do Wrocławia i Opola.

Zlikwidowane bezpośred-

nie połączenie południowo-zachodniej Polski ze sto-

licą pozbawia blisko milion mieszkańców możliwości

wygodnego dotarcia do celu.

Dotyczy to zwłaszcza

osób starszych i młodzieży.

Jednakże zgodnie z in-

formacjami przekazanymi przez PKP Intercity SA

brak jest chwilowo możliwości technicznej urucho-

mienia pociągów na przedmiotowych trasach, ponie-

waż wiąże się to z dodatkowymi kosztami zlecenia

podmiotom zewnętrznym obsługi związanej z obrzą-

dzaniem składu.

Niemniej spółka deklaruje gotowość

do uruchomienia bezpośredniego połączenia pomię-

dzy Legnicą a Warszawą pod warunkiem pokrycia

deﬁcytuwynikającegozuruchomieniapociągu.

1.

Jaki jest szacowany dodatkowy koszt urucho-

mienia bezpośredniego połączenia Bolesławiec – War-

szawa lub Legnica – Warszawa?

2.

Czy istnieje możliwość pokrycia kosztów takie-

go przedsięwzięcia ze środków budżetu państwa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Kropiwnicki

Legnica, dnia 13 lutego 2012 r.

227

Interpelacja

(nr 2130)

do ministra ﬁnansów

w sprawie korekty wpłat do budżetu państwa

środków z przeznaczeniem na część

Zgodnie z rozporządzeniem ministra ﬁnansów

rządu terytorialnego mają obowiązek sporządzać

sprawozdania za poszczególne okresy sprawozdaw-

cze, w tym na koniec roku kalendarzowego.

Jednym

z takich sprawozdań jest sprawozdanie Rb-PDP

z wykonania dochodów podatkowych gminy za dany

rok.

Wykazuje się w nim dochody podatkowe, które,

podstawę do obliczenia wskaźników określonych

w art. 29 tej ustawy, tj. dochodu podatkowego na

1 mieszkańca danej gminy, tzw. wskaźnik G, oraz

dochodu podatkowego na 1 mieszkańca w kraju, tzw.

wskaźnik Gg. Wskaźniki te stanowią podstawę do

wyliczenia wpłaty do budżetu państwa środków z prze-

W 2008 r. wykonanie dochodów podatkowych

gminy Grębocice wyniosło według sprawozdania Rb-

-PDP ogółem 8 386 420,52 zł.

Dochód na 1 mieszkań-

ca gminy wyliczony na podstawie tej kwoty w stosun-

ku do dochodu na 1 mieszkańca kraju nie stanowił

podstawy do naliczenia wpłaty na rzecz budżetu pań-

stwa.

Naliczono również subwencję wyrównawczą

w wysokości 697 885 zł.

W roku 2009 podatnik złożył

korekty deklaracji zwiększające kwoty podatku od

nieruchomości za lata 2007 i 2008 oraz dodatkowo

zadeklarował zwiększoną kwotę w roku 2009.

Spo-

wodowało to, iż dochody podatkowe gminy wzrosły

trzykrotnie i wyniosły według sprawozdania Rb-PDP

24 166 472,04 zł, a dochód na 1 mieszkańca wyniósł

4777,13 zł przy średniej krajowej w wysokości 1180,20 zł.

Tak duży dochód na mieszkańca stanowił podstawę

do naliczenia przez Ministerstwo Finansów zgodnie

rialnego wpłaty do budżetu państwa subwencji ogól-

nej.

W związku z tym, iż wskaźnik G – dochód podat-

kowy na 1 mieszkańca gminy, przekroczył 300%

wskaźnika Gg – dochód podatkowy na 1 mieszkańca

kraju, została naliczona wpłata do budżetu państwa

w roku 2011 w wysokości 4 162 410 zł.

Dochód ten

spowodował, że gmina nie otrzymała również sub-

wencji wyrównawczej.

W 2010 r. podatnik ponownie zadeklarował i wpła-

cił podatek od budowli górniczych pod ziemią.

Według

sprawozdania Rb-PDP dochody podatkowe za ten rok

wykonano w wysokości 14 149 424,88 zł.

W związku

z tym również w 2010 r. dochód na mieszkańca wy-

niósł 2852,03 zł przy średnim dochodzie krajowym

na mieszkańca w wysokości 1195,67 zł, tj. był więk-

szy niż 200%<300%.

W związku z tym również na

2012 r. obliczono dla gminy wpłatę nadwyżki do bu-

dżetu państwa w wysokości 1 241 553 zł oraz nie na-

liczono subwencji wyrównawczej.

Za rok 2011 według

wstępnych wyliczeń ponownie zostanie naliczona

wpłata nadwyżki w 2013 r. do budżetu państwa.

W październiku 2011 r. podatnik, korzystając

ze zm.) złożył korektę deklaracji podatku od nieru-

chomości za lata 2006–2010 i bieżący rok 2011 na

łączną kwotę 29 574 125 zł.

Korekty zostały złożone

w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

było rozpatrzenie pytania prawnego WSA w Gliwi-

ze zm.) jest zgodny z art. 217 w związku z art. 84

i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?”

Odpowiadając na tak postawione pytanie, TK stwier-

dził, że art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku art. 1a ust. 1 pkt 2

tach lokalnych, rozumiany w taki sposób, że nie od-

nosi się do podziemnych wyrobisk górniczych oraz

może odnosić się do obiektów i urządzeń zlokalizo-

wanych w tych wyrobiskach, jest zgodny z zasadą

ustawowej określoności regulacji podatkowych i za-

sadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217

Złożenie korekt deklaracji podatkowych nie sta-

nowi jednak podstawy do korekty sprawozdań Rb-

-PDP za poszczególne lata, na podstawie których

naliczana jest wysokość wpłat do budżetu państwa

subwencji ogólnej dla gmin, gdyż sprawozdanie to

sporządza się na podstawie wykonania kasowego,

czyli w kwotach, które faktycznie wpłynęły w danym

roku.

Powoduje to, iż gmina nie ma możliwości odzy-

skania wpłat uiszczonych do budżetu państwa w przy-

padku złożenia korekty deklaracji podatku przez po-

datnika za lata poprzednie.

Korekty te są ujmowane

w sprawozdaniu w roku jej złożenia, co nie pozwala

gminom odzyskać uiszczonej wpłaty.

W przypadku

Gminy Grębocice stanowi to kwotę 5 403 963 zł plus

za rok 2013 ok. 1 000 000 zł.

(Subwencja ogólna jest

naliczana według dochodów na mieszkańca sprzed

2 lat, czyli w 2013 r. za 2011 r.)

nym gmina nie ma możliwości złożenia korekt spra-

wozdań Rb-PDP z wykonania dochodów podatko-

wych gminy za dany rok, za lata 2006–2009 oraz

2011 r., co uniemożliwia jej jakąkolwiek możliwość

odzyskania wpłat wniesionych do budżetu państwa.

Sytuacja ta powoduje, że gmina nie dość, że musi

oddać podatnikowi nadpłatę podatku na podstawie

złożonej korekty w wysokości 29 774 125 zł, to dodat-

kowo nie odzyska wpłaty do budżetu państwa w wy-

228

Utraciła również ok. 1 400 000 zł subwencji wyrów-

nawczej za lata 2011 i 2012.

W związku z tym zasadne

powinno być umożliwienie złożenia korekty gminie

Grębocice i odzyskania wpłat do budżetu państwa.

1.

Czy w obecnym stanie prawnym istnieje taka

możliwość?

2.

Jeśli nie, to czy Ministerstwo Finansów może

podjąć działania, które to umożliwią?

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Kropiwnicki

Interpelacja

(nr 2131)

do ministra transportu, budownictwa

w północnej Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Polska stoi obecnie

przed wielką szansą zmodernizowania transportu

kolejowego.

Dzięki środkom z Unii Europejskiej kolej

może stać się podstawowym środkiem transportu dla

trzebie stworzenia szlaków komunikacyjnych zarów-

no drogowych, jak i kolejowych ze wschodu na zachód

niami:

1.

Czy w ramach tworzenia sieci komunikacyjnej

przewidywana jest rozbudowa linii kolejowej Gdynia

– Słupsk – Koszalin – Szczecin?

2.

Jeżeli tak, to jaki jest harmonogram prac nad

powyższą inwestycją?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Stanisław Lamczyk

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2132)

do ministra środowiska

w sprawie zapisów ustawy Prawo wodne

Szanowny Panie Ministrze!

Niektóre zapisy usta-

wy Prawo wodne powodują kolizję prawną.

Sprawa

dotyczy dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodar-

ki Wodnej, który czynnie uczestniczy w postępowa-

niu administracyjnym, ale jest także organem powo-

łanym do rozpatrywania odwołań.

W moim okręgu

wyborczym ma miejsce sytuacja, w której dyrektor

RZGW adresuje odwołanie do siebie, a następnie sam

jest sędzią we własnej sprawie, w której wcześniej był

stroną.

Powyższy stan może stwarzać wątpliwości co

do jakości prowadzonych postepowań administracyj-

nych o wydanie pozwoleń wodnoprawnych.

z pytaniem: Skoro starosta wydaje decyzje wodno-

prawne, to czy nie byłoby korzystniejsze kierowanie

odwołań do wojewodów, tak jak praktykowano do

2008 r.?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Stanisław Lamczyk

(nr 2133)

do ministra edukacji narodowej

źródeł ﬁnansowania budowy przedszkola,

na przykładzie gm. Bojanowo w pow. rawickim

skiego wpłynęła prośba o pomoc we wskazaniu źródeł

ﬁnansowaniabudowyprzedszkolawgminieBojano-

wo i pozyskaniu z nich środków na tę budowę.

Samo-

rządy borykają się z ogromnymi problemami, tj. bra-

kiem środków na budowę, remonty i modernizację

budynków oświatowych, wskutek czego cierpią dzie-

ci, które spędzają w szkołach większą część dnia i win-

ny mieć zapewnione odpowiednie warunki do nauki.

Niestety, w związku z brakiem środków często tak

nie jest.

Jeden z takich przypadków dotyczy gminy Boja-

nowo w powiecie rawickim, która wynajmuje od pa-

raﬁirzymskokatolickiejwBojanowiebudynekstarej

pastorówki (z 1890 r.), do którego uczęszcza około 130

dzieci.

Obiekt ten nie spełnia należytych wymogów

sanitarno-socjalnych stawianych jednostkom przed-

szkolnym.

Ponieważ jest w słabym stanie technicz-

nym, został warunkowo dopuszczony do eksploatacji.

Z powodu kosztów wynajmu, które są znaczne, gmi-

na Bojanowo zaplanowała budowę nowoczesnego

przedszkola gminnego na swoim gruncie ze środków

budżetowych oraz środków zewnętrznych.

Przedszkole będzie składać się z 5 oddziałów, w każ-

dym po 25 dzieci w różnych grupach wiekowych.

Przewiduje się zatrudnienie 22-osobowego personelu.

Parametry techniczne przedszkola są następujące:

powierzchnia zabudowy – 1463 m

2

, kubatura – 7840 m

3

,

plac rekreacyjno-zabawowy – 931 m

3

.

Całkowita war-

229

tość budowy wyniesie 5 000 000 zł.

Nadmieniam, że

dla przedmiotowej inwestycji gmina Bojanowo posia-

da opracowaną pełną dokumentację projektowo-kosz-

torysową, a do starosty rawickiego wystąpiła z wnio-

skiem o wydanie pozwolenia na budowę.

Warto dodać, że gmina Bojanowo posiada bardzo

niski wskaźnik G dochodów podatkowych gminy

do liczby mieszkańców gminy (D/L), który wynosi

663,43 zł na rok 2012, zatem niezbędne jest pozyska-

nie zewnętrznych środków ﬁnansowychnabudowę

przedszkola.

Przyczyni się to do rozwoju kulturalne-

go najmniejszych mieszkańców Bojanowa.

Realizacja

ww. przedsięwzięcia rozwiązałaby problem przed-

szkolny w gminie Bojanowo.

sowania samorządom borykającym się z brakiem

środków na budowę obiektów oświatowych?

2.

Na jakie ewentualnie wsparcie może liczyć gmi-

na Bojanowo w zakresie realizacji ww. inwestycji,

tj. budowy przedszkola miejskiego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 2134)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie opłacania przez powiatowe urzędy

pracy składki zdrowotnej za bezrobotnych

Szanowny Panie Ministrze!

Powiatowe urzędy

pracy sygnalizują, że wśród osób zgłaszających się do

powiatowych urzędów pracy duży odsetek stanowią

osoby, które są zainteresowane wyłącznie pozyska-

niem ubezpieczenia zdrowotnego, a nie nabyciem no-

wych kwaliﬁkacjiczyumiejętności.

Powiatowe urzędy pracy realizują wiele zadań,

począwszy od poszukiwania pracy dla osób bezrobot-

nych, poprzez organizowanie kursów i szkoleń w za-

kresie zmian kwaliﬁkacjiidostosowaniadonowych

zawodów, a skończywszy na opłacaniu składki zdro-

wotnej za bezrobotnych bez prawa do zasiłku.

Opła-

canie tych składek jest ﬁnansowanezbudżetupań-

stwa od 1999 r.

Powiatowe urzędy pracy od wielu lat zabiegają

o zniesienie obowiązku opłacania składki zdrowotnej

za osoby bezrobotne, które nie posiadają prawa do

zasiłku.

Do grupy osób ubiegających się o opłacanie skład-

ki zdrowotnej należą: matki samotnie wychowujące

dzieci, samotne kobiety w ciąży lub pracujący na czar-

no, opiekunowie osób z uzależnieniami, osoby cier-

piące na schorzenia przewlekłe (np. alkoholizm), któ-

rym nie można zaproponować pracy, osoby uzależ-

nione przebywające na różnego rodzaju odtruciach

i terapiach.

W świetle powyższych okoliczności uprzejmie za-

pytuję: Czy ministerstwo planuje podjęcie prac legi-

slacyjnych związanych ze zmianą przepisów prawa

w celu zniesienia obowiązku opłacania przez powia-

towe urzędy pracy składki zdrowotnej za osoby bez-

robotne, które nie posiadają prawa do zasiłku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 2135)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

W aktualnej sytuacji

ﬁnansowejpaństwakoniecznejestodpowiedzialne

i rozważne podejmowanie decyzji w kwestiach oświa-

towych oraz dialogu z zainteresowanymi stronami.

Niewątpliwie zmiany w kwestii oświaty powinny

być konsultowane ze specjalistami do spraw wycho-

wania i edukacji, pracownikami oświaty oraz rodzi-

cami.

Władz samorządowych jako organów prowadzą-

cych szkoły nie stać na dopłatę do funkcjonowania

tych jednostek.

Samorządy borykają się z problema-

mi likwidacji szkół, często rozważane są możliwości

przeniesienia odpowiedzialności za prowadzenie ww.

placówek na stowarzyszenia.

Samorządy konieczność

likwidacji szkół argumentują zbyt małą liczbą uczniów

oraz kłopotami ﬁnansowymizwiązanymizutrzyma-

niem niektórych placówek.

W takich sytuacjach szczególnie rodzice, lecz rów-

nież nauczyciele kierujący się troską o dobro swoich

uczniów uważają, że kolejne eksperymenty w oświa-

cie wyrządzają więcej szkody niż pożytku.

Największa batalia w wielu miejscowościach Wiel-

kopolski toczy się o szkoły podstawowe.

Rodzice pod-

dojeżdżały do szkół oddalonych często nawet o kilka-

dziesiąt kilometrów od domu.

Uważają, że taka sytu-

acja jest niekorzystna dla dzieci.

W opinii społeczno-

ści lokalnej małe szkoły skupiające niewielką liczbę

uczniów są placówkami lepiej dbającymi o wychowa-

nie i wykształcenie młodzieży.

Efektem likwidacji

będzie zdecydowany wzrost liczby uczniów w szko-

łach, które pozostaną po reorganizacji, co oczywiście

również będzie się wiązało ze zwiększeniem kosztów

ich funkcjonowania.

230

W związku z przedstawionym problemem uprzej-

mów wymienionych w niniejszej interpelacji, które

mogą powstać przy realizacji planu prowadzenia

szkół przez stowarzyszenia?

2.

Czy zlikwidowanie wielu szkół w regionie nie

przyczyni się do zmniejszenia poziomu nauczania

oraz wychowania dzieci i młodzieży?

3.

Czy ministerstwo pracuje nad rozwiązaniami

prawnymi, które umożliwią w najbliższym czasie

zwiększenie środków ﬁnansowychdlajednosteksa-

morządu terytorialnego, które utrzymują placówki

oświatowe z własnych budżetów?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 2136)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Droga ekspresowa S5

z Poznania do Wrocławia jest ważnym kanałem ko-

munikacji drogowej, lecz jest również jedną z najnie-

bezpieczniejszych dróg ekspresowych w Polsce.

czasowy „Program budowy dróg krajowych na lata

2008–2012” ustanowiony uchwałą Rady Ministrów

Wynika z niego, że do 2013 r. rozpoczną się prace

modernizacyjne tylko na odcinku drogi ekspresowej

S5 Kaczkowo – Korzeńsko.

Przedmiotowy odcinek

znajduje się w budowie.

Zakończenie realizacji ww.

zadania zaplanowano na 11 października 2012 r.

Kolejny etap prac, Kaczkowo – Głuchowo według

programu budowy dróg może warunkowo rozpocząć

się do 2013 r., pod warunkiem uzyskania korekt prze-

targowych na zadaniach realizowanych w ramach

załącznika nr 1 lub zapewnienia dodatkowych środ-

ków ﬁnansowych.

Ostatnietapinwestycjiobejmują-

cy odcinek węzeł Korzeńsko (bez węzła) – Wrocław

(A8, węzeł Widawa) modernizowany ma być dopiero

po 2013 r.

Kieruję zatem następujące pytania:

1.

Jak przedstawia się harmonogram prac inwe-

stycyjnych związanych z budową drogi ekspresowej

S5?

2.

Proszę o informację dotyczącą zabezpieczenia

w budżecie państwa środków ﬁnansowychnareali-

zację ww. zadania.

3.

Kiedy zostaną zakończone prace na poszczegól-

nych odcinkach inwestycji S5?

4.

Na kiedy zostało zaplanowane rozpoczęcie in-

westycji odcinka drogi S5 Kaczkowo – Głuchowo

z obwodnicą m.

Leszna?

Proszę także o odpowiedź:

Czy przedmiotowe zadanie inwestycyjne będzie mia-

ło zabezpieczone środki ﬁnansowe,któreumożliwią

rozpoczęcie prac?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 2137)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zapowiadanej likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

Duży niepokój wśród

mieszkańców powiatu wzbudziła zapowiedź likwida-

cji Sądu Rejonowego w Leżajsku i utworzenia w to

miejsce zamiejscowych wydziałów.

Jako jedyne kry-

terium przyjęto liczbę zatrudnionych na etacie 14 sę-

dziów.

Nie uwzględnia się faktycznego obciążenia

sędziów, czasu rozpoznawania spraw, a także przy-

gotowania i doświadczenia zawodowego kadry sę-

dziów i pracowników administracji.

Te plany budzą

sprzeciw zarówno środowisk sędziowskich, społe-

czeństwa, jak i organizacji partyjnych, które podej-

mują stosowne uchwały i przesyłają je do biur posel-

skich.

Odczytują te zamierzenia jako ograniczenie

konstytucyjnego prawa obywateli do wymiaru spra-

wiedliwości i deprecjację powiatu.

1.

Czy została przeprowadzona analiza i ocena skut-

ków społecznych i ekonomicznych likwidacji sądów re-

jonowych, w tym Sądu Rejonowego w Leżajsku?

2.

Czy zmniejszenie rangi sądu do wydziału za-

miejscowego nie otworzy procesu kolejnych decyzji

zmniejszających rangę powiatu leżajskiego?

3.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Leżajsku nie

spowoduje znacznych oszczędności w zakresie wydat-

ków budżetowych.

4.

Czy nie spowoduje to, że zostanie znacząco wy-

dłużony czas rozpatrywania spraw w poszczególnych

wydziałach.

5.

Jak się ma planowana likwidacja Sądu Rejono-

wego do wydatków z budżetu, skoro w budynku Sądu

Rejonowego w Leżajsku zakończono prace remonto-

231

we, stworzono bazę do prowadzenia elektronicznych

ksiąg wieczystych?

Z poważaniem

Posłowie Dariusz Cezar Dziadzio

i Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2138)

do ministra gospodarki

w sprawie budowy elektrowni jądrowej

w Polsce

Szanowny Panie Ministrze!

Do polskiej ambasady

w Berlinie wpłynęły protesty przeciwko budowie

w naszym kraju elektrowni jądrowej, a minister do

spraw ochrony środowiska landu Brandenburgia

w oﬁcjalnympiśmiedoMinisterstwaGospodarkira-

dzi Polsce odstąpienie od realizacji tego projektu.

Niemieccy politycy zaskarżyli polskie plany także

w Komisji Europejskiej.

Konsultacje graniczne dały

Niemcom prawo do zgłaszania uwag i zastrzeżeń do

naszego programu jądrowego, jeśli chodzi o strate-

giczną ocenę oddziaływania tych inwestycji na śro-

dowisko.

I Niemcy z tego prawa korzystają, próbując

zablokować budowę elektrowni atomowej nad Wisłą.

Ponadto minister do spraw ochrony środowiska lan-

du Brandenburgia sugeruje, by Polska odstąpiła od

planów budowy elektrowni jądrowych i jednocześnie

proponuje ewentualną pomoc przy przekierunkowa-

niu polskiej energetyki na odnawialne źródła energii.

Brandenburgia wskazuje na zagrożenie ewentualną

awarią atomową, tym bardziej że – jak pisze niemiec-

ka minister – nawet po 25 latach po Czarnobylu w nie-

których regionach Niemiec w środowisku dokumen-

towane są izotopy promieniotwórcze.

1.

Jaką pomoc zaproponowała minister do spraw

kierunkowaniu polskiej energetyki na odnawialne

źródła energii?

Czy Polska z niej skorzysta?

2.

Jakie zagrożenia mogą płynąć w przypadku

ewentualnej awarii elektrowni atomowej?

3.

Jakie koszty będzie musiała ponieść Polska

w przypadku magazynowania odpadów radioak-

tywnych?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Interpelacja

(nr 2139)

do ministra transportu, budownictwa

o spółdzielniach mieszkaniowych

aktualnego stanu prac nad ustawą o spółdzielniach

mieszkaniowych.

Podczas minionej kadencji trwały

prace nad projektem nowej ustawy, jednak nie doszło

do zakończenia prac nad nim.

Problem jednak nadal

istnieje.

Prezesi spółdzielni mieszkaniowych nadal

mogą spać spokojnie, czego nie można powiedzieć

o szeregowych spółdzielcach.

Ostatni projekt ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych, przyznający uwłasz-

czonym spółdzielcom dodatkowe uprawnienia wyni-

kające z ustawy o własności lokali, od początku wzbu-

dzał ostry sprzeciw Krajowej Rady Spółdzielczej

i Związku Rewizyjnego Spółdzielni Mieszkaniowych,

jako że jego ostrze było skierowane przeciwko wiel-

kim spółdzielczym molochom rodem z PRL, które

niewiele mają wspólnego z ideami spółdzielczości.

Po-

trzebne są regulacje prawne, które dadzą spółdziel-

com nowe uprawnienia i wzmocnią ich pozycję wobec

władz spółdzielni, przywracając spółdzielczości

mieszkaniowej autentycznie dobrowolny charakter.

ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych?

2.

Jakie zostaną wprowadzone zmiany zwiększa-

jące rolę spółdzielców w spółdzielniach mieszkanio-

wych?

3.

Na kiedy przewidziane jest zakończenie prac

nad projektem ustawy?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 25 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2140)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 lutego wzrosła

składka rentowa.

To oznacza, że ﬁrmyniebędątwo-

rzyć nowych etatów, a pracownicy nie dostaną pod-

wyżek.

Zapowiadane są także zwolnienia.

Wzrost

składki rentowej negatywnie odbije się na opłacalno-

ści prowadzonych ﬁrm.

Podwyżkaskładkirentowej

po stronie pracodawców (z 4,5% płacy brutto do 6,5%)

będzie dla pracowników w sensie ﬁnansowymobo-

232

jętna – ani na niej nie stracą, ani nie zyskają.

To, że

ﬁrmyzapłacąwięcej,niespowoduje,żezatrudnieni

zaliczkę na podatek.

Ze stratami liczą się jednak pro-

wadzący działalność.

Będą bowiem musieli więcej niż

dotychczas wyłożyć z własnej kieszeni na jednego za-

trudnionego.

Przykładowo każdy tysiąc złotych brut-

to wypłacony pracownikowi to dodatkowe 20 zł mie-

sięcznie wydatku dla pracodawcy.

Koszt rośnie wraz

z liczbą podwładnych.

Jeśli ﬁrmama20pracowni-

sięcznie, a rocznie – 19,2 tys. zł.

Podwyżka składki

najbardziej uderzy w średnie przedsiębiorstwa.

Na

przykład PBM Południe (branża budowlana) zatrud-

nia 190 ludzi.

Z tytułu podwyżki będzie płacił więcej

o 15 tys. zł miesięcznie.

W zamian za te pieniądze

można by było zatrudnić trzech nowych pracowni-

ków.

1.

Jak podniesienie składki rentowej wpłynie na

wzrost bezrobocia w Polsce?

dzenia skutków tej kosztownej reformy?

3.

Czy nałożone na pracodawców obciążenie zo-

stanie przez ministerstwo zrównoważone?

Jeśli tak,

to w jaki sposób?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 26 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2141)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Finan-

sów szykuje zmiany w dotowaniu niepublicznych

przedszkoli.

Nawet o 200–300 zł dotacji mniej na każ-

de dziecko mogą dostać niepubliczne przedszkola.

Taki będzie efekt zmian w ich ﬁnansowaniu,jakie

przygotowuje resort ﬁnansów.

W projekcie zmian

ustawy o ﬁnansachpublicznychiinnychustawzmie-

niono zasady obliczania wysokości dotacji, jakie nie-

publiczne przedszkola otrzymują od samorządów.

Teraz mają być mniejsze, bo podstawa ich obliczenia

będzie niższa.

Stracą na tym rodzice, bo trzeba bę-

dzie podnieść opłaty.

A w Polsce mamy 170 tys. przed-

szkolaków w niepublicznych placówkach.

Rodzice są

zdziwieni tymi zmianami i uważają taki stan rzeczy

za niesprawiedliwość, ponieważ bardzo często dla ich

dziecka nie było miejsca w publicznym przedszkolu,

a teraz będą musieli płacić jeszcze wyższe czesne.

Do

tej pory niepubliczne placówki otrzymywały 75%

z sumy, jaka jest potrzebna publicznym przedszkolom

do utrzymania dziecka.

Teraz ta kwota ma być obni-

żona m.in. o koszty posiłków i opieki dłuższej niż

gwarantowane pięć godzin.

Dyrektorzy placówek

przyznają, że zmniejszenie dotacji dla wielu przed-

szkoli oznacza dla nich wyrok.

Nie wszystkich rodzi-

ców będzie stać na pokrycie wyższych kosztów, więc

część placówek upadnie.

Zapewnienie miejsca przed-

szkolakom spadnie na państwo.

A koszty wybudowa-

nia nowych przedszkoli wielokrotnie przekroczą kwo-

tę dotacji, która zostanie obcięta niepublicznym

przedszkolom.

1.

Dlaczego zmniejszono dotacje na niepubliczne

przedszkola?

2.

Ile ministerstwo planuje zaoszczędzić na wpro-

wadzonych zmianach i na co zostaną przeznaczone

zaoszczędzone pieniądze?

3.

Jak niepubliczne przedszkola mają określić cze-

sne i podpisywać umowy z rodzicami, skoro w kwiet-

niu zaczyna się rekrutacja, a do tej pory nie są znane

dokładne wysokości dotacji?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 2142)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Liczba wymuszeń i roz-

bojów przez ostatnie dwa lata podwoiła się.

Stan bez-

pieczeństwa w szkołach jest zatrważający.

Uczniowie,

jak w gangsterskim świecie, wymuszają od młod-

szych kolegów pieniądze, telefony komórkowe.

W ra-

zie sprzeciwu grożą pobiciem, a nawet biją.

Z policyj-

nych statystyk wynika, że przestępstw w szkołach

sza liczba przestępstw dokonywanych z dużą dozą agre-

sji.

W szkołach podstawowych i gimnazjach (gdzie

uczy się ok. 3,4 mln uczniów) w 2011 r. doszło do

28 tys. przestępstw, czyli blisko 2 tys. więcej niż rok

wcześniej.

Największy skok dotyczy wymuszeń i roz-

o 93% więcej niż dwa lata temu.

Przyczynę tego sta-

w gimnazjum zgrupowano młodzież w najtrudniej-

szym wieku.

Gimnazjaliści czują się bezkarni, bo i tak

do 18. roku życia mają obowiązek szkolny i placówka

musi ich tolerować.

Najgorzej jest w dużych gimna-

zjach.

Tam nawet nauczyciele są zastraszani przez

uczniów.

233

1.

Co jest przyczyną prawie dwukrotnego wzrostu

agresji wśród dzieci i młodzieży w polskich szkołach?

2.

Dlaczego w realizacji programu „Stop przemo-

cy w szkołach” ministerstwo ponosi wciąż spektaku-

larne klęski?

3.

Jakie nowe działania podejmie ministerstwo

w obliczu dwukrotnego wzrostu agresji w szkołach?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 2143)

do ministra zdrowia

w sprawie poprawy jakości funkcjonowania

instytucji zajmujących się uzależnieniami

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z opubli-

kowaniem raportu rzecznika praw osób uzależnio-

nych 2010/2011 do mojego biura poselskiego napły-

nęły liczne prośby o interwencję w sprawie poprawy

uzależnieniami w Polsce.

Jak wynika z raportu, do-

tychczasowa polityka antynarkotykowa w Polsce nie

przynosi pożądanych efektów, należy zatem podjąć

kroki pozwalające na zmianę niekorzystnego (zarów-

no dla użytkowników, jak i dla uzależnionych) prawa.

W Polsce system leczenia uzależnień kształtują naj-

większe i zarazem najstarsze organizacje pozarządo-

we, powstałe przed 1989 r.

Organizacji tych dotyczą

te same problemy, które dotykają całego sektora po-

zarządowego.

Badania tego sektora pt. „Podstawowe

fakty o organizacjach pozarządowych w 2008 r.” przed-

stawiają znaczący problem, jakim jest odczuwane

znużenie liderów, wypalenie osób zaangażowanych

w działania organizacji.

Wiodące w obszarze pomocy

uzależnionym organizacje są kierowane przez osoby,

które zajmowały się leczeniem jeszcze w latach osiem-

dziesiątych.

Osoby te przyjęły określony model tera-

peutyczny, będący w tamtym czasie jedynym po-

wszechnie stosowanym i uznawanym za skuteczny.

Niemniej jednak przez trzy dekady zmieniły się uwa-

runkowania środowiskowe, a wiedza naukowa o uza-

leżnieniach odmieniła postrzeganie problemu narko-

tyków, zarazem dostarczając nowych narzędzi i me-

tod oddziaływania.

Nacisk ekspertów na różnorod-

ność oferty i badania potwierdzające skuteczność

poszczególnych rodzajów interwencji wpłynęły na

nowy kształt systemów leczenia w krajach zachod-

nich, do którego włącza się również stopniowanie

celów terapii.

W Polsce wiodące organizacje pozosta-

ły przy tradycyjnym izolacyjnym modelu leczenia,

który nie uwzględnia nowych i skutecznych progra-

mów leczenia.

1.

Jak zamierza Pan Minister w poprawić jakość

funkcjonowania instytucji zajmujących się uzależnie-

niami w Polsce?

2.

Dlaczego ministerstwo nie poszerza swojej dzia-

łalności o nowe i skuteczne metody walki z uzależ-

nieniami?

3.

Jak wprowadzenie ustawy o możliwości posia-

dania małych ilości narkotyków wpisuje się w polity-

kę walki z uzależnieniami w Polsce?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 27 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2144)

do ministra ﬁnansów

w sprawie trudności z ukończeniem

selskiego wpłynęła prośba o interwencję w sprawie

poważnie zagroziło programowi konserwacji toruń-

skiej architektury.

Na realizację prac konserwator-

skich potrzeba w Toruniu dodatkowych milionów

złotych.

Chodzi o prowadzony przez miasto projekt

„Toruńska starówka – ochrona i konserwacja dzie-

dzictwa kulturowego UNESCO”.

Rok temu przedsię-

wzięciu o wartości 38,5 mln zł Ministerstwo Kultury

i Dziedzictwa Narodowego przyznało 19 mln zł doﬁ-

nansowania ze środków unijnych.

Radość była ogrom-

na.

Do czasu, kiedy Ministerstwo Finansów od stycz-

nia tego roku podniosło stawkę podatku VAT na pra-

ce konserwatorskie.

Na niektóre z 0% aż do 23%.

Najwięcej na tych zmianach wśród wszystkich bene-

ﬁcjentówucierpiałatoruńskakatedraśś.

Janów.

Po

podwyższeniu podatku koszty prac w katedrze wzro-

sły o 1,3 mln zł.

Podobny problem dotyczy innych

toruńskich zabytków.

Beneﬁcjenci byli zachęcani,

aby korzystać ze środków unijnych, gromadzić wkład

własny i brać kredyty, teraz jednak Ministerstwo Fi-

nansów zmienia zasady gry, podniosło podatek VAT

do 23% i – co więcej – w razie pojawiających się pro-

blemów proponuje, aby zerwać dotychczasowe umo-

wy i rozpocząć współpracę z innymi podmiotami.

Jedną z możliwości pomocy zleceniodawcom jest

zwrot podatku VAT na prace konserwatorskie, regu-

lowany przez prawo unijne.

Jednak to od Minister-

stwa Finansów zależy, czy będzie można skorzystać

z tej ulgi.

1.

Czy ministerstwo wykorzysta możliwość zwro-

tu podatku VAT na prace konserwatorskie, którą

przewiduje prawo Unii Europejskiej?

234

2.

W jaki sposób ministerstwo pomoże beneﬁcjen-

tom korzystającym z programu „Toruńska starówka

– ochrona i konserwacja dziedzictwa kulturowego

UNESCO” w celu dokończenia trwających prac?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

Toruń, dnia 7 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2144)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie trudności z ukończeniem

skiego wpłynęła prośba o interwencję w sprawie trud-

ności z ukończeniem prac konserwatorskich w Toru-

niu z powodu podwyższenia podatku VAT.

To poważ-

nie zagroziło programowi konserwacji toruńskiej ar-

chitektury.

Na realizację prac konserwatorskich po-

trzeba w Toruniu dodatkowych milionów złotych.

rowego UNESCO”.

Rok temu przedsięwzięciu o war-

środków unijnych.

Radość była ogromna.

Do czasu,

kiedy Ministerstwo Finansów od stycznia tego roku

toruńska katedra śś.

Janów.

Po podwyższeniu podat-

ku koszty prac w katedrze wzrosły o 1,3 mln zł.

Po-

dobny problem dotyczy innych toruńskich zabytków.

Beneﬁcjencibylizachęcani,abykorzystaćześrodków

raz jednak Ministerstwo Finansów zmienia zasady

zerwać dotychczasowe umowy i rozpocząć współpracę

ceniodawcom jest zwrot podatku VAT na prace kon-

serwatorskie, regulowany przez prawo unijne.

Jednak

to od Ministerstwa Finansów zależy, czy będzie moż-

na skorzystać z tej ulgi.

Konserwacja zabytków jest

niewątpliwie ważnym obszarem działań Ministerstwa

Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dlatego oczekuję

od Pana Ministra konkretnych działań na rzecz roz-

wiązania tej kwestii.

(nr 2145)

do ministra zdrowia

w sprawie obowiązkowych ubezpieczeń

odpowiedzialności cywilnej za błędy

popełnione podczas leczenia

Szanowny Panie Ministrze!

Po ustawie refunda-

cyjnej nadciąga kolejny kataklizm – nałożone od tego

roku na szpitale obowiązkowe ubezpieczenie odpo-

wiedzialności cywilnej za błędy popełnione podczas

leczenia.

Na ich podstawie ubezpieczyciele żądają ba-

jońskich sum.

Obowiązkowe ubezpieczenia z tytułu

niepożądanych zdarzeń medycznych związane są

z ustanowieniem komisji orzekających przy wojewo-

dach.

Mają one rozdzielać na koszt ﬁrmubezpiecze-

niowych rekompensaty dla pacjentów.

Od komisji,

w okresie do 4 miesięcy, pacjent powinien uzyskać

jednoznaczną decyzję o wypłacie odszkodowania,

która nie podlega zaskarżeniu.

W tej sytuacji pienią-

dze wypłaci ubezpieczyciel, z którym szpital podpisał

polisę.

To, co z pozoru brzmi niegroźnie, dla szpitali

oznacza de facto katastrofalny wzrost składki ubez-

pieczeniowej oraz pogorszenie się sytuacji ﬁnansowej.

Będą przypadki, że placówki będą zmuszone wydać

na obowiązkowe ubezpieczenie wartość nawet około

1% ubiegłorocznego kontraktu z NFZ.

A funduszu

koszty dodatkowe ponoszone przez szpitale nie do

końca obchodzą.

Płaci on bowiem za wykonywanie

świadczeń medycznych.

Szpitale z otrzymanych środ-

ków muszą pokryć koszty nie tylko leczenia, ale tak-

że utrzymania placówek, do czego w tym roku dodat-

kowo dochodzi jeszcze wzrost składki rentowej.

Takie

formy, owszem, działają na rynkach ubezpieczeń

w innych państwach, tyle tylko, że odszkodowania są

wypłacane nie przez ubezpieczycieli, ale przez budżet

danego państwa.

W Polsce budżet państwa podlega

określonym rygorom, dlatego przerzucono to na ko-

mercyjne ubezpieczalnie, a te z kolei przerzuciły to

na szpitale.

1.

Dlaczego odszkodowania nie będą pokrywane

z budżetu państwa, tylko przez komercyjne ubezpie-

czalnie?

2.

Dlaczego ministerstwo podjęło działania, które

radykalnie obciążą budżety szpitali?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

235

Interpelacja

(nr 2146)

do ministra zdrowia

w sprawie błędnego rejestru osób

ﬁgurujących w Centralnym Wykazie

Ubezpieczonych NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

W Centralnym Wy-

kazie Ubezpieczonych NFZ jest 850 posłów, bo ci

z poprzedniej kadencji nie zostali jeszcze wyrejestro-

wani.

Figuruje tam też 4 mln ubezpieczonych, którzy

już nie żyją.

A za kilka miesięcy w tej bazie lekarze

mają sprawdzać, czy pacjent jest ubezpieczony.

Rząd

obiecał, że we wrześniu wszystkie placówki medycz-

ne będą miały dostęp do wykazu.

Eksperci oceniają,

tak, aby były one wiarygodne.

Specjaliści postulują,

by wydłużyć prace nad systemem, nawet jeśli miało-

by to więcej kosztować, i wdrożyć go wtedy, gdy sta-

nie się w pełni wiarygodny i będzie miał szersze za-

stosowanie niż sam dowód ubezpieczenia.

błędów w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych i dla-

czego do tej pory, mimo upływu 5 miesięcy, nie zosta-

ły one poprawione?

2.

Kiedy zostaną usunięte błędne informacje za-

warte w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych?

Poseł Anna Elżbieta Sobecka

(nr 2147)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie ustawowego obowiązku

powtarzania części praktycznej

egzaminu państwowego w zakresie

nie został zarejestrowany z powodu awarii

urządzenia nagrywającego

przebieg egzaminu

Szanowny Panie Ministrze!

Przepis § 21 ust. 6 roz-

porządzenia ministra infrastruktury z dnia 27 paź-

dziernika 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowa-

nia i uzyskiwania uprawnień przez kierujących po-

jazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U.

nowi, iż – cyt.: „Jeżeli przebieg egzaminu praktycznego

nagrywającego przebieg egzaminu, egzamin zostaje po-

wtórzony na koszt ośrodka egzaminowania”.

Z powyższej regulacji wynika bezwzględny obo-

wiązek powtarzania każdego egzaminu praktyczne-

go, jeżeli wskutek awarii urządzenia nagrywającego

egzamin ten nie został zarejestrowany.

zarejestrowania przebiegu egzaminu (w całości lub

jego części) przez zamontowane w pojeździe egzami-

nacyjnym urządzenie nagrywające może zostać ujaw-

niony w różnych okolicznościach i w różnym czasie,

gdyż zgodnie z przepisami § 21 ust. 3 ww. rozporzą-

dzenia nagranie z przebiegu egzaminu przechowy-

wane jest w ośrodku egzaminowania przez okres co

najmniej 14 dni od daty egzaminu.

Najczęściej awarię urządzenia nagrywającego

stwierdza egzaminator przeprowadzający egzamin

– w czasie trwania egzaminu praktycznego.

W takiej

sytuacji (po usunięciu awarii) egzamin dla danej oso-

by powtarzany jest na koszt ośrodka egzaminowania.

Taki przypadek nie budzi jakichkolwiek wątpliwości

ani zastrzeżeń.

Problematyczna sytuacja powstaje wtedy, gdy fakt

braku nagrania z przebiegu egzaminu zostaje ujaw-

niony po zakończeniu egzaminu – może się to zdarzyć

nawet po kilku dniach od daty odbytego już egzaminu.

Najczęściej takie przypadki stwierdzają egzaminato-

rzy nadzorujący, którzy w ramach swoich obowiązków

służbowych wykonują czynności nadzoru i kontroli

pracy egzaminatorów.

Istota problemu polega na tym,

że wśród osób, które odbyły już egzamin, a urządzenie

nagrywające nie zarejestrowało jego przebiegu, znaj-

dują się osoby, które uzyskały pozytywny wynik egza-

minu – w skrajnym przypadku może się zdarzyć, że

dotyczyć to będzie osoby, która posiada już prawo jaz-

dy (na mocy wydanej, przez właściwy organ admini-

stracji publicznej, prawomocnej decyzji administracyj-

nej o wydaniu uprawnienia).

W świetle powyższych faktów proszę Pana Mini-

stra o zajęcie precyzyjnego stanowiska:

ust. 6 ww. rozporządzenia, należy powtórzyć część

praktyczną egzaminu państwowego na prawo jazdy?

Jeżeli tak, to w świetle przepisów ustawy z dnia

zm.) jaki należy przyjąć tryb postępowania wobec

osób, które uzyskały pozytywny wynik egzaminu

państwowego bądź też posiadają już prawo jazdy i od-

mówią przystąpienia do powtórnego egzaminu?

W rozważanej kwestii należy mieć także na uwa-

dze ewentualne roszczenia osób egzaminowanych,

mające swe umocowanie w przepisach Kodeksu cy-

wilnego.

W mojej ocenie obowiązujący w tym zakresie stan

prawny „karze” obywatela za (niezawinione przez

niego, ale także przez egzaminatora przeprowadza-

jącego egzamin) usterki techniczne urządzeń elek-

tronicznych.

Taki stan rzeczy istotnie podważa za-

ufanie obywatela do państwa prawa.

236

Niepokojący jest również fakt, że w projekcie z dnia

30 listopada 2011 r. rozporządzenia ministra trans-

wadliwe regulacje prawne tego zagadnienia planuje

się usankcjonować na kolejne lata.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę

Pana Ministra o wyjaśnienie i zajęcie stanowiska

w przedstawionej sprawie.

Z poważaniem

Poseł Halina Rozpondek

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2148)

do ministra pracy i polityki społecznej

kwoty zasiłku pielęgnacyjnego

selskiego zgłaszają się wyborcy, którym przysługuje

prawo do zasiłku pielęgnacyjnego przyznawanego

w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających

stencji.

Wskazują, że obecna kwota tego zasiłku nie

pokrywa rzeczywistych potrzeb wynikających ze spra-

wowanej opieki, konieczności ﬁnansowanialeków

i zabiegów rehabilitacyjnych.

Obecna kwota zasiłku,

tj. 153 zł, wciąż jest za niska.

Wiem, że w ministerstwie

rodzinnych, która ureguluje powyższe sprawy.

Czy możliwe jest przyspieszenie prac nad ustawą

i dostosowanie jej do aktualnych potrzeb i warunków

ﬁnansowychosóbuprawnionych?

Z poważaniem

Poseł Halina Rozpondek

(nr 2149)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nowelizacji ustawy

placówek oświatowych zgodnie z projektem

ciwem Stowarzyszenia Przedszkoli Niepublicznych,

dotyczącym wprowadzenia zmian do ustawy o syste-

sposobu naliczania dotacji dla niepublicznych placó-

nych oraz niektórych innych ustaw, proszę o udzie-

lenie wyjaśnień w przedmiocie stanowiska.

Jak wynika z ustawy o systemie oświaty, wysokość

wydatków bieżących ponoszonych przez jednostki samo-

rządu terytorialnego stanowi podstawę ustalenia dotacji

dla placówek niepublicznych.

Ma to również wpływ na

podmioty spoza sektora ﬁnansówpublicznych.

Wyżej wymieniony projekt ustawy zakłada po-

mniejszenie wydatków bieżących stanowiących pod-

stawę ustalenia wysokości dotacji dla niepublicznych

szkolnego o kwotę opłat za świadczenia udzielane

Ograniczenie zakresu dotacji oznacza, że ciężar

wydatków zostanie przeniesiony na rodziców dzieci,

uczęszczających do przedszkoli niepublicznych, które

traﬁają do tych placówek często z powodu braku

miejsc w przedszkolach publicznych.

Dotacja dla niepublicznych placówek oświaty

otrzymana z urzędu gminy jest istotnym elementem

ﬁnansowaniabieżącychwydatkówprzedszkolalub

punktu przedszkolnego.

Obniżenie dotacji z pewno-

ścią przyczyni się do konieczności podwyższenia cze-

snego wprost o kwotę obniżenia dotacji.

Może nieść to ze sobą skutki zamykania jednostek

niepublicznych oraz zmusić gminy do zakładania do-

datkowych placówek publicznych lub – w przypadku

braku możliwości takich inwestycji – do spadku upo-

wszechnienia edukacji przedszkolnej.

1.

Czy ministerstwo zamierza wycofać zmiany do-

tyczące art. 90 ustawy o systemie oświaty o treści:

2f.

Wydatki bieżące stanowiące podstawę ustalenia

237

publicznych form wychowania przedszkolnego po-

mniejsza się o kwotę opłat za świadczenia udzielane

2.

Czy zostanie przeprowadzona ocena skutków

wprowadzenia takiej regulacji w Polsce zgodnie z obo-

wiązującymi procedurami legislacyjnymi?

3.

Czy Stowarzyszenie Przedszkoli Niepublicz-

nych zostanie dodane do listy podmiotów zaproszo-

nych do uzgodnień międzyresortowych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Bożena Szydłowska

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

(nr 2150)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zapowiedzi zwrotu polskiej ziemi

Na portalu Konserwatyzm.pl ukazał się artykuł

pt. „Takie sobie spekulacje…”, w którym pojawiła się

informacja o zarejestrowaniu w styczniu 2012 r. no-

wego niemieckiego stowarzyszenia o nazwie Związek

Właścicieli Wschód (Eigentümerbund Ost e.V.), który

reprezentuje interesy niemieckich wypędzonych.

Na stronie internetowej stowarzyszenia ukazała

się informacja, że z pomocą znanych adwokatów

i specjalistów prawa międzynarodowego Związek

Właścicieli Wschód „znalazł luki w prawie między-

narodowym, w następstwie których nastąpi zwrot wła-

sności prywatnej osobom zrabowanej po drugiej wojnie

światowej przez Polskę i Czechy.

Cały protest prawny

jest ﬁnansowozabezpieczonyprzezinwestora.”

Na stronie organizacji ukazała się również infor-

macja, że Związek Właścicieli Wschód ma rozpocząć

na wiosnę w Polsce kampanię uświadamiającą.

Od

maja będą rozdawane polskim gospodarstwom domo-

wym miliony ulotek, które mają informować o pol-

skich zbrodniach na niemieckich cywilach i narusze-

niach prawa międzynarodowego przez Polskę.

Jed-

nocześnie planowane są manifestacje na terenie Pol-

ski w – jak określono nazwy miast – Görlitz, Stettin,

Breslau i Oppelen.

W manifestacjach tych mają wziąć

udział nie tylko przybysze z Niemiec, ale także przed-

stawiciele niemieckiej mniejszości w Polsce, co będzie

świadczyło o tym, że mniejszość niemiecka w Polsce

reprezentuje interes niemiecki, a nie polski.

Związek Właścicieli Wschód zapowiada również

bliską współpracę z niemieckimi czynnikami rządo-

wymi i parlamentarzystami CDU, w tym z Eriką

Steinbach, przewodniczącą Związku Wypędzonych

w Niemczech.

Lider Związku Właścicieli Wschód

Lars Seidensticker wyraził także nadzieję, że znaj-

dzie „w Polsce wiele osób, które wesprą nas w walce

z tą oczywistą niesprawiedliwością”.

Czy MSZ śledzi enuncjacje medialne Związku

Właścicieli Wschód i ma świadomość planowanych

działań przeciwko Polsce i na terenie Polski?

Czy

będą podejmowane jakieś działania w związku z ini-

cjatywami tej nowej antypolskiej organizacji?

Czy MSZ wie, jakie przepisy prawa międzynaro-

dowego (luki w prawie) mają na myśli działacze tej

niemieckiej organizacji, zapowiadający zwrot polskiej

ziemi zabranej niemieckim wypędzonym z ziem pół-

nocnych i zachodnich państwa polskiego?

Czy fak-

tycznie obecnie obowiązujące prawo międzynarodo-

we daje możliwość skutecznego zabiegania przez Niem-

ców o ziemię, która w wyniku traktatów międzyna-

rodowych znalazła się w granicach Polski?

Czy MSZ wie, kto stoi za tą organizacją i jakie

podmioty kryją się za inwestorem, który ma ﬁnanso-

wo zabezpieczać procesy zwrotu ziemi?

Czy znane

jest oﬁcjalnestanowiskorząduniemieckiegowobec

zapowiedzi Związku Właścicieli Wschód?

Jaką opinię ma MSZ na temat ewentualnego udzia-

łu przedstawicieli mniejszości niemieckiej w Polsce

w manifestacjach antypolskich, które Związek Wła-

ścicieli Wschód ma organizować na terenie naszego

kraju?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2151)

do ministra spraw zagranicznych

informacyjnych TVP w Ameryce Północnej

Przedstawiciele Polonii kanadyjskiej zwrócili się

do mnie w liście, że 7 września 2011 r.

„TVP zablo-

kowała programy informacyjne, które – poza półku-

lą zachodnią – są osiągalne w Internecie bezpłatnie

na całym świecie”.

TVP miała podać informację, że:

„Ze względu na ograniczenia licencyjne materiały

wideo z portalu TVP.pl są niedostępne na terytorium

Ameryki Północnej i Południowej”.

Jednak po jakimś

czasie ta informacja zniknęła i pojawiła się inna, że

238

trudności w odbiorze programów wynikają z proble-

mów technicznych, a konkretnie z powodu wielkiej

liczby połączeń.

Zarząd TVP nie odpowiedział na e-ma-

ile wysyłane z pytaniami o tę kwestię przez przed-

stawicieli Polonii kanadyjskiej, a programy informa-

cyjne TVP nadal nie są aktywne w Internecie, ogra-

niczając tym samym dostęp Polonii północno- i połu-

dniowoamerykańskiej do informacji z kraju, a także

do języka polskiego w mediach elektronicznych.

Według osiągalnego do niedawna w Internecie re-

gulaminu „programy informacyjne TVP są bezpłat-

ne”.

Tymczasem po wyłączeniu bezpłatnego dostępu

do programów informacyjnych pojawiła się informa-

cja, że połączenie jest możliwe odpłatnie.

Umieszczony

link prowadził do oferty prywatnej ﬁrmy,oferującejza

dużą kwotę – 320 USD na miesiąc dostęp do progra-

mów wielu nadawców telewizyjnych z Polski, m.in.

TVN, TVN24, TVP Info, TVP Polonia czy Polsat 2.

Podobne problemy miały już miejsce w 2007 r.

w związku ze sprawą sądową, która toczyła się mię-

dzy TVP a ﬁrmąprywatną,naktórejkorzyśćTVP

wyzbyła się praw do sygnału TV Polonia na 25 lat.

Jak piszą przedstawiciele Polonii: „sprawa sądowa

się zakończyła i programy informacyjne TVP stały

się ponownie osiągalne w Internecie z terenu Kana-

dy”.

Były osiągalne aż do września 2011 r., czyli zo-

stały wyłączone na początku kampanii wyborczej

w wyborach do Sejmu i Senatu, a wiadomo, że Polo-

nia z USA i Kanady zawsze aktywnie uczestniczy

w tych wyborach.

Czy MSZ ma świadomość, że w Ameryce Północ-

nej i Południowej został ograniczony dostęp do pro-

gramów informacyjnych TVP nadawanych bezpłat-

nie w Internecie?

Czy zdaniem Pana Ministra wprowadzenie od-

płatności za możliwość oglądania programów infor-

macyjnych w języku polskim oznacza ograniczenie

kontaktu z Polską, co jest szczególnie istotne dla Po-

lonii żyjącej na oddalonym kontynencie północno-

i południowoamerykańskim?

Czy MSZ, które stara się dbać o Polonię, może

wyjaśnić w Zarządzie TVP, jakie ograniczenia licen-

cyjne uniemożliwiają darmową emisję programów

informacyjnych TVP za Oceanem Atlantyckim?

Jaka

jest podstawa prawna takiego działania TVP?

Jakie jeszcze działania podejmie MSZ, aby Polonia

z USA i Kanady, a także z Argentyny, Brazylii i innych

krajów Ameryki Południowej miała bezpłatny dostęp

do programów informacyjnych TVP w Internecie?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

(nr 2152)

do ministra zdrowia

o działalności leczniczej związanej

z prowadzeniem opieki paliatywnej

i hospicyjnej przez stowarzyszenia, fundacje,

kościoły, kościelne osoby prawne

Szanowny Panie Ministrze!

Propozycja zmian,

którą poniżej przedstawiamy, jest spowodowana

interwencją przedstawicieli stowarzyszeń, fundacji

i osób kościelnych, prowadzących opiekę paliatywną

i hospicyjną.

W rozumieniu zapisów wspomnianej ustawy (art. 16

ust. 1) działalność hospicyjna i paliatywna jest zaliczo-

na do działalności leczniczej, a w związku z tym – do

działalności gospodarczej.

Przepisy te jednak w żadnym

stopniu nie pokazują stanu faktycznego i prawnego,

w jakim działają powyższe organizacje.

Działania, któ-

re podejmują stowarzyszenia, fundacje czy osoby ko-

ścielne, są działaniami charytatywnymi; nie pobiera

się żadnych opłat od pacjentów, którzy znajdują się pod

ich opieką.

Wprawdzie posiadają kontrakty zawarte

z NFZ, ale pokrywają one jedynie ok. 50–80% rzeczy-

wistych kosztów opieki.

Powstającą stratę na działal-

ności organizacje pokrywają z darowizn i 1% podat-

ku przekazywanego organizacjom pożytku publiczne-

go.

Rozwiązania przyjęte w ustawie o działalności

leczniczej wprowadzają paraliż działalności polegający

na odcięciu tego źródła ﬁnansowania.

łalności statutowej i działalności gospodarczej.

Prze-

pisy ustawy wyłączyły możliwość prowadzenia

w tym samym zakresie działalności gospodarczej

i statutowej odpłatnej działalności pożytku publiczne-

go.

W świetle tych przepisów stowarzyszenie lub fun-

dacja, które prowadzą działalność gospodarczą, nie

są organizacjami pozarządowymi, a w konsekwencji

nie prowadzą także działalności pożytku publiczne-

go.

Z kolei w świetle art. 20 ustawy organizacją po-

żytku publicznego uprawnioną do skorzystania z od-

pisu 1% podatku dochodowego od osób ﬁzycznych

jest jedynie organizacja pozarządowa (stowarzysze-

nie lub fundacja), a organizacje prowadzące działal-

ność gospodarczą – będące przedsiębiorstwami

w rozumieniu art. 55

1

Kodeksu cywilnego – nie mają

takiego statusu.

Zapisy ustawy o działalności leczniczej zawierają

więc regulacje, które pozbawiają organizacje poza-

rządowe możliwości prowadzenia działalności lecz-

niczej, w tym działalności hospicyjnej i paliatywnej.

Przedstawione zmiany pozwolą na wyłączenie fun-

dacji, stowarzyszeń, kościołów, kościelnych osób praw-

nych i związków wyznaniowych, wykonujących dzia-

łalność leczniczą, spod reżimu prawnego nakładają-

239

cego na podmioty lecznicze obowiązek prowadzenia

działalności leczniczej w formie przedsiębiorstw.

Propozycja zmiany dotyczy zapisów ustawy z dnia 15

a) w art. 16 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „Dzia-

łalność lecznicza podmiotów leczniczych wymienio-

nych w art. 4 ust. 5 i 6 nie jest działalnością gospodar-

czą, jeżeli nie jest prowadzona w celach zarobkowych”,

b) w art. 106 ust. 3 lit. c słowa „rejestru przedsię-

biorców” zastępuje się słowami „krajowego rejestru

sądowego”.

Szanowny Panie Ministrze!

Biorąc powyższe ar-

gumenty pod uwagę, uprzejmie prosimy o odpowiedź

na pytanie: Czy Pana resort przygotowuje nowe-

lizację wspomnianej ustawy w zaproponowanym za-

kresie?

Pozostajemy z szacunkiem

Posłanki Agnieszka Kołacz-Leszczyńska

i ZoﬁaCzernow

Wałbrzych, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2152)

do ministra pracy i polityki społecznej

skierowana na ręce Pana Ministra, spowodowana jest

interwencją przedstawicieli stowarzyszeń, fundacji

Wiemy, że Pan Minister brał udział w obradach

Rady Działalności Pożytku Publicznego w dniu 19 stycz-

nia 2012 r., podczas których rada zwróciła uwagę na

konieczność nowelizacji ustawy o działalności lecz-

niczej.

Działania, które podejmują stowarzyszenia, fundacje

czy osoby kościelne, są działaniami charytatywnymi;

dują się pod ich opieką.

Wprawdzie posiadają kontrak-

–80% rzeczywistych kosztów opieki.

Powstającą stra-

tę na działalności organizacje pokrywają z daro-

wizn i 1% podatku przekazywanego organizacjom

pożytku publicznego.

Rozwiązania przyjęte w usta-

wie o działalności leczniczej wprowadzają paraliż

sowania.

zumieniu art. 55

1

kiego statusu.

cego na podmioty lecznicze obowiązek prowadzenia

Zaproponowane zmiany dotyczą zapisów ustawy

darczą, jeżeli nie jest prowadzona w celach zarobko-

wych”,

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracamy się z pyta-

niem: Jakie podjął Pan działania, być może wspólnie

z ministrem zdrowia, mające na celu wprowadzenie

zaproponowanych zmian?

Pozostajemy z szacunkiem

Posłanki Agnieszka Kołacz-Leszczyńska

240

Interpelacja

(nr 2153)

do ministra pracy i polityki społecznej

organizacjom pożytku publicznego

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku lat dotacje

przekazywane przez fundusze państwowe, np. Woje-

wódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej, czy Kuratorium Oświaty na doﬁnansowanie

wypoczynku organizowanego przez organizacje po-

zarządowe (organizacje te otrzymują celowe dotacje

na podstawie wygranych ofert) są przekazywane

dopiero po rozliczeniu doﬁnansowanychkolonii.

Or-

ganizacje pozarządowe, nie mając budżetu, nie posia-

dają takich środków obrotowych, aby w czasie trwa-

nia turnusu kolonijnego sﬁnansowaćbieżącewydat-

ki, co powoduje duże problemy ﬁnansoweiorganiza-

cyjne.

że powinny być wprowadzone zmiany w prawie,

umożliwiające przekazywanie organizacjom pozarzą-

dowym dotacji celowych w formie zaliczek?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2154)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Starania o bezpłatny

przejazd autostradową obwodnicą miasta Gliwice

trwają od połowy lat 90.

Przedstawiciele rządu obie-

cywali, że przejazd autostradą A4 w obrębie Gliwic

będzie bezpłatny dzięki wprowadzeniu tzw. biletów

zerowych.

Deklaracje w tej sprawie były składane

również przed ubiegłorocznymi wyborami.

Premier Do-

nald Tusk w trakcie jednej z przedwyborczych wizyt

w Katowicach, zapytany o opłaty autostradowe w ob-

rębie aglomeracji śląskiej, odpowiedział: wszystko to,

co jest ruchem wewnątrz aglomeracji, co de facto jest

ruchem miejskim, nie powinno być obarczone opła-

tami.

Został również przygotowany projekt rozporzą-

dzenia Rady Ministrów, w którym przewidywano

zwolnienie z opłat odcinków autostrad zlokalizowa-

nych w największych aglomeracjach, tj. w Warszawie,

Wrocławiu, Krakowie, Łodzi i na Górnym Śląsku.

Tym-

czasem w Gliwicach powstają punkty poboru opłat

i za przejazd autostradą A4 na odcinku od węzła Gli-

wice – Sośnica do węzła Gliwice – Kleszczów (ok.19

kilometrów) trzeba będzie zapłacić, ponieważ prace

nad przepisami, które pozwoliłyby na bezpłatną jazdę

autostradową obwodnicą miasta, nie są prowadzone.

Cały odcinek biegnący przez konurbację górnoślą-

ską ma być bezpłatny, tylko gliwiczanie mają być gor-

si i za przejazd odcinkiem przy ich mieście będą musie-

pobór opłat może spowodować zwiększenie ruchu

w mieście, co doprowadzi do całkowitego zakorkowania

miasta.

1.

Kiedy Pan Minister rozpocznie prace nad pro-

jektem rozporządzenia, w którym wyszczególnione

zostaną bezpłatne odcinki autostrad i czy cały odci-

nek aglomeracji śląskiej zostanie zwolniony z opłat?

2.

Czy dla mieszkańców Górnego Śląska na odcin-

ku autostrady A4 od węzła Gliwice – Sośnica do węzła

Gliwice – Kleszczów zostanie wprowadzony tzw. bilet

zerowy?

Z poważaniem

Poseł Zbyszek Zaborowski

Katowice, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2155)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie budowy Stadionu Narodowego

w Warszawie

Szanowna Pani Minister!

W ostatnich dniach bar-

dzo głośno zrobiło się w mediach o sprawie budowy

stadionu narodowego w Warszawie.

Stadion został

już oﬁcjalnieotwarty,jednaknadalniedasięnanim

rozgrywać meczów piłkarskich.

Pan premier Donald

Tusk w dniu 14 lutego powiedział, iż należy zbadać

sprawę budowy stadionu narodowego: „aby nikt, kto

odpowiada za ewentualną fuszerkę, nie został bez-

karny”.

Biorąc pod uwagę szereg niedociągnięć zwią-

zanych z budową stadionu, przeciąganie terminu jego

oddania, wypadki przy jego budowie i liczne niedo-

róbki, należy natychmiast ukarać osoby za to odpo-

wiedzialne.

Ogromne kontrowersje budzi kwestia nagród i pre-

mii dla członków Narodowego Centrum Sportu.

Wy-

sokość premii dla pana R. K. w kwocie 570 tys. zł jest

nie do przyjęcia.

Jest to kwota, którą przeciętny Polak

zarabia przez całe swoje życie.

Pan K. dostaje nato-

miast nagrodę za niewykonaną należycie pracę.

Stadion narodowy został wybudowany z wieloma

usterkami i niedoróbkami (m.in. dach stadionu, wy-

241

miary boiska, murawa, elementy bezpieczeństwa na

stadionie).

Należy natychmiast ukarać i odwołać oso-

by za to odpowiedzialne.

Biorąc pod uwagę kwotę,

jaką państwo polskie wydało na budowę stadionu,

powinien on być sprawny w 100%.

Kolejne imprezy

sportowe planowane na stadionie narodowym były

odwoływane właśnie z powodu niedociągnięć i opóź-

nień w realizacji budowy.

Sprawa budowy stadionu narodowego budzi ogrom-

ne emocje wśród obywateli naszego państwa.

Bulwer-

suje tym bardziej, iż stadion jest budowany za ogrom-

ne pieniądze podatników.

1.

Ile dokładnie kosztowała budowa stadionu na-

rodowego w Warszawie?

Ile budowa ww. stadionu

miała kosztować w pierwszej fazie projektowania?

2.

W jakiej wysokości premie otrzymali już i w ja-

kiej wysokości otrzymają członkowie Narodowego

Centrum Sportu?

3.

Czy w trakcie prac budowlanych stadionu na-

rodowego doszło do wypadków śmiertelnych i czy

wyjaśniono wszystkie okoliczności tych wypadków?

4.

Czy dach stadionu narodowego w Warszawie

może być zamykany i otwierany przez cały rok bez

5.

Jakie jeszcze usterki znajdują się na stadionie

narodowym?

6.

Czy ww. stadion jest bezpieczny, skoro nie zo-

stał dopuszczony do rozegrania na nim meczu o Su-

perpuchar Polski (z powodu bezpieczeństwa)?

7.

Kiedy stadion będzie się nadawał do rozgrywa-

nia na nim meczów piłkarskich?

8.

Kto i w jaki sposób został już ukarany za nieod-

danie stadionu w pierwotnie ustalonym terminie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

(nr 2156)

do ministra sportu i turystyki

na Mistrzostwa Europy

Szanowna Pani Minister!

Budowa i remonty sta-

dionów piłkarskich na Mistrzostwa Europy w Piłce

Nożnej Euro 2012 budzą wśród naszych obywateli

wiele emocji.

Stadiony będące arenami zbliżających

się rozgrywek Euro 2012 w Gdańsku, Poznaniu,

Wrocławiu, a także w Krakowie powstawały z wielo-

ma problemami.

Prace na ww. obiektach nie przebie-

gały terminowo.

Dodatkowo stadiony zawierają nadal

niedociągnięcia i usterki.

Wielokrotnie przekładano

ich otwarcie.

Codziennie słyszy się o nowych kontro-

wersjach związanych z arenami na Euro 2012.

Jed-

nocześnie stadiony te są jednymi z najdroższych sta-

dionów budowanych obecnie na świecie.

Jakość ich

wykonania pozostawia jednak wiele do życzenia.

oraz Krakowie?

Ile budowa i remont ww. stadionów

miały kosztować w fazie projektowania?

2.

Czy w trakcie prac budowlanych ww. stadionów

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

(nr 2157)

do ministra sprawiedliwości

Ministerstwo Sprawiedliwości skierowało w dniu

5 stycznia 2012 r. m.in. do związków zawodowych

projekt ustawy, w którym planuje się zlikwidowanie

schronisk dla nieletnich w Łańcucie, Pobiedziskach

i Warszawie-Okęciu.

Zamysł likwidacji placówek re-

socjalizacyjnych jest szkodliwy dla całego systemu

resocjalizacji nieletnich, szkodliwy dla budżetu pań-

stwa i ﬁnansówpublicznych,szkodliwydlarozwoju

kadry pedagogicznej w zakładach dla nieletnich, a tak-

że obniża standardy bezpieczeństwa obywateli.

Schroniska dla nieletnich są jedną z form orzeka-

nych przez sądy środków karnych, w tym o charakte-

rze izolacyjnym.

Zgodnie z przepisami, nieletniego moż-

na umieścić w schronisku dla nieletnich, jeżeli grozi

mu umieszczenie w zakładzie poprawczym z powodu

podejrzenia o dokonanie przestępstwa, a zachodzi

ustalić tożsamości nieletniego.

Okres pobytu nielet-

niego w schronisku przed skierowaniem sprawy na

względu na szczególne okoliczności sprawy można

ten pobyt przedłużyć maksymalnie o kolejny kwar-

tał.

Praca resocjalizacyjna odbywa się w szczególno-

ści przez nauczanie, zajęcia korekcyjno-wyrównaw-

cze, przyuczenie do zawodu oraz organizację zajęć

w internacie.

Praca z nieletnim służy rozwijaniu jego

zainteresowań i uzdolnień, wdrażaniu do przestrze-

gania zasad współżycia społecznego oraz umiejętnym

242

organizowaniu czasu wolnego.

Praca w schronisku

zachowań agresywnych.

Dzięki znakomitej, wykwaliﬁkowanejidoświad-

czonej kadrze nie ma problemów z wychowankami.

Dodatkowo należy poddać w wątpliwość racjonalność

planów likwidacji schronisk, które otrzymały w ostat-

nim czasie nowe, dobrze wyposażone siedziby, kosz-

tem poważnego zaangażowania ﬁnansowegosamych

samorządów.

Planowane oszczędności, jeśli nawet

będą, to niewielkie.

Dojdą koszty transportu skaza-

nych do innych województw, a bezrobotni pracowni-

cy schroniska przejdą na zasiłek i obciążą budżet

ministerstwa pracy.

Resort sprawiedliwości do tema-

tu podchodzi bardzo krótkowzrocznie, jestem prze-

konana, że oszczędności można znaleźć w inny spo-

sób.

Decyzje powyższe nie sprzyjają podniesieniu

poczucia bezpieczeństwa obywateli.

Przeciwnikami likwidacji schronisk dla nieletnich

są również NSZZ Pracowników Schronisk dla Nielet-

nich i Zakładów Poprawczych.

Mają oni własny projekt

programu naprawczego dotyczącego schronisk.

Likwi-

dacja trzech schronisk pociągnie za sobą zwolnienie

wykwaliﬁkowanejkadry,itowliczbieok.150osób.

Aby dokonać rzetelnej oceny planowanej likwida-

cji schronisk dla nieletnich, należy merytorycznie

przeanalizować całą sytuację ekonomiczno-gospo-

darczą i społeczną.

1.

Czy Pan Minister dokonał szczegółowej analizy

sytuacji ekonomicznej, a także skutków społecznych

likwidacji schronisk dla nieletnich?

2.

Jakie oszczędności przyniesie likwidacja trzech

ośrodków?

3.

Jakie są powody spadku skierowań nieletnich

do ośrodków?

4.

Co stanie się z pracownikami ww. placówek dla

nieletnich, którzy stracą pracę w wyniku zwolnienia?

5.

Jakie są plany Pana Ministra w zakresie pełnej

ochrony społeczeństwa przed nieletnimi przestępca-

mi, a także profesjonalnej resocjalizacji?

Poseł Beata Kempa

oraz grupa posłów

Syców, dnia 16 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2158)

do ministra zdrowia

w sprawie systemu weryﬁkacji

osób ubezpieczonych

Szanowny Panie Ministrze!

Na łamach Dziennika

Gazety Prawnej (7 lutego 2012 r.) ukazał się artykuł

pod tytułem „Wykaz ubezpieczonych w NFZ z błęda-

mi”.

Z dużym niepokojem odebrałem zawarte na ła-

mach Dziennika Gazety Prawnej informacje o skan-

dalicznej sytuacji, w której baza ubezpieczonych fun-

duszu zawiera o 4,8 mln więcej nazwisk niż liczba

faktycznie ubezpieczonych.

Odpowiednio 42 mln za-

rejestrowanych pacjentów w bazie i 37,2 mln osób

ubezpieczonych.

Co więcej, ze sprawozdania z dzia-

cych.

Jest to sytuacja absolutnie niedopuszczalna

i naganna etycznie.

Wedle ujawnionych informacji, Centralny Wykaz

Ubezpieczonych (CWU), który ma zostać wprowadzo-

ny lada dzień, nie umożliwia pewnej weryﬁkacjitego,

czy osoba jest ubezpieczona.

Biorąc pod uwagę nakła-

dy ﬁnansoweponiesionewceluﬁnalizacjitegoprojek-

tu, sytuacja budzi duży niepokój.

W świetle powyższych informacji mam do Pana

Ministra następujące pytania:

1.

Co resort zdrowia ma zamiar uczynić, aby CWU

był systemem umożliwiającym pewną weryﬁkację

osób ubezpieczonych?

2.

Jakimi metodami resort zamierza dokonywać

skutecznej weryﬁkacjiosóbuiszczającychskładki?

3.

Ile dokładnie będzie kosztować uruchomienie

w pełni funkcjonalnego i wiarygodnego systemu CWU?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maks Kraczkowski

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2159)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie rządowych planów dotyczących

Szanowny Panie Premierze!

Sposób wprowadza-

nia reformy sądownictwa przygotowywanej w Mini-

sterstwie Sprawiedliwości wzbudził sprzeciw zarów-

no przedstawicieli samorządu, przedstawicieli środo-

wisk prawniczych, jak i mieszkańców licznych powia-

tów.

Samoistnie powstały społeczne komitety obrony

sądów zbierające podpisy pod apelem do ministra Go-

wina, by nie likwidował poszczególnych sądów rejo-

nowych.

Jednocześnie w dyskursie publicznym coraz wię-

cej osób zaczęło wyrażać obawę, czy wprowadzana

obecnie reforma nie jest początkiem likwidacji samo-

rządu powiatowego bądź też przymiarką do ograni-

czenia ilości powiatów w naszym kraju.

Podniesiona wyżej sprawa jest na tyle istotna

i wzbudza w społecznościach lokalnych tak znaczny

niepokój, że wymaga ze strony Pana Premiera jasnej

243

i precyzyjnej odpowiedzi.

Dlatego zwracam się do Pana

którymkolwiek ministerstwie trwają prace związane

z potencjalną zmianą obecnych granic powiatów lub

likwidacją wszystkich lub części powiatów?

2.

Czy Pana rząd w obecnej kadencji Sejmu zamierza

dokonać zmian w zakresie obecnego podziału admini-

stracyjnego kraju?

Jeśli tak, to w jakim wymiarze?

3.

Czy rząd bądź którekolwiek ministerstwo na

chwilę obecną dysponuje analizami wskazującymi

na potrzebę likwidacji wszystkich powiatów lub ich

części?

Wyrażam przekonanie, że społeczeństwo powinno

jak najszybciej poznać odpowiedzi na tak istotne py-

tania.

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

Płońsk, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2160)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie dodania do listy linii

o szczególnym znaczeniu państwowym

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z informacją,

którą przedstawił mi marszałek województwa mazo-

wieckiego, samorząd wojewódzki prowadzi obecnie

rozmowy z Ministerstwem Transportu, Budownic-

twa i Gospodarki Morskiej oraz z PKP PLK SA na te-

mat umieszczenia w wykazie linii kolejowych o zna-

czeniu państwowym linii kolejowej relacji Modlin –

Płock.

Dodanie projektowanego połączenia do listy za-

mieszczonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia

pozwoliłoby na zrealizowanie tej inwestycji ze środ-

ków budżetu państwa i Unii Europejskiej.

Nie ulega wątpliwości, że połączenie między no-

wym lotniskiem podwarszawskim w Modlinie z płoc-

ką petrochemią ma charakter strategiczny i jest

istotne z gospodarczego punktu widzenia.

Wydaje

się, że połączenie to może stanowić potężny impuls

rozwojowy zarówno dla Płocka, jak i dla terenów,

przez które będzie przebiegać.

Pod koniec ubiegłego roku mieszkańcy powiatu

płońskiego zwrócili się do marszałka województwa

mazowieckiego z apelem w postaci petycji, by projek-

towane połączenie kolejowe przebiegało przez miasto

Płońsk.

Pod rozwiązaniem tym podpisali się również

w liście otwartym parlamentarzyści z różnych ugru-

powań politycznych (rządzących i opozycyjnych).

Przy-

jęcie tego wariantu projektowanej trasy wydaje się

bowiem najrozsądniejsze z uwagi na fakt, że miasto

to leży w centrum bardzo rozległego powiatu, a za-

razem położone jest w stosunkowo niedużej odległo-

ści od nowego lotniska w Modlinie, co stwarza nie-

zwykły potencjał rozwojowy na terenie zmagającym

się z problemem bezrobocia.

Marszałek województwa mazowieckiego w swojej

odpowiedzi do mieszkańców, którzy podpisali wyżej

wspomniany apel, wskazał, że przyszłe losy tej wiel-

kiej inwestycji zależą od rozmów prowadzonych z Pana

1.

Od kiedy toczą się rozmowy między Samorzą-

dem Województwa Mazowieckiego i Ministerstwem

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

w sprawie uznania linii kolejowej relacji Modlin –

Płock za linię o znaczeniu państwowym?

2.

Na jakim etapie są prowadzone rozmowy?

3.

Kiedy Pan Minister podejmie decyzję o wpisa-

niu bądź o niewpisywaniu ww. linii kolejowej do wy-

kazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym?

4.

Który wariant projektowanej linii kolejowej był

rozpatrywany podczas rozmów z Samorządem Woje-

wództwa Mazowieckiego?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Marek Opioła

(nr 2161)

do ministra pracy i polityki społecznej

osób ﬁzycznych prowadzących przekazaną

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę poruszyć bar-

dzo istotny problem, który dotyczy osób ﬁzycznych,

które na mocy umowy z gminami przejęły prowadze-

nie szkół publicznych, a nadal nie zostały uregulo-

wane sprawy zatrudnienia tych osób.

Ustawa o sys-

temie oświaty wymienia osoby ﬁzycznejakoorgany

prowadzące szkoły publiczne, a ustawa o ubezpiecze-

niach społecznych tych osób nie wymienia jako

uprawnionych do ubezpieczenia społecznego.

Brak

spójności pomiędzy tymi ustawami sprawia, że osoby

te nie są w stosunku pracy i nie podlegają tym sa-

mym ubezpieczeniu społecznemu.

Niezrozumiały jest dla mnie fakt, iż tylko osoby

ﬁzyczneprowadząceszkołypubliczneniezostaływy-

czeń społecznych wśród osób prowadzących pozarol-

244

niczą działalność gospodarczą.

Co więcej, osoby ﬁ-

zyczne prowadzące szkoły niepubliczne są wymienio-

ne w ustawie do ubezpieczenia społecznego.

Osoby te są bardzo pokrzywdzone, gdyż same ze

sobą nie mogą zawrzeć stosunku pracy oraz ubezpie-

czenia.

W mojej ocenie jest to duży problem, który

powinien znaleźć rozwiązanie pozwalające na objęcie

tych osób ubezpieczeniami społecznymi w inny spo-

sób niż dobrowolnie.

W obecnej sytuacji, gdy samorządy będą szukały

oszczędności, takich sytuacji może być coraz więcej.

Osoby, dzięki którym szkoły wiejskie istnieją i nie

zostały zlikwidowane, muszą być objęte możliwością

ubezpieczenia emerytalno-rentowego.

z pytaniem: Czy możliwa jest zmiana zapisu ustawy

o ubezpieczeniach społecznych, aby osoby ﬁzyczne

prowadzące szkoły publiczne podlegały ubezpiecze-

niu społecznemu, tak jak osoby prowadzące szkoły

niepubliczne oraz niepubliczne o prawach publicz-

nych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Gos

Kielce, dnia 9 lutego 2012 r.

(nr 2162)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

Ustawa z dnia 8 marca

wy publiczne o znaczeniu lokalnym, zaś art. 7 tejże

ustawy stanowi, że zaspokajanie potrzeb wspólnoty

na własną odpowiedzialność.

Ustawa wymienia wie-

le zadań własnych, miedzy innymi sprawy edukacji

publicznej.

Gmina w wykonywaniu zadań publicz-

nych na swoim terenie jest suwerenna.

Samodzielnie

szkolu na terenie swojej gminy.

Zgodnie z art. 165 Kon-

stytucji RP samodzielność jednostek samorządu te-

rytorialnego podlega ochronie sądowej.

Zasada ta po-

ca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Oznacza to, że gmi-

na wykonuje przypisane jej zadania publiczne w imie-

niu własnym, na własną odpowiedzialność i koszt.

Przedszkola publiczne i niepubliczne bardzo często

kształcą dzieci niebędące mieszkańcami gminy do-

tującej dane przedszkole, ustawa o systemie oświaty

przewiduje zwrot kosztów za takiego ucznia, który

nie jest mieszkańcem tej gminy, przez gminę, której

jest on mieszkańcem.

W stosunku do przedszkoli nie-

publicznych istnieje warunek dla osoby prowadzącej

organowi właściwemu do udzielania dotacji planowa-

ną liczbę uczniów.

Zasada ta nie dotyczy jednak przed-

szkoli publicznych prowadzonych przez jednostki

samorządu terytorialnego, gdyż brak jest przepisów

prawnych jednoznacznie określających sposób poste-

powania w tym zakresie.

Powszechne jest, że gminy,

których dzieci uczęszczają do przedszkoli samorzą-

dowych w innych gminach, odmawiają podpisywania

dobrowolnie porozumień w celu pokrywania kosztów

pobytu dzieci ze swoich gmin.

Powyższe uregulowa-

nia przyjęte w ustawie o systemie oświaty traktują

nierówno podmioty prowadzące przedszkola, stąd też

można domniemywać, że przepisy są niezgodne z Kon-

stytucją RP.

Szanowna Pani Minister!

1.

Czy obowiązujące przepisy nie wpływają nega-

tywnie na zapewnienie edukacji przedszkolnej dzie-

ciom i nie powodują ograniczenia prawa rodziców do

swobodnego wyboru przedszkola?

2.

Czy Pani Minister przewiduje wniesienie nowe-

lizacji przepisów, które określą zasady zwrotu kosz-

tów gminy dotującej za uczniów niebędących jej miesz-

kańcami, a także określą jednolite zasady udziela-

nia dotacji dla przedszkoli publicznych i niepublicz-

nych?

Z poważaniem

Poseł Stanisława Prządka

Garwolin, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2163)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie deregulacji zawodów

Podczas moich spotkań w terenie wielokrotnie po-

jawiają się pytania odnośnie do przygotowywanych

deregulacji kilku zawodów.

W związku z tym bardzo

proszę Pana Ministra o informację, na jakim etapie

są prowadzone prace oraz jakie są przewidziane

zmiany związane z deregulacją zawodu geodety, bu-

dowlańca oraz architekta?

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 7 lutego 2012 r.

245

Interpelacja

(nr 2164)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie regulacji prawnych związanych

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas praktycznie

wszystkich spotkań, jakie odbywałem w terenie, był

poruszany temat ACTA.

Pojawia się mnóstwo pytań,

dotyczących szczegółów związanych z podpisaną

w Japonii umową.

strony podobieństwa, a z drugiej – różnice pomiędzy

regulacjami prawnymi zapisanymi w umowie ACTA

a aktualnie obowiązującym polskim prawem.

Proszę również o interpretację, czy wprowadzenie

przepisów przewidzianych w umowie ACTA spowo-

menty zastępcze, czyli popularne podróbki.

Dosko-

nałym przykładem jest branża motoryzacyjna.

Bardzo proszę również o informację, które prze-

pisy zawarte w podpisanej umowie ACTA mogą zostać

uznane za zagrażające wolności obywatelskiej.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Interpelacja

(nr 2165)

do ministra zdrowia

w sprawie konkursów

na świadczenia medyczne

Rozstrzygnięcia konkursów ogłaszanych przez

NFZ budzą kontrowersje.

Kontrakty straciły reno-

mowane placówki medyczne cieszące się zaufaniem

pacjentów, działające na rynku usług medycznych od

lat.

Tym samym prawo do bezpłatnego leczenia w tych

placówkach stracili pacjenci.

Wielkość kontraktu ustalana jest przez komisję

konkursową w sposób arbitralny i nieodnoszący się

do zajętych przez poszczególnych oferentów miejsc

rankingowych.

Komisje dokonywały podziału środ-

ków publicznych pomiędzy zakwaliﬁkowanepod-

mioty w sposób uznaniowy.

Zatem przeprowadzone

przez komisje konkursowe oceny złożonych ofert,

przyznanie punktów w zakresie ceny, jakości, kom-

pleksowości, dostępności i ciągłości oraz lista ran-

kingowa były bezużyteczne, bowiem komisje kon-

kursowe dokonują rozdziału publicznych środków

ﬁnansowychwtrakcietzw.negocjacjiwedługwła-

snych, niewynikających ani z listy rankingowej, ani

z ustawy zasad i przesłanek.

W sprawie rozstrzygnięć konkursowych NFZ czę-

ściowo zrzuca odpowiedzialność na decyzje UOKiK.

Fundusz mógł jednak w konkursie premiować refe-

rencje szpitali, tak jak to funkcjonuje w przetargach

ogłaszanych w ramach zamówień publicznych.

wość przeprowadzanych przez NFZ konkursów na

świadczenia medyczne?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2166)

do ministra skarbu państwa

w sprawie sprzeciwu wobec zamiaru

w Nowym Czarnowie k. Gryﬁna

Województwo Zachodniopomorskie od przeszło

już czterech lat przeżywa okres stagnacji gospodar-

czej i społecznej.

Przyczyną tego stanu rzeczy jest

konsekwentnie realizowana przez rządzącą partię,

Platformę Obywatelską, i jej rząd polityka likwidacji

kolejnych dużych zakładów pracy, które jeszcze kilka

lat temu świadczyły o potędze regionu i gwarantowa-

ły prawidłowy rozwój gospodarczy.

Tak było w przy-

padku Stoczni Szczecińskiej Nowej, która na skutek

zaniechań rządu poprzedniej kadencji została całko-

wicie zlikwidowana.

Bardzo zagrożone są kolejne

inwestycje infrastrukturalne, czego jaskrawym przy-

kładem jest wstrzymanie inwestycji w drugi pas star-

towy na lotnisku w Goleniowe, wartej 130 mln zł.

Nie

zostały podjęte żadne działania, aby doprowadzić do

końca budowę tunelu pod rzeką Świną, łączącego wy-

spy Wolin i Uznam.

Zatrzymano lub odłożono w nie-

określoną przyszłość inwestycje infrastruktury ko-

lejowej (CE59 i E59) i drogowej (S3) mające skomu-

nikować region z centralną Polską i południem Eu-

ropy.

Konsekwencją takich zaniechań jest nie tylko

upadek znaczenia regionu, lecz przede wszystkim

coraz to bardziej rosnące bezrobocie, społeczny ma-

razm oraz postępujące wyludnienie, będące następ-

stwem emigracji zarobkowej.

Wskazywana marginalizacja przybiera coraz to

szerszy zasięg i zaczyna dotykać zakłady ze sfery ener-

getycznej.

W ostatnim czasie władze Polskiej Grupy

Energetycznej opublikowały dokument Strategia

Grupy Kapitałowej PGE na lata 2012–2035, zawiera-

246

jący postanowienia, których skutkiem ma być likwi-

dacja zakładów energetycznych położonych na połu-

dnie od Szczecina.

W skład Grupy Kapitałowej Pol-

skiej Grupy Energetycznej wchodzi bowiem Zespół

Elektrowni Dolna Odra SA, zaś częścią tego podmio-

tu jest, znajdująca się w Nowym Czarnowie koło

Gryﬁna,ElektrowniaDolnaOdra.

Namarginesie

należy dodać, ze w skład zespołu wchodzą również

Elektrownia Szczecin i Elektrownia Pomorzany.

Wspomniana Elektrownia Dolna Odra jest najwięk-

szym z wymienionych zakładów energetycznych,

dysponuje najwyższą mocą wytwórczą sięgającą

1576 MW.

Energię elektryczną wytwarza się tam

w blokach węglowych, czyli metodą spalania dostar-

czanego węgla.

Z opublikowanej przez Polską Grupę Energetycz-

na strategii wynika, że do końca 2030 r. planuje się

wygaszenie wszystkich instalacji prądotwórczych

w Elektrowni Dolna Odra, które swój proces techno-

logiczny opierają na spalaniu węgla.

Pragniemy nad-

mienić, że jeszcze latem ubiegłego roku władze Grupy

Kapitałowej PGE deklarowały, że w opisywanym za-

kładzie energetycznym zostaną zainstalowane nowe

bloki prądotwórcze oparte na technologii gazowej.

Tymczasem w opublikowanej na początku lutego br.

strategii PGE, a wiec w oﬁcjalnymiwiążącymdoku-

mencie, nie przewiduje się żadnych inwestycji w Elek-

trowni Dolna Odra, co spowoduje, że zakład ten ule-

gnie likwidacji.

Nadmienić przy tym należy, że do

roku 2035 w całej grupie PGE na inwestycje wydane

zostanie do 330 mld zł.

Ewentualna likwidacja Elek-

trowni Dolna Odra będzie kolejnym przykładem mar-

ginalizacji regionu Pomorza Zachodniego.

Zakład za-

trudnia ok. 1600 pracowników i jest największym

pracodawcą w południowej części województwa.

Jego

planowana likwidacja oznacza nie tylko 1600 bezro-

botnych, lecz także upadek kolejnych ﬁrm, które

współpracują z elektrownią i funkcjonuję na jej rzecz,

dostarczając niezbędne towary i usługi.

Brak Elek-

trowni Dolna Odra wywoła dalsze wzmożenie i tak

już silnej społecznej stagnacji w regionie.

Dla miasta

Gryﬁn(22tys.mieszkańców)będziekatastrofącywi-

lizacyjną.

Mając powyższe na uwadze, kierujemy do Pana

Ministra następujące pytania, uprzejmie prosząc

o rzetelne i wyczerpujące udzielenie odpowiedzi:

1.

Prosimy o rzetelne i enumeratywne wskazanie

listy inwestycji, jakie Grupa Kapitałowa PGE zamie-

rza przeprowadzić w perspektywie do 2030 r., ze wska-

zaniem lokalizacji inwestycji i jej przedmiotu.

2.

Prosimy o konkretne wskazanie, czy w pla-

nach Grupy Kapitałowej PGE obejmującej perspek-

tywę do 2030 r. znajdują się jakiekolwiek inwestycje

Gryﬁna?

Jeślitak,towjakiejwysokościinacozo-

stały zaplanowane te środki?

3.

Jakie są rzeczywiste plany Grupy Kapitałowej

Polskiej Grupy Energetycznej wobec Elektrowni

Dolna Odra i czy prawdą jest, że na skutek reali-

zacji obecnie opublikowanej strategii, elektrownia ta

ulegnie likwidacji do 2030 r.?

Łączymy wyrazy szacunku

Posłowie Joachim Brudziński

i Michał Jach

Szczecin, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2167)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie szkolenia kierowców zawodowych

oraz perspektywy uruchomienia kształcenia

w zawodzie kierowcy mechanika

w systemie szkolnictwa zawodowego

Szanowna Pani Minister!

Eksperci ze Zrzeszenia

Międzynarodowych Przewoźników Drogowych sy-

gnalizują, że w Polsce maleje liczba kierowców zawo-

dowych.

Jest ich około 500 tys., ale z roku na rok ich

liczba maleje, sytuacja w kraju może się więc jeszcze

pogorszyć.

Zdaniem ekspertów wynika to ze zmian

w systemie kształcenia – przede wszystkim likwida-

cji szkół zawodowych i techników, które kształciły

w zawodzie kierowca mechanik.

Obecnie by zdobyć

licencję, trzeba ukończyć kosztowny (ok 5–6 tys. zł)

kurs w ośrodkach nauki jazdy.

W trzech pierwszych miesiącach bieżącego roku

liczba ofert pracy dla kierowców zawodowych zwięk-

szyła się o ponad 76% w porównaniu do tego samego

Kształcenie zawodowe w systemie szkolnym jest

i było prowadzone w zawodach ujętych w aktualnej

i obowiązujących uprzednio klasyﬁkacjachzawodów

szkolnictwa zawodowego.

Kształcenie kierowców po-

jazdów samochodowych w systemie szkolnictwa za-

wodowego było prowadzone do dnia wejścia w życie

rozporządzenia ministra oświaty i wychowania z dnia

15 lutego 1986 r. w sprawie klasyfikacji zawodów

i specjalności szkolnictwa zawodowego (Dz. U. Nr 16,

poz. 87), w którym nie został już ujęty, zgodnie z wnio-

skiem b. ministra handlu i przemysłu maszynowego,

zawód mechanik kierowca pojazdów samochodo-

wych.

Jednym z ostatnio wprowadzonych zawodów, na

do aktualnie obowiązującej klasyﬁkacji zawodów

szkolnictwa zawodowego opublikowanej w drodze

rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia

jest technik transportu drogowego, przewidziany do

kształcenia w szkole policealnej i technikum uzupeł-

247

niającym.

Wykonawca tego zawodu będzie kierowcą

z wykształceniem średnim, prawem jazdy kategorii

C+E i znajomością języka obcego wykonującym prze-

wóz drogowy rzeczy ciężkimi pojazdami.

Ponieważ każda osoba po 10 września 2009 r.

nowisku kierowcy prowadzącego samochody ciężaro-

we oprócz kategorii prawa jazdy C lub C+E będzie

zobowiązana nabyć jeszcze jedno nowe uprawnienie

o nazwie kwaliﬁkacjawstępna,szkołyprowadzące

kształcenie techników transportu drogowego zostały

upoważnione przepisami ustawy z dnia 6 września

w tym zakresie w trakcie cyklu nauki.

Brak do chwi-

li obecnej odpowiednich przepisów wykonawczych do

ww. ustawy dotyczących programów szkoleń w za-

kresie kwaliﬁkacjiwstępnej,czasuichtrwaniazpo-

działem na poszczególne działy programowe, brak

instruktorów, których szkoły mogłyby zatrudnić do

prowadzenia zajęć teoretycznych, czy też brak ośrod-

ków doskonalenia techniki jazdy, w których także

uczniowie mogliby odbyć szkolenie praktyczne, w tym

w warunkach szczególnych, np. na płycie poślizgowej

lub wysokiej klasy symulatorze, powoduje, iż kształ-

cenie w tym poszukiwanym na rynku pracy zawodzie

nie może zostać uruchomione od najbliższego roku

szkolnego.

1.

Jakie rozwiązania zamierza podjąć resort,

wspólnie z innymi resortami, umożliwiające kształce-

nie w tym poszukiwanym na rynku pracy zawodzie?

2.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić kształ-

cenie w zawodzie kierowca mechanik w systemie

szkolnictwa zawodowego?

3.

Czy ministerstwo przewiduje pomoc w szkole-

niu kierowców?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 2168)

do ministra transportu, budownictwa

wykonujących przewozy okazjonalne osób

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 4 lute-

(Dz. U. Nr 48, poz. 247), która weszła w życie z dniem

7 kwietnia 2011 r., dodała w art. 18 cytowanej ustawy

ust. 4a w brzmieniu: „4a.

Przewóz okazjonalny wy-

konuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym

z kierowcą”.

Ustawa deﬁniujeprzewózokazjonalnyjakoprze-

wóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego,

hadłowego.

Do tej kategorii przewozów, czyli do przewozów

okazjonalnych, zaliczają swoje usługi przedsiębiorcy

wykonujący przewozy osób w rozlicznych sytuacjach

wymagających specjalnego (najczęściej luksusowe-

go) standardu zarówno odnośnie do środka trans-

portu, jak i odnośnie do jakości świadczonej usługi.

Są to przejazdy związane z obsługą konferencji, ze

świadczeniem specjalnej usługi przewozowej dla gości

hotelowych, świadczeniem przewozów na zlecenie or-

ganów centralnych państwa, instytucji, organizato-

rów międzynarodowych konferencji, obsługą wyda-

rzeń politycznych i sportowych (np. wizyty prezyden-

ta USA, emira Kataru, króla Arabii Saudyjskiej,

wydarzenia związane z prezydencją Polski w Unii

Europejskiej, już zakontraktowane usługi na obsługę

Euro 2012).

Usługi tego rodzaju przewozu świadczo-

ne są również na rzecz licznych ambasad, a także

światowych koncernów (jak np. Danone, Walt Disney,

PricewaterhouseCoopers, Coca-Cola, Colgate&Pal-

molive, Zepter, 3M, P&G, Nokia), rozlicznych ban-

ków czy biur podróży.

Z usług tych korzystają także

gwiazdy teatru i telewizji, sportu oraz tzw. szeroko

pojętego polskiego i światowego show biznesu (m.in.

Madonna, Garou, Sting, U2, Segal, Joe Cocker, Calvin

Klein).

Wymienieni powyżej tylko przykładowi zlecenio-

dawcy i klienci korzystający z takiego specjalnego

rodzaju usług przewozowych nie życzą sobie korzy-

stania z przewozu taksówkowego.

Tymczasem zno-

welizowana ustawa zakazuje pod groźbą kary 15 tys.

zł świadczenia usług przedsiębiorcom dysponującym

pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do prze-

wozu do 5 osób (wraz z kierowcą) poza formą świad-

czenia usług przewozu taksówkowego.

W takiej sy-

tuacji potrzebna i oczekiwana usługa będzie de facto

zabroniona.

Byłby to kompletny absurd, jaskrawo

naruszający wolność prowadzenia działalności gospo-

darczej, ograniczający przedsiębiorcom prawo wyboru

wykonywania przewozu określonego rodzaju oraz

w arbitralny sposób ograniczający, wręcz eliminujący,

konkurencję, pozostawiając przy tym prowadzoną do-

tychczas działalność poza ramami prawnymi.

Nie tylko nowelizacja nie wprowadza deﬁnicjiusta-

wowej transportu drogowego taksówką, ale też po-

przez uproszczoną negację i wykluczenie samocho-

dów osobowych przeznaczonych konstrukcyjnie do

przewozu 5 osób z zakresu deﬁnicjiprzewozuoka-

zjonalnego przyjęto, iż przewóz tego typu samocho-

dem zawsze będzie przewozem taksówką.

Tym sa-

mym naruszono wolność prowadzenia działalności

248

gospodarczej, ograniczono przedsiębiorcom prawo wy-

boru wykonywania przewozu określonego rodzaju.

Uregulowania ustawowe powodują, iż tego rodza-

ju usługi nie znajdują rzeczywistego odpowiednika

w ustawowych deﬁnicjachprzewozu,awkonsekwen-

cji uzyskane licencje tracą znaczenie prawne i fak-

tyczne.

Stanowi to naruszenie zagwarantowanej

przez Konstytucję RP stabilności praw nabytych,

które mogą być ograniczane lub odbierane jedynie

w szczególnie uzasadnionych przypadkach ze wzglę-

du na ważny interes publiczny (art. 2, art. 20, art. 22

i art. 31 ust. 1 Konstytucji RP).

Znowelizowane prze-

pisy ustawy o transporcie drogowym stanowią rów-

nież nieuzasadnione ograniczenie swobody świad-

czenia usług w świetle przepisów prawa Unii Euro-

pejskiej, zgodnie z którymi takie ograniczenie można

byłoby uznać za usprawiedliwione jedynie względami

porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego

lub zdrowia publicznego (rozdział 2 i 3 tytułu IV

Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

Nie

sposób byłoby dopatrzyć się tutaj racjonalnego zasto-

sowania ww. uzasadnienia w stosunku do przedsię-

biorców świadczących omawianego rodzaju usługi

przewozu osób.

Ponieważ z dniem 7 kwietnia 2012 r. wykonywanie

działalności w dotychczasowej formie w zgodzie z prze-

pisami cyt. ustawy będzie niemożliwe, bardzo proszę

1.

Do jakiej kategorii przewozów należy zaliczyć

wyżej opisane usługi świadczone przez przedsię-

biorców dysponujących samochodami osobowymi

przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu 5 osób

łącznie z kierowcą?

2.

W jaki – nienaruszający prawo – sposób przed-

siębiorcy wykonujący ww. usługi przewozów oka-

zjonalnych zgodnie z zakresem udzielonych licencji

mogą nadal wykonywać świadczone usługi?

3.

Czy prowadzenie działalności gospodarczej

w formie wynajmu samochodu z kierowcą na pod-

stawie przepisów Kodeksu cywilnego i ustawy o swo-

bodzie działalności gospodarczej nie będzie sprzeczne

z przepisami ustawy o transporcie drogowym?

4.

Czy i jakie działania legislacyjne zamierza pod-

jąć rząd w przypadku, gdyby okazało się, że noweli-

zacja ustawy o transporcie drogowym uniemożliwi

prowadzenie opisanej wyżej działalności gospodar-

czej (uwzględniając również fakt, że przedmiotowy

przepis zacznie obowiązywać już od 7 kwietnia br.)?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2169)

do ministra ﬁnansów

w sprawie uregulowania sytuacji prawnej

przedsiębiorców prowadzących

działalność gospodarczą na podstawie

Szanowny Panie Ministrze!

W obowiązującym sta-

nie prawnym przepisy zrównują prowadzenie dzia-

łalności gospodarczej na podstawie wpisu do EDG

z zatrudnianiem na podstawie umowy o pracę lub ze

statusem bezrobotnego.

Zdaniem przedsiębiorców

takie zróżnicowanie opodatkowania przedsiębiorców

podatkiem dochodowym jest nieuzasadnione, a co naj-

gorsze, doprowadziło w ostatnim czasie do podjęcia

w stosunku do przedsiębiorców prowadzących dzia-

łalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji

działalności gospodarczej lub w formie spółek osobo-

wych działań przez organy skarbowe, które nie uzna-

ją za koszty działalności gospodarczej strat poniesio-

nych przez przedsiębiorców w wyniku działań ban-

ków oferującym polskim eksporterom i importerom

instrumenty ﬁnansowe,wszczególnościopcjewalu-

towe zabezpieczające ryzyko kursowe związane z na-

bywaniem lub sprzedażą towarów lub usług w obro-

cie z zagranicą.

Zdaniem organów skarbowych w przy-

padku tej grupy przedsiębiorców oferowane przez

banki i nabywane przez przedsiębiorców instrumen-

ty ﬁnansowenienastępowaływwykonywaniudzia-

łalności gospodarczej.

Instrumenty ﬁnansowenaby-

wane przez przedsiębiorców mają pomóc zagwaran-

tować stabilność przychodów i zabezpieczają ryzyko

kursowe ﬁrmdokonującychrozliczeńwwalutachob-

cych i były od dawne zaliczane do przychodów i strat

z działalności gospodarczej.

Gdyby przyjąć, że zawie-

rane w celu zabezpieczenia przychodów przez przed-

siębiorców terminowe transakcje walutowe nie na-

stępowały w wykonaniu działalności gospodarczej,

to również obroty z tytułu umów zawartych z ban-

kami w ogóle nie powinny być ujmowane w księgach

rachunkowych prowadzonych przez przedsiębiorców.

Powyżej opisana sprawa dotyczy wielu przedsiębior-

ców.

Przy takiej interpretacji przepisów przez organy

skarbowe przedsiębiorcy ci z jednej strony będą mu-

sieli liczyć się z obowiązkiem zapłaty wysokiego po-

datku wraz z odsetkami (poprzez nieuznanie za kosz-

ty działalności strat związanych z nabytymi instru-

mentami ﬁnansowymi),azdrugiejstronywieluznich

będzie musiało spłacać kredyty udzielone przez ban-

ki z tytułu konwersji zobowiązań z nierzetelnych

umów opcyjnych.

Taka sytuacja może doprowadzić

gnąć tych kosztów i będzie musiało zakończyć pro-

wadzenie działalności.

249

prac i uchwalenie ustawy, która w sposób jednolity

i przejrzysty uregulowałaby opodatkowanie podat-

kiem dochodowym prowadzenie jakiejkolwiek dzia-

łalności gospodarczej, w szczególności rozwiązanie

problemu dotyczącego nabywanych przez tych przed-

siębiorców instrumentów ﬁnansowych?

Z poważaniem

Poseł Bożenna Bukiewicz

Zielona Góra, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2170)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie obowiązków, których spełnienie

wymagane jest przy budowie

tunelów foliowych na podstawie

skiego zgłosiły się osoby z prośbą o podjęcie interwen-

cji w sprawie uregulowań prawnych dotyczących bu-

dowy tunelów foliowych, a w szczególności interpreta-

cji, czy tunele foliowe wymagają pozwolenia na budo-

wę, czy zgłoszenia, bądź czy też nie jest wymagane

żadne z nich.

Jak wskazują, istnieje szereg wątpliwo-

ści.

Urzędnicy różnie interpretują przepisy ustawy

Prawo budowlane, sądy wydają różne orzeczenia i pro-

wadzi to do sytuacji, w której od jednych osób wyma-

ga się pozwolenia na budowę, a od innych nie.

Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa, tu-

nel foliowy zaliczany jest do tymczasowego obiektu

Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na bu-

dowę pod warunkiem, że nie jest trwale połączony

gruntem.

I tu często zaczyna się problem, gdyż nie

jest zdeﬁniowane,conależyrozumiećprzez„trwale

związany z gruntem”.

Orzecznictwo w tym zakresie

również jest różne.

Osoby, które zwróciły się do mnie,

wskazują, że nie mogą zrozumieć, dlaczego organ

uważa tunel foliowy o konstrukcji 7 m x 4,8 m wyko-

nany z proﬁlimetalowychskręcanych,gdziesłupki

mają być wkopane w grunt i zakończone pierścienia-

mi betonowymi uniemożliwiającymi osiadanie obiek-

tu oraz jego przemieszczanie, za obiekt tymczasowy

trwale związany z gruntem, który wymaga pozwole-

nia na budowę.

Sprawa jest dla nich o tyle niezrozu-

miała, że nikt nie może wskazać w takim razie, jaki

tunel mógłby być zaliczony do kategorii „ niezwiąza-

nych z gruntem” – czy miałby być to tunel unoszący

się w powietrzu?

Zgodnie z klasyﬁkacjąśrodkówtrwałychwpro-

wadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia

w dwóch grupach.

W KŚT grupa 1 rodzaj 108 wska-

zuje się, że tunel foliowy w sposób trwały z gruntem

związany to tunel foliowy wraz z zasłonami cieniu-

jąco-termoizolacyjnymi i komputerami klimatyczny-

mi.

Tunel foliowy wskazany przez osoby, które zwró-

ciły się do mnie, nie spełnia tych warunków, wobec

powyższego winno się go sklasyﬁkowaćjakotunel

niezwiązany trwale z gruntem i tym samym nie po-

winno być wymagane pozwolenie na budowę.

Jed-

nakże wobec braku wyraźnej interpretacji oraz bra-

ku przepisów, które chociaż odsyłałyby do ww. KŚT,

organy nakładają na osoby różne obowiązki w tych

samych sprawach – żądając raz pozwolenia na budo-

wę, raz zgłoszenia.

Chciałabym wskazać, ze sprawy

te dotyczą głównie rolników.

Tunel jako urządzenie

rolnicze służy im do pracy.

W związku z niejasną sy-

tuacją prawną tych obiektów osoby te, ale również

urzędnicy często tracą czas i energię na udowodnia-

nie sobie nawzajem, czym jest tunel foliowy zgodnie

z Prawem budowlanym i czy wymaga pozwolenia na

budowę, czy nie.

taniem o interpretację i wyjaśnienie ww. problemu,

a także proszę o udzielenie odpowiedzi: Czy możli-

wa jest nowelizacja przepisów Prawa budowlanego

w taki sposób, aby usunąć obecne wątpliwości co do

statusu tunelu foliowego poprzez podjęcie próby zde-

ﬁniowaniapojęcia„trwalezgruntemzwiązany”albo

odesłanie do innych przepisów?

Z poważaniem

Poseł Bożenna Bukiewicz

(nr 2171)

do ministra pracy i polityki społecznej

wynikającymi z art. 17 ustawy

o świadczeniach rodzinnych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 17 usta-

nych świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji

guje osobom, na których zgodnie z przepisami usta-

kuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, a także opie-

kunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje

250

kowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem le-

gitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności

nia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą

Obecne brzmienie powyższego przepisu jest kon-

sekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07.

Zgodnie z wyro-

kiem trybunału art. 17 powyższej ustawy był niekon-

stytucyjny w zakresie, w jakim przepis ten uniemoż-

liwiał nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego

osobie obciążonej obowiązkiem pielęgnacyjnym, zdol-

nej do pracy, niezatrudnionej ze względu na ko-

nieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziec-

ko niepełnosprawnym członkiem rodziny.

W wyniku

wyroków Trybunału Konstytucyjnego znowelizowa-

no ustawę, jednakże nie został zmieniony przepis,

który również w aktualnym brzmieniu ustawy wy-

klucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, gdy

żeńskim.

Krąg osób zobowiązanych do alimentacji ustalać

należy w oparciu o przepisy Kodeksu rodzinnego

i opiekuńczego.

Stosownie do treści art. 128 K.r.o.

obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w mia-

rę potrzeby także środków wychowania (obowiązek

zstępnych i wstępnych) oraz rodzeństwo.

Zgodnie

z tym przepisem małżonek nie należy do kręgu osób

obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym, określo-

nych w art. 128 K.r.o. Natomiast obowiązek alimen-

tacyjny małżonka względem drugiego małżonka

może powstać na mocy art. 130 K.r.o. dopiero po roz-

wiązaniu lub unieważnieniu małżeństwa albo po

orzeczeniu separacji.

Mając na uwadze powyższe

przepisy, gminy odmawiają wypłacania świadczenia

pielęgnacyjnego opiekunom osób niepełnosprawnych,

które pozostają w związku małżeńskim, chyba że za-

równo mąż, jak i żona są niepełnosprawni – wówczas

można przyznać opiekunowi świadczenie na osobę

pozostającą w związku małżeńskim.

Orzecznictwo

sądów wskazuje jednak, że przepisy te mogą być nie-

zgodne z konstytucją i dochodzi do sytuacji, w której

gminy nie wiedzą, jakie decyzje wydawać w sprawie

przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na osobę

pozostającą w związku małżeńskim, gdy jeden z mał-

żonków jest „sprawny”.

Sądy zaczęły uchylać decyzje

w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgna-

cyjnego małżonkowi, który rezygnuje z zatrudnienia,

kiem.

Te rozbieżności, tj. literalne brzmienie ustawy

a orzecznictwo sądów, powodują, że ani organy gmi-

ny nie wiedzą, jakie decyzje mają wydawać, ani be-

neﬁcjenci nie wiedzą, jakie prawa im przysługują.

Powoduje to wydłużenie całego postępowania i wy-

dawanie różnych decyzji praktycznie w tych samych

stanach faktycznych.

o możliwość podjęcia prac ustawodawczych zmierza-

jących do wykluczenia powyższych rozbieżności i wąt-

pliwości i jasne wskazanie w ustawie, że świadczenie

pielęgnacyjne może przysługiwać również małżonkowi,

który rezygnuje z zatrudnienia w celu sprawowania

Z poważaniem

Poseł Bożenna Bukiewicz

(nr 2172)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zamiaru utworzenia

Szanowna Pani Minister!

Rada Powiatu w Lubliń-

cu zamierza utworzyć z dniem 1 września 2012 r. cen-

trum kształcenia zawodowego i ustawicznego, zwane

dalej CKZiU.

Jest to nowa jednostka organizacyjna

wprowadzona do systemu oświaty od dnia 1 września

art. 62a w następującym brzmieniu:

1.

Organ prowadzący szkoły dla dorosłych, szkoły

prowadzące kształcenie zawodowe lub placówki, o któ-

rych mowa w art. 2 pkt 3a, może je połączyć w zespół,

zwany „centrum kształcenia zawodowego i ustawicz-

nego”.

2.

W skład centrum kształcenia zawodowego i usta-

wicznego powinna wchodzić co najmniej jedna szko-

ła prowadząca kształcenie zawodowe.

3.

Centrum kształcenia zawodowego i ustawicz-

nego prowadzi kwaliﬁkacyjnekursyzawodowe,atak-

że podejmuje działania w zakresie poradnictwa za-

wodowego i informacji zawodowej.

4.

Centrum kształcenia zawodowego i ustawicz-

nego współpracuje z pracodawcami i organizacjami

pracodawców.

Jednakże w realizacji tego zadania pojawia się

szereg wątpliwości proceduralnych.

Chcąc uniknąć

jakichkolwiek uchybień przy założeniu tej jednostki,

na pytania, które pomogą rozwiązać kilka istotnych

kwestii.

W myśl art. 62a ust. 1 ustawy o systemie oświaty

nej dalej „ustawą”, CKZiU może powstać przez połą-

czenie szkół dla dorosłych, szkół prowadzących kształ-

cenie zawodowe lub placówki wymienione w art. 2

251

pkt 3a ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe zapisy,

CKZiU ma powstać przez połączenie szkół funkcjo-

nujących obecnie w strukturach zespołu szkół.

Zgodnie z art. 62 ust. 3 ustawy „utworzenie ze-

życielski wymaga zaopiniowania przez rady pedago-

giczne”.

Ponieważ w omawianym zespole szkół dzia-

ła rada pedagogiczna wspólna dla szkół w nim funk-

cjonujących, a ponadto terminy rozwiązania zespołu

szkół i utworzenia CKZiU następują po sobie, nie ist-

nieje możliwość pozyskania opinii rad pedagogicz-

nych każdej ze szkół.

Ponadto zgodnie z art. 62 ust. 5 ustawy w przy-

padku rozwiązywania zespołu szkół nie stosuje się

przepisów art. 58 i 59 u.s.o. W takim razie pojawia

się problem dotyczący terminu podjęcia stosownych

uchwał.

Utworzenie CKZiU nastąpi poprzez połączenie

szkół powstałych jako odrębne jednostki organiza-

cyjne po rozwiązaniu zespołu szkół.

Zastosowanie

takiego rozwiązania nie zmienia dotychczasowej for-

my organizacyjno-prawnej szkół funkcjonujących

w zespole szkół.

Szanowna Pani Minister!

Biorąc pod uwagę po-

wyższy stan faktyczny i prawny, proszę o jednoznacz-

ny kierunek interpretacji przedmiotu sprawy poprzez

odpowiedź na poniższe pytania:

1.

Czy w skład CKZiU mogą wchodzić tylko dwie

szkoły dla młodzieży, tj. technikum (kształcące

w różnych zawodach) oraz liceum ogólnokształcące?

2.

Czy można utworzyć CKZiU przez połączenie

szkół mających różną siedzibę, czyli szkół mieszczą-

cych się w różnych budynkach w tej samej miejsco-

wości?

3.

Czy utworzenie CKZiU wprowadza konieczność

rozwiązania zespołu szkół z dniem 31 sierpnia 2012 r.?

4.

Czy odwołanie dyrektora zespołu szkół w celu

ogłoszenia konkursu na dyrektora CKZiU powinno

nastąpić z zastosowaniem art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy

5.

Czy opinia rady pedagogicznej zespołu szkół

w kwestii utworzenia ZKZiU spełni wymóg ustawo-

wy określony w art. 62 ust. 3 u.s.o.?

6.

W jakim terminie należy podjąć stosowne uchwa-

ły (w sprawie rozwiązania zespołu szkół i utworzenia

CKZiU)?

7.

Czy wymagana jest opinia związków zawodo-

przed podejmowaniem przez radę powiatu uchwały

w sprawie rozwiązania zespołu szkół z dniem 31 sierp-

nia 2012 r. i utworzenia CKZiU z dniem 1 września

2012 r.?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

(nr 2173)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

na wyższych uczelniach jednostek

prowadzących naukę języków obcych

Szanowna Pani Minister!

W ostatnim czasie w bar-

dzo wielu uczelniach pojawiają się problemy dotyczą-

ce funkcjonowania jednostek zajmujących się naucza-

niem języków obcych.

Z analizy obowiązujących w tym zakresie aktów

prawnych wynika, że kształcenie w obszarze języków

obcych w publicznych szkołach wyższych zostało zde-

ﬁniowane prawnie od strony efektów kształcenia

(przyznawanie punktów ECTS jako wynik zapisu

tzw. procesu bolońskiego, a Polska jest przecież sy-

gnatariuszem deklaracji bolońskiej), bez prawnego

wskazania przez ustawodawcę podmiotów odpowie-

dzialnych za realizację tegoż procesu w wyższych

uczelniach publicznych.

Rysuje się zatem wyraźna dysproporcja pomiędzy

precyzyjnie zdeﬁniowanym przedmiotem kształce-

nia, a brakiem przypisania go w sensie prawnym do

zadań pełnionych przez stworzone do tego celu we-

wnętrzne struktury organizacyjne uczelni.

Pominię-

to fakt istnienia od lat takich struktur w uczelniach

publicznych, zwanych studiami lub centrami prak-

tycznej nauki języków obcych.

Reasumując, brak bezpośredniego powiązania

funkcji nauki języków obcych z już istniejącymi, ogól-

nouczelnianymi jednostkami organizacyjnymi uczel-

ni publicznej stanowi pretekst do likwidowania cen-

trów nauki języków obcych ze struktury uniwersy-

teckiej, a tym samym stwarza możliwość przekazy-

wania ich zadań podmiotom niepublicznym.

Sytuacja

taka może stanowić zagrożenie dla właściwego po-

ziomu działalności uczelni państwowych.

Zjawisko

to będzie narastać w miarę pogłębiania się kryzysu

ﬁnansówpublicznychorazniekorzystnychtendencji

demograﬁcznych,któremająbezpośredniwpływna

ﬁnansowy aspekt działalności publicznych szkół

wyższych.

znany jest pani opisany powyżej problem, a także

uregulowania statusu prawnego funkcjonowania

w ramach uczelni jednostek zajmujących się kształ-

ceniem w obszarze języków obcych?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Krystyna Łybacka

Poznań, dnia 6 lutego 2012 r.

252

Interpelacja

(nr 2174)

do ministra zdrowia

w sprawie procedury powołania

neurologopedii i wątpliwości wysuwanych

Szanowny Panie Ministrze!

Zarząd Główny Pol-

skiego Związku Logopedów poinformował mnie o wąt-

pliwościach dotyczących przygotowania pani dr J. P.

do pełnienia funkcji konsultanta krajowego w dzie-

dzinie neurologopedii.

Według informacji otrzyma-

nych od PZL, powołana 21 lipca 2011 r. konsultant

nie posiada tytułu specjalisty w dziedzinie neurolo-

gopedii w rozumieniu obowiązujących przepisów.

Specjalizację może otrzymać osoba po odbyciu spe-

cjalizacji w ośrodku akredytowanym przez Minister-

stwo Zdrowia (Szpital Kliniczny Uniwersytetu Me-

dycznego w Poznaniu, Katedra i Klinika Foniatrii

i Audiologii).

Natomiast studia podyplomowe z zakre-

su neurologopedii nie wyczerpują ścieżki przygotowa-

nia do pełnienia funkcji przewidzianej przepisami.

Tymczasem, wedle stanowiska PZL, tytuł specja-

listyczny uprawniający do kompetentnego pełnienia

funkcji konsultanta krajowego posiada 26 logopedów,

którzy złożyli stosowny egzamin z wynikiem pozy-

tywnym, oraz 9 specjalistów na mocy przepisów

szczególnych, z terminem zawitym egzaminu specja-

lizacyjnego do końca 2012 r.

1.

Czy Panu Ministrowi znana jest treść zarzutów

wysuwanych przez Polski Związek Logopedów, doty-

czących pani dr J. P., w obszarze przygotowania do

pełnienia funkcji konsultanta krajowego w dziedzi-

nie neurologopedii?

2.

Jakie przesłanki zdecydowały o powołaniu pani

dr J. P. na stanowisko konsultanta krajowego?

3.

Dlaczego Minister Zdrowia powołał na stanowi-

sko konsultanta krajowego osobę bez stosownego

przygotowania wynikającego z porządku prawnego?

4.

Czy konsultanci krajowi z innych dziedzin, po-

woływani przez Ministra Zdrowia, legitymują się eg-

zaminami i specjalizacją, zgodnie z treścią rozporzą-

Z poważaniem

Poseł Jacek Czerniak

Lublin, dnia 6 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2175)

do ministra pracy i polityki społecznej

ludzi młodych

Szanowny Panie Ministrze!

Według danych Eu-

rostatu z 31 stycznia 2011 r. dotyczących poziomu

bezrobocia w streﬁeEuro27,7%młodychdo25.roku

życia w Polsce pozostaje bez pracy.

Z kolei raport „Za-

trudnienie w Europie 2010” wskazuje na to, że poło-

wa osób do 25. roku życia pracuje w oparciu o umowy

na czas określony.

Sytuacja ta powoduje, że z jednej

strony mamy ogromną grupę osób, które pozostają

tej pracy nie ma.

Z drugiej niepewność związana

wskaźniki demograﬁczne.

macje dotyczące przygotowywanego w ministerstwie

programu „Twoja kariera – twój wybór”.

Proszę o szcze-

góły związane z tym programem – kiedy zostanie

wdrożony, kogo obejmie, jakie środki są przeznaczone

na jego realizację, jakich efektów spodziewa się mini-

sterstwo w kontekście realizacji tego programu.

2.

Jakie inne programy/strategie dotyczące akty-

wizacji ludzi młodych na rynku pracy przygotowuje

ministerstwo?

Z poważaniem

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2176)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie działania policji

podczas zapewniania bezpieczeństwa

W związku z wątpliwościami dotyczącymi możli-

wości działania policji podczas koncertu inaugurują-

cego działalność Stadionu Narodowego proszę o udzie-

lenie precyzyjnych odpowiedzi na poniższe pytania:

1.

Czy podczas wskazanej imprezy masowej zgru-

powane pododdziały policji zlokalizowane były na

podziemnych poziomach obiektu, w których wykryto

problemy z łącznością?

253

2.

W jaki sposób planowano koordynować ewen-

tualne działania policji w razie niekontrolowanego

zdarzenia, skoro część opisywanego obiektu była po-

zbawiona możliwości łączności?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kaczmarek

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2177)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie planowanej kwoty nakładów

z Funduszu Pracy na aktywizację zawodową

o planowanej na 2012 r. kwocie nakładów z Fundu-

szu Pracy na aktywizację zawodową osób bezrobot-

nych w województwie małopolskim.

Trudno nie ulec

wrażeniu, że przewidywana na ten cel kwota 150 mln

zł w porównaniu do poziomu z roku 2010, kiedy wy-

niosła 346 mln zł, jest rażąco dysproporcjonalna

i zbyt niska zwłaszcza w odniesieniu do potrzeb, jakie

są generowane przez lokalne i regionalne rynki pra-

cy.

Konieczność działań podejmowanych na rzecz

aktywizacji bezrobotnych oraz w celu zapewnienia

im właściwej obsługi przez urzędy pracy jest kwestią

oczywistą i niezaprzeczalną, tym bardziej że coraz

częściej wśród osób pozbawionych pracy są ludzie

młodzi, do 25. roku życia.

Dlatego uprzejmie proszę Pana Ministra o udzie-

1.

Jakie przesłanki legły u podstaw decyzji o tak

drastycznym zmniejszeniu kwoty na aktywną walkę

z bezrobociem dla woj. małopolskiego?

2.

Jakimi kryteriami kierował się Pan Minister

przy rozdzielaniu tych środków dla samorządów wo-

jewódzkich?

3.

Czy w przypadku pojawienia się negatywnych

skutków wspomnianej decyzji Pan Minister przewi-

duje jakiekolwiek mechanizmy zwiększenia tych

środków w trakcie roku, a tym samym poprawy sy-

tuacji bezrobotnych na małopolskim rynku pracy?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Szczerski

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2178)

do prezesa Rady Ministrów

wieku emerytalnego

Na stronie internetowej ministra pracy i polityki

społecznej pojawił się projekt ustawy, który ma reali-

zować zapowiedzianą reformę systemu emerytalne-

go.

Jednak tak naprawdę to nie jest żadna reforma,

to jest tylko propozycja podniesienia wieku emery-

talnego i wydłużenia dla kobiet o 5 lat wymaganego

stażu pracy.

Podniesienie wieku emerytalnego nie sprawi jed-

nak, że pieniędzy w systemie przybędzie, bo spora

grupa pracowników (szczególnie wykonująca cięższe

zawody) będzie masowo korzystać ze świadczeń cho-

robowych, a następnie znajdzie się na rencie albo na

bezrobociu, więc państwo będzie musiało wypłacać

świadczenia, a powstaną jeszcze dodatkowe koszty

administracyjne.

Zmiany przepisów, jeśli mają pozytywnie wpły-

wać na sytuację, muszą być wprowadzane rozważnie.

A wszyscy jeszcze dobrze pamiętamy składane obiet-

nice przy reformie systemu ubezpieczeń społecznych

z 1998 r., gdy wprowadzano m.in. OFE.

Tamta refor-

ma też była przeprowadzana szybko i bez głębszej

analizy, a dziś wszyscy odczuwamy jej negatywne

skutki.

Nie powtarzajmy więc błędów sprzed kilku-

nastu laty.

Rozpoczął Pan tzw. konsultacje, ale tak napraw-

dę, to rząd, przedstawiając projekt ustawy, powinien

go rzetelnie i wiarygodnie uzasadnić.

W związku z tym, że podsekretarz stanu z Mini-

sterstwa Pracy i Polityki Społecznej nie potraﬁłczy

nie chciał odpowiedzieć na nasze pytania, więc zwra-

1.

Na podstawie jakich danych wyliczono, że otrzy-

mujący na dzień dzisiejszy emeryturę w wysokości

2 tys. zł po reformie będzie otrzymywał 3,5 tys., bo nie-

stety jest to raczej obiecywanie gruszek na wierzbie?

2.

Jak Polacy mają wierzyć własnemu państwu,

skoro chce się zmienić zasady dla osób, które są już

od wielu lat w systemie ubezpieczeń?

3.

Jak proponowane podnoszenie wieku dla osób,

które już wkrótce miałyby uzyskać prawo do świad-

czeń, ma się do konwencji nr 157 Międzynarodowej

Organizacji Pracy uznającej za niezbędne zapewnie-

nie stosowania zasad zachowania praw nabytych

i praw będących w trakcie nabywania?

4.

Gdzie znajdą się miejsca pracy dla osób po

60. roku życia, które będą musiałyby zmienić zawód?

5.

Czy są w Polsce miejsca pracy dla osób młodych,

które kończą edukację?

6.

Czy nie okaże się, że młodzi Polacy jeszcze bar-

dziej masowo zaczną opuszczać nasz kraj i szukać

pracy za granicą?

254

7.

Czy rząd przygotował jakieś zachęty dla osób

opłacających składki, aby nie uciekały do szarej

strefy?

Z poważaniem

Posłowie Barbara Bartuś

i Robert Telus

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2179)

do ministra zdrowia

w sprawie niesprawiedliwych i wysoce

nieetycznych konsekwencji niespójnych

i podopiecznych hospicjów,

zakładów opiekuńczo-leczniczych,

pielęgnacyjno-opiekuńczych, szkół,

przedszkoli, świetlic, zakładów dobroczynnych,

prowadzonych przez fundacje, kościoły,

zgromadzenia zakonne, wykonujących

działalność leczniczą w ramach swojej

Uzasadnienie: Otrzymaliśmy dramatyczne infor-

macje wraz z potwierdzającymi ekspertyzami praw-

nymi o poważnych i przykrych konsekwencjach dla

wspaniałych dzieł prowadzonych przez fundacje ko-

ścielne, Kościoły, kościelne osoby prawne, w tym

przez zgromadzenia zakonne (m.in. sióstr elżbieta-

nek, pasterek, loretanek, boromeuszek), wynikają-

cych z błędów legislacyjnych ustawy z dnia 15 kwiet-

niespójne przepisy w zakresie wielu ustaw: o funda-

cjach, Prawo o stowarzyszeniach, działalności pożyt-

ku publicznego i wolontariacie, swobodzie działalno-

ści gospodarczej, łącznie z naruszeniem przepisów

oraz ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Kato-

lickiego.

Z pozyskanych informacji wynika istotna konsta-

tacja, że jeśli nie nastąpi pilna nowelizacja ustawy

o działalności leczniczej (głównie w trzech aspektach

podanych poniżej), wówczas dojdzie do niepowetowa-

nych i niejednokrotnie nieodwracalnych konsekwen-

cji dla ww. podmiotów prowadzonych na zasadach

działalności statutowej i niegospodarczej tak pięknej

i skutecznej działalności, jak: hospicja, zakłady opie-

kuńczo-lecznicze, pielęgnacyjno-opiekuńcze, szkoły,

przedszkola, świetlice, zakłady dobroczynne, tzw.

ochronki i in.

z późn. zm.), przedsiębiorcami są nie tylko przedsię-

bodzie działalności gospodarczej, ale i instytuty ba-

dawcze (które uzyskują jednak osobowość prawną

wraz z wpisem do rejestru przedsiębiorców Krajowe-

go Rejestru Sądowego) jak również – w zakresie, w ja-

kim wykonują działalność leczniczą – fundacje i sto-

warzyszenia, których celem statutowym jest wyko-

oraz kościoły, kościelne osoby prawne lub związki

wyznaniowe.

Zatem określenie, że przedsiębiorcami są funda-

cje i stowarzyszenia prowadzące działalność statu-

tową oraz kościoły, kościelne osoby prawne i związ-

ki wyznaniowe już samo w sobie, jeżeli traktować je

literalnie, ma charakter rozwiązania łamiącego

podstawowe dla polskiego porządku prawnego zasa-

dy dotyczące kwaliﬁkacjirodzajówdziałalnościtych

podmiotów.

niczej uznaje działalność leczniczą za działalność re-

gulowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działal-

ności gospodarczej.

Czyli niejako pośrednio uznano,

że prowadzenie działalności leczniczej przez podmio-

ty lecznicze jest prowadzeniem przez nie działalności

gospodarczej (chociaż nie jest już tak pewna inter-

pretacja w odniesieniu do podmiotów leczniczych nie-

będących przedsiębiorcami).

Powyższe powiązanie działalności leczniczej z dzia-

łalnością gospodarczą zostało dodatkowo wzmocnio-

ne przez przyjęcie, że podmiot leczniczy wykonuje

działalność leczniczą w przedsiębiorstwie zdeﬁnio-

wanym poprzez odesłanie do przedmiotowej deﬁni-

cji przedsiębiorstwa sformułowanej w Kodeksie cy-

wilnym wprost odnoszącej się do działalności gospo-

darczej.

Oznacza to, że np. fundacja lub kościół wykonu-

jące w ramach swojej działalności statutowej działal-

ność leczniczą, czynić to mają poprzez przedsiębior-

stwo.

A to z kolei wymaga dokonania w ciągu roku

wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działal-

ność leczniczą, co wiąże się z przedstawieniem nu-

meru wpisu do bliżej nieokreślonego rejestru przed-

siębiorców.

Jest to tym bardziej niespójne, bowiem

fundacje i stowarzyszenia, wpisując się do reje-

stru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego,

zachowują, zgodnie z § 13 rozporządzenia ministra

sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2000 r., numer

wpisu do właściwego dla nich rejestru, a więc nie

mają numeru wpisu także do rejestru przedsiębior-

ców Krajowego Rejestru Sądowego.

Czyli fundacje i stowarzyszenia oraz kościelne

osoby prawne, nie będąc przedsiębiorcami, mają pro-

wadzić przedsiębiorstwa oraz być wpisane do rejestru

bliżej nieokreślonych przedsiębiorców, być może do

Krajowego Rejestru Sądowego.

Tymczasem zarówno

255

w jednoznacznym orzecznictwie sądowym oraz choć-

by w przepisach o rejestracji działalności pożytku

podział działalności tych organizacji na działalność

statutową i działalność gospodarczą.

Działalność go-

spodarcza nie może być działalnością statutową,

a działalność statutowa – gospodarczą.

Organizacje

te są wpisywane do rejestru przedsiębiorców Krajo-

wego Rejestru Sądowego, tylko jeżeli zamierzają pro-

wadzić działalność gospodarczą niebędącą działalno-

ścią statutową

w odniesieniu do kościołów i związków wyznanio-

wych ściśle rozdzielny podział ich działalności na

niegospodarczą, obejmującą w szczególności działal-

ność charytatywno-opiekuńczą, i gospodarczą, przy

czym do działalności charytatywno-opiekuńczej

wprost zalicza ona zakładanie i prowadzenie „szpi-

tali i innych przedsiębiorstw podmiotów leczniczych

(art. 24 ust. 1).

Polskiej uznaje prawo osób prawnych tego Kościoła

do prowadzenia właściwej dla nich działalności cha-

rytatywno-opiekuńczej, w tym w formie szpitali i in-

nych zakładów leczniczych, odróżniając ją od działal-

ności gospodarczej.

dokonano uściślenia pojęć działalności statutowej

i działalności gospodarczej, zastrzegając niemożli-

wość prowadzenia w tym samym zakresie działalno-

ści gospodarczej i statutowej odpłatnej działalności

pożytku publicznego.

Zatem działalność statutowa

w zakresie ochrony zdrowia stanowi działalność po-

żytku publicznego.

W konkluzji: dochodzi z jednej strony do łamania

ustalonych zasad systemowych, nie mając zresztą ku

temu żadnych przesłanek merytorycznych, z drugiej

zaś, powstają przesłanki do naruszenia postanowie-

dami nie konstrukcyjnymi, lecz redakcyjnymi usta-

wy, a zatem doszło do naruszenia zasad, które w orzecz-

nictwie Trybunału Konstytucyjnego określa się jako

zasady przyzwoitej legislacji.

W związku z powyższym, należałoby przyjąć:

— po pierwsze – powrót do deﬁnicjizakładuopie -

o zakładach opieki zdrowotnej.

Z jednej strony będzie

to bez skutków w praktyce pod względem funkcjo-

nalnym i systemowym, z drugiej zaś, bez rezygnacji

wprowadzenia do rozwiązań ustawowych odpowied-

nio wyraźnych aspektów przedsiębiorczości;

— po drugie – uwzględnienie w stosowaniu odpo -

o działalności leczniczej przepisów ustrojowych doty-

czących fundacji, stowarzyszeń i kościelnych osób

prawnych oraz obejmujących właśnie te podmioty

lontariacie – co wyznacza zarazem w odniesieniu do

tych podmiotów granice odpowiedniości stosowania

przepisów o przedsiębiorstwie;

— po trzecie – konieczność usunięcia oczywistego

lapsusu prawnego w odniesieniu do fundacji, stowa-

rzyszeń i znacznej części kościelnych osób prawnych,

a zarazem wykluczenia takiej interpretacji tego prze-

pisu, z którego wynikałby wyjątek od zasady przepi-

sów o Krajowym Rejestrze Sądowym, a także kwestii

obowiązku wpisania się przez odpowiednie organiza-

cje pozarządowe i kościelne osoby prawne, w tym or-

ganizacje pożytku publicznego, prowadzące działal-

ność statutową polegającą na wykonywaniu działal-

ności leczniczej do rejestru przedsiębiorców Krajowe-

go Rejestru Sądowego.

Pytanie: Czy Pan Minister wyeliminuje w trybie

pilnym powyższe niespójne przepisy w ustawie o dzia-

łalności leczniczej w aspekcie zasady przyzwoitej le-

gislacji oraz w imię ocalenia wspaniałych dzieł pro-

wadzonych przez fundacje, stowarzyszenia, kościoły,

związki wyznaniowe i zgromadzenia zakonne?

Z poważaniem

Posłowie Czesław Hoc

i Jolanta Szczypińska

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2180)

do ministra pracy i polityki społecznej

środków ﬁnansowych na aktywną walkę

Stopa bezrobocia rejestrowanego w styczniu 2012 r.

wyniosła 13,3% wobec 12,5% w grudniu ub.r.

W pro-

jekcie budżetu na ten rok założono, że w grudniu

2012 r. stopa bezrobocia będzie na poziomie 12,3%.

Urzędy pracy w całym kraju otrzymały w tym

roku ok. 150 mln zł na aktywizację osób bezrobot-

nych, czyli staże, szkolenia oraz dotacje na rozpoczę-

cie działalności gospodarczej.

Porównując do roku

2010, gdzie stopa bezrobocia utrzymywała się na podob-

nym poziomie, nakłady z Funduszu Pracy na aktywiza-

cje zawodową były dwa razy wyższe, tj. 346 mln zł.

Przewidywana na ten rok suma jest rażąco niska

w stosunku do potrzeb wynikających z konieczności

działań na rzecz aktywizacji bezrobotnych oraz za-

256

pewnienia dla nich właściwej obsługi przez urzędy

pracy.

W tej sytuacji osoby bezrobotne tracą szansę na

podjęcie jakiegokolwiek rozwoju zawodowego oraz

podjęcia pracy, a są to szczególnie osoby najmłodsze,

które wchodzą w nowe życie ze statusem bezrobotne-

go.

Dlatego też zwracamy się z pytaniami:

1.

Dlaczego środki z Funduszu Pracy przeznacza-

ne na aktywizację osób bezrobotnych uległy tak

znacznemu zmniejszeniu, skoro wpływy do funduszu

się nie zmniejszają?

na dodatkowe środki, które poprawią sytuację na

rynku pracy?

Z poważaniem

Posłowie Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2181)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nieprzydzielenia częstotliwości

telewizji cyfrowej

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji odrzuciła

wniosek fundacji Lux Veritatis o przyznanie miejsca

na multipleksie Telewizji Trwam – telewizji o kato-

lickim charakterze programowym.

Uzasadnienie de-

cyzji KRTiT jest o tyle niezrozumiałe, że nadawca

ten nie ma kłopotów ﬁnansowychimadużyudział

w rynku programów telewizyjnych.

Można więc odnieść wrażenie, że decyzja ta pod-

jęta została bez uwzględnienia argumentów meryto-

rycznych, takich jak wskaźniki oglądalności czy też

sytuacja ﬁnansowa nadawcy.

Odmowa przyznania

koncesji tej telewizji jest nie tylko krzywdząca, ale

diofonii i telewizji mówiące o tym, że: „Krajowa Rada

modzielności nadawców i interesów odbiorców oraz

fonii i telewizji” (art. 6 ust. 1).

1.

Czy Pan Premier godzi się na takie działanie

KRRiT, które ma na celu uniemożliwienie dużej gru-

pie społecznej korzystania z oferty programowej Te-

lewizji Trwam?

2.

Jakie działania podejmie rząd RP w celu wyeli-

minowania jawnej dyskryminacji odbiorców Telewi-

zji Trwam?

Z poważaniem

Posłowie Barbara Bartuś

(nr 2182)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie zniesienia tzw. podatku Belki

Szanowny Panie Ministrze!

Reforma systemu

nia 1999 r., zakładała podział systemu na trzy ﬁlary,

co przy założeniu, że ubezpieczeni będą odkładać pie-

niądze nie tylko w obowiązkowym I, czyli ZUS, II,

czyli OFE, ale też w dobrowolnym III ﬁlarze,groma-

dząc środki na przyszłe emerytury, co miało zapew-

nić, że emerytury te będą relatywnie wysokie.

Niestety, niewielka ilość obywateli naszego kraju

zdecydowała się oszczędzać swoje pieniądze na eme-

rytury w III ﬁlarze,cowpołączeniuzkontrowersyj-

ną decyzją rządu Donalda Tuska z zeszłego roku o prze-

niesieniu części składki z OFE do ZUS może nieść za

sobą fatalne skutki dla portfeli przyszłych emerytów.

Rząd jednocześnie nie zaproponował dotąd korzyst-

nych zmian w prawie, aby zachęcić Polaków do oszczę-

dzania w III ﬁlarze.

Takązachętą,którajednocześnie

zbliżyłaby Polskę w pewnej mierze do państw zachod-

nich, mogłaby być likwidacja tzw. podatku Belki

od wypłaty środków zgromadzonych na indywidu-

alnych rachunkach ubezpieczeniowych w III ﬁlarze.

Ponadto należy w większym stopniu ze środków bu-

dżetowych propagować uczestnictwo w III ﬁlarze,co

może przełożyć się na większą ilość obywateli oszczę-

dzających na przyszłą emeryturę w ramach właśnie

III ﬁlaru.

Jednocześniechciałbymzauważyć,żeza-

równo poziom świadomości o konieczności oszczędza-

nia na przyszłe emerytury, jak i brak opodatkowania

wypłat środków zgromadzonych w ramach np. ubez-

pieczeń na życie z funduszem kapitałowym itp. w kra-

jach Zachodu jest normą.

Powinno być więc normą

także w Polsce.

1.

Czy Pan Minister rozważa wnioskowanie o znie-

sienie tzw. podatku Belki od wypłat środków zgroma-

dzonych na przyszłe emerytury w ramach III ﬁlaru?

257

2.

Co Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

zamierza uczynić, by zachęcić Polaków do oszczędza-

nia środków na emerytury w ramach III ﬁlaru?

3.

Czy jest przygotowywany jakikolwiek projekt,

szczególnie dla młodzieży w szkołach, aby nauczyć

Polaków oszczędzać, także w ramach III ﬁlaru?

4.

W jaki sposób dotąd Ministerstwo Pracy i Polity-

ki Społecznej starało się promować III ﬁlarwPolsce?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2183)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie umieszczenia Telewizji Trwam

Szanowny Panie Ministrze!

Krajowa Rada Radio-

fonii i Telewizji odrzuciła wniosek Fundacji Lux Ve-

ritatis o umieszczenie Telewizji Trwam na multiplek-

sie cyfrowej telewizji naziemnej MUX 1, który upraw-

nia do nadawania programów w technologii cyfrowej.

Pomimo złożenia odwołania przez fundację, KRRiT,

nie czekając na jego wynik, już rozdała wszystkie

miejsca na multipleksie.

Ponadto rada poinformowała, że wybierając

nadawców w drodze konkursów, chciała przede

wszystkim zapewnić odbiorcom różnorodną ofertę

programową.

Tymczasem brak TV Trwam na mul-

tipleksie cyfrowej telewizji naziemnej MUX l będzie

ograniczeniem różnorodności programowej poprzez

brak niezwykle popularnej stacji telewizyjnej po-

trzebnej milionom Polaków, którzy identyﬁkująsię

z katolicką kulturą i chrześcijańskim światem war-

tości.

Wykluczenie TV Trwam z przyznania miejsca

na multipleksie umożliwiającym odbiór kanałów

w technice cyfrowej, która niebawem stanie się stan-

dardem, nosi w moim odczuciu znamiona ogranicza-

nia wolności słowa w Polsce.

kich potencjalnych odbiorców cyfrowej telewizji na-

w sprawie odmowy przyznania koncesji dla TV Trwam,

która to decyzja jednoznacznie łamie prawa katolic-

kiej opinii publicznej do bezpłatnych treści o charak-

terze religijnym oraz patriotycznym na multipleksie

cyfrowej telewizji naziemnej.

Jednocześnie proszę

o odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Na podstawie jakich kryteriów KRRiT decydu-

je o przyznaniu miejsca na cyfrowej platformie?

2.

Jakich kryteriów wymaganych przez KRRiT

nie spełniła TV Trwam, skoro nie przyznano jej miej-

sca na multipleksie cyfrowej telewizji naziemnej?

3.

Czy wobec licznych protestów KRRiT rozważa

ponowne rozpatrzenie przyznania miejsca TV Trwam

na cyfrowej platformie naziemnej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Matuszewski

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2184)

do ministra środowiska

w sprawie odszkodowań

przez zwierzęta chronione

nie przyrody odszkodowania za szkody powstałe

w wyniku aktywności zwierząt objętych ochroną

przysługują odszkodowania.

Dotyczy to w szczegól-

ności zwierząt, za które odpowiedzialność ﬁnansową

ponosi Skarb Państwa.

Przede wszystkim dotyczy to

takich zwierząt jak bobry, żubry i wilki.

Wynika to

z faktu, że osoba indywidualna nie ma możliwości

ochrony przed negatywnymi skutkami ich działalno-

ści, a stąd wynika prawny i moralny obowiązek re-

kompensaty za straty materialne.

Województwo pod-

laskie jest w czołówce regionów o największej ilości

szkód wyrządzanych przez zwierzęta chronione.

W 2010 r. było ok. 1300 wniosków, natomiast w 2011 r.

– ponad 2000.

W pozostałych częściach kraju te licz-

by często nie przekraczają 200.

Jednocześnie zgodnie z art. 126 ustawy Skarb

Państwa odpowiada ﬁnansowowyłączniezaszkody

wyrządzone w uprawach i płodach rolnych, w gospo-

darstwach rybackich i leśnych, w pasiekach i w po-

głowiu zwierząt gospodarskich.

Odszkodowań nie

mogą uzyskać osoby prywatne i podmioty gospodar-

cze niezwiązane z działalnością rolniczą, rybacką lub

leśną.

Tymczasem bardzo często zdarza się, że wła-

śnie te pozostałe osoby ﬁzyczneiprawneponosząstra-

ty materialne.

Dotyczy to na przykład podtopień

działek prywatnych w wyniku lokalnych zmian sto-

sunków wodnych spowodowanych przez bobry.

W kon-

sekwencji podtapiane są piwnice domów, budynki

magazynowe i (najrzadziej) hale produkcyjne.

Osobi-

ście znam takie przypadki, m.in. we wsi Hryniewicze

pod Białymstokiem, która położona jest w pobliżu

niewielkiego lasu i nad niewielkim ciekiem wodnym,

gdzie jednak straty osób prywatnych w wyniku pod-

topień domów i posesji są dosyć duże.

Pomimo tego,

że największe szkody w wyniku aktywności zwierząt

ponoszą oczywiście rolnicy, w niczym nie zmniejsza

to moralnej odpowiedzialności państwa za straty lu-

dzi, których władze publiczne ustawowo pozbawiły

258

możliwości ochrony swojego mienia we własnym za-

kresie.

1.

Czy osoby prywatne i podmioty gospodarcze

nieprowadzące działalności rolniczej i rybackiej mają

jakąkolwiek możliwość uzyskania rekompensaty za

prawnie chronionych?

2.

Czy ministerstwo może zaproponować jakąkol-

wiek drogę do uzyskania odszkodowań dla osób nie-

związanych z działalnością rolniczą i rybacką?

Proszę o przesłanie odpowiedzi na interpelację

także w formie elektronicznej.

Z poważaniem

Poseł Dariusz Piontkowski

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2185)

do ministra środowiska

Z roku na rok w województwie podlaskim przy-

bywa rolników, którzy ponoszą szkody w wyniku

aktywności zwierząt objętych ochroną.

Dotyczy to

w szczególności zwierząt, za które odpowiedzial-

ność ﬁnansowąponosiSkarbPaństwa.

Sątom.in.

bobry, żubry i wilki (szkód wyrządzonych przez te

zwierzęta jest najwięcej).

W województwie podla-

skim jest szczególnie dużo obszarów przyrodniczo

cennych, stanowiących doskonałe miejsca do życia

duma i coś, co wyróżnia region na tle innych części

Polski.

Jednak w wielu przypadkach wspólna eg-

zystencja zwierząt i ludzi nie wypływa korzystnie

na obie strony.

W kontakcie ze zwierzętami chronionymi osoba

gatywnymi skutkami ich działalności, a stąd wynika

materialne.

Z danych, jakie posiadam, wynika, że wojewódz-

two podlaskie jest w czołówce regionów o największej

ne, głównie bobry.

Można to określić, biorąc pod uwa-

gę ilości wniosków, jakie są składane w regionalnych

dyrekcjach ochrony środowiska o odszkodowanie za

nie przekraczają 200.

Do tego dochodzą jeszcze wnio-

ski za szkody wyrządzone przez wilki i żubry.

Z ilością wniosków ściśle związane są także pie-

niądze, jakie trzeba wypłacić osobom poszkodowa-

nym.

Oczywiście wraz ze wzrostem ilości wniosków

wzrastają również kwoty.

W roku 2009 wypłacono

ok 1,5 mln zł, w 2010 r. ok 1,8 mln zł, natomiast

kwotami rolnicy z województwa podlaskiego odszko-

dowania za szkody dostają z dużym, wielomiesięcz-

nym opóźnieniem.

Opóźnienia w wypłacaniu odszko-

dowań wynikają z wyczerpania środków ﬁnansowych

przeznaczonych na ten cel w budżecie regionalnej

dyrekcji ochrony środowiska w Białymstoku.

Dodat-

kowe fundusze powinny pochodzić z rezerwy celowej

budżetu państwa.

Jednak uzyskanie tych pieniędzy

związane jest z długim okresem oczekiwania na de-

cyzję, co automatycznie wydłuża oczekiwanie na wy-

płaty.

Regionalna dyrekcja ochrony środowiska w Bia-

łymstoku stara się wspomagać poszkodowanych po-

przez wydawanie decyzji na rozbiórkę tam, odstrzał

osobników czy nawet przesiedlenia bobrów w inne

miejsca.

W 2011 roku wydano ok. 170 decyzji na roz-

biórkę tam, zezwolono na odstrzał ponad 250 osob-

ników (jednak według danych ta forma przeciwdzia-

łania jest najmniej skuteczna).

Ponadto od 2009 r.

jednym ze skutecznych sposobów łagodzenia skut-

ków działalności bobrów jest montaż rur przelewo-

wych w tamach bobrowych.

Pomimo wskazanych wyżej sposobów łagodzenia

działalności bobrów osób poszkodowanych z roku na

rok przybywa.

Budżety jednostek administracyjnych,

takich jak regionalna dyrekcja ochrony środowiska,

nie zwiększają się, więc co roku wnoszą o środki z re-

zerwy celowej budżetu państwa.

W znaczny sposób

obciąża to budżet państwa.

1.

Jakie działania ministerstwo planuje wprowa-

dzić, aby ułatwić wspólną egzystencję ludzi i zwierząt

chronionych?

2.

Czy ministerstwo przewiduje doﬁnansowywa-

nie regionalnych dyrekcji ochrony środowiska w ich

działalności na rzecz łagodzenia działalności bobrów

niekorzystnie wpływającej na działalność rolników?

3.

Jakie wnioski wyciągnęło ministerstwo z ro-

snącej liczby szkód wyrządzanych przez zwierzęta

datkowe działania?

Proszę o przesłanie odpowiedzi na interpelację

259

Interpelacja

(nr 2186)

do ministra środowiska

w sprawie zmiany na stanowisku dyrektora

Białowieskiego Parku Narodowego

Białowieski Park Narodowy jest położony w pół-

nocno-wschodniej części Polski, w województwie pod-

laskim, zajmuje centralną część Puszczy Białowie-

skiej.

Jest to najstarszy park narodowy w Polsce, jego

początki sięgają roku 1921.

Zajmuje powierzchnię

Białowieskiej.

Park chroni najlepiej zachowany frag-

las naturalny o charakterze pierwotnym, jaki przed

ścią biologiczną.

Związane jest to z dużym zaintere-

sowaniem środowisk naukowych oraz różnych orga-

nizacji ekologicznych.

Efektem tego były m.in. dzia-

łania zmierzające do powiększenia parku.

Ponadto

w ostatnim czasie w Sejmie trwały prace nad obywa-

telskim projektem zmiany ustawy o ochronie przy-

rody, który m.in. zakładał możliwość odebrania de-

cyzji samorządom w sprawie powiększania parków

narodowych.

Z doniesień prasowych wynika, iż kolejna osoba

została odwołana ze stanowiska dyrektora.

Jest to

sytuacja niepokojąca, szczególnie z uwagi na okolicz-

ności, jakie temu towarzyszyły.

W ciągu ostatnich 5 lat (od marca 2007 r., kiedy

na stanowisko p.o. dyrektora została powołana M. K.)

obowiązki dyrektora w najstarszym i zarazem chyba

najbardziej znaczącym parku narodowym w Polsce

pełniły 3 osoby.

Pani M. K. obowiązki dyrektora peł-

niła ponad 2 lata.

Jednym z powodów odwołania jej

z funkcji dyrektora, jakie podało ministerstwo, było

niewystarczające zaangażowanie pani dyrektor m.in.

w konsultacje dotyczące „Białowieskiego programu

rozwoju”.

Następnie przez pół roku parkiem kierował

A. B., po czym od lipca 2010 r. nowym dyrektorem

został Z. S., który został odwołany w połowie stycznia

2012 r.

Tak krótka działalność na stanowisku kie-

rowniczym nie jest dobrą sytuacją.

Tak częste odwo-

ływania związane są w wielu przypadkach ze zmia-

nami w sposobie kierowania jednostką.

Może to za-

burzyć prawidłowe funkcjonowanie parku oraz dopro-

wadzić do takiej sytuacji, jaką mogliśmy obserwować

ostatnio, gdy pojawiły się doniesienia prasowe m.in.

o naruszeniach dyscypliny ﬁnansowejibrakupienię-

dzy na pensje dla pracowników („Kurier Poranny”

25.01.2012, „Gazeta Współczesna” 21.01.2012).

pewnić prawidłowe funkcjonowanie Białowieskiego

Parku Narodowego?

2.

Czy i w jaki sposób działania dotychczas kieru-

jących parkiem wpłyną na organizację nowego kon-

kursu na stanowisko dyrektora?

Proszę o przesłanie odpowiedzi na interpelację

(nr 2187)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

ubojni lokalnych oraz ułatwienia

Szanowny Panie Ministrze!

W czasie prowadzenia

z terenu Zamojszczyzny, w tym również przedstawi-

cieli związków rolniczych, o podjęcie działań mają-

cych na celu zahamowanie likwidacji małych zakła-

dów zajmujących się ubojem trzody chlewnej, bydła

oraz przetwórstwem w branży mięsnej.

Jak poinformowali mnie ww., w związku z reali-

zacją instrukcji głównego lekarza weterynarii nr GI-

Whig.

500/03/08 z dnia 20 marca 2008 r. wszystkie

ubojnie mięsa czerwonego, które nie dostosowały

swojej produkcji do dnia 31 grudnia 2009 r. do wy-

mogów eksportowych, musiały zaprzestać działal-

ności.

Jak wskazują moi interesanci, małe ubojnie oraz

zakłady przetwórcze prowadzące swoją działalność

najczęściej na terenie gminy czy powiatu stanowią

uzupełnienie i niejako urozmaicenie na rynku, uła-

twiając tym samym dostęp hodowców do korzystania

z usług ubojowych.

Niestety, z przekazanych mi informacji wynika,

że obecnie producenci trzody chlewnej i bydła mają

nie tylko utrudniony dostęp do ubojni, gdzie mogliby

prowadzić sprzedaż żywca, ale jednocześnie mają też

coraz bardziej ograniczone możliwości spełnienia wy-

mogów weterynaryjnych uboju zwierząt na własne

potrzeby poza gospodarstwem.

W związku z tym istotnie zwiększa się możliwość

karania rolników przez służby weterynaryjne w try-

bie kontroli uboju gospodarskiego.

Ww.

niedogodno-

ści skutkują również brakiem lokalnych rynków zby-

tu żywca, co wystawia rolników na niekorzystne

działania pośredników skupowych, którzy często za-

niżają ceny skupu.

Jak przekazują moi rozmówcy, zapotrzebowanie

na małe ubojnie występuje w regionach o rozdrobnio-

nym rolnictwie, w których do tradycji należy tzw.

gospodarczy ubój zwierząt.

Ww.

uważają, że alterna-

260

tywą dla uboju gospodarskiego powinna być sieć ma-

łych gminnych ubojni, tym bardziej że w 2013 r. wej-

dzie w życie rozporządzenie Rady Europejskiej, które

określa, że ubój będzie mógł być przeprowadzony tyl-

ko w rzeźni.

Ww.

wnoszą o wprowadzenie ułatwień dla sprze-

daży bezpośredniej produktów i przetworów rolnych.

Podkreślają, że obecne przepisy krajowe w tym wzglę-

dzie są zbyt restrykcyjne w porównaniu z rozwiąza-

niami wprowadzonymi w innych krajach UE.

1.

Czy z analiz prowadzonych w Ministerstwie

Rolnictwa i Rozwoju Wsi wynika, że istnieje potrzeba

zwiększenia liczby małych zakładów zajmujących się

przetwórstwa w branży mięsnej?

Jeżeli tak, jakie

działania są podejmowane w tym względzie?

2.

Czy i w jakim zakresie resort rolnictwa prowa-

dzi czynności w celu stworzenia ułatwień dla wstęp-

nego przetwórstwa i sprzedaży bezpośredniej m.in.

owoców, warzyw, mleka, mięsa i ich przetworów?

Z poważaniem

Poseł Sławomir Zawiślak

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2188)

do ministra sportu i turystyki

na Polanie Jakuszyckiej

Szanowna Pani Minister!

W dniach 18–19 lutego

2012 r. na Polanie Jakuszyckiej w Szklarskiej Porębie

po raz pierwszy w Polsce odbywać się będzie Puchar

Świata w narciarstwie biegowym.

Rywalizacją Justy-

ny Kowalczyk i Marit Bjoergen żyć będzie cały spor-

towy świat.

Udział w zawodach potwierdzili najlepsi

zawodnicy z 24 krajów świata.

Jakuszyce to stolica narciarstwa biegowego w Pol-

sce.

Warunki do uprawiania tego sportu są najlepsze

w kraju, śnieg leży tutaj od listopada do maja.

Z bli-

sko 30-kilometrowych tras biegowych korzystają ty-

siące amatorów.

W Jakuszycach odbywa się między-

narodowy Bieg Piastów, który w 2009 r. uznany zo-

stał za najlepszą sportową imprezę masową w Polsce.

W lecie z Polany Jakuszyckiej korzystają turyści i ro-

werzyści.

Wszystko to jest możliwe dzięki zaangażowaniu

samorządu Szklarskiej Poręby oraz Stowarzyszenia

Biegu Piastów, które zarządza Polaną Jakuszycką

i efektywnie pozyskuje sponsorów, wspierających to

unikatowe przedsięwzięcie.

Niestety ani miasta, ani

organizacji pozarządowej nie stać na realizację za-

dań, które umożliwią pełne wykorzystanie potencja-

łu Polany Jakuszyckiej.

Pomimo ogromnego wysiłku, który umożliwi

przeprowadzenie tutaj Pucharu Świata, potrzebne są

wciąż ogromne środki na inwestycje.

Inwestycje te

nie zostaną zrealizowane, jeśli w pomoc nie zaanga-

żuje się państwo.

Konieczna jest budowa sanitaria-

tów i zaplecza dla zawodników.

Palącym problemem

jest także brak parkingów.

Konieczne są fundusze na

przystosowanie infrastruktury do potrzeb zawodów

w biathlonie.

Aby tegoroczny Puchar Świata mógł się odbyć,

konieczne było przeprowadzenie wielu inwestycji.

Na

Polanie Jakuszyckiej stanął tymczasowy stadion na

4,5 tys. kibiców, postawiono kontenery na szatnie dla

budowa sieci energetycznej i telefonicznej.

Jak osza-

cowali organizatorzy, koszt zrealizowanych zadań

wyniósł 4 mln zł.

Wysiłek ﬁnansowy miasta Szklarskiej Poręby

oraz organizacji pozarządowych musi jednak zostać

wsparty przez budżet państwa, aby w pełni wykorzy-

stać potencjał Polany Jakuszyckiej i także w Szklar-

skiej Porębie organizować imprezy sportowe na świa-

towym poziomie.

Dlatego też apeluję do Pani Mini-

ster o wsparcie modernizacji infrastruktury sporto-

wej na Polanie Jakuszyckiej w Szklarskiej Porębie.

Proszę również o odpowiedź na następujące py-

tania:

Czy Ministerstwu Sportu i Turystyki znane są

problemy związane z ﬁnansowanieminwestycjiin-

frastruktury sportowej na Polanie Jakuszyckiej

w Szklarskiej Porębie?

Czy ministerstwo zamierza zaangażować się

w pomoc w modernizacji infrastruktury sportowej

na Polanie Jakuszyckiej?

Czy resort posiada rezerwy ﬁnansowe,zktórych

mógłby jeszcze w tym roku wspomóc budowę i prze-

budowę infrastruktury sportowej na Polanie Jaku-

szyckiej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2189)

do ministra środowiska

w sprawie wydawania koncesji

na poszukiwanie rud uranu w Sudetach

Szanowny Panie Ministrze!

Kierowany przez

Pana resort wydał koncesję na poszukiwanie złóż

uranu na Dolnym Śląsku australijskiej ﬁrmieEuro-

261

pean Resources Polska.

Decyzja ministerstwa spo-

tkała się z silnym sprzeciwem społeczności lokalnych,

szczególnie mieszkańców gminy Stara Kamienica

niedaleko Jeleniej Góry.

Mieszkańcy podsudeckich miejscowości, gdzie nie

ma obecnie dużego przemysłu, od wielu lat zachęceni

przez władze wszelkiego szczebla inwestowali w go-

spodarstwa agroturystyczne, wierząc, że to ta gałąź

gospodarki pozwoli im się utrzymać i poradzić z pro-

blemem bezrobocia.

Oszczędzali, zaciągali kredyty,

inwestowali.

Dziś cały ich wysiłek może zostać zni-

weczony decyzjami Ministerstwa Środowiska.

Starsi mieszkańcy regionu pamiętają jeszcze cza-

sy, gdy najpierw Rosjanie, a potem Polacy wydoby-

wali tutaj uran.

Zniszczenia i skutki eksploatacji ko-

palń widoczne są do dziś.

Narasta społeczny sprzeciw

wobec planów prowadzenia w obszarze Sudetów po-

szukiwań i ewentualnego wydobycia uranu.

Organi-

zowane są konferencje, w których uczestniczą przed-

stawiciele regionów z Republiki Czeskiej i Republiki

Federalnej Niemiec, które obecnie walczą ze skutka-

mi wydobywania uranu na swoim terenie.

Mieszkań-

cy zbierają podpisy pod protestem i walczą o wprowa-

dzenie ustawowego zakazu poszukiwania i wydoby-

wania uranu na tym terenie.

W związku z wagą problemu i zagrożeniem eko-

logicznym, jakie stanowi wydobycie uranu, zwracam

się do Pana Ministra o pilne uruchomienie konsulta-

cji społecznych z mieszkańcami terenów, na których

mają być prowadzone poszukiwania.

Proszę także o odpowiedź na następujące pytania:

dowiska wobec perspektywy wydobywania uranu na

terenach Sudetów?

Czy ministerstwo zamierza wydawać dalsze po-

zwolenia na poszukiwania uranu na terenie woje-

wództwa dolnośląskiego?

Czy Ministerstwo Środowiska posiada informacje

na temat ew. szkodliwego oddziaływania dawnych

kopalni uranu na środowisko na terenie wojewódz-

twa dolnośląskiego?

Z poważaniem

Poseł Marzena Machałek

(nr 2190)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planowanego wprowadzenia

podatku od kopalin

Szanowny Panie Ministrze!

Przeciwko podatkowi

od kopalin, który na siłę forsuje rząd, protestują miesz-

kańcy, samorządowcy i związkowcy zagłębia miedzio-

wego.

Miasto Lubin zamierza nawet wykupić pakiet

akcji kombinatu KGHM.

Dzięki temu samorząd bę-

dzie mógł walczyć przeciwko podatkowi przed Trybu-

nałem Konstytucyjnym.

Wobec decyzji rządu buntują

się też władze województwa.

Sejmik Województwa

Dolnośląskiego z udziałem polityków koalicji rządzą-

cej przyjął uchwałę przeciwko fatalnej ustawie.

Podatek, który zamierza Pan wprowadzić, oraz

jego wysokość bez wątpienia zahamuje inwestycje

planowane przez KGHM, ograniczy modernizację

i rozwój spółki.

W konsekwencji oznaczać to będzie

stopniową likwidację Kopalni Lubin i Huty Miedzi

Legnica.

28 tys. ludzi straci pracę, rodziny zostaną

bez środków do życia.

Będzie to jednak dopiero po-

czątek nieszczęść.

Upadek KGHM pociągnie za sobą

falę bankructw ponad 40 spółek wchodzących w skład

całej grupy kapitałowej.

Ustaną zlecenia dla podwy-

konawców.

Pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra, że KGHM

to nie tylko największy pracodawca na Dolnym Ślą-

sku.

Firma współpracuje też z samorządami, przy-

nosi im spore dochody.

Bez podatków i wsparcia spół-

Podkreślają to nawet politycy partii rządzącej.

Wice-

marszałek województwa dolnośląskiego oraz prze-

wodniczący Sejmiku Województwa Dolnośląskiego

podkreślali na konferencji prasowej, że aż 42% z po-

datku CIT, jaki otrzymuje województwo, pochodzi od

KGHM.

Nałożenie podatku od kopalin w proponowanym

przez rząd kształcie spowoduje, że zagrożone będą

2 ważne inwestycje – budowa obwodnic Mysłakowic

i Miłkowa na trasie do Karpacza.

Zatrzymanie samo-

rządowych inwestycji spowoduje w konsekwencji zu-

bożenie mieszkańców.

Fundacja ﬁrmywspieraubogierodziny,działana

rzecz niepełnosprawnych, pomaga w rozwoju kultury

i sportu, sponsoruje klub piłkarski Zagłębie Lubin, mię-

dzynarodowy Bieg Piastów w Jakuszycach.

W samym

2010 r.

KGHM przeznaczył na sponsoring 18 mln zł.

Logo spółki kojarzy się nam – mieszkańcom wojewódz-

twa – ze wsparciem, na które zawsze można liczyć.

Jako reprezentant regionu stanowczo sprzeci-

wiam się wprowadzeniu podatku od kopalin w pro-

ponowanym przez rząd kształcie.

Proszę także Pana

Jaką metodologią i według jakich założeń rząd

wyznaczył wysokość planowanego podatku?

Czy rząd przeprowadził analizę konsekwencji

wprowadzenia tego podatku dla gospodarki na Dol-

nym Śląsku?

Czy rząd przeprowadził konsultacje z samorząda-

mi, które najbardziej ucierpią na wprowadzeniu tego

podatku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

262

Interpelacja

(nr 2191)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Ministerstwo Spra-

wiedliwości rozesłało do 115 prezesów sądów rejono-

wych projekt rozporządzenia w sprawie zniesienia

niektórych sądów rejonowych i utworzenia w ich miej-

sce zamiejscowych wydziałów sądu.

Budzi to powszech-

ny sprzeciw i ostry protest pracowników sądów,

władz samorządowych i mieszkańców miast i powia-

tów.

Protest ten jest jak najbardziej słuszny, bowiem

rozporządzenie o tak newralgicznym znaczeniu dla

wymiaru sprawiedliwości nie zawiera żadnego mery-

torycznego uzasadnienia.

W rozporządzeniu nie podano żadnych obiektyw-

nych, racjonalnych przyczyn likwidacji sądów rejo-

nowych w mniejszych miejscowościach.

Jedynym

kryterium, które wzięto pod uwagę, jest liczba etatów

sędziowskich, co oznacza praktycznie mechaniczną

likwidację sądów.

Całkowicie pominięto takie czynniki, jak liczba

spraw wpływających do sądów, skuteczność i szyb-

kość ich rozpoznawania oraz dostępność wymiaru

sprawiedliwości dla mieszkańców.

Odrębną sprawą, której nie bierze się pod uwa-

gę, są inwestycje poczynione przez wiele sądów

(np. Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze).

Podniosły

one standard obsługi klientów i warunki pracy sa-

mych sądów.

W tej sytuacji trzeba zadać pytanie: Po co wpro-

wadza się te zmiany, komu mają służyć, jakie przy-

nieść efekty, czy są to zmiany na lepsze?

W mojej ocenie, a także wielu środowisk, przy-

jęte w projekcie rozporządzenia zmiany są złe i szko-

dliwe, a oszczędności iluzoryczne.

Demontaż do-

tychczasowego systemu przyniesie nieodwracalne

straty, a społeczeństwu utrudni dostęp do wymiaru

sprawiedliwości.

Stanowczo sprzeciwiam się wpro-

wadzaniu nieprzemyślanych i szkodliwych zmian.

dziło rzetelne wyliczenia i analizy ekonomiczne kosz-

tów wejścia w życie rozporządzenia?

Czy faktycznie

powstaną z tego tytułu oszczędności i w jakiej wyso-

kości?

2.

Czy pracownicy sądów, poza sędziami, będą

mogli liczyć na dalszą pracę w wymiarze sprawiedli-

wości?

3.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości zweryﬁkuje

błędnie przyjęte kryteria likwidacji sądów?

4.

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości weźmie pod

uwagę koszty społeczne wprowadzanych zmian, pro-

testy mieszkańców i środowisk związanych z wymia-

rem sprawiedliwości i rozważy możliwość wycofania

się z błędnego projektu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marzena Machałek

(nr 2192)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

W 2011 r. w czasie

kampanii wyborczej śląska Platforma Obywatelska

złożyła szereg zobowiązań wyborczych.

Jedne z tych

spraw zostały określone jako: zrobimy, inne określo-

no jako już właściwie zrobione, kolokwialnie: zała-

twione.

Należały do nich m.in.:

1.

Rozpoczęcie budowy nowego śladu drogi Kato-

wice – Bytom (DK 79).

Tomasz Tomczykiewicz, prze-

wodniczący śląskiej PO, nie ukrywał przed wybora-

mi, że tak poważna inwestycja będzie dużym obcią-

żeniem dla samorządów.

Mówił: Postaramy się zna-

leźć sposób na odciążenie gmin.

Nie ukrywał, że

w zdobyciu pieniędzy na obwodnicę mogą pomóc po-

słowie.

Dodał, że ułatwiłoby to przekwaliﬁkowanie

drogi z krajowej na ekspresową.

2.

Zwolnienie z opłat za przejazdy autostradami

Al i A4 w obrębie aglomeracji górnośląskiej z Pyrzo-

wic do granicy z Czechami.

Taką obietnicę we wrze-

śniu 2011 r. złożył minister ﬁnansówJanVincent-

-Rostowski po spotkaniu z posłankami PO Joanną

Kluzik-Rostkowską, Krystyną Szumilas i Izabelą Lesz-

czyną.

Minister dał zielone światło dla stworzenia

bezpłatnego systemu przejazdów A1 i A4 dla mieszkań-

ców aglomeracji.

Kwestia w okresie wyborczym wy-

dawała się przesądzona.

Tymczasem dziś możemy

usłyszeć, że śląscy posłowie PO dalej walczą o dar-

mową autostradę.

3.

Realizacja odcinka autostrady Al Pyrzowice –

Stryków (chodzi o termin rozpoczęcia i zakończenia

budowy) oraz dokończenie budowy Al od Pyrzowic do

granicy z Czechami w Gorzyczkach.

Za priorytet

uznał to m.in. senator Adam Zdziebło z PO, wicemi-

nister rozwoju regionalnego.

Zapewniano o oddaniu

tego odcinka w kwietniu 2012 r.

4.

Budowa zbiornika Racibórz Dolny.

Obiecywali

ją Adam Zdziebło, wiceminister rozwoju regionalne-

go i Antoni Motyczka, senatorowie PO.

Racibórz Dol-

ny to kluczowy obiekt dla przeciwpowodziowej ochro-

ny doliny Odry.

Przygotowywana od lat budowa tego

suchego zbiornika należy do największych inwestycji

hydrotechnicznych w Polsce.

Jeśli zbiornik nie po-

263

wstanie do 2015 r., to Polsce grozi utrata części ze-

wnętrznego ﬁnansowania.

Wsierpniu2011r.,pod-

czas wizyty w regionie ministra środowiska Andrze-

ja Kraszewskiego, padały zapowiedzi, że prace ruszą

wiosną 2012 r.

5.

Budowa szybkiej lokalnej kolei łączącej Pyrzo-

wice z aglomeracją śląską.

Wiadomo już, że połącze-

nie Katowic z Pyrzowicami nie powstanie do 2014 r.,

bo nie udało się skompletować całej koniecznej doku-

mentacji.

Wobec powyższego chcielibyśmy zadać Panu Pre-

mierowi następujące pytanie:

Na jakim etapie jest realizacja poszczególnych

zapewnień/obietnic składanych przez przedstawi-

cieli rządu oraz polityków PO w trakcie kampa-

nii 2011 r.?

Prosimy o szczegółowe odniesienie się

do poszczególnych punktów.

Poseł Jadwiga Wiśniewska

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2193)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie szokujących wyników badań

Szanowny Panie Ministrze!

Pojawiające się w me-

diach informacje o różnego rodzaju skandalach doty-

czących żywności stały się częścią współczesnego

życia.

Niedawno opinią publiczną wstrząsnęły infor-

macje o kurczakach skażonych bakteriami odporny-

mi na działanie antybiotyków.

Tym razem kolej przy-

szła znowu na wieprzowinę, która wcześniej była

skażona dioksynami.

Jak można przeczytać w niemieckiej prasie, a do-

kładnie w magazynie „Stern”, na jego zlecenie prze-

prowadzono badania przez specjalistyczne laborato-

ria.

W ich wyniku okazało się, że co czwarta porcja

wieprzowiny sprzedawana w niemieckich supermar-

ketach i dyskontach jest skażona bakteriami odpor-

nymi na działanie antybiotyków.

W pięciu z dwudzie-

stu przebadanych próbek mięsa znaleziono zmutowa-

ne Gram-ujemne pałeczki okrężnicy oraz szczepy

gronkowca złocistego MRSA, które są odporne na

większość antybiotyków.

Wiadomo, iż podczas ruty-

nowych badań nie daje się wykryć zmutowanych pa-

łeczek okrężnicy.

Jednak wyniki tych badań zanie-

pokoiły niemiecką minister do spraw rolnictwa, po-

lityki żywieniowej i konsumentów.

Pani minister obie-

cała, że w marcu zostanie zgłoszony projekt ustawy

o zaostrzeniu warunków podawania leków w hodowli

zwierząt.

Nasze zaniepokojenie wzbudza fakt, iż spraw-

dzane markety działają także na polskim rynku.

1.

Czy znane są te fakty Panu i podległym mini-

sterstwu służbom kontrolnym?

2.

W jaki sposób sprawdza się artykuły pochodze-

nia zwierzęcego sprzedawane w polskich marketach?

3.

Czy służby zajmujące się kontrolą żywności

sprawdzają te wiadomości na naszym rynku?

Z poważaniem

Poseł Robert Telus

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2194)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie skutków wejścia w życie

wykonawczy (Dz. U. Nr 240, poz. 1431).

Ustawa ta

wprowadziła zmiany, które – wg informacji na stro-

nie internetowej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

– miały mieć na celu m.in. usprawnienie procedur

sądowych, zmniejszenie kosztów postępowań, skró-

cenie czasu ich trwania.

Jedną ze zmian była zmiana art. 3 § l, który

otrzymał brzmienie:

§ 1.

Sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej in-

stancji, jest właściwy również w postępowaniu doty-

czącym wykonania tego orzeczenia.

Jednakże w sto-

sunku do skazanego lub sprawcy przebywającego

tyczącym wykonania orzeczenia jest sąd równorzęd-

Artykuł ten do grudnia 2011 r. posiadał brzmienie:

czącym wykonania tego orzeczenia, chyba że ustawa

stanowi inaczej.

Wprowadzona zmiana dotyczy więc zmiany wła-

ściwości sądu wykonującego orzeczenie.

W krótkim czasie obowiązywania tego przepisu

zdążył on doprowadzić już do sporego zamieszania

w funkcjonowaniu sądów.

Przyczyną tego jest brak

doprecyzowania, w jaki sposób powinno odbyć się

przedmiotowe przekazanie sprawy.

Część sądów wy-

dających orzeczenie w pierwszej instancji przesyła

wyroki wraz z wszelkimi aktami sprawy, które są

niezbędne dla prawidłowego wykonania kary.

Część

264

sądów przesyła natomiast jedynie same wyroki, co

powoduje konieczność zwracania się o dosyłanie nie-

zbędnych akt.

W chwili obecnej brak jasności w in-

terpretacji tego przepisu powoduje spowolnienie wy-

konywania wyroków, co jest raczej odwrotnym skut-

kiem niż zamierzony.

Ponadto sądy – obłożone dużą

liczbą spraw – borykają się z nowym problemem

w postaci codziennego przesyłania ogromnej ilości

dokumentów do innych okręgów.

Jeżeli zdamy sobie

sprawę, iż akta sprawy praktycznie nigdy nie zamy-

kają się w kilku kartkach, ale są kilogramami a czę-

sto nawet tonami akt, daje to wyobrażenie powagi

problemu.

Przesyłanie kilku czy kilkudziesięciu ki-

logramów paczek dotyczących jednej sprawy wiąże

się nie tylko z dodatkowymi wysokimi kosztami, lecz

także pakowaniem, oklejaniem i wysyłką, a więc do-

datkowym czasochłonnym zajęciem dla pracowników

sądów.

1.

Czy istnieją akty mające na celu doprecyzowa-

nie wprowadzonej zmiany art. 3 §1 K.k.w., a jeżeli nie

istnieją, to czy planowane jest ich wydanie?

2.

W jaki sposób wprowadzona zmiana miała spo-

wodować usprawnienie procedur sądowych lub też

zmniejszyć koszty postępowań?

3.

Czy oszacowano koszty związane z konieczno-

ścią przesyłania akt sądowych przez sądy orzekające

do sądów wykonujących wyroki?

W jaki sposób mają

być ﬁnansowaneirozliczanetekoszty?

Z poważaniem

Poseł Kazimierz Gołojuch

Łańcut, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2195)

do ministra zdrowia

w sprawie podziału rezerwy NFZ

i płatności za nadlimitowe usługi szpitalne

w woj. warmińsko-mazurskim

Panie Ministrze!

W związku z napływającymi do

mojego biura poselskiego niepokojącymi apelami od

dyrektorów placówek medycznych z terenu woj. war-

mińsko-mazurskiego dotyczącymi niepłacenia środ-

ków ﬁnansowychzanadwykonaniaświadczeńme-

dycznych dla Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Wo-

jewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zwra-

Problem nadlimitów dotyczy całego woj. warmiń-

sko-mazurskiego, w którym świadczenia za udzielone

usługi medyczne nie zostały opłacone.

W tym roku

nadlimity w województwie warmińsko-mazurskim

to 70 mln dla szpitali i 22 mln głównie za specjali-

styczne przyjęcia ambulatoryjne.

Najwyższe nadli-

mity dotyczą największych szpitali w regionie, a ogra-

niczone płatności za nadwykonania wpływają na po-

gorszenie płynności ﬁnansowychszpitaliimogądo-

prowadzić do zadłużeń placówek.

Powoduje to nie tylko

eskalację niezadowolenia świadczeniodawców, ale

jest bardzo krzywdzące dla pacjentów szpitali.

Zgodnie z decyzją prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia z budżetu krajowego NFZ 500 mln zł ma przy-

paść woj. mazowieckiemu, natomiast śląskiemu i po-

morskiemu po kilkadziesiąt mln zł.

Uzasadnieniem

decyzji ma być fakt, że w 2012 r. zmienił się algorytm

podziału środków i województwo warmińsko-mazur-

skie zyskało na tym kilka procent, a te trzy właśnie

straciły.

Brak zapłaty za wykonanie usług medycznych dla

ubezpieczonych pogarsza sytuację ekonomiczną za-

kładów i negatywnie wpływa na możliwość ich roz-

woju.

Nierozwiązanie powyższego problemu dopro-

wadzi do znacznego ograniczenia liczby świadczeń

zdrowotnych i pogorszy bezpieczeństwo zdrowotne

mieszkańców Warmii i Mazur.

Dlatego też oczekiwa-

nie szpitali na zapłatę od Narodowego Funduszu

Zdrowia za faktycznie zrealizowane świadczenia jest

w pełni uzasadnione.

Biorąc pod uwagę poważny problem placówek

ochrony zdrowia w województwie warmińsko-mazur-

skim, zwracam się do Pana Ministra o zajęcie stano-

sze pytania:

1.

Czy decyzja o tak niesprawiedliwym podziale

rezerwy NFZ jest ostateczna?

2.

Dlaczego NFZ nie traktuje jednakowo wszyst-

kich szpitali?

Jak takie praktyki mają się do pomy-

słów reformowania służby zdrowia w kierunku bar-

dziej rynkowym?

3.

Jak na obecną chwilę wygląda wypłata nadli-

mitów za usługi szpitalne w poszczególnych oddzia-

łach wojewódzkich NFZ?

4.

Jakie jest stanowisko rządu i kierowanego

przez Pana Ministra resortu w sprawie sygnalizowa-

nego problemu i jakie działania będą realizowane,

aby zapobiec pojawieniu się tego problemu w następ-

nych latach?

5.

Czy przewidywana jest wypłata należnych nad-

limitowych świadczeń dla szpitali z województwa

warmińsko-mazurskiego?

6.

Kiedy i w jakiej wysokości Narodowy Funduszu

Zdrowia ma zamiar zapłacić placówkom ochrony

zdrowia z woj. warmińsko-mazurskiego za nadwyko-

nania świadczeń medycznych?

Gorąco pozdrawiam

Poseł Jerzy Szmit

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

265

Interpelacja

(nr 2196)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zmiany projektu rozporządzenia

ministra sprawiedliwości i odstąpienia

od likwidacji Sądów Rejonowych:

w Mrągowie, Piszu oraz w Braniewie

Panie Ministrze!

Zwrócili się do mojego biura po-

selskiego warmińsko-mazurscy samorządowcy, któ-

rzy po zapoznaniu się z projektem rozporządzenia

sądach rejonowych kategorycznie protestują przeciw-

ko likwidacji Sądów Rejonowych w Piszu, w Mrągo-

wie oraz w Braniewie.

W przesłanych do mnie pismach władze samorzą-

dowe Mrągowa zaznaczają, że przyjęty kierunek re-

form wymiaru sprawiedliwości spotyka się z szeroką

dezaprobatą mieszkańców miasta Mrągowa i gminy

Sorkwity, Piecki i Mikołajki z powiatu mrągowskie-

go, którym nie jest obojętny problem dogodnego do-

stępu do wymiaru sprawiedliwości.

Władze samorządowe Mrągowa sprzeciwiają się

projektowi ministerstwa, gdyż, jak podkreślają, jego

realizacja niweczy wieloletnie starania lokalnego sa-

morządu o utworzenie Sądu Rejonowego w Mrągowie

i osłabia powiat mrągowski.

W 2004 r. mieszkańcy

miasta Mrągowa i gmin Mrągowa odzyskali po kil-

kudziesięciu latach możliwość załatwiania w Mrągo-

wie niemal wszystkich spraw podlegających kognicji

sądów rejonowych.

Stanowiło to ogromne osiągnięcie

i wartość lokalnej społeczności.

Zatem dużym niepo-

rozumieniem wydaje się likwidacja sądu.

Wskazują

przy tym, że projekt rozporządzenia pomija tworze-

nie zamiejscowych wydziałów ksiąg wieczystych, co

oznaczałoby przeniesienie ich do Sądu Rejonowego

w Szczytnie w przypadku Mrągowa.

Między Mrągo-

wem a Szczytnem, z uwagi na znaczną odległość,

brakuje powiązań zarówno funkcjonalnych, jak i ko-

munikacyjnych.

Reforma zatem nie uwzględnia po-

trzeb społecznych, gdyż przerzucenie kosztów na lo-

kalną społeczność, i tak ubogą z uwagi na duże bez-

robocie, jest działaniem aspołecznym.

W podobnej treści i w podobnym tonie apelują

władze samorządowe Pisza, podkreślając, że projekt

rozporządzenia zakłada likwidację wydziału ksiąg

wieczystych, pozostawiając jedynie wydziały: karny,

cywilny oraz rodzinny i nieletnich, co spowoduje

znaczne utrudnienia dla mieszkańców powiatu.

Spra-

wy związane z nieruchomościami, które dotychczas

leżały we właściwości sądu w Piszu, byłyby od 1 lip-

ca 2012 r. obsługiwane w oddalonym o 50 km Giżyc-

ku.

Wskazują również, że oszczędności, jakie spowo-

duje likwidacja Sądu Rejonowego w Piszu, będą nie-

wielkie, ponieważ zmiany ograniczają się do likwida-

cji jednego wydziału (ksiąg wieczystych).

Pozostałe

trzy wydziały pozostają w Piszu, zmieniając jedynie

formę organizacyjną na wydziały Sądu Rejonowego

w Giżycku.

Przyjęty kierunek reform organu wymiaru spra-

wiedliwości spotkał się również z szeroką dezaproba-

tą mieszkańców miasta i gminy Pieniężno, którym

nie jest obojętny problem dogodnego dostępu społe-

czeństwa do organów wymiaru sprawiedliwości, a przez

to do poprawy bezpieczeństwa w gminie, szczególnie

w kontekście przygranicznego położenia i perspekty-

wy wprowadzenia ruchu bezwizowego z obwodem

kaliningradzkim.

Zaproponowane w projekcie rozporządzenia roz-

wiązanie organizacyjne w postaci zniesienia Sądu

Rejonowego w Braniewie stanowi regres i obniżenie

rangi tego organu.

Szczególnie dotkliwe dla miesz-

kańców i działających na terenie miasta i gminy Pie-

niężno przedsiębiorców jest planowane zniesienie

Wydziału Ksiąg Wieczystych w Braniewie i włącze-

nie go w struktury Sądu Rejonowego w Elblągu

(bez wydziału zamiejscowego w Braniewie).

Zmiana ta

spowoduje, że mieszkańcy gminy, by dopełnić formal-

ności, będą zmuszeni przemierzyć odległość 90 km.

Wejście w życie rozporządzenia w proponowanym

brzmieniu doprowadzi zatem do pogorszenia spraw-

ności postępowań oraz stworzy sytuację trudną i uciąż-

liwą dla mieszkańców woj. warmińsko-mazurskiego

w dostępie do wymiaru sprawiedliwości.

Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę

pytania:

1.

Czy ministerstwo wzięło pod uwagę, jak ogrom-

ne koszty społeczne pociągnie za sobą wejście w życie

rozporządzenia?

2.

Czy istnieje możliwość wstrzymania działań,

które zmierzają do likwidacji sądów rejonowych w Mrą-

gowie, Piszu i Braniewie?

3.

Czy ministerstwo przeprowadziło wyliczenia,

jakie oszczędności powstaną w wyniku likwidacji są-

dów rejonowych?

4.

Czy podejmowane były rozmowy z samorządow-

cami w sprawie likwidacji sądów rejonowych?

Gorąco pozdrawiam

Poseł Jerzy Szmit

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2197)

do ministra zdrowia

w sprawie refundacji kosztów zakupu

służących do oceny krzepliwości krwi

Panie Ministrze!

Badanie krzepliwości krwi wy-

konują osoby po wszczepieniu sztucznej zastawki ser-

ca i naczyń, przy sztucznej protezie naczyniowej i in-

nych operacjach serca i naczyń, przy których istnieją

warunki sprzyjające powstaniu zakrzepów i zatorów

w organizmie.

Dlatego każdy chory po wszczepieniu

266

sztucznej zastawki, po większości operacji naczynio-

wych wymaga zażywania do końca życia leków prze-

ciwzakrzepowych.

Celem zbadania wskaźnika INR, większość pacjen-

tów zmuszonych jest do długich, regularnych i nie-

przyjemnych wizyt w laboratoriach – wówczas bada-

nie odbywa się poprzez pobranie próbki krwi z żyły.

Istnieje też druga możliwość – badanie z opuszka

palca specjalnym czytnikiem z wymiennymi paska-

mi, obsługiwanym przez pacjenta.

Pomiar odbywa

się z krwi kapilarnej, więc żyły nie są narażone na

ciągłe pobieranie krwi.

Ponadto można zawsze mieć

je ze sobą i wykonywać pomiary wtedy, kiedy jest to

potrzebne.

O wyższości metody pomiaru INR z palca przy po-

mocy paska testowego przemawia m.in. większy kom-

fort i faktyczna bezbolesność testów, możliwość wyko-

nania badania w każdym miejscu i czasie, do badania

wystarczy tylko jedna kropla krwi kapilarnej pobranej

z opuszka palca i w ciągu minuty można uzyskać pre-

cyzyjny wynik INR, zatem niepotrzebna jest krew

żylna.

Badanie staje się szybkie, wygodne i bezbolesne.

Nie ulega zatem wątpliwości, że paski do pomiaru

wskaźnika INR to doskonałe rozwiązanie dla osób,

które zmuszone są kontrolować swój INR.

o przeanalizowanie przedstawionego zagadnienia

i udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia rozważa możliwość

refundowania kosztów zakupu pasków pomiarowych

INR?

2.

Czy prowadzone są rozmowy z NFZ na temat

refundacji pasków INR?

3.

Jaki to byłby koszt dla budżetu państwa?

4.

Ile badań INR rocznie wykonują laboratoria

ﬁnansowaneprzezNFZijakijestrocznykosztlabo-

ratoryjnego pomiaru INR dla NFZ?

5.

Ile jest w Polsce osób regularnie zażywających

leki przeciwzakrzepowe (z podziałem na dorosłych

i dzieci)?

Gorąco pozdrawiam

Poseł Jerzy Szmit

(nr 2198)

do prezesa Rady Ministrów

wprowadzającą podatek od wydobycia

Szanowny Panie Premierze!

Od co najmniej kilku

tygodni prowadzone są prace nad ustawą wprowa-

dzającą podatek od wydobycia niektórych kopalin.

Mimo wielu znaczących błędów, m.in. z zakresu geo-

logii, Komisja Finansów Publicznych postanowiła

zakończyć swoje prace.

Dziwi mnie fakt, iż, mimo mo-

ich propozycji w trakcie prowadzenia prac nad ww.

ustawą, nie zwrócono się do Komisji Ochrony Środo-

wanie zagadnień wymagających wiedzy specjali-

stycznej, m.in. w zakresie prawa geologicznego i gór-

niczego, którego zapisy są w kompetencji właśnie tej

komisji.

Uważam, że ze względu na specyﬁkęprzed-

miotu włączenie do prac nad ww. ustawą Komisji

Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnic-

twa pozwoliłoby uniknąć ogromnych problemów, ja-

kie wywołują obecne działania podejmowane w Ko-

misji Finansów Publicznych.

Opodatkowanie spowoduje wzrost kosztów eks-

ploatacji rud o produkcji miedzi i srebra.

To będzie

oznaczało regulowane ustawą Prawo geologiczne i gór-

nicze oraz towarzyszącymi mu rozporządzeniami

kosztochłonną i czasochłonną rewizję kryteriów bi-

lansowości złoża, planów zagospodarowania złoża,

a w konsekwencji zamknięcie dziś jeszcze rentow-

nych, ale po opodatkowaniu już zdecydowanie deﬁ-

cytowych obiektów górniczych, np. kopalni Lubin.

Będzie to miało swoje katastrofalne skutki zwiększa-

jące wskaźnik bezrobocia w regionie oraz implikacje

z tym związane (ﬁskalne,społeczne,socjalne,infra-

strukturalne itd.).

Stąd protest NSZZ Solidarność

jest uzasadniony.

Poza tym KGHM stanie się po pro-

stu mniejszą ﬁrmąmającąmniejszyudziałwglobal-

nym rynku i tracąca wpływ na globalną podaż,

a więc i cenę miedzi i srebra.

Proponowane opodat-

kowanie poprzez zmiany kryteriów bilansowości

i zamknięcie jednej z kopalni spowoduje w znacznym

stopniu bezpowrotną utratę cześć skarbu narodowe-

go, jakim są właśnie złoża miedzi i srebra oraz innych

cennych metali towarzyszących.

Opodatkujemy miedź

i srebro, ale także stracimy złoto, niezwykle cenne

metale ziem rzadkich, a być może nawet złoża soli

kamiennej.

Rzecz jasna, nie będzie realnych szans do

powrotu do eksploatacji tych części złóż, nawet po

zaniechaniu podatku, o którym mowa.

To są miliar-

dy złotych pozostawione na zawsze w ziemi i strata

na inwestycji (poszukiwanie, dokumentacja, udostęp-

nianie, odwodnienie itd.).

Postępowanie to jest nie-

zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju i jest

przeciw konstytucyjnym zapisom dotyczącym ochro-

ny środowiska.

Jeśli tego mało, to nie zdziwiłbym się,

gdyby NIK dopatrzył się niegospodarności ze strony

ministra ﬁnansów,skarbu,gospodarkiiśrodowiska.

Ostatecznie straty będą wielokrotnie większe niż do-

raźne zyski, tak jak to miało miejsce przy wspomnia-

nej wyżej sprzedaży 10% akcji KGHM.

To prawda, że

KHGM notuje rekordowe zyski netto, ale te powinny

być przeznaczone w szczególności na wykup wła-

snych akcji, co naprawiłoby częściowo błąd rządu

PO–PSL w tym zakresie.

Ważnym efektem projektowanego opodatkowania

będzie dramatyczne ograniczenie możliwości inwe-

stowania przez KGHM w nowe technologie i nowe

267

złoża poza granicami Polski, także na dnach oce-

anów.

W dobie kryzysu jest to ogromna szansa na

krok w kierunku uczynienia z KGHM jedynej pol-

skiej ﬁrmyglobalnej,dotegowyposażonejwnowo-

czesne technologie.

Przeforsowanie w Sejmie takiego

opodatkowania szanse te zniweczy zupełnie.

Pamiętać należy, że prosperita, jakiej doświadcza

dziś produkcja miedzi, nie będzie trwała zawsze.

Przecież 10 lat temu miedź była ok. 7 razy tańsza

i „wojna” o zamykanie kopalni wisiała na włosku.

Jeśli chcesz pokoju, szykuj się na wojnę. (mówił Ary-

stokles, zwany Platonem, 2,5 tys. lat temu – nic się

od tego czasu nie zmieniło).

Trzeba być gotowym na

gorszą koniunkturę i dywersyﬁkowaćoparciebizne-

sowe, pozwalać wzmacniać działy, które są dziś

w dołku.

Na przykład popełniono ogromny błąd, li-

kwidując górnictwo siarki w Polsce, bo cena siarki

spadła do 27 dolarów za tonę, osiągając – jak się wte-

dy wydawało rządom Unii Wolności i SLD – perma-

nentne plato.

Nic bardziej mylnego, bo 3 lata temu

cena siarki skoczyła do ponad 600 dolarów, a my nie

dość, że nie mamy już kopalni, że część złóż zniszczo-

no bezpowrotnie, to budżet państwa jest do dziś ob-

ciążany likwidacją tych kopalni.

Gdyby przeorgani-

zowano odpowiednio państwo w zakresie działalności

geologiczno-górniczej, to teraz okolice Tarnobrzega,

Stalowej Woli, Sandomierza i Opatowa byłyby jed-

nym z najbogatszych regionów Europy.

Dziś, jeśli coś

o tym regionie słychać, to tylko w kontekście powta-

rzających się tragicznych powodzi czy osuwisk.

To

samo zrobiono za rządów AWS premiera Jerzego Buz-

ka czy SLD z częścią kopalni węgla kamiennego –

dziś węgiel jest 3 razy droższy niż kilka lat temu, a my

go importujemy albo niemal za darmo eksploatują go

obce podmioty.

Koalicja rządowa wcisnęła na ostat-

nim posiedzeniu Sejmu zeszłej kadencji nowelizację

ustawy o podatku akcyzowym w pakiecie tzw. reduk-

cji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębior-

ców...

Cóż, jeszcze jedna taka redukcja obowiązków

i górnictwo węgla w Polsce będzie można oglądać tyl-

ko na fotograﬁachalbowkopalniGuido(muzeum).

Po wejściu w życie owych regulacji można było nadal

węgiel wydobywać, ale nie dało się go sprzedawać.

Brak aktów wykonawczych (pojawiły się 29 grudnia)

prawdopodobnie spowodował, że przewidywane wpły-

wy do budżetu w kwocie 140 mln zł rocznie koszto-

wały podatników więcej już w pierwszym tygodniu

stycznia.

Dziwnym trafem zbiegło się to z brakiem

aktów wykonawczych do nowej ustawy Prawo geolo-

giczne i górnicze, jaka zaczęła obowiązywać od 1 stycz-

nia 2012 r.

Geologia i górnictwo to planowanie długofalowe,

np. na 20 lat.

Potrzeba 10 lat, aby uruchomiona zo-

stała kopalnia – przykładem są Tomisławie, gdzie

wydałem w 2007 r. (z dużymi problemami) chyba

ostatnią koncesję na eksploatację węgla, gdzie mimo

intensywnych prac do dziś eksploatacji nie ma i jesz-

cze długo nie będzie.

Albo się ma takie myślenie dłu-

gofalowe, albo się go nie ma.

Gdyby się przyjrzeć do-

konaniom rządów koalicji PO–PSL, widać, że nie ma

Ryc. 1.

Rysunek ideowy pokazujący kurczenie się złoża przy kolejnym (1, 2, 3, 4) wzroście obciążeń ﬁskal-

nych.

Podatek od „surowej” kopaliny powoduje taki sam wzrost kosztów wydobycia jak pogorszenie się wa-

runków geologicznych.

Opłaca się wydobywać tylko lepsze części złoża – reszta ulega wykreśleniu z ewidencji

zasobów, czyli stracie, łącznie z infrastrukturą i zasobami ludzkimi, w które zainwestowano.

Gorsze części

złoża przestają istnieć, kopalnia jest likwidowana, spada przychód z podatków i opłat itd.

268

tam rozumienia górnictwa jako szansy na rozwój go-

spodarczy Polski – najbardziej surowcowego kraju

UE (pisałem o tym wielokrotnie w kontekście prawa

geologicznego i górniczego, pakietu klimatycznego,

gazu w łupkach itd.).

Pan Premier Donald Tusk, zda-

je się, odrzuca tę szanse, oddając w obce ręce konce-

sje na węgiel kamienny, cynk i ołów, miedź, srebro,

złoto, metale ziem rzadkich o wartościach strategicz-

nych, gaz w łupkach.

Rzecz jasna, można tak robić,

a czasem nawet należy, ze względu na przerzucenie

ryzyka poza rodzime podmioty, bariery ﬁnansowo-

-technologiczne, ale na godziwych warunkach i peł-

nej kontroli realizacji koncesji przez państwo.

Tym-

czasem rząd Donalda Tuska wyrzuca do kosza wcze-

śniej (2006–2007) przygotowane rozwiązania orga-

nizacyjne i prawne Polski w zakresie geologii i gór-

nictwa (służba geologiczna, organy doradczo-kontro-

lne, administracja geologiczną niższego szczebla,

inwestycje w zaplecze technologiczne i know-how,

wsparcie dla geotermii, budowa statku poszukiwaw-

czo-eksploatacyjnego do złóż metali i gazu na dnach

oceanów itd.

Jakby tego było mało, rząd PO–PSL

zadbał o brak wpływów z działalności geologiczno-

-górniczej, wtłaczając jeszcze (do „dopchanego kola-

nem” w 2011 r. fatalnego Prawa geologicznego i gór-

niczego) żenująco niskie opłaty eksploatacyjnej, któ-

rych zmiana może być albo bardzo długotrwała, albo

niemożliwa.

Uważam, że otworzyło to drogę do nie-

kontrolowanego lobbingu i korupcji.

Patrząc przez

pryzmat geologii, czasem podejrzewam, że rząd za-

chowuje się, jakby świadomie niszczył polskie atuty

ogromnego bogactwa struktur geologicznych.

1.

Dlaczego przy prowadzeniu prac nad projektem

ustawy o podatku od kopalin nie zwrócono się o opi-

niowanie tego projektu do Komisji Ochrony Środowi-

2.

Zważywszy na powyższe, może takie działania

da się emocjonalnie potraktować jak zwykłe rozbójnic-

two albo jak najazd hord Wandali czy tatarskich czam-

bułów na kresowe stanice – zabrać co wpadnie w ręce,

zniewolić, a reszta niech się spali, czy zawali, bo nas

i tak tu już nie będzie?

Dlaczego, po co, motywy?

3.

Jeśli w Europie górnictwo jest takie złe, to skąd

dobrobyt i brak kryzysu w Norwegii czy Szwecji?

Dla-

czego Niemcy są głównym producentem ciężkiego

sprzętu górniczego w Europie i mają się dobrze?

Dla-

czego u nas ten rodzimy przemysł został mocno zre-

dukowany i jest redukowany nadal?

4.

Uważam, że zasadniczą przyczyną jest brak or-

ganizacji państwa, ale dlaczego tak jest, jakie są mo-

tywy takiego działania, jaka jest wola i rozumienie

związków przyczynowo-skutkowych?

5.

Czy podatek od rud miedzi i srebra wpisuje się

w jakiś długofalowy scenariusz – czy to intencja, czy

zwykła niekompetencja, a może intencyjna niekom-

petencja?

6.

Zdając sobie sprawę z tragicznego stanu ﬁnan-

sów państwa, byłem nawet skłonny poprzeć decyzję

rządu, co zresztą wyraziłem na konferencji prasowej

zanim dokładnie zapoznałem się ze szczegółami za-

pisów w projekcie ustawy.

Mój opór wzmogły jeszcze

niejasne/sprzeczne deklaracje koalicji rządowej doty-

czące dywidendy, gdy ustawa zostanie uchwalona.

W świetle powyższego, co miał na myśli podsekretarz

stanu pan Grabowski mówiąc, że nie zmieni się poli-

tyka pobierania dywidendy?

Czy to znaczy, że ona

nadal będzie tak wysoka jak dotychczas?

7.

Tego ﬁrma–szczególnieponałożeniuprojek-

towanego podatku – nie wytrzyma.

Poseł, szczególnie

ten będący w opozycji, musi czuć większą odpowie-

dzialność za stan państwa niż zwolniony z tego dys-

cypliną partyjną poseł koalicji głosujący, jeśli trzeba,

tylko dla doraźnych potrzeb popierania rządu.

Rząd

wyposażony w potężny aparat administracyjno-eks-

percki usypia czujność posłów koalicji.

Poseł opozycji,

mimo braku narzędzi jakie ma rząd, musi patrzeć

szerzej – wiedzieć, jak państwo będzie wyglądało, gdy

być może będzie kiedyś w koalicji rządzącej.

Przyglą-

dając się detalom zapisów, a w szczególności uzasad-

nieniu zawartemu w projekcie omawianej ustawy, na

proponowane przez rząd kroki nie sposób się zgodzić.

Poznając detale projektu ustawy, pierwsze wrażenie

miałem takie: pisał go księgowy, a nie gospodarz.

Rodzi się stąd pytanie, w jak tragicznej sytuacji ﬁ-

nansowej jest Skarb Państwa lub jakie są ewentual-

ne inne przyczyny tego, że rząd chce wprowadzić

omawiany taki właśnie podatek i to w tak nagłym,

jak na perspektywę działalności geologiczno-górni-

czej, trybie i w takiej formie?

8.

Czy projekt ustawy był przygotowana w uzgod-

nieniu i po konsultacji ze specjalistami z zakresu

geologii i górnictwa kruszców?

9.

Dlaczego podatek od kopalin nie dotyczy goto-

wego produktu, w którym uwzględniane są różne

koszty produkcji wynikające z warunków geologicz-

nych?

10.

Czy przeprowadzona, jak bezwzględnie należy

oczekiwać, wielostronna analiza ekonomiczna opo-

datkowania obejmowała efekty długofalowe dla

KGHM Polska Miedź S.

A, dla regionu i dla Rzeczy-

pospolitej Polskiej?

11.

Czy rozpatrywane były, i jakie były ewentual-

ne wnioski, dotyczące potencjalnych efektów rzutu-

jących na wiarygodność inwestycyjną Rzeczypospo-

litej Polskiej, jej pozycję w gospodarce globalnej,

wpływ na rating itd.?

12.

To wszystko ma wymierny wpływ na koszty

i zyskowność funkcjonowania państwa, wielokrotnie

przewyższające księgową wartość opodatkowania.

Do powyższego dochodzą koszty społeczne.

Czy roz-

patrywane były, i jakie były ewentualne wnioski, do-

tyczące potencjalnych zwolnień pracowników KGHM

– skutki bezpośrednie i implikowane w zakresie spo-

łecznym, socjalnym itd.?

Czy to prawda (proszę o udo-

kumentowanie), że jeden górnik implikuje 5, może

10 miejsc pracy.

269

13.

Regres w inwestycje w regionie to jedno, ale

czy spadek wpływów CIT spowoduje w skali wielole-

cia upadek wielu ﬁrmbudowlanychwregionie?

14.

Wszystko to obniży wartość ziemi na Dolnym

Śląsku.

Kto na tym zyska i ile?

15.

Tego w uzasadnieniu i ocenie skutków regu-

lacji nie ma co szukać.

Powraca więc pytanie: jaki

jest cel ustawy, intencje i kompetencje osób, które

przygotowały projekt i w jakim czasie to zrobiły?

16.

Alternatywne rozwiązania daje nowe Prawo

geologiczne i górnicze, choć nie jest tak łatwo jak

w poprzednim – tu już nie ma jednak na kogo zwalić

winy.

Mimo to nie jest pytaniem retorycznym, dla-

czego nie wprowadzono podwyższonej opłaty eksplo-

atacyjnej ujętej w Prawie geologicznym i górniczym

z dołożeniem jednej składowej dotyczącej wpływów

do Skarbu Państwa?

17.

Obecnie opłaty eksploatacyjne stanowią wpły-

wy wyłącznie dla gmin, których dotyczy działalność

geologiczno-górnicza oraz subfunduszy geologiczne-

go i górniczego w NFOŚiGW.

Czy nie to jest właści-

wym miejscem regulacji?

Czy przyczyną rezygnacji

ze zmiany Prawa geologicznego i górniczego było to,

że tym samym rząd przyznałby się, że uchwalił tę

ustawę jako najgorszy chyba bubel prawny w trakcie

swojej działalności w latach 2007–2011, a każde do-

tknięcie tej ustawy uruchomiłoby lawinę koniecz-

nych zmian?

18.

Poza tym, czy wzrost opłaty eksploatacyjnej

byłby tak znaczący jak projektowany podatek?

19.

Jeśli rząd ma tak wielką odwagę i poparcie

społeczne jak Donald Tusk, to dlaczego nie obniży

pensji w KGHM, które są zaskakująco wysoką wie-

lokrotnością średniego wynagrodzenia w Polsce?

Czy

dlatego, że łatwiej wstawić uwsteczniający podatek

w podmiocie częściowo państwowym, bo państwo nie

ma głosu – państwo nie „podskoczy”, bo państwo

tego chce, bo państwo to PO–PSL?

20.

Czy odwlekana też jest odpowiedzialność za

państwo – mnożenie problemów, jakie będzie musiał

rozwiązać następny rząd, być może ku uciesze nie-

których dzisiejszych członków rządu spoglądających

na to już ze swoich nowych brukselskich, czy gdzie

indziej umocowanych, stanowisk, tak jak w mojej opi-

nii pan premier Jerzy Buzek, który z wysokości sze-

fa Parlamentu Europejskiego patrzył, jak m.in. po-

przez, wspierany przez niego.

pakiet klimatyczny

upada górnictwo węgla w regionie, z którego został

wybrany?

21.

Czy prawdą jest, że zabroniono wykupu wła-

snych akcji przez KGHM, a jeśli tak, to z jakich przy-

czyn?

22.

Czy jest szansa, aby dla odciążenia budżetu

państwa, ciągle mając kontrolę nad radą nadzorczą

i walnym zgromadzeniem akcjonariuszy, minister

skarbu zaproponował przekazanie np. 3 mld zł na

darowiznę na cele wyższej użyteczności publicznej?

Mogą być różne cele, do wyboru jest wiele, np. zakup

części sprzętu i leków, jakie mają być (miały być, ale

nie będą) sﬁnansowane z Narodowego Funduszu

Zdrowia, sﬁnansowanie obiadów dla sierot, przed-

szkola łatające błędy ustawy wysyłającej 6-latki do

szkoły, doﬁnansowanietransplantologii,doﬁnanso-

wanie gospodarki odpadami w lasach i gminach do-

tkniętych nielegalnym wydobywaniem kopalin itd.

23.

Czy możliwe jest częściowe wycofanie udziału

państwa w ﬁnansowaniugospodarkiwodnejnaDol-

nym Śląsku z jednoczesną rezygnacją z projektowa-

nego podatku i w to miejsce zobowiązanie KGHM do

wybudowania dla potrzeby KGHM elektrowni wod-

nych z zaporami zapobiegającymi powodziom?

Ta ostat-

nia możliwość miałaby częściowo uzasadnienie eko-

nomiczne dla KGHM, bo ten jest potężnym odbiorcą

energii, ma problemy z gospodarką wodną i potrze-

buje zezwoleń na emisję CO

2

, które każda elektrow-

nia wodna zapewnia.

Nie trzeba długo szukać, żeby

wskazać gdzie KGHM miałby przejąć najbardziej za-

walone przez rząd obowiązki państwa.

Darowizna

taka bowiem odciążyłaby Skarb Państwa i miałaby

wszelkie deklarowane przez ministra ﬁnansówzale-

ty podatku, ale nie miałaby charakteru permanent-

nego i bezpośrednio nie rzutowałaby na koszty wy-

dobycia rud miedzi i srebra.

Nie sądzę, aby opozycja

oprotestowała dobrze uzasadnione takie rozwiąza-

nie, ale też nie sądzę, aby rząd takich rozwiązań

chciał.

24.

Czego zatem chce obecny rząd od działalności

geologiczno-górniczej, jakie ma intencje i plany?

Czy

rząd zamierza powołać Polską Służbę Geologiczną

jako organ państwa, który byłby kompetentnym na-

rzędziem rządu w prowadzeniu polityki geologicznej

państwa, co zapobiegłoby m.in. popełnianiu błędów

w zakresie, jakiego dotyczy projektowana ustawa?

25.

Czy istnieją inne niż doraźne ﬁskalnepotrze-

by, które były przyczyną wprowadzenia podatku od

niektórych kopalin?

Jeśli tak, to jakie?

Uprzejmie

proszę o szczegóły.

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2199)

do ministra transportu, budownictwa

projektu kolei dużych prędkości

Szanowny Panie Ministrze!

Zapowiedź przesunię-

cia do roku 2030 budowy kolei dużych prędkości, tj. linii,

która miała rozpocząć swój bieg w Warszawie, a na-

stępnie przez Łódź prowadzić do Wrocławia, wzbu-

dziła niepokój Polaków, a w szczególności mieszkań-

ców i samorządów województw, których miał doty-

270

czyć projekt budowy tej kolei.

Ma on bowiem niezwy-

kłe znaczenie dla tych miast, a dla Wrocławia w szcze-

gólności.

Decyzja o przesunięciu realizacji projektu

oznacza, że Dolny Śląsk, jeden z najszybciej rozwija-

jących się regionów Polski, wraz ze swoją stolicą Wro-

cławiem, czwartym co do wielkości miastem w naszym

kraju, w dalszym ciągu nie będzie posiadał bezpo-

średniego połączenia kolejowego ze stolicą państwa.

Brak takiego połączenia, zważywszy na fakt, że obec-

nie dystans 350 km między Wrocławiem a Warszawą

pokonuje się samochodem w czasie 7 godzin, a koleją

od drzwi do drzwi – około 8 godzin, stanowi rażące

zaniedbanie infrastrukturalne, a utrzymanie tego

stanu do 2030 r. jest perspektywą trudną do zaak-

ceptowania.

Obecnie samochodem z Wrocławia moż-

na znacząco szybciej dojechać do kilku innych stolic

Europy (Berlin, Praga, Wiedeń, Bratysława, Buda-

peszt) niż do Warszawy.

Taki stan jest nie do zaak-

ceptowania, powoduje negatywne skutki dla rozwoju

polskiej gospodarki i stanowi zagrożenie dla integral-

ności terytorialnej Polski i przyszłej tożsamości na-

rodowej Dolnoślązaków jako Polaków.

Kolej dużych prędkości (KDP) powinna łączyć

polskie metropolie i wpisywać się w sieć kolei euro-

pejskich.

KDP jest cywilizacyjną koniecznością i szan-

są na konsolidujące kraj zbliżenie pomiędzy najwięk-

szymi polskimi miastami.

Jeśli to jest szansą dla Dol-

nego Śląska, woj. łódzkiego, Mazowsza, Wielkopolski,

to jest również koniecznością dla Polski.

Ze względu

na znaczenie tego projektu oraz ujęcie go na liście pro-

jektów kluczowych Unii Europejskiej na lata 2014–

–2020 ważne jest, aby był on realizowany zgodnie

z wcześniej przyjętymi założeniami.

Region dolnośląski jest jednym z najbogatszych

regionów w Polsce.

Znajdują się tu najbogatsze w Unii

Europejskiej zasoby geologiczne mające wielkie zna-

czenie dla całego naszego kraju.

Na terenie Dolnego

Śląska znajduje się 60–70% zasobów (i wydobycia)

najbardziej szlachetnego kruszywa łamanego (gra-

nit, bazalt, gnejs) niezbędnego do budowy autostrad

i linii kolejowych.

Bez rozbudowanej infrastruktury

kolejowej i drogowej utrudnione będzie przewożenie

tego surowca do innych części naszego kraju.

Budowę

dróg w Polsce należy rozpoczynać od Dolnego Śląska,

aby stąd móc sprawnie dystrybuować setki mln ton

kruszywa.

Było to przedmiotem dyskusji i uchwał

Rady ds. Budowy Autostrad w Ministerstwie Trans-

portu w latach 2006–2007 r. (której to rady byłem

wiceprzewodniczącym).

Dzięki budowie kolei dużych prędkości odciążone

zostaną normalne linie kolejowe i transport drogowy.

Pozytywne aspekty tego przedsięwzięcia najszybciej

odczują podróżni, którzy będą poruszać się po mniej

zatłoczonych i bezpieczniejszych drogach.

Poprzez

swoje decyzje Pan Minister uniemożliwił Polsce do-

konanie ogromnego kroku cywilizacyjnego.

Polska

zajmująca centralną pozycję na mapie Europy potrze-

buje nowoczesnej sieci kolejowej.

Powinniśmy za

przykładem innych krajów europejskich zmierzać

w takim kierunku, aby z każdego regionu naszego

kraju można było w szybki i komfortowy sposób do-

jechać do stolicy.

1.

Czy realizacja projektu budowy kolei dużych

prędkości koliduje z planami modernizacji istnieją-

cych już linii kolejowych, czy istnieje możliwość re-

alizowania jednocześnie obu projektów?

2.

Czy ministerstwo rozważa pozyskanie na reali-

zację projektu budowy KDP doﬁnansowaniazFun-

duszu Spójności UE czy ewentualnie tworzonego fun-

duszu strukturalnego Connecting Europe Facility

(CEF)?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

(nr 2200)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

W październiku 2001 r.

w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej rząd premiera Je-

rzego Buzka podpisał unijne zobowiązania przedak-

cesyjne tzw. koszyka środowisko, w tym szereg zobo-

wiązań w zakresie terminów osiągnięcia określonych

standardów gospodarki odpadami komunalnymi wy-

nikających z dyrektyw Wspólnoty w tym zakresie.

Mimo podpisania tych zobowiązań nie przeprowadzo-

no od roku 2001 żadnych zasadniczych efektywnych

zmian w polskim systemie gospodarki odpadami ko-

munalnymi.

Dopiero zapisy ustawy dotyczącej utrzy-

głego roku, a więc dziesięć lat od podpisania unijnych

zobowiązań, objęły implementacje unijnych zasad

systemowych.

W myśl nich opłaty za usuwanie odpa-

dów domowych będą traﬁałypodzarządgmin,które

będą jednoznacznie odpowiedzialne za organizację

systemu usuwania odpadów komunalnych i zagospo-

darowania ich zgodnie z prawem i wymogami Wspól-

noty Europejskiej.

Wieloletnie zaniechania w przeprowadzeniu zmian

implementujących unijne zasady systemowe organi-

zacji i ﬁnansowaniadotejdziedzinymunicypalnej

spowodowały to, że już dwa „Krajowe plany gospo-

darki odpadami” skończyły się ﬁaskiem.

Odczasu

podpisania unijnych zobowiązań (koszyka środowi-

sko) nie było nawet jasne, który resort rządowy od-

powiada za kształt systemowy gospodarki odpadami

komunalnymi.

Dopiero po pięciu latach naszej obec-

ności w Unii Europejskiej w lipcu 2009 r. kompeten-

271

cje te jednoznacznie zostały przypisane ministrowi

środowiska.

Ilustracją chaosu w gospodarce odpada-

mi komunalnymi jest ogłoszony w styczniu br. raport

Najwyższej Izby Kontroli, w świetle którego około

75% skontrolowanych gmin nie objęło wszystkich

mieszkańców swojego terytorium zorganizowanym

systemem odbioru odpadów domowych.

W związku

z czym ww. gminy nie zrealizowały obowiązku, któ-

rego termin określony był od 2002 r. w „Krajowym

planie gospodarki odpadami” na 2006 r.

Oznacza to,

że zaległości sięgają w tym aspekcie co najmniej 5 lat.

Kolejną żenującą informacją wynikającą z raportu

NIK jest to, że władze połowy skontrolowanych gmin

nie wiedzą, jaka ilość odpadów domowych jest odbie-

rana od jej mieszkańców.

Ponadto wygląda na to, że

Polska nie ograniczyła w stopniu wystarczającym

deponowania na składowiskach odpadów ulegających

biodegradacji.

Grozi nam za to 3,6 mln euro kary

i sankcje ﬁnansowenaczasnieokreślonywwysoko-

ści do 260 tys. euro dziennie.

W świetle takich katastrofalnych danych do mo-

jego biura poselskiego traﬁłopismoniespełnaośmio-

tysięcznej gminy Warta Bolesławiecka z Dolnego

Śląska z którego wynika, że – mimo skrajnie nie-

sprzyjających warunków realizacji zadań w gospo-

darce odpadami – władze tej gminy przy pomocy wła-

snego zakładu budżetowego nie tylko objęły wszyst-

kich mieszkańców zorganizowanym publicznym sys-

temem odbioru odpadów domowych, lecz także osią-

gnęły niespotykany w innych gminach stopień ogra-

niczenia deponowania odpadów na składowisku

(ponad 60%) za rok 2011.

Gmina osiągnęła wymaga-

ny unijnymi zobowiązaniami stopień ograniczenia

deponowania odpadów ulegających biodegradacji

oraz wymagany poziom zbiórki elektroodpadów, czy-

li na swoim terenie osiągnęła wymogi unijne okre-

ślone dla całego naszego państwa.

Gmina Warta Bolesławiecka w celu realizacji za-

dań własnych określonych w ustawie o samorządzie

gminnym i zadań zapisanych w „Gminnym planie

gospodarki odpadami” (pozytywnie zaopiniowanym

przez organy wskazane w ustawie o odpadach) zor-

ganizowała sprawną selektywną zbiórkę odpadów

domowych „u źródła” dla mieszkańców swojej gminy,

wybudowała składowisko posiadające stosowne ze-

zwolenia, instalację do segregacji odpadów wymie-

szanych odbieranych od mieszkańców, instalację me-

chaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, in-

stalację do kompostowania odpadów ulegających bio-

rozkładowi itd.

Instalacje te nie spełniają jedynie wy-

mogu określonego dla kompleksowego zakładu zago-

spodarowania odpadami.

Zgodnie z tym wymogiem

instalacje powinny być obliczone na zaspokojenie po-

trzeb w zakresie zagospodarowania odpadów co naj-

mniej 150-tysięcznej populacji mieszkańców.

Jednak-

że trudno jest oczekiwać, żeby nieduża wiejska gmi-

na, realizując zadania określone w ustawie o samo-

rządzie gminnym w zakresie gospodarki odpadami,

miała budować instalacje dla populacji wielokrotnie

większej od liczby mieszkańców swojej gminy.

Za osią-

gnięcia w dziedzinie gospodarki odpadami komunal-

nymi gmina Warta Bolesławiecka była wielokrotnie

nagradzana przez państwowe instytucje publiczne

w latach 2006-2009 i nikt wtedy nie tylko nie kwe-

stionował tych inwestycji, lecz także nagradzał takie

działania i zachęcał do nich.

Pomimo tego, że „Kra-

jowy plan gospodarki odpadami” zakładał, że do koń-

ca 2008 r. powstaną regiony gospodarki odpadami

komunalnymi, nikt nawet nie zadaje pytania, kto jest

winny katastrofalnej realizacji kolejnych krajowych

planów gospodarki organami.

Obecnie ta wzorowa i wzorcowo zarządzana (przy-

najmniej w zakresie tematyki tej interpelacji) gmina

słyszy opinie, że w związku z nową ustawą, która ma

wreszcie wprowadzić racjonalne mechanizmy zarzą-

dzania i ﬁnansowaniagospodarkiodpadamikomu-

nalnymi, powinna liczyć się z koniecznością zamknię-

cia w połowie 2013 r. swoich prawidłowych instalacji

dla zagospodarowania odpadów, instalacji wykona-

nych za pieniądze podatników, a co za tym idzie ak-

ceptować taką niegospodarność.

Według mojej wie-

dzy, żadna inna gmina przypisana do mającego po-

wstać regionu gospodarki odpadami komunalnymi

nawet nie zbliża się do osiągnięć Warty Bolesławiec-

kiej.

Nigdzie poza Wartą Bolesławiecką nie zbiera się

w selektywnej zbiórce bioodpadów domowych.

Teraz

ta wyróżniająca się gmina musiałaby za to zapłacić,

bowiem wymagane jest zamknięcie instalacji gospo-

darki odpadami Warty Bolesławieckiej z powodu

wskaźnika liczby mieszkańców (120–150 tys.), zarzu-

cenie dotychczasowego systemu organizacji w tej gmi-

nie wskutek odsunięcia zakładu budżetowego od ob-

sługi mieszkańców gminy.

Wszystko to byłoby dowo-

dem na to, że administracja państwa zamiast spraw-

nej realizacji spóźnionego o co najmniej jedenaście

lat programu naprawczego w postaci implementacji

unijnych zasad zarządzania i ﬁnansowaniadopol-

skiej gospodarki odpadami daje dowody na to, że nie

potraﬁwtejdziedzinieskutecznieiracjonalnieza-

rządzać tym ważnym zagadnieniem ochrony środo-

wiska.

Nakaz likwidacji zakładu budżetowego w War-

cie Bolesławieckiej i instalacji należącej do tej gminy

oznaczałby, że w stosunku do jedynej gminy w tym

regionie, która przejęła się zadaniami ustawowymi

i zobowiązaniami międzynarodowymi państwa, bę-

dzie zastosowany mechanizm zrównania w dół.

1.

Czy rzeczywiście w związku z mającym być

utworzonym regionem gospodarki odpadami komu-

nalnymi – tylko dlatego, że Warta Bolesławiecka ma

nieduże instalacje – środki ﬁnansowewłożonewin-

frastrukturę i jej funkcjonowanie w tej gminie okażą

się zmarnotrawione?

2.

Miasto Wiedeń, jedno z najbardziej ekologicz-

nych miast Europy, jest obsługiwane w zakresie od-

bioru odpadów od mieszkańców przez zakład budże-

towy magistratu wiedeńskiego.

Jakie są powody aby

nakazywać likwidację zakładów budżetowych w Pol-

sce także w tych gminach, które – podobnie jak Wie-

272

deń – mogą być przykładem efektywnej organizacji

gospodarki odpadami komunalnymi?

3.

Efektywność gospodarki odpadami komunal-

nymi oraz ceny usług w tym zakresie powinny być

dla obywateli kryterium dokonywania oceny spraw-

ności swojej administracji lokalnej.

Czy istnieje wo-

bec tego jakaś ogólnodostępna strona internetowa,

na której obywatele mogliby poznać wskaźniki odzy-

sku i inne parametry gospodarki odpadami domowy-

mi w swojej gminie i dokonywać porównań z innymi

gminami?

4.

Czy po siedmiu latach naszej obecności w struk-

turach Unii Europejskiej istnieje opublikowana

„mapa śmieciowa Polski”, tak aby poseł Sejmu Rzecz-

pospolitej Polskiej, wypełniając swoje zadania kon-

trolne, mógł poznać, jak wygląda stan wypełnienia

unijnych standardów w gospodarce odpadami wyzna-

czonych dla Polski na przekroju 2,5 tysiąca polskich

gmin?

5.

Jest jeszcze kilkanaście miesięcy do pełnego

powinien być wykorzystany do wprowadzenia zmian

ulepszających ustawę, tak aby w przyszłości uniknąć

negatywnych skutków dla gospodarki odpadami?

Co

rząd robi w tym kierunku?

6.

Czy jest ustalony/funkcjonujący jakiś mecha-

nizm odwoławczy od uchwały sejmiku samorządowe-

go lub mechanizm kompensacyjny w przypadku, gdy

radni wojewódzcy swoimi decyzjami o ustaleniu re-

gionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komu-

nalnych (RIPOK) dokonają faktycznego zamknięcia

dotychczasowych instalacji gminnych nieprzypisa-

nych do RIPOK?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2201)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Związki zawodowe

działające przy Uzdrowisku Lądek-Długopole SA wy-

rażają zaniepokojenie kolejną próbą prywatyzacji sze-

ściu uzdrowisk stanowiących jednoosobowe spółki

Skarbu Państwa.

Z wykazu zakładów lecznictwa uzdro-

wiskowego prowadzonych w formie jednoosobowych

spółek Skarbu Państwa, stanowiącego załącznik do

rozporządzenia ministra skarbu państwa z dnia 8 paź-

dziernika 2008 r. wynika, że Uzdrowisko Lądek-Dłu-

gopole SA podlegało wyłączeniu spod prywatyzacji.

Wobec powyższego zaskakująca jest nagła zmiany

planów związanych z przyszłością tego uzdrowiska.

Z informacji przedstawionych mi przez związki

zawodowe wynika, że prywatyzacja uzdrowiska jest

niecelowa i szkodliwa dla przedsiębiorstwa oraz funk-

cji, jakie dziś pełni w sposób dostępny dla przecięt-

nego obywatela RP.

Ze względu na unikalne walory

naturalne uzdrowisko posiada szczególne znaczenie

dla krajowego systemu opieki zdrowotnej.

Spółka

znajduje się w dobrej kondycji ﬁnansowejiprowadzi

modernizację obiektów uzdrowiskowych.

Przedsta-

wiciele związków zawodowych twierdzą również, że

w dobie ogólnego kryzysu gospodarczego trudno bę-

dzie znaleźć inwestora zainteresowanego wykonywa-

niem zadań związanych z lecznictwem uzdrowisko-

wym.

Równocześnie ww. organizacje obawiają się, iż

prywatyzacja wpłynie negatywnie na równość i po-

wszechność dostępu do lecznictwa uzdrowiskowego.

W związku z powyższym prosiłbym o zajęcie sta-

nowiska w wyżej opisanej sprawie, ewentualną rewi-

zję decyzji i udzielenie odpowiedzi na pytania:

1.

Jakie aspekty ekonomiczne mikroekonomiczne,

lokalne i regionalne przemawiają za prywatyzacją?

2.

Jakie są przyczyny nagłej zmiany planów zwią-

zanych z prywatyzacją ww. uzdrowiska?

3.

Czy prywatyzacja nie odbije się negatywnie na

krajowym i regionalnym systemie opieki zdrowotnej?

4.

Czy nie ma działań lobbingowych mających na

celu tanie przejęcie dobrze funkcjonującego przedsię-

biorstwa?

Z poważaniem

Poseł Mariusz Orion Jędrysek

Wrocław, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2202)

do ministra transportu, budownictwa

jednorazowych przejazdów

dla studentów komunikacją autobusową

Szanowny Panie Ministrze!

Obowiązująca aktu-

alnie ustawa z 20 czerwca 1992 r. w art. 5 ust. 1a

mówi o uprawnieniach do ulgowych przejazdów pu-

blicznym transportem zbiorowym wyłącznie upraw-

nionych posiadaczy imiennych biletów miesięcznych,

ale ulga nie obowiązuje przy zakupie biletu jednora-

zowego – w przeciwieństwie do przejazdów ulgowych

koleją, o czym mówi art. 4 ust. 4a cytowanej wyżej

ustawy.

Należy w tym miejscu przypomnieć, iż publicz-

na komunikacja samochodowa, jak i kolejowa, powinna

służyć młodzieży nie tylko w zapewnieniu stałego do-

jazdu do szkoły czy na uczelnię, ale również umacniać

273

więzi rodzinne, rozwój pasji naukowych i pomagać

w wypoczynku.

Ale realizacja tych celów jest możliwa

głównie nie za pomocą imiennych miesięcznych bile-

tów, lecz przy zakupie biletów jednorazowych.

Ważny jest również czynnik ﬁnansowy,kosztydo-

jazdów do szkoły oraz na uczelnię stanowią duże ob-

ciążenie budżetów domowych, często w ten sposób

dostęp do edukacji jest reglamentowany dla wielu

młodych ludzi.

Wynika to z faktu, że bilety miesięcz-

ne mogą nabywać przecież wyłącznie studenci uczel-

ni znajdujących się w niewielkiej odległości od ich

miejsc zamieszkania, natomiast studenci korzystają-

cy z akademików uczelni, znajdujących się w dużych

miastach, w celu przyjazdu do rodziny na sobotę i nie-

dzielę i powrotu na uczelnię, zawsze korzystają z prze-

jazdu na podstawie biletów jednorazowych, na które

już ulg w komunikacji autobusowej nie posiadają.

Nie-

rozsądne jest wymaganie od studenta jadącego na so-

botnio-niedzielny zjazd, raz na dwa tygodnie, aby na-

bywał bilet miesięczny.

Ustawa o ulgach nie rozróżnia

prawa do ulgi w zależności od rodzaju studiów, czyli

stacjonarnych, zaocznych, wieczorowych, uzupełniają-

cych itd.

Wręcz przeciwnie, uprawnienie to zostało roz-

szerzone na doktorantów.

Oczywiście, dokonano także

selekcji na tych lepszych – czyli korzystających z PKP

– i tych gorszych, korzystających z autobusów.

Należy również zwrócić uwagę na nierówne trak-

towanie studentów z miejscowości posiadających do-

brze rozwiniętą komunikacje kolejową oraz regionów

pozbawionych takiej komunikacji.

Studenci z obsza-

rów pozbawionych komunikacji kolejowej udający się

na uczelnie autobusami przewoźników publicznych

(m.in. PKS) nie mogą korzystać z uprawnień do ulgo-

wych przejazdów w oparciu o bilety jednorazowe, na-

tomiast osoby podróżujące koleją z takich ulg mogą

korzystać.

Sieć kolejowa jest zdecydowanie mniej do-

stępna, niż sieć połączeń autobusowych docierających

do najodleglejszych miejsc w Polsce.

Linie kolejowe

łączą głównie duże miasta, natomiast autobusy do-

cierają do najmniejszych miast i miasteczek.

Z tego

wynika, że rząd zdecydowanie gorzej traktuje stu-

dentów pochodzących ze wsi i małych miasteczek,

gdzie połączeń kolejowych brakuje, a kursujące auto-

busy nie posiadają ulg.

Ustawodawca również narusza zasady równości

podmiotów gospodarczych, przez odmienny trakto-

wanie przewoźników kolejowych i autobusowych.

Przewoźnicy autobusowi nie mogą wozić studentów

na podstawie biletów ulgowych jednorazowych, prze-

woźnicy ci są pozbawieni ustawowo konkurowania

w przewozie studentów.

Zwracam również uwagę na

dyskryminacyjne traktowanie rozwijającej się grupy

tzw. prywatnych przewoźników autobusowych, zde-

cydowanie gorzej traktowanych niż przewoźnicy ko-

lejowi.

A to właśnie oni uzupełniają luki w dostępie do

komunikacji publicznej w rejonach, w których daw-

ni przewoźnicy państwowi, czyli PKS-y, zaprzesta-

ły wykonywania działalności przewozowej.

Dla budżetu państwa, który dotuje ulgowe prze-

jazdy, fakt czy konkretny student pojedzie koleją czy

autobusem nie ma znaczenia, ponieważ poziom ofero-

wanych cen biletów przez tych przewoźników jest po-

dobny i rząd nie powinien ustawowo ograniczać prze-

wozu ulgowego studentów przez ﬁrmyautobusowe.

Wprowadzenie ww. ulg na przejazdy jest oczeki-

wane przez młodzież i ich rodziny od dłuższego cza-

su.

Należy przypomnieć, że do 2001 r. studenci z ulgo-

wych przejazdów komunikacją zbiorową mogli ko-

rzystać.

Przedstawiony przeze mnie problem dotyczy nie-

zwykle istotnej dziedziny współżycia społecznego,

jaką jest dostęp na równych prawach do dobrodziejstw

cywilizacyjnych oraz równego traktowania obywateli

i podmiotów gospodarczych.

Rozwój komunikacji pu-

blicznej, poza zapewnieniem równoprawnego do niej

dostępu, ma również istotne znaczenie, choćby ze wzglę-

du na ochronę środowiska naturalnego, co powinno

nas wszystkich jeszcze mocniej skłonić do pochylenia

się nad tym niezwykle istotnym problemem.

Czy postulat środowisk studenckich, dotyczący

umożliwienia korzystania z ulg na jednorazowe au-

tobusowe przejazdy, będzie w najbliższym czasie ure-

gulowany ustawowo, jeżeli tak, to w jakim czasie?

Dlaczego przewoźnicy kolejowi i autobusowi są

traktowani w sposób nierówny, tzn. przewoźnicy au-

tobusowi nie mogą wozić studentów na podstawie

biletów ulgowych jednorazowych, przewoźnicy ci są

ustawowo pozbawieni konkurowania w przewozie

studentów?

Dlaczego studenci z miejscowości posiadających

dobrze rozwiniętą komunikację kolejową oraz regio-

nów pozbawionych takiej komunikacji są traktowani

nierówno?

Studenci z obszarów pozbawionych komu-

nikacji kolejowej udając się na uczelnie autobusami

przewoźników publicznych nie mogą korzystać z upraw-

nień do ulgowych przejazdów w oparciu o bilety jed-

norazowe, natomiast osoby podróżujące koleją z ta-

kich ulg mogą korzystać.

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Adam Woźniak

Garwolin, dnia 12 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2203)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie projektu likwidacji sądów

Zapowiedź likwidacji sądów rejonowych liczących

mniej niż 15 sędziów wzbudziła ogromne emocje.

Na

liście ministerialnej jest dziesięć sądów rejonowych

274

w województwie kujawsko-pomorskim, które miały-

by 1 lipca zostać przekształcone w wydziały zamiej-

scowe.

Temu zamiarowi sprzeciwiają się samorzą-

dowcy, a trudno im odmówić racji.

Obawiają się de-

gradacji swoich miast oraz znacznego utrudnienia

życia dla mieszkańców.

W Nakle sąd mieści się w nowym gmachu, odda-

nym do użytku zaledwie pięć lat temu, który posiada

odpowiednie sale rozpraw, nowoczesne archiwum i wy-

posażenie.

Swoje sprawy załatwiają tutaj również

bydgoszczanie z dzielnicy Osowa Góra, a także miesz-

kańcy Sicienka czy Mroczy.

Ten sąd ma zostać zli-

kwidowany.

Zlikwidowany ma zostać również sąd w Tucholi,

gdzie prowadzone są sprawy nie tylko mieszkańców

powiatu tucholskiego, ale także sępoleńskiego, a Tu-

chola aspiruje z powodzeniem do ośrodka subregio-

nalnego.

Sąd w Żninie, zajmujący obecnie dwa budynki po ka-

pitalnym remoncie, ma się stać ﬁliąsąduwSzubinie.

Prezes Sądu Okręgowego w Bydgoszczy ustosun-

kowała się do projektowanych zmian krytycznie.

Po-

dała w wątpliwość samą ideę, która miałaby leżeć

u podłoża tego rodzaju proponowanych rozwiązań,

zwłaszcza że projekt ministerialny nie zawiera szcze-

gółowego uzasadnienia, które pozwalałoby poznać

cele, jakie przyświecały jego powstaniu.

Rzecznik Sądu Okręgowego w Bydgoszczy powie-

dział, że sędziowie wyrażają daleko idącą wątpliwość,

czy nowa organizacja sądów przyniesie jakiekolwiek

oszczędności, a nawet mają podstawy sądzić, że to

będzie dodatkowo kosztowało.

Wydaje się więc, że poza ministerstwem nikomu

ten projekt się nie podoba, a jednak jest forsowany.

Proszę o przekazanie informacji o możliwych

skutkach społecznych i ﬁnansowychlikwidacjisądów

rejonowych w województwie kujawsko- pomorskim.

Czy ewentualne oszczędności dla budżetu nie będą

mniejsze od kosztów, jakie poniosą obywatele zmu-

szeni do dojeżdżania do dalej położonych sądów?

wymiarze sprawiedliwości źle się dzieje.

Jednak od

iluś sądów rejonowych nie jest żadną zmianą syste-

mową, tymczasem naprawa sądownictwa wymaga

podjęcia wielu działań na różnych poziomach.

I na

takie rozwiązania czeka polskie społeczeństwo.

Z poważaniem

Poseł Bartosz Kownacki

Bydgoszcz, dnia 17 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2204)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zniesienia sądów rejonowych

Członkowie Związku Gmin Warmińsko-Mazur-

skich przekazali mi swoje stanowisko w sprawie znie-

sienia z dniem 1 lipca 2012 r. sądów rejonowych na

i Elblągu.

Związek stanowczo sprzeciwia się projek-

towi rozporządzenia w sprawie zniesienia niektórych

cję ośmiu sądów rejonowych (Biskupiec, Lidzbark

Warmiński, Mrągowo, Nidzica, Pisz, Braniewo, Dział-

dowo, Nowe Miasto Lubawskie) i powołania w ich miej-

sce zamiejscowych wydziałów cywilnych, karnych,

rodzinnych i nieletnich.

Członkowie ZGWM podnoszą, że projekt rozporzą-

dzenia pomija funkcjonowanie wydziałów ksiąg wie-

czystych, gospodarczych oraz pracy i ubezpieczeń spo-

łecznych.

Utrzymują, że projekt nie przyniesie zamie-

rzonych oszczędności, natomiast ograniczy obywate-

lom dostęp do wymiaru sprawiedliwości.

Niewielkie

kwoty zaoszczędzone na likwidacji kilku etatów sę-

dziowskich nie zrekompensują ogromnych kosztów

organizacyjnych (związanych np. ze zmianą urządzeń

ewidencyjnych, systemów informatycznych, pieczęci,

tablic sądów).

ZGWM wyraża obawę, że proponowane

zmiany odbiją się niekorzystnie na mieszkańcach

gmin i powiatów.

1.

Jakie korzyści mają wyniknąć z wprowadzenia

w życie omawianego projektu?

2.

Kto poniesie ogromne koszty ﬁnansowereor-

ganizacji sądów?

3.

Dlaczego podstawowym kryterium wprowadza-

nych zmian jest liczba etatów sędziowskich, nie zaś

liczba rozpatrywanych spraw, skuteczność i szybkość

ich rozpoznawania oraz odległość siedzib sądów, po-

wiązania komunikacyjne i historyczne, a także sie-

dziby innych instytucji publicznych?

Z poważaniem

Poseł Iwona Ewa Arent

Olsztyn, dnia 13 lutego 2012 r.

275

Interpelacja

(nr 2205)

do ministra środowiska

w sprawie obywatelskiego projektu ustawy

Związek Gmin Warmińsko-Mazurskich przekazał

mi swoje stanowisko w związku z rozpoczętą ponow-

nie procedurą rozpatrywania przez Sejm RP obywa-

telskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o ochro-

da zmianę przepisów określających podmioty upraw-

nione do wydawania opinii na temat projektu rozpo-

rządzenia w sprawie utworzenia, zmiany granic lub

likwidacji parku narodowego poprzez zmianę treści

by otrzymać następujące brzmienie: „Utworzenie

może nastąpić po zaopiniowaniu projektu rozporzą-

scowo organy uchwałodawcze jednostek samorządu

terytorialnego, Państwową Radę Ochrony Przyrody

oraz zainteresowane organizacje pozarządowe.

Nie-

uwag”.

Związek Gmin Warmińsko-Mazurskich wyraża

swój sprzeciw wobec proponowanych zmian, przed-

stawiając następujące argumenty na poparcie swoje-

go stanowiska:

1.

Krzywdzące jest przypuszczenie, jakoby inten-

cją samorządów było blokowanie powstawania no-

wych parków narodowych czy też działanie na szko-

dę przyrody i środowiska naturalnego.

Samorządow-

cy to osoby wybrane na reprezentantów przez miesz-

kańców, znające potrzeby lokalnej społeczności i me-

chanizmy lokalnej gospodarki.

Urzędnicy wyższego

szczebla i przedstawiciele organizacji pozarządowych,

nawet jeśli są fachowcami, mogą nie mieć podobnej

wiedzy i doświadczenia, dlatego nie jest zasadne, aby

wyłącznie oni decydowali o sprawach istotnych dla

życia i funkcjonowania danej społeczności.

2.

Po przyjęciu proponowanej zmiany zapisów

ustawy może dojść do sytuacji, w której zamiast dia-

logu stron i wspólnego planowania będzie możliwość

bezwzględnego narzucenia ustaleń jednej strony.

Sa-

morząd jako instytucja powołana do dbania o lokalną

społeczność i reprezentująca jej interesy na etapie

uzgodnień powinien mieć prawo do wniesienia uwag,

które będą respektowane przez przeprowadzenie od-

powiednich rozmów, konsultacji i analiz.

3.

Obecnie obowiązujące przepisy nie są sprzeczne

z Konstytucją RP ani z Europejską Kartą Samorzą-

du Terytorialnego, są wręcz odpowiedzią na zapisy

w nich zawarte.

Nie hamują także realizacji różno-

rodnych dokumentów strategicznych kraju, takich

jak „Polityka ekologiczna państwa w latach 2009–

–2012 z perspektywą do roku 2016”, „II polityka eko-

logiczna państwa”, „Długookresowa strategia trwa-

łego i zrównoważonego rozwoju.

Polska 2025” czy „Kra-

jowa strategia ochrony i zrównoważonego użytkowa-

nia różnorodności biologicznej wraz z programem

działań na lata 2007–2013”.

Natomiast zapisy tych

dokumentów wyraźnie wskazują szereg innych aspek-

tów ważnych dla ochrony przyrody w Polsce, których

dalsze nieuregulowanie z pewnością odbije się na na-

szych dobrach natury.

Według ZGWM najpierw na-

leżałoby dokonać pożądanych zmian w ustawie o za-

gospodarowaniu przestrzennym, wpłynąć na sku-

teczność funkcjonowania istniejących form przyrody,

a przede wszystkim ich przydatność dla ochrony

czynnej terenów cennych przyrodniczo, bo w chwili

obecnej nie pozwalają one ani skutecznie zarządzać

terenami chronionymi, ani realnie chronić istniejące

na nich zasoby.

Wystarczyłoby wprowadzić wszelkie

przepisy dotyczące gospodarowania na obszarach Na-

tura 2000 w połączeniu z innymi ważnymi dla przy-

rody przepisami prawa, doprowadzić do ich spójności,

sﬁnansowaćiracjonalniewprowadzićdziałaniaważ-

ne dla tych obszarów, zamiast tworzyć nowe przepisy.

Ponadto w wielu przypadkach nowo utworzone ob-

szary naturowe pokrywają się z już istniejącymi for-

mami ochrony, takimi jak rezerwaty czy parki kra-

jobrazowe, w związku z czym niejednokrotnie prze-

pisy dotyczące gospodarowania w tych terenach po-

krywają się ze sobą.

Należałoby raczej zająć się koor-

dynacją we wspólnym zarządzaniu tymi formami

oraz wykorzystaniem wszystkich narzędzi ochrony

terenów cennych przyrodniczo, jakie dają już istnie-

jące formy ochrony.

4. ZGWM zwraca też uwagę, że nie można zapi-

sami jednej ustawy odbierać możliwości pełnej reali-

zacji innych ustaw, np. ustawy o zagospodarowaniu

przestrzennym, gospodarowaniu nieruchomościami

czy choćby ustawy o samorządzie gminnym.

5.

Powołanie nowych parków będzie wiązało się

nie tylko z obciążeniem ﬁnansowymdlagminy,ale

i dla budżetu państwa.

Wszelkie już istniejące insty-

tucje związane z parkami są w znacznym stopniu

niedoﬁnansowane.

Zamiastwięctworzyćkolejneźle

ﬁnansowaneinstytucje,możnabypomyślećozmia-

nach w sposobie funkcjonowania i ﬁnansowaniajuż

istniejących.

6.

Należałoby także zająć się uregulowaniami

prawnymi i funkcjonalnymi w zakresie współpracy

gmin z dyrektorami parków.

Istnieje potrzeba głębo-

kiej reformy różnych przepisów korelujących funk-

cjonowanie różnych form ochrony przyrody, w tym

parków i obszarów Natura 2000, z ustawodawstwem

samorządowym, zagospodarowaniem przestrzen-

nym, gospodarką nieruchomościami itp.

7.

Komentując stwierdzenie autorów projektu

ustawy: „Najpiękniejsze fragmenty polskiej przyrody

powinny być chronione jako parki narodowe, gdyż te

stanowią najbardziej popularną na świecie metodę

wielkoobszarowej ochrony przyrody w odniesieniu do

walorów o znaczeniu ponadlokalnym”, ZGWM za-

276

uważa, iż przepisy odnośnie do parków narodowych

obowiązujące na świecie nie są tak restrykcyjne jak

w Polsce, a sama forma parku narodowego jest czymś

pomiędzy naszym parkiem narodowym a krajobra-

zowym.

8.

Odnośnie do stwierdzenia autorów projektu

ustawy: „Park narodowy to stosunkowo rozległy ob-

szar, na którym najwyższa władza danego kraju za-

stosowała środki dla powstrzymania lub eliminacji

działalności eksploatacyjnej możliwie na całej po-

wierzchni oraz dla zapewnienia rzeczywistej ochrony

istotnych właściwości ekologicznych, geomorfologicz-

nych i estetycznych, uzasadniających tworzenie par-

ku narodowego”, ZGWM stwierdza, że wypracowanie

najskuteczniejszych metod ochrony danego obszaru

jest możliwe tylko wtedy, gdy rozmawiać i współde-

cydować o tym będą najwyższe władze państwowe,

instytucje szczebla regionalnego oraz lokalnej spo-

łeczności.

Do tego niezbędny jest udział samorządów

w procesie uzgodnień podczas tworzenia czy powięk-

szania terenu parku narodowego.

stra następujące pytanie: Jaki jest stosunek Pana

Ministra wobec przedstawionego powyżej stanowiska

Związku Gmin Warmińsko-Mazurskich w sprawie

Z poważaniem

Poseł Iwona Ewa Arent

Olsztyn, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2206)

do ministra skarbu państwa

na Podkarpaciu

Szanowny Panie Ministrze!

Z wielką troską i nie-

pokojem odbieram informacje kierowane do mnie

osobiście i pisemnie, przekazywane przez przedsta-

wicieli wielu samorządów, pracowników PGE Dystry-

bucja SA oraz mieszkańców Podkarpacia, które do-

tyczą zmian organizacyjnych, restrukturyzacyjnych

i konsolidacyjnych w rejonach energetycznych – pla-

nowanych i realizowanych przez zarząd spółki.

W wy-

niku tych działań likwidacji ulegną rejony energe-

tyczne w takich miastach, jak: Lubaczów, Przemyśl,

Rzeszów.

Tego rodzaju działania Zarządu PGE Dys-

trybucja SA jednoznacznie zagrażają bezpieczeństwu

energetycznemu Podkarpacia.

Wydłuży się czas dotar-

cia do miejsca awarii i jej usunięcia, przez co miesz-

kańcy mogą być pozbawieni energii elektrycznej

przez wiele godzin, a nawet dni.

Zwiększenie obszaru działania poszczególnych

jednostek w regionie o słabej jakości sieci komuni-

kacyjnej, jaka występuje na Podkarpaciu, wiąże

się z zagrożeniem związanym z terminowością i ja-

kością realizowanych zadań.

Spowoduje to zdecydo-

wany wzrost kosztów obsługi odbiorców.

Działania te

doprowadzą w konsekwencji do obniżenia standardów

jakości dostaw energii i obsługi klienta, a także dys-

kryminacji w stosunku do innych rejonów kraju.

Ko-

lejnym zagadnieniem związanym z tymi działaniami

jest aspekt społeczny proponowanej reorganizacji.

Jed-

noznacznie będzie skutkował drastycznym wzrostem

poziomu bezrobocia w miejscowościach, których do-

tyczą planowane zmiany.

Rynek pracy w miejsco-

wościach, w których mają być likwidowane rejony ener-

getyczne, nie przyjmie, bo nie może wchłonąć, kadry

wąskiej specjalizacji pracowników.

Wprowadzenie na

siłę zmian organizacyjnych w takiej postaci wygene-

ruje lawinę protestów.

Obecnie funkcjonująca struk-

tura rejonów energetycznych zapewnia pewność do-

starczania energii elektrycznej i gwarantuje odbiorcom

szybką, fachową i bezpośrednią obsługę.

Zmiana tego

stanu spowoduje przede wszystkim pogorszenie bez-

pieczeństwa energetycznego, zmniejszenie pewności

dostarczenia energii o dobrych parametrach, negatyw-

nie wpłynie na stan sieci, zwiększenie kosztów dojaz-

du do awarii energetycznych.

Doskonale znany jest wszystkim katastrofalny

stan polskich sieci energetycznych w naszym kraju,

szczególnie na wschodzie Polski, i pomimo koniecz-

ności realizacji w wielkim zakresie prac modernizacyj-

nych i inwestycyjnych na tym polu, dla bliżej nieokre-

ślonych oszczędności nazwanych nie wiadomo dla-

czego optymalizacją, będzie postępował proces pozby-

wania się ludzi z ogromnym doświadczeniem i wie-

dzą, zatrudnionych w rejonach energetycznych za-

grożonych likwidacją, jak również degradacja bazy

materialnej tych likwidowanych jednostek organiza-

cyjnych.

1.

Jakie będą konsekwencje likwidacji rejonów

energetycznych dla ich pracowników i odbiorców ener-

gii elektrycznej?

2.

Na jakiej podstawie przeprowadzono wylicze-

nia, jakie oszczędności powstaną w skutek planowa-

nej likwidacji niektórych rejonów energetycznych, na

czym opierają się te dane?

3.

Czy jest możliwość wstrzymania procesów, któ-

re zmierzają do likwidacji niektórych rejonów energe-

tycznych?

4.

Czy wzięte zostały pod uwagę społeczne skutki

likwidacji rejonów energetycznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Mieczysław Golba

Jarosław, dnia 15 lutego 2012 r.

277

Interpelacja

(nr 2207)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie likwidacji

niektórych sądów rejonowych

niektórych sądów rejonowych.

Obecne działania Ministerstwa Sprawiedliwości

polegające na faktycznej likwidacji niemal 122 sądów

rejonowych z ogólnej liczby 321 oraz likwidacji sądów

zatrudniających do 14 sędziów zasługują na zdecydo-

morządu terytorialnego i związków zawodowych.

Te

informacje budzą tym większe zaniepokojenie, że pla-

nowana reorganizacja kieruje się jednym kryterium,

jakim jest liczba etatów sędziowskich (tylko to wzię-

to pod uwagę, likwidując te sądy).

Placówki zostaną

zlikwidowane, jeśli będzie ona poniżej liczby zakła-

danej przez ministerstwo.

Całkowicie pominięto licz-

bę wpływających do sądu spraw, skuteczność i szyb-

kość w ich rozpoznawaniu oraz odległości, jakie stro-

ny będą zmuszone pokonywać w celu uzyskania

orzeczenia.

A jak wynika ze statystyk sądów – tych

spraw są tysiące.

Tego rodzaju działania ministerstwa, jeśli zo-

staną zrealizowane, będą miały długofalowe skutki

nie tylko w sferze społecznej, ale również ekonomicz-

nej.

Będą skrajnie niekorzystne dla funkcjonowania

wymiaru sprawiedliwości.

Likwidacja sądów rejono-

wych utrudni dostęp mieszkańców powiatów do wy-

miaru sprawiedliwości.

Będą oni zmuszeni podróżo-

wać do sądu oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów

więcej, co wiąże się z dodatkowymi kosztami.

Inną kwestią są nakłady inwestycyjne, poniesione

przez wiele sądów, które przyczyniły się do podwyż-

szenia standardów obsługi stron oraz pracy samych

sądów.

Z planów Ministerstwa Sprawiedliwości wy-

nika, że w miejsce likwidowanych małych sądów re-

jonowych tworzone będą zazwyczaj tylko wydziały

zamiejscowe większych sądów rejonowych – karny

i cywilny.

W niektórych powstaną także zamiejscowe

wydziały rodzinne i ds. nieletnich.

Nie będzie nato-

miast wydziałów pracy, gospodarczych, wieczysto-

-księgowych.

Rodzi się jednoznaczne pytanie: Po co

likwidować, niemal niszczyć struktury, które funk-

cjonują dobrze, a w to miejsce tworzyć struktury nie-

spełniające oczekiwań społeczności?

Oszczędności będą tylko pozorne a bezspornym

efektem likwidacji sądów i prokuratur będzie real-

ne pogorszenie dostępności do tych usług publicznych

dla obywateli, wielokrotne zwiększenie kosztów do-

chodzenia swoich praw przez mieszkańców, znaczne

wydłużenie trwania postępowań sądowych i proku-

ratorskich.

W efekcie końcowym zamiast deklarowa-

nych oszczędności spowoduje to zwiększenie kosztów

funkcjonowania całego wymiaru sprawiedliwości.

Po

za tym argumenty ekonomiczne (de facto pozorne

oszczędności) w żaden sposób nie mogą uzasadniać

kosztów społecznych, jakie spowodują działania Mi-

nisterstwa Sprawiedliwości na tym polu.

Jednym

z nich będzie obniżenie poczucia bezpieczeństwa

wśród mieszkańców powiatów dotkniętych reor-

ganizacją.

Pojawi się jednoznacznie negatywne od-

czucie, że państwo kolejny raz ich kosztem czyni

oszczędności i to w materii tak istotnej społecznie jak

i materialnie.

Istotnym argumentem przeciwko tym działaniom

ministerstwa jest fakt, że te działania wpłyną wyso-

ce negatywnie na funkcjonowanie sądów, przyczynią

się do bałaganu i chaosu, w efekcie czego nastąpi zde-

cydowane pogorszenie sprawności postępowania.

Ko-

lejnym argumentem przemawiającym przeciwko likwi-

dacji sądów rejonowych jest w zasadzie skandaliczny

brak konsultacji zamierzeń ministerstwa w tej materii

ze stroną samorządową, tj. poszczególnymi gminami

czy też powiatami.

Jest to niemal kpina ze społeczeń-

stwa obywatelskiego.

Oczywistą kwestią jest, że najważniejsze potrzeby

lokalnych społeczności mogą zostać najlepiej rozpo-

znane na poziomie powiatowym czy gminnym i nie-

słychanie ważne jest, by opinie i uwagi samorządu

były wzięte pod uwagę w toku podejmowania tak istot-

nych decyzji, dotyczących organizacji wymiaru sprawie-

dliwości.

Proponowany zamiar reorganizacji opiera się

na błędnym z gruntu założeniu, że prace wymiaru spra-

wiedliwości polepszy mechaniczne przekształcenie

jego struktury poprzez – w tym wypadku – znaczne

jej skomplikowanie, polegające na tym, że zamiast

większej ilości sądów rejonowych o mniejszej struktu-

rze personalnej i prostej organizacji.

Pozostanie w efek-

cie mniejsza ilość sądów o bardzo skomplikowanej

strukturze organizacyjnej.

rzetelne i rzeczywiste wyliczenia, jakie oszczędności

powstaną wskutek planowanej likwidacji niektórych

sądów rejonowych?

Na czym opierają się te dane?

2.

Czy jest możliwość wstrzymania procesów, które

zmierzają do likwidacji niektórych sądów rejonowych

w miastach powiatowych?

3.

Czy pod uwagę zostały wzięte skutki społeczne tej

4.

Czy te typowo mechaniczne kryteria i działania

zmierzające do likwidacji niektórych sądów rejono-

wych są do końca przemyślane?

Z wyrazami szacunku

Poseł Mieczysław Golba

Jarosław, dnia 14 lutego 2012 r.

278

Interpelacja

(nr 2208)

do ministra gospodarki

w sprawie niezadowalającego stanu

polskiej sieci elektroenergetycznej

stanu polskiej sieci elektroenergetycznej.

Obecnie infrastruktura istniejących sieci elek-

troenergetycznych w Polsce jest w dużym stopniu

przestarzała.

Jej możliwości przesyłowe nie pozwa-

lają na rozwój nowych mocy energetycznych, nato-

miast zapotrzebowanie na energię rośnie i będzie

się stale zwiększać.

Niejednokrotnie linie przesyłowe

wysokiego napięcia mają po trzydzieści lat, a ich kon-

serwacja ogranicza się do malowania słupów.

Pro-

blemy z przesyłaniem energii elektrycznej mogą

doprowadzić i doprowadzą do takiego stanu, że dys-

ponując nawet wystarczającą mocą w elektrowniach

produkujących energię elektryczną, nie będzie moż-

na doprowadzić tej energii do odbiorców.

Bezproble-

mowe dostawy energii elektrycznej do przedsiębiorstw,

budynków mieszkalnych, gospodarstw domowych

są warunkiem koniecznym do prawidłowego funk-

cjonowania i rozwoju całego kraju.

W celu utrzyma-

nia odpowiedniego tempa wzrostu gospodarczego

i bezpieczeństwa energetycznego, nie można zanie-

dbywać budowy i modernizacji sieci elektroenerge-

tycznej, by nie była ona hamulcem naszej gospodarki.

Rzeczywistym zagrożeniem bezpieczeństwa pracy

polskiego systemu elektroenergetycznego jest tylko

i jedynie brak niezbędnych i absolutnie koniecznych

już dziś inwestycji w modernizację i rozbudowę sieci.

Niedoinwestowanie sieci przesyłowych może poważ-

nie ograniczyć plany wzrostu gospodarczego Polski.

Stan sieci energetycznej jest równie istotnym pro-

blemem, jak bezpieczeństwo dostaw ropy i gazu.

Skuteczną i jedyną metodą na zapobieżenie kata-

strofie polskiego systemu elektroenergetycznego

jest niezwłoczne przeznaczenie na ten cel odpo-

wiedniej ilości środków budżetowych, pomocowych

i prywatnych oraz pilne wdrożenie rozwiązań praw-

nych umożliwiających skuteczną budowę nowych linii

energetycznych.

Koordynacją tych działań powinno

kierować Ministerstwo Gospodarki.

odpowiedzi:

l.

Czy zamierza Pan podjąć prace w swoim resor-

cie nad rozwiązaniem tych kwestii?

2.

Kiedy te prace przyjmą formę konkretnych ak-

tów prawnych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Mieczysław Golba

Jarosław, dnia 16 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2209)

do ministra transportu, budownictwa

jakim jest brak konsultacji społecznych

przy ustalaniu lokalizacji budowy

Szanowny Panie Ministrze!

Radny Rady Miasta

Ostrowca Świętokrzyskiego zwrócił się do mojego

biura poselskiego z wnioskiem sygnalizującym po-

wszechny problem społeczny, polegający na braku

konsultacji społecznych (zwłaszcza z najbliższymi

sąsiadami) w zakresie lokalizacji inwestycji budo-

wy masztu telefonii komórkowej.

Jak podkreśla za-

interesowany, lokalizacja masztów telefonii komór-

kowej budzi wiele wątpliwości wśród społeczności

lokalnej, gdzie planowane są tego typu inwestycje.

Jednocześnie brak jest w chwili obecnej regulacji,

które nakazywałyby konsultacje społeczne w zakre-

sie lokalizacji takiej inwestycji.

Z pewnością na-

leży stwierdzić, iż tego rodzaju przedsięwzięcia

nie są obojętne lokalnej społeczności, natomiast na

z powodu braku konieczności konsultacji społecznej.

do Pana Ministra: Czy widzi Pan możliwość rozwią-

zania ww. problemu społecznego poprzez wprowa-

dzenie wymogu obligatoryjnych konsultacji spo-

łecznych przy ustalaniu lokalizacji masztów

telefonii komórkowej?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2210)

do ministra pracy i polityki społecznej

inicjatywy ustawodawczej mającej na celu

uregulowanie kwestii ubezpieczenia społecznego

osoby ﬁzycznej prowadzącej szkołę publiczną

na podstawie umownego przekazania uprawnień,

selskiego wpłynął apel osób prowadzących szkoły

publiczne na terenie gminy Kunów w województwie

świętokrzyskim, z prośbą o zajęcie się problemem,

279

jakim niewątpliwie jest kwestia braku regulacji praw-

nej dotyczącej ubezpieczenia społecznego osób ﬁzycz-

nych prowadzących szkoły publiczne przekazane na

sownej umowy.

Jak wskazują wnioskodawczynie, od l września

2011 r. prowadzą przekazane w drodze umowy szko-

ły, w których zmienił się tylko numer REGON oraz

organ prowadzący.

Jako osoby ﬁzycznesąowymor-

ganem prowadzącym, dyrektorkami i nauczyciel-

kami.

Pomimo zmiany organu prowadzącego nie

zostały uregulowane sprawy ubezpieczenia społecz-

nego osób mających prowadzić takie szkoły.

Ustawa

o systemie oświaty wymienia osoby ﬁzycznejakoor-

gany prowadzące szkoły publiczne, natomiast usta-

wa o systemie ubezpieczeń społecznych takich osób

nie wymienia jako uprawnionych do objęcia ubez-

pieczeniem społecznym.

Brak spójności pomiędzy

ustawami sprawia, że osoby zainteresowane nie mogą

zostać objęte ubezpieczeniem społecznym.

Ponad-

to ZUS nie posiada kodu na działalność, którą za-

interesowane chciały zarejestrować, gdyż prowadze-

nie szkoły publicznej nie jest działalnością gospo-

darczą.

Tylko osoby fizyczne prowadzące szkoły pu-

bliczne nie zostały zaliczone przez ustawę o sys-

temie ubezpieczeń społecznych jako osoby prowa-

dzące pozarolniczą działalność gospodarczą.

Warto

podkreślić, iż jest to powszechny problem dotykają-

cy dużej liczby osób, które przejęły prowadzenie

szkół publicznych.

nia ww. problemu poprzez podjęcie inicjatywy usta-

wodawczej mającej na celu uregulowanie kwestii ob-

jęcia ubezpieczeniem społecznym osób ﬁzycznych,

które prowadzą szkoły publiczne na podstawie ustawy

o systemie oświaty?

Z poważaniem

Poseł Jarosław Rusiecki

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 16 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2211)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie planów tworzenia metropolii

Szanowna Pani Minister!

W nawiązaniu do od-

powiedzi Pani Minister z dnia 23 stycznia 2012 r.

składamy ponowną interpelację w sprawie planów

tworzenia metropolii.

Na niektóre pytania nie otrzy-

maliśmy odpowiedzi, a przedstawione przez Panią

Minister informacje wzbudziły kolejne wątpliwości.

Dotyczy to ważnych i często zgłaszanych na dyżurach

poselskich spraw.

W naszym przekonaniu nie okre-

ślanie stolicy metropolii a także brak jednoznacz-

nych kryteriów jej wyboru będą w przyszłości zarze-

wiem lokalnych konﬂiktów.

Wskazanienp.

Gdańska

jako centrum metropolii trójmiejskiej, czy też Kato-

wic jako głównego ośrodka metropolii górnośląskiej

ułatwia przyszłą, dobrą współpracę tych miast z ich

mniejszymi partnerami.

Sprawa stołeczności Byd-

goszczy w przygotowywanej metropolii jest ważna,

nie tylko dla mieszkańców tego miasta, ale również

dla mieszkańców Inowrocławia, Nakła, Tucholi, Świe-

cia i innych mniejszych miejscowości.

Związki z nimi

są niezwykle silne i wielopokoleniowe, a jednocześnie

brak jest takowych między Bydgoszczą i Aleksandro-

wem Kujawskim, Lipnem czy Golubiem-Dobrzyniem.

W naszym przekonaniu brakuje także dialogu w przed-

miotowej sprawie między ministerstwem a prezyden-

tem i Radą Miasta Bydgoszczy, co rodzi pytania o rolę

tej części samorządu lokalnego w budowaniu przyszłej

metropolii.

Należy kolejny raz pokreślić, że tylko Byd-

goszcz spełnia kryteria metropolitalne.

Uważamy więc, że jednoznaczne określenie tego

miasta jako przyszłej stolicy metropolii uspokoi at-

mosferę i będzie podstawą do budowania przyszłych,

dobrych regionalnych kontaktów.

Informujemy rów-

nież Panią Minister, że nasze stanowisko w przed-

miotowej sprawie jest niezależne.

Nie wynika ono

wyłącznie z opinii wielu lokalnych środowisk i orga-

nizacji społecznych, zaniepokojonych rozwojem sytu-

acji w sprawie metropolii.

pytaniami:

1.

Czy przeprowadzono analizę obrazującą, jakie

okoliczne gminy i miasta wykazują szczególnie silne

związki z Bydgoszczą, a jakie z Toruniem i co ewen-

tualnie z takiej analizy wynika?

2.

Jaką rolę w przygotowywaniu planów tworze-

nia metropolii odgrywać będzie samorząd i urząd

prezydencki Bydgoszczy?

3.

Kto i kiedy będzie podejmować decyzję o loka-

lizacji stolicy metropolii?

4.

Czy zdaniem rządu możliwe jest powołanie me-

tropolii jako duopolu, bez wskazania ośrodka cen-

tralnego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tomasz Latos

Bydgoszcz, dnia 1 lutego 2012 r.

280

Interpelacja

(nr 2212)

do ministra ﬁnansów

w sprawie funkcjonowania Funduszu Pracy

oraz ograniczania środków ﬁnansowych

na zadania, które przedmiotowy

Fundusz Pracy – zgodnie z przepisami ustawy

duszem celowym ﬁnansowanymprzedewszystkim

z obowiązkowych składek, opłacanych przez praco-

dawców oraz inne jednostki organizacyjne, rolnicze

spółdzielnie produkcyjne, spółdzielnie kółek rolni-

czych lub spółdzielnie usług rolniczych oraz inne

podmioty.

Art. 108 ustawy określa obszerny katalog

celów, które mogą być ﬁnansowaneześrodkówFun-

duszu Pracy.

Wśród nich szczególnie duże znaczenie

mają aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu.

Jak wskazuje wieloletnia praktyka, instrumenty

rynku pracy, takie jak np. doﬁnansowaniewyposa-

żenia miejsca pracy, podjęcia działalności gospodar-

czej, kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradz-

twa, są najskuteczniejsze w przeciwdziałaniu bezro-

bociu.

Tymczasem od pewnego czasu obserwujemy nie-

bezpieczną tendencję ograniczania wydatków pono-

szonych przez Fundusz Pracy.

Przewidywane wyko-

nanie przychodów Funduszu Pracy w 2011 r. wynio-

sło 10 271 mld zł, w tym 9520 mld zł ze składek.

Szacowane wykonanie wydatków wyniosło 8895 mld zł,

czyli na poziomie o 1376 mld zł niższym, niż osiągnię-

te przychody.

W ustawie budżetowej na rok 2012 prze-

widziane zostały przychody Funduszu Pracy na po-

ziomie 10 671 mld zł, w tym 9983 mld zł ze składek.

Wydatki Funduszu Pracy zostały natomiast zapla-

nowane na poziomie 8862 mld zł.

Są to wartości nie

tylko o 1808 mld zł niższe, niż zaplanowane przycho-

dy, ale i niższe o 32 mln zł, niż wydatki poniesione

w 2012 r.

W efekcie przewidziany jest wzrost środków zgro-

madzonych na Funduszu Pracy na koniec roku 2012

do kwoty 7094 mld zł.

Trudno jest oprzeć się wraże-

niu, że w obecnej sytuacji ﬁnansówpublicznych,Fun-

dusz Pracy stał się niepotrzebną oﬁarązmniejszania

deﬁcytusektoraﬁnansówpublicznych.

Praktykata

prowadzi nie tylko do zmniejszenie szans rozwojo-

wych Polski, lecz również stanowi zagrożenie dla

struktury instytucjonalnej służb zatrudnienia.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami określona

część środków Funduszu Pracy służyła do ﬁnanso-

wania funkcjonowania powiatowych urzędów pracy.

Zmniejszenie tych środków już w tej chwili prowadzi

do konieczności zwalniania wykwaliﬁkowanejkadry

w wielu powiatowych urzędach pracy.

Wynikłe stąd

szkody nie będą możliwe do szybkiego naprawienia.

Niezależnie od planowania wydatkowania środ-

ków Funduszu Pracy, równie wiele zastrzeżeń budzi

sposób ich realizacji.

Środki są uruchamiane zbyt

późno, niejednokrotnie w ostatnich miesiącach roku.

Prowadzi to do uniemożliwienia planowania spój-

nych działań przez powiatowe urzędy pracy, zwłasz-

cza że w ubiegłym roku środki, jakie traﬁłydotych

urzędów, były mniejsze o połowę w stosunku do roku

W związku z powyższym oczekuję od ministra

ﬁnansówudzieleniaodpowiedzinanastępującepy-

tania:

Jakie są przyczyny planowania wykorzystania

środków Funduszu Pracy na poziomie niższym o 17%,

niż zaplanowane przychody?

Dlaczego kwotowe wydatkowanie środków Fundu-

szu Pracy w 2012 r. jest zaplanowane w kwocie niż-

szej, niż w 2011 r., zwłaszcza że są dostępne środki

na zwiększenie wydatków?

Czy w roku bieżącym można liczyć na regularne

uruchamianie środków Funduszu Pracy?

Z poważaniem

Poseł Piotr Zgorzelski

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2213)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie prywatyzacji Polfy Warszawa SA

Szanowny Panie Premierze!

Polfa Warszawa SA

to jedna z największych firm farmaceutycznych

w kraju, a jej historia sięga 1824 r.

Jest wśród liderów

polskiej branży farmaceutycznej zarówno pod wzglę-

dem liczby zatrudnianych osób, jak i sprzedawanych

produktów.

W 2003 r. warszawska Polfa została prze-

kształcona w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa,

ceutycznego SA.

Polfa produkuje ponad 140 różnych preparatów,

które są dostępne na terenie kraju oraz eksportowa-

ne do kilkudziesięciu państw świata.

Przychody spół-

ki w 2010 r. sięgnęły 364 mln zł (45 mln zł czystego

zysku).

Wyniki za rok 2011 będą podobne, a nawet

lepsze.

Polfa Warszawa SA jest praktycznie ostatnim

państwowym zakładem działającym i mającym wpływ

na polski rynek farmaceutyczny.

Produkuje leki ra-

tujące życie (adrenalina, morﬁna),niezbędneprzyope-

racjach (heparyna, Plofed), niezbędne w życiu codzien-

nym (Acard) czy ratujące życie alergikom (Alertec).

W sumie 140 preparatów.

Pod względem liczby sprze-

danych opakowań Polfa znajduje się od lat na trzecim

miejscu w Polsce.

281

Obecnie trwają przygotowania do zmiany właści-

ciela spółki.

12 października 2011 r., dzień po wybo-

rach parlamentarnych, pełnomocnik Polpharmy i pre-

zes Polskiego Holdingu Farmaceutycznego podpisali

umowę zobowiązującą do sprzedaży Polfy Warszawa

SA prywatnej spółce Polpharmie SA.

Dotychczasowy przebieg procesu prywatyzacyjnego

Polfy Warszawa SA budzi obawy pracowników, co do

przyszłości spółki oraz 1200 miejsc pracy.

Pozorowa-

nie przez dwa miesiące, przez Polpharmę, negocjacji

ze związkami zawodowymi dotyczących pakietu so-

cjalnego zwiększyło tylko niepokój wśród załogi.

Brak chęci podpisania przez Polpharmę SA pakietu

socjalnego wskazuje na to, że konsekwencją prywa-

tyzacji będzie likwidacja ﬁrmy.

Polfa Warszawa SA jest ostatnim instrumentem,

którym państwo może oddziaływać na politykę leko-

wą i refundacyjną kraju.

Gdy zniknie ﬁrmaprodu-

kująca tanie leki, listy refundacyjne zostaną zdomi-

nowane przez leki, do których państwo lub obywa-

tele będą musieli bardzo dużo dopłacać.

Wielką wartością spółki jest jej załoga – to po-

nad 1200 wysoko wykwaliﬁkowanych pracowni-

ków, którym nowy właściciel zapowiedział natych-

miastową redukcję zatrudnienia o 50% i żadnej gwa-

rancji utrzymania miejsc pracy przez pozosta-

łych.

Świadczy to jednoznacznie o zamiarach no-

wego właściciela, którego celem jest wyprowadze-

nie nowoczesnych maszyn i technologii ze spółki do

innych swoich zakładów, a następnie bardzo zy-

skowna sprzedaż całego terenu fabryki, stanowią-

cego ok. 5 hektarów gruntu w samym centrum War-

szawy.

Czy prezes Rady Ministrów jest poinformowany

o aktualnym stanie prywatyzacji Polfy Warszawa

SA i o jej konsekwencjach dla polskiego rynku far-

maceutycznego?

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa konsultowało

swoja decyzję o sprzedaży Polfy Warszawa SA z Mini-

sterstwem Zdrowia, pod kątem zaopatrzenia w leki

o kluczowym znaczeniu dla lecznictwa zamkniętego?

Czy prezes Rady Ministrów wie, że sprzedaje się

ﬁrmę,posiadającąbardzocennegruntynaterenie

Warszawy, za równowartość jej kilkunastoletnich zy-

sków netto?

Jaki jest sens sprzedaży ﬁrmyprzynoszącejco-

rocznie do budżetu 40 mln zł dywidendy?

Czy pozbycie się ostatniej liczącej się państwowej

ﬁrmyfarmaceutycznejniespowodujebrakujakiego-

kolwiek wpływu przez państwo na rynek farmaceu-

tyczny, politykę lekową oraz kształtowanie się cen

i list refundacyjnych?

Czy sprzedaż monopolisty w polskiej produkcji nie-

których niezbędnych, np. do operacji (heparyna), pre-

paratów nie spowoduje wywindowania ich cen do po-

ziomu nieosiągalnego dla szpitali?

Czy bardzo prawdopodobna likwidacja 1200 miejsc

pracy jest wpisana w politykę rządu?

W jaki sposób dotychczasowy właściciel spółki

– czyli minister skarbu państwa, zadbał o zabezpie-

czenie interesu właścicieli mniejszościowych jakimi

są pracownicy Polfy Warszawa SA posiadający 15%

akcji spółki?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Adam Kwiatkowski

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2214)

do ministra zdrowia

w sprawie wprowadzenia programu

Szanowny Panie Ministrze!

Na mocy Konstytucji

RP każdy ma prawo do ochrony zdrowia i niezależ-

nie od sytuacji materialnej obywateli władze pu-

bliczne mają obowiązek zapewnić równy dostęp do

ków publicznych.

Problem równego traktowania przez władze do-

tyka chorych na łuszczycę.

Jak wynika z danych

NFZ, w Polsce na łuszczycę może chorować nawet

milion osób.

Choroba ma poważny wpływ na życie,

również zawodowe, chorych.

Ze względu na wagę pro-

blemu i negatywne skutki w skali całego społeczeń-

stwa chorzy oraz dermatolodzy zabiegają od pięciu

lat na rzecz wprowadzenia terapeutycznego progra-

mu dla chorych na łuszczycę plackowatą.

W 2011 r.

chorzy otrzymali od Ministerstwa Zdrowia zapew-

nienia o planowanym wdrożeniu programu na rok

2012, a nawet obietnicę jego podpisania do 17 listo-

pada 2011 r., co jednak nie nastąpiło.

Zapytuję Pana Ministra:

1.

Na jakim właściwie etapie jest praca w Minister-

stwie Zdrowia nad wprowadzeniem terapeutycznego

programu dla chorych na łuszczycę plackowatą?

2.

Jaki termin przewiduje ministerstwo na wpro-

wadzenie programu?

3.

Czy ze względu na rozbieżności w szacunkach

ﬁnansowania programu wykonanych przez NFZ i

Agencję Oceny Technologii Medycznych minister-

stwo zleciło dokładną analizę kosztów pozwalających

na jak najszybsze wprowadzenie programu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

282

Interpelacja

(nr 2215)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie rozszerzenia uprawnień

do sporządzania poświadczeń przez organy

samorządu terytorialnego

selskiego zgłosił się wyborca, który z powodu respek-

towania prawa ponosi nieuzasadniony ciężar.

Jego

sytuacja wynika z obowiązujących przepisów prawa,

które faktycznie różnicują obywateli znajdujących się

w podobnej sytuacji.

stanowi w art. 101: Minister sprawiedliwości może,

w drodze rozporządzenia, upoważnić organy samorzą-

scowościach, w których nie ma kancelarii notarialnej,

nych przez notariusza.

Z delegacji ustawowej skorzy-

stał minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro, wyda-

Zarówno norma wyrażona w ustawie, jak i ta wy-

rażona w rozporządzeniu, mają na celu ułatwienie

dostępu do poświadczeń.

Jednak w obecnym kształ-

cie prawo różnicuje obywateli na tych, którzy miesz-

kają w małych miejscowościach i otrzymują za darmo

urzędowe poświadczenie wymagane w formularzu

o nazwie: poświadczenie życia i zamieszkania, a tak-

że na tych, którzy mieszkają w większych miejscowo-

ściach i muszą uzyskać poświadczenie notarialne.

Na terenie okręgu wałbrzyskiego organy samo-

rządu terytorialnego obowiązane do wydawania po-

świadczeń pomagają starszym mieszkańcom, delegu-

jąc nawet urzędników do domów.

Natomiast starsze

osoby mieszkające w Wałbrzychu muszą regularnie

dojeżdżać do notariusza w celu otrzymania takiego

poświadczenia odpłatnie.

W średnich i większych miastach, gdzie organy ad-

ministracji publicznej zatrudniają dużą liczbę pracow-

ników, nie ma nawet możliwości uzyskania poświad-

czenia w urzędzie.

Zgodnie z obowiązującym prawem

osoba starająca się o ważny dokument musi uzyskać

takie poświadczenie u notariusza.

W przypadku bar-

dzo wielu osób wydanie poświadczenia przez notariu-

sza wpływa na zmniejszenie często i tak niskich środ-

ków z rent, a sam dojazd wiąże się z trudnościami

spowodowanymi stanem zdrowia i wiekiem.

pytaniem: Czy Ministerstwo Sprawiedliwości zamie-

rza podjąć działania legislacyjne, które sprawią, że

w szczególnych okolicznościach z racji wieku i stanu

zdrowia osoby mieszkające w miastach, gdzie znaj-

duje się notariusz, i starające się o poświadczenie

w celu przedłożenia dokumentu potrzebnego do uzy-

skania świadczenia rentowego, będę mogły otrzymy-

wać poświadczenia na takich samych zasadach jak

osoby mieszkające w miejscowościach, w których nie

ma notariusza i banku?

Z wyrazami szacunku

Poseł Halina Szymiec-Raczyńska

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2216)

do ministra pracy i polityki społecznej

samorządów spowodowanego wejściem

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 9 czerw-

ca 2011 r. o wsparciu rodziny i systemie pieczy za-

stępczej (Dz. U. Nr 149, poz. 887) przypisała powia-

tom zadania z zakresu pieczy zastępczej, czyli dzia-

łania mające na celu zapewnienie czasowej opieki

i wychowanie przez rodziców.

Powiat pieczę zastęp-

czą organizuje w formie rodzinnej i instytucjonalnej.

Zadania te spowodują określony wzrost wydatków

dla samorządów.

Największy wzrost wydatków spo-

wodowanych wejściem w życie ustawy nastąpi przy

realizacji zadań z zakresu pieczy rodzinnej.

Poniżej

przedstawiono najbardziej kosztotwórcze zadania:

1.

Zadania dotychczas realizowane:

1) świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania każ-

dego umieszczonego w rodzinie zastępczej dziecka;

2) wypłata wynagrodzeń dla zawodowych rodzin

zastępczych;

3) ﬁnansowaniegrupwsparcia,szkoleń,jednora-

zowa pomoc na nowo przyjmowane dzieci, pomoc na

kontynuację nauki, pomoc na usamodzielnienie się;

4) wzrost składki na ubezpieczenia społeczne i Fun-

dusz Pracy spowodowany zwiększeniem wynagrodzeń

wypłacanych zawodowym rodzinom zastępczym.

2.

Nowe zadania obligatoryjne:

1) przekazywanie zawodowym rodzinom zastęp-

czym środków na utrzymanie lokalu mieszkalnego;

2) zatrudnienie na wniosek rodziny zastępczej

osoby do pomocy przy sprawowaniu opieki nad

dziećmi;

3) wypłacanie zawodowej rodzinie zastępczej wy-

nagrodzenia w związku z wypoczynkiem;

4) zatrudnienie rodziny pomocowej lub inne za-

pewnienie opieki dzieciom w przypadku, gdy rodzina

zastępcza okresowo nie może sprawować opieki;

5) badania lekarskie nowo przyjętych dzieci, od-

wóz dzieci do placówki lub rodziny zastępczej;

6) zatrudnienie 8 koordynatorów rodzinnej pieczy

zastępczej, którzy prowadzić będą pracę bezpośred-

nio z rodziną.

283

W obecnej chwili nie jest możliwe dokładne okre-

ślenie kosztów realizacji wszystkich zadań zarówno

dotychczas realizowanych, jak i nowych.

Niektóre za-

dania, w tym obligatoryjne – np. przekazywanie za-

wodowym rodzinom zastępczym środków ﬁnanso-

wych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku

wielorodzinnym lub w domu jednorodzinnym, jeżeli

w rodzinie umieszczono więcej niż 3 dzieci (art. 83 usta-

wy) – nie były dotychczas realizowane, w związku

z czym nie są znane dokładne składowe tych kosztów.

1.

Jak wykazano powyżej, wejście w życie ustawy

generuje dodatkowe koszta, jakie będą musiały po-

nieść jednostki samorządu terytorialnego.

Czy mini-

sterstwo, wprowadzając nowe regulacje i obarczając

samorządy nowymi zadaniami, przewidziało i zabez-

pieczyło odpowiednie ﬁnansowanienarealizacjęza-

dań przewidzianych ustawą?

2.

Jak wygląda według ministerstwa symulacja

potrzebnych środków na powyższe zadania?

3.

Jaką kwotę zabezpieczono dla jednostek samo-

rządu terytorialnego na wykonanie poszczególnych

zadań ustawy?

Z poważaniem

Poseł Izabela Kloc

(nr 2217)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie nieprofesjonalnego działania

Warszawskiego Biura Handlowego

na Tajwanie

Tajwan to 9. partner handlowy Stanów Zjedno-

czonych.

Natomiast Unia Europejska jest czwartym

partnerem handlowym Tajwanu (po Chinach, USA

i Japonii).

Obecnie ﬁrmytajwańskieszukająpartne-

rów handlowych, a Polska i polskie ﬁrmysąwobsza-

rze ich potencjalnego zainteresowania.

Ma tego świa-

domość polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

Dlatego, w celu ułatwienia wzajemnych kontaktów,

powołano do życia nieoﬁcjalneplacówkiwWarszawie

i Taipei.

Biuro Gospodarcze i Kulturalne Taipei

w Warszawie działa od grudnia 1992 r., natomiast

Warszawskie Biuro Handlowe w Taipei rozpoczęło

działalność w dniu 1 września 1995 r.

Celem działal-

ności WBH na Tajwanie (obecnie 3 pracowników

z Polski i tajwańscy współpracownicy) jest promocja

kontaktów gospodarczych, handlowych, naukowych

i kulturalnych.

Podmioty te wypełniają także czyn-

ności konsularne.

Jednak, jak poinformowała mnie za pośrednic-

twem poczty elektronicznej mieszkanka Tajwanu,

Warszawskie Biuro Handlowe – polskie przedstawi-

cielstwo na Tajwanie nie jest w stanie stworzyć stro-

ny internetowej w językach chińskim i angielskim

(strona istnieje od kilku lat tylko po polsku).

Często

obywatele Tajwanu, w tym także potencjalni inwe-

storzy, pytają się, gdzie mogą otrzymać podstawowe

informacje o Polsce w języku dla nich zrozumiałym.

I są zdumieni, że strona polskiego przedstawicielstwa

jest tylko po polsku.

Warszawskie Biuro Handlowe na Tajwanie na py-

tania zainteresowanej odpowiedziało, że MSZ zlikwi-

dował etat, na którym pracowała osoba mogąca stwo-

rzyć taką stronę.

Jednocześnie urzędnik MSZ prze-

kazał zainteresowanej informację, że prawdopodob-

nie w bieżącym roku zostanie utworzona strona in-

ternetowa WBH na Tajwanie w języku obcym, ale nie

można tego zagwarantować.

Obecnie w Internecie

w języku chińskim dostępne są tylko informacje wi-

zowe, gdy Tajwańczycy nie potrzebują już wiz, aby

przyjechać do Polski.

Nie ma wątpliwości, że powinniśmy wychodzić

z szerokimi informacjami do potencjalnych tajwań-

skich inwestorów i turystów, jednak dostarczenie

takich informacji urasta do rangi ogromnego pro-

blemu.

Tymczasem Tajwańczycy, którzy żyją w kra-

ju bardzo rozwiniętym technologicznie, najczęściej

właśnie Internet traktują jako główne źródło infor-

macji.

— Dlaczego przedstawicielstwo Warszawskiego

Biura Handlowego na Tajwanie działa tak nieprofe-

sjonalnie, nie ułatwiając Tajwańczykom dotarcia do

informacji turystycznych i gospodarczych, dotyczą-

cych naszego kraju?

— Czy zdaniem Pana Ministra strona interneto -

wa WBH na Tajwanie w językach chińskim i angiel-

skim mogłaby przyczynić się do wzmożenia kontak-

tów turystycznych i handlowych między Polską a Taj-

wanem?

— Dlaczego do tej pory nie utworzono profesjonal -

nej strony WWW WBH na Tajwanie w językach chiń-

skim i angielskim?

Czy faktycznie tylko jeden pra-

cownik MSZ mógł taką stronę zrobić i dlaczego został

zwolniony?

— Czy MSZ podejmie starania, aby w najbliższych

tygodniach WBH na Tajwanie mogło obsługiwać swoją

stronę internetową w językach chińskim i angielskim,

tym samym godnie reprezentując państwo polskie?

— Jak obecnie wygląda współpraca gospodarcza

i wymiana turystyczna między Polską a Tajwanem?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 17 stycznia 2012 r.

284

Interpelacja

(nr 2218)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie odszkodowania dla skierowanych

Otrzymałem list od mieszkańca Ciechanowa, któ-

ry w okresie PRL-u, jak 200 tys. innych mężczyzn

w latach 1949–1959, został uznany za „element nie-

pewny klasowo” i na mocy rozkazu nr 008, wydane-

go przez Konstantego Rokossowskiego, wówczas pol-

skiego ministra obrony narodowej, skierowany do

2-letniej zastępczej służby wojskowej w Batalionie

Pracy w kopalni Wanda-Lech w Nowym Bytomiu

3 (Wirek), która była gazowa.

Spośród skazanych bez

wyroku sądu na te ciężkie roboty w kopalniach i ka-

mieniołomach, ponad 1000 osób zginęło na miejscu,

a dziesiątki tysięcy przypłaciło tę służbę utratą zdro-

wia i przedwczesną śmiercią.

Czas pobytu w batalionach wahał się między

24 a 36 miesiącami.

Praca w kopalni przebiegała

w systemie trójzmianowym, przy czym najbardziej

wyczerpująca ﬁzyczniebyłapierwszazmiana.

Żołnie-

rzy górników źle karmiono, nie dbano o ich higienę

i bezpieczeństwo pracy.

Z tego powodu wielu nabawi-

ło się dokuczliwych chorób.

Katorżnicza praca w ko-

na dobę.

Żołnierzy ze służb zastępczych, podobnie jak

bezpieczne miejsca kopalni.

Warto zauważyć, że pra-

ca w kopalniach przebiegała w warunkach bardzo

prymitywnych, nie rzadko w pozycji pochyłej, a czę-

sto leżącej, w źle wentylowanych korytarzach ,często

o wysokości od 80 do 120 cm.

Za pracę w kopalni żołnierze górnicy otrzymywa-

li niewielki żołd (górnik cywil otrzymywał za tę samą

pracę kilkakrotnie większe wynagrodzenie), z które-

go musieli opłacać wyżywienie, zakwaterowanie,

ubranie itp.

Potrącano im ok. 630 zł miesięcznie

z kwoty ok. 1000 zł.

Z byłych żołnierzy górników większość nie żyje.

Natomiast z 2870 żołnierzy pracujących w kopal-

niach uranu żyje ok. 200.

Niemal wszyscy są niezdol-

ni do samodzielnej egzystencji wskutek chorób popro-

miennych.

Zainteresowany zwrócił się do ministra pracy

dośćuczynienia w kwocie 150 tys. zł za katorgi, które

przeszedł jako żołnierz górnik.

W odpowiedzi otrzy-

mał informację, że obowiązujące przepisy nie prze-

widują zadośćuczynień dla osób, które były przymu-

sowo zatrudniane w kopalniach węgla i kamienioło-

mach.

Czy jako nowy minister zna Pan opisany problem,

jego skalę i oczekiwania osób poszkodowanych, które

mają nadzieję na rekompensatę za prześladowanie

w okresie PRL-u?

Jaki jest stosunek Pana Ministra

do tej sprawy?

Czy Pan Minister wyjdzie z inicjatywą legislacyj-

ną, która odda sprawiedliwość tym ludziom i umożli-

wi rekompensatę ﬁnansowąbyłymżołnierzomgór-

nikom?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

Interpelacja

(nr 2219)

do ministra spraw wewnętrznych

Szanowny Panie Ministrze!

Od paru lat coraz

głośniej mówi się o konieczności zmian w prawie re-

gulującym zbiórki publiczne.

Przepisy obecnie obo-

wiązującej ustawy przetrwały w postaci prawie nie-

zmienionej od okresu międzywojennego.

W wielu punk-

tach dzisiejsze realia trudno jest podporządkować

regulacjom z innej epoki, ponieważ zostały opraco-

wane w zupełnie odmiennych realiach gospodarczych

i ekonomicznych.

W świetle ustawy o zbiórkach publicznych z 1933 r.,

każdy apel o wsparcie skierowany do ogółu potencjal-

nych oﬁarodawców,zapośrednictwemśrodkówma-

sowego przekazu powinien być automatycznie uzna-

ny za zbiórkę publiczną.

Tak szeroki zakres przed-

miotowy ustawy powoduje problemy interpretacyjne.

Te z kolei przekładają się na trudności w zaprojekto-

waniu przepisów wykonawczych, które ma obowią-

zek przygotować minister właściwy ds. administracji

publicznej.

Rozporządzenia do wspomnianej ustawy nie

uwzględniają zjawiska, jakim jest chociażby crowd-

funding, dając tym samym urzędnikom duży zakres

uznaniowości w decyzjach dotyczących wydawania

pozwoleń na zbiórki, egzekwowania rozliczeń czy na-

kładania kar za bezprawne wykorzystanie tego me-

chanizmu.

Brak jasnych norm prawnych powoduje,

że podejście urzędników do zbiórek jest bardzo re-

strykcyjne.

Oprócz tego istnieje wiele czynników

znacznie utrudniających funkcjonowanie organizacji

pozarządowych, m.in. kwestionowanie wysokości

kosztów przeznaczonych na promocję zbiórki, rozli-

czanie kosztów, wymóg szczegółowego opisywania

celu zbiórek, odmowa udzielania zgodny na publiczne

licytacje.

Przepisy stwarzają również liczne utrud-

nienia dla podmiotów próbujących pozyskać fundu-

285

sze dla osób potrzebujących pomocy przez Internet.

To zmusza je najczęściej do porzucenia planów albo

szukania innych rozwiązań.

Każdego roku wokół zbiórek publicznych tworzą

się konﬂiktyinieporozumienia.

Zawężenieregulacji

rozwiązałoby też problemy związane z wymogiem

zakładania osobnych kont dla każdej zbiórki publicz-

nej czy uznaniem przez MSW darowizn przekazywa-

nych za pośrednictwem telefonii komórkowej i stacjo-

narnej, jako formy zbiórki publicznej.

je dokonać analizy aktualnie obowiązujących prze-

pisów dotyczących zasad przeprowadzania zbiórek

publicznych?

2.

Czy w przypadku nowelizacji przepisów są pla-

nowane szersze konsultacje w tym zakresie z organi-

zacjami pozarządowymi, które specjalizują w tego typu

pozyskiwaniu środków?

Z poważaniem

Poseł Agnieszka Pomaska

oraz grupa posłów

(nr 2220)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie wydłużenia terminu ważności

paszportów dla dzieci

Szanowny Panie Ministrze!

Rodzice podróżujący

z dziećmi mają obecnie spory problem z powodu skró-

cenia czasu ważności paszportu dziecka, ponieważ

wskutek zmiany przepisów w Polsce, od lutego 2010 r.

dziecku do lat pięciu przysługuje jedynie paszport

o terminie ważności w postaci 12 miesięcy.

Prowadzi

to do znacznego utrudnienia i ograniczenia prawa do

swobodnego opuszczania terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, przewidzianego w art. 52 ust. 2 konstytucji.

W praktyce tego typu rozwiązanie dostarcza wielu

przeszkód w momencie planowania dalszych oraz dłuż-

szych wyjazdów, zwłaszcza na etapie kupowania bi-

letów i pozyskiwania wiz.

Przede wszystkim stanowi

to jednak dodatkowy koszt, który trzeba ponosić co

roku w przypadku ewentualnych zagranicznych podró-

ży oraz wiąże się ze wznawianiem dość absorbującego

procesu wyrabiania nowego dokumentu.

Obecne przepisy nie przystają do norm przyję-

tych na świecie, gdyż w wielu państwach regułą jest

wydawanie dzieciom paszportów pięcioletnich, jak

chociażby we Francji, Szwajcarii, Stanach Zjedno-

czonych Ameryki Północnej, Australii, Czechach, Wiel-

kiej Brytanii lub nawet dłuższych, czego dowodem

są sześcioletnie paszporty w Niemczech.

Za wydłużeniem terminu ważności paszportów

przeznaczonych dla najmłodszych przemawiają także

względy ekonomiczne, bowiem pięcioletni paszport

dla dzieci powyżej 5 roku życia kosztuje 60 zł, nato-

miast roczny 30 zł.

Wyrabiając zatem każdego roku

nowy dokument przez pięć kolejnych lat, trzeba bę-

dzie w sumie ponieść koszty rzędu 150 zł.

Do tego

dochodzi wiele logistycznych utrudnień, ponieważ

uwzględnić należy jeszcze nieustanną kontrolę termi-

nu ważności paszportu, wyrobienie kolejnych zdjęć,

zorganizowanie dojazdu i dnia wolnego od pracy, aby

stawić się w urzędzie.

Każdorazowe wyrobienie pasz-

portu oznacza również dodatkowy koszt pracy admini-

stracji, która mogłaby realizować to zadanie w dużo

rzadszym trybie.

następujące pytanie: Czy jest realne, aby w najbliż-

szym czasie ministerstwo rozważyło możliwość zmia-

ny przepisów traktujących o terminie ważności pasz-

portów dla dzieci, na bardziej korzystne?

Z poważaniem

Poseł Agnieszka Pomaska

(nr 2221)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie interpretacji art. 18 ust. 3

Szanowna Pani Minister!

W poprzedniej kadencji

parlament gruntownie zreformował funkcjonowanie

nauki i szkolnictwa wyższego.

Problem w tym, że

interpretacje zapisów ustaw różnią się między sobą

nister z prośbą o interpretację art. 18 ust. 3 ustawy

nauki: „W przypadku uczelni w kosztach, o których

mowa w ust. 1 lit. b i c, nie uwzględnia się kosztów

łalnością dydaktyczną oraz kosztów związanych z za-

trudnieniem pracowników naukowo-dydaktycznych

zajmujących się działalnością dydaktyczną”.

Czy wobec tego słuszna jest teza, że ten punkt nie

pozwala na jakąkolwiek wypłatę dodatkowego wyna-

grodzenia lub nagrody pracownikowi naukowo-dy-

daktycznemu za pracę naukową wykonaną w ramach

prac statutowych?

286

Czy prace naukowe wykonywane w ramach dzia-

łalności statutowej mogą być ﬁnansowaneztegofun-

duszu?

Zgodnie z zarządzeniami niektórych władz uczel-

ni pracownicy naukowi nie mogą być tak wynagra-

dzani, co traktują jako niezrozumienie zapisów

ustawy i sytuację krzywdzącą dla pracowników, od-

bierającą im motywację do zwiększonego wysiłku

badawczego.

Z poważaniem

Poseł Urszula Augustyn

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2222)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie rozliczania należności

za bilety między spółkami kolejowymi

Szanowny Panie Ministrze!

Przekształcenia, któ-

re w ostatnich latach dotknęły polskie koleje, spowo-

dowały powstanie wielu spółek, których zadaniem

jest sprawne i skuteczne transportowanie pasażerów

na zaplanowanych przez nich trasach.

Pasażer powi-

nien czuć się komfortowo, wszakże on płaci za usługę

transportową.

I tu pojawia się problem.

Każda ze spół-

ek przewozowych zaprasza klienta do osobnej kasy,

w której sprzedawane są bilety obowiązujące tylko

na przejazdy w danej spółce.

W przypadku zmiany

przewoźnika w trakcie podróży pasażer narażony

jest na dodatkowe koszty, bowiem musi zakupić bilet

właściwy dla danego przewoźnika, a zwrotu ponie-

sionych wcześniej kosztów może się domagać dopiero

po zakończeniu podróży, na dodatek – z niewyjaśnio-

nych powodów – pomniejszonych o dziwnie obliczane

kwoty.

W interesie podróżnego spółki oferujące usługi

przewozowe mogłyby dokonywać między sobą rozli-

czeń kosztów sprzedanych biletów, honorując wza-

jemnie bilety upoważniające do przejazdu na danej

trasie.

Takie rozwiązanie funkcjonowało już w prze-

szłości.

Dla pasażerów byłoby to znaczące udogodnie-

nie w i tak niełatwej podróży koleją.

czy resort planuje podjęcie działań, które umożliwią

pasażerom podróżowanie z jednym biletem na trasie

obsługiwanej przez różnych przewoźników.

Z poważaniem

Poseł Urszula Augustyn

(nr 2223)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

ustawy o emeryturach kapitałowych,

które uregulowałaby ustalanie prawa

Szanowny Panie Ministrze!

Nowelizacja przepi-

sów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników,

o emeryturach kapitałowych 8 stycznia 2009 r.

(Dz. U.

ków dużo zamieszania, głównie za sprawą niezali-

okresów ubezpieczenia rolniczego okresów pozarol-

niczych, tj. okresów zatrudnienia, okresów prowa-

dzenia działalności gospodarczej, okresów odbywa-

nia służby wojskowej.

Przy ustalaniu prawa do emerytury rolniczej oce-

nia się długość stażu wyłącznie rolniczego – nie moż-

na zsumować okresów ubezpieczenia KRUS i ZUS.

Wiele kontrowersji wśród rolników budzi zapis nie-

zaliczania do okresu ubezpieczenia rolniczego okresu

odbywania służby wojskowej.

Odrębną sprawą podnoszoną przez tzw. dwuza-

wodowców jest kwestia dostępności do emerytur rol-

niczych wcześniejszych.

Osoba pracująca tylko w rol-

nictwie – kobieta 55 lat i mężczyzna 60 lat – która

posiada 30-letni okres składkowy w KRUS oraz za-

przestała prowadzenia działalności gospodarczej,

może uzyskać tzw. wcześniejszą emeryturę rolniczą.

Natomiast te same osoby, które raz pracowały w rol-

nictwie i byli ubezpieczeni w KRUS, a czasem praco-

wały poza rolnictwem i płaciły składki ZUS, nie mogą

skorzystać z możliwości uzyskania wcześniejszej

emerytury rolniczej.

Osoby zainteresowane oczekują na rozwiązanie

tych zagadnień.

Czy zatem istnieje możliwość zmiany przepisów

wałyby ustalanie prawa do emerytury rolniczej przy

uwzględnieniu okresów ubezpieczenie w ZUS oraz

KRUS?

Z poważaniem

Poseł Czesław Czechyra

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

287

Interpelacja

(nr 2224)

do ministra edukacji narodowej

Szanowna Pani Minister!

W myśl art. 17 ustawy

sób, aby umożliwić wszystkim dzieciom spełnianie

w przypadku uczniów klas I–IV szkół podstawowych

– 3 km, w przypadku uczniów klas V–VI szkół podsta-

wowych oraz uczniów gimnazjów – 4 km.

Jeżeli droga

ny jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki

kami komunikacji publicznej – art. 17 ust. 3 ustawy

Jak wskazują samorządowcy miasta i gminy Gra-

bów nad Prosną przepisy art. 17 uniemożliwiają bez-

pieczny dojazd dzieciom do szkoły, których miejsce

mniej) kilometrów od placówek oświaty.

Ze względu

na układ komunikacyjny dróg, trasa dojazdowa do miej-

scowości Grabów nad Prosną przebiega przez drogi

wojewódzkie.

Wzmożony ruch, brak na tych trasach

chodników, ścieżek rowerowych, często niesprzyjają-

ce warunki pogodowe stwarzają zagrożenie dla zdro-

wia i życia dzieci, które codziennie zmuszone są do

pieszego pokonywania tej trasy w drodze do szkoły.

Mimo, iż zorganizowany zgodnie z obowiązkiem gmi-

ny, autobus szkolny przebywa tę trasę codziennie, dzie-

ci, których miejsce zamieszkania znajduje się w odle-

głości 3–4 (bądź mniej) kilometrów od placówek oświa-

ty, nie mogą z niego korzystać.

Ponieważ ochrona dziecka i jego bezpieczeństwo

przewyższa wszelkie normy ustalone przez prawo,

samorządowcy oraz rodzice postulują o możliwość

swobodnego decydowania przez samorządy o dowozie

uczniów do szkół.

bodnego decydowania przez samorządy o dowozie

2.

Czy resort prowadzi prace legislacyjne umożli-

wiające samorządom dowożenie uczniów, których dro-

ga do szkoły wynosi 3–4 (bądź mniej) kilometry?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2225)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z nowelizacją

ustawy z dnia 1 sierpnia 2010 r. o przeciwdziałaniu

sprawca przemocy domowej może być eksmitowany

z własnego mieszkania.

Ponadto ustawa ta ma za-

pewnić skuteczniejszą pomoc dla oﬁar przemocy,

m.in.: prawo do darmowej opieki medycznej, w tym

obdukcji wykonanej przez lekarza (wyniki mogą zo-

stać wykorzystane jako dowód w przypadku rozprawy

sądowej), stworzenie nowych zespołów interdyscypli-

narnych, które będą miały prawo gromadzić dane za-

równo osób dotkniętych przemocą, jak i sprawców,

w szczególności te dotyczące ich stanu zdrowia, na-

łogów, skazań i orzeczeń sądowych.

Ponadto w myśl

przepisów pracownik socjalny może, współpracując

z policjantem lub lekarzem, zabrać dziecko z domu,

jeżeli jest tam zagrożone jego życie i zdrowie.

Od ta-

kiej decyzji rodzice będą mieć prawo odwołania się do

sądu.

Sąd też w ciągu 24h będzie musiał zatwierdzić

decyzję pracownika socjalnego.

Przemoc prowadzi do narażenia poddanych jej

członków rodziny na niebezpieczeństwo utraty życia,

zdrowia, narusza ich godność, nietykalność cielesną,

powoduje szkody na ich zdrowiu ﬁzycznymlubpsy-

chicznym.

Warto dodać, iż przemoc w rodzinie do-

tyka nie tylko osoby dorosłe (w szczególności kobiety),

ale również i dzieci.

Musimy pamiętać, iż okres do-

rastania dziecka decyduje o jego dalszym życiu.

Ro-

dzina powinna dawać poczucie bezpieczeństwa, sta-

bilności, które są niezwykle istotne dla jego rozwo-

ju emocjonalnego.

Do tej pory w wielu przypad-

kach, mimo zasądzenia eksmisji, sprawca przemo-

cy nadal mieszkał i przebywał z oﬁaramidoczasy

otrzymania oferty mieszkania z zasobów gminnych.

Nowe zapisy ustawowe miały to zmienić.

Szanowny Panie Ministrze uprzejmie prosimy

o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy znowelizowane przepisy w praktyce usku-

teczniły odseparowanie sprawcy przemocy od ofiary?

2.

Ile przypadków eksmisji sprawcy przemocy do-

mowej zasądzono w skali kraju, po wejściu w życie

nowelizacji ustawy?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

288

Interpelacja

(nr 2226)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie umieszczania przy drogach atrap

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z rozporządze-

niem ministra infrastruktury z dnia 22 czerwca 2011 r.

wych warunków technicznych dla znaków i sygnałów

gowego i warunków ich umieszczania na drogach,

przed masztem, na którym jest zamontowany foto-

radar, musi zostać zamieszczony znak D51.

Natomiast,

gdy stoi on pusty, oznakowanie to musi zostać usunię-

te.

Warto dodać, iż w miejscach, gdzie dozwolona jest

jazda z prędkością do 60 km/h, znak powinien poja-

wić się od 100 do 200 m przed fotoradarem, a na dro-

gach, gdzie można jechać szybciej – od 200 do 500 m

przed miejscem kontroli.

Natomiast w przypadku

dróg ekspresowych i autostrad odległość ta wyniesie

od 500 do 700 m.

Obecnie przy polskich drogach znaj-

duje się wiele atrap oraz znaków informujących o rze-

komej kontroli prędkości.

1.

Jak przebiega proces wdrażania przepisów ww.

rozporządzenia?

2.

Kiedy ostatecznie z polskich dróg znikną atra-

py oraz znaki drogowe informujące o rzekomej kon-

troli prędkości?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2227)

do ministra zdrowia

w sprawie realizacji świadczeń zdrowotnych

w rodzaju ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z zarządze-

niem nr 81/2011/DSOZ prezesa Narodowego Fundu-

w rodzaju ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

świadczenia te udzielane są osobiście przez osoby

mające kwalifikacje zgodnie z harmonogramem.

Powinien on spełniać następujące warunki: po-

radnia specjalistyczna czynna nie krócej niż trzy dni

łudniowych w przedziale czasowym między godz.

14.00 a 20.00.

Podmiotom, które nie spełniły wyma-

gań warunków określonych w przepisach, zgodnie

zdrowotnej ﬁnansowanej ze środków publicznych

NFZ, odrzuca ofertę.

1.

Ile podmiotów w skali kraju ubiegających się

o umowę z NFZ w ramach AOS w wyniku niespeł-

nienia warunku § 11 ust. 5 zarządzenia nr 81/2011/

DSOZ nie otrzymało kontraktów na 2012 r.?

2.

Czy wspomniany wymóg prezesa Narodowego

Funduszu Zdrowia jest merytorycznie uzasadniony?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 2228)

do ministra zdrowia

w sprawie przesunięcia środków w ramach

aktualnego planu ﬁnansowego NFZ,

na uregulowanie niezapłaconych świadczeń

medycznych za 2011 r. na Podkarpaciu

Szanowny Panie Ministrze!

Związek Powiato-

wych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej Wo-

jewództwa Podkarpackiego prosi o podjęcie działań

z jednoczesnym wskazaniem kierunku rozwiązania

problemu niezapłaconych świadczeń medycznych za

2011 r.

Z analizy przedstawionej przez ZPPZOZ wynika,

że zgodnie z opublikowanymi danymi ﬁnansowymi

za III kwartał 2011 r. sytuacja ﬁnansowaNarodowe-

go Funduszu Zdrowia jest dobra, bowiem dysponuje

on niewykorzystanymi środkami pieniężnymi w wy-

sokości ponad 1,5 mld zł (1 533 563 630 zł).

Oszczęd-

ności te wynikają z niższej niż zakładano w planie

ﬁnansowym realizacji poszczególnych świadczeń

zdrowotnych w niektórych województwach.

W związku z opisaną sytuacją uprzejmie prosimy

o informację:

1.

Czy istnieje możliwość przesunięcia niewykorzy-

stanych środków w ramach aktualnego planu ﬁnan-

sowego, bez konieczności zwiększania budżetu NFZ,

na sﬁnansowanieniezapłaconychświadczeńzahospi-

talizację mieszkańców Podkarpacia za 2011 r.?

289

2.

Jaka jest szansa na uregulowanie niezapłaco-

nych świadczeń medycznych za 2011 r.?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Piotr Tomański

i Renata Butryn

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

(nr 2229)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie zaniechania likwidacji

Szanowny Panie Ministrze!

Zapowiedziane przez

Ministerstwo Sprawiedliwości propozycje zmian or-

ganizacyjnych, zmierzające do likwidacji niektórych

sądów rejonowych, mają doprowadzić m.in. do likwi-

dacji Sądu Rejonowego w Lesku.

Projektowane zmia-

ny budzą wiele obaw i spotykają się z negatywną oce-

ną mieszkańców i samorządów powiatu leskiego i biesz-

czadzkiego.

Odbierane są jako kolejny element obni-

żania rangi miast i powiatów południowo-wschodniej

Polski.

Sąd Rejonowy w Lesku zakresem swego działania

obejmuje dwa powiaty – leski i bieszczadzki.

Obszar

jego właściwości jest bardzo duży, a sieć komunika-

cyjna na tym terenie jest zdecydowanie uboższa niż

w innych regionach kraju.

Dojazd do planowanego

zamiejscowego oddziału w Sanoku to niejednokrotnie

pokonanie nawet do 100 km (np. z Wetliny).

Duże

obawy budzi zamiar przeniesienia Wydziału Ksiąg

Wieczystych, gdyż dokonanie stosownych wpisów bę-

dzie się wiązać z wielokrotnymi wyjazdami.

Mając powyższe na uwadze, pytamy Pana Mini-

stra:

1.

Czy zakładane oszczędności, wynikające z likwi-

dacji Sądu Rejonowego w Lesku w nie przegrywają

w zestawieniu z kosztami społecznymi (dojazdy, wy-

dłużenie czasu załatwiania spraw)?

2.

Czy planując likwidację Sądu Rejonowego w Le-

sku, wzięto pod uwagę ilość wpływających spraw,

skuteczność i szybkość ich rozpatrywania oraz odle-

głość, jaką strony będą musiały pokonać w celu uzy-

skania orzeczenia?

3.

Powszechnie wiadomo, że efektywniej zarządza

się małymi jednostkami.

Czy nie należy obawiać się

wydłużenia czasu rozpatrywania spraw po zlikwido-

waniu małych sądów rejonowych?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Piotr Tomański

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

(nr 2230)

do ministra środowiska

w sprawie podjęcia działań legislacyjnych

w związku z ograniczeniami wynikającymi

z programu Natura 2000

Szanowny Panie Ministrze!

Ustanowienie obsza-

rów ochrony Natura 2000, składających się ze spe-

cjalnych obszarów ochrony ustanowionych na mocy

dyrektywy siedliskowej i obszarów specjalnej ochro-

ny ustanowionych na mocy dyrektywy ptasiej na te-

renie powiatu stalowowolskiego, spowodowało znacz-

ne bariery i utrudnienia w realizacji przez inwesto-

rów zamierzonych przedsięwzięć.

Każda realizacja

planowanej inwestycji oceniana jest pod kątem jej

oddziaływania na siedliska przyrodnicze oraz siedli-

ska gatunków roślin, zwierząt, dla których ustano-

wiono obszary chronione Natura 2000.

W konse-

kwencji odstrasza to inwestorów, nie powstają nowe

miejsca pracy, co przekłada się na uszczuplenie bu-

dżetu gmin i zubożenie społeczeństwa.

wprowadzić zmian legislacyjnych umożliwiających

gminom otrzymywanie rekompensat ﬁnansowychza

utracone dochody w związku z ograniczeniami, jakie

wprowadziło ustanowienie obszarów chronionych?

Z poważaniem

Posłowie Piotr Tomański

i Renata Butryn

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 2231)

do ministra zdrowia

szerszy dostęp do proﬁlaktyki RSV

Dzieci przedwcześnie urodzone przychodzą na

świat z masą urodzeniową nawet poniżej 1000 gram.

Ze względu na niedojrzały układ krążenia i oddecho-

wy oraz wskutek braku odporności są szczególnie

narażone na zakażenia, w tym zwłaszcza górnych

i dolnych dróg oddechowych oraz zapalenie płuc.

Głównym czynnikiem wywołującym ostre zakaże-

nia układu oddechowego u prawie 90% dzieci do 2. r.ż.

290

jest wirus RS.

Wirus RSV jest główną przyczyną ho-

spitalizacji dzieci z powodu zakażeń układu oddecho-

wego (50% wszystkich zapaleń płuc, 80% wszystkich

zapaleń oskrzelików).

Leczenie ciężkich zakażeń

RSV odbywa się w warunkach intensywnej terapii,

wymaga wentylacji mechanicznych i często przekreśla

wcześniej otrzymane efekty terapeutyczne.

Zakażenie

ność oddechowa.

Przebycie zakażenia wirusem RS może

w konsekwencji prowadzić do rozwoju astmy oskrzelo-

wej związanej z koniecznością leczenia pacjenta przez

Według specjalistów medycznych z tego zakresu je-

dyną opcją terapeutyczną w przypadku zakażeń RSV

jest proﬁlaktykapolegającanaimmunizacjibiernej

(dostarczenie organizmowi przeciwciał przeciw RSV),

która pozwala na zmniejszenie liczby i złagodzenie

śniaków.

WHO uznało prewencje zakażeń RSV jako

jeden z priorytetów światowego programu proﬁlaktyki.

Renomowane światowe towarzystwa naukowe, tj.: AAP

(American Academy of Pediatrics), CDC (Center for

Disease Control and Prevention) oraz Polskie Towarzy-

stwo Neonatologiczne i Wakcynologiczne rekomendują

proﬁlaktykęRSVudziecizgrupryzyka.

Światoweipol-

skie obserwacje potwierdzają, że proﬁlaktykajestsku-

teczna, a jej koszty są znacząco niższe niż wydatki zwią-

żeniami RSV.

Stosunkowo nieliczne kraje europejskie nie ﬁ-

nansują proﬁlaktyki RSV przy użyciu przeciwciał

monoklonalnych ze środków publicznych.

Należą do

nich: Białoruś, Litwa, Malta, Rumunia, Ukraina.

W Polsce każdego roku rodzi się 24 tys. wcześnia-

ków, niestety tylko ok. 600 z nich włączanych jest do

programu proﬁlaktykiRSVﬁnansowanegoprzezmi-

nistra zdrowia.

Jest to grupa pacjentów istotnie za-

wężona w porównaniu do wskazań, w jakich palivi-

zumab został zarejestrowany i jest refundowany ze

środków publicznych w wielu innych krajach europej-

skich.

Wąski zakres programu powoduje, iż każdego

roku do lekarzy neonatologów zgłaszają się zrozpacze-

ni rodzice dzieci, które nie kwaliﬁkująsiędoprogramu,

jednak bezwzględnie wymagają podjęcia proﬁlaktyki.

tanie: Czy minister zdrowia przewiduje podjęcie dzia-

łań, w tym podjęcie decyzji ﬁnansowychumożliwia-

jących szerszy dostęp do proﬁlaktykiRSVudzieci

przedwcześnie urodzonych poprzez immunizację bier-

ną przy udziale przeciwciał monoklonalnych?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 2232)

do ministra zdrowia

w sprawie rozliczeń ﬁnansowych między

oddziałami wojewódzkimi NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa o świadcze-

niach opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodków

publicznych stwarza pacjentom możliwość wyboru

placówki zdrowia, w której chcą się poddać operacji

lub leczeniu.

Dość często zdarza się, że pacjenci wy-

bierają placówkę, która znajduje się poza ich miej-

scem zamieszkania, i w takiej sytuacji urzędnicy da-

nego oddziału NFZ zobowiązani są do zapłaty za le-

czenie swojego pacjenta oddziałowi, w którym odby-

wa się hospitalizacja.

Niestety wiele placówek NFZ

nie wywiązuje się z tego obowiązku, a długi między

oddziałami NFZ spowodowane migracją pacjentów

mają negatywny wpływ na sytuację ﬁnansowąwielu

szpitali – w niektórych z nich może dojść z tego powo-

du do sytuacji, w której zabraknie środków ﬁnanso-

wych na świadczenia zdrowotne.

W związku z tym, iż niespłacanie długów pomię-

dzy placówkami NFZ może mieć poważne konse-

kwencje, zwracam się do Pana Ministra z następujący-

mi pytaniami:

1.

Czy Ministerstwo Zdrowia dostrzega wyżej

przedstawiony problem?

2.

Czy w opinii Pana Ministra sytuacja, w której

poszczególne oddziały NFZ nie wywiązują się z obo-

wiązku rozliczeń między sobą, może mieć negatywny

wpływ na sytuację ﬁnansowąszpitaliibezpieczeństwo

pacjentów?

4.

Czy ministerstwo planuje podjąć działania ma-

jące na celu usprawnienia systemu rozliczania środ-

ków pieniężnych przeznaczonych ma migrację pacjen-

tów pomiędzy poszczególnymi oddziałami NFZ?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Krzysztof Brejza

i Piotr Cieśliński

Inowrocław, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2233)

do ministra pracy i polityki społecznej

osoby ﬁzycznej prowadzącej publiczną szkołę

Szanowny Panie Ministrze!

Problem, z którym

się zwracam do Pana Ministra, dotyczy osób prowa-

291

dzących pięć szkół z terenu województwa święto-

krzyskiego – dwóch z terenu gminy Kunów i trzech

z terenu gminy Waśniów.

Mam jednak przekonanie,

że wskutek poszukiwania przez samorządy oszczęd-

ności problem ten będzie narastał.

Deﬁniującgo,na-

leży stwierdzić, że dotyczy on braku spójności pomię-

dzy art. 83 ustawy o systemie oświaty a art. 8 ust. 6

gany prowadzące szkoły, ale ustawa o ubezpiecze-

niach społecznych nie wymienia tych osób jako upraw-

nionych do ubezpieczenia społecznego.

Zasygnalizowa-

ny powyżej brak spójności sprawia, że osoby prowa-

dzące przekazane w drodze umowy z gminą publiczne

szkoły nie mogą być w stosunku pracy i nie podlegają

tym samym ubezpieczeniu społecznemu.

Oczywiście

jest mi znane rozwiązanie wynikające z art. 10 usta-

wy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale ponad

wszelką wątpliwość należy je traktować jako bardzo

doraźne.

li obecnej w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej

prowadzone są prace mające na celu takie rozwiąza-

nia prawne, aby osoby prowadzące przekazane w dro-

dze umowy z gminą publiczne szkoły mogły podlegać

ubezpieczeniu społecznemu, co można osiągnąć po-

przez dopisanie w art. 8 ustawy o systemie ubezpie-

czeń społecznych określenia „osoby ﬁzyczneprowa-

dzące szkoły publiczne” i czy rozwiązanie takie jest

brane pod uwagę w najbliższym czasie?

Z poważaniem

Poseł Lucjan Marek Pietrzczyk

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2234)

do ministra zdrowia

w sprawie umieszczenia medykamentu

Szanowny Panie Ministrze!

Lek Cuprenil jest le-

kiem stosowanym w ciężkiej chorobie Wilsona – zwy-

rodnieniu soczewkowo-wątrobowym, które polega na

uwarunkowanym genetycznie zaburzeniu metaboli-

zmu miedzi w organizmie.

Miedź początkowo groma-

dzi się w wątrobie, prowadząc do uszkodzenia tego

organu.

W dalszej konsekwencji, po przekroczeniu

możliwości magazynowania szkodliwego dla organi-

zmu pierwiastka, traﬁaondoinnychnarządów,osią-

gając dużą koncentrację zwłaszcza w nerkach, mózgu

i gałce ocznej.

Choroba Wilsona może mieć zróżnico-

waną postać, do jej objawów mogą należeć: zapalenie

czy marskość wątroby, zapalenie trzustki, zaburze-

nia neuropsychiatryczne, zaburzenie rytmu serca,

zachwiania równowagi, zaburzenie mowy i pisania,

wzmożone napięcie mięśni oraz zaćma.

Leczenie wyżej opisanej choroby opiera się na po-

dawaniu leków usuwających z organizmu nadmiar

miedzi i zapobiegających jej ponownemu gromadze-

niu się.

Do leków tych należy właśnie Cuprenil.

Jest

on lekiem o dużej aktywności kompleksującej metale.

Jego działanie polega na wychwytywaniu miedzi po-

przez tworzenie z nią stabilnych, rozpuszczalnych

kompleksów wydalanych w moczu.

Do tej pory medykament ten znajdował się na liście

leków refundowanych i kosztował ok. 10 zł (dawka na

3 miesiące).

Na dzień dzisiejszy Cuprenil kosztuje 477 zł,

gdyż nie jest refundowany, co przekracza 47-krotnie

dotychczasową wartość.

Dla pacjentów chorujących na

chorobę Wilsona tak znaczna podwyżka może prowa-

dzić wręcz do niemożności zakupu tak drogiego leku.

Niestety nieleczona choroba postępuje, prowadząc do

coraz groźniejszych powikłań.

1.

Dlaczego preparat leczniczy Cuprenil przestał

być refundowany?

2.

Czy i kiedy ministerstwo zamierza przywrócić

refundację tego leku?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Buła

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 2235)

do ministra transportu, budownictwa

przejściu granicznym w Świecku

Potrzeba nie tylko tworzenia nowych, ale i utrzy-

mania dotychczasowych miejsc pracy wydaje się oczy-

wista.

Respektowanie zawartych umów, przez organy

państwowe i samorządowe, wydaje się podstawowym

zadaniem państwa prawa.

Ustawowo zagwarantowa-

ne kompetencje organów samorządowych muszą być

szanowane przez inne organy państwowe, w tym przez

organy administracji rządowej.

Troska o zapewnienie

dochodów gminom oraz należytej obsługi przyjeż-

dżających do naszego kraju, w szczególności w sy-

tuacji spodziewanego wzrostu zapotrzebowania na

taką obsługę w czasie zbliżającego się Euro 2012, też

nie może być obca rządowi RP.

Tymczasem, od kilku miesięcy, obserwuje się pró-

bę usunięcia z byłego drogowego przejścia granicz-

nego w Świecku działających tam od wielu lat ﬁrm,

292

świadczących usługi m.in. wymiany dewiz, ubezpie-

czenia podróżnych, a do niedawna, także sprzedaży

winiet drogowych.

Niektóre przedsiębiorstwa działa-

ją tam od dziesięcioleci, także w czasie, gdy przejście

graniczne w tamtym rejonie było czynne.

Po jego li-

kwidacji, działające tam ﬁrmyzostałyusuniętezpa-

wilonu, który według posiadanych informacji wybu-

dowany został – zresztą z wykorzystaniem unijnych

środków pomocowych – właśnie dla tego rodzaju pod-

miotów prowadzących działalność, a które obecnie

próbuje się usunąć.

Takie działanie to nic innego, jak

niczym nieuzasadniona próba likwidacji około 100 sta-

nowisk pracy, pozbawienia Słubic znacznych wpły-

wów oraz podróżnych możliwości zrealizowania, jak-

że nieraz istotnych dla nich, świadczeń.

Wszystko to

odbywa się z łamaniem wiążących starostę słubickie-

go umów dzierżawy i z naruszeniem jego kompeten-

cji, w tym m.in. poprzez uniemożliwianie podmiotom

gospodarczym przebywania w miejscach prowadze-

nia przez nich działalności gospodarczej.

Ponadto,

wiele decyzji związanych z tą sytuacją zostaje podej-

mowanych przez wojewodę lubuskiego, a nie przez sa-

mego starostę.

W chwili obecnej doszło już do otwar-

tej wojny wojewody lubuskiego ze starostą słubickim,

toczonej na łamach prasy, radia i telewizji.

Niestety, wcześniejsze sygnały w tej sprawie, kie-

rowane przez podmioty prowadzące działalność go-

spodarczą na terenie byłego przejścia granicznego,

do premiera RP – przekazane ministrowi administra-

cji i cyfryzacji – pozostały bez odpowiedzi.

W związku z nakreślonym wyżej problemem

1.

Dlaczego w całym procesie związanym z rozbu-

dową infrastruktury drogowej za jedyną słuszną kon-

cepcję uznano taką, która eliminuje aktywność go-

spodarczą na terenie byłego przejścia granicznego

w Świecku – zwłaszcza że niektóre podmioty funk-

cjonują na tym przejściu granicznym już niemal pół

wieku?

2.

Nie wiadomo jeszcze jaki będzie dokładny prze-

bieg autostrady A2 i kiedy dokładnie nastąpi jej dal-

sza rozbudowa, w szczególności, iż w myśl rozporzą-

dzenia ministra infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r.

jewództwie lubuskim, w sposób niedookreślony wska-

zuje się przebieg drogi krajowej nr 2: była granica

państwa – Świecko – Rzepin – Poznań.

Skąd zatem

wiadomo, że proponowana organizacja ruchu jest naj-

właściwszym rozwiązaniem?

3.

Dlaczego zatem podejmuje się decyzje związane

z likwidacją aktywności gospodarczej w tym miejscu,

przy tak wielu niedomówieniach, zwłaszcza w czasie

dekoniunktury gospodarczej, gdzie każde przejawy

wskazanej aktywności powinny zasługiwać na wspar-

cie organów państwa?

4.

Dlaczego decyzje w tym zakresie podejmowane

są przez organy do tego nieuprawnione, tj. wojewodę

lubuskiego, a nie przez starostę słubickiego?

5.

Ograniczenie dojazdu do obiektów, w których

prowadzona jest działalność gospodarcza, jest sprzecz-

łalności gospodarczej – ustawa zapewnia wykonywa-

nie działalności na równych prawach dla każdego –

czy wiadomo ile straci na tej decyzji Skarb Państwa

w przypadku postępowań sądowych?

Poseł Maciej Mroczek

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2236)

do ministra pracy i polityki społecznej

mieszkańców naszego kraju

Szanowny Panie Ministrze!

Składam do Pana Mi-

nistra interpelację w sprawie podjęcia zdecydowa-

nych działań mających na celu zmniejszenie bezro-

bocia, aktywizację zawodową, przeciwdziałanie wy-

kluczeniu społecznemu wśród najmłodszego pokole-

nia mieszkańców naszego kraju.

Pod względem za-

trudnienia młodzi Polacy borykają się z takimi sa-

mymi problemami jak ich rówieśnicy w wielu innych

krajach.

Jednym z głównych problemów w Europie

jest obecnie bezrobocie wśród młodych ludzi.

Według

badań europejskich statystyków w krajach Europy

Zachodniej oscyluje ono w granicach 20%, podczas

gdy w roku 2008 oscylowało w granicach 15%.

W Pol-

sce wynosi ono około 22%, a coraz więcej bezrobot-

nych stanowią absolwenci wyższych uczelni.

Liczba

bezrobotnych poniżej 25. roku życia wynosi w Polsce

ponad pół miliona.

Trzy lata temu takich osób było

niemalże o połowę mniej.

Według wyliczeń Głównego

Urzędu Statystycznego ponad 1/3 bezrobotnych, któ-

rzy nie ukończyli 27 lat, stanowią absolwenci szkół

wyższych.

Od 2007 r. liczba bezrobotnych absolwentów wzro-

sła o ponad 70 tys. osób.

Obecnie absolwenci wyż-

szych uczelni stanowią ponad 10% wszystkich bezro-

botnych w naszym kraju.

W wielu krajach sytuacja

jest jednak jeszcze gorsza – uwidoczniły to szczegól-

nie strajki młodych Hiszpanów i Greków.

Według

danych europejskich statystyków w Hiszpanii aż 45%

osób do 25. roku życia nie ma pracy, w Grecji – 38%,

w Irlandii – 28%, w Słowacji wskaźnik ten przekro-

czył 33%, a na Litwie przekracza 32%.

Z kolei naj-

mniejsze bezrobocie wśród młodzieży do 25. roku

życia występuje z Holandii (ok. 7%), Austrii (ponad

8%) i Niemczech (nieznacznie przekracza 9%).

Za-

trudnienie młodych osób z wyższym wykształceniem

293

w latach 2007–2010 w całej Europie zmniejszyło się

z ok. 61% do 56%, jak wynika z badania Eurofound

„Youth and Work”.

Mimo korzystniejszej sytuacji w tym zakresie

w Polsce, gdzie spadek był mniejszy z ok. 53% do

52%, sytuacja jest także niepokojąca.

Najwięcej spo-

śród wysoko wykształconych młodych ludzi pracę

znajduje w Finlandii (ok. 85%) oraz w Niemczech

(ok. 76%).

Najmniej młodych wykształconych ludzi

z dyplomami wyższych uczelni pracę znajduje na Sło-

wacji (ok. 26%) oraz we Włoszech (ok. 23%).

Studia

i dyplomy oczywiście w żadnych z krajów Unii Euro-

pejskiej już nie gwarantują stałego zatrudnienia.

Jednakże w każdym kraju unijnym poziomy bezro-

bocia są wśród obywateli z wykształceniem wyższym

(od poziomu licencjata) kilkukrotnie niższe niż w przy-

padku osób z wykształceniem podstawowym.

Praw-

dziwy kryzys widać zwłaszcza w krajach nadbałtyc-

kich oraz w Hiszpanii, Grecji i Irlandii.

Na Łotwie,

w Hiszpanii i w Estonii bezrobocie wśród absolwen-

tów szkół wyższych osiąga lub przekracza 10%, a za-

wykształceniem w całej Wspólnocie.

W tych państwach

sytuacja jest trudna, tym bardziej że następuje ciągły

i dynamiczny wzrost bezrobocia w tej grupie.

Największy niepokój budzi ponowny wzrost bez-

robocia wśród młodych Polaków.

Odsetek ludzi bez

pracy do 24. roku życia w gronie osób z wykształce-

niem podstawowym i zawodowym przekracza 30%,

a wśród osób z wyższym wykształceniem przekracza

20%.

Nie ma co się pocieszać tym, że na Słowacji bez-

robocie w tej grupie wiekowej przekracza aż 60%.

Wysokie bezrobocie wśród polskiej młodzieży – we-

dług ekonomistów – może wywołać kolejną falę emi-

gracji, kryzys zaufania do edukacji, a w perspektywie

kilku lat pogłębić kryzys demograﬁcznywnaszym

kraju, zresztą już widoczny w spadku populacji miesz-

kańców naszego kraju.

Pomimo relatywnie korzyst-

niejszej sytuacji w naszym kraju w stosunki do więk-

szości innych krajów Unii Europejskiej bezrobocie

młodzieży w Polsce stanowi aktualnie jeden z najpo-

ważniejszych problemów socjalnych w naszym kraju,

który pozostawiony sam sobie może generować w naj-

bliższej przyszłości trudne do przewidzenia negatyw-

ne skutki społeczne, gospodarcze i demograﬁczne.

Pozostawanie przez młodych, często zdolnych, am-

bitnych, dobrze wykształconych, ludzi poza rynkiem

pracy może skutkować nie tylko niewykorzystaniem

potencjału zasobów pracy w procesach gospodar-

czych i tworzenia konkurencyjnego rynku w Polsce,

ale również przyczynić się do wielu negatywnych zja-

wisk społecznych, które mogą stać się zagrożeniem

dla procesów demokratyzacji i tworzenia się społe-

czeństwa obywatelskiego.

Monitoring skutków wzrastającego od kilku lat

bezrobocia młodzieży pozwolił na sformułowanie

przez ekspertów zajmujących się rynkiem pracy i po-

lityką społeczną następujących wniosków:

— bezrobocie młodzieży może przyczyniać się do

odkładania w czasie decyzji o usamodzielnieniu się,

założeniu rodziny, samodzielnym prowadzeniu go-

spodarstwa domowego,

— zjawisko bezrobocia wśród młodych ludzi może

prowadzić do ubóstwa, marginalizacji, a w skrajnych

przypadkach nawet do zjawiska wykluczenia społecz-

nego,

— bezrobocie skutkować także może licznymi pa -

tologiami społecznymi, takimi jak przestępczość, al-

koholizm, narkomania, prostytucja,

— powodować może bezrobocie masowe migracje

zagraniczne, co w perspektywie czasu może mieć ne-

gatywne skutki demograﬁczne,

— brak pracy najmłodszych Polaków wpływa na

dezintegrację więzi społecznych i alienację społeczną.

Pierwsze skutki opisanych powyżej zjawisk moż-

na zaobserwować już teraz w naszym kraju, dlatego

jak najszybciej wszystkie instytucje społeczne pań-

stwa i samorządu, a także organizacje pozarządowe

i odpowiedzialny biznes powinny stworzyć platformę

wspólnych działań, które pozwolą na zmniejszenie

zjawiska bezrobocia wśród młodzieży.

W przeciwnym

razie można oczekiwać, że prędzej czy później zdez-

orientowana i rozczarowana obietnicami dorosłych

młodzież zorganizuje się i wyjdzie demonstrować swo-

je niezadowolenie na ulicach.

Skutkiem tego może być

konﬂiktmiędzypokoleniowy,jakrównieżwewnątrzpo-

koleniowy, skierowany zarówno do dorosłych, jak

i tych młodych ludzi, którym udało się wejść na ścież-

ki zawodowej kariery i sukcesu.

W obliczu możliwych różnorodnych konﬂiktów

socjalnych spowodowanych ogólnoświatowym kryzy-

sem ﬁnansowymnależyzrobićwszystko,abyzapo-

biec powstaniu nowego, który stanie się bardzo wi-

doczny w naszym kraju.

Rok 2011, jeśli weźmiemy

pod uwagę oferty zatrudnienia ogółem, był od 8 lat

najsłabszym.

Pracodawcy do urzędów pracy w ubie-

głym roku zgłosili blisko 743 tys. ofert zatrudnienia,

jak wynika ze wstępnych danych kierowanego przez

Pana Ministra resortu.

To o 27,3% mniej niż w 2010 r.

i najmniej od 8 lat.

Jeszcze gorzej było w grudniu.

Do

urzędów pracy traﬁłozaledwie34,6tys.ofertzatrud-

nienia; to najmniej od 9 lat.

Na rynku pracy coraz

trudniej odnajdują się młodzi Polacy, także ci najle-

piej wykształceni.

Na staże różnego rodzaju, ﬁnanso-

wane z budżetu, w roku 2011 skierowano około 110 tys.

absolwentów.

Jest to ponad trzykrotnie mniej niż

w roku poprzednim.

Mając na uwadze wielkie znaczenie dla przyszło-

ści naszego kraju występujące zjawisko bezrobocia

wśród młodych Polaków, proszę Pana Ministra o usto-

sunkowanie się do następujących zagadnień oraz

udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Budżet państwa na aktywne formy zwalczania

bezrobocia przewiduje w roku 2012 kwotę 3,4 mld zł.

Kwota ta jest większa niż w roku 2011 o 200 mln zł,

ale jednak mniejsza niż w roku 2010, w którym na

zmniejszanie bezrobocia przeznaczono 7 mld zł.

Czy

Pan Minister przewiduje podjęcie rozmów z mini-

294

strem ﬁnansów,abykwotaprzeznaczonanaaktywne

formy zwalczania bezrobocia uległa zwiększeniu,

tym bardziej że na kontach Funduszu Pracy ze skła-

dek wpłacanych przez pracodawców na koniec roku

powstała nadwyżka w wysokości 5 mld zł, a w roku

bieżącym ma wynieść 7 mld zł i ma być w dyspozycji

Ministerstwa Finansów?

2.

Czy zdaniem Pana Ministra środki przeznaczo-

ne na aktywne zwalczanie bezrobocia są wystarcza-

jące w stosunku do zgłaszanych potrzeb przez Mini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej i jakie działania

w ramach tych środków podejmie resort kierowany

przez Pana Ministra, aby liczba bezrobotnych absol-

wentów uległa znacznemu zmniejszeniu?

3.

Jak Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

przewiduje aktywizację i zwiększenie w zakresie po-

dejmowania działalności gospodarczej przez osoby

bezrobotne w ramach pomocy i przyznanych doﬁ-

nansowań z budżetu państwa, aby znacząco zwięk-

szyć liczbę osób bezrobotnych podejmujących wła-

sną działalność gospodarczą w stosunku do 25 tys.

w roku 2011, aby osiągnąć poziom przynajmniej

z roku 2010, gdy wykreślono z rejestrów bezrobot-

nych ok. 77 tys. osób podejmujących własną działal-

ność gospodarczą?

4.

W roku 2011 na staże skierowano ponad 110 tys.

absolwentów różnego typu szkół, tj. około trzykrotnie

mniej niż w roku 2010.

Czy Ministerstwo Pracy i Po-

lityki Społecznej przewiduje zwiększenie doﬁnanso-

wania staży dla absolwentów wraz z systemem zachęt

dla pracodawców w postaci zwolnienia z części podat-

ków takich jak na rzecz Funduszu Pracy czy też skła-

dek na ubezpieczenia społeczne pod warunkiem utrzy-

mania stażystów jako pełnoprawnych pracowników

przez okres np. 3 lat od zakończenia stażu?

5.

Przedsiębiorczość młodych Polaków, absolwen-

tów różnego rodzaju szkół jest hamowana wieloma

czynnikami.

Najczęściej wymienia się zbytnio obcią-

żające młodych przedsiębiorców składki na rzecz Za-

kładu Ubezpieczeń Społecznych, mimo 2-letniego

okresu ulgi, oraz brak gotówki jako wkładu własnego

pomimo możliwości ubiegania się o środki unijne lub

pożyczki z Funduszu Pracy.

Czy ministerstwo kiero-

wane przez Pana Ministra nie rozważa możliwości

powołania państwowej instytucji, która zapewniłaby

młodym, wykształconym Polakom z kreatywnym po-

dejściem do własnej działalności gospodarczej środki

ﬁnansowejakowymaganywkładﬁnansowynajej

rozpoczęcie?

Państwo na tym skorzysta, bo gdy ﬁrma

zatrudni ludzi (pod warunkiem że będą to osoby bez-

robotne, odpowiadające wymaganiom) i wykaże zy-

ski, budżet państwa otrzyma wpływy z podatków.

6.

W Polsce od kilku już lat obserwuje się zjawisko

umów tzw. śmieciowych podczas zatrudniania pra-

cowników, głównie to zjawisko dotyka młodych ludzi

oraz absolwentów.

Wskaźnik ten w naszym kraju jest

najwyższy w krajach Unii Europejskiej i wynosi po-

nad 26% w stosunku do wszystkich zawartych umów

o pracę.

Ponad 3,5 mln Polaków pracuje na podstawie

takich umów.

Wśród młodych w wieku 20–24 lat

umowy na czas nieokreślony ma ok. 1/3 pracujących

w tej grupie wiekowej.

Jest to stan zatrważający.

Taki stan powoduje brak stabilizacji zawodowej oraz

daje pracodawcom nieograniczone w zasadzie możli-

wości nieetycznego postępowania z zatrudnionymi

na podstawie takich umów, gdzie nie działa Kodeks

pracy, a można pracę stracić właściwie z godziny na

godzinę.

Czy Pan Minister przewiduje w najbliższym

czasie zmiany w zakresie umów cywilnoprawnych

dotyczących zatrudnienia, szczególnie w stosunku do

młodych i absolwentów, aby, podejmując pracę, mieli

pewność i zapewnioną stabilizację zatrudnienia,

a nie stawali się czasowymi pracownikami bez żad-

nych praw pracowniczych?

W jakim czasie można

spodziewać się zmian, i jakich, w zakresie ogranicze-

nia zatrudnienia na podstawie umów cywilnopraw-

nych?

7.

Wskaźniki bezrobocia wśród młodych zdaniem

wielu ekspertów nie do końca wiernie oddają sytu-

ację.

Młodzi, nawet jeśli nie pracują, często uczą się

albo doszkalają.

Nie wiadomo, kto, choć nie pracuje,

jednak coś robi, a kto nie robi zupełnie nic.

Jak wy-

nika z raportu Europejskiej Fundacji na rzecz Popra-

wy Warunków Życia i Pracy, kategoria NEET (mło-

dzi nieuczący się, niepracujący, nieszkolący się) sta-

nowi ok. 13% wszystkich osób w wieku 15–24 lat

w 27 krajach UE.

Najwięcej było ich w Bułgarii – pra-

wie 22%, najmniej w Holandii – 4,4%.

W Polsce jest

ich, jak się ocenia ok. 580 tys. Ich liczba w naszym

kraju wzrosła w ciągu 2 ostatnich latach o 1,5%.

Re-

alny koszt utrzymania tej grupy stanowi 1,5% nasze-

go PKB.

To jeden z wyższych wyników w Europie,

znacznie powyżej średniej.

Siedzą w domu, prawie

zawsze na utrzymaniu rodziców, a państwo traci na

nich, jak się ocenia, ok. 23 mld zł rocznie.

Czy resort

kierowany przez Pana Ministra monitoruje ten seg-

ment bezrobotnej części naszego społeczeństwa, ob-

serwowany głównie wśród młodej grupy bezrobot-

nych, i jakie podejmuje działania, aby ta grupa nie-

uczących się, nieszkolących się ludzi, całkowicie po-

grążona w apatii, wyszła na zewnątrz swego zakle-

pania w nicnierobieniu?

Czy dla takich osób przewi-

duje się formy aktywizacji i ich uaktywniania na

rynku pracy i w życiu, chociażby w zachętach np. w kie-

runku wolontariatu, choćby częściowo dając świad-

czenia społeczne (chociażby w zakresie opieki zdro-

wotnej), co dałoby zachętę do wyjścia do społeczeń-

stwa?

Czy jest możliwe podjęcie tego typu działań

przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej?

8.

Osoby z wykształceniem podstawowym i zasad-

niczym są w najgorszej sytuacji, przynajmniej jeśli

chodzi o pozycję na rynku pracy.

W Polsce bezrobocie

w tej grupie nieznacznie przekracza 20%.

Ale już na

Litwie wynosi ponad 40%, a na Słowacji sięga aż

50%.

Jednakże i tak wskaźnik ten prawie dwukrot-

nie jest większy niż średni wskaźnik bezrobocia

w naszym kraju.

Wskaźnik polski zbliżony jest do

stopy bezrobocia w takich krajach, jak Czechy, Hisz-

pania, Węgry i Bułgaria (pomiędzy 20% a 30%).

W pozostałych krajach Unii Europejskiej bezrobocie

295

osób z najniższym wykształceniem jest niższe niż

u nas, np. w Holandii wynosi około 10%.

Grupa tych

bezrobotnych najczęściej podatna jest na różnego ro-

dzaju patologie i wykluczenie społeczne.

Czy Minister-

stwo Pracy i Polityki Społecznej w swoich programach

mających na celu zwalczanie bezrobocia zwraca szcze-

gólną uwagę na osoby posiadające najniższe kwaliﬁ-

kacje zawodowe i najniższe wykształcenie, aby także

tym pozostającym bez pracy pomagać w zdobyciu za-

wodu, podwyższaniu kwaliﬁkacjiczyteżumożliwiać

uzyskanie wyższego poziomu wykształcenia, co może

stać się pomocne w pozyskaniu pracy?

9.

Odsetek osób studiujących na uczelniach wyż-

Wyprzedzają nas tylko takie kraje, jak Finlandia,

Dania czy Słowenia.

Najmniejszym zaś zaintereso-

waniem cieszą się studia w Austrii, Słowacji czy Wiel-

kiej Brytanii.

Nadal jednak konieczne jest wprowa-

dzenie reform systemowych, które pomogą zsynchro-

nizować i dostosować szkolnictwo wyższe do potrzeb

społeczeństwa i ekonomii.

Powszechna jest opinia, że

polski system jest zbyt akademicki, a to może ozna-

czać, że program nauczania nie jest w odpowiednim

stopniu dostosowany do oczekiwań i wymagań rynku

pracy.

W efekcie mimo to, że Polska należy do krajów,

w których liczba magistrów jest jedną z najwyższych

w Europie, to właśnie ta grupa społeczna ma coraz

częściej problem z płynnym wejściem na rynek pracy

i niejednokrotnie zmuszona jest do przekwaliﬁkowa-

nia się i nabycia nowej wiedzy.

10.

Od 1 października 2011 r. uczelnie muszą mo-

nitorować kariery zawodowe swoich absolwentów,

bowiem taki obowiązek nakłada na nie nowa ustawa

o szkolnictwie wyższym.

Celem takich badań jest po-

moc uczelniom w lepszym dostosowywaniu kierun-

ków i programów kształcenia do zmieniającego się

rynku pracy, ale również ma to być wskazówką dla

studentów, która uczelnia gwarantuje największe

szanse na znalezienie zatrudnienia.

Czy Minister-

cę z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego

w kierunku zapewnienia kształcenia na wyższych

uczelniach na takich kierunkach, aby nie „produko-

wać” bezrobotnych absolwentów, którzy nie znajdą

zatrudnienia w swoich wyuczonych zawodach, a pro-

mować wśród młodzieży naukę na kierunkach, które

dają gwarancję łatwiejszego odnalezienia się na ryn-

ku pracy?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Kania

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 2237)

do ministra gospodarki

w sprawie realizacji „Programu oczyszczania

azbestu i wyrobów azbestowych

Szanowny Panie Premierze!

Składam interpelację

do Pana Premiera w sprawie realizacji „Programu

alizację mającą do końca 2032 r. zlikwidować wystę-

powanie w Polsce azbestu i wyrobów azbestowych.

Azbest jest nazwą ogólną obejmującą włókniste

minerały z grupy serpentynów i amﬁboli.

Nazwata

wywodzi się od greckiego słowa „asbestos” oznacza-

jącego „niewygasający” lub „niezniszczalny”.

Pomimo szerokiego zastosowania praktycznego

Odpady zwierające azbest należą do odpadów nie-

bezpiecznych, a gospodarka nimi wymaga prawidło-

wego prowadzenia oraz szczególnej kontroli.

Szczególne zasady postępowania z odpadami

azbestowymi reguluje szereg przepisów, m.in. usta-

wa o zakazie stosowania azbestu, ustawa Prawo

ochrony środowiska, ustawa o odpadach oraz związa-

ne z nimi rozporządzenia wykonawcze.

Specyﬁczne właściwości azbestu – niepalność,

wytrzymałość mechaniczna i termiczna oraz elastycz-

ność – sprawiły, że azbest znalazł szerokie zastoso-

wanie w różnego rodzaju technologiach przemysło-

wych.

Po nagrzaniu do 350°C odporność mechanicz-

na włókien azbestu spada zaledwie o 20% (spowodo-

wane to jest usunięciem części wody).

Natomiast po

przyjęciu wody z wilgotnego otoczenia wraca do po-

przedniego stanu.

Dopiero temperatura ponad 700°C

powoduje całkowite odparowanie wody i nieodwra-

calne zniszczenie materiału (włókna tracą elastycz-

ność i zaczynają się kruszyć).

Największa ilość tego surowca (około 85% całkowi-

tego zużycia) wykorzystywana była w produkcji ma-

teriałów budowlanych, przede wszystkim do wytwa-

rzania dachowych i elewacyjnych płyt azbestowo-ce-

mentowych.

Stosowany był na dużą skalę do połowy

lat 80., czyli do momentu udowodnienia szkodliwego

oddziaływania tego materiału na zdrowie ludzi.

Azbest znalazł bardzo szerokie zastosowanie

w różnego rodzaju technologiach przemysłowych,

296

budownictwie, energetyce, transporcie w postaci po-

nad 3000 wyrobów.

W Polsce największe ilości azbestu zużywano

w różnych procesach produkcyjnych w latach 70.

–

około 100 tys. Mg rocznie, natomiast w latach 80.

ilość zużywanych wyrobów zmniejszyła się do około

60 tys. Mg, a na początku lat 90. do 30 tys. Mg.

Najwięcej wyrobów azbestowych wykorzystano

w budownictwie i do produkcji materiałów budow-

lanych – około 85% z całości wytworzonych wyrobów.

Z szacunkowych ocen wynika, że w Polsce na dachach

i fasadach budynków znajduje się obecnie ok. 1,35 mld m

2

płyt azbestowo-cementowych.

Innym rodzajem wyrobów azbestowych stosowa-

nych w budownictwie zarówno mieszkalnym, jak

i przemysłowym są rury azbestowo-cementowe, któ-

rych ilość szacuje się na około 600 tys. ton.

Ocenia

się, że w naszym kraju do utylizacji pozostało

ok. 14,5 mln ton azbestu.

Badania dowiodły rakotwórczego działania włó-

kien azbestu, które przedostają się do organizmu z wdy-

chanym powietrzem.

Wdychanie azbestu może być

bowiem przyczyną groźnych chorób, w tym azbe-

stozy (pylicy azbestowej), zmian opłucnowych, mię-

dzybłonniaka opłucnej oraz raka płuc.

włókien.

Problem zagrożeń zdrowotnych powodowanych

przez wyroby zawierające azbest, zarówno użytkow-

ników tych wyrobów, jak i pracowników ekip remon-

towych narażonych na pył azbestowy uwolniony pod-

czas remontów adaptacji i wyburzeń obiektów, znany

był na Zachodzie na początku lat 80.

Znalazło to wyraz w odpowiednim prawodaw-

stwie prawa pracy, przepisach BHP, przepisach bu-

dowlanych i wymaganiach zdrowotnych dla prac

i użytkowania obiektów zawierających wyroby azbe-

stowe.

Podobne przepisy wprowadzono w prawodaw-

stwie krajowym.

Polskie uregulowania prawne określają wymaga-

nia dotyczące postępowania z wyrobami azbestowy-

mi oraz odpadami zawierającymi azbest, jakie obo-

wiązują: właścicieli obiektów i ekipy wykonujące

prace remontowo-budowlane związane z zabezpiecze-

niem lub usuwaniem wyrobów azbestowych, trans-

port odpadów.

Zgodnie z dyrektywą Komisji Europejskiej (1999/

77/WE) całkowity zakaz stosowania i wprowadzania

do obrotu azbestu obowiązuje w UE od l stycznia 2005 r.

Każde państwo opracowało własne przepisy dotyczące

usuwania tego niebezpiecznego materiału.

We Francji zakazano jego stosowania od 1997 r.,

w Wielkiej Brytanii – od 1999 r. (importu od 1985 r.).

W obu krajach na własny koszt azbest usuwają wła-

ściciele lub zarządcy budynków.

Brytyjski rząd sza-

cuje, że na choroby wywołane tym materiałem umie-

ra około 3,5 tys. osób rocznie.

Na całym świecie zakaz stosowania azbestu obo-

wiązuje w 60 państwach.

Mając na względzie szko-

dliwość azbestu, w dniu 14 maju 2002 r.

Rada Mini-

strów przyjęła „Program usuwania azbestu i wyro-

bów zawierających azbest stosowanych na teryto-

rium Polski”.

Program powstał w wyniku:

azbestu z gospodarki (M.P. Nr 38, poz. 373), w której

Radę Ministrów zobowiązano do opracowania pro-

gramu zmierzającego do wycofywania azbestu i wy-

robów zawierających azbest stosowanych na teryto-

rium Polski,

— potrzeby oczyszczania kraju z azbestu oraz wy -

robów zawierających ten surowiec.

Ministerstwo Gospodarki od 1997 r. wykonało

szereg prac i ekspertyz, stanowiących niezbędny ma-

teriał bazowy dla programu wycofywania azbestu

z gospodarki, szczególnie z budownictwa.

Zmieniająca się sytuacja w kraju, także przystą-

pienie Polski do Unii Europejskiej, spowodowała, że

na wniosek ministra gospodarki Rada Ministrów

14 lipca 2009 r. podjęła uchwałę w sprawie ustano-

wienia wieloletniego „Programu oczyszczania kraju

ni program z 2002 r.

Program utrzymuje główne cele

z programu przyjętego w roku 2002, a jest to:

1) usunięcie i unieszkodliwienie wyrobów zawie-

rających azbest;

2) minimalizacja negatywnych skutków zdrowot-

nych spowodowanych obecnością azbestu na teryto-

rium kraju;

3) likwidacja szkodliwego oddziaływania azbestu

na środowisko

Dokument zakłada przyspieszenie tempa usuwa-

nia wyrobów azbestowych oraz zminimalizowanie

dzi i środowisko naturalne.

Program określa zadania niezbędne do zakończe-

nia procesu oczyszczenia kraju z azbestu, wynikają-

ce ze zmian gospodarczych i społecznych, jakie wy-

stąpiły m.in. w związku z przystąpieniem Polski do

Dokument opisuje również szczegółowe czynno-

ści związane z usuwaniem azbestu oraz ochroną

zdrowia, w tym działalność Ośrodka Referencyjne-

go Badań i Oceny Ryzyka Zdrowotnego Związanych

W związku z dużym znaczeniem dla zdrowia Po-

laków oraz dla naturalnego środowiska naszego kra-

ju zwracam się do Pana Premiera o ustosunkowanie

się do następujących zagadnień oraz udzielenie odpo-

wiedzi na następujące pytania:

azbest (w latach 2003–2008 usunięto ok. l mln

ton).

Przyjęto, że w latach 2009–2012 dokonane

zostanie wycofanie z użytkowania 4 mln ton odpa-

297

dów zawierających azbest (28% ogółu odpadów).

Jaka ilość odpadów została wycofana z użytkowania

do końca roku 2010 oraz do końca roku 2011 oraz

składowana zgodnie z obowiązującymi w tym zakre-

sie przepisami prawa?

2.

Program umożliwia między innymi składowa-

nie odpadów azbestowych na składowiskach pod-

ziemnych, wdrażanie nowych technologii umożliwia-

jących unicestwianie włókien azbestu, ale także po-

zostawianie w ziemi – w dopuszczonych prawem

z użytkowania.

Jak kształtuje się obecnie składowa-

nie odpadów zawierających azbest w miejscach do-

puszczanych prawem, które nie zagrażają środowi-

sku ani ludziom, w stosunku do całkowitej utyliza-

cji odpadów z udziałem azbestu?

3.

Program oczyszczenia kraju z azbestu przewi-

duje, że do 2012 r. dokonana zostanie pełna i rzetel-

na inwentaryzacja oraz ustalenie rozmieszczenia

terytorialnego azbestu i wyrobów zawierających

azbest.

Na jakim etapie realizacji znajduje się proces

inwentaryzowania występowania w naszym kraju

azbestu i wyrobów zawierających azbest?

4.

Program zakłada wybudowanie 56 kwater

i składowisk odpadów zawierających azbest, szacując

ich koszt na kwotę ok. 260 mln zł.

Ile obecnie oddano

do użytkowani składowisk i kwater i jakie środki ﬁ-

nansowe na ten cel wydatkowano?

5.

Dostępnymi instrumentami ﬁnansowaniauniesz-

kodliwiania usuniętych wyrobów zawierających

azbest były środki krajowe z funduszy ochrony śro-

dowiska, unijne doﬁnansowaniawramachProgra-

mu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013,

a także środki ﬁnansowe w ramach regionalnych

programów operacyjnych.

W jakiej wysokości z każ-

dego z tych funduszy skierowano środki na usuwa-

nie odpadów zawierających azbest i na jakie szcze-

gółowe cele je przeznaczano?

6.

Na jakim etapie znajduje się przewidziane pro-

gramem utworzenie i uruchomienie elektronicznego

systemu informacji przestrzennej do monitoringu

usuwania wyrobów zawierających azbest, a jeśli uru-

chomiono korzystanie z systemu, to jakie są tego efek-

ty rzeczowe?

7.

Obowiązujący do 2009 r.

„Program usuwania

nych na terytorium Polski” z roku 2002 nakładał

opracowanie gminnych, powiatowych i wojewódzkich

cych azbest.

Czy wszystkie jednostki samorządu te-

rytorialnego dokonały opracowań tych programów,

podjęto działania dyscyplinujące w stosunku do sa-

morządów niewywiązujących się z tego obowiązku?

8.

Jednym z ważniejszych zadań, jak się wydaje,

związanych z niebezpieczeństwem dotyczącym azbe-

stu dla zdrowia jest prowadzenie działań edukacyj-

nych, informacyjno-popularyzacyjnych dotyczących

prawidłowego obchodzenia się i postępowania z azbe-

stem oraz produktami zawierającymi azbest.

Czy

Ministerstwo Gospodarki prowadzi tego typu dzia-

łania, także ukierunkowane na młodych, uczących się

Polaków, również na pracowników administracji rzą-

dowej, samorządowej, jako bezpośrednio odpowie-

dzialnych za realizacje obowiązujących programów

lokalnych i ogólnokrajowego, oraz czy środki ﬁnan-

sowe przewidziane na ten cel są wystarczające i jakie

są efekty prowadzonych działań uświadamiających

szkodliwość azbestu i prawidłowe obchodzenie się

z nim i jego unieszkodliwianie?

9.

Czy Ministerstwo Gospodarki przewiduje moż-

liwość całkowitego odciążenia osób ﬁzycznych,pod-

miotów prowadzących działalność gospodarczą od po-

noszenia kosztów zbierania, składowania lub utyliza-

cji azbestu oraz wyrobów zawierających azbest?

10.

Przyjęcie obowiązku, o którym mowa wyżej,

tj. ﬁnansowaniegozbudżetupaństwa,spowodowa-

łoby mniejszą liczbę obserwowanych często dzikich

wysypisk oraz mogłoby spowodować powstanie

przychodów budżetowych z ﬁrmzajmującychsiępro-

dukcją pokryć dachów, armatury wodno-kanalizacyj-

nej itp. z tytułu konieczności zastępowania materia-

łów zawierających azbest wyrobami przyjaznymi

środowisku i zdrowiu ludzi.

Czy Ministerstwo Go-

spodarki szacowało ewentualne wpływu z tytułu

zastępowania wyrobów z użyciem azbestu użyciem

materiałów nieszkodliwych?

Jest to warte podkre-

ślenia, tym bardziej że całkowity koszt wyelimino-

wania w naszym kraju wyrobów z udziałem azbestu

szacuje się na kwotę 40 mld zł.

11.

Jak Ministerstwo Gospodarki ocenia funk-

cjonowanie Ośrodka Referencyjnego Badań i Oce-

ny Ryzyka Zdrowotnego Związanych z Azbestem

i jakie są tego efekty?

Jakie są koszty roczne funk-

cjonowania ośrodka?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Kania

(nr 2238)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie zakończenia przebudowy

linii kolejowej Łódź – Warszawa

Szanowny Panie Ministrze!

Trasa Łódź – Warsza-

wa jest jedną z najczęściej uczęszczanych tras kolejo-

wych w Polsce.

W 2008 r. rozpoczęto szeroko zakrojo-

ną modernizację tego odcinka, powodując liczne kło-

poty oraz znaczne wydłużenie się przejazdu pociągu.

Odcinek kolejowy łączący Łódź z Warszawą liczy

sobie ok. 130 km.

Wielu łodzian codziennie przemierza

tę trasę, aby dostać się do pracy w stolicy.

Stan ukła-

298

dów torowych wymagał całkowitej przebudowy, po-

wodując, iż w 2006 r. rozpoczęto pierwszy etap prze-

budowy tego odcinka, który trwał dwa lata.

Jedno-

cześnie Polskie Linie Kolejowe SA rozpoczęły kolejną

fazę przebudowy.

Wstępny termin oddania zmoder-

nizowanego odcinka to 2012 r., jednak końca prac do

dzisiaj nie widać.

Przedłużające się inwestycje, brak

widocznych postępów oraz kolejne przesuwanie ter-

minów powodują frustrację podróżnych, gdyż jak dłu-

go można dojeżdżać do pracy w remontach, często sto-

jąc w szczerym polu, tracąc w pociągu 3 godziny na

odcinku 130 km?

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Kiedy przewiduje Pan realny koniec prac nad

przebudową szlaku kolejowego Łódź – Warszawa?

Czy są przewidywane kolejne opóźnienia, a w efekcie

kolejna zmiana terminu oddania trasy do użytku?

2.

Kto jest odpowiedzialny za tak długi czas wy-

konywania przebudowy oraz czy ﬁrmyprowadzące

inwestycję za niewywiązanie się z terminów poniosą

kary ﬁnansowe?

3.

Czy jednym z powodów przedłużającej się inwe-

stycji są opóźnienia z wykonaniem dokumentacji pro-

jektowej i technicznej?

Z góry dziękuję za odpowiedź.

Poseł Małgorzata Niemczyk

Łódź, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2239)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Przy aktualnym

stopniu intensywności wykorzystywania pol-

skich dróg przez ich użytkowników, zarówno przez

dochodzi do utrudnień w ruchu na drogach krajowych,

w tym na drogach ekspresowych i autostradach.

Uważam, że dobrym rozwiązaniem byłoby wpro-

wadzenie systemu zarządzania ruchem, którego za-

daniem mogłoby być gromadzenie danych m.in. o ak-

tualnej sytuacji na drogach oraz utrudnieniach w ru-

chu.

Zbierane dane powinny być wykorzystywane

do informowania kierowców o potencjalnych ograni-

czeniach spowodowanych np. wypadkami, jak rów-

nież pracami drogowymi.

Moim zdaniem użytkow-

nicy dróg powinni być powiadamiani różnymi

kanałami o wszelkich zdarzeniach mających wpływ

na komfort i bezpieczeństwo jazdy, np. poprzez sys-

tem elektronicznych tablic umieszczonych nad dro-

gami czy za pomocą informacji radiowych.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Czy Pana ministerstwo planuje rozpoczęcie

prac nad systemem zarządzania ruchem?

2.

Jeśli prace nad systemem zarządzania ruchem

są już prowadzone, poproszę o informację szczegółową

zawierającą odpowiedzi na następujące pytania: Ja-

kie możliwości będzie dawał taki system, w jaki spo-

sób i gdzie będzie on wykorzystywany, jak użyt-

kownik korzystający w danej chwili z drogi będzie

mógł z niego skorzystać oraz jaki jest termin zakoń-

czenia tych prac?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 2240)

do ministra transportu, budownictwa

przez Radę Ministrów programu Gambit 2005 jest

przede wszystkim poprawa bezpieczeństwa w ruchu

drogowym, w tym zmniejszenie ilości tzw. ciężkich

wypadków oraz oddziaływanie na jakość jazdy

uczestników ruchu poprzez egzekwowanie podsta-

wowych przepisów kodeksu drogowego.

Program ten

został przyjęty do realizacji w połowie 2005 r.

Pla-

nowane zmniejszenie liczby osób poszkodowanych –

zabitych i rannych – w wypadkach drogowych do

końca 2013 r. ma wynieść 50%.

Wskaźnik ten jest

słuszny, gdyż na naszych drogach wciąż dochodzi do

zbyt wielu kolizji.

Dziś mija już ponad połowa

przewidzianego czasu, a wciąż nie osiągnięto re-

dukcji wskaźnika nawet o 25%.

Jestem przekonana, że kampanie informacyjne są

niezwykle istotne, jednak nie są w stanie samodziel-

nie rozwiązać problemów na drogach.

Nie tylko wie-

dza kierowców, ale także ich poziom umiejętności

są kluczowe.

Najlepszą metodą na zwiększenie

kwaliﬁkacjikierowcówjestichodpowiednieprzy-

gotowanie do jazdy, dlatego zmiana w sposobie prze-

prowadzania egzaminu na prawo jazdy może okazać

się konieczna.

Państwa europejskie, w których wskaź-

nik wypadków jest o wiele niższy, mają bardzo dobrze

rozwinięty system egzaminowania – kurs trwa rok

czasu, a podczas nauki odbywają się egzaminy częścio-

we, sprawdzające różne niezbędne umiejętności, cho-

ciażby jazdy na śniegu.

Tak przygotowani kierowcy

299

są w stanie odpowiednio zachować się na drodze w mo-

mencie zagrożenia.

1.

W jaki sposób Pański resort planuje w najbliż-

szym czasie poprawić bezpieczeństwo na drogach, aby

zredukować ww. wskaźnik o 50%?

2.

Czy zamierza Pan w ramach realizacji założeń

projektu zmienić zasady zdawania przez kierowców

egzaminu na prawo jazdy?

3.

Czy planuje Pan wprowadzenie surowszych

konsekwencji dla kierowców posiadających prawo

jazdy poniżej 2 lat?

4.

Jakie kroki Pańskie ministerstwo zamierza

podjąć w celu zwiększenia bezpieczeństwa na pol-

skich drogach?

5.

Czy planowane są egzaminy z jazdy samocho-

dem po przekroczeniu wieku 50, 60, 70 lat?

6.

Dlaczego w Polsce prawo jazdy jest wydawane

bezterminowo?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 2241)

do ministra ﬁnansów

w sprawie planów zmiany zasad opłacania

składek na ubezpieczenie społeczne

Szanowny Panie Ministrze!

Od l lutego br. osoby

prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są

odprowadzać do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

składki w wysokości ponad 900 zł, z tego ok. 600 zł

to składki na ubezpieczenia społeczne.

Obecnie trwają dyskusje nad zmianą zasad opła-

cania składek na ubezpieczenia społeczne.

Po zmia-

nie przedsiębiorcy płaciliby składki zależne od uzy-

skiwanego dochodu, ale nie mniej niż od ustawowego

minimalnego wynagrodzenia i nie więcej niż 250%

przeciętnego wynagrodzenia.

Skutkiem tego przed-

siębiorcy uzyskujący wysokie dochody mogliby płacić

więcej o blisko 1750 zł.

Istnieje obawa, że będą szukać

sposobów na uniknięcie płacenia wyższych składek,

np. w drodze rejestrowania działalności gospodarczej

utraciłby dochody nie tylko z tytułu braku wpływu

składek ZUS, ale także podatków (np. VAT, CIT oraz

PIT).

Zgodnie z dziś obowiązującymi przepisami skład-

ka na ubezpieczenia społeczne jest uzależniona od

dochodu pracownika zatrudnionego na podstawie

swój dochód ma zagwarantowany na podstawie

umowy, a przedsiębiorcy zobowiązani są odprowadzać

składki nawet wtedy, gdy nie osiągają dochodu.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Ile budżet państwa zyskałby z tytułu wyżej

wymienionej zmiany?

Jaki stanowiłoby to procent

dochodów budżetu państwa?

2.

Jaki jest powód dyskusji nad zmianą zasad

opłacania składek na ubezpieczenia społeczne?

Czy

wpływy z tego tytułu są za niskie?

Jeżeli tak,

jakie są podejmowane działania, aby zwiększyć

ściągalność należnych składek na ubezpieczenia spo-

łeczne?

Z góry uprzejmie dziękuję za odpowiedź.

Poseł Małgorzata Niemczyk

(nr 2242)

do ministra skarbu państwa

zmian organizacyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

Pracownicy, samorzą-

dowcy i społeczność lokalna województwa lubelskiego

wyrażają głębokie zaniepokojenie planowanymi

zmianami organizacyjnymi w PGE SA Dystrybucja

w Lublinie.

Planowane zmiany zakładają likwidację obecnie

istniejących rejonów energetycznych w miastach ta-

kich, jak np. Radzyń Podlaski, Lubartów, Hrubie-

szów, Biłgoraj, Łuków, Włodawa, Krasnystaw i budzą

zrozumiałe niepokoje wysoko wykwalifikowanych

i spełniających wszystkie wymagania pracowni-

nowanej przez PGE zmianie organizacyjnej znacz-

nie zwiększy się odległość pomiędzy jednostkami

organizacyjnymi zakładów energetycznych a ich klien-

tami, co wpłynie niekorzystnie na możliwość szybkie-

go kontaktu i tempo usuwania awarii energetycznych.

Likwidacja rejonów we wschodniej Polsce, która

ma małą gęstość zaludnienia, słabą i zaniedbaną in-

frastrukturę drogową oraz mało rozwiniętą komuni-

kację publiczną, pozbawi klientów możliwości bezpo-

średniego kontaktu z pobliskim rejonem energetycz-

nym, bowiem po planowanych zmianach odległości

siedziby rejonu od obsługiwanych odbiorców zwięk-

szą się do ponad 100 km.

Samorządowcy i społeczność lokalna wyrażają

również uzasadnione obawy, że centralizacja polega-

jąca na likwidacji istniejących RE i utworzeniu w ich

miejsce tak dużych placówek energetycznych zwiększy

300

bezrobocie w miastach powiatowych.

Spowoduje dalsze

zubożenie ludności zamieszkującej te tereny, narazi

mieszkańców na niedogodności dojazdu do znacznie

oddalonej jednostki (niekiedy nawet o 100 km), a cały

region na niebezpieczeństwo uciążliwych i długotrwa-

łych awarii dostaw prądu.

Istnieje poważne niebezpieczeństwo, że zmiany

organizacyjne podejmowane w imię iluzorycznych

oszczędności w PGE SA doprowadzą do pogorszenia

jakości obsługi odbiorców energii i przyczynią się do

dalszej degradacji i marginalizacji miast powiatowych

Lubelszczyzny.

1.

Czy zmiany struktury organizacyjnej PGE

SA odbywają się za aprobatą ministerstwa?

2.

Czy PGE SA Dystrybucja w swoich działa-

niach uwzględnia skutki społeczno- gospodarcze

związane z likwidacją miejsc pracy i ryzykiem pogor-

szenia jakości obsługi odbiorców energii elektrycznej?

3.

Czy ministerstwo skarbu podejmie w najbliż-

szym czasie próbę ponownego przeanalizowania za-

sadności proponowanych zmian?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 16 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2243)

do ministra ﬁnansów

w sprawie możliwości zagospodarowania

na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych

dla projektów morskich farm wiatrowych

Szanowna Pani Marszałek!

W sierpniu 2011 r. we-

wprowadziła nowe zasady wydawania i obowiązywa-

nia pozwoleń na wznoszenie konstrukcji w polskich

obszarach morskich morskich, w taki sposób, aby

umożliwić przygotowania i realizację przedsięwzięć

polegających na budowie morskich farm wiatrowych.

Zgodnie z przyjętymi przepisami za wydanie ta-

kiego pozwolenia, które pełni rolę decyzji lokaliza-

cyjnej dla przedsięwzięć realizowanych na morzu,

organ wydający pozwolenia (minister właściwy ds.

gospodarki morskiej) pobiera opłaty w wysokości sta-

nowiącej równowartość 300 jednostek obliczenio-

wych określonych w art. 55 ustawy o obszarach mor-

skich, a jeżeli wydane pozwolenie przewiduje zajęcie

tę w wysokości stanowiącej 1% wartości planowanego

przedsięwzięcia.

Opłatę w wysokości stanowiącej rów-

nowartość 300 jednostek obliczeniowych pobiera się

przed wydaniem pozwolenia, a dodatkową opłatę pobie-

ra się w następujący sposób:

teczna;

rym decyzja o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia

rym rozpoczęto wykorzystanie sztucznych wysp, kon-

strukcji i urządzeń;

Od dnia wejścia w życie ustawy złożono ponad

31 wniosków o wydanie pozwoleń na wznoszenie mor-

skich farm wiatrowych w polskiej wyłącznej streﬁe

ekonomicznej.

Wartość jednej morskiej farmy wiatro-

wej waha się od 6,5 do 13 mld zł.

Należy więc domnie-

mywać, że całkowita wartość inwestycji objętych wsz-

czętymi już procedurami wynosi ponad 200 mld zł.

Biorąc pod uwagę sposób dokonywania płatności

za wydanie pozwolenia określonych w ustawie o ob-

szarach morskich oraz specyﬁkęprocesuprzygoto-

wania i realizacji morskich farm wiatrowych, można

założyć, że do budżetu państwa w kolejnych latach

może wpłynąć z tego tytułu:

1) 200 mln zł w latach 2012–2013 – za wydanie

pozwoleń,

2) 600 mln zł w latach 2015–2018 – po uzyskaniu

pozwoleń na budowę,

3) od 600 mln do 1,2 mld zł w latach 2018–2025

– po uruchomieniu kolejnych inwestycji.

na lata 2012–2013 wpływy do budżetu państwa

z tytułu opłat za wydanie pozwoleń na wznoszenie

jektów morskich farm wiatrowych?

2.

Czy minister ﬁnansówzdajesobiesprawęze

skali wpływów budżetowych, jakie może przynieść

wydanie pozwoleń na wznoszenie morskich farm

wiatrowych na polskich obszarach morskich?

3.

Jakie jest stanowisko rządu w sprawie zagospo-

darowania środków z tytułu wpłat za wydanie po-

zwoleń na wznoszenie morskich farm wiatrowych

jako środków wsparcia dla rozwoju infrastruktury

stoczniowej, portowej oraz przyłączeniowej (sieci

morskich), która to infrastruktura będzie niezbęd-

na do realizacji inwestycji objętych przedmiotowy-

mi wnioskami?

Należy przy tym wspomnieć, że

realizacja inwestycji na polskich obszarach mor-

skich o wartości 200 mld zł, a następnie ich eksplo-

atacja przyczyni się do ogromnego rozwoju polskich

regionów nadmorskich, przemysłu morskiego oraz

301

zapewni bezpieczeństwo energetyczne, co spo-

woduje dodatkowe korzyści dla polskiej gospodarki

i budżetu.

Ze słowami szacunku

Poseł Leszek Miller

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2244)

do prezesa Rady Ministrów

Komisji Europejskiej ustanawiającego

nowy mechanizm ﬁnansowy Connecting

Podstawowym założeniem funduszu Connecting

Europę Facility – „Łącząc Europę” jest zwiększenie

konkurencyjności Wspólnoty przez uzupełnienie bra-

kujących ogniw w połączeniu europejskiej infrastruk-

tury energetycznej.

Pośrednio doprowadzi to również

do promowania rozwiązań przyjaznych środowisku

przez ułatwianie dostępu do sieci elektroenergetycz-

nych opartych na odnawialnych źródłach energii.

Dodatkowo państwa członkowskie mogą osiągać ko-

rzyści z postępującej integracji rynku energetyczne-

go, co zmniejszy zależność Europy od zewnętrznych

dostaw energii, zapewniając większe bezpieczeństwo

energetyczne Wspólnoty.

Sieci elektroenergetyczne oparte na zintegrowa-

nych rozwiązaniach sektora OZE są podstawą imple-

mentacji rozwiązań proponowanych w „Łącząc Eu-

ropę”.

Dodatkowo morska energetyka wiatrowa znaj-

duje się wśród ośmiu priorytetowych korytarzy dla

energii elektrycznej wymienianych w instrumencie

CEF (załącznik I: Priorytetowe korytarze i obszary

infrastruktury energetycznej, pkt 1.1): Północnomor-

ska sieć przesyłowa morskiej energetyki wiatrowej:

zintegrowana morska sieć elektroenergetyczna na

Morzu Północnym, Morzu Irlandzkim, kanale La

Manche, Morzu Bałtyckim i na sąsiednich wodach

mająca służyć do przesyłu energii elektrycznej z mor-

skich odnawialnych źródeł energii do ośrodków po-

boru i składowania oraz do zwiększenia transgra-

nicznej wymiany energii elektrycznej.

Należy podkreślić, że do chwili obecnej złożono

ponad 30 wniosków o wydanie pozwoleń na wznosze-

nie morskich farm wiatrowych na polskich obszarach

morskich.

Wartość inwestycji objętych tymi wnioska-

mi to ponad 200 mld zł.

Blisko połowa tych środków

może zostać skonsumowana przez polskie ﬁrmy,wtym

zwłaszcza porty, stocznie, ﬁrmybudowalne,projek-

towe, producentów kabli i innych podzespołów kon-

strukcyjnych i energetycznych.

Taki front inwesty-

cyjny, niespotykany w ostatnich dziesięcioleciach

w żadnej krajowej branży, może przyczynić się do re-

wolucji rozwojowej polskich regionów nadmorskich.

Należy przy tym podkreślić, że z tytułu samej opłaty

za wydanie pozwoleń na wznoszenie MFW na morzu

może wpłynąć do budżetu krajowego blisko 2 mld zł,

z czego ponad 200 mln już w roku 2012.

Środki te

mogą posłużyć nie tylko wsparciu rozwoju potencja-

łu polskiego przemysłu morskiego, ale także jako

wkład krajowy – w pozyskanie środków z funduszy

unijnych w ramach przedmiotowych programów ﬁ-

nansowych UE.

Niestety wśród państw członkowskich zaintere-

sowanych wymienionym działaniem priorytetowym

programu „Łącząc Europę” nie ma Polski.

Również

w projekcie stanowiska rządu do projektu rozporzą-

dzenia morska energetyka wiatrowa nie jest uwzględ-

niona.

1.

Czy polski rząd zamierza podjąć działania, któ-

re zapewnią polskim ﬁrmom,azwłaszczaoperatoro-

wi systemu przesyłowego, możliwość skorzystania ze

środków mechanizmu ﬁnansowego„ŁączącEuropę”

na budowę morskich sieci elektroenergetycznych,

które będą pozwalały na odbiór energii generowanej

przez morskie farmy wiatrowe zlokalizowane na pol-

skich obszarach morskich?

2.

Czy polski rząd zamierza podjąć jakiekolwiek

działania mające na celu zwieszenie możliwości przy-

łączeniowych dla morskich farm wiatrowych, przy

wykorzystaniu środków pomocowych UE w perspek-

tywie 2014–2020?

Ze słowami szacunku

Poseł Leszek Miller

(nr 2245)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wykorzystania potencjału

gospodarczego morskiej energetyki

skiej.

Ustawa ta wprowadziła nowe zasady wydawa-

nia i obowiązywania pozwoleń na wznoszenie kon-

strukcji w polskich obszarach morskich w taki spo-

sób, aby umożliwić przygotowania i realizację przed-

sięwzięć polegających na budowie morskich farm wia-

trowych.

302

nej dla przedsięwzięć realizowanych na morzu, organ

wydający pozwolenie (minister właściwy ds. gospo-

darki morskiej) pobiera opłaty w wysokości stanowią-

cej równowartość 300 jednostek obliczeniowych,

a jeżeli wydane pozwolenie przewiduje zajęcie wy-

łącznej strefy ekonomicznej pod sztuczną wyspę, kon-

strukcję i urządzenie, pobiera się dodatkową opłatę

w wysokości stanowiącej 1% wartości planowanego

morskich farm wiatrowych w polskiej wyłącznej stre-

ﬁeekonomicznej,akolejnesąprzygotowywane.

Wnio-

skodawcami są największe międzynarodowe i krajowe

koncerny i ﬁrmyenergetyczne.

Wartość jednej morskiej farmy wiatrowej waha

że całkowita wartość inwestycji objętych wszczętymi

Blisko połowa kosztów realizacji tych inwestycji,

a więc blisko 100 mld zł może zostać skonsumowana

przez polskie ﬁrmy,wtymzwłaszczaportyistocznie

oraz firmy budownictwa morskiego.

Taki front in-

westycyjny, niespotykany w ostatnich dziesięcio-

leciach w żadnej krajowej branży, może przyczynić

się do rewolucji rozwojowej polskich regionów nad-

morskich i krajowej gospodarki morskiej oraz stwo-

rzenia ponad 9 tys. stałych miejsc pracy.

Biorąc pod uwagę sposób dokonywania płatności

za wydanie pozwolenia określony w ustawie o obsza-

rach morskich oraz specyﬁkęprocesuprzygotowania

i realizacji morskich farm wiatrowych do budżetu

tytułu dodatkowo nawet 2 mld zł.

Należy więc stwierdzić, że rozwój morskiej ener-

getyki wiatrowej na polskich obszarach morskich

może być kołem zamachowym rozwoju polskiego Po-

morza.

Jednak aby to mogło nastąpić, rząd, a zwłasz-

cza minister właściwy ds. gospodarki morskiej wspól-

nie z ministrem ds. gospodarki musi podjąć szereg

działań, które pozwolą na dalszy rozwój i realizację

projektów inwestycyjnych w morskiej energetyce

wiatrowej.

Najważniejszymi czynnikami determinu-

jącymi dalszy rozwój projektów będą:

a) stabilny i atrakcyjny system wsparcia energe-

tyki odnawialnej,

b) zwiększenie możliwości przyłączeniowych no-

wych źródeł wytwórczych do krajowego systemu

elektroenergetycznego,

c) rozwój międzynarodowych sieci morskich,

d) rozwój zaplecza portowego i stoczniowego na

potrzeby realizacji inwestycji na morzu.

energetyki wiatrowej w politykę energetyczną i go-

spodarczą kraju w skali, jaka wynika z zamiarów

inwestycyjnych określonych we wnioskach o wydanie

decyzji lokalizacyjnych dla morskich farm wiatro-

wych?

2.

Na jakie wsparcie rządu i administracji mor-

skiej mogą liczyć inwestorzy zainteresowani rozwija-

niem i realizacją projektów morskich farm wiatro-

wych na polskich obszarach morskich?

3.

W jaki sposób rząd zamierza zagospodarować

szenie morskich farm wiatrowych, tak aby te środki

w kwocie blisko 2 mld zł stały się kołem zamachowym

dla całej branży morskiej?

4.

Jakie działania zamierza podjąć rząd w obsza-

rach kluczowych dla rozwoju morskich farm wiatro-

wych, a więc:

a) stworzenia stabilnego i atrakcyjnego systemu

wsparcia energetyki wiatrowej na morzu,

b) zwiększenia możliwości przyłączeniowych no-

c) rozwoju międzynarodowych sieci morskich, tak

aby mogły one odbierać prąd z polskich morskich

farm wiatrowych,

d) rozwoju zaplecza portowego i stoczniowego na

Ze słowami szacunku

Poseł Leszek Miller

(nr 2246)

do ministra pracy i polityki społecznej

wygaśnięcia przepisów umożliwiających

karanie nieuczciwych pracodawców

(sygn. akt P 29/09)

Szanowny Panie Ministrze!

Trybunał Konstytu-

cyjny orzeczeniem z 18 listopada 2010 r. orzekł o wy-

gaśnięciu art. 218 § 1 Kodeksu karnego.

Przepis ten

straci moc obowiązującą w dniu 1 czerwca 2012 r.

Dotyczy podmiotów i osób ﬁzycznych,którewykonu-

społecznych, złośliwie i uporczywie naruszają prawa

pieczenia społecznego.

Kara przewidziana w kodek-

sie ustalona została w formie grzywny, ograniczenia

samym orzeczeniu TK zawarł termin wygaśnięcia

przepisu art. 24 ustawy o ubezpieczeniach społecz-

nych, który mówi, że pracodawca nieopłacający skła-

dek lub opłacający je w niepełnej wysokości podlega

dodatkowej karze ﬁnansowejzestronyZUSwyno-

szącej do 100% wysokości nieopłaconych składek.

303

Wymienione przepisy zostały zaskarżone do Try-

bunału, ponieważ w przypadku gdy płatnikiem jest

osoba ﬁzyczna,dochodziłodopodwójnejsankcjikar-

nej nałożonej na płatnika zalegającego ze składkami.

W tym zakresie – podkreślam – orzeczenie nie budzi

żadnych wątpliwości i jego zasadność jest niekwestio-

nowana.

Przedmiotem zaskarżenia do Trybunału nie

była natomiast sytuacja prawna płatników będących

osobami prawnymi.

Jednak orzeczenie Trybunału

w konsekwencji braku stosownej inicjatywy legisla-

cyjnej ze strony rządu lub parlamentu, mimo upływu

niemal całego okresu 18 miesięcy od jego publikacji,

doprowadzi do zniknięcia z polskiego prawa przepi-

sów penalizujących nieuczciwe praktyki niepłacenia

składek ZUS za pracowników ze strony wszystkich

podmiotów gospodarczych, także osób prawnych.

Powstaje uzasadniona obawa, że parlament nie

zdoła w stosownym czasie, uwzględniającym koniecz-

ne konsultacje przed uchwaleniem i vacatio legis,

wprowadzić nowych przepisów.

Zwracam się zatem

z interpelacją do Pana Ministra, by rząd w trybie

pilnym przygotował stosowny projekt ustawy stano-

wiący wykonanie wspomnianego orzeczenia Trybu-

nału Konstytucyjnego.

Wiem o licznych postępowa-

niach sądowych, w ramach których sądy wobec groź-

by zniknięcia z polskiego prawa przepisów penalizu-

jących niepłacenie składek przez nieuczciwych pra-

codawców zawieszają postępowania, w jakich ZUS

oraz pokrzywdzeni pracownicy dochodzą swoich

praw.

Rzecz dotyczy nie tylko wielomilionowych za-

ległości wobec Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

ale także zaległości wobec otwartych funduszy eme-

rytalnych, co powoduje, że pokrzywdzeni pracownicy

będą dodatkowo cierpieć przez wiele lat wskutek ob-

niżenia wysokości przyszłej emerytury.

Niepokoi mnie bardzo niczym nieuzasadniona

zwłoka w wykonaniu orzeczenia Trybunału Konsty-

tucyjnego w sprawie ważnej dla milionów pracowni-

ków oraz stanu ﬁnansówpublicznych,atakżespój-

ności systemu emerytalnego.

Jak stwierdził Trybu-

nał Konstytucyjny w uzasadnieniu swego orzeczenia,

dając 18 miesięcy na uchwalenie i wejście w życie

nowych, poprawionych przepisów, chciał zapobiec po-

wstaniu stanu prawnego, w którym naruszenie przez

płatnika, będącego osobą ﬁzyczną,obowiązkunale-

żytego opłacania składek na ubezpieczenie społeczne

lub innych składek pobieranych przez ZUS nie było-

by zagrożone jakąkolwiek sankcją.

Rzetelne opłaca-

nie tych składek leży bowiem w interesie publicznym,

gdyż brak pochodzących ze składek środków na ﬁ-

nansowanie świadczeń ubezpieczeniowych musiałby

być rekompensowany przez środki z budżetu pań-

stwa.

W okresie ubezpieczenia – pisze dalej Trybunał

Konstytucyjny – ustawodawca powinien dokonać ta-

kiej zmiany stanu prawnego, aby – gwarantując przy

pomocy odpowiednich sankcji rzetelne wywiązanie

się przez płatników z obowiązku opłacania składek

– wyeliminować niekonstytucyjny mechanizm po-

dwójnego karania za ten sam czyn.

Pragnę podkreślić, że ubocznym efektem wyroku

jest także zanik sankcji za niepłacenie składek doty-

czących osób prawnych.

Mam nadzieję, że rząd niezwłocznie przedstawi

stosowny projekt Sejmowi.

W związku z narastającym niepokojem społecz-

nym dotyczącym wysokości przyszłych emerytur

chciałabym także dowiedzieć się, czy rząd posiada

wiedzę na temat skali zjawiska, tj. liczby pokrzyw-

dzonych osób i łącznej wysokości roszczeń pracowni-

ków co do nieopłacanych (z winy płatników) składek

emerytalnych zarówno w stosunku do ZUS, jak i na

konta pracownicze w OFE.

Z poważaniem

Poseł Barbara Bubula

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2247)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie ochrony prawnej dzieci poczętych,

lecz nienarodzonych

Szanowny Panie Ministrze!

Dzieci poczęte, lecz

nienarodzone chroni prawna regulacja antyaborcyj-

na, dopuszczająca zabieg usunięcia ciąży z trzech

wymienionych w niej powodów.

Jednak dziecko otrzy-

muje zdolność prawną dopiero wraz z urodzeniem,

a w prawie spadkowym otrzymuje prawo do dziedzi-

czenia, gdy urodzi się żywe.

Znamienitym przykładem braku ochrony prawnej

dzieci poczętych, lecz nienarodzonych jest incydent

z 2008 r., który wydarzył się na Śląsku.

Kobieta

w ostatnim etapie ciąży uczestniczyła w wypadku

samochodowym jako oﬁara.

Naskutekobrażeń,po

kilku dniach urodziła martwe dziecko.

Sprawca wy-

padku został skazany, jednak wyłącznie za spowodo-

wanie wypadku.

Sąd na podstawie obecnych przepi-

sów nie postawił zarzutu nieumyślnego spowodowa-

nia śmierci dziecka, gdyż sprawca nie mógł wiedzieć,

że kobieta jest w ciąży.

Rzymska sentencja brzmi: nasciturus pro iam

dziecko poczęte uważa się za już narodzone, o ile

chodzi o jego korzyści.

planuje zmienić przepisy dotyczące ochrony prawnej

dzieci poczętych, lecz nienarodzonych, aby w wybranych

przypadkach były traktowane jak dzieci narodzone?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

304

Interpelacja

(nr 2248)

do ministra edukacji narodowej

i ponadgimnazjalnych

Szanowna Pani Minister!

W roku szkolnym 2011/

2012 uczniowie zdający egzamin dojrzałości z części

ustnej języka obcego będą oceniani wyłącznie na pod-

stawie umiejętności komunikowania się.

Zmiana ta

jest niewątpliwie podniesieniem trudności egzaminu,

choć badania wskazują, iż nauczanie języków obcych

w szkołach publicznych jest wciąż na bardzo niskim

poziomie.

Ponad 70% uczniów szkół gimnazjalnych

i ponadgimnazjalnych wskazuje na duże problemy

z nauczeniem się języka obcego w szkole.

Połowa wszyst-

kich uczniów uczęszcza na prywatne korepetycje lub

do płatnych szkół językowych w celu uzyskania po-

zytywnej oceny w szkole publicznej.

Uczniowie do głównych problemów nauczania języ-

ków obcych zaliczyli: niemal zupełną eliminację kon-

wersacji na rzecz gramatyki, zbyt liczne grupy ćwicze-

niowe oraz brak kontaktu z native speakerami.

Ministerstwo Edukacji Narodowej w publikacji

„Podstawa programowa z komentarzami”, t.

3, doty-

czącej języków obcych w szkole podstawowej, gimna-

zjum i liceum, w części „Zalecane warunki i sposób

realizacji” stwierdza: Priorytetem jest zatem osiąga-

nie przez ucznia różnych celów komunikacyjnych,

Proszę o odpowiedzi na pytania:

1) Jak ministerstwo planuje realizować założenia

dotyczące nauki języków obcych?

2) W jaki sposób ministerstwo kontroluje wdraża-

nie podstawy programowej?

3) Jakie konsekwencje może ponieść szkoła, która

nie realizuje założeń podstawy programowej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Maria Nowak

(nr 2249)

do ministra edukacji narodowej

przeznaczonych na wspieranie działań

ośrodkach wychowawczych w 2012 r.

Szanowna Pani Minister!

Młodzieżowe ośrodki

wychowawcze (MOW) prowadzone są dla nieletnich

niedostosowanych społecznie, wymagających stoso-

wania specjalnej organizacji nauki, metod pracy, wy-

chowania i resocjalizacji, jako placówki resocjaliza-

cyjno-wychowawcze.

Wychowankami tych placówek

mogą być także dzieci i młodzież niedostosowane spo-

łecznie z upośledzeniem umysłowym w stopniu lek-

kim, dla których MOW prowadzone są jako placówki

resocjalizacyjno-rewalidacyjne.

Podstawą umieszczenia wychowanka w takiej pla-

cówce jest postanowienie sądu rodzinnego o zastoso-

waniu wobec nieletniego środka wychowawczego

w postaci umieszczenia w MOW w oparciu o art. 6 pkt 9

poz. 178, z późn. zm.).

Ministerstwo Edukacji Narodowej od 2009 r. pro-

wadzi działania mające na celu optymalizację wyko-

rzystywania miejsc w istniejących placówkach i two-

rzenie nowych miejsc.

W tym celu uruchomiono pro-

jekt wspierania działań mających na celu poprawę

cówkach (konkurs otwarty dla organów prowadzą-

cych MOW i MOS, szczególnie dla tworzących w pla-

cówkach nowe miejsca dla tymczasowego umieszcza-

nia nieletnich).

Środki ﬁnansowe,wtymprzeznaczonenadziała-

nia inwestycyjne oraz wsparcie dla grup i osób, są też

dostępne w ramach funduszy strukturalnych (Euro-

pejski Fundusz Społeczny).

Program Operacyjny „Ka-

pitał ludzki”, realizowany w okresie programowania

2007–2013, obejmuje m.in. komponenty edukacyjne.

Jeden z nich został zawarty w priorytecie IX: Rozwój

nie 9.1.2: Wyrównanie szans edukacyjnych i zapew-

nienie wysokiej jakości usług edukacyjnych świad-

czonych w systemie oświaty.

Program ﬁnansowany

jest w 85% ze środków unijnych (EFS) i w 15% ze

środków krajowych.

Priorytet IX uzyska w całym

okresie programowania wsparcie w wysokości 1448 mln

euro z EFS.

Instytucje pośredniczące stanowią w tym

przypadku samorządy szczebla wojewódzkiego, zaś

formą realizacji są projekty konkursowe.

W związku z reformą szkolnictwa zawodowego

pilne wydaje się uruchomienie bądź takie ukierun-

kowanie projektów, by umożliwić placówkom pozy-

skiwanie środków na doposażenie pracowni.

1.

Czy w roku 2012 będzie kontynuowany/zosta-

nie uruchomiony projekt wspierania działań mają-

liczby miejsc w Młodzieżowych Ośrodkach Wycho-

wawczych?

Jaki będzie jego budżet?

2.

Czy w związku z reformą szkolnictwa zawodo-

wego nie byłoby celowe takie ukierunkowanie prio-

rytetów projektu, by umożliwić placówkom pozyski-

wanie środków na doposażenie pracowni?

305

3.

W jakim terminie zostanie uruchomiony pro-

jekt, przy założeniu, że takowy będzie?

Z poważaniem

Poseł Izabela Kloc

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2250)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie wejścia w życie dyrektywy

dyrektywę 2000/25/WE w odniesieniu

W sprostowaniu do dyrektywy Parlamentu Euro-

2011r.

zmieniającej dyrektywę 2000/25/WE w odnie-

sieniu do przepisów dotyczących ciągników wprowa-

dzonych do obrotu w ramach programu elastyczności

zmianie ulega art. 2 ust. l zdanie pierwsze, w myśl

którego państwa członkowskie mają obowiązek przy-

jąć i opublikować przepisy ustawowe, wykonawcze

wy do 24 września 2012 r., a nie, jak pierwotnie za-

kładano, do 24 września 2011 r.

24 września 2012 r. jest faktycznym terminem wdro-

żenia przepisów wymienionej dyrektywy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Piotr Walkowski

Ostrów Wielkopolski, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2251)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Literalne brzmienie art. 29 w ust. 2 ww. ustawy

będącego przepisem przejściowym przedłuża możli-

wość pobierania opłat od studentów na dotychczaso-

wych zasadach, jeżeli wnosili oni opłaty za kształce-

nie do końca okresu studiów przewidzianego w pro-

gramie i planie studiów.

Przepis ten wskazuje, że do-

tyczy to studentów, którzy zostali przyjęci na studia

akademickim 2011/2012.

Kolejna kwestia wymagająca wyjaśnienia odnosi

się do opłat, których pobieranie czasowo umożliwia

art. 29 ww. ustawy.

Skoro wyraz „opłaty” znajduje się

w przepisie przejściowym, to powinno się go interpre-

tować w oparciu o nieobowiązujące już brzmienie

niu obowiązującym przed dniem l października 2011 r.).

Jednakże ten akt prawny, w brzmieniu już nieobo-

wiązującym, nie zawiera żadnej ustawowej klasyﬁka-

cji takich opłat.

1.

Czy art. 29 ustawy o zmianie ustawy Prawo

ustaw umożliwia pobieranie opłat od studentów wno-

szących opłaty za kształcenie, a przyjętych na stu-

w roku akademickim 2011/2012 do końca okresu ich

studiów przewidzianego w programie i planie studiów?

2.

Pobieranie jakich opłat umożliwia w stosunku

do studentów wskazanych w pytaniu nr 1 art. 29

ki oraz o zmianie niektórych innych ustaw?

Z poważaniem

Poseł Piotr Walkowski

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 2252)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zwrotu podatku akcyzowego

wykorzystywanego przy produkcji rolnej

Nr 52, poz. 379) o zwrocie podatku akcyzowego za-

wartego w cenie oleju napędowego wykorzystywane-

go do produkcji rolnej określony został kodami

rzystywany do produkcji rolnej.

Z dniem 1 stycz-

nia br. weszło w życie rozporządzenie Komisji UE

załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/

306

87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej

do rozporządzenia, z dniem 1 stycznia wszystkie pod-

mioty, dokonując sprzedaży oleju napędowego, uży-

wają nowych kodów nomenklatury scalonej, które

nie są wymienione w ustawie.

W konsekwencji tej

sytuacji nie ma podstaw prawnych do zwrotu rolni-

kom podatku akcyzowego.

Z informacji, jakie posiadam, wynika, że o za-

istniałych rozbieżnościach PKN Orlen SA poinfor-

mował ministra rolnictwa i rozwoju wsi pismem z dnia

cam się z pytaniem: Jakie działania rząd zamierza

podjąć w celu wyeliminowania problemów związa-

nych ze zwrotem akcyzy z tytułu zakupu oleju napę-

dowego używanego do produkcji rolnej?

Z wyrazami szacunku

Poseł Piotr Walkowski

(nr 2253)

do ministra zdrowia

w sprawie rozporządzenia ministra zdrowia

świadczeń gwarantowanych z zakresu

Szanowny Panie Ministrze!

Według rozporządzenia

1) lekarz specjalista w dziedzinie chirurgii orto-

pedycznej lub chirurgii urazowo-ortopedycznej, lub

ortopedii i traumatologii, lub ortopedii i traumatolo-

gii narządu ruchu, lub reumatologii, lub endokryno-

logii, lub położnictwa i ginekologii albo

2) lekarz specjalista w dziedzinie: chirurgii orto-

cjalista w dziedzinie chorób wewnętrznych z co naj-

mniej 5-letnim doświadczeniem w pracy w oddziale

zgodnym z proﬁlemświadczeniagwarantowanego.

W myśl rozporządzenia wymienieni lekarze spe-

cjaliści muszą mieć specjalizację II stopnia tylko wy-

mienionych specjalności.

W ramach tego rozporzą-

dzenia lekarze, którzy mają specjalizację I stopnia,

muszą zaprzestać świadczenia usług w ramach NFZ.

Nie liczy się ich wieloletni wkład i zaangażowanie

w leczenie chorych.

Wielu lekarzy ma już wyrobioną

opinię wśród pacjentów, którzy nie chcą zmieniać le-

karza, a będą musieli to zrobić, gdyż usługi u takich

specjalistów nie obejmuje NFZ.

Rozporządzenie to

wpływa nie tylko na niekorzyść lekarzy specjalistów

I stopnia, ale w szczególności pacjentów.

działania na korzyść tych lekarzy, którzy w ramach

rozporządzenia z dnia 27 maja 2011 r. muszą zaprze-

stać świadczenia usług w ramach NFZ?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Latos

Warszawa, dnia 2 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2254)

do ministra ﬁnansów

w sprawie nieuzasadnionego zakazu reklamy

Szanowny Panie Ministrze!

19 listopada 2009 r.

Sejm uchwalił ustawę o grach hazardowych (Dz. U.

z 2009 r.

Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), która uchy-

liła obowiązującą dotychczas ustawę z dnia 29 lipca

ustawa wprowadziła bardziej restrykcyjne przepisy

niż jej poprzedniczka.

Niezależnie od tego, czy uzna-

my takie podejście za trafne, to część szczegółowych

regulacji tej ustawy budzi wątpliwości.

wych zabroniona jest reklama i promocja gier cylin-

jemnych oraz gier na automatach.

Wedle zaś ust. 6 przez

reklamę gier lub zakładów, wymienionych w ust. 1,

rozumie się publiczne rozpowszechnianie znaków to-

warowych lub symboli graﬁcznychiinnychoznaczeń

nych podmiotów prowadzących działalność w zakre-

sie ww. gier lub zakładów oraz informacji o miejscach,

liwościach uczestnictwa.

Z kolei w ust. 7 ustawodaw-

ca sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem pro-

mocji wyliczonych wyżej gier lub zakładów.

Chodzi

o publiczną prezentację tych gier lub zakładów, roz-

dawanie rekwizytów z nimi związanych, wręczanie

kładów wzajemnych.

Ust.

8 tego samego artykułu

przesądza ponadto, że za reklamę i promocję ww. gier

lub zakładów uważa się również reklamę i promocję

kształt graﬁcznylubopakowaniewykorzystujepo-

307

dobieństwo lub jest tożsame z oznaczeniem gier cy-

jemnych, gier na automatach, kasyna gry lub punk-

tu przyjmowania zakładów wzajemnych albo z ﬁrmą,

nazwą lub oznaczeniem podmiotu prowadzącego dzia-

matach.

Na podstawie ust. 9 to samo dotyczy rekla-

my i promocji podmiotów, których wizerunek rekla-

mowy wykorzystuje podobieństwo lub jest tożsamy

z oznaczeniem wspomnianych gier lub zakładów, ka-

syna gry lub punktu przyjmowania zakładów wza-

jemnych albo z ﬁrmą,nazwąluboznaczeniempod-

miotu prowadzącego działalność w zakresie takich

gier lub zakładów lub innym symbolem obiektywnie

Docierają do mnie sygnały – które stanowiły bo-

dziec do analizy ustawy o grach hazardowych i napi-

sania niniejszej interpelacji – o sytuacjach, gdy urzęd-

nicy izb celnych przesłuchują właścicieli ﬁrmzajmu-

jących się organizacją zamkniętych (dostępnych tyl-

ko dla ograniczonego kręgu odbiorców) imprez, pod-

czas których istnieje możliwość wzięcia udziału

w pokazowej grze w ruletkę czy pokera – jednak po-

zbawionej wygranych pieniężnych lub rzeczowych –

na okoliczność naruszenia art. 110a ustawy z dnia

został do tegoż kodeksu przez art. 103 pkt 9 ustawy

o grach hazardowych.

W § 1 artykuł ten stanowi, że

kto, wbrew przepisom ustawy, zleca lub prowadzi re-

klamę lub promocję gier cylindrycznych, gier w kar-

kładów lub informuje o sponsorowaniu przez podmiot

dziennych.

§ 2 przesądza natomiast, że tej samej ka-

rze podlega, kto czerpie korzyści z reklamy lub pro-

nych lub prowadzonych wbrew przepisom ustawy,

z umieszczania reklamy wbrew przepisom ustawy

albo informowania o sponsorowaniu przez podmiot

zakładów.

Reklamowanie w Internecie czy w innych, pu-

blicznie dostępnych przestrzeniach, działalności, po-

legającej na organizacji imprez, w czasie których

możliwe jest wzięcie udziału np. w ruletce czy grze

w pokera, nieprowadzonych o wygrane pieniężne lub

rzeczowe, faktycznie – z uwagi na treść art. 29 ust. 8

towane jako prowadzenie reklamy wbrew przepisom

tej ustawy.

Dzieje się tak, mimo że tego rodzaju im-

prezy, organizowane zazwyczaj dla pracowników pry-

watnych ﬁrmistanowiącerodzajdobrejzabawy,nie

mają nic wspólnego z prowadzeniem działalności ha-

zardowej – zabawa w hazard nie jest przecież hazar-

dem.

Ponadto pojawia się w tym kontekście poważny

problem zgodności tych przepisów ustawy z konsty-

tucją.

Zwrócić trzeba bowiem przede wszystkim uwa-

gę na to, że ustawa radykalnie ogranicza możliwość

reklamy przedsiębiorcom, których działalność gospo-

darcza polega na organizacji scharakteryzowanych

powyżej pokrótce imprez, a dzieje się tak, choć owa

działalność gospodarcza ma legalny charakter!

Ina-

czej niż w przypadku zakazu reklamy prawdziwego

hazardu, trudno w przypadku tego zakazu mówić

o spełnieniu przesłanki ważnego interesu społeczne-

go, o którym wspomina art. 22 Konstytucji RP, a co

jest wymagane dla zgodności z ustawą zasadniczą

wszelkich regulacji ustawowych ograniczających wol-

ność działalności gospodarczej.

Trudno też stwierdzić

w jaki sposób zakaz reklamy omawianej tutaj działal-

ności jest konieczny dla bezpieczeństwa państwa lub

mogą przyczynić się do upadłości ﬁrmzajmujących

się działalnością, której reklama została w tych prze-

pisach zabroniona.

Brak możliwości reklamy musi

w oczywisty sposób skutkować zmniejszeniem liczby

no mieć miejsca, zwłaszcza że niejednokrotnie tego

rodzaju konsekwencje błędów ustawodawczych pono-

sić będą przedsiębiorcy funkcjonujący od wielu lat na

rynku i płacący uczciwie podatki, z czego korzyści

odnosi państwo i wszyscy jego obywatele.

W związku z przedstawionym problemem, zwra-

Czy zamierza Pan wystąpić z propozycją znowelizo-

wania ustawy o grach hazardowych w taki sposób,

aby uchylić przepisy jej art. 29 ust. 8 i 9, wprowadza-

jące nieuzasadniony zakaz reklamy działalności nie-

będącej działalnością hazardową?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Gibała

Kraków, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2255)

do ministra sprawiedliwości

przeszukania prowadzonego

bez postanowienia sądu lub prokuratora

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym ze środków

postępowania dowodowego prowadzonego na podsta-

308

art. 219 § 1 tej ustawy, w celu wykrycia lub zatrzy-

mania albo przymusowego doprowadzenia osoby po-

dejrzanej, a także w celu znalezienia rzeczy mogą-

cych stanowić dowód w sprawie lub podlegających

nieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że oso-

ba podejrzana lub wymienione rzeczy tam się znaj-

dują.

§ 2 przesądza z kolei, że w celu znalezienia rze-

nym w tym przepisie można też dokonać przeszuka-

nia osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów.

Art. 220 § 1 Kodeksu postępowania karnego sta-

nowi, że przeszukania może dokonać prokurator albo

padkach wskazanych w ustawie także inny organ.

Zgodnie z § 2 postanowienie sądu lub prokuratora

przeprowadzone.

Powyższe dwa paragrafy ustana-

wiają pewną zasadę ogólną, od której jednak zachodzi

bardzo istotny wyjątek, uregulowany w § 3, umożli-

wiający w wypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli

wydane, dokonanie przez organ przeszukania po

okazaniu nakazu kierownika jego jednostki lub na-

wet po okazaniu tylko legitymacji służbowej.

W takiej

sytuacji organ ma obowiązek zwrócić się niezwłocz-

nie do sądu lub prokuratora o zatwierdzenie przeszu-

kania.

Postanowienie o zatwierdzeniu organ musi

doręczyć osobie, u której dokonano przeszukania,

protokołu żądanie tej osoby, pouczonej o prawie zgło-

szenia takiego żądania.

Instytucja przeszukania, jakkolwiek niezbędna

w każdym państwie dla umożliwienia zdobywania

dowodów potrzebnych w postępowaniach karnych,

z samego założenia stanowi poważną ingerencję

w prawa i wolności człowieka, w tym przede wszyst-

kim w – zagwarantowane również przez Konstytucję

RP w jej artykułach 47 i 50 – prawo do prywatności

i nienaruszalność mieszkania.

Rzecz jasna, ze wzglę-

du na wspomniany ważny cel dowodowy, samo ogra-

niczenie wymienionych praw i wolności poprzez ist-

nienie w porządku prawnym takiej instytucji jest jak

najbardziej dopuszczalne.

Z drugiej jednak strony

w liberalnym państwie demokratycznym, jakim jest

Polska, standardem powinna być troska o jak naj-

mniejszą ingerencję władzy w prawa i wolności czło-

wieka.

Ingerencja taka może mieć miejsce tylko w ra-

zie konﬂiktudóbrprawnych,woparciuoprzepisy

ustawy, a środki, mające na celu zabezpieczenie kon-

kurencyjnego dobra prawnego, spełniać muszą wy-

mogi: przydatności, konieczności i proporcjonalności.

Takie założenia wysłowione zostały w tekście Kon-

stytucji RP, której art. 31 ust. 3 stanowi, iż ograni-

czenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych

nym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku

ności i praw.

Przepisy Kodeksu postępowania karnego doty-

czące przeszukań spełniają powyższe wymogi kon-

stytucyjne, gdyż wprowadzają restrykcyjne warunki

dopuszczalności przeprowadzania przeszukań.

Jed-

nakże, jak pokazuje praktyka funkcjonowania orga-

nów ścigania, wyjątek od reguły (a więc przeszuka-

nia za okazaniem legitymacji służbowej, dopiero

z późniejszym zatwierdzeniem przeszukania przez

prokuratora albo sąd) stał się w Polsce regułą.

Mimo

że kodeks przewiduje jako standard przeprowadzanie

przeszukań przez prokuratora lub przez Policję (ewen-

tualnie inny uprawniony organ), ale na polecenie

sądu lub prokuratora, w rzeczywistości bardzo często

zdarza się, że kolejność działań jest odwrotna – naj-

pierw np. policjanci dokonują przeszukania, zaledwie

po okazaniu legitymacji (lub nakazu wydanego przez

ich przełożonego), a dopiero później występują do sądu

lub prokuratora o zatwierdzenie już wykonanych

czynności.

Postępowanie takie – w świetle art. 220

§ 3 Kodeksu postępowania karnego – jest dopuszczal-

ne i spełnia opisane wyżej standardy konstytucyjne

(wszak niejednokrotnie oczekiwanie na wydanie

przez sąd lub prokuratora postanowienia o przepro-

wadzeniu przeszukania trwałoby zbyt długo i unie-

możliwiłoby uzyskanie dowodów), ale tylko pod wa-

runkiem stosowania go w sytuacjach absolutnie wy-

jątkowych.

Tymczasem, jak wynika z informacji pra-

sowych („Służby przeszukają bez wiedzy sądu i śled-

czych”, „Rzeczpospolita” z 31 grudnia 2011 r.), zarów-

no funkcjonariusze uprawnionych służb, jak i proku-

ratorzy potwierdzają, że nagminna jest praktyka

skrajnego wręcz nadużywania procedury przeszuka-

nia bez wcześniejszego uzyskania postanowienia

sądu lub prokuratora.

Okazuje się również, że oﬁcjalnedanenatemat

skali zjawiska przeszukań są szczątkowe.

Jak poda-

no we wspomnianym artykule prasowym, od 1 stycz-

odbyły się 122 przeszukania policyjne, a 215 nastą-

piło za okazaniem legitymacji służbowej lub nakazu

kierownika jednostki.

Są to dane Ministerstwa Spra-

wiedliwości, które jednak odnoszą się tylko do sytu-

acji, gdy przeszukania przeprowadzane były na pole-

cenie sądu lub gdy to sąd je zatwierdzał.

Dane te nie

uwzględniają zatem przypadków, w których do prze-

szukań dochodziło na polecenie prokuratora lub gdy

to prokurator zatwierdzał przeszukania przeprowa-

dzone w nagłych wypadkach.

Prokuratura General-

na ani żaden inny organ władzy publicznej nie mają

bowiem obowiązku prowadzenia stosownych staty-

styk w tym zakresie.

Tymczasem najwięcej przeszu-

kań odbywa się właśnie na etapie postępowania przy-

gotowawczego, a nie na etapie postępowania sądowe-

go (tzw. jurysdykcyjnego).

Brak obowiązku prowa-

dzenia rejestru danych w tym zakresie utrudnia pre-

cyzyjną ocenę skali niepokojącego zjawiska i wycią-

gnięcie ewentualnych konkretnych wniosków, mają-

309

cych na celu odejście od niewłaściwej praktyki stoso-

wanej przez funkcjonariuszy.

Poważne wątpliwości budzić może również liczba

służb uprawnionych na mocy ustawy do przeprowa-

dzania przeszukań.

Aktualnie takie uprawnienia

posiada aż 10 służb: Policja, Centralne Biuro Śledcze,

Straż Graniczna, Służba Celna, Żandarmeria Woj-

skowa, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Cen-

tralne Biuro Antykorupcyjne, a w ograniczonym za-

kresie także służby skarbowe, wywiad wojskowy

i Biuro Ochrony Rządu.

Trudno znaleźć uzasadnie-

nie dla tak szerokiego rozbudowania katalogu pod-

miotów, którym wolno korzystać z instytucji przeszu-

kania.

Wydaje się, że bez uszczerbku dla postępowań

dowodowych przeszukania mogłyby przeprowadzać

np. tylko dwie z tych służb, a pozostałe służby mo-

głyby po prostu zwracać się z wnioskiem o przepro-

wadzenie przeszukania do tych dwóch służb.

W związku z przedstawionym problemem zwracam

1.

Czy obecnie istnieje jakakolwiek możliwość uzy-

skania informacji na temat rocznej skali przeprowa-

dzanych przeszukań we wszystkich wariantach opi-

sanych w art. 220 Kodeksu postępowania karnego?

2.

Czy w Ministerstwie Sprawiedliwości trwają

jakiekolwiek prace zmierzające do ograniczenia zja-

wiska powszechności przeszukań przeprowadzanych

bez postanowienia sądu lub prokuratora, a dopiero

zatwierdzanych w trybie następczym?

3.

Czy dostrzega Pan konieczność ograniczenia

liczby służb uprawnionych do przeprowadzania prze-

szukań?

Z wyrazami szacunku,

Poseł Łukasz Gibała

(nr 2256)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie zwrotu przez jednostki

na realizację zadań własnych określonych

Szanowna Pani Minister!

Problem dotyczy fi-

nansowania zadań własnych jednostek samorzą-

du terytorialnego w zakresie oświaty z dotacji

celowych z budżetu państwa i dotyczy większości

gmin w Polsce.

sach publicznych, pojawiły się spory interpretacyjne

dotyczące art. 128 ust. 2 ustawy o ﬁnansachpublicz-

nych, który stanowi, że kwota dotacji na doﬁnanso-

wanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych

Istotą sporu była wątpliwość, czy wejście w życie cyt.

artykułu ustawy o ﬁnansachpublicznychspowodo-

wało zmiany w zakresie dotowania zadań własnych

realizowanych przez jednostki samorządu teryto-

rialnego w zakresie oświaty, w tym np. stypen-

diów i zasiłków szkolnych polegających na ponosze-

niu przez te jednostki co najmniej 20% kosztów

wypłaty tej formy pomocy.

Ministerstwo Edukacji

Narodowej pismem z dnia 23 lipca 2010 r., skiero-

wanym do wojewodów, kuratorów oświaty, wójtów,

burmistrzów i prezydentów miast, zaprezentowało

stanowisko, iż zmiana art. 128 ust. 2 u.f.p. nie powin-

na zmienić sposobu ﬁnansowaniazadańzdotacjice-

lowych (dotacja w 100% może ﬁnansowaćzadanie).

Odmiennego zdania był minister ﬁnansów,któryar-

gumentował, że przepisy prawa oświatowego nie okre-

ślają wyższego niż wyznaczony w art. 128 ust. 2 ustawy

z dnia 27 sierpnia 2008 r. o ﬁnansachpublicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240) poziomu doﬁnansowaniaza-

dania własnego gminy, co prowadzi do wniosku, że cał-

kowity koszt zrealizowanego zadania powinien zostać

najwyżej w 80% sﬁnansowanyześrodkówbudżetu

państwa, natomiast 20% winna wyłożyć dana gmi-

na.

Zdaniem ministra ﬁnansówniespełnienietego

wymogu (gdy koszt zadania w całości lub w części

większej niż 80% pokryje dotacja budżetowa) spowo-

duje, iż zastosowanie będzie miał przepis zawarty

w pkt 4 art. 169 ustawy o ﬁnansachpublicznych.

Zwro-

towi do budżetu państwa podlegać powinna ta część

dotacji, która została wydatkowana w wysokości

przekraczającej 80% wartości zrealizowanego przez

gminę zadania, a poniesione w tej części wydatki po-

winny zostać sﬁnansowaneprzezsamorządześrod-

ków własnych.

Spory te, powstałe wskutek niejasnych przepisów

oraz wydania rozbieżnych interpretacji przez mini-

stra edukacji narodowej oraz ministra ﬁnansów,do-

prowadziły do wszczęcia przez wojewodów (jako dys-

ponentów II stopnia tych środków) postępowań w celu

zwrotu nadmiernie pobranych dotacji przez jednost-

ki samorządu terytorialnego.

Prowadzone w 2011 r.

w urzędach wojewódzkich i kuratoriach oświaty kon-

trole NIK-u potwierdziły, że prawidłową interpreta-

cję przepisów art. 128 ust. 2 ustawy o ﬁnansach

sach publicznych zastosował w tym względzie mini-

ster ﬁnansów.

Dużaczęśćjednosteksamorządutery-

torialnego, nie mając pewności, jak wydatkować do-

tacje, nadal ﬁnansowałarealizowanezadaniaw100%.

Obecnie jednostki samorządu terytorialnego muszą

zwracać budżetowi państwa wykorzystane już przez

siebie dotacje, a wraz z odsetkami idzie to w setki

tysięcy, jeśli nie miliony, złotych.

Problem ten doty-

czy całego kraju, są już nawet pierwsze wyroki woje-

wódzkich sądów administracyjnych na korzyść Skarbu

Państwa.

Skutkiem ubocznym jest też rezygnacja przez

część jednostek samorządu terytorialnego z zaanga-

310

żowania w niektóre programy rządowe ze względu

na brak wymaganego „wkładu własnego”.

W ubiegłym roku przedstawiciel ministra edukacji

zapewniał, iż zostały podjęte prace legislacyjne nad

taką zmianą ustawy o systemie oświaty, która umoż-

liwiałaby ﬁnansowaniezadańwłasnychzdotacjicelo-

wych w 100%.

Czy dla usunięcia problemów interpretacyjnych

dotyczących art. 128 ust. 2 ustawy o ﬁnansachpu-

blicznych prowadzone są prace legislacyjne nad zmia-

ną ustawy oświatowej, tak aby wprost wynikało z niej,

że dotacja celowa z budżetu państwa może pokrywać

100% kosztów realizacji zadania własnego w zakresie

oświaty?

Czy znana jest Pani Minister skala zjawiska, ile

jednostki samorządu terytorialnego muszą wpłacić

do budżetu państwa tytułem zwrotu dotacji?

Z poważaniem

Poseł Jacek Świat

Wrocław, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2257)

do ministra pracy i polityki społecznej

napływają liczne zastrzeżenia dotyczące aktualnego

stanu prawnego regulującego kwestie związane z wy-

sokością zasiłku pielęgnacyjnego.

Zgodnie z art. 26 Karty Praw Podstawowych:

Osoby niepełnosprawne stanowią ponad 15% ogó-

łu ludności UE.

Osoby niepełnosprawne mają takie

pewnić poszanowanie tych praw, zdaniem Unii Eu-

ropejskiej należy przywiązywać szczególną wagę do

różnych aspektów niepełnosprawności.

Osobom nie-

pełnosprawnym należy przede wszystkim umożliwić

korzystanie z praw i obowiązków przysługujących

wszystkim obywatelom, a także podejmowanie indy-

widualnych decyzji i samodzielne kierowanie swoim

życiem.

Osoby niepełnosprawne powinny móc prowa-

dzić normalne życie, dlatego tak ważne jest zapew-

nienie im dostępu do wszelkiego rodzaju usług oraz

ich integracja z resztą społeczeństwa.

W pierwszej

kolejności należy zagwarantować im dostęp do dłu-

gotrwałej opieki oraz usług wsparcia.

Należy również wziąć pod uwagę kwestie związa-

ne z odszkodowaniami z tytułu niepełnosprawności,

rehabilitacją, zmniejszeniem ekonomicznych i spo-

łecznych skutków niepełnosprawności oraz nierów-

ności w dostępie do służby zdrowia.

W tym celu na-

leży przede wszystkim działać na rzecz zwiększania

integracji społecznej, usuwania przeszkód i barier

ﬁzycznychorazzwiększaniamobilności,atakżewy-

korzystywać technologie informacyjne.

podlega zmianie co 3 lata.

Obecna wysokość zasiłku

to 153 zł.

Zdaniem wielu zainteresowanych kwota ta

jest zbyt niska w odniesieniu do aktualnego poziomu

cen i kosztów utrzymania.

Koszt utrzymania osób niepełnosprawnych z roku

na rok rośnie, chociażby poprzez wysokie ceny le-

karstw, ceny paliw oraz podstawowych produktów

spożywczych.

Korzystnym rozwiązaniem wydaje się

wprowadzenie corocznej waloryzacji zasiłku pielę-

gnacyjnego, tak jak w przypadku dodatku pielęgna-

cyjnego.

Wprowadzenie tych zmian byłoby z pewno-

ścią korzystniejsze dla świadczeniobiorców, ponieważ

uwzględniałoby na bieżąco realny wzrost cen.

1.

Czy ministerstwo zamierza wprowadzić zmiany

2.

Jakie byłyby koszty podwyżki zasiłku pielęgna-

cyjnego dla osób niepełnosprawnych?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 31 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2258)

do ministra zdrowia

w sprawie listy leków refundowanych

Opublikowana lista leków refundowanych nie tyl-

ko nie wprowadza do refundacji nowych, wysoce sku-

tecznych leków dla diabetyków, które w Europie są

już standardem (długo działające analogi insulin,

leki inkretynowe), ale również powoduje utrudnienia

w dostępie do powszechnie używanych w Polsce le-

ków i wyrobów medycznych.

Ministerstwo Zdrowia dało chorym gwarancję

bezpieczeństwa polskich pacjentów.

Kilkaset tysięcy

diabetyków i rodziców chorych dzieci nadal czeka na

informację, czy paski do najczęściej przez nich stoso-

wanych glukometrów powrócą na listę refundacyjną.

Nie wiedzą, czy mają jeszcze poczekać, czy już zmie-

niać glukometry na takie, do których paski są refun-

dowane.

Obawę i stres potęguje fakt, że nowych urzą-

dzeń do monitowania glikemii brakuje w aptekach.

311

Z przykrością muszę stwierdzić, że wbrew temu,

co Ministerstwo Zdrowia chce przekazać opinii pu-

blicznej, leczenie dla pacjenta z cukrzycą w roku 2012

wcale nie potanieje, ale jego koszt zasadniczo wzro-

śnie.

Stanie się tak przede wszystkim z powodu pla-

nowanego wprowadzenia 30% odpłatności za paski

do pomiaru poziomu glikemii.

Paski, których używa

ok. 70% chorych na cukrzycę w Polsce, nie znalazły

się w ogóle na liście refundacyjnej, co oznacza, że wspo-

mniane 70% chorych będzie musiało zakupić nowe

glukometry, do których paski będą refundowane, lub

też zmuszeni będą wydawać więcej co miesiąc na pa-

ski nierefundowane.

Mimo że ceny insulin ludzkich

faktycznie spadły o kilka złotych, niestety analogowe

insuliny szybko działające podrożeją aż o kilkadzie-

siąt złotych!

Co więcej, tak w przypadku insulin jak i pasków

dotychczas w wielu aptekach chorzy dzięki różnym

promocjom mogli nabywać je za grosz, co bardzo so-

bie cenili.

Ministerstwo zadecydowało jednak, że i tę

formę pomocy pacjentom należy zlikwidować.

To po-

sunięcie (sztywne, odgórnie narzucone ceny) wydaje

się niemalże powrotem do regulacji panujących w po-

przednim ustroju.

Nowe zasady refundacji wprawiły ponad 2,5-mi-

lionową rzeszę polskich diabetyków w stan rozpaczy.

Nie wspominając już o uporczywym nieobejmowaniu

refundacją leków nowej generacji, które refunduje

nawet Rumunia czy Bułgaria.

Wdrożenie nowych za-

sad refundacji oznacza dla wielu niemalże bankruc-

two lub też poważne powikłania za kilka lat na sku-

tek gorszego dostępu do skutecznego leczenia, a do

tego, zwłaszcza w najbliższym czasie, straszny dys-

komfort psychiczny spowodowany koniecznością do-

stosowania się do nielogicznych zmian.

1.

Dlaczego nowe przepisy zawierają aż tyle nie-

korzystnych dla diabetyków zmian?

2.

Czy jest możliwe wprowadzenie zmian do nowej

listy leków refundowanych?

3.

Czy istnieje możliwość przywrócenia odpłatno-

ści ryczałtowej na wszystkie obecnie refundowane

paski, obniżenia cen szybko działających insulin ana-

logowych oraz, co byłoby idealne, obiecywane od wie-

lu lat objęcie refundacją długo działających analogów

insulin oraz leków inkretynowych?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 2259)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie przyznania uprawnień

służb ratowniczo-gaśniczych

Szanowny Panie Premierze!

W skali kraju lotni-

skowe służby ratowniczo-gaśnicze to grupa około

400 osób.

Ich zakres obowiązków jest bardzo szeroki

i wykracza poza to, co musi robić Państwowa Straż

Pożarna.

Mają takie same kwaliﬁkacje,leczwyższe

wymagania, a LSR-G jest jedyną służbą, która ma

ściśle określony czas reakcji.

W przeciwieństwie do PSP strażacy LSR-G nie

są objęci przywilejami emerytalnymi mimo wyśru-

bowanych wymagań.

Prowadzi to do tego, że po

15 latach pracy w PSP strażacy, którzy mogą już

przejść na emeryturę, kontynuują pracę w służbach

lotniskowych.

Do 1991 r. wszyscy strażacy byli traktowani tak

samo.

W trakcie transformacji ustrojowej uchwalono

nową ustawę, która zmieniła stan prawny.

Według niej

strażacy PSP stanowią odrębną grupę.

Tylko im przy-

sługują przywileje emerytalne – mogą skończyć pracę

po 15 latach.

Wszystkie inne typy służb pożarniczych,

w tym także lotniskowe, są objęte standardowym sys-

temem emerytalnym, czyli nabywają prawo do eme-

rytury dopiero po ukończeniu 65. roku życia.

Strażacy PSP jako jedyni mają również status

funkcjonariuszy publicznych, dający przywileje spo-

łeczne i prawne.

Lotniskowe służby zostały zatem zakwaliﬁkowa-

ne tak samo jak służby zakładowe czy nawet ama-

torskie związki strażackie.

W przeciwieństwie do

nich są odpowiedzialne nie tylko za bezpieczeństwo

pracowników i sprzętu w swoim zakładzie, ale rów-

nież za tysiące międzynarodowych pasażerów i sa-

molotów.

Według stowarzyszenia LSR-G, najgorsza sytu-

acja jest w Warszawie, Gdańsku, a zwłaszcza w Ło-

dzi, gdzie interweniował Urząd Lotnictwa Cywilne-

go.

Średni wiek przechodzenia na emeryturę stra-

żaka PSP to 43 lata, a w LSR-G – 65 lat.

Różnica

22 lat w tym okresie życia człowieka jest to przejście

z wieku dojrzałego w starczy.

Dodatkowo w LSR-G

zatrudniani są „weterani służby” – emeryci PSP,

czyli ludzie teoretycznie wypaleni zawodowo.

Pracownicy LSR-G są traktowani tak samo jak

służby zakładowe, choć mają szersze i bardziej nie-

Przykładowa nazwa leku

Dotychczasowa cena

1 opakowania

Cena 1 opakowania

od 1.01.2012

Ilość opakowań zużywanych

w miesiącu

Wskaźnik wzrostu

Insulina Humalog 8,75 zł 40,84 zł 1 466,74%

Paski testowe Contour Link 3,20 zł 50,00 zł 4 1 562,50%

312

bezpieczne obowiązki.

Jest to niewielka grupa ludzi

i objęcie ich przywilejami emerytalnymi takimi sa-

mymi jak strażaków PSP z pewnością nie byłoby du-

żym obciążeniem dla budżetu.

Chodzi o to, by docenić

ich pracę i zwiększyć bezpieczeństwo pasażerów.

Sądzę, że ustawa z 1991 r. prowadzi do nierówno-

ści społecznych i powoduje brak zapewnienia obywa-

telom bezpieczeństwa.

Niewątpliwie dokonano nor-

matywnej degradacji statusu ratowników LSR-G.

Należy zauważyć, że prawo nawet nazywa obydwie

grupy jednakowo, tytułując ich jako strażaków.

Wiek

strażaka jest tu kluczowym elementem, albowiem to

on wyznacza zdolności psychiczne i ﬁzyczneniezbęd-

ne do wykonywania newralgicznych działań pożar-

niczych.

Nie jest możliwe utrzymanie pełnej percep-

cji umysłowej, jak i zdolności ﬁzycznych, dla osób

długo pracujących w LSR-G.

Nie każdy strażak

LSR-G jest w stanie zachować stabilną formę w wie-

ku mocno średnim, dlatego nie ma powodów dla róż-

nicowania sytuacji prawnej strażaków PSP i lotni-

skowych.

Stowarzyszenie LSR-G proponuje rozwiązania

sytuacji.

Proponuje model amerykański, w którym

wszyscy strażacy mogą wykonywać działalność ope-

racyjną do 55 roku życia, a potem, o ile nie wyrażą

woli przejścia na emeryturę, wolno im zajmować się

na przykład konserwacją sprzętu.

Prawo do emery-

tury uzyskuje się po co najmniej 25 latach pracy.

Strażacy z LSR-G w sprawie stanu prawnego in-

terweniowali nie tylko w instytucjach krajowych, ale

również w europejskich.

W przypadku braku reakcji

ze strony rządu, zostanie złożony wniosek do Trybu-

nału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności

z Konstytucją RP.

Sytuacja strażaków LSR-G jest zdecydowanie nie-

korzystna.

Obecne prawo nie tylko przedstawia ich

jako mniej istotną, podrzędną w stosunku do PSP

służbę, choć faktyczne obowiązki przeczą takiemu

stawianiu sprawy.

Dwudziestoletnia ustawa ma tak-

że bardzo praktyczne skutki – w LSR-G pracują eme-

ryci PSP.

Doświadczenie z pewnością jest ważne, ale

nie można ignorować znaczenia sprawności psycho-

ﬁzycznej,słabnącejzwiekiem.

W trakcie kampanii wyborczej stowarzyszenie

bezpośrednio złożyło list otwarty na ręce premiera

Donalda Tuska.

List do chwili obecnej pozostał bez

odpowiedzi.

Obniżenie wieku strażaków na lotniskach to nie

tylko docenienie ich ciężkiej i niebezpiecznej pracy,

to przede wszystkim leży w interesie coraz większej

liczby pasażerów na polskich lotniskach.

1.

Czy ministerstwo transportu zamierza w naj-

bliższym czasie rozpocząć prace mające na celu wpro-

wadzenie rozwiązań prawnych dotyczących przecho-

dzenia przez pracowników lotniskowych służb ratow-

niczo-gaśniczych na wcześniejsze emerytury?

2.

Czy obecnie lotniskowe służby ratowniczo-ga-

śnicze zapewniają odpowiedni poziom ochrony i bez-

pieczeństwa w sytuacjach zagrożenia?

3.

Jak to jest, że za tę samą pracę w jednostce

LSR-G w Rzeszowie, jedni strażacy mają przywileje

emerytalno-rentowe, a drudzy nie?

4.

Czy w trakcie Mistrzostw Europy w Piłce Noż-

nej Euro 2012 strażacy z LSR-G będą mieli dodatko-

we zadania do wykonania?

5.

Jakie byłyby obciążenia budżetowe w przypad-

ku przyznania wcześniejszych uprawnień emerytal-

nych dla strażaków z LSR-G?

6.

Jaki jest średni wiek zatrudnionych strażaków

w PSP, a jaki w LSR-G?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 13 grudnia 2011 r.

Interpelacja

(nr 2260)

do prezesa Rady Ministrów

Dnia 20 stycznia 2012 r.

Sejmik Województwa

Dolnośląskiego przyjął stanowisko w sprawie rządo-

wego projektu ustawy o podatku od wydobycia nie-

których kopalin.

Według projektu przyjętego przez

Radę Ministrów dnia 17 stycznia 2012 r. wydobycie

miedzi i srebra – metali będących głównym przed-

miotem wydobycia i produkcji przez spółkę KGHM

Polska Miedź SA – będzie opodatkowane.

Wprowadzenie nowej opłaty może skutkować wie-

lokierunkowymi i niekorzystnymi konsekwencjami,

obniżeniem poziomu inwestycji w regionie, zwiększe-

niem wskaźnika bezrobocia, bezpośrednim uderze-

niem w sytuację ﬁnansowąspółki.

Zmniejszenieopła-

calności wydobycia miedzi na terenie Dolnego Śląska

może zniechęcić KGHM Polska Miedź SA do inwe-

stowania na terenie kraju.

Sekcja Krajowa Górnictwa Rud Miedzi NSZZ „So-

lidarność” w KGHM wprowadziła w swoich struktu-

rach pogotowie strajkowe.

Związkowcy sprzeciwiają

się formie podatku od kopalin, który proponuje Mi-

nisterstwo Finansów w przyjętym przez rząd projek-

cie ustawy.

Związkowcy wskazują, że przedstawiony podatek

jest dużo wyższy niż w innych krajach wydobywają-

cych miedź.

Niezaliczenie go do kosztów uzyskania

przychodu staje się wielkim obciążeniem dla polskie-

go górnictwa rud miedzi.

Wskutek wprowadzenia

podatku o takiej konstrukcji nastąpi gwałtowny

wzrost kosztów produkcji, co spowoduje, że dalsze

wydobywanie części obecnych złóż rudy miedzi prze-

313

stanie być ekonomicznie uzasadnione.

Zdaniem

związkowców podatek od kopalin powinien być także

naliczany od produktu sprzedanego, nie zaś od pół-

produktu.

Według specjalistów oraz pracowników KGHM

SA wejście w życie tego podatku może skutkować

m.in. zmniejszeniem wpływów z tytułu podatku od

osób ﬁzycznychorazwzrostemobciążeńsocjalnych,

której spowodują ograniczenie zatrudnienia nie tylko

w samej spółce, ale również w ﬁrmachwspółpracu-

jących z KGHM.

Nadto ustawa spowoduje spadek

zaangażowania ﬁrmzbranżygórniczejorazhutni-

czej w planowanych inwestycjach, obniżenie nakła-

dów na prace badawcze i rozwojowe oraz zahamowa-

nie rozwoju unikatowej technologii związanej z wy-

dobyciem na dużych głębokościach, a także ograni-

czenie ze strony spółki nakładów na działalność

społeczną w regionie.

1.

Czy ministerstwo przeprowadziło analizy ﬁ-

nansowe i ekonomiczne KGHM Polska Miedź SA

przed wprowadzeniem i po wprowadzeniu podatku?

2.

Jak wpłynie wprowadzenie podatku od wydo-

bycia niektórych kopalin na sytuację ekonomiczną

KGHM Polska Miedź SA?

3.

Czy wprowadzenie podatku od wydobycia nie-

których kopalin może skutkować zamknięciem ja-

kiejkolwiek kopalni?

4.

Jakie są powody wymiany w ostatnim czasie

całej rady nadzorczej spółki?

5.

Czy wprowadzenie nowego podatku może skut-

kować zwolnieniami pracowników kopalń, a tym sa-

mym pogłębieniem zjawiska bezrobocia w Polsce?

6.

Czy ministerstwo porównywało stawki podatku

z krajami, gdzie pobiera się tego typu podatki?

7.

Jakie negatywne skutki może przynieść wpro-

wadzany podatek dla całego Dolnego Śląska?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

Syców, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2261)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

W 2011 r. Kopalnie

i Zakłady Chemiczne Siarki Siarkopol SA w Grzybo-

wie świętowały swój jubileusz 45-lecia pierwszego

w Polsce i Europie wytopu siarki metodą otworową.

Na jubileusz przyjechali licznie zaproszeni goście,

m.in. z: Ministerstwa Skarbu Państwa i Minister-

stwa Gospodarki, przedstawiciele władz wojewódz-

kich, powiatowych oraz gminnych, a także goście

z szeregu przedsiębiorstw i urzędów, z którymi współ-

pracuje Siarkopol.

W ostatnim czasie do pracowni-

ków oraz społeczności lokalnej dotarła informacja

o zamiarach prywatyzacji zakładu.

W dniu 1 czerwca 1966 r., zapoczątkowano w Grzy-

bowie nowatorską metodę wydobywania siarki.

Siar-

kopol, jako pierwszy w Europie i ostatni na świecie,

wydobywa nadal „polskie złoto”.

Sprostał on proble-

mom ekonomicznym, obecnie w skali całego świata

eksploatuje złoża siarki w jedynej kopalni siarki w Osie-

ku.

Do najważniejszych prowadzonych obecnie inwe-

stycji należy zaliczyć: budowę nowej instalacji do

produkcji siarki nierozpuszczalnej w CS

2

o zdolności

produkcyjnej 5000 ton/rok, a pełne uruchomienie

planuje się w maju 2012 r.; budowę trzeciej nitki ma-

gistrali ciepłowniczej relacji Elektrownia Połaniec –

Kopalnia Osiek; w fazie projektowania jest również

baza przeładunkowa, a jej uruchomienie planuje się

na przełomie 2013/2014 r.

Zatem niezrozumiałym

jest, dlaczego rząd podejmuje decyzje o prywatyzacji

tego ważnego w naszym województwie zakładu pra-

cy w okresie, kiedy siarka na rynku światowym osią-

ga dobrą cenę.

W tym zakładzie miejsca pracy znaj-

duje około 1000 osób.

W tych okolicznościach natu-

ralne jest, że decyzja rządu o prywatyzowaniu kopal-

ni jest niezrozumiała i budzi w naszym regionie duże

zaniepokojenie.

W świetle powyższych wątpliwości zwracam się

1.

Dlaczego gospodarność, poświęcenie i zaanga-

żowanie załogi w stabilizowanie ekonomiczne, orga-

nizacyjne i gospodarcze ﬁrmyrządchcenagrodzić

niepewnością jutra, wystawiając kopalnię do prywa-

tyzacji?

2.

Jakie czynniki, kryteria i uwarunkowania prze-

sądziłby o zamiarze prywatyzacji Kopalni i Zakładów

3.

Czy przeprowadzono dokładną analizę ﬁnanso-

wą i społeczną spółki?

4.

Czy rząd dla uznania dotychczasowego zaan-

gażowania załogi odstąpi od zamiaru prywatyzacji

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

314

Interpelacja

(nr 2262)

do ministra sprawiedliwości

spoczynku sędziów i prokuratorów

Do mojego biura poselskiego w ostatnim czasie

spływają uchwały zgromadzenia ogólnego sędziów

sądów apelacyjnych w związku z planami Minister-

stwa Sprawiedliwości odnośnie likwidacji stanu spo-

czynku sędziów i prokuratorów.

Sędziowie zwracają uwagę, iż pozycja sądownic-

twa ukształtowana jest w Konstytucji Rzeczypospo-

litej Polskiej.

Zgodnie z art. l0 konstytucji ustrój na-

szego kraju opiera się na podziale i równowadze wła-

dzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej.

Pod-

ważenie materialnych warunków funkcjonowania

mentów ustrojowych państwa.

Zapisy konstytucji

zawarte w art. 178 i art. 180 stwarzają gwarancję

warunków pracy i wynagrodzenia odpowiadających

Nadto sędzia nie może należeć do partii politycz-

nej, związku zawodowego ani prowadzić działalności

leżności sądów i niezawisłości sędziów.

Przepisy ran-

gi ustawowej zabraniają również sędziom podejmo-

wania dodatkowego zatrudnienia.

Ograniczenia te

ku.

Konstytucja, dając sędziom określone gwarancje

w sferze materialnej, nakłada na nich równocześnie

osłabienia gwarancji czy zgoda ich zniesienia podwa-

żałaby zaufanie do państwa polskiego ze wszystkimi

negatywnymi konsekwencjami.

Sędziowie apelują o zaniechanie działań zmierza-

jących do ograniczenia czy likwidacji stanu spoczyn-

ku sędziów, eksponując przy tym fakt notoryjny, iż

cy siedemdziesiątego roku życia.

Plany ministra sprawiedliwości w tym zakresie

zostają narażone na zarzut naruszenia praw naby-

tych.

Proponowane rozwiązania budzą wątpliwości

natury ﬁnansowej.

Gdybyrządchciałodebraćwszyst-

kim pracującym sędziom i prokuratorom ich upraw-

nienia, musiałby najpierw odprowadzić do ZUS mi-

liony złotych.

Od ich uposażeń nie są bowiem potrą-

cane składki: emerytalna, rentowa ani chorobowa.

1.

Jakie są konkretne plany Pana Ministra odno-

śnie likwidacji stanu spoczynku sędziów i prokura-

torów?

2.

Jakie są koszty rzeczywiste wprowadzenia likwi-

dacji stanu spoczynku dla sędziów i prokuratorów?

3.

Jakie uprawnienia będą mieli sędziowie i pro-

kuratorzy po likwidacji stanu spoczynku?

4.

Czy ministerstwo przeprowadziło wyliczenia,

ilu sędziów i prokuratorów może odejść z pracy za-

wodowej po likwidacji stanu spoczynku?

Z poważaniem

Poseł Beata Kempa

(nr 2263)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Budownictwo napę-

dza polską gospodarkę.

Niestety, na początku roku

2011 pojawiły się już sygnały w prasie, że w budow-

nictwie rosną zatory płatnicze, które przyczyniają się

do pogarszania kondycji ﬁnansowejprzedsiębiorstw,

a nawet do ich bankructw.

Jak podaje prasa branżo-

wa (np. Newsletter nr 985 MuratorPlus na podstawie

badań przeprowadzonych przez Coface Poland – świa-

towej ﬁrmy wyspecjalizowanej w ubezpieczeniach

należności) w minionym roku sądy ogłosiły upadłość

ok. 140 przedsiębiorstw zajmujących się pracami bu-

dowlanymi, czyli prawie o połowę więcej niż rok wcze-

śniej.

Zatory płatnicze powodujące niewypłacalność

dotknęły przede wszystkim małe i średnie ﬁrmybu-

dowlane.

Coraz więcej bankructw będzie również

w roku 2012 ze względu na przewidywane słabsze

tempo wzrostu gospodarczego, osłabienie koniunk-

tury i rosnący poziom ryzyka handlowego.

Minister ﬁnansówzałożyłsamorządomkaganiec

w postaci limitu zadłużenia, toteż rezygnują one z in-

westycji, bo nie mogą przestać płacić nauczycielom,

służbie zdrowia itd.

Czyli nagle drugi co do wielkości

inwestor (oprócz zamówień rządowych) przestanie

zlecać prace budowlane.

Deweloperzy być może ruszą

z inwestycjami mieszkaniowymi, ale prawdopodob-

nie to nie pozwoli na redukcję strat ﬁrmbudowla-

nych wynikłych z braku zamówień publicznych.

Za

2–3 lata rozpocznie się zwalnianie ludzi, redukcja

parków maszynowych, restrukturyzacja ﬁrm,które

w tej chwili są rozpędzone i wykorzystują 100% swo-

ich możliwości.

Budownictwo, o ile nie zostanie przy-

gotowany jakiś kompleksowy program rządowy, cze-

kają bardzo ciężkie czasy.

1.

Zatory płatnicze pojawiły się w ﬁrmach,głów-

nie u podwykonawców, ponieważ przetargi na inwe-

stycje związane z Euro 2012 były przeprowadzane

tylko pod kątem jak najniższych kosztów.

Fakt ten

315

wpłynął również na jakość wykonywanych prac.

Kto

za ten brak profesjonalizmu i nierzetelności odpowie?

2.

Co czeka ﬁrmybudowlane,któredzisiajbudują

autostrady, stadiony, lotniska?

Jaki będzie dla nich

front robót za 2–3 lata?

3.

Jakie konkretne plany ma Ministerstwo Trans-

wie pobudzenia koniunktury w budownictwie po wy-

konaniu wszelkich prac związanych z Euro 2012?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bubula

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

(nr 2264)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie ograniczenia lub likwidacji

uprawnień budowlanych

tzw. wykonawczych i projektowych

Szanowny Panie Ministrze!

Prasa donosi o rządo-

wych planach dotyczących otwarcia części regulowa-

nych zawodów, m.in. związanych z budownictwem.

Przyszli inżynierowie kształceni są na politechni-

kach (wydział inżynierii lądowej, wydział inżynierii

środowiska, wydział architektury) i na AGH (wydział

budownictwa).

Premier Donald Tusk w swoim exposé zapewniał,

że organizacje branżowe nie będą blokować dostępu

do kariery.

Zakłada się, że na koniec studiów absol-

wenci będą zdawać specjalne egzaminy państwowe,

które automatycznie dadzą im prawo rozpoczęcia ka-

riery.

Problem dotyczy m.in. architektów, urbanistów

i inżynierów.

Obecnie prawo wykonywania samo-

dzielnych funkcji technicznych w wykonawstwie

i w projektowaniu można uzyskać dopiero po odbyciu

2-letnich praktyk zawodowych i zdaniu egzaminu na

uprawnienia.

Młodzi ludzie skarżą się, że będąc naj-

częściej zatrudnieni na tzw. umowach śmieciowych,

mają trudności z potwierdzaniem praktyki przez

swych zwierzchników służbowych.

Nic dziwnego,

skoro pracownik jest postrzegany jako przyszła kon-

kurencja.

Propozycje otwarcia zawodów regulowanych jaw-

nie krytykują samorządy inżynierów budownictwa

(Polska Izba Inżynierów Budownictwa) oraz archi-

tektów (Izba Architektów RP, Krajowa Izba Urbani-

stów), argumentując, że może to w znaczący sposób

pogorszyć jakość usług oferowanych przez inżynie-

rów.

Uważają, że są to próby umniejszania roli zawo-

du inżyniera.

Dodatkowo podważają kompetencje

uczelni do przeprowadzania tego typu egzaminów.

Twierdzą również, że w przypadku ww. zawodów do

zdobycia uprawnień wymagana jest praktyka, toteż

weryﬁkacjaumiejętnościkandydatówbyłabyniepeł-

na.

Są jednakże kraje, np. Finlandia, w których nie

ma uprawnień zawodowych, a architektura jest w nich

oceniana przez fachowców jako doskonała (źródło:

wywiad z 2008 r. z ówczesnym podsekretarzem stanu

w Ministerstwie Infrastruktury Olgierdem Dziekoń-

skim na łamach miesięcznika „Zawód:Architekt”,

nr 1/2008, str.13, wydawanego przez Izbę Architek-

tów RP).

1.

Z wypowiedzi ministra sprawiedliwości na stycz-

niowej konferencji prasowej wynika, że decyzje w spra-

wie ograniczenia lub likwidacji uprawnień budowla-

nych już zapadły.

Między innymi środowiska akade-

mickie zasypywane są pytaniami studentów, na które

nie mogą udzielić odpowiedzi.

Dlaczego decyzje w przed-

miotowej sprawie są nadal niejawne?

Niewiadomym

jest, kiedy i w jakim trybie wejdą w życie rozstrzygnię-

cia dotyczące ułatwień w dostępie do zawodów i co

zawierać będą projektowane przepisy.

2.

Wydaje się, że konsultacje społeczne dotyczące

przedmiotowych zmian przeprowadzane były z bardzo

wąskimi środowiskami lub tylko z samorządami in-

żynierów, które z założenia przeciwne są ułatwieniom

w karierze młodych inżynierów.

Czy do takich konsul-

tacji dopuszczono np. środowisko akademickie?

3.

Dlaczego nie korzysta się z dobrych i sprawdzo-

nych wzorców np. ﬁńskich,gdzie,jakwspomniałam

wyżej, nie ma przepisów ograniczających dostęp do

zawodów inżynierskich?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bubula

(nr 2265)

do ministra skarbu państwa

Budostal w wyniku restrukturyzacji

Szanowny Panie Ministrze!

Rodzice, nauczyciele

oraz uczniowie w imieniu społeczności szkolnej, liczą-

cej ok. 450 uczniów, zwrócili się do mnie z dramatycz-

nym apelem o interwencję w sprawie likwidacji szko-

ły publicznej Zespołu Szkół Zawodowych Budostal

biorstwa Usług Hotelarskich i Turystycznych.

Zespół Szkół Zawodowych Budostal został założo-

ny w 1959 r. w Krakowie w ramach Przedsiębiorstwa

Budowy Huty im. Lenina, a następnie funkcjonował

w ramach Zjednoczenia Budownictwa Przemysłowe-

316

go Budostal w Krakowie.

Przedsiębiorstwo Usług So-

cjalnych i Mieszkaniowych (PUSiM) w dniu 5 grud-

nia 1990 r. nabyło z mocy prawa wieczyste użytko-

wanie gruntu oraz nieodpłatne prawo własności

m.in. budynków Zespołu Szkół Zawodowych Budo-

stal.

Dalsza prywatyzacja przekształciła przedsię-

biorstwo PUSiM w spółkę Skarbu Państwa – w Przed-

siębiorstwo Usług Hotelarskich i Turystycznych.

Po

tym etapie prywatyzacji ZSZ Budostal stał się częścią

struktury organizacyjnej PUHiT.

W następstwie de-

cyzji o przekształceniu spółek organem prowadzącym

szkołę został PUHiT.

Od 2009 r.

Ministerstwo Skarbu Państwa stara

się sprywatyzować PUHiT, a także poddaje spółkę

wyczerpującej analizie pod względem jego kondycji

handlowej, ﬁnansowej,prawnejipodatkowej.

Prywa-

tyzacja PUHiT odbywała się od tego czasu kilkakrot-

nie.

Od 2011 r. prywatyzacja została wstrzymana na

rzecz restrukturyzacji.

W wyniku ww. działań za-

rząd spółki PUHiT podjął decyzję o likwidacji szkoły

z dniem 31 sierpnia 2012 r.

Szkoła posiada pełną bazę pomieszczeń dydak-

tycznych, a także sportowych, potrzebnych do speł-

niania zadań edukacyjnych.

Osoby uczące się w tej

szkole są bardzo dobrze przygotowywane do potrzeb

rynku.

Uczniowie ZSZ Budostal mogą kształcić się

w dziedzinach budowlanych, turystycznych, hotelar-

skich, fryzjerskich, a także handlowych.

Odbieranie

możliwości swobodnego dostępu do tak ważnych za-

wodów może spowodować wysoce negatywne skutki

w procesie edukacji i wychowania uczniów.

W strachu

o likwidację szkoły grupa rodziców i nauczycieli za-

łożyła Stowarzyszenie „Innowacyjna Szkoła” na Rzecz

Rozwoju Szkolnictwa.

Program restrukturyzacji nie

pozwala na dalsze funkcjonowanie szkoły.

Zaniepokojona tą sytuacją chciałabym spytać

Pana Ministra o następujące informacje:

1.

Czy stanowisko ministra skarbu państwa od-

nośnie restrukturyzacji i dalszej prywatyzacji spółki

PUHiT jest ostateczne?

2.

Czy jest możliwość wyodrębnienia ze spółki

części szkolnej i przekazania jej na rzecz stowarzy-

szenia „Innowacyjna Szkoła”?

3.

Czy rząd nie powinien raczej kierować się dobrem

społeczeństwa, oferując dostęp do edukacji w zawodach,

które dzisiaj są ważne dla rozwoju kraju?

4.

Jakie będą działania ministra skarbu państwa

w celu uratowania szkoły tak ważnej dla zaspokoje-

nia celów rynku pracy?

Ze swej strony sugerowałabym taką zmianę pro-

cesu restrukturyzacji, by możliwe było dalsze istnie-

nie placówki oświatowej.

Z poważaniem

Poseł Barbara Bubula

(nr 2266)

do ministra sportu i turystyki

informacjami na temat Stadionu Narodowego w War-

szawie.

Chciałabym zapytać Panią Minister o ważne

szczegóły, które niewątpliwe wpływają na całokształt

inwestycji, jaką jest ta arena piłkarska.

Prasa donosi o kosztach utrzymania Stadionu Na-

rodowego na poziomie ok. 30 mln zł.

Stadion Naro-

dowy w tym momencie pełni funkcję czysto piłkar-

ską.

Nie został on zaprojektowany na imprezy, kon-

certy itp.

Murawa znajdująca się na płycie boiska

może być ściągana, jednakże cała ta procedura jest

długotrwała i nierentowna.

Przykładem powolnego

zakładania murawy na płytę jest przygotowanie bo-

iska na mecz Superpucharu między Wisłą Kraków

a Legią Warszawa.

Zainteresowana całą sytuacją gospodarczą i eko-

nomiczną stadionu chciałabym zadać pytania Pani

Minister:

1.

Jakie plany ma Pani Minister na zagospodarowa-

nie Stadionu Narodowego po Euro 2012?

Jakie są

planowane koszty i przychody tego obiektu?

Czy bę-

dzie trwale deﬁcytowy?

2.

Dlaczego przy wyborze projektu nie dodano wa-

runku o wysuwalności murawy ze stadionu, tak jak

chen w Niemczech?

3.

Dlaczego Policja miała zastrzeżenia do systemu

łączności pomiędzy terminalami na dwóch najniż-

szych piętrach garażu Stadionu Narodowego, jeśli

Narodowe Centrum Sportu uważa, że spełnia on

wszystkie normy dotyczące komunikacji (zgodnie

z oświadczeniem Narodowego Centrum Sportu po-

danym na http://www.stadionnarodowy.org.pl)?

4.

Jaka jest wartość nieuzyskanych przychodów

związanych z nieodbyciem się meczu o Superpuchar

Ekstraklasy SA i kto pokryje te straty?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bubula

(nr 2267)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie polskich

placówek dyplomatycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z zarządze-

niem nr 5 ministra spraw zagranicznych z dnia 15 kwiet-

317

nych niektórych placówek zagranicznych zlikwidowano

ambasady RP w Jemenie, Kambodży, Kongu, Kostary-

ce, Laosie, Mongolii, Panamie, Senegalu, Tanzanii, Uru-

gwaju oraz Zimbabwe.

Jako główny powód likwidowania

placówek podawano względy ekonomiczne.

1.

Czy ze względów ekonomicznych nie należy zli-

kwidować Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej przy

Stolicy Apostolskiej, mieszczącej się przy ulicy Via

dei Delﬁni,skorowodległości4,3km,przyulicyVia

Pietro Paolo Rubeus, znajduje się Ambasada Rzeczypo-

spolitej Polskiej w Republice Włoskiej?

2.

Jakie są koszty utrzymania Ambasady RP przy

Stolicy Apostolskiej, a jakie realizuje się przychody

(proszę o przedstawienie szczegółowego budżetu za

np. ostatnie kilka lat)?

3.

Jakie są koszty utrzymania Ambasady RP w Re-

publice Włoskiej, a jakie realizuje się przychody (pro-

szę o przedstawienie szczegółowego budżetu za np. ostat-

nie kilka lat)?

4.

Ilu pracowników zatrudnia Ambasada RP przy

Stolicy Apostolskiej, a ilu Ambasada RP w Republice

Włoskiej?

5.

Ilu interesantów rocznie przyjmuje Ambasada

w Republice Włoskiej (proszę o dane minimum

z ostatnich kilku lat)?

Czy nie można ich przekie-

rować do Ambasady RP w Republice Włoskiej?

6.

Czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych rozwa-

ża możliwość zlikwidowania placówki dyplomatycznej

w Watykanie?

7.

Jakie projekty, zadania realizuje/prowadzi Am-

basada RP przy Stolicy Apostolskiej i jakie z tego

tytułu Rzeczpospolita Polska osiąga korzyści?

8.

Jakie inne kryteria poza ekonomicznymi są

brane pod uwagę lub mają wpływ na ocenę przydat-

ności placówek dyplomatycznych?

9.

Czy są prowadzone jakieś rankingi uwzględnia-

jące ekonomiczne oraz inne parametry pracy amba-

sad RP?

Jeśli tak, to proszę o przedstawienia takiego

zestawienia celem porównania omawianych placówek

z innymi.

Łączę wyrazy szacunku

Radom, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2268)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zmiany kryteriów oceny ofert

w postępowaniu przetargowym

waniu przetargowym.

Ocena oferty wykonawcy jedynie na podstawie

ceny jest wadliwa zarówno dla zamawiającego, jak

i wykonawcy, a w konsekwencji szkodliwa i w samym

procesie realizacji, i może być niekorzystna również

co do efektu końcowego zamówienia.

Stosowanie ta-

kiego kryterium przy jednoczesnym braku mechani-

zmu sprawdzenia w praktyce wiarygodności ofero-

wanej ceny implikuje problemy.

Publicznych, zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli za-

wiera ona rażąco niską cenę.

Brak doprecyzowania

pojęcia „rażąca cena” powoduje, że to zamawiający

ma udowodnić, że przedstawiona przez wykonawcę

w ofercie cena jest zbyt niska dla wykonania zamó-

wienia.

Udowodnienie zastosowania rażąco niskiej

ceny jest więc bardzo trudne, a w wielu przypadkach

wręcz niemożliwe.

Lokalne organizacje gospodarcze postulują, aby

na równi z kryterium ceny znajdowały się inne, tj. ja-

kość, funkcjonalność, parametry techniczne, serwis,

termin wykonania zamówienia itp.

Preferowane mo-

głyby też być ﬁrmy,którezatrudniająpracowników

na podstawie umowy o pracę.

Zapis ten rozwiązywał-

by częściowo problem pracy na czarno oraz gwaran-

tował lepsze wykonanie zamówienia.

W obecnym stanie prawnym w przypadku wystę-

powania dwóch najkorzystniejszych równoważnych

ofert postępowanie należy unieważnić.

Aby tego

uniknąć, można by stosowny zapis ustawy rozszerzyć

o możliwość złożenia przez tych wykonawców ofert

dodatkowych, rozstrzygających w postępowaniu.

Czy rząd znowelizuje ustawę Prawo Zamówień

Publicznych w zakresie kryteriów oceny ofert w po-

stępowaniu przetargowym obejmującym wskazane

w interpelacji rozwiązania?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 2269)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie wydłużenia terminów składania

ofert w postępowaniu przetargowym

wie wydłużenia terminów składania ofert w postę-

powaniu przetargowym w odniesieniu do usług i do-

UE.

318

Oszczędność kilku dni na terminie składania ofert

realizacji przedmiotu umowy, a termin składania ofert

przekłada się na rzetelność sporządzenia ofert, jak

również ich ilość.

Przedłużenie minimalnego terminu

składania ofert będzie więc korzystne zarówno dla za-

mawiających, jak i dla wykonawców.

Lokalne środo-

wiska gospodarcze postulują dodatkowo podział progu

UE dotyczącego zamówień na dwa przedziały: od

14 000 euro do 500 000 euro z 14-dniowym terminem

składania ofert; a powyżej 500 000 euro z terminem

składania ofert co najmniej 20 dni.

argumentów rząd znowelizuje ustawę Prawo Zamó-

wień Publicznych w zakresie wydłużenia terminów

składania ofert w postępowaniu przetargowym?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 2270)

do prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Ustawa o ochronie

poz. 1238.) w art. 1 ust. 1 stanowi: Każdy ma prawo

wę tę stosuje się do przetwarzania danych osobo-

wych, m.in.: w kartotekach, skorowidzach, księgach,

ust. 2) oraz w odniesieniu do podmiotów niepublicz-

nych realizujących zadania publiczne oraz osób ﬁ-

zycznych i osób prawnych oraz jednostek organiza-

cyjnych niebędących osobami prawnymi, jeżeli prze-

twarzają dane osobowe w związku z działalnością

towych (art. 3 ust. 2).

Kościół katolicki na mocy usta-

Nr 205, poz. 1211, Nr 208, poz. 1241, Nr 209, poz. 1244,

Nr 232, poz. 1378.) prowadzi działalność pożytku pu-

blicznego jako osoba prawna i jednostka organizacyj-

z 2010 r.

Nr 106, poz. 673, Nr 224, poz. 1459, z 2011 r.

Nr 18, poz. 89, Nr 129, poz. 748.).

Ustawa o stosunku

Polskiej nie zawiera przepisów normujących ochronę

danych osobowych, przechowywanych przez Kościół

katolicki w księgach paraﬁalnych,zatemwtejkwe-

stii zastosowanie mają przepisy ustawy o działalności

idzie także ustawy o ochronie danych osobowych.

nie danych osobowych?

wilnym art. 60–61, jest wystarczającym warunkiem

Z wyrazami szacunku

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

(nr 2271)

do ministra rozwoju regionalnego

do grona miast metropolitalnych

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z „Koncepcją

przestrzennego zagospodarowania kraju 2030” do

roku 2030 miałoby powstać dziesięć metropolii w Pol-

sce.

I chociaż w Strategii Rozwoju Kraju na lata

2007–2015 i „Strategii rozwoju społeczno-gospodar-

czego Polski Wschodniej do roku 2020” za podstawo-

wą potrzebę uznano wzmacnianie funkcji metropo-

litalnych Białegostoku jako jednego z największych

miast we wschodniej części kraju, to w „Koncepcji

319

przestrzennego zagospodarowania kraju 2030” Biały-

stok nie uzyskał statusu miasta metropolitalnego.

Warto podkreślić, iż Białystok jest największym

ośrodkiem przemysłowym w północno-wschodniej

części Polski, który pełni rolę administracyjnego,

regionu.

Miasto charakteryzuje się dynamiką demo-

graﬁczną.

LiczbamieszkańcówBiałostockiegoOb-

szaru Metropolitalnego przekracza 500 tysięcy.

Ist-

nieje silnie rozwinięta infrastruktura turystyczna.

Białystok jest znaczącym ośrodkiem akademickim

i naukowym.

Położenie w sąsiedztwie Białorusi, Li-

twy i Rosji stwarza doskonałe warunki do rozwoju

ny rozwój aglomeracji Białegostoku jest warunkiem

nadrobienia zaległości cywilizacyjnych obszaru

wschodniej Polski.

Tworzenie metropolii powinno

być elementem równoważnego rozwoju kraju, rozu-

mianego jako stwarzanie możliwości rozwoju po-

szczególnych regionów.

1.

Czy ministerstwo dostrzega problem opisany

w niniejszej interpelacji?

2.

Czy ministerstwo ma możliwość weryﬁkacjipo-

wyższej decyzji, tym samym włączenia Białegostoku

do grona miast metropolitalnych?

Z poważaniem

Poseł Barbara Kudrycka

Białystok, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2272)

do ministra pracy i polityki społecznej

selskiego zgłosił się prezes Fundacji OZiRN.

Fundacja

ta działa od 1991 r., zajmuje się nieodpłatnym świad-

czeniem usług w zakresie szeroko rozumianej reha-

bilitacji społecznej i zawodowej osób z niepełnospraw-

nością.

Od 17 lat fundacja prowadzi warsztaty tera-

pii zajęciowej dla 50 niepełnosprawnych osób.

W tym roku wraz z samorządem terytorialnym za-

mierza powołać przedsiębiorstwo społeczne – spół-

dzielnię socjalną, w której znajdą zatrudnienie głów-

nie osoby z niepełnosprawnością.

Fundacja ma cie-

kawe propozycje współpracy z podmiotami gospo-

darczymi, które mocą ustawy (art. 21 ustawy o re-

habilitacji społecznej i zawodowej oraz zatrudnie-

niu osób niepełnosprawnych) są zobligowane do

zatrudnienia osób z niepełnosprawnością (zatrudnie-

nie powyżej 25 osób).

Art. 22 w tej samej ustawie

stwarza przesłanki niezatrudniania osób niepełno-

sprawnych przy jednoczesnym obniżeniu opłaty na

rzecz PFRON, przy założeniu, że ﬁrma ta zakupi

część produkcji czy usługi u innego podmiotu, który

spełnia następujące kryteria:

— pracodawca zatrudnia co najmniej 25 pracow -

ników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu,

— wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych

niepełnosprawności wynosi co najmniej 10%.

Aby spółdzielnia socjalna mogła być podmiotem

sprzedającym usługi na rzecz podmiotów zobligowa-

nych do zatrudnienia osób z niepełnosprawnością,

musi zatrudnić co najmniej 25 osób na pełnym etacie

– przy zatrudnieniu osoby z niepełnosprawnością na

3/4 etatu spółdzielnia socjalna musi zatrudnić co

najmniej 32 osoby.

Jest to jak na początek nowego

zakładu duża grupa ludzi, której należy zapewnić

niezbędne warunki zatrudnienia (techniczne, socjal-

ne, sanitarne).

nistra z prośba o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Czy jest alternatywna forma organizacyjna dla

sytuacji opisanej wyżej, tj. czy podmiot zobowiązany

do zatrudnienia osób niepełnosprawnych może zaku-

pywać usługi, produkcję u podmiotu zatrudniającego

mniej niż 25 osób przy zachowaniu prawa obniżenia

opłat na rzecz PFRON?

2.

Jeśli obowiązujące przepisy nie uwzględniają

nowych form organizacyjnych, sprzyjających zatrud-

nieniu osób wykluczonych (np. spółdzielnie socjalne),

to czy jest szansa na ich zmianę, zgodnie z duchem

zachodzących zmian w gospodarce, w tym powoły-

wanie przedsiębiorstw społecznych jako alternatyw-

nych form zatrudnienia?

Z poważaniem

Poseł Iwona Guzowska

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 2273)

do ministra zdrowia

podmiotów leczniczych

Szanowny Panie Ministrze!

Pragnę zwrócić uwa-

gę ministerstwa na problem konsekwencji zmian,

jakie wprowadza ustawa o działalności leczniczej, do-

tyczący obowiązkowych ubezpieczeń podmiotów lecz-

niczych, które w sposób znaczny wpłyną na sytuację

wszystkich szpitali.

Obowiązek ten jest uciążliwy dla

320

szpitali, chociażby dlatego, że zawarcie umowy ubez-

pieczenia z tytułu zdarzeń medycznych nie wyłącza

obowiązku zawarcia drugiego ubezpieczenia obo-

wiązkowego – odpowiedzialności cywilnej.

Szpital,

który nie wykupi ubezpieczenia od zdarzeń medycz-

nych, sam będzie musiał wypłacić odszkodowanie

pacjentowi, gdy zasądzi je komisja wojewódzka.

Konwent Starostów Województwa Małopolskiego

na posiedzeniu dnia 3 lutego br. w Pasierbcu wyraził

swój stanowczy sprzeciw wobec zmian systemowych

wprowadzonych przez ustawodawcę na mocy art. 25

łalności leczniczej.

Według konwentu starostów prze-

widywany przyrost kosztów ubezpieczeń może zostać

podwyższony nawet o blisko 300% w pierwszym roku

funkcjonowania takiego ubezpieczenia, a jeżeli na-

stępstwa wypłat odszkodowań będą miały miejsce,

to w kolejnych latach koszty prawdopodobnie będą

zwiększone, co bezpośrednio wpłynie na kondycję

budżetu danego samorządu doﬁnansującegoSPZOZ,

a w przypadku spółki konieczność jej dokapitalizo-

wania.

Konieczność opłacania przez podmioty lecz-

nicze ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej z tytu-

łu zdarzeń medycznych jest z całą pewnością uzasad-

niona, jednak warto zauważyć, że obecnie przyjęta

formuła prowadzi do sytuacji, w której w przeważa-

jącej części przypadków wypłata należnego ubezpie-

czenia będzie dotyczyła tych samych zdarzeń ubez-

pieczeniowych.

mające na celu takie określenie warunków dotych-

czasowego obowiązkowego ubezpieczenia, aby obej-

mowało nowy zakres ryzyka ubezpieczeniowego?

2.

Czy Pan Minister zauważa, że problemy szpi-

tali z tytułu rosnących zobowiązań, przekładają się

wprost na konieczność udzielania im wsparcia przez

samorządy, co może w konsekwencji doprowadzić do

destabilizacji funkcjonowania tych jednostek samo-

rządu terytorialnego?

3.

Jak ministerstwo wytłumaczy brak konkuren-

cyjności na rynku ubezpieczeń, a tym samym wytwo-

rzenie przez ustawodawcę przymusu ubezpieczenio-

wego bez równoczesnego uruchomienia instrumentów,

które taką usługę ubezpieczeniową pozwolą wycenić

według konkurencyjnych, wolnorynkowych stawek?

4.

Czy zostaną zdeﬁniowane(przezzmianywustawie

oraz stosownych rozporządzeniach) podstawy dochodze-

nia roszczeń przed komisjami orzekającymi, aby nie

cedury sądowej, w celu zapewnienia praw konstytu-

cyjnych wszystkich stron ewentualnego sporu?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Łatas

Myślenice, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2274)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Z punktu widzenia

społeczeństwa, a zwłaszcza społeczności lokalnych,

kuratorzy sądowi są podstawową instytucją zajmu-

jącą się readaptacją osób społecznie marginalizowa-

nych, naruszających porządek prawny.

Nie można

także nie doceniać znaczenia kurateli rodzinnej, któ-

ra chroni dobra najsłabszych członków społeczeń-

stwa, zapobiega demoralizacji młodych obywateli i speł-

nia funkcję prewencyjną, ograniczając przestępczość

osób dorosłych.

W aktualnej sytuacji państwa nie widać racjonal-

nej alternatywy dla kurateli sądowej.

Poprawa efek-

tywności pracy kuratorów, szczególnie w obliczu no-

wych zadań związanych z dozorem elektronicznym

maga zdecydowanego zwiększenia liczby etatów ku-

ratorskich, a także zapewnienia im odpowiednich

szkoleń z zakresu obsługi biurowej i sprzętu biuro-

wego.

Zapisy ustawowe wyraźnie określają rodzaj wy-

konywanych przez kuratorów zadań i wskazują na

doniosłą rolę, jaką odgrywają nie tylko w strukturze

sądownictwa, ale również w życiu i organizacji spo-

łeczeństwa, a w szczególności społeczności lokalnej.

Warto zatem inwestować w rozwój kurateli, gdyż jest

to zawsze inwestycja w człowieka uzasadniona eko-

nomicznie, społecznie i moralnie.

Czy będzie udzielona pomoc kuratorom sądowym

w celu jeszcze sprawniejszej realizacji zadań?

Czy planowane są zmiany ustawowe i w aktach wy-

konawczych związane z funkcjonowaniem kuratorów

sądowych?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Wziątek

Połczyn-Zdrój, dnia 15 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2275)

do ministra ﬁnansów

w sprawie przekazywania przez emerytów

i rencistów 1% podatku dochodowego

od osób ﬁzycznych na rzecz organizacji

pożytku publicznego

Szanowny Panie Ministrze!

Emeryci i renciści

jako podatnicy podatku dochodowego od osób ﬁzycz-

321

nych mają prawo do przekazania 1% podatku na rzecz

organizacji pożytku publicznego.

Warunkiem jest wy-

pełnienie dodatkowego formularza PIT-37, w którym

należy powielić informacje zawarte w PIT-40A.

W opinii emerytów i rencistów, którzy zgłosili się

w przedmiotowej sprawie do mojego biura poselskie-

go, konieczność ta stanowi zbędną formalność, która

zniechęca ich do przeznaczania 1% podatku.

Mając na uwadze postulaty zainteresowanych,

stawionej kwestii?

jących na celu ułatwienie emerytom i rencistom prze-

kazywania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku

3.

Czy ministerstwo prowadzi działania zmierza-

jące do zwiększenia liczby polskich podatników decy-

dujących się przekazać 1% podatku na rzecz organi-

zacji pożytku publicznego?

Jeśli tak, jakie?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2276)

do ministra ﬁnansów

terminali płatniczych

Szanowny Panie Ministrze!

Koszty utrzymania

terminali płatniczych ponoszą handlowcy.

Jak wyni-

ka z informacji pozyskanych od właścicieli małych

sklepików posiadających terminal płatniczy, często

zdarza się, że klient płaci tylko za jedną rzecz, a każ-

de połączenie z bankiem jest płatne.

Zdarza się rów-

nież, że osoby kupujące nie wiedzą, jakimi fundusza-

mi dysponują, wówczas transakcja zostaje odrzucona

z powodu brakujących środków na koncie, a koszty

ponoszą również sprzedawcy.

W związku z tym han-

dlowcy rezygnują z terminali płatniczych.

Według statystyk opłaty interchange – prowizje

na rzecz banku od każdej bezgotówkowej transakcji

przy użyciu karty – mogą być w Polsce nawet dwu-

krotnie wyższe niż średnia w pozostałych krajach

Unii Europejskiej.

zmierzające do obniżenia kosztów utrzymania termi-

nali płatniczych?

2.

Jakie jest stanowisko ministerstwa w powyż-

szej sprawie?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 2277)

do ministra edukacji narodowej

zaświadczeń o dysleksji

Wraz z rokiem szkolnym 2011/2012 zmieniły się

zasady wydawania zaświadczeń o dysleksji przez

poradnie psychologiczno-pedagogiczne.

Według zno-

welizowanego rozporządzenia ministerstwa jedynie

rodzice uczniów klas 4–6 szkół podstawowych mogą

samodzielne ubiegać się o wydanie ich dzieciom opi-

nii o specyﬁcznychtrudnościachwnauceczytania

i pisania.

Natomiast w przypadku uczniów szkół

gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych rodzice zobo-

wiązani są przedłożyć uzasadniony wniosek o wy-

danie opinii dyrektorowi placówki oraz radzie peda-

gogicznej.

Dopiero po uzyskaniu pozytywnej decyzji pracow-

ników oświatowych rodzice mogą udać się do porad-

ni.

Warto nadmienić, iż według nowych przepisów

zaświadczenie o dysleksji wydawane jest raz na cały

okres edukacji ucznia.

Jednak pojawiają się też opi-

nie, iż takie badania powinny być wykonywane kilka

razy w ciągu całej edukacji ucznia, gdyż dziecko sta-

le dojrzewa i rozwija się intelektualnie, a wychwyco-

ne trudności w nauce mogą ulec zmianie.

nę zasad wydawania zaświadczeń o dysleksji uczniom

szkół podstawowych i ponadpodstawowych?

2.

W jaki sposób ministerstwo argumentuje prze-

pis, iż zaświadczenie o dysleksji jest wydawane raz

na cały okres edukacji ucznia?

3.

Czy uczeń posiadający zaświadczenie o dyslek-

sji (wydane na nowych zasadach) może liczyć na

wsparcie psychologiczno-pedagogiczne w kolejnych

etapach edukacji?

4.

Ilu polskich uczniów, według danych minister-

stwa, posiada zaświadczenie o dysleksji?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 13 lutego 2012 r.

322

Interpelacja

(nr 2278)

do ministra zdrowia

w sprawie Centralnego

Wykazu Ubezpieczonych

Szanowny Panie Ministrze!

Narodowy Fundusz

Zdrowia od 2004 r. prowadzi Centralny Wykaz Ubez-

pieczonych.

Za kilka miesięcy lekarze, korzystając z tego

rejestru, będą weryﬁkować, czy dany pacjent jest

ubezpieczony.

Elektroniczne potwierdzenie prawa do

świadczeń pacjentów w placówkach zdrowotnych w ca-

łym kraju spowoduje, iż pacjenci nie będą musieli

przedstawiać żadnych zaświadczeń, w tym RMUA.

Takie działania z pewnością ułatwią pacjentom ko-

rzystanie z usług zdrowotnych.

Należy jednak zauważyć, iż obecnie w Central-

nym Wykazie Ubezpieczonych ﬁgurują4mlnosób,któ-

re nie żyją.

Nowe przepisy umożliwiające lekarzom

elektroniczną weryﬁkacjęubezpieczeniapacjentów

mają wejść w życie 1 września b.r.

W opinii wielu osób

do tego czasu nie uda się zweryﬁkowaćdanychwid-

niejących w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych

w taki sposób, aby były wiarygodne.

Nieaktualne dane

mogą również utrudniać działanie całego systemu.

1.

Czy do 1 września 2012 r. uda się zweryﬁkować

dane wszystkich pacjentów, widniejące w Central-

nym Wykazie Ubezpieczonych?

2.

Czy ministerstwo nie rozważa możliwości wy-

dłużenia prac nad systemem, by wdrożyć go wtedy,

gdy wszystkie dane będą w pełni wiarygodne?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krzysztof Brejza

(nr 2279)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Dotarły do mnie in-

formacje, że Ogólnopolska Izba Gospodarcza Drogo-

wnictwa (OIGD) zwróciła się pisemnie do generalne-

go dyrektora dróg krajowych i autostrad o podjęcie

inicjatywy legislacyjnej.

Miałaby ona na celu uregu-

lowanie problemu płatności dostawcom i usługodaw-

com, nieobjętych przepisami art. 647

1

K.c.

W piśmie

zaznaczono, że: O ile uregulowane są stosunki praw-

ne pomiędzy generalnym wykonawcą a podwykonaw-

cami robót budowlanych, to udział w procesie inwe-

stycyjnym mniejszych dostawców materiałów do bu-

dowy dróg i usługodawców na sprzęt i inne urządze-

nia całkowicie uzależniony jest od zlecających im te

roboty generalnych wykonawców.

W ostatnim czasie

Izba zanotowała duże opóźnienia w regulowaniu fak-

tur za powyższe roboty wykonywane przez mniej-

szych dostawców i usługodawców.

Zdaniem Izby wy-

daje się konieczne uregulowanie powyższej sprawy,

by również dla tej grupy miał zastosowanie przepis

art. 647

1

§ 5 K.c.

propozycji zmian, o które apeluje OIGD?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2280)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

produktów spożywczych

Szanowny Panie Ministrze!

Znakowanie środków

spożywczych jest źródłem informacji, które mają

wpływ na podejmowanie przez konsumentów decyzji

o zakupie.

Dla współczesnego odbiorcy treść etykiety

stanowi podstawowe źródło wiedzy o produkcie i spo-

sobie jego użytkowania oraz jest dokumentem od-

zwierciedlającym jego jakość.

Tymczasem, jak infor-

muje Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-

-Spożywczych, nawet 1/3 polskiej żywności jest źle

oznakowana.

Najczęściej występujące błędy dotyczą

zatajania w składzie produktu obecności alergenów,

rażące nieprawidłowości wykryto podczas kontroli

jakości handlowej soków i nektarów.

Jak podaje in-

spekcja, złe znakowanie polega głównie na podaniu

niezgodnej z przepisami nazwy produktu.

Z obserwa-

cji kontrolerów wynika, iż wielu producentów uży-

wało określenia „świeży”, podczas gdy sok został wy-

produkowany ze składników poddanych pasteryzacji

i mrożeniu.

Informowano także, iż sok został wypro-

dukowany „bez dodatku cukru”, umieszczając jedno-

cześnie cukier w składzie surowcowym produktu.

Na

etykiecie można też było przeczytać, że sok był „tło-

czony tradycyjną metodą”, tymczasem faktycznie po-

wstał z zagęszczonego soku owocowego.

Wiele zarzu-

tów pojawiło się także pod adresem właścicieli pie-

323

karni – okazało się, że skład wypiekanego przez nich

pieczywa nie jest dokładnie podawany.

i ochronę praw konsumentów, zwracam się do Pana

1.

Jakie działania zmierzające do poprawy świa-

domości producentów odnośnie do prawidłowego zna-

kowania produktów spożywczych prowadzi minister-

stwo?

2.

Jaka odpowiedzialność w związku z błędnym

oznakowaniem produktu ciąży na producentach?

3.

Czy stosowanie na etykietach oświadczeń o zmniej-

szaniu ryzyka choroby jest zgodne z przepisami z za-

kresu znakowania środków spożywczych?

4.

Zmiany, jakie zachodzą w zakresie nawyków

żywieniowych oraz aktywności ﬁzycznej, mają ol-

brzymi wpływ na powstawanie wielu niekorzystnych

zobowiązać producentów do znakowania środków

spożywczych wartością odżywczą GDA?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Brejza

Inowrocław, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2281)

do ministra zdrowia

w sprawie ewentualnych systemowych zmian

w organizacji inspekcji sanitarnej

na szczeblu powiatowym

Szanowny Panie Ministrze!

Od dłuższego czasu

trwa dyskusja na temat systemowych zmian w organi-

zacji inspekcji sanitarnej na szczeblu powiatowym.

Coraz powszechniejsze jest przekonanie, że obecny

system jest niedoskonały, ponieważ oznacza „zawiesze-

nie” powiatowej inspekcji sanitarnej pomiędzy admi-

nistracją rządową a samorządową.

Ostatnio głos w tej

sprawie zabrał Związek Powiatów Polskich, który pro-

ponuje m.in.:

1) ostateczne i jednoznaczne zespolenie inspekcji

sanitarnej z samorządem powiatowym;

2) w zakresie działania laboratoriów wprowadze-

nie zasady, zgodnie z którą laboratoria będą tworzo-

ne przy powiatowych stacjach sanitarno-epidemiolo-

gicznych przez głównego inspektora sanitarnego, na

wniosek zainteresowanego powiatu; laboratorium

mogłoby obejmować swoim zasięgiem więcej niż jeden

powiat;

3) zmianę zasad ﬁnansowaniainspekcjizdocho-

dów budżetu powiatu, których źródłem byłyby zwięk-

szone udziały powiatu w PIT;

4) przekazanie powiatom mienia będącego w dys-

pozycji inspekcji sanitarnych, co przyczyniłoby się do

poprawy warunków funkcjonowania inspekcji.

Ponieważ jest Pan zwolennikiem partnerskiego

traktowania samorządów i wsłuchiwania się w ich

postulaty, zapytuję Pana Ministra: Czy można się spo-

dziewać w niedługim czasie zmian systemowych w or-

ganizacji inspekcji sanitarnej na szczeblu powiatowym

idących w kierunku proponowanym przez Związek Po-

wiatów Polskich?

Wdzięczny będę Panu Ministrowi za udzielenie

Wejherowo, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2282)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie interpretacji art. 226 ust. 2 ustawy

poz. 887) została zasadniczo dobrze przyjęta przez

środowisko rodzin zastępczych.

Powiatowe Centra

Pomocy Rodzinie z terenu mojego okręgu wyborcze-

go sygnalizują mi jednak problem z interpretacją art.

umowy o pełnienie funkcji rodziny zastępczej zacho-

wują ważność do czasu ich wygaśnięcia lub rozwią-

zania albo do czasu zawarcia umowy na podstawie

przepisów obecnie obowiązującej ustawy.

Problem

w tym, że od 1 stycznia 2012 r., zdaniem PCPR, sta-

rosta nie ma podstawy prawnej, aby podpisywać

umowy z rodzinami zastępczymi działającymi na te-

renie innego powiatu.

Takie sytuacje nie są odosob-

nione.

Na przykład na terenie powiatu wejherowskie-

go funkcjonują rodziny zastępcze, z którymi w latach

poprzednich umowę podpisywał prezydent Sopotu

(miasta na prawach powiatu grodzkiego).

Rodziny te,

mimo iż mieszkają na terenie powiatu wejherowskie-

go, zajmują się dziećmi z miasta Sopot.

Sytuacji tej

niestety nie regulują przepisy przejściowe.

Potrzebna

jest tu więc jednoznaczna interpretacja minister-

stwa.

Chodzi nie tylko o ciągłość funkcjonowania ro-

dzin zastępczych, a także o przesądzenie, który sta-

rosta jest zobowiązany do zawarcia nowej umowy

z rodziną zastępczą i świadczenia na jej rzecz okre-

ślonej w ustawie pomocy ﬁnansowej–ten,którypod-

pisał z nią wciąż obowiązującą umowę, czy ten, na

terenie którego powiatu ta rodzina mieszka.

324

Wdzięczny będę Panu Ministrowi za jednoznacz-

ne zinterpretowanie tego przepisu.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Budnik

Wejherowo, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2283)

do ministra skarbu państwa

w sprawie wprowadzenia przez PLL LOT SA

regulaminu pracy łamiącego Konstytucję RP

oraz naruszającego godność pracowników,

Szanowny Panie Ministrze!

Personelowi pokłado-

wemu PLL LOT zakazano noszenia symboli religijnych

w widocznym miejscu.

Wynika to z nowego regulami-

nu, określającego zasady dyscypliny mundurowej,

pt. „Zasady obsługi pokładowej”.

Art. 53.

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mówi

jasno, że każdy obywatel ma prawo do wolności sumie-

nia i religii oraz uzewnętrzniania indywidualnie lub

nadto wolność uzewnętrzniania religii może być ogra-

ści i praw innych osób.

Wielu pracowników deklaruje się jako osoby głębo-

ko wierzące, a powyższy zakaz godzi w ich poczucie

religijnej wolności.

Zmiany w regulaminie zostały

cownicy obawiają się, że za swoją religijność będą szy-

kanowani i karani.

Takie rzeczy dzieją się już w nie-

których krajach unii Europejskiej.

W liniach lotni-

czych British Airways zawieszono w obowiązkach służ-

bowych pracownicę za to, że odmówiła zdjęcia medali-

ka z szyi.

W wyniku fali oburzenia i protestów prze-

woźnik został zmuszony do ustąpienia i zrehabilito-

wania dyskryminowanej pracownicy.

Prezes spółki państwowej, który dopuszcza się dys-

kryminowania pracowników ze względu na religię

i który tym samym łamie konstytucję, powinien być

natychmiast odsunięty od obowiązków.

Czy Pan Minister zamierza zwrócić się do Rady

Nadzorczej PLL LOT z wnioskiem o odwołanie pana

prezesa?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

(nr 2284)

do ministra obrony narodowej

w sprawie przeprowadzenia w jednostkach

Wojska Polskiego prelekcji historycznych

oraz zintensyﬁkowania pracy oﬁcerów

korpusu wychowawczego celem

uczestniczących w uroczystościach „ku czci

armii sowieckiej wyzwalającej Polskę”

Szanowny Panie Ministrze!

W wielu polskich

miejscowościach postkomunistyczne środowiska pró-

bują reaktywować wywodzący się z PRL-u zwyczaj

czczenia rocznic „wyzwolenia” polskich miejscowości

przez Armię Czerwoną.

Także i w moim rodzinnym

mieście kilka lat temu władze miejskie wskrzesiły

ten niechlubny, socjalistyczny obyczaj.

Na skutek in-

terwencji środowisk patriotycznych władze Bielska-

-Białej szybko porzuciły ten pomysł, który jednak

dalej próbują podtrzymywać byli członkowie PZPR

i SB.

Niezrozumiały jest więc udział w tych „uroczy-

stościach” Związku Żołnierzy Wojska Polskiego, przed-

stawicieli Wojskowej Komendy Uzupełnień w Bielsku-

-Białej oraz żołnierzy 18. batalionu powietrznodesan-

towego.

Mundur żołnierza Wojska Polskiego nie jest tyl-

ko strojem roboczym.

Jest przede wszystkim nośni-

kiem idei wolnościowej, niesionej przez żołnierzy

walczących o wolność na przestrzeni wieków.

Także

tych żołnierzy, którzy zginęli od sowieckich kul lub

w sowieckich katowniach.

Dzisiejszy żołnierz Wojska

Polskiego nosi mundur uświęcony krwią żołnierzy

poległych w wojnie 1920 r., we wrześniu 1939 r., po-

mordowanych w Katyniu w 1940 r., żołnierzy Pol-

skiego Państwa Podziemnego i powojennego podzie-

mia antykomunistycznego – zamęczonych w katow-

niach NKWD i UB.

Powyższe przykłady wystarczą, aby zrozumieć, że

Armia Czerwona nigdy nie przyniosła Polsce żadnego

„wyzwolenia”.

Niosła ze sobą jedynie niewolę, mordy

na żołnierzach i gwałty na bezbronnej ludności.

Rolą

oﬁcerówwychowawczychidowódcówjestdbanieoto,

aby pamięć poległych nie była szargana poprzez udział

polskich żołnierzy w takich obchodach.

rza podjąć decyzje, które uskutecznią pracę wycho-

wawczą wśród polskich żołnierzy?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Pięta

Bielsko-Biała, dnia 12 lutego 2012 r.

325

Interpelacja

(nr 2285)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić

uwagę na potrzebę uzupełnienia regulacji dotyczą-

cych członków personelu lotniczego oraz kandydatów

gają badaniom lotniczo-lekarskim.

Kwestia ta uregu-

poz. 1112).

Badaniom, o których mowa, obecnie nie

podlegają członkowie personelu lotniczego ani kan-

dydaci na członków personelu lotniczego specjalności

pilot lotni, ani pilot paralotni.

Powołując się na sta-

nowisko Aeroklubu Polskiego, chciałbym zasugero-

wać rozszerzenie przedmiotowych regulacji także na

skoczków spadochronowych.

Wymóg posiadania ba-

dań lotniczo-lekarskich na spadochrony w sytuacji

braku takiego wymogu dla lotni i paralotni (za wy-

jątkiem współzawodnictwa sportowego i działalności

gospodarczej) jest anachronizmem.

Po bliższej analizie wymagań lekarskich, a w szcze-

gólności analizie genezy wymogu badania odcinka

lędźwiowo-krzyżowego wiemy, że wymóg ten odnosił

się głównie do skoczków skaczących na spadochro-

nach klasycznych (okrągłych), gdzie pionowa pręd-

kość opadania wynosiła ok. 4 m/s, a co za tym idzie,

faktycznie istniało zwiększone ryzyko urazu.

Na

uwagę zasługuje fakt, że w dzisiejszych czasach szko-

leń na spadochronach okrągłych w praktyce nie wy-

konuje się.

Obecnie wszystkie szkolenia w Polsce wy-

konuje się na spadochronach szybujących, których

charakterystyka lotu bardziej przypomina paralotnię

niż klasyczny spadochron.

Spadochroniarstwo aktualnie niczym nie różni

się od paralotniarstwa, jeżeli chodzi o charakterysty-

kę lotu czy – w szczególności – lądowania, a jak już

wspomniałem, badania lekarskie dla paralotniarzy

nie są wymagane.

Na uwagę zasługuje fakt, że w więk-

szości krajów Unii Europejskiej badania lekarskie

dla skoczków i kandydatów na skoczków nie są wy-

magane.

W krajach tych wymagane jest jedynie

oświadczenie woli o braku przeciwwskazań do wyko-

nywania skoków spadochronowych albo inny doku-

ment (np. prawo jazdy).

W niektórych tylko krajach

UE wymagana jest jednorazowa opinia lekarza ro-

dzinnego dla kandydatów na szkolenie spadochrono-

we (Niemcy).

Przedmiotowa kwestia jest o tyle istot-

na, iż restrykcyjne obecnie wymagania dotyczące

badań lotniczo-lekarskich w Polsce odstraszają obco-

krajowców chcących korzystać z naszych stref spado-

chronowych – problem ten dotyka około 1000 obco-

krajowców w skali roku.

W związku z przedstawioną kwestią uprzejmie

tanie: Czy możliwe jest rozpatrzenie kwestii uzupeł-

Prawo lotnicze o skoczków spadochronowych?

W przy-

padku odmowy proszę o uzasadnienie.

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 2286)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie uniﬁkacji koloru taksówek

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym zwrócić się

z postulatem dotyczącym uniﬁkacjikolorutaksówek

w obrębie gmin miejskich.

Uważam, że zasadne było-

by wprowadzenie odpowiednich regulacji obligujących

korporacje przewoźników do zmiany koloru taksówek

jeżdżących w obrębie miast.

Przemawiają za tym

względy praktyczne – taksówki będą lepiej widoczne

dla mieszkańców i turystów – oraz estetyczne.

Jedno-

lity kolor taksówek mógłby stać się symbolem danego

miasta.

Proponowana zmiana wymagałaby uzupełnie-

o obowiązek dostosowania koloru taksówki do koloru

określonego przez radę gminy.

W związku z przedstawioną sprawą uprzejmie

nych zmian mających na celu uniﬁkacjękolorutak-

sówek w obrębie gmin miejskich?

Z poważaniem

Poseł Michał Jaros

326

Interpelacja

(nr 2287)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

Jednym z najpoważ-

niejszych problemów Polski Wschodniej jest fatalny

stan infrastruktury drogowej.

Wieloletnie zaniedba-

nia w dziedzinie rozwoju i modernizacji sieci drogo-

wej oraz dysproporcja jej rozmieszczenia na teryto-

rium kraju doprowadziły do znaczących różnic mię-

dzy wschodem a zachodem kraju.

Obszarami szcze-

gólnie zaniedbanymi pod tym względem są woje-

wództwa Polski Wschodniej (warmińsko-mazurskie,

podlaskie, lubelskie, podkarpackie) oraz wojewódz-

two świętokrzyskie.

W ciągu wielu lat zrobiono bar-

dzo niewiele w celu zmniejszenia tej dysproporcji, co

zaowocowało jej utrwaleniem i narastaniem.

Nie bez znaczenia jest fakt, że dobrze rozwinięta

sieć dróg publicznych przyczynia się do oszczędności

w wielu obszarach (wzrost bezpieczeństwa jazdy,

zmniejszone zużycie środków transportu i paliwa,

niższy koszt transportu), zaś nowe inwestycje drogo-

we mogą stać się istotnym czynnikiem rozwoju ob-

szarów wschodnich – nie bez powodu nazywanych

Polską B – i przyczynić się do zapewnienia wielokrot-

nie deklarowanego przez koalicję rządzącą zrówno-

ważonego rozwoju kraju.

Poprawa infrastruktury

drogowej jest także konieczna dla zapewnienia

sprawnego funkcjonowania transportu drogowego

we wschodniej części Polski, stanowiącej obszar gra-

niczny strefy Schengen.

Informując o powyższym, proszę Pana Ministra

1.

Jakie działania doraźne i długofalowe zamierza

podjąć ministerstwo w tej sprawie?

2.

Czy i kiedy rząd planuje ujęcie w planach inwe-

stycyjnych GDDKiA modernizacji i budowy nowych

sieci połączeń drogowych?

3.

Jakie są zamierzenia ministerstwa w zakresie

perspektywicznego programu rozbudowy i moderni-

zacji głównych szlaków komunikacyjnych oraz dróg

w ww. województwach w okresie 2012–2015?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2288)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie stanu przygotowań szkół

Szanowna Pani Minister!

1 lutego br. Senat RP

o dwa lata – z 2012 r. na 2014 r. – przesuwa wprowa-

dzenie obowiązku szkolnego dla dzieci sześcioletnich.

wowej przez dziecko sześcioletnie decydują rodzice.

I chociaż wysyłanie sześciolatków do szkół nie jest

niczym nowym w wielu krajach europejskich, gdzie

wiek inicjacji szkolnej został obniżony przed laty, to

niepokój (zwłaszcza rodziców) budzi kwestia przygo-

towania szkół na przyjęcie sześciolatków.

Chodzi tu

zarówno o przygotowanie merytoryczne pod wzglę-

dem samej edukacji, jak i stanu technicznego szkół

niedostosowanych do dzieci sześcioletnich.

Odpo-

wiedniego przygotowania i wyposażenia wymagają

przede wszystkim sale przeznaczone na zajęcia dydak-

tyczno-wychowawcze oraz miejsce zabaw, jak również

stołówki i łazienki.

stępujące pytanie:

Jaki jest rzeczywisty stan przygotowań szkół na

przyjęcie sześciolatków?

Z poważaniem

Poseł Barbara Kudrycka

Białystok, dnia 14 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2289)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie stanu prac nad projektem

zamieniającym rozporządzenie Rady

z uwzględnieniem zmiany odcinków

W najbliższych dniach upłynie rok od czasu

skierowania przeze mnie, jeszcze w trakcie trwania

VI kadencji Sejmu RP, interpelacji poselskiej w spra-

327

ku z projektem rozporządzenia Rady Ministrów

zmieniającym rozporządzenie w sprawie autostrad

płatnych (VI kadencja, interpelacja nr 20751).

Powodem skierowania wówczas interpelacji posel-

skiej do ministra infrastruktury była zarówno treść

projektu wymienionego rozporządzenia, jak i sposób

procedowania, szczególnie w części odnoszącej się do

konsultacji społecznych, w których został przez resort

formalnie pominięty Górnośląski Związek Metropoli-

talny – podmiot zrzeszający przedstawicieli władz sa-

morządowych miast aglomeracji górnośląskiej.

W związku z tym, iż odpowiedź na moje pierwsze

wystąpienie uznałem za niesatysfakcjonującą, zwró-

ciłem się do ministra infrastruktury ponownie, uzy-

skując tym razem odpowiedź, iż cyt.: „projekt spotkał

się z dużym zainteresowaniem partnerów społecz-

nych”, stąd też spływające uwagi są analizowane przez

resort i „wraz z informacją dotyczącą stanowiska spo-

łeczności lokalnych zostanie przedstawiony Radzie

Ministrów, która podejmie decyzję co do ostateczne-

go kształtu omawianego aktu prawnego”.

Podstawową kwestią sporną w przedstawianej

sprawie jest nieujęcie przez ministra infrastruktury

w projekcie rozporządzenia jako zwolnionych z opłat

odcinków A1 od węzła Bytom do Międzynarodowego

Portu Lotniczego Katowice-Pyrzowice, co jest nie-

trafne merytorycznie zarówno pod względem go-

spodarczym, społecznym, ﬁnansowym,jakiśro-

dowiskowym, dzieląc obszar miast aglomeracji gór-

nośląskiej, przez wyłączenie w ten sposób MPL Ka-

towice-Pyrzowice z jednolitej struktury obszaru me-

tropolii oraz odcinka A4 węzeł Murckowska – węzeł

Brzęczkowice.

Od czasów prac projektowych przebiegu tych dwu

nitek autostradowych przez teren aglomeracji górno-

śląskiej rozumiano je i tak też konstruowano także

ich połączenia z innymi typami dróg na tym terenie

jako faktyczne obwodnice poszczególnych miast, po-

między którymi często granice administracyjne

w zabudowie mieszkalnej wyznaczają jedynie tablice

z nazwami miejscowości.

o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.

W jakim ostatecznie terminie Rada Ministrów

(upłynął już ponad rok od opublikowania projektu

rozporządzenia) przyjmie rozporządzenie w spra-

wie autostrad płatnych, uwzględniające zmiany

dami A1 i A4, w tym również w województwie ślą-

skim?

2.

Jakie stanowisko, po wystarczająco długim okre-

sie jednego roku, wypracował na Radę Ministrów

minister transportu w kwestii zwolnienia z opłat od-

cinków A 1 i A4 na obszarze województwa śląskiego,

w tym w szczególności aglomeracji górnośląskiej?

3.

W związku z licznymi publikacjami w ciągu

ostatniego roku w mediach regionalnych, w których

wskazywano, powoływano i cytowano pomysły mi-

nistrów infrastruktury i ﬁnansów(zeszczególnąin-

tensywnością w okresie bezpośrednio poprzedzają-

cym wybory do Sejmu w październiku 2011 r.) na od-

różnianie kierowców będących mieszkańcami od prze-

jeżdżających tranzytem, zapytuję, czy ministerstwo

transportu opracowało i posiada dokumenty w tym

względzie zatwierdzone przynajmniej przez kierow-

nictwo ministerstwa transportu?

4.

Jak ministerstwo ma zamiar ukształtować sy-

tuację na przykład samochodów dostawczych poru-

szających się pomiędzy podmiotami gospodarczymi

na terenie aglomeracji, na przykład pomiędzy czę-

ściami Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej,

dostawy bieżącego zaopatrzenia do sklepów na tere-

nie aglomeracji – czy jest rozważane także zwolnienie

tych pojazdów z opłat?

5.

Czy w projektowanych rozwiązaniach ujęto tak-

że sytuacje tożsame z przykładem gliwickim, w którym

ogromna większość pracowników specjalnej strefy

ekonomicznej dojeżdża codziennie do pracy, korzysta-

jąc z połączenia autostradowego?

Jakie w takiej sy-

tuacji propozycje dla mieszkańców i pracowników

KSSE ma ministerstwo transportu?

W szczególności

proszę o zajęcie przez Pana Ministra stanowiska wo-

bec wniosków kierowanych przez prezydenta miasta

Gliwice.

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 9 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2290)

do ministra sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Od kilku lat mówi się

o nieprawidłowościach w Polskim Związku Piłki

Nożnej.

Podejmowane przez związek decyzje oburza-

ją wszystkich, którzy interesują się piłką nożną

w Polsce.

Pomimo trwającej kontroli w PZPN zarząd

związku nadal podejmuje kontrowersyjne decyzje.

Pani Minister, proszę zatem o odpowiedź na następu-

jące pytania:

1.

W dniu 24 stycznia 2012 r.

Zarząd Polskiego

łania na dzień 14 grudnia 2012 r.

Walnego Zgroma-

dzenia Sprawozdawczo-Wyborczego PZPN.

Poprzed-

się 30 października 2008 r.

Zgodnie ze statutem

kadencja władz w PZPN trwa 4 lata.

Ewentualne

jej przedłużenie powinno zostać uchwalone na wcze-

śniejszym walnym zgromadzeniu, a takowe odbyło

się 25 listopada 2011 r. i nie podjęto na nim żadnej

uchwały w powyższej sprawie.

Jest to kolejne złama-

nie prawa w Polskim Związku Piłki Nożnej, dlatego

328

zapytuję Panią Minister: Co Pani zamierza zrobić

w tej sprawie?

2.

Wydział Dyscypliny PZPN ukarał K. G., pre-

zesa Podkarpackiego Związki Piłki Nożnej, karą

pieniężną oraz zawieszeniem na okres pół roku.

Je-

dynym zarzutem, jaki prezes Grzegorz Lato przed-

stawił panu G., to krytyka zarządu.

Czy prezes Pol-

skiego Związku Piłki Nożnej powinien do swoich

„prywatnych wojenek” wykorzystywać wydział dys-

cypliny prowadzonego przez siebie związku?

Czy Pani

Minister zleci kontrolerom przebywającym w PZPN

sprawdzenie decyzji Wydziału Dyscypliny dot. uka-

rania prezesa Podkarpackiego ZPN?

Poseł Artur Górczyński

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2291)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie przeciwdziałania bezrobociu

wśród absolwentów szkół wyższych

Szanowna Pani Minister!

Odsetek osób studiują-

Wyprzedzają nas tylko: Finlandia, Dania i Słowenia.

Każdego roku na rynek wchodzi ok. 400 tys. absol-

wentów uczelni.

Jednak ogromna konkurencja spra-

wia, że ukończenie studiów nie gwarantuje dobrej

pracy.

Z roku na rok wzrasta bezrobocie wśród absol-

wentów, szczególnie kierunków humanistycznych,

zarządzania i marketingu.

Według Eurostatu sięga

ono 17%.

Wielu młodych ludzi, mimo dobrego wy-

kształcenia i znajomości języków obcych, nie może

znaleźć pracy lub podejmuje zatrudnienie niezgodne

z kwaliﬁkacjamiiniedającesatysfakcji.

Prof.

Irena

Lipowicz – rzecznik praw obywatelskich – w rozmo-

wie ze mną wskazała na wzrost w tej grupie społecz-

nej depresji i nerwic, będących wynikiem trudności

ze znalezienia właściwego zatrudnienia.

Ponieważ znowelizowana w 2011 r. ustawa Pra-

uczelnie obowiązek monitorowania kariery zawodo-

wej absolwentów, proszę o odpowiedź na następują-

ce pytania: Czy art. 13 znowelizowanej ustawy Pra-

dobre praktyki w tym zakresie i jak są rozpowszech-

niane?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

(nr 2292)

do ministra zdrowia

w sprawie zasadności kontroli NFZ

Szanowny Panie Ministrze!

NFZ ma coraz więk-

sze przychody z kontroli przeprowadzonych w róż-

nych placówkach medycznych.

Kontrole te jednak

często nie uwzględniają dobra pacjenta, a jedynie li-

terę prawa interpretowanego z myślą o maksymal-

nym zysku tejże instytucji.

Przedstawię przykłady

dwóch kontroli, które doprowadziły do:

1) ukarania warszawskiego hospicjum domowego

równowartością drogich, refundowanych leków wraz

z odsetkami;

2) nałożenia kar na placówki POZ, w których le-

karze zdecydowali się na zapisanie leków specjali-

stycznych.

Lekarze hospicjum zostali ukarani za to, że zaor-

dynowali leki chorym terminalnie, nie odsyłając ich

do specjalisty.

Podważano celowość przyznania leków

na podstawie dokumentacji, bo pacjenci po 5 latach

od kontroli zwykle już nie żyli.

Trudno winić lekarza,

że nie kieruje pacjentów z nowotworem do specjalisty

i na dodatkowe badania, tylko sam zapisuje leki, opie-

rając się na własnym doświadczeniu i wiedzy.

Takim

postępowaniem chce po prostu oszczędzić umierają-

cemu człowiekowi cierpień i długich oczekiwań na

dodatkową diagnozę.

Najwyraźniej kontrolerzy NFZ

nie biorą pod uwagę specyﬁkileczeniapacjentówpa-

liatywnych.

W konsekwencji restrykcyjnych działań

NFZ trzech dobrych lekarzy z warszawskiego hospi-

cjum domowego zrezygnowało z pracy.

Podobnie problematyczna była kontrola świad-

czeń związanych z leczeniem cukrzycy i chorób ukła-

du krążenia, udzielanych w I kwartale 2010 r. przez

78 placówek POZ w całej Polsce (Rynekzdrowia.pl

z 8 grudnia 2010 r.).

NFZ nakładając kary argumen-

tował, że fachową opiekę nad osobami z przewlekłą

chorobą układu krążenia lub cukrzycą, prowadzi le-

karz specjalista, a nie lekarz podstawowej opieki

zdrowotnej, który w toku konsultacji leczenia ogra-

nicza się często do przepisywania leków zaordynowa-

nych przez kardiologa czy diabetologa.

Tymczasem,

dzięki takiej postawie lekarzy POZ, pacjentom o sta-

bilnej sytuacji zdrowotnej, którym skończyły się leki,

zaoszczędzono oczekiwania w długich kolejkach do

specjalisty.

Zyskali na tym pacjenci, bo zmniejszyła

się liczba porad u specjalistów, do których trzeba się

zapisać niejednokrotnie z kilkumiesięcznym wyprze-

dzeniem.

Po tych doświadczeniach lekarze POZ nagminnie

wysyłają swoich pacjentów do specjalistów, mimo że

taka wizyta często nie jest niezbędna, bo chodzi

o zapisanie leków powtarzalnych.

następujące pytanie: Jakie, zdaniem Pana Ministra,

329

działania powinny być podjęte, aby kontrole NFZ

miały na celu dobro pacjentów?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

(nr 2293)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Ostanie doniesienia

prasowe, informujące o osobach zarażonych wirusem

HIV w Polsce, skłoniły mnie do uważniejszego przyj-

rzenia się temu problemowi.

Krajowe Centrum ds.

AIDS na swojej stronie internetowej przedstawiło ra-

port epidemiologiczny, z którego można wyczytać, że

w Polsce żyje ok. 15 200 osób zarażonych wirusem

HIV (stan na 31 grudnia 2011 r.).

Najczęściej są to

tylko 9% obywateli wykonało test na obecność wiru-

sa HIV.

Szacuje się, że być może nawet 70% osób

zarażonych tym wirusem, nie wie o swoim zakaże-

niu.

Im wcześniej wirus zostanie wykryty, tym więk-

sza może być skuteczność podjętego leczenia antyre-

trowirusowego.

Ze względu na to, że zjawisko zaka-

żania wirusem HIV dotyczy przede wszystkim ludzi

młodych, którzy mają przed sobą całe życie i chciała-

bym, aby przeżyli je w jak najlepszej kondycji ﬁzycz-

nej i psychicznej, proszę o odpowiedź na pytania: Ja-

kie działania planowane są przez resort, aby zachęcić

młodzież do wykonania bezpłatnych testów?

Czy pod-

jął Pan Minister współpracę z Ministerstwem Edu-

kacji Narodowej w tym zakresie?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2294)

do ministra ﬁnansów

w sprawie ograniczania praw konsumentów

przez ubezpieczycieli

o wyjaśnienie przyczyn pomniejszania przez ubezpie-

czycieli wypłaty odszkodowań komunikacyjnych o VAT.

Chodzi głównie o właścicieli pojazdów, którzy zawar-

li umowę ubezpieczenia autocasco, a w momencie

uszkodzenia lub utraty pojazdu otrzymali odszkodo-

wanie nieuwzględniające kwotę podatku VAT.

bowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzial-

ność za normalne następstwa działania, z którego

wynikła szkoda, w tym straty, które poniósł poszko-

dowany.

Oznacza to, że ubezpieczonemu należy się od-

szkodowanie pokrywające poniesioną szkodę w peł-

nym zakresie.

Osoba, która kupuje części potrzebne

do naprawy auta lub usługę jego naprawy, musi za-

płacić kwotę, w której zawarty jest podatek VAT.

Za-

kład ubezpieczeniowy powinien zatem wypłacać peł-

ną kwotę odszkodowania.

Niestety, część ubezpieczy-

cieli nie przestrzega tego zapisu, powołując się na

umowy zawarte z ubezpieczonymi.

Powołując się na

art. 353

1

.

1)

oraz art. 385

2

§ 1

2)

Kodeksu cywilnego,

można stwierdzić, że zapis w umowach wyłączający

uwzględnienie podatku VAT przy wypłacie odszko-

dowania jest niedozwolony.

1.

Czy takie działania ubezpieczycieli są zgodne

z prawem?

2.

Jakie działania przewiduje resort, aby pomiędzy

ubezpieczonym a ubezpieczycielem nie dochodziło do

sporu co do wysokości należnego odszkodowania?

Z poważaniem

Poseł Joanna Fabisiak

(nr 2295)

do prezesa Rady Ministrów

w województwach w latach 2008, 2009,

Premiera w kwestii dotyczącej nagród przeznaczo-

nych dla pracowników administracji rządowej w wo-

jewództwach w latach 2008, 2009, 2010 i 2011.

1)

2)

„Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnio-

330

dów państwowych: „Urzędnikom państwowym, któ-

Pomimo obietnic rządu o ograniczeniu biurokracji

twie Prezes Rady Ministrów kieruje i nadzoruje dzia-

łalnością wojewody.

grody dla pracowników administracji rządowej w wo-

Ile wynosiły kwoty powyższych premii i nagród

w poszczególnych województwach?

Jakie czynniki decydowały o wysokości przyzna-

wanych nagród poszczególnym urzędnikom?

efektywność wykonywanych prac przez nagrodzo-

nych urzędników?

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

(nr 2296)

do ministra zdrowia

w sprawie konieczności pilnej interwencji

bro pacjentów oraz poziom i dostępność świadczeń

zdrowotnych, świadczonych przez Wojewódzki Szpi-

tal Zespolony w Lesznie mieszkańcom Leszna oraz

sąsiednich powiatów, zwracam się z prośbą o inter-

wencję i pomoc w rozwiązaniu problemu, w jakim

znalazł się WSZ w Lesznie.

W ostatnim czasie pojawiły się plany przyłączenia

WSZ w Lesznie do Wojewódzkiego Szpitala Neurop-

sychiatrycznego w Kościanie.

Zaistniała sytuacja bu-

dzi zrozumiały niepokój i niezadowolenie ze strony

lokalnej społeczności.

Problem ten jest przedmiotem

szerokiej dyskusji w lokalnych mediach, a swoje jed-

noznaczne stanowiska w sprawie wyraziły samorzą-

dy szczebla gminnego i powiatowego.

Leszczyński szpital posiada II stopień referencyj-

ności, dogodną lokalizację, świadczy wysoko wyspe-

cjalizowane usługi medyczne, m.in. w zakresie: lecze-

nia szpitalnego, w tym chemioterapii, ambulatoryjnej

opieki specjalistycznej, ratownictwa medycznego i re-

habilitacji leczniczej.

W celu zwiększania dostępności świadczeń, od wie-

lu lat w szpitalu prowadzona jest konsekwentna poli-

tyka polegająca na systematycznym poszerzaniu bazy.

Dzięki wysiłkowi załogi, wsparciu samorządów oraz

ludzi dobrej woli szpital utrzymywał zdolność świad-

czenia usług zdrowotnych.

W roku 2011 hospitalizo-

wano ponad 43 tys. pacjentów.

W szpitalu zatrudnio-

nych jest 700 lekarzy, ponad 400 pielęgniarek.

Wojewódzki Szpital Zespolony w Lesznie znajduje

problemu niezapłaconych nadwykonań za lata 2009–

–2011 w wysokości blisko 4 mln zł dołączyło niezakon-

traktowanie w br. przez Narodowy Fundusz Zdrowia

usług, które mógłby świadczyć szpital.

WSZ w Lesznie

przez najbliższe 5 lat będzie związany kontraktem,

którego niewystarczająca kwota (np. na szpitalny od-

dział ratunkowy, oddział intensywnej opieki medycz-

nej, oddział onkologiczny) spowoduje istotne ograni-

czenie dostępności usług szpitalnych dla pacjentów

oraz jednocześnie doprowadzi do pogorszenia i tak

Szpital ratując zagrożone życie ludzkie, przekracza

limity kontraktu – jednocześnie generując koszty i po-

większając stratę.

Brak środków ﬁnansowychnabie-

żącą działalność szpitala to także dramat jego pracow-

ników.

Sytuacja jest dramatyczna i wymaga jak naj-

szybszej interwencji.

Nowy dyrektor szpitala zapowia-

da cięcie kosztów, w tym obniżki wynagrodzeń.

Mając świadomość wagi zarysowanych proble-

mów, proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące

ślone działania pomocowe w celu poprawy aktualnej

sytuacji ﬁnansowejWojewódzkiegoSzpitalaZespolo-

nego w Lesznie?

2.

Czy jest możliwe zwiększenia kwoty kontraktu

do poziomu, który pozwoli na zrównoważenie budże-

tu szpitala?

3.

W oparciu o jakie kryteria przydzielane są na-

kłady z NFZ na 1 mieszkańca w poszczególnych po-

wiatach województwa wielkopolskiego (zwłaszcza

w zakresie leczenia szpitalnego)?

4.

Jakie czynniki wpłynęły na fakt, że w latach

2009–2010 nakłady na jednego mieszkańca w niektó-

rych powiatach rosły, a w innych malały?

Pragnę

podkreślić, że przykładem takiej sytuacji jest Woje-

wódzki Szpital Zespolony w Lesznie, który otrzymy-

wał zdecydowanie mniejsze środki z NFZ od innych

– podobnych tego typu jednostek.

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

Leszno, dnia 13 lutego 2012 r.

331

Interpelacja

(nr 2297)

do ministra transportu, budownictwa

Szanowny Panie Ministrze!

W imieniu samorządu

miasta i gminy Wschowa uprzejmie proszę o wpisanie

budowy obwodnicy miasta Wschowa w ciągu drogi

krajowej nr 12 do „Programu budowy dróg krajo-

W 2003 r. samorząd wschowski rozpoczął stara-

nia o rozpoczęcie budowy obwodnicy Wschowy.

War-

to wskazać, że obwodnica miasta Wschowa składa się

z dwóch części: wojewódzkiej (drogi nr 305 i nr 278)

oraz krajowej (droga nr 12).

W październiku 2011 r.

została ukończona i oddana do użytku pierwsza część

obwodnicy wojewódzkiej.

Inwestycja została zreali-

zowana przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w Zielonej

Górze, przy wsparciu środków unijnych, w ramach

Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego.

Warto podkreślić, że we wschowskiej streﬁeak-

tywności gospodarczej zakupiła grunty ﬁrmaSwe-

dwood Poland należąca do grupy IKEA.

W czerwcu

2014 r. zaplanowano uruchomienie dużego zakładu

produkującego meble dla IKEA (zatrudnienie na po-

ziomie kilkuset osób).

Szacuje się, że ﬁrmamożewy-

generować spory ruch samochodów ciężarowych.

Po-

nadto zatwierdzona koncepcja obwodnicy przewiduje

węzeł komunikacyjny w bezpośrednim sąsiedztwie

strefy aktywności gospodarczej, co wyeliminuje prze-

jazd ciężarówek przez miasto.

W związku z zapowiedzianą na rok 2012 aktuali-

zacją programu budowy dróg krajowych uprzejmie

zapytuję:

1.

Czy budowa obwodnicy Wschowy zostanie wpi-

sana w roku 2012 do programu budowy dróg krajo-

wych tak, aby można było zabezpieczyć środki ﬁnan-

sowe na realizacje tego przedsięwzięcia?

2.

W jakim okresie można spodziewać się realiza-

cji tego zadania i na jakim etapie znajdują się przy-

gotowania do jego rozpoczęcia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

Interpelacja

(nr 2298)

do ministra pracy i polityki społecznej

muję wiele zapytań w sprawie problemów w kwestii

naliczania odsetek w zakresie świadczeń rodzinnych

nienależnie pobranych.

Obecnie kwestię tę w nastę-

pujący sposób reguluje art. 30 ust. 8 ustawy z dnia

Kwoty świadczeń rodzinnych, o których mowa

organ właściwy.

Odsetki są naliczane od pierwszego

czeń rodzinnych do dnia spłaty.

Z przekazanych mi informacji wynika, że problem

ten nie dotyczy tylko Wielkopolski, lecz całego kraju.

Proponowane zmiany ustawy o świadczeniach ro-

dzinnych wynikają ze zgłaszanych przez klientów

potrzeb.

Krytyczne uwagi klientów zobowiązanych

do zwrotu świadczeń rodzinnych wraz z ustawowymi

odsetkami, w szczególności gdy są zobowiązani do

zwrotu odsetek za czas postępowania, na który nie

mają wpływu.

Do sprawy warto dodać, że sprawy dotyczące ko-

ordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w du-

żej mierze dotyczą osób najbiedniejszych, często ro-

dzin wielodzietnych, to one najczęściej korzystają

w Polsce z pomocy państwa w postaci zasiłków ro-

dzinnych.

Często takie osoby wyjeżdżają za granicę

w poszukiwaniu pracy.

Osoby te korzystają poza za-

siłkami rodzinnymi, także z dodatków do zasiłków.

W przypadku zwrotu kwota, którą strona będzie mu-

siała zwrócić za okres kilku lat, może wynieść nawet

kilkanaście tysięcy złotych.

Zmiana ww. zapisu jest także podyktowana tro-

ską o każdą wielkopolską rodzinę, należy mieć świa-

domość, że beneﬁcjencitychświadczeńczęstoznaj-

dują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej.

Zobo-

wiązanie ich do zwrotu nienależnie pobranych świad-

czeń rodzinnych w okresie, kiedy miały zastosowanie

przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia spo-

łecznego, jest już zbyt dużą dolegliwością.

Natomiast

zwrot odsetek za okres, kiedy to świadczenie było

pobierane do dnia spłaty, jest zbyt znacznym cięża-

rem dla tych rodzin.

W świetle powyższych okoliczności uprzejmie za-

pytuję: Czy ministerstwo rozważy możliwość wpro-

wadzenia zmian do ustawy o świadczeniach rodzin-

nych w punktach dotyczących naliczania odsetek

332

ustawowych przy zwrocie świadczeń rodzinnych nie-

należnie pobranych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Łukasz Borowiak

(nr 2299)

do ministra transportu, budownictwa

parkingowych w umowach z deweloperami

Szanowny Panie Ministrze!

Chciałbym poruszyć

kwestię braku czytelnych regulacji prawnych co do

kingowych w umowach z deweloperami.

Umowy de-

weloperskie nie zawsze zawierają odpowiednie posta-

nowienia w tym zakresie.

Sposobem najpewniejszym

jest sprzedaż garażu w formie prawa odrębnej wła-

sności lokalu.

Jest to jednak rozwiązanie niezwykle

rzadko stosowane przez deweloperów.

Jest to pro-

blem, który dotyczy dużej grupy społecznej i skutecz-

nie utrudnia funkcjonowanie tych ludzi.

Szczególnie

jest on widoczny w większych miastach.

Garaż może także stanowić pomieszczenie przyna-

ści lokali.

W tym przypadku garaż musi być pomiesz-

czeniem, w tym pojęciu nie mieści się miejsce parkin-

gowe oznaczone pasami na podłożu czy też wydzielone

siatką.

W takim przypadku nie można zbyć samego

garażu.

Formę najbardziej popularną stanowi dostar-

czanie miejsc postojowych jako współwłasności.

W tym przypadku stosowane są dwa rozwiązania:

pierwsze polegające na wyodrębnieniu powierzchni

jako odrębnego lokalu garażowego i zbywanie udzia-

łów we współwłasności tego lokalu; drugie – powierzch-

nia taka nie jest wyodrębniona jako osobny lokal, czy-

li jest częścią nieruchomości wspólnej.

Jest to rozwią-

zanie najbardziej problematyczne.

Krytycznie należy również odnieść się do dewelo-

perów stosujących praktykę pobierania dodatkowych

opłat, określonych jako cena miejsca parkingowego,

za określenie w umowie deweloperskiej prawa do ko-

rzystania z danego miejsca postojowego w ramach

udziału we współwłasności w nieruchomości wspól-

nej, który to udział jest prawem związanym z naby-

wanym lokalem mieszkalnym i każdy nabywca loka-

lu nabywa przedmiotowy udział w nieruchomości

wspólnej łącznie z lokalem.

Rozwiązaniem pozwala-

jącym na uregulowanie kwestii korzystania z miejsc

postojowych stanowiących współwłasność jest umo-

wa o podział rzeczy wspólnej do korzystania – umowa

o podział quoad usum.

Żadne z wymienionych rozwiązań – poza garażem

w formie odrębnej własności lokalu, rzadko jednak

stosowanym – nie jest idealne.

Mankamentami są

trudności w zbyciu czy też brak stabilności w posta-

ci możliwości powstania sporów co do zasad podziału

lub wypowiedzenia stosunku prawnego.

Prawidło-

wym rozwiązaniem problemu byłoby pojawienie się

w systemie prawnym prawa do miejsca postojowego,

które zapewniałoby prawo do korzystania z określo-

nego miejsca postojowego i było zbywalne.

1.

Czy istnieją regulacje dotyczące wyżej omówio-

nej sprawy?

2.

Czy ministerstwo w najbliższym czasie podej-

mie działania związane z rozwiązaniem opisywanego

przeze mnie problemu?

Z wyrazami szacunku

(nr 2300)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zapewnienia jednostkom

samorządu terytorialnego udziału

w dochodach publicznych odpowiednio

selskiego lokalne samorządy zgłaszają potrzebę do-

konania modyﬁkacji systemu ﬁnansowania jedno-

stek samorządu terytorialnego.

W opinii wielu samo-

rządów obciążanie samorządów gminnych nowymi

zadaniami bez zagwarantowania zabezpieczenia ﬁ-

nansowego na ich realizację jest niezgodne z konsty-

tucją.

stanowi, że jednostkom samorządu terytorialnego

wiednio do przypadających im zadań.

Z powyższego

wynika, że ustawa zasadnicza zapewnienia jednost-

kom samorządu terytorialnego udział w dochodach

publicznych w stopniu odpowiadającym zakresowi po-

wierzonych im zadań, nie wiążąc jednak źródeł docho-

dów z konkretnymi zadaniami wykonywanymi przez

jednostki.

Zmiany w zakresie zadań i kompetencji jed-

Zgodnie z art. 167 ust. 3 Konstytucji RP źródła

dochodów jednostek samorządu terytorialnego są okre-

333

ślone w ustawie.

Ustawa o dochodach jednostek sa-

morządu terytorialnego określa dochody ogółem jed-

nostek samorządu terytorialnego oraz wskazuje źró-

dła dochodów własnych gmin, powiatów i województw,

uwzględniając jednocześnie rozmiar i charakter za-

dań tych jednostek.

Samorząd terytorialny to jeden z podstawowych

segmentów władzy publicznej w Polsce, który reali-

zuje wiele różnorodnych zadań publicznych i stanowi

najbliższą obywatelom strukturę administracyjną.

Zgodnie z art. 16 Konstytucji RP samorząd teryto-

rialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej.

snych, tj. przypisanych jednostkom samorządu tery-

torialnego, lecz także zadań zleconych, z zakresu

administracji rządowej.

Przyjęte założenie samodzielności samorządu te-

rytorialnego wiąże się z udziałem w dysponowaniu

środkami publicznymi.

Zgodnie z art. 167 ust. 1 Kon-

stytucji RP jednostkom samorządu terytorialnego

ww. przepisem zasadę konstytucyjną należy odnieść

zarówno do obowiązku zapewnienia odpowiednich

środków publicznych na realizację przez jednostki

samorządu terytorialnego zadań własnych, jak też

i mechanizmów gwarantujących adekwatność kosz-

tów realizacji zadań rządowych.

Z udziałem samorządu terytorialnego w realizacji

zadań publicznych i dysponowaniu środkami publicz-

nymi związany jest tryb zasięgania opinii wobec pro-

jektów aktów normatywnych i dokumentów rządo-

Terytorialnego (projekty dotyczące samorządu tery-

torialnego są przedkładane do opinii KWRiST).

Na

szczeblu samorządowym wprowadzono nowy rodzaj

instrumentu, tj. wieloletnią prognozę ﬁnansową,któ-

ra ma na celu horyzontalne podejście do planowania

wieloletniego oraz zapewnienie prowadzenia gospo-

darki ﬁnansowejsamorząduwdługookresowejper-

zaplanowano środki ﬁnansowewkwocie70300000zł,

z przeznaczeniem na ﬁnansowanieidoﬁnansowanie

zadań jednostek samorządu terytorialnego wynika-

czy zastępczej.

W świetle powyższych okoliczności uprzejmie za-

Czy ministerstwo rozważa propozycje zmian

w systemie ﬁnansowymjednosteksamorządutery-

torialnego w zakresie dochodów jednostek samorzą-

du odpowiednio w stosunku do przypadających im

zadań?

Z wyrazami szacunku

(nr 2301)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie masowej likwidacji szkół

Zgodnie z szacunkami w roku 2012 z mapy eduka-

cyjnej Polski może zniknąć kilkaset szkół, co oznacza,

że miejsce do nauki w dotychczasowej placówce może

stracić nawet ponad sześćdziesiąt tysięcy uczniów.

Masowa likwidacja szkół dokonuje się na naszych

oczach.

Według danych z 11 lutego podjęto już 566

uchwał samorządów w sprawach likwidacji szkół.

Bio-

rąc pod uwagę, że czas podejmowania tych uchwał to

koniec lutego, a jesteśmy w połowie miesiąca, to licz-

ba ta może się jeszcze zwiększyć.

Problem ten dotyka

w największym stopniu małe miejscowości.

Koszty funkcjonowania małych, wiejskich szkół

są niepomiernie większe niż koszty szkół w dużych

miastach, a nie znajduje to niestety przełożenia w al-

gorytmie subwencyjnym.

Przeciwko takiej sytuacji

protestują nauczyciele i pracownicy oświaty, ale też

uczniowie i ich rodzice.

Często te małe szkoły, to są

jedyne „ośrodki kultury”, gdzie skupia się całe życie

kulturalne i sportowe w danej wsi.

Niestety protesty

te będą w większości nieskuteczne, jeśli rząd RP nie

pomoże i nie zwiększy środków na oświatę.

Władze

gmin z niskimi budżetami nie mają możliwości coraz

większego dotowania oświaty i postawione są niejako

w sytuacji bez wyjścia.

Często też samorządy podej-

mują uchwałę o likwidacji szkoły, aby oddać prowa-

dzenie szkoły innemu podmiotowi, który będzie za-

trudniał nauczycieli na innych zasadach, bez stoso-

wania Karty Nauczyciela.

Oświata nie jest zadaniem własnym samorządów,

więc zwracam się do Pani Minister z zapytaniem:

1.

Dlaczego polski rząd nie wywiązuje się z obo-

wiązku zapewnienia samorządom właściwej ilości

środków ﬁnansowychpotrzebnychnarealizacjętego

zadania?

2.

Czy zamierzacie Państwo przywrócić decyzyj-

ność w temacie likwidacji szkół kuratoriom oświaty?

3.

Jak ministerstwo zamierza zapobiec masowej

likwidacji szkół?

nauczycieli uprawnień wynikających z Karty Nauczy-

ciela?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

334

Interpelacja

(nr 2302)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie organizowania w szkołach

dla dorosłych

Działając na podstawie art.14 ust.1 pkt 7 ustawy

–193 regulaminu Sejmu zwracam się do Pani Mini-

baw o charakterze rozrywkowym dla dorosłych.

W małych miejscowościach życie kulturalne miesz-

kańców skupia się często wokół szkoły.

Zdarza się też

tak, że tylko szkoła posiada na tyle dużą salę, aby moż-

na było zorganizować zabawy taneczne czy inne im-

prezy integracyjne dla mieszkańców.

Często też sale

te były budowane przy olbrzymim zaangażowaniu

i wsparciu ﬁnansowymsamychmieszkańców.

Przepisy zabraniają jednak sprzedaży, podawa-

nia i spożywania napojów alkoholowych na terenie

Oznacza to, że zabronione jest organizowanie na tere-

nie szkoły dla osób dorosłych imprez okolicznościo-

wych, na których podawany byłby jakikolwiek alko-

wolne od nauki.

Przepisy te są dyskryminujące dla miejscowości,

w których szkoła jest jedynym miejscem z dużą salą,

gdzie można zorganizować zabawy sylwestrowe, an-

drzejkowe czy inne imprezy okolicznościowe.

Przed zmianą przepisów rady rodziców często

organizowały okolicznościowe spotkania, a pienią-

dze pozyskane z tych imprez stanowiły dodatkowe

środki na cele szkolne, np. na realizację pilnych

remontów czy zakupy dodatkowego wyposażenia

do szkoły.

Osoby, które zwróciły się do mnie z tym proble-

mem, nie są zwolennikami picia alkoholu, ale uwa-

żają, że niekiedy potrzeba podać symboliczną lampkę

wina do obiadu albo wypić szampana na Sylwestra,

a w świetle obowiązującego prawa jest to zabronione

w sali w budynku szkolnym.

W związku z przedstawionym problemem zwra-

1.

Czy obecny stan prawny przewiduje wyjątki,

kiedy można by było zorganizować na terenie szkoły

albo boiska szkolnego imprezę, na której mógłby być

podawany jakiś alkohol?

2.

Jeśli na dzień dzisiejszy nie ma żadnych od-

chowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholi-

zmowi, czy ministerstwo rozważy zmianę przepisów,

która pozwalałaby na organizowanie wg określonych

zasad wyłącznie dla dorosłych w dniach wolnych od

nauki imprez okolicznościowych z możliwością poda-

wania i spożywania napojów alkoholowych na terenie

szkoły?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

(nr 2303)

do ministra zdrowia

w sprawie ﬁnansowania przez NFZ

leków osłonowych stosowanych

dla pacjentów po transplantacjach

ustawa refundacyjna pozbawiła wielu ciężko chorych

na nowotwory pacjentów leków ﬁnansowanychprzez

NFZ.

Ustawa zezwala lekarzom na przepisywanie

leków tylko na te choroby, które zostały enumeratyw-

nie wymienione przy rejestracji leku w charaktery-

styce produktu leczniczego.

Wiele leków przepisuje

się jednak pacjentom cierpiącym na inne schorzenia,

niż te, które wynikają ze wskazań rejestracyjnych

lub są przepisywane innym grupom pacjentów czy

też stosowane są w proﬁlaktyce.

Takasytuacjawy-

stępuje w przypadku leków osłonowych podawanych

podczas leczenia chorób nowotworowych.

Preparaty

te wspomagają odbudowę białych krwinek po prze-

bytej chemioterapii.

Dzięki czemu pacjenci mogą unik-

nąć powikłań oraz kosztownego leczenia.

Do grudnia

leki te były podawane osłonowo.

Od stycznia można

je podawać tylko w przypadku powikłań – gorączki

neutropenicznej.

Innym przykładem są leki zareje-

strowane jako stosowane po przeszczepie nerki.

Te

same leki są stosowane po przeszczepie serca i zgod-

nie z nowymi przepisami w takiej sytuacji już nie są

ﬁnansowaneprzezNFZ.

Wiem, że w tej sprawie w ministerstwie interwe-

niowało już wielu lekarzy oraz pacjentów, którzy zo-

stali pozbawieni dostępu do skutecznego leczenia.

Do

tej pory nikt jednoznacznie nie zadeklarował rozwią-

zania tego problemu.

1.

Kiedy pacjenci chorzy na choroby nowotworowe

dostaną leki osłonowe stosowane proﬁlaktycznie,anie

tylko po powikłaniach, ﬁnansowaneprzezNFZ?

2.

Kiedy NFZ zacznie ﬁnansowaćpotrzebneisku-

teczne leki dla pacjentów po transplantacjach różnych

organów niezależnie od wskazań rejestracyjnych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Adam Lipiński

Legnica, dnia 16 lutego 2012 r.

335

Interpelacja

(nr 2304)

do ministra sprawiedliwości

W ostatnim czasie z prośbą o pomoc zwrócili się

do mnie samorządowcy miasta i gminy Pleszew w spra-

wie zapobieżenia likwidacji Sądu Rejonowego w Ple-

szewie.

Zgodnie z nowym projektem Ministerstwa

Sprawiedliwości, dotyczącym zmian w strukturze

organizacyjnej sądów powszechnych, Sąd Rejonowy

w Pleszewie został przeznaczony do likwidacji.

Wskutek takiej decyzji ponad 60 tys. mieszkańców

ziemi pleszewskiej zostało pozbawionych podstawo-

wej zasady dostępu obywateli do sądu.

Likwidacja

Sądu Rejonowego w Pleszewie spowoduje, iż miesz-

kańcy, ale też liczna grupa pracowników instytucji

samorządowych z powiatu pleszewskiego, zostaną

zmuszeni do załatwiania wszelkich spraw w sądach

oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów od miejsca

zamieszkania czy pracy.

Rada Miejska w Pleszewie na potrzeby sprawnego

funkcjonowania sądu na swoim terenie przekazała

nieruchomości za przeszło 2 mln zł w formie darowi-

zny na rzecz Skarbu Państwa.

W trosce o zapewnie-

nie odpowiednich warunków pracy wszystkim pra-

cownikom sądu pleszewscy samorządowcy wielokrot-

nie przekazywali liczne środki na rozbudowę czy

remont obiektu, w którym mieści się siedziba sądu

rejonowego.

Nic więc dziwnego, że zapowiedziana

przez Pana Ministra reforma sądownicza wywołała

sprzeciw władz samorządowych i oburzenie wśród

społeczności lokalnej.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Pleszewie niewąt-

pliwie spowoduje liczne utrudnienia dla mieszkańców

i instytucji samorządowych.

Przyczyni się ona rów-

nież do obniżenia prestiżu Pleszewa jako miasta po-

wiatowego.

Zapowiedziana przez Pana Ministra re-

forma sądownicza to nic innego, jak sięganie po raz

kolejny po pieniądze do kieszeni obywateli poprzez

przerzucenie kosztów reorganizacji sądownictwa na

mieszkańców regionu.

W imieniu samorządu i mieszkańców ziemi ple-

szewskiej pragnę wyrazić zdecydowany sprzeciw wo-

bec zamiaru likwidacji Sądu Rejonowego w Plesze-

wie – sądu, który powstał dzięki wysiłkowi samorzą-

dowców i społeczności lokalnej.

W związku z powyż-

1.

Jakie konkretne oszczędności przyniesie likwi-

dacja Sądu Rejonowego w Pleszewie?

2.

Czym podyktowane są tak daleko idące zmiany

w dotychczasowym funkcjonowaniu sądów rejono-

wych w Polsce?

3.

Czy według Pana Ministra organy wymiaru

sprawiedliwości powinny być umiejscowione bliżej

czy dalej od obywatela?

Sądu Rejonowego w Pleszewie?

Poseł Adam Rogacki

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2305)

do ministra sprawiedliwości

do mnie starosta ostrzeszowski oraz burmistrz mia-

sta i gminy Ostrzeszów w sprawie zapobieżenia li-

kwidacji Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie.

Zgodnie

z nowym projektem Ministerstwa Sprawiedliwości,

dów powszechnych, Sąd Rejonowy w Ostrzeszowie

został przeznaczony do likwidacji.

ców ziemi ostrzeszowskiej zostało pozbawionych pod-

stawowego dostępu obywateli do sądu.

Likwidacja

Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie spowoduje, że

mieszkańcy, ale też liczna grupa pracowników insty-

tucji samorządowych z powiatu ostrzeszowskiego, zo-

staną zmuszeni do załatwiania wszelkich spraw w są-

dach oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów od miej-

sca zamieszkania czy pracy.

Ostrzeszowscy samorządowcy na potrzeby

przekazali dwa budynki stanowiące własność miasta

i gminy Ostrzeszów w formie darowizny na rzecz

wiednich warunków pracy wszystkim pracownikom

sądu ostrzeszowscy samorządowcy wielokrotnie prze-

kazywali liczne środki na rozbudowę czy remont

wego.

Nic więc dziwnego, że zapowiedziana przez

ciw władz samorządowych i oburzenie wśród społecz-

ności lokalnej.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie nie-

wątpliwie spowoduje liczne utrudnienia dla miesz-

kańców i instytucji samorządowych.

Przyczyni się

ona również do obniżenia prestiżu Ostrzeszowa jako

miasta powiatowego.

Zapowiedziana przez Pana Mi-

nistra reforma sądownicza to nic innego, jak sięganie

przez przerzucenie kosztów reorganizacji sądow-

nictwa na mieszkańców.

W imieniu samorządu i mieszkańców ziemi

ostrzeszowskiej pragnę wyrazić zdecydowany sprze-

ciw wobec zamiaru likwidacji Sądu Rejonowego

w Ostrzeszowie – sądu, który powstał dzięki wysił-

kowi samorządowców i społeczności lokalnej.

W związ-

336

Poseł Adam Rogacki

(nr 2306)

do ministra sprawiedliwości

do mnie samorządowcy z Rady Miejskiej Krotoszyna

i Rady Powiatu Krotoszyńskiego w Wielkopolsce

w sprawie zapobieżenia likwidacji Sądu Rejonowego

w Krotoszynie.

Zgodnie z nowym projektem Mini-

sterstwa Sprawiedliwości, dotyczącym zmian w struk-

turze organizacyjnej sądów powszechnych, Sąd Rejono-

wy w Krotoszynie został przeznaczony do likwidacji.

Wskutek takiej decyzji 80 tys. mieszkańców ziemi

krotoszyńskiej zostało pozbawionych podstawowego

dostępu obywateli do sądu.

Likwidacja Sądu Rejono-

wego w Krotoszynie spowoduje, że mieszkańcy, ale

wych z powiatu krotoszyńskiego, zostaną zmuszeni

Krotoszyńscy samorządowcy w trosce o zapewnie-

cownikom sądu wielokrotnie przekazywali liczne

nego, że zapowiedziana przez Pana Ministra reforma

wych i oburzenie wśród społeczności lokalnej.

stolicy powiatu.

Zapowiedziana przez Pana Ministra

toszyńskiej pragnę wyrazić zdecydowany sprzeciw

toszynie – sądu, który powstał dzięki wysiłkowi sa-

morządowców i społeczności lokalnej.

W związku

pującymi pytaniami:

Poseł Adam Rogacki

(nr 2307)

do ministra sprawiedliwości

mnie Rada Powiatu Gostyńskiego w Wielkopolsce

w Gostyniu.

Zgodnie z nowym projektem Minister-

stwa Sprawiedliwości dotyczącym zmian w struk-

turze organizacyjnej sądów powszechnych Sąd Rejo-

nowy w Gostyniu został przeznaczony do likwidacji.

Wskutek takiej decyzji pozbawiono mieszkańców zie-

mi gostyńskiej podstawowej zasady dostępu obywa-

teli do sądu.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Gostyniu

spowoduje, że mieszkańcy tego regionu, ale też liczna

wiatu gostyńskiego, zostaną zmuszeni do załatwia-

nia wszelkich spraw w sądach oddalonych o kilka-

dziesiąt kilometrów od ich miejsca zamieszkania czy

pracy.

Niewątpliwie spowoduje to również wydłużenie

się czasu rozpatrywania spraw.

Rada Powiatu Gostyńskiego na potrzeby spraw-

nego wymiaru sprawiedliwości wielokrotnie przeka-

zywała liczne środki na rozbudowę czy remont obiek-

tu, w którym mieści się siedziba Sądu Rejonowego.

nistra reforma sądownictwa wywołała sprzeciw

władz samorządowych i oburzenie społeczności lo-

kalnej.

Likwidacja Sądu Rejonowego w Gostyniu nie-

licy powiatu.

Zapowiedziana przez Pana Ministra re-

337

forma sądownictwa to nic innego jak sięganie po raz

styńskiej pragnę wyrazić zdecydowany sprzeciw wo-

sądu, który powstał dzięki wysiłkowi samorządow-

1.

Jakie konkretnie oszczędności przyniesie likwi-

Poseł Adam Rogacki

(nr 2308)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie pilnej konieczności zwiększenia

lenie informacji w sprawie pilnej konieczności zwięk-

szenia środków Funduszu Pracy na aktywizację bez-

robotnych dla województwa podkarpackiego.

W bie-

żącym roku samorząd województwa podkarpac-

kiego otrzymał ze środków Funduszu Pracy jedynie

147 427,9 tys. zł na realizację programów na rzecz

znaczone środki są drastycznie zmniejszone o 60%

w stosunku do roku ubiegłego, 2011 r., gdzie woje-

wództwo podkarpackie z puli Funduszu Pracy dosta-

ło 371,7 mln zł.

W celu większego zobrazowania po-

dam, że w 2010 r. pula ta wynosiła 615,6 mln zł.

Jak

widać, różnica jest olbrzymia.

Skutkiem tej redukcji

środków jest utrata szans dla dużej rzeszy bezrobot-

nych na jakikolwiek rozwój zawodowy, a zwłaszcza

na podjęcie pracy.

Nie bez znaczenia jest fakt występowania najwyż-

szego wskaźnika bezrobotnych do 35. roku życia

w skali kraju na terenie województwa podkarpackie-

go.

Jednocześnie nie sprzyja to przeciwdziałaniu naj-

bardziej niebezpiecznego zjawiska, jakim jest bezro-

bocie.

Województwo podkarpackie cechuje najwyższy

niechlubny wskaźnik procentowy emigracji zarobko-

wej za granicę dobrze wykształconej i mobilnej mło-

dzieży, co negatywnie rzutuje na dane demograﬁczne

w kraju, przekładające się na wielkość globalnie wy-

pracowanego funduszu emerytalnego.

Środki Fun-

duszu Pracy są praktycznie jedyną szansą na to, aby

zahamować wzrost bezrobocia.

Wszystkie powiatowe

urzędy pracy w związku z obniżeniem powyższych

środków utracą zasadniczą funkcję, jaką jest prze-

ciwdziałanie bezrobociu i zapobieganie wykluczeniu

społecznemu.

środków Funduszu Pracy dla województwa podkar-

packiego na rok 2012 przynamniej do poziomu wiel-

kości 70% środków z 2010 r., choćby w oparciu o uru-

chomienie 7 mld zł rezerwy Funduszu Pracy będącej

obecnie w dyspozycji ministra ﬁnansów.

1.

Dlaczego fundusze przeznaczone na aktywiza-

cję osób bezrobotnych uległy tak znacznemu zmniej-

szeniu?

2.

Czy uwzględni Pan konieczność przyznania do-

datkowych środków w ramach programu „Kapitał

ludzki”, działanie 6.1.3, na program „Poprawa zdolno-

ści do zatrudnienia oraz podnoszenie poziomu aktyw-

ności zawodowej osób bezrobotnych” dla województwa

podkarpackiego w kwocie co najmniej 50 mln zł?

3.

Czy Pan Minister rozważy możliwość zwiększe-

nia środków Funduszu Pracy na aktywizację zawodo-

wą bezrobotnych w województwie podkarpackim?

Z wyrazami szacunku

Poseł Kazimierz Ziobro

Rzeszów, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2309)

do ministra obrony narodowej

w sprawie szczególnej pomocy

dla rodzin wielodzietnych w trudnej

od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z trudną

sytuacją życiową pana J. S. zamieszkałego w Łodzi

czącej możliwości pomocy przy wykupie lokali od

Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Pan J. S. wraz

z żoną i sześciorgiem dzieci zajmuje lokal, który zgod-

nie z arkuszem obliczeniowym sprzedaży zajmowanego

lokalu mieszkalnego z zasobów Wojskowej Agencji Miesz-

kaniowej z 2011 r. jest wart 204 681 zł.

Cena lokalu

wraz z gruntem, po uwzględnieniu boniﬁkatywwysoko-

338

ści 95%, wynosi 27 864,55 zł, ale wciąż jest to kwota

zbyt wysoka dla wielodzietnej rodziny J. S.

W związku z powyższymi informacjami proszę

niﬁkatywwysokości95%wartościlokaluorazroz-

łożenia należności na raty roczne w okresie 5 lat Mi-

nisterstwo Obrony Narodowej dysponuje dodatkowy-

mi narzędziami pomocy dla rodzin wielodzietnych

mowany lokal?

Z poważaniem

Poseł Dariusz Joński

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

(nr 2310)

do ministra sportu i turystyki

dla szefów jednostek podległych

ministrowi sportu i turystyki

Szanowna Pani Minister!

Z wielkim zaintereso-

wanie śledzę ostatnie wydarzenia w podległym pani

resorcie oraz w podległych pani jednostkach, mam tu

na myśli wydarzenia związane z budową Stadionu Na-

rodowego oraz zmianach personalnych w Narodo-

wym Centrum Sportu w Warszawie na stanowiskach

menedżerskich oraz premiach, które mają być wypła-

cone lub nie w związku z rozwiązaniem umowy/kon-

traktu.

Z informacji, jakie udało mi się ustalić z donie-

sień prasowych, dowiedziałem się, że twierdzi pani,

że to pani poprzednicy w ministerstwie podpisali

właśnie takie umowy, że teraz będzie konieczność

wypłaty premii.

W zeszłorocznym projekcie rozporządzenia o na-

grodach rocznych dla szefów jednostek podległych

Ministerstwu Sportu i Turystyki widniał zapis, że

premia będzie zależna od tego, czy dany szef/mene-

dżer zarobił dla budżetu pieniądze, i to zostało rozpo-

rządzenie zmienione w styczniu tego roku.

W związku

Czy prawdą jest, że w styczniu wydała pani roz-

porządzenie dotyczące nagród rocznych dla szefów

podległych jednostek, z którego wykreślono zapis uza-

leżniający przyznanie nagrody od osiągnięcia „dodat-

niego wyniku ﬁnansowegolubzmniejszeniastraty”,

czyli gdy kierownik/menedżer podległej jednostki na-

wet będzie niegospodarny i wyda wszystkie podległe

pieniądze, to nagrodę i tak dostanie?

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

(nr 2311)

do ministra zdrowia

w sprawie likwidacji Samodzielnego

Publicznego Zakładu Zaopatrzenia

Ortopedycznego w Lublinie

interpelację w sprawie planów ministerstwa dotyczą-

cych likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu

Zaopatrzenia Ortopedycznego w Lublinie.

Zakład ten

istnieje w Lublinie 50 lat, a w obecnie zajmowanym bu-

dynku od 1988 r.

Został on wybudowany ze składek

społecznych na potrzeby ortopedii, przy zaangażowa-

niu wielu ludzi, którym leżało na sercu dobro pokrzyw-

dzonych przez los ludzi.

Stanowi on bazę dydaktyczną

dla studentów uniwersytetu, lekarzy w ramach specja-

lizacji z ortopedii i rehabilitacji, studentów wydziału

pielęgniarstwa oraz uczniów jedynego w Polsce studium

medycznego kształcącego techników ortopedów.

Zakład

realizuje zamówienia standardowe, ale jako jedyny na

naszym terenie wykonuje zamówienia wyjątkowe, trud-

ne i indywidualne, tzw. na miarę (protezy skórzane,

przedłużenia wykonywane na podstawie odlewów

gipsowych), a co za tym idzie czasochłonne i mało

opłacalne.

Pogarszająca się sytuacja rynkowa, brak restruk-

turyzacji spowodowały, że bardzo duży zakład zaczął

się kurczyć.

Resort opublikował rozporządzenie mi-

nistra zdrowia w sprawie likwidacji Samodzielnego

w Lublinie.

Wśród personelu pojawiają się obawy o ich

przyszłość bytową, a także o ich status prawny.

1.

W jakim trybie i czasie zostanie przeprowadzo-

na likwidacja?

2.

Jakie świadczenia otrzymają pracownicy?

3.

Co stanie się z majątkiem po likwidacji?

Z poważaniem

Poseł Michał Kabaciński

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

(nr 2312)

do ministra skarbu państwa

w sprawie optymalizacji pracy

służb eksploatacyjno-ruchowych

Pojawienie się planów PGE Dystrybucja dotyczą-

cych, m.in. zlikwidowania od tego roku biur obsługi

339

klienta PGE Obrót SA, rodzi ogromny niepokój.

Li-

kwidacja biur obsługi klienta objęłaby takie rejony

energetyczne jak np. Jasło, w którym jest ok. 48 tys.

odbiorców energii elektrycznej, w tym 4313 podmio-

tów gospodarczych i 43 315 gospodarstw domowych

i rolnych.

Według raportu benchmarkingowego, przygoto-

wanego przez koncern Ernst & Young dla zarządu

PGE, będącego rzekomo podstawą podejmowanych

Ograniczenie rejonów może wpłynąć na jakość

i bezpieczeństwo dostarczanej energii, a likwidacja

biur obsługi klientów i przenoszenie ich właściwości

do miejscowości odległych o kilkadziesiąt kilometrów

budzi obawy przerwania dalszego zatrudnienia dla

pracowników znoszonych placówek oraz stwarza ko-

lejny problem, szczególnie dla osób starszych, a mia-

miasta czy skorzystania z Internetu w celu załatwia-

nia spraw związanych z obsługą klientów.

Ograniczenie ilości rejonów, tym samym biur ob-

sługi klienta, przyczyni się więc z pewnością do ob-

niżenia jakości obsługi i może zostać zagrożone bez-

pieczeństwo odbiorców oraz jakość dostarczanej ener-

1.

Dlaczego rząd szuka oszczędności poprzez nisz-

czenie czegoś, co jest dobre?

2.

Dlaczego rząd przyzwala na tak daleko idące

zmiany bez odpowiednich konsultacji społecznych

i bez przyzwolenia społecznego?

3.

Czy wszyscy dotychczasowi pracownicy będą

mieli zapewnione zatrudnienie i na jakich warun-

kach?

Z poważaniem

Poseł Barbara Bartuś

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

(nr 2313)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zgłoszenia Polski do Partnerstwa

Szanowny Panie Prezesie Rady Ministrów!

15 kwiet-

nia br. upływa termin zgłoszeń do Partnerstwa na

rzecz Otwartego Rządu (ang. Open Government

Partnership), międzynarodowej inicjatywy na rzecz

przejrzystości i rozliczalności demokratycznie wybra-

nych władz.

Do partnerstwa przystąpiło dotychczas

46 państw, w tym np. Holandia, Stany Zjednoczone,

Wielka Brytania, Szwecja, Litwa, Łotwa.

Chęć przy-

stąpienia do partnerstwa ogłosił w imieniu Rosji

Dmitrij Miedwiediew, z kolei w Niemczech w chwili

obecnej trwa debata wewnętrzna na ten temat.

Tym-

czasem polski rząd dotychczas nawet nie poinformo-

wał społeczeństwa o możliwości przystąpienia nasze-

go kraju do partnerstwa.

Jak interpretować brak deklaracji Rządu RP

w sprawie przystąpienia do Open Government Part-

Pragnę uczulić Pana Premiera na potrzebę udzie-

lenia informacji społeczeństwu na temat zamiarów

rządu w tym zakresie.

Z poważaniem

Poseł Anna Grodzka

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2314)

do ministra zdrowia

w sprawie stopniowego podnoszenia

Szanowny Panie Ministrze!

Osoby rozpoczynają-

ce terapię hormonalną pomocną w korekcie płci z żeń-

skiej na męską przyjmują leki testosteronowe, któ-

rych celem jest przede wszystkim upodobnienie ciała

do płci preferowanej oraz zapewnienie zmiany wyglą-

du, pomocne w dalszym procesie prawnym – tj. ko-

rekcie płci metrykalnej z żeńskiej na męską.

Przy-

jmowanie leków hormonalnych jest zarówno częścią

diagnostyki transseksualnej (diagnoza ma na celu

weryﬁkacjęfaktycznegostatusutożsamościpłciowej

osoby chcącej skorygować płeć metrykalną oraz ﬁ-

zyczną), jak i w dalszym procesie sądowym stanowi

dowód gotowości do życia jako płeć preferowana, co

tym samym czyni terapię hormonalną podstawową

potrzebą osoby transseksualnej.

Od 2008 r. notuje się znaczną podwyżkę cen wspo-

mnianego leku, na co zwracają uwagę zarówno indy-

widualne osoby, jak i organizacje pozarządowe.

We-

dług informacji podawanych przez Fundację Trans-

-Fuzja przez ostatnie 3 lata cena leku wzrosła niemal

ośmiokrotnie.

Początkowa cena – 5 zł za opakowanie

(5 ampułek) – została podwyższona do 20 zł, a na-

stępnie do 40 zł.

W zależności od aptek lek sprzedaje

się od minimalnej ceny 40 zł do nawet 48 zł, niektóre

źródła zaś mówią nawet o przypadkach sprzedaży

leku Omnadren 250 po cenie wyższej niż 70 zł.

Zastanawia więc, czym powodowana jest taka

drastyczna podwyżka cen wspomnianego leku?

Jeśli

podwyżka wynikła ze skreślenia leku Omnadren 250

340

z listy leków refundowanych, dlaczego do tego dopro-

wadzono?

Dlaczego osoby transseksualne (jako grupa

wrażliwa) nie są objęte specjalną ochroną zdrowotną?

Biorąc pod uwagę fakt, że osoby transseksualne

dość często znajdują się w ciężkiej sytuacji ﬁnanso-

wej, taki stan rzeczy jest niezwykle niepokojący i może

doprowadzić do pozostawienia setek ludzi bez odpo-

wiedniej pomocy medycznej.

Z poważaniem

Poseł Anna Grodzka

Piaseczno, dnia 10 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2315)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie przewlekłego procesu

wydawania decyzji dotyczącej

przebudowy ul. Marsa w Warszawie

Szanowny Panie Ministrze!

Pan M. L., podobnie

ul. Marsa, od ponad piętnastu miesięcy czeka na eks-

misję ze swojego mieszkania, które ma być wyburzo-

ne w związku z przebudową ulicy, przy której miesz-

ka.

Każdego dnia w ciągu tych piętnastu miesięcy

mieszkańcy ul. Marsa mogli być – w majestacie pra-

wa – eksmitowani bez żadnego odszkodowania, po-

nieważ postępowanie w tej sprawie nie zakończyło

się jeszcze prawomocnie, mimo że zgodnie z prawem

ministerstwo miało na jego zakończenie nie więcej

niż 60 dni.

Zdesperowani i doprowadzeni na skraj wytrzyma-

łości mieszkańcy pielgrzymowali od urzędnika do

swojej i swoich bliskich.

Podczas kolejnej już wizyty

w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Go-

spodarki Morskiej (15.02.2012 r.) nie mogąc doprosić

się od urzędników żadnej informacji, pan M. L. po-

wiedział w akcie bezsilności, że „w tym kraju trzeba

nisterialnego urzędnika, na skutek jego donosu, po-

służyło policji jako pretekst, aby niepokornego oby-

talu psychiatrycznym Drewnica, gdzie przebywał na

oddziale zamkniętym razem z ciężko chorymi psy-

chicznie pacjentami.

Wyszedł z niego dopiero po pię-

ciu dniach wyłącznie dzięki interwencji mediów.

Przez ten czas nie pozwolono mu na jakikolwiek

W świetle powyższego uprzejmie proszę Pana Mi-

nisterstwa transportu w tej sprawie?

2.

Jakie były przyczyny tak skandalicznie długie-

go procesu wydawania decyzji w tej sprawie?

3.

Czy Pana zdaniem jest sytuacją normalną

i możliwą do tolerowania, aby w demokratycznym

państwie prawa podległy Panu urząd tak rażąco prze-

kraczał termin na wydanie decyzji, od której zależy

los setek rodzin?

Czy w standardach działania Pań-

skiego urzędu jest trzymanie setek rodzin przez

półtora roku w niepewności z perspektywą eksmisji,

która mogła się wydarzyć każdego dnia?

4.

Czy zamierza Pan wyciągnąć konsekwencje wo-

bec winnych tych zaniedbań urzędników?

5.

Czy zamierza Pan wyciągnąć konsekwencje wo-

bec urzędnika, który doniósł na Policję na pana M. L.,

czym doprowadził do bezprawnego i niedopuszczalne-

go w państwie prawa ograniczenia jego wolności?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Adam Kwiatkowski

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2316)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie łamania

przez organy władzy publicznej

zasad demokratycznego państwa prawa

Szanowny Panie Premierze!

Sprawa, w której

zwracam się do Pana, to jednostkowe wydarzenie

dotyczące jednego obywatela Rzeczypospolitej Pol-

skiej.

Dotyka jednak fundamentów każdego demo-

kratycznego państwa prawa.

Dotyczy obywatelskich

dzy publicznej do działania wyłącznie na podstawie

osobiste stanowisko jest kwestią nie tylko zadość-

uczynienia temu, którego ze strony państwa spotka-

ła olbrzymia krzywda.

Jest to także kwestia odpo-

wiedzialności organów państwa za skandaliczne ła-

manie naszych podstawowych praw i wolności.

kańców warszawskiej ulicy Marsa, od ponad piętna-

stu miesięcy czeka na eksmisję ze swojego mieszka-

nia, które ma być wyburzone w związku z przebudo-

wą ulicy, przy której mieszka.

Każdego dnia w ciągu

gli być – w majestacie prawa – eksmitowani bez żad-

nego odszkodowania, ponieważ postępowanie w tej

341

Zdesperowani i doprowadzeni na skraj wytrzyma-

portu Budownictwa i Gospodarki Morskiej (15.02.2012

nisterialnego urzędnika posłużyło policji jako pre-

ki interwencji mediów.

W świetle powyższego uprzejmie proszę Pana Pre-

miera o odpowiedź na następujące pytania:

sterstwa transportu oraz policjantów w tej sprawie?

2.

Czy Pana zdaniem jest sytuacją normalną

państwie prawa urząd ministra transportu tak rażą-

co przekraczał termin na wydanie decyzji, od której

3.

Czy w standardach działania Pańskiego rządu

pewności z perspektywą eksmisji, która mogła się

kwencji wobec winnych tych zaniedbań urzędników?

sekwencji wobec tych którzy doprowadzili do bez-

6.

Czy Pana zdaniem działania organów władzy

publicznej, a w szczególności policji w tej sprawie wy-

pełniają standardy, jakie obowiązują w demokra-

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Adam Kwiatkowski

(nr 2317)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie skandalicznej decyzji

minister Joanny Muchy o przyznaniu premii

dla odchodzącego prezesa Narodowego

Szanowny Panie Premierze!

Minister sportu i tu-

rystyki Joanna Mucha, ogłaszając w mediach dymisję

prezesa Narodowego Centrum Sportu, poinformowa-

ła jednocześnie o wielkości premii, którą prezes

otrzyma z racji podpisanego, menedżerskiego kon-

traktu.

Premia ma wynieść 570 tys. zł.

Ksiądz Tadeusz Sakowicz-Zaleski od wielu lat pro-

wadzi działalność charytatywną na rzecz dzieci nie-

pełnosprawnych – jest prezesem Fundacji im. Brata

Alberta z siedzibą w Radwanowicach.

W tekście zamieszczonym w jednym z dzienników,

opisującym sytuację, w jakiej obecnie znajduje się jed-

na z największych organizacji charytatywnych w Pol-

sce opiekujących się osobami niepełnosprawnymi

intelektualnie, czytamy między innymi, że: Fundacja

dowiskowy Dom Samopomocy w Radwanowicach k.

sek dowożone są do niego osoby zarówno niepełno-

sprawne, jak i cierpiące na najróżniejsze zaburzenia

dzin bardzo ubogich.

peutyczno-rehabilitacyjnego, dopiero co wzniesione-

go przez Fundację Anny Dymnej „Mimo Wszystko”.

zują odpisy 1 proc. ze swoich podatków.

Kompleks ten

kalnymi i terapeutycznymi Fundacji im. Brata Al-

cówkami edukacyjnymi, prowadzonymi przez za-

przyjaźnione Oświatowe Towarzystwo Integracyjne,

stał się unikalnym miasteczkiem dla niepełnospraw-

nych.

Takiego zespołu nie powstydziłby się żaden

ta życzliwością władz samorządowych, może zrodzić

zysu gospodarczego.

by być pewnego rodzaju „wizytówką” polskich osią-

karskich, która zamieszka pod Wawelem, jako

ków i trenerów.

Niestety, sprawa ta może zostać całkowicie za-

przepaszczona przez władze Państwowego Funduszu

tach przekazanych przez paraﬁęśw.

Mikołaja,awy-

342

remontowanych nakładem społecznych sił, również

rodziców.

Tym bardziej, że w małych miejscowo-

ściach nie ma alternatywnych ośrodków.

Wysokość premii, jaką Pani Minister przyznała

odchodzącemu prezesowi NCS, wystarczyłaby na rocz-

ne utrzymanie świetlicy terapeutycznej dla 30 nie-

pełnosprawnych intelektualnie dzieci.

Wobec tych drastycznych i przerażających faktów,

zestawiających cynizm i rozpasanie ludzkiej bezwzględ-

ności i buty z bezmiarem ludzkiej biedy i krzywdy,

pragnę zapytać Pana Premiera: W jaki sposób planu-

je Pan Premier wpłynąć na podległych sobie urzęd-

ników, aby skandaliczne decyzje – które podjęli

w tych dwóch sprawach – zmienić tak, by służyły

dobru wspólnemu?

Z poważaniem

Poseł Szymon Giżyński

Warszawa, dnia 19 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 23418)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie niektórych wątpliwości

powstałych na tle nowelizacji ustawy

o ochronie zwierząt

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawą z dnia 16 wrze-

nach dodano do ustawy o ochronie zwierząt m.in. art. 10a

w brzmieniu:

„Art. 10a

1.

Zabrania się:

lach handlowych (...)

wych organizacjach społecznych, których statuto-

sowych psów i kotów.”

Jak w ocenie Pana Ministra należy rozumieć uży-

te w art. 10a ustawy o ochronie zwierząt sformuło-

wanie „wprowadzanie do obrotu”?

Czy dotyczy ono

także bezpłatnego przekazywania zwierząt, takich

jak psy i koty?

Czy bezpłatne przekazanie psów lub kotów po speł-

nieniu warunku polegającego na pokryciu kosztów

dotychczasowego utrzymania i wychowania należy

uważać za obejście prawa?

sformułowanie określające „miejsca chowu lub ho-

dowli”?

Czy ogłoszenia dotyczące możliwości sprzedaży

rasowych psów i kotów, umieszczane w sieci interne-

towej przez hodowców zarejestrowanych w ogólno-

krajowych organizacjach zajmujących się hodowlą

rasowych psów i kotów, naruszają art. 10a ust. 1 pkt

3 jako transakcje dokonywane „poza miejscem chowu

lub hodowli”?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

Białystok, dnia 20 lutego 20123 r.

Interpelacja

(nr 2319)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

Szanowny Panie Ministrze!

Konkretne dane pod-

miotów starających się o miejsce w cyfrowym multi-

pleksie nie są już tajemnicą.

Lux Veritatis przebija

innych nadawców (poza grupą ATM) wysokością ak-

tywów trwałych.

Przekraczają one 86 mln zł (w 2010 r.),

Lux Veritatis ma też większe aktywa obrotowe: po-

nad 90 mln zł, przy 2,3 mln zł Eski, niespełna 2 mln

zł Lemona i prawie 100 tys. zł Stavki.

Większość z tych

90 mln zł to pożyczka uzyskana od polskiej prowincji

Lux Veritatis wpisała we wniosku 20,5 mln zł ka-

pitału własnego, a Stavka 91 tys. zł.

Eska i Lemon

i 473 tys. zł).

Z dokumentów złożonych w KRRiT wy-

nika, że fundacja o. Rydzyka w 2010 r. miała też naj-

większy zysk – 3,5 mln zł netto.

Straty wykazuje

Lemona to tylko 19 tys. zł.

Koncesje na nadawanie na pierwszym multiplek-

sie dostały zatem podmioty generujące jak dotąd

straty, podczas gdy Lux Veritatis przynosi zysk.

Fun-

dacja ma 20-milionowy kapitał własny.

Ponadto na-

daje programy już od dziewięciu lat, a koncesje do-

stały podmioty, które niczego jeszcze nie nadawały.

Warunki polityczne i społeczne, w których powo-

ływano do życia Krajową Radę Radiofonii i Telewizji,

343

uległy zmianie.

Głównym medium była telewizja

państwowa zaangażowana w indoktrynację ideolo-

giczną.

Wówczas niezbędna była instytucja umoco-

wana w ustawie zasadniczej zapewniająca możliwości

wyrażania poglądów przez różne grupy społeczne.

Taką rolę pełniła KRRiT.

Obecnie telewizja publicz-

na konkuruje o widza ze stacjami komercyjnymi, i to

właśnie widzowie oraz wolny rynek regulują obszar

medialny, a sądy powszechne stoją na straży wolności

słowa.

1.

Czy można w przedstawionej wyżej sytuacji mó-

wić o nierównym traktowanie podmiotów?

2.

Czy to działanie narusza wolność słowa?

3.

Czy w związku ze zmianą warunków politycz-

nych i społecznych Minister widzi potrzebę noweli-

zacji przepisów regulujących zasady funkcjonowania

Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji?

Łączymy wyrazy szacunku

Poseł Jacek Żalek

oraz grupa posłów

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

(nr 2320)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie systematycznego wzrostu

zatrudnienia w administracji publicznej

Pragnę zwrócić uwagę Pana Premiera na niepo-

kojące dane dotyczące wzrostu zatrudnienia w admi-

nistracji publicznej.

Polska znajduje się w czołówce

państw, w których systematycznie zwiększa się licz-

ba urzędników.

Tylko w ciągu ostatniego roku wzrost

wyniósł 1%, natomiast w ostatnich trzech latach licz-

ba urzędników wzrosła aż o 9% (dane Eurostatu).

Polityka zatrudnienia w tzw. budżetówce stoi w sprzecz-

ności z tendencjami obserwowanymi w wielu krajach

Unii Europejskiej.

Tylko w 2011 r. w krajach unij-

nych zredukowano liczbę etatów o 175 tys. Na czele

pod tym względem znajduje się Cypr.

W Belgii, Cze-

chach i Irlandii zmniejszono administrację o 4%.

Nie-

które państwa osiągnęły wynik dwucyfrowy, np. Ło-

twa – 30%, Wielka Brytania –12%.

Kolejny problem dotykający Polski to niska jakość

pracy urzędników.

Pozytywnym zjawiskiem jest za-

tem propozycja Ministerstwa Administracji i Cyfry-

zacji dotycząca szkoleń urzędników samorządowych.

To jednak za mało, aby móc mówić o racjonalnej

i efektywnej polityce zatrudnienia w administracji

publicznej.

Niekontrolowany rozrost zatrudnienia stoi w sprzecz-

ności z deklaracjami rządu dotyczącymi konieczności

podejmowania działań ograniczających m.in. deﬁcyt

budżetowy.

Jest to widoczne szczególnie w nakłada-

niu przez ministra ﬁnansówlimitówzadłużeniana

samorządy, co blokuje ich wydatki na inwestycje.

Pro-

gnozowane spowolnienie gospodarki w 2013 r. oraz

groźba recesji powinny dać impuls do zapowiadanych

wielokrotnie – m.in. w exposé Pana Premiera – cięć

w administracji publicznej o 10%.

Mając na uwadze przedstawione dane, zwracam

1.

Jaka jest opinia Pana Premiera w przedmioto-

wej sprawie?

2.

Czy i kiedy przeprowadzona zostanie redukcja

urzędniczych etatów w administracji publicznej?

3.

O ile zmniejszy się liczba urzędników i jakie

oszczędności pozwoli uzyskać ewentualna redukcja?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 17 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2321)

do ministra zdrowia

w sprawie nowelizacji ustawy

o Państwowym Ratownictwie Medycznym

Polska Rada Ratowników Medycznych sygnalizu-

je pilną potrzebę nowelizacji ustawy z dnia 8 wrze-

śnia 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycz-

Zainteresowane środowiska zwracają szczególną uwa-

gę na dwie kwestie:

— Umożliwienie ratownikom medycznym wykony -

wania medycznych czynności ratunkowych poza ze-

społem wyjazdowym ratownictwa medycznego.

Aktualnie brak jest możliwości wykonywania tych-

że czynności poza zespołem ratownictwa medyczne-

go, co jawi się jako zagrożenie np. w czasie trwania

Euro 2012.

Ratownicy medyczni zabezpieczający im-

prezy związane z turniejem będą mogli wykonywać

tylko czynności związane z udzielaniem pierwszej

pomocy.

Zdaniem ratowników obniża to wydatnie po-

ziom bezpieczeństwa, co – biorąc pod uwagę skalę wy-

darzenia, jakim jest Euro 2012 – jest wysoce niepo-

kojące.

— Zaprzestanie obniżania wynagrodzeń ratowników

medycznych.

leczniczych (1 lipca 2011 r.), likwidacji uległ składnik

wynagrodzenia tej grupy zawodowej, tj. 30-procen-

towy dodatek, co spowodowało w konsekwencji obni-

344

żenie wynagrodzenia ratowników o ok. 400–500 zł.

W ubiegłorocznym wrześniowym komunikacie rzecz-

nika prasowego Ministerstwa Zdrowia odnaleźć moż-

na było informację o zamiarze przywrócenia zapisu

o 30-procentowym dodatku.

Niestety, do dnia dzisiej-

szego nic się nie zmieniło w tym zakresie.

Polska Rada Ratowników Medycznych przedsta-

wia propozycje zmian zapisów ustawy o Państwo-

wym Ratownictwie Medycznym (w załączeniu).

Mając na uwadze przedstawione powyżej informa-

2.

Jaka jest przyczyna przesunięcia prac nad no-

welizacją ustawy o Państwowym Ratownictwie Me-

dycznym?

3.

Czy proponowane przez Polską Radę Ratowni-

ków Medycznych zmiany będą uwzględnione w trak-

cie prac nad nowelizacją ww. ustawy?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

(nr 2322)

do ministra transportu, budownictwa

źródeł ﬁnansowania modernizacji

południowej jezdni autostrady A18 (granica

państwa – Olszyna – węzeł Krzyżowa – A4)

Szanowny Panie Ministrze!

Autostrada A18, łą-

cząca przejście graniczne w Olszynie z węzłem dro-

gowym Krzyżowa (A4), będzie obok drogi ekspreso-

wej S3 i autostrady A2 kluczową arterią komunika-

cyjną, tworzącą korzystne warunki dla zdynamizo-

wania procesu rozwoju społeczno-gospodarczego

województwa lubuskiego.

W latach 2004–2006 wybudowany został siedem-

dziesięciokilometrowy odcinek jezdni północnej, któ-

ry razem ze zmodernizowaną nitką południową miał

docelowo pozwolić na podniesienie standardu obecnej

drogi krajowej nr 18 do wymogów wskazanych usta-

wowo dla autostrad.

Na tej podstawie zielonogórski oddział Generalnej

dnia 18 maja 2006 r. ogłosił przetarg na wykonanie

projektu przebudowy nitki południowej przyszłej

A18.

2 października 2006 r. została zawarta umowa

z Biurem Projektowo-Badawczym Dróg i Mostów

Transprojekt – Warszawa sp. z o.o. na przygotowanie

kompletu dokumentacji.

Kolejno 29 czerwca 2009 r.

ogłoszony został przetarg na przebudowę południo-

wej jezdni, który został jednak unieważniony w roku

2011 ze względu na brak środków inwestycyjnych na

realizację tego zadania.

Południowa jezdnia tej waż-

nej arterii komunikacyjnej jest obecnie w stanie ka-

tastrofalnym, a zaniechanie realizacji tej inwestycji

może spowodować konieczność całkowitego wyłącze-

nia jej z użytku.

Szanowny Panie Ministrze, zmodernizowana au-

tostrada A18 łączyłaby się z niemiecką A15 i umoż-

liwiła mieszkańcom południowej części województwa

lubuskiego dogodny dojazd do Berlina oraz Wrocła-

wia.

Wymierne korzyści, płynące z dokończenia tej

ważnej inwestycji autostradowej w ciągu drogi kra-

jowej nr 18, mają więc wymiar nie tylko regionalny

i krajowy, ale także transgraniczny.

Liczę, że Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej dążąc do realizacji postano-

wień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 paź-

dziernika 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w spra-

wie sieci dróg krajowych i autostrad oraz planu „Pro-

gramu budowy dróg krajowych na lata 2011–2015”,

gdzie widnieje informacja o możliwym rozpoczęciu

inwestycji do roku 2013, zabezpieczyło odpowiednią

kwotę na ten cel.

1.

Czy kierowany przez Pana resort planuje w naj-

bliższym czasie podjąć działania zmierzające do za-

bezpieczenia źródeł ﬁnansowaniamodernizacjipołu-

2.

Dlaczego, pomimo wykonania pełnych prac pro-

jektowych, Pana ministerstwo nie uwzględniło tej

inwestycji w budżecie na rok 2011?

3.

Czy istnieje realna szansa, aby południowa

jezdnia A18 została zmodernizowana do końca roku

2013?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Interpelacja

(nr 2323)

do ministra ﬁnansów

w sprawie opodatkowania przedsiębiorców

podatkiem dochodowym

Szanowny Panie Ministrze!

Środowisko organi-

zacji gospodarczych województwa lubuskiego zwró-

ciło moją uwagę na problem rozwiązań prawnych,

zakładających opodatkowanie przedsiębiorców pro-

wadzących działalność gospodarczą w wielu dziedzi-

nach często zatrudniających setki osób według ta-

345

kich samych zasad jak osób nieprowadzących dzia-

łalności gospodarczej, tj. pracujących w oparciu o umo-

wę o pracę lub bezrobotnych.

Taki stan rzeczy wpły-

wa na decyzje organów podatkowych i wyroki sądów

administracyjnych, które często bywają niespójne.

Instytucje te mają bowiem trudności w interpreto-

waniu tych przepisów, które zrównują prowadzenie

działalności gospodarczej z zatrudnieniem na pod-

stawie umowy o pracę lub statusem bezrobotnego.

W ostatnim czasie, skutkuje to nieuznawaniem przez

organy skarbowe za koszty działalności gospodarczej

strat poniesionych przez przedsiębiorców w wyniku

stosowania oferowanych polskim eksporterom i im-

porterom instrumentów ﬁnansowychmającychza-

bezpieczyć ryzyko kursowe związane z nabywaniem

lub sprzedażą towarów i usług w obrocie z kontra-

hentami zagranicznymi.

Organy skarbowe prowadzą

w tej materii działania wobec przedsiębiorców pro-

osobowych lub na podstawie wpisów do ewidencji dzia-

łalności gospodarczej.

Uważają one, że w przypadku

tych grup przedsiębiorców oferowane przez banki

i nabywane przez nie instrumenty ﬁnansowezabez-

pieczające ich przychody lub wydatki w walutach ob-

cych nie następowały w wyniku tejże działalności.

Tymczasem ich zaliczanie do przychodów i strat z dzia-

łalności gospodarczej nigdy nie było kwestionowane

ani przez organy skarbowe, ani przez organy podat-

kowe.

Osiągane z ich stosowania dochody traktowa-

ne były przez te instytucje za źródło przychodów po-

wstałych w wyniku prowadzonej działalności gospo-

darczej, bez względu na to, czy dotyczyły przedsię-

biorców będących spółkami kapitałowymi, osobowy-

mi czy też funkcjonującymi na rynku w oparciu o wpis

Nieuznawanie przez organy skarbowe za koszty

przychodów strat poniesionych na opcjach walutowych

stawiają wielu polskich przedsiębiorców w trudnej sy-

tuacji, wielokrotnie doprowadzając ich ﬁrmydoupad-

ku.

To z kolei oznacza także poważne kłopoty zatrud-

nionych w nich tysięcy Polaków oraz ich rodzin.

W związku z przedstawioną wyżej sytuacją proszę

nuje w najbliższym czasie podjąć działania zmierza-

jące do zmiany przepisów zakładających opodatko-

wanie przedsiębiorców prowadzących działalność

gospodarczą w wielu dziedzinach często zatrudnia-

jących setki osób według takich samych zasad jak

osób nieprowadzących działalności gospodarczej?

2.

Czy w kierowanym przez Pana Ministerstwie

Finansów planowane jest podjęcie prac zmierzają-

cych do uchwalenia przez Sejm Rzeczypospolitej Pol-

skiej jednej ustawy w zakresie opodatkowania przed-

siębiorców podatkiem dochodowym?

3.

Czy rozważane jest przez Pana Ministra wpro-

wadzenie rozwiązań jednoznacznie określających

straty poniesione przez przedsiębiorców w wyniku

stosowania instrumentów ﬁnansowychmającychza-

hentami zagranicznymi jako koszty działalności go-

spodarczej?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 2324)

do ministra pracy i polityki społecznej

coroczną inﬂację od 2009 r.

Szanowny Panie Ministrze!

Grupa pracowników

i uczestników warsztatów terapii zajęciowej w Tar-

cję w sprawie możliwości zwiększenia algorytmu

uczestnika warsztatu terapii zajęciowej oraz wypra-

cowanie rozwiązań pozwalających na stworzenie

projektu na fundusz remontowy dla warsztatów te-

rapii zajęciowej.

Prośbę tę motywują zwiększonymi kosztami

utrzymania placówek, zwiększonymi kosztami trans-

portu i problemami związanymi z zabezpieczeniem

środków na wynagrodzenia dla pracowników warsz-

tatów.

Również lokale WTZ wymagają modernizacji,

lecz w obowiązujących przepisach prawnych nie zo-

stały uwzględnione środki ﬁnansowenaprzeprowa-

dzenie remontów.

Proszę zatem o odpowiedź:

Jakie są możliwości zwiększenia algorytmu dla

uczestnika warsztatu terapii zajęciowej?

Jakie są możliwości stworzenia projektu na fun-

dusz remontowy dla warsztatów terapii zajęciowej?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Pluta

Tarnobrzeg, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2325)

do ministra zdrowia

Szanowny Panie Ministrze!

Związek Powiato-

jewództwa Podkarpackiego – Organizacja Pracodaw-

346

wie rozwiązania problemu niezapłaconych świadczeń

medycznych za rok 2011.

Ich zdaniem problem moż-

na rozwiązać bez konieczności zwiększania budżetu

NFZ poprzez przesunięcie środków w ramach aktu-

alnego planu ﬁnansowego(rozliczaniebudżetuNFZ

potrwa do lutego, marca 2012 r.).

Zgodnie z opubli-

kowanymi danymi sytuacja ﬁnansowaNFZwtrzech

kwartałach 2011 r. była dobra, gdyż NFZ dysponuje

niewykorzystanymi środkami w wysokości 1,5 mld

zł.

Proszę o odpowiedź na pytanie:

Czy istnieje możliwość rozwiązania problemu, z ja-

kim borykają się podkarpackie szpitale, poprzez

ﬁnansowego?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Pluta

(nr 2326)

do ministra pracy i polityki społecznej

zasiłku pielęgnacyjnego

nie z art. 17 ust. 1 i 1a o świadczeniach rodzinnych

dzieckiem przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi

nia opieki nad dzieckiem, legitymującym się orzecze-

niem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu

Istnieją przypadki, w których jedynymi osobami

opiekującymi się chorymi są osoby powinowate, na

których nie ciąży obowiązek alimentacyjny (nie są

spokrewnione w pierwszym stopniu z chorą osobą).

Bardzo często osoby te nie mogą podjąć pracy zarob-

kowej z powodu całodobowej opieki nad chorą osobą.

Osobom tym nie przysługuje świadczenie pielęgna-

cyjne, gdyż według Kodeksu rodzinnego i opiekuń-

czego obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych

1.

Czy nie należałoby znowelizować ustawy o świad-

czeniach rodzinnych, jeśli chodzi o odpowiednie prze-

pisy regulujące szczególne sytuacje, w których osoby

powinowate są jedynymi osobami zajmującymi się

chorymi?

2.

Czy istnieją na dzień dzisiejszy przepisy, dzięki

którym osoby powinowate mogą liczyć na wsparcie

finansowe, będąc jedynymi opiekunami chorych

w rodzinie?

Z poważaniem

Poseł Mirosław Pluta

(nr 2327)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Docierają do mnie

niepokojące sygnały dotyczące warsztatów terapii

zajęciowej, których głównym celem jest działanie na

rzecz umożliwienia osobom niepełnosprawnym uczest-

niczenia w rehabilitacji społecznej i zawodowej.

Z in-

formacji tych wynika, że warsztaty te borykają się

z problemami ﬁnansowymim.in.przezzamrożenie,

począwszy od 2009 r., algorytmu ﬁnansowaniauczest-

ników tych warsztatów.

Powoduje to podupadanie

tych jakże ważnych placówek.

Czy zostaną podjęte jakiekolwiek kroki w celu popra-

wy sytuacji warsztatów terapii zajęciowej, a jeśli tak,

to jakie i kiedy?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2328)

do ministra pracy i polityki społecznej

1% podatku dochodowego od osób ﬁzycznych

Szanowny Panie Ministrze!

Na gruncie obecnie

obowiązujących przepisów prawa podatnik w składa-

nym przez siebie zeznaniu podatkowym może prze-

znaczyć 1% podatku dochodowego od osób ﬁzycznych

na cele statutowe organizacji pożytku publicznego,

wskazując jednocześnie dodatkowe informacje w po-

staci oznaczenia konkretnego celu dystrybucji środ-

347

ków zgromadzonych przez tę organizację.

Powyższa

możliwość pozwala wielu podopiecznym organizacji

pożytku publicznego na gromadzenie na swych sub-

kontach środków na rehabilitację.

Z informacji uzyskanych od organizacji pożytku

publicznego wynika, że obecne uregulowania prawne,

polegające na możliwości wskazywania przez podat-

nika imiennie beneﬁcjenta1%podatkudochodowego

od osób ﬁzycznych,mogąuleczmianiepoprzezznie-

sienie tego unormowania.

Zmiana w tym zakresie bę-

dzie się wiązać z realnym pozbawieniem podopiecz-

nych organizacji pożytku publicznego szansy na pozy-

skanie dodatkowych środków na rehabilitację.

Czy rzeczywiście zmierza się do zmian w obecnie obo-

wiązujących uregulowaniach w tej materii?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 2329)

do ministra ﬁnansów

w sprawie stawki podatku VAT

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 stycznia 2011 r.

towarów i usług.

Wprowadzają one zmiany dotyczące

opodatkowania podatkiem VAT usług rehabilitacyj-

nych.

Według nowych uregulowań prawnych ma zna-

czenie, jaki podmiot będzie realizował usługi rehabi-

litacyjne.

Wprowadzenie zmiany stawki VAT na 23%

skutkuje wzrostem ceny rehabilitacji w postaci tur-

nusów stacjonarnych, co obciąża tylko i wyłącznie

budżet rodzin osób niepełnosprawnych i ogranicza

tak ważną dla nich rehabilitację.

Czy w świetle obciążenia podatkiem od towarów i usług

osób korzystających z turnusów rehabilitacyjnych,

planuje się podjąć działania, by poprawić sytuację

tych osób i ich rodzin, np. poprzez utrzymanie do-

tychczasowej stawki VAT (zwolnienie przedmiotowe)

na tego typu usługi?

Z poważaniem

Poseł Iwona Kozłowska

(nr 2330)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie kar umownych za przerwanie

regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P.

konsorcjum COVEC.

13 czerwca 2011 r.

GDDKiA w atmosferze skan-

dalu odstąpiła od kontraktu z chińskim konsorcjum

Covec na budowanych odcinkach A i C autostrady A2

między Strykowem a Konotopą – strategicznych

z punktu widzenia zbliżających się mistrzostw Eu-

ropy w piłce nożnej.

GDDKiA ogłosiła, że wyegzekwuje kary umowne

w wysokości 130 mln zł, a także będzie się domagać

741 mln zł odszkodowania z tytułu utraconych ko-

rzyści Skarbu Państwa.

Przedstawiciele GDDKiA

informowali wówczas, że na wypłatę kar umownych

istnieją gwarancje bankowe.

1.

Jakie konsekwencje wobec nadzoru nad inwe-

stycją zostały wyciągnięte po stronie inwestora?

2.

W jakiej wysokości ostatecznie zostały naliczo-

ne kary umowne za zerwanie kontraktu przy budo-

wie A2?

3.

Na jaką kwotę opiewały gwarancje bankowe

ww. kontraktu?

4.

Ile środków ﬁnansowychwpłynęłodotejpory

ze strony konsorcjum COVEC tytułem kar umownych

lub innych roszczeń na konto GDDKiA lub budżetu

państwa?

Z poważaniem

Posłowie Andrzej Adamczyk

i Mariusz Błaszczak

Warszawa, dnia 23 lutego 2012 r.

348

Interpelacja

(nr 2331)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie zarządzania

polską pomocą rozwojową w kontekście

Fundacji Międzynarodowej Współpracy

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z niedaw-

nym wejściem w życie ustawy o współpracy rozwojo-

wej uruchamiającej działanie Polskiej Fundacji Mię-

dzynarodowej Współpracy na rzecz Rozwoju „Wie-

dzieć Jak” oraz powołaniem K. S. na stanowisko jej

prezesa chciałem się do Pana zwrócić z następujący-

mi pytaniami:

1.

Jakie założenia pragmatyczne stały za powoła-

niem fundacji i wyłączeniem części zadań związa-

nych z pomocą rozwojową ze struktur MSZ?

2.

Jaki jest obecnie operacyjny, praktyczny, a nie

formalny podział zadań pomiędzy właściwym wice-

ministrem i strukturą MSZ – odpowiedzialnymi za

polską pomoc rozwojową – a fundacją?

3.

Jaką częścią budżetu na pomoc rozwojową za-

rządzać będzie MSZ, a jaką fundacja?

4.

Czy fundacja zaczęła realne działania?

5.

Jaki jest system nadzoru MSZ nad fundacją?

6.

Czy właściwe jest powierzenie funkcji prezesa

Polskiej Fundacji Międzynarodowej Współpracy na

rzecz Rozwoju „Wiedzieć Jak” panu K. S., byłemu

wiceministrowi spraw zagranicznych RP, który wcze-

śniej odpowiadał w MSZ za proces legislacyjny doty-

czący ustawy o współpracy rozwojowej, a więc tym

samym za przygotowywanie tego miejsca pracy – jak

się okazuje – dla samego siebie?

7.

Jaka jest wysokość wynagrodzenia pobieranego

przez prezesa Polskiej Fundacji Międzynarodowej

kształtują się zarobki w kierownictwie fundacji?

8.

W jaki sposób dobrany został skład rady fun-

dacji – jakie były przesłanki członkostwa w radzie?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Szczerski

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 2332)

do ministra spraw zagranicznych

w sprawie projektu Planu Współpracy

nymi informacjami prasowymi dotyczącymi manka-

mentów trybu przeprowadzania przez MSZ konsul-

jącym charakterem odpowiedzi wyjaśniających, ja-

kich w tej sprawie udziela dyrektor Departamentu

Współpracy z Polonią MSZ pan Maciej Szymański,

chciałbym Panu zadać następujące pytania:

1.

Kiedy dokładnie MSZ rozesłało organizacjom

polonijnym do konsultacji projekt Planu Współpracy

pod uwagę harmonogram prac nad budżetem, nie

można było wysłać go wcześniej?

2.

Czy projekt przewiduje ﬁnansowaniedziałal-

ności międzynarodowych organizacji polonijnych?

3.

Czy projekt przewiduje udział organizacji poza-

rządowych zarejestrowanych w Polsce we współpra-

rolę wyznacza im w tej współpracy?

4.

Czy projekt uwzględnia przejęcie przez MSZ

z rąk Senatu RP środków budżetowych przeznaczo-

nych na współpracę z Polonią, która to poprawka do

ustawy budżetowej znajduje się wciąż w procedurze

parlamentarnej?

Jaki wpływ na Plan będzie miała

ostateczna decyzja w tej kwestii?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Szczerski

(nr 2333)

do ministra pracy i polityki społecznej

funduszów przeznaczonych na aktywizację zawodo-

wą osób bezrobotnych.

Od kilku lat obserwujemy ciągle obniżanie kwoty

przekazywanej w ramach Funduszu Pracy przezna-

czonej na programy aktywizujące osoby bezrobotne.

W 2010 r. urzędy pracy dysponowały kwotą 346 mln

349

zł, w roku 2012 przewidywana jest pula o prawie 200

mln mniejsza, tj. 150 mln zł.

Takie działanie rządu wydaje się stać w sprzecz-

ności z celami, jakie sobie postawił i zapisał w swoich

dokumentach rządowych.

W jednym z nich czytamy:

Wzrost zatrudnienia stanowi jeden z głównych celów

polityki rządu.

Zgodnie z tymi celami, Polska, wraz z

(UE), podjęła się realizacji nowego programu społecz-

no-gospodarczego UE Europa 2020 zakładającego

osiągnięcie do 2020 r. wskaźnika zatrudnienia kobiet

i mężczyzn w wieku 24–64 na poziomie 75%.

Rząd zobowiązał się do wspierania rozwiązań ma-

jących na celu aktywizację na rynku pracy szczegól-

nie młodych ludzi do 30 r.ż. oraz zwrócić szczególną

uwagę na bezrobotnych w wieku 45/50 plus.

W wyniku obniżenia środków poszczególne urzę-

dy pracy zostały zmuszone do zwolnień kadry, zwłasz-

cza wśród doradców zawodowych.

Taka sytuacja po-

woduje, że pozbawia się bezrobotnych dostępu do

indywidualnych planów ich aktywizacji.

A to, zda-

niem ekspertów, podstawowy warunek skutecznej

walki z bezrobociem.

Już teraz nie wszystkie urzędy

stać na takie podejście do swoich klientów.

Fachowcy zajmujący się rynkiem pracy zwracają

uwagę, że skuteczny pośrednik pracy to taki, który

zna bezrobotnego, jego środowisko i umiejętności, a do

tego potrzeba nie tylko zaangażowania, ale przede

wszystkim pieniędzy.

Tymczasem w Polsce na ak-

tywną politykę rynku pracy przeznacza się – w po-

równaniu do innych krajów UE – stosunkowo niewie-

le.

Na jedną osobę pragnącą podjąć pracę w Polsce

wydaje się 560 euro.

Średnio w UE – 1739 euro.

W re-

lacji do PKB wydatki na aktywną politykę rynku

pracy w Polsce wynoszą 0,39%, a w UE 0,47%.

To

przekłada się jednocześnie na niską efektywność

działania urzędów pracy.

Jako reprezentant obywateli i ziemi podhalań-

skiej pragnę zapytać:

1.

W jaki sposób rząd chce skutecznie aktywizo-

wać ludzi bezrobotnych, przeznaczając na to tak małe

środki?

mierza osiągnąć do 2020 r. 75% zatrudnienia wśród osób

w wieku produkcyjnym w poszczególnych latach?

Z poważaniem

Poseł Edward Siarka

Nowy Targ, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2334)

do ministra ﬁnansów

w sprawie działań umożliwiających

w myśl art. 234 ustawy

o ﬁnansach publicznych

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z 27 sierpnia

istotnych zmian dotyczących gospodarki ﬁnansowej

jednostek samorządu terytorialnego.

Odmiennie niż

w poprzedniej, próg zadłużenia ma być liczony odręb-

nie dla każdej j.s.t. na podstawie relacji dochodów

bieżących pomniejszonych o wydatki bieżące i po-

większonych o dochody ze sprzedaży mienia od do-

chodów budżetowych ogółem (art. 243 ust. 1 i 2).

Uzasadniając wprowadzenie zmian, Ministerstwo

Finansów przekonywało, że nowa konstrukcja wskaź-

ziomie rozwojowym, dla których zaciąganie nawet

instrumentem bezpiecznej polityki rozwojowej, z dru-

giej zaś – dyscyplinuje jednostki, dla których wysokie

Niestety, opracowany przez RPO w Krakowie ra-

chunek symulacyjny wykazuje, że wprowadzenie in-

dywidualnego wskaźnika zadłużenia określonego

w art. 243 ust. 1 i 2 ustawy powoduje nie tylko ogra-

niczenie możliwości zaciągania nowych zobowiązań,

lecz uniemożliwia (lub w znaczący sposób utrudnia)

spłatę istniejących.

Dotyczy to w szczególności jed-

nostek prowadzących aktywną politykę związaną

z pozyskiwaniem środków (np. środków z UE).

Taka

a nie inna konstrukcja wskaźnika powoduje bowiem,

że zwiększanie dochodów skutkuje obniżaniem

wskaźnika dla lat następnych.

Jako reprezentant obywateli i ziemi podhalań-

1.

Czy Pan Minister prowadzi symulację oblicze-

nia wskaźnika zadłużenia dla j.s.t.?

2.

Czy interpretacja obowiązujących zapisów usta-

wy nie prowadzi do paradoksów, że aktywnej jedno-

stce samorządu terytorialnego nie opłaca się pozy-

skiwać środków inwestycyjnych, bo uderzy to w jej

wskaźnik zadłużenia?

Z poważaniem

Poseł Edward Siarka

350

Interpelacja

(nr 2335)

do ministra zdrowia

w sprawie sytuacji ﬁnansowej

zakładów opiekuńczo-leczniczych

Szanowny Panie Ministrze!

Do zakładów opie-

kuńczo-leczniczych traﬁająchorzy,którzyniewyma-

gają już hospitalizacji, ale nadal potrzebują fachowej

i stałej opieki medycznej.

Zakłady te otrzymują środ-

ki ﬁnansowezdwóchźródeł–zNarodowegoFundu-

szu Zdrowia oraz pobierają 65% z renty lub emery-

tury każdego podopiecznego.

NFZ opłaca leczenie i leki pacjenta.

Sam pacjent

z części swojego comiesięcznego uposażenia opłaca

tzw. wikt i opierunek.

Stawki z NFZ są od lat na sta-

łym poziomie, co wydaje się nie do przyjęcia przy

obecnym wzroście kosztów w każdej dziedzinie.

Poza

tym trzeba pamiętać, że emerytury i renty są różnej

wysokości.

Bardzo często pacjentami tychże zakła-

dów są podopieczni ośrodków pomocy społecznej, któ-

rzy otrzymują zasiłek w wysokości 444 zł, biorąc pod

uwagę 65% wymienionej kwoty, zakład dysponuje

naprawdę niewielką kwotą.

Z roku na rok NFZ stawia coraz to nowe wyma-

gania zakładom mające na celu podniesienie jakości

opieki i komfortu pacjenta, jednak nie jest to w żaden

sposób równoważone ﬁnansowo.

Ponadto,mająckon-

trakt z Narodowym Funduszem Zdrowia, ZOL nie

może oferować miejsc na zasadach komercyjnych.

Na

uwagę zasługuje również fakt, iż beneﬁcjentamita-

kich zakładów są ludzie potrzebujący ciągłej opieki,

dlatego tym bardziej przeraża fakt, że na miejsce

w nich chorzy pacjenci muszą czekać miesiącami.

w zakładach opiekuńczo-leczniczych?

2.

Czy Pan Minister przewiduje podwyższenie sta-

wek za leki i leczenie w ZOL-ach?

3.

Czy Pan Minister przewiduje możliwość zwięk-

szenia ﬁnansowaniazestronypaństwapobytuwZOL-

-ach pacjentów z bardzo niskimi dochodami?

4.

Czy Pan Minister przewiduje zmianę przepisów

dotyczących zakładów opiekuńczo-leczniczych tak,

by mogły np. przyjmować pacjentów na zasadach,

chociaż częściowo komercyjnych?

Z poważaniem

Poseł Edward Siarka

(nr 2336)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie niewyznaczenia operatora

mającego świadczyć tzw. usługę powszechną

w sprawie masowej likwidacji automatów telefonicz-

nych.

W 2006 r. ówczesna pani prezes Urzędu Komuni-

kacji Elektronicznej wyznaczyła Telekomunikację

Polską SA na operatora mającego świadczyć wyżej

wymienioną usługę do 9 maja 2011 r.

Niestety, po

tym terminie pani prezes UKE nie wskazała opera-

tora, który miałby dalej realizować zadanie.

W efek-

cie takiego działania z polskich miast i wsi znikają

budki z automatami telefonicznymi.

W 2011 r. w po-

wiatach tatrzańskim i nowotarskim z 600 automa-

tów zostało 200, w skali kraju mówimy o liczbie 10

tys. zlikwidowanych automatów w roku 2011.

Pragnę

nadmienić, iż TP SA zamierza w roku 2012 skasować

podobną ilość automatów.

Mogłoby się wydawać, iż w dobie powszechnej te-

lefonii stacjonarnej i komórkowej utrzymywanie ta-

kich obiektów jest nieuzasadnione.

Jednak sieć tele-

komunikacyjna nie jest równomierna w całym kraju

i nadal są tzw. białe plamy na polskiej mapie komu-

nikacji telefonicznej.

W związku z tym pojawia się

pytanie, czy pani prezes, podejmując decyzję o nie-

wyznaczeniu operatora mającego świadczyć tzw.

usługi powszechne, jest przekonana, iż każdy obywa-

tel w Polsce ma zapewniony równy dostęp do podsta-

wowych usług telekomunikacyjnych.

Jako reprezentant obywateli i ziemi podhalań-

skiej pragnę zapytać: Czy Pan Minister zna powody,

dla których pani prezes UKE nie wyznaczyła do dziś

operatora świadczącego tzw. usługi powszechne?

Z poważaniem

Poseł Edward Siarka

(nr 2337)

do ministra zdrowia

leczniczych z tytułu zdarzeń medycznych

wprowadzony obowiązek dodatkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności szpitali (art. 25 ust. 1 pkt 2 usta-

wy z dnia 15 kwietnia 2011 r.) z tytułu zdarzeń me-

351

dycznych.

Przepis ten jest bardzo istotny, jednak za-

wiera kilka podstawowych mankamentów, które

mogą się przyczynić do znaczącego pogorszenia i tak

już nie najlepszej sytuacji jednostek służby zdrowia.

Konsekwencją realizacji zapisów ustawy, na co zwra-

cają uwagę samorządowcy, będzie bardzo wysoki

przyrost kosztów ubezpieczeń, które według szacun-

ku zainteresowanych podmiotów mogą wzrosnąć na-

wet o 300% w pierwszym roku funkcjonowania tego

ubezpieczenia.

W większości przypadków to samorządy są podmio-

tem tworzącym zakłady opieki zdrowotnej.

Warto więc

podkreślić, że problemy szpitali z tytułu rosnących zo-

bowiązań będą rodziły konieczność udzielenia im

wsparcia przez samorządy, co może doprowadzić do de-

stabilizacji j.s.t., a co chyba jeszcze istotniejsze z punk-

tu widzenia każdego obywatela – ograniczy jeszcze bar-

dziej dostępność do świadczeń medycznych.

Przepisy wyżej wymienionej ustawy doprowadzi-

ły do sytuacji, w której podmioty lecznicze zostały

objęte podwójnym obowiązkiem ubezpieczeniowym

z tytułu wystąpienia szkody przy wykonywaniu dzia-

łalności leczniczej (czyli obowiązkowe ubezpieczenie

OC i teraz dodatkowe obowiązkowe ubezpieczenie od

niepożądanych zdarzeń medycznych).

Brak dokładnie sprecyzowanych zapisów w usta-

wie spowodował, że taką usługę ubezpieczeniową

zgłosił tylko jeden ubezpieczyciel i podyktował szpi-

tys. w zależności od działalności prowadzonej przez

jednostkę i jej wielkości, które z oczywistych wzglę-

dów są nie do zaakceptowania dla dyrektorów placó-

wek medycznych.

Ustawa o działalności leczniczej była dla wielu

nadzieją na rozwiązanie w końcu niezdrowej sytuacji

panującej od lat w służbie zdrowia.

Niestety, dyrek-

cenie uwagi, iż dzięki niektórym zapisom ustawy

zostali pozbawieni, jako jedna ze stron potencjalnego

sporu, prawa do faktycznej obrony.

Dyrektorzy placówek medycznych stoją na stano-

wisku, że niektóre sprawy wymagają jednak proce-

dury sądowej.

Jako reprezentant obywateli i ziemi podhalań-

ślenia art. 25 ust 1 pkt 2 z ustawy o działalności

leczniczej?

2.

Czy Pan Minister zamierza doprowadzić do no-

welizacji ustawy, aby dotychczasowe obowiązkowe

ubezpieczenie opłacane przez szpitale obejmowało

nowy zakres ryzyka ubezpieczeniowego?

3.

Czy Pan Minister jest przekonany, iż wszyst-

kim stronom ewentualnego sporu zostały zapewnio-

ne takie same warunki dochodzenia swoich praw

konstytucyjnych?

Z poważaniem

Poseł Edward Siarka

(nr 2338)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie wystąpienia konﬂiktu interesów

w działalności prezesa Zarządu CDM

dla projektu „Strategia rozwoju transportu”

i jednocześnie pełniącego funkcje prezesa

Zarządu Enerco sp. z o.o. oraz wiceprezesa

W ubiegłym roku Ministerstwo Infrastruktury

przeprowadziło konsultacje społeczne dla dokumentów:

„Strategia rozwoju transportu do 2020 r. (z perspekty-

wą do 2030 r.)” oraz „Prognoza oddziaływania na śro-

dowisko projektu »Strategii rozwoju transportu«”.

Istotnym elementem przedmiotowych konsultacji

społecznych stały się tematyczne konferencje regio-

nalne.

Na jednej z nich, zorganizowanej w Szczecinie

w dniu 24 maja 2011 r., dotyczącej transportu wod-

nego (żegluga morska i śródlądowa) obecny tam wi-

ceminister infrastruktury pan Maciej Jankowski

zignorował pytania dotyczące przyszłości żeglugi

śródlądowej na Odrze i Wiśle.

Udzielenie odpowiedzi

na pytania scedował na pana prezesa Zarządu CDM

sp. z o.o., który w ramach tej czynności pokazał ze-

branym slajd z docelowymi śródlądowymi drogami

wodnymi w Polsce (slajd nr 7 prezentacji CDM sp. z o.o.).

Na wyżej wymienionym slajdzie układ polskich dróg

wodnych nie ma żadnych powiązań z drogami wod-

nymi krajów sąsiednich i ich planami rozwoju.

Na

dodatek cztery fragmenty istniejących obecnie w kra-

ju dróg wodnych o klasie europejskiej są docelowo

wewnętrznie ze sobą niepołączone nawet w przyszło-

ści.

W komentarzu prezes autorytarnie stwierdził, że

każda interwencja w rzekę, np. budowa stopnia wod-

nego itp., to straszny opór ekologów, ingerencja w ob-

szar Natury 2000 oraz korytarze ekologiczne, dlate-

go nie widzi on żadnej przyszłości dla rozwoju dróg

wodnych i żeglugi śródlądowej w Polsce.

W wyemitowanym pod koniec czerwca 2011 r. w TVN

CNBC programie „90 minut”, który dotyczył energii

odnawialnej, pan prezes powiedział: dwa podstawowe

potencjały, które mogą zapewnić osiągnięcie celu in-

dykatywnego 15% w 2020 r. to biomasa i wiatr.

Ener-

getyka wodna jest w stanie zaspokoić jakieś 2%,

energia solarna to jest dopiero pieśń przyszłości

(wg: www.reo.pl).

Z danych Urzędu Regulacji Energetyki wynika,

że w Polsce działa obecnie 746 siłowni wodnych o łącz-

nej mocy 951 MW, produkują one około 27% energii

elektrycznej wytworzonej z odnawialnych źródeł ener-

gii.

Wykaz uwzględnia jednak tylko te, które pracują

na wodach naturalnych, pomija elektrownie wodne

352

szczytowo-pompowe.

Na dodatek, według „Krajowe-

wialnych do 2020 r.” (opracowanego przez Minister-

stwo Gospodarki i przyjętego przez Radę Ministrów

7 grudnia 2010 r.), hydroenergetyka z uwagi na roz-

wój energetyki wiatrowej pełnić też będzie funkcję

rezerwuaru mocy regulacyjnej i interwencyjnej.

Jak podaje strona internetowa ﬁrmyEnercosp.zo.o.

sp. k., w której pan T. P. jest prezesem Zarządu: „spół-

ka Enerco została założona przez osoby posiadające

ogromne doświadczenie w energetyce odnawialnej,

a w szczególności energetyce wiatrowej.

Oferujemy

fachową pomoc ﬁrmomorazprzyszłyminwestorom

działającym w sektorze energetycznym.

W związku

z nowelizacją prawa energetycznego posiadamy

kompletna wiedzę na temat wszelkich zmian, jakie

zachodzą w sektorze energetycznym” (wg: www.

enerco.pl).

Natomiast w dniu 31 stycznia 2012 r. odbywała

się debata, zorganizowana przez Polską Izbę Gospo-

darczą Energii Odnawialnej (PIGEO) z udziałem Pol-

skiej Rady Koordynacyjnej Odnawialnych Źródeł

Energii (PRK OZE).

Według relacji zamieszczonej na

stronie www.pigeo.org.pl: rozpoczynając debatę, pro-

wadzący, wiceprezes Zarządu PIGEO, powiedział:

„w naszym przekonaniu, w przekonaniu nie tylko

PIGEO, ale też organizacji zrzeszonych w PRK OZE,

proponowany projekt ustawy w żadnym wypadku nie

przyczyni się do rozwoju sektora odnawialnych źró-

deł energii w Polsce.

Będzie wręcz przeciwnie”.

Wi-

ceprezes Polskiej Izby Gospodarczej Energii Odna-

wialnej stwierdził, że mamy do czynienia z sytuacją

kryzysową, podczas której podnoszą się głosy, które

chcą weryﬁkowaćprzyjętedotejporyzasadyim.in.

sektor energii odnawialnej (…) stał się przedmiotem

ataków praktycznie ze wszystkich stron.

Zdaniem T. P., są to ataki zagospodarowujące róż-

nego rodzaju lęki i obawy zwykłych ludzi, którzy nie

biogazowni na zdrowie i środowisko, ludzi, którzy nie

rozumieją, co to jest promieniowanie elektromagne-

tyczne.

Słyszą o mikrowibracjach, o chorobach wibro-

akustycznych.

Tymczasem takich jednostek choro-

bowych zwyczajnie nie ma (mikrowibracja – zjawisko

polegające na nieprzerwanym wibrowaniu całego cia-

ła wskutek ciągłej aktywności mięśni; wg Słownika

Języka Polskiego, Wydawnictwo PWN).

Zdaniem autorów publikacji „Elektrownie wiatro-

we a zdrowie – Wyniki międzynarodowych badań

(stan badań na koniec 2009 r.)”, Wrocław, luty 2010 r.,

prof. dr hab. n. med. Marii Podolak-Dawidziak, człon-

ka Komitetu PatoﬁzjologiiKlinicznejPAN,prof.dra

hab. inż. Adama Janiaka, członka Polskiej Akademii

Nauk, dra inż. Mateusza Gorczycy, dra inż. Andrze-

ja Kozika, mgr inż. Rafała Januszkiewicza, mgr inż.

Bartosza Tomeczki, elektrownie wiatrowe są bardzo

szkodliwe dla zdrowia ludzi i zwierząt.

Hałas, który

powstaje podczas pracy turbin wiatrowych, prowadzi

do trwałego uszkodzenia słuchu.

Ponadto oddziały-

wanie na organizmy ludzkie niesłyszalnych dźwię-

ków niskich częstotliwości, w szczególności infradź-

więkow generowanych przez turbiny wiatrowe oraz

błyski światła słonecznego odbijające się od łopat

w dzień i migające nocą światła ostrzegawcze, powo-

dują bardzo poważną chorobę – patologię ogólno-

ustrojową, określaną w medycynie jako choroba wi-

broakustyczna lub syndrom turbin wiatrowych.

Podkreślam, że rozwój energetyki wodnej, rozwój

śródlądowych dróg wodnych, a zwłaszcza szeroko ro-

zumiana problematyka bezpieczeństwa powodziowe-

go jest z oboma wymienionymi kierunkami rozwoju

zbieżna.

Jednym z elementów poprawy warunków nawiga-

cyjnych na śródlądowych drogach wodnych jest budo-

wa stopni wodnych.

Nie są one wznoszone tylko i wy-

łącznie na potrzeby żeglugi śródlądowej lecz dla:

— poprawy zabezpieczenia przeciwpowodziowego

przez stabilizację wyerodowanego koryta rzeki,

— stabilizacji poziomu wód podpowierzchniowych

i gruntowych na obszarach przyległych do rzeki,

— zwiększenia zasobów wodnych oraz poprawy

ich jakości,

— wykorzystania energii wodnej przez przystop -

niową elektrownię wodną, dzięki której rekompen-

suje się znaczną część kosztów wzniesienia i eksplo-

atacji stopnia wodnego.

Stopień wodny nie odbiera

przestrzeni życiowej zwierzętom i roślinom tak bez-

powrotnie, jak droga czy kolej, do tego przepławka

dla ryb jest obligatoryjnym elementem budowli pię-

trzącej wodę.

W dniu 19 stycznia 1996 r. przyjęto założenia Eu-

ropejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, gdzie określo-

no sieć i parametry żeglownych rzek i kanałów euro-

pejskiego znaczenia.

Zostały one uwzględnione w po-

rozumieniu European Agreement on Main Inland

Waterways of International Importance (AGN).

Do

porozumienia AGN przystąpiły Niemcy, Czechy, Li-

twa, Rosja, Słowacja w dniu 23 czerwca 1997 r., 26 mar-

ca 2008 r. przystąpiła Białoruś, a ostatnio, tj. 5 stycz-

nia 2010 r.

– Ukraina.

Nawet Finlandia, kraj zimowy,

podpisała się 23 czerwca 1997 r. pod tym porozumie-

niem. Wszędzie tam są obszary chronione o szczegól-

nym znaczeniu dla Europy, co nie oznacza, że gospo-

darka i środowisko nie mogą współistnieć.

Przykład

projektu UE „Platina” dla Dunaju pokazuje jedno-

znacznie, że inne kraje łączą wysiłki i wypracowują

dobre praktyki, modernizując swoje drogi wodne na-

wet na obszarach siedlisk gatunków chronionych

i szlaków ich wędrówek – Natura 2000.

Platina, członek ICPDR (Międzynarodowa Komi-

sja ds. Ochrony Dunaju), zaprezentowała w formie

dokumentu-podręcznika dobre praktyki w planowa-

niu zrównoważonego rozwoju.

Dokument ten jest

Podręcznik ten oferuje ogólne porady dla planowania

infrastruktury transportu śródlądowego i zawiera

praktyczne wskazówki dla projektantów.

Za najbar-

dziej przyjazną środowisku infrastrukturę transpor-

tową uznano europejską sieć rzek i kanałów.

353

Natomiast w Polsce w dniu 10 marca 2010 r.

Rada

Ministrów przyjęła „Plan uporządkowania strategii

rozwoju” będący wytyczną dla 9 docelowych strategii

sektorowych.

Na stronie 7. w temacie: transport wod-

ny przewiduje on m.in. poprawę parametrów eksplo-

atacyjnych śródlądowych dróg wodnych i portów oraz

włączenie ich do europejskiego systemu dróg wod-

nych.

Dodatkowo minister infrastruktury Cezary Gra-

barczyk w imieniu rządu polskiego podpisał się pod

„Konkluzją Rady Unii Europejskiej w sprawie pełnego

włączenia transportu wodnego do łańcuchów transporto-

wych i logistycznych w UE”(Dok.

16266/1/ TRANS 329

MAR 121).

Zapisy przyjętej przez ministra infra-

struktury rządu RP na posiedzeniu Rady Unii Euro-

pejskiej ds. Transportu, Telekomunikacji i Energii,

które odbyło się 2 grudnia 2010 r. w Brukseli, ww.

konkluzji stanowią m.in.: Rada Unii Europejskiej (…)

podkreśla, że w zrównoważonym europejskim syste-

mie transportowym transport wodny śródlądowy jest

jednym z najważniejszych czynników przyczyniają-

cych się do sprawnych połączeń dojazdowych, i za-

chęca do kontynuacji obecnych starań na rzecz wspie-

rania żeglugi śródlądowej oraz bardziej aktywnej

polityki obejmującej konkretny program działania

zmierzający do zwiększenia jej wykorzystania.

Fi-

nansowanie wspólnych działań na szczeblu UE z wy-

korzystaniem uzgodnionych obecnych i przyszłych

zasobów, a także modernizacja ﬂotyiinfrastruktur

to ważne elementy rozwoju transportu wodnego

śródlądowego.

Mając na uwadze powyższe, mam poważne wąt-

pliwości dotyczące bezstronności i rzetelności prze-

prowadzonych ekspertyz przez pana prezesa Zarządu

CDM sp. z o.o. w odniesieniu do rzekomego braku

możliwości rozwoju infrastruktury dla wodnego

transportu śródlądowego.

Dlatego uprzejmie proszę

o informację:

1.

Czy pod pozorem ochrony korytarzy ekologicz-

nych i obszarów Natura 2000, pan prezes Zarządu

CDM sp. z o.o., pełniący rolę konsultanta w procesie

portu” i jednocześnie pełniący funkcje prezesa Za-

rządu Enerco sp. z o.o. sp. k. oraz wiceprezesa Zarzą-

du Polskiej Izby Gospodarczej Energii Odnawialnej,

nie zwalcza potencjalnych możliwości rozwojowych

hydroenergetyki?

2.

Czy fakt istnienia rażącego konﬂiktuinteresów

w związku z jednoczesnym pełnieniem roli konsul-

tanta w procesie przeprowadzania strategicznej oce-

ny oddziaływania na środowisko dla projektu „Stra-

tegii rozwoju transportu” i funkcji prezesa Zarządu

skiej Izby Gospodarczej Energii Odnawialnej przez

pana T. P. nie wpłynął na odrzucenie transportu

wodnego śródlądowego jako równorzędnego składni-

ka infrastruktury transportowej Polski?

3.

Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej nadal będzie opierać się na

nierzetelnych i stronniczych opracowaniach pana

T. P., prezesa Zarządu CDM sp. z o.o., według których

nie ma żadnej przyszłości dla rozwoju infrastruktury

dróg wodnych i żeglugi śródlądowej w Polsce?

4.

W związku z tym, że stopnie wodne na rzekach

nie są wznoszone tylko i wyłącznie na potrzeby że-

glugi śródlądowej, jakie stanowisko Ministerstwo

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zaj-

muje wobec „Deklaracji współpracy na rzecz rozwoju

energetyki wodnej w Polsce” z dnia 27 października

2009 r. przyjętej przez Ministerstwo Gospodarki, Mi-

nisterstwo Skarbu Państwa i Krajowy Zarząd Gospo-

darki Wodnej (Ministerstwo Środowiska)?

5.

Ze względu na to, że ocena efektywności eko-

nomicznej oraz zasadności rozbudowy i utrzymania

polskich dróg wodnych nie może się opierać jedynie

na statystycznie niewielkich przewozach dokonywa-

nych obecnie przez transport śródlądowy po zdewa-

stowanych bądź nienadających się do użytkowania

drogach wodnych; czy Ministerstwo Transportu, Bu-

downictwa i Gospodarki Morskiej, dokonując tej oce-

ny, uwzględni potencjalne potrzeby transportowe

i istniejące w tej dziedzinie trendy światowe i euro-

pejskie?

Z poważaniem

Poseł Jan Ziobro

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2339)

do ministra pracy i polityki społecznej

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 6 ust.

nym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. 2002 Nr 200,

poz. 1679, z późn. zm.) oraz na podstawie „Zasad me-

todycznych statystyki rynku pracy i wynagrodzeń”

z 29 sierpnia 2008 r. opublikowanych przez Główny

Urząd Statystyczny przy obliczeniu wysokości wyna-

grodzenia pracownika bierze się pod uwagę m.in.:

datkowe wynagrodzenia) za szczególne właściwości

pracy, szczególne kwaliﬁkacjelubwarunkipracy,

2.) premie i nagrody regulaminowe i uznaniowe.

Skutkiem zaliczania ww. świadczeń do minimal-

nego wynagrodzenia za pracę może dochodzić do nie-

równego traktowania pracowników z różnym stażem

pracy.

Minimalne wynagrodzenie pracownika posia-

dającego krótki staż pracy, niepobierającego dodat-

ków z tego tytułu, jest często równe wynagrodzeniu

pracownika posiadającego większe doświadczenie

354

i staż, tzn. pobierającego dodatek stażowy (pomijam

tu art. 6 ust. 2 o osobach pracujących pierwszy rok,

w sektorze budżetowym, lecz często zdarzają się w sto-

sunku do pracowników zatrudnionych w sektorze

prywatnym.

Moim zdaniem, nieuwzględnianie wyżej wymienio-

nych świadczeń przy obliczaniu wysokości wynagro-

dzenia pracownika w świetle ustawy o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę, a w szczególności dodatków

za staż pracy, byłoby dobrym rozwiązaniem powodu-

jącym, że pracownicy byliby traktowani równo.

Innym rozwiązaniem powodującym zaprzestanie

dyskryminacji płacowej pracowników z większym sta-

żem pracy mogłoby być ustalenie wyższej kwoty mi-

nimalnego wynagrodzenia dla tych osób (analogicznie

nimalnym wynagrodzeniu za pracę).

Dla przykładu

– wynagrodzenie pracownika, który udokumentował

staż pracy w wymiarze 20 lat, mogłoby wynosić co naj-

mniej 120% minimalnego wynagrodzenia.

W związku z powyżej przedstawionym stanem

1.

Jakie rozwiązania może zaproponować Mini-

sterstwo Pracy i Polityki Społecznej, które doprowa-

dziłyby do zabezpieczenia i ochrony interesów Pola-

ków zatrudnionych w sektorze prywatnym?

rozważało przygotowanie projektu nowelizacji usta-

wy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę w zakre-

sie zasad obliczania wysokości wynagrodzenia pra-

cownika?

Jeżeli tak, to jaki byłby zakres proponowa-

nej nowelizacji?

3.

Jakie skutki po stronie budżetu państwa wy-

wołałoby wprowadzenie rozwiązań proponowanych

przeze mnie lub analogicznych?

Z góry uprzejmie dziękuję za odpowiedź.

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

Łódź, dnia 20 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2340)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie niegospodarności i niecelowości

w gospodarowaniu środkami ﬁnansowymi

przez Ministerstwo Sportu i Turystyki

Szanowna Pani Minister!

Minister sportu i tury-

styki przekazał w 2009 r.

Polskiemu Związkowi Cur-

lingu dotację w wysokości 640 000 zł zgodnie z umo-

wami nr 108/11/DSKM/B z dnia 23 lutego 2009 r.

oraz nr 2304/11/DSKM/B z dnia 18 listopada 2009 r.

Decyzją nr 7/2011/DSW minister sportu i turystyki

stwierdził niezgodne z przeznaczeniem wykorzysta-

nie powyższej dotacji i nakazał zwrot części dotacji

w wysokości 92 945,25 zł wraz z odsetkami, nadając

tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Nadmieniam, że wydanie tej decyzji było jednoznacz-

ne z pozbawieniem prawa do otrzymania następnych

dotacji przez Polski Związek Curlingu przez kolejne

Minister sportu i turystyki w dniu 26 maja 2011 r.

szawy o zawieszenie w czynnościach Zarządu i Ko-

misji Rewizyjnej Polskiego Związku Curlingu.

Na-

stępnie w dniu 14 lipca 2011 r. przekazał Polskie-

mu Związkowi Curlingu kolejną dotację w wysokości

300 000 zł, pomimo negatywnej opinii Departamen-

tu Prawnego (sygn.

DP- 077/7457/AZ/11-12447 z dnia

24 czerwca 2011 r.).

1.

Kiedy dotacja w wysokości 92 945,25 zł. zosta-

ła zwrócona przez Polski Związek Curlingu wraz

z odsetkami?

Jeżeli nie została jeszcze zwrócona, pro-

szę o informacje, jakie zostały podjęte działania, aby

nastąpiło wykonanie decyzji ministra sportu i tury-

styki w tym zakresie i co spowodowało ﬁaskotych

działań.

2.

Z jakiego powodu minister sportu i turystyki

podjął decyzję o przekazaniu Polskiemu Związkowi

Curlingu kolejnej dotacji w wysokości 300 000 zł. po-

mimo negatywnej opinii Departamentu Prawnego

i w świetle niezwróconej dotacji, która została wyko-

rzystana niezgodnie z przeznaczeniem?

3.

Z jakiego powodu minister sportu i turystki

podjął decyzję o przekazaniu Polskiemu Związkowi

Curlingu wyżej wymienionej dotacji (w wysokości

300 000 zł.) pomimo skierowania przez ministra spor-

tu i turystki wniosku do Sądu Rejonowego dla m.st.

Warszawy o zawieszenie w czynnościach Zarządu

i Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Curlingu?

Co było powodem skierowania tego wniosku?

4.

Czy dotacja w wysokości 300 000 zł. przekaza-

na Polskiemu Związkowi Curlingu w dniu 14 lipca

2011 r. została rozliczona?

Czy wykryto nieprawidło-

wości w rozliczeniu tej dotacji?

Jeżeli tak, w jakim

zakresie wystąpiły nieprawidłowości?

5.

Czy zostało skontrolowane rozliczenie umów:

nr 0005/0010/DSKM/B z dnia 19 stycznia 2010 r.

oraz nr 2011/0287/0125/UDot/10/DSW z dnia 26 lip-

ca 2011 r.?

Jeżeli tak, na czym polegała kontrola oraz

czy wykryto nieprawidłowości, a jeśli tak, to jakie?

Jeżeli nie, na jakiej podstawie minister sportu i tu-

rystyki rozliczył te umowy?

6.

Czy w świetle wcześniejszych nieprawidłowości

w rozliczeniach dotacji z 2009 r. dochowano należytej

355

staranności podczas kontroli dostarczonych przez

PZC w 2010 i 2011 r. sprawozdań?

7.

Jak długo minister sportu i turystyki będzie

tolerował sytuację, w której reprezentanci Polski mu-

szą opłacać koszty udziału w mistrzostwach Europy

z własnych oszczędności, a jednocześnie działacze

związku otrzymują wysokie wynagrodzenie ze środ-

ków publicznych?

gowe nie mogą być członkami zwyczajnymi Polskiego

Związku Curlingu, natomiast prawo głosu na Wal-

nym Zgromadzeniu mają ﬁkcyjneorganizacjespor-

towe w rodzaju Klubu Karate Kyokushin z Łodzi?

9.

Proszę o informację, jakie działania podjęło

ministerstwo, aby uniknąć sytuacji opisanych w pro-

tokole pokontrolnym (dotyczy ME seniorów w Szko-

cji w 2009 r.), z którego wynika, że Polski Związek

Sportowy wyłudził dotacje na podstawie dokumen-

tów ﬁnansowych opłaconych przez osoby trzecie.

Proszę o informację, czy ministerstwo zastosowało

się do zapisów art. 286 p. Kodeksu karnego, czy też

nagrodziło winnych kolejnymi kilkusettysięcznymi

dotacjami?

10.

Dlaczego od 2 lat rzeczowe i konkretne pisem-

ne wnioski i prośby środowiska curlingowego są kon-

sekwentnie ignorowane, a jedynym partnerem mini-

sterstwa pozostaje bezprawnie (jak wynika z ustaleń

kontroli MSiT) wybrany zarząd?

Z wyrazami szacunku

Poseł Małgorzata Niemczyk

Łódź, dnia 8 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2341)

do ministra ﬁnansów

w sprawie likwidacji Funduszu

Szanowny Panie Ministrze!

Likwidacja Funduszu

Obsługi Zadłużenia Zagranicznego (FOZZ w likwi-

dacji) trwa już prawie 20 lat

1)

.

Jest ona prowadzona

przez likwidatora wyznaczonego przez ministra ﬁ-

nansów.

Obowiązkiem likwidatora jest prowadzenie

bieżących spraw, ściągnięcie wierzytelności i wyko-

nanie zobowiązań likwidowanego funduszu.

Likwi-

dator nie ma prawa zaciągania nowych zobowiązań,

funduszu.

Likwidator nie jest jednak niezależny

w wyborze i terminach podejmowanych działań, gdyż

plany likwidacji, które składa, wymagają zatwierdze-

nia przez ministra ﬁnansów.

Zgodniezestanowiskiem

Ministerstwa Finansów

2)

, przepisy ustawy z 1990 r.

pozwalają na likwidację FOZZ dopiero po zakończe-

niu wszystkich postępowań sądowych i egzekucyj-

nych, a przeniesienie likwidacji np. bezpośrednio do

Ministerstwa Finansów wymagałoby zmiany przepi-

sów prawa.

W trakcie ubiegłej kadencji Sejmu pojawiały się

informacje o nieprawidłowościach w FOZZ w likwi-

dacji, w tym przeciągającym się procesie likwidacji.

Wskazywano także na trudności Ministerstwa Fi-

nansów w nadzorze nad likwidacją FOZZ.

Dyskusja

w tej sprawie toczyła się również w Sejmie.

Komisja

Finansów Publicznych opiniowała realizację rocz-

nych planów likwidatora, ostatnie posiedzenie w tej

3)

Wyja-

śniając przyczyny przedłużającego się procesu likwi-

dacji FOZZ, Ministerstwo Finansów informowało

o braku skutecznych narzędzi nadzoru.

Według mi-

nisterstwa, jego wpływ na przebieg likwidacji ogra-

nicza się do powoływania i odwoływanie likwidatora

funduszu oraz przyjmowania planów i sprawozdań

likwidatora.

Nie ma natomiast bezpośredniej możli-

wości kontrolowania FOZZ w likwidacji przez służby

podległe ministrowi ﬁnansów.

Wtrakcieposiedzenia

wskazywano koniecznoś przeprowadzenia 2011 r. au-

dytu FOZZ w likwidacji za rok 2010.

W lutym 2012 r.

minister ﬁnansówpowołałkolejnegojużlikwidatora

FOZZ.

Zbliża się także termin przedłożenia sprawoz-

dania z przebiegu likwidacji FOZZ za rok 2011.

nienie w sprawozdaniu oraz niniejszej interpelacji

odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Jaki był tryb rozwiązania umowy z poprzednim

likwidatorem FOZZ?

2.

W jaki sposób wyłoniono nowego likwidatora?

Czy wprowadzono do umowy zmiany, a jeśli tak, to

jakie?

3.

Jakie są wyniki audytu, którego przeprowadze-

nie zadeklarował przedstawiciel MF na posiedzeniu

2011 r., w szczególności dotyczące efektywności dzia-

łań podejmowanych przez likwidatora FOZZ oraz

przyśpieszenia procesu likwidacji?

Jaka ﬁrmawyko-

nywała audyt, kto dokonywał jej wyboru i jakie wy-

nagrodzenie otrzymała z tego tytułu?

4.

Jakie były roczne koszty funkcjonowania

w 2011 r. likwidatora wyznaczonego przez ministra

ﬁnansów,wtym,ilewyniosłykoszty:

— wynagrodzenia likwidatora,

— zatrudniania pozostałych pracowników FOZZ

w likwidacji (bez względu na podstawę prawną świad-

czenia pracy),

— innych umów cywilnoprawnych podpisanych

przez likwidatora ze zleceniobiorcami i co było przed-

miotem takich umów,

1)

rych funduszy (Dz. U. Nr 88, poz. 517, ze zm.)

2)

Biuletyn Kancelarii Sejmu Biuro Komisji Sejmowych Nr 4701/VI

kad.

3)

Tamże.

356

— wynajmu i utrzymania pomieszczeń przez li -

kwidatora (chodzi o pełne koszty, w tym np. koszty

połączeń telefonicznych, energii, sprzątania, prasy,

transportu),

— utrzymania i ubezpieczenia należącej do FOZZ

w likwidacji kolekcji zdjęć M. H. Greek’a?

5.

Ile wyniosły całkowite koszty likwidacji fundu-

szu począwszy od jej rozpoczęcia, a jaka jest kwota

ściągniętych w tym czasie należności FOZZ?

6.

Czy w 2011 r. dokonano oceny realnych możli-

wości ściągnięcia wierzytelności FOZZ w likwidacji

i czy środki możliwe do uzyskania w procesie likwi-

dacji w kolejnych latach nie przewyższają kosztów

prowadzenia likwidacji?

7.

Kiedy kolekcja zdjęć M. H. Green’a była ostat-

nio inwentaryzowana i czy wyniki inwentaryzacji nie

wykazały braków?

Na kiedy jest planowana kolejna

inwentaryzacja?

8.

Jakie są założenia planu likwidacji FOZZ na

2012 r., a w szczególności, jaka jest przewidywana

kwota kosztów funkcjonowania FOZZ w likwidacji oraz

założenia, co do postępów /zakończenia likwidacji

FOZZ w 2012 r.?

9.

Jakie działania były prowadzone w Minister-

stwie Finansów na rzecz wzmocnienia nadzoru nad

FOZZ w likwidacji w 2011 r., w szczególności, czy

podjęto prace na rzecz zmiany uregulowań ustawo-

wych i wzmocnienia narzędzi nadzoru ministra ﬁ-

nansów nad FOZZ w likwidacji, ew. możliwości prze-

jęcia wierzytelność FOZZ w likwidacji przez Skarb

Państwa, a tym samym likwidacji FOZZ, a jeśli tak,

to na jakim one znajdują się etapie?

Czy podjęto inne

działania, np. organizacyjne, i jak wygląda wymiana

informacji/zaleceń, jak wyglądają konsultacje pomię-

dzy likwidatorem a urzędnikami Ministerstwa Fi-

nansów i w jaki sposób ta komunikacja jest dokumen-

towana?

Z wyrazami szacunku

Posłowie Julia Pitera

i Janusz Cichoń

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

(nr 2342)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zabezpieczenia środków

budżetowych na realizację przez gminy

zwierzętami oraz zapobiegania

w gminach nałożono na gminy nowe obowiązki zwią-

zane z opieką nad bezdomnymi zwierzętami.

Do

31 marca każdego roku rady gmin mają obowiązek

przyjąć program opieki nad zwierzętami bezdomny-

mi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt określa-

jący następujące zagadnienia:

a) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca

c) odławianie bezdomnych zwierząt,

d) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwie-

e) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych

zwierząt,

f) usypianie ślepych miotów,

g) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapew-

h) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryj-

Co niezmiernie istotne, zgodnie z ustawą o ochro-

nie zwierząt oraz ustawą o utrzymaniu czystości

gania bezdomności zwierząt stanowią zadania wła-

sne gmin, a zatem to one ponosić będą koszty ich re-

alizacji.

Mamy zatem po raz kolejny do czynienia z sy-

tuacją, w której poprzez nowelizację przepisów prawa

nakłada się na gminy nowe obowiązki, poszerzając

jednocześnie katalog ich zadań własnych, za czym nie-

stety nie idzie zabezpieczenie środków publicznych

na ich realizację.

Taka praktyka budzi zasadny

protest gmin, mało tego – pozostaje w ewidentnej

sprzeczności z art. 167 ust. 4 Konstytucji Rzeczypo-

spolitej Polskiej, który stanowi, że zmiany w zakresie

nego następują wraz z odpowiednimi zmianami w po-

dziale dochodów publicznych.

Nakładając zatem nowe

obowiązki na jednostki samorządu terytorialnego,

należy zabezpieczyć środki publiczne na ich reali-

zację.

W świetle powyższego nałożenia na gminy no-

wych obowiązków wynikających z nowelizacji ustawy

udziału w środkach publicznych to bardzo zła i sprzecz-

na z prawem praktyka.

Szacuje się, że koszty reali-

zacji programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi

ści od wielkości gminy będą wynosiły od kilkudzie-

sięciu do nawet kilkuset tysięcy złotych.

To poważny

wydatek, zwłaszcza w obliczu obecnej sytuacji ﬁnan-

sowej gmin.

Mając zatem na uwadze powyższe zwracam się do

Dlaczego w ślad za nałożeniem nowych obowiązków

na gminy nie zwiększono ich partycypacji w środkach

publicznych, a jeżeli to uczyniono, to w jaki sposób?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Romanek

Nowy Sącz, dnia 17 lutego 2012 r.

357

Interpelacja

(nr 2343)

do prezesa Rady Ministrów

jako już właściwie zrobione/kolokwialnie – załatwione.

Należała do nich m.in. kwestia tzw. ustawy metropo-

litalnej.

Przewodniczący PO województwa śląskiego

poseł Tomasz Tomczykiewicz zadeklarował, że jeśli

PO zdobędzie w parlamencie wystarczającą większość,

ustawa metropolitalna zostanie uchwalona w ciągu

stu pierwszych dni nowej kadencji.

Wobec powyższego chcielibyśmy zadać Panu Pre-

realizacja tej obietnicy?

Jakie jest stanowisko rządu

do projektu ustawy przygotowanej przez śląskich po-

słów PO przedstawionej samorządowcom miast aglo-

meracji śląskiej?

Poseł Izabela Kloc oraz grupa posłów

(nr 2344)

do ministra środowiska

w sprawie wieloletniego odwlekania

ustanowienia planu ochrony rezerwatu

Jeziorko Czerniakowskie przez Regionalną

Szanowny Panie Ministrze!

Od kilku lat media,

organizacje społeczne oraz mieszkańcy zaangażowa-

ni są w głośny konﬂiktozachowaniejednegoznaj-

cenniejszych przyrodniczo i rekreacyjnie terenów

w stolicy – rezerwatu Jeziorko Czerniakowskie.

Temu terenowi zagraża głównie postępująca za-

budowa dzielnicy Mokotów, którą powstrzymać mógł-

by jedynie plan ochrony rezerwatu przyjęty zarzą-

dzeniem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska

(na podstawie art. 20 ustawy o ochronie przyrody

przynajmniej sporządzenia przez ten organ do czasu

jego ustanowienia projektu zadań ochronnych (zgod-

nie z art. 22 ww. ustawy).

Warszawskie organizacje społeczne skupione

m.in. wokół Komisji Dialogu Społecznego ds. Środo-

wiska Przyrodniczego działającej przy m.st. Warsza-

wie, zarzucają Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środo-

wiska brak dobrej woli, brak chęci współpracy, nie-

kompetencję i wieloletnie przewlekanie ustanowienia

planu ochrony rezerwatu.

Organ przedstawia od lat

kolejne, zdaniem strony społecznej – coraz gorsze

wersje tego dokumentu i konsekwentnie nie odnosi

się w nich do uwag strony społecznej (zarówno miesz-

kańców, jak i urzędu m.st. Warszawy).

Skarga komisji dialogu na działalność RDOŚ

w Warszawie wystosowana do generalnego dyrekto-

ra ochrony środowiska dnia 6 października 2011 r.

nie poskutkowała zmianą podejścia RDOŚ do kwestii

rezerwatu, który w dalszym ciągu nie doczekał się

planu ochrony ani ustanowienia choć tymczasowych

zadań ochronnych.

Kolejna wersja projektu planu ochrony rezerwatu

Jeziorku Czerniakowskie została przedstawiona do

zaopiniowania Radzie Warszawy (oraz stronie spo-

łecznej) dnia 22 grudnia 2011 r. tuż przed świętami

Bożego Narodzenia, co w praktyce znacznie zmniej-

szyło czas ustawowych konsultacji.

Opiniujący uwa-

żają to za działanie celowe, mające utrudnić szczegó-

łowe odniesienie się do projektu.

Sam dokument za-

równo radni Warszawy, jak i organizacje społeczne

uznali za najgorszy ze wszystkich dotychczasowych

wersji.

Wynikiem wypracowanego konsensusu między

poszczególnymi biurami m.st. Warszawy, radnymi

oraz organizacjami społecznymi jest uchwała Rady

Warszawy nr XXX.667.2012 opiniująca projekt planu

ochrony rezerwatu Jeziorko Czerniakowskie.

Znala-

zło się w niej 21 uwag do projektu.

Ponadto Rada

Warszawy jednogłośnie przegłosowała stanowisko

będące apelem do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Śro-

dowiska w Warszawie o jak najszybsze ustanowienie

planu ochrony z uwzględnieniem uwag strony spo-

łecznej.

Opisane powyżej fakty mogą sprawiać wrażenie,

iż organ prawnie odpowiedzialny za stan rezerwatu

(RDOŚ w Warszawie) wykazuje się małą dbałością o

jego los.

Jest także całkowicie zamknięty na dialog

ze stroną społeczną.

Ponadto liczba decyzji regionalnego dyrektora

ochrony środowiska w Warszawie uchylona przez or-

gan II instancji Generalną Dyrekcję Ochrony Środo-

wiska jedynie na wniosek organizacji Tryton (nie

wymieniając innych) może wskazywać na niewystar-

czające kompetencje merytoryczne RDOŚ.

W przy-

padku interwencji ww stowarzyszenia były to m.in.

postanowienia i decyzje: z dnia 21 czerwca 2011 r.

(DOP-ks.510.30.2011.mg.3), z dnia 29 września 2010 r.

(GDOŚ-DOPks-286/3211/57/10/mp), z dnia 18 listo-

pada 2010 r.

(GDOŚ-DOPks-286/3313/43/10/mg),

z dnia 28 lipca 2010 r.

(GDOŚ/DOP-p-286-322/2860/

10/af), z dnia 25 sierpnia 2011 r.

(DOP-ks.510.60.2011.

mg), z dnia 5 grudnia 2011 r.

(DOP-OZGIZ.6401.00.2011.

dł.JRO.5).

358

lenie wyjaśnień i odpowiedzi na następujące pytania:

nia 2004 r. o ochronie przyrody określającej, iż RDOŚ

powinien ustanowić plan ochrony w terminie 6 mie-

sięcy od jego przedstawienia za zgodne z prawem

uważa Pan wielokrotne przedstawianie (m.in. w lu-

tym 2010 r., wrześniu 2010 r. i grudniu 2011 r.) i nie-

ustanawianie go?

2.

Czy, biorąc pod uwagę treść § 6 ust.1 rozporzą-

dzenia ministra środowiska z dnia 12 maja 2005 r.

ku narodowego, rezerwatu przyrody i parku krajo-

brazowego [...], za zgodną z prawem uważa Pan sy-

tuację, kiedy każdorazowo organ w ramach konsul-

tacji społecznych zapewnia jedynie wgląd w treść

projektu planu ochrony, odmawiając okazania więk-

szości ekspertyz i wyników prac określonych w § 8–11

ww. rozporządzenia?

3.

Czy za prawidłową uważa Pan sytuację, w któ-

rej rezerwat ustanowiony w 1987 r. i położony na ob-

szarze o szczególnej presji urbanizacyjnej do dnia

dzisiejszego nie doczekał się nie tylko planu ochrony, lecz

nawet ustanowienia tymczasowych działań ochron-

nych?

Z poważaniem

Poseł Stanisława Prządka

Garwolin, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2345)

do ministra ﬁnansów

Szanowny Panie Ministrze!

Sprawozdanie za 2010 r.

wskazuje, iż zatrudnionych na stałe w KRRiT było

ny koszt zatrudnienia jednego pracownika wyniósł

uległy zmianie.

Głównym medium była telewizja

Czy minister widzi potrzebę modyﬁkacjizasadﬁ-

nansowania z budżetu państwa Krajowej Rady Ra-

diofonii i Telewizji?

Jak minister ocenia stały wzrost kosztów utrzy-

mania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji?

(nr 2346)

do ministra transportu, budownictwa

publicznej z wielu mniejszych miejscowości

Szanowny Panie Ministrze!

Otrzymuję sygnały

o nasilającym się zjawisku likwidowania kolejnych

połączeń PKP i PKS z wieloma mniejszymi miejsco-

wościami na terenie kraju.

Jest to tym bardziej nie-

pokojące, że komunikacja publiczna jest często jedy-

nym środkiem lokomocji dla mniej zamożnych miesz-

kańców małych miejscowości – zarówno dla dzieci,

młodzieży, jak i dla osób dojeżdżających do pracy.

Po-

woduje to także utrudnienia w dostępie mieszkańców

tych miejscowości do specjalistycznej służby zdrowia,

komplikuje załatwianie spraw administracyjnych,

sądowych itp.

1.

Czy ministerstwo posiada dane dotyczące liczby

miejscowości pozbawionych jakichkolwiek połączeń

komunikacji publicznej z większymi miastami.

2.

Jaka jest faktycznie skala tego zjawiska?

3.

Czy ministerstwo otrzymuje sygnały o zamia-

rach likwidacji kolejnych połączeń PKP i PKS?

4.

W jaki sposób ministerstwo zamierza rozwią-

zać ww. problem?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

Bydgoszcz, dnia 17 lutego 2012 r.

359

Interpelacja

(nr 2347)

do ministra zdrowia

w sprawie niedostępności

niektórych leków immunosupresyjnych

Szanowny Panie Ministrze!

Otrzymuję kolejne sy-

gnały o utrudnieniach w dostępnie do leków spowodo-

wanych nową ustawą refundacyjną.

Tym razem pro-

blem dotyczy osób po przeszczepach, które przyjmują

leki immunosupresyjne.

Jak informuje dziennik

„Express Bydgoski”, od 1 stycznia br. dotychczasowe

leki stosowane u tej grupy pacjentów zdrożały z kilku

do kilkuset zł.

W dodatku ze względu na ochronę pa-

tentową jeden lek (Myfortic ﬁrmyNovartis)nieposia-

da w ogóle swojego odpowiednika odtwórczego.

Problem jest tym bardziej poważny, że po trans-

plantacji nie można nagle z dnia na dzień zmienić

leków immunosupresyjnych i skorzystać z ewentual-

nych zamienników.

Zdaniem specjalistów, taki pro-

ces może trwać nawet kilka miesięcy, wymaga hospi-

talizacji i często niekorzystnie wpływa na stan zdro-

wia pacjenta.

W związku powyższym proszę Pana Ministra o od-

2.

Czy ministerstwo zamierza zwiększyć dostęp-

ność leków immunosupresyjnych dla pacjentów po

przeszczepach?

3.

Jakie argumenty przemawiały za tak istotnym

podwyższeniem ceny tej grupy leków?

4.

Kto ponosi odpowiedzialność za to, że wielu pa-

cjentów na skutek braku możliwości zapłacenia kil-

kuset zł za lek musiało z niego zrezygnować, co ne-

gatywnie odbiło się na ich zdrowiu oraz mogło wpły-

nąć na nieskuteczność operacji transplantacyjnej?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

(nr 2348)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie nasilającego się zjawiska

przemocy w polskich szkołach

Szanowna Pani Minister!

Otrzymuję szereg nie-

pokojących informacji o nasilającym się zjawisku

przemocy w polskich szkołach.

Zgodnie z policyjną

statystyką przybywa szkolnych przestępców, a spraw-

cy są coraz młodsi i bardziej brutalni.

Wymuszenia,

kradzieże telefonów komórkowych czy pieniędzy, a tak-

że pobicia i przestępstwa narkotykowe to coraz czę-

ściej codzienność w wielu szkołach.

Niepokojący jest

także fakt, że w tych wykroczeniach uczestniczy co-

raz więcej dziewcząt.

1.

Czy ministerstwo posiada wiedzę, jaka jest fak-

tycznie skala problemu przemocy w szkołach?

2.

Czy ministerstwo podjęło lub zamierza podjąć

działania, których celem będzie ukrócenie zjawiska

przemocy w polskich szkołach?

3.

Jakie instrumenty prawne zamierza wprowa-

dzić ministerstwo, aby skutecznie walczyć ze zjawi-

skiem przemocy na szczeblu szkoły i samorządu?

Z poważaniem

Poseł Anna Bańkowska

(nr 2349)

do ministra transportu, budownictwa

Podczas spotkania przedstawicieli jednostek sa-

morządu terytorialnego położonych na terenie woje-

wództwa podlaskiego z parlamentarzystami RP wo-

jewództwa podlaskiego przedstawiono szereg propo-

zycji zmian legislacyjnych przepisów dotyczących

usprawnienia działalności jednostek samorządu te-

rytorialnego.

Wśród przedmiotowych propozycji

przedstawiono poniższe postulaty w zakresie wpro-

wadzenia zmian dotyczących szczególnych zasad przy-

cji w zakresie dróg publicznych – Dz. U. z 2008 r.

1.

Zmiana zapisu art. 12 ust. 4b ustawy poprzez

„urealnienie” czasu niezbędnego do wydania decyzji

w zakresie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodo-

wania.

Uzasadniając ww. postulat wskazano, że przed-

miotowy zapis cechuje nieracjonalność z uwagi na

fakt, iż w celu ustalenia odszkodowania niezbędne

jest przeprowadzenie czasochłonnego postępowania

wyjaśniającego oraz dowodowego, a przekroczenie po-

wyższego terminu skutkuje skargowością na bez-

czynność organu prowadzącego postępowanie.

Może

360

to powodować odpowiedzialność ﬁnansowąpracow-

riuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, któ-

rym może okazać się przekroczenie ustawowego ter-

minu.

Zainteresowani podnoszą również, że przed-

miotowy zapis jest niespójny z ustawami: Kodeks po-

stępowania administracyjnego, o gospodarce nieru-

chomościami i Prawo zamówień publicznych.

2.

Doprecyzowanie zapisów art. 11a ust. 1 poprzez

wskazanie, czy organ wydający decyzję o zezwoleniu

na realizację inwestycji drogowej działa w ramach kom-

petencji organu powiatu czy w ramach zadań z za-

kresu administracji rządowej (problem dotyczy głów-

nie starosty w miastach na prawach powiatu).

Uzasadniając ww. postulat, wskazano, że obecnie

istnieje wątpliwość, czy wskazany w regulacji staro-

sta jest to starosta wykonujący zadania z zakresu

3.

Uchylenie art. 32 ust. 1 w zakresie wydawania

przez starostę w odniesieniu do dróg powiatowych

i gminnych pozwolenia na użytkowanie drogi.

Uza-

sadniając ww. postulat, wskazano, że przedmiotowy

zapis pozostaje w sprzeczności z zapisami ustawy Pra-

wo budowlane oraz ogólną zasadą wyrażoną w art. 83

w związku z art. 55 ww. ustawy, który stanowi, że spra-

wy związane z wydaniem decyzji o pozwoleniu na

użytkowanie należą do właściwości powiatowego in-

spektora nadzoru budowlanego.

Dlatego też, zdaniem

zainteresowanych, nie znajduje uzasadnienia podzie-

lenie tych samych zadań pomiędzy dwa różne organy.

Dodatkowo nadmieniają, że w organach nadzoru

pracują osoby posiadające odpowiednie kwaliﬁkacje

w powyższym zakresie.

Mając na uwadze powyższe postulaty, zwracam

zmian zawartych w ww. postulatach jest zasadne?

2.

Czy ministerstwo prowadzi prace nad wprowa-

dzeniem zmian legislacyjnych, których celem będzie

ułatwienie i uproszczenie procedur dotyczących

szczególnych zasad przygotowania i realizacji inwe-

stycji w zakresie dróg publicznych?

3.

Czy w przypadku wprowadzania bądź plano-

wania wprowadzenia zamian w przepisach dotyczą-

cych szczególnych zasad przygotowania i realizacji

przeprowadza w tym zakresie konsultacje z jednost-

kami samorządu terytorialnego?

Poseł Krzysztof Jurgiel

Białystok, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2350)

do ministra ﬁnansów

mających na celu usprawnienie działalności

Przedstawiając przedmiotowe propozycje, wska-

zano, że obecnie procedura wymiaru podatków lokal-

nych implikuje znaczne koszty.

W celu zmniejszenia

kosztów realizacji podatków lokalnych zainteresowa-

ni wskazują, że należałoby rozważyć możliwość zmia-

ny przepisów w zakresie sposobu naliczania podatku

od nieruchomości, rolnego i leśnego osobom ﬁzycz-

nym na podstawie informacji podatkowych, których

treść nie budzi wątpliwości.

Jak podnoszą zainteresowani, zmniejszenie kosz-

tów realizacji podatków lokalnych w praktyce zwięk-

szy wpływ do budżetu gminy (miasta).

Może to na-

stąpić poprzez modyﬁkacjęprzepisówustawyOrdy-

nacja podatkowa w ten sposób, że umożliwiono by

wydawanie osobom ﬁzycznymdecyzjiwsprawieusta-

lenia wysokości podatku od nieruchomości, rolnego

i leśnego bez konieczności wszczynania postępowa-

nia podatkowego (co wymaga sporządzenia i doręcze-

nia podatnikowi postanowienia) oraz zapoznania

z aktami sprawy (kolejne postanowienie) w przypad-

kach, gdy złożona deklaracja podatkowa (tj. informa-

cja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego,

leśnego) w momencie złożenia nie budzi wątpliwości,

a więc gdy dane z niej wynikające są zgodne z doku-

mentami będącymi w posiadaniu organu podatkowe-

go (np. wypisy z ewidencji gruntów i budynków do-

starczane przez samego podatnika lub dostępne or-

ganowi podatkowemu z urzędu; akty notarialne).

W takim przypadku wymiar dokonywałby się zgod-

nie ze wszystkimi danymi wynikającymi z deklaracji.

Jednocześnie można ograniczyć charakter spraw za-

łatwianych w ww. sposób do tych odnoszących się do

przedmiotów opodatkowania niezwiązanych i nieza-

jętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe postulaty, zwracam

opisanych powyżej jest zasadne?

361

cedury podatkowej w odniesieniu do podatków lokal-

nych?

wania wprowadzenia zmian w przepisach dotyczą-

cych procedury podatkowej w odniesieniu do podat-

ków lokalnych ministerstwo przeprowadza w tym

zakresie konsultacje z jednostkami samorządu tery-

torialnego?

Poseł Krzysztof Jurgiel

(nr 2351)

do ministra transportu, budownictwa

działalności jednostek samorządu terytorialnego.

Wśród przedmiotowych propozycji przedstawiono

dotyczących planowania i zagospodarowania prze-

1.

Wzmocnienie rangi studium uwarunkowań i kie-

runków zagospodarowania przestrzennego gminy

jako podstawowego i kompleksowego dokumentu pla-

nowania przestrzennego na terenie gminy.

Uzasad-

niając ww. postulat, wskazano, że w obowiązującym

stanie prawnym wydanie decyzji o warunkach zabu-

dowy nie wymaga stwierdzenia zgodności z przepi-

sami studium uwarunkowań i kierunków zagospo-

darowania gminy, chociaż wymagane jest to na eta-

pie uchwalania miejscowych planów zagospodarowa-

nia przestrzennego gminy.

2.

Podjęcie działań w celu uproszczenia i skróce-

nia procedury zmiany miejscowych planów zagospo-

darowania przestrzennego w stosunku do procedury

opracowywania i uchwalania nowych planów.

Uza-

sadniając ww. postulat, wskazano, że procedura

zmiany planów zagospodarowania przestrzennego

jest skomplikowana i długa w stosunku do procedury

dotyczącej opracowywania i uchwalania nowych pla-

nów.

Dotyczy to w szczególności małych zmian, ale

koniecznych do przeprowadzenia.

3.

Wydłużenie okresu zawieszenia postępowania

zabudowy z 9 miesięcy na 12 miesięcy (art. 68 usta-

wy), podobnie jak w przypadku ustalenia lokalizacji

inwestycji celu publicznego, które można zawiesić na

12 miesięcy.

Uzasadniając ww. postulat, wskazano,

że przedłużenie okresu zawieszenia postępowania ad-

ministracyjnego uzasadnione jest szczególnie w przy-

padkach, gdy dla danego obszaru sporządzony jest

plan miejscowy, a postępowanie administracyjne

jest zawieszone w związku ze sprzecznością wnio-

skowanej inwestycji z ustaleniami projektu planu.

Wówczas okres 9 miesięcy jest niejednokrotnie zbyt

krótki na ukończenie skomplikowanej procedury

planistycznej.

4.

Dokonanie zmian art. 11 pkt 6 i art. 17 pkt 6

poprzez zastąpienie zwrotu „właściwego państwowe-

go wojewódzkiego inspektora sanitarnego” zwrotem

„właściwego państwowego powiatowego inspektora

sanitarnego”.

Uzasadniając ww. postulat, wskazano,

że istnieje potrzeba doprowadzenia do zgodności w za-

kresie opiniowania projektów „studium” i planów miej-

scowych w ramach procedury planistycznej i strate-

gicznej oceny oddziaływania na środowisko.

5.

Wprowadzenie zmiany zapisu art. 25 ust. l usta-

wy w taki sposób, aby zwrot „nie dłuższy niż 30 dnia”

zmienić na „nie dłuższy niż 21 dni”.

Uzasadniając

ww. postulat, wskazano, że skrócenie etapu opinio-

wania i uzgodnień projektów studium uwarunkowań

i miejscowych planów przyświecało zmianom obowią-

zującym od 21 października 2011 r., faktycznie zaś

okres ten został wydłużony.

6.

Wzmocnienie roli „ładu przestrzennego” w pro-

cedurze regulującej wydawanie decyzji o warunkach

ww. postulat, wskazano, że uwzględnienie wymagań

ładu przestrzennego należy do podstawowych ele-

mentów zawartości studium gminnego i planu miej-

scowego.

Wymaganie to nie jest przypisane procedu-

rze decyzji o warunkach zabudowy.

Praktyka oraz

orzecznictwo administracyjne, opierające się na lite-

ralnej interpretacji przepisów, spowodowały w prak-

tyce wyeliminowanie wymagań ładu przestrzennego

z obszarów miast i gmin.

Mając na uwadze powyższe postulaty, zwracam

nowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym?

cych planowania i zagospodarowania przestrzenne-

go, ministerstwo przeprowadza w tym zakresie kon-

sultacje z jednostkami samorządu terytorialnego?

Poseł Krzysztof Jurgiel

362

Interpelacja

(nr 2352)

do prezesa Rady Ministrów

mających na celu usprawnienie działalności

dotyczących zamówień publicznych (ustawa z dnia

1.

Doprecyzowanie pojęcia „istotność”, o którym

zanie przykładowego katalogu przesłanek.

Uzasad-

niając ww. postulat, wskazano, że występują rozbież-

ności w interpretacji pojęcia „istotność” na etapie zmia-

ny treści oferty na skutek poprawiania omyłek (omył-

ki niepowodujące istotnych zmian treści oferty).

2.

Doprecyzowanie terminu, o który zamawiają-

cy jest zobowiązany przesunąć termin składania ofert

w przypadku dokonania istotnych zmian w ogłosze-

niu opublikowanym w Biuletynie Zamówień Publicz-

nych – art. 12a ust. 1 ustawy.

Uzasadniając ww. po-

stulat, wskazano, że określenie „termin niezbędny”

użyty w ustawie (art. 12a ust. 1) budzi rozbieżności

interpretacyjne w orzeczeniach organów kontrolu-

jących.

3.

Doprecyzowanie pojęcia „proporcjonalność”

użytego w art. 22 ust. 4 ustawy poprzez wprowadze-

nie go do słowniczka ustawowego jako wartości/ilości

niewykraczającej poza przedmiot zamówienia, a więc

mniejszej od przedmiotu zamówienia.

Uzasadniając ww. postulat, wskazano, że pojęcie

„proporcjonalność” użyte w ustawie (art. 22 ust. 4)

budzi rozbieżności interpretacyjne w orzecznictwie

organów kontrolujących.

4.

Wykreślenie z treści art. 26 ust. 2b ustawy wy-

razu „pisemne” w odniesieniu do zobowiązania pod-

miotu udostępniającego wiedzę, doświadczenie, po-

tencjał techniczny, osoby zdolne do wykonania zamó-

wienia lub zdolności ﬁnansowej.

Uzasadniającww.

postulat, wskazano, że sformułowanie „pisemne zo-

bowiązanie” dostarcza wielu wątpliwości interpreta-

cyjnych wobec braku możliwości żądania przedłoże-

nia pełnomocnictwa osoby działającej w imieniu pod-

miotu zobowiązanego.

Jednocześnie brak jest pod-

staw do nadania zobowiązaniu rangi wyższej niż ta,

którą posiadają dokumenty wymienione w rozporzą-

Nr 226, poz. 1817), które można składać w formie

oryginału lub też kopii poświadczonej za zgodność

5.

Normatywne określenie terminu aktualności

dokumentów określonych w § 2 rozporządzenia pre-

wie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zama-

poz. 1817) w przypadku prowadzenia postępowania

wskazano, że przywołane rozporządzenie wykonaw-

cze do ustawy Prawo zamówień publicznych w § 2

ust. 1 nie określa wprost okresu aktualności doku-

mentów tam wskazanych w przypadku prowadzenia

sięczny okres aktualności odpisu z właściwego reje-

stru liczyć od upływu terminu negocjacji, czy też od

podpisania umowy?

Należałoby uznać, że najbardziej

optymalnym terminem jest termin negocjacji wska-

zany w zaproszeniu do negocjacji.

W konsekwencji

należałoby dokonać zmiany zapisu art. 68 ust. 2 usta-

wy poprzez wskazanie, iż oświadczenie o spełnieniu

warunków udziału oraz dokumenty potwierdzające

spełnienie tych warunków należy składać do daty

negocjacji, zważywszy także na deﬁnicję„postępo-

wania o udzielenie zamówienia” określoną w art. 2

pkt 7a ustawy.

6.

Wprowadzenie zmiany art. 139 ustawy poprzez

zastąpienie kropki na końcu zdania przecinkiem i do-

danie zdania w brzmieniu: „z wyłączeniem postano-

wień art. 649

1

– art. 649

5

Kodeksu cywilnego w od-

niesieniu do zamawiającego będącego jednostką sek-

tora ﬁnansówpublicznychwrozumieniuprzepisów

o ﬁnansachpublicznych”.

Uzasadniając ww. postulat, wskazano, że wpro-

wadzenie przedmiotowej zmiany jest konieczne ze

względu na publiczny charakter zamawiającego.

In-

stytucja gwarancji zapłaty za roboty budowlane za-

warta w przepisach Kodeksu cywilnego ma na celu

ochronę wykonawcy przed niewypłacalnością zama-

wiającego.

Jak twierdzą zainteresowani, nie ulega

wątpliwości, iż w odniesieniu do podmiotów zaliczo-

nych do sektora ﬁnansówpublicznych,rzeczoneza-

grożenie nie występuje, jako że ww. podmioty nie po-

siadają zdolności upadłościowej.

Pozostawienie prze-

pisu w obecnym kształcie powoduje, iż wykonawcy

szukający pretekstu do odstąpienia od umowy posłu-

gują się żądaniem ustanowienia gwarancji zapłaty;

udzielenie gwarancji oznacza konieczność wszczęcia

postępowania przetargowego mającego na celu wy-

łonienie gwaranta, terminy postępowania przekra-

czają termin wskazany w art. 6494.

§ 1 K.c. [jeżeli

wykonawca (generalny wykonawca) nie uzyska żad-

nej gwarancji zapłaty w wyznaczonym przez siebie

terminie nie krótszym niż 45 dni uprawniony jest do

na dzień odstąpienia], co w konsekwencji uprawnia

363

wykonawcę do odstąpienia od umowy i obarczenia

zamawiającego odszkodowaniem z tego tytułu.

7.

Wprowadzenie możliwości wnoszenia środków

zaskarżenia od uchwały Krajowej Izby Odwoławczej

w sprawie zastrzeżeń do wyników kontroli prezesa

Urzędu Zamówień Publicznych.

Uzasadniając ww. postulat, wskazano, że w przy-

padku nieuwzględnienia zastrzeżeń zamawiającego

do wyników kontroli przeprowadzonej przez prezesa

urzędu przekazuje on zastrzeżenia do zaopiniowania

przez Krajową Izbę Odwoławczą (art. 167 ustawy).

Krajowa Izba Odwoławcza wyraża w formie uchwały

opinię w sprawie zastrzeżeń, jednakże zamawiający

nie ma możliwości wniesienia środków zaskarżenia

od tego rozstrzygnięcia.

8.

Wprowadzenie trzyosobowego składu orzekają-

cego rozpatrującego wniesione odwołanie.

Uzasadniając ww. postulat, wskazano, że z uwagi

na niejednolite orzecznictwo Krajowej Izby Odwoław-

czej np. w sprawach podatku VAT, poprawiania omy-

łek czy kwestii dotyczących udostępniania wykonaw-

cy potencjału przez podmioty trzecie, koncepcja trzy-

osobowego składu orzekającego dawałaby gwarancję

jednolitości orzecznictwa KIO.

Mając na uwadze powyższe postulaty, zwracam

2.

Czy Rada Ministrów prowadzi prace nad wpro-

wadzeniem zmian legislacyjnych, których celem bę-

dzie ułatwienie i uproszczenie procedur związanych

z udzielaniem zamówień publicznych?

cych zamówień publicznych Rada Ministrów przepro-

wadza w tym zakresie konsultacje z jednostkami

samorządu terytorialnego?

(nr 2353)

do ministra transportu, budownictwa

Bielsko-Biała – Czechowice-Dziedzice –

Pszczyna – Rybnik, Czechowice-Dziedzice –

Szanowny Panie Ministrze!

W dwóch etapach – od

1 marca 2012 r. oraz od 1 czerwca 2012 r. – planowa-

na jest likwidacja około 100 połączeń kolejowych na

trasach: Rybnik – Bielsko-Biała, Rybnik – Chałupki,

ce-Dziedzice – Pszczyna – Rybnik, Czechowice-Dzie-

oraz Bytom – Gliwice.

Proces likwidacji połączeń ko-

lejowych trwa już od kilku lat.

W tym wypadku cho-

dzi głównie o popularne połączenia Rybnickiego

Okręgu Węglowego z Beskidami.

Zapowiedziane na

marzec cięcia w ofercie śląskich Przewozów Regio-

nalnych to nie pierwszy przypadek na przestrzeni

ostatnich miesięcy.

Od grudnia zawieszonych jest po-

nad 50 pociągów osobowych, m.in. na linii Sosnowiec

– Tychy Miasto i Częstochowa – Gliwice.

Przyczyną

był brak odpowiedniej ilości sprawnych pociągów.

Likwidacja połączeń kolejowych dyktowana jest

względami ﬁnansowymi.

Jesttotymbardziejwątpli-

we, że nowa perspektywa ﬁnansowa2014–2020Unii

Europejskiej czyni z czystego transportu jeden z prio-

rytetów.

zapewniania odpowiednich środków ﬁnansowychna

ﬁnansowaniekolei,takbykażdakolejnazmianaroz-

kładu jazdy na kolei nie była równoznaczna ze znacz-

ną redukcja połączeń kolejowych i kiedy to nastąpi?

utrzymania istniejącej infrastruktury kolejowej i po-

łączeń kolejowych?

3.

Czy tylko i wyłącznie logika praw rynkowych

munikacyjnym?

4.

Czy polityka państwa dotycząca komunikacji pu-

blicznej przewiduje utrzymanie i modernizację połą-

czeń kolejowych, czy tylko likwidację tych połączeń?

Poseł Izabela Kloc

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

(nr 2354)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

w sprawie łączenia stypendiów

Szanowna Pani Minister!

Artykuł 173 ustawy

Prawo o szkolnictwie wyższym, w szczególności ust. 1,

wymienia formy pomocy materialnej przysługującej

studentom.

W roku akademickim 2011/12 są to m.in:

stypendium rektora dla najlepszych studentów; sty-

pendium ministra za osiągnięcia w nauce; stypen-

dium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe.

Na-

tomiast od roku akademickiego 2012/13 są to m.in:

pendium ministra za wybitne osiągnięcia.

Daty wcho-

364

dzenia tych zapisów precyzuje art. 38 ustawy z dnia

twie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i ty-

Ponadto t.j. ustawy o szkolnictwie wyższym w art.

181 ust. 6 stanowi, że: student może równocześnie

dentów i stypendium ministra za wybitne osiągnię-

cia.

Otrzymanie tych stypendiów nie wyklucza prawa

wa do otrzymywania stypendium przyznawanego

dawców, a także pochodzących ze środków funduszy

strukturalnych Unii Europejskiej.

Przywołany wcze-

śniej art. 38 precyzuje, iż wspomniane zapisy zaczy-

nają obowiązywać już w roku 2011/12 lecz odnoszą

się do nieistniejącego jeszcze w 2011/12 r. stypendium

ministra za wybitne osiągnięcia.

Wobec powyższego chciałabym zapytać Panią Mi-

nister, czy w roku akademickim 2011/2012 można

otrzymywać jednocześnie stypendium ministra za

osiągnięcia naukowe i stypendium rektora dla naj-

lepszych studentów oraz czy w roku akademickim

dium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe i sty-

pendium rektora dla najlepszych studentów?

Równo-

cześnie chciałabym zapytać, czy uczelnia może po-

zbawić studenta tej możliwości własnymi regulacja-

mi prawnymi?

Z poważaniem

Poseł Katarzyna Matusik-Lipiec

Kraków, dnia 23 stycznia 2012 r.

Interpelacja

(nr 2355)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie likwidacji przez Zarząd

samodzielnej placówki muzealnej

Panie Ministrze!

W związku z zamierzeniami

władz województwa śląskiego, odnoszącymi się do

głębokiej zmiany statusu organizacyjnego Muzeum

Górnośląskiego w Bytomiu – z samodzielnej placów-

ki muzealniczej na ﬁlięMuzeumŚląskiegowKato-

nowiska wobec zamiarów władz samorządowych

województwa śląskiego.

Muzeum Górnośląskie było i jest placówką posia-

dającą największą kolekcję muzealiów na Górnym

Śląsku (ponad półtora miliona obiektów), obejmującą

zbiory zarówno archeologiczne, etnograﬁczne,przy-

rodnicze, jak i znakomitą kolekcję malarstwa euro-

pejskiego i polskiego, rysunku i graﬁkipolskiej,współ-

czesnej rzeźby polskiej.

Szczególną cechą tej placów-

ki jest także kolekcja odnosząca się do dziedzictwa

i historii kresów wschodnich, zwłaszcza Lwowa i oko-

lic, na których to terenach swoje korzenie ma część

obecnych mieszkańców miasta.

W ostatnich tygodniach uzyskałem dostęp do zle-

conych w pierwszej połowie ubiegłego roku, na zamó-

wienie członka Zarządu Województwa Śląskiego

(głównie na podstawie dostarczonych przez zlecenio-

dawcę materiałów), dwóch ekspertyz: „Sporządzenie

opinii na temat zasadności połączenia Muzeum Ślą-

skiego z Muzeum Górnośląskim w celu stworzenia

instytucji muzealnej pn. »Muzeum Śląskie« ze spe-

cjalistycznymi oddziałami” (UKSW) oraz „Opinia

o zasadności połączenia Muzeum Śląskiego w Kato-

wicach z Muzeum Górnośląskim w Bytomiu w celu

skie«” (Uniwersytet Śląski w Katowicach).

Odnoszą się one do aktualnej sytuacji Muzeum

Górnośląskiego oraz Muzeum Śląskiego w Katowi-

cach w kontekście realizacji inwestycji budowy nowe-

go gmachu Muzeum Śląskiego w Katowicach.

Autorki, przygotowując swoje analizy, nie kontak-

towały się w jakikolwiek sposób z dyrekcją Muzeum

Górnośląskiego, a także z jego radą.

Do dziś w żaden

oﬁcjalnylubteżmniejoﬁcjalnysposóbsameanalizy

nie zostały przekazane Muzeum Górnośląskiemu,

a także radzie muzeum.

Fakt ten budzi moje najwyż-

sze zaniepokojenie, z uwagi na wyjątkowe znaczenie

takich zamiarów wobec Muzeum Górnośląskiego.

Ta

swoista „procedura” została zastosowana przez oso-

bę odpowiedzialną w Zarządzie Województwa Ślą-

skiego za sferę dziedzictwa narodowego, w drodze

faktów dokonanych „ponad głowami” zarówno osób

odpowiedzialnych za funkcjonowanie tej placówki

muzealnej na Śląsku, władz samorządowych miasta,

jak i opinii publicznej w województwie.

W związku z tym, iż przedstawione w przywoła-

nych dokumentach zamiary przekształcenia Muzeum

Górnośląskiego w ﬁlięMuzeumŚląskiegobudząuza-

sadnione zaniepokojenie, zwracam się do Pana Mini-

1.

Czy Rada do Spraw Muzeów została poinformo-

wana o zamiarach marszałka województwa śląskiego

dotyczących przekształcenia Muzeum Górnośląskie-

go w filię Muzeum Śląskiego w Katowicach oraz

o przekazaniu zdecydowanej większości zbiorów tej

placówki do nowo budowanej siedziby Muzeum Ślą-

skiego?

dowego opracowało lub prowadzi prace nad doku-

mentami odnoszącymi się do programu działań mu-

zealniczych dotyczących ochrony dziedzictwa naro-

dowego na Śląsku?

planu faktycznej likwidacji przez Zarząd Wojewódz-

twa Śląskiego największej samodzielniej placówki

365

muzealnej w województwie – Muzeum Górnośląskie-

go w Bytomiu?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 21 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2356)

do prezesa Rady Ministrów

Panie Premierze!

Mając na uwadze decyzje, jakie

podjęto (mimo, iż są spóźnione) w PKP InterCity SA

w zakresie zakupu nowego taboru kolejowego, tj. Pen-

dolino, który ma wejść do eksploatacji na sieci kole-

jowej w Polsce w 2014 r., zwracam się o wyjaśnienie

podstawowych zagadnień ważnych z punktu widze-

nia niezakłóconego i bezpiecznego dla pasażerów ru-

chu kolejowego.

Efektem, bezpośrednio związanym z tymi ważny-

mi systemowo i ﬁnansowo decyzjami dla budżetu

państwa i spółki PKP InterCity SA, powinna być spój-

ność systemu kolejowego w naszym kraju, na którym

będzie operował nowy tabor kolejowy.

Oprócz niego

kluczowymi częściami składowymi systemu kolejo-

wego są infrastruktura kolejowa, system sterowania

ruchem oraz trakcja.

ministerstwo transportu oraz PKP InterCity SA roz-

wiązały najważniejsze dla eksploatacji taboru Pen-

dolino kwestie:

1.

Pojazdów – tzn., gdzie będą one utrzymywane

i serwisowane?

2.

Infrastruktury – tzn., czy linie obsługiwane

przez Pendolino (i na jakich trasach) będą w całości

zmodernizowane do 2014 r.?

Jakie będą przewidywa-

ne maksymalne prędkości rozkładowe?

3.

Sterowania ruchem?

Przykładowo w Czechach

związane były z tym problemy systemowe.

4.

Zasilania energetycznego – w szczególności, czy

będą budowane i modernizowane dla tego taboru

nowe podstacje energetyczne na trasach eksploato-

wanych przez pociągi Pendolino?

Reasumując, wnioskuję do Pana Premiera o udzie-

lenie odpowiedzi jak kierowany przez Pana rząd roz-

wiązał powyższe zagadnienia dla wdrożenia w Polsce

tego konkretnego taboru?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

(nr 2357)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie nielegalnych transferów

Szanowny Panie Premierze!

Amnesty Internatio-

nal we współpracy z Helsińską Fundacją Praw Czło-

wieka monitorowały działanie rządu RP w objętej

klauzulą „ściśle tajne” sprawie więzień CIA na tere-

nie Polski.

Powyższe organizacje wezwały prokura-

tora generalnego Andrzeja Seremeta do odtajnienia

śledztwa w tej sprawie.

Według dokumentów, które

pozyskała Helsińska Fundacja Praw Człowieka, a na

które powołuje się „Rzeczpospolita”, w okresie od

grudnia 2002 r. do lipca 2003 r. samolotami CIA przy-

wieziono do Polski z Afganistanu, Dubaju i Maroka

ok. dwadzieścia osób.

Przedstawione doniesienia pokrywają się z infor-

macjami zawartymi w raporcie specjalnych sprawoz-

dawców ONZ, który został opublikowany 26 stycznia

2010 r.

Wynika z niego m.in., że w grudniu 2002 r.

został najprawdopodobniej przetransportowany do

Polski Abd al-Rahim al-Nashiri, który jest jedną

z osób, w odniesieniu do której CIA potwierdziła sto-

sowanie tortury zwanej „waterboarding”, czyli pod-

tapiania.

Dużym echem w doniesieniach prasowych odbiła

się sprawa Walid bin Attasha, kolejnego więźnia Gu-

antanamo, który twierdzi, że był więziony i torturo-

wany w tajnych więzieniach na terenie Polski.

Spra-

wą zajmują się amerykańscy prawnicy, którzy twier-

dzą, że wszystkie dowody wskazują na Polskę jako

miejsce zatrzymania i torturowania ich klientów.

Zarówno stosowanie tortur jak i przetrzymywa-

nie osób bez postawienia zarzutów jest sprzeczne

z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (art. 40),

art. 123 i art. 189 Kodeksu karnego i aktami prawa

międzynarodowego wiążącymi Polskę, tj. europejską

wych Wolności oraz Międzynarodowym Paktem

Prowadzone od 2008 r. śledztwo w sprawie wię-

zień CIA w Polsce zostało w lutym br. przeniesione

do Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie.

Mimo usil-

nych prób Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka spra-

wa więzień nie została odtajniona, a przesłanki prze-

niesienia śledztwa nie zostały przedstawione opinii

publicznej.

Decyzja prokuratury o przeniesieniu śledztwa jest

niezrozumiała w świetle wcześniejszych wypowiedzi

prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta w Se-

nacie RP (2 lutego 2012 r.), który stwierdził, że czuje

„olbrzymią, gigantyczną odpowiedzialność” za śledz-

two w sprawie więzień CIA.

Warto też dodać, że Pro-

kuratura Apelacyjna w Warszawie deklarowała za-

kończenie śledztwa w drugiej połowie 2012 r.

Prze-

niesienie sprawy do prokuratury w Krakowie spowo-

366

duje konieczność powołania nowego zespołu docho-

dzeniowego, który będzie zapoznawał się z materia-

łem dowodowym, co spowoduje przedłużenie prowa-

dzenia śledztwa.

jaśnień i odpowiedzi na następujące pytania:

1.

Jakie są przesłanki przeniesienia dochodzenia

do Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie?

2.

Dlaczego całość śledztwa została objęta klau-

zulą „ściśle tajne”, skoro nie wszystkie informacje

objęte tą klauzulą zagrażają bezpieczeństwu pań-

stwa, np. dane dotyczące tego, jakie przestępstwa

zostały popełnione?

3.

Jak wygląda obecny zakres śledztwa?

4.

Jakie działania zamierza podjąć rząd RP w celu

uniknięcia kolejnej krytyki społeczności międzyna-

rodowej w ramach najbliższego powszechnego prze-

glądu okresowego w Radzie Praw Człowieka ONZ?

Z poważaniem

Poseł Robert Biedroń

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2358)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

ustawy opracowany na podstawie: t.j.

Dz. U. 2003

Nr 221, poz. 2199; Dz. U. 2004 Nr 210, poz. 2135,

Dz. U. 2005 Nr 48, poz. 446; Dz. U. 2006 Nr 104, poz.

708), kierując się szeroko pojętym interesem społecz-

nym, uprzejmie proszę Pana Ministra o odstąpienie

od zamiaru likwidacji sześciu sądów rejonowych

funkcjonujących na terenie woj. świętokrzyskiego

zlokalizowanych w następujących miastach powiato-

wych: Skarżysku-Kamiennej, Włoszczowie, Pińczo-

wie, Staszowie, Opatowie oraz Kazimierzy Wielkiej.

Szanowny Panie Ministrze!

Od ubiegłego roku

rząd PO i PSL konsekwentnie ogranicza dostępność

mieszkańców woj. świętokrzyskiego do sądów.

W okre-

sie, kiedy rośnie bezrobocie i rośnie ilość spraw na

gruncie łamania prawa pracy, rząd przy ewidentnym

braku racjonalnego uzasadnienia zlikwidował 6

z 10 funkcjonujących wydziałów pracy w sądach re-

jonowych na terenie woj. świętokrzyskiego.

Udało się,

więc rząd kontynuuje swoje dzieło – dziś planuje li-

kwidację sześciu sądów rejonowych.

Pojawienie się informacji o planowanej przez Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości likwidacji sześciu sądów

rejonowych wywołało zaniepokojenie wśród jedno-

stek samorządów terytorialnych i protest mieszkań-

ców.

Trudno jest im zrozumieć zamierzenia minister-

stwa, gdyż jeszcze kilka lat temu, angażując środki

ﬁnansowezbudżetówsamorządowych,wspieralimo-

dernizację i rozbudowę siedzib sądów rejonowych.

Dziś te siedziby są funkcjonalne i dobrze wyposażo-

ne.

Najlepszym przykładem jest budynek Sądu Rejo-

nowego we Włoszczowe, który obecnie jest jednym

z najlepszych budynków w Polsce.

Do użytku oddany

w czerwcu 2009 r. stanowi on siedzibę zarówno sądu

jak i Prokuratury Rejonowej.

Koszt budowy całego

budynku wyniósł 21 146 817 zł.

Sąd posiada bogate, no-

woczesne wyposażenie zakupione za kwotę 2 101 878 zł.

Aktualnie prowadzone są inicjatywy zmierzające do

pełnej informatyzacji sądu przez zakup i wdrożenie

szeregu programów informatycznych, które mają za-

pewnić sprawniejszą i lepszą obsługę interesantów.

Aktualnie sąd dysponuje 6 nowoczesnymi salami roz-

praw.

Ponadto w chwili obecnej sąd dysponuje po-

mieszczeniami, które pozwalają rozszerzyć zakres

jego działalności, albowiem budynek nie jest w cało-

ści wykorzystany.

Sąd Rejonowy we Włoszczowe

w ostatnim roku sprawozdawczym osiągnął bardzo

dobre wyniki w zakresie sprawności postępowania.

Łącznie w 2011 r. do sądu wpłynęło 9138 spraw, zaś

załatwiono 9341 spraw.

Zatem zaległości są stopnio-

wo zmniejszane.

Występują sporadycznie sprawy

starsze niż 12 miesięcy.

Analizując proponowane przez ministerstwo

zmiany, trudno zrozumieć, jakimi kryteriami kiero-

wali się autorzy projektu.

Przeprowadzenie przez ministerstwo planowanej

restrukturyzacji sądów narusza określone w Konsty-

tucji RP prawo obywatela dostępu do sądu.

Propono-

wane zmiany przede wszystkim utrudnią mieszkań-

com powiatów dostęp do wymiaru sprawiedliwości.

Wydłużą czas trwania postępowań sądowych oraz

znacznie utrudnią załatwianie spraw w wydziale

ksiąg wieczystych.

Niejednokrotnie podróż do sądu

wzrośnie z 60 do 120 km, co spowoduje dodatkowe

koszty.

Zatem zakładane przez ministerstwo oszczęd-

ności, uzyskane w wyniku zmian w funkcjonowaniu

wymiaru sprawiedliwości, wypracowane zostaną po-

przez dodatkowe obciążenie budżetów domowych

mieszkańców naszego województwa.

W efekcie takich

działań mieszkańcy powiatów objętych reorganizacją

dostrzegają wielką niesprawiedliwość, gdyż kosztem

ich bezpieczeństwa przy jednoczesnym obciążeniu

ogromnymi dodatkowymi kosztami społecznymi

rząd łata dziurę budżetową.

Trudno nie podzielać obaw mieszkańców w sytu-

acji, kiedy Pan Minister publicznie zapewnia, że w pla-

nie zmian nie będzie likwidacji sądów, a tymczasem

w przesłanym do zaopiniowania projekcie rozporzą-

dzenia wskazuje pan pięć sądów rejonowych do likwi-

dacji na terenie woj. świętokrzyskiego.

367

Z treści § 1.8 i § 4.12 projektu rozporządzenia mi-

nistra sprawiedliwości w sprawie zniesienia niektó-

rych sądów rejonowych, utworzenia sądów apelacyj-

że w obszarze właściwości Sądu Okręgowego w Kiel-

cach nastąpi zniesienie Sądu Rejonowego w Kazimie-

rzy Wielkiej, Opatowie, Pińczowie, Staszowie, Włosz-

czowie.

Propozycja ta społeczności lokalnej jawi się

jako pozbawiona wnikliwej i merytorycznej analizy

sytuacji.

Wbrew publicznym wypowiedziom Pana Mini-

stra, że nie dojdzie do sytuacji, w której mniejsza jed-

nostka sądowa wchłonie większą, przewidziana po-

wyższym rozporządzeniem zmiana całkowicie temu

stanowisku zaprzecza i z nieznanych powodów pro-

wadzi do pozbawienia obywateli konstytucyjnej dro-

gi do sądu i generuje koszty niemożliwe dziś do prze-

widzenia w skutkach w latach następnych.

Jak wynika z analizy, żadne ze wskazanych w uza-

sadnieniu projektu merytoryczne przesłanki doty-

czące zmiany struktury organizacyjnej sądów po-

wszechnych nie miały znaczenia przy podejmowaniu

decyzji w sprawie likwidacji sądów rejonowych na te-

renie naszego województwa.

Zamiast likwidować

sądy należałoby szukać oszczędności w gruntownej

analizie wydatków rzeczowych sądów powszechnych

i dostosowania przepisów proceduralnych generują-

cych koszty i wydatki sądowe.

Likwidacja sądów w naszym województwie nie

służy w żaden sposób ani interesowi sądownictwa

powszechnego w sprawowaniu niezawisłej władzy

sądowniczej, ani społecznościom lokalnym, tym bar-

dziej, że powyższe argumenty merytoryczne płynące

z samego uzasadnienia projektu rozporządzenia, jak

i opinia środowisk zawodowych wymiaru sprawiedli-

wości, samorządów terytorialnych i mieszkańców,

którzy zebrali kilka tysięcy podpisów przeciwko li-

kwidacji sądów, została całkowicie zlekceważona przez

Pana Ministra przy podejmowaniu decyzji o likwida-

cji.

W przypadku tak ważnych decyzji w obszarze

wymiaru sprawiedliwości powinny być przeprowa-

dzone konsultacje z samorządami gminnymi i powia-

towymi, gdyż one doskonale wiedzą, jak wygląda

sytuacja społeczno-gospodarcza w danej gminie czy

powiecie.

w razie stwierdzenia niekonstytucyjności propono-

wanych zmian skutki osobowe, ﬁnansowe,organiza-

cyjne obecnego rozporządzenia mogą być nie do osza-

cowania, a ich odwracalność trudna do realizacji –

także w zakresie legislacyjnym, zwracam się do Pana

1.

Dlaczego przyjęty w rozporządzeniu zakres zmian

w systemie sądownictwa jest niezgodny z publicznie

składanymi przez Pana Ministra deklaracjami?

2.

Jakie kryteria uwzględniano w przeprowadzo-

nej analizie poprzedzającej decyzję o likwidacji sądów

na terenie woj. świętokrzyskiego?

3.

Jakie czynniki zadecydowały o wyborze kon-

kretnych sądów do likwidacji?

4.

Czy przeprowadzi Pan Minister analizę syste-

mu sądownictwa i po uwzględnieniu opinii i wnio-

sków wyrażonych w czasie konsultacji z lokalnymi

społecznościami, samorządami i środowiskami zawo-

dowymi zweryﬁkujedecyzjęwsprawielikwidacjisą-

dów rejonowych na terenie woj. świętokrzyskiego?

5.

Jakie oszczędności przyniosą likwidacje pięciu

sądów rejonowych woj. świętokrzyskiego?

6.

Jak zamierza Pan Minister zagospodarować

siedziby likwidowanych sądów?

7.

Czy dokona Pan weryﬁkacjiswojejdecyzjiiod-

stąpi od likwidacji sądów rejonowych w woj. święto-

krzyskim, w szczególności tak nowoczesnych i spraw-

nych jak Sąd Rejonowy we Włoszczowie?

Wnoszę o poinformowanie mnie, jakie działania

podjął Pan Minister w przedmiotowej sprawie.

Z poważaniem

Poseł Maria Zuba

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

(nr 2359)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zwiększenia środków

na aktywizację osób bezrobotnych

ków na aktywizację osób bezrobotnych.

Według ostat-

nich danych GUS, ciągle rośnie liczba osób pozosta-

jących bez pracy, a bezrobocie pod koniec stycznia

sięgnęło 13,3%.

Niepokojącym zjawiskiem jest to, że

większość bezrobotnych nie ukończyło 34 lat.

Jest to

grupa o dużym potencjale, który niestety nie jest wy-

korzystywany.

W niektórych regionach bezrobocie

wśród młodych sięga nawet 60%.

Mimo tak alarmu-

jących danych resort ﬁnansów obniżył środki na

Fundusz Pracy w roku 2012, przez co wojewódzkie

bezrobotnych.

Tym bardziej jest to bulwersuje, że na

realizację nowego programu wsparcia dla szukają-

cych pierwszej pracy i szkoleń dla młodych pracow-

ników przeznaczono jedynie 120 mln zł.

środki na aktywizację osób bezrobotnych?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 24 lutego 2012 r.

368

Interpelacja

(nr 2360)

do ministra pracy i polityki społecznej

łecznej.

Ubiegłoroczny raport OECD mówi, że sytuacja

materialna w Polsce została oceniona jako najgorsza

spośród 21 krajów europejskich.

W Polsce 1,8 mln

dzieci żyje w ubóstwie.

Rosną ceny nośników energii,

a tym samym ceny wszelkich produktów i usług.

Nie

dość tego, rządowe inicjatywy coraz głębiej sięgają do

portfeli obywateli.

Jaskrawym przykładem są ostat-

nie zmiany na liście leków refundowanych skutkują-

ce m. in. kilkukrotnym zwiększeniem odpłatności za

paski do glukometrów czy ponoszeniem pełnych kosz-

tów dotychczas refundowanych leków osłonowych

stosowanych przy chemioterapii.

W tej sytuacji natu-

ralnym rozwiązaniem wydaje się podniesienie progu

pomocy społecznej osobom ubogim.

Niestety, mimo

iż cyklicznie wzrasta płaca minimalna, kryteria pro-

gów dochodowych od lat nie są zmieniane, np. próg

dochodowy na osobę w rodzinie uprawniający do sty-

pendium szkolnego nie zmienił się od 6 lat.

Tym sa-

mym osoba wnioskująca o pomoc społeczną musi

mieć dochód na tym samym poziomie, co w 2006 r.,

czyli 351 zł na osobę w rodzinie.

To kuriozum.

Tę tragiczną sytuację potwierdzają wyliczenia In-

stytutu Pracy i Spraw Socjalnych, który co roku ob-

licza minimum egzystencji, a więc poziom dochodów

pozwalający pokryć wydatki na zaspokojenie nie-

zbędnych potrzeb życiowych dla różnych typów ro-

dzin i gospodarstw domowych.

Kryteria dochodowe

są niższe niż minimum egzystencji, zatem część naj-

biedniejszych rodzin żyjących na granicy biologicz-

nego przeżycia nie ma dostępu do pomocy społecznej.

Ponadto niepodnoszenie progów dochodowych powo-

duje zamrożenie wzrostu kwoty przyznawanych świad-

czeń, ponieważ ich wysokość rośnie wraz ze wzro-

stem kryterium dochodowego.

Skutkiem tego jest

sztuczna eliminacja osób ubogich, które nie kwaliﬁ-

kują się do otrzymania pomocy społecznej.

Mimo iż

skala biedy w kraju się powiększa, przez brak działań

rządu zmniejsza się liczba ludzi uprawnionych do po-

bierania takiej pomocy.

Ustawowy obowiązek rządu przeciwdziałania wy-

kluczeniu społecznemu powinien być realizowany

poprzez ustalenie wskaźników na poziomie służącym

realnemu zaspokojeniu podstawowych potrzeb spo-

łecznych.

Jednym ze sposobów jest cykliczne podwyż-

szanie progów dochodowych.

pilną potrzebę waloryzacji progów dochodowych

to nastąpić?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

Warszawa, dnia 23 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2361)

do ministra pracy i polityki społecznej

ustawy regulującej zadania i uprawnienia

nia pracownika socjalnego.

Pracownicy socjalni to grupa blisko 17 tys. osób

pracujących w ośrodkach pomocy społecznej, wyko-

nujących szeroki zakres zadań związanych z pomocą

społeczną.

To trudny zawód wymagający zaangażo-

wania, odpowiedzialności, empatii, obciążający psy-

chikę.

Jest surowo oceniany przez społeczeństwo

i niestety niedoceniany, także w sferze ﬁnansowej.

Mimo kilku prób przeprowadzenia procesu legisla-

cyjnego, do tej pory ta grupa zawodowa nie doczeka-

ła się uregulowania prawnego.

Brak ustawy określającej zadania i uprawnienia

pracownika socjalnego skutkuje nadmiernym obcią-

żaniem go coraz to nowymi zadaniami.

Jedną z przy-

czyn tego stanu jest nieprzestrzeganie przez gminy

zasady tzw. wskaźnika zatrudnienia, aby jeden pra-

cownik socjalny przypadał na 2 tys. mieszkańców.

Pracownicy socjalni są przeciążeni obowiązkami, do

których należy m.in.: przyznawanie zasiłków (ro-

dzinnych, celowych, pielęgnacyjnych), becikowego,

funduszu alimentacyjnego, dodatku mieszkaniowe-

go, składek zdrowotnych, chorobowych, emerytal-

nych i rentowych, wypłacanie stypendiów oraz reali-

zacja innych projektów systemowych, konkursowych

i programów zlecanych przez wójtów, burmistrzów

czy prezydentów.

Przed pracownikami socjalnymi stawia się kolej-

ne zadania.

Ministerstwo Gospodarki opracowuje

koncepcję ochrony odbiorców wrażliwych, która za-

kłada 30-procentowe obniżenie rachunków za elek-

tryczność dla najuboższych konsumentów energii.

Do

zadań pracowników socjalnych będzie należało wy-

łonienie tej grupy odbiorców i zadanie to będą mu-

sieli wykonać w oparciu o istniejący system pomocy

społecznej, zatem bez dodatkowych środków ﬁnan-

sowych.

Ponadto pozbawia się pracowników socjal-

nych dodatków do wynagrodzenia, bowiem wytyczne

369

w zakresie kwaliﬁkowaniawydatkówwramachPO

KL z dnia 15 grudnia 2011 r. zabraniają od 2012 r.

korzystania z dodatków i nagród z tytułu pracy przy

projektach unijnych.

Znowelizowana ustawa o pomocy społecznej

w art.110 ust. 11 w dwojaki sposób określa ilość pra-

cowników socjalnych.

Dla zachowania optymalnego

wskaźnika zatrudnienia środowisko pracowników

socjalnych postuluje zmianę zapisu tak, aby miał on

następujące brzmienie: Ośrodek pomocy społecznej

zatrudnia pracowników socjalnych proporcjonalnie

rujących.

W okresie zwiększonego zapotrzebowania spo-

łecznego na dobrze przygotowane i wykwaliﬁkowa-

ne kadry w obszarze pomocy społecznej praca so-

cjalna powinna być dla organów rządzących najważ-

niejszym instrumentem rozwoju i realizacji zadań

polityki społecznej.

Określenie w akcie prawnym

standardu zawodu pracownika, jego obowiązków,

stopni specjalizacji i awansu zawodowego, a także

utworzenie samorządu pracowniczego powinno być

priorytetem.

uchwalić ustawę regulującą zadania i uprawnienia

pracownika socjalnego?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 2362)

do ministra zdrowia

w sprawie wpisania na listę leków

refundowanych leków osłonowych

stosowanych podczas chemioterapii

Krajowy konsultant do spraw hematologii pan

prof. W. J. i stowarzyszenia zajmujące się chorymi na

raka alarmują, że niewpisanie na listę leków refun-

dowanych leków osłonowych stosowanych przy che-

mioterapii zagraża zdrowiu i życiu pacjentów zma-

gających się z chorobami onkologicznymi.

Nowa lista

leków refundowanych została wprowadzona pospiesz-

nie, bez konsultacji ze specjalistami.

Zapewne Pan wie, Panie Ministrze, że leki osło-

nowe mają kluczowe znaczenie w leczeniu chorych na

raka i muszą być bezwzględnie stosowane w leczeniu.

Chronią one chorego przed niebezpiecznymi powikła-

niami oraz infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi,

które pojawiają się przy tej kuracji.

Niestety, leki te

więc pacjenci muszą ponosić za nie pełną odpłatność.

Ta praktyka NFZ udowadnia, że płatnik oszczędza

kosztem zdrowia i życia pacjentów.

listę leków refundowanych leki osłonowe stosowane

podczas chemioterapii?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 2363)

do ministra zdrowia

w sprawie konieczności zmiany zapisu

dotyczącego uznania działalności leczniczej

za działalność gospodarczą w ustawie

o lecznictwie

Szanowny Panie Ministrze!

Znowelizowana bez

konsultacji społecznych z organizacjami pozarządo-

wymi ustawa o lecznictwie zakłada, że od 1 lipca

2012 r. działalność lecznicza będzie uznawana za dzia-

łalność gospodarczą.

Zmiana ta doprowadzi do zamy-

kania szpitali, hospicjów i domów pomocy prowadzo-

nych przez organizacje pozarządowe.

Odmienna interpretacja działalności gospodar-

czej w Kodeksie cywilnym i ustawie o podmiotach

pożytku publicznego sprawia, że hospicja ﬁnansowa-

ne w 55% przez NFZ będą pozbawione możliwości

pozyskiwania środków ze zbiórek i przekazywanego

im 1% podatku, a tym samym będą musiały być za-

mykane.

Nie będą również mogły korzystać z pracy

wolontariuszy.

W konsekwencji bez opieki pozostanie

3–4 tysiące chorych terminalnie oraz tysiące osób

korzystających z innych usług medycznych.

Organizacje pozarządowe (Forum Hospicjów Pol-

skich, Rada Działalności Pożytku Publicznego) wie-

lokrotnie informowały o negatywnych skutkach prze-

kształcania organizacji pożytku publicznego w pod-

mioty, które mają na siebie zarabiać.

Niestety, nie

wzięto po uwagę zgłoszonych zastrzeżeń.

zapis ustawy o lecznictwie zagrażający istnieniu ho-

370

spicjów, szpitali i domów pomocy prowadzonych przez

organizacje pozarządowe?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Wiśniewska

(nr 2364)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie reformy ZUS

waną reformą emerytalną w społeczeństwie rodzą się

wątpliwości co do prawdziwego celu przeznaczenia

pieniędzy ze składek osób pracujących.

Już zeszło-

roczne przejęcie środków z OFE wskazywało na to,

iż nie są one przeznaczane na wypłaty emerytur,

a na opłacenie armii pracowników Zakładu Ubezpie-

czeń Społecznych.

1.

Jaki jest dokładny koszt biurokracji ZUS?

2.

Ile kosztuje utrzymanie oddziałów, inspektora-

tów i biur terenowych ZUS?

3.

Jakie są koszty utrzymania budynków ZUS?

4.

Jakie są koszty zatrudnienia wszystkich pra-

cowników ZUS z podziałem na tych pracujących w od-

działach, inspektoratach i biurach terenowych?

5.

Jakie są koszty szkoleń pracowników i kierow-

nictwa ZUS?

6.

Jakie są koszty delegacji pracowników i kierow-

nictwa ZUS?

7.

Czy i jakie reformy przewiduje ministerstwo

wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

Mińsk Mazowiecki, dnia 24 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2365)

do ministra sprawiedliwości

w Węgrowie

Szanowny Panie Ministrze!

Od lat do międzyna-

rodowych instytucji spływają skargi na bardzo długie

terminy dochodzenia swoich praw na drodze sądowej

w Polsce.

Do powszechnej wiedzy można również za-

liczyć świadomość obywateli o przewlekłości postę-

powania przed polskim sądownictwem.

W związku z projektem zniesienia Sądu Rejono-

wego w Węgrowie można mieć wątpliwości co do za-

miarów Ministerstwa Sprawiedliwości w sprawie

zlikwidowania problemu długości terminów rozpa-

trywania spraw przed polskimi sądami.

Obecna sie-

dziba sądu została oddana do użytku w 2001 r.

Jest

nowocześnie wyposażona i spełnia wszystkie wyma-

gane standardy.

Jak podkreślają przedstawiciele sa-

morządu, praca Sądu Rejonowego w Węgrowie jest

bardzo dobrze oceniana przez mieszkańców powiatu,

a jego likwidacja jest działaniem zmierzającym do

utrudnienia obywatelom dostępu do sądu, co jest nie-

zgodne z Konstytucją RP.

W związku z tym proszę ministerstwo o odpo-

wiedź w następujących kwestiach:

1.

Czy ministerstwo, projektując zmiany organi-

zacji sądownictwa w powiecie węgrowskim, wzięło

pod uwagę zarzut niegospodarności związany z wy-

datkowaniem środków publicznych na remont siedzi-

by sądu?

2.

Jakie działania planuje ministerstwo w związ-

ku z przedłużającymi się terminami dochodzenia

swoich praw przed sądami, a także utrudnieniami

dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości?

3.

Czy ministerstwo ma zamiar zmienić projekt

rozporządzenia w sprawie zniesienia niektórych są-

Z należnym szacunkiem

Poseł Krystyna Pawłowicz

(nr 2366)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie projektu zniesienia

Sądu Rejonowego w Garwolinie

Od lat do międzynarodowych instytucji spływają

wiedzy można również zaliczyć świadomość obywa-

teli o przewlekłości postępowania przed polskim są-

downictwem.

wego w Garwolinie można mieć wątpliwości co do

zamiarów Ministerstwa Sprawiedliwości w sprawie

niem nie mogą być kwestie ﬁnansowe,gdyżwedług

projektu w Garwolinie w miejsce Sądu Rejonowego

371

powstanie zamiejscowy wydział cywilny, karny oraz

rodzinny i nieletnich Sądu Rejonowego w Mińsku

Mazowieckim.

Faktycznemu zlikwidowaniu ulegnie

jedynie wydział ksiąg wieczystych, co przy ponad

110 tys. mieszkańców powiatu garwolińskiego obej-

mującego obszar 1284 km

2

może stanowić negatywne

skutki zarówno dla mieszkańców miasta i powiatu,

jak i dla szybkości działania tegoż wydziału w Miń-

sku Mazowieckim.

Jak wynika z powyższego likwidacja Sądu Rejo-

nowego w Garwolinie przy utworzeniu wydziałów

zamiejscowych nie jest poparta racjonalnymi prze-

słankami, a ponadto zakończony w 2009 r. remont

i rozbudowa budynku Sądu Rejonowego w Garwoli-

nie jest kolejnym argumentem dla nieprzeprowadza-

nia projektowanej zmiany.

stwa w następujących kwestiach:

budowę siedziby sądu?

2.

Jakie działania ministerstwo planuje w związ-

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

Mińsk Mazowiecki, dnia 13 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2367)

do prezesa Rady Ministrów

Panie Premierze!

W związku z pismem pana G. T.,

burmistrza miasta Radzionków, pragnę wyrazić swo-

je poparcie dla przedstawionych przez pana burmi-

poz. 2572, ze zm.).

Zmiany te dotyczą wprowadzenia

możliwości realizacji przez gminy z udziałem innych

ww. ustawy.

Proponowane zmiany umożliwiłyby podmiotom

lokalnym współuczestniczenie w realizacji zadań

w zakresie procesów wychowania i podnoszenia po-

ziomu wiedzy, a także rozłożenie ciężaru zadań edu-

kacyjno-wychowawczych również na inne podmioty.

1.

Czy podejmie Pan inicjatywę związaną z nowe-

lizacją ustawy o systemie oświaty?

2.

Jeśli tak, to kiedy planuje pan rozpocząć pracę

nad ww. nowelizacją?

Z należnym szacunkiem

Poseł Krystyna Pawłowicz

(nr 2368)

do ministra zdrowia

w sprawie zmian zasad podziału

środków ﬁnansowych na świadczenia

opieki zdrowotnej pomiędzy

wiskiem Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego

Województwa Mazowieckiego, dotyczącym zmiany

zasad podziału środków ﬁnansowychnaświadczenia

czego niezgodnie z ustawą z dnia 24 sierpnia 2004 r.

środków publicznych Mazowieckiemu Oddziałowi

Wojewódzkiemu NFZ na rok 2012 przyznano niższe

środki ﬁnansoweodplanowanychnarok2011?

Panie Ministrze, art. 118 ust. 4 cytowanej ustawy

wskazuje wyraźnie, że planowane koszty ﬁnansowa-

nia świadczeń opieki zdrowotnej przez dany oddział

wojewódzki funduszu nie mogą być niższe niż wyso-

kość kosztów ﬁnansowaniaświadczeńopiekizdro-

wotnej dla danego oddziału w roku poprzednim, za-

planowanych w planie ﬁnansowymfunduszu.

Naja-

kich zasadach zatem pozbawiono MOW NFZ 416 996 tys.

zł?

Czy ministerstwo zwróciło przy tym uwagę, że

konstrukcja wzoru algorytmu, wg którego dzieli się

nakłady na świadczenia opieki zdrowotnej w poszcze-

gólnych województwach, stoi w sprzeczności z zapi-

sem art. 118 ust. 4 ustawy?

Co zamierza ono w tej kwe-

stii zrobić?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

372

Interpelacja

(nr 2369)

do ministra pracy i polityki społecznej

i uprawnień przysługujących żołnierzom

zastępczej służby wojskowej przymusowo

Szanowny Panie Ministrze!

W odpowiedzi na mo-

ralną potrzebę wsparcia osób represjonowanych i kie-

rowanych do przymusowej pracy z powodów politycz-

nych, w tym przede wszystkim żołnierzy zastępczej

palniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud ura-

nu i batalionach budowlanych w latach 1949–1959,

zwracam się z apelem o zapewnienie tym osobom

możliwości dochodzenia zadośćuczynienia w formie

odszkodowania za doznane krzywdy.

Świadczenia

pieniężne oraz uprawnienia wymienione w art. 2

trudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach,

niewystarczające dla pokrycia kosztów ponoszonych

na leczenie utraconego w czasie przymusowej pracy

zdrowia.

Wyżej wymieniona ustawa przewiduje co

prawda odszkodowania, ale tylko dla żołnierzy przy-

musowo zatrudnianych w zakładach pozyskiwania

mym żołnierzom zastępczej służby wojskowej zatrud-

nianym w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz

batalionach budowlanych.

1.

Czy przewiduje Pan wprowadzenie odszkodo-

wań dla wszystkich żołnierzy, o których mowa w art. 1

niach pieniężnych i uprawnieniach przysługujących

2.

Czy planuje Pan zwiększenie wysokości odszko-

dowań, o których mowa w art. 5a ustawy?

3.

Jak szybko jest Pan w stanie podjąć takie dzia-

łania, biorąc pod uwagę potencjalny wiek i stan zdro-

wia żołnierzy górników?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

Mińsk Mazowiecki, dnia 22 lutego 2012 r.

Interpelacja

(nr 2370)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Jako przedstawiciel-

ka społeczeństwa poczuwam się do obowiązku zwró-

cenia uwagi na obniżający się status życia mieszkań-

ców, szczególnie tych ubogich.

Od lat systematycznie

rosną podwyżki, także na podstawowe produkty

i usługi.

Rosną podatki i opłaty.

Niestety, od lat nie

wzrasta kryterium dochodowe z pomocy społecznej

z zakresu świadczeń rodzinnych i funduszu alimen-

tacyjnego.

Z powodu braku miejsc pracy i braku moż-

liwości realizacji podstawowych potrzeb, wiele osób

społecznej.

Do tej grupy dołączają często również

emeryci i osoby pracujące, którym wysokość uzyski-

wanego dochodu nie pozwala na utrzymanie rodziny

i zapewnienie jej funkcjonowania na poziomie mini-

mum socjalnego.

Kryteria dochodowe pomocy społecznej nie były

zmieniane od 2006 r., a świadczenia rodzinne od

2004 r., zaś minimalne wynagrodzenie wzrosło o ok.

35%, a inﬂacjaoblisko4%.

W związku z powyższym, proszę o odpowiedź na

następujące pytania:

1.

Czy rząd planuje zwiększenie kryterium docho-

dowego z pomocy społecznej z zakresu świadczeń ro-

dzinnych i funduszu alimentacyjnego?

2.

Jakie działania planuje podjąć rząd w walce

z rosnącym bezrobociem?

3.

Czy rząd widzi problem rosnącego ubóstwa i jak

zamierza z nim walczyć?

Z wyrazami szacunku

Poseł Krystyna Pawłowicz

(nr 2371)

do ministra zdrowia

w sprawie procedur stosowania

przymusu bezpośredniego

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnich latach

coraz częściej mówi się i podejmuje działania zmie-

rzające do podniesienia jakości funkcjonowania opie-

ki psychiatrycznej, szczególnie szpitalnej.

Pacjentami

szpitali psychiatrycznych często są osoby cierpiące

373

na autyzm, które wymagają specjalistycznego lecze-

nia.

Pacjenci z tym rodzajem schorzenia mogą prze-

jawiać zachowania agresywne, co skutkuje stosowa-

niem wobec nich przymusu bezpośredniego przez

personel szpitala.

Ministra o to, czy standardy leczenia psychiatrycz-

nego określają szczegółowe warunki oraz maksymal-

ny okres stosowania przymusu bezpośredniego w for-

mie unieruchomienia i izolacji wobec pacjentów, w tym

osób cierpiących na autyzm.

Czy prowadzone są dzia-

łania zmierzające do wprowadzenia zmian w przed-

miotowej sprawie?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

(nr 2372)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie dokonania rejestracji pojazdu

łami dotyczącymi utrudnień przy rejestracji samo-

chodów zakupionych w Wielkiej Brytanii, zwracam

miotowej kwestii.

Z pisma Departamentu Transportu Drogowego

Ministerstwa Infrastruktury z 8 września 2008 r.

(znak: TD-4c-075-20/08) o tytule: Komunikat doty-

czący stanowiska ministerstwa zawartego w piśmie

Nr TD4ś-022/77/06 z dnia 13 marca 2006 r. zamiesz-

czonego w Informacjach dla starostw w systemie Po-

jazd (archiwum, marzec 2005 r.) wynika, iż w ocenie

ministerstwa Vehicle Salvage Export Certiﬁcate

(V963) nie jest dowodem rejestracyjnym.

Samochód zakupiony w Wielkiej Brytanii prze-

szedł z wynikiem pozytywnym badania techniczne,

dokonano wszelkich koniecznych opłat oraz uiszczo-

no podatki związane ze sprowadzeniem auta do Pol-

ski.

Przeszkodą w użytkowaniu tego pojazdu w Pol-

sce jest brak rejestracji ze względu na pogląd, iż do-

kument certyﬁkatu eksportowego Vehicle Salvage

Export Certiﬁcate(V963)niejestdowodemrejestra-

cyjnym.

alne stanowisko Ministerstwa Transportu, Budow-

Vehicle Salvage Export Certiﬁcate(V963).

Czymoż-

liwe jest dopuszczenie do rejestracji w Polsce samo-

chodów, których właściciele legitymują się doku-

mentem V963?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

(nr 2373)

do ministra transportu, budownictwa

w sprawie niekorzystnych zmian

dotykających kierowców

poprzez wprowadzenie

nowego systemu fotoradarów

Szanowny Panie Ministrze!

W połowie 2011 r. we-

szły w życie nowe przepisy dotyczące fotoradarów,

które przesunęły obowiązek ich obsługi ze straży

miejskich i gminnych na Inspekcję Transportu Dro-

gowego.

Jednocześnie wprowadzono nowy system

elektronicznego wysyłania mandatów za wykrocze-

nia zarejestrowane przez te urządzenia: kierowcy

otrzymują informację o naruszeniu przepisów ruchu

drogowego, jednak nie dostają wraz z nią – tak jak

dotychczas – zdjęcia obrazującego rzekome wykrocze-

nie.

Mandat ten otrzymuje się po dwóch, a nawet

trzech miesiącach, w związku z tym w przypadku,

gdy z samochodu korzysta więcej osób, właścicielowi

często trudno jest wskazać bez zdjęcia, kto w danym

dniu o danej godzinie kierował pojazdem.

Jak informuje Ministerstwo Transportu, Budow-

cie z fotoradaru dopiero w sądzie, ponieważ wysyła-

nie zdjęć automatycznie do wszystkich sprawców

wykroczeń drogowych jest sprzeczne z interesami

sadnienie decyzji o niewysyłaniu zdjęć zarówno ze

strony ministerstwa, jak i ITD., jest kuriozalne: otóż

na niektórych zdjęciach twarz kierującego jest zza

szyby słabo widoczna, co – według ITD – zachęca

kierowców do handlu punktami karnymi.

A gdy wła-

ściciel pojazdu nie ma możliwości zobaczenia zdjęcia,

nie wie, jaka jest jego jakość i jeśli skłamie, podając

sprawcę wykroczenia, wówczas narażony jest na po-

stępowanie karne.

Właściciel pojazdu staje więc przed dylematem:

albo przyznaje się, nawet jeśli to nie on prowadził w tym

czasie pojazd i płaci mandat oraz otrzymuje punkty

karne, albo nie wskazuje sprawcy wykroczenia i pła-

ci większą kwotę (kara administracyjna za tzw. „nie-

wskazanie” – do 500 zł), ale nie otrzymuje punktów

karnych.

Kwestia jest kontrowersyjna i budzi szereg

wątpliwości, bowiem wielu kierowców woli zapłacić

nawet nie swój mandat niż udowadniać swoją niewin-

374

ność na kolejnych rozprawach sądowych.

Niszczy się

w ten sposób panującą od lat regułę: popełniłeś wy-

kroczenie, musisz zostać ukarany, zmieniając ją na:

jak zapłacisz, będziesz mieć spokój.

Ponadto wojewódzki szczebel ITD podaje właści-

cielom pojazdów informację, że nie rozsyła mandatów

ze zdjęciem ze względu na zalecenia Generalnego In-

spektora Ochrony Danych Osobowych, co również

wydaje się być absurdalnym tłumaczeniem, bowiem,

po pierwsze – GIODO nie wydał żadnych zaleceń

w tym zakresie, po drugie – nie ma w tym przypadku

żadnego niebezpieczeństwa złamania ustawy o ochro-

nie danych osobowych, ponieważ droga przesyłania

mandatu nie jest publiczna, zostaje on wysłany przez

organ administracyjny wprost do obywatela.

Właści-

ciel pojazdu powinien więc mieć możliwość zobacze-

nia zdjęcia i zweryﬁkowania,ktokierowałpojazdem.

Poza tym, jak wskazał GIODO, w momencie wejścia

w życie tych przepisów rozpoczął on inspekcję w ITD,

która – według wstępnych ustaleń – wykazała brak

przygotowania tej instytucji do zawiadywania cało-

ścią tego systemu.

Kolejną zmianą zafundowaną kierowcom przez

ITD jest także ustawienie części fotoradarów w taki

sposób, aby robić zdjęcia pojazdów z tyłu.

Rzecznik

prasowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogo-

wego stwierdził, że ma to zdyscyplinować motocykli-

stów, którzy do tej pory byli bezkarni.

Jednakże i to

rozwiązanie uderzy przede wszystkim w kierowców

samochodów, ponieważ na podstawie zdjęcia zrobio-

nego z tyłu pojazdu, nawet na drodze postępowania

sądowego, nie będą oni w stanie określić sprawcy wy-

kroczenia.

Niepokoi także zapis ministra ﬁnansówwbudże-

cie państwa na rok 2012, w którym określił on do-

kładnie kwotę w wysokości 1,2 mld zł jako przychody

do budżetu z tytułu mandatów wystawianych kie-

rowcom za wykroczenia.

W tym celu przeznaczono

ponad 200 mln zł na zakup 300 mobilnych fotorada-

rów (projekt współfinansowany przez UE), które

w ciągu doby mają wykonywać średnio 60 zdjęć.

Rzecznik prasowy Głównego Inspektoratu Transpor-

tu Drogowego twierdzi, że celem jest poprawa bezpie-

czeństwa na drogach, a przychody z mandatów są

jedynie skutkiem ubocznym, jednak nasuwają się

wątpliwości, czy to nie kolejny sposób rządu na łata-

nie dziury budżetowej, tym razem kosztem kierow-

ców, a nowe fotoradary staną się niebawem maszyn-

ką do zarabiania pieniędzy.

Szanowny Panie Ministrze!

Proszę o odpowiedź

1.

Dlaczego zrezygnowano z wysyłania zdjęć wła-

ścicielom pojazdów, które zostały zarejestrowane

przez fotoradary?

2.

Na jakiej podstawie postanowiono nie udostęp-

niać właścicielowi pojazdu głównego dowodu rzeko-

mego wykroczenia drogowego i dlaczego Inspekcja

Transportu Drogowego powołuje się na zalecenia Ge-

neralnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych,

których GIODO nie wydał?

3.

Dlaczego karze się kierowców za niską jakość

zdjęć wykonanych przez fotoradary?

4.

Jakimi danymi dysponuje Ministerstwo Trans-

cymi tzw. handlu punktami karnymi?

5.

Czy zdjęcia wykonywane przez fotoradary z tyłu

pojazdów będą dotyczyły jedynie motocyklistów, czy

na ich podstawie będą karani także kierowcy samo-

chodów osobowych?

Jak na podstawie takiego zdjęcia

ustalić sprawcę wykroczenia?

6.

W jaki sposób ustalono dobową liczbę zdjęć

w ilości 60, wykonywanych przez fotoradary spraw-

com wykroczeń?

7.

Dlaczego kwoty 200 mln zł przeznaczonej na

zakup nowych fotoradarów nie przeznaczono na bu-

dowę i remonty dróg, czyli inwestycje, które zdecydo-

wanie lepiej poprawiłyby bezpieczeństwo na drogach

niż kolejne ograniczenia stawiane kierowcom?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Zbonikowski

Włocławek, dnia 21 lutego 2012 r.

ZAPYTANIA

Zapytanie

(nr 460)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie zdarzeń o charakterze

kryminalnym zagrażających zdrowiu i życiu

kierowców taksówek, działań prewencyjnych

Policji oraz technicznych sposobów poprawy

w związku z wystąpieniem w ostatnim czasie brutal-

nych napadów na kierowców taksówek w Nowym

Sączu.

Zaobserwowanie tych zdarzeń o charakterze

kryminalnym, nie tylko na terenie Sądecczyzny, skła-

nia do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia

bezpieczeństwa osób wykonujących ten zawód.

Przede wszystkim poddać należy analizie skalę

zdarzeń kryminalnych, które zagrażają życiu i zdro-

wiu kierowców taksówek na terenie całego kraju.

Czy

aktywność przestępców, dokonujących różnego ro-

dzaju zamachów na dobra prawne taksówkarzy, uza-

leżniona jest od jakiś czynników zewnętrznych?

Po-

wstaje pytanie, czy czynniki te są w jakiś sposób

analizowane i monitorowane przez Pana Ministra.

Problem bezprawnych ataków na taksówkarzy

istnieje od bardzo dawna, czego dowodem są perma-

nentnie przenikające do mediów informacje na ten

temat.

Jednak w mojej ocenie zagadnienie to jest ba-

gatelizowane przez organy, do których zadań należy

ochrona bezpieczeństwa ludzi oraz dbanie o bezpie-

czeństwo i porządek publiczny.

Pozostawia się to sa-

mym kierowcom taksówek i ewentualnie korpora-

cjom, w których są zrzeszeni.

czalny.

Konieczne jest podjęcie zdecydowanych dzia-

łań prewencyjnych przez organy ścigania, które w przy-

szłości uchronią tę grupę zawodową od tego rodzaju

zdarzeń.

Uważam, że konieczne jest opracowanie

i wdrożenie specjalnego programu działań prewen-

cyjnych Policji, który będzie miał na celu poprawę

bezpieczeństwa kierowców taksówek.

Program ten

powinien zostać opracowany przy współdziałaniu

korporacji zrzeszających kierowców taksówek, indy-

widualnych taksówkarzy oraz jednostek samorządu

terytorialnego i ich służb, inspekcji i straży.

Program

ten powinien spowodować wzrost poczucia bezpie-

czeństwa kierowców taksówek, stworzyć im warunki

do spokojnego i niezakłóconego przez bezprawne ata-

ki wykonywania pracy oraz ograniczyć przestęp-

czość.

Powinno to być wsparte przez działalność in-

formacyjną wśród kierowców taksówek, która mia-

łaby uzmysłowić im skalę zagrożenia, na które są

narażeni przy wykonywaniu swojej pracy, czynności,

które powinni przedsięwziąć celem poprawy swego

bezpieczeństwa oraz tych, których podejmować nie

powinni.

W mojej ocenie koniecznym jest także zainicjowanie

działań legislacyjnych zmierzających do wprowadze-

nia technicznych form ochrony np. obowiązku mon-

towania pleksy zabezpieczającej taksówkarzy w ich

samochodach, wzorem rozwiązań z innych państw.

Mając na uwadze powyższe proszę o udzielenie

1.

Czy warunki pracy kierowców taksówek zosta-

ły należycie rozpoznane pod kątem zapewnienia bez-

pieczeństwa taksówkarzom?

2.

Jaka jest ogólnokrajowa skala zdarzeń krymi-

nalnych, które zagrażają życiu i zdrowiu kierowców

taksówek na terenie całego kraju?

3.

Czy prowadzona jest stała analiza przestępczo-

ści skierowanej przeciwko kierowcom taksówek?

4.

Czy zostały zaplanowane i wdrożone przedsię-

wzięcia zmierzające do ograniczenia zdarzeń zagra-

żających zdrowiu i życiu kierowców taksówek?

5.

Czy organ ścigania podjęły akcje informacyjne

wśród kierowców taksówek i propagują określone for-

my zachowania, które maja zmniejszyć skalę zdarzeń

kryminalnych z udziałem tej grupy zawodowej?

6.

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie roz-

wiązań o charakterze prewencyjnym np. obowiązku

montowania pleksy zabezpieczającej taksówkarzy

w ich samochodach, których celem jest poprawa bez-

pieczeństwa kierowców taksówek?

Z wyrazami szacunku

Poseł Arkadiusz Mularczyk

Nowy Sącz, dnia 6 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 461)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie projektu pozbawienia

w Zduńskiej Woli

Szanowny Panie Ministrze!

W projekcie rozporzą-

dzenia Ministerstwa Sprawiedliwości dotyczącego

zniesienia niektórych sądów rejonowych, utworzenia

dów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejono-

wych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwo-

ści planowane jest przekształcenie Sądu Rejonowego

w Zduńskiej Woli.

Biorąc pod uwagę profesjonalizm

pracujących tam sędziów, którzy osiągają najlepsze

wyniki orzecznicze wśród sądów podległych właści-

376

wości Sądu Okręgowego w Sieradzu, doskonałe wskaź-

niki terminowości, kilkakrotnie większy potencjał

gospodarczy aniżeli połączonych obszarów powiatu

łaskiego i poddębickiego, funkcjonujące na terenie

Zduńskiej Woli instytucje jak ZUS oraz Kasy Rolni-

czego Ubezpieczenia, niemal pięć tysięcy podmiotów

gospodarczych, w tym 130 spółek prawa handlowego,

korzystna lokalizacja i dostosowana komunikacja

z gminami ościennymi zapewniająca dostęp miesz-

kańców do sądu, to tylko niektóre, ale bardzo ważne

argumenty przemawiające za poważną, ponowną

analizą projektu, w którym zakłada się zdegradowa-

nie Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli do roli wy-

działu zamiejscowego.

Szanowny Panie Ministrze!

Wobec licznych pro-

testów składanych przez samych sędziów, lokalne

władze samorządowe i mieszkańców miast, których

dotyczyć będą planowane zmiany, uprzejmie proszę

1.

Jakie kryteria, oprócz kadrowych (zatrudnienie

14 i mniej sędziów), decydowały jeszcze o reformie

Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli?

2.

Czy na pewno reorganizacja Sądu Rejonowego

w Zduńskiej Woli zagwarantuje każdemu obywatelo-

wi konstytucyjne prawo do sądu?

3.

Czy w proponowanej przez ministerstwo reformie

projektodawca uwzględnił znaczne wydłużenie czasu

oczekiwania na rozpoznanie i załatwienie sprawy?

4.

Czy wcześniej rozpoznano warunki lokalowe

Sądu Rejonowego w Łasku i porównano je z warun-

kami, jakimi dysponuje sąd w Zduńskiej Woli?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

Zapytanie

(nr 462)

do ministra transportu,

w sprawie braku wyceny i wypłaty

i gruntów leżących na trasie budowy

drogi ekspresowej S8

Szanowny Panie Ministrze!

Na podstawie art. 12

kresie dróg publicznych mieszkańcy gminy Pabiani-

ce przekazali swoje gospodarstwa (nieruchomości

i grunty rolne) Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad.

Zawiadomienie o wydaniu decyzji na re-

alizację tej inwestycji, z rygorem natychmiastowej

wykonalności, wystawione zostało z datą 24 maja

2011 r., a przekazanie gruntów przez właścicieli

z dniem 20 czerwca 2011 r.

Przejęcie to nie było po-

przedzone wyceną zdawanych majątków.

Brak wyce-

ny wstrzymuje tym samym wypłatę należnych od-

szkodowań.

Szczególnie dramatyczna stała się sytu-

acja osób, które pozbawione zostały ten sposób, w ma-

jestacie prawa, swoich domostw.

1.

Czy stawianie przed faktem dokonanym wy-

właszczanych obywateli, pozostawienie ich bez za-

bezpieczenia ﬁnansowegojestzgodnezobowiązują-

cym w Polsce prawem?

2.

Czy w sytuacji, kiedy na przekazane tereny

wprowadzono już sprzęt budowlany, zburzono domy

i budynki gospodarcze, zniszczono uprawy taka wy-

cena może być rzetelna i sprawiedliwa?

3.

Wywłaszczeni właściciele z powiatu pabianic-

kiego otrzymali kolejne pismo o przesunięciu termi-

nu wyceny na 30 kwietnia 2012 r., a więc prawie rok

po przekazaniu majątków.

Czy jest to termin osta-

teczny i w jakim odstępie czasu od wyceny wypłaco-

ne zostaną odszkodowania?

Z poważaniem

Poseł Cezary Olejniczak

(nr 463)

do ministra zdrowia

spadkiem nakładów na świadczenia opieki zdrowot-

nej na Mazowszu.

Po zmianie algorytmu, co miało

spowodować wyrównanie dysproporcji nakładów na

jewództwach, nastąpił duży spadek udziału Mazow-

sza w globalnej kwocie środków ﬁnansowych.

W pierwotnym planie ﬁnansowymnarok2012

udział środków ﬁnansowychdlaOWNFZzmniejszył

95,32%.

Mazowsze to jedyny w Polsce oddział NFZ,

któremu przyznano niższe środki ﬁnansowe na

świadczenia opieki zdrowotnej od planowanych na

rok 2011.

Dopiero po przyznaniu przez prezesa NFZ

dodatkowych środków z funduszu zapasowego nastą-

piło ﬁnansowanieświadczeńzdrowotnychnapozio-

mie roku 2011.

Nie są to środki zapewniające świad-

czenie opieki zdrowotnej na odpowiednim poziomie,

a w związku z rosnącymi cenami energii elektrycz-

nej, utrzymania budynków placówek opieki zdrowot-

377

nej i wzrostem płac (przykład wzrostu składki ren-

towej) realna wartość nakładów na opiekę zdrowotną

jest niższa.

Problemem jest też działalność na terenie woje-

wództwa mazowieckiego placówek o charakterze

naukowo-badawczym, które leczą pacjentów z całej

Polski.

Obniżenie nakładów na opiekę zdrowotną dopro-

wadzi do zapaści ﬁnansowejplacówekopiekizdro-

wotnej zarówno na terenie województwa mazowiec-

kiego, jak i całej Polski.

Jak Pan Minister planuje rozwiązać problem ﬁ-

nansowania Oddziału Wojewódzkiego Narodowego

Czy w związku ze znacznym wzrostem kosztów

leczenia i rehabilitacji planowane są systemowe roz-

wiązania zapewniające oddziałom NFZ środki ﬁnan-

sowe zwiększające się wraz ze wzrostem inﬂacji?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Tchórzewski

Siedlce, dnia 8 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 464)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

Szanowny Panie Ministrze!

Według wielu pszcze-

larzy w ciągu ostatnich dwudziestu lat liczba rodzin

pszczelich zmniejszyła się drastycznie i szacowana

jest obecnie na poziomie kilkuset tys. pni.

O ile jest

to prawda, to zjawisko to jest bardzo niepokojące za-

równo z ekonomicznego, jak i ekologicznego punktu

widzenia.

Uważa się bowiem, że od zapylania przez

pszczoły uzależnione jest byt 84% gatunków roślin

i aż 76% produkcji żywności.

W świetle powyższych

informacji uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi

l.

Czy w Polsce są prowadzone miarodajne bada-

nia na temat liczby rodzin pszczelich w okresie za-

zimowania pszczół około 15 października i w okresie

wiosennym około 30 marca i kto za te badania jest

odpowiedzialny?

2.

Czy prawdą jest, że posiadacz kilku rodzin

pszczelich, gwarant występowania starych i odpor-

nych ras pszczół, może być karany za to, że sprzedał

lub też dał w prezencie słoik miodu osobom nie bę-

dącym członkiem najbliższej rodziny?

O ile tak, to

czym tego rodzaju prawo jest podyktowane i kto jest

autorem tego prawa?

3.

Jakie warunki musi spełnić hodowca pszczół,

aby jego produkty pszczele miały atest produktów

ekologicznych i czy prawdą jest, że decydujący wpływ

na ten atest mają nie warunki przyrodnicze (sąsiedz-

two parków narodowych, obszarów Natura 2000,

ekstensywne drobne rolnictwo), a technologie prze-

robu i konserwacji (warunki wirowania, przechowy-

wania)?

W tej sytuacji czy prawdą jest, że miód po-

chodzący np. z genetycznie modyﬁkowanegorzepaku

i z terenów skażonych radioaktywnie mógłby, zgod-

nie z prawem polskim, posiadać atest produktu eko-

logicznego, a miód zebrany przez pszczoły z unikato-

wych terenów Białowieskiego Parku Narodowego

nie, o ile będzie pochodził od pszczelarza posiadają-

cego np. 4 ule i nie posiadającego wirówki z kwaso-

odpornej stali?

4.

Czy sprowadza się do Polski miód z państw

trzecich (Chiny, Indie, państwa afrykańskie) a o ile

tak to w jakiej ilości, przez kogo i z których państw

oraz na podstawie jakich uwarunkowań prawnych?

O ile tak, to jaki to ma wpływ i na rentowność pol-

skich producentów polskiego miodu, i na stan liczeb-

ności rodzin pszczelich w Polsce?

Z poważaniem

Poseł Jan Szyszko

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 465)

do prezesa Rady Ministrów

prezesa Rady Ministrów

dotyczącego płacenia abonamentu

radiowo-telewizyjnego

Szanowny Panie Premierze!

Jeżdżąc po Polsce,

w ramach sprawowania mandatu poselskiego, często

spotykam się z twierdzeniem, że namawiał Pan pu-

blicznie do niepłacenia abonamentu radiowo-telewi-

zyjnego.

W zaistniałej sytuacji, kierowany niepoko-

jem o autorytet najwyższych władz państwowych,

uprzejmie proszę o dzielenie odpowiedzi na następujące

pytania:

1.

Dlaczego namawiał Pan do nieopłacania abo-

namentu radiowo-telewizyjnego i jakie przyświecały

Panu wtedy przesłanki merytoryczne i prawne?

2.

Jaki wpływ na funkcjonowanie społecznych środ-

ków społecznego przekazu, a dokładnie na dopływ

środków z opłat za abonament radiowo-telewizyjny,

miało Pana stanowisko?

3.

Czy nadal jest Pan przeciwnikiem płacenia abo-

namentu radiowo-telewizyjnego, o ile tak, to jak Pana

stanowisko ma się do wszędobylskiej reklamy w spo-

łecznych środkach społecznego przekazu sugerującej,

że o ile ktoś chce być w Europie, to winien płacić

abonament radiowo-telewizyjny?

378

Udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania po-

zwoli mi na obiektywne informowanie wyborców za-

interesowanych Pana stanowiskiem i płaceniem abo-

namentu.

Z poważaniem

Poseł Jan Szyszko

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 466)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie warunków, jakie muszą spełniać

Szanowna Pani Minister!

Zgodnie z rozporządze-

niem ministra edukacji narodowej z dnia 19 listopa-

da 2009 r. w sprawie placówek doskonalenia nauczy-

cieli (Dz. U. Nr 200, poz. 1537) placówki doskonalenia

nauczycieli powoływane są w celu doskonalenia na-

uczycieli (od których nie wymaga się kursu przygo-

towawczego dla wychowawców wypoczynku).

Ich

zadania mogą, za zgodą organu prowadzącego, wy-

kraczać poza obowiązkowe, ale zgodnie z § 14 rozpo-

stopada 2009 r. w sprawie placówek doskonalenia

z zakresu doskonalenia zawodowego nauczycieli.

Jak zatem rozumieć przepis, który mówi o możli-

wości organizowania przez placówki doskonalenia

nauczycieli kursów przygotowawczych dla wycho-

wawców wypoczynku, uruchamianych dla osób nie-

pkt 4 rozporządzenia ministra edukacji narodowej

Podstawowym aktem prawnym określającym za-

sady uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe

wych w formach pozaszkolnych jest rozporządzenie

wymienionych kursów zastosowanie mają także

przepisy rozporządzenia ministra edukacji i nauki

pełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umie-

jętności i kwaliﬁkacjizawodowychwformachpozasz-

podstawie wymaga się prowadzenia określonej doku-

mentacji kursu oraz wydaje się zaświadczenia.

Roz-

porządzenie to, bez wyłączeń, jest podawane jako

podstawa prawna do wydawania zgód na organizację

kursów instruktażowych dla kierowników i przygo-

towawczych dla wychowawców wypoczynku.

Problemem jest rozstrzygnięcie, czy osoby prawne

i ﬁzyczne,którewystępująozgodęnaprowadzenie

ww. kursów muszą spełniać warunek, o którym

wicznego w formach pozaszkolnych, dla której uzyska-

Tak postawiony warunek wobec organizatorów

kursów (posiadanie akredytacji) wydaje się być

sprzeczny z warunkiem, o którym mowa w § 14 roz-

dzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania

z późn. zm.), tzn. koniecznością uzyskania zgody na

organizowanie kursów związanych z wypoczynkiem

dzieci i młodzieży, a nadzór nad kursami wyznaczony

byłby procedurami związanymi z nadzorem nad pod-

miotami posiadającymi akredytację.

Zaznaczyć na-

leży, że warunek ten dotyczyłby wyłącznie kursu

przygotowawczego dla wychowawców wypoczynku,

bowiem kurs instruktażowy dla kierowników trwa

krócej niż 30 godzin edukacyjnych.

W związku z po-

wyższym chciałbym zapytać Pana Ministra:

Czy zasadne jest ograniczenie zastosowania roz-

i kwaliﬁkacjizawodowychwformachpozaszkolnych

do przepisów związanych z zapewnieniem odpowied-

nich warunków prowadzenia kursu, obowiązkiem

prowadzenia dokumentacji i wydawaniem zaświad-

czeń (§ od 3 do 6)?

Czy wobec ewentualnego wyłączenia doskonale-

nia osób niebędących nauczycielami, placówki dosko-

nalenia nauczycieli mogą prowadzić tylko kursy in-

struktażowe dla kierowników wypoczynku, o któ-

rych mowa w § 11 ust. 2 rozporządzenia ministra

wie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy

Czy konieczna jest zgoda organu prowadzącego

na prowadzenie kursów dla osób niebędących na-

uczycielami?

Z poważaniem

Posłowie Jarosław Pięta i Marek Krząkała

Sosnowiec, dnia 8 lutego 2012 r.

379

Zapytanie

(nr 467)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie powiatu

starogardzkiego do 31 grudnia 2011 r. funkcjonowa-

ły dwie placówki opiekuńczo-wychowawcze typu ro-

dzinnego ze stałym pozwoleniem wojewody na pro-

wadzenie placówek i umieszczanie w nich: w pierw-

szej do 8, a w drugiej do 12 dzieci.

Funkcjonowała też

placówka opiekuńczo-wychowawcza typu wielofunk-

cyjnego z pozwoleniem wojewody umieszczania w niej

do 14 wychowanków.

Zgodnie z ustawą z dnia 9 czerw-

stępczej po 1 stycznia 2012 r. placówka typu wielo-

funkcyjnego nie może funkcjonować.

W związku

z polityką rodzinną powiatu i zgodnie z opracowywa-

nym programem rozwoju pieczy zastępczej w powie-

cie oraz po analizie przebiegu procesu usamodziel-

nienia wychowanków opuszczających rożne rodzaje

placówek na naszym terenie uzgodniono, że w przy-

padku naszego powiatu nie ma potrzeby tworzenia

placówek opiekuńczo-wychowawczych typu inter-

wencyjnego lub socjalizacyjnego, gdyż najlepszą for-

mą opieki wskazaną przez wychowanków jest forma

rodzinna.

Dlatego też przyjęto powołanie trzeciej placówki

opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, która

objęłaby pieczą dzieci z placówki typu wielofunkcyj-

nego.

Problemem powiatu jest liczba wychowanków

i istniejące w ustawie nieścisłości w przypadku pla-

cówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego.

Art. 95 ust 4 mówi o dopuszczalnej liczbie 8 dzieci

i zgodnie z nim nie można w sytuacjach szczególnych,

np. w sytuacji łączenia rodzeństwa lub innych (prze-

jęcia dzieci z innej placówki – jak w przypadku na-

szego powiatu), umieszczać tam większej liczby dzie-

ci.

Jednocześnie art. 99 ust. 2 pkt 2 mówi, że jeżeli

w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzin-

nego przebywa więcej niż 8 dzieci, powiat na wniosek

dyrektora placówki typu rodzinnego zatrudnia co

opieki.

W nowej formie opieki zastępczej, tj. rodzinnym

domu dziecka, ustawa zakłada możliwość pobytu

8 dzieci i więcej w przypadku łączenia rodzeństwa

i pozytywnej opinii koordynatora – art. 61 ust. 1 i 2.

Po 1 stycznia 2012 r. rozszerzenia takiego nie ma

w przypadku formy instytucjonalnej.

1.

Czy jest możliwość zapewnienia pobytu więk-

szej liczby dzieci w placówkach opiekuńczo-wycho-

wawczych typu rodzinnego prowadzonych przez pod-

miot na zlecenie powiatu?

2.

W oparciu o jakie przepisy i na jakich zasadach

z zachowaniem praw dziecka w placówce opiekuńczo-

-wychowawczej typu rodzinnego działającej od 2009 r.

na terenie powiatu ze stałym pozwoleniem wojewody

na 12 dzieci można zmniejszać liczbę wychowanków,

dzieląc przy tym rodzeństwo, w placówce do ustawo-

wej liczby 8?

3.

Co zrobić z dziećmi, które przebywały do 1 stycz-

nia 2012 r. w placówce typu wielofunkcyjnego, która

z mocy prawa musiała się przekształcić, w przypad-

ku, gdy w pierwszej placówce przez okres 5 lat za-

mieszkiwało 14 wychowanków, a obecnie w utworzo-

nej z niej placówce może być tylko 8?

Poseł Sławomir Neumann

Warszawa, dnia 24 stycznia 2012 r.

Zapytanie

(nr 468)

do ministra zdrowia

w sprawie kontraktów na świadczenia

ambulatoryjnej opieki endokrynologicznej

w Gliwicach

Pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra na bardzo

długi okres oczekiwania na wizytę u lekarzy specja-

listów endokrynologów.

Problem dotyczy obszaru ca-

łego kraju, jednak w Gliwicach sytuacja jest wyjąt-

kowo trudna.

W 2011 r. Narodowy Fundusz Zdrowia

zawarł kontrakty z 6 poradniami.

Pomimo tego do-

stęp do specjalistów jest niezwykle utrudniony; są

przypadki pacjentów, którzy nie zostali przyjęci

w 2011 r, mimo że starali się o to od kwietnia (!); mało

tego, rejestracja na 2012 r. rozpoczęła się 1 grudnia

2011 r. i trwała 3 dni, po czym limit został wyczer-

pany.

Chorym pozostaje czekać do 2013 r. lub skorzy-

stać z oferty gabinetów prywatnych.

Aktualnie nie jest wiadome, z iloma poradniami

będzie podpisany kontrakt, nieoﬁcjalniemowajesto4,

ale do tej pory nie ogłoszono konkursu.

Wszystko to

powoduje stan niepewności i nie ułatwia dostępu cho-

rym do leczenia.

Mając na uwadze konieczność zapewnienia pacjen-

tom dostępu do specjalistycznych świadczeń, zwracam

1.

Czy zdaniem ministerstwa NFZ kontraktuje

świadczenia ambulatoryjnej opieki endokrynologicz-

nej w wystarczającej wysokości, biorąc pod uwagę, że

czas oczekiwania na wizytę przekracza rok?

2.

Jaka jest przyczyna opóźnienia ogłoszenia kon-

kursu ofert na 2012 r.?

Poseł Wojciech Szarama

380

Zapytanie

(nr 469)

do ministra transportu,

z przejazdem drogą wojewódzką nr 975

Dąbrowa Tarnowska – Dąbrowa

Droga wojewódzka nr 975 Dąbrowa Tarnowska

– Dąbrowa (woj. małopolskie) uszkodzona została

w 2010 r., gdy podczas intensywnych opadów deszczu

uaktywniły się osuwiska.

Ulewne deszcze podmyły

wiele dróg gminnych, a osuwiska uszkodziły drogę

wojewódzką nr 975.

Do największego uszkodzenia

drogi doszło w miejscowości Kurów, gdzie osunął się

cały korpus drogi, w rezultacie czego zostało zerwa-

ne połączenie komunikacyjne, powodujące znaczne

utrudnienia przejezdności oraz narażające na niebez-

pieczeństwo uczestników ruchu.

Przez długi czas

mieszkańcy gminy musieli korzystać z uciążliwego

objazdu.

Dzisiaj po remoncie droga w niektórych

miejscowościach wygląda jak nowa, jednak na odcin-

ku w Kurowie pomimo wykonania połączenia przez

lokalne władze gminy Chełmiec po ustabilizowaniu

się osuwiska, nadal jednak obowiązuje tam formalny

zakaz ruchu drogowego.

W ten sposób droga wojewódzka do Nowego Sącza

jest wciąż formalnie nieprzejezdna i nadal trzeba ko-

rzystać z objazdów wyznaczonych na wąskich, gór-

skich szlakach, które zdaniem mieszkańców i specja-

listów stanowią jeszcze większe niebezpieczeństwo

niż korzystanie z odcinka w Kurowie.

Obecny stan

drogi na tym odcinku jest najgorszy spośród wszyst-

kich dróg wojewódzkich w regionie.

tostrad otrzyma w tym roku rządowe pieniądze na

odbudowę zniszczonego odcinka drogi wojewódzkiej

ści Kurów, zniszczonego przez powódź i osuwiska

w 2010 r.?

2.

Kiedy zostaną podjęte skuteczne działania

zmierzające do właściwego zabezpieczenia zniszczo-

nego odcinka drogi w miejscowości Kurów i jego cho-

ciażby warunkowego lub czasowego oddania do użyt-

ku na bazie wykonanej drogi gminnej?

3.

Czy stan drogi wojewódzkiej nr 975 na odcinku

w Kurowie nie powinien być zabezpieczony i wyre-

montowany zaraz po wystąpieniu klęski żywiołowej,

biorąc pod uwagę wydłużony czas dojazdu pogotowia

ratunkowego, straży pożarnej, Policji, co często de-

cyduje o życiu i zdrowiu albo bezpieczeństwie tutej-

szych mieszkańców?

Z poważaniem

Poseł Wiesław Stanisław Janczyk

Zapytanie

(nr 470)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planów ministra sprawiedliwości

dotyczących przyszłości

niektórych sądów okręgowych

Do mojego biura poselskiego docierają przekazy-

wane przez grupy lokalnej społeczności informacje

dotyczące likwidacji Sądu Okręgowego we Włocław-

ku.

Protest w tej sprawie wystosowali: Sejmik Woje-

wództwa Kujawsko-Pomorskiego, Rada Miasta Wło-

cławek, prezydent miasta Włocławek.

Jednocześnie

na stronie Sądu Okręgowego we Włocławku umiesz-

czony został list otwarty do mieszkańców Włocławka

i okolic wyrażający sprzeciw wobec planów zlikwido-

wania sądu rejonowego w Rypinie, Aleksandrowie

Kujawskim i Radziejowie oraz ewentualnego zlikwi-

dowania Sądu Okręgowego we Włocławku.

W chwili

obecnej w Sądzie Okręgowym we Włocławku zbiera-

ne są podpisy pod petycją sprzeciwiającą się likwida-

cji sądów, w tym również sądu okręgowego.

W związku z powyższymi wydarzeniami, które

nie mają na dzień dzisiejszy odzwierciedlenia w pro-

jektowanych aktach prawnych Ministerstwa Spra-

wiedliwości, i błędną interpretacją projektu dotyczą-

cego sądów rejonowych proszę o udzielenie informa-

cji na poniższe pytanie: Czy planowane lub prowa-

dzone są prace nad projektem rozporządzenia, na

mocy którego byłyby zniesione niektóre sądy okręgo-

we, w tym Sąd Okręgowy we Włocławku?

Poseł Domicela Kopaczewska

Włocławek, dnia 8 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 471)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie regulacji wybranych zagadnień

W związku z licznymi interwencjami dotyczącymi

niejasności w zakresie wybranych zagadnień z zakre-

su regulacji zapisów dotyczących pomocy społecznej

381

zwracam się do szanownego Pana Ministra z następu-

jącymi zapytaniami:

przewiduje zwiększenie wysokości dochodu netto na

osobę w rodzinie, uprawniającej do świadczeń z po-

mocy społecznej?

przewiduje formułowanie w sposób jednoznaczny za-

pisów aktów prawnych dotyczących obciążeń jedno-

stek samorządu terytorialnego zadaniami związany-

mi np. z pieczą zastępczą?

3.

Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

przewiduje wydawanie rozporządzeń wykonawczych

przekazujących jednostkom samorządu terytorialne-

go środki ﬁnansowenarealizacjęww.zadań?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Pacelt

Ostrowiec Świętokrzyski, dnia 10 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 472)

do ministra spraw zagranicznych

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z petycją

Polonii zamieszkałej w Vancouver o utworzenie po-

zycji koordynatora do spraw promocji i łączności kra-

ju z Polonią w Konsulacie RP w Vancouver, z dnia

16 grudnia 2011 r., zwracam się z uprzejmą prośbą

o udzielenie przez Pana Ministra wyjaśnień: Jakie

były przesłanki likwidacji stanowiska asystenta kon-

sula generalnego w Vancouver zajmowanego przez

K. J. oraz czy jest planowane utworzenie stanowiska,

o jakim mowa w petycji mieszkańców Vancouver?

Proszę również o udzielenie informacji, czy planowa-

ne jest wzmocnienie kadrowe placówki dyplomatycz-

nej w Vancouver celem zapewnienia zrównoważonej

opieki dyplomatycznej i konsularnej wschodniej i za-

chodniej Kanady?

W chwili obecnej istnieje pewna dysproporcja wy-

nikająca z funkcjonowania zaledwie jednej polskiej

placówki dyplomatycznej w zachodniej Kanadzie

w porównaniu ze wschodnią częścią, gdzie istnieją

aż trzy ze zdecydowanie większą liczbą pracowników.

Wydaje się, iż utworzenie proponowanego w petycji

stanowiska w konsulacie w Vancouver przynajmniej

w części zmniejszyłoby wskazywaną dysproporcję,

a tym samym sprzyjało wzmocnieniu prestiżu nasze-

go kraju oraz jakości opieki nad tamtejszą Polonią.

Z poważaniem

Poseł Anna Fotyga

Zapytanie

(nr 473)

do ministra skarbu państwa

Tauron Wytwarzanie SA

z kwestią restrukturyzacji w spółce Tauron Wytwa-

rzanie SA, a ściślej z projektem pakietu obniżenia

kosztów pracy w spółce.

W tej chwili przewiduje się

zwolnienie 1325 pracowników (określa się ich jako:

przewidzianych do restrukturyzacji w TW SA w na-

stępstwie projektów MOOW i IROW, co jednak jest

tożsame ze zwolnieniem).

Ta liczba może jednak nie

być ostateczna.

W tej chwili pracowników „broni”

umowa społeczna Południowego Koncernu Energe-

tycznego SA, a w szczególności pkt 2 art. 7 rozdz.

3

umowy społecznej Południowego Koncernu Energe-

tycznego SA wyraźnie ujmuje, że „PKE SA gwaran-

tuje, że nie będzie przeprowadzał zwolnień pracow-

ników objętych postanowieniami umowy od dnia jej

obowiązywania, bez względu na zakres zmian orga-

nizacyjnych, ekonomicznych i technologicznych do-

konywanych w elektrowniach, z wyjątkiem przypad-

ków określonych w ust. 5 art. 7 i rozdziale III niniej-

szej umowy”.

W związku z powyższym zarząd spółki przedsta-

wił związkom zawodowym propozycję aneksu do

umowy społecznej, który zakłada skrócenie obowią-

zywania umowy do 30 czerwca 2014 r.

Jak wskazują

związki zawodowe, należy się liczyć również z tym,

że zarząd będzie dążył do wypowiedzenia umowy

społecznej.

Przewidywana obecnie restrukturyzacja obejmie

między innymi Elektrownię Halemba, Elektrocie-

płownię Katowice, Elektrownię Łaziska, Elektrow-

nię Jaworzno III czy zakład elektrociepłowni Bielsko-

-Biała.

Największą jej oﬁarąstaniesięElektrownia

Łaziska.

Z 970 pracowników propozycje odpraw ma

otrzymać ok. 400 osób.

Żadna odprawa i gwarancja

rocznej pracy w ﬁrmiewspółpracującejniedajepew-

ności dla zatrudnienia pracownika w późniejszym

okresie.

Kwestia ta będzie stanowić ogromny pro-

blem społeczny dla miasta Łaziska Górne, ponieważ

elektrownia obok KWK Bolesław Śmiały jest w Ła-

ziskach Górnych największym pracodawcą.

Wobec powyższego chciałabym zadać Panu Mini-

strowi następujące pytania:

1.

Spółka Tauron jest spółką akcyjną, więc czy

akcjonariusze nie powinni być poinformowani o tym,

co zamierza zarząd ﬁrmy, jeśli chodzi o plany re-

strukturyzacyjne w spółce i ich skutki, jeśli chodzi

o zasoby ludzkie?

2.

Czy do Ministerstwa Skarbu wpłynęła prośba

dotycząca zgody na restrukturyzację w Tauron Wy-

382

twarzanie SA?

Jeśli tak, jaka jest odpowiedź mini-

sterstwa w przedmiotowej sprawie?

3.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Skarbu co

do planowanej restrukturyzacji w spółce Tauron Wy-

twarzanie SA?

4.

Czy zarząd spółki ma prawo skrócić bądź wy-

powiedzieć umowę społeczną zawartą dnia 5 wrze-

śnia 2000 r. w Łagiszy wraz z aneksami pomiędzy

związkami zawodowymi a Południowym Koncernem

Energetycznym SA z siedzibą w Jaworznie, którego

następcą prawnym jest Tauron Wytwarzanie SA?

Poseł Izabela Kloc

Mikołów, dnia 7 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 474)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie niezatrudniania wymaganej

liczby osób niepełnosprawnych

przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Mimo istnienia od

dwóch dekad Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych sytuacja tej kilkumiliono-

wej społeczności w Polsce wciąż pozostawia wiele do

życzenia.

Jednym z jej elementów są wciąż niedosta-

teczne możliwości pracy oraz zatrudnienia w tym

w przedsiębiorstwach, ale także w urzędach publicz-

nych i służbie cywilnej.

Według zapisów ustawy o rehabilitacji zawodowej

nych pracodawcy zatrudniający minimum 25 pracow-

trudniają mniej niż 6% osób niepełnosprawnych.

I od

lat to ma miejsce, niestety, również w instytucjach

centralnych, np. w Kancelarii Prezesa Rady Mini-

strów, w Kancelarii Prezydenta RP itd.

Swoistym kuriosum jest, iż dzieje się to także w Mi-

nisterstwie Pracy i Polityki Społecznej, gdzie urzę-

duje pełnomocnik rządu ds. osób niepełnosprawnych.

Opublikowane niedawno informacje pokazują, iż np.

w tegorocznym budżecie KPRM kwota karnej składki

na PFRON wynosi aż prawie pół miliona złotych.

Biorąc to pod uwagę, pytam Pana Premiera o przy-

czyny utrzymywania się tak alarmującej sytuacji, rów-

nież o kroki różnej natury, które powinny być podej-

mowane, aby położyć kres takiemu stanowi rzeczy.

Wiadomo przecież, iż bez dania swoistego przykładu

przez instytucje centralne niełatwo będzie – szczególnie

w warunkach kryzysu ﬁnansowo-gospodarczego–prze-

konać przedsiębiorców, że również oni powinni zatrud-

niać osoby niepełnosprawne.

W 2009 r. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecz-

nej wydało obszerną publikację „Plan działań Rady

Europy w celu promocji praw i pełnego uczestnictwa

szenie jakości życia osób niepełnosprawnych w Eu-

ropie 2006–2015”.

Akurat dzisiaj w Kancelarii Premie-

ra podpisano Kartę Różnorodności promowaną przez

Komisję Europejską.

To dobre posunięcia.

Ale czy

mogą one zastąpić konkretne, praktyczne działania?

Z wyrazami poważania

Poseł Tadeusz Iwiński

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 475)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie obowiązku wynikającego

temie oświaty.

Wyżej wymieniony przepis mówi że: Organ wyko-

nawczy jednostki samorządu terytorialnego, w termi-

nie do dnia 31 października, przedstawia organowi

stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego

ust. l pkt l, 2 i 3 lit.

b–f, w szkołach tych typów, któ-

rych prowadzenie należy do zadań własnych jednost-

ki samorządu terytorialnego.

Przywołany przepis w części dotyczącej terminu

i sposobu przedstawiania informacji organowi stano-

wiącemu jest różnie interpretowany przez poszcze-

gólne jednostki samorządu terytorialnego.

Jedne organy wykonawcze informację o stanie

realizacji zadań oświatowych przedstawiają na se-

sji rady, która odbywa się przed dniem 31 paździer-

nika przyjmując, iż organem stanowiącym jest obra-

dująca rada j.s.t., to znaczy prawidłowo zawiadomie-

ni radni, którzy znaleźli się w jednym miejscu i jed-

nym czasie w odpowiedniej liczbie.

Inne organy wykonawcze za wystarczające do wy-

pełnienia obowiązku, o którym mówi art. 5a ust. 4

ustawy o systemie oświaty, uznają działania polega-

jące na dostarczeniu informacji przed dniem 31 paź-

dziernika poszczególnym radnym lub przewodniczą-

cemu rady ewentualnie dostarczenie informacji przed

dniem 31 października poszczególnym radnym lub

przewodniczącemu rady, a przedstawienie przedmio-

towej informacji jako punktu porządku obrad rady

383

j.s.t. odbywa się w terminie późniejszym po 31 paź-

dziernika.

Ponieważ opisana sytuacja jest źródłem nieporo-

zumień, proszę o:

1) odpowiedź na pytanie, które z niżej wymie-

nionych zachowań jest zgodne z wolą ustawodawcy

2) lub przedstawienie w sposób jednoznaczny wła-

ściwego toku postępowania w sprawie przedstawienia

informacji o stanie realizacji zadań oświatowych, ze

szczególnym uwzględnieniem terminów i odbiorców tej

informacji:

— przedstawienie informacji o stanie realizacji

zadań oświatowych na prawidłowo zwołanej sesji

rady j.s.t., która odbędzie się przed dniem 31 paź-

dziernika,

— dostarczenie informacji o stanie realizacji zadań

oświatowych przed dniem 31 października wszystkim

radnym, bez przedstawiania jej na sesji rady,

— dostarczenie informacji o stanie realizacji za -

dań oświatowych przed dniem 31 października po-

szczególnym radnym i przewodniczącemu rady oraz

przedstawienie jej na prawidłowo zwołanej sesji rady

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Adam Woźniak

Garwolin, dnia 2 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 476)

do ministra transportu,

w sprawie odstąpienia przez rząd

od współﬁnansowania budowy

nowego przebiegu drogi nr 13

Szanowny Panie Ministrze!

Działając na podsta-

Nr 73, poz. 350, ze zm.), niniejszym składam zapyta-

nie poselskie.

Droga krajowa nr 13 jest jednym z najważniej-

szych południowo-zachodnich odejść drogowych dla

miasta Szczecina.

Drogą tą podążają kierowcy w kie-

runku osiedli mieszkaniowych położonych w obsza-

rze metropolitarnym tego miasta.

Jest ona również

jedną z dróg wylotowych prowadzących do granicy

państwa z Niemcami w Kołbaskowie.

Obecnie rozpo-

czyna ona swój bieg na terenie miasta, na skrzyżo-

waniu z ul. Cukrową, dalej biegnie przez Warzymice

i Przecław aż do Kołbaskowa.

Dzięki staraniom obecnych władz miasta Szcze-

cina powstała bardzo dobra i użyteczna koncepcja

nicy Przecławia.

Nowa droga miałaby zaczynać się

w okolicach centrum Szczecina, już na rondzie Ha-

kena, dalej biegłaby zaś w pobliżu Autostrady Po-

znańskiej (na wschód od niej), a w dalszej części przez

Przecław.

Wedle przyjętej koncepcji nowa droga po-

winna mieć dwie jezdnie oraz dwa węzły – na wyso-

kości Siadła Górnego oraz w pobliżu Kołbaskowa.

W zamierzeniu władz miasta nowy przebieg drogi

krajowej nr 13 miałby stanowić nowe połączenie Szcze-

cina z autostradą A6 oraz drogą ekspresową S3.

Ówczesny minister infrastruktury, pomimo że

pierwotnie przychylnie odniósł się do inicjatywy bu-

dowy nowego przebiegu drogi krajowej nr 13, to jed-

nak w połowie 2011 r. poinformował władze miasta,

że inwestycja ta nie zostanie wpisana do narodowego

programu rozwoju dróg.

W rezultacie ta niezwykle

potrzebna Szczecinowi i jego mieszkańcom inwesty-

cja nie zostanie zrealizowana.

Oznacza to również,

potrzebny drugi most na Odrze Zachodniej, nowe jed-

nokierunkowe jezdnie pomiędzy Podjuchami wraz

z przyległymi węzłami i estakadą, która miała wy-

prowadzić ruch tranzytowy przed nowym rondem

w Podjuchach.

Na skutek niezrozumiałego zachowania rządu

Donalda Tuska mieszkańcy Szczecina oraz osoby

przybywające do tego miasta będą nadal stać w kor-

kach na wysokości Przecławia i na Autostradzie Po-

znańskiej.

W planach budżetowych (inwestycyjnych),

w perspektywie obejmującej lata 2014–2020, miasto

Szczecin mogło zagwarantować na budowę wszyst-

kich dróg 766 mln zł, a tylko na dokończenie przebu-

dowy całej Autostrady Poznańskiej potrzeba około

250 mln zł.

Rząd, na skutek decyzji ówczesnego mi-

nistra infrastruktury, nie zechciał zrozumieć potrzeb

mieszkańców szczecińskiego obszaru metropolitar-

nego i zaniechał współﬁnansowaniaomawianejin-

westycji.

telnych i wyczerpujących odpowiedzi:

Jakie były rzeczywiste przyczyny, dla których

ówczesny minister infrastruktury odmówił, a obec-

ny minister transportu, budownictwa i gospodarki

morskiej podtrzymał decyzję o odmowie, wpisania

wydatków na współﬁnansowanie budowy nowego

Przecławia na listę narodowego programu rozwoju

dróg?

Czy na obecnym etapie procedur administracyj-

nych możliwe jest udzielenie gminie miasto Szczecin

stosowego wsparcia ﬁnansowego,pozwalającegona

rozpoczęcie omawianej inwestycji?

W jakim terminie miasto Szczecin może liczyć na

przekazanie dotacji celowej na budowę przedmioto-

wej drogi krajowej?

384

W jakiej wysokości miasto Szczecin otrzyma róż-

norakie dotacje celowe z budżetu państwa – w części

zarządzanej przez ministra transportu, budownictwa

cji o charakterze infrastrukturalnym w perspekty-

wie lat 2014–2020, przy czym jakie kwoty są gwaran-

towane, a jakie mają charakter jedynie projektu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Joachim Brudziński

Zapytanie

(nr 477)

do ministra środowiska

w sprawie nałożenia korekty ﬁnansowej

w wysokości 25% wartości kontraktu

na roboty budowlane na miasto

Wojkowice w woj. śląskim

Szanowny Panie Ministrze!

Miasto Wojkowice re-

alizuje aktualnie inwestycję doﬁnansowanązUnii

Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego „In-

frastruktura i środowisko”.

Wartość doﬁnansowania

według zawartej umowy wynosi 9 525 660,71 zł.

In-

westycja ma ogromne znaczenie dla rozwoju Wojko-

wic, polega bowiem na budowie rozdzielczej sieci ka-

nalizacyjnej: sanitarnej i deszczowej.

W wyniku kontroli procedury przetargowej doty-

czącej zlecenia robót budowlanych, przeprowadzonej

przez instytucję wdrażającą, czyli Wojewódzki Fun-

dusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

w Katowicach, nałożona została na miasto Wojkowi-

ce korekta ﬁnansowawwysokości25%wartościkon-

traktu na roboty budowlane.

W tej sprawie zwracał

się już do pana pisemnie burmistrz miasta Wojkowi-

ce pan Witold Kwiecień, jednak do dnia dzisiejszego

nie otrzymał z ministerstwa żadnej odpowiedzi po-

mimo upływu terminu przewidzianego na rozpa-

trzenie skargi.

Ewentualne zastosowanie i utrzymanie korekty

w wysokości 25% wartości kontraktu spowoduje

brak możliwości dalszej realizacji inwestycji i może

narazić miasto na odpowiedzialność odszkodowaw-

czą względem wykonawców.

Zatem jako parlamen-

tarzysta z tego okręgu zwracam się do Pana Mini-

i rozpatrzenie pisemnego odwołania od ustaleń ze-

społu WFOŚiGW w Katowicach złożonego przez

burmistrza miasta Wojkowice oraz o udzielenie od-

względem inwestora miasta Wojkowice korekty ﬁ-

nansowe w tak wielkiej wysokości nie mogą zostać

obniżone do minimalnych?

Z informacji, jakie uzyskałem, wynika, że dotych-

czas stosowane przez Wojewódzki Fundusz Ochrony

rekty ﬁnansowenieprzekraczały5%wartościkon-

traktu.

Uchybienia formalne, które miały miejsce,

według burmistrza Wojkowic w żaden sposób nie

ograniczały konkurencji ani też nie doprowadziły do

powstania szkody ﬁnansowej.

Wpostępowaniuprze-

targowym złożono łącznie 24 oferty, spośród których

zamawiający wybrał najtańsze.

Poseł Jerzy Borkowski

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 478)

do ministra transportu,

A1 i A4

Szanowny Panie Ministrze!

Z informacji medial-

nych i radiowych, jakie do mnie docierają, wynika,

że żadna z zaplanowanych autostrad na Mistrzostwa

inie nie zostanie wykonana.

Prawdopodobnie nie uda

się do rozpoczęcia Euro 2012 ukończyć odcinków tras

A1 i A4.

Zagrożone są trasy z Torunia do podłódzkiego

Strykowa oraz z Krakowa do Rzeszowa.

W grudniu deklarował pan w mediach, że będziecie

jako ministerstwo ratowali te projekty i rozmawiali

z wykonawcami, w związku z tym mam pytania:

Na jakim etapie obecnie, na dzień 10 lutego, są

ww. inwestycje drogowe?

Czy uda się wykonać budowy tych odcinków au-

tostrad przed rozpoczęciem mistrzostw Europy

Wiemy również, że toczy się walka o przejezdność

przed Euro 2012 na trasie autostrady A2 z Łodzi do

Warszawy.

Firmy wykonujące inwestycję w grudniu

2011 r. zadeklarowały, że gotowe są układać asfalto-

we warstwy drogi nawet podczas mrozów, co może

odbić się na jakości wykonanej inwestycji.

Mam za-

tem pytania:

Czy na tym odcinku prowadzone były roboty wy-

konawcze podczas ostatnich mrozów?

Czy istnieje zagrożenie, że ten odcinek nie zosta-

nie oddany do użytku przed Euro 2012?

Poseł Jerzy Borkowski

385

Zapytanie

(nr 479)

do ministra zdrowia

medycznych oraz planów połączenia

Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego

Neuropsychiatrycznym w Kościanie

selskiego wpływają informacje związane z sytuacją

dotyczącą Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego

w Lesznie oraz zapewnienia pacjentom dostępności

świadczeń medycznych.

Wielkim zaskoczeniem dla

mieszkańców Leszna było zamknięcie od początku

stycznia br. 16 specjalistycznych przychodni w Woje-

wódzkim Szpitalu Zespolonym.

Kontrakty po raz

pierwszy podpisywane są na okres pięcioletni.

Z jed-

nej strony daje to placówce możliwość planowania

rozwoju i inwestowania w nowoczesny sprzęt i wypo-

sażenie, zaś z drugiej strony brak umowy z NFZ eli-

minuje ten podmiot z rynku usług leczniczych na

wiele lat, a może na zawsze.

Po ograniczeniu dostępu do leków refundowanych

mamy kolejne ograniczenie dostępności świadczeń,

szczególnie ambulatoryjnej opieki medycznej.

W wyniku działań Narodowego Funduszu Zdro-

wia wiele przyszpitalnych przychodni jest dziś za-

mkniętych, a pacjenci szukają swoich lekarzy w przy-

chodniach rozlokowanych w całym mieście, powiecie

czy województwie.

Obawy budzi fakt, że w działania

NFZ wpisuje się również Zarząd Województwa Wiel-

kopolskiego jako organ założycielski naszego szpita-

la.

Z mediów dowiedzieć się można, że bez konsulta-

cji ze społeczną radą szpitala oraz jego załogą, lokal-

nymi samorządami, podejmowane są decyzje mające

na celu połączenie Wojewódzkiego Szpitala Zespolo-

nego w Lesznie ze szpitalem neuropsychiatrycznym

w Kościanie, z dyrekcją w Kościanie.

Pod przykrywką braku umów kontraktacyjnych

przez leszczyński szpital i ponoszonych na skutek

tego strat obecna koalicja rządząca podejmuje kolejne

działania mające na celu osłabienie rangi miasta

Leszna jako centrum subregionu.

W tej sytuacji po-

wstaje uzasadniona obawa o przyszłość istnienia tej

placówki, jej załogi, a co najważniejsze, zapewnienia

właściwej specjalistycznej opieki medycznej dla na-

szych mieszkańców.

Leszczyńscy pacjenci domagają się rzetelnego przy-

gotowania systemu świadczeń zdrowotnych i zapew-

nienia pacjentom dostępności leczenia w przychod-

niach WSZ w Lesznie.

W związku z niejasnymi zasa-

dami wyboru ofert i kontraktowania świadczeń na rok

2012 przez Wielkopolski Oddział NFZ żądają kontroli

przez odpowiednie organy państwa – kontraktowania

przez niego świadczeń medycznych i wyciągnięcia kon-

sekwencji wobec winnych zaistniałej sytuacji.

Powyższe stanowisko jest również apelem do po-

słów i radnych województwa wielkopolskiego SLD

o podjęcie interwencji w sprawach dostępu pacjentów

do świadczeń medycznych oraz sprzeciwienia się pró-

bom łączenia Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego

1.

Jakie przesłanki merytoryczne, ekonomiczne

i prawne przemawiają za połączeniem obydwu szpitali?

2.

Czy w wyniku połączenia szpitali zostanie ogra-

niczony dostęp pacjentów do świadczeń medycznych

na terenie regionu leszczyńskiego?

3.

Czy podmioty prowadzące ww. szpitale konsul-

towały swoje decyzje dotyczące połączenia tych pla-

cówek z przedstawicielami samorządów terytorial-

nych?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 480)

do ministra obrony narodowej

w sprawie modernizacji bazy lotniczej

Szanowny Panie Ministrze!

W odpowiedzi na

moje zapytanie poselskie z dnia 24 czerwca 2011 r.

pan minister Bogdan Klich przedstawił zadania re-

montowo-inwestycyjne w ramach modernizacji bazy

lotniczej w Powidzu w latach 2011–2014.

Tamtejsze

lotnisko wojskowe staje się główną bazą wojskowego

lotnictwa transportowego w naszym kraju.

Baza w Powidzu liczy ponad 50 lat.

W przeszłości na

lotnisku działał 7.

Pułk Lotnictwa Bombowo-Rozpo-

znawczego, z lotniska startowały myśliwce.

Potem jed-

nostka zmieniała swój charakter, by ostatecznie prze-

kształcić się w bazę dla lotnictwa transportowego.

Obec-

nie w Powidzu stacjonują m.in. polskie Herculesy.

Trzeba jednak jeszcze dobudować odpowiednie

zaplecze magazynowe.

Powidz, po poznańskich Krze-

sinach i Łasku, gdzie stacjonują myśliwce F-16, stanie

się kolejną tak nowoczesną bazą wojskową w Polsce.

Z Powidza będą wylatywać główne transporty zaopa-

trzenia polskich żołnierzy w Afganistanie oraz na

inne potencjalne misje zagraniczne.

1.

Jak przedstawia się harmonogram moderniza-

cji i przewidywany termin zakończenia prac remon-

towych?

2.

Jaki jest koszt powyższej modernizacji?

3.

W jaki sposób przedstawia się zakres prowadzo-

nej modernizacji?

386

4.

Czy zakończenie planu modernizacji bazy lot-

niczej w Powidzu przyczyni się do poprawy bezpie-

czeństwa lotów oraz zwiększenia zatrudnienia żoł-

nierzy oraz pracowników cywilnych w 2012 r. i latach

kolejnych?

Z poważaniem

Poseł Tadeusz Tomaszewski

(nr 481)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie możliwości doﬁnansowania

remontu Paraﬁi Polskokatolickiej

pod wezwaniem Matki Boskiej Zwycięskiej

Szanowny Panie Ministrze!

ParaﬁaKościołaPol-

skokatolickiego pod wezwaniem Matki Boskiej Zwycię-

skiej w Chełmie istnieje nieprzerwanie od 1947 r.

Jej

świątynia mieści się w przekształconym budynku po-

chodzącym z 1928 r. i wpisanym do rejestru zabytków.

Błędy architektoniczne polegające na wadliwej

konstrukcji dachu doprowadziły z latami do postępu-

jącego zaciekania i zawilgocenia murów kościoła.

Pa-

rafia występowała już w tej sprawie z wnioskiem

o doﬁnansowanie remontu konserwatorskiegojako

zadania w ramach programu „Dziedzictwo kulturowe”,

priorytet l: Ochrona zabytków, jednak z powodu drob-

nych uchybień formalnych jej wniosek został odrzu-

cony.

Obecnie sytuacja wymaga pilnych działań, bo-

wiem remont dachu kościoła jest konieczny ze wzglę-

du na zagrożenie katastrofą budowlaną, a tym sa-

mym zagrożenie bezpieczeństwa wiernych gromadzą-

cych się podczas nabożeństw.

Dodatkowym zagroże-

niem jest ostra zima ze sporymi opadami śniegu, co

– szczególnie w okresie roztopów wiosennych – spo-

woduje zwiększenie obciążenia dachu zabytkowej

świątyni i wzrost zagrożenia budowli.

Zakres prac remontowo-konserwatorskich dachu

jest duży i znacznie przewyższa możliwości ubogiej pa-

raﬁi.

dowego zna sygnalizowany problem?

2.

Czy ministerstwo widzi możliwość udzielenia

pomocy w doﬁnansowaniupracremontowych,aje-

żeli tak, to kiedy można oczekiwać podjęcia stosow-

nych działań?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 9 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 482)

do ministra sportu i turystyki

w sprawie przyznania dodatkowych środków

ﬁnansowych na budowę sali gimnastycznej

Szanowna Pani Minister!

Wójt gminy Rejowiec

finansowych na dokończenie budowy sali gimna-

stycznej z zapleczem przy Zespole Szkół Publicz-

nych im. M. Reja w Rejowcu.

Jak wynika z uzyskanych informacji, budowę

obiektu rozpoczęto w lipcu 2006 r.

Do dnia dzisiejsze-

go odebrano roboty o wartości 955 247,36 zł, w tym

ze środków własnych 703 954,34 zł i ze środków Fun-

duszu Rozwoju Kultury Fizycznej 251 293,02 zł

(z przewidzianych 659 900,00 zł).

Z powodu pogarszającej się sytuacji gospodarczej

regionu i finansowej gminy oraz pozyskanemu do-

finansowaniu z Funduszu Rozwoju Kultury Fi-

zycznej w wysokości do 33% poniesionych kosztów

w 2008 r. do chwili obecnej samorządowi nie udało się

sﬁnalizowaćrozpoczętejinwestycji.

Gmina niejednokrotnie na przestrzeni lat zwra-

cała się z prośbą o dodatkową pomoc do Ministerstwa

Sportu i Turystyki oraz marszałka województwa.

Po-

nadto w 2009 r. gmina złożyła wniosek w ramach

„Regionalnego programu operacyjnego wojewódz-

twa lubelskiego na lata 2007–2013”, jednak po oce-

nach merytorycznych i formalnych został on umiesz-

czony na liście rezerwowej.

Brak sali gimnastycznej jest poważnym proble-

mem w organizacji zajęć wychowania ﬁzycznegodla

dzieci i młodzieży.

Stanowi poważną przeszkodę w pra-

widłowym rozwoju postawy ﬁzycznejmłodegopoko-

lenia.

1.

Czy ministerstwo rozważy możliwość zwiększe-

nia przyznanego doﬁnansowaniado50%wartościww.

inwestycji?

2.

Z jakich źródeł ﬁnansowaniamogąskorzystać

władze gminy Rejowiec przy pozyskiwaniu środków

ﬁnansowychnadokończenierozpoczętejbudowy?

Z wyrazami szacunku

Poseł Zbigniew Matuszczak

Chełm, dnia 7 lutego 2012 r.

387

Zapytanie

(nr 483)

do ministra spraw wewnętrznych

górskiego w naszym kraju

Zapisy porządkujące sprawy ﬁnansowaniaorga-

nizacji zajmujących się ratownictwem górskim, tj.

GOPR i TOPR, reguluje ustawa o bezpieczeństwie

terenach narciarskich, która weszła w życie z dniem

wy z poszczególnymi grupami regionalnymi GOPR

powinna zostać podpisana umowa, która gwarantuje

przekazanie środków ﬁnansowychnazadaniazza-

kresu ratownictwa górskiego.

Z informacji, które po-

siadam, wynika, że powierzone Ministerstwu Spraw

Wewnętrznych zadanie nie zostało zrealizowane.

Jednostki GOPR nie otrzymały dotacji.

Okres przełomu roku i ferii zimowych (styczeń,

luty) stanowi dla ratowników górskich gorący okres

pracy w górach.

Liczba zgłoszonych interwencji i od-

bytych akcji ratowniczych jest w tym czasie szczegól-

nie wysoka.

Tylko dzięki podpisanym umowom z wła-

ścicielami wyciągów ratownictwo narciarskie oraz

oddziały GOPR posiadają środki ﬁnansowenapro-

wadzenie działań ratunkowych w górach.

Biorąc pod uwagę przedstawiony problem, proszę

o odpowiedź na następujące pytania:

1.

Z czego wynika opóźnienie w realizacji umów

z jednostkami GOPR?

2.

Kiedy jednostki GOPR otrzymają dotacje nie-

zbędne do prowadzenia działań ratunkowych?

Z poważaniem

Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka

Wałbrzych, dnia 13 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 484)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie sprzeciwu wobec likwidacji

Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego

im. Marii Grzegorzewskiej w Niemieńsku,

w gm. Drawno w pow. choszczeńskim

Szanowna Pani Minister!

Na podstawie art. 16

współżycia społecznego i sprawiedliwości społecznej

oraz w trosce o zapewnienie konstytucyjnych praw

dzieciom niepełnosprawnym proszę o pilne wyjaśnie-

nie powodów podjętych działań, niepokojących i wiel-

ce bulwersujących opinię społeczną, w kwestii likwi-

dacji Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego

Drawno.

Otóż Starostwo Powiatowe w Choszcznie

podjęło działania zmierzające do likwidacji specjal-

nego ośrodka w Niemieńsku, powszechnie określa-

nego jako szkoła życia dla jego podopiecznych, tj.

niem niepełnosprawności, z zamiarem przeniesienia

do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego

im. Kawalerów Orderu Uśmiechu w Suliszewie,

w gminie Choszczno.

W Ośrodku w Niemieńsku, z tradycją, istniejącym

już od 1968 r., położonym pośród lasu (sąsiedztwo

Drawieńskiego Parku Narodowego), na skraju wsi

Niemieńsko, w przepięknej scenerii zabytkowego

zamku, przebywa obecnie 60 uczniów.

Ośrodek jest

nadzwyczaj zadbany.

Aktywnie i twórczo funkcjonu-

je Stowarzyszenie na rzecz Dzieci i Młodzieży Nie-

pełnosprawnej Niemieńsko-Zamek, którego celem

jest m.in. działanie na rzecz wyrównania szans dzie-

ci i młodzieży niepełnosprawnej, dbanie o ich zdrowie

w aspekcie ﬁzycznym,psychicznymisocjalnym,pro-

wadzenie ich ku aktywnemu uczestnictwu w życiu

społecznym oraz poprawienie i całkowita rehabilita-

cja zawodowa i społeczna.

Ośrodek wspiera material-

nie niemiecka fundacja założona przez Fryderyka

von Buddenbrocka, związanego niegdyś z posiadło-

ścią zamku.

Dokonano modernizacji placówki, dopo-

sażono w pracownię, warsztat rowerowy (oddany

w grudniu 2011 r.), zbudowano boisko wielofunkcyj-

ne, które zostało otwarte we wrześniu 2011 r.

Ośro-

dek spełnia oczekiwane standardy w zakresie dosto-

sowania liczby łazienek w internacie, wykonano mo-

dernizację ciągów komunikacyjnych umożliwiających

poruszanie się dzieciom niepełnosprawnym na wóz-

kach inwalidzkich.

W ośrodku jest aż 15 dzieci ze

sprzężeniami, a więc, co najmniej dwoma niepełno-

sprawnościami, z których każda wymaga specjalnej

tycznej, np. przy realizowaniu procesu dydaktyczne-

go u dziecka głuchoniewidomego czy niewidomego

Powszechnie znana jest maksyma, że miarą kul-

tury społeczeństwa jest w głównej mierze stosunek

do osób niepełnosprawnych.

Można też powiedzieć,

że już niedaleka historia oceni Starostwo Powiatowe

w Choszcznie nie po ilości uchwał i budowy czegokol-

wiek, ale po konstatacji, jak pomagało i pomogło tym

najsłabszym, najbardziej potrzebującym, tym „naj-

mniejszym”.

Zupełnie niezrozumiałym i wielkim nie-

porozumieniem jest przykra konstatacja, że Staro-

stwo Powiatowe w Choszcznie zdaje się nie podziela

tak oczywistego motta patronki ośrodka pani prof.

Marii Grzegorzewskiej „kalectwo nie pomniejsza

wartości i godności człowieka”.

I jeśli jest prawdą, że

z kolei mottem Starostwa Powiatowego w Choszcznie

jest „zysk nade wszystko” z powodu atrakcyjności

terenu zamku, dodatkowo mającego atut znakomite-

go zagospodarowania i uzyskania z tego tytułu środ-

388

ków (być może sprzedanego z góry upatrzonemu pod-

miotowi), byłoby to niegodne i wbrew misji samorzą-

du powiatowego.

Odrębną kwestią mógłby być pomysł integracji

rozpatrywanej jako kategoria przystosowania dziec-

ka niepełnosprawnego z jednej strony, z drugiej zaś

jako wychowanie do integracji dzieci sprawnych,

a w konsekwencji nawiązywania i pielęgnowania

kontaktów pomiędzy osobami sprawnymi i niepełno-

sprawnymi.

Jednakże przeniesienie dzieci z upośle-

dzeniem umiarkowanym i ciężkim, w tym dzieci ze

sprzężeniami, do drugiej specjalnej szkoły z uczniami

o niepełnosprawności w stopniu lekkim byłoby wiel-

ce ryzykowne, bardzo stresorodne (długotrwała i wąt-

pliwa w efekcie adaptacja dzieci z Niemieńska) i, wy-

daje się, całkowicie chybione.

Ponadto w argumenta-

cji Starostwa Powiatowego tego aspektu w ogóle się

nie porusza.

Zatem stawiam pytanie: Czy Pani Minister podej-

mie działania, i jakie, by nie dopuścić do likwidacji

Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Marii Grzego-

rzewskiej w Niemieńsku, w gminie Drawno, w powie-

cie choszczeńskim?

Z poważaniem

Poseł Czesław Hoc

Kołobrzeg – Choszczno, dnia 13 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 485)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie propozycji

Ministerstwa Sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

odbieram liczne sygnały zaniepokojenia związane

z planami Ministerstwa Sprawiedliwości dotyczący-

mi reorganizacji systemu sądów powszechnych pole-

gającej na likwidacji sądów rejonowych.

We Włocławku planuje się zlikwidować sąd okrę-

gowy, a zakres jego kompetencji podzielić pomiędzy

jednostki w Płocku i Łodzi.

Jako poseł tej ziemi je-

stem tym faktem głęboko zaniepokojony i zgłaszam

zdecydowany protest.

Z posiadanych informacji wiem,

że sąd ten jest sprawnie, prężnie działającą jednostką

oraz zadbaną i nowocześnie wyposażoną, z funkcjo-

nującą strukturalnie siecią komputerową.

Przez wie-

le lat dopracował się znakomitej kadry sędziowskiej

oraz kadry urzędniczej.

Likwidacja tak prężnie dzia-

łającego sądu, z przekazaną nieodpłatnie w 2010 r.

na rozbudowę działką o powierzchni 6 tys. m

2

, była-

by bardzo negatywnie odebrana przez mieszkańców

Włocławka oraz znaczne nakłady ﬁnansowezbudże-

tu państwa na jego remonty byłyby nieracjonalnym

rozwiązaniem.

Na szczególną uwagę zasługuje wydział pracy

i ubezpieczeń społecznych i duża liczba rozpoznawa-

nych w nim spraw.

Korzystającymi z jego kompeten-

cji najczęściej są ludzie znajdujący się w trudnej sy-

tuacji materialnej, schorowani, w podeszłym wieku,

dla których uczestniczenie w rozprawach sądowych

poza Włocławkiem jest ogromnym obciążeniem ﬁ-

zycznym, ale przede wszystkim ﬁnansowym.

Przy

tym warto zwrócić uwagę na utrudnienia w komuni-

kacji publicznej pomiędzy Włocławkiem a Łodzią czy

pozbawionego połączeń kolejowych Płockiem.

Również niezmiernie istotne jest to, że własność

sądu ubezpieczeń, w którym rozpoznaje się wyłącznie

odwołania od decyzji organów rentowych, w propo-

nowanym kształcie będzie rozmijać się ze strukturą

tychże organów, gdyż oddział ZUS w Toruniu,

KRUS-u w Bydgoszczy i Wojewódzki Zespół ds. Orze-

kania o Niepełnosprawności w Bydgoszczy nie obej-

muje swoim zasięgiem terenów województwa mazo-

wieckiego.

Dlatego podzielam obawy szanownego pana pre-

zydenta Włocławka, że likwidacja Sądu Okręgowego

we Włocławku nie znajduje żadnego merytorycznego

i społecznego uzasadnienia, a podejmowanie tak waż-

nej decyzji powinno je mieć.

Likwidacja kolejnej re-

gionalnej instytucji w tym mieście będzie odebrana

przez mieszkańców jako dowód dalszej degradacji

oraz hamowania rozwoju ich miasta.

Kierując się troską o dobro mieszkańców Wło-

cławka i regionu, uprzejmie proszę Pana Ministra

ma likwidacja Sądu Okręgowego we Włocławku?

2.

Jak Ministerstwo Sprawiedliwości rozwiąże

kwestie problemu w zakresie transportu publicznego

pomiędzy Włocławkiem a miastami, do których jed-

nostek zostaną przeniesione kompetencje Sądu Okrę-

gowego we Włocławku, oraz obciążeń ﬁnansowych

poniesionych przez mieszkańców Włocławka i okolic

w razie skorzystania z prawa do sądownictwa?

Czy

likwidacja sądu i narzucenie większych kosztów na

mieszkańców Włocławka i okolic z niskim statusem

ﬁnansowymchcącychskorzystaćzprawadosądow-

nictwa jest projektem doﬁnansowaniabudżetupań-

stwa ich kosztem?

3.

Czy, biorąc pod uwagę przytoczone argumenty,

Pan Minister nadal uważa, że w obliczu przewidywa-

nych negatywnych skutków możliwe jest odstąpienie

ministerstwa od likwidacji Sądu Okręgowego we

Włocławku?

Poseł Zbigniew Girzyński

389

Zapytanie

(nr 486)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie propozycji

Szanowny Panie Ministrze!

Plany Ministerstwa

Sprawiedliwości dotyczące reorganizacji systemu

sądów powszechnych, polegających na likwidacji są-

dów rejonowych, w mojej opinii mają charakter pro-

pagandowy, nieuzasadniony ekonomicznie, a obar-

czone są ogromnymi kosztami społecznymi.

Są to

działania sprzeczne z zagwarantowaną w Konstytu-

cji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą dogodnego do-

stępu do sądu jako jednej z podstawowych instytucji

państwowych.

W Wąbrzeźnie planuje się zlikwidować sąd rejo-

nowy, a zakres jego kompetencji przenieść do Sądu

Rejonowego w Brodnicy.

Na podstawie posiadanych informacji wiem, że

sąd ten jest zadbaną i sprawnie działającą jednostką.

Przez wiele lat dopracował się znakomitej kadry sę-

dziowskiej oraz urzędniczej, która jest stabilna, co

przyczynia się do sprawności postępowania.

Wyniki

Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie wskazują na profe-

sjonalizm i kontrolę nad sprawami w swoim refera-

cie.

Obarczenie Sądu Rejonowego w Brodnicy dodat-

kowymi sprawami spowoduje wydłużenie się postę-

powań oraz nałoży dodatkowe koszty na korzy-

stających z prawa do sądu.

Korzystającymi z jego kompetencji najczęściej są

niczenie w rozprawach sądowych poza Wąbrzeźnem

jest ogromnym obciążeniem ﬁzycznym, ale przede

wszystkim ﬁnansowym.

Przytymwartozwrócićuwa-

gę na utrudnienia w komunikacji publicznej pomiędzy

Wąbrzeźnem a Brodnicą, a trzeba pamiętać, iż nie każ-

dy obywatel posiada własny środek lokomocji.

Likwidacja tak prężnie działającego sądu byłaby

bardzo negatywnie odebrana przez mieszkańców Wą-

brzeźna oraz nie znajduje ona żadnego merytoryczne-

go ani społecznego uzasadnienia, a podejmowanie tak

ważnej decyzji powinno je mieć.

Kierując się troską o dobro mieszkańców Wą-

brzeźna i regionu, uprzejmie proszę Pana Ministra

ma likwidacja Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie?

2.

Czy likwidacja sądu i narzucenie większych

kosztów na mieszkańców Wąbrzeźna i okolic z niskim

statusem ﬁnansowymchcącychskorzystaćzprawado

sądownictwa jest projektem Ministerstwa Sprawie-

dliwości dotyczącym doﬁnansowaniabudżetupań-

stwa przez mieszkańców regionu chcących domagać

się swoich praw w sądzie?

wanych negatywnych skutków możliwe jest odstą-

pienie ministerstwa od likwidacji Sądu Rejonowego

w Wąbrzeźnie?

Poseł Zbigniew Girzyński

Zapytanie

(nr 487)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie propozycji

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

nami Ministerstwa Sprawiedliwości dotyczącymi re-

organizacji systemu sądów powszechnych polegającej

na likwidacji sądów rejonowych.

W Rypinie planuje się zlikwidować Sąd Rejonowy,

wego w Lipnie.

Jako poseł tej ziemi jestem tym fak-

tem głęboko zaniepokojony i zgłaszam zdecydowany

protest.

Za utrzymaniem Sądu Rejonowego w Rypi-

nie i nieprzenoszeniem jego kompetencji do Sądu Re-

jonowego w Lipnie przemawia wiele argumentów.

Na

szczególną uwagę zasługuje znacznie większa liczba

mieszkańców, bogata historia i tradycje sądownicze.

zadbaną, zmodernizowaną, zinformatyzowaną oraz

sprawnie i prężnie działającą jednostką.

W sądzie

działają 4 wydziały: cywilny, karny, rodzinny i nie-

letnich oraz ksiąg wieczystych.

Działają 4 sale roz-

prawowe, w związku z czym nie istnieje tu problem,

tak jak to często bywa w dużych sądach, braku sal

do prowadzenia rozpraw.

Przez wiele lat Sąd Rejono-

wy w Rypinie dopracował się znakomitej kadry sę-

dziowskiej oraz urzędniczej.

Remonty budynku sądu

pochłonęły znaczne nakłady ﬁnansowe z budżetu

państwa i nieracjonalnym byłoby to teraz unicestwić,

likwidując go.

Sąd ten, należący do sądów „małych”,

może poszczycić się bardzo dobrymi wynikami pracy

oraz posiada kontrolę nad wszystkimi sprawami w re-

feracie.

Kadra orzecznicza jest stabilna, co przyczy-

nia się do sprawności postępowania, gdyż nie powo-

duje częstych zmian tych składów.

Likwidacja tak

Korzystającymi z jego kompetencji najczęściej są

390

ogromnym obciążeniem ﬁzycznym,aleprzedewszyst-

kim ﬁnansowym.

Przytymwartozwrócićuwagęna

utrudnienia w komunikacji publicznej pomiędzy Ry-

pinem a Lipnem, a trzeba pamiętać, iż z najdalej po-

łożonych miejscowości powiatu rypińskiego do Lipna

jest ponad 60 km i nie ma z tych miejscowości bezpo-

średniego połączenia, a nie można zakładać, iż każdy

obywatel posiada własny środek lokomocji.

Podzielam obawy szanownej pani prezes Sądu Re-

jonowego w Rypinie, że likwidacja sądu rejonowego

nie znajduje żadnego merytorycznego i społecznego

winno je mieć.

Likwidacja kolejnej regionalnej insty-

tucji w tym mieście będzie odebrana przez mieszkań-

ców jako dowód dalszej degradacji oraz hamowania

kosztów na mieszkańców Rypina i okolic z niskim

statusem ﬁnansowymchcącychskorzystaćzprawa

do sądownictwa jest projektem doﬁnansowaniabu-

dżetu państwa wprowadzonym przez Ministerstwo

Sprawiedliwości ich kosztem?

wanych negatywnych skutków, możliwe jest odstą-

w Rypinie?

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 488)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie propozycji

Szanowny Panie Ministrze!

Reorganizacja sądow-

nictwa w projekcie Ministerstwa Sprawiedliwości

wprowadza wiele negatywnych nastrojów, szczegól-

nie wśród obywateli o niskim statusie ﬁnansowym.

Likwidacja czy zniesienie sądu nie jest najlepszy po-

mysłem w zamierzonym kierunku Pana Ministra

– uzdrowienia polskiego sądownictwa.

Następstwem tego projektu jest zlikwidowanie

Sądu Rejonowego w Chełmnie i utworzenie w jego

miejsce wydziałów zamiejscowych Sądu Rejonowego

w Grudziądzu.

Z posiadanych informacji wiem, że

sąd ten wykazuje się wysoką dynamiką wykonywa-

nych zadań, zaś sędziowie wyposażeni są w dobre

warunki lokalowe i techniczne.

Podzielam obawy

władz samorządowych, z burmistrzem Chełmna na

czele, że połączenie Sądu Rejonowego w Chełmnie

z mniej wydajną jednostką w Grudziądzu spowoduje

faktyczne obniżenie sprawności funkcjonowania wy-

miaru sprawiedliwości w Chełmnie, co przedłoży się

na wydłużenie okresu postępowań.

Likwidacja tak prężnie działającego sądu będzie

również działała na szkodę mieszkańców, gdyż będą

mieli utrudniony dostęp do sądownictwa, co jest na-

ruszeniem prawa obywateli do sądu zagwarantowa-

nym w Konstytucji RP.

Argumentom o ekonomicz-

nym charakterze zmian można przeciwstawić fakty

o wyższej efektywności i krótszym postępowaniu

w sądach określanych jako „małe”, a nieuwzględnie-

nie w planach ministerstwa ogromnych kosztów

związanych z likwidacją sądów, jak m.in. odprawy,

zmiana pieczęci, szyldów, druków, dojazdów sędziów,

biegłych i świadków, wskazuje na, jak się wydaje, pró-

bę udowodnienia z góry założonej tezy.

Likwidacja kolejnej regionalnej instytucji w tym

wód dalszej degradacji oraz hamowania rozwoju ich

1.

Jakie merytoryczne i społeczne uzasadnienie

2.

Jak Ministerstwo Sprawiedliwości rozwiąże

pomiędzy Chełmnem a Grudziądzem, do których jed-

nowego w Chełmnie, oraz obciążeń ﬁnansowychpo-

niesionych przez mieszkańców Chełmna i okolic

mieszkańców Chełmna i okolic z niskim statusem

ﬁnansowymchcącychskorzystaćzprawadosądow-

stwa wprowadzonym przez Ministerstwo Sprawiedli-

wości i obarczeniem dodatkowymi kosztami korzy-

stających ze swojego prawa do sądu?

w Chełmnie?

Poseł Zbigniew Girzyński

Toruń, dnia 2 lutego 2012 r.

391

Zapytanie

(nr 489)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie propozycji

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

W Golubiu-Dobrzyniu planuje się zlikwidować sąd

rejonowy, a w jego miejsce utworzyć wydział zamiej-

scowy Sądu Rejonowego w Toruniu, likwidując przy

tym wydział ksiąg wieczystych, z którego to najczę-

ściej korzystają mieszkańcy Golubia-Dobrzynia.

Sąd

ten jest sądem właściwym dla większości spraw z te-

renu miasta oraz posiada znakomitą kadrę sędziow-

ską i urzędniczą.

Niezwykle istotne jest to, że Golub-

-Dobrzyń posiada wiele instytucji samorządowych

szczebla miejskiego, gminnego i powiatowego (urząd

miasta, urząd gminy, starostwo powiatowe) oraz kil-

ka instytucji rządowych (prokuratura rejonowa, Po-

licja, czy straż pożarna), których własność pokrywa

się z działalnością Sądu Rejonowego w Golubiu-Do-

brzyniu.

Reorganizacja Sądu Rejonowego w Golubiu-

-Dobrzyniu, a w następstwie wyjazdy do Sądu Rejo-

nowego w Toruniu będą wiązać się z szeregiem unie-

dogodnień komunikacyjnych ze znacznym obciąże-

niem ﬁnansowymdlamieszkańcówGolubia-Dobrzy-

nia i okolicznych miejscowości, takich jak: Kowalewo

Pomorskie, Ciechocin, Radomin czy Zbójno.

Obecnie sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpie-

czeń społecznych z obszaru właściwości Sądu Rejo-

nowego w Golubiu-Dobrzyniu rozpatrywane są już

w Sądzie Rejonowym w Toruniu i w Sądzie Okręgo-

wym w Toruniu.

Dalsza reorganizacja może prowa-

dzić do całkowitej likwidacji obecności sądownictwa

w Golubiu-Dobrzyniu, co byłoby naruszeniem zapew-

nionego normą konstytucyjną wyrażoną w art. 45

Konstytucji RP prawa obywatela do sądu.

Dlatego podzielam obawy szanownego pana bur-

mistrza Golubia-Dobrzynia oraz rady miasta, że li-

kwidacja Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu nie

znajduje żadnego merytorycznego i społecznego uza-

sadnienia, a podejmowanie tak ważnej decyzji powin-

no je mieć.

-Dobrzynia i regionu, uprzejmie proszę Pana Mini-

kosztów na mieszkańców Golubia-Dobrzynia i okolic

z niskim statusem ﬁnansowymchcącychskorzystać

z prawa do sądownictwa jest projektem uzdrowienia

sytuacji ﬁnansowejpaństwaichkosztem?

lubiu-Dobrzyniu?

Poseł Zbigniew Girzyński

(nr 490)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie zabezpieczenia internetowych

stron rządowych przed atakami hakerów

tecznymi atakami hakerów na rządowe strony inter-

netowe.

Mając na uwadze znaczenie funkcjonowania

stron instytucji rządowych dla bezpieczeństwa pań-

stwa w kryzysowych sytuacjach, uprzejmie proszę o na-

stępujące informacje:

1.

W jaki sposób wydawane są publiczne pieniądze

na utrzymywanie tych serwisów?

2.

Jakie działania zamierza podjąć ministerstwo

w celu zabezpieczenia stron rządowych przed ataka-

mi hakerów?

3.

Kto odpowiada za zarządzanie stronami rządo-

wymi: zewnętrzne ﬁrmy, czy wewnętrzny admini-

strator?

4.

Czy ministerstwo przewiduje zmiany w sposo-

bie administrowania rządowych stron?

5.

Kiedy ministerstwo zakończy prace nad „Pro-

gramem ochrony cyberprzestrzeni Rzeczypospolitej

Polskiej na lata 2011–2016”?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

Zapytanie

(nr 491)

do ministra skarbu państwa

w związku z zaniepokojeniem, jakie wzbudzają infor-

macje o ministerialnych planach włączenia Kopalni

392

liczce.

Władze samorządowe Bochni, mając na uwadze

zasadniczą rolę bocheńskiej kopalni soli, jaką odgry-

wa ona w lokalnej społeczności w zakresie ekono-

micznym (w tym w aspekcie zatrudnienia), społecz-

nym, kulturalnym i historycznym, apelują o zacho-

wanie suwerennej podmiotowości kopalni.

Również

społeczność Wieliczki wyraża niepokój o zmniejszenie

zainteresowania turystycznego obiektem żupy w wy-

padku fuzji.

Mieszkańcy powiatów są zaniepokojeni

brakiem informacji na temat planów scaleniowych oraz

możliwością pominięcia społeczności lokalnej w proce-

sie podejmowania decyzji.

wania Kopalni Soli Bochnia i Kopalni Soli Wieliczka?

2.

Czy ministerstwo zamierza przedstawić argu-

menty i analizy planów scaleniowych oraz przeprowa-

dzić konsultacje z reprezentantami społeczności lo-

kalnej zainteresowanych powiatów?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

(nr 492)

do ministra skarbu państwa

jednoosobowej spółki Skarbu Państwa

i zamiarów likwidacji należącego do niej

gramem restrukturyzacji jednoosobowej spółki Skar-

bu Państwa – Przedsiębiorstwa Usług Hotelarskich

– która zamierza zlikwidować należący do niej Zespół

Szkół Zawodowych Budostal.

Zarząd spółki PUHiT

jako organ prowadzący ZSZ Budostal w dniu 9 stycz-

nia 2012 r. podjął uchwałę nr 1/2012 o zamiarze roz-

wiązania ZSZ Budostal z dniem 31 sierpnia 2012 r.

Decyzja ta budzi uzasadniony sprzeciw nauczycieli,

rodziców i społeczności szkolnej, ponieważ spółka po-

wstała z przekształcenia przedsiębiorstwa państwo-

wego, które było organem prowadzącym szkołę i na-

było z mocy prawa budynki szkolne oraz wieczyste

użytkowanie gruntu.

Przekształcenie to zatem po-

winno mieć charakter pełnej transformacji polegają-

cej na wstąpieniu we wszystkie prawa i obowiązki

przekształcanego przedsiębiorstwa państwowego, za-

równo cywilnoprawne, jak i wynikające z decyzji ad-

ministracyjnych.

Funkcja dydaktyczno-edukacyjna

w budynku powinna być więc utrzymana, tym bar-

dziej że działka, na której stoi szkoła, od początku

była przeznaczona na cele edukacyjne.

Tymczasem

spółka nie ujęła w planie restrukturyzacyjnym dal-

szego istnienia dobrze funkcjonującej placówki, cho-

ciaż organ prowadzący PUHiT nie ponosi kosztów

związanych z jej utrzymaniem.

Dobrym rozwiązaniem byłoby wyodrębnienie z ma-

jątku spółki oferowanego do przetargu publicznego

na nabycie udziałów Spółki PUHiT „Kraków” części

mienia spółki, w którym od 1967 r. realizowane są

cele dydaktyczno-edukacyjne, zgodnie z pierwotnym

zamiarem.

Nauczyciele i pracownicy szkoły starający

się o utrzymanie funkcjonowania ZSZ Budostal po-

wołali Stowarzyszenie „Innowacyjna Szkoła” na

rzecz promocji i nowoczesnego rozwoju szkolnictwa

z siedzibą w Krakowie, które mogłoby być organem

prowadzącym szkołę publiczną.

1.

Jakie działanie podejmie ministerstwo w celu

uwzględnienia w planach restrukturyzacji PUHiT

istnienia ZSZ Budostal w Krakowie?

2.

Czy Pan Minister przychyli się do wniosku na-

uczycieli i pracowników szkoły o wyodrębnienie z ma-

jątku spółki budynku szkoły, w którym funkcjo-

nuje ZSZ Budostal?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Terlecki

(nr 493)

do ministra pracy i polityki społecznej

z Funduszu Pracy na 2012 r.

powiatowych urzędów pracy

Szanowny Panie Ministrze!

W budżecie na rok

2012, przyjętym na ostatnim posiedzeniu Sejmu,

w Funduszu Pracy na wypłatę wynagrodzeń dla pra-

cowników powiatowych urzędów pracy zaplanowano

kwotę 126 400 tys. zł.

W stosunku do roku 2011 ob-

niżono te środki o prawie 200 mln zł.

Czy w ten sposób ministerstwo dąży do likwidacji

PUP?

Czy zadania realizowane przez PUP: aktywizacja

bezrobotnych, walka z bezrobociem czy staże, prze-

stają być działaniami priorytetowymi dla rządu?

393

W jaki sposób planowane jest wsparcie samorzą-

dów powiatowych z tytułu utraconych, na utrzyma-

nie PUP, środków ﬁnansowych?

Z poważaniem

Poseł Piotr Polak

Poddębice, dnia 14 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 494)

do prezesa Rady Ministrów

Ministerstwa Sprawiedliwości

Szanowny Panie Premierze!

Coraz powszechniej-

sze wśród parlamentarzystów oraz dziennikarzy sta-

je się przekonanie o poważnych zaniechaniach rządu

w zakresie prowadzenia właściwej polityki informa-

cyjnej, która stanowi zasadniczy element działania

mechanizmów demokratycznego państwa.

Doskona-

łym przykładem powyższego problemu jest – ostatnio

najbardziej nagłośniony – brak konsultacji prowadzo-

nych przez ministrów Pana rządu przed podpisaniem

umowy międzynarodowej znanej jako ACTA.

Symptomatyczna w tym kontekście jest znana już

wypowiedź jednego z dziennikarzy na temat pracy

rzecznika rządu, cytuję: „Polityka informacyjna rzą-

du praktycznie dzisiaj nie istnieje.

Nawet rzecznik

prasowy rządu Paweł Graś jest trudno osiągalny dla

dziennikarzy, choć przecież to jego praca.

Częściej

niż na konferencji prasowej można go spotkać na

Twitterze”.

Powszechne jest przekonanie, że problem ten do-

tyczy praktycznie wszystkich Pana współpracowni-

ków.

Jak donoszą media, minister oświaty pani Kry-

styna Szumilas jak ognia unika dziennikarzy oraz

przedstawicieli organizacji społecznych, nie udziela

też wywiadów, choć w ministerstwie toczy się wiele

istotnych prac.

Opinię tę potwierdza przypadek pana

T. E. ze Stowarzyszenia Rzecznik Praw Rodziców,

który kolejny miesiąc bezskutecznie zabiega o choćby

najkrótsze spotkanie u pani minister.

Dodam, że

pierwszy raz zwrócił się z prośbą o rozmowę w listo-

padzie 2011 r.

Kolejnym przykładem jest pan minister Nowak,

który nie chce wypowiadać się o powodach opóźnie-

nia w budowie autostrad, wycofania się z projektu

szybkiej kolei czy przesunięcia egzaminów na nowe

prawo jazdy.

W biurze prasowym wiceminister pracy pani Cze-

sławy Ostrowskiej, która odpowiada m.in. za rynek

pracy i bezrobocie, przedstawiciele mediów otrzymu-

ją natomiast informację, że uzyskanie wywiadu jest

niemożliwe (sic!).

Na podstawie własnego doświadczenia z wielką

przykrością muszę stwierdzić, że przedmiotowa sy-

tuacja przybiera rozmiary wręcz groteskowe.

Otóż w dniu 28 grudnia 2011 r. wysłałem do mi-

nistra sprawiedliwości pana Jarosława Gowina pi-

smo dotyczące kontrowersji związanych z projektem

W omawianym piśmie – zgodnie z art. 20 ustawy

i senatora – umieściłem prośbę o wyznaczenie termi-

jakiejkolwiek, choćby telefonicznej, odpowiedzi w tak

ważnej dla całego powiatu, którego jestem reprezen-

tantem, sprawie 20 stycznia 2012 r. ponowiłem proś-

bę o wyznaczenie terminu spotkania.

Pragnę pod-

kreślić, że pismo zostało wysłane w trybie poleconym.

Na druku zwrotnym widnieje data 23 stycznia 2012 r.

– tego dnia moje, już drugie pismo w tej samej sprawie

zostało odebrane w kancelarii Ministerstwa Sprawie-

dliwości.

Mimo upływu kolejnych 14 dni ponownie

W tym miejscu pozwolę sobie przytoczyć art. 20

datu posła i senatora:

nywaniu swoich obowiązków poselskich lub senator-

skich – interwencję w organie administracji rządowej

biorstwie państwowym oraz organizacji społecznej,

wiązane najpóźniej w ciągu czternastu dni powiado-

mić posła lub senatora o stanie rozpatrywania spra-

rem ostatecznie ją załatwić.

wą wynikającą z wykonywania jego mandatu, oraz

Premiera jako osoby odpowiedzialnej za pracę całego

rządu z następującym pytaniami:

1.

Jakie kroki zamierza Pan podjąć w związku

z opisaną przeze mnie sytuacją, a w szczególności

z brakiem jakiejkolwiek, choćby jednozdaniowej, od-

powiedzi na pismo kierowane do ministra Pańskiego

rządu?

2.

Jaki jest dokładnie powód opisanego stanu rze-

czy, w tym braku odpowiedzi na pisma kierowane do

ministra sprawiedliwości, co w swej istocie stanowi

394

3.

Jak deklarowane przez Pana Premiera w expo-

sé skrócenie średniego czasu postępowania sądowego

o 1/3 ma być implementowane przez Ministerstwo

Sprawiedliwości, które nie jest w stanie przez pięć

tygodni odpowiedzieć na krótkie pismo wystosowane

przez przedstawiciela polskiego parlamentu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Maciej Małecki

Sochaczew, dnia 8 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 495)

do ministra sprawiedliwości

dla Nieletnich w Łańcucie

Szanowny Panie Ministrze!

W ostatnim czasie

został przedstawiony projekt zarządzenia ministra

sprawiedliwości w sprawie zniesienia m.in. Schroni-

ska dla Nieletnich w Łańcucie.

Placówka ta została

wytypowana do likwidacji jako jedna z 3 spośród

16 istniejących w Polsce.

W związku z tą sprawą do mojego biura poselskie-

go wpłynęło pismo Rady Miasta Łańcuta z prośbą

o interwencję.

Samorządowcy podkreślają w nim, że

przedmiotowe schronisko jest jedyną tego typu pla-

cówką na terenie województw podkarpackiego i ma-

łopolskiego.

Zwracają uwagę na fakt, że schronisko

stopniu demoralizacji.

Informują, że w ciągu ostat-

nich 5 lat Ministerstwo Sprawiedliwości przeznaczy-

ło ok. 1 mln zł na remonty budynku schroniska

w celu podniesienia jego standardów bezpieczeństwa.

Władze samorządowe uzasadniają jego utrzymanie

również tym, że wychowankowie schroniska mają

zapewniony dostęp do szerokiej bazy infrastruktury

sportowej MOSiR w Łańcucie, takiej jak: stadion

sportowy, boisko „Orlik”, korty tenisowe, kryta pły-

walnia i basen otwarty.

Zniesienie Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie

oznaczać będzie również likwidację 64 miejsc pracy.

W dużej części dotknie to osoby, które stanowią wy-

soko wykwaliﬁkowanąkadręspecjalistów.

1.

Jakie kryteria spowodowały, że Schronisko dla

Nieletnich w Łańcucie zostało wytypowane do likwi-

dacji?

2.

Czy ministerstwo rozważa jeszcze możliwość

weryﬁkacjiswojegoprojektudotyczącegom.in.znie-

sienia przedmiotowej placówki?

Z poważaniem

Poseł Jan Warzecha

(nr 496)

do ministra administracji i cyfryzacji

Do mojego biura poselskiego wpłynęła uchwała

nr XVII/96/12 Rady Powiatu Słubickiego z dnia

wobec działań wojewody lubuskiego dotyczących te-

renu byłego terminalu towarowych odpraw celnych

w Świecku oraz terenu byłego przejścia graniczne-

go w Świecku.

Pan wojewoda lubuski, działając pochopnie, bez żad-

nego uzasadnienia merytorycznego, wydał zarządzenie

nr 11 wojewody lubuskiego z dnia 10 stycznia 2012 r.

uchylające zarządzenie w sprawie wyrażenia zgody na

zbycie oraz udzielenie boniﬁkatyodcenysprzedażynie-

ruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Wolę nabycia od Skarbu Państwa przedmiotowego

terminalu wyraził powiat słubicki w celu przeciwdzia-

łania bezrobociu i aktywizacji lokalnego rynku.

Pan

wojewoda lubuski poprzez swoją krzywdzącą decyzję

pozbawił pracy ok. 700 osób, dla których działalność

prowadzona na terminalu towarowych odpraw cel-

nych w Świecku jest jedynym źródłem dochodów.

Jakimi przesłankami kierował się wojewoda lu-

buski, wydając zarządzenie nr 11 z dnia 10 stycznia

sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Skar-

bu Państwa?

Dlaczego nie uzasadnił swojego zarządzenia?

Czy Rada Ministrów, prowadząc politykę we-

wnętrzną Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach której

przeciwdziała bezrobociu, powinna wymagać od swo-

jego przedstawiciela w województwie podejmowania

słusznych decyzji dla dobra społeczności lokalnej?

Poseł Elżbieta Rafalska

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

395

Zapytanie

(nr 497)

do ministra pracy i polityki społecznej

Szanowny Panie Ministrze!

Sprawa pracy oraz

godziwego wynagrodzenia za pracę jest czymś, co ma

niezmierny wpływ na byt wielu setek osób.

Pomimo

bardzo wysokiej stopy bezrobocia nie możemy zapo-

minać o osobach, które wprawdzie pracują, jednakże

ich wynagrodzenie jest nieadekwatne do pracy, jaką

wykonują, co w dalszej kolejności prowadzi do życia

tychże osób na granicy ubóstwa.

Dotychczasowa ustawa o minimalnym wynagro-

z późn. zm.) uzależnia wzrost minimalnego wyna-

grodzenia przede wszystkim od wskaźnika inﬂacji.

Nie odzwierciedla to tym samym wzrostu produktu

krajowego brutto oraz przeciętnego wynagrodzenia

w gospodarce narodowej.

Z tego to powodu osoby

najmniej zarabiające są najbardziej pokrzywdzone

w partycypowaniu we wzroście gospodarczym.

Mimo iż nie mówimy tu o grupie osób nie wiado-

mo jak licznej, nie możemy o nich zapominać, ponie-

waż nam jako parlamentarzystom powinno leżeć na

sercu dobro wszystkich obywateli.

Jeżeli pracownik

wykonujący ciężką, niejednokrotnie ﬁzycznąpracę,

otrzymuje w zamian uposażenie zaledwie w niewiel-

kim stopniu przewyższające tzw. minimum socjalne,

to nie można powiedzieć, że takie wynagrodzenie

jest czymś normalnym w cywilizowanym kraju eu-

ropejskim.

Dlatego też uważam, iż przedstawiony projekt jest

wart poparcia i dalszych prac nad nim.

Z tego miejsca

chciałbym więc zachęcić koalicję rządzącą oraz Radę

Ministrów do przyłączenia się do tejże debaty nad

losem ludzi słabo sytuowanych.

1.

Czy Rada Ministrów jest gotowa poprzeć pro-

jekt mający na celu poprawienie sytuacji osób, któ-

rych praca nie jest godziwie wynagradzana?

2.

Czy w wypadku odrzucenia tego projektu Rada

Ministrów ma na uwadze ten problem i czy pracuje

nad projektem regulującym tę kwestię?

Z poważaniem

Poseł Jan Cedzyński

Kielce, dnia 14 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 498)

do ministra administracji i cyfryzacji

oraz

w sprawie stanowiska Rady Miasta Szczecina

Szanowny Panie Ministrze!

Rada Miasta Szcze-

cina 30 stycznia 2012 r. podjęła stanowisko w sprawie

zakazu sprzedaży napojów alkoholowych w godzi-

nach nocnych od roku 2015 r.

W załączniku przesy-

łam kopię stanowiska nr 10/12 Rady Miasta Szczeci-

na z dnia 30 stycznia 2012 r.*

)

datu posła i senatora, zwracam się do Pana Ministra

z zapytaniem, czy podległy Panu resort rozpoczął już

prace zmierzające do zmiany prawa w tym zakresie

bądź czy przewiduje Pan, że w najbliższym czasie

takie prace zostaną podjęte?

Z poważaniem

Poseł Arkadiusz Litwiński

Zapytanie

(nr 499)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie warunków organizowania

i niedostosowanych społecznie w specjalnych

przedszkolach, szkołach, oddziałach

oraz ośrodkach, na przykładzie Specjalnego

Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Chrzanowie

Stan faktyczny.

Od 1 września 2011 r. obowiązuje

dzieży niepełnosprawnych i niedostosowanych społecz-

nie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach

oraz ośrodkach.

Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia

kształcenie dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, nie-

dostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowa-

niem społecznym w szkołach specjalnych i oddziałach

specjalnych w szkołach ogólnodostępnych może być pro-

wadzone do końca roku szkolnym w tym roku kalenda-

rzowym, w którym uczeń ukończy:

— 18. rok życia – w przypadku szkoły podstawowej;

— 21. rok życia – w przypadku gimnazjum;

*

)

396

— 23. rok życia – w przypadku szkoły ponadgim -

nazjalnej.

W przypadku, gdy uczeń ukończy specjalne gimna-

zjum w wieku 21 lat i rozpocznie naukę w szkole spe-

cjalnej ponadgimnazjalnej, to nie ma szans jej ukoń-

czenia w roku szkolnym, w którym ukończy 23. rok

życia.

Nauka w szkole ponadgimnazjalnej trwa trzy

lata, więc ukończyłby szkołę w roku szkolnym, w któ-

rym ukończy 24. rok życia.

Zgodnie z obowiązującym

rozporządzeniem w wieku 24 lat (21+3=24) nie może

być uczniem specjalnej szkoły ponadgimnazjalnej.

Przypadek szczególny.

W roku szkolnym 2011/2012

w gimnazjum specjalnym funkcjonującym w Specjal-

nym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Chrzano-

wie w klasie III jest dwóch uczniów, którzy w czerwcu

2012 r. ukończą gimnazjum w wieku 21 lat, a kolej-

nych dwóch uczniów ukończy klasę drugą w wieku

20 lat, za rok ukończą gimnazjum w wieku 21 lat.

Uczniowie, o których mowa, chcieliby kontynuować

naukę w trzyletniej szkole specjalnej przysposabiającej

do pracy, którą zgodnie ze swoimi możliwościami mo-

gliby ukończyć.

Niestety, zgodnie z § 3 cytowanym

wyżej rozporządzenia po dwóch latach nauki w tej

szkole będą musieli ją opuścić, bo ukończą 23. rok ży-

cia.

Uczniowie, o których mowa, zostali pozbawieni

możliwości ukończenia jakiejkolwiek szkoły ponadgim-

nazjalnej.

Należy zauważyć, że poprzednie rozporządze-

nie w tej sprawie dopuszczało możliwość kontynuacji

Pytanie.

Czy MEN rozważa zmianę § 3 cytowa-

nego rozporządzenia, dopuszczając możliwość ukoń-

czenia szkoły specjalnej ponadgimnazjalnej najpóź-

rzowym, w którym uczeń ukończy 24. rok życia?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

(nr 500)

do ministra transportu,

dotyczących budowy

Beskidzkiej Drogi Integracyjnej

Stan faktyczny.

Beskidzka Droga Inwestycyjna to

obecnie jeden z priorytetów w zakresie budownictwa

drogowego w województwach śląskim i małopolskim.

Trasa planowanej budowy tej drogi krajowej (nr 52)

bierze swój początek w Bielsku-Białej i prowadzić ma

do Głogoczowa.

Głównym założeniem tej strategicz-

nej inwestycji jest budowa nowej dwujezdniowej dro-

gi o wysokich parametrach technicznych, która w za-

mierzeniu ma odciążyć istniejący ciąg obecnej drogi

krajowej DK 52.

Dzięki temu dojdzie na tej trasie do

usprawnienia ruchu, zwiększenia bezpieczeństwa oraz

odciążenia miejscowości leżących przy trasie istnieją-

bez znaczenia są także znaczne korzyści dla gmin leżą-

cych w granicach budowanej drogi płynące między in-

nymi ze zwiększenia atrakcyjności terenów dla poten-

cjalnych nowych inwestorów.

Samorządowcy i miesz-

kańcy z gmin, przez które ma przebiegać omawiana

droga, są niezwykle zainteresowani postępami prac do-

tyczącymi budowy Beskidzkiej Drogi Inwestycyjnej.

Komunikują to wielokrotnie w czasie spotkań, prosząc

również o interwencje w sprawie budowy drogi.

Obecnie ważne jest, aby kontynuować prace kon-

cepcyjne i dokumentacyjne nad tym projektem, gdyż

brak uzgodnień trasy przebiegu drogi w sposób oczy-

wisty uniemożliwia dalsze działania projektowe, któ-

re, biorąc pod uwagę skalę inwestycji, muszą trwać

kilka lat.

Na obecnym etapie chodzi więc o to, aby

zabezpieczyć środki na sﬁnalizowaniepracdokumen-

tacyjnych, w innym przypadku inwestycja będzie od-

sunięta w czasie na wiele lat.

Pytanie: Czy przez ministerstwo planowane są

działania zmierzające do skutecznego rozpoczęcia

realizacji inwestycji komunikacyjnej pn. Beskidzka

Droga Integracyjna?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 501)

do ministra środowiska

w sprawie postępu prac inwestycyjnych

Stan faktyczny: Zapora w Świnnej Porębie, któ-

ra ma pomóc chronić Małopolskę przed powodzią,

powstaje na rzece Skawie w województwie małopol-

skim.

Geneza wciąż jeszcze nieukończonej inwesty-

cji sięga lat 70. ubiegłego stulecia.

Zakładana wyso-

kość zapory ma wynieść 54 m, jej długość 604 m,

a szerokość korony – 8 m.

Dzięki niej powstanie

zbiornik wodny o powierzchni 1,3 tys. hektara, który

pomieści 161 mln m

3

wody.

Zbiornik jest ostatnim

niezrealizowanym zbiornikiem retencyjnym zlokali-

zowanym na rzece Skawie (karpacki dopływ Wisły).

1 kwietnia 2011 r.

Sejm przyjął nowelizację usta-

wy zakładającej ﬁnansowaniewieloletniegoprogra-

mu budowy Zbiornika Wodnego w Świnnej Porębie.

Najważniejsza zmiana, jakiej dokonano w dokumen-

cie, dotyczy źródła ﬁnansowania.

Pieniądzemająpo-

chodzić teraz przede wszystkim z Narodowego Fun-

397

a nie tylko bezpośrednio z budżetu państwa.

Nowe-

lizacja ta w swoim założeniu była niezbędna do

sprawnego i szybkiego zakończenia strategicznej

z punktu widzenia ochrony przeciwpowodziowej in-

westycji.

Zakłada ona całkowite oddanie do użytku

zapory w 2013 r., kiedy mają zakończyć się ostatnie

prace budowlane.

Zabezpieczone zgodnie z tym zapo-

wiedziami mają być też odpowiednie środki na ten

cel.

Dotychczas z budżetu państwa na ﬁnansowanie

inwestycji we wszystkich latach przeznaczono grubo

ponad miliard złotych.

Są to jednak pieniądze bardzo dobrze inwestowa-

ne w przyszłość regionu i ochronę w czasie powodzi.

Do tego, jak ważną rolę spełnia ta największa obecnie

inwestycja hydrologiczna w Polsce, nie trzeba nikogo

przekonywać.

Już podczas niedawnej powodzi zbior-

nik, mimo że wciąż jeszcze niedokończony, to przyj-

mując 59 mln m

3

wody uchronił Kraków przed nisz-

czącą siłą wody.

A nie są to jeszcze maksymalne za-

kładane możliwości przyjęcia wody przez zbiornik.

Trwająca 40 lat budowa zbiornika w Świnnej Po-

rębie jest priorytetową inwestycją dorzecza górnej

Wisły, mającą kluczowe znaczenie dla ochrony przed

kowym dziedzictwem narodowym.

Obok funkcji

przeciwpowodziowej zbiornik ma także znaczenie

środowiskowe i gospodarcze.

Zbiornik Świnna Porę-

ba bezsprzecznie podniesie ponadto atrakcyjność tu-

rystyczną regionu, na którym będzie wybudowany.

Dlatego tak ważne jest stałe monitorowanie prac

związanych z budową zapory i zbiornika.

Pytanie.

Uprzejmie proszę o informację na temat,

jaki jest aktualny stan zaawansowania prac inwesty-

cyjnych w aspekcie planowanego zakończenia całej

budowy w 2013 r.

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 6 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 502)

do ministra pracy i polityki społecznej

Stan faktyczny.

W czasie moich spotkań z miesz-

sowanie się kwestią kwoty przyznawanego zasiłku

pielęgnacyjnego.

Jest to dla wielu ludzi bardzo ważna

kwestia, która w zamierzeniu ma na celu częściowe

pokrycie wydatków wynikających z konieczności za-

pewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy

jest w wysokości 153 zł miesięcznie.

Problemem pod-

noszonym przez zainteresowanego tą sprawą jest nie-

zmienność wysokości świadczenia zasiłku od kilku

lat.

Kwota ta nie uległa podniesieniu od 2006.

Wów-

czas jej waloryzacja była nieznaczna, bo świadczenie

podniesiono z wysokości 144 zł do 153 zł.

W między-

czasie inﬂacja powodowała, że wartość nabywcza

otrzymywanego zasiłku sukcesywnie maleje.

Zapisy

regulują, że weryﬁkacjakwotyświadczeniazasiłku

pielęgnacyjnego, podobnie jak innych świadczeń ro-

dzinnych, ma odbywać się w cyklu co trzy lata.

Po-

mimo to w ostatnich blisko sześciu latach weryﬁkacje

te nie spowodowały podniesienia kwoty zasiłku.

We-

ryﬁkacja kwoty w 2009 r. nie zmieniła wysokości

świadczenia.

Najbliższa weryﬁkacja zasiłku pielę-

gnacyjnego przewidziana jest na 1 listopada 2012.

Jest to szansa na dostosowanie wielkości świadczenia

do potrzeb osób je pobierających, dla których taka

forma pomocy jest bardzo ważna.

Pytanie: Czy Ministerstwo Pracy i Polityki Spo-

łecznej, mając świadomość, że aktualna wielkość

wsparcia materialnego dla rodzin, w tym rodzin

z osobami niepełnosprawnymi, jest niewystarczają-

ca, planuje podczas weryﬁkacjiświadczeń1listopada

2012 r. zwiększenie kwoty zasiłku pielęgnacyjnego?

Z wyrazami szacunku

Poseł Tadeusz Arkit

Warszawa, dnia 27 stycznia 2012 r.

Zapytanie

(nr 503)

do ministra edukacji narodowej

związanych z kształceniem zawodowym

Szanowna Pani Minister!

W dniu 16 grudnia 2011 r.

Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczo-

ści w Tarnowie w sprawie zmian legislacyjnych zwią-

zanych z kształceniem zawodowym oraz podstawami

programowymi kształcenia w zawodach.

Polskie śro-

dowisko rzemieślnicze wskazuje, iż znowelizowana

ustawa o systemie oświaty nie spełnia ich oczekiwań

co do modernizacji szkolnictwa zawodowego.

Plano-

wane zmiany w postaci wprowadzanych kolejnych

rozporządzeń są rozbieżne z zapewnieniami poprzed-

niej pani minister edukacji narodowej oraz postula-

tami rzemiosła.

Chodzi o rozporządzenia:

1) w sprawie edukacji eksternistycznej,

2) w sprawie publicznych placówek kształcenia

tycznego i publicznych ośrodków dokształcania i do-

398

skonalenia zawodowego oraz kształcenia ustawicz-

nego w formach pozaszkolnych,

3) w sprawie klasyﬁkacji zawodów szkolnictwa

zawodowego,

4) zmieniające rozporządzenie w sprawie warun-

ków i sposobu oceniania, klasyﬁkowaniaipromowa-

5) w sprawie podstawy programowej kształcenia

Wątpliwości podawane przez środowisko rzemio-

sła to m.in. brak zapisu o egzaminach przeprowa-

dzanych przez komisje powoływane przez izby rze-

mieślnicze.

Kolejną kontrowersyjną zmianą jest

potrzeba zaciągania opinii w powiatowej i woje-

wódzkiej radzie zatrudnienia przez dyrektora szko-

ły prowadzącej kształcenie zawodowe w porozumie-

niu z organem prowadzącym szkołę przy ustaleniu

listy zawodów, w których prowadzone będzie kształ-

cenie, co spowoduje dodatkowy rozrost biurokracji.

Kontrowersyjne jest również przygotowanie refor-

my pod kształcenie modułowe, a nie przedmiotowe

(może to spowodować ograniczenie praktycznej na-

uki zawodu).

Rzemiosło krytykuje również brak do-

radztwa zawodowego dla uczniów na poziomie gim-

nazjum.

Kolejnym mankamentem wprowadzanych

zmian jest zróżnicowanie i dyskryminacja (ﬁnanso-

wa) szkół niepublicznych.

Środowisko rzemieślnicze

krytykuje również rozrost biurokracji, jaki wprowa-

dzą ww. zmiany.

ne przez rząd RP zmiany legislacyjne związane

z kształceniem zawodowym nie wpłyną niekorzyst-

nie na kształcenie zawodowe w Polsce?

Jednocześnie zwracam się do Pani Minister z proś-

bą o ponowne rozważenie poszczególnych kontrower-

syjnych przepisów we wprowadzanych aktach praw-

nych pod kątem krytyki zgłaszanej przez środowisko

rzemieślnicze.

Z wyrazami szacunku

Poseł Jan Ziobro

(nr 504)

do ministra skarbu państwa

w sprawie planowanego połączenia

Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonego

zapytania: W związku z planowanym połączeniem

Kopalni Soli w Bochni z Kopalnią Soli w Wieliczce

chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że pomysł ten jest

zapewne efektem jedynie kalkulacji ekonomicznej

i – co podkreślają samorządowcy – nie uwzględnia

bardzo istotnej tradycji lokalnej.

Władze Bochni uwa-

żają, że jeśli kopalnia miałaby działać np. jako od-

dział Kopalni Soli w Wieliczce, miasto utraciłoby

przez to atrybut, na którym opiera się cały jego roz-

wój turystyczny oraz gospodarczy i budowana jest

marka Bochni.

Ponadto bocheńscy samorządowcy

zwracają także uwagę na unikatowe walory kultu-

rowe, docenione przez komitet UNESCO, które od-

różniają bocheńską kopalnię od wielickiej żupy.

Także władze Wieliczki powołują się na opnie spe-

cjalistów, które wyraźnie wskazują na tak zasadni-

cze różnice miedzy tymi obiektami, że stawiają one

pod znakiem zapytania zasadność jakiegokolwiek

ich łączenia.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie:

1.

Czy przy tworzeniu koncepcji połączenia ww.

obiektów uwzględniono wszystkie aspekty związane

z tą sprawą, czy kierowano się jedynie kalkulacją

ekonomiczną?

2.

Czy możemy spodziewać się rezygnacji z planów

połączenia przedmiotowych kopalni?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

Zapytanie

(nr 505)

do ministra pracy i polityki społecznej

Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonego

zapytania: Na podstawie rozkazu wydanego przez

Konstantego Rokossowskiego, w latach 1949–1959

około 200 tys. młodych Polaków uznanych za „ele-

ment niepewny klasowo” zostało skierowanych do

palniach i kamieniołomach.

W rezultacie bardzo cięż-

kich warunków pracy, urągających wszelkim nor-

mom i obozowym warunkom zakwaterowania, ponad

1000 z nich zginęło, a dziesiątki tysięcy przypłaciło

to utratą zdrowia.

Obecnie żyje jeszcze około 40 tys. tych tzw. żoł-

nierzy górników, a w tym zaledwie 200 górników

z kopalni rud uranu.

Z tych ostatnich nieomal wszy-

scy, wskutek napromieniowania, są niezdolni do sa-

modzielnej egzystencji.

Pozostali z żyjących to w więk-

szości ludzie bardzo chorzy, nieposiadający dostatecz-

nych środków do życia, a tym bardziej środków na

leczenie schorzeń, których bardzo często przyczyną

była niewolnicza praca w kopalniach.

Ponieważ tym

399

ludziom zbrodniczy system wiele lat temu odebrał

młodość i zdrowie, a przez następne dziesięciolecia

ich szykanowano, przynajmniej teraz nasze państwo

winno zapewnić im godną starość.

W tym zakresie zgłaszam zapytanie poselskie:

Czy podległy Panu Ministrowi resort podejmie dzia-

łania w celu zrekompensowania i zadośćuczynienia

ﬁnansowegożołnierzomgórnikomzaokreskatorgi

w czasie tzw. zastępczej służby wojskowej?

Z poważaniem

Poseł Józef Rojek

(nr 506)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie domniemanych nieprawidłowości

przy rozstrzygnięciu konkursu na dyrektora

W dniu 9 stycznia br. odbył się konkurs mający

na celu wyłonienie nowego dyrektora szkoły – Gim-

nazjum nr 55 w Warszawie im. Jana Bytnara „Rude-

go”.

Głównymi kandydatkami były: pełniąca obo-

wiązki dyrektora pani A. J.S. oraz pani R. K. Obie

panie, ubiegające się o stanowisko, miały przedstawić

swoje pomysły na nowe rozwiązania dla szkoły, a tak-

że ocenić dotychczasowe osiągnięcia.

Kandydatki

miały czas na zapoznanie się z budynkiem, pracow-

nikami i dokonanie szczegółowej analizy potrzeb

uczniów i personelu placówki.

Jak czytamy w doniesieniach medialnych, prze-

bieg konkursu budzi poważne wątpliwości.

Pani K.

z rozbrajającą szczerością miała przyznać, że do szko-

ły nigdy nie weszła i wystarczyło jej jedynie obejrze-

nie murów placówki, w której wkrótce miała objąć

najważniejszy fotel.

Ponadto – jak relacjonują inni

uczestnicy konkursu, a także członkowie komisji – kan-

dydatka zaproponowała rozwiązania, które już od

dawna w gimnazjum funkcjonują.

W ustnej prezen-

tacji znalazły się również rzeczy dość oryginalne i nie-

pokojące.

I tak kandydatka zaproponowała m.in. po-

wołanie rzecznika prasowego szkoły, podjęcie działań

zmierzających do ograniczenia stresu u uczniów oraz

zorganizowanie turnieju tańca towarzyskiego.

Kan-

dydatka K. oceniła też dokonania szkoły: zarówno

uczniów, jak i poziom nauczania.

Ocena jej była nie-

zwykle surowa.

Wymieniła słabe wyniki z testów

gimnazjalnych, brak odpowiedniej promocji szkoły,

a także słabą motywację uczniów do nauki.

Według

relacji jednego z członków komisji, kandydatka po-

myliła arkusz organizacyjny szkoły z arkuszem kal-

kulacyjnym Excel.

Jeden z członków komisji zwrócił

też uwagę na brak odniesienia i pominiecie aspektu

klas integracyjnych, które zajmują ważne miejsce

w szkole na Żoliborzu.

Część komisji konkursowej

miała zastrzeżenia, że osoba ubiegająca się o tak waż-

ne stanowisko prezentuje swoją wizję zarządzania

szkołą jedynie ustnie, bez przedstawienia swojej kon-

cepcji na piśmie.

Warto też zauważyć, że z negatywną opinią

o szkole, przedstawioną przez panią K., kłóci się opi-

nia przewodniczącego komisji konkursowej, naczel-

nika wydziału oświaty na Żoliborzu, który napisał

o szkole, że: „od pierwszych lat działalności placów-

ki, w gimnazjum dużo uwagi poświęca się uaktyw-

nieniu młodzieży, stąd liczny jej udział w konkur-

sach literackich, plastycznych, fotograﬁcznych,in-

formatycznych, wiedzy i seminariach naukowych.

A szkoła mieszcząca się przy al. Wojska Polskiego

wyróżnia się umiejętnością skutecznego rozbudza-

nia wśród młodzieży zainteresowania znajomością

dziejów Ojczyzny, Warszawy i najbliższego otoczenia

szkoły – Cytadeli”.

Te informacje, a także relacje świadków zaniepo-

koiły rodziców zatroskanych o przyszłość swoich

dzieci uczących się w tej szkole.

Na wieść o tym, że

pani K., mimo wskazanych wyżej mankamentów, zo-

stała wybrana na dyrektorkę szkoły, wystąpili z pro-

testem do burmistrza dzielnicy Żoliborz.

Nie są w sta-

nie zrozumieć, czemu osoba z 12-letnim stażem pra-

cy w tej szkole, jaki posiada pani A. J.S., która przed-

stawiła szczegółowe i konkretne rozwiązania dla

miejsca, które doskonale znała, nie wygrała konkur-

su na stanowisko dyrektora gimnazjum.

Obawiają

się, że wpływ na decyzję i wybór może mieć to, że

pani R. K. jest prywatnie żoną byłego wicedyrektora

dzielnicy Żoliborz oraz wpływowego działacza partii

rządzącej – Platformy Obywatelskiej.

Czy Ministerstwo Edukacji Narodowej, które po-

winno dbać o wysokie standardy w przestrzeganiu

obiektywizmu w trakcie konkursów na dyrektorów

szkół i dbaniu o wysoki poziom kandydatów na dy-

rektorów, zbada prawidłowość przebiegu konkursu

i zasadność wyłonienia pani K. na dyrektora gimna-

zjum nr 55 w Warszawie?

Czy podczas kontroli zostanie porównana wie-

dza i oferta przedłożona przez poszczególnych kan-

dydatów?

Czy w przypadku potwierdzenia zastrzeżeń doty-

czących braku obiektywizmu w trakcie tego konkur-

su i wyłonienia gorszego kandydata ministerstwo

spowoduje unieważnienie postępowania konkurso-

wego w celu jego ponownego przeprowadzenia?

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

400

Zapytanie

(nr 507)

do ministra pracy i polityki społecznej

problemem wynikłym z wprowadzenia zmian

w ustawie wymienionej w tytule, a szczególnie do-

tyczy to art. 67 mówiącego o tym, iż nie można łą-

czyć pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej

niem rodzinnego domu dziecka, a także pełnienia

funkcji rodziny zastępczej zawodowej z funkcją ro-

dziny zastępczej niezawodowej.

Wiele rodzin zastępczych zawodowych i niezawo-

dowych przed wprowadzeniem w życie zmian

w ustawie łączyło ww. obowiązki i funkcje w zależ-

ności od rodzaju wychowanków oraz ich sytuacji

życiowej.

Dzięki łączeniu tych dwóch form rodzin

rodzice zastępczy osiągali sukcesy w opiece nad

dziećmi, jak również otrzymywali satysfakcjonujące

wynagrodzenia.

Dla zilustrowania sprawy można podać przykład

specjalistycznej zawodowej rodziny zastępczej wo-

bec dziecka niepełnosprawnego, która wobec pozo-

stałych dwojga dzieci jest zawodową rodziną zastęp-

czą w formie pogotowia rodzinnego.

Obecnie nie

można łączyć tych funkcji.

Można jedynie złożyć

wniosek o zawarcie umowy o utworzenie rodziny

zastępczej zawodowej.

W wyniku takiego postawienia sprawy rodzice

zastępczy zostają pozbawieni kwoty w wysokości

964,60 zł.

Po kilku latach wychowywania dziecka

niepełnosprawnego rodzice nie mogą go oddać, ale

jednocześnie stają w obliczu degradacji uposażenia

ﬁnansowego lub konieczności przekształcenia ro-

dziny.

Wielu rodziców zwraca się do mnie z zapytaniem,

dlaczego nowa ustawa spowodowała obniżenie upo-

sażenia rodziców zastępczych, skoro miała zrefor-

mować system opieki nad dziećmi pozbawionymi

opieki rodziców.

Wiadomo, że sprawowanie rodzi-

cielskiej opieki zastępczej nie jest łatwym zadaniem;

rodzice zastępczy nie powinni borykać się z kłopo-

tami ﬁnansowymi.

Niedość,żewobecnymczasie,

kiedy wszystko drożeje, a wynagrodzenia dla rodzin

nie były waloryzowane od kilku lat, to jeszcze wręcz

zabierana jest im dość znaczna kwota w wysokości

964,60 zł.

Czy planuje się w nowej ustawie zmiany w zakre-

sie przepisów dotyczących wynagrodzenia rodzin za-

stępczych?

Jeżeli tak, w jakim terminie zmiany mogłyby za-

cząć obowiązywać?

Z poważaniem

Poseł John Abraham Godson

Zapytanie

(nr 508)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie zgodności reguł zawartych

Unii Europejskiej

Z uwagi na podpisanie w dniu 26 stycznia 2012 r.

porozumienia ACTA przez upoważnionego ambasadora

RP oraz toczące się dyskusje i trwające protesty proszę

1.

Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 24 li-

stopada 2011 r. w sprawie wytoczonej przez belgijską

organizację ochrony praw autorskich SABAM, dzia-

łającą w imieniu autorów, kompozytorów i właścicie-

li treści, przeciwko dostawcy Internetu – belgijskiej

ﬁrmieScarlet–maznaczeniedlaPolski?

2.

Czy postanowienia ACTA nie są w konﬂikcie

z dyrektywą o handlu elektronicznym Unii Europej-

skiej?

3.

Czy prawodawstwo Unii Europejskiej ukierun-

kowane na daleko idącą ochronę konsumenta nie jest

wystarczającym sygnałem do wycofania podpisu Pol-

ski pod porozumieniem ACTA?

Z poważaniem

Poseł Henryk Kmiecik

Zapytanie

(nr 509)

do ministra zdrowia

w sprawie działania systemu weryﬁkującego

w konkursach na świadczenie

usług zdrowotnych

Uzasadnienie: Wnioski składane w konkursach

wództwa wielkopolskiego były przez Wielkopolski

Oddział NFZ sprawdzane pod wieloma względami

formalnymi oraz merytorycznymi, czego efektem

401

miał być wybór ofert najkorzystniejszych przede

wszystkim dla pacjentów.

System, który w tym roku weryﬁkował oferty,

sprawdzał m.in., czy podane we wniosku informacje

dotyczące lekarzy są właściwe.

Chodziło o wyelimi-

nowanie możliwości, gdy ten sam lekarz specjalista

podany był w kilku wnioskach jako przyjmujący pa-

cjentów w tych samych godzinach lub podane we

wnioskach godziny nie odpowiadałyby stanowi fak-

tycznemu ze względu np. na czas potrzebny na prze-

jazd pomiędzy dwiema miejscowościami.

Pomysł jak

najbardziej pozytywny, gdyż wcześniej było wielu le-

karzy specjalistów, za których przyjmowali inni le-

karze bądź też notorycznie się spóźniali do przychod-

gi z jednej przychodni do drugiej.

System, jak się

jednak okazało, ma bardzo poważną wadę, otóż jeże-

li zgłoszony we wniosku lekarz specjalista zameldo-

wany jest poza granicami województwa wielkopol-

skiego, system automatycznie, bez sprawdzenia,

weryﬁkujepozytywniewniosekwtymzakresie.

Z informacji, które pojawiają się ostatnio, coraz

częściej wynika, że praktyka taka była powszechna.

Efektem tego są wygrane konkursy przez poradnie,

które zgłaszały we wnioskach lekarzy spoza woje-

wództwa wielkopolskiego.

Po wygraniu konkursu nie

są jednak w stanie zapewnić odpowiedniej opieki zdro-

wotnej.

Pytania:

Dlaczego system nie weryﬁkowałpoprawniewnio-

sków w zakresie zgłoszenia lekarzy spoza wojewódz-

twa wielkopolskiego, tylko automatycznie stwierdzał

poprawność wniosku?

Czy taka sytuacja miała miejsce także w innych

województwach?

Czy WOW NFZ będzie sprawdzał wszystkie wnio-

ski pod względem poprawności zgłoszeń lekarzy spe-

cjalistów w województwie wielkopolskim?

Co z konkursami, w których wygrały poradnie

zgłaszające lekarzy spoza województwa wielkopol-

skiego, czy będą unieważniane i ogłaszane ponownie?

Posłowie Witold Czarnecki

i Adam Hofman

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

Zapytanie

(nr 510)

do ministra spraw wewnętrznych

Od kilku miesięcy sądy w Bielsku-Białej nękane są

zawiadomieniami o podłożeniu ładunków wybucho-

wych.

Paraliżuje to prace sądów i komunikację części

miasta, a sprawcy czują się bezkarni.

Niestety, do dzi-

siaj nie zostali wykryci sprawcy tych alarmów.

Szanowny Panie Ministrze:

sprawców i wyeliminować zgłaszanie fałszywych

alarmów?

2.

Ponieważ istnieją podejrzenia, że sprawcami

tych alarmów są osoby, w stosunku do których toczą

się procesy sądowe, czy sprawdzane są osoby związa-

ne pośrednio lub bezpośrednio z tymi sprawami?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 13 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 511)

do ministra zdrowia

w sprawie zasad kontraktacji

Zdrowie to sfera życia społecznego bardzo czuła,

oparta przede wszystkim na zaufaniu.

Społeczeństwo

cierpliwie ustawia się w kolejkach do specjalistów, do

zabiegów mających poprawić ich zdrowie czy pozwo-

lić odzyskać zdolność do pracy.

Coroczna kontrakta-

cja usług medycznych przez NFZ zaskakuje placówki

świadczące usługi oraz pacjentów wiadomościami, że

NFZ ograniczył kontrakt, że ktoś inny będzie świad-

czył opiekę, że kolejka się wydłuża, że trzeba szukać

innej placówki.

Narodowy Fundusz Zdrowia nie pro-

wadzi żadnej weryﬁkacjiplacówekmedycznychani

ich ofert, uważa, że zrobi to wolny rynek.

Liczba ofert

co roku znacząco rośnie, a ogłoszenie wyników kon-

traktacji budzi coraz więcej zastrzeżeń, wiele placó-

wek składa odwołania, a NFZ na kilkaset odwołań

uwzględnia tylko kilka.

Rośnie liczba zawiadomień

do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestęp-

stwa.

To wszystko nie poprawia opieki, a wręcz na-

raża pacjentów na stresy, koszty, bo trzeba szukać

innego lekarza, często w innej miejscowości.

Dopro-

wadza to także do likwidacji placówek w mniejszych

miejscowościach, co pacjentów naraża na długą dro-

gę do lekarza.

Szanowny Panie Ministrze:

1.

Czy trwają prace nad zmianami zasad kontrak-

tacji usług medycznych,

które pozwolą na większą stabilność placówek

medycznych?

2.

Czy w zasadach kontraktacji uwzględnia się

referencje placówek medycznych czy referencje insty-

tucji samorządu terytorialnego?

3.

Czy jest kontrola i nadzór nad nowo powstały-

mi podmiotami leczniczymi, które kontraktują świad-

czenia, a ich baza budzi zastrzeżenia?

402

4.

Czy przewiduje się wprowadzenie ograniczenia

liczby podmiotów leczniczych działających na terenie

jednego regionu, z którymi NFZ kontraktuje usługi?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Bielsko-Biała, dnia 10 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 512)

do ministra pracy i polityki społecznej

Na stronie internetowej MPiPS znajdują się pro-

jekty indywidualnego i zbiorowego kodeksu prawa

pracy przygotowane przez Komisję Kodyﬁkacyjną

Prawa Pracy w 2006 r.

Kieruję do Pana Ministra następujące pytania:

1.

Czy w ministerstwie toczą się prace nad zmia-

nami w przepisach Kodeksu pracy?

2.

Czy projekty przygotowane przez Komisję Kody-

ﬁkacyjnąPrawaPracysąprzedmiotempracMPiPS?

3.

Czy ministerstwo przygotowuje propozycje

zmian działu drugiego Kodeksu pracy: Stosunek pra-

cy, w kwestii uregulowania tzw. umów śmieciowych?

4.

Czy ministerstwo przygotowuje propozycje

zmian działu szóstego Kodeksu pracy: Czas pracy,

którego zapisy mocno komplikują rozliczanie czasu

pracy po stronie zarówno pracodawcy, jak i pracow-

ników?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Zapytanie

(nr 513)

do ministra transportu,

w sprawie odzieży ﬁrmowej

pracowników przedsiębiorstwa WARS SA

W czasie przejazdów koleją pociągami InterCity

pracownicy przedsiębiorstwa WARS SA obsługujący

pasażerów w pociągach nie posiadają odzieży ﬁrmo-

wej dostosowanej do pór roku.

Obecnie przy niskich

temperaturach pracownicy WARS SA poruszają się

między przedziałami i wagonami w cienkich bluzecz-

kach z krótkim rękawem, co naraża ich na utratę zdro-

wia i jest niezgodne z przepisami Kodeksu pracy.

Szanowny Panie Ministrze!

Czy w ramach nadzo-

ru nad spółką może Pan doprowadzić do zapewnienia

pracownikom spółki WARS SA odpowiednich ubrań

ﬁrmowychdostosowanychdopanującychwarunków

atmosferycznych w obsługiwanych pociągach?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Zapytanie

(nr 514)

do ministra ﬁnansów

Coraz więcej rodziców stosuje pieluszki wielora-

zowe, które od 1 stycznia br. zostały potraktowane

jako dodatek odzieżowy, co zobowiązuje do 23-pro-

centowej stawki VAT zamiast 8-procentowej, jak

w przypadku pieluszek jednorazowych.

Stosowanie

wielorazowych pieluszek zalecają lekarze.

Podobnie

jak w innych krajach, również u nas prowadzone są

kampanie zachęcające rodziców do stosowania pielu-

szek wielorazowych ze względów nie tylko medycz-

nych, ale także ekologicznych, bo wpłynie to na

zmniejszenie ilości śmieci.

Szanowny Panie Ministrze, zaistniała sytuacja

1.

Dlaczego pieluszki wielorazowe obłożone są

23-procentowym podatkiem VAT?

2.

Czy Ministerstwo Finansów ujednolici stawki

VAT na pieluszki?

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

Zapytanie

(nr 515)

do ministra pracy i polityki społecznej

Liczba bezrobotnych na koniec stycznia 2012 r.

wyniosła 2121,4 tys. osób, a stopa bezrobocia wynio-

sła 13,3% i wzrosła w stosunku do grudnia 2011 r.

o 138,8 tys., tj. o 0,8%.

Również podobny wzrost od-

notowano we wszystkich województwach.

Najtrud-

niejsza sytuacja jest w województwach warmińsko-

403

-mazurskim – ponad 21,1%, zachodniopomorskim

– 18,5%, kujawsko-pomorskim – 17,8%.

Jest 30 po-

wiatów w kraju, w których poziom bezrobocia jest

dwu- lub trzykrotnie wyższy niż średni krajowy po-

ziom.

Najgorsza sytuacja jest w powiecie szydłowiec-

kim, gdzie bez pracy jest 40% mieszkańców.

Niestety,

środki z Funduszu Pracy na aktywne formy przeciw-

działania bezrobociu na 2012 r. są na podobnym po-

ziomie jak w roku ubiegłym, jednak w stosunku do

roku 2010 jest zmniejszenie środków o ponad 50%,

z 7 mld zł do 3,425 mld zł, co powoduje, że drastycz-

nie zmniejszyły się możliwości aktywizacji bezrobot-

nych, zwłaszcza ludzi młodych i po 50. roku życia.

Stąd kilka pytań do Pana Ministra:

1.

Jakie działania podjął rząd, aby ograniczyć

wzrost bezrobocia?

2.

Jak ministerstwo ocenia dotychczasowe pro-

gramy wsparcia młodych bezrobotnych i osób po 50.

roku życia i jakie zmiany z tego wynikają?

3.

Dlaczego zamraża się środki Funduszu Pracy,

które powinny być przeznaczone na aktywizację bez-

robotnych i czy MPiPS wystąpi do ministra ﬁnansów

o przekazanie środków w ramach Funduszu Pracy

Z poważaniem

Poseł Stanisław Szwed

(nr 516)

do ministra transportu,

w sprawie remontu odcinka drogi krajowej

nr 52 w miejscowościach Andrychów

i Inwałd, woj. małopolskie

Droga krajowa nr 52 łącząca Bielsko-Białą z pod-

krakowskim Głogoczowem stanowi ważny szlak ko-

munikacyjny dla Małopolski i Śląska.

W chwili obec-

nej obciążona jest natężeniem ruchu wynoszącym na

niektórych odcinkach ponad 20 tys. pojazdów na

dobę.

Niemal co miesiąc dochodzi na niej do śmier-

telnego wypadku, a trzeba zaznaczyć, że ma ona za-

ledwie 74 km długości.

W ciągu ostatnich lat na wie-

lu odcinkach tej trasy przeprowadzono remonty pod-

noszące komfort i bezpieczeństwo jazdy.

W dalszym

ciągu jednak niewyremontowany pozostaje około

5-kilometrowy odcinek trasy leżący w miejscowo-

ściach Andrychów i Inwałd (gmina Andrychów, wo-

jewództwo małopolskie).

Z powodu dużego pofałdo-

wania nawierzchni, poprzecznych pęknięć w asfalcie

i głębokich kolein, które podczas opadów wypełniają

się wodą, przejazd tym fragmentem drogi jest wyjąt-

kowo niebezpieczny.

W ostatnim czasie po raz kolejny

na tym odcinku miało miejsce kilka zdarzeń drogo-

wych, których główną przyczynę stanowił katastro-

falny stan nawierzchni powodujący brak przyczepno-

ści i utratę panowania nad pojazdami.

Pytanie: Czy ministerstwo w trosce o bezpieczeń-

stwo mieszkańców oraz wszystkich użytkowników

drogi krajowej nr 52 rozważa podjęcie działań mają-

cych na celu jak najszybsze wyremontowanie tego

stosunkowo niedługiego fragmentu trasy?

Pozostaję z wyrazami szacunku

Zapytanie

(nr 517)

do ministra ﬁnansów

w sprawie potraktowania przez

Urząd Celny w Bielsku-Białej

przyznawania uczestnikom MTB Beskidy

Szanowny Panie Ministrze!

Doszło do sytuacji

zgoła kuriozalnej.

Z prośbą o jej wyjaśnienie i przy-

wrócenie stanu rzeczy na tory rozsądku zwrócili się

do mnie organizatorzy imprez kolarstwa szosowego

z gminy Istebna za pośrednictwem pana W. L. Tra-

dycją i zwyczajem organizowanych przez nich imprez

amatorskich w kolarstwie na terenie Beskidów jest

przyznawanie nagród i upominków w formie losowa-

nia.

Organizator nie odnosi z tego tytułu żadnych

korzyści.

Nagradzani w ten sposób biorą przecież

udziału w imprezie sportowej, by sprawdzić swoje siły

w zdrowej rywalizacji, a nie po to, by wziąć udział

w loterii, którą urząd celny traktuje jako grę hazardową

– loterię promocyjną.

Zdaniem środowiska organizatorów imprez spor-

towych i wielu innych doszło do interpretacji prawa

pozbawionej sensu i logiki.

Urząd celny, uznając tę

formę nagradzania uczestników zawodów kolar-

skich za loterię promocyjną, prowadzi postępowa-

cieli kierowanego przez Pana resortu o wyjaśnienie

zaistniałej sytuacji i powzięcie kroków, które dopro-

wadzą sytuację do ﬁnałuzgodnegozarównozpra-

wem, jak i z ideą organizacji powszechnych, ama-

torskich imprez sportowych.

Czy w tej konkretnej sprawie możliwe jest pozy-

tywne dla organizatorów rozstrzygnięcie sprawy?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

404

Zapytanie

(nr 518)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z udzieloną

mi 25 stycznia br. przez pana Macieja Jankowskiego,

podsekretarza stanu w Ministerstwie Transportu,

interpelację nr 869 w sprawie budowy brakującego

odcinka drogi ekspresowej S69 między Przybędzą

a Kamesznicą na terenie gmin Węgierska Górka i Mi-

lówka proszę o uszczegółowienie danych.

Odpowiedź

ta jest wysoce ogólnikowa.

Dodam, że taką samą od-

powiedź uzyskiwali już w poprzednich latach w spra-

wie ekspresówki wszyscy posłowie, którzy intereso-

wali się jej losem.

Proszę zatem o ponowne przeana-

lizowanie sprawy i uszczegółowienie informacji.

Nadmienię, iż dwukrotny remont biegnącej przez

centrum Węgierskiej Górki, Ciśca i Milówki drogi,

która jest obecnie jedyną drogą w kierunku granicy

ze Słowacją, miał ją przygotować m.in. na transport

materiałów przy budowie brakującego odcinka eks-

presówki.

1.

Z jakiego roku pochodzą „aktualne szacunki”

związane z ruchem tranzytowym, które określone

zostały w Państwa odpowiedzi na interpelację nr 869

na poziomie średnim 5000 pojazdów na dobę?

Jakie-

go miejsca, odcinka dotyczą te szacunki i w jakim

okresie oraz jak długo prowadzono pomiary?

2.

Kiedy i w jakim zakresie przeprowadzona zo-

stanie weryﬁkacja ruchu tranzytowego, która ma

uzasadniać realizację inwestycji?

3.

Jaki uzasadniony związek z brakiem realizacji

inwestycji ma dwukrotny remont drogi przez cen-

trum Węgierskiej Górki, który jest jednym z pod-

kreślanych wielokrotnie powodów oddalenia budo-

wy brakującego odcinka ekspresówki?

4.

Na początku 2011 r. minister infrastruktury

poinformował, że „Program budowy dróg krajowych

wany w roku 2012 w przypadku zmiany limitów wy-

nikających z dokumentów ﬁnansowych (wieloletni

plan ﬁnansowy,ustawabudżetowa,ustawyzwiązane

z realizacją „Programu budowy dróg krajowych”).

Czy zakres rzeczowy programu na lata 2011–2015

uległ od tego czasu jakiejkolwiek zmianie?

5.

Czy strona polska podejmowała działania w celu

podpisania międzynarodowych porozumień ze stro-

ną słowacką co do terminów realizacji odcinków

S69 w Polsce i D3 w Słowacji?

Czy taka inicjatywa

zostanie podjęta?

Z poważaniem

Poseł Małgorzata Pępek

(nr 519)

do ministra sprawiedliwości

w subregionie siedleckim

Projekt rozporządzenia ministra sprawiedliwo-

ści w sprawie zniesienia ponad 100 sądów rejono-

wych, utworzenia zamiejscowych wydziałów w nie-

dzib i obszarów właściwości wzbudza wiele wątpli-

wości i spotyka się z szeroką dezaprobatą wśród

mieszkańców i samorządowców subregionu siedlec-

kiego.

Docierają do mnie informacje o zamiarze li-

kwidacji Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim

i Sądu Rejonowego w Garwolinie, co wzbudza wiele

kontrowersji.

Likwidacja ww. sądów rejonowych przyniesie

negatywne skutki, utrudniając dostęp mieszkań-

com powiatów do wymiaru sprawiedliwości.

Ze

względu na rozległy obszar zamieszkania dla wielu

starszych ludzi dotarcie do sądu w powiecie to swo-

ista wyprawa, a po ich zniesieniu będą oni zmusze-

ni podróżować do sądu oddalonego o kilkanaście

czy kilkadziesiąt kilometrów, co wiąże się z dodat-

kowymi kosztami.

Reforma nie uwzględnia potrzeb społecznych,

istniejącej bazy lokalowej, możliwości zatrudnionej

kadry sędziowskiej i administracyjnej sądu.

Refor-

ma ma na celu oszczędności, tylko dlaczego kosztem

obywatela?

Uważam, że każda instytucja publiczna

powinna służyć ludziom, w związku z czym powin-

na być jak najbliżej obywatela.

W związku z powyż-

Jakie argumenty przemawiają za tym, aby zlikwi-

dować sądy rejonowe?

Jak duże oszczędności ma przynieść proponowana

reorganizacja sądów?

Czy istnieje możliwość wstrzymania działań, któ-

re zmierzają do likwidacji sądów w miejscowościach

(m.in. w Sokołowie Podlaskim i Garwolinie) będą-

cych siedzibami powiatów?

Jakie wydziały sądów pozostaną w utworzonych

oddziałach zamiejscowych?

W jaki sposób reforma ta ma przybliżyć i uspraw-

nić mieszkańcom tego regionu wymiar sprawiedli-

wości?

Z poważaniem

Poseł Krzysztof Borkowski

Siedlce, dnia 2 lutego 2012 r.

405

Zapytanie

(nr 520)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Jestem zaniepokojony

przyspieszeniem procesów prywatyzacyjnych Kopal-

ni i Zakładów Chemicznych Siarki Siarkopol SA

w Grzybowie.

Kierownictwo spółki otrzymało pismo

z Ministerstwa Skarbu Państwa o opublikowaniu

w dniu 13 stycznia 2012 r. zaproszenia do negocjacji

w sprawie nabycia akcji KiZChS Siarkopol SA z ter-

minem składania ofert wstępnych wyznaczonym na

dzień 16 lutego 2012 r.

W obecnej sytuacji ekonomicz-

no-gospodarczej sprzedaż spółki wzbudza wiele kon-

trowersji, gdyż nie bierze się pod uwagę długoletnich

korzyści, jakie może przynieść spółka, a jedynie jed-

norazowy przychód do budżetu.

Działalność Siarko-

polu oparta jest na cennych złożach siarki – rzadko

występującej kopaliny, której eksploatacja powinna

być w pełni kontrolowana przez państwo.

Należy podkreślić, że na terenach kopalnianych

zlokalizowane są ujęcia wody pitnej dla okolicznych

gmin.

Z gospodarką złożami siarki bezpośrednio

związane są więc pokłady wodonośne wymagające

szczególnej ochrony i troski w czasie eksploatacji złóż

kopalnianych.

Siarkopol jako jedyny na świecie oferuje siarkę

kopalną o idealnych walorach ﬁzykochemicznych.

Wydobywana siarka jest podstawą dla przemysłu

chemicznego.

Służy ona m.in. do produkcji nawozów

sztucznych produkowanych przez polskie ﬁrmy,m.in.

przez zakłady w Puławach, Tarnowie, Kędzierzynie,

Policach.

Eksport siarki odbywa się również do wie-

lu zakładów na terenie całego świata, m.in. do poten-

tata w produkcji nawozów ﬁrmyMarocPhosphore.

Na bazie siarki z Siarkopolu produkuje się szereg

środków ochrony roślin wykorzystywanych w rolnic-

twie i sadownictwie.

Firma jest motorem gospodar-

czym regionu staszowskiego, dając bezpośrednie za-

trudnienie dla ponad 1000 osób.

Panie Ministrze, historia KiZChS Siarkopol SA

jest szczególna.

Funkcjonuje od 1966 r.

Powstała jako

pierwsza otworowa kopalnia siarki w Polsce i Euro-

pie.

W trudnym dla polskiej gospodarki okresie,

w 1983 r. załoga podjęła decyzję o budowie kopalni

w Osieku z własnych środków.

Dla przedłużenia

działalności ﬁrmypracownicyzwielkimpoświęce-

niem zrezygnowali z części wypłat i premii.

W krót-

kim okresie po rozpoczęciu w 1993 r. eksploatacji

kopalni branża kopalnictwa siarki została poddana

okresie, kiedy z rynku w procesie upadłości bądź li-

kwidacji zniknęło wiele kopalń, zarząd wraz z załogą

Siarkopolu przystąpił do restrukturyzacji, podejmu-

jąc w tym procesie działania na rzecz restrykcyjnego

ograniczenia kosztów produkcji – bolesnych dla ro-

dzin pracowników, dotkliwych, trzykrotnych zwol-

nień grupowych.

Załoga, ratując swoje miejsca pracy,

zrezygnowała z części wynagrodzeń wynikających

pracy.

Niezrozumiałe jest, dlaczego rząd podejmuje de-

cyzję o prywatyzacji strategicznego dla gospodarki

krajowej i bardzo ważnego dla regionu zakładu pracy.

W tych okolicznościach naturalne jest, że decyzja

Pana Ministra o prywatyzowaniu kopalni jest nie-

zrozumiała i budzi w naszym regionie zdecydowany

sprzeciw.

Mogę podać przynajmniej dwa przykłady sprywa-

tyzowanych spółek z regionu, które o wiele lepiej ra-

dziły sobie przed prywatyzacją niż po: Agroma Kiel-

ce sp. z o.o. oraz kopalnia i zakład wzbogacania

kwarcytu Bukowa Góra SA.

Zewnętrzni inwestorzy

wprowadzają w wielu przypadkach chaos, dezorga-

nizację, a za tym idą gorsze wyniki ﬁnansoweoraz

brak stabilności.

W świetle powyższych wątpliwości zwracam się

żowanie załogi KiZChS w stabilizowanie ekonomicz-

ne, organizacyjne i gospodarcze spółki ministerstwo

chce nagrodzić załodze niepewnością jutra, wysta-

wiając kopalnię do prywatyzacji?

2.

Jakie są przesłanki do prywatyzowania

KiZChS w Grzybowie?

Czy to nie w interesie Skarbu

Państwa jest zachowanie przez spółkę wypracowanej

stabilizacji ekonomicznej i dalsze osiąganie zysków?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Gos

Kielce, dnia 7 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 521)

do prezesa Rady Ministrów

w sprawie uchwały nr 214

wprowadzającej zmiany

do Regulaminu pracy Rady Ministrów

Szanowny Panie Premierze!

Rada Ministrów

w dniu 6 grudnia 2011 r. podjęła uchwałę nr 214,

która wprowadza zmiany do Regulaminu pracy Rady

Ministrów, mające ułatwić i przyspieszyć prace legi-

slacyjne, jednak budzą one niepokój obywateli, któ-

rzy obawiają się znacznego ograniczenia roli konsul-

tacji społecznych w procesie stanowienia prawa, gdyż

jak wynika z uchwały nr 214, konsultacje założeń do

projektów ustaw stają się fakultatywne.

Wprowadzo-

406

ne zmiany mogą doprowadzić do marginalizowania

roli konsultacji i ograniczenia udziału obywateli

w procesie legislacyjnym, a także do pomniejszania

transparentności procesu jego stanowienia.

Szanowny Panie Premierze!

1.

Czy w ocenie Pana Premiera fakt, że zgodnie

z uchwałą nr 214 nie będzie konieczne przygotowywa-

nie szczegółowej oceny skutków ekonomicznych i spo-

łecznych przeprowadzonej zmiany OSR, nie spowodu-

je braku rzetelnej informacji proponowanej zmiany?

2.

Czy zmiany podjęte w uchwale nr 214, dotyczą-

ce trybu prac nad rządowym projektem ustawy, nie

spowodują dalszego ograniczania udziału obywateli

w procesie stanowienia prawa?

Z wyrazami szacunku

Poseł Stanisława Prządka

Garwolin, dnia 10 stycznia 2012 r.

Zapytanie

(nr 522)

do ministra ﬁnansów

w sprawie spłaty polskiej pożyczki dla

Szanowny Panie Ministrze!

Podczas jednego z mo-

ich z spotkań w terenie w trakcie ożywionej dyskusji

poruszona została sprawa polskiej pożyczki dla Islan-

dii.

Ponieważ temat okazał się ważny dla moich roz-

o krótką informację: W jakiej dokładnie wysokości

została udzielona pożyczka Islandii przez polski rząd

na podstawie umowy z 4 października 2009 r. oraz

zwrócona?

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zapytanie

(nr 523)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Budowa obwodnicy

Zawiercia ma ogromne znaczenie dla ruchu tranzy-

towego drogi krajowej nr 1 (docelowo autostrady A1)

oraz DK 78 (Gliwice – Tarnowskie Góry – Kielce).

Obecnie całość tego ruchu odbywa się poprzez ścisłe

centrum Zawiercia za pośrednictwem powstałej nie-

dawno obwodnicy Siewierza.

Mieszkańcy powiatu zawierciańskiego pracujący

na Śląsku i w Zagłębiu mają na co dzień bardzo

utrudniony dojazd do pracy.

Jednocześnie mieszkań-

cy Zagłębia i Śląska (w ogromnej części rdzenni

mieszkańcy ziemi kieleckiej) wręcz przebijają się

przez zapchane do granic możliwości Zawiercie.

Gigantyczne utrudnienie dla przepustowości ru-

chu powoduje bocznica kolejowa do CMC Zawiercie,

przecinająca DK 78 w samym centrum miasta.

Wjeż-

dżające na teren huty składy ze złomem i wyjeżdża-

jące z wyrobami gotowymi skutecznie tarasują prze-

jazd przez miejscowość.

Ogromny problem stanowią

też wjeżdżające i wyjeżdżające z huty tiry, które nie

dość, że blokują miasto, to jeszcze dodatkowo przy-

czyniają się do bardzo szybkiego niszczenia na-

wierzchni drogowych w ścisłym centrum.

Faktem bezspornym jest, że ciągi komunikacyjne

Zawiercia nie są dostosowane do przejazdu takiej licz-

by samochodów.

Dane z roku 2009 mówią o 15 000

samochodów na dobę (średnia krajowa to ok. 9000).

Oddanie do ruchu obwodnicy skutkować będzie

całkowitym odciążeniem miasta oraz umożliwi swo-

bodny przejazd drogami krajowymi DK 1 i DK 78, na

których dochodzi obecnie do bardzo wielu utrudnień

w ruchu pojazdów.

Powstanie obwodnicy umożliwi, co szczególnie

ważne dla dalszego rozwoju miasta, bezpośrednie

podłączenie do drogi krajowej DK 78 drogi dojazdo-

wej do strefy aktywności gospodarczej powstałej

w Zawierciu.

Szybka budowa obwodnicy nie powinna natraﬁć

na utrudnienia ze strony mieszkańców, gdyż plano-

wane odcinki nie przebiegają przez tereny zabudowa-

ne, a ich realizacja nie wymaga wyburzania budyn-

ków mieszkalnych.

Żywotnie zainteresowani inwestycją są nie tylko

mieszkańcy miasta, ale również turyści, kierowcy

i mieszkańcy Śląska, Zagłębia, województw małopol-

skiego i świętokrzyskiego.

Obwodnica spowoduje odciążenie ruchu tranzy-

towego miejscowości: Zawiercie, Poręba, Pradła, Szcze-

kociny, wpłynie na poprawę bezpieczeństwa lokalne-

go ruchu drogowego na ich terenie, znacząco zmniej-

szy emisję spalin oraz hałasu, a także umożliwi dal-

szy rozwój bazy turystycznej w ośrodkach Jury Kra-

kowsko-Częstochowskiej.

Szczególnie istotne jest powiązanie aglomeracji

śląskiej i województwa świętokrzyskiego z przestrze-

nią europejską poprzez transport lotniczy (port lot-

niczy w Pyrzowicach – port o potencjale lotniska mię-

dzykontynentalnego).

Obwodnica umożliwi lepsze

skomunikowanie aglomeracji śląskiej z Targami

Kielce, które są drugim tego typu ośrodkiem targo-

wym w Polsce, a trzecim w Europie.

Mieszkańcy miasta są od lat przygotowani do bu-

dowy obwodnicy i z niecierpliwością czekają na rozpo-

częcie prac budowlanych.

Władze miejskie poczyniły

407

już wiele niezbędnych kroków w celu zapoznania spo-

łeczeństwa ze szczegółami planowanej inwestycji:

— odbyły się konsultacje społeczne na temat opra -

cowania „Koncepcji programowej i materiałów do

gi krajowej nr 78 (Siewierz – Szczekociny) z obwod-

nicami miejscowościach: Poręba i Zawiercie, Kroczy-

ce i Pradła oraz Szczekociny”,

— w 2003 r. powstało studium techniczno-ekono -

miczne,

— w 2005 r. opracowano studium techniczno-eko -

nomiczno-środowiskowe,

— przebudowa drogi DK78 została ujęta w „Stra -

tegii rozwoju województwa śląskiego na lata 2000–

–2015”,

— przebieg trasy wpisany został do „Zmiany stu -

dium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego miasta Zawiercie”, uchwalonej przez

radę miejską w kwietniu 2007 r.,

— w maju 2011 r. wydana została decyzja środo -

wiskowa.

GDDKiA przewidziała możliwość rozbicia inwe-

stycji na dwa etapy, wskazując pierwszy odcinek Sie-

wierz – Kroczyce jako priorytetowy.

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z wagą

przedstawionego problemu proszę o odpowiedź na

następujące pytania:

1.

W jakim czasie możemy liczyć na rozpoczęcie

prac projektowych?

2.

Czy rozważana jest etapowość inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Anna Nemś

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 524)

do ministra zdrowia

w sprawie świadczeń gwarantowanych

długoterminowej domowej

Szanowny Panie Ministrze!

Na terenie wojewódz-

twa pomorskiego pojawił się problem związany z kon-

traktowaniem świadczeń na usługi z zakresu opieki

długoterminowej domowej w Pomorskim Oddziale

Wojewódzkim NFZ.

Podczas rozpatrywania wnio-

sków komisja zakwestionowała punkt dotyczący har-

monogramu pracy deklarowanego personelu, wymu-

szając pod rygorem odrzucenia oferty podpisywanie

oświadczeń, których treść zobowiązywała do zatrud-

nienia pielęgniarek tylko i wyłącznie na cały etat

przeliczeniowy NFZ (6 pacjentów) i zwolnienia się

tych osób z poprzedniego zakładu pracy.

NFZ wymu-

sił takie oświadczenie mimo składanych pisemnie

wyjaśnień dotyczących tego, że deklarowany perso-

nel pracuje tylko w jednym zakładzie na jeden etat

w systemie zmianowym i pracując na pół etatu prze-

liczeniowego w pielęgniarskiej opiece długotermino-

wej domowej będzie w stanie bezkolizyjnie opiekować

się 3 pacjentami.

Harmonogram przedstawiony w ofer-

cie zapewniał zgodnie z wymogami dostępność w godz.

8–20.

Nadmienić trzeba, że przygotowujący ofertę

sultacje ze środowiskiem pielęgniarskim nigdzie nie

natraﬁłnazapisdotyczącyzatrudnianiapersonelu

tylko i wyłącznie na jeden cały etat w jednym zakła-

dzie pracy.

Na terenie powiatu kartuskiego brakuje tego typu

świadczeń, zaś pielęgniarska opieka długoterminowa

domowa jest alternatywą dla dużo bardziej kosztow-

nych stacjonarnych zakładów opiekuńczo-leczni-

czych; zapotrzebowanie na tego typu usługi jest bez-

sporne.

1.

Czy NFZ ma prawo wymuszać na świadczenio-

dawcach zatrudnienie pielęgniarek w pielęgniarskiej

opiece długoterminowej tylko i wyłącznie w jednym

zakładzie, w pełnym wymiarze czasu pracy, przy za-

trudnieniu kilku pielęgniarek i zapewnieniu dostępu

do świadczeń w godz. 8–20?

2.

Czy pielęgniarka pracująca w pielęgniarskiej

opiece długoterminowej musi pracować tylko w tym

zakładzie i musi zwolnić się z poprzedniego zakładu?

3.

Czy pielęgniarka musi świadczyć usługi u 6 pa-

cjentów (l etat), a nie może świadczyć usług w ramach

1/2 etatu (3 pacjentów), zachowując pracę w poprzed-

nim zakładzie i dostosowując pracę do graﬁkupracy

zmianowej?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Stanisław Lamczyk

(nr 525)

do ministra transportu,

dotyczących przywrócenia

rozkładu jazdy pociągów

Szanowny Panie Ministrze!

Obecny rozkład jazdy

pociągów na trasie Słupsk – Szczecinek nie spełnia

oczekiwań pasażerów regularnie korzystających z po-

ciągów tej relacji.

Postulują oni zmiany do rozkładu

408

kładów pracy.

Jednak do tej pory przy każdej zmianie

rozkładu jazdy argumenty podróżnych nie są uwzględ-

niane.

Rozwiązać sytuację w sposób postulowany

przez podróżnych chciał Pomorski Zakład Przewo-

zów Regionalnych w Gdyni, który wraz z Urzędem

Marszałkowskim Województwa Pomorskiego zapro-

ponował pomoc w uruchomieniu tymczasowego po-

sterunku zapowiadawczego na mijance Kępice, co

zabezpieczyłoby w pełni możliwości prowadzenia ru-

chu w sposób zapewniający realizację rozkładu jazdy

dogodnego dla lokalnej społeczności.

Przedstawiciel

Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskie-

go zaoferował pokrycie części kosztów funkcjonowa-

nia tymczasowego posterunku.

Oferta pomocy nie

została jednak z niewiadomych przyczyn przyjęta

przez przedstawicieli PKP PLK Zakładu Linii Kole-

jowych w Szczecinie.

szym czasie przywrócenie rozkładu jazdy pociągów

katastrofą w Korzybiu?

Łączę wyrazy szacunku

Poseł Stanisław Lamczyk

(nr 526)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie planu zlikwidowania

Szanowny Panie Ministrze!

Wpłynął do mnie pro-

test społeczności ziemi lublinieckiej w sprawie zamia-

ru zniesienia Sądu Rejonowego w Lublińcu i włącze-

nia go administracyjnie do Sądu Rejonowego w Czę-

stochowie zgodnie z rozporządzeniem ministra spra-

okręgowych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów

właściwości.

Jako poseł z tego okręgu pragnę zwrócić

raz tej akurat propozycji.

Jako argumenty pragnę

przytoczyć kilka ważnych szczegółów w obronie ist-

nienia osobnego Sądu Rejonowego w Lublińcu:

1.

W przeciągu ostatnich kilku lat zainwestowano

w modernizację budynku i teleinformatykę Sądu Re-

jonowego w Lublińcu kilka milionów złotych; część

tej kwoty pochodziła ze środków strukturalnych Nor-

weskiego Mechanizmu Finansowego.

2.

W 2010 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie zaku-

pił od powiatu lublinieckiego na potrzeby Sądu Re-

jonowego w Lublińcu za kwotę prawie 2 mln zł budy-

nek w celu przeznaczenia go na wydział ksiąg wie-

czystych.

3.

W przypadku zniesienia Sądu Rejonowego w Lu-

blińcu zaistnieje konieczność występowania przez

Policję i prokuraturę z wnioskami o tymczasowy

areszt dla podejrzanych do sędziów Sądu Rejonowego

w Częstochowie.

Konieczne staną się wyjazdy służ-

bowe służb w Lublińcu do sądu w Częstochowie.

Wią-

że się to oczywiście z dodatkowymi kosztami funk-

cjonowania tych sądów.

4.

Powiat lubliniecki zamieszkuje ok. 80 tys.

mieszkańców, wiele gmin ma bardzo ograniczone po-

łączenie komunikacyjne z Częstochową.

5.

Na terenie powiatu zlokalizowane są trzy za-

kłady karne, wojewódzki szpital neuropsychiatrycz-

ny oraz młodzieżowy ośrodek wychowawczy.

Charak-

ter tych placówek powoduje, że więźniowie, pacjenci

czy wychowankowie są w znacznej ilości spraw pro-

wadzonych przez Sąd Rejonowy w Lublińcu stronami

postępowania.

6.

Mieszkańcy powiatu lublinieckiego argumen-

tują również, że efektem likwidacji sądu będzie duże

utrudnienie dla społeczności Lublińca w dostępie do

wymiaru sprawiedliwości, zahamowanie rozwoju

społeczeństwa obywatelskiego i powolna deprecjacja

wspólnoty.

Szanowny Panie Ministrze!

Należy zgodzić się

z wieloma Pana argumentami mającymi na celu re-

formę funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości za-

pisaną w rozporządzeniu w sprawie zniesienia nie-

których sądów rejonowych.

Zmiana ta na pewno

w wielu przypadkach będzie miała pozytywny wpływ

na funkcjonowanie tych sądów.

Mam jednak duże

wątpliwości, czy ten efekt zostanie osiągnięty po-

przez włączenie Sądu Rejonowego w Lublińcu do

sądu w Częstochowie.

Dlatego pragnę zapytać Pana

Ministra: Czy planuje Pan zmiany w rozporządzeniu,

które pozostawią Sad Rejonowy w Lublińcu jako od-

rębną jednostkę wymiaru sprawiedliwości?

Z poważaniem

Poseł Grzegorz Sztolcman

Częstochowa, dnia 15 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 527)

do ministra transportu,

w sprawie przyspieszenia postępowania

administracyjnego dotyczącego

Osiedla Lotnictwa Polskiego w Poznaniu

cym się od 2004 r. postępowaniem administracyjnym

409

w pierwszej instancji prowadzonym przez ministra

infrastruktury, dotyczącym stwierdzenia nieważno-

ści orzeczenia z dnia 29 grudnia 1953 r. o wywłasz-

czeniu, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wstrzyma-

ła proces sprzedaży lokali mieszkalnych na Osiedlu

Lotnictwa Polskiego w Poznaniu.

Wieloletnia zwłoka w załatwieniu tej sprawy jest

zupełnie niezrozumiała.

Na rozstrzygnięcie ministra

czeka od wielu lat:

— wielu mieszkańców Osiedla Lotnictwa Polskie -

go w Poznaniu chcących uregulować status prawny

mieszkań,

— wielu byłych właścicieli gruntów oczekujących

na odszkodowanie od Skarbu Państwa,

— Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, która środki

ze sprzedaży lokali może przeznaczyć na budowę no-

wych mieszkań.

Minister infrastruktury w dniu 15 października

2010 r. kolejny raz zawiesił sprawę z powodu śmierci

dwóch stron postępowania.

Stowarzyszenie mieszkańców osiedla w dniu 8 li-

stopada 2011 r. przesłało do Ministerstwa Infra-

struktury dokumenty spadkowe, z których wynika,

że przesłanka zawieszenia postępowania ustała już

w kwietniu 2011 r., gdyż Sąd Rejonowy Poznań-

-Grunwald i Jeżyce wydał stosowne postanowienie

w dniu 15 marca 2011 r.

Mimo to postępowanie administracyjne jest dalej

zawieszone w Departamencie Orzecznictwa I.

1.

Dlaczego postępowanie administracyjne w pierw-

szej instancji toczy się od 2004 r.?

2.

Dlaczego postępowanie administracyjne nie zo-

stało podzielone na dwa, z których jedno dotyczyłoby

działek, na których nie sprzedano jeszcze mieszkań,

a drugie – działek, gdzie sprywatyzowano już miesz-

kania?

Z poważaniem

Poseł Bożena Szydłowska

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

(nr 528)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie możliwości wyegzekwowania

przez właścicielkę budynku gospodarczego

odszkodowania za szkody powstałe

z prośbą o pomoc w sprawie pani M. F., która czuje

się pokrzywdzona przez funkcjonującą opieszale ma-

chinę administracyjną, w wyniku działania której

została ona pozbawiona prawa do faktycznego wyeg-

zekwowania przyznanego jej odszkodowania.

Co wię-

cej, zaistniała szkoda do chwili obecnej nie została

usunięta.

Pani M. F. jest właścicielką budynku gospodar-

czego, który został zniszczony na skutek wpływów

eksploatacji górniczej Kompanii Węglowej SA, Kopal-

ni Węgla Kamiennego Jankowice.

Przez jej nierucho-

mość przebiega rurociąg wody słonej, który uległ

kilku awariom, wskutek czego uszkodzeniu uległ bu-

dynek gospodarczy.

Z wnioskiem o odszkodowanie zwracała się wie-

lokrotnie przez okres kilku lat, od chwili wystąpienia

pierwszych dotkliwych szkód.

Ponieważ – mimo wie-

lokrotnych zapewnień ze strony kopalni – do odszko-

dowania budynku nie doszło, pani F. wniosła sprawę

do Sądu Okręgowego w Gliwicach przeciwko Kompa-

nii Węglowej SA w Katowicach o naprawienie szkody.

Wyrok tegoż sądu (sygn. akt I Cgg 41/08) z dnia

12 marca 2009 r. oddalił jej powództwo ze względu

na przedawnienie roszczeń. (wyrok w załączeniu*

)

).

Zwłoka w złożeniu sprawy do sądu wynikała

z przyczyn od niej niezależnych.

Przez cały bowiem

okres występowania szkód pani M. F. zwracała się

z wnioskami do kopalni Jankowice o wypłatę odszko-

dowania.

Przedstawiciele kopalni notorycznie odsy-

łali panią F. ze sprawą do różnych działów.

To wła-

śnie, jak się wydaje, owe działania, tzw. gry na zwło-

kę sprawiły, że wniosek o odszkodowanie traﬁłdo

sądu tak późno.

W żaden bowiem sposób – pomimo

zapewnień ze strony kopalni – nie zajęto się formal-

nie tą sprawą.

Paradoksalna sytuacja, której pani F. jest oﬁarą,

polega na tym, że kopalnia uznała powstałe szkody,

ale nie doszło do wypłaty za nie odszkodowania, bo-

wiem sprawa uległa przedawnieniu, z powodu tej oto

kopalni, która „załatwiała” sprawę na tyle długo, że

roszczenie uległo przedawnieniu.

Powstała zatem kuriozalna sytuacja, w której za-

równo sąd, jak i kopalnia Jankowice uznały roszczenie

za zasadne, ale przedłużające się działanie kopalni do-

prowadziło do tego, że wypłata okazała się – z formal-

nego punktu widzenia – niemożliwa.

Rurociąg uległ bowiem uszkodzeniu w wyniku

wpływów eksploatacji górniczej, co zostało przez KWK

Jankowice uznane.

Natomiast sam rurociąg stanowi

własność Przedsiębiorstwa Gospodarki Wodnej i Re-

kultywacji SA z siedzibą w Jastrzębiu-Zdroju.

W wyniku toczącego się przed Wydziałem Cywil-

nym Sądu Rejonowego w Rybniku postępowania ugo-

dowego w niniejszej sprawie pomiędzy wnioskodaw-

cą: panią M. F., a przeciwnikami: Przedsiębiorstwem

-Zdroju oraz Kompanią Węglową SA, Oddział KWK

Jankowice w Rybniku, do zawarcia ugody nie doszło.

KWK Jankowice nie wyraziła zgody na zawarcie za-

proponowanej ugody (pismo z dnia 2 stycznia 2012 r.

nr 21/DOP/023-1/2/12, sygn. akt I Co 5916/11).

*

)

Szanowny Panie Ministrze!

Sytuacja, w jakiej

znalazła się pani M. F., jest dla niej patowa i tym

bardziej przykra, że nie miała i nie ma na nią – jako

strona poszkodowana – żadnego wpływu.

Pani F. po-

została bezsilna.

Nie wiadomo, czy, kto i w jakim za-

kresie mógłby pomóc rozwiązać problem, którego

stała się oﬁarą.

Dlatego,mającnauwadzezaistniała

sytuację, proszę o odpowiedź na poniżej zadane py-

tania:

1.

W jaki sposób pani M. F. może obecnie domagać

się prawa do wypłaty – uznanego przecież przez ko-

palnię – odszkodowania, skoro wina za przedawnie-

nie nie leży po jej stronie?

2.

Kto zdaniem Pana Ministra ponosi odpowie-

dzialność odszkodowawczą za zaistniałe szkody?

3.

Czy i jakie konkretnie środki formalnoprawne

przysługują pani M. F. w obecnej sytuacji?

Z poważaniem

Poseł Henryk Siedlaczek

(nr 529)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach działalno-

stąpienia dotyczące projektu rozporządzenia mini-

stra sprawiedliwości, w myśl którego likwidacji ule-

gnie ponad sto sądów rejonowych na terenie całej

Polski.

Obywatele oraz przedstawiciele wymiaru

sprawiedliwości wyrażają stanowczy sprzeciw wobec

wpisania na listę sądów wskazanych do likwidacji

Sądu Rejonowego w Złotoryi.

Zwracają się z prośbą

o wsparcie podejmowanych przez nich wysiłków na

rzecz utrzymania ww. sądu jako odrębnej jednostki.

W pełni podzielając przytaczaną przez obywateli

argumentację prezentowanego stanowiska, pragnę

wyrazić zaskoczenie i niezrozumienie odnośnie do

planów kierowanego przez Pana Ministra resortu

wobec przyszłości Sądu Rejonowego w Złotoryi.

Sąd Rejonowy w Złotoryi jako odrębna jednostka

istnieje od momentu objęcia Dolnego Śląska przez

polską administrację w 1945 r.

Wtedy do 1975 r. był

to z uwagi na podział administracyjny kraju Sąd Po-

wiatowy w Złotoryi.

Zmieniała się właściwość sądu

i jego zasięg działalności, lecz nikt nigdy nie kwestio-

nował potrzeby jego odrębności, odrębności mającej

istotny wpływ na rozwój miasta, byt powiatu i po-

trzeby lokalnej ludności.

Obecnie Sąd Rejonowy

w Złotoryi swoją właściwością obejmuje 4 miasta

(Złotoryję, Chojnów, Świerzawę, Wojcieszów), 4 gmi-

ny (Złotoryję, Chojnów, Pielgrzymkę, Zagrodno)

i 78 wsi sołeckich.

Zamieszkuje je łącznie ok. 72 000

osób.

Sąd Rejonowy w Złotoryi sprawuje nadto nadzór

nad jedynym w okręgu Sądu Okręgowego w Legnicy

Wojewódzkim Szpitalem Psychiatrycznym w Złotoryi

oraz Zakładem Poprawczym w Jerzmanicach Zdroju.

W okręgu poza nim jest tylko zakład poprawczy

w Głogowie.

Sędziowie III wydziału rodzinnego i nie-

letnich kontrolują ponadto funkcjonowanie domu

dziecka w Wilkowie i domu dziecka w Wojcieszowie.

Na terenie objętym właściwością Sądu Rejonowego

w Złotoryi funkcjonują 2 kancelarie komornicze,

2 kancelarie notarialne i 5 kancelarii adwokackich.

Sąd Rejonowy w Złotoryi ma bardzo dobrą bazę

lokalową.

Po wieloletnich staraniach wybudowano

w 2006 r. kosztem ok. 10 mln zł nowy budynek sądu

połączony ze starym budynkiem, w którym przepro-

wadzono kapitalny remont.

Jest w nim biuro obsługi

interesanta i wydzielona, niedostępna dla petentów,

część, w której znajduje się w pełni zinformatyzowa-

ny V Wydział Ksiąg Wieczystych z własnym biurem

podawczym, punktem informacyjnym i doskonałą

bazą lokalową.

W piwnicy umieszczone jest nowocze-

sne archiwum.

Sąd Rejonowy w Złotoryi rozpoznał w ostatnim

roku, do 21 grudnia 2011 r., następującą ilość

spraw:

— I Wydział Cywilny: 5230,

— II Wydział Karny: 5222,

— III Wydział Rodzinny i Nieletnich: 2100,

— V Wydział Ksiąg Wieczystych: 8821.

Sąd Rejonowy w Złotoryi ma pełną, stabilną obsa-

dę sędziowską i urzędniczą.

Orzeka w nim 13 sędziów

i zatrudnionych jest 42 urzędników i pracowników

technicznych.

Wielu urzędników pracuje w nim ponad

25 lat.

Sąd nie ma zaległości w rozpoznawaniu spraw,

o czym świadczą przekazywane na bieżąco zestawie-

nia statystyczne.

Nie można więc uznać, że potrzeba

wydolności czy zwiększenia sprawności leży u podstaw

likwidacji sądu jako odrębnej jednostki.

Sąd Rejonowy

w Złotoryi w odróżnieniu od wielu sądów w wielkich

miastach, których nikt nie likwiduje, już obecnie jest

wystarczająco wydolny i sprawny.

Odnosząc się do konkretnych zapisów projektu

rozporządzenia ministra sprawiedliwości, zauważyć

należy, iż całkowicie niezrozumiały jest klucz geo-

graﬁczny,którymkierowalisięjegoautorzy.

Zpro-

jektu wynika, iż w Złotoryi pozostaną jedynie zamiej-

scowe wydziały: cywilny, karny oraz rodzinny i nie-

letnich.

Nie określono, co stanie się z wydziałem

ksiąg wieczystych, zespołem kuratorskiej służby są-

dowej, windykacją należności czy księgowością.

Moż-

na zatem domniemywać, iż te jednostki zostaną prze-

niesione do Sądu Rejonowego w Lubinie.

Jest to oczy-

wiście wykonalne (choć należy wątpić, czy Sąd Rejo-

nowy w Lubinie dysponuje stosowną bazą), lecz nie

do przyjęcia dla lokalnej społeczności.

Jak można wy-

obrazić sobie obrót gospodarczy, obrót nieruchomo-

411

ściami czy też zwykły dostęp obywatela do własnej

księgi wieczystej, jeżeli do zapoznania się z nią i zło-

żenia wniosku będzie musiał udać się do Lubina, po-

konując przy tym 75 km.

Taka właśnie odległość

dzieli Wojcieszów od Lubina.

Należy w tym miejscu

zaznaczyć, iż zlikwidowano połączenia kolejowe, a ob-

sługiwane przez PKS są sukcesywnie redukowane.

Dojazd z wielu miejscowości położonych nieopodal

Złotoryi czy Chojnowa do Lubina łączyłby się z ko-

niecznością kilku przesiadek.

Dla porównania zbli-

żona odległość oddziela Złotoryję od Wrocławia i ko-

munikacja w tym kierunku jest lepsza.

Nie można wszystkiego zbyć stwierdzeniem, że

można to załatwić przez Internet.

Jak dotąd nie ma

w naszym kraju obowiązku posiadania komputera

z dostępem do Internetu, a nie można zapomnieć, że

duża część klientów sądu to osoby starsze.

Trudno

sobie wyobrazić pracę kuratorów ze skazanymi czy

małoletnimi, jeżeli kierować tą pracą będzie zespół

kuratorskiej służby sądowej umiejscowiony w Lubi-

nie.

Podobnie ma się rzecz z windykacją należności

czy księgowością.

Są to jednostki, do których petent

musi ﬁzycznieprzyjść.

Znającpoziomumysłowyinie-

ufność choćby wielu skazanych, można stwierdzić, iż

ich spraw nie da się załatwić bez kontaktu z urzęd-

nikiem, który w spokojny i kompetentny sposób

przedstawi stan zadłużenia.

Trudno sobie również wyobrazić nadzór prezesa

Sądu Rejonowego w Lubinie nad pracą wydziałów

zamiejscowych w Złotoryi.

Nie da się tego uczynić

z odległości ponad 45 km.

Każda skarga czy każdy

wniosek obywatela będą musiały być skierowane do

prezesa Sądu Rejonowego w Lubinie, który wtedy

zażąda akt konkretnej sprawy ze Złotoryi.

Akta zo-

staną przesłane pocztą do Lubina, skąd po załatwie-

niu skargi lub wniosku ponownie zostaną odesłane

do Złotoryi.

Również do Lubina będą musiały udać

się osoby chcące przedstawić swój problem prezesowi

sądu.

Spowoduje to przewlekłość i bezczynność.

Niczym niepoparte jest również twierdzenie o spo-

dziewanych oszczędnościach.

Obecnie prezes i wice-

prezes Sądu Rejonowego w Złotoryi pełnią również

funkcje przewodniczących Wydziałów: II Karnego

i V Ksiąg Wieczystych, oba dodatki się nie kumulują.

Po likwidacji stanowisk prezesa i wiceprezesa, jak

również kierownika sekretariatu V Wydziału Ksiąg

Wieczystych oszczędności wyniosłyby 1667 zł mie-

sięcznie.

Reasumując, trudno uznać, aby tego rodzaju

oszczędności uzasadniałyby konieczność likwidacji

Sądu Rejonowego w Złotoryi, bo jak oceniają eksper-

ci w przedmiotowej sprawie, tj. pracownicy ww. sądu,

do tego doprowadzą w przyszłości działania Minister-

stwa Sprawiedliwości.

lista sądów rejonowych objętych rozwiązaniami pro-

jektu przedmiotowego rozporządzenia ministra spra-

wiedliwości?

2.

Czy przygotowując rozporządzenie, kierowany

przez Pana Ministra resort w wystarczający sposób

uwzględnił społeczne skutki planowanych przedsię-

wzięć, w tym przede wszystkim – tak ważny dla pra-

widłowego funkcjonowania demokratycznego pań-

stwa prawa – aspekt dostępności obywateli do wy-

miaru sprawiedliwości?

Z poważaniem

Poseł Ryszard Zbrzyzny

(nr 530)

do ministra sprawiedliwości

w sprawie projektu zarządzenia

w Łańcucie, Schroniska dla Nieletnich

Szanowny Panie Ministrze!

Projekt zarządzenia

ministra sprawiedliwości w sprawie zniesienia Schro-

niska dla Nieletnich w Łańcucie, Schroniska dla Nie-

letnich w Pobiedziskach oraz Schroniska dla Nielet-

nich w Warszawie-Okęciu, na podstawie art. 95 § 2

poz. 178, z późn. zm.), zarządza w § 1 pkt 1 zniesienie

między innymi Schroniska dla Nieletnich w Łańcu-

cie.

Schronisko dla Nieletnich w Łańcucie zostało

powołane do życia mocą zarządzenia ministra spra-

wiedliwości z dnia 27 grudnia 1955 r. z przeznacze-

niem dla chłopców kierowanych przez sądy rodzinne

Placówka od początku istnienia odgrywa rolę ośrod-

ka resocjalizacji nieletnich i jest otwarta pod wzglę-

dem przyjmowania wychowanków z różnych pozio-

mów edukacyjnych oraz posiadania grupy interwen-

cyjnej.

Prowadzi również nauczanie na poziomie

szkoły zawodowej.

Schronisko w Łańcucie jest jedyną

tego typu placówką izolacyjną o charakterze popraw-

czym na terenie Małopolski i Podkarpacia.

Usytuowanie samego Schroniska dla Nieletnich

w Łańcucie jest bardzo korzystne.

Schronisko znaj-

duje się obok Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejo-

nowej, a także w niewielkiej odległości od siedziby

Policji, co daje możliwość prowadzenia czynności wy-

jaśniających.

Dodatkowo sąsiedztwo to stwarza moż-

liwość przeprowadzania czynności procesowych

w ramach pomocy prawnej z wykorzystaniem infor-

412

matyzacji postępowań sądowych, co daje możliwość

wyeliminowania kosztów konwojowania nieletnich

do odległych sądów.

Schronisko jest również jedną

z trzech placówek na terenie Polski dysponujących

grupą interwencyjną, której utworzenie wiązało się

z ogromnymi nakładami ﬁnansowymi.

Wprzypadku

likwidacji Schroniska dla Nieletnich w Łańcucie pra-

cę straci kilkadziesiąt wysoko wykwaliﬁkowanych

osób, które nie znajdą prawdopodobnie zatrudnienia

na terenie woj. podkarpackiego.

Ponadto budynek,

który został przygotowany, wyremontowany ogrom-

nymi nakładami ﬁnansowymizbudżetupaństwa,

będzie niewykorzystany.

Likwidacja tego typu pla-

cówki nie tylko przyniesie ogromne szkody ﬁnanso-

we, ale przede wszystkim uniemożliwi wychowan-

kom schroniska realizowanie programów resocjali-

zacyjnych prowadzonych przez specjalistów.

W Schronisku dla Nieletnich w Łańcucie jest za-

trudnionych 31 pracowników pedagogicznych oraz

33 pracowników niepedagogicznych, którzy posiada-

ją wysokie kwaliﬁkacje zawodowe.

Przygotowanie

specjalistyczne kadry wychowawczej i innych pra-

cowników schroniska wymagało ogromnego zaanga-

żowania samych zainteresowanych, jak również

ogromnych nakładów ﬁnansowych.

Kosztyutrzyma-

nia wychowanków w placówce w Łańcucie mieszczą

się na poziomie kosztów utrzymania wychowanka

w ocenianych placówkach zwykłych.

Schronisko cały

czas się rozwijało i inwestowało w swoją siedzibę, co

podniosło standard bezpieczeństwa, wyposażenia

i jakość pracy placówki.

Wszystkie kontrole przeprowadzone w placówce

w Łańcucie w latach 2009–2011 wykazały jej prawi-

dłowe funkcjonowanie, zgodne ze standardami euro-

pejskimi.

Schronisko jest również wyposażone w salę

gimnastyczną, siłownię oraz plac rekreacyjno-spor-

towy ze sztuczną nawierzchnią przystosowaną do

prowadzenia zajęć sportowych.

Wprowadzona w schro-

nisku oferta resocjalizacyjna, w tym stworzenie gru-

py tzw. półwolnościowej, w której znajdują się wycho-

wankowie posiadający zgodę sądów na udział w za-

jęciach organizowanych poza terenem schroniska,

stwarza możliwość nieletnim korzystania z obiektów

sportowych miasta.

Proponowana przez schronisko

dla chłopców oferta sportowo-rekreacyjna jest różno-

rodna, atrakcyjna, dostosowana do potrzeb i oczeki-

wań wychowanków.

Placówka w ostatnim okresie była wielokrotnie

kontrolowana i w ocenie wszystkich nadzorujących

organów praca placówki została oceniona pozytywnie

w zakresie działalności ﬁnansowo-kadrowejiwycho-

wawczo-resocjalizacyjnej.

Czy w obliczu wszystkich działań świadczących o

ogromnej potrzebie istnienia placówki oraz o prawi-

dłowości funkcjonowania Schroniska dla Nieletnich

w Łańcucie projekt rozporządzenia dotyczący likwi-

dacji tej placówki jest słuszny?

— Czy placówka, która jest jedyną placówką o cha -

rakterze poprawczym na terenie woj. podkarpackie-

go bardzo pozytywnie postrzeganą przez sąd, Proku-

raturę, Policję, Policyjną Izbę Dziecka, lokalne insty-

tucje, powinna być zlikwidowana?

Czy spadek liczby nieletnich umieszczanych w tego

typu schroniskach powinien być podstawową przyczy-

ną ich likwidacji?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(nr 531)

do ministra transportu,

Polskich Linii Lotniczych LOT

Szanowny Panie Ministrze!

Od 1 marca br. prze-

woźnik Polskich Linii Lotniczych LOT miał zamiar

wprowadzić nowym, wewnętrznym rozporządzeniem

nt. zasad dyscypliny mundurowej zakaz noszenia

symboli religijnych w widocznym miejscu przez per-

sonel pokładowy.

Zakaz ten dotyczyć ma stewardes

i stewardów mających kontakt z pasażerami korzy-

stającymi z usług PLL LOT.

Jednakże takie decyzje

są ewidentnym przykładem dążenia pracodawcy do

ograniczania wolności pracownika do wyznania lub

demonstrowania jego przekonań religijnych.

Są skraj-

nym przykładem dyskryminacji katolików w prze-

strzeni życia publicznego i godzą w podstawowe pra-

wa gwarantowane przez art. 31 Konstytucji Rzeczy-

pospolitej Polskiej, który mówi, że każdy jest zobo-

wiązany szanować wolności i prawa religijne.

W związ-

ku z tym każdy obywatel ma prawo do swobody wy-

znania i religii, przy jednoczesnym poszanowaniu

praw i wyznań innych, bez przymusowych nakazów

wprowadzanych wewnętrznymi rozporządzeniami.

Czy propozycja PLL LOT nie była ingerencją

w wolność przekonań religijnych?

Czy tłumaczenie tej decyzji względami bezpie-

czeństwa w związku z występowaniem na pokładach

samolotów wyznawców różnych wyznań religijnych

jest słusznym argumentem?

Czy takie zapisy dotyczące zakazu noszenia sym-

boli religijnych w widocznych miejscach przez perso-

nel pokładowy powinny pojawiać się w wewnętrznych

rozporządzeniach PLL LOT?

Jakimi przesłankami kierowały się osoby odpo-

wiedzialne za wprowadzenie tego regulaminu w PLL

LOT?

413

Jakie decyzje podjęło ministerstwo, by w przyszło-

ści uniknąć tak kontrowersyjnych decyzji podejmo-

wanych przez PLL LOT?

Z poważaniem

Poseł Tomasz Kulesza

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 532)

do ministra skarbu państwa

w sprawie likwidacji biura obsługi klienta

ręce zapytanie dotyczące likwidacji biura obsługi

klienta ﬁrmyENERGAwKrotoszyniewwoj.wielko-

polskim.

Od początku sierpnia 2011 r. w Krotoszynie nie

działa już biuro obsługi klienta firmy ENERGA.

W punkcie przy ul. Słodowej w Krotoszynie można

było opłacać rachunki za prąd bez prowizji, uzyskać

szereg informacji, jak dobrać odpowiednią taryfę,

zgłosić zamówienie na podłączenie prądu, zgłosić re-

klamacje dotyczące rozliczeń lub usterek urządzeń

pomiarowych.

BOK w Krotoszynie zawsze cieszyło

się dużym zainteresowaniem zarówno klientów in-

dywidualnych jak i przedsiębiorców.

Najbliższe biuro obsługi klienta znajduje się w Ja-

rocinie przy ul. Batorego 26.

Stwarza to problemy

mieszkańcom Krotoszyna i okolic.

W celu uzyskania

informacji można skorzystać z infolinii bądź adresu

e-mail, jednak nie każdy potraﬁposługiwaćsiętaki-

mi narzędziami.

Aby jednak podpisać umowę na

sprzedaż i dostawę energii, należy stawić się osobi-

ście w biurze obsługi klienta w Jarocinie, co stwarza

dodatkowe koszty.

1.

Jak spółka argumentuje likwidację biur obsłu-

gi klienta w małych miastach?

2.

Czy w związku ze zgłaszanymi przez mieszkań-

ców licznymi problemami spółka zamierza ponownie

uruchomić biuro obsługi klienta w Krotoszynie?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

(nr 533)

do ministra rolnictwa i rozwoju wsi

w sprawie przejęcia przez

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

-Politechnicznych Centrum Kształcenia

Ustawicznego w Marszewie

Szanowny Panie Ministrze!

Ustawa z dnia 19 sierp-

rządów.

Obecnie w całej Polsce następują reorganiza-

cje placówek oświatowych.

Między innymi w powiecie

pleszewskim Zespół Szkół Przyrodniczo-Politechnicz-

nych Centrum Kształcenia Ustawicznego w Marsze-

wie ma zostać zlikwidowany i połączony z dwoma in-

nymi szkołami ponadgimnazjalnymi.

Jak informuje

rada pedagogiczna szkoły, placówka funkcjonuje na

bardzo wysokim poziomie.

Oferta edukacyjna szkoły

skierowana jest na młodzież, która ma możliwość

kształcić się na rożnych kierunkach zawodowych, tj.

rolnik, dietetyk, mechanik.

Jak podkreślają nauczy-

ciele z zespołu szkół w Marszewie, szczególnym atu-

tem placówki są dobrze wyposażone laboratoria ćwi-

czeniowe, jak również jeden z najlepiej zorganizowa-

nych poligonów nauki jazdy, gdzie młodzież zdobywa

bezpłatne umiejętności przygotowujące m. in. do eg-

Warto przypomnieć, że w 2006 r. ministerstwo rol-

nictwa wytypowało szkołę w Marszewie do objęcia

patronatem przez resort.

Szkoła położona jest w nie-

zwykle urokliwym miejscu, jakim jest 10-hektarowy

obszar parku, stawów czy też stadionu szkolnego.

Sprzyja to niepowtarzalnemu klimatowi tworzonemu

przez społeczność szkolną.

Jak informuje rada peda-

gogiczna, placówka ta wypracowuje spory dochód,

w 2011 r. wyniósł on ponad 616 tys. zł.

Podkreśla rów-

nież, iż mógłby być on większy, gdyby uwzględniono

w jej budżecie m.in. koszty związane z wynajmem po-

mieszczeń przez Zespół Szkół Specjalnych oraz Mło-

dzieżowy Ośrodek Wychowawczy.

rza przejąć prowadzenie Zespołu Szkół Przyrodniczo-

-Politechnicznych Centrum Kształcenia Ustawiczne-

go w Marszewie?

Z poważaniem

Poseł Maciej Orzechowski

414

Zapytanie

(nr 534)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie nieprzyznania środków

na działalność koncertową

Centrum Paderewskiego

Szanowny Panie Ministrze!

Centrum Paderew-

skiego Tarnów – Kąśna Dolna, opiekujące się jedy-

ną zachowaną na świecie posiadłością Ignacego

Jana Paderewskiego, jest instytucją kultury z po-

naddwudziestoletnią tradycją, która ma duże do-

świadczenie w organizowaniu koncertów oraz festi-

wali na najwyższym poziomie.

Pomimo to, że

w latach wcześniejszych centrum było wspierane

przez ministerstwo kultury, po raz kolejny spotka-

ło się z odmowną decyzją o doﬁnansowaniudziałal-

ności koncertowej.

Organizowany po raz 9.

Festiwal

Muzyki Kameralnej Bravo Maestro, który wśród

wykonawców ma najznakomitszych polskich arty-

stów, jak Konstantego Andrzeja Kulkę, Krzysztofa

Jakowicza, Stefana Kamasę, Tomasza Strahla, zo-

stał m.in. nisko oceniony w kwestii możliwości or-

ganizacyjnych.

Jednakże fakt posiadania przez centrum Pade-

rewskiego ogromnego doświadczenia w podejmowa-

nych przez lata działaniach koncertowych, popartego

dużą frekwencją melomanów przyjeżdżających na

koncerty do Kąśnej Dolnej, kładzie cień na sprawność

działania ministerstwa w kwestii oceny wniosków

o doﬁnansowanie.

Postaćpatronainstytucji–Igna-

cego Jana Paderewskiego, którego popiersie „wita”

petentów w ministerialnym hallu, zdaje się być przy-

pomnieniem tej niezwykłej postaci i swoistą wizytów-

ką tego miejsca.

Dziwi fakt, że instytucja, która

w swoich celach statutowych ma promowanie mi-

strza poprzez organizację koncertów oraz festiwali

w jego polskim domu, wydaje się niezauważona w dzia-

łaniach oraz decyzjach ministerialnych.

Niepokojące

jest także to, że środki przeznaczane na projekty kul-

turalne przyznawane są na koncerty wykonawców

pochodzących spoza granic Polski, a rodzime przed-

sięwzięcia oraz festiwale mające na celu promowanie

polskich artystów są ignorowane lub traktowane

drugorzędnie.

Zwracam się z apelem do Pana Ministra Kultury

i Dziedzictwa Narodowego o zwrócenie uwagi na

Centrum Paderewskiego Tarnów – Kąśna Dolna,

które pomimo wszystko stara się podołać swoim za-

łożeniom, organizując koncerty, staje na granicy swo-

ich możliwości ﬁnansowych.

Doﬁnansowanie dzia-

łalności instytucji kultury, które stanowią polskie

dziedzictwo narodowe i są ważnym elementem pro-

mocji kultury wyższej, powinno być nadrzędnym ce-

lem działalności ministerstwa.

następujące pytanie: Jakie są możliwości doﬁnanso-

wania przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Na-

rodowego działalności koncertowej Centrum Pade-

rewskiego Tarnów – Kąśna Dolna?

Z poważaniem

Poseł Michał Wojtkiewicz

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 535)

do ministra transportu,

w sprawie zjazdu z autostrady A4

Szanowny Panie Ministrze!

Zakończenie prac na

odcinku autostrady A4 między Tarnowem a Szaro-

wem jest przewidziane w 2013 r.

Jednakże planowa-

ny zjazd z autostrady w miejscowości Wierzchosławi-

ce skieruje dużą część ruchu do Tarnowa przez krętą

drogę powiatową oraz most o małej przepustowości

w Ostrowie.

Jak wynika z ekspertyzy wykonanej dla Staro-

stwa Powiatowego w Tarnowie, most na Dunajcu

w miejscowości Ostrów jest zdecydowanie za słaby

dla ruchu autostradowego.

Przeprawa na Dunajcu

jest wykonana ze stali, która przy zmianie tempera-

tur ulega odkształceniom.

Także kręta droga powia-

towa biegnąca przez Ostrów wymaga modernizacji.

Samorządy Małopolski, Tarnowa, Wierzchosławic

oraz powiatu tarnowskiego próbują wspólnie przygo-

tować nowe rozwiązania komunikacyjne, jednak nie

są w stanie sﬁnansowaćcałościprac.

Ważą się także losy wschodniej obwodnicy Tarno-

wa od węzła Krzyż.

1.

Jakie istnieją możliwości ﬁnansowaniaprzez

państwo trasy prowadzącej od węzła Wierzchosławi-

ce do Tarnowa?

2.

Jakie istnieją możliwości ﬁnansowaniaprzez

państwo budowy wschodniej obwodnicy Tarnowa od

węzła Krzyż?

Z poważaniem

Poseł Michał Wojtkiewicz

415

Zapytanie

(nr 536)

do ministra zdrowia

w sprawie kontraktów podpisanych

Szanowny Panie Ministrze!

W ciągu ostatnich

kilku tygodni dni do mojego biura poselskiego spły-

nęło bardzo wiele informacji zarówno od publicznych,

jak i niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej, któ-

re wzbudziły moje poważne zaniepokojenie.

Z infor-

macji, jakie otrzymałem podczas wielu odbytych spo-

tkań, wynika, że kontrakty, które zostały podpisane

z Łódzkim Oddziałem Wojewódzkim NFZ, są w bar-

dzo wielu przypadkach nie do przyjęcia.

W związku

ma pytaniami.

Art. 132 ust. 3 stanowi, że: „Nie można zawrzeć

karzem, pielęgniarką, położną, inną osobą wykonu-

jącą zawód medyczny lub psychologiem, jeżeli udzie-

lają oni świadczeń opieki zdrowotnej u świadczenio-

dawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej z Funduszem”.

Jak wynika z in-

formacji, które uzyskałem z kilku źródeł, tego typu

wydarzenia nie podlegały kontroli podczas postępo-

wania konkursowego.

Zwracam się z pytaniem do

Pana Ministra: Czy NFZ nie ma obowiązku spraw-

dzania, czy lekarz wykazany przez NZOZ jako ich

pracownik nie pracuje również gdzie indziej?

Art. 142 ust. 5 stanowi, że: „W części niejawnej

konkursu ofert komisja może:

1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które

zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki

zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz

sieniu do przedmiotu zamówienia;

2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie

Podobnie w art. 148 pkt 1: „Porównanie ofert

potwierdzona certyﬁkatemjakościlubakredytacją”.

W obu przytoczonych przeze mnie artykułach

jako pierwsze jest wymieniane kryterium ciągłości

świadczonych usług.

Jak wynika z informacji, które

uzyskałem z kilkunastu zakładów opieki zdrowotnej,

nie było ono zachowane.

Zwracam się z pytaniem:

Czy nie jest to powód do ponownego rozpisania kon-

kursu na świadczenie usług medycznych?

Art. 96 ust. 4 stwierdza, że: „W centrali Funduszu

powiedź na pytanie” Czy tego typu zapis w ustawie

jednoznacznie nie obliguje dyrektora oddziału regio-

nalnego do stworzenia tego typu komórki?

Z informa-

cji, jakie posiadam, wynika, że w Łódzkim Oddziale

Wojewódzkim NFZ nie została ona powołana.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

(nr 537)

do ministra zdrowia

w sprawie podpisania kontraktu

Szanowny Panie Ministrze!

W dniu 1 lutego w Szpi-

talnym Oddziale Ratunkowym w Zgierzu została prze-

prowadzona kontrola związana z podpisaniem kontrak-

tu na prowadzenie usług medycznych w roku 2012.

Szpitalny Oddział Ratunkowy w Zgierzu został

wpisany do rejestru podmiotów wykonujących dzia-

łalność leczniczą (zakładów opieki zdrowotnej)

w 2003 r.

Nie jest to nowo powstały SOR.

Zgodnie

z treścią § 3 ust. 2 poprzedniego rozporządzenia

z dnia 15 marca 2007 r.: „Wejście i wjazd do oddziału

automatyczne...”.

Nowe rozporządzenie z dnia 3 listo-

pada 2011 r. zmieniło jego treść m.in. z „powinny

być” na „jest”.

Zgodnie obecną treścią § 3 ust. 2:

„Wejście dla pieszych i podjazd specjalistycznych

środków transportu sanitarnego do oddziału są za-

daszone, podjazd jest zamykany i otwierany automa-

tycznie...”.

Zmiana rozporządzenia w sprawie szpital-

nego oddziału ratunkowego w końcu 2011 r. posta-

wiła szpital w trudnej sytuacji, gdyż aktualnie pro-

wadzone prace projektowo-budowlane wymagają

stosowania odpowiedniej procedury określonej w prze-

pisach prawa i jednocześnie czasu.

Zgodnie z zapewnieniem ministra zdrowia z dnia

7 października 2011 r. szpitalne oddziały ratunkowe,

które nie spełniają wszystkich dyspozycji rozporzą-

dzenia w sprawie SOR, będą mogły zawrzeć z Naro-

dowym Funduszem Zdrowia tzw. umowy warunkowe

na 2012 r. (komunikat Ministerstwa Zdrowia z 7 paź-

dziernika 2011 r. w sprawie szpitalnych oddziałów

ratunkowych w związku z publikacjami prasowymi

dotyczącymi ewentualnych zagrożeń związanych

416

z utratą kontraktów przez te oddziały po 31 grudnia

2011 r.).

W przypadku SOR w WSS im. M. Skłodowskiej-

-Curie w Zgierzu problem dotyczy jedynie braku au-

tomatycznie zamykanego i otwieranego podjazdu dla

specjalistycznych środków transportu.

Wbrew przed-

stawionym informacjom po kontroli, podjazd dla ka-

retek jest zadaszony, ponieważ znajduje się nad nim

duża część budynku szpitala.

Obecnie szpital jest

w trakcie realizacji zadania pn. „Budowa podjazdu do

SOR oraz przebudowa SOR wraz z wykonaniem do-

kumentacji technicznej”.

Posiada opracowany projekt,

zaś środki ﬁnansowenatencel,wkwocie1mlnzł,

są zabezpieczone przez Urząd Marszałkowski w Ło-

dzi.

Automatyczne drzwi zostaną wykonane w roku

bieżącym.

Inne wymagania wobec SOR wynikające

z rozporządzenia są spełnione.

może odmówić podpisania kontraktu warunkowego

na działalność szpitalnego oddziału ratunkowego na

rok 2012?

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

(nr 538)

do ministra ﬁnansów

w sprawie zagrożenia wstrzymania budowy

nowej sali koncertowej

Narodowej Orkiestry Symfonicznej

przez ministra ﬁnansów

Polityka narzucania samorządom limitu zadłuże-

nia, który w roku 2012 nie powinien przekroczyć

10 mld zł, może być zagrożeniem dla wielu inwestycji,

często współﬁnansowanychześrodkówUniiEuro-

pejskiej.

Taki los może spotkać m.in. budowę sali

koncertowej Narodowej Orkiestry Symfonicznej Pol-

skiego Radia na terenie dawnej KWK Katowice.

Bę-

dzie to część tzw. strefy kultury, obok Muzeum Ślą-

skiego i Międzynarodowego Centrum Kongresowego.

Inwestycja ta, duma stolicy regionu, projektu T. K.,

będzie jednym z najnowocześniejszych obiektów tego

typu w Europie.

To także największa sala koncerto-

wa i największe studio nagraniowe w Polsce.

Koszt

budowy to ok. 230 mln zł.

Narzucone limity prawdo-

podobnie zmuszą władze samorządowe Katowic do

ograniczenia inwestycji, co może doprowadzić do

wstrzymania budowy.

Inwestycja powinna być sﬁna-

lizowana i rozliczona w 2015 r.

Mając na uwadze skalę i znaczenie budowy tego

obiektu oraz obawy samorządowców, zwracam się do

1.

Czy narzucone limity zadłużenia samorządów

będą dotyczyć także środków przeznaczonych na in-

westycje już rozpoczęte?

2.

Czy w przypadku zagrożenia wstrzymania bu-

dowy nowej sali koncertowej NOSPR ministerstwo

przewiduje możliwość odstąpienia od egzekwowania

limitów zadłużenia?

Z poważaniem

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 9 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 539)

do ministra zdrowia

w sprawie nieprzedłużenia kontraktu

Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ

z NZOZ Szpitalem Wielospecjalistycznym

Z niedowierzaniem i oburzeniem mieszkańców

Gliwic, władz samorządowych oraz zarządu NZOZ

Szpitala Wielospecjalistycznego w Gliwicach spotka-

ła się informacja o nieprzedłużeniu kontraktu Ślą-

skiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Fundu-

szu Zdrowia z placówką w zakresie okulistyki.

24 stycznia br. rozstrzygnięty został konkurs, na

mocy którego umowę przedłużono tylko ze Szpitalem

Wojskowym w Gliwicach.

Oznacza to drastyczne

zmniejszenie dostępu do świadczeń dla ponad 300 tys.

mieszkańców Gliwic i powiatu gliwickiego.

Przełoży

się to na wydłużenie okresu oczekiwania na zabiegi,

m.in. usuwania zaćmy z wszczepieniem soczewki.

Ale

to nie wszystkie negatywne skutki tej decyzji.

Brak

umowy oznacza konieczność zamknięcia oddziału

okulistycznego, zwolnienia wykwaliﬁkowanego ze-

społu i likwidację zaplecza medycznego.

Wartość do-

tychczasowego kontraktu wynosiła ok. 2,5 mln zł.

Bez tych środków budżet szpitala będzie bardzo trud-

no zrównoważyć.

Oddział nie przyjmuje już pacjen-

tów, chorzy są zdezorientowani, a personel niepewny

swojej przyszłości.

W tej atmosferze mnożą się pyta-

nia o dalsze losy szpitala.

Mając na uwadze prawo pacjentów do równomier-

nego terytorialnie dostępu do świadczeń zdrowot-

nych oraz informacje przedstawione powyżej, zwra-

traktu tylko z jedną placówką gwarantuje pacjentom

równy dostęp do świadczeń z zakresu okulistyki?

417

2.

Czy odwołanie złożone przez NZOZ Szpital Wie-

lospecjalistyczny sp. z o.o. w Gliwach zostanie rozpa-

trzone pozytywnie?

Poseł Wojciech Szarama

Bytom, dnia 10 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 540)

do ministra ﬁnansów

w sprawie likwidacji patologii

Szanowny Panie Ministrze!

W ramach obrotu go-

spodarczego występują często istotne opóźnienia

w regulowaniu zobowiązań pomiędzy kontrahenta-

mi.

Kwestia ta jest bardzo groźna dla małych i śred-

nich przedsiębiorców, ale sprawia problemy także i du-

żym ﬁrmom.

Obecnie przedsiębiorcy już z samego

powodu memoriałowej – zamiast kasowej – zasady

płacenia podatków „kredytują” państwo.

Zanim bo-

wiem otrzymają zapłatę za swoje towary lub usługi,

to już z własnych środków, a nie z zapłaty za faktury,

muszą regulować obowiązki publiczno-prawne.

Na tę sytuację – obowiązku zapłaty państwu po-

datków przed otrzymaniem zapłaty za faktury – na-

kładają się często skutki nie tylko niepłacenia poje-

dynczych rachunków i faktur, ale wręcz tworzenia

się „zatorów płatniczych”.

Zjawisko to w przypadku

braku płatności za sprzedane towary lub wykonane

usługi może istotnie pogorszyć płynność ﬁnansową

ﬁrm,awskrajnychprzypadkachdoprowadzaćwręcz

do ich upadłości.

Innym negatywnym skutkiem za-

torów płatniczych jest wypychanie części lub całości

działalności gospodarczej do szarej strefy.

Skutkiem

braku płatności może w końcu być również brak

środków na regulowanie zobowiązań podatkowych,

na czym z kolei traci budżet państwa i system ubez-

pieczeń społecznych oraz zdrowotnych.

Firmy bo-

wiem, które nie otrzymują swoich należności, nie

mają pieniędzy, by opłacić podatek dochodowy, VAT,

akcyzę, składki emerytalno-rentowe czy składki na

ubezpieczenia społeczne…

Jak wynika z niektórych analiz i wyliczeń, przed-

siębiorstwa w Polsce na koniec 2011 r. zalegały swo-

im kontrahentom co najmniej 1,2 mld zł, co stanowi

za 2010 r.

Jak można się dowiedzieć z doniesień pra-

sowych, tylko w budownictwie, branży spożywczej,

spedycyjnej, kosmetycznej, metalowej i RTV zaległo-

ści ﬁrmsięgnęływubiegłymrokukwotymiliarda

złotych.

Z moich jednak spotkań z przedsiębiorcami

– które odbywają się w całym kraju – wynika, iż jest

to problem większy od tego, jaki wynika tylko z sa-

mych statystyk.

Poza tym nie chodzi tylko o grę liczb.

Przedsiębiorca, zwłaszcza mały i średni, powinien

mieć komfort prowadzenia biznesu, choćby ze wzglę-

du na poczucie bezpieczeństwa.

Wtedy łatwiej podej-

muje decyzje gospodarcze, w tym te najważniejsze,

a więc dotyczące inwestowania swoich lub pożyczo-

nych środków oraz tworzenia nowych miejsc pracy.

Jeśli ciągle żyje w niepewności, czy otrzyma należ-

ność za swoje towary lub usługi, a mimo to musi

w pełni realizować swoje obowiązki publiczno-praw-

ne, to nie czuje się pewnie na rynku i wzbrania się

przed inwestowaniem oraz przyjmowaniem ludzi do

pracy.

Niektórzy z przedsiębiorców „ubezpieczają się”

wręcz poprzez przesuwanie części swojej działalno-

ści, np. zatrudnienia, w szarą strefę.

Jak więc widać, obecnie obowiązujący system nie

tylko tworzy brak komfortu prowadzenia działalno-

ści gospodarczej, ale generuje też zjawiska patologicz-

ne.

Zatory płatnicze są więc gangreną gospodarki

i państwa, dotykają bowiem swoimi skutkami i uczci-

wych przedsiębiorców, i ich pracowników, i budżety

państwa oraz samorządów terytorialnych, a także

fundusze ubezpieczeń społecznych oraz zdrowotnych.

Wszyscy tracimy na zatorach płatniczych.

Sprawa

więc wreszcie powinna być ostatecznie rozwiązana.

Nie jest to bowiem problem tylko i wyłącznie samych

przedsiębiorców, ale całego państwa.

Szanowny Panie Ministrze, by zlikwidować opi-

sane patologiczne zjawisko, najlepiej byłoby zastąpić

memoriałowy system płacenia podatków systemem

kasowym.

Zanim jednak będzie to możliwe, należa-

łoby wprowadzić przepisy, które ograniczałyby choć-

by tzw. zatory płatnicze.

Proponowane przeze mnie

poniżej rozwiązania zmierzają właśnie w kierunku

wprowadzenia z jednej strony zachęt, a z drugiej stro-

ny sankcji podatkowych, które przyczyniłyby się do

poprawy terminowego regulowania płatności w ob-

rocie gospodarczym, a także możliwości obniżenia pod-

stawy opodatkowania przez podatnika, którego wierzy-

telność nie została zapłacona.

Sama koncepcja roz-

wiązania problemu nie jest skomplikowana i w swojej

istocie polega na zlikwidowaniu możliwości zalicza-

nia do kosztów prowadzenia swojej działalności fak-

tur, które nie zostały w terminie zapłacone.

To po-

winno skutecznie zniechęcić nieuczciwych przedsię-

biorców do stosowania szkodliwych praktyk kredy-

towania się kosztem własnych kontrahentów.

Celem proponowanych przeze mnie zmian jest

więc wprowadzenie regulacji, które ograniczyłyby

patologię polegającą na przyjmowaniu faktur za to-

wary lub usługi i niepłaceniu za nie, co obciąża kosz-

tami uczciwego przedsiębiorcę, niestety, niekiedy

zmuszając go do wstrzymywania swoich płatności

wobec innych wierzycieli (w skrajnych sytuacjach

także wobec państwa, np. ZUS, FUS, US).

Stan taki

doprowadza do powstawania „łańcuszka niepłace-

nia”, a więc powszechnie znanego zjawiska „zatorów

płatniczych”.

By ograniczyć omawiane zjawisko pro-

ponuję przyjęcie nowych przepisów, które miałyby:

1) zmotywować podatników prowadzących dzia-

łalność gospodarczą do terminowego regulowania

swoich należności,

418

2) pozwolić na uwzględnienie braku płatności od

kontrahenta przy ustalaniu zobowiązania podatko-

wego we własnym podatku dochodowym.

Osiągnięcie zakładanego celu ograniczenia – by

nie powiedzieć likwidacji – „zatorów płatniczych”

miałoby nastąpić poprzez wprowadzenie do ustaw

osób prawnych możliwości dokonania korekty pod-

stawy opodatkowania o wartość niezapłaconych w ter-

minie zobowiązań, zarówno po stronie wierzyciela,

W przypadku nieotrzymania w terminie wynika-

jącym z umowy lub z faktury płatności za sprzedane

ważniony do wezwania dłużnika do uregulowania

zaległych kwot.

Ustawa może wprost przewidywać

termin – np. 14 dni – zapłaty zobowiązania od dnia

otrzymania przez dłużnika wezwania wierzyciela.

Jeżeli dłużnik nadal nie spełniałby świadczenia

w wyznaczonym terminie:

1) wierzyciel byłby uprawniony do zmniejszenia

podstawy opodatkowania za dany okres rozliczenio-

wy o wartość wierzytelności, która nie została zapła-

cona, pod warunkiem, że uprzednio wierzytelność ta

zostałaby uznana za przychód należny;

2) dłużnik byłby zobowiązany do zwiększenia

podstawy opodatkowania za dany okres rozliczenio-

wy o wartość wydatków, których nie poniósł, jeżeli

wydatki te zostałyby zaliczone do kosztów uzyskania

przychodów lub też zwiększyły wartość środka trwa-

łego lub wartości niematerialnych i prawnych;

3) wierzyciel byłby zobowiązany, w przypadku ko-

rekty podstawy opodatkowania, do zawiadomienia

naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla dłuż-

nika o dokonanej korekcie.

Jeżeli w późniejszym terminie dłużnik w całości

lub w części spełniłby swoje zobowiązanie, wierzyciel

zwiększyłby podstawę opodatkowania o wartość

otrzymanej płatności, a dłużnik dokonałby jej odpo-

wiedniego zmniejszenia.

Nowe przepisy powinny dotyczyć dochodów z pro-

wadzonej działalności gospodarczej, uzyskiwanych

przez przedsiębiorców podatników podatku docho-

dowego od osób prawnych oraz podatku dochodo-

wego od osób ﬁzycznych.

Przepisypowinnydoty-

czyć wierzytelności, które nie zostały zapłacone

przewidzianego w przepisach, umowie lub faktu-

rze, a wierzytelność została uprzednio zaliczona

przez wierzyciela do przychodów należnych oraz

gdy dłużnik niespłacone kwoty uznał za koszt uzy-

skania przychodów lub też powiększyły one war-

tość początkową środków trwałych lub wartości

niematerialnych i prawnych.

Ważne byłoby także

i to, by wierzytelność nie została zbyta przez wie-

rzyciela ani nie uległa przedawnieniu.

Wierzytel-

ność też nie może zostać odpisana jako nieściągal-

na oraz utworzona rezerwa na pokrycie wierzytel-

ności nie może zostać zaliczona do kosztów uzyska-

nia przychodów.

Co ważne, istotnie wierzyciel będzie musiał za-

wiadomić dłużnika o zamiarze dokonania korekty

podstawy opodatkowania ze względu na uznanie wie-

rzytelności za niezapłaconą w terminie, jeśli dłużnik

nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie

nia.

Wierzyciel byłby uprawniony do zmniejszenia

podstawy opodatkowania z upływem 14 dni od otrzy-

mania przez dłużnika zawiadomienia, o którym

mowa powyżej, jeżeli dłużnik nie uregulował w tym

czasie zobowiązania.

Warunkiem dokonania korekty powinno być uzy-

skanie przez wierzyciela potwierdzenia odbioru przez

dłużnika zawiadomienia.

Zastosowanie znalazłyby

tutaj przepisy o doręczeniu z Ustawy z dnia 29 sierp-

nia 1997 r.

Ordynacja podatkowa.

Jeżeli po dokona-

niu korekty należność zostałaby uregulowana w ja-

kiejkolwiek formie, wierzyciel byłby zobowiązany do

podwyższenia podstawy opodatkowania, zwiększając

ją o wartość otrzymanej zapłaty.

Wierzyciel w ciągu

7 dni zawiadamiałby dłużnika oraz właściwy dla wie-

rzyciela i dłużnika urząd skarbowy o dokonanym

zmniejszeniu podstawy opodatkowania.

Po otrzymaniu zawiadomienia i nieuregulowaniu

zobowiązania w terminie 14 dni dłużnik byłby zobo-

wiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania

(lub pomniejszenia straty) o kwotę nieuregulowa-

nych zobowiązań.

W przypadku częściowego nato-

miast uregulowania zobowiązania, zmniejszenie

podstawy opodatkowania dotyczyć powinno nieure-

gulowanej części zobowiązania.

W sytuacji uregulo-

wania zobowiązania po dokonaniu zwiększenia pod-

stawy opodatkowania dłużnik miałby mieć prawo do

obniżenia podstawy opodatkowania o kwotę uregu-

lowanego zobowiązania.

Możliwość zastosowania opisanej konstrukcji, we-

dług mnie, nie powinna dotyczyć wierzytelności spor-

nych, będących przedmiotem postępowania sądowe-

go lub rozpoczętego przed instytucją właściwą do

orzekania kwestii spornych pomiędzy stronami

transakcji.

Wydaje się także, że korekcie podlegać

powinna wyłącznie kwota netto wierzytelności (bez

podatku VAT).

Szanowny Panie Ministrze, powyżej przedstawi-

łem syntetyczny zarys założeń do nowej ustawy, ma-

jącej ograniczyć patologie i niesprawiedliwość, która

dotyka uczciwych przedsiębiorców, polegającą na nie-

płaceniu w terminie należności za wykonane usługi

lub dostarczone towary.

Chciałbym więc zapytać

Pana Ministra, czy Pan Minister podziela tezę, że

„zatory płatnicze” są szkodliwe i dla przedsiębiorców,

i dla państwa?

Chciałbym też wiedzieć, czy Pan Mi-

nister zamierza podjąć działania, w tym legislacyjne,

mające na celu likwidację, a przynajmniej ogranicze-

nie szkodliwych skutków zjawiska „domina niepła-

cenia należności cywilnoprawnych”.

W tym kontek-

ście chciałbym także zapytać, jak Pan ocenia propo-

419

zycję rozwiązania problemu „zatorów płatniczych”

poprzez wprowadzenie ustawowego mechanizmu po-

datkowego opisanego powyżej?

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

Piła, dnia 13 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 541)

do ministra skarbu państwa

Szanowny Panie Ministrze!

Na lata 2012–2013

przewidywane są zmiany organizacyjne, restruktu-

ryzacyjne i konsolidacyjne w PGE Dystrybucja SA

Oddział Łódź-Teren, których efektem ma być likwi-

dacja Rejonu Energetycznego w Wieluniu, posterun-

ku Energetycznego w Działoszynie oraz Posterunku

tycznego w Wieluniu zapewnia odbiorcom energii

elektrycznej fachową i szybką obsługę, spełniając

wszelkie standardy, dla siedzib rejonów energetycz-

nych.

Należy zauważyć, iż likwidacja ww. rejonu spo-

woduje dłuższy czas reagowania na wszelkiego ro-

dzaju usterki i utrudnienia w odbiorze energii przez

mieszkańców Wielunia i okolic, z czym dotąd nie było

problemów.

Połączenie wieluńskiego rejonu z rejo-

nem w Bełchatowie spowoduje utrudnienia w obsłu-

dze klientów, możliwe przerwanie ciągłości dostaw

energii w razie wszelkiego rodzaju awarii powiększy

też bezrobocie, a przede wszystkim nie zabezpieczy

należytego dostarczania energii elektrycznej dla

mieszkańców Wielunia i okolic.

Należy pamiętać, że

bezpieczeństwo energetyczne osób ﬁzycznych, ale

także jednostek takich jak szpitale, szkoły czy urzę-

dy jest sprawą niezwykłej wagi, jednak po zlikwido-

waniu Rejonu Energetycznego w Wieluniu takiego

bezpieczeństwa mieszkańcy Wielunia i okolic mieć

nie będą.

W związku z powyższym proszę o zainteresowa-

nie się sprawą oraz odpowiedź na następujące pyta-

nie: Czy Pan Minister zamierza w jakikolwiek sposób

wpłynąć na pozostawienie Rejonu Energetycznego

w Wieluniu?

Z poważaniem

Poseł Marek Matuszewski

Zapytanie

(nr 542)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Mieszkańcy i władze

gminy i miasta Błaszki pilnie potrzebują poprawy

w Błaszkach, która to droga przebiega przez środek

ww. miasta.

Dotychczasowe rozwiązania komunika-

cyjne są niewystarczające i stwarzają realne zagro-

żenie dla życia i zdrowia setek osób, w tym dzieci,

przekraczających codziennie drogę krajową nr 12

w centrum miasta.

Budowa sygnalizacji świetlnej

kle istotna dla lokalnej społeczności miasta i gminy

Błaszki i powinna zostać przez Ministerstwo Trans-

towana jako pilna do zrealizowania.

W związku z powyższym proszę o uzgodnienia

wych i Autostrad oraz odpowiedź na pytanie: W ja-

kim terminie zostanie zrealizowana instalacja sy-

kach?

Z wyrazami szacunku

Poseł Marek Matuszewski

(nr 543)

do ministra skarbu państwa

Panie Ministrze!

Odbyłem liczne rozmowy z pra-

cownikami PGE Dystrybucja SA w Lublinie, także

do mojego biura poselskiego docierają apele i infor-

macje od samorządowców i pracowników PGE Dys-

trybucja SA o zamiarach wprowadzenia przez zarząd

spółki zmian organizacyjnych, które będą szkodliwe

dla ﬁrmyimieszkańcówLubelszczyzny.

Zarząd PGE Dystrybucja SA w Lublinie planu-

je likwidację większości rejonów energetycznych.

Z informacji mi przekazanych wynika, że dotyczy

to miast Biłgoraja, Kraśnika, Janowa Lubelskiego,

Radzynia Podlaskiego, Lubartowa, Hrubieszowa,

420

Łukowa, Włodawy, Krasnegostawu.

Jeśli doszłoby

do skutku zlikwidowanie tych rejonów, to utrudni-

łoby to ludziom nie tylko kontakt z oddziałami, ale

także pogorszyłoby obsługę klientów.

Szczególnie chciałbym zwrócić uwagę na sytu-

ację w rejonie energetycznym w Biłgoraju.

Rejon

energetyczny Biłgoraj obsługuje ponad 43 tys. od-

biorców energii elektrycznej, a obszar jego działania

stanowi powiat biłgorajski województwa lubelskie-

go.

Łączny obszar działania Rejonu Energetycznego

w Biłgoraju wynosi ponad 2 tys. km

2

.

Roczna sprze-

daż energii elektrycznej to ponad 95 tys. MWh.

Na

terenie RE Biłgoraj eksploatowane są linie napo-

wietrzne nn – 1177,456 km, linie kablowe nn

– 253,120 km, linie napowietrzne SN – 1248,229 km,

kinie kablowe SN – 78,36 km, stacje trafo SN/nn

– 928 szt.

Eksploatacją urządzeń zajmuje się pięć

posterunków energetycznych: PE Biłgoraj, Józefów,

Frampol, Tarnogród i Żółkiewka.

Wszyscy dziwią

się planom likwidacji rejonu energetycznego w Bił-

goraju z racji obszaru, jaki dzisiaj jest przez pracow-

ników tego rejonu obsługiwany.

Jeśli dojdzie do likwidacji rejonów energetycz-

nych, to dużym zagrożeniem dla mieszkańców stanie

się wydłużenie czasu naprawy awarii.

Placówki będą

oddalone, często pracownicy nie będą znali terenu

awarii.

Pracownicy widzą także zagrożenie w tym,

że być może władze spółki zechcą wyzbyć się majątku

spółki – siedzib posterunków i rejonów.

Z jednej stro-

ny chce się sprzedać siedziby, a z drugiej – trzeba

będzie inwestować w przystosowanie nowych siedzib.

Niepewny jest też los pracowników, którzy do dnia

dzisiejszego nie wiedzą, jaki będzie stan zatrudnienia

po reorganizacji.

— Dlaczego PGE Dystrybucja SA planuje likwi -

dację rejonów energetycznych i posterunków?

— W jakich miejscowościach w województwie lu -

belskim są planowane likwidacje rejonów energetycz-

nych i posterunków?

— Ile osób straci pracę w wyniku tej reorgani -

zacji?

— Czy pracownicy, którzy utracą pracę w wyniku

likwidacji rejonu, posterunku, otrzymają inną pro-

pozycję pracy w PGE Dystrybucja SA?

— Jakie będą konsekwencje proponowanych

zmian dla odbiorców?

— Czy wydłuży się czas usuwania awarii?

Czy

likwidacja rejonów energetycznych wpłynie na jakość

usług?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 15 stycznia 2012 r.

Zapytanie

(nr 544)

do ministra zdrowia

na przykładzie szpitali

woj. lubelskiego

Panie Ministrze!

Konwent Powiatów Wojewódz-

twa Lubelskiego przyjął wspólne stanowisko i zwró-

cił się z apelem o likwidację obligatoryjności posia-

dania dodatkowego ubezpieczenia dla szpitali z tytu-

łu zdarzeń medycznych.

Ubezpieczenie to wprowa-

dziło szpitale w kłopoty ﬁnansowe.

Zakrestegodo-

datkowego ubezpieczenia, według dyrektorów szpi-

tali, pokrywa się z obowiązującym ubezpieczeniem

odpowiedzialności cywilnej.

Z informacji przekaza-

nych mi przez dyrektorów wynika, że każdy szpital

powiatowy z Lubelszczyzny na dodatkowe ubezpie-

czenie z tytułu zdarzeń medycznych wyda średnio

337 tys. zł.

W tej chwili takie ubezpieczenia to ko-

nieczność.

Jego brak ma skutkować wykreśleniem

szpitala z listy podmiotów medycznych.

Ubezpieczenia od zdarzeń medycznych oferuje

tylko PZU, w dodatku są one drogie.

W przypadku

szpitali powiatowych – od 105 do 725 tys. zł rocznie,

czyli średnio szpital powiatowy musi wydać 337 tys.

Przedstawiciele powiatów uważają, że przepisy doty-

czące nowego ubezpieczenia nie są wystarczająco ja-

sne.

Proponuje się obecnie ubezpieczenie, którego

przedmiot nie jest do końca określony.

W tym jest

największy problem, że szpitale mają za coś płacić,

ale nie wiadomo do końca za co.

Czy argumenty poruszane przez samorządowców

są słuszne: że przepisy dotyczące nowego ubezpiecze-

nia nie są wystarczająco jasne, że proponuje się ubez-

pieczenie, którego przedmiot nie jest do końca okre-

Czy fakt, że tylko PZU ma w swojej ofercie to

ubezpieczenie, nie powoduje manipulacji przy usta-

laniu wysokości tego ubezpieczenia?

Czy Pan Minister podejmie inicjatywę ustawo-

dawczą, która spowoduje, że szpitale nie będą zmu-

szane do posiadania dwóch podobnych ubezpieczeń

i wycofa obligatoryjność ubezpieczenia z tytułu zda-

rzeń medycznych?

Z poważaniem

Poseł Piotr Szeliga

Biłgoraj, dnia 8 lutego 2012 r.

421

Zapytanie

(nr 545)

do ministra transportu,

w sprawie linii kolejowej

Szanowny Panie Ministrze!

W pierwszym kwar-

tale 2012 r. może dojść do zamknięcia linii kolejowej

nr 158 na odcinku Wodzisław Śląski – Chałupki, któ-

ra jest częścią trasy Rybnik – Wodzisław Śląski – Cha-

łupki – Bogumin – Ostrawa.

Niniejsza sieć kolejowa

stanowi ważny element w transporcie zarówno lokal-

nym, jak i międzynarodowym.

Jak wynika z informacji rzecznika PKP Polskie

Linie Kolejowe SA, którą podały media, linia nr 158

znajduje się w stanie niewystarczającym w stosun-

ku do potrzeb.

Na ponad 2/3 długości linii koniecz-

na jest kompleksowa wymiana nawierzchni.

Szaco-

wany koszt naprawy wynosi ok. 45 mln zł.

Kolej nie

dysponuje jednak takimi środkami, co skutkować

może zamknięciem ww. odcinka.

Taka sytuacja

z pewnością negatywnie odbije się na mieszkańcach

Śląska, jak również na przedsiębiorcach, bowiem

wymienione połączenie stanowi bardzo ważny ele-

ment logistyczny, zapewniający niezbędny transport

zakładom produkcyjnym.

Zamknięcie linii będzie

rzutowało również na inne połączenia.

Obecnie

przez stację kolejową w Chałupkach przejeżdżają

międzynarodowe pociągi pasażerskie do Bogumina

i Ostrawy.

Warto zwrócić uwagę także na biegnącą w wy-

mienionym obszarze autostradę A1, z którą bardzo

dobrze koresponduje funkcjonowanie kolei.

Trans-

port kolejowy nie tylko odciąża drogi, ale także jest

o wiele tańszy i bardziej opłacalny.

Ponieważ likwi-

dacja połączenia kolejowego na ww. odcinku zna-

cząco utrudni logistykę transportową, jak i pogor-

szy płynność ruchu, ewentualne zamknięcie linii

będzie niekorzystne dla regionalnego rynku pracy

oraz ograniczy szanse rozwoju całego wojewódz-

twa.

Alternatywny transport drogowy oparty na

drogach krajowych i wojewódzkich przebiegających

przez centra miast wobec zatłoczenia i wzrastają-

cych cen paliw staje się coraz mniej dogodny i atrak-

cyjny.

Należy również zwrócić uwagę na zbliżające się

Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej.

Kibice z Czech

mogą mieć poważny problem komunikacyjny, co nie

będzie dobre dla imprezy i wpłynie negatywnie na

wizerunek regionu i całego kraju.

Czy rzeczywiście rozważana jest możliwość za-

mknięcia ww. linii?

Czy dokonano analizy opłacalności?

Czy jest szan-

sa na przekazanie środków ﬁnansowychnaremont

ww. odcinka?

Czy strona polska prowadzi konsultacje ze stroną

czeską na niniejszy temat?

Z wyrazami szacunku

Poseł Ryszard Zawadzki

Wodzisław Śląski, dnia 17 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 546)

do ministra transportu,

w miejscowości Sułków w gm. Wieliczka

mieszkańcy miejscowości Sułków w gminie Wielicz-

ka, którzy od wielu lat podejmują starania o urządze-

nie przystanku przy DK4 w kierunku Krakowa.

Po

modernizacji odcinka tej drogi przystanek nie został

urządzony, przez co kursujące tam busy prywatnych

linii nie zatrzymują się, gdyż twierdzą, że za to grozi

im mandat.

Mieszkańcy tym samym pozbawieni są

możliwości skorzystania z funkcjonującej komunika-

cji do Krakowa.

Projekt modernizacji DK4 przewidy-

wał urządzenie przystanku, który jednak dotychczas

nie powstał.

scowości Sułków zadaję pytania:

1.

Dlaczego nie został urządzony przystanek,

mimo iż projekt modernizacji przewidywał jego urzą-

dzenie?

2.

Kiedy ten przystanek będzie urządzony?

Z poważaniem

Poseł Józef Lassota

(nr 547)

do ministra pracy i polityki społecznej

nagród jubileuszowych za 50-letni

i dłuższy staż pracy

Szanowny Panie Ministrze!

Zgodnie z art. 23 ust. 1

grody jubileuszowe wypłacane są za maksymalnie 45

lat pracy.

Osoby zatrudnione, które przepracowały

50 lub nawet 55 lat, nie otrzymują nagrody jubile-

422

uszowej.

Po osiągnięciu ww. okresów stażu pracy

pracownikom odmawia się wypłaty nagród jubile-

uszowych, powołując się na brak odpowiedniego prze-

pisu.

Powoduje to zrozumiałe rozżalenie wśród tych

osób i poczucie dyskryminacji.

W związku z powyż-

szym nasuwają się pytania:

1.

Czy nie należy wprowadzić zmian w ustawie,

tak aby nagrody jubileuszowe można było przyzna-

wać osobom, które przepracowały 50 i więcej lat?

2.

Czy w związku z planowanym podniesieniem

wieku emerytalnego nie należy podnieść maksymal-

nej granicy przepracowanych lat, uprawniającej do

przyznania nagrody jubileuszowej?

Z poważaniem

Posłowie Renata Butryn

i Piotr Tomański

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 548)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie ewentualnej reorganizacji

Szanowny Panie Ministrze!

Od początku 2011 r.

do pracowników różnych inspekcji działających w na-

szym kraju dochodzą głosy i informacje o likwidacji

danej inspekcji bądź jej połączeniu z inną czy też

utworzeniu superinspekcji powstałej z połączenia kil-

ku działających dotychczas.

Te głosy dotyczą głównie

Inspekcji Weterynaryjnej, Inspekcji Ochrony Środo-

wiska, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Na-

siennictwa, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Pań-

stwowej Inspekcji Pracy, Inspekcji Jakości Handlowej

Artykułów Rolno-Spożywczych.

Takie wiadomości budzą duży niepokój wśród pra-

cowników tych inspekcji a także nerwowość, stres

i frustrację.

Te informacje bardzo często zniechęcają

do dobrego wykonywania pracy.

O reorganizacji czy też konsolidacji inspekcji i in-

stytucji kontrolnych mówią w terenie, podczas otwar-

tych spotkań, najwyżsi urzędnicy w państwie.

W związku z powyższym pytam Pana Ministra,

czy są wykonywane jakiekolwiek czynności w tym

zakresie bądź czy istnieją jakieś plany na przy-

szłość?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Kania

(nr 549)

do ministra transportu,

Szanowny Panie Ministrze!

Na początku roku

Stalexport Autostrada Małopolska, spółka zarządza-

jąca płatnym odcinkiem autostrady A4 Kraków – Ka-

towice, ogłosiła podwyżkę opłat za przejazd dla sa-

mochodów osobowych i motocykli.

Od początku mar-

ca stawka za przejazd płatnym odcinkiem autostrady

A4 Katowice – Kraków ma wzrosnąć o 1 zł na każdej

bramce.

W sumie za przejazd ok. 61-kilometrowym

odcinkiem trzeba będzie zapłacić 18 zł.

Warto nad-

mienić, iż jest to kolejny przykład kontrowersji wokół

koncesjonariusza autostrady, którego zawarta przez

rząd umowa koncesyjna stawia w pozycji uprzywile-

jowanej.

Po wprowadzeniu tej skandalicznej podwyżki

przejazd 1 km autostrady kosztować ma 0,29 zł, co

stanowić będzie najwyższą opłatę autostradową

w Polsce.

Koszty przejazdu na innych odcinkach

kształtują się następująco: A2 Nowy Tomyśl – Konin:

0,26 zł, A1 Gdańsk – Nowe Marzy: 0,20 zł.

Nie nale-

ży również zapominać o tym, że przedmiotowy odci-

nek autostrady nie był budowany od początku przez

koncesjonariusza, lecz jedynie przebudowany i dosto-

sowany do standardów autostrady, a co za tym idzie

do odpłatności.

Szczególnie bulwersuje fakt, iż na ww. odcinku

autostrady nadal planowane są remonty, co z całą

pewnością wpłynie na bezpieczeństwo, płynność i kom-

fort jazdy pojazdów.

kolejnej, bulwersującej podwyżki za przejazd płatnym

odcinkiem autostrady A4 Kraków – Katowice?

2.

Czy w związku z planowanymi remontami na

ww. odcinku ministerstwo planuje podjęcie działań

obniżających opłaty za przejazd?

3.

Na jakiej podstawie prawnej i faktycznej mimo

negatywnej opinii GDDKiA koncesjonariusz auto-

strady wprowadza podwyżkę cen?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

423

Zapytanie

(nr 550)

do ministra transportu,

w sprawie aneksu nr 6

Stalexport Autostrada Małopolska SA,

podpisanego w ostatnich miesiącach

Szanowny Panie Ministrze!

Jak wskazują donie-

sienia medialne, w ostatnim czasie między Minister-

stwem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Mor-

skiej a Stalexportem Autostrada Małopolska, konce-

sjonariuszem płatnego odcinka autostrady A4 na

odcinku Kraków – Katowice, został zawarty aneks

nr 6 do umowy koncesyjnej.

W związku z moim wieloletnim zainteresowaniem

sprawą i kontrowersjami wokół mocno uprzywilejo-

wanej pozycji koncesjonariusza zwracam się do Pana

1.

Czy przytoczony aneks nr 6 do umowy konce-

syjnej jest dokumentem tajnym?

2.

Jakie zobowiązania niesie za sobą podpisanie

ww. aneksu nr 6 do umowy koncesyjnej zarówno dla

Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodar-

ki Morskiej i podległych mu instytucji, jak i dla kon-

cesjonariusza autostrady?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

(nr 551)

do ministra transportu,

w sprawie efektów pracy zespołu

z ﬁrmą Stalexport Autostrada Małopolska SA

Szanowny Panie Ministrze!

Pod koniec roku 2009

wraz z ujawnieniem przez dziennikarzy budzącego

wiele wątpliwości trybu podnoszenia opłat za prze-

jazd autostradą A4 na odcinku Kraków – Katowice

przez koncesjonariusza, tj. Stalexport Autostrada

Małopolska, źródła rządowe publicznie deklarowały

powstanie zespołu urzędników i ekspertów, których

zadaniem miało być przeanalizowanie możliwości

renegocjacji i zapisów umowy koncesyjnej.

Głównym

założeniem powstającej grupy miało być doprowadze-

nie do sytuacji, w której to priorytetowo chroniony

byłby interes polskich kierowców, a nie korzyść eko-

nomiczna prywatnej ﬁrmy.

Z perspektywy sytuacji bieżącej roku 2012 oraz

w kontekście zapowiedzianych przez koncesjonariu-

sza kolejnych podwyżek opłaty za przejazd autostra-

nie odpowiedzi na pytania:

1.

Jakie są efekty pracy zespołu, o którym mowa

powyżej, i co udało mu się przez ponad dwa lata wy-

pracować?

2.

Czy podtrzymuje Pan Minister wolę resortu co

do modyﬁkacjiizmianyzapisówumowykoncesyjnej

na płatnym odcinku A4 Kraków – Katowice, zwłasz-

cza tych uniemożliwiających koncesjonariuszowi do-

wolnie kształtować cenę za przejazd autostradą?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

(nr 552)

do ministra transportu,

w sprawie oczekiwania na wjazd

oraz jej ewentualnej rozbudowy

Szanowny Panie Ministrze!

W nawiązaniu do

pisma p.o. generalnego dyrektora dróg krajowych

i autostrad z dnia 11 stycznia 2012 r. adresowanego

do prezesa Stalexport Autostrada Małopolska, kon-

cesjonariusza autostrady A4 na odcinku Kraków

– Katowice, jakie wpłynęło do wiadomości Pana Mi-

nistra (znak: GDDKiA-DPP-PPP4-TK-621-78/12),

zechciałbym uzyskać szereg informacji w następu-

jącej sprawie.

Działalność koncesjonariusza wspomnianego od-

cinka autostrady od lat budzi kontrowersje, zwłasz-

cza w odniesieniu do wygórowanych stawek opłat za

przejazd w odniesieniu do długości i standardu drogi.

Zgodnie z zapisami umowy koncesyjnej, której frag-

menty zostały upublicznione przez media, powinna

ona – w określonych warunkach – mieć po trzy pasy

ruchu.

„Budowę dodatkowego pasa uzależniono w umo-

wie od czasu oczekiwania na wjazd na A4.

Określone

zostały trzy poziomy – do 1,5 minuty, do 3 minut

i powyżej.

Jeżeli ten ostatni poziom trwa dłużej niż

przez godzinę w miesiącu, to po trzech takich mie-

siącach koncesjonariusz ma zdobyć pieniądze na wy-

budowanie trzeciego pasa ruchu w obu kierunkach”

(cyt.: www.rmf24.pl).

Z przywołanej powyżej korespondencji wynika, iż

na podstawie badań przeprowadzonych przez GDD-

KiA jednoznacznie wynika, iż czas oczekiwania prze-

424

kracza określone w umowie koncesyjnej standardy.

W takiej sytuacji koncesjonariusz obowiązany jest do

zdobycia środków ﬁnansowychirealizacjirozbudowy

autostrady o jeden dodatkowy pas w każdym z kie-

runków.

sposób ministerstwo zamierza skutecznie zbadać

i ewentualnie wyegzekwować warunki umowy kon-

cesyjnej w zakresie oczekiwania i wjazdu na auto-

stradę A4 Kraków – Katowice?

Z poważaniem

Poseł Andrzej Adamczyk

(nr 553)

do ministra spraw wewnętrznych

w sprawie działań stołecznej Policji wobec

Warszawskiego Klubu Sportowego Gwardia

Skontaktował się ze mną Komitet Społeczny Ra-

towania Warszawskiego Klubu Sportowego Gwardia,

śnieniu stanowiska Policji i Ministerstwa Spraw We-

wnętrznych w kwestii obiektu sportowego przy ul.

Rakowieckiej 132, który do niedawna był wykorzy-

stywany przez Warszawski Klub Sportowy Gwardia.

Zarządcą tego obiektu jest Policja.

WKS Gwardia na tej nieruchomości funkcjonuje

od 1960 r. i jest użytkownikiem obiektów sportowych.

Kilkuset młodych ludzi (w wieku 6–16 lat) korzysta

z oferty sportowej, którą oferuje klub.

Decyzją z dnia 13 stycznia 2012 r.

Powiatowy In-

spektorat Nadzoru Budowlanego w Warszawie naka-

zał Komendzie Głównej Policji w terminie do 31 grud-

nia 2012 r. usunąć wskazane w protokole usterki.

Jednocześnie nakazał zamknąć budynki i sale spor-

towe zagrażające życiu i zdrowiu.

Tymczasem – choć

WKS Gwardia dokonał w obecności przedstawicieli

Policji wielu wskazanych napraw, w szczególności

elektrycznej – Komenda Główna Policji zamknęła

cały obiekt.

Jednocześnie nie chce prowadzić rozmów

z klubem, uznając, że nie jest on stroną.

Komenda Główna Policji, jako jednostka zarzą-

dzająca terenami i obiektami przy ul. Racławickiej

132, jest w świetle prawa zobowiązana do dbania

o nie.

Jednakże według działaczy klubu, zarządca nie

wypełnia należycie tego obowiązku, jak również od

wielu lat skutecznie blokuje inicjatywy osób trzecich,

które mają służyć rozwojowi obiektu.

Pracownicy

WKS Gwardia są gotowi samodzielnie przeprowadzić

dalsze niezbędne prace remontowe.

Ponadto klub

podkreśla swoją gotowość do prowadzenia działalno-

ści gospodarczej, która przyniosłaby środki pieniężne

na pokrycie bieżących wydatków na naprawy, remon-

ty i funkcjonowanie obiektu.

Niestety, KGP nie apro-

buje tego rodzaju projektów, uniemożliwia wszelką

inicjatywę w tej kwestii.

Powyżej opisana sytuacja jest w mojej ocenie nie-

zwykle niepokojąca, gdyż prowadzi nie tylko do tym-

czasowego zamknięcia, ale wręcz do ostatecznej li-

kwidacji obiektu sportowego, który jest ﬁrmowany

przez Warszawski Klub Sportowy Gwardia.

sportowego, wykorzystywanego przez Warszawski

Klub Sportowy Gwardia, który jest w zarządzie Ko-

mendy Głównej Policji, a także działania podejmowa-

ne przez Policję, które zmierzają do trwałej likwidacji

obiektu?

Czy może Pan Minister zwrócić się do KG Policji,

aby zaczęła traktować Zarząd WKS Gwardia jako

partnera na temat rozmów dotyczących przyszłości

obiektu?

Czy może Pan Minister podjąć działania, które

doprowadzą – przy współudziale KG Policji – do ura-

towania tego obiektu sportowego, by nadal mógł słu-

żyć młodym mieszkańcom Mokotowa i Warszawy?

Z poważaniem

Poseł Artur Górski

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 554)

do ministra skarbu państwa

w sprawie planów restrukturyzacji w spółce

Tauron Wytwarzanie SA

Tauron Wytwarzanie SA są zaniepokojeni projektem

przewiduje zwolnienie 1325 pracowników w ramach

restrukturyzacji.

Pracownicy objęci są Umową Społeczną Południo-

wego Koncernu Energetycznego SA, w której są za-

warte gwarancje zatrudnienia pracowników od dnia

jej obowiązywania bez względu na zmiany organiza-

cyjne, ekonomiczne i technologiczne dokonywane

w elektrowniach.

wił związkom zawodowym propozycje aneksu do

Umowy Społecznej, który zakłada skrócenie obowią-

zywania umowy do 30.06.2014 r.

Związki zawodowe

wypowiedzenia Umowy Społecznej.

425

Plany restrukturyzacji uderzą najbardziej w naj-

większe elektrownie, w tym Elektrownię Łagisza za-

trudniającą 900 pracowników.

Elektrownia Łagisza

jest największym pracodawcą w Będzinie.

Z tego ty-

tułu należy się liczyć z ogromnymi problemami spo-

łecznymi w mieście.

bec planów restrukturyzacji w spółce Tauron Wytwa-

rzanie SA?

2.

Jak ministerstwo odnosi się do próby skrócenia

bądź wypowiedzenia Umowy Społecznej?

3.

W jaki sposób samorządy mają radzić sobie ze

zjawiskiem zwolnień w dużych zakładach przy dra-

stycznym obcięciu w ubiegłorocznym i tegorocznym

budżecie państwa środków na aktywne formy zwal-

czania bezrobocia?

Z poważaniem

Poseł Witold Klepacz

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

(nr 555)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie dyrektywy 92/100/WE

płacić autorom książek biblioteki

Szanowny Panie Ministrze!

Unijna dyrektywa

wa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrew-

nych prawu autorskiemu w zakresie własności inte-

lektualnej (Dz. Urz.

WE L 346 z 27 listopada 1992 r.)

nakłada obowiązek wprowadzenia tantiem, które po-

winny płacić autorom książek biblioteki za wypoży-

czanie ich książek.

Komisja Europejska za niewdro-

żenie odpowiednich przepisów w tej sprawie obłożyła

karami, sięgającymi nawet 300 tys. euro, m.in. Hisz-

panię, Portugalię czy Włochy.

W Polsce również brak

przepisów regulujących tę kwestię.

Czy Pan Minister planuje podjęcie kroków, mają-

cych na celu uregulowanie tej sytuacji?

Jeśli tak, to

jakich i kiedy?

Z poważaniem

Poseł Aleksandra Trybuś

Cieszyn, dnia 15 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 556)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie procedur przyznawania dodatków

samorządowych kolegiów odwoławczych

Szanowny Panie Ministrze!

W procedurze przy-

znawania dodatków specjalnych i nagród prezesom

niczą osoby pozostające wobec nagradzanych w za-

leżności służbowej, czyli podwładni (np. wiceprezesi

SKO czy główni księgowi), co może niekorzystnie

wpływać na bezstronność ich decyzji.

Najwyższa Izba

Kontroli uznała, że ministerstwo sprawujące nadzór

nad działalnością SKO powinno pilnie podjąć działa-

nia, które zmienią obecny stan prawny.

Jednak

w wykazie prac legislacyjnych Ministerstwa Admi-

nistracji i Cyfryzacji na rok 2012 nie pojawia się za-

lecona przez NIK korekta prawna tej kwestii.

Czy Pan Minister planuje podjąć kroki w tej spra-

wie?

Jeśli tak, to jakie i kiedy?

(nr 557)

do ministra zdrowia

w sprawie zawierania kontraktów

z lekarzami

Szanowny Panie Ministrze!

Od lat kontraktowa-

nie świadczeń na usługi medyczne, przynajmniej na

Dolnym Śląsku, odbywa się kilka tygodni po wyga-

śnięciu istniejących kontraktów, co powoduje, że

przez wiele tygodni świadczenia medyczne ﬁnanso-

wane ze środków publicznych (Narodowego Fundu-

szu Zdrowia) kredytowane są przez prowadzących

placówki medyczne.

Ponadto umowy o udzielanie świadczeń zdrowot-

nych ﬁnansowanychześrodkówpublicznychzawie-

rane są na rok, co powoduje niepewność co do możli-

wości udzielania tych świadczeń w kolejnych latach,

mioty udzielające tych świadczeń wieloletnich planów

rozwoju i wyposażenie placówek w nowoczesny sprzęt.

Dotyczy to szpitali, lekarzy rodzinnych, lekarzy spe-

cjalistów, pielęgniarek, publicznych i prywatnych za-

kładów opieki zdrowotnej i nie pozwala im na podej-

mowanie jakichkolwiek racjonalnych działań w za-

426

kresie świadczonych usług medycznych, zaplanowa-

nia dochodów i wydatków, prowadzenia polityki za-

trudnienia.

Równie nieracjonalnie odbywa się wykonywanie

obowiązków przez oddziały NFZ w zakresie rozliczeń

takich kontraktów.

Bardzo skomplikowany system rozliczeń, zmiany

praktycznie co miesiąc, nie pozwala na spokojne re-

alizowanie przez te jednostki swoich podstawowych

zadań.

W tej sytuacji pytam Pana Ministra:

1.

Czy rząd zamierza ujednolicić procedury w za-

kresie kontraktowania świadczeń medycznych i pro-

wadzenia rozliczeń kontraktów i co zamierza zrobić,

by kontrakty te zawierane byty jeszcze przed wyga-

śnięciem poprzednich kontraktów?

2.

Czy rząd rozważa zainicjowanie zmian legisla-

cyjnych, w szczególności w ustawie o świadczeniach

opieki zdrowotnej ﬁnansowanychześrodkówpublicz-

nych w celu umożliwienia podmiotom udzielających

tych świadczeń zawierania wieloletnich kontraktów

z NFZ, które ułatwiłyby tworzenie i realizowanie

wieloletnich planów rozwoju i wyposażenie placówek

Z poważaniem

Poseł Jacek Świat

Wrocław, dnia 7 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 558)

do ministra pracy i polityki społecznej

w sprawie opieki nad osobami starszymi

i obłożnie chorymi

Starzenie się społeczeństwa polskiego, podobnie

jak w całej Europie, wymaga pilnie przyjęcia okre-

ślonej polityki państwa wobec problemu osób star-

szych, obłożnie chorych oraz ich rodzin.

Koniecznym

wydaje się przyjęcie rozwiązań systemowych doty-

czących opieki nad osobami starszymi i obłożnie cho-

rymi.

W domach opieki brakuje miejsc, a ceny mie-

sięcznego pobytu takich osób w prywatnych domach

opieki nie pozwalają na pobyt tam nawet osobom

o średniej emeryturze czy rencie.

Celowym i wymagającym szybkich decyzji wyda-

je się także przyjęcie rozwiązań systemowych doty-

czących wsparcia rodzin osób starszych i obłożnie

chorych (rodzin, które opiekują się tymi osobami).

Z informacji takich osób przedstawionych w moim

biurze poselskim we Wrocławiu wynika całkowita

bezradność i nieudolność publicznego systemu opieki

społecznej.

W tej sytuacji pytam Pana Ministra: Czy rząd pla-

nuje opracować jakiekolwiek rozwiązanie systemowe

związane z otoczeniem opieką osób starszych, obłoż-

nie chorych oraz wsparciem ﬁnansowymdlaczłon-

ków rodzin takich osób?

Z poważaniem

Poseł Jacek Świat

Zapytanie

(nr 559)

do ministra administracji i cyfryzacji

Wałbrzychu i pełnieniem tam funkcji

ordynatora oddziału kardiologicznego

Z informacji prasowych wynika, że prezydent

Wałbrzycha oprócz sprawowania funkcji prezydenta

od 1 grudnia 2011 r. pracuje również w Specjalistycz-

nym Szpitalu im. Sokołowskiego w Wałbrzychu.

Sprawa jest o tyle wątpliwa, że pan prezydent w szpi-

talu pełni nie tylko dyżury.

Pomimo wcześniejszej re-

zygnacji z funkcji wicedyrektora szpitala, nadal jest

on jednak ordynatorem oddziału kardiologicznego.

Pan prezydent uzasadnia to tym, że posiada opi-

nię z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, która

umożliwia mu łączenie funkcji prezydenta z pracą

w szpitalu.

Specjaliści od prawa samorządowego są

zdziwieni powstałą sytuacją, ponieważ podczas two-

rzenia ustawy nikt z nich nie przewidział takiej sy-

tuacji.

Ponadto wskazują oni na możliwe konﬂikty

interesów, ale również kwestie techniczne pogodze-

nia wykonywania dwóch różnych prac.

Okazuje się,

że prezydent reprezentuje Wałbrzych na zewnątrz,

również w kontaktach ze szpitalem.

To władze mia-

sta decydują o rozbudowach infrastruktury, czy też

podpisują umowy o szczepieniach.

Mandat prezyden-

ta wymaga pełnej przejrzystości, by nie można mu

było zarzucić jakichkolwiek podejrzeń o stronniczość.

Inną kwestią jest sam wydźwięk moralny zaistniałej

sprawy dotyczący tego, czy dodatkowa praca nie prze-

szkadza prezydentowi w sumiennym wykonywaniu

podstawowych obowiązków.

Autorzy ustawy samo-

rządowej w zasadzie jednogłośnie stwierdzają, że taki

stan rzeczy nie jest dobry dla gminy.

W związku z powstałą sprawą zwracani się do

Pana Ministra z zapytaniem poselskim:

1.

Czy ministerstwu znana jest ta sprawa – łącze-

nia funkcji prezydenta miasta z dyżurami w szpitalu

i pełnieniem funkcji ordynatora w Specjalistycznym

Szpitalu im. Sokołowskiego w Wałbrzychu?

2.

Na jakiej podstawie ministerstwo wydało panu

prezydentowi miasta Wałbrzych zgodę na łączenie

wymienionych wyżej etatów?

427

3.

Jaka jest opinia ministerstwa w sprawie poruszo-

nego w zapytaniu ewentualnego konﬂiktuinteresów?

4.

Czy łączenie wymienionych stanowisk przez

prezydenta Wałbrzycha, zdaniem ministerstwa, nie

wpłynie negatywnie na zarządzanie miastem w ewen-

tualnych sytuacjach kryzysowych?

Co się stanie, jeśli

w czasie pełnienia dyżuru w szpitalu zawaleniu ule-

gnie jeden z budynków mieszkalnych, skoro – zgod-

nie z ustawą – to na prezydencie miasta spoczywa

podejmowanie konkretnych decyzji w przedstawionej

sytuacji?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

(nr 560)

do ministra skarbu państwa

w sprawie dalszego rozwoju

opodatkowania wydobycia miedzi i srebra

wiciele związków zawodowych działających przy

KGHM Polska Miedź SA wyrażający dezaprobatę

wobec podejmowanych, przez Radę Ministrów oraz

jej przedstawicieli w organach spółki decyzji grożą-

cych dalszemu rozwojowi przemysłu miedziowego

w Polsce.

Projekt ustawy o podatku od wydobycia niektó-

rych kopalin opodatkowujący wydobycie miedzi i sre-

bra przez jedynego w Polsce producenta tych metali

budzi zdecydowany sprzeciw zarówno władz i pra-

cowników spółki, jak i mieszkańców oraz lokalnych

samorządowców.

Zwiększenie kosztów wydobycia su-

rowców może spowodować likwidację kilku tysięcy

miejsc pracy, uderzając jednocześnie w dalszy rozwój

regionu Zagłębia Miedziowego.

Zgodnie z projektem ustawy Ministerstwa Finan-

sów podatek od wydobycia niektórych kopalin przy-

niesie budżetowi w 2012 r. około 1,8 mld zł, a w kolej-

nych latach – ok. 2,2 mld zł rocznie.

Pieniądze te mo-

głyby być skutecznie inwestowane w dalszy rozwój

przedsiębiorstwa.

Prognozuje się jednak, że wdrożenie

nowej reguły podatkowej będzie skutkować spadkiem

inwestycji oraz zahamowaniem poszukiwań nowych

złóż przez KGHM Polska Miedź SA.

Ponadto formuła

podatku zwiększy ekspozycję producenta na ryzyko

kursowe, ponieważ ceny miedzi i srebra notowane są

na rynkach światowych w dolarach amerykańskich.

W konsekwencji zwiększy to koszty ﬁrmyztytułuza-

bezpieczania się przed ryzykiem kursowym.

W związku z powstałą sytuacją zwracam się do

1.

Jaka jest opinia Ministerstwa Skarbu Państwa

w kwestii wprowadzenia opodatkowania od miedzi

i srebra w kwestii dalszego rozwoju spółki?

2.

Czy Ministerstwo Skarbu Państwa konsultowa-

ło z przedstawicielami KGHM Polska Miedź SA zało-

żenia nowej formuły opodatkowania miedzi i srebra?

3.

Czy wzrost kosztów produkcji surowców spo-

wodowany nałożeniem nowego podatku, w opinii mi-

nisterstwa, może spowodować likwidację etatów i spa-

dek poziomu produkcji, a tym samym zmniejszenie

zysku Skarbu Państwa będącego głównym akcjona-

riuszem spółki?

4.

Czy planowany podatek może, zdaniem mini-

sterstwa, spowodować obniżenie konkurencyjności

konglomeratu na międzynarodowym rynku?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

(nr 561)

do ministra nauki i szkolnictwa wyższego

Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego

w Świdnicy w Wydział Zamiejscowy

Do mojego biura poselskiego zwrócili się miesz-

kańcy zainteresowani uwzględnieniem potrzeb Świd-

nicy w zakresie stworzenia na terenie miasta możli-

wości kształcenia w ramach studiów wyższych przez

Komisję Akredytacyjną w ramach przekształcenia

Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego w Świdnicy

w Łodzi.

Prowadzone na tej uczelni kierunki cieszą się du-

żym zainteresowaniem ze strony studentów.

Położe-

nie geograﬁcznepowiatuświdnickiegoorazdobrze

rozbudowana infrastruktura komunikacyjna pozwa-

la na podjęcie studiów osobom pochodzącym również

spoza regionu, m.in. z powiatów wałbrzyskiego, ja-

worskiego, średzkiego, i kamiennogórskiego.

Waż-

nym aspektem działalności wydziału zamiejscowego

uczelni jest także kształcenie kadr na potrzeby przed-

siębiorstw w rozwijających się specjalnych strefach

ekonomicznych w Świdnicy, Wałbrzychu i Żarowie.

Dla wielu mieszkańców zainteresowanych zdobyciem

wyższego wykształcenia pokonywanie dużych odle-

głości jest zasadniczym problemem.

Ciągłe dojazdy

bądź opłacanie kosztów mieszkania w innych mia-

stach znacznie zwiększa koszty zdobycia wykształce-

nia.

W wielu przypadkach staje się to powodem rezy-

gnacji z aspiracji zawodowych młodych ludzi.

428

W związku z zaistniała sytuacją zwracam się do

1.

Jaka jest opinia ministerstwa w sprawie prze-

kształcenia Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego

demii Nauk w Łodzi?

2.

Kiedy możliwe jest otrzymanie ostatecznej de-

cyzji ministerstwa oraz Komisji Akredytacyjnej w spra-

wie przekształcenia wymienionej placówki?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

(nr 562)

do ministra edukacji narodowej

rolniczo-leśnego z ochroną środowiska

Szanowna Pani Minister!

Podczas spotkania z dy-

rektorami szkół kształcenia zawodowego przedstawio-

ny mi został problem związany z brakiem nauki pro-

wadzenia samochodu osobowego w podstawie progra-

mowej zawodów z obszaru kształcenia rolniczo-leśnego

z ochroną środowiska.

Dyrektorzy szkół motywowali,

iż placówki posiadają odpowiedni zasób pomocy dydak-

tycznych, place do nauki jazdy, zatrudniają właściwie

i efektywnie pracujących nauczycieli, osiągających bar-

dzo dobre i dobre efekty w kształceniu kierowców.

Pozbawienie szkół możliwości kształcenia kierow-

ców, zdaniem zainteresowanych, powoduje zmniej-

szenie ich atrakcyjności i może przekładać się na

zmniejszony nabór.

Dla absolwenta: technika agro-

biznesu, technika architektury krajobrazu, technika

żywienia i usług gastronomicznych, technika rolnika

bądź absolwenta innego zawodu koniecznością będzie

duża mobilność i dynamika w przemieszczaniu się,

zwłaszcza w rozległym terenie wiejskim.

Tak więc

uzyskując prawo jazdy kategorii B absolwenci byliby

w pełni przygotowani do wykonywania swoich zadań

w trakcie zatrudnienia bądź samozatrudnienia.

W odniesieniu do powyższego, zwracam się do Pani

Minister z uprzejmym pytaniem: Czy możliwie jest

wprowadzenie nauki prowadzenia samochodu osobo-

wego do podstawy programowej zawodów z obszaru

Z poważaniem

Poseł Marek Rząsa

Przemyśl, dnia 15 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 563)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

W związku z zamia-

rem przeprowadzenia reorganizacji określonej w pro-

jekcie rozporządzenia ministra sprawiedliwości w spra-

wie zniesienia niektórych sądów rejonowych, utwo-

rzenia zamiejscowych wydziałów w niektórych są-

dach rejonowych wyrażam swoje zaniepokojenie

planowanymi zmianami.

Krytyczne stanowisko na

temat projektu rozporządzenia wyraziło także wiele

instytucji i organizacji, w tym Związek Miast Pol-

skich, Konwent Marszałków Województw RP i Sto-

warzyszenie Sędziów Polskich IUSTITIA.

Wycho-

dząc naprzeciw inicjatywie społecznej mającej na celu

utrzymanie sądów w obecnej postaci oraz wyrażając

wątpliwość, czy zmiany te są reformatorskie i przyniosą

rzeczywiste korzyści dla społeczeństwa, proszę o szcze-

gółowe wyjaśnienia w następujących kwestiach:

1.

Czy zaproponowane zmiany nie spowodują ob-

niżenia jakości obsługi mieszkańców i nie utrudnią

dostępu do sądu?

2.

Czy reorganizacja nie jest etapem pośrednim

prowadzącym w konsekwencji do zamknięcia mniej-

szych sądów?

3.

W jakiej wysokości spodziewane są oszczędno-

ści po wprowadzonych zmianach?

Proszę o analizę,

na bazie której przygotowano projekt.

4.

Ile będzie kosztował proces reorganizacji (odpra-

wy pracownicze, nowe pieczęcie, nowe szyldy itp.)?

Pro-

szę o podanie minimum szacunkowego wyliczenia.

5.

W jaki sposób będą funkcjonować wydziały za-

miejscowe i jaka będzie ich wewnętrzna struktura?

6.

Kto przejmie różnorodne zadania oddziału ad-

ministracyjnego w tym: kancelarii tajnej, kasy, biura

podawczego, punktu obsługi interesanta, archiwum

zakładowego, opieki informatycznej?

7.

Kto i na jakiej podstawie oraz w jakim celu do-

konał wytypowania sądów objętych programem prze-

kształcenia?

Proszę o podanie kryteriów, jakimi kie-

rowano się, pozostawiając niektóre sądy rejonowe

(np. w Kozienicach), a typując do przekształcenia

sądy w Lipsku i Zwoleniu, skoro z położenia geogra-

ﬁcznegowynika,żeoptymalnymrozwiązaniemby-

łoby pozostawienie Sądu Rejonowego w Zwoleniu.

Mieszkańcy Kozienic i Lipska mieszkają w podobnej

odległości od Zwolenia.

8.

Czy w procesie przygotowywania projektu wzię-

to pod uwagę liczby wpływających do sądu spraw,

skuteczność i szybkość ich rozpatrywania?

9.

Czy brano pod uwagę społeczny aspekt sprawy,

czyli utrudnienia w dostępie obywateli do wymiaru spra-

wiedliwości w przypadku zamiaru likwidacji sądu?

10.

Czy w oddziałach terenowych sądów rejono-

wych będą nadal funkcjonować wydziały ksiąg wie-

czystych?

429

11.

Czy w związku z reorganizacją jednostka ma-

cierzysta nie straci realnej zdolności planowania har-

monogramu pracy dla jednostki oddalonej?

Łączę wyrazy szacunku

Zapytanie

(nr 564)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie podjęcia prac nad zmianą ustawy

Karta Nauczyciela

ciela uchwalona przez Sejm Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej w 1982 r. powstała w nieistniejącej od dzie-

sięcioleci rzeczywistości ustrojowej, społecznej i cy-

wilizacyjnej.

W pełni szacunku dla nauczycieli, ale

czas uwspółcześnić anachroniczny akt prawny, który

nie służy dobrym nauczycielom ani polskiemu syste-

mowi edukacji.

zadane przeze mnie pytania:

1.

Czy ministerstwo wniesie zmiany dotyczące

systemu wynagrodzeń nauczycielskich poprzez li-

kwidację dodatków wiejskiego i mieszkaniowego za-

pisanych w Karcie Nauczyciela?

2.

Czy w najbliższym czasie zostanie zmodyﬁko-

wana zasada awansu zawodowego nauczycieli, tak

aby stopień nauczyciela dyplomowanego był tytułem

honorowym.

3.

Czy ministerstwo wniesie zmiany dotyczące

udzielania urlopów nauczycieli dla poratowania

zdrowia?

Z poważaniem

Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

Wieluń, dnia 9 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 565)

do ministra gospodarki

w sprawie dalszego funkcjonowania

Szanowny Panie Ministrze!

Specjalne strefy eko-

nomiczne (SSE) to obszary, w których działalność go-

spodarcza prowadzona jest na preferencyjnych warun-

kach.

Zasady i tryb ustanawiania specjalnych stref

ekonomicznych, zarządzania nimi oraz szczególne za-

sady i warunki prowadzenia na ich terenie działalno-

ści gospodarczej określa ustawa z dnia 20 październi-

ka 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.

Według informacji przedstawionych przez Mini-

sterstwo Gospodarki od początku funkcjonowania

stref do końca III kwartału 2011 r. we wszystkich

funkcjonujących na terenie RP strefach wydano łącz-

nie 1416 zezwoleń inwestycyjnych, zrealizowano inwe-

stycje warte ponad 77 mld zł oraz utworzono prawie

180 tys. nowych miejsc pracy.

Warto nadmienić, iż dy-

namika wzrostu inwestycji w strefach w 2011 r. znacz-

nie się poprawiła w stosunku do roku poprzedniego.

Tymczasem zgodnie z obowiązującymi przepisa-

mi prawa specjalne strefy ekonomiczne mogą działać

jedynie do 2020 r., co w praktyce oznacza, iż w przy-

padku niewydłużenia okresu funkcjonowania stref,

instrument ten może szybko przestać, nawet już od

2013 r., pełnić swoją rolę, gdyż przedsiębiorcy, chcąc

inwestować w SSE, nie zdążą skorzystać z pomocy

ﬁskalnej.

Jakwiadomo,wydłużenieokresudziałania

specjalnych stref ekonomicznych jest możliwe z punk-

tu widzenia prawa polskiego i europejskiego, wydaje

się także opłacalne z punktu widzenia rozwoju spo-

łeczno-gospodarczego.

Decyzja taka wymaga jednak

zmian rozporządzeń Rady Ministrów, wydanych od-

dzielnie dla każdej strefy, natomiast kompleksowe

zniesienie czy wydłużenie terminu obowiązywania

stref wymagałoby zmiany samej ustawy o specjal-

nych strefach ekonomicznych.

minister gospodarki rozważa podjęcie inicjatywy,

która doprowadziłaby do zmiany wspomnianych roz-

porządzeń Rady Ministrów bądź też, co wydaje się

bardziej racjonalne i mniej uznaniowe, przedłożenie

projektu nowelizacji ustawy o specjalnych strefach

ekonomicznych, które to działania umożliwiłyby dal-

sze funkcjonowanie na terenie RP tego niezwykle

istotnego dla stymulowania rozwoju gospodarczego

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

(nr 566)

do ministra administracji i cyfryzacji

w sprawie poprawy jakości i efektywności

pracy pracowników administracji publicznej

Szanowny Panie Ministrze!

Praktyka w Polsce

dowodzi, że zmiana przepisów prawa, a nawet usta-

nowienie najlepszych norm prawa bardzo często nie

powodują poprawy sytuacji, zwłaszcza odczuwalnej

przez obywateli, w tym przedsiębiorców.

Dlatego wy-

430

daje mi się, że nasze przyszłe działania powinny być

zlokalizowane na kilku poziomach, a nie tylko na do-

tychczasowym poziomie li tylko deregulacyjnym.

Za-

liczyłbym do tego katalogu, m.in.:

1.

Wzmocnienie podmiotowości obywatela.

Dopó-

ty, dopóki także formalnie, na drodze ustawodawczej,

a nie tylko doktrynalnie, nie wzmocnimy podmioto-

wości obywatela, w tym przedsiębiorcy, zawsze jego

sytuacja wobec administracji postrzegana będzie

jako słabsza.

2.

Reformę systemu stanowienia prawa.

Celem

oczekiwanych zmian powinno być zmniejszenie licz-

by przepisów, poprawa ich jakości, zmniejszenie kosz-

tów ﬁnansowychibiurokratycznychprzestrzegania

prawa przez obywateli oraz stosowania prawa przez

administrację, zwiększenie transparentności tworze-

nia prawa, tak aby obywatele wiedzieli, co, kiedy i dla-

czego władza podejmuje wobec nich.

W ramach tego

zadania należałoby także ustanowić powszechnie

obowiązujące i akceptowane reguły dialogu oraz kon-

sultacji społecznych, także z wykorzystaniem nowo-

czesnych technik informatycznych.

3.

Poprawę i stabilizację prawa.

Nie tylko dobre,

przyjazne obywatelowi prawo jest oczekiwane w na-

szym kraju, ale i stabilne.

Nic bowiem nie tworzy

bardziej niepewnej sytuacji obywatela, jak niestabil-

ne, często zmieniające się prawo.

Szczególnie uciąż-

liwe jest to dla przedsiębiorców.

4.

Zwiększenie transparentności działania admi-

nistracji publicznej.

Jeśli obywatele będą wiedzieć,

jak system normuje ich obowiązki i prawa, ale nie

będą znali zasad, procedur i pragmatyk działania

organów administracji publicznej, z którymi mają

kontakt, zawsze będą mieli przekonanie o swojej nie-

mocy, braku symetrii praw i obowiązków między

urzędnikiem a obywatelem.

5.

Poprawę jakości kadr administracji publicznej.

Potrzebujemy w Polsce wprowadzenia odpowiednich

standardów wiedzy i doświadczenia – czyli kompe-

tencji – pracowników administracji publicznej, ale to

nie wystarczy.

Konieczna jest także zmiana mental-

ności urzędniczej.

Mamy konkretne przykłady wprowadzonych, uchwa-

lonych i już działających w obrocie prawnym przepi-

sów, które z formalnego punktu widzenia są bardzo

dobre, ale jeśli spojrzeć na praktyczne efekty ich dzia-

łania, pozostawiają wiele do życzenia.

Dzieje się tak

nie dlatego, że są nieprzestrzegane, ale dlatego, że są

źle stosowane przez pracowników administracji pu-

blicznej.

Konieczne są chyba także działania na rzecz

ujednolicenia i upowszechnienia zasad i procedur

działania oraz norm etycznych pracy urzędników, bez

względu na ich status prawny.

Dla obywatela bowiem

nie jest ważne, czy urzędnik jest członkiem korpusu

służby cywilnej czy nie, czy jest pracownikiem z wy-

boru, powołania albo czy pracuje na umowę o pracę,

kontrakt czy zlecenie albo umowę o dzieło.

Ważne jest

tylko to, czy, jak i w jakim czasie profesjonalnie oraz

życzliwie załatwi sprawę obywatela.

W kontekście powyższego warto przypomnieć, iż

w zakresie deregulacji rząd poprzedniej kadencji zro-

bił bardzo wiele.

W mojej ocenie dokonana deregula-

cja była najszerszym i najgłębszym procesem ostat-

niego dwudziestolecia.

Dość przytoczyć choćby przy-

kłady zrealizowanych na rzecz obywateli, w tym

podatników i przedsiębiorców, zmian:

1.

Zamiana kultury zaświadczeń na kulturę

oświadczeń,

2.

Zakaz żądania przez administrację dokumen-

tów, które może sama pozyskać,

3.

Wprowadzenie prawa składania przez obywateli

kopii dokumentów oraz zwolnienie z obowiązku po-

twierdzania zgodności kopii z oryginałem, a także na-

kaz przyjmowania wniosków i podań niekompletnych,

4.

Wprowadzenie domniemania uczciwości podat-

ników,

5.

Uchwalenie specustawy o odpowiedzialności

urzędniczej,

6.

Ustanowienie transparentności działania ad-

ministracji publicznej – wprowadzenie metryczki

sprawy administracyjnej,

7.

Radykalne ograniczenie zakresu kontroli ﬁrm,

8.

„Zgłoś i działaj” – prawo rozpoczynania dzia-

łalności gospodarczej przed zarejestrowaniem przed-

siębiorstwa,

9.

Wprowadzenie możliwości zawieszania działal-

ności gospodarczej,

10.

Ustanowienie partnerstwa publiczno-prywat-

nego,

11.

Ustanowienie upadłości konsumenckiej,

12.

Zmniejszenie ilości i kosztów obciążeń z kon-

cesji, zezwoleń, pozwoleń, licencji itp.,

13.

Ustanowienie w określonych sprawach doro-

zumianej zgody administracji publicznej (milcząca

zgoda organu),

14.

Rozszerzenie prawa wnoszenia o interpretację

indywidualną na wszystkie obowiązki publiczno-

-prawne (np. ZUS),

15.

Ustanowienie uprawnienia wnoszenia o inter-

pretację ogólną prawa podatkowego,

16.

Rozszerzenie uprawnień korzystania z uprosz-

czonej księgowości przez małe i średnie przedsiębior-

stwa – zmniejszenie kosztów małych ﬁrmwobecﬁ-

skusa,

17.

Zniesienie walutowości prawa dewizowego

– prawo rozliczania się w każdej walucie świata, a nie

tylko w złotych,

18.

Radykalne obniżenie kapitału założycielskie-

go spółek z o.o. oraz spółek akcyjnych, by łatwiej i ta-

niej się je zakładało,

19.

Zmiana przepisów ograniczająca stosowanie

„aresztów wydobywczych”,

20.

Wprowadzenie przepisów umożliwiających

przekształcenia ﬁrm jednoosobowych i spółdzielni

pracy w spółki prawa handlowego,

21.

Wprowadzenie od 1 lipca 2012 r. elektronicz-

nego „zero okienka” (rejestracja ﬁrmosóbﬁzycznych

i spółek cywilnych przez Internet),

22.

Wprowadzenie PPK (elektroniczny Pojedyn-

czy Punkt Kontaktowy) dla usługodawców polskich

i zagranicznych, w którym można załatwiać wszyst-

431

kie sprawy związane z założeniem i prowadzeniem

działalności usługowej w Polsce,

23.

Zmiana zasad rejestracji przedsiębiorstw

w KRS – od 01 stycznia 2012 r. zaczął działać system

„S-24” – rejestracja spółek z o.o. przez Internet w cią-

gu 24 godzin,

24.

Ustanowienie „e-sądów”,

25.

Zniesienie wymogu posiadania przez przed-

siębiorców numeru indentyﬁkacyjnegoREGON,

26.

Zniesienie obowiązku posługiwania się nume-

rem indentyﬁkacyjnymNIPprzezosobynieprowa-

dzące działalności gospodarczej,

27.

Zniesienie dla mikroprzedsiębiorców obowiąz-

ku rozliczania się za pośrednictwem banku,

28.

Zmiana zasad przechowywania paragonów

ﬁskalnych,

29.

Zniesienie przymusu przekształcania spółek

cywilnych w spółki prawa handlowego,

30.

Wprowadzenie leasingu konsumenckiego,

31.

Uchwalenie przepisów antyspreadowych – po-

moc w spłacie zobowiązań bankowych zaciągniętych

w walutach obcych,

32.

Depenalizacja prawa gospodarczego – zmniej-

szenie restrykcyjności prawa, obniżenie wymiaru

kar oraz wprowadzenie prawa do kasacji wyroków,

33.

Odrolnienie gruntów rolnych w granicach ad-

ministracyjnych miast,

34.

Zmniejszenie obciążeń sprawozdawczych ﬁrm,

np. zamiana comiesięcznych sprawozdań RMUA,

ZUS i FUZ na sprawozdania składane raz w roku,

35.

Likwidacja nieuczciwej konkurencji w zakre-

sie handlu ulicznego,

36.

Zniesienie podatku akcyzowego na węgiel

i koks,

37.

Wprowadzenie ulgi inwestycyjnej dla małych

ﬁrmwwysokości400tys.zł,

38.

Zwolnienie z VAT przy obrocie poniżej

150 tys. zł,

39.

Likwidacja kaucji gwarancyjnej w wysokości

250 tys. zł,

40.

Trzykrotne skrócenie terminu zwrotu VAT ze

41.

Uproszczenia w składaniu PIT przez Internet

oraz przesyłaniu faktur drogą elektroniczną,

42.

Likwidacja obowiązku posiadania kas ﬁskal-

nych na odrębnych stoiskach w sklepie,

43.

Ograniczenie możliwości skokowych podwy-

żek opłat za użytkowanie wieczyste,

44.

Wydłużenie czasu na wykorzystanie zaległego

45.

Wprowadzenie symetrii praw obywateli i pań-

stwa w sprawach z ZUS i KRUS – skrócenie z 10 do

46.

Ustanowienie stałych przepisów i zasad wsparcia

przedsiębiorców, rolników i pozostałych obywateli

w przypadku klęsk żywiołowych, szczególnie powodzi,

47.

Liberalizacja przepisów dotyczących działania

izb gospodarczych,

48.

Rozszerzenie zakresu i czasu trwania specjal-

nych stref ekonomicznych,

49.

Rozszerzenie instrumentów wspierania dzia-

łalności innowacyjnej,

50.

Ustanowienie odbiurokratyzowanych praktyk

absolwenckich i wiele innych…

Szanowny Panie Ministrze, Polska praktyka do-

wodzi, że sama zmiana obowiązujących przepisów

prawa (np. deregulacja), a nawet usuwanie złych

przepisów (derogacja) czy ustanowienie najlepszych

nowych norm prawnych niestety nie powodują odczu-

walnej poprawy sytuacji w oczach obywateli, w tym

podatników i przedsiębiorców, ale także w opiniach

prawników i ekspertów oraz mediów.

Powodem wy-

daje się być nie tyle sam efekt procesu deregulacji,

ale przede wszystkim zły system stanowienia prawa,

dający możliwość odradzania się szkodliwych rozwią-

zań.

Równie szkodliwa jest nie najlepiej działająca

administracja publiczna.

W niniejszym zapytaniu, ze

względu na kompetencje resortu Pana Ministra, sku-

pić się pragnę jednak jedynie na działaniu i naprawie

pracy pracowników administracji publicznej.

Obserwacja rzeczywistości działania polskiej ad-

ministracji, a także bardzo liczne doniesienia z całe-

go kraju, przekonują mnie, iż niebywale ważną spra-

wą jest poprawa działania administracji publicznej.

Zbyt często bowiem występują przypadki braku re-

alizowania albo złego realizowania uchwalonych

przepisów prawa przez pracowników administracji.

Na przykład często słyszę, że nadal żąda się w urzę-

dach od interesantów zaświadczeń w sprawach, w któ-

rych zostały one już ponad pół roku temu zniesione.

Podobnie powszechnie są łamane albo obchodzone

przepisy ograniczające kontrole u przedsiębiorców.

Dlatego ważnym postulatem i oczekiwaniem jest na-

prawa administracji publicznej.

Nie da się bowiem

osiągnąć poprawy sytuacji interesantów, jeśli admi-

nistracja nie będzie przyjazna obywatelom.

Wydaje się, że trzeba w tym zakresie zmienić kul-

turę pracy administracji, wręcz mentalność urzędni-

czą.

Można to osiągnąć, podejmując cały wachlarz

działań, w tym m.in. nowoczesny dobór kadr, eduka-

cja, szkolenia i w końcu – co najważniejsze – wdroże-

nie systemu badania i egzekwowania efektywności

pracy urzędników.

Ministra, czy przewiduje Pan podjęcie działań – a jeśli

tak, to jakich działań – by usprawnić pracę pracow-

ników administracji publicznej – rządowej i samorzą-

dowej – tak, aby obywatele byli zadowoleni z obsługi

przez pracowników administracji, a efekty deregula-

cyjnych działań rządu i parlamentu były przez nich

wymiernie odczuwalne?

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

432

Zapytanie

(nr 567)

do ministra środowiska

w sprawie nieruchomości położonych

na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego

oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie

zapytaniami, kierowanymi do mojego biura posel-

skiego przez właścicieli nieruchomości położonych na

otulinie, bardzo proszę o informację dotyczącą ogra-

niczeń, jakie wynikają dla nich w związku z takim

właśnie położeniem ich posesji oraz planów minister-

stwa dotyczących tego obszaru.

W szczególności proszę o odpowiedź na następu-

1.

Jakie są obecnie możliwości i zasady zbywania

ww. nieruchomości?

2.

Czy planowana jest zmiana przepisów dotyczą-

cych użytkowania nieruchomości na tym terenie,

zarówno mieszkalnych, jak i rolnych?

Jeśli tak – jakie

zmiany są planowane?

3.

Kto opracowuje plany zmian tych przepisów

oraz czy są one konsultowane z mieszkańcami i jed-

nostkami samorządu terytorialnego?

Z poważaniem

Poseł Jadwiga Zakrzewska

Warszawa, dnia 8 lutego 2012 r.

(nr 568)

do ministra skarbu państwa

w sprawie trudności

z prośbą o pomoc pani, która przed 1940 r. mieszka-

ła wraz z siostrą i matką we Lwowie.

Jej ojciec był

pułkownikiem Wojska Polskiego i brał czynny udział

w walkach o niepodległą Polskę.

Następnie został

zatrzymany przez agentów NKWD i rozstrzelany po

pobycie w więzieniu.

Pani, która do mnie napisała,

po tym wydarzeniu wyjechała wraz z siostrą i matką

do swojej babci do Warszawy.

W chwili obecnej zain-

teresowana próbuje uzyskać rekompensatę za utra-

cone mienie, ale dysponuje tylko oświadczeniem nie-

spokrewnionej osoby potwierdzającym „wojenne

przejścia” (cyt. z listu) rodziny oraz spis uczniów ze

szkoły w 1939 r.

Jednakże zdaniem urzędników z Ma-

zowieckiego Urzędu Wojewódzkiego, te dowody nie

mogą być wystarczającą podstawą do udowodnienia

faktu przebywania we wskazanym domu we Lwowie

dnia 1 września 1939 r.

Tego typu historia jednej z rodzin, z całą pewno-

ścią, jest jedną z wielu.

Działania wojenne, a następ-

nie represje ze strony władz komunistycznego ZSRR

nie sprzyjały właściwemu archiwizowaniu dokumen-

tów potwierdzających prawo własności do nierucho-

mości.

Wiele dokumentów zostało zniszczonych.

Wy-

rażam uzasadnione obawy, iż wiele rodzin, które po-

zostawiły tzw. mienie zabużańskie, nie może – w świe-

tle aktualnie obowiązujących przepisów – starać się

o jakąkolwiek rekompensatę.

wienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rze-

czypospolitej Polskiej?

Zapytanie

(nr 569)

do ministra edukacji narodowej

w sprawie rozstrzygnięcia wątpliwości

uznania kwaliﬁkacji nauczycielskich

Szanowna Pani Minister!

Działając na podstawie

– 193 regulaminu Sejmu, zwracamy się do Pani Mi-

nister z zapytaniem dotyczącym rozstrzygnięcia wąt-

pliwości odnośnie interpretacji przepisów w celu

uznania kwaliﬁkacjinauczycielskich.

Szanowna Pani Minister, rozporządzenie mini-

od nauczycieli oraz określania szkół i wypadków,

kształcenia nauczycieli, określa warunki, jakie musi

spełnić osoba, aby uzyskać kwaliﬁkacjepedagogiczne

do nauczania danego przedmiotu w szkołach ogólno-

dostępnych w Polsce.

433

W związku z powyższym kierujemy do Pani py-

tania:

1.

Czy osoba, która ukończyła studia magisterskie

na kierunku psychologia oraz posiada przygotowanie

pedagogiczne, posiada status nauczyciela oraz czy

posiada kwaliﬁkacjedonauczaniawszkołachogól-

nodostępnych?

2.

Co oznacza status nauczyciela – psychologa?

3.

Czy kwaliﬁkacjetespełniająwarunkizawarte

w Dyrektywie 2005/36/EC?

Z poważaniem

Posłanki Ewa Drozd

i Agnieszka Hanajczyk

Głogów, dnia 16 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 570)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Dotychczasowy sys-

tem organizacji podstawowej struktury wymiaru

sprawiedliwości – sądów powszechnych – w pełni za-

spakaja potrzeby obywateli w zakresie dostępności

do tych organów.

Sąd Rejonowy w Rawiczu obsługuje ponad 60 tys.

mieszkańców powiatu, a jego likwidacja spowoduje

duże utrudnienia dla mieszkańców Rawicza, naraża-

jąc ich na koszty dojazdu, utratę czasu oraz inne

utrudnienia.

Rada Powiatu Rawickiego stoi na sta-

nowisku, że likwidacja lub ograniczenie zakresu

funkcjonowania Sądu Rejonowego w Rawiczu spowo-

duje niepowetowaną szkodę dla całego regionu i spo-

woduje centralizację administracji publicznej.

Sądy

pełnią funkcję integrującą wspólnoty samorządowe.

Rada powiatu w Rawiczu zdecydowanie sprzeciwia

się próbom likwidacji Sądu Rejonowego w Rawiczu,

który wpisany jest w lokalny krajobraz administracji

praktycznie od zawsze.

odpowiedzi na pytanie: Kiedy zostanie ogłoszona de-

cyzja ministerstwa w sprawie reorganizacji systemu

sądów powszechnych, w tym likwidacji Sądu Rejono-

wego w Rawiczu?

Z poważaniem

Poseł Łukasz Borowiak

Zapytanie

(nr 571)

do ministra sprawiedliwości

ręce zapytanie poselskie, dotyczące planów likwidacji

Sądu Rejonowego w Gostyniu.

Na podstawie przygotowanego projektu rozporzą-

dzenia ministra sprawiedliwości w sprawie zniesienia

niektórych sądów rejonowych: Sąd Rejonowy w Go-

styniu wraz z jego Wydziałami: Cywilnym, Karnym

oraz Rodzinnym i Nieletnich mają stać się wydziała-

mi zamiejscowymi Sądu Rejonowego w Lesznie.

Wskazać należy kompleksową bazę lokalową oraz do-

brze przygotowaną i kompetentną kadrę Sądu Rejo-

nowego w Gostyniu.

Sąd Rejonowy, będąc samodzielną jednostką są-

dową, podnosi rangę Gostynia jako miasta powiato-

wego.

Obszar działania Sądu Rejonowego w Gostyniu

obejmuje cały powiat gostyński oraz gminę Krzemie-

niewo.

Rada Powiatu Gostyńskiego stoi na stanowisku,

że konsekwencją likwidacji Sądu Rejonowego w Gosty-

niu jest ryzyko wydłużenia postępowań sądowych.

Biorąc pod uwagę bogate tradycje sądownictwa

Czy argumenty wysuwane przez władze samorzą-

dowe oraz prezesa Sądu Rejonowego w Gostyniu

przeciwko planom likwidacji Sądu Rejonowego w Go-

styniu zostały już przeanalizowane?

Jeśli tak, to ja-

kie jest stanowisko ministerstwa w przedmiotowej

sprawie?

Z poważaniem

(nr 572)

do ministra sprawiedliwości

Do mojego biura poselskiego zgłosili się pracow-

nicy Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze w związ-

ku z opublikowanym w dniu 19 stycznia 2011 r. pro-

jektem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

w sprawie zniesienia znacznej liczby sądów rejono-

wych w ramach utworzenia wydziałów zamiejsco-

wych innych sądów.

Powyższy projekt zakłada m.in.

zniesienie Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze.

Pod

434

wystosowaną petycją sprzeciwiającą się jego likwida-

cji zebrano blisko 4000 podpisów poparcia.

Apel po-

parli lokalni notariusze, komornicy a także komen-

dant KPP oraz mieszkańcy powiatu kamiennogór-

skiego.

Na uwagę zasługuje fakt, że właściwość działania

Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze obejmuje swo-

im zasięgiem pięć gmin, zamieszkałych blisko przez

64 tys. mieszkańców.

Wydaje się więc, że proponowa-

na przez ministerstwo zmiana organizacyjna może

być sprzeczna z art. 45 Konstytucji RP mówiącym

o zapewnieniu szerokiego dostępu do organów spra-

wiedliwości, ponieważ właściwy administracyjnie

sąd będzie znajdował się w Jeleniej Górze, w odległo-

ści 40 km od Kamiennej Góry.

Może to utrudnić wie-

lu obywatelom załatwienie prostej sprawy, np. doty-

czącej odpisu z księgi wieczystej.

Za pozostawieniem w strukturze sądów powszech-

nych Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze przema-

wia również to, iż na terenie właściwości tego Sądu

znajdują się Prokuratura, Komenda Powiatowa Po-

licji i inne instytucje determinujące dalsze istnienie

powiatu kamiennogórskiego.

Warto dodać, że dwa

lata temu budynek opisywanego sądu przeszedł grun-

towny remont.

Poprzez wielomilionowe nakłady ﬁ-

nansowe udało się stworzyć jednostkę przystosowaną

do samodzielnego funkcjonowania.

pytaniem poselskim:

1.

Czy ministerstwo przeanalizowało negatywne

aspekty likwidacji Sądu Rejonowego w Kamiennej

Górze, uwzględniając art. 45 Konstytucji RP zapew-

niający obywatelowi szeroki dostęp do organów spra-

wiedliwości?

2.

Kto poniesie odpowiedzialność za kosztowną

inwestycję gruntownego remontu budynku Sądu Re-

jonowego w Kamiennej Górze?

3.

Czy ministerstwo zagwarantuje pracownikom

likwidowanego Sądu Rejonowego w Kamiennej Gó-

rze etaty w innych sądach?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

(nr 573)

do ministra ﬁnansów

w sprawie naliczenia podatku

Marcinowice z tytułu użytkowania

15 farm wiatrowych

W gminie Marcinowice (woj. dolnośląskie, powiat

świdnicki) planowana jest inwestycja budowy 15 farm

wiatrowych.

Władze gminy oraz inwestor informują

sprzeciwiających się budowie mieszkańców, że z ty-

tułu przedmiotowego podatku gmina będzie corocz-

nie otrzymywać od inwestora ok. 56 tys. zł podatku

za jedną farmę wiatrową o mocy 2,8 MW, czyli w su-

mie ok. 840 tys. zł rocznie.

Wydaje się jednak, że

przedstawione kalkulacje są znaczącą zawyżone.

Trybunał Konstytucyjny ostatecznie rozstrzygnął

spór prawny pomiędzy częścią gmin w Polsce a ﬁr-

mami budującymi farmy wiatrowe.

Sprawa dotyczy-

ła sposobu naliczania podatku od nieruchomości,

jakimi są wiatraki.

Zgodnie z ustawą o podatkach

i opłatach lokalnych gmina pobiera za nie podatek od

budowli, wynoszący 2% jej wartości.

Część gmin bar-

dzo często mylnie przyjmuje, że budowlą jest cały wia-

trak.

Trybunał uznał jednak, że budowlą jest tylko to,

co zostało dokładnie wymienione w prawie budowla-

nym, w tym przypadku tylko fundament i maszt.

W związku z przedstawioną sprawą zwracam się

1.

Czy przedstawiona kalkulacja corocznego wpły-

wu do gminy Marcinowice z tytułu przedmiotowego

podatku od nieruchomości w wysokości 840 tys. zł za

15 farm wiatrowych, w opinii ministerstwa, jest moż-

liwa?

2.

Ile mogą wynosić realne wpływy budżetowe do

gminy Marcinowice z tytułu takiej inwestycji?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

(nr 574)

do ministra środowiska

w sprawie nielegalnego składowiska

odpadów i gruzu na terenie

W 2009 r., działając na podstawie ustawy o wyko-

interweniowałam na prośbę mieszkańców Świebo-

dzic w sprawie nielegalnego składowiska odpadów

i gruzu znajdującego się na terenie Zespołu Szkół

Ogólnokształcących w Świebodzicach przy ul. Marii

Skłodowskiej-Curie 9.

Korespondowałam w tej spra-

wie ze starostwem powiatowym w Świdnicy, z panem

starostą Świebodzic oraz Wydziałem Ochrony Środo-

wiska.

Wskazywałam na fakt zniszczenia dróg, bra-

ku pozwolenia, wycięcia bez zgody drzew, zgroma-

dzenia kilkuset ton bliżej nieokreślonej ziemi, braku

odwodnienia oraz rekultywacji.

Otrzymywałam za-

pewnienia, że sytuacja zostanie wyjaśniona.

Nieste-

ty, w dalszym ciągu mieszkańcy informują mnie

o braku rozwiązania problemu.

435

W związku ze sprawą zwracam się do Pana Mini-

stra z zapytaniami poselskimi:

1.

Kto i w jakim trybie powinien wyjaśnić wszyst-

kie te wątpliwości?

2.

W jaki sposób ustalić stan ewentualnego zagro-

żenia ekologicznego oraz budowlanego (składowisko

znajduje się w bezpośrednim kontakcie z budynkami

szkolnymi)?

Z poważaniem

Poseł Anna Zalewska

(nr 575)

do ministra ﬁnansów

w sprawie podatków płaconych przez

dużych sieci handlowych

ich spotkań w terenie, w trakcie ożywionej dyskusji

poruszona została sprawa podatków płaconych przez

duże sieci handlowe prowadzące hipermarkety w na-

szym kraju.

Duże niezadowolenie wśród ludzi budzi

informacja, że wspomniane podmioty gospodarcze są

zarejestrowane poza Polską i dzięki temu płacą po-

datki poza granicami naszego kraju.

Ze względu na pytania padające podczas spotkań,

proszę o dokładną informację jakiego rodzaju podatki

nie są odprowadzane do naszego budżetu przez wspo-

mniane sieci handlowe i proszę o podanie chociaż

szacunkowych kwot, jakie by zasiliły budżet naszego

kraju, gdyby ﬁrmytebyłyzarejestrowanewPolsce.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 15 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 576)

do ministra środowiska

w sprawie problemu z rozwojem turystyki

Natura 2000

Szanowny Panie Ministrze!

Dbanie o środowisko

naturalne jest niezwykle ważne.

Polska wstępując

do Unii Europejskiej automatycznie przystąpiła do

programów związanych z ochroną środowiska, ist-

niejących w krajach Wspólnoty.

Jednym z nich jest

Europejska Sieć Ekologiczna Natura 2000.

Niestety,

tak ważna ochrona siedlisk przyrodniczych czasem

utrudnia, a niekiedy wręcz uniemożliwia wielu gmi-

nom i powiatom rozwój, a co najgorsze dla rozwoju

cywilizacyjnego, także rozwój swojej infrastruktu-

ry oraz gospodarki.

Wiąże się to jednocześnie z utra-

tą potencjalnych miejsc pracy, jakie mogą stworzyć

inwestycje na danym terenie.

Jako przykład można podać sytuację samorzą-

dowców Krynicy, Muszyny, Łabowej próbujących

uzgodnić plany zagospodarowania przestrzennego

dotyczące projektu „Siedem dolin”.

Projekt polega na

połączeniu istniejących obecnie stacji narciarskich:

Słotwiny, Jaworzyna Krynicka, Wierchomla 4 dodat-

kowymi wyciągami, dzięki czemu powstałby ośrodek

narciarski mogący konkurować z ośrodkami w całej

Europie.

Projekt ten jest popierany, jak się wydaje,

przez większość społeczności lokalnej, ale i władze,

mianowicie marszałka województwa małopolskiego,

radnych Krynicy, Muszyny i Łabowej, a także przed-

stawicieli Komisji Wspólnej Samorządów Terytorial-

nych i Gospodarczych Małopolski.

Wspomniana inwe-

stycja pozwoliłaby stworzyć na Sądecczyźnie, gdzie

obecnie stopa bezrobocia wynosi ponad 16%, ponad

2 tys. nowych miejsc pracy.

Niestety, problemem sta-

nowi fakt, że wspomniana inwestycja jest planowana

na obszarze objętym programem Natura 2000.

o ochronie przyrody, jeżeli przemawiają za tym ko-

nieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego,

darczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych

właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony

działań, mogących oddziaływać na cele ochrony ob-

szaru Natura 2000.

Zgodnie z założeniem ustawo-

dawcy przepis ten daje możliwość regionalnemu dy-

rektorowi środowiska prawo do zezwolenia na reali-

zację ważnej społecznie inwestycji, a powstanie pro-

jektu „Siedem dolin” do takowych należy.

Ważne jest

również to, że trasy i wyciągi narciarskie, na mocy

zaliczone zostały do inwestycji celu publicznego.

Dla-

tego też w tej kwestii można zastosować wspomniany

powyżej art. 43 ust. l ustawy o ochronie przyrody.

Niestety, w 2003 r. bez konsultacji z lokalnymi samo-

rządowcami dokonano zmian w rozporządzeniu do-

tyczącym podkarpackiego parku krajobrazowego,

który swoim obszarem obejmuje gminy Krynica, Mu-

szyna oraz Łabowa.

Z treści rozporządzenia wykre-

ślono zapis pozwalający budować na tym terenie tra-

sy i wyciągi narciarskie.

Złożony do regionalnego

dyrektora ochrony środowiska w Krakowie wniosek,

dotyczący projektu „Siedmiu dolin”, został odrzuco-

ny, co uniemożliwia rozwój regionu oraz powstania

2 tys. nowych miejsc pracy.

Szanowny Panie Ministrze!

Powstrzymywanie

projektu „Siedem dolin” spowoduje brak powstania

nowych miejsc pracy oraz rozwoju turystyki w Pol-

436

sprawą problemu na linii samorządy małopolskie,

a małopolski dyrektor ochrony środowiska.

Zapy-

tuje równocześnie, czy Pan Minister nie sądzi, że

należałoby zmienić procedurę decyzyjną dotyczącą

inwestycji na terenie obszarów objętych progra-

mem Natura 2000.

Wielu przedsiębiorców oraz sa-

morządowców zarzuca, że w obecnej sytuacji regio-

nalni dyrektorzy ochrony środowiska są sędziami

we własnej sprawie.

Czy nie sądzi Pan Minister, że

należy pomyśleć nad rozwiązaniem, w którym,

w momencie wydania odmownej decyzji, należało-

by utworzyć kolegialne ciało składające się z np.

marszałka wojewódzkiego, dyrektora ochrony śro-

dowiska, zainteresowanego starosty powiatowego

i przedstawiciela lokalnej organizacji samorządo-

wej, do którego to ciała można było się odwołać?

Idee zrównoważonego rozwoju muszą bowiem prze-

widywać owszem i zadania ochrony środowiska, ale

i potrzeby rozwoju cywilizacyjnego ludzi.

Instan-

cyjność natomiast i włączanie do procesu decyzyj-

nego jest standardem nowoczesnego, demokratycz-

nego państwa.

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

Piła, dnia 10 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 577)

do ministra kultury i dziedzictwa narodowego

w sprawie obowiązku wprowadzenia

specjalnych audycji dla osób

niepełnosprawnych przez przedsiębiorców

nadających lokalne programy telewizyjne

Szanowny Panie Ministrze!

Nowelizacja ustawy

o radiofonii i telewizji wprowadza przepisy, mające

na celu wprowadzenie szeregu udogodnień dla osób

samym polskie przepisy do unijnej dyrektywy o au-

diowizualnych usługach medialnych

Art. 18a nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji

nakłada na nadawców programów telewizyjnych obo-

wiązek zapewnienia dostępności programów dla osób

funkcji narządu słuchu, przez wprowadzanie odpo-

wiednich udogodnień: audiodeskrypcji, napisów dla

godnienia takie mają obejmować 10% kwartalnego

i telesprzedaży.

Niestety, prócz wielkich nadawców krajowych,

ustawa obejmuje również małych, lokalnych nadaw-

ców telewizji kablowej.

Dla nich dostosowanie się do

tych przepisów oznacza niejednokrotnie poważne wy-

datki, na które nie mogą sobie pozwolić.

Sytuacja ta

potęguje niezadowolenie wśród tych właśnie przed-

siębiorców, powodując, że część z nich myśli o zaprze-

staniu prowadzenia lokalnej telewizji.

Niezaprzeczalnie ważne jest dbanie o to, by od-

biór programów telewizyjnych był możliwy również

dla osób niedosłyszących oraz niedowidzących.

Niestety, o ile wielkie telewizje o zasięgu ogólno-

krajowym mogą sobie pozwolić na wprowadzenie

omawianych udogodnień, to już stacje lokalne

mogą mieć z tym fundamentalny problem.

Już dzi-

siaj przedsiębiorcy ci są obarczeni wieloma koszta-

mi prowadzenia swojej działalności gospodarczej,

także innymi, niż te podatkowe obowiązujące

przedsiębiorców działających w innych branżach.

Nakładanie więc na małe ﬁrmytychsamychobo-

wiązków, a wiec i kosztów, nie tylko radyklanie

zmniejsza ich zyski i możliwości utrzymania kon-

kurencyjności na rynku (który najczęściej jest li

tylko rynkiem lokalnym), ale też może prowadzić

do ograniczania działalności, a w skrajnych przy-

padkach do upadłości.

W zawiązku z powyższym chciałbym zapytać

Pana Ministra, czy nie uważa Pan, że obowiązki,

o których mowa, nie powinny w identyczny sposób

dotyczyć operatorów ogólnokrajowych i lokalnych,

inaczej mówiąc dużych przedsiębiorców i ﬁrmma-

łych.

Chciałbym tez zapytać, czy możliwe są, a jeśli

tak, to czy będą podjęte, zmiany wspomnianych prze-

pisów, by prawo uwzględniało wielkość, specyﬁkę

oraz możliwość adresatów prawa.

Z poważaniem

Poseł Adam Szejnfeld

Piła, dnia 18 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 578)

do ministra transportu,

rzeczowej realizacji budowy dwujezdniowej

Sulechowa, która będzie docelowo

elementem drogi ekspresowej S3

Szanowny Panie Ministrze!

Istniejący most, któ-

ry ma niewystarczającą przepustowość, powoduje

znaczące spowolnienie ruchu, co znacznie ogranicza

437

możliwość przemieszczania się mieszkańców i osób

podróżujących drogą krajową nr 3.

W przypadku blo-

kady ruchu jedyną alternatywą dla tego mostu jest

przeprawa w Cigacicach, przez którą realizowany jest

wyłącznie ruch wahadłowy.

Oprócz realizacji planów budowy drogi ekspreso-

Miasteczko, niezwykle ważnym argumentem za przy-

spieszeniem budowy w rejonie Sulechowa dwujez-

dniowej przeprawy na Odrze w ciągu drogi krajowej

nr 3 jest fakt, że najbliższe mosty są dostępne w od-

dalonym o 45 km Krośnie Odrzańskim i oddalonej

o 60 km Nowej Soli.

resortu w sprawie przyspieszenia rzeczowej realizacji

budowy w rejonie Sulechowa dwujezdniowego mostu

w ciągu drogi krajowej nr 3?

tostrad rozważa możliwość wcześniejszej realizacji

tej inwestycji?

Jeżeli tak, to na jakim etapie są dzia-

łania projektowe?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

Zapytanie

(nr 579)

do ministra sprawiedliwości

Szanowny Panie Ministrze!

Odnoszę się bezpo-

średnio do zapisów projektu rozporządzenia w spra-

dach rejonowych oraz zmiany rozporządzenia w spra-

wie sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów

sności.

W bieżącym roku planowana jest likwidacja

sądów rejonowych dla pięciu powiatów województwa

lubuskiego (Strzelce Krajeńskie, Sulęcin, Krosno Od-

rzańskie, Wschowa i Żagań).

Ich funkcję miałyby

sprawować wydziały zamiejscowe większych sądów

rejonowych.

Stan ten tworzy znaczące utrudnienia dla miesz-

kańców tych powiatów.

Ponadto decyzja o likwidacji

aż pięciu sądów rejonowych może spowodować ogrom-

ne problemy organizacyjne, związane z brakiem wy-

starczającej wydolności pozostałych sądów czy też

przedłużenie czasu postępowań.

Dotychczasowa lo-

kalizacja sądów rejonowych jest odzwierciedleniem

podziału administracyjnego kraju.

Wymiernym efek-

tem reformy administracyjnej roku 1998, na mocy

której powstały powiaty, miało być zwiększenie real-

nej dostępności obywateli do świadczeń publicznych

i wymiaru sprawiedliwości.

1.

Jakie przesłanki zadecydowały o zamiarze li-

kwidacji przez kierowany przez Pana resort sądów

rejonowych, zlokalizowanych w Strzelcach Krajeń-

skich, Sulęcinie, Krośnie Odrzańskim, Wschowie

i Żaganiu?

2.

Czy ministerstwo zamierza odstąpić od zamia-

ru likwidacji sądów rejonowych dla pięciu powiatów

województwa lubuskiego?

Z poważaniem

Poseł Waldemar Sługocki

(nr 580)

do minister edukacji narodowej

w sprawie zmian w ustawie

Szanowna Pani Minister!

Podczas kilku moich

spotkań w terenie z samorządowcami otrzymałem

szereg informacji, że rozwiązania prawne zawarte

m.in. w Karcie Nauczyciela powodują coraz więk-

sze obciążenia dla samorządów związane z funk-

cjonowaniem systemu oświaty.

z zapytaniem, czy są aktualnie prowadzone prace nad

zmianami w Karcie Nauczyciela lub nawet jej likwi-

dacją.

Z poważaniem

Poseł Artur Dunin

Zgierz, dnia 20 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 581)

do ministra rozwoju regionalnego

w sprawie przeznaczenia środków unijnych

Szanowna Pani Minister!

Warmia i Mazury znaj-

dują się od wielu lat w sytuacji swoistego wykluczenia

438

infrastrukturalnego.

Dotyczy to zarówno moderni-

zacji dotychczas istniejących dróg, na ogół wąskich

i zaniedbanych, jak i budowy nowych.

W dużym stop-

niu pogłębia to trudności rozwoju tego województwa

(najwyższe bezrobocie w Polsce i niskie PKB na

mieszkańca), szczególnie, jeśli chodzi o możliwości

inwestycyjne.

Wyjątkowe znaczenie ma brak południowej ob-

wodnicy stolicy regionu.

W tej części Olsztyna żyje

prawie 80% mieszkańców miasta oraz zlokalizowa-

nych jest ponad 70% miejsc pracy i nauki.

Mimo za-

pewnień ówczesnego ministra infrastruktury Ceza-

rego Grabarczyka w ubiegłej kadencji Sejmu nie zna-

lazły się środki na budowę tej arterii.

Potwierdziło

się ponownie piękne perskie przysłowie – przytaczam

je z uwagi na fakt, iż jest Pani absolwentką iranisty-

Z analizy dokumentu „Program budowy dróg kra-

jowych na lata 2011–2015” wynika, że w stosunku do

–2012 przesunięto realizację tej inwestycji na listę

rezerwową, warunkując jej wykonanie pojawieniem

się dodatkowych środków ﬁnansowychwbudżecie

państwa.

Jest już gotowy projekt 28-kilometrowej

obwodnicy.

Wiadomo zarazem, że kierowane przez

Panią ministerstwo ma do podziału na inwestycje

152 mln euro.

Na niedawnym spotkaniu władz miasta, woje-

wództwa i parlamentarzystów regionu uznano, że

jedyną drogą do przyspieszenia tej inwestycji byłoby

przeznaczenie – w porozumieniu z ministrem trans-

wspomnianej kwoty na budowę obwodnicy Olsztyna.

Dlatego pytam Panią Minister, czy jest to możliwe.

W przeciwnym razie ta obwodnica nadal będzie się

jawiła jako Loch Ness regionu – coś, o czym wszyscy

mówią, ale się nie pojawia.

Z ukłonami

Poseł Tadeusz Iwiński

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 582)

do minister sportu i turystyki

w sprawie podania norm technicznych,

Szanowna Pani Minister!

Minister sportu wyko-

nuje w imieniu Skarbu Państwa funkcje właściciel-

skie wobec Narodowego Centrum Sportu sp. z o.o.,

które pełni w imieniu ministra również funkcję in-

westora zastępczego (zarządza projektem) budowy

Stadionu Narodowego w Warszawie.

Mając na uwadze zasadę najwyższej staranności

w trakcie realizacji tej inwestycji, która kosztuje pol-

skich podatników ok. 2 mld zł, konieczne jest stoso-

wanie przepisów prawa budowlanego oraz szeregu

norm technicznych obowiązujących w Polsce, jakie

Narodowe Centrum Sportu jako inwestor zastępczy

powinno uwzględniać, aby w sposób profesjonalny

wypełniać funkcję nadzoru technicznego nad inwe-

stycją, za którą odpowiada.

Na początku lutego media informowały, iż do Pol-

ski sprowadzono z Holandii 21 tirów (650 rolek) mu-

rawy trawiastej jako elementu składowego tej inwe-

no murawę stadionu w warunkach niedopuszczal-

nych przez jakiegokolwiek producenta w Polsce z uwa-

gi na brak możliwości zakorzenienia się w warun-

kach pogodowych panujących w tym czasie w War-

szawie.

Średnie temperatury w Warszawie w nocy w dniach

— 5 lutego: –19°C,

— 6 lutego: –19°C,

— 7 lutego: –14°C,

— 8 lutego: –10°C,

— 9 lutego: –12°C.

Mając powyższe na uwadze zwracam się do Pani

1.

Proszę o podanie producenta murawy w Holan-

dii, skąd sprowadzono materiał.

Proszę o podanie

informacji, jakie określił on warunki transportu oraz

minimalne normy pogodowe i inne, przy których do-

puszczalne są prawidłowe i zgodne z przepisami pra-

ce w tym zakresie.

W szczególności proszę o podanie,

czy określono minimalny okres od chwili położenia

murawy i czasu jej ukorzenienia się do czasu roze-

grania pierwszego meczu piłkarskiego.

Jakie gwa-

rancje ustalił odbiorca (Narodowe Centrum Sportu)

z tytułu wykonania tych prac?

2.

Jakie warunki Narodowe Centrum Sportu

(jako inwestor zastępczy) określiło w szczegółowych

specyﬁkacjachzamówienia,budowyStadionuNaro-

dowego, w których dopuszcza się realizację budowy

murawy stadionu?

Proszę w odpowiedzi o pełne przy-

toczenie i odwołanie się do tych warunków.

W przy-

padku braku określenia tych warunków na etapie

przetargu proszę podać, jakie normy techniczne dla

realizacji tego zakresu robót dopuściło i zastosowało

Narodowe Centrum Sportu, sprawujące nadzór nad

budową i pobierające z tego tytułu wynagrodzenie

(prowizję)?

3.

Jaki jest pełny koszt importowanej murawy

oraz robót z nią związanych?

Czy wykonawca tego

elementu budowy doliczył dodatkowe koszty, wyni-

kające z ekstremalnie niekorzystnych warunków po-

godowych?

439

4.

Czy kierownik budowy (proszę o podanie jego

imienia i nazwiska) potwierdził w dzienniku budowy

Stadionu Narodowego prawidłowość realizowanych

prac, w tym zastosowanych przepisów i norm tech-

nicznych oraz czy w wniósł w tym zakresie dodatko-

we uwagi?

Czy inspektor nadzoru budowy (proszę

Narodowe Centrum Sportu potwierdził poprawność

zastosowanych w tym zakresie prac?

Z poważaniem

Poseł Jerzy Polaczek

Bytom, dnia 20 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 583)

do ministra pracy i polityki społecznej

art. 16 zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:

1) niepełnosprawnemu dziecku;

2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16.

3) osobie, która ukończyła 75 lat.

powstała do ukończenia 21. roku życia.

Zasiłek pielęgnacyjny jest przyznawany w celu

nieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby

cji.

Kwota zasiłku pielęgnacyjnego wynosi 153 zł.

Społecznych art. 75 dodatek pielęgnacyjny przysłu-

guje osobie uprawnionej do emerytury lub renty, je-

czyła 75 lat życia.

Dodatek pielęgnacyjny wynosi

obecnie 186,71 zł miesięcznie.

Z całą pewnością są to więc zupełnie różne świad-

czenia.

Osoby uprawnione do dodatku pielęgnacyj-

nego nie mogą otrzymywać zasiłku pielęgnacyjnego.

Jest jednak jeszcze jedna zasadnicza różnica między

tymi dwoma świadczeniami.

Dodatek pielęgnacyjny

jest co rok podwyższany przy zastosowaniu wskaź-

nika waloryzacji emerytur i rent.

Tymczasem kwo-

ta zasiłku pielęgnacyjnego jest niezmieniona od

2006 r.

1.

Dlaczego kwota zasiłku pielęgnacyjnego nie

podlega waloryzacji, tak jak ma to miejsce w przy-

padku dodatku pielęgnacyjnego?

2.

Czy jest to nierówność wobec prawa, aby oso-

by uprawnione do dodatku pielęgnacyjnego miały

co rok podwyższane świadczenie, podczas gdy osoby

uprawnione do zasiłku pielęgnacyjnego od wielu lat

otrzymują go w takiej samej wysokości?

3.

Czy waloryzowanie dodatku pielęgnacyjnego

a nie waloryzowanie zasiłku pielęgnacyjnego nie jest

dyskryminacją jednej grupy?

Jak Pan Minister widzi

rozwiązanie tego problemu?

Z poważaniem

Poseł Bożena Sławiak

Sulęcin, dnia 20 lutego 2012 r.

Zapytanie

(nr 584)

do ministra zdrowia

w sprawie rozpoczęcia procedury likwidacji

Samodzielnego Publicznego Zakładu

Szanowny Panie Ministrze!

W związku ze zgło-

szeniem się do mojego biura poselskiego pracowni-

ków Samodzielnego Publicznego Zakładu Zaopa-

poczęcia przez Ministerstwo Zdrowia procesu li-

kwidacji placówki zwracam się z prośbą o analizę

oraz rozważenie celowości i zasadności likwidacji

zakładu.

Zakład istnieje w Lublinie od 50 lat.

Został wybu-

dowany dla potrzeb ortopedii z pieniędzy społecznych

przy zaangażowaniu ówczesnego wojewody lubelskie-

go, prezydenta i wielu ludzi, którym na sercu leżało

dobro osób pokrzywdzonych przez los.

Z relacji dy-

rektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Zaopa-

gorsza kondycja ﬁnansowazakładuorazistniejące

zadłużenie sprawiły, że dalsza egzystencja zakładu

w dzisiejszej formie była niemożliwa.

Konieczne było

zwrócenie się dyrektora do Ministerstwa Zdrowia

o pomoc – wsparcie ﬁnansowewkwocie300tys.zł,

niezbędne do spłacenia wszystkich zobowiązań.

Jed-

nakże wobec braku możliwości prawnej doﬁnanso-

wania podobnego zakładu resort nie był w stanie

udzielić takiego wsparcia.

W związku z tym zwróco-

no się o przekształcenie placówki w jednostkę budże-

tową.

Jednakże obecnie podjęto decyzję o likwidacji

Samodzielnego Publicznego Zakładu Zaopatrzenia

440

Zakład stanowi bazę dydaktyczną dla studentów

uniwersytetu medycznego, dla lekarzy przy specjali-

zacji z ortopedii i rehabilitacji, dla studentów wydzia-

łu pielęgniarstwa UM, dla uczniów jedynego w Polsce

dów.

Likwidacja będzie stanowiła niekorzystne roz-

wiązanie dla pacjentów, spowoduje bezpowrotną utra-

tę potencjału ludzkiego – pracowników z wieloletnim

stażem, którzy są specjalistami wysokiej klasy.

Jakie jest stanowisko Ministerstwa Zdrowia wo-

bec rozpoczęcia procedury likwidacji Samodzielnego

w Lublinie?

Z poważaniem

Poseł Magdalena Gąsior-Marek

Odpowiedź

sekretarza stanu

1, pozostającego w zarządzie Lubelskiego

Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie (112)

pytania pani poseł Beaty Mazurek w sprawie ewen-

tualnego przekazania budynku gmachu położonego

w Chełmie przy placu Niepodległości 1 pozostającego

w zarządzie Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego

w Lublinie, przekazanego przy piśmie wicemarszał-

Kuchcińskiego z dnia 20 grudnia 2011 r. (znak: SPS-

-024-112/11) oraz zapytania pana posła Zbigniewa

Matuszczaka w sprawie przekazania na rzecz miasta

Chełm prawa własności do zabudowanej nieruchomo-

ści położonej w Chełmie przy placu Niepodległości

1, jakie wpłynęło do ministerstwa przy piśmie wice-

marszałka Sejmu RP z dnia 10 stycznia 2012 r. (znak:

SPS -024-187/12), po uzyskaniu stosownych wyja-

śnień w przedmiotowej sprawie od wojewody lubel-

skiego pani Jolanty Szołno-Koguc (znak: GNiR-V-

-250.1.2012.AB z dnia 1 lutego 2012 r.) oraz wcze-

śniejszej korespondencji Lubelskiego Urzędu Woje-

wódzkiego (znak: jak wyżej, data wpływu: 16 stycz-

nia 2012 r.), informuję co następuje.

Na wstępie należy podkreślić, iż – zgodnie z art. 60a

cymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa

przeznaczonymi na potrzeby m.in. urzędów woje-

wódzkich gospodaruje minister właściwy do spraw

Skarbu Państwa.

Do jego kompetencji należy oddanie

ww. nieruchomości w trwały zarząd (art. 60a ust. 3 ni-

niejszej ustawy).

Mając na uwadze charakter przed-

miotowej sprawy, tj. rolę ww. nieruchomości jako obiek-

tu użyteczności publicznej, w którym ulokowane są

instytucje terenowych władz rządowych i samorzą-

dowych świadczących usługi na rzecz społeczności

lokalnej, zasadnym było zwrócenie się o udzielenie

szczegółowych informacji bezpośrednio do wojewody

lubelskiego.

Jednocześnie nadmieniam, iż z przekazanych przez

niego wyjaśnień wynika, że przedmiotowa nierucho-

mość zabudowana jest budynkiem biurowo-admini-

stracyjnym o znacznej kubaturze, stanowiącym wła-

sność Skarbu Państwa; nieruchomość pozostaje w trwa-

łym zarządzie Urzędu Wojewódzkiego.

Budynek usy-

tuowany na ww. nieruchomości jest wykorzystywany

na siedzibę Delegatury Lubelskiego Urzędu Woje-

wódzkiego, ponadto część pomieszczeń biurowych

udostępniana jest umownie na rzecz innych instytu-

cji publicznych, w tym jednostek samorządu teryto-

rialnego (łącznie powierzchnia wynajmowana przez

urząd innym podmiotom wynosi 7 947,39 m

2

, nato-

miast Urząd Wojewódzki wykorzystuje 2 091,48 m

2

powierzchni).

Szczegóły przedstawia załączony do

pisma wojewody wykaz jednostek wynajmujących po-

mieszczenia w budynku przy placu Niepodległości

1 w Chełmie*

)

.

Jak informuje pani wojewoda, analiza potrzeb lo-

kalowych jednostek sektora administracji rządowej

oraz możliwości ich zaspokojenia w ramach posiada-

nej przez Skarb Państwa bazy materialnej skłania

do stwierdzenia konieczności kontynuowania dotych-

czasowej formy korzystania z przedmiotowej nieru-

chomości.

Podkreśla równocześnie, iż opinie tą opie-

ra na przekonaniu, że w zaistniałych okolicznościach

wojewoda jest najlepszym gwarantem bezkonﬂikto-

wego korzystania z przedmiotowego obiektu oraz ra-

cjonalnego rozdziału powierzchni biurowej.

Niemniej jednak w trosce o jak najlepszą obsługę

obywateli przez organy administracji na szczeblu za-

równo samorządowym, jak i rządowym, przedmioto-

wa sprawa będzie pod tym kątem analizowana.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie ﬁnansowania lokalnych centrów

rozwoju kapitału społecznego, tzw. Świetlików

(136)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pismem nr SPS-024-136/11 z dnia 29 grudnia 2011 r.

(które zostało przekazane do ministra rozwoju regio-

nalnego przez ministra pracy i polityki społecznej),

w sprawie ﬁnansowanialokalnychcentrówrozwoju

kapitału społecznego, tzw. Świetlików, w ramach re-

ODPOWIEDZI NA ZAPYTANIA

*

)

442

zerwy celowej w poz. 71 zawartej w ustawie budżeto-

wej na rok 2012, uprzejmie informuję, że zgodnie ze wstęp-

nie przygotowanymi założeniami wsparcie aplikującej

gminy warunkowane będzie nawiązaniem przez tę gminę

współpracy z partnerem społecznym.

Cele szczegółowe ww. zadania to przede wszyst-

kim: przeciwdziałanie marginalizacji społecznej dzie-

ci i młodzieży oraz wyrównywanie ich szans eduka-

cyjnych, wzrost bezpieczeństwa wśród dzieci i mło-

dzieży, wsparcie rodziny, pobudzanie inicjatyw oby-

watelskich, zapewnienie usług doradczych, rozwój

bezpieczeństwa obywatelskiego poprzez zapewnienie

warunków do realizacji ww. celów w przyjaznym i od-

powiednio wyposażonym budynku, który służy spo-

łeczności lokalnej wspieranej przez organizacje poza-

rządowe.

W ramach realizacji zadania zakłada się docelowo

budowę ok. 500 centrów aktywności.

Wartość dotacji

z budżetu państwa może stanowić do 80% kosztów

projektu.

Finansowanie 10% kosztów zapewni samo-

rząd właściwego terytorialnie województwa.

Obowiąz-

kiem gminy korzystającej z dotacji będzie zapewnie-

Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w I kwarta-

le 2012 r.

Ministerstwo Rozwoju Regionalnego prze-

prowadzi konsultacje z marszałkami województw

odnośnie do wyboru gmin do udziału w zadaniu.

Ponadto uprzejmie informuję, że Ministerstwo

Rozwoju Regionalnego będzie na bieżąco informować

o postępach prac w ramach zadania wszystkie zain-

teresowane strony.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie ujawnienia naruszenia

procedur dokonywania zakupów

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

pisma z dnia 13 stycznia 2012 r., nr BM-III-P-054-

-145/12/2, uprzejmie przedstawiam kopie odpowiedzi

przekazanych Ministerstwu Sprawiedliwości przez

Prokuraturę Generalną w związku z zapytaniem

pana posła Artura Dunina.

W odpowiedzi na pani pismo z dnia 13 stycznia

19 bm. uzupełniająco uprzejmie informuję, że Proku-

ratura Okręgowa w Łodzi w dniu 25 stycznia 2012 r.

tura Dunina udzieliła panu J. R. odpowiedzi, której

kopię przekazuję w załączeniu*

)

.

Podkreślenia wymaga, iż zarzuty pana J. R., sys-

tematycznie od wielu lat ponawiane, były już wielo-

krotnie przedmiotem stosownych badań i analiz do-

konywanych w Prokuraturach Okręgowej i Apelacyj-

nej w Łodzi, o czym wspomniałem w piśmie z dnia

19 bm.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Chmielewski

Warszawa, dnia 21 lutego 2012 r.

Odpowiedź

w sprawie realizacji priorytetów

polskiej prezydencji z obszarów działania

Ministerstwa Sportu i Turystyki (196)

go, przekazanego pismem z dnia 12 stycznia 2012 r.

(sygn.

SPS-024-196/12), w sprawie realizacji priory-

tetów polskiej prezydencji z obszarów działania Mi-

nisterstwa Sportu i Turystyki, uprzejmie informuję,

Informacja w sprawie realizacji priorytetów pol-

skiej prezydencji – sport

Podczas 6-miesięcznego przewodnictwa Polski w Ra-

dzie UE priorytetem w domenie sportu był „Rozwój

bardziej aktualne tematy:

1.

Społeczny wymiar sportu.

2.

Zagrożenia dla uczciwości sportu.

3.

Polityka sportowa oparta na faktach ekono-

micznych.

1.

Społeczny wymiar sportu

Sport jako obszar aktywności społecznej oparty

cia spójności społecznej oraz do większej integracji

*

)

443

tariatu, skoncentrowała się na promocji wolontariatu

sportowego, walce z wykluczeniem społecznym po-

przez sport oraz rozwijaniu współpracy z państwami

zja, Azerbejdżan, Armenia i Mołdawia).

W ramach realizacji tematu priorytetowego „spo-

łeczny wymiar sportu”, podczas polskiej prezydencji

Rada UE przyjęła konkluzje nt. roli wolontariatu

Działalność sportowa w Europie, zarówno w sferze

zarządzania, jak i organizacji aktywności sporto-

wych, opiera się na wolontariacie.

Ponadto, działania

prowadzone w ramach wolontariatu sportowego, głów-

nie za pośrednictwem klubów, mają istotną wartość

w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego, a także

dla rozwoju gospodarki i wzmacniania demokracji.

Wolontariat sportowy to także atrakcyjny sposób na-

bywania nowych umiejętności i kompetencji oraz zdo-

bywania wiedzy, przez co zwiększa szanse wolonta-

riuszy na zatrudnienie i powoduje, że stają się oni

bardziej wartościowi dla pracodawców.

Wolontariu-

sze, angażując się w działalność sportową, mają oka-

zję dzielić się wiedzą i doświadczeniami z innymi.

W czerwcu i lipcu 2012 r. w Polsce i na Ukrainie od-

będą się mistrzostwa Europy w piłce nożnej UEFA

EURO 2012™.

Wolontariat sportowy ma zatem w Pol-

sce wysoki priorytet, szczególnie dlatego, że organi-

zacja tego turnieju w dużej mierze opiera się na pra-

cy wolontariuszy (ok. 8 tys. osób).

Konkluzje przyczy-

nią się w znaczący sposób do rozwoju wolontariatu

sportowego w Europie i zmotywują środowisko spor-

towe do wzmocnienia działań na rzecz budowania

społecznego potencjału sportu.

Ponadto, w ramach realizacji tematu prioryteto-

wego społeczny wymiar sportu, zorganizowane zo-

stały dwie konferencje eksperckie.

Pierwsza zatytu-

łowana „Wyrównywanie szans poprzez sport jako

element polityki społecznej”, odbyła się we Wrocławiu

w dniach 18–19 lipca 2011 r.

W konferencji wzięli

udział eksperci z krajów Unii Europejskiej, przedsta-

wiciele środowisk naukowych oraz organizacji poza-

rządowych.

Tematami poruszonymi były wykorzy-

stanie sportu jako narzędzia w zwalczaniu wyklucze-

nia społecznego w odniesieniu do osób niepełnospraw-

nych, seniorów, mniejszości narodowych, a ponadto

rola sportu w resocjalizacji oraz jako „trampoliny”

dla kobiet w drodze do osiągnięcia sukcesu zawo-

dowego.

Wynikiem konferencji były wytyczne dot.

włączenia społecznego poprzez sport.

Ponadto, pod-

czas konferencji wrocławskiej promowany był na

arenie europejskiej ﬂagowy rządowy program

„Moje boisko – Orlik 2012” oraz wyniki ekspertyzy

„»Moje boisko – Orlik 2010”szansą na rozwój ak-

tywności społecznej”.

Druga konferencja „Od wolontariusza do lidera

sportu” odbyła się w Warszawie w dniach 13–14 wrze-

śnia 2011 r.

Głównym celem tego wydarzenia była

popularniejszych form aktywności społecznej.

W trakcie

konferencji zaapelowano o docenienie wartości wo-

lontariatu sportowego i tworzenie baz danych wolon-

tariuszy, z których wsparcia można by korzystać przy

okazji kolejnych imprez sportowych.

Utwierdziło to

prezydencję w przekonaniu, że należy wolontariatowi

sportowemu poświęcić szczególną uwagę.

Posłużyć

temu celowi mają już wspomniane konkluzje Rady.

towym konkluzji, dotyczących wolontariatu, a wyni-

ki debaty stanowiły podstawę ich projektu.

Dodatkowo, we współpracy z Ministerstwem Edu-

kacji Narodowej, Ministerstwem Kultury i Dziedzic-

twa Narodowego oraz Ministerstwem Nauki i Szkol-

nictwa Wyższego zorganizowano konferencję mini-

sterialną pt. „Wschodni wymiar mobilności” w War-

szawie 6–8 lipca 2011 r.

Jej celem była promocja eu-

ropejskich wartości oraz integracja społeczeństw

Partnerstwa Wschodniego z UE.

Panel poświęcony

tematyce sportowej dotyczył prezentacji sportu jako

narzędzia promującego mobilność, a także rozszerze-

niu współpracy międzynarodowej w zakresie mobil-

ności w sporcie.

2.

Zagrożenia dla uczciwości sportu

Poruszając temat zagrożeń dla uczciwości sportu,

Polska skupiła się na problemie zwalczania dopingu

towych (tzw. match-ﬁxing),czyliobecnienajgroźniej-

szych niebezpieczeństw dla sportu.

Doping

Doping stanowi bardzo poważne zagrożenie dla

europejskiego sportu, ponieważ narusza fundamen-

talną zasadę otwartego i uczciwego współzawodnic-

twa.

Może on również poważnie wpłynąć na całościo-

we postrzeganie sportu i jest bardzo groźny dla zdro-

wia ludzkiego.

W państwach członkowskich walka

z dopingiem prowadzona jest przy zastosowaniu pra-

wa krajowego lub reguł antydopingowych organizacji

prywatnych albo łącznie, w obu powyższych formach.

Na szczeblu międzynarodowym działania wymierzo-

ne przeciwko dopingowi podejmowane są w ra-

mach Światowej Agencji Antydopingowej (WADA),

UNESCO oraz Rady Europy.

Do tej pory udało się wypracować efektywne me-

chanizmy współpracy na poziomie europejskim.

Pol-

ska, korzystając z nowych kompetencji UE, przyczy-

niła się do zwiększenia spójności i przejrzystości tych

mechanizmów poprzez przyjęcie rezolucji Rady UE.

Jest ona poświęcona reprezentacji i koordynacji sta-

nowiska UE na posiedzeniach Światowej Agencji An-

tydopingowej (WADA).

Prace nad nowym systemem reprezentacji UE

w WADA zainaugurowano podczas belgijskiej prezy-

dencji w Radzie UE, w II połowie 2010 r.

Kontynu-

owano je w czasie prezydencji węgierskiej, kiedy to

odbyła się nieformalna debata ministerialna na te-

mat zmian w modelu reprezentacji, prowadzona w opar-

ciu o przygotowany wspólnie przez Belgię, Węgry i Pol-

skę dokument roboczy.

W toku debaty zaproponowa-

no nowy system reprezentacji UE w WADA, który

następnie stał się przedmiotem prac polskiej prezy-

dencji.

Prowadzone przez 6 miesięcy w trudnej atmos-

444

ferze konsultacje z pozostałymi państwami członkow-

skimi pozwoliły wypracować ostateczne brzmienie

rezolucji w tej sprawie.

Match-ﬁxing

W ostatnich latach europejski sport doświadczył

licznych skandali, związanych z ustawianiem wyni-

ków zawodów sportowych.

Dotknęły one wielu róż-

nych sportów, np. piłki nożnej, rugby, tenisa, krykie-

ta i snookera.

Należy zauważyć, że problem ten doty-

czyć może każdego rodzaju sportu, ponieważ w każ-

dym z nich organizowane są zakłady bukmacherskie

i w związku z tym żadna dyscyplina nie jest wolna

od potencjalnego ryzyka.

Z uwagi na pilność kwestii Polska prezydencja

chciała dać mocny sygnał polityczny poprzez przyję-

cie konkluzji Rady.

Prace nad dokumentem były

trudne.

Polska zainicjowała debatę na temat usta-

wiania wyników zawodów sportowych jako kraj do-

tknięty tym procederem, ale jednocześnie zwalczają-

cym go (przede wszystkim dzięki wprowadzeniu

przepisów karnych).

Prezydencja zdecydowała się ak-

tywnie włączyć w walkę przeciwko tej formie nie-

uczciwości w sporcie.

Celem dialogu pomiędzy admi-

nistracją krajową, europejską oraz szeroko rozumia-

nym ruchem sportowym w tym ważnym dla sportu

temacie była przede wszystkim konsolidacja działań

na rzecz eliminacji zjawiska ustawiania wyników za-

wodów sportowych (match-ﬁxingu).

Zamiarem prezydencji było przyjęcie przez Radę

UE kierunkowych konkluzji w przedmiocie walki

z match-ﬁxingiem.

Chcącwłaściwiezdiagnozować

problem, prezydencja rozpoczęła w tej sprawie dia-

log ze wszystkimi zainteresowanymi podmiotami,

w tym z innymi państwami członkowskimi UE,

Radą Europy, ruchem sportowym oraz sektorem

zakładów wzajemnych.

W ramach dialogu zorganizowano szereg bilate-

ralnych i multilateralnych konsultacji, podczas któ-

rych przedstawiciele prezydencji wymienili opinie

i zapoznali się ze stanowiskami takich organizacji

sportowych, jak Europejskie Komitety Olimpijskie,

UEFA, FIFA, a także instytucje parasolowe, zaanga-

żowane w badania nad problemem ustawiania wyni-

ków zawodów sportowych, jak brytyjski Sport and

Recreation Alliance, czy mieszcząca się w Brukse-

li EU Sports Platform.

Przedstawiciele prezydencji

nawiązali również kontakt z powołaną przez naj-

ważniejsze organizacje tenisowe jednostką Integri-

ty Unit, specjalizującą się w wykrywaniu przypadków

ustawiania wyników współzawodnictwa w tym spo-

rcie.

Dialog kontynuowany był podczas bezpośrednich

konsultacji ministra sportu i turystyki z przedstawi-

cielami ruchu sportowego.

Serię spotkań na ten te-

mat zainicjowała 30 czerwca 2011 r., a więc na dzień

przed objęciem przez Polskę przewodnictwa w Radzie

UE, wizyta delegacji Loterii Europejskich (European

Lotteries), europejskiego stowarzyszenia zrzeszają-

cego narodowych operatorów gier i zakładów wza-

jemnych.

Delegacji przewodził prezes stowarzysze-

nia, Friedrich Stickler.

Z kolei 11 lipca 2011 r. mini-

ster sportu i turystyki Adam Giersz spotkał się z pre-

zesem Europejskiego Stowarzyszenia Klubów Pił-

karskich (European Club Association), jednym z naj-

lepszych piłkarzy świata początku lat 80., Karlem-

-Heinzem Rummenigge.

W celu kontynuowania dys-

kusji na temat skutecznej walki z ustawianiem wy-

ników zawodów sportowych minister Adam Giersz

odbył też 20 września 2011 r. spotkanie z delegacją

Stowarzyszenia Europejskich Piłkarskich Lig Zawo-

dowych (European Professional Football Leagues),

które reprezentuje interesy 30 europejskich lig pił-

karskich, zrzeszających blisko 1000 klubów.

Kolejnym ważnym krokiem w dialogu z ruchem

sportowym i operatorami zakładów wzajemnych było

zorganizowanie przez prezydencję 5 października

2011 r. w budynku Parlamentu Europejskiego semi-

narium, poświęconego roli Unii Europejskiej w zwal-

czaniu procederu ustawiania wyników zawodów

sportowych.

Spotkanie przygotowano we współpracy

rysem reprezentującym polską delegację w Europej-

skiej Partii Ludowej, a także przy udziale bruksel-

skiej organizacji EU Sports Platform.

W panelu dys-

kusyjnym, który odbył się w ramach seminarium,

udział wzięli m.in. dyrektor Departamentu Prawne-

go UEFA – Alasdair Bell oraz szef ds. bezpieczeństwa

FIFA – Chris Eaton.

Obaj przyznali, że problem match-

-ﬁxingustalesiępogłębia.

Dlategoteżnależyszybko

podjąć zdecydowane działania, które zapobiegną dal-

szemu naruszaniu uczciwości w sporcie.

Zwrócili jed-

sportowe, jak UEFA czy FIFA, nie posiadają ani wy-

starczających środków prawnych, ani kompetencji,

które umożliwiłyby im podjęcie samodzielnej walki

z tym negatywnym zjawiskiem.

Podsumowując debatę, jej uczestnicy zgodnie pod-

kreślili, że konieczne jest stworzenie, także na pozio-

mie unijnym, programów edukacyjnych, pozwalają-

cych na skuteczną działalność prewencyjną w zakre-

sie zwalczania match-ﬁxingu.

Niezbędnejestrównież

podjęcie współpracy przez wszystkie zainteresowane

strony, tj. organizacje sportowe, operatorów zakła-

dów bukmacherskich oraz organy ścigania państw

członkowskich.

Ponadto temat ustawiania wyników zawodów

sportowych był kluczowym punktem na agendzie

nieformalnego spotkania ministrów UE odpowie-

dzialnych za sport, które odbyło się w Krakowie.

Spo-

tkanie miało na celu pogłębienie współpracy oraz

W wyniku przeprowadzonych przez polską prezy-

dencję konsultacji udało się zdeﬁniowaćkilkapoten-

cjalnych obszarów działań UE w walce z ustawia-

niem wyników zawodów sportowych.

Zostały one

określone w przyjętych w czasie polskiego przewod-

nictwa w Radzie konkluzjach dotyczących match-ﬁ-

xingu.

445

3.

Polityka sportowa oparta na faktach ekonomicz-

nych.

Sport jest dynamicznie rozwijającym się sektorem

podkreślić ekonomiczny potencjał sportu.

Obszar

sportu, jako ważna dziedzina życia społecznego za-

sługuje na doﬁnansowanienapoziomienarodowym,

a być może i europejskim, nie tylko ze względu na

swoje walory społeczne, ale i z uwagi na jego istotny

wpływ na gospodarkę.

Chcąc być wiarygodnym pro-

motorem tego tematu, Ministerstwo Sportu i Tury-

styki przeprowadziło narodowy rachunek satelitarny

sportu.

Wśród krajów europejskich rolę pionierów w two-

rzeniu rachunku satelitarnego sportu odegrały Au-

stria, Cypr i Wielka Brytania, które jako pierwsze

zaprezentowały wyniki narodowych rachunków.

Ak-

tualnie, badanie wykonane w Polsce opiera się o naj-

świeższe dane statystyczne.

Na ich podstawie okre-

ślono wartość popytu na dobra i usługi sportowe na

poziomie 20,7 mld PLN, co stanowi 1,96% PKB.

ganizacją Finałowego Turnieju UEFA EURO 2012™

nie wyższa.

Zagadnienie wpływu sportu na gospodarkę było

jednym z tematów poruszonych w czasie nieformal-

nego spotkania ministrów w Krakowie (13–14, paź-

dziernika 2011 r.).

Ponadto, istotną tematyką, poru-

szoną również w Krakowie był wpływ wielkich im-

prez sportowych na gospodarkę.

Prezydencja zapre-

zentowała badanie wpływu UEFA EURO 2012™ na

gospodarkę narodową, które został pozytywnie przy-

jęte przez 27 ministrów UE.

Dorobkiem prezydencji w ramach realizacji prio-

rytetów jest przede wszystkim wiedza i doświadcze-

nie zdobyte podczas licznych spotkań i konferencji

w których udział wzięli eksperci z całej Europy.

Moż-

liwość współpracy, wymiany poglądów, debaty a tak-

że stworzenie cennej siatki kontaktów międzynaro-

dowych jest niewątpliwie wartością dodaną prezy-

dencji.

Warto też podkreślić, że Ministerstwo Sportu

i Turystyki podczas spotkań zarówno w Polsce, jak

i w Brukseli podejmowało efektywne działania pro-

mujące Polskę, jej walory turystyczne oraz kultural-

ne.

Ponadto, najważniejszym, materialnym dorob-

kiem prezydencji są trzy dokumenty unijne przyjęte

jednogłośnie przez 27 ministrów państw członkow-

skich.

Były one negocjowane podczas 7 spotkań gru-

py roboczej ds. sportu Rady UE, a następnie zaak-

ceptowane na posiedzeniu COREPER i przyjęte przez

Radę UE ds. „Edukacji, Młodzieży, Kultury i Sportu”

Konkluzje Rady nt.

Roli wolontariatu sportowego

w promowaniu aktywności obywatelskiej

Konkluzje Rady są dokumentem jednomyślnie

przyjętym przez kraje UE, podkreślającym znaczenie

wolontariatu sportowego, jednocześnie nawołującym

ruch sportowy, państwa członkowskie i Komisję Eu-

ropejską do podejmowania wspólnych działań na

rzecz promocji wolontariatu sportowego.

Korzyścia-

mi płynącymi z działalności wolontariackiej w obsza-

rze sportu uwypuklonymi w dokumencie są m.in.

jego pozytywny wpływ na integrację społeczną, po-

pularyzacja pozytywnych wartości jak fair play, sza-

cunek do innych, odpowiedzialność, a także podno-

szenie kompetencji i umiejętności wolontariuszy, co

wpływa na zwiększenie szans na zatrudnienie i ma

pozytywny wpływ na gospodarkę.

Celem dokumentu było także wezwanie ruchu

sportowego i państw członkowskich do rozwoju wo-

lontariatu sportowego, do uznania jego wartości jako

ważnego elementu edukacji i podnoszenia kwaliﬁka-

cji oraz do dbałości o jego pozytywny wizerunek

w społeczeństwie.

Jako zadania będące w kompetencjach państw

członkowskich i Komisji Europejskiej wymieniono

natomiast konieczność eliminacji barier administra-

cyjnych stanowiących ograniczenia rozwoju wolon-

tariatu sportowego, wspieranie współpracy między-

narodowej i międzysektorowej opartej na wymianie

wiedzy i doświadczeń, a także monitorowania wpły-

wu wolontariatu sportowego na rozwój sektora spor-

tu oraz jego pozytywne skutki ekonomiczne i społecz-

ne.

Do najważniejszych działań do podjęcia ze strony

Komisji Europejskiej należą umożliwienie dostępu do

środków UE dla organizacji sportowych oraz identy-

ﬁkacjaczynnikówsprzyjającychrozwojowiinicjatyw

na poziomie europejskim.

Dokument był również konsultowany z partnera-

mi społecznymi na poziomie krajowym z członkami

Grupy Wolontariat Sportowy 2012+, działającej przy

Uniwersytecie Warszawskim w ramach Projektu

Społecznego 2012.

— Rezolucja Rady nt.

Reprezentacji Państw Człon -

kowskich UE w Radzie Założycielskiej WADA i koor-

dynacji stanowiska państw członkowskich UE przed

posiedzeniami WADA

Rezolucja Rady dotyczy istotnych aspektów relacji

między UE i jej państwami członkowskimi a Świato-

wą Agencją Antydopingową (WADA).

Określa ona

nowe zasady reprezentacji państw członkowskich UE

w najważniejszym organie statutowym WADA, tzn.

radzie założycielskiej (zwanej również zarządem fun-

dacji), a także porządkuje proces koordynacji stano-

wiska UE i jej państw członkowskich przed posiedze-

niami WADA.

System reprezentacji w WADA, przyjęty w czasie

polskiej prezydencji, zakłada, że w pracach rady za-

łożycielskiej tej organizacji państwa członkowskie

UE reprezentuje przedstawiciel na szczeblu ministe-

rialnym aktualnego trio prezydencji, przedstawiciel

przyszłego trio prezydencji, na tym samym poziomie

reprezentacji, oraz jeden przedstawiciel na szczeblu

ministerialnym pozostałych państw członkowskich,

wskazany przez Radę UE, w oparciu o zgłoszone do

niej kandydatury.

Zaletą takiego systemu jest zapew-

nienie ciągłości reprezentacji, w związku z wydłuże-

446

niem mandatu przedstawicieli z 18 miesięcy do 3 lat,

a także w związku z ograniczeniem ciągłej rotacji,

jaką powodował poprzedni system oparty na koncep-

cji trójki (miniona, obecna i przyszła prezydencja

w Radzie UE).

Nowy model reprezentacji zacznie

Przyjęta w czasie polskiej prezydencji rezolucja

porządkuje także proces koordynacji stanowiska UE

WADA.

Obowiązek koordynacji wprowadzono na mocy

konkluzji Rady z 2000 r.

Został on następnie potwier-

konkluzji, przygotowanych w 2010 r.

Rezolucja, przy-

jęta w czasie polskiej prezydencji, określa dokładnie

przebieg procesu koordynacji, gwarantuje jego efek-

tywność, a także deﬁniujerelacjewtymzakresie

z Radą Europy, tak by zapewnić w czasie posiedzeń

WADA jednolite stanowisko europejskie, co jest nie-

zwykle ważne w kontekście wspólnych europejskich

interesów (np. przy ustalaniu budżetu WADA, czy

w kwestii ochrony danych osobowych sportowców

w oparciu o obowiązujące w Europie przepisy prawne).

— Konkluzje Rady nt.

Zwalczania ustawiania wy -

ników zawodów sportowych

Dokument ten jest przede wszystkim deklaracją

polityczną podkreślającą sprzeciw państw członkow-

skich UE wobec zjawiska ustawiania wyników zawo-

dów sportowych.

Konkluzje Rady podkreślają, że

problem ten może być skutecznie zwalczany jedynie

we współpracy państw członkowskich UE, instytucji

europejskich oraz federacji.

Dyskusja oraz wspólne

działania na poziomie europejskim mogą przynieść

wartość dodaną w obszarze sportu.

Aktywność UE

może pomóc stawić czoła ponadnarodowym wyzwa-

niom dla sportu w Europie, takim jak ustawiania

wyników wydarzeń sportowych, a także skoordyno-

wane podejście do problemu dopingu, nadużycia lub

działalność agentów sportowych.

Konkluzje Rady, rozpoczynające dialog na pozio-

mie europejskim na temat ustawiania wyników za-

wodów sportowych adresowane są zarówno do admi-

nistracji rządowej, ruchu sportowego, jak i Komisji

Europejskiej.

Głównym narzędziem walki z tym pro-

cederem są programy edukacyjne dla sportowców,

trenerów, sędziów i działaczy oraz stworzenie mecha-

nizmów współpracy pomiędzy ruchem sportowym,

operatorami zakładów on-line, administracją rządo-

wą i prokuraturą.

Ponadto, konkluzje przewidują przy-

gotowanie przez Komisję Europejską projektu reko-

mendacji w temacie ustawiania wyników zawodów

sportowych.

Dokument, który odzwierciedla potrze-

by wszystkich zainteresowanych stron, został wyso-

ko oceniony przez środowisko sportowe jako początek

poszukiwania lekarstwa na chorobę, jaką jest usta-

wianie wyników zawodów sportowych.

Ministerstwo Sportu i Turystyki prowadziło sys-

tematyczną współpracę w obszarze sportu w ramach

trio.

Eksperci państw trio spotkali się kilkukrotnie

począwszy od 2009 r.

W efekcie przeprowadzonych

spotkań zaakceptowano następujące wspólne obsza-

ry priorytetowe: uczciwość w sporcie oraz społeczna

rola sportu.

współpraca w ramach trio nie została

zakończona i trwać będzie podczas sprawowania

prezydencji przez Królestwo Danii oraz Cypr.

Pre-

zydencja Duńska zdecydowała się kontynuować przede

wszystkim temat uczciwości w sporcie, podejmując

problematykę walki z dopingiem oraz z ustawia-

niem wyników zawodów sportowych.

Prezydencja

cypryjska zamierza promować społeczną rolę sportu

poprzez przygotowanie Rekomendacji Rady UE

nt. aktywności ﬁzycznejpozytywniewpływającejna

zdrowie.

Przygotowania i sprawowanie przewodnictwa

w ramach programu wieloletniego pod hasłem: Przy-

gotowanie, obsługa i sprawowanie przewodnictwa

przyjętego w drodze uchwały przez Radę Ministrów

w dniu 23 czerwca 2009 r.

W ramach programu wie-

loletniego, a więc budżetu centralnego, do dyspozycji

ministra sportu i turystyki w latach 2010–2011 prze-

kazana została kwota 1373 tys. zł (w tym część 25:

Kultura ﬁzyczna647000zł,aczęść40:Turystyka

– 726 000 zł).

Ministerstwo Sportu i Turystyki na po-

trzeby prezydencji wykorzystało 1306 tys. zł (w tym

Turystyka – 680 000 zł).

Informacja w sprawie realizacji priorytetów pol-

skiej prezydencji: Turystyka

Priorytetem prezydencji Polski w Radzie UE

darki turystycznej w obliczu nowych wyzwań – dia-

gnoza i rekomendacje działań.

Priorytet nawiązywał

do strategii „Europa 2020” oraz komunikatu Komi-

sji Europejskiej „Europa – najpopularniejszy kieru-

wanie konkurencyjności sektora turystycznego w Eu-

ropie” COM(2010)352, a w szczególności z jego prio-

rytetu 1: Stymulowanie konkurencyjności sektora

turystycznego w Europie.

UE zyskała nowe kompetencje w obszarze tury-

styki po zmianach wprowadzonych w traktacie li-

łania UE w tym obszarze są obecnie prowadzone

w oparciu o art. 195 TFUE i mają charakter wyłącz-

nie uzupełniający wobec działań państw członkow-

skich i koncentrują się głównie na wspieraniu kon-

kurencyjności europejskich przedsiębiorstw tury-

stycznych.

Realizacja priorytetu polskiej prezydencji

objęła następujące wydarzenia:

1.

X Europejskie Forum Turystyki w Krakowie

(5–7 października 2011 r.)

2.

Nieformalne spotkanie ministrów państw człon-

kowskich UE ds. turystyki w Krakowie (6 paździer-

nika 2011 r.)

3.

Warsztaty „EuroVelo” w siedzibie Stałego Przed-

stawicielstwa RP w Brukseli (7 grudnia 2011 r.)

447

4.

Konferencja ekspercka „Europejskie ramy kwa-

liﬁkacjiwsporcieiturystyce”wToruniu(12–13grud-

nia 2011 r.)

5.

Międzynarodowa Konferencja nt. inicjatywy

Komisji Europejskiej „50 000 turystów” w Warsza-

wie (16.12.2011 r.)

Priorytet polskiej prezydencji i planowane dzia-

łania oraz wyniki polskiej prezydencji zostały przed-

stawione przez podsekretarz stanu Katarzynę Sobie-

rajską w Parlamencie Europejskim na posiedzeniach

Komisji ds. Transportu i Turystyki (TRAN) odpo-

wiednio 12 lipca 2011 r. i 23 stycznia 2012 r.

1.

X Europejskie Forum Turystyki 5–7 paździer-

nika 2011 r. w Krakowie

Europejskie Forum Turystyki jest organizowane

tradycyjnie corocznie w drugiej połowie roku przez

państwo członkowskie UE aktualnie sprawujące pre-

zydencję.

W spotkaniu udział wzięło ponad 400 osób:

przedstawiciele administracji rządowych krajów UE

odpowiedzialnych za turystykę, przedstawiciele na-

rodowych organizacji turystycznych, branży tury-

stycznej i środowiska naukowego.

Forum jest platfor-

mą wymiany informacji, doświadczeń i dyskusji mię-

dzy głównymi grupami interesariuszy, tj. instytucji

unijnych, administracji krajowych odpowiedzialnych

za tworzenie i realizację polityki turystycznej oraz

przedstawicieli szeroko rozumianej branży tury-

stycznej i stwarza możliwość dialogu o głównych pro-

blemach przedsiębiorstw turystycznych, do któ-

rych należy zaliczyć konkurencyjność tego sektora

na światowym rynku turystycznym.

Tematem przewodnim tegorocznego Europejskie-

go Forum Turystyki w Krakowie, nawiązującym do

priorytetów polskiej prezydencji, było: „Stymulowa-

nie konkurencyjności w europejskim sektorze tury-

stycznym”.

Temat ten stanowił zarazem kontynuację

rum Turystyki w Mellieha (Malta 2010 r.) nad dzia-

łaniami przewidzianymi w komunikacie Komisji

z 2010 r. zatytułowanym „Europa – najpopularniej-

COM(2010)352.

Forum towarzyszyło dodatkowo:

1.

Spotkanie Regionów Europy (NECSTour) –

zorganizowane przez Urząd Marszałkowski Woje-

wództwa Małopolskiego.

2.

Podpisanie umowy bilateralnej o współpracy

3.

Podpisanie przez Polskę deklaracji o przystą-

pieniu do projektu UE – „50 000 turystów” – jest to

nowa inicjatywa Komisji Europejskiej mająca na celu

pobudzenie ruchu turystycznego między Argentyną,

Brazylią, Chile a Europą w okresie posezonowym

w latach 2012–2013.

4.

Prezentacja „Kodeksu dobrych praktyk w dzie-

dzinie zrównoważonego rozwoju przyjaznego dla śro-

dowiska” opracowanego przez ECTAA (Europejską

Federację Związków Biur Podróży) dla potrzeb orga-

nizatorów turystyki i biur podróży, które zachęcane

będą do jego dobrowolnego przyjęcia.

W projekcie

uczestniczyły dwa ośrodki badawcze, pięć krajowych

stowarzyszeń organizatorów turystyki oraz Europej-

ska Federacja Związków Biur Podróży (ECTAA).

W styczniu br. projekt wkroczył w ostatnią fazę – do-

browolnego wdrożenia Kodeksu przez organizatorów

turystyki i biura podróży.

Wystąpienia i dyskusja podczas forum potwierdzi-

ły, potrzebę prowadzenia działań mających na celu

podnoszenie w różnych środowiskach wiedzy i świa-

domości ekonomicznego oraz społecznego znaczenia

turystyki.

W szczególności za niezbędne uznano

stworzenie wiarygodnego źródła informacji ułatwia-

jącego wszystkim interesariuszom dostęp do wyni-

ków badań prowadzonych w turystyce.

Temu celowi

ma służyć przewidziane w komunikacie Komisji Eu-

ropejskiej utworzenie europejskiego wirtualnego ob-

serwatorium turystyki.

Doświadczenia Włoch pre-

zentowane podczas forum potwierdzają celowość i uży-

teczność inicjatyw ułatwiających, w szczególności mi-

kro- i małym przedsiębiorcom, dostęp do wiedzy i in-

formacji na temat turystyki.

Jest to ważny argument

przemawiający za potrzebą utworzenia na szczeblu

UE wirtualnego obserwatorium turystyki.

W tym

roku możemy oczekiwać konkretnych działań Komi-

sji Europejskiej w tym zakresie, które wynikają z pro-

gramu pracy na rok 2012 „Programu na rzecz przed-

siębiorczości i innowacji” (EIP).

Przewiduje on ﬁnan-

sowanie rozpoczęcia prac nad tworzeniem portalu

internetowego wraz z bazą danych, spotkań eksper-

tów w celu identyﬁkacjiistniejącychlukwstatystyce,

współpracy z OECD, a także zlecenie opracowania

brakujących informacji statystycznych i przeprowa-

dzenia badań.

Drugim ważnym wątkiem dyskusji podczas Eu-

ropejskiego Forum Turystyki Krakowie była potrze-

ba większego niż dotychczas wykorzystania w tury-

styce nowoczesnych technologii informacyjno-komu-

nikacyjnych.

Zastanawiano się, co należy zrobić, aby

skłonić przedsiębiorców do tworzenia innowacyjnych

produktów turystycznych.

Wystąpienia i dyskusja

pokazały, że istnienie nowoczesnych technologii in-

formacyjno-komunikacyjnych jest warunkiem ko-

niecznym, ale niewystarczającym do tego, aby powsta-

wały innowacyjne produkty turystyczne.

Konieczne

są działania, które będą zachęcać przedsiębiorców

do wykorzystywania tej technologii w turystyce.

Po-

zytywną rolę w tym procesie może odegrać utworze-

nie przewidzianej w komunikacie Komisji platformy

„Technologie informacyjno-komunikacyjne a tury-

styka” (TIK).

W 2012 r. na ten cel przewidziano środ-

ki w „Programie na rzecz przedsiębiorczości i inno-

wacji” (EPI).

Ponadto stwierdzono również, że pro-

jektom zakładającym wykorzystanie innowacji w tu-

rystyce należy udzielać wsparcia ekonomicznego ze

środków europejskich.

2.

Nieformalne spotkanie ministrów państw

członkowskich UE ds. turystyki w Krakowie (6 paź-

dziernika 2011 r.)

448

ło się nieformalne spotkanie ministrów UE ds. tury-

styki.

W spotkaniu udział wzięli przedstawiciele de-

legacji narodowych z 26 krajów UE (razem 74 uczest-

ników) oraz Komisji Europejskiej wraz z wiceprze-

wodniczącym KE Antonio Tajanim.

W spotkaniu

Europejskiej Komisji Turystyki (ETC).

W imieniu

polskiej prezydencji spotkaniu przewodniczyła Kata-

rzyna Sobierajska – podsekretarz stanu w Minister-

stwie Sportu i Turystyki.

Tematem przewodnim spotkania było: „Promo-

wanie Europy w państwach trzecich: umacnianie

pejską, państwami członkowskimi (oraz państwami

kandydującymi) oraz Narodowymi Organizacjami

Turystyki”.

Dyskusja w czasie spotkania pokazała, iż general-

nie państwa członkowskie dostrzegają potrzebę pro-

wadzenia na szczeblu UE działań promujących Eu-

ropę oraz aprobują działania prowadzone w tym kie-

runku przez Komisję Europejską.

Zwracają jednak

uwagę na konieczność respektowania zasady pomoc-

niczości.

Wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej

A. Tajani zapewnił państwa członkowskie, że Komi-

sja Europejska w pełni będzie respektowała ich kom-

petencję i będzie unikała jakiegokolwiek dublowania

działań.

Działania Komisji Europejskiej dodadzą

wartości i uzupełnią działania państw członkowskich.

Na spotkaniu zaproponowano, aby na następne nie-

formalne spotkanie został zaproszony przedstawiciel

Parlamentu Europejskiego.

Nieformalnemu spotka-

niu ministrów towarzyszyło podpisanie umowy

pejską Komisją Turystyki (ETC).

Umowę w imieniu

KE podpisał Antonio Tajani, a w imieniu ETC – Pe-

tra Hedorfer.

Umowa przewiduje konsolidację wspól-

nych działań promujących markę Europa na rynkach

trzecich.

Rozpoczęto już wspólne działania w tym

zakresie.

1 grudnia 2011 r. dokonano inauguracji

chińskiej wersji portalu www.visiteurope.com i oko-

licznościowej promocji z tej okazji w Chinach.

3.

Warsztaty „EuroVelo” w Stałym Przedstawi-

cielstwie RP w Brukseli 6 grudnia 2011 r.

Impreza została zorganizowana przez polską pre-

zydencję we współpracy z Europejską Federacją Cy-

klistów.

Warsztaty poświęcone były Europejskiej Sie-

ci Szlaków Rowerowych EuroVelo.

Ich celem była

prezentacja sieci, ze szczególnym uwzględnieniem

nowopowstałego szlaku nr 13 – Szlak Żelaznej Kur-

tyny przebiegającego m.in. przez Polskę.

Działania

na rzecz rozwoju turystyki rowerowej wpisują się

w jeden z priorytetów UE w tym zakresie, a więc

zrównoważonej turystyki.

W swojej rezolucji z dnia

nolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie

systemu transportu Parlament Europejski wezwał

do włączenia europejskich długich szlaków rowero-

wych do sieci TEN-T oraz zaapelował do Komisji

i państw członkowskich, aby zgodnie z zasadą po-

mocniczości przedłożyły do 2013 r. wnioski w sprawie

opracowania inicjatyw służących promowaniu pu-

blicznego transportu przyjaznego środowisku, ruchu

pieszego i rowerowego.

4.

Konferencja ekspercka „Europejskie ramy kwa-

liﬁkacjiwobszarzesportuiturystyki”wToruniu

(12 – 13 grudnia 2011 r.)

W konferencji udział wzięło 162 uczestników,

ekspertów z zakresu sportu i turystyki w tym se-

kretarz stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki

pan Grzegorz Karpiński, który oﬁcjalnieotworzył

konferencję.

Podczas dyskusji zaprezentowano polską ramę kwa-

liﬁkacjiiporównaniepoziomówkwaliﬁkacjiz innymi

państwami w kontekście zwiększenia mobilności na

europejskim rynku pracy i dostępu do edukacji przez

całe życie.

Była to pierwsza tak szeroko podjęta dys-

kusja na temat ram kwaliﬁkacji w odniesieniu do

sportu i turystyki.

W związku z dużym zainteresowaniem porusza-

nymi tematami zaplanowano kolejną edycję konfe-

rencji w Toruniu, która ma się odbyć w miesiącu

maju 2012 r.

Tematem przyszłorocznej konferencji

mają być deskryptory deﬁniującepoziomyEuropej-

skich Ram Kwaliﬁkacjiorazzasadycertyﬁkowania

poszczególnych instytucji szkoleniowych.

5.

Międzynarodowa Konferencja nt. inicjatywy

W dniu 16 grudnia 2011r.

w Hotelu SoﬁtelVicto-

ria w Warszawie odbyła się Międzynarodowa konfe-

rencja dotycząca inicjatywy Komisji Europejskiej „50

000 turystów” organizowana przez Ministerstwo

Sportu i Turystyki.

Inicjatywa jest realizowana przez Komisję Euro-

pejską w ramach 21 działań przewidzianych w komu-

nikacie Komisji Europejskiej „Europa – najpopular-

nego w Europie” COM(2010)352.

Jej celem jest prze-

ciwdziałanie sezonowości w turystyce poprzez pobu-

dzenie ruchu turystycznego pomiędzy Europą a Ame-

ryką Południową w latach 2012–2013 w okresie po-

sezonowym.

W projekcie uczestniczą rządy następu-

jących krajów: Francja, Włochy, Litwa, Polska, Hisz-

pania, Argentyna, Brazylia i Chile, linie lotnicze Ali-

talia, British Airways, Iberia, grupa Lufthansa (w tym

PLL LOT) i TAP Air Portugal oraz Europejskie Sto-

warzyszenie Touroperatorów (ETOA) i Europejska

Federacja Związków Biur Podróży (ECTAA).

Celem konferencji było zaprezentowanie założeń

nowej inicjatywy, do której 6.10.2011 r. przystąpiła

Polska, oraz pozyskanie informacji w zakresie chęci

i możliwości uczestnictwa branży z Polski w tym pro-

jekcie.

Prezentacji projektu dokonał Pedro Ortun, dyrek-

tor w Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorczości Ko-

misji Europejskiej.

Wystąpili przedstawiciele partne-

rów projektu: Argentyny, Brazylii i Chile oraz euro-

449

pejskich stowarzyszeń ETOA – Europejskiego Sto-

warzyszenia Touroperatorów, ECTAA - Europejskiej

Federacji Związków Biur Podróży, Polskich Linii Lot-

niczych LOT oraz Ministerstwa Gospodarki Litwy.

Projekt cieszy się zainteresowaniem polskiej branży

turystycznej.

13 stycznia 2012 r. odbyło się spotkanie

robocze w Ministerstwie Sportu i Turystyki z przedsta-

wicielami ﬁrmzainteresowanychudziałemwprojekcie.

16 lutego br. planowane jest podobne spotkanie w Bruk-

seli organizowane przez Komisję Europejską, a w mar-

cu projekt zostanie zaprezentowany na targach tury-

stycznych ITB w Berlinie.

Komisja Europejska przewi-

duje przede wszystkim działania promocyjne projektu,

również w Ameryce Południowej.

Głównym obszarem zainteresowania polskiej pre-

zydencji w obszarze turystyki było stymulowanie

konkurencyjności europejskich przedsiębiorstw tu-

rystycznych.

Prezydencja duńska zamierza kontynu-

ować działania na rzecz poprawy ich konkurencyjno-

ści, choć w mniejszym stopniu niż polska prezydencja

koncentruje się na obszarze turystyki.

Prezydencja

duńska skupi się na promowaniu wzrostu i przyjęcie

działań proponowanych w komunikacie Komisji Eu-

ropejskiej „Akt o jednolitym rynku.

Dwanaście dźwi-

gni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego

i wzmocnienia zaufania”

Prezydencja cypryjska zapowiedziała organizację

XI Europejskiego Forum Turystyki w Nikozji na Cy-

prze w październiku br. Ministerstwo Sportu i Tury-

styki będzie współpracować z prezydencją cypryjską

przy formułowaniu tematu wiodącego forum, tak aby

zapewnić bezpośrednie nawiązanie do tematyki forum

w Krakowie, a więc stymulowania konkurencyjności

przedsiębiorstw.

Podczas cypryjskiej prezydencji Komi-

sja Europejska zamierza przedstawić wstępny projekt

rozporządzenia nt. europejskiego znaku „Turystyka

Wysokiej Jakości”, który ma przyczynić się do wzrostu

jakości usług na europejskim rynku turystycznym,

zwiększyć konkurencyjność przedsiębiorstw i atrakcyj-

ność Europy dla turystów z krajów trzecich.

Z wyrazami szacunku

Minister

Joanna Mucha

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

— w sprawie zamierzeń zniesienia Sądu Rejono -

wego w Leżajsku, przesłane przy piśmie z dnia 18 stycz-

nia 2012 r. nr SPS-024-233/12,

wego w Strzyżowie, przesłane przy piśmie z dnia

18 stycznia 2012 r. nr SPS-024-232/12,

— w sprawie zamierzeń zniesienia Sądu Rejo -

nowego w Kolbuszowej, przesłane przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

stwo Sprawiedliwości podjęło prace w zakresie re-

formy struktury organizacyjnej sądownictwa

powszechnego w celu podniesienia skuteczności

organów wymiaru sprawiedliwości zarówno w płasz-

czyźnie orzeczniczej, jak i funkcjonalnej.

Wskazane

zamierzenie ma zostać zrealizowane poprzez opty-

malne zorganizowanie sieci sądów, które z kolei

przełoży się na racjonalne wykorzystanie kadry

orzeczniczej.

Zasadnicze znaczenie ma fakt, iż przedmiotowa

zmiana organizacyjna nie spowoduje negatywnych

skutków społecznych.

W celu zagwarantowania bo-

wiem obywatelom dogodnego dostępu do sądu,

wszystkie wydziały jednostek przewidzianych do

zniesienia (cywilny, karny, rodzinny i nieletnich,

pracy oraz ksiąg wieczystych) przekształcone zo-

staną w wydziały zamiejscowe sąsiednich sądów.

Przedmiotowa zmiana organizacyjna nie spowo-

duje negatywnych skutków społecznych i tym sa-

mym nie może być utożsamiana z ograniczeniem

prawa obywateli do sądu.

W sądach rejonowych, w strukturze których

funkcjonować będą wydziały zamiejscowe, po-

wstaną piony orzecznicze o odpowiedniej etatyzacji,

co umożliwi lepsze i bardziej wydajne wykorzystanie

kadry sędziowskiej, referendarzy i asystentów sę-

dziów.

Należy bowiem zauważyć, że w małych jed-

nostkach sądowych nieobecność jednego lub dwóch

sędziów w wydziale powoduje poważne problemy

kim narastaniem zaległości.

Jednocześnie z uwagi na

niewielką obsadę orzeczniczą wydziałów małych sądów

rejonowych możliwość przesunięcia sędziów między

wydziałami jest niewielka.

Wskutek przygotowanej reorganizacji sędziowie

będą mogli orzekać, w zależności od potrzeb, w wy-

dziale zamiejscowym lub też w wydziale jednostki

macierzystej.

Nastąpi zatem wyrównanie obciążenia

pracą sędziów, co przełoży się na realizację wymie-

nionych na wstępie celów reformy.

Na skutek lepszego wykorzystania kadry orzecz-

niczej w sądach objętych reformą w dalszej perspek-

tywie czasowej możliwe będzie przenoszenie uwol-

nionych etatów sędziowskich do sądów o znacznie

większym obciążeniu pracą, gdzie występują struk-

turalne zaległości w rozpoznawaniu spraw.

450

Na obecnym etapie prac Ministerstwo Spra-

wiedliwości nie dysponuje szczegółowymi danymi

odnośnie oszczędności, jakie spowoduje planowana

reorganizacja.

Pragnę jednak zdecydowanie podkre-

ślić, że jakkolwiek omawiane zmiany organizacyjne

skutkować będą ograniczeniem wydatków w związ-

ku z likwidacją stanowisk funkcyjnych w znoszo-

nych sądach, to jednak poszukiwanie oszczędności

w budżecie resortu sprawiedliwości nie stanowiło

decydującej przesłanki dla podjęcia działań w za-

kresie zniesienia niewielkich sądów rejonowych.

Przygotowany w Ministerstwie Sprawiedliwości

niektórych sądów rejonowych i powołania w ich miej-

sce wydziałów zamiejscowych jest konsultowany

z właściwymi prezesami sądów apelacyjnych i sądów

okręgowych, w tym z Prezesami Sądu Apelacyj-

nego w Rzeszowie oraz Sądów Okręgowych w Rze-

szowie i Tarnobrzegu w zakresie m.in. rozważa-

nej reorganizacji Sądów Rejonowych w Kolbuszowej,

Leżajsku, Nisku i Strzyżowie.

Należy także podnieść, że w Ministerstwie Spra-

wiedliwości odbyły się konsultacje z przedstawiciela-

mi władz samorządowych, w ramach których przed-

stawione zostały założenia reformy, wyjaśnione wąt-

pliwości oraz przeanalizowane zgłoszone propozycje

rozwiązań organizacyjnych.

Wszystkie wystąpienia odnoszące się do przed-

miotowej reorganizacji, i zawarte w nich argumen-

ty, wpływające od władz samorządowych i prezesów

zainteresowanych sądów są przedmiotem wnikli-

wej analizy właściwych komórek organizacyjnych

Ministerstwa Sprawiedliwości.

W przypadku uwzględ-

nienia postulowanych zmian, przygotowany zosta-

nie nowy projekt rozporządzenia, który poddany zo-

stanie ponownym konsultacjom.

Przewiduje się, że

omawiana reforma wejdzie w życie z dniem l lipca

2012 r.

Jednocześnie uprzejmie informuję pana posła, że

w ramach prac racjonalizujących strukturę organiza-

cyjną sądownictwa powszechnego przedmiotem

szczegółowej analizy są wszystkie okoliczności zwią-

zane z funkcjonowaniem konkretnego sądu rejonowe-

go, w tym przede wszystkim liczba wpływających

spraw oraz sprawność postępowania.

Liczba eta-

tów orzeczniczych w sądzie nie jest więc jedynym

kryterium decydującym o bycie danej jednostki.

Reasumując, pragnę zwrócić uwagę, że zgodnie

z postanowieniami Konstytucji Rzeczypospolitej Pol-

skiej władza sądownicza jest niezależna od innych

władz.

Tym samym minister sprawiedliwości, kształ-

tując sieć sądów, w żaden sposób nie oddziałuje na

funkcjonowanie administracji samorządowej i po-

dział terytorialny kraju.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 230, str. 449.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości

sekretarza stanu

w latach 1989–2011 (238)

słane przez pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszał-

zapytanie pana posła Henryka Kmiecika (znak: SPS-

-024-238/12) w sprawie wielkości majątku przekaza-

nego na rzecz Kościoła katolickiego w latach 1989–

–2011 informuję, co następuje.

Komisja Majątkowa, zwana dalej „komisją”, dzia-

451

z późn. zm.).

Liczebność i tryb postępowania przed

komisją określało zarządzenie ministra – szefa Urzę-

ścioła katolickiego własności nieruchomości lub ich

części (M.P. Nr 5, poz. 39, z późn. zm.).

Komisja była organem rządowo-kościelnym.

W jej

skład, ukształtowany na zasadzie parytetu, wchodzi-

li przedstawiciele wyznaczeni w równej liczbie przez

Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski oraz, na

dzień jej zniesienia, przez ministra spraw wewnętrz-

nych i administracji.

Komisja nie znajdowała się w strukturze organi-

zacyjnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Admi-

nistracji, które zapewniało jedynie obsługę kancela-

ryjno-biurową komisji.

ścioła katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U.

z 2011 r.

Nr 18, poz. 89) komisja była zobowiązana

do przedstawiania m.in. ministrowi właściwemu do

wych i etnicznych sprawozdania ze swojej działalności.

Zgodnie ze wspomnianym sprawozdaniem w toku po-

stępowań regulacyjnych komisja przywróciła lub

przyznała kościelnym osobom prawnym własność nie-

ruchomości o łącznej powierzchni 65 537,9704 ha.

Ko-

ścielne osoby prawne uzyskały także odszkodowanie

lub rekompensatę w wysokości 143 534 231,41 zł.

o położeniu, granicach i powierzchni nieruchomości

znajdujących się w granicach Rzeczypospolitej Pol-

skiej, w tym również należących do Kościoła katolic-

kiego w RP, zawiera ewidencja gruntów i budynków

prowadzona przez starostów jako zadanie z zakresu

administracji rządowej.

Do zadań starosty związanych z prowadzeniem

ewidencji należy m.in. utrzymanie jej w stanie aktu-

alności, tj. zgodności z dostępnymi dla tego organu

dokumentami i materiałami źródłowymi, do których

należą w szczególności doręczane przez właściwe or-

gany, sądy i kancelarie notarialne odpisy prawomoc-

nych decyzji i orzeczeń oraz aktów notarialnych.

Sta-

rostowie udzielają także informacji o gruntach, bu-

dynkach i lokalach zawartych w operacie ewidencyj-

nym zgodnie z zasadami określonymi w art. 24

ust. 2–5 Prawa geodezyjnego i kartograﬁcznego.

Główny geodeta kraju, stosownie do art. 25 ust. 3

wymienionej ostatnio ustawy oraz § 76 ust. 3 rozpo-

rządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownic-

sporządza corocznie w terminie do dnia 15 kwietnia

zbiorcze zestawienia danych objętych ewidencją za-

wierające między innymi informacje o powierzchni

gruntów należących do wyszczególnionych w § 17

i 18 tego rozporządzenia grup i podgrup rejestrowych

podmiotów ewidencyjnych.

Jedną z grup rejestro-

wych jest grupa 9 – Kościoły i związki wyznaniowe.

W zbiorczych zestawieniach danych objętych ewiden-

cją do grupy tej zalicza się grunty, które są własno-

ścią wszystkich Kościołów i związków wyznanio-

a znajdują się we władaniu, na zasadach samoistnego

posiadania, Kościołów i związków wyznaniowych.

Nie wyróżnia się w omawianych zestawieniach grun-

tów należących do Kościoła katolickiego w Rzeczy-

pospolitej Polskiej.

szczegółowe informacje dotyczące gruntów należą-

cych do Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej Pol-

skiej posiadają jedynie właściwi starostowie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Włodzimierz Karpiński

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

-024-242/12 z dnia 18 stycznia 2012 r., w sprawie

remontu dworca kolejowego Chełm Miasto, przedsta-

wiam poniższe stanowisko.

Z informacji uzyskanych od PKP SA – od dnia

1 stycznia 2011 r. aktualnym zarządcą dworca Chełm

Miasto jest PKP SA Oddział Dworce Kolejowe.

Bu-

dynek dworca wybudowany został w 1962 r.

Jego po-

wierzchnia użytkowa wynosi 76,30 m

2

, zaś kubatura

315 m

3

.

Jest to budynek parterowy, murowany z ce-

gły, pokryty tynkiem, z wylewanymi fundamentami.

Pokrycie dachowe budynku dworca jest szczelne,

stropodach pokryty jest papą.

Obróbki blacharskie

są w stanie dobrym, natomiast stolarka okienna

i drzwiowa wykonana została z drewna, a jej stan

oceniony został jako dostateczny.

Pod względem funkcjonalnym budynek podzielo-

ny jest na poczekalnię oraz kasę biletową.

W pocze-

kalni znajduje się piec, który nie jest aktualnie użyt-

kowany, a pomieszczenie kasowe ogrzewane jest in-

dywidualnie przez jej pracowników.

Budynek posiada

452

instalacje: elektryczną, telekomunikacyjną, wodno-

-kanalizacyjną.

Ze względu na fakt, że w budynku

nie ma toalety dla podróżnych, obsługę w tym zakre-

sie zapewniają toalety typu toi toi.

Informuję, iż Ministerstwo Transportu, Budow-

Zarządu PKP SA o przygotowanie niezbędnych opra-

cowań i dokumentów (między innymi analizy tech-

nicznej, rzeczowej i ekonomicznej), po wykonaniu któ-

rych dokonana zostanie ocena zgodności projektu

sowanie przedmiotowego zadania ze środków pocho-

dzących z budżetu państwa.

W przypadku braku możliwości pozyskania środ-

ków budżetowych PKP SA rozważy remont obiektu

ze środków własnych, jednakże należy mieć na uwa-

dze fakt, że w obecnej chwili duża ilość środków wła-

snych spółki zaangażowana jest w rozpoczętych już

inwestycjach (w 2011 r. inwestycjami objętych było

60 obiektów dworcowych).

Zarządca dworca kolejowego Chełm Miasto nie

przewiduje żadnych prac remontowych lub zabezpie-

czających przed Mistrzostwami Europy w Piłce Noż-

nej UEFA Euro 2012 oraz nie planuje zamknięcia

dworca na czas tego turnieju.

Jednocześnie informuję, iż w chwili obecnej w roz-

kładzie jazdy 2011/2012 dla pociągów objętych „Umo-

wą o organizowanie, wykonywanie i dotowanie mię-

dzynarodowych kolejowych przewozów pasażerskich

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej realizowanych

przez PKP InterCity SA w ramach usług publicznych

w okresie 1.01.2012 r.

– 31.12.2012 r.” w komunikacji

z Ukrainą uwzględniono ogółem 4 pary pociągów:

— Warszawa Gdańska – Dorohusk (Kijów),

— Przemyśl Główny – Medyka (Kijów),

— (Wrocław) Przemyśl Główny – Lwów,

— (Berlin ZOO) Rzepin – Dorohusk (Kijów).

Niezależnie od powyższego w okresie trwania roz-

grywek ﬁnałowychEuro2012przewoźnicykolejowi

mogą również uruchomić połączenia pasażerskie

w wymienionych relacjach o charakterze komercyj-

nym, które nie są obejmowane umową o świadczenie

usług publicznych.

Działania takie muszą jednak być

uzasadnione efektywnością ekonomiczną tego typu

pociągów, które prowadzone są na własne ryzyko

handlowe przewoźników kolejowych, a także dostęp-

nością taboru oraz wózków dostosowanych do linii

szerokotorowych (w technologii przestawczej).

Wstęp-

nie ze stroną ukraińską ustalono możliwość urucho-

mienia maksymalnie 17 pociągów w relacji Polska

– Ukraina przez Przemyśl i Dorohusk.

Na czas Euro 2012, biorąc pod uwagę zapotrze-

bowanie przewoźników kolejowych na uruchomie-

nie pociągów oraz uwzględniając potrzeby przewo-

zowe grup kibiców pomiędzy miastami gospoda-

rzami, zostanie przygotowany specjalny rozkład

jazdy pociągów.

Wobec powyższego proszę o przyjęcie niniejszych

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Massel

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

pytanie pana posła Jana Warzechy w sprawie planów

zniesienia Sądu Rejonowego w Nisku, przesłane

-245/12), uprzejmie informuję, iż nadal aktualne

pozostają argumenty uzasadniające podjęcie w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości prac w zakresie reformy

struktury organizacyjnej sądownictwa powszechne-

go obejmującej zniesienie niektórych sądów rejono-

wych, przedstawione w stanowiącym odpowiedź na

interpelację pana posła piśmie z dnia 31 stycznia

2012 r., nr DO-I-071-2/12.

Odnosząc się bezpośrednio do pytań zawartych

w zapytaniu, informuję, iż przygotowany w Minister-

stwie Sprawiedliwości wstępny projekt rozporządze-

nia dotyczący zniesienia niektórych sądów rejono-

wych i powołania w ich miejsce wydziałów zamiejsco-

wych uwzględnia zniesienie ośmiu jednostek funk-

cjonujących na obszarze województwa podkarpackie-

go.

Są to Sądy Rejonowe z siedzibami w Brzozowie,

Kolbuszowej, Lesku, Leżajsku, Lubaczowie, Prze-

worsku, Nisku i Strzyżowie.

Projekt ten w odniesie-

niu do wskazanych jednostek jest nadal konsultowa-

ny z prezesami Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie oraz

Sądów Okręgowych w Krośnie, Przemyślu, Rzeszo-

wie i Tarnobrzegu.

Ostateczna decyzja w zakresie szczegółowych roz-

wiązań odnoszących się do omawianej reorganizacji

nie została dotychczas podjęta.

Wpływające od władz

wystąpienia dotyczące zniesienia niektórych sądów

rejonowych są nadal przedmiotem wnikliwej analizy.

W przypadku uznania zaprezentowanych argumen-

tów za zasadne przygotowany zostanie nowy projekt

rozporządzenia uwzględniający postulowane zmiany,

który poddany zostanie ponownym konsultacjom.

453

ganizacyjnej sądownictwa powszechnego wejdzie

Pragnę podkreślić, iż w celu zagwarantowania

obywatelom dogodnego dostępu do sądu wszystkie

wydziały jednostek przewidzianych do zniesienia (cy-

wieczystych) przekształcone zostaną w wydziały za-

miejscowe sąsiednich sądów.

Budynki wykorzysty-

wane obecnie przez sądy przewidziane do zniesienia

będą stanowiły siedzibę wydziałów zamiejscowych.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, oczywi-

ste jest, iż przedmiotowa zmiana organizacyjna nie

spowoduje negatywnych skutków społecznych i tym

samym nie może być utożsamiana z ograniczeniem

Jednocześnie informuję pana posła, że w ramach

downictwa powszechnego przedmiotem szczegółowej

cjonowaniem konkretnego sądu rejonowego, w tym

cydującym o bycie danej jednostki.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

w sprawie planowanego rozporządzenia

ministra sprawiedliwości zakładającego

likwidację Sądu Rejonowego

pytanie pani poseł Anny Zalewskiej w sprawie pla-

nowanego rozporządzenia ministra sprawiedliwości

wicach Śląskich, przesłane przy piśmie z dnia 24 stycz-

nia 2012 r., nr SPS-024-256/12, uprzejmie przedsta-

wiam, co następuje.

Obecna struktura organizacyjna sądownictwa po-

wszechnego wskazuje na nieracjonalne rozdrobnienie

jednostek sądownictwa powszechnego, w tym szcze-

gólnie struktur szczebla rejonowego.

Stworzenie opty-

malnego modelu organizacji sądownictwa powszech-

nego wymaga analizy całokształtu okoliczności to-

warzyszących konkretnym zmianom zarówno tym

związanym z dobrem wymiaru sprawiedliwości, jak

i tym o charakterze społecznym.

Dlatego w Minister-

stwie Sprawiedliwości od dłuższego czasu prowadzo-

ne są prace analityczne nad reformą struktury orga-

nizacyjnej wymiaru sprawiedliwości.

W wyniku tych prac powstał projekt rozporządze-

nia ministra sprawiedliwości w sprawie zniesienia

wych wydziałów w niektórych sądach rejonowych

cyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz

przewiduje m.in. zniesienie jednostek sądowych naj-

niższego szczebla o niewielkiej obsadzie sędziowskiej.

Przedmiotowy projekt ma charakter roboczy i jak

dotąd stanowi głównie podłoże dla konsultacji we-

wnątrzresortowych.

Zgodnie z założeniami aktualnie projektowanej

przez Ministerstwo Sprawiedliwości reorganizacji

w pierwszej kolejności zostaną zniesione jednostki

sądowe szczebla rejonowego o niewielkiej obsadzie sę-

dziowskiej, a następnie utworzone zostaną, na bazie

wydziałów (cywilny, karny, rodzinny i nieletnich, pra-

cy oraz ksiąg wieczystych) dotychczas istniejących

w znoszonych jednostkach sądowych, wydziały za-

miejscowe innego, sąsiedniego sądu rejonowego.

Sie-

dzibę tychże wydziałów zamiejscowych będą stano-

wiły budynki, w których usytuowane są planowane

do zniesienia sądy rejonowe.

Istniejąca baza lokalowa

nadal będzie więc wykorzystywana do realizacji za-

dań ciążących na wymiarze sprawiedliwości.

W rezultacie stworzony zostanie model organiza-

cyjny sądownictwa powszechnego, w obrębie którego

będą funkcjonowały jednostki sądowe szczebla rejo-

nowego o optymalnej wielkości.

W wyniku bowiem

przejęcia przez sąsiednie sądy rejonowe nadzoru nad

wydziałami znoszonych jednostek sądowych piony

orzecznicze będą w stanie osiągnąć odpowiedni po-

ziom etatyzacji, co z kolei umożliwi lepsze i bardziej

wydajne wykorzystanie zarówno kadry sędziowskiej,

jak i referendarzy sądowych oraz asystentów sędziów.

Należy zauważyć, że w małych jednostkach sądowych

głości.

Jednocześnie z uwagi na niewielką obsadę

jest niewielka.

Ponadto w efekcie proponowanej re-

organizacji nastąpi wyrównanie obciążenia pracą

sędziów, gdyż sędziowie będą mogli orzekać, w zależ-

ności od potrzeb, w wydziale zamiejscowym lub też

Projektowana zmiana organizacyjna nie spowo-

duje zatem negatywnych skutków społecznych i eko-

nomicznych, co budziło szczególne zaniepokojenie

pani poseł, natomiast oddziałując w sferze administra-

cyjno-zarządczej, może w znaczący sposób usprawnić

działanie wymiaru sprawiedliwości.

454

Odnosząc się do treści zapytania, warto również

wskazać, że celem przedstawienia założeń reformy,

wyjaśnienia wątpliwości oraz przeanalizowania zgło-

szonych propozycji rozwiązań organizacyjnych w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości odbył się cykl spotkań

z przedstawicielami władz samorządowych.

Niemniej

należy pamiętać, że minister sprawiedliwości, kształ-

tując sieć sądownictwa powszechnego, nie jest w ża-

den sposób ograniczony założeniami reformy admi-

nistracyjnej i podziałem terytorialnym kraju.

Mini-

ster sprawiedliwości jest natomiast odpowiedzialny za

takie rozlokowanie jednostek sądowych, aby w spo-

sób równie sprawny i efektywny wypełniały powie-

rzone zadania.

Aktualnie wszystkie wystąpienia odnoszące się

do planowanego zniesienia sądów rejonowych o nie-

wielkiej obsadzie sędziowskiej nadsyłane przez pre-

zesów właściwych sądów, władze samorządowe i inne

podmioty są przedmiotem wnikliwych rozważań wła-

ściwych komórek organizacyjnych Ministerstwa

Sprawiedliwości.

Nie podjęto zatem ostatecznych de-

cyzji co do zakresu projektowanej reformy i przyszło-

ści konkretnych sądów rejonowych, a więc na obec-

nym etapie prac kompleksowe ustosunkowanie się do

niektórych z podnoszonych przez panią poseł kwestii

jest niemożliwe.

Jednocześnie pragnę zapewnić, że w przypadku

uznania argumentów przedstawionych zarówno

środowiska za zasadne zostanie przygotowany i pod-

dany ponownym konsultacjom nowy projekt rozpo-

rządzenia uwzględniający postulowane zmiany.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

podsekretarza stanu

(258)

z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt SPS-024-258/12,

przy którym przekazano zapytanie posła Edwarda

Czesaka dotyczące odstąpienia przez GDDKiA Od-

dział w Krakowie od porozumienia zawartego z Za-

rządem Dróg Wojewódzkich w Krakowie w sprawie

z budową autostrady A4 Kraków – Tarnów, uprzejmie

przekazuję informacje w przedmiotowej sprawie.

Przełożenie drogi wojewódzkiej nr 768 po północ-

nej stronie autostrady A4 wynikało z braku akcep-

tacji, zaproponowanej w 1998 r. przez Agencję Bu-

dowy i Eksploatacji Autostrad i uwzględnionej

w wydanej wówczas decyzji o ustaleniu lokalizacji

autostrady, trasy połączenia węzła z istniejącą dro-

gą wojewódzką w Mokrzyskach.

Było to powodem

uchylenia decyzji lokalizacyjnej obecnie budowa-

nej autostrady i rozpoczęcia nowej procedury za-

kończonej wydaniem w 2008 r. nowej decyzji.

W dniu 24 sierpnia 2009 r. zostało zawarte poro-

zumienie pomiędzy GDDKiA i województwem mało-

polskim w sprawie budowy drogi wojewódzkiej nr 768

Koszyce – Brzesko na odcinku od węzła Brzesko do

skrzyżowania z drogą gminną nr 250691 (4304006),

stanowiącej przełożenie dotychczasowej drogi woje-

Kraków – Tarnów.

Zgodnie z postanowieniem niniej-

szego porozumienia, inwestorem zadania było woje-

wództwo małopolskie, które miało ﬁnansować100%

kosztów przygotowania zadania i 25% kosztów reali-

zacji.

GDDKiA miała ﬁnansowaćzaś75%kosztów

realizacji robót.

Ze względu na wysokie szacowane koszty udzia-

łu GDDKiA w planowanym przedsięwzięciu oraz

w odniesieniu do obowiązującego w ramach „Progra-

ustanowionego uchwałą Rady Ministrów z dnia 25

stycznia 2011 r. limitu finansowego ograniczają-

cego wydatki na inwestycje autostradowe, na sieć

dróg ekspresowych oraz obwodnice kontynuacja

przedmiotowego porozumienia w dotychczasowej

formie stała się niemożliwa.

W związku z faktem występowania ograniczeń

finansowych na budowę dróg, w chwili obecnej brak

jest zabezpieczonych środków finansowych na re-

alizację zadania będącego przedmiotem porozumie-

nia.

Z powyższych względów GDDKiA pismem z dnia

8 grudnia 2011 r., zwróciła się do marszałka woje-

wództwa małopolskiego z prośbą o polubowne roz-

wiązanie porozumienia.

Jednocześnie należy wskazać, że wszelkie inwe-

stycje i projekty realizowane przez GDDKiA prowa-

dzone są w oparciu o ostateczne decyzje administra-

cyjne i opinie, wymagane przepisami prawa, wyda-

wane przed właściwe organy administracji publicz-

nej.

Decyzje te w sposób jednoznaczny i ostateczny

określają sposób realizacji poszczególnych projek-

tów, w tym również sposób powiązania z siecią dro-

gową i przyległymi terenami, a także kwestie bez-

pieczeństwa wszystkich użytkowników drogi.

Reasumując, chciałbym poinformować, że zarów-

no Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospo-

darki Morskiej, jak i GDDKiA dokładają wszelkich

455

starań, aby wykonywać zadania wchodzące w za-

kres kompetencji i właściwości zgodnie z wymoga-

mi prawa, wszelkimi procedurami oraz dobrymi

praktykami.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

— w sprawie likwidacji Sądu Rejonowego w Ostrze -

szowie, przesłane przy piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r.

nr SPS-024-277/12,

nr SPS-024-276/12,

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Ministerstwo Sprawiedliwości sukcesywnie pro-

wadzi prace reformujące strukturę organizacyjną są-

downictwa powszechnego, kierując się zasadą, że dzię-

ki odpowiedniemu rozlokowaniu i zorganizowaniu

sieci sądów oraz racjonalnemu wykorzystaniu kadry

orzeczniczej można pozytywnie wpływać na jakość

działania jednostek sądowych w wymiarze dotyczą-

cym działalności orzeczniczej i w wymiarze funkcjo-

nalnym.

W ślad za powyższym powstał projekt rozporzą-

bla rejonowego o niewielkiej obsadzie sędziowskiej.

W rezultacie stworzony zostanie model organizacyjny

sądownictwa powszechnego, w obrębie którego będą

o optymalnej wielkości.

Ministerstwo Sprawiedliwości, poszukując najlep-

szego modelu organizacji sądownictwa powszechne-

go, za wartość nadrzędną uznaje poszanowanie kon-

stytucyjnych praw obywateli, w tym prawa do sądu.

Zasadnicze znaczenie ma zatem fakt, iż przedmioto-

wa zmiana organizacyjna nie spowoduje negatyw-

nych skutków społecznych, natomiast oddziałując

w sferze administracyjno-zarządczej, może w znaczą-

cy sposób usprawnić działanie wymiaru sprawiedli-

wości.

W związku z przywołanymi przez pana posła

w treści zapytań niekorzystnymi dla lokalnej spo-

łeczności konsekwencjami ewentualnych zmian or-

ganizacyjnych w strukturze sądownictwa powszech-

nego należy wyjaśnić, że likwidacja sądów rejono-

wych uwzględnionych we wskazanym na wstępie

projekcie w praktyce oznacza przekształcenie wydzia-

ksiąg wieczystych) istniejących dotychczas w struk-

turze przewidzianych do zniesienia jednostek w wy-

działy zamiejscowe innego, sąsiedniego sądu rejono-

wego.

Siedzibę tychże wydziałów zamiejscowych

będą stanowiły budynki, w których mają siedzibę

planowane do zniesienia sądy rejonowe.

Istniejąca

realizacji zadań ciążących na wymiarze sprawiedli-

wości.

W wyniku przejęcia przez sąsiednie sądy rejonowe

wych piony orzecznicze będą w stanie osiągnąć od-

powiedni poziom etatyzacji, co z kolei umożliwi lep-

sze i bardziej wydajne wykorzystanie zarówno kadry

stentów sędziów.

Należy zauważyć, że w małych jed-

szybkim narastaniem zaległości.

Jednocześnie z uwa-

gi na niewielką obsadę orzeczniczą wydziałów ma-

łych sądów rejonowych możliwość przesunięcia sę-

dziów między wydziałami jest niewielka.

Ponadto,

w efekcie proponowanej reorganizacji, nastąpi wy-

równanie obciążenia pracą sędziów, gdyż sędziowie

W związku z powyższym, w wyniku wprowadze-

nia reformy zaproponowanej przez Ministerstwo

Sprawiedliwości, można spodziewać się przyspiesze-

nia rozpoznawania spraw w sądach niż wydłużenia

czasu trwania postępowań sądowych.

Z uznaniem należy odnieść się do troski pana po-

sła i przedstawicieli lokalnej społeczności o spraw-

ność załatwiania spraw wieczystoksięgowych po

ewentualnym wdrożeniu założeń reformy.

Jednakże

mając na uwadze, że wydziały ksiąg wieczystych

przewidzianych do likwidacji sądów rejonowych sta-

ną się wydziałami zamiejscowymi sąsiedniego sądu

rejonowego i będą zlokalizowane w tym samym miej-

scu jak dotychczas, można uznać, że nie ma realnego

zagrożenia dla właściwego funkcjonowania wydzia-

łów wieczystoksięgowych.

Akt prawny uwzględnia-

456

jący powołanie w wyniku omawianej reformy zamiej-

scowych wydziałów ksiąg wieczystych ma charakter

wtórny do projektu rozporządzenia, o którym mowa

na wstępie, i dlatego zostanie opracowany przez wła-

ściwą komórkę organizacyjną Ministerstwa Sprawie-

dliwości dopiero po podjęciu ostatecznych decyzji co

do przyszłości konkretnych jednostek sądowych.

Przedmiotowa reorganizacja nie powinna rów-

nież powodować większych zmian w strukturze za-

trudnienia.

Pracownicy administracyjni zatrudnieni

w wydziałach orzeczniczych sądów przewidzianych

do zniesienia będą w dalszym ciągu wykonywali swe

obowiązki w ramach wydziałów zamiejscowych.

Na-

tomiast urzędnicy agend administracyjnych likwido-

wanych sądów będą mogli znaleźć zatrudnienie, za-

leżnie od potrzeb i lokalnych możliwości, w wydzia-

łach orzeczniczych wymagających wzmocnienia lub

też ewentualnie w agendach administracyjnych jed-

nostek macierzystych.

Wspomniany na początku projekt rozporządzenia

ministra sprawiedliwości ma charakter wstępny

i stanowi podłoże dla konsultacji prowadzonych m.in.

z właściwymi prezesami sądów apelacyjnych oraz

sądów okręgowych.

Jednocześnie w Ministerstwie Sprawiedliwości

samorządowych, w ramach których przedstawione

zostały założenia reformy, wyjaśnione wątpliwości

oraz przeanalizowane zgłoszone propozycje roz-

wiązań organizacyjnych.

Niemniej należy również

pamiętać, że minister sprawiedliwości, kształtując

sieć sądownictwa powszechnego, nie jest w żaden

sposób ograniczony założeniami reformy admini-

stracyjnej i podziałem terytorialnym kraju.

Mini-

ny za takie rozlokowanie jednostek sądowych, aby

w sposób równie sprawny i efektywny wypełniały

powierzone zadania.

W każdym z przeprowadzonych lub projektowa-

nych procesów reorganizacyjnych Ministerstwo Spra-

wiedliwości analizuje całokształt okoliczności towa-

rzyszących konkretnej zmianie, zarówno tych o cha-

rakterze społecznym, jak i tych związanych z dobrem

wymiaru sprawiedliwości.

Poszukiwanie oszczędno-

ści w budżecie resortu sprawiedliwości nie stanowiło

w przeszłości ani nie stanowi w przypadku aktualnie

proponowanych zmian decydującej przesłanki dla

podjęcia działań w obszarze struktury organizacyj-

nej sądownictwa powszechnego.

Aktualnie wszystkie wystąpienia odnoszące się

wielkiej obsadzie sędziowskiej, i zawarte w nich ar-

gumenty, wpływające od władz samorządowych

i prezesów właściwych sądów, jak również innych

podmiotów, są przedmiotem wnikliwych rozważań

właściwych komórek organizacyjnych Ministerstwa

Sprawiedliwości.

W przypadku uznania argumentów przedstawio-

interesowane środowiska za zasadne zostanie przy-

gotowany i poddany ponownym konsultacjom nowy

projekt rozporządzenia uwzględniający postulowane

zmiany.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 16 lutego 2012 r.

sekretarza stanu

w sprawie zmian w obecnej strukturze

organizacyjnej systemu orzecznictwa

w Małopolsce (260)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na prze-

nie pani poseł Barbary Bartuś w sprawie zmian

nictwa w Małopolsce, uprzejmie informuję.

Zasady działania zespołów do spraw orzekania

nosprawności, w tym powiatowe zespoły do spraw

stancja.

Natomiast wydatki związane z tworzeniem

ﬁnansowychbudżetupaństwa.

Wydatkitemogąbyć

również pokrywane ze środków ﬁnansowychjedno-

stek samorządu terytorialnego.

Powyższe oznacza, iż orzekanie o niepełnospraw-

ności i o stopniu niepełnosprawności na szczeblu sa-

morządu powiatowego jest zadaniem z zakresu ad-

ministracji rządowej zleconym, o charakterze fakul-

tatywnym.

Skutkuje to tym, że nie ma obowiązku

utworzenia w każdym powiecie powiatowego/miej-

skiego zespołu do spraw orzekania o niepełnospraw-

ności.

Potwierdza to aktualna struktura zespołów

powiatowych, których liczba wynosi 296, przy liczbie

powiatów wynoszącej 379.

Mniejsza od liczby powia-

tów liczba zespołów orzekających nie wpływa nega-

tywnie na dostęp do nich obywateli, ponieważ zgod-

nie z art. 6a ust. 2 przedmiotowej ustawy wojewoda

po zasięgnięciu opinii starostów ustala obszar dzia-

łania powiatowego zespołu do spraw orzekania o nie-

pełnosprawności, który może obejmować swoim za-

457

sięgiem więcej niż jeden powiat, oraz siedziby wyjaz-

dowych składów orzekających w powiatach, w któ-

rych nie powołano powiatowego zespołu.

Przedmio-

towe rozwiązanie gwarantuje dostęp do powiatowych

wszystkim obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej.

Mniejsza od liczby powiatów liczba zespołów orzeka-

jących wynika z różnych przyczyn, nie wydaje się np. ce-

lowym powoływanie zespołów orzekających w powia-

tach ziemskich i grodzkich, których siedzibą jest ta

sama miejscowość, czy też w powiatach zurbanizo-

wanych i graniczących z sobą, gdy nie ma to wpływu

na odległość od miejsca zamieszkania osoby zainte-

resowanej do miejsca siedziby zespołu.

Natomiast

w przypadku gdy odległość od miejsca zamieszkania

osoby zainteresowanej do miejsca siedziby zespołu

znajdującego się w innym powiecie byłaby znaczna,

gwarancją właściwego dostępu do procesu orzekania

realizowanego przez zespoły orzekające jest zawarte

we wskazanym art. 6a ust. 2 ustawy o rehabilitacji

pełnosprawnych rozwiązanie polegające na ustaleniu

siedziby wyjazdowych składów orzekających w po-

wiatach, w których nie powołano powiatowego zespo-

łu.

Reasumując, rozwiązania przyjęte w przepisach

ustalania sieci powiatowych/miejskich zespołów do

negowane jako niekorzystne dla osób zainteresowa-

nych uzyskaniem orzeczenia o niepełnosprawności

albo o stopniu niepełnosprawności.

Niewątpliwym

plusem tych rozwiązań jest ich elastyczność, tak

istotna w przypadku konieczności racjonalizowania

wydatków publicznych, ale bez szkody dla interesu

obywatela.

habilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych nadzór nad orzekaniem

sprawuje pełnomocnik rządu do spraw osób niepeł-

nosprawnych.

Kształtowanie sieci zespołów orzeka-

jących nie jest jednak instrumentem nadzoru spra-

wowanego przez pełnomocnika rządu.

W przypadku

zespołów powiatowych nadzór nad ich działalnością

został powierzony wojewodom, którzy mają wpływ

na kształt sieci zespołów orzekających poprzez wska-

zany powyżej instrument wyrażania zgody na powo-

łanie powiatowego/miejskiego zespołu do spraw orze-

kania o niepełnosprawności oraz ustalanie obszaru

działania powiatowego zespołu do spraw orzekania

o niepełnosprawności, który może obejmować swoim

zasięgiem więcej niż jeden powiat, oraz siedziby wy-

jazdowych składów orzekających w powiatach, w któ-

obydwu tych instrumentów właściwy miejscowo wo-

jewoda ma obowiązek zagwarantować pożądany do-

stęp mieszkańcom województwa do powiatowych/

miejskich zespołów do spraw orzekania o niepełno-

sprawności oraz zapewnić jak najlepszą jakość świad-

czonych przez nie usług.

Odnosząc się w sposób szczegółowy do pytań za-

wartych w zapytaniu pani poseł Barbary Bartuś,

pragnę poinformować, iż zwróciłem się do Wojewódz-

kiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnospraw-

ności w Województwie Małopolskim, nadzorującego

w imieniu wojewody funkcjonowanie powiatowych/

sprawności w województwie małopolskim, o przeka-

zanie wyjaśnień.

Mając na uwadze powyższe wyja-

śnienia, pragnę poinformować, co następuje.

W chwili obecnej na terenie Małopolski nie są pro-

wadzone jakiekolwiek działania mające na celu do-

konywanie zmian w aktualnej strukturze organiza-

cyjnej systemu orzecznictwa w województwie.

Nie ozna-

cza to jednakże, iż ponaddziesięcioletnie doświadcze-

nie w realizacji przez urząd wojewody małopolskiego

zadania, jakim jest orzekanie o niepełnosprawności,

i nadzór nad powiatowymi zespołami do spraw orze-

kania o niepełnosprawności prowadzi do wniosku, że

nie należy podejmować wszelkich działań mających

na celu podnoszenie jakości procesu orzekania o nie-

pełnosprawności i stopniu niepełnosprawności oraz

sprzyjających racjonalizacji kosztów funkcjonowania

orzecznictwa.

Ich powodzenie zależy jednak w dużej

mierze, przy aktualnym stanie prawnym, od akcep-

tacji tych działań przez starostów, w szczególności

w zakresie racjonalizacji sieci zespołów powiatowych

w drodze wspólnej realizacji zadania na mocy poro-

zumienia między powiatami.

Stąd propozycja zaini-

cjowania zmian legislacyjnych skierowana przez wo-

jewodę małopolskiego w 2009 r. do pełnomocnika

do wyposażenia wojewody w kompetencje kształto-

wania struktury systemu orzecznictwa w wojewódz-

twie adekwatnie do wyników nadzoru nad orzeka-

niem o niepełnosprawności, uwarunkowań teryto-

rialnych i wniosków z oceny gospodarowania środ-

kami publicznymi i wstępna odpowiedź na tę propo-

zycję wskazująca, iż kierunek zmian jest bardzo in-

teresujący, wymaga jednak pogłębionej analizy,

szczególnie w kontekście warunków, które powinny

zaistnieć do zastosowania przez wojewodę tych pre-

rogatyw.

Przechodząc do pierwszego z pytań pani poseł,

pragnę dodać, że – jak wynika z wyjaśnień zespołu wo-

jewódzkiego w Krakowie – „od 2002 r., czyli od czasu

uzyskania przez wojewodę kompetencji w zakresie

wyrażania zgody na powoływanie i odwoływanie ze-

społów powiatowych, podejmowane były przez woje-

wodę małopolskiego starania o wprowadzenie zmian

w zastanej strukturze terytorialnej systemu orzecz-

nictwa.

Inicjatywy te miały na celu doskonalenie ja-

kości procesu orzeczniczego i jego efektów, zwłaszcza

w zakresie przestrzegania przez zespoły powiatowe

standardów orzeczniczych (dotyczących szczególnie

kwaliﬁkacjiorzeczników,procedurorazwarunków

lokalowo-organizacyjnych), a także zwiększenie ra-

cjonalności gospodarowania środkami publicznymi,

458

które przy obecnej strukturze są przeznaczane

głównie na koszty administracyjne.

Podejmowane

działania nie przynosiły jednakże przewidywanych

efektów, przede wszystkim na skutek stanowiska

starostów, optującego za zachowaniem dotychcza-

sowej struktury terytorialnej zespołów powiato-

wych, przy jednoczesnym oczekiwaniu zwiększania

poziomu ﬁnansowaniaorzecznictwazbudżetupań-

stwa.

Sytuacja sprzyjająca przełomowi w dotychcza-

sowych działaniach zaistniała w końcu ubiegłego

roku, kiedy to doszło, na skutek rozmów prowadzonych

na forum konwentu starostów, do wstępnego porozu-

mienia z wojewodą małopolskim na temat możliwości

wprowadzenia zmian w strukturze terytorialnej sys-

temu orzecznictwa w Małopolsce.

Porozumienie to

zakładało, iż w miejsce dotychczasowych 21 powia-

towych zespołów orzekających powołanych zostanie

5 zespołów w powiatach będących ośrodkami akade-

mickimi (Kraków miasto, Tarnów miasto, Nowy

Sącz miasto, Nowy Targ, Oświęcim), realizujących

publiczne usługi orzecznicze dla mieszkańców pozo-

stałych powiatów województwa.

Ustalono ponadto,

iż koszty funkcjonowania zespołów będą w całości

ﬁnansowanezbudżetupaństwa,napoziomiekosztu

wydania jednego orzeczenia w wysokości 100 zł (do-

tychczas prawie wszystkie zespoły były współﬁnan-

sowane z budżetów starostw powiatowych).

Przepro-

wadzenie tych zmian wymagało zawarcia porozumie-

nia między powiatami w drodze uchwał rad powia-

tów wyrażających zgodę na przekazanie zadania

przez powiaty, w których zespół zostanie odwołany

na wniosek starosty, i przejęcia zadania przez powia-

ty, w których zostaną powołane zespoły orzekające

mieszkańców innego powiatu.

Projektowane zmiany nie zostały jednak zreali-

zowane (nie podjęto żadnych działań na rzecz ich

wdrożenia) na skutek zmiany stanowiska starostów

(stanowisko Konwentu Starostów Województwa

Małopolskiego z 15.12.2011 r., wyrażone w piśmie

przewodniczącego konwentu znak: S.021.1.20.2011

z 21.12.2011 r.).

Mimo wstępnego porozumienia z wo-

jewodą małopolskim starostowie ostatecznie nie wy-

razili zgody na przeprowadzenie projektowanych

zmian, uwzględniających wszystkie ich oczekiwania

organizacyjno-ﬁnansowe,wtymdotycząceorzekania

mieszkańców na terenie powiatów ich zamieszkania

przez”mobilne składy orzekające«, optując za utrzy-

maniem dotychczasowego stanu rzeczy”.

Odpowiadając na drugie z pytań, pragnę poinfor-

mować, że – jak wynika z informacji przekazanej

przez zespół wojewódzki w Krakowie – „zadania

z zakresu orzecznictwa o niepełnosprawności miały

być realizowane, zgodnie ze wstępnym porozumie-

niem starostów z wojewodą małopolskim, przez 5 po-

wiatowych zespołów orzekających powołanych w po-

wiatach będących ośrodkami akademickimi: miasto

Kraków, miasto Nowy Sącz, miasto Tarnów, Nowy

Targ i Oświęcim.

Zespoły te miały realizować usługi

orzecznicze dla mieszkańców pozostałych powiatów

województwa, tj. bocheńskiego, brzeskiego, chrza-

nowskiego, dąbrowskiego, gorlickiego, krakowskiego,

olkuskiego, limanowskiego, myślenickiego, nowosą-

deckiego, proszowickiego, suskiego, tarnowskiego,

wadowickiego i wielickiego.

Projektując wspomnianą reorganizację, przyjęto

trzy rodzaje kryteriów budowania nowej struktury

organizacyjno-terytorialnej orzecznictwa o niepełno-

sprawności.

Pierwszy to kryteria ilościowe, obejmu-

jące w szczególności zuniﬁkowanestandardydoty-

czące poziomu zatrudniania i wynagradzania pra-

cowników oraz orzeczników, liczby przyjmowanych

wniosków i wydawanych orzeczeń, ilości spraw roz-

patrywanych na posiedzeniu jednego składu orzeka-

jącego, struktury wydatków, w tym udziału wydat-

ków rzeczowych w koszcie wydania jednego orzecze-

nia.

Drugi rodzaj to kryteria jakościowe, obejmujące

w szczególności standardy dotyczące poziomu i ro-

dzaju kwaliﬁkacjiczłonkówzespołu(przedewszyst-

kim lekarzy) dostosowanych do struktury głównych

przyczyn niepełnosprawności, warunków lokalowo-

-technicznych zespołu i siedzib wyjazdowych składów

orzekających dostosowanych do wymagań określo-

nych w przepisach prawa.

Wreszcie kryteria organi-

zacyjne, takie jak: ustalenie dla każdego z 5 zespołów

powiatowych obszaru działania, z uwzględnieniem

właściwości miejscowej sądów pracy i ubezpieczeń

społecznych, do których służy odwołanie od decyzji

zespołu wojewódzkiego, oraz bliskości przestrzennej

powiatów obsługiwanych przez jeden zespół; przyję-

cie zasady, że wnioski osób ubiegających się o ustale-

nie statusu osoby niepełnosprawnej są przyjmowane

na terenie powiatu jej zamieszkania i tam też są roz-

patrywane w trakcie posiedzeń wyjazdowych skła-

dów orzekających (co realizuje kanon korzystania

z usług społecznych z zakresu orzecznictwa możliwie

najbliżej miejsca zamieszkania); powoływanie w skład

nowo powołanych zespołów orzekających specjali-

stów, członków dotychczas działających zespołów po-

wiatowych”.

Mając na uwadze powyższe, można uznać, że przy-

jęte kryteria reorganizacji sieci zespołów powiato-

wych przyczynić się miały do poprawy jakości orzeka-

nia przy całkowitym zachowaniu tych korzyści dla

ludności wszystkich powiatów, które wynikają z funk-

cjonowania zespołów powiatowych w bezpośredniej

bliskości ich miejsca zamieszkania.

Odnosząc się do ostatniego z pytań pani poseł,

należy w pierwszej kolejności uwzględnić aktualny

kontekst prawny zagadnienia, szczegółowo wskazany

i omówiony powyżej.

Uwzględniając wyjaśnienia za-

warte w wystąpieniu Wojewódzkiego Zespołu do

twie Małopolskim w zakresie przyjętych we wstęp-

nym etapie prac projektowych kryteriów wyboru,

które nie zostały wdrożone do realizacji, wbrew temu,

co twierdzi pani poseł, projektowane zmiany nie

zmierzały do pogorszenia jakości orzecznictwa.

grupowałyby najwyżej wykwaliﬁkowanychidoświad-

czonych orzeczników.

Ponadto mniejsza liczba zespo-

459

łów umożliwiłaby bardziej efektywny nadzór woje-

wody nad ich funkcjonowaniem, a tym samym ciągłe

doskonalenie jakości procesu orzeczniczego.

Nieuza-

sadnione wydają się także obawy pani poseł dotyczą-

ce ograniczenia dostępu mieszkańców powiatów, nie-

będących siedzibami zespołów, do usług orzeczni-

czych oraz wydłużenia czasu oczekiwania na wyda-

nie orzeczenia.

Zarówno składanie wniosków o usta-

lenie niepełnosprawności, jak i posiedzenia wyjazdo-

we składów orzekających odbywać się miały na tery-

torium powiatów zamieszkania wszystkich miesz-

kańców województwa, tam także obywatele zała-

twialiby wszelkie formalności związane z procesem

orzeczniczym.

Z punktu widzenia osób orzekanych

i ich interesów proponowana reorganizacja nie zmie-

niałaby nic w stosunku do dotychczasowych warun-

ków i sposobu postępowania.

Niezależnie od powyższego pragnę jeszcze raz

podkreślić, iż na skutek wspomnianych wyżej oko-

liczności w chwili obecnej na terenie Małopolski nie

toczy się żadna procedura ani nie są prowadzone

zmian w obecnej strukturze systemu orzecznictwa

w województwie.

Z szacunkiem

Sekretarz stanu

Jarosław Duda

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

przekazanych samorządom gminnym (261)

smo z dnia 24 stycznia 2012 r., znak: SPS-024-261/12,

przy którym przekazano zapytanie pana posła Jana

przekazanych samorządom gminnym, oraz nawiązu-

jąc do pisma ministra transportu i gospodarki mor-

skiej, znak: TA-7B-0701-1/12, z dnia 10 lutego 2012 r.,

uprzejmie przekazuję następujące wyjaśnienia.

nia go do użytkowania zostaje pozbawiony dotych-

czasowej kategorii i zaliczony do kategorii dróg gmin-

tegorii drogi gminnej, który został zastąpiony nowo

je pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony

blicznych jest przejęcie obowiązków zarządcy drogi

odpowiedni organ stopnia gminnego (wójt, burmistrz,

prezydent miasta).

nych został wprowadzony ustawą z dnia 14 listopada

poz. 1953, z późn. zm.) w celu wyeliminowania sytu-

acji, w których zarządca drogi, który wybudował

rządzać dwoma równolegle przebiegającymi odcinka-

mi dróg.

nych potwierdzają kryteria kwaliﬁkacjidrógdoka-

tegorii dróg gminnych, zawarte w ustawie o drogach

publicznych do dróg gminnych zalicza się drogi o zna-

czeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii,

scowym potrzebom.

„Stary” odcinek drogi krajowej

(droga gminna) służy głównie mieszkańcom zamiesz-

samochodowych (w tym ruch tranzytowy) odbywa się

nowo wybudowanym odcinkiem drogi krajowej, co

runków życia mieszkańców.

Jednocześnie należy zauważyć, że w myśl przepi-

sów ustawy o drogach publicznych „stary” odcinek

bie art. 6 ust. 2).

Ewentualne zmiany kategorii po-

winny zostać zainicjowane przez lokalne władze sa-

morządowe i przeprowadzone stosownie do ww. prze-

pisów ustawy o drogach publicznych.

Należy podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny

Równocześnie informuję, że w 2011 r. na mocy

km dróg krajowych zostało pozbawionych tej katego-

rii i zaliczonych do kategorii dróg gminnych.

Odnosząc się do kwestii wypracowania rozwiązań

rekompensujących gminom koszty utrzymania „sta-

rych” odcinków dróg krajowych, pragnę poinformo-

wać, iż Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku wska-

460

publicznych było skorelowane w czasie z kilkoma zmia-

nami prawa wprowadzającymi nowe instrumenty za-

silania ﬁnansowegosamorządówwogólnościiwszcze-

gólności – zmiany w zakresie systemu utrzymania

i ﬁnansowaniadróg.

Podstawoweznaczeniedlaoce-

ny tego przepisu miały systemowe zmiany zasad ﬁ-

nansowania jednostek samorządu terytorialnego

udziału we wpływach z podatków dochodowych.

Udział ten docelowo osiągnął 39,34% podatku od

osób ﬁzycznych, a także 6,71% z podatku od osób

prawnych.

Równocześnie TK zauważył, że przekwa-

liﬁkowaniedrogizmocyprawaoznacza,popierwsze,

powiększenie zasobu własności gminy (zwiększenie

jej majątku), po drugie zaś – automatycznie wiąże się

własności o własność „starego” odcinka drogi.

Z dru-

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie informuję,

że obecnie brak jest uzasadnienia do wprowadzenia

innych, dodatkowych rozwiązań prawnych w oma-

wianym zakresie.

Z poważaniem

Radosław Stępień

Warszawa, dnia 22 lutego 2012 r.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

w sprawie nazewnictwa

węzłów autostradowych (262)

pytanie pana posła Tomasza Szymańskiego z dnia 11 stycz-

2012 r., znak SPS-024-262/12, w sprawie nazewnic-

twa węzłów autostradowych, przedstawiam następu-

jące informacje i wyjaśnienia.

Nazwy węzłów drogowych związane są najczęściej

z nazwą miejsca, w którym zlokalizowane jest prze-

cięcie się dróg.

Nazwy węzłów nie służą do wskazania

wyboru kierunku jazdy, lecz określają lokalizację

przecięcia się krzyżujących dróg.

Do wyboru kierun-

ku jazdy (miejscowości) ułatwiającego orientację

w trasie służy oznakowanie kierunkowe.

Zasady

nadawania nazw węzłów drogowych nie zostały okre-

ślone w przepisach prawa powszechnie obowiązują-

cego, zostały jedynie wskazane w zarządzeniu gene-

Zarządzeniem nr 10 generalnego dyrektora dróg

krajowych i autostrad z dnia 7 kwietnia 2009 r. zmie-

niającym zarządzenie w sprawie ustalenia oznako-

wania kierunkowego dla dróg krajowych ustalono

następujące nowe zasady nadawania nazw węzłom

drogowym na drogach krajowych:

„1.

Węzły drogowe oznacza się nazwami pobli-

skich miast lub miejscowości, posiadających istotne

znaczenie gospodarcze lub komunikacyjne, w szcze-

gólności tych, których liczba mieszkańców jest więk-

sza niż 100 000.

Miejscowościami tymi są miasta

z listy aktualnych 16 miast wojewódzkich oraz mia-

sta z listy miast wojewódzkich z lat 1975–1998.

2.

W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się

oznaczenie węzłów drogowych nazwami miejsc geo-

graﬁcznychistotnychzpunktuwidzeniahistorycz-

nego lub kulturowego.

3.

Nazwy węzłów drogowych powinny być:

1) jednoczłonowe (składające się z jednego słowa),

z zastrzeżeniem ust. 4–6;

2) różne w porównaniu z innymi nazwami węzłów.

4.

Dopuszcza się stosowanie nazw węzłów składa-

jących się z więcej niż z jednego członu (słowa) w przy-

padku miast lub miejsc geograﬁcznych,którychna-

zwa własna jest dwuczłonowa (np. „Jasna Góra”, „Zie-

lona Góra”), stosując je, o ile to możliwe, w jak naj-

krótszej dopuszczalnej formie (przykładowo „Gorzów

Wlkp.”, „Ostrów Maz.”).

5.

W przypadku zlokalizowania w pobliżu danego

zastosować nazwę węzła składającą się z nazwy mia-

sta i nazwy określenia położenia geograﬁcznegoczę-

ści miasta, do której prowadzi droga wychodząca z

tego węzła. (np. „Rzeszów-Północ”, „Rzeszów- Wschód”,

„Rzeszów-Zachód”, „Rzeszów-Południe”.

6.

W przypadku zlokalizowania w pobliżu danego

miasta co najmniej 5 węzłów dopuszcza się stosowa-

nie nazw węzłów składających się z nazwy miasta

i nazwy dzielnicy lub nazwy charakterystycznej czę-

ści miasta lub nazwy charakterystycznego obiektu

tego miasta (np. „Warszawa-Mokotów”, „Częstocho-

wa-Jasna Góra”, „Lublin-ZOO”) lub też samej nazwy

mniejszej miejscowości, w której zlokalizowany jest

węzeł.”

Obecnie w GDDKiA dobiegają końca prace nad

opracowaniem ostatecznego kształtu zarządzenia ge-

neralnego dyrektora dróg krajowych i autostrad w spra-

wie wykazu nazw węzłów drogowych w sieci dróg

461

krajowych.

Treść przedmiotowego zarządzenia była

konsultowana z władzami samorządowymi.

Podjęcie

ostatecznej decyzji wymaga jednak weryﬁkacji pod

kątem zobowiązań umownych wynikających z umowy

na budowę i eksploatację autostrady A1 zawartej po-

między ministrem ds. transportu a spółką GTC SA.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

zgody Komisji Europejskiej na nadanie

nazwy „Copernicus” europejskiemu

systemowi globalnego monitoringu środowiska

i bezpieczeństwa, dawnemu GMES (263)

pytanie z dnia 10 stycznia 2012 r. posła na Sejm Rze-

czypospolitej Polskiej pana Jerzego Materny, repre-

zentującego Klub Parlamentarny Prawo i Sprawie-

pernicus” europejskiemu programowi pod nazwą

Globalny Monitoring Środowiska i Bezpieczeństwa

GMES, uprzejmie informuję, że sprawa nadania na-

zwy „Copernicus” programowi GMES nie jest jeszcze

zakończona.

Postulat nadania nazwy „Copernicus” programo-

wi GMES został zgłoszony do Komisji Europejskiej.

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpo-

częło już procedurę o udzielenie zamówienia publicz-

nego dotyczącego wykonania ekspertyzy prawnej

działań związanych z nadaniem nazwy programowi.

Przewidujemy, że prace te zostaną zakończone na

początku przyszłego kwartału.

Wnioski z dokonanej

ekspertyzy stanowić będą bazę dla dalszych działań

rządu w tej sprawie.

Jeśli sprawa nadania nazwy „Copernicus” pro-

gramowi GMES zakończy się pomyślnie, to dalsze

kroki Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego

stanowić będą odpowiednie czynności informacyjne

i promocyjne w celu upowszechnienia nowej nazwy

programu.

Łączę wyrazy szacunku

Minister

Barbara Kudrycka

Warszawa, dnia 20 lutego 2012 r.

w sprawie niekontrolowanych wysyłek

psów do Niemiec (264)

pytanie pani Jolanty Szczypińskiej, poseł na Sejm

RP, w sprawie niekontrolowanych wysyłek psów do

Niemiec (pismo nr SPS-024-264/12 z dnia 24 stycz-

nia 2012 r.), przekazane przez Kancelarię Prezesa

Rady Ministrów pismem z dnia 27 stycznia 2012 r.

nr DSPA-4811-186-(1)/12/JD, uprzejmie informuję, że

główny lekarz weterynarii podjął, zgodnie z kompe-

tencjami, działania mające na celu wyjaśnienie przed-

miotowej sprawy.

W ramach tych działań były ana-

lizowane informacje przekazywane przez wojewódz-

kich i powiatowych lekarzy weterynarii dotyczące

kontroli przeprowadzonych w zakresie sprawowania

nadzoru nad schroniskami dla bezdomnych zwierząt,

związanych z adopcją psów za pośrednictwem nie-

mieckiej fundacji Dobermann-Nothilfe.

Ponadto Ambasada Republiki Federalnej Niemiec

pismem z dnia 28 grudnia 2011 r. poinformowała głów-

nego lekarza weterynarii o wynikach kontroli prze-

prowadzonej przez niemieckie władze weterynaryjne

w zakresie działalności pozarządowych organizacji

uczestniczących w adopcji zwierząt domowych (psów

i kotów) ze schronisk dla zwierząt w Polsce oraz wa-

runków przemieszczania tych zwierząt.

Z tej infor-

macji wynika, że przemieszczanie zwierząt odbywa-

ło się zgodnie z przepisami dotyczącymi przemiesz-

czania zwierząt domowych na terytorium Unii Eu-

ropejskiej.

Ponadto nie potwierdzono zarzutu doty-

czącego wykorzystania adoptowanych zwierząt do

testów lub doświadczeń.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 11

zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom należy

do zadań własnych gminy.

Zgodnie z art. 11a ust. 2

tej ustawy uchwalany przez radę gminy program

opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiega-

nia bezdomności zwierząt obejmuje m.in. poszukiwa-

nie właścicieli dla bezdomnych zwierząt.

Realizacja

tego programu może być powierzona podmiotowi pro-

wadzącemu schronisko.

Obowiązek zgłoszenia za-

miaru przemieszczenia zwierząt domowych do inne-

go państwa oraz spełnienie warunków obowiązują-

cych podczas transportu zwierząt, w tym uzyskania

dokumentów dotyczących zdrowia tych zwierząt oraz

ich identyﬁkacji,zostałnałożonynaosobylubpod-

mioty odpowiedzialne za te zwierzęta (właścicieli,

posiadaczy i inne podmioty odpowiedzialne za opiekę

nad tymi zwierzętami).

462

Należy zaznaczyć, że organa Inspekcji Weteryna-

ryjnej nie są uprawnione do wydawania pozwoleń na

przemieszczanie zwierząt domowych na terytorium

Unii Europejskiej oraz nie uczestniczą jako strona

podczas sporządzania i realizacji umów adopcyjnych.

Jednocześnie nie ma postaw prawnych do przepro-

wadzania przez Inspekcję Weterynaryjną kontroli

warunków utrzymywania adoptowanych zwierząt

u nowych właścicieli lub opiekunów, szczególnie na

terytorium innego państwa.

Uprzejmie informuję, że do dnia dzisiejszego nie

wpłynęły do ministerstwa dokumenty, które potwier-

dzałyby zarzuty dotyczące nielegalnych, masowych

wywózek psów do Niemiec.

Jednocześnie uprzejmie informuję, że główny le-

karz weterynarii pismem z dnia 15 listopada 2011 r.,

znak: GIWz.

420/AW-51-4/11, skierowanym do prze-

wodniczącej Komitetu Założycielskiego Stowarzysze-

nia „Interwencja dla Zwierząt”, odniósł się do zarzu-

tów zawartych w liście otwartym do prezesa Rady

Ministrów.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Andrzej Butra

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

leków immunosupresyjnych (265)

przekazane pismem, znak: SPS-024-265/12, w spra-

wie refundowanych leków immunosupresyjnych sto-

sowanych u pacjentów po przeszczepie, uprzejmie

przekazuję następujące informacje.

Zgodnie z informacjami zawartymi w opracowa-

nych przez Polskie Towarzystwo Transplantacyjne,

Zespół ds. Leczenia Immunosupresyjnego Krajowej

Rady Transplantacyjnej i konsultanta krajowego

w dziedzinie transplantologii klinicznej „Zalecenia-

mi dotyczącymi leczenia immunosupresyjnego po

przeszczepie narządu unaczynionego” leczenie im-

munosupresyjne po przeszczepieniu narządu polega

na równoczesnym stosowaniu kilku leków w określo-

nych schematach w zależności od przeszczepianego

narządu, stopnia ryzyka immunologicznego, nasile-

nia zaburzeń metabolicznych, obecności schorzeń

współistniejących oraz czynności przeszczepu.

Istnieje 5 podstawowych preparatów farmakolo-

gicznych o działaniu immunosupresyjnym: inhibitory

kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus), leki anty-

proliferacyjne (azatiopryna, mykofenolan mofetylu, sól

sodowa kwasu mykofenolowego) oraz inhibitory mTOR

(sirolimus, everolimus).

Dodatkowo stosuje się gliko-

kortykosteroidy.

Wśród dostępnych preparatów biolo-

gicznych istnieją przeciwciała poliklonalne oraz mo-

noklonalne przeciwciała: anty CD25 (przeciw recepto-

rom dla IL-2), anty CD52, anty CD20.

W stanie prawnym ustalonym przepisami ustawy

z późn. zm.) za wyjątkiem immunosupresyjnych le-

ków biologicznych, które w większości przypadków

posiadają nadaną kategorię Lz (określającą leki sto-

sowane w lecznictwie zamkniętym) każda z ww. czą-

steczek objęta jest refundacją i ujęta w obwieszcze-

niach ministra zdrowia w sprawie wykazu refundo-

nych na dzień 1 stycznia 2012 r. (z dnia 23 grudnia

2011 r.

– Dz. Urz.

Min.

Zdrow.

Nr 11, poz. 78 oraz

uzup.

z dnia 29 grudnia 2011 – Dz. Urz.

Min.

Zdrow.

Uwzględniając mechanizmy substytucji, dokonywa-

ne także w ramach produktów zarejestrowanych jako

oryginalne i ich generycznych odpowiedników (w zw.

z badaniami biorównoważności, tj. porównawczymi ba-

daniami farmakokinetycznymi dostępności biologicz-

nej tych leków), wskazać należy, że za wyjątkiem my-

kofenolanu sodu wszystkie refundowane cząsteczki czyn-

ne o działaniu immunosupresyjnym są dostępne dla

pacjentów po przeszczepie, po wniesieniu opłaty ryczał-

towej w wysokości 3,20 zł za opakowanie.

Poniżej przedstawiam zestawienie informacji o le-

kach immunosupresyjnych ujętych w ww. wykazach

refundowanych leków, środków spożywczych specjal-

dycznych na dzień 1 stycznia 2012 r.

Jednocześnie

pragnę zaznaczyć, że w wykazie umieszczone są

4 leki zawierające substancję czynną azatioprynę,

jednak z uwagi na 2 odrębne zakresy wskazań obję-

tych refundacją i związane z tym inne poziomami

odpłatności w poniższym zestawieniu leki te wyka-

zano podwójnie.

Odnosząc się szczegółowo do przywołanych przez

panią poseł leków Prograf (tacrolimusum) oraz Cel-

lCept (mycophenolas mofetil), uprzejmie informuję,

że aktualnie refundowane są 3 produkty lecznicze

o nazwie handlowej Prograf (w dawce 0,5 mg, 1 mg

oraz 5 mg) oraz 3 produkty o nazwie handlowej Cel-

lCept (w postaci i dawce proszku do sporządzania

zawiesiny doustnej – 1 g/5ml, tabletek – 500 mg oraz

kapsułek twardych – 250 mg).

Za wyjątkiem jednego

leku Prograf (0,5 miligram), dla którego wysokość

dopłaty pacjenta wynosi 8,76 zł, wszystkie pozostałe

wydawane są pacjentowi po wniesieniu opłaty w wy-

sokości 3,20 zł.

463

Substancja czynna

Zakres wskazań

objętych refundacją

Poziom

odpłatności

Cena detaliczna

określona

w obwieszczeniu

Wysokość dopłaty

pacjenta określona

w obwieszczeniu

Liczba

produktów

Ciclosporinum

We wszystkich

zarejestrowanych

wskazaniach na dzień

ryczałt

77,34 3,20 1

147,08 3,20 1

326,39 3,20 2

61,93 25,96 1

124,21 45,81 1

241,78 81,78 1

446,10 122,91 1

457,49 134,30 1

Tacrolimusum

Stan po przeszczepie

narządu unaczynionego

bądź szpiku

ryczałt

166,55 3,20 1

172,76 3,20 2

812,08 3,20 1

827,76 3,20 1

91,94 8,76 2

119,53 36,35 1

658,45 143,37 1

1096,87 236,27 1

Azathioprinum

Nowotwory złośliwe bezpłatny

30,41 0,00 1

63,09 2,27 1

22,90 4,65 1

39,53 9,12 1

We wszystkich

zarejestrowanych

wskazaniach na dzień

30,41 3,20 1

63,09 5,83 1

22,90 7,85 1

39,53 12,32 1

Mycophenolas mofetil

Stan po przeszczepie

narządu unaczynionego

144,45 3,20 1

211,90 3,20 1

318,80 3,20 2

336,73 3,20 1

370,46 3,20 2

316,18 4,00 1

610,71 4,00 1

371,57 4,31 2

Acidum mycophenolicum

Stan po przeszczepie

narządu unaczynionego

554,55 113,20 1

1102,38 216,48 1

Sirolimusum

Stan po przeszczepie

narządu unaczynionego

545,25 3,20 1

1094,05 6,75 1

Everolimusum

Stan po przeszczepie

narządu unaczynionego

1415,24 3,20 1

482,52 13,97 1

464

Jednocześnie pragnę zapewnić, że w ramach re-

alizacji jednego z priorytetowych zadań państwa

w sferze publicznej, jakim jest zapewnienie obywate-

lom dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej oraz ma-

jąc na względzie uzyskanie jak największych efek-

tów zdrowotnych w ramach dostępnych środków pu-

blicznych, minister zdrowia, wydając decyzję admi-

nistracyjną o objęciu danego produktów refundacją,

zawsze wśród kryteriów determinujących podjęcie

tejże decyzji uwzględnia istotność stanu klinicznego,

w którym dany produkt jest stosowany oraz priory-

tety zdrowotne, wśród których niewątpliwie medy-

cyna transplantacyjna zajmuje jedną z czołowych

pozycji.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

na zapytanie poseł Marzeny Doroty Wróbel

w sprawie planowanej likwidacji

Sądów Rejonowych w Lipsku, Przysusze,

Szydłowcu oraz Zwoleniu (267)

pytanie pani poseł Marzeny Doroty Wróbel w sprawie

Przysusze, Szydłowcu oraz Zwoleniu, przesłane przy

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

sądownictwa powszechnego, kierując się zasadą, że

dzięki odpowiedniemu rozlokowaniu i zorganizowa-

niu sieci sądów oraz racjonalnemu wykorzystaniu ka-

dry orzeczniczej można pozytywnie wpływać na ja-

kość działania jednostek sądowych w wymiarze doty-

czącym działalności orzeczniczej i w wymiarze funk-

cjonalnym.

Aktualnie projektowana przez Ministerstwo Spra-

wiedliwości reforma organizacyjna zakłada w pierw-

szej kolejności zniesienie jednostek sądowych szcze-

a następnie utworzenie na bazie wydziałów (cywilny,

stych) dotychczas istniejących w znoszonych jednost-

kach sądowych wydziałów zamiejscowych innego, są-

siedniego sądu rejonowego.

Siedzibę tychże wydzia-

łów zamiejscowych będą stanowiły budynki, w których

we.

Istniejąca baza lokalowa nadal będzie więc wy-

korzystywana do realizacji zadań ciążących na wy-

miarze sprawiedliwości.

głości.

Jednocześnie, z uwagi na niewielką obsadę

liwość przesunięcia sędziów między wydziałami jest

nizacji, nastąpi wyrównanie obciążenia pracą sędziów,

le jednostki macierzystej.

Przedmiotowa reorganizacja nie powinna rów-

Ministerstwo Sprawiedliwości, poszukując opty-

malnego modelu organizacji wymiaru sprawiedliwo-

ści, za wartość nadrzędną uznaje m.in. poszanowanie

konstytucyjnych praw obywateli, w tym prawa do

sądu.

W opinii Ministerstwa Sprawiedliwości, przy-

jęte założenia reformy pozwalają na stwierdzenie, że

nie zachodzą aktualnie okoliczności mogące upraw-

dopodabniać uszczerbek, jakiego dozna prawo do sądu,

rozumiane zarówno w sensie bliskości lokalizacji jed-

nostki sądowej, a także jako prawo do rozpatrzenia

sąd, w przypadku wprowadzenia reformy organiza-

cyjnej.

Projektowana reorganizacja nie spowoduje zatem

negatywnych skutków społecznych, natomiast od-

działując w sferze administracyjno-zarządczej może

Wstępny projekt rozporządzenia ministra spra-

465

porządzenia w sprawie sądów apelacyjnych, sądów

aktem prawnym regulującym zaproponowane przez

Ministerstwo Sprawiedliwości zmiany organizacyjne,

został przekazany do konsultacji zainteresowanym

prezesom sądów apelacyjnych i sądów okręgowych.

Jednocześnie w Ministerstwie Sprawiedliwości od-

był się cykl spotkań z przedstawicielami władz samo-

rządowych, w ramach których przedstawione zostały

analizowane zgłoszone propozycje rozwiązań organi-

zacyjnych.

Niemniej należy również pamiętać, że mi-

nister sprawiedliwości, kształtując sieć sądownictwa

założeniami reformy administracyjnej i podziałem te-

rytorialnym kraju.

Minister sprawiedliwości jest na-

tomiast odpowiedzialny za takie rozlokowanie jedno-

tywny wypełniały powierzone zadania.

Obecnie wszystkie wystąpienia odnoszące się do

kiej obsadzie sędziowskiej, nadsyłane przez preze-

sów sądów, władze samorządowe oraz inne podmio-

ty, są przedmiotem wnikliwych rozważań właści-

wych komórek organizacyjnych Ministerstwa Spra-

wiedliwości.

W przypadku jakiejkolwiek modyﬁkacji dotych-

czasowego projektu rozporządzenia ministra spra-

i obszarów właściwości zostanie przygotowany nowy

projekt rozporządzenia, który ponownie zostanie pod-

dany konsultacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

w sprawie ujawnianych przez środki

na nękanie niektórych przedsiębiorców

przez organy kontroli skarbowej (268)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Sławomira Kopycińskiego, prze-

2012 r., znak SPS-024-268/12, w sprawie ujawnio-

nych w programie „Państwo w państwie” przypad-

ków wskazujących na nieprawidłowości w sprawowa-

niu kontroli skarbowej, uprzejmie informuję, co na-

stępuje.

Zainteresowanie pana posła wzbudziła kwestia

postępowań kontrolnych prowadzonych przez dyrek-

tora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie wobec

przedsiębiorcy.

Na wstępie pragnę zapewnić, iż po-

stępowanie dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w Rzeszowie, o którym mowa w zapytaniu, przepro-

wadzone zostało z poszanowaniem wszelkich reguł

przewidzianych prawem.

Rzetelność postępowania

potwierdził sąd administracyjny, utrzymując w mocy

decyzję podatkową.

Odnosząc się do kwestii wykorzystania przez or-

gany kontroli skarbowej ustaleń prawomocnego wy-

roku Sądu Okręgowego uniewinniającego pana L. K.

przy wydawaniu decyzji administracyjnych, pragnę

zauważyć, iż postępowanie karne i postępowanie kon-

trolne są to dwa odrębne postępowania.

Przepisy

ustawy o kontroli skarbowej czy też przepisy ustawy

Ordynacja podatkowa stosowane odpowiednio do pro-

wadzonych przez organy kontroli skarbowej postępo-

wań kontrolnych nie zawierają nakazu podporządko-

wania się ustaleniom wyroków w sprawach karnych

właśnie ze względu na fakt, że cel obu tych postępo-

wań nie jest tożsamy.

Celem postępowania karnego

jest wykrycie sprawcy i pociągnięcie go do odpowie-

dzialności karnej.

Odpowiedzialność zaś wymaga

udowodnienia winy.

Celem postępowania kontrolne-

go jest natomiast zbadanie rzetelności deklarowa-

nych przez podatnika podstaw opodatkowania oraz

czym element winy nie ma wpływu na dokonywane

przez organ kontroli skarbowej rozstrzygnięcia po-

datkowe.

Zatem wynik postępowania karnego, nawet

uniewinniający oskarżonego, nie przesądza o braku

odpowiedzialności za niezapłacone podatki lub nie-

należnie otrzymane zwroty.

Kontynuując, okolicznością potwierdzającą po-

wyższe w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż Woje-

wódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zweryﬁ-

kował zupełność materiału dowodowego zebranego

przez organy kontroli skarbowej w toku postępowa-

nia kontrolnego oraz prawidłowość jego oceny, uzna-

jąc za udowodnione okoliczności stanowiące podsta-

wę określenia zobowiązania podatkowego.

Odnośnie do funkcjonowania w obiegu prawnym

dwóch, zdaniem pana posła stojących ze sobą w sprzecz-

ności, wyroków sądów, tj. wyroku Sądu Okręgowego

w Tarnobrzegu uniewinniającego pana L. K. oraz wy-

roku Sądu Administracyjnego w Rzeszowie potwier-

dzającego prawidłowość rozstrzygnięć podatkowych

dokonanych przez Urząd Kontroli Skarbowej w Rze-

szowie pragnę zauważyć, że zgodnie z art. 11 ustawy

1270, z późn. zm.) tylko ustalenia wydanego w postę-

466

powaniu karnym prawomocnego wyroku skazujące-

go co do popełnionego przestępstwa wiążą sąd admi-

nistracyjny.

Takiego zaś związania nie wywołuje

wyrok uniewinniający, a z takim przypadkiem mamy

Odpowiadając na pytanie pana posła dotyczące

kwoty odszkodowań z tytułu uchylenia przez sądy

niezasadnych decyzji podatkowych zasądzonych na

rzecz podatników od Skarbu Państwa przez sądy

w 2011 r., uprzejmie informuję, iż z uwagi na przyję-

te terminy sprawozdawczości nie dysponuję na dzień

dzisiejszy takimi danymi za ww. okres.

Z posiada-

nych na chwilę obecną informacji wynika, że kwota

odszkodowań wypłaconych w 2010 r. przez Skarb

Państwa z tytułu uchylenia decyzji podatkowych wy-

danych przez organy podatkowe i celne wyniosła ogó-

łem 2022 tys. zł.

Pozostając z wyrazami szacunku, uprzejmie in-

formuję, iż udzielenie szczegółowej odpowiedzi na

dwa pozostałe pytania wymagałoby ujawnienia in-

formacji objętych tajemnicą skarbową, której prze-

kazanie jest możliwe jedynie organom i instytucjom,

Z poważaniem

Andrzej Paraﬁanowicz

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

pytanie pana posła Artura Dunina w sprawie znie-

sienia Sądu Rejonowego w Łęczycy, przesłane przy

uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Aktualnie projektowana przez Ministerstwo Spra-

a następnie utworzenie, na bazie wydziałów (cywilny,

czystych) dotychczas istniejących w znoszonych jed-

nostkach sądowych, wydziałów zamiejscowych inne-

go, sąsiedniego sądu rejonowego.

Siedzibę tychże

organizacji, nastąpi wyrównanie obciążenia pracą

Wstępny projekt rozporządzenia ministra spra-

i obszarów właściwości, do którego nawiązuje w za-

pytaniu pan poseł, jest głównym aktem prawnym

wiedliwości zmiany organizacyjne i stanowi przede

wszystkim podłoże dla wewnątrzresortowych kon-

sultacji, w tym z właściwymi prezesami sądów ape-

lacyjnych i sądów okręgowych, co do zasadniczych

kierunków reorganizacji.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że przepisy rozpo-

rządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 16 paź-

dziernika 2002 r. w sprawie sądów apelacyjnych, są-

poz. 1508, z późn. zm.) nie regulują kwestii związa-

nych z funkcjonowaniem wydziałów ksiąg wieczy-

stych.

Dlatego też projekt rozporządzenia zmieniają-

cego wymieniony akt prawny nie uwzględnia powo-

łania zamiejscowych wydziałów ksiąg wieczystych.

Organizacji tych wydziałów dotyczy bowiem rozpo-

rządzenie ministra sprawiedliwości z dnia 12 czerw-

467

843, z późn. zm.).

Akt prawny uwzględniający powo-

łanie w wyniku omawianej reformy zamiejscowych

wydziałów ksiąg wieczystych ma charakter wtórny

i dlatego zostanie opracowany przez właściwą komór-

kę organizacyjną Ministerstwa Sprawiedliwości do-

piero po podjęciu ostatecznych decyzji co do przyszło-

ści konkretnych jednostek sądowych.

Z uwagi na niezakończony proces analizy cało-

kształtu okoliczności towarzyszących konkretnym

zmianom nie można deﬁnitywnieprzesądzić,czylub

które sądy rejonowe zlokalizowane na terenie woje-

wództwa łódzkiego zostaną zlikwidowane.

Niemniej

wstępny projekt rozporządzenia zakłada zniesienie

Sądów Rejonowych w: Brzezinach, Gostyninie, Kęp-

nie, Krotoszynie, Łęczycy, Łowiczu, Opocznie, Ostrze-

szowie, Pleszewie, Płońsku, Rawie Mazowieckiej, Sierp-

cu, Sochaczewie, Zduńskiej Woli.

Jednocześnie pragnę zapewnić pana posła, że pro-

jektowana zmiana organizacyjna nie spowoduje ne-

gatywnych skutków społecznych, natomiast oddzia-

łując w sferze administracyjno-zarządczej, może w zna-

czący sposób usprawnić działanie wymiaru sprawie-

dliwości.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Grzegorz Wałejko

Warszawa, dnia 13 lutego 2012 r.

na kontynuowanie w 2012 r. prac remontowych

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie pana posła Jerzego Budnika z dnia 10 stycznia

2012 r., przesłane przy piśmie Pani Marszałek (znak:

SPS-024-270/12) z dnia 24 stycznia 2012 r., w sprawie

w Wejherowie, przeznaczonym na potrzeby Sądu Re-

jonowego w Wejherowie, uprzejmie informuję.

Zakres robót przystosowawczych w zakupionym

budynku przy ul. Reformatów 9 w Wejherowie inwe-

stor – Sąd Okręgowy w Gdańsku – zaplanował do

realizacji w trzech etapach.

Prace remontowe pro-

wadzone są od połowy 2011 r. i ﬁnansowaneześrod-

ków bieżących, planowanych przez dysponenta – Sąd

Okręgowy w Gdańsku.

Aktualnie został zrealizowany I etap obejmujący

przystosowanie przyziemia i parteru.

Decyzją Powia-

towego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wej-

herowie z dnia 31 stycznia 2012 r. uzyskano pozwo-

lenie na użytkowanie tej części budynku.

Przekazana

do użytkowania powierzchnia ok. 570 m

2

przeznaczo-

na została dla IV Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu

Rejonowego w Wejherowie.

Nowe lokale w znaczący

sposób poprawiły warunki obsługi interesantów oraz

warunki pracy pracowników.

W roku 2012 będzie realizowany etap II obejmu-

jący I piętro budynku.

Rozpoczęcie realizacji zakresu III etapu ze wzglę-

du na zakres robót wymagać będzie opracowania

przez inwestora programu inwestycji zgodnie z roz-

Według uzyskanych informacji w roku 2012 na

kontynuację prac remontowych w budynku przy ul. Re-

formatów 9 w Wejherowie zaplanowano środki ﬁnan-

sowe w wysokości 1950 tys. zł.

Uprzejmie informuję Panią Marszałek, że zabez-

pieczone w ramach wydatków bieżących środki ﬁ-

nansowe dla Sądu Okręgowego w Gdańsku w żaden

sposób nie hamują realizacji robót w obiekcie prze-

znaczonym dla Sądu Rejonowego w Wejherowie.

Z wyrazami szacunku

Sekretarz stanu

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

-271/12, przy którym przekazano zapytanie posła

468

Jana Cedzyńskiego dotyczące przebudowy drogi kra-

jowej nr 73 na odcinku Kielce – Wola Morawicka,

uprzejmie przekazuję informacje w przedmiotowej

sprawie.

zastąpił dotychczas obowiązujący „Program budo-

w 2007 r.

W kwestii zadania polegającego na przebudowie

rawicka wraz z obwodnicą Morawicy i Woli Morawic-

kiej długości 8,2 km należy wskazać, że przedmio-

towe zadanie ze względu na ograniczone limity

ﬁnansowezostałoujętewzałącznikunr2doprogra-

mu, czyli na liście zadań inwestycyjnych, których

realizacja planowana jest po 2013 r.

Przedmiotowe zadanie zostało podzielone na

dwa odcinki realizacyjne, etap I obejmujący dobu-

dowę drugiej jezdni na odcinku od granicy miasta

Kielce do miejscowości Bieleckie Młyny (początek ob-

wodnicy Morawicy) długości 4,2 km oraz etap II obej-

mujący budowę obwodnicy Morawicy i Woli Morawic-

kiej, biegnącej całkowicie po nowym śladzie, długości

4 km.

W wyniku działań podjętych przez Generalną

zadania uzyskana została w dniu 24 kwietnia 2007 r.

decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (dla

całego zadania) oraz decyzje o lokalizacji drogi (od-

dzielnie dla etapu I i II).

Uzyskana została również

16 listopada 2011 r. decyzja o pozwoleniu na budowę

dla I etapu zadania.

W chwili obecnej zaś prowadzo-

ne są prace związane z opracowaniem dokumenta-

budowę dla etapu II.

Resort transportu dostrzega konieczność odpo-

czynnika niezbędnego do zachowania ciągłości reali-

zacji inwestycji drogowych.

W związku z powyż-

w tym również przebudowy drogi krajowej nr 73 na

odcinku Kielce – Wola Morawicka wraz z obwodnicą

ny tak, aby w sytuacji uzyskania wszystkich decy-

zji i opinii przewidzianych przepisami prawa oraz

zapewnienia pełnego ﬁnansowaniapłynnieprzejść

w fazę realizacji.

Jednocześnie informuję, że program pod wzglę-

dem rzeczowym obejmuje okres 5 lat, natomiast

programowanie ﬁnansowe–3lat.

Zgodniezzałoże-

niami zostanie zaktualizowany w momencie, kiedy

frastruktury drogowej dostępne dla Polski w wie-

loletnich ramach finansowych unii europejskiej na

zacji programu.

Pozwoli to na precyzyjne określe-

nie potrzeb finansowych (w tym udziału środków

krajowych) dla zakresu rzeczowego programu re-

alizowanego w latach 2014–2015.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

w sprawie likwidacji niepublicznych ośrodków

przeprowadzono w 2010 r. mniej niż

przysposobieniem dziecka (274)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na wy-

znak: SPS-024-274/12, dotyczące zapytania posel-

skiego posła Stefana Strzałkowskiego w sprawie li-

kwidacji niepublicznych ośrodków adopcyjno-opie-

opcyjnych zakończonych przysposobieniem dziecka,

uprzejmie informuję.

bienia realizowane będą przez ośrodki adopcyjne pro-

wadzone przez samorząd wojewódzki (lub na jego

zlecenie przez podmioty niepubliczne) jako zadanie

podlegać rejonizacji.

Z tego też względu realizacja

tego zadania będzie przez rząd szczególnie monitoro-

wana.

Ośrodki adopcyjne będą w każdym wojewódz-

twie, a za ich rozmieszczenie, odpowiednie do potrzeb,

odpowiedzialny będzie marszałek województwa.

Ad-

opcja będzie ich głównym zadaniem i wszystkie ośrod-

ki adopcyjne będą musiały zatrudniać kadrę bardzo

dobrze przygotowaną do realizacji tego zadania.

Cen-

tralne ﬁnansowanie pozwoli rządowi kontrolować

prawidłowość jego realizacji.

Zgodnie z art. 244 ust. 4 ustawy pracownicy pro-

wadzący postępowania adopcyjne, zatrudnieni w pu-

blicznych ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych, w któ-

rych przeprowadzono co najmniej 10 procedur adop-

pracownikami urzędu marszałkowskiego.

Natomiast

469

dziny i systemie pieczy zastępczej marszałek woje-

wództwa zlecił zadanie prowadzenia ośrodka adop-

cyjnego tym podmiotom niepublicznym, których ośrod-

adopcyjnych, zakończonych przysposobieniem dziec-

ka.

Marszałek województwa zleca prowadzenie ośrod-

ka adopcyjnego na okres co najmniej 12 miesięcy od

Istotna jest liczba procedur adopcyjnych zakoń-

czonych przysposobieniem w 2010 r.

Wymóg „zakoń-

czonych przysposobieniem” jest równoznaczny z wy-

daniem przez sąd postanowienia o przysposobieniu.

Tylko taką procedurę można, z punktu widzenia

dziecka, uważać za zrealizowaną.

Zaliczać się tu będą

również procedury rozpoczęte w 2009 r. lub wcze-

śniej, zakończone postanowieniami sądu w 2010 r.

31 grudnia 2010 r. był ostatecznym terminem zakoń-

czenia procedur liczonych jako uprawniające do za-

kwaliﬁkowaniaośrodkadozleceniamuzadaniaprzez

marszałka województwa.

Rok 2011 nie mógł być bra-

ny pod uwagę przy liczeniu procedur, gdyż ustawa

została przyjęta już w połowie 2011 r., trudno więc

było zebrać pełne informacje o działalności ośrodków

za ten rok.

Wprowadzone w ustawie rozwiązania, dotyczące

liczby przeprowadzonych w 2010 r. procedur, przyję-

te zostały w końcowej fazie prac legislacyjnych, na

etapie prac sejmowych.

Są one realizacją postulatów

zgłaszanych posłom przez pracowników ośrodków

adopcyjno-opiekuńczych, uczestniczących w sejmo-

wych pracach nad projektem ustawy.

Jednak rozwią-

zanie to zabezpiecza jedynie minimalne potrzeby

samorządów wojewódzkich zarówno w odniesieniu do

pracowników, jak i liczby ośrodków adopcyjnych.

Nic

nie stoi na przeszkodzie, a w wielu przypadkach bę-

dzie wręcz wskazane, aby marszałek województwa

zlecił dodatkowo prowadzenie ośrodka adopcyjnego

podmiotowi niepublicznemu, wyłonionemu w drodze

konkursu przeprowadzonego w oparciu o przepisy

pozostają w całości w gestii marszałka województwa,

który realizując zadanie z zakresu administracji rzą-

dowej, winien odpowiednio zabezpieczyć kandydatom

do przysposobienia dziecka swobodny dostęp do pro-

cedur adopcyjnych poprzez odpowiednie ich roz-

mieszczenie na terenie województwa.

Jest to także

istotne z uwagi na przepis ustawy o wspieraniu ro-

wiązku ukończenia przez kandydatów do przysposo-

bienia dziecka odpowiedniego szkolenia.

Celem wprowadzanych zmian w organizacji po-

stępowań adopcyjnych jest poprawa jakości tych

usług, czego odzwierciedleniem powinno być skróce-

nie czasu oczekiwania przez dzieci na adopcję, a tak-

że bieżąca kontrola przebiegu tych procesów.

Wymóg

szkolenia kandydatów na pewno przyczyni się do

ograniczenia tzw. „szarej strefy” adopcyjnej, bowiem

każdy kandydat będzie musiał przedstawić sądowi

zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego szkole-

nia.

Zadaniem marszałka województwa będzie taka

organizacja procesu adopcyjnego na swoim terenie,

aby uzyskać jak najlepsze efekty.

W tym kontekście

cowników oraz zlecanie zadań niektórym ośrodkom

niepublicznym nie ma charakteru trwałego.

Intencją

ustawodawcy było zagwarantowanie w miarę płyn-

nego przejścia z jednego stanu prawnego do nowego,

obowiązującego od 1 stycznia 2012 r.

Natomiast bu-

dowa trwałej struktury organizacyjnej w tym zakre-

sie należy do powinności marszałka.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Marek Bucior

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

Odpowiedź

i Grzegorza Matusiaka

smo nr SPS-024-275/12 z dnia 24 stycznia 2012 r.

dotyczące zapytania panów posłów Grzegorza Tobi-

zy na węgiel i koks uprzejmie wyjaśniam, co nastę-

puje.

Odnośnie do pytania, czy osoby prowadzące dzia-

łalność gospodarczą w domu, w którym mieszkają,

mimo że kupiły węgiel np. w grudniu ubiegłego roku,

muszą określić, ile węgla im zostało na dzień 1 stycz-

nia 2012 r., należy wskazać, iż przepisy o podatku

akcyzowym nie stanowią o obowiązku określenia ilo-

ści posiadanego węgla na dzień 1 stycznia 2012 r.

W zakresie pytania, czy osoby prowadzące dzia-

łalność gospodarczą w domu muszą określić ilość wę-

gla zużywanego na ogrzanie domu mieszkalnego oraz

pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność

gospodarcza, wyjaśniam, iż istnieje taki obowiązek.

Powyższe wynika z faktu, iż wyroby węglowe zuży-

wane przez gospodarstwa domowe korzystają ze zwol-

nienia od akcyzy ze względu na przeznaczenie, a wy-

roby węglowe zużywane do ogrzewania pomieszczeń,

ze zwolnienia od akcyzy nie korzystają.

Rozgraniczenie zatem przez podmiot zużywający

wyroby węglowe na te, które zużywane są przez go-

spodarstwo domowe, i te, które zużywane są w ra-

mach prowadzonej działalności gospodarczej, jest

konieczne do celów obliczenia akcyzy dla wyrobów

węglowych niepodlegających zwolnieniu.

470

znaczony na ogrzanie pomieszczeń, w których pro-

wadzona jest działalność gospodarcza, wyliczyć ak-

cyzę i zapłacić ją w urzędzie, wyjaśniam, iż przepisy

ustawy o podatku akcyzowym stanowią, iż to podat-

nik jest obowiązany, bez wezwania organu podatko-

wego, składać właściwemu naczelnikowi urzędu cel-

nego deklaracje podatkowe, jak również obliczać i wpła-

sięczne okresy rozliczeniowe, w terminie do 25. dnia

przypadającego w drugim miesiącu od miesiąca, w któ-

rym powstał obowiązek podatkowy (art. 21a ustawy).

A zatem dla zapasów wyrobów węglowych zużywa-

nych od dnia 2 stycznia 2012 r. przez podmiot prowa-

dzący działalność gospodarczą w domu podmiot ten

jest zobowiązany do dokonania ww. czynności.

Natomiast dla wyrobów akcyzowych nabywanych

od dnia 2 stycznia 2012 r. podmiot prowadzący dzia-

łalność gospodarczą w domu nie jest zobowiązany do

dokonywania ww. czynności, tj. składania deklaracji

oraz dokonywania obliczania i wpłacania akcyzy na

rachunek właściwej izby celnej.

Obowiązek dokony-

wania przedmiotowych czynności spoczywa bowiem

na pośredniczącym podmiocie węglowym, który do-

konał sprzedaży wyrobów węglowych z zapłaconą

akcyzą.

W zakresie pytania, czy urząd celny od 1 stycznia

2012 r. prowadzi kontrole i wystawia mandaty, nale-

ży wyjaśnić, iż Służba Celna przeprowadza kontrole

kontrole są przeprowadzane na podstawie analizy

zbędnych do jego ograniczania.

Istotną rolę w dzia-

łaniach kontrolnych odgrywa również ekonomika ich

przeprowadzania, tzn. ich koszt w stosunku do uzy-

skanych ewentualnych efektów ﬁnansowych.

Służba

Celna wykonuje również kontrole podatkowe na pod-

Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z tymi przepisami

celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kon-

trolowani wywiązują się z obowiązków wynikających

nął jeszcze termin dla dokonania określonych pra-

wem obowiązków podatkowych związanych z opodat-

kowaniem wyrobów węglowych, brakowało uzasad-

nienia wszczęcia kontroli podatkowych w przedmio-

towym zakresie.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 259, str. 455.

Odpowiedź

podsekretarza stanu

Rejonowej w Gostyniu, przesłane przy piśmie z dnia

przedstawiam, co następuje.

rze (Dz. U. z 2011 r.

Nr 270, poz. 1599) jest prokura-

ca 2010 r. rozdzielenie urzędów ministra sprawiedli-

wości i prokuratora generalnego, wprowadzone usta-

zm.), podnieść należy, iż problematyka objęta inter-

pelacją – w sensie koncepcyjnym – pozostaje obecnie

w gestii prokuratora generalnego.

Ostateczną decy-

zję w zakresie utworzenia lub zniesienia powszech-

nych jednostek organizacyjnych prokuratury, jak

również określenia ich właściwości, podejmuje mini-

ster sprawiedliwości, którego ustawodawca upoważ-

ust. 13 ustawy o prokuraturze, do wydawania rozpo-

471

rządzeń normujących tę problematykę, po zasięgnię-

ciu opinii prokuratora generalnego.

Z tego względu odniesienie się do zagadnienia

przedstawionego w interpelacji, dotyczącego likwida-

cji prokuratur rejonowych w wymagało uzyskania

stanowiska prokuratora generalnego.

Z informacji przekazanych przez prokuraturę ge-

neralną wynika, że na etapie końcowym znajdują się

obecnie prace powołanego zarządzeniem z dnia 7 grud-

nia 2010 r. zespołu do oceny zasadności dalszego

funkcjonowania ośrodków zamiejscowych prokura-

tur okręgowych i rejonowych, jednostek szczebla re-

rze swojej właściwości nie posiadają siedziby sądu

rejonowego.

Zgodnie z zakresem zadań zespołu jego prace obej-

mowały m.in. wskazaną w zapytaniu Prokuraturę

Rejonową w Gostyniu, stanowiącą jednostkę o obsa-

dzie do 5 etatów orzeczniczych.

Szczegółowa analiza dokonywana przez zespół

uwzględnia ocenę obecnych warunków pracy i zwią-

zanych z tym kosztów, możliwości przejęcia spraw

oraz kadry orzeczniczej, urzędników i innych pra-

cowników prokuratury przez najbliższe prokuratury

rejonowe, a także zapewnienia w przyszłości takim

jednostkom prawidłowej realizacji ustawowych za-

dań.

Uwzględnia także specyﬁkęprzestępczościna

danym terenie oraz obciążenie pracą prokuratorów.

Zgodnie z przyjętymi założeniami ustawowe za-

dania znoszonej jednostki prokuratury mają zostać

przejęte przez inną jednostkę organizacyjną, wobec

czego ewentualna decyzja o likwidacji nie powinna

wpłynąć w sposób negatywny na przestępczość na

danym terenie i związane z tym poczucie bezpieczeń-

stwa lokalnej społeczności.

Obecnie przygotowywany jest przez zespół raport

końcowy podsumowujący jego prace, zawierający re-

komendacje stanowiące dla prokuratora generalnego

podstawę do podjęcia decyzji w przedmiocie dalszego

funkcjonowania objętych jego analizą prokuratur.

Odnosząc się do zagadnień podniesionych w zapy-

taniu należy stwierdzić, że prokurator generalny nie

przedstawił ministrowi sprawiedliwości stanowiska

odnośnie dalszego funkcjonowania Prokuratury Re-

jonowej w Gostyniu.

W Ministerstwie Sprawiedliwości nie są obecnie

prowadzone prace legislacyjne nad zmianą rozporzą-

dzenia ministra sprawiedliwości z dnia 25 marca

nych, okręgowych i rejonowych oraz ustalenia ich

W wypadku sformułowania postulatu likwidacji

wskazanej jednostki organizacyjnej prokuratury

ostateczną decyzję podejmie minister sprawiedliwo-

ści jako organ uprawniony do podejmowania czynno-

ści władczych w tym zakresie, na podstawie wspo-

mnianego upoważnienia ustawowego, zawartego

Podstawę decyzji ministra sprawiedliwości uwzględ-

niającej całokształt okoliczności dotyczących funk-

cjonowania poszczególnych jednostek stanowić będą

zarówno argumenty zawarte w opinii prokuratora

generalnego, jak też istotne racje społeczne podnoszo-

ne przez władze samorządowe i przytoczone w zapy-

taniu.

W tej sytuacji udzielenie odpowiedzi na pytania

wczesne.

Z wyrazami szacunku

Podsekretarz stanu

Michał Królikowski

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

w sprawie budowy biogazowni we wsi

Zielona Łąka k. Pleszewa w woj. wielkopolskim

(279)

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na za-

pytanie posła Macieja Orzechowskiego z dnia 11 stycz-

nia 2012 r., w sprawie budowy biogazowni w miejsco-

wości Zielona Łąka, gm. Pleszew, przekazane przez

2012 r., znak: SPS-024-279/12, przekazuję poniższą

informację.

Przedsięwzięcia polegające na budowie instalacji

do produkcji biogazu rolniczego o zainstalowanej

mocy elektrycznej 0,6 MW lub wytwarzającej ekwi-

walentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego

do innych celów niż produkcja energii elektrycznej

zostały zakwaliﬁkowane,zgodniez§3ust.1pkt45

i 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopa-

da 2011 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczą-

1397), do przedsięwzięć mogących znacząco oddzia-

ływać na środowisko.

Powyższe oznacza, że instala-

cje te mogą negatywnie oddziaływać na środowisko,

w tym na zdrowie i warunki życia ludzi, zarówno na

etapie realizacji, eksploatacji, jak i likwidacji.

Odnosząc się do pytania dotyczącego obaw miesz-

kańców związanych ze szkodliwym oddziaływaniem

na środowisko planowanej do realizacji biogazowni,

w pierwszej kolejności należy tutaj wskazać na – wy-

poz. 150, ze zm.) – jedną z naczelnych zasad ochrony

środowiska, która mówi, że kto podejmuje działal-

472

ność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko,

niu.

W celu realizacji tej zasady ustawodawca wpro-

wadził szereg regulacji prawnych z zakresu ochrony

środowiska.

Pierwszą instytucją umożliwiającą oce-

nę danego przedsięwzięcia w trakcie procesu inwe-

stycyjnego pod względem jego możliwego negatyw-

nego wpływu na środowisko, w tym zdrowie i warun-

ki życia ludzi, jest postępowanie w sprawie oceny

decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Regu-

lacje w powyższym zakresie zostały określone w dzia-

le V ustawy o.ś.

nia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środo-

wisko wymaga realizacja następujących planowa-

nych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać

na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego za-

wsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego poten-

cjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli

obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwier-

dzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy.

Natomiast uzyskanie decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach jest wymagane, zgodnie z art. 71

ust. 2 ustawy o.ś., dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco od-

działywać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco

Uzyskanie powyższej decyzji następuje przed uzy-

wy o.ś. oraz dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa

w ust. 1a powyższego przepisu.

Z powyższego wynika, że omawiana biogazownia

wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwa-

runkowaniach oraz fakultatywnie wymaga przepro-

wadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Z ko-

lei treść powyższego pisma wskazuje, że inwestycja

ta została objęta obowiązkiem przeprowadzenia ta-

kiej oceny, a ocena ta jest obecnie przeprowadzana.

Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środo-

wisko umożliwia określenie, analizę oraz ocenę wpły-

wu danego przedsięwzięcia na środowisko, w tym

zdrowie i warunki życia ludzi, możliwości, oraz spo-

sobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego od-

działywania, a także wymaganego zakresu monito-

ringu.

W toku prowadzonego postępowania ocenowe-

go organ administracji dokonuje analizy zgromadzo-

nego materiału w sprawie, m.in. raportu o oddziały-

waniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanych

opinii i uzgodnień oraz uwag i wniosków zgłoszonych

Odnosząc się w tym miejscu do ewentualnych bra-

ków raportu o oddziaływaniu omawianej biogazowni

na środowisko, wskazanych w powyższym piśmie,

informuję, że raport ten, jak już wspomniano wyżej,

podlega weryﬁkacjiprzezorganyadministracjiwtrak-

cie prowadzonej oceny oddziaływania na środowisko.

Organ administracji w sytuacji, gdy stwierdzi, że dany

raport zawiera braki lub niejasności, może wezwać

inwestora do jego uzupełnienia lub złożenia wyja-

śnień.

Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przed-

sięwzięcia na środowisko, uwzględniając wyniki tej

oceny, organ administracji wydaje decyzję o środowi-

skowych uwarunkowaniach, która określa środowi-

skowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

W powyższej decyzji organ administracji, ze szcze-

gólnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia

uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla tere-

nów sąsiednich, określa m.in.: wymagania dotyczące

dalszym etapie procesu inwestycyjnego, a także – gdy

potrzeba taka wynika z przeprowadzonej oceny od-

działywania przedsięwzięcia na środowisko – obo-

wiązki dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz

środowisko, jak również konieczność wykonania

kompensacji przyrodniczej.

Zasadniczo wydanie de-

cyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kończy

ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

jednakże organ administracji może w powyższej de-

cyzji nałożyć na inwestora obowiązek przeprowadze-

nia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko, a także obowiązek przedstawienia

analizy porealizacyjnej, w której dokonuje się porów-

nania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu

cyzji, w szczególności dotyczących oddziaływania

przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych dzia-

łań zapobiegawczych, z rzeczywistym jego oddziały-

jego ograniczenia.

Należy tutaj zaznaczyć, że decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach jest wiążąca

dla organu wydającego decyzje, o których mowa

w niej uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia nie

mogą być pomijane lub dowolnie modyﬁkowanena

dalszych etapach procesu inwestycyjnego, a decyzja

o odmowie określenia środowiskowych uwarunko-

wań jest równoznaczna z brakiem zgody na realizację

przedsięwzięcia, a tym samym przesądza o braku

możliwości jego realizacji w miejscu i na warunkach

określonych w raporcie.

Przepisy ustawy o.ś. nie zawierają katalogu prze-

słanek stanowiących podstawę do wydania decyzji

odmawiającej określenia środowiskowych uwarunko-

wań realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Z inter-

pretacji poszczególnych przepisów powyższej ustawy

sytuacjach:

— w przypadku braku zgodności lokalizacji pla -

nowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowe-

go planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80

ust. 2 ustawy o.ś.);

— gdy inwestor odmówi zgody na realizację przed -

sięwzięcia w wariancie wskazanym przez organ ad-

ministracji (art. 81 ust. 1 ustawy o.ś.);

473

— jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może zna-

cząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura

2000, a nie zachodzą przesłanki, o których mowa

nie przyrody (art. 81. ust. 2 ustawy o.ś.);

— jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia

wodować nieosiągnięcie celów środowiskowych za-

wartych w planie gospodarowania wodami na obsza-

rze dorzecza, a nie zachodzą przesłanki, o których

wodne (art. 81 ust. 3 ustawy o.ś.);

— w przypadku, gdy organ współdziałający w oce -

nie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

odmówi uzgodnienia warunków jego realizacji.

Ponadto należy przyjąć, że odmowa zgody na re-

alizację przedsięwzięcia będzie miała również miej-

sce w sytuacji, gdy realizacja przedsięwzięcia będzie

sprzeczna z przepisami odrębnymi, a także gdy z oce-

ny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko bę-

dzie wynikało, że pomimo zastosowania zaplanowa-

nych rozwiązań technicznych, technologicznych i or-

ganizacyjnych oddziaływanie planowanego przedsię-

wzięcia mogłoby powodować zagrożenie dla życia lub

Ustosunkowując się do drugiego z pytań podnie-

sionych w powyższym piśmie, uprzejmie informuję,

że nie można jednoznacznie wskazać środowisko-

wych uwarunkowań, jakie powinna spełniać bioga-

zownia, następuje to bowiem w trakcie wspomniane-

go wyżej postępowania.

Należy tutaj zauważyć, że śro-

dowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzię-

cia zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunko-

waniach, są określane dla każdego przedsięwzięcia

indywidualnie.

Każdorazowo wynikają one ze specy-

ﬁkidanegoprzedsięwzięcia,tojestm.in.z:

— charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnie -

niem m.in. jego skali, powiązania z innymi przedsię-

wzięciami, emisji i występowania innych uciążliwości

oraz ryzyka wystąpienia poważnej awarii;

— usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnie -

niem m.in. możliwego zagrożenia dla środowiska,

ustaleń miejscowych planów zagospodarowania prze-

strzennego, gęstości zaludnienia, obszarów objętych

ochroną (np. strefy ochronne ujęć wód), obszarów

wymagających specjalnej ochrony (np. obszary Na-

tura 2000);

— rodzaju i skali możliwego oddziaływania,

z uwzględnieniem prawdopodobieństwa oddziaływa-

nia, zasięgu oddziaływania, wielkości i złożoności

oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i od-

wracalności oddziaływania.

Należy również zaznaczyć, że podmiot prowadzą-

cy eksploatację instalacji jest obowiązany do prze-

strzegania wymogów ochrony środowiska wynikają-

cych z posiadanych decyzji oraz obowiązujących prze-

pisów prawa, prowadzenia pomiarów wielkości emisji

oraz ich ewentualnego przedkładania organowi ochro-

ny środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska, jak również podlega systema-

tycznej kontroli przez powyższe organy w zakresie

dotyczącym ochrony środowiska.

Podsumowując powyższe, obowiązujące przepisy

prawa dotyczące ochrony środowiska zawierają sze-

reg uregulowań umożliwiających ocenę danego

przedsięwzięcia pod względem możliwego oddziały-

wania na środowisko, nakładających obowiązki w za-

kresie podejmowania działań zapobiegających i ogra-

niczających zagrożenia dla środowiska wynikające

z realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia oraz

monitorowania oddziaływania na środowisko, a tak-

że umożliwiające kontrolę przestrzegania przez pod-

mioty korzystające ze środowiska obowiązujących

przepisów prawa i ustaleń dotyczących ochrony śro-

dowiska określonych w posiadanych decyzjach.

Odnosząc się do wpływu mieszkańców Zielonej

Łąki na podejmowanie decyzji dotyczącej budowy bio-

gazowni, należy podkreślić, że najszersze uprawnie-

nia w toku postępowania administracyjnego przysłu-

gują stronie postępowania, którą w rozumieniu prze-

stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r.

stępowanie albo kto żąda czynności organu ze wzglę-

padku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

stronami postępowania są wnioskodawca oraz wła-

ściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na

których realizowane jest przedsięwzięcie, a także nie-

ruchomości, na które rozciąga się zasięg jego oddzia-

ływania.

blicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny

daniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co

nych żądań.

Ponadto stronie postępowania, na pod-

stawie art. 127 § 1 K.p.a., służy odwołanie od decyzji

kończącej postępowanie, jak również, zgodnie z art.

141 § 1 K.p.a. zażalenie na postanowienie, gdy kodeks

tak stanowi.

Oprócz postępowań odwoławczych zwy-

kłych, przepisy K.p.a. dopuszczają ocenę trafności

decyzji i odpowiednio niektórych postanowień w nad-

zwyczajnych postępowaniach pozainstancyjnych,

tj. wznowienie postępowania (art. 145 K.p.a.) oraz

stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 K.p.a.).

Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwa-

sięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustaleniami

działu III rozdział 1 i 2 ustawy o.ś.

Należy tutaj pod-

niu wymagającym udziału społeczeństwa.

Organ ad-

ministracji jest obowiązany m.in. do podania do pu-

blicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępo-

474

wania i przystąpieniu do przeprowadzenia oceny

liwości zapoznania się z dokumentacją w sprawie,

możliwości składania uwag i wniosków oraz sposobie

i miejscu ich składania.

Ponadto organ jest obowią-

zany do rozpatrzenia złożonych uwag i wniosków

oraz do podania informacji w uzasadnieniu wydanej

ski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Po zakończeniu postępowania organ właściwy do wy-

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Stanisław Gawłowski

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

w sprawie utrzymującej się dramatycznej

sytuacji małych ﬁrm w branży paliwowej,

na przykładzie FUH Polfer sp. z o.o. (280)

sma z dnia 27 stycznia 2012 r. (znak: SPS-024-280/

12, DSPA-4180-189-(1)/12) przedstawiam poniżej

odpowiedź na zapytanie poselskie posła pana Macie-

ja Łopińskiego w sprawie utrzymującej się drama-

tycznej sytuacji małych ﬁrmwbranżypaliwowej.

W pierwszej kolejności uprzejmie informuję, iż

Polska Izba Paliw Płynnych (dalej: PIPP) uzyskała

odpowiedź na pisma z dnia 13 września 2011 r. oraz

z dnia 10 października 2011 r.

Pismem z dnia 21 paź-

dziernika 2011 r. (sygn.

DRO-II-4127-3/52/11) pod-

sekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki prof.

Maciej Kaliski wyjaśniał, iż Ministerstwo Gospodar-

ki było informowane przez przedsiębiorców prowa-

dzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej

paliw płynnych oraz PIPP o stosowanych przez PKN

Orlen SA oraz Grupę Lotos SA rzekomych prakty-

kach wykorzystywania pozycji dominującej na rynku

hurtowym paliw płynnych.

W piśmie tym informo-

wano także PIPP, iż resort gospodarki obserwuje

sytuację na rynku paliw płynnych i aktywnie reagu-

je na wszelkie nieprawidłowości ograniczające kon-

kurencyjność polskich przedsiębiorstw, których efek-

tem jest ograniczona możliwość rozwoju.

Pragnę podkreślić, iż Ministerstwo Gospodarki

utrzymuje stały kontakt z PIPP, zaś przedstawiciele

PIPP są zapraszani na spotkania z przedstawiciela-

mi Ministerstwa Gospodarki na różnym szczeblu,

ilekroć zgłoszą taką potrzebę.

W wyniku tych spo-

tkań wypracowano m.in. koncepcję organizacji pod

egidą Ministerstwa Gospodarki debaty paliwowej

z udziałem Ministerstwa Finansów, Ministerstwa

Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej,

Ministerstwa Skarbu Państwa, Urzędu Ochrony Kon-

wych i organizacji branżowych.

Debata planowana

jest w ciągu najbliższych tygodni.

Obecnie PIPP i Mi-

nisterstwo Gospodarki pracują nad wspólnym mate-

riałem informacyjnym, który stanowiłby podstawę

do dyskusji.

Celem tych działań jest stworzenie fo-

rum dla zainteresowanych uczestników rynku naf-

towego – zgromadzeni w jednym miejscu przedstawi-

ciele przedsiębiorców prywatnych, koncernów pali-

wowych i administracji publicznej będą mieli sposob-

ność omówienia najbardziej palących zagadnień sek-

torowych.

Ministerstwo Gospodarki chce w ten spo-

sób ułatwić dialog pomiędzy samymi uczestnikami

rynku oraz pomiędzy uczestnikami rynku a organa-

mi administracji publicznej.

Ponadto Ministerstwo Gospodarki stale prowadzi

dialog ze wszystkimi przedstawicielami sektora naf-

towego oraz organizacjami przedsiębiorców w celu

koszty ponoszone przez sektor i tym samym na po-

ziom ostatecznych cen paliw.

Uprzejmie proszę o rozważenie, iż na sytuację ma-

łych i średnich przedsiębiorstw sektora paliwowego

wpływ mają również czynniki zewnętrzne, tj. wzrost

stosunkowo wysoki kurs dolara amerykańskiego po-

mimo umacniania się złotówki w ostatnich dniach.

Dane na temat kształtowania cen paliw w Polsce zo-

stały przedstawione również w informacji podsekre-

tarza stanu w Ministerstwie Finansów pana Jacka

Kapicy w trakcie rozpatrywania pkt 6. porządku

dziennego obrad 6. posiedzenia Sejmu Rzeczypospo-

litej Polskiej w dniu 26 stycznia 2012 r.

Informacja

ta została opublikowana na str. 174–176 sprawozda-

nia stenograﬁcznegozww.posiedzeniaSejmuRze-

czypospolitej Polskiej.

W powołanej wyżej wypowiedzi podsekretarz sta-

nu w Ministerstwie Finansów wykazał, iż wysokości

stawek akcyzy i opłaty paliwowej na benzynę silni-

kową i olej napędowy dla Polski kształtują się na po-

ziomie zbliżonym do minimów unijnych.

Poziom

wprowadzonych podwyżek akcyzy i opłaty paliwowej

umożliwił jedynie wypełnienie unijnego kryterium

w stopniu wykluczającym możliwość jakiejkolwiek

ingerencji w ich wysokość.

Podkreślił też brak moż-

liwości obniżenia stawki podatku VAT w związku

z przepisami dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia

podatku od wartości dodanej, zgodnie z którymi ob-

niżone stawki VAT mogą być stosowane tylko na ści-

śle określone towary bądź usługi, wśród których nie

475

znajdują się paliwa.

Zwrócił jednocześnie uwagę na

możliwość zniwelowania wpływu podatku akcyzowe-

go na poziom cen oleju napędowego poprzez racjonal-

ną i przemyślaną politykę cenową producentów, im-

porterów i nabywców wewnątrzwspólnotowych paliw

silnikowych.

Dotyczy to przede wszystkim obniżenia

cen hurtowych oleju napędowego przez te podmioty

oraz obniżenia marż detalicznych przez właścicieli

stacji.

Wyższe ceny olejów napędowych w krajach

ościennych powinny pozwolić polskim przedsiębior-

com na utrzymanie przewagi konkurencyjnej.

Pro-

ducenci i podmioty uczestniczące w obrocie paliwami

muszą brać także pod uwagę element akceptacji tych

cen przez konsumentów.

Należy jednakże zauważyć, iż minister gospodar-

ki nie ma uprawnień pozwalających wpływać na po-

litykę kształtowania cen hurtowych przez dominują-

ce podmioty polskiego sektora paliwowego.

Ochrona konkurencji na polskim rynku paliwo-

wym pozostaje natomiast w zakresie kompetencji

prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumen-

tów (dalej: prezes UOKiK).

Odnosząc się zatem do pytań dotyczących kontro-

li cen paliw w PKN Orlen SA i Grupie Lotos SA, nie-

przestrzegania zasad uczciwej konkurencji oraz wy-

korzystywania pozycji dominującej przez koncerny,

należy podkreślić, iż stwierdzenie naruszenia przez

przedsiębiorące lub przedsiębiorców przepisów usta-

np. uznanie praktyki za ograniczającą konkurencję,

następuje w drodze decyzji prezesa UOKiK wydanej

po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowe-

go.

Postępowanie antymonopolowe może zostać po-

przedzone postępowaniem wyjaśniającym mającym

na celu ustalenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów

uzasadniające wszczęcie postępowania antymonopo-

lowego.

Obecnie prezes UOKiK prowadzi postępowanie

sy ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

W ramach tego postępowania prezes UOKiK prowadzi

kontrolę poziomów cen paliw stosowanych przez ww.

koncerny.

Wszelkie niezbędne informacje oraz doku-

menty są gromadzone przez prezesa UOKiK poprzez

żądanie – na podstawie art. 50 ww. ustawy – przed-

stawienia wymaganych informacji i dokumentów za-

równo od krajowych producentów paliw płynnych, jak

i innych przedsiębiorców prowadzących działalność

gospodarczą związaną ze sprzedażą hurtową oraz de-

taliczną paliw płynnych.

Dodatkowo przedsiębiorcy

z własnej inicjatywy przekazują prezesowi UOKiK

dane, które mogą być przydatne w ramach prowadzo-

nego postępowania wyjaśniającego.

Postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej spra-

wie jest obecnie w toku.

Natomiast w ramach ww.

postępowania nie została przeprowadzona kontrola

w rozumieniu art. 105a i następnych ustawy o ochro-

nie konkurencji i konsumentów.

Dopiero gdy w wyniku przeprowadzonego postę-

powania wyjaśniającego naruszenie przepisów usta-

wy o ochronie konkurencji i konsumentów zostanie

uprawdopodobnione, prezes UOKiK może postanowić

o ewentualnym wszczęciu postępowania antymono-

polowego bądź o braku podstaw do wszczynania ta-

kiego postępowania – jeżeli wyniki analizy nie dadzą

podstaw do formułowania takiego zarzutu.

W związku z powyższym do momentu zakoń-

czenia postępowania wyjaśniającego przez prezesa

UOKiK i ewentualnie wszczęcia i zakończenia postę-

powania antymonopolowego nie można stwierdzić, iż

doszło do sprzecznego z ustawą o ochronie konkuren-

cji i konsumentów ograniczenia konkurencji w posta-

ci zawarcia porozumienia ograniczającego konkuren-

cję lub nadużycia pozycji dominującej.

Ministerstwo Gospodarki w zakresie swoich kom-

petencji podejmuje natomiast wszelkie możliwe kro-

ki w celu obniżenia obciążeń administracyjnych i kosz-

tów prowadzenia działalności gospodarczej przez

wszystkich przedsiębiorców, w tym także podejmuje

działania dedykowane w szczególności przedsiębior-

com sektora naftowego.

Działania te obejmują przede

wszystkim regularne przeglądy regulacji oraz inicjo-

wanie zmian legislacyjnych mających na celu ich re-

formę.

Celowi temu ma służyć również projektowana

debata paliwowa.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

przez pana posła w zapytaniu poselskim.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Tomasz Tomczykiewicz

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

od działań likwidacyjnych i restrukturyzacyjnych

planowanych w odniesieniu do wydziałów

i statusu organizacyjnego dziewięciu sądów

Limanowa, Muszyna, Zakopane, Bochnia

i Dąbrowa Tarnowska (282)

476

w sprawie konieczności odstąpienia od działań likwi-

dacyjnych i restrukturyzacyjnych planowanych w od-

niesieniu do wydziałów i statusu organizacyjnego

chów, Sucha Beskidzka, Wieliczka, Gorlice, Limano-

wa, Muszyna, Zakopane, Bochnia i Dąbrowa Tar-

2012 r. nr SPS-024-282/12, uprzejmie przedstawiam,

co następuje.

tyczącym działalności orzeczniczej i w wymiarze funk-

Projektowana zmiana organizacyjna nie spowo-

miast, oddziałując w sferze administracyjno-zarząd-

czej, może w znaczący sposób usprawnić działanie

Jednocześnie należy szczególnie podkreślić, że Mi-

nisterstwo Sprawiedliwości, poszukując optymalne-

go modelu organizacji sądownictwa powszechnego,

za wartość nadrzędną uznaje poszanowanie konsty-

W opinii Ministerstwa Sprawiedliwości przyjęte za-

łożenia reformy pozwalają na stwierdzenie, że nie

dabniać uszczerbek, jakiego dozna prawo do sądu,

nostki sądowej, jak również jako prawo do rozpatrze-

nia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właści-

wy sąd, w przypadku wprowadzenia reformy organi-

zacyjnej.

W nawiązaniu do treści zapytania pana posła in-

formuję, że w każdym z przeprowadzonych lub pro-

jektowanych procesów reorganizacyjnych Minister-

stwo Sprawiedliwości analizuje całokształt okolicz-

ności towarzyszących konkretnej zmianie, zarówno

tych związanych z dobrem wymiaru sprawiedliwości

jak i tych o charakterze społecznym.

W ślad za tym wstępny projekt rozporządzenia

ministra sprawiedliwości w sprawie zniesienia nie-

których sądów rejonowych, utworzenia zamiejsco-

nowane przez Ministerstwo Sprawiedliwości zmiany

zesom sądów apelacyjnych i sądów okręgowych.

Po-

nadto w Ministerstwie Sprawiedliwości odbył się cykl

wane zgłoszone propozycje rozwiązań organizacyj-

nych.

Niemniej należy również pamiętać, że minister

wszechnego, nie jest w żaden sposób ograniczony za-

łożeniami reformy administracyjnej i podziałem te-

Obecnie wszystkie wystąpienia odnoszące się do

obsadzie sędziowskiej nadsyłane przez prezesów sądów,

władze samorządowe oraz inne podmioty są przedmio-

tem wnikliwych rozważań właściwych komórek orga-

nizacyjnych Ministerstwa Sprawiedliwości.

477

W przypadku uznania argumentów przedstawio-

zainteresowane środowiska za zasadne zostanie przy-

oraz grupy posłów

pod budowę drogi ekspresowej S8 (284)

kupu gruntów pod budowę drogi ekspresowej S8,

uprzejmie przekazuję następujące informacje.

Poseł zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na na-

1.

Jak kształtowały się ceny wykupów gruntów

pod ww. drogę ekspresową na przestrzeni sześciu lat

i na jakie ceny mogą liczyć właściciele gospodarstw

w najbliższym czasie?

Zadanie budowy drogi ekspresowej S8 na terenie

województwa łódzkiego dotyczy odcinka od węzła

Walichnowy do autostrady A1 (węzeł Wrocław) o łącz-

nej długości 104,1 km.

Zadanie znajduje się w chwili

obecnej na bardzo zaawansowanym etapie procesu

budowlanego.

W lipcu i październiku 2011 r. oraz

w styczniu 2012 r. podpisane zostały umowy z wyko-

nawcami robót budowlanych na wszystkie odcinki

przedmiotowej drogi.

Wcześniej uzyskane zostały

wszystkie wymagane prawem decyzje i uzgodnienia,

w tym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach

realizacji przedsięwzięcia oraz decyzja o zezwoleniu

prace budowlane na wszystkich pododcinkach.

Zgod-

nie z przyjętym harmonogramem prac zakończenie

ich realizacji przewidywane jest w zależności od po-

dodcinka na 2013 i 2014 r.

Należy jednak podkreślić, że sprawy z zakresu

przejmowania prawa do nieruchomości oraz z zakre-

su ustalenia i wypłaty odszkodowania stanowią dwa

odrębne postępowania administracyjne.

Obowiązu-

jący stan prawny nie reguluje procedury „wykupu”

nieruchomości np. w drodze negocjacji, lecz stanowi,

że prawo własności nieruchomości, na których reali-

zowane będą inwestycje w zakresie dróg publicznych,

przejmowane jest z mocy prawa.

Zatem po uzyskaniu

ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację in-

westycji drogowej nieruchomości stają się z mocy pra-

wa własnością Skarbu Państwa lub właściwej jed-

nostki samorządu terytorialnego.

Natomiast odszko-

dowanie za daną nieruchomość ustalane jest w od-

rębnej decyzji.

W przypadku omawianej inwestycji nie zostały

jeszcze wydane decyzje ustalające odszkodowanie

za nieruchomości przejmowane na tym terenie.

Za-

tem nie można stwierdzić, w jaki sposób kształto-

wały się koszty przejęcia gruntów pod ww. drogę

ekspresową.

Natomiast można wskazać, że na wy-

płaty odszkodowań z tytułu przejęcia nieruchomości

pod budowę przedmiotowej drogi zabezpieczono

kwotę 300,0 mln zł.

Wysokość odszkodowań ustalana będzie przez or-

gany administracji w oparciu o operaty szacunkowe

sporządzone przez rzeczoznawców majątkowych.

Zgod-

czoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykony-

i 3a ustawy, zgodnie z zasadami wynikającymi z prze-

pisów prawa i standardami zawodowymi, ze szcze-

gólną starannością właściwą dla zawodowego cha-

rakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawo-

dowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie

nieruchomości.

Oznacza to, że rzeczoznawca mająt-

kowy przy określaniu wartości nieruchomości wy-

właszczanych bądź przejmowanych z mocy prawa

w celu realizacji inwestycji drogowych obowiązany jest

stosować sposób wyceny wynikający m.in. z obowią-

zujących przepisów ustawowych i wykonawczych.

cyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieru-

chomości objęte decyzją o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej wydaje organ, który wydał tę de-

cyzję, a więc starosta bądź wojewoda.

Zatem to wo-

jewodowie bądź starostowie dysponują pełnymi in-

formacjami dotyczącymi planowanych terminów wy-

dania decyzji odszkodowawczych oraz terminów spo-

rządzenia wykonywanych na potrzeby wydania ww.

decyzji operatów szacunkowych stanowiących pod-

stawę do ustalenia wysokości odszkodowania.

Reasumując, należy podkreślić, że sprawne wy-

dawanie decyzji odszkodowawczych w sprawach do-

tyczących realizowania inwestycji na mocy specusta-

wy jest uzależnione od organizacji pracy oraz środków

ﬁnansowych,jakimidysponująstarostowieiwojewo-

dowie orzekający w tych sprawach.

478

2.

Jak wygląda sytuacja dotycząca wycinki drzew

i pozyskanego w jej konsekwencji drewna?

Odnosząc się do pytania dotyczącego wycinki drzew

na terenach objętych decyzją o zezwoleniu na reali-

zację inwestycji drogowej, można wskazać, iż kwestia

towania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicz-

nych, stanowiącym, że: „Do usuwania drzew i krze-

wów znajdujących się na nieruchomościach objętych

ruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie sto-

Nie można zatem dokonywać wycinki drzew i krze-

wów bez zezwolenia przed wydaniem decyzji o zezwo-

leniu na realizację inwestycji drogowej.

Po jej wydaniu

taka wycinka bez zezwolenia jest możliwa tylko wtedy,

gdy decyzja ta stanie się ostateczna lub nadany jej zo-

stanie rygor natychmiastowej wykonalności.

Jednak podkreślić należy, iż przepis ten odnosi

się do usuwania drzew objętych ww. decyzją, zatem

stanowiących już własność inwestora bądź na mocy

rygoru natychmiastowej wykonalności będących

w posiadaniu inwestora.

Zatem w przypadku nieru-

chomości objętych decyzją to inwestor jest uprawnio-

ny do dokonania wycinki drzew.

w której w dniu wydania decyzji na nieruchomości

objętej decyzją znajdują się drzewa przeznaczone do

wycięcia, odnosi się także przepis art. 18 ust. 1 usta-

dach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie

dróg publicznych, zgodnie z którym: „Wysokość od-

la się według stanu nieruchomości w dniu wydania

w którym następuje ustalenie wysokości odszkodo-

wania”.

W wyroku z dnia 8 stycznia 2009 r.

I OSK

29/08 LEX nr 484873 Naczelny Sąd Administracyjny

w Warszawie wskazał, że: „Odnosząc się do kryte-

rium stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji

lokalizacyjnej, należy stwierdzić, że chodzi tutaj o stan

faktyczny, a nie prawny”.

Zatem odszkodowanie, któ-

re zostanie ustalone w decyzji administracyjnej, bę-

dzie uwzględniać wartość nieruchomości z uwzględ-

nieniem wartości drzew znajdujących się na nieru-

3.

Czy termin wysiedlenia z gruntów pod inwe-

stycję jest bezwzględny, obejmujący 120 dni?

Zgodnie z aktualnym stanem prawnym grunty

niezbędne pod budowę dróg przejmowane są z mocy

prawa po upływie minimum 120 dni po uzyskaniu

westycji drogowej bądź niezwłocznie po uzyskaniu

przez tę decyzję rygoru natychmiastowej wykonal-

ności.

W pierwszym przypadku niezwłocznie po uzyska-

niu ostateczności decyzji z.r.i.d. zgodnie z przepisami

alizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych woje-

woda przystępuje do szacowania nieruchomości i wy-

dawania decyzji o odszkodowaniu.

Zgodnie z przepi-

sami ma na to 30 dni.

Następnie po uzyskaniu osta-

teczności przez tę decyzję zarządca drogi (np. Gene-

ralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad) w ter-

minie 14 dni wypłaca właścicielom odpowiednie od-

szkodowania.

Oznacza to, że z chwilą przejęcia gruntów przez

zarządcę co do zasady powinien zostać zakończony

cały proces wypłaty odszkodowań dla byłych właści-

cieli.

Odmienna sytuacja występuje w sytuacji nadania

decyzji z.r.i.d. rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wówczas właściciel gruntu zobowiązany jest do nie-

zwłocznego wydania nieruchomości.

Jednakże w tym

przypadku właściciel gruntu nie pozostaje bez za-

pewnionego miejsca zamieszkania.

Ustawa nakłada

bowiem obowiązek, aby w takim przypadku wskazać

lokal zastępczy, w którym będzie można mieszkać do

czasu uzyskania odszkodowania za przejęte pod bu-

dowę zabudowane grunty.

4.

Jak wygląda sytuacja podatku naliczanego rol-

nikom za wywłaszczone grunty?

Zasady opodatkowania gruntów podatkiem rol-

nym określone zostały w ustawie z dnia 15 listopa-

poz. 969, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 6a ust. 4:

„Jeżeli w ciągu roku podatkowego grunty gospo-

darstwa rolnego zostały zajęte na prowadzenie in-

nej działalności gospodarczej niż działalność rol-

nicza lub po zaprzestaniu prowadzenia tej działal-

ności przywrócono na tych gruntach działalność

gła zmniejszeniu lub zwiększeniu, kwota należne-

go podatku rolnego ulega obniżeniu lub podwyż-

szeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca

zmiana”.

Natomiast ust. 5 stanowi, że: „Osoby ﬁ-

zyczne, z zastrzeżeniem ust. 10, są obowiązane zło-

żyć właściwemu organowi podatkowemu informa-

cje o gruntach, sporządzone na formularzach we-

nie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w za-

kresie podatku rolnego lub o zaistnieniu zmian, o któ-

rych mowa w ust. 4”.

W zapytaniu wskazano, że mają miejsce sytuacje,

gdy „za wywłaszczone grunty naliczany jest podatek,

nawet jeśli rolnik nie jest już właścicielem ziemi.

Gmina nie może odstąpić od jego naliczania, bo nie

otrzymała zawiadomień o zmianie wielkości gospo-

darstw ze Starostwa Powiatowego w Sieradzu”.

Z powyższego opisu stanu faktycznego nie wynika,

jakie zawiadomienia, to znaczy na podstawie jakich

479

przepisów powinny zostać dostarczone do gminy, czy-

li wójta, burmistrza, prezydenta miasta.

Zatem trud-

no ocenić, czy w opisanej sytuacji problemem jest

szybkość aktualizacji danych zgłaszanych do ewiden-

cji gruntów i budynków, czy też nieprawidłowe w oce-

nie zainteresowanych naliczenia podatku wynikają

z innych powodów.

Zgodnie z art. 6a ust. 4a ww. ustawy organem po-

datkowym właściwym w sprawach podatku rolnego

jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Organ usta-

la dane niezbędne dla wymiaru podatków na podsta-

wie danych zawartych w ewidencji gruntów i budyn-

wskazano, że: „Podstawę opodatkowania podatkiem

stawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych

zaliczenia do okręgu podatkowego”.

Z przepisów oraz

z orzeczeń wydanych w oparciu o te przepisy wynika,

iż dane zamieszczone w ewidencji gruntów mają dla

organów podatkowych charakter wiążący (np. wyrok

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgosz-

czy z dnia 29 września 2010 r.

I SA/Bd 677/10 LEX

nr 747064, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administra-

SA/Wa 1422/07 LEX nr 483671).

W wyroku z dnia

15 czerwca 2007 r.

III SA/Wa 2585/06 LEX nr 339999

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

stwierdził, że: „Istotne dla orzeczenia w przedmiocie

podatku rolnego i leśnego są tylko zapisy wynikające

z ewidencji gruntów i budynków.

Dopóki zapis taki

nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu po-

datkowego wiążąca”.

Zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie

m.in. wpisów dokonanych w księdze wieczystej,

prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawar-

tych w formie aktów notarialnych, ostatecznych

decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych

w aktach normatywnych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1

i kartograﬁczne(Dz.U.z2010r.

Nr193,poz.1287)

ewidencję gruntów i budynków prowadzą starosto-

wie.

Zgodnie z art. 23 powołanej ustawy: „Właści-

we organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają

oraz odpisy aktów notarialnych, z których wyni-

kają zmiany danych objętych ewidencją gruntów

nienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia

aktu notarialnego”.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Maciej Jankowski

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

pytanie panów posłów Cezarego Tomczyka i Andrze-

ja Biernata w sprawie planów zlikwidowania Sądu

Okręgowego w Zduńskiej Woli, przesłane przy pi-

12, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

waniu sieci sądów oraz racjonalnemu wykorzy-

staniu kadry orzeczniczej można pozytywnie wpły-

wać na jakość działania jednostek sądowych w wymia-

rze dotyczącym działalności orzeczniczej i w wymia-

rze funkcjonalnym.

nia niektórych sądów rejonowych, utworzenia za-

wości, który wyznacza zasadniczy kierunek propo-

nowanych zmian organizacyjnych.

Przedmiotowy pro-

jekt ma charakter wstępny i stanowi przede wszyst-

kim podłoże dla wewnątrzresortowych konsultacji,

w tym z właściwymi prezesami sądów apelacyjnych

i okręgowych.

Niemniej w związku z treścią zapytania panów

posłów należy wyjaśnić, że aktualnie proponowana

reorganizacja zakłada jedynie zniesienie jednostek

sądowych szczebla rejonowego o niewielkiej obsadzie

działów (cywilny, karny, rodzinny i nieletnich, pra-

miejscowych innego, sąsiedniego sądu rejonowego.

Zgodnie ze wstępnym projektem rozporządzenia opi-

sana reorganizacja mogłaby dotyczyć także funkcjo-

nującego w Zduńskiej Woli Sądu Rejonowego.

Siedzibę nowo powstałych wydziałów zamiej-

scowych będą stanowiły budynki, w których usy-

tuowane są planowane do zniesienia sądy rejonowe.

stywana do realizacji zadań ciążących na wymiarze

nizacyjny sądownictwa powszechnego, w obrębie

480

którego będą funkcjonowały jednostki sądowe szcze-

bla rejonowego o optymalnej wielkości.

W wyniku

dry sędziowskiej, jak i referendarzy sądowych oraz

blemy z opanowaniem wpływu i bardzo często skut-

kuje szybkim narastaniem zaległości.

Jednocześnie

w efekcie proponowanej reorganizacji nastąpi wy-

W opinii Ministerstwa Sprawiedliwości projekto-

wana zmiana organizacyjna nie spowoduje negatyw-

wiedliwości.

Niemniej właściwe merytorycznie komórki or-

ganizacyjne Ministerstwa Sprawiedliwości wciąż

analizują całokształt okoliczności towarzyszących

konkretnym zmianom.

Tym samym nie zapadły

ostateczne decyzje co do zakresu reformy.

W przypadku jakiejkolwiek modyfikacji do-

tychczasowego projektu rozporządzenia ministra

ponownie zostanie poddany konsultacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

w sprawie odpowiedzi na wniosek

RF1/033-127/333/FIA/RBL/2010/2292, dotyczącej

zmiany interpretacji pojęcia dochodów budżetu

Szanowna Pani Marszałek!

Odpowiadając na pi-

12), przy którym przekazane zostało zapytanie pana

posła Andrzeja Dudy, uprzejmie przedstawiam poniż-

sze wyjaśnienia.

żyć, iż istnieją trzy elementy czynszu, tj.:

1) wydatki związane z utrzymaniem lokalu (wy-

datki ustalone proporcjonalnie do powierzchni użyt-

kowej lokalu w stosunku do powierzchni użytkowej

ściciela, obejmujące opłatę za użytkowanie wieczyste

technicznego nieruchomości oraz przeprowadzonych

remontów,

nia, windy, anteny zbiorczej, domofonu oraz zieleni,

2) zwrot kapitału, tj. zwrot wydatków poniesio-

nych na zakup, budowę bądź modernizację lokalu;

3) zysk – w stosunkach najmu lokali socjalnych

zysku nie zalicza się do składników czynszu.

Mając na względzie przepisy art. 42 ust. 2 ustawy

że środki publiczne pochodzące z poszczególnych ty-

tułów nie mogą być przeznaczane na ﬁnansowanie

imiennie wymienionych wydatków, chyba że odrębna

ustawa stanowi inaczej, wskazane w ustawie elemen-

ty czynszu (przedstawione również powyżej) są do-

chodem właściciela lokali mieszkalnych – Skarbu

Państwa.

Zatem pobrane z tego tytułu przez powiat

ministracji rządowej są dochodami budżetu państwa

i stanowią podstawę do potrącenia na dochody wła-

sne powiatu 25% wpływów, stosownie do przepisów

481

odpowiadającej 75% wpływów powinny zostać odpro-

wadzone na rachunek dysponenta części budżetowej,

z której do powiatu przekazywane są dotacje na za-

dania z zakresu administracji rządowej na gospodar-

kę nieruchomościami, w tym m.in. na utrzymanie

lokali mieszkalnych Skarbu Państwa.

Dotacja na ten cel przekazywana jest z budżetu

wojewody w ogólnej kwocie (ustalonej samodzielnie

przez wojewodę, w ramach zaplanowanej kwoty do-

tacji), bez podziału na poszczególne zadania.

Jednocześnie należy wskazać, że dochodami wła-

ściciela lokali nie są opłaty niezależne od właściciela

nych), jeżeli nie są czynszem, a pobierane są w imie-

niu innych podmiotów.

W przypadku zatem prawi-

dłowego formułowania umów nie powinno być pro-

blemów z właściwym rozliczaniem należnych Skar-

bowi Państwa środków.

Jednocześnie informuję, że wojewoda małopolski

otrzymał odpowiedź (pismo znak: RF1/033-127/333/

FIA/RBL/2010/2292 z dnia 13 maja 2010 r.), która za-

wierała wszystkie elementy przedstawione powyżej.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Hanna Majszczyk

Warszawa, dnia 15 lutego 2012 r.

pytania pani poseł Beaty Mazurek:

— w sprawie zniesienia Sądu Rejonowego w Ostrze -

nr SPS-024-287/12;

nr SPS-024-288/12

– uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Na wstępie pragnę poinformować panią poseł, że

Ministerstwo Sprawiedliwości podjęło prace w zakre-

sie reformy struktury organizacyjnej sądownictwa

ganów wymiaru sprawiedliwości zarówno w płasz-

łoży się na racjonalne wykorzystanie kadry orzecz-

niczej.

Założeniem reformy jest utworzenie dużych jed-

nostek szczebla rejonowego.

Przedmiotem szczegóło-

wej analizy w procesie podejmowania decyzji są

wszystkie okoliczności związane z funkcjonowaniem

konkretnego sądu rejonowego, w tym przede wszyst-

kim liczba wpływających spraw.

Jednym z istotnych

kryteriów decydujących o bycie danej jednostki jest

liczba etatów orzeczniczych w sądzie.

Pragnę też podkreślić, że celem omawianej refor-

my sądownictwa jest zracjonalizowanie nadmiernie

rozdrobnionej struktury sądownictwa powszechnego,

a nie degradacja powiatów, czy też rozwój większych

ośrodków miejskich kosztem mniejszych.

Zwracam

przy tym uwagę, że, zgodnie z postanowieniami Kon-

stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, władza sądownicza

sprawiedliwości, kształtując sieć sądów, w żaden spo-

sób nie oddziałuje na funkcjonowanie administracji

samorządowej i podział terytorialny kraju.

Na obecnym etapie prac Ministerstwo Sprawiedli-

wości nie dysponuje szczegółowymi danymi odnośnie

do oszczędności, jakie spowoduje planowana reorga-

nizacja.

Należy jednak podkreślić, że jakkolwiek

ograniczeniem wydatków w związku z likwidacją sta-

nowisk funkcyjnych w znoszonych sądach, to jednak

wiedliwości nie stanowiło decydującej przesłanki dla

podjęcia działań w zakresie zniesienia niewielkich

sądów rejonowych.

Zasadnicze znaczenie ma fakt, iż w celu zagwa-

rantowania obywatelom dogodnego dostępu do sądu

zniesienia przekształcone zostaną w wydziały za-

miejscowe.

Podkreślić należy, że reorganizacja sądów

nie wiąże się z przenoszeniem wydziałów ksiąg wie-

czystych.

Będą one ﬁzycznieistniaływdotychczaso-

wych siedzibach, a jedynie staną się wydziałami za-

miejscowymi sądów, tak jak pozostałe wydziały, któ-

re funkcjonowały w strukturze znoszonych sądów.

Także pracownicy administracyjni zatrudnieni w wy-

działach orzeczniczych sądów przewidzianych do znie-

sienia będą w dalszym ciągu wykonywali swe obo-

wiązki w ramach wydziałów zamiejscowych.

Obywa-

tele będą mogli zatem dochodzić swoich roszczeń jak

dotychczas.

Ponadto budynki wykorzystywane obec-

nie przez sądy przewidziane do zniesienia będą sta-

nowiły siedzibę wydziałów zamiejscowych.

Biorąc

wateli do sądu.

Omawiana reorganizacja umożliwi lepsze i bar-

dziej wydajne wykorzystanie przede wszystkim ka-

dry sędziowskiej, rozumiane jako możliwość orzeka-

nia, w zależności od potrzeb, w wydziale zamiejsco-

wym lub też w wydziale jednostki macierzystej.

Jed-

482

nocześnie z uwagi na niewielką obsadę orzeczniczą

małych sądów rejonowych nie ma możliwości racjo-

nalnego przesuwania sędziów między wydziałami.

Na skutek lepszego wykorzystania kadry orzeczni-

czej w sądach objętych reformą w dalszej perspekty-

wie czasowej możliwe będzie przenoszenie uwolnio-

nych etatów sędziowskich do sądów o znacznie więk-

szym obciążeniu pracą, gdzie występują zaległości

strukturalne w rozpoznawaniu spraw.

Zaznaczyć jednak należy, że przygotowany w Mi-

nisterstwie Sprawiedliwości projekt rozporządzenia

uwzględniający zniesienie niektórych sądów rejono-

wych ma charakter wstępny, a zatem ostateczne de-

cyzje nie zostały dotychczas podjęte.

Przedstawione

propozycje są nadal konsultowane z prezesami sądów

apelacyjnych i sądów okręgowych.

Wszystkie wpły-

wające od władz samorządowych i prezesów zainte-

resowanych sądów wystąpienia odnoszące się do

omawianej reorganizacji są nadal przedmiotem wni-

kliwej analizy właściwych komórek organizacyjnych

Ministerstwa Sprawiedliwości.

Po zakończeniu prac

przygotowany zostanie nowy projekt rozporządzenia,

który poddany będzie ponownym konsultacjom.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Patrz odpowiedź na zapytanie nr 287, str. 481.

Odpowiedź

sekretarza stanu

w sprawie planowanych zmian organizacyjnych

W odpowiedzi na zapytanie pani poseł Beaty Ma-

12, w sprawie zmian organizacyjnych w PGE Dystry-

bucja SA przedkładam następujące wyjaśnienia.

Zarząd PGE Polskiej Grupy Energetycznej SA po-

informował, że wdrażany proces reorganizacji struk-

tur poszczególnych oddziałów PGE Dystrybucja SA

funkcjonowania, zwiększenie efektywności, optyma-

lizację procesów oraz podniesienie jakości usług na

rzecz obsługiwanych przez spółkę odbiorców energii

elektrycznej.

Stanowi on niezbędny element procesu

standaryzacji i uniﬁkacjiumożliwiającydalszyroz-

wój grupy kapitałowej i sprostanie wymaganiom

wspólnego europejskiego rynku.

Regulacje prawne precyzyjnie określające zadania

OSD i oznaczające koncentrację aktywności operato-

rów systemów dystrybucyjnych na działalności dys-

trybucyjnej oraz zasady tworzenia taryfy dystrybucyj-

nej wynikające bezpośrednio z polityki taryﬁkacyjnej

Urzędu Regulacji Energetyki wymuszają dostosowa-

nie modelu biznesowego PGE Dystrybucja SA do

zmian, jakie zaszły w jej otoczeniu zewnętrznym.

Polityka Urzędu Regulacji Energetyki (URE) i wy-

tyczne konstruowania taryf w zakresie kształtowa-

nia cen i stawek na dystrybucję energii elektrycznej

na lata 2012–2015 wyraźnie wymuszają na PGE Dys-

trybucja SA ograniczanie kosztów operacyjnych z jed-

noczesnym podnoszeniem efektywności dystrybucyj-

nej w sferze technicznej.

W praktyce kształtowanie wyników OSD oznacza

koncentrację na zarządzaniu efektywnością kosztów

operacyjnych oraz efektywnością inwestycji.

Nie-

zbędne jest zatem stworzenie organizacji dostosowa-

nej zarówno do obecnych, jak i przyszłych wymogów

rynku, regulatora i otoczenia, efektywnie zarządza-

nej i zdolnej do inwestowania.

Mając powyższe na uwadze, zarząd spółki zlecił

analizę porównawczą operatorów systemów dystry-

bucyjnych funkcjonujących w Polsce, która wykazała

duże luki efektywnościowe w kluczowych wskaźni-

kach charakteryzujących podstawową działalność

operatora.

Nasycenie infrastrukturą terenową w spół-

ce nie przekładało się na wyższe od konkurencji

wskaźniki jakościowe: ilości i czasu trwania przerw.

Z opracowania tego jednoznacznie wynika, iż ko-

nieczne są zmiany w zakresie funkcjonowania rejo-

nów i posterunków energetycznych (RE i PE).

Duże

jednostki organizacyjne działają bowiem efektywniej,

pozwalając na znaczne ograniczenie kosztów opera-

cyjnych.

Prowadzony obecnie proces w przyszłości

skutkował będzie poprawą sprawności operacyjnej

struktur i zapewnieniem wysokiej jakości obsługi

klientów.

Ponadto automatyzacja pracy sieci, zdalna

obsługa i diagnostyka, zastosowanie mniej awaryj-

nych technologii i urządzeń oraz budowa linii kablo-

wych w miejsce napowietrznych zmniejsza awaryj-

ność infrastruktury energetycznej.

Optymalizacja

ilości rejonów energetycznych i posterunków energe-

tycznych wpłynie także korzystnie na prawidłowe

zarządzanie siecią i poprawi bezpieczeństwo energe-

tyczne Rzeczypospolitej Polskiej na terenach obsłu-

giwanych przez PGE Dystrybucja SA, co będzie w przy-

szłości oddziaływać na zmniejszenie kosztów dystry-

483

bucji energii elektrycznej dla jej klientów.

Podstawo-

wa struktura operatora, oparta na RE i PE, nie ule-

gnie zmianie.

Założenia programu przewidują kon-

solidację rozdrobnionych, mniej efektywnych jedno-

stek terenowych w większe, oparte o jasno określone

procesy i jasno określone role właściciela oraz uspraw-

niony proces zarządzania.

Podejmowane działania są

dokładnie zaplanowane i rozłożone w czasie, tak aby

zapewnić sprawne funkcjonowanie jednostek organi-

zacyjnych spółki, a także zapewnić wysoką jakość

świadczonych usług.

Przedstawiam poniżej odpowiedzi na szczegółowe

pytania pani poseł.

Ad 1.

Ze stanu obecnego, w którym funkcjonuje

66 rejonów i 218 posterunków, docelowo osiągnięta

będzie struktura, w której funkcjonować będzie

40 rejonów i 143 posterunki.

W oddziale Białystok rejony nie podlegają konso-

lidacji.

Zostaną skonsolidowane posterunki w siedzi-

bach 4 rejonów: Łomża, Bielsk Podlaski, Ełk i Suwał-

ki.

Po konsolidacji funkcjonować będzie 6 rejonów

i 25 posterunków.

W oddziale Lublin zostaną skonsolidowane 3 z 7

rejonów: Kraśnik, Lubartów, Radzyń Podlaski oraz

18 posterunków: Józefów n. Wisłą, Biała Podlaska,

Komarówka, Kurów, Puławy, Chodel, Kazimierz Dol-

ny, Ostrów Lubelski, Ryki, Baranów, Sławatycze,

Piszcząc, Poniatowa, Piaski, Lublin, Sarnaki, Kock

i Niemce.

W wyniku konsolidacji posterunków w Sła-

watyczach i Piszczacu powstanie posterunek w Tucz-

nej.

Po konsolidacji funkcjonować będą 4 rejony i 18

posterunków.

W oddziale Łódź Teren skonsolidowane zostaną

2 z 8 rejonów: Radomsko i Wieluń oraz 12 posterun-

ków: Tuszyn, Jeżów, Mszczonów, Blaszki, Żelów,

Działoszyn, Koluszki, Gorzkowice, Biała Rawska,

Szadek, Łask i Złoczew.

Powstaną 2 posterunki w miej-

scu skonsolidowanych rejonów: Radomsko i Wieluń.

Po konsolidacji będzie funkcjonować 6 rejonów i 11

posterunków.

W oddziale Rzeszów skonsolidowane zostaną 4

z 11 rejonów: Rzeszów Teren, Jasło, Janów Lubelski

i Tarnobrzeg oraz 7 posterunków: Rzeszów Teren,

Staszów, Stalowa Wola, Mielec, Leżajsk, Krosno i Sa-

nok.

Po konsolidacji funkcjonować będzie 7 rejonów

i 24 posterunki.

W oddziale Skarżysko-Kamienna skonsolidowa-

nych będzie 5 z 11 rejonów: Jędrzejów, Grójec, Mie-

chów, Zwoleń, Końskie oraz 12 posterunków: Radom,

Kielce, Skarżysko, Brody, Małogoszcz, Wolica, Su-

chedniów, Stąporków, Jedlińsk, Wierzbica, Działo-

szyce i Wiślica.

W miejscu skonsolidowanych Rejo-

nów powstanie 5 posterunków: Jędrzejów, Grójec,

Miechów, Zwoleń i Końskie.

Po konsolidacji funkcjo-

nować będzie 6 rejonów i 28 posterunków.

W oddziale Warszawa skonsolidowanych zostanie

6 z 13 rejonów: Wołomin, Przasnysz, Sokołów Podla-

ski, Otwock, Łuków, Garwolin oraz 14 posterunków:

Błonie, Sochaczew, Maków Mazowiecki, Żabin, Ostro-

łęka, Węgrów, Góra Kalwaria, Tarczyn, Miłosna,

Korczyn, Zbuczyn, Wodynie, Wilga i Żelechów.

W miej-

sce skonsolidowanych rejonów powstanie 6 posterun-

ków: Wołomin, Przasnysz, Sokołów Podlaski, Otwock,

Łuków i Garwolin.

Po konsolidacji funkcjonować bę-

dzie 7 rejonów i 21 posterunków.

W oddziale Zamość skonsolidowanych zostanie

6 z 10 rejonów: Włodawa, Przeworsk, Przemyśl, Bił-

goraj, Krasnystaw, Hrubieszów oraz 12 posterunków:

Zamość, Tomaszów Lubelski, Chełm, Jarosław, Kra-

snobród, Lubycza Królewska, Ulhówek, Narol, Bircza,

Żurawica, Tarnogród, Żółkiewka, Izbica, Grabowiec,

Poturzyn, Werbkowice, Ruda Huta, Białopole, Kań-

czuga, Pruchnik, Cyców i Sosnowica.

Po konsolidacji

Skonsolidowane rejony i posterunki energetyczne

na Lubelszczyźnie swoim zasięgiem nie odbiegają od

RE i PE na pozostałym terenie spółki.

Do określania docelowej struktury RE i PE po-

służono się następującymi kryteriami: obszar dzia-

łania, długość linii SN i nN, ilość stacji SN/nN oraz

ilość odbiorców.

Średnie parametry określające skon-

solidowany rejon to: obszar działania – ok. 3000 km

2

,

długość linii SN nN – ok. 7000 km, ilość stacji SN/nN

– ok. 2000 szt., ilość odbiorców – ok. 100 000 szt.

W miarę bieżących potrzeb i zgodnie z przyjętym

szczegółowym harmonogramem przewiduje się mo-

dernizację istniejących zapleczy technicznych dla

wzmocnionych kadrowo, skonsolidowanych jedno-

stek terenowych.

Na szczególną uwagę zasługują

efekty zmian dokonanych w oddziałach Łódź Miasto

i Białystok.

W oddziale Łódź Miasto, obejmującym

obszar miasta Łodzi oraz trzech przylegających po-

wiatów (Pabianice, Zgierz i Aleksandrów) przepro-

wadzono restrukturyzację w 2004 r., w wyniku której

zostały całkowicie zlikwidowane rejony i posterunki.

W oddziale Białystok przeprowadzono konsolidację

rejonów i posterunków w 2008 r.

Doświadczenia zdo-

byte w ww. oddziałach wskazują na słuszność kon-

cepcji konsolidacji RE i PE i takie zorganizowanie

oddziałów, w których zakres działania rejonów i po-

sterunków będzie zbliżony.

Cały projekt, rozłożony na lata 2012–2013 (etap

I), w swoich założeniach przewiduje poszanowanie

dla nabytych praw pracowniczych i nie powinien po-

wodować niepokojów społecznych.

Osiągnięcie celów,

w tym tworzenie nowych warunków pracy, odbywać

się będzie na zasadach zawartych w umowach spo-

łecznych i porozumieniach z załogą.

Jego realizacja

nie będzie związana z koniecznością wypowiadania

umów o pracę.

W oddziałach spółki od 5 lat obowią-

zują porozumienia i umowy społeczne, w których

pracodawcy zobowiązali się m.in. do szczególnej ochro-

ny ciągłości stosunku pracy oraz niepogorszenia wa-

runków pracy i płacy.

Umowy społeczne obowiązują

do 2016 r.

Podkreślić należy, iż realizowany program

łączenia struktur terenowych nie jest nakierowany

na redukcję zatrudnienia, lecz stanowi odpowiedź na

jego naturalny spadek.

Ad 2.

Realokacja nieznacznej grupy pracowników

ograniczona zostanie do niezbędnego minimum.

484

Wszystkie działania, które będą związane z migracją

pracowników z jednej jednostki terytorialnej do in-

nej, będą prowadzone z poszanowaniem nabytych

praw pracowniczych i nie będą miały wpływu na lo-

kalne rynki pracy.

Przewidywane są działania osło-

nowe.

Wdrożony zostanie szeroki program szkolenio-

wy adresowany do pracowników, którzy będą wyma-

gali przekwaliﬁkowania,zrekompensowanezostaną

także koszty dojazdu do nowego miejsca świadczenia

pracy.

Wielu pracowników zyska możliwość rozwoju

osobistego i awansu zawodowego.

Nie może również

być mowy o naruszaniu przepisów prawa pracy.

Pra-

codawcy działający w PGE Dystrybucja SA, świado-

mi postanowień prawa wewnątrzzakładowego, roz-

poczęli szeroko rozumiane konsultacje z pracowni-

kami i reprezentującymi ich organizacjami związko-

wymi.

Odpowiadając na zapotrzebowanie społeczne,

pracodawcy wystąpili do wojewódzkich komisji dia-

logu społecznego z wnioskiem o umożliwienie na fo-

rum WKDS zapoznania z procesem konsolidacji RE

i PE partnerów społecznych.

Spółka zapewniła, że

wszelkie sygnały ze strony pracowników, klientów,

parlamentarzystów, samorządów i organizacji spo-

łecznych są wnikliwie analizowane przez zespół nad-

zorujący wdrożenie programu.

Ad 3.

Wstrzymanie restrukturyzacji będzie od-

działywało negatywnie na spółkę, a w dalszej kolej-

ności będzie musiało przełożyć się na ceny i stawki

taryfy.

Jedynie konsekwentne i przemyślane działa-

nie, przeprowadzenie programu konsolidacji rejonów

i posterunków energetycznych, jest właściwym i je-

dynym kierunkiem zmian.

Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam

wiedź na kwestie poruszone w zapytaniu pani poseł.

Sekretarz stanu

Jan Bury

Warszawa, dnia 10 lutego 2012 r.

(291)

-291/12), w sprawie problemów w walce z czernia-

kiem uprzejmie informuję.

W ramach „Narodowego programu zwalczania

chorób nowotworowych”, realizowanego na podsta-

czania chorób nowotworowych” (Dz. U. Nr 143, poz.

1200, z późn. zm.), realizowane jest zadanie pn. „pre-

wencja pierwotna nowotworów”.

W jego zakresie pro-

wadzone są działania, których celem jest edukacja

społeczeństwa w kierunku popularyzacji postaw proz-

drowotnych, w tym również proﬁlaktykiczerniaka,

poprzez upowszechnienie Europejskiego Kodeksu

Walki z Rakiem.

Punkt 6 ww. Europejskiego Kodeksu Walki z Ra-

kiem stanowi zalecenie dotyczące proﬁlaktykinowo-

tworów złośliwych skóry, tj. „Należy unikać nadmier-

nej ekspozycji na promienie słoneczne.

Szczególnie

należy chronić dzieci i młodzież.

Osoby mające skłon-

ność do oparzeń słonecznych powinny przez całe ży-

cie stosować środki chroniące przed słońcem”.

W ramach przedmiotowego zadania w celu popra-

wy świadomości społeczeństwa oraz propagowania

zachowań prozdrowotnych, popularyzując m.in. po-

wyższe zalecenie Europejskiego Kodeksu Walki z Ra-

kiem, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych

mediów prowadzone są działania o zasięgu ogólno-

polskim i regionalnym, obejmujące szerokie spek-

trum odbiorców (w tym organizacje społeczno-zawo-

dowe, szkolnictwo).

Ponadto w ramach prewencji pierwotnej nowo-

tworów wprowadzono realizację zadania pn. „Dzia-

łania dla zmniejszenia zachorowań” (i umieralności)

z powodu czerniaka złośliwego.

Realizator zadania

(Centrum Onkologii – Instytut im. M. Skłodowskiej-

-Curie w Warszawie) podpisał porozumienie o współ-

pracy z Zarządem Głównym Polskiej Izby Turystyki,

mające na celu przeprowadzenie na szeroką skalę

wśród turystów edukacji zdrowotnej związanej z pre-

wencją pierwotną dotyczącą czerniaka.

Izba m.in.

zapewni umieszczenie informacji dotyczącej proﬁlak-

tyki czerniaka na swojej stronie internetowej.

Infor-

macja dotycząca zagrożeń zdrowia związanych z za-

chorowaniem na czerniaka zostanie również za-

mieszczona w katalogach na sezon turystyczny 2012

w wybranych biurach podróży.

Powyższe działania prowadzące do poprawy sta-

nu edukacji społeczeństwa polskiego poprzez dostar-

czanie rzetelnej, uporządkowanej wiedzy na temat

rzeczywistych czynników przyczynowych powstawa-

nia nowotworów oraz wpływu czynników stylu życia

na ryzyko zachorowania powinny w najbliższym cza-

sie doprowadzić do zmniejszenia wzrostu zachorowań

na nowotwory.

Odnosząc się do kwestii epidemiologicznych czer-

niaka skóry, zgodnie z danymi zgromadzonymi przez

Krajowy Rejestr Nowotworów czerniak skóry jest

w populacji polskiej nowotworem rzadkim.

Stanowi

blisko 2% wszystkich zachorowań na nowotwory

(1,7% u mężczyzn oraz 2% u kobiet) oraz niewiele

ponad 1% zgonów nowotworowych (1,2% u mężczyzn

oraz 1,3% u kobiet).

Jednocześnie uprzejmie informuję, że w dniu 9 lu-

tego 2012 r. w Ministerstwie Zdrowia odbyło się spo-

485

tkanie pana ministra Andrzeja Włodarczyka (podse-

kretarza stanu) z przedstawicielami Akademii Czer-

niaka, w tym m.in. z prof. nadzw. dr. hab. med. Pio-

trem Rutkowskim.

Spotkanie dotyczyło kwestii pro-

ﬁlaktykiileczeniaczerniaka,wtymtakżekwestii

wprowadzenia zakazu korzystania z solarium oso-

bom poniżej 18. roku życia.

W trakcie spotkania usta-

lono m.in., że w pierwszej kolejności należy położyć

większy akcent na edukację i podniesienie świado-

mości społeczeństwa dotyczące czerniaka, natomiast

później rozważyć wprowadzenie ewentualnych ure-

gulowań legislacyjnych w przedmiotowej sprawie.

Ponadto ustalono, że Akademia Czerniaka będzie

współpracować w zakresie zadań dotyczących proﬁ-

laktyki czerniaka z zespołem prof. dr. hab. Witolda

Zatońskiego, kierownika Zakładu ProﬁlaktykiiEpi-

demiologii Nowotworów w Centrum Onkologii – In-

stytucie w Warszawie.

Jednocześnie informuję, że ponieważ w udzielanej

odpowiedzi odniosłem się tylko do zadań proﬁlaktycz-

nych dotyczących czerniaka, realizowanych w ramach

rowych”, w terminie późniejszym uzupełnię wystą-

pienie o informacje dotyczące kwestii leczenia pacjen-

tów z rozpoznaniem czerniaka w ramach programów

lekowych.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu

Cezary Rzemek

Warszawa, dnia 17 lutego 2012 r.

na zapytanie poseł Beaty Kempy

inspektorów terenowych w Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

(292)

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

SPS-024-292/12, zapytanie pani Beaty Kempy, poseł

na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczące zmiany

zasad wynagradzania inspektorów terenowych w Agen-

cji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR)

przedstawiam poniżej, co następuje.

Wysokość środków na wynagrodzenia pracowni-

ków ARiMR określana jest corocznie w planie ﬁnan-

sowym ARiMR zawartym w załączniku do ustawy

2011 r. na wynagrodzenia pracowników ARiMR za-

planowano środki w wysokości 539 752 tys. zł oraz

na składki od wynagrodzeń kwotę 94 349 tys. zł, za-

kładając poziom zatrudnienia i płac na poziomie

z 2010 r.

W ARiMR obowiązuje jeden system wynagradza-

nia obejmujący wszystkich pracowników, w tym tak-

że pracowników biur kontroli na miejscu (BKM),

określony w zarządzeniu nr 7/2004 prezesa ARiMR

gulaminu wynagradzania pracowników ARiMR.

W ramach tego systemu pracownicy ARiMR otrzy-

mują co miesiąc wynagrodzenie zasadnicze oraz –

w zależności od stażu pracy i stanowiska – dodatek

stażowy lub funkcyjny.

Wysokość wynagrodzenia za-

sadniczego oraz wymienionych dodatków jest stała

i nie jest bezpośrednio powiązana z wynikami pracy

w danym miesiącu czy kwartale.

Mając powyższe na

względzie, należy stwierdzić, iż w ARiMR nie istnie-

je żaden dodatkowy system wynagradzania dla ja-

kiejkolwiek grupy pracowników.

Zgodnie z regulaminem wynagradzania pracow-

ników ARiMR wprowadzonym ww. zarządzeniem

prezesa ARiMR: pracownikowi, który wzorowo wy-

pełnia swoje obowiązki, wykazuje się inicjatywą i za-

angażowaniem oraz w sposób szczególny przyczynia

się do wykonywania zadań agencji, może być przy-

znana nagroda, co oznacza, iż nagroda ma charakter

uznaniowy.

Wypłata nagrody warunkowana jest jed-

nak stanem funduszu wynagrodzeń ARiMR, który

musi zapewniać sﬁnansowanietychnagród,orazde-

cyzją prezesa ARiMR o uruchomieniu puli środków

na nagrody.

W celu określenia zasad naliczania wysokości na-

grody dla pracowników BKM, uzależnionej od ilości

wykonanych czynności, oparto ich realizację o normy

wydajnościowe.

Wprowadzono możliwość realizacji

czynności kontrolnych w oparciu o zadaniowy czas

pracy, który stanowił dodatkowy element zmiany po-

dejścia do sposobu realizacji czynności kontrolnych.

Wniosek o przyznanie nagrody warunkowany jest

wypracowaniem „nadwyżki” w stosunku do przyję-

tych norm, określonych indywidualnie dla każdego

ze zidentyﬁkowanychrodzajówczynności.

Przyjęto,

iż wykonana praca wyrażona będzie w punktach,

gdzie normą jest wykonanie jednego punktu dziennie

(minimalna liczba punktów do wypracowania w okre-

sie rozliczeniowym uzależniona od liczby przepraco-

wanych przez pracownika dni).

Zasady naliczania

punktacji przekazywane były do dyrekcji oddziałów

regionalnych oraz kierownictwa BKM.

Każdy z pra-

cowników BKM zaznajamiany był z tabelą norm i punk-

tów po zatwierdzeniu dokumentu lub z chwilą wpro-

wadzenia zmian.

Jak wynika z informacji przedstawionych przez

prezesa ARiMR, nigdy w dokumencie traktującym

o zasadach stosowania norm i punktów dla pracow-

ników BKM nie wskazywano na konkretną stawkę

za punkt ponad minimum, jakby to wynikało z in-

formacji przedstawionych przez panią poseł Beatę

Kempę.

W I, II i III kwartale 2011 r. pracownikom

BKM zostały wypłacone nagrody, których wysokość

została ustalona na podstawie liczby i rodzaju kon-

486

troli, sprowadzonych do tzw. punktów przeliczenio-

wych, których ilość w stosunku do dostępnej puli

środków na nagrody determinowała stawkę za punkt.

Dostępna wówczas pula środków, w kontekście liczby

wypracowanych punktów, pozwalała na realizację

nagród uwzględniających stawkę 150 zł za punkt po-

nad minimum.

Iloczyn określonej stawki za punkt

oraz liczby punktów uzyskanych ponad minimalny

limit przeprowadzonych kontroli przez jednego pra-

cownika implikował wysokość poszczególnych na-

gród w obszarze kontroli terenowych.

Wymieniona

kwota 150 zł nie została nigdzie ustanowiona jako

stała i niepodlegająca zmianom.

Przeciwnie, po za-

kończeniu każdego z wymienionych kwartałów, jej

wysokość podlegała weryﬁkacji w oparciu o stan

środków przeznaczonych na nagrody dla wszystkich

pracowników ARiMR oraz w jej ramach dla pracow-

ników BKM.

Analiza liczby wykonanych w 2011 r.

kontroli, łącznej sumy środków pieniężnych wypła-

conych w ramach nagród kwartalnych wszystkim

pracownikom BKM w tym roku oraz kwoty pozosta-

jącej w dyspozycji ARiMR do uruchomienia nagród

za IV kwartał wykazała, iż wysokość nagród pracow-

ników BKM za ten kwartał będzie niższa.

Średnia

kwota za tzw. punkt przeliczeniowy w ramach wszyst-

kich kontroli zaplanowanych w rocznym planie kon-

troli na rok 2011 wyniesie ostatecznie 115 zł.

Ozna-

cza to, iż nagroda możliwa do wypłaty za IV kwartał

2011 r. dla wszystkich kontrolerów terenowych bę-

dzie w takiej wysokości, że po podzieleniu łącznej

sumy wszystkich nagród dla inspektorów za wszyst-

kie cztery kwartały ubiegłego roku przez łączną licz-

bę punktów uzyskanych za realizację kontroli z rocz-

nego planu kontroli przez tychże pracowników da

nam średnią „cenę” za punkt 115 zł.

Uzasadnienie

takiego działania znajduje potwierdzenie w zasadach

wynagradzania pracowników ARiMR oraz wysoko-

ści dostępnych środków w funduszu nagród.

Z poważaniem

Minister

Marek Sawicki

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

Szanowna Pani Marszałek!

W odpowiedzi na

przekazane zapytanie posła Macieja Orzechowskiego

i posłanki Ewy Drozd w sprawie likwidacji linii ko-

lejowej Leszno – Głogów (pismo nr SPS-024-294/12

z dnia 24 stycznia 2012r.) poniżej przedstawiam sta-

nowisko w przedmiotowej kwestii.

Zgodnie z informacjami otrzymanymi od PKP

Polskie Linie Kolejowe SA uprzejmie informuję, iż

linia kolejowa nr 14 Łódź Kaliska – Tuplice na odcin-

ku Leszno – Głogów nie znajduje się w wykazie od-

cinków linii kolejowych do wyłączenia z sieci zarzą-

dzanej przez spółkę.

Odcinek ten, o długości 46,782

km (od km 235,868 do km 282,650), jest linią czynną,

niezelektryﬁkowaną,dwutorową,oznaczeniupań-

stwowym.

Stan techniczny tej linii jest zróżnicowany.

Na ok. 56% (od strony Leszna) maksymalna pręd-

kość wynosi 80 km/h, na 34% (od strony Głogowa)

– 20 km/h, a na pozostałych 10% – 40–50 km/h.

Na

linii tej obowiązuje 6 ograniczeń prędkości.

Koszt ich

likwidacji oszacowano na 2700 tys. zł.

Zakłady Linii

Kolejowych w Ostrowie Wlkp. i Wrocławiu wykonują

na tym odcinku konieczne roboty utrzymaniowo-na-

prawcze, których celem jest bezpieczne prowadzenie

ruchu pociągów oraz ograniczenie tempa degradacji

infrastruktury kolejowej.

Należy zauważyć, że wszelkie środki, jakimi dys-

ponuje PKP Polskie Linie Kolejowe SA, w najbliż-

szych latach zostały alokowane w przyjętym uchwa-

łą Rady Ministrów nr 219/2011 z dnia 7 listopada

2011 r.

„Wieloletnim programie inwestycji kolejowych

towym dokumencie nie zaplanowano działań inwe-

stycyjnych na linii kolejowej nr 14 na odcinku Leszno

– Głogów w obecnej perspektywie ﬁnansowej.

Ponadto w aktualnym rozkładzie jazdy 2011/2012

na linii nr 14 odbywa się regularnie ruch towarowy

pociągów.

PKP Polskie Linie Kolejowe SA opracowała,

na wniosek przewoźnika Przewozy Regionalne, roz-

kład jazdy dla 10 pociągów pasażerskich.

Przewoźnik

zgłosił jednakże rezygnację z wszystkich tras.

Obecnie

ruch pasażerski ogranicza się jedynie do kursowania

pociągów okazjonalnych w pojedyncze dni.

Dodatkowo pragnę zauważyć, że z punktu widze-

nia województwa lubuskiego przewozy na trasie

Leszno – Głogów stanowią przewozy wojewódzkie

poz. 13, z późn. zm.), których organizatorem, zgodnie

z art. 7 tej ustawy, jest województwo lubuskie i może

ono zapewnić ich utrzymanie własnymi środkami.

Co więcej, samorząd województwa otrzymał dodat-

kowe środki na organizację przewozów kolejowych

w 2012 r.

Zgodnie z art. 3a ustawy z dnia 16 grudnia

2005 r. o Funduszu Kolejowym (Dz. U. z 2006 r.

Nr 12,

poz. 61, z późn. zm.) w 2012 r. na współﬁnansowanie

zadań własnych województw w zakresie organizowa-

nia regionalnych kolejowych przewozów pasażer-

skich wykonywanych na podstawie umów o świad-

czenie usług publicznych przeznaczono środki fun-

duszu w kwocie 150 mln zł.

Zostały one podzielone

pomiędzy województwa proporcjonalnie do liczby

487

Mając na uwadze powyższej przedstawione wyja-

śnienia, zwracam się z prośbą o przyjęcie przedsta-

wionego stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Z poważaniem

Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

w sprawie projektu zniesienia Schroniska

Szanowny Panie Marszałku!

W nawiązaniu do

pisma z dnia 27 stycznia 2012 r., przy którym zosta-

ło przekazane zapytanie pana posła Tadeusza Toma-

szewskiego w sprawie planowanej likwidacji Schro-

niska dla Nieletnich w Pobiedziskach, uprzejmie

przedstawiam poniższe stanowisko wobec sformuło-

wanych przez pana posła argumentów przemawiają-

cych za wstrzymaniem podjętych działań w tym za-

kresie.

W odniesieniu do pierwszego pytania pana posła

uprzejmie wyjaśniam, że minister sprawiedliwości,

stosownie do art. 95 ustawy z dnia 26 października

i znosi schroniska dla nieletnich i zakłady poprawcze,

sprawuje nad nimi zwierzchni nadzór, jest odpowie-

dzialny za organizację tych placówek, jak również za

właściwą politykę ﬁnansowąwtymzakresie.

Jednocześnie należy podkreślić, że propozycja

zniesienia 3 z 8 schronisk dla nieletnich, które funk-

cjonują samodzielnie, niezależnie od zakładów po-

prawczych, tj. w Łańcucie, w Pobiedziskach i w War-

szawie-Okęciu, została poprzedzona kilkuletnimi ob-

serwacjami podległych ministrowi sprawiedliwości

zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich, co

doprowadziło do wytypowania jednostek, których utrzy-

manie stało się szczególnie nieefektywne.

Zniesienie

wspomnianych wyżej schronisk dla nieletnich uza-

sadniają względy organizacyjne, statystyczne, ekono-

miczne i społeczne.

Uprzejmie informuję, że przygotowany w Mini-

sterstwie Sprawiedliwości projekt zarządzenia w po-

wyższej sprawie jest obecnie w trakcie konsultacji

społecznych.

Istotnym argumentem przemawiającym

za podjęciem prac nad powyższym projektem był ist-

niejący od kilku lat niski stan wykorzystania miejsc

w tego rodzaju placówkach (średnio ok. 50–55%)

i utrzymujące się z tego powodu wysokie koszty ich

funkcjonowania.

Liczebność nieletnich w schroni-

skach obniżała się systematycznie od 2008 r., zaś

w 2010 r. osiągnęła niski stan, tj. poniżej 50% limi-

tów miejsc.

Prognozy demograﬁczne również nie

wskazują na możliwość zmiany sytuacji w tym wzglę-

dzie w nadchodzących latach.

Nadmieniam ponadto, że jedną z pozaekonomicz-

nych przesłanek zniesienia placówki w Pobiedzi-

skach, wskazaną w uzasadnieniu projektu zarządze-

nia ministra sprawiedliwości o likwidacji ww. placó-

wek, był brak podjęcia przez Schronisko dla Nielet-

nich w Pobiedziskach prawidłowych działań napraw-

czych od 2010 r.

Wspomniana przez pana posła kontrola NIK

z 2009 r. zakończyła się wystawieniem placówce oce-

ny pozytywnej z nieprawidłowościami.

Od tego cza-

su, także na skutek zmian w kierownictwie placówki,

zastrzeżenia organów nadzoru budzą liczne uchybie-

nia, które poddają w wątpliwość wykonywanie zadań

przez schronisko.

Jednocześnie obowiązujące obecnie przepisy pra-

wa, tj. rozporządzenie ministra sprawiedliwości z dnia

czych i schronisk dla nieletnich (Dz. U. z 2011 r.

Nr 124, poz. 1359, z późn. zm.) oraz przepisy oświa-

towe wyznaczają precyzyjnie strukturę organizacyj-

ną zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich

oraz szkół w zakładach poprawczych i schroniskach

dla nieletnich.

Oznacza to konieczność obligatoryj-

nego prowadzenia ustalonych działów w placówkach,

zatrudniania określonej liczby specjalistów i zapew-

nienia im stosownych gwarancji wynikających ze

stosunków pracy zawieranych na podstawie ustawy

nieczność ponoszenia stałych kosztów, nawet w sy-

tuacji utrzymywania się niepełnych stanów liczbo-

wych wychowanków.

W chwili obecnej nie ma również podstaw do

zmiany charakteru tych placówek ze schronisk dla

nieletnich w zakłady poprawcze.

W latach 2009–2010

Ministerstwo Sprawiedliwości zastosowało takie roz-

wiązania, jednakże w tej chwili liczba miejsc w za-

kładach poprawczych jest wystarczająca.

W nawiązaniu do pytania drugiego uprzejmie in-

formuję, że oszczędności, które spowoduje likwidacja

trzech schronisk dla nieletnich, można określić na

ok. 15–17 mln zł rocznie, przyjmując, iż budżet jednej

placówki jest określany rocznie na około 5–6 mln zł.

Przeniesienie nieletnich ze znoszonych schronisk nie

wpłynie znacząco na wzrost kosztów utrzymania po-

zostałych placówek, które – co należy podkreślić –

również funkcjonują przy niepełnym wykorzystaniu

miejsc, a przyczyni się wprost do zoptymalizowania

wydatków na utrzymanie tych placówek.

Odpowiadając na trzecie pytanie pana posła, do-

tyczące sytuacji kadry pedagogicznej trzech znoszo-

nych schronisk dla nieletnich, zapewniam, że w pro-

cedurze likwidacyjnej zostaną zastosowane obowią-

zujące przepisy art. 20 ustawy z dnia 26 stycznia

488

poz. 674, ze zm.), w którym określono warunki roz-

wiązywania stosunku pracy z nauczycielami stosow-

nie do posiadanych stopni awansu zawodowego, ro-

dzaju zawartych umów o pracę etc.

Pracownicy pedagogiczni schroniska jako specja-

liści w dziedzinie resocjalizacji oraz do nauczania

określonych przedmiotów mogą znaleźć zatrudnienie

w placówkach oświatowych, w tym resocjalizacyj-

nych
[cell cut: 2230043 characters, first 2000000 kept]